title: Sprawa T-126/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 14 grudnia 2010 r. w sprawie F-1/10, Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 3 marca 2011 r. przez Luigiego Marcuccio

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/17

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 14 grudnia 2010 r. w sprawie F-1/10, Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 3 marca 2011 r. przez Luigiego Marcuccio
   (Sprawa T-126/11 P)
   2011/C 120/39
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie w jakim sąd orzekający w pierwszej instancji: a) stwierdził, że niektóre z żądań przedstawionych przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji są niedopuszczalne; b) oddalił niektóre z pozostałych żądań twierdząc, że są one bezpośrednio związane z tymi, które zostały uznane za niedopuszczalne; c) obciążył wnoszącego odwołanie kosztami postępowania w pierwszej instancji;

               —

               stwierdzenie, że wszystkie żądania przedstawione w pierwszej instancji były dopuszczalne w całości;

               —

               uwzględnienie w całości wszystkich żądań przedstawionych w pierwszej instancji, które zostały uznane za niedopuszczalne lub odrzucone z takim skutkiem, że wszystkie żądania, które należy uważać za podtrzymane w niniejszej instancji zostaną uwzględnione na mocy zaskarżonego wyroku, w zakresie w jakim nie zostanie uchylony oraz wyroku, który zostanie wydany w niniejszym postępowaniu apelacyjnym;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania całością dotychczas poniesionych kosztów;

               —

               ewentualnie, odesłanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej aby w odmiennym składzie wydał ponowne rozstrzygnięcie w przedmiocie żądań, które zostały niezgodnie z prawem uznane za niedopuszczalne w pierwszej instancji oraz żądań, które zostały niezgodnie z prawem odrzucone

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie dotyczy wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 14 grudnia 2010 r. Wyrokiem tym została częściowo odrzucona skarga mająca na celu stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie zwrotu w zwyczajnej wysokości określonych kosztów medycznych oraz decyzji o odmowie dodatkowego zwrotu w wysokości 100 % tychże kosztów a także mająca na celu nakazanie zapłaty przez Komisję określonej kwoty na rzecz wnoszącego odwołanie z tytułu kosztów medycznych, które mu się należały.
   Na poparcie odwołania wnoszący je podnosi trzy zarzuty:

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy niezgodności z prawem rozstrzygnięć zawartych w zaskarżonym wyroku a odnoszących się do przedmiotu skargi i do podniesionych przez Komisję zarzutów niedopuszczalności.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy błędnej, nieprawidłowej i nieracjonalnej interpretacji i zastosowania art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej a także nieuzasadnionego odejścia od orzecznictwa w tej materii.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy całkowitego braku uzasadnienia, również z uwagi na nieprawidłową interpretację okoliczności faktycznych oraz przedstawionych żądań.


title: Sprawa C-335/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sø- og Handelsretten (Dania) w dniu 1 lipca 2011 r. — HK Danmark działający w imieniu Jette Ring przeciwko Dansk almennyttigt Boligselskap DAB

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sø- og Handelsretten (Dania) w dniu 1 lipca 2011 r. — HK Danmark działający w imieniu Jette Ring przeciwko Dansk almennyttigt Boligselskap DAB
   (Sprawa C-335/11)
   2011/C 269/61
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Sø- og Handelsretten

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: HK Danmark działający w imieniu Jette Ring

      Strona pozwana: Dansk almennyttigt Boligselskap DAB

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Czy każda osoba, która z powodu urazów fizycznych, mentalnych lub psychicznych nie może świadczyć pracy lub może świadczyć ją jedynie w ograniczonym zakresie w okresie, który pod względem długości spełnia wymogi określone w pkt 45 wyroku Trybunału w sprawie C-13/05 Navas (1), jest objęta pojęciem niepełnosprawności w rozumieniu dyrektywy 2000/78?

                           b)

                           Czy stan spowodowany chorobą zdiagnozowaną medycznie jako nieuleczalna może być objęty pojęciem niepełnosprawności w rozumieniu tej dyrektywy?

                           c)

                           Czy stan spowodowany zdiagnozowaną medycznie chorobą przejściową może być objęty pojęciem niepełnosprawności w rozumieniu dyrektywy?

               2)

               Czy trwałe ograniczenie zdolności funkcjonalnej, które nie pociąga za sobą potrzeby specjalnych środków pomocniczych lub im podobnych, a oznacza jedynie, że dana osoba nie jest zdolna do pracy w pełnym wymiarze czasu, należy uznać za niepełnosprawność w rozumieniu dyrektywy 2000/78 (2)?

               3)

               Czy skrócenie czasu pracy należy do środków objętych art. 5 dyrektywy 2000/78?

               4)

               Czy dyrektywa 2000/78 stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu krajowego, zgodnie z którym pracodawca jest uprawniony do zwolnienia pracownika ze skróconym okresem wypowiedzenia, jeżeli pracownik pobierał wynagrodzenie w okresach choroby przez ogółem 120 dni w okresie 12 kolejnych miesięcy, w wypadku gdy pracownika należy uznać za osobę niepełnosprawną w rozumieniu dyrektywy, jeżeli

                           a)

                           nieobecność była spowodowana niepełnosprawnością lub

                           b)

                           nieobecność była spowodowana faktem, że pracodawca nie podjął w konkretnej sytuacji wymaganych środków, aby umożliwić osobie niepełnosprawnej wykonywanie pracy?

      (1)  Wyrok z dnia 16 lipca 2006 r., Zb.Orz. s. I-6467.

      (2)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16)


title: Sprawa T-60/11: Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2012 r. — Kraft Foods Global Brands przeciwko OHIM — fenaco (SUISSE PREMIUM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego SUISSE PREMIUM — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Premium — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Oddalenie sprzeciwu — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/15

         Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2012 r. — Kraft Foods Global Brands przeciwko OHIM — fenaco (SUISSE PREMIUM)
   (Sprawa T-60/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego SUISSE PREMIUM - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Premium - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Oddalenie sprzeciwu - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 200/29
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Kraft Foods Global Brands LLC (Northfield, Illinois, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. de Justo Bailey)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: R. Manea, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: fenaco Genossenschaft (Berno, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat P. Koch Moreno)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 listopada 2010 r. (sprawa R 522/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Kraft Foods Global Brands LLC a fenaco Genossenschaft.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Kraft Foods Global Brandy LLC zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 103 z 2.4.2011.


title: Sprawa T-250/06 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 30 czerwca 2006 r. w sprawie F-87/05 Ott i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 11 września 2006 r. przez Ott i in.

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/38

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 30 czerwca 2006 r. w sprawie F-87/05 Ott i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 11 września 2006 r. przez Ott i in.
   (Sprawa T-250/06 P)
   (2006/C 281/66)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Martial Ott (Oberanven, Luksemburg), Fernando Lopez Tola (Luksemburg, Luksemburg) i Francis Weiler (Itzig, Luksemburg) (przedstawiciel: F. Frabetti, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 30 czerwca 2006 r. w sprawie F-87/05;

               —

               orzeczenie w przedmiocie kosztów, wydatków i honorariów i obciążenie nimi Komisji.

         Zarzuty i główne argumenty
   W swym odwołaniu wnoszący je twierdzą, że Sąd dopuścił się uchybień proceduralnych odrzucając skargę jako oczywiście niedopuszczalną w odniesieniu do F. Weilera. Ponadto wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd dopuścił się uchybień proceduralnych przy badaniu merytorycznym zarzutów opartych na naruszeniu art. 45 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich, naruszeniu ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45, naruszeniu zasady zakazu dyskryminacji, a także na oczywistym błędzie w ocenie.


title: Sprawa T-296/07: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2007 r. — Korsch przeciwko OHIM (PharmaCheck)

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/20

         Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2007 r. — Korsch przeciwko OHIM (PharmaCheck)
   (Sprawa T-296/07)
   (2007/C 235/37)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Korsch AG (Berlin, Niemcy) (Przedstawiciel: J. Grzam, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 czerwca 2007 r. w sprawie R 358/2007-4 dotyczącej słownego znaku towarowego „PharmaCheck” (zgłoszenie nr 5 310 214),

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Sądem i postępowania przed Izbą Odwoławczą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „PharmaCheck” dla towarów z klasy 9 (zgłoszenie nr 5 310 214).

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa T-162/10: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2015 r. – Niki Luftfahrt/Komisja (Konkurencja — Koncentracje — Transport lotniczy — Decyzja uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem — Ocena wpływu koncentracji na konkurencję — Zobowiązania)

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/24

         Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2015 r. – Niki Luftfahrt/Komisja
   (Sprawa T-162/10) (1)

   ((Konkurencja - Koncentracje - Transport lotniczy - Decyzja uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem - Ocena wpływu koncentracji na konkurencję - Zobowiązania))
   (2015/C 213/44)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Niki Luftfahrt GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: H. Asenbauer i A. Habeler, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo S. Noë, R. Sauer oraz N. von Lingen, a następnie S. Noë, R. Sauer oraz H. Leupold, działający w charakterze pełnomocników)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Austrii (przedstawiciele: początkowo C. Pesendorfer, E. Riedl oraz A. Posch, następnie C. Pesendorfer i M. Klamert, działający w charakterze pełnomocników); Deutsche Lufthansa AG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo S. Völcker i A. Israel, następnie S. Völcker i J. Orologas, adwokaci); oraz Österreichische Industrieholding AG (Wiedeń) (przedstawiciele: H. Kristoferitsch, P. Lewisch i B. Kofler-Senoner, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2009) 6690 wersja ostateczna z dnia 28 sierpnia 2009 r. uznającej koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem oraz porozumieniem EOG (sprawa COMP/M.5440 – Lufthansa/Austrian Airlines)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Niki Luftfahrt GmbH pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską, Österreichische Industrieholding AG i Deutsche Lufthansa AG.

               3)

               Republika Austrii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa C-345/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat im Land Niederösterreich — Austria) — Gottfried Heinrich (Artykuł 254 ust. 2 WE — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Artykuł 2 ust. 3 — Rozporządzenie (WE) nr 622/2003 — Bezpieczeństwo lotnictwa — Załącznik — Lista przedmiotów zakazanych na pokładzie statków powietrznych — Brak publikacji — Moc wiążąca)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat im Land Niederösterreich — Austria) — Gottfried Heinrich
   (Sprawa C-345/06) (1)

   (Artykuł 254 ust. 2 WE - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Artykuł 2 ust. 3 - Rozporządzenie (WE) nr 622/2003 - Bezpieczeństwo lotnictwa - Załącznik - Lista przedmiotów zakazanych na pokładzie statków powietrznych - Brak publikacji - Moc wiążąca)
   2009/C 113/02
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Unabhängiger Verwaltungssenat im Land Niederösterreich

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gottfried Heinrich

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Unabhängiger Verwaltungssenat im Land Niederösterreich — Wykładnia art. 254 ust. 2 WE oraz art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, str. 43) — Ważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 622/2003 z dnia 4 kwietnia 2003 r. ustanawiającego środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego (Dz.U. L 89, str. 9) — Brak publikacji załącznika do rozporządzenia ustanawiającego szczegółowe środki w zakresie bezpieczeństwa lotnictwa, zawierającego listę przedmiotów zakazanych, które nie mogą zostać wniesione na pokład samolotu

      Sentencja

   Załącznik do rozporządzenia Komisji (WE) nr 622/2003 z dnia 4 kwietnia 2003 r. ustanawiającego środki w celu wprowadzenia w życie wspólnych podstawowych standardów dotyczących bezpieczeństwa lotnictwa cywilnego zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 68/2004 z dnia 15 stycznia 2004 r., który nie został opublikowany w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej nie ma mocy wiążącej w zakresie, w którym zmierza do nałożenia obowiązków na jednostki.

      (1)  Dz.U. C 281 z 18.11.2006.


title: Sprawa C-151/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 24 marca 2017 r. – Swedish Match AB/Secretary of State for Health

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 24 marca 2017 r. – Swedish Match AB/Secretary of State for Health
   (Sprawa C-151/17)
   (2017/C 161/19)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Swedish Match AB

      Druga strona postępowania: Secretary of State for Health

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 1 lit. c) oraz art. 17 dyrektywy 2014/40/UE są nieważne ze względu na:

               I.

               Naruszenie ogólnej zasady niedyskryminacji prawa Unii;

               II.

               Naruszenie ogólnej zasady proporcjonalności prawa Unii;

               III.

               Naruszenie art. 5 ust. 3 TUE oraz zasady subsydiarności prawa Unii;

               IV.

               Naruszenie art. 296 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej („TFUE”);

               V.

               Naruszenie art. 34 i 35 TFUE; oraz

               VI.

               Naruszenie art. 1, 7 oraz 35 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?


title: Sprawa F-4/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 13 września 2011 r. — Nastvogel przeciwko Radzie (Służba publiczna — Ocena — Sprawozdania z oceny — Opinia komitetu ds. sprawozdań — Obniżenie ocen analitycznych — Dialog pomiędzy ocenianym a oceniającym — Konsultacje z kilkoma przełożonymi — Znajomość pracy ocenianego przez drugiego oceniającego — Uzasadnienie — Uwzględnienie zwolnień chorobowych)

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/22

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 13 września 2011 r. — Nastvogel przeciwko Radzie
   (Sprawa F-4/10) (1)

   (Służba publiczna - Ocena - Sprawozdania z oceny - Opinia komitetu ds. sprawozdań - Obniżenie ocen analitycznych - Dialog pomiędzy ocenianym a oceniającym - Konsultacje z kilkoma przełożonymi - Znajomość pracy ocenianego przez drugiego oceniającego - Uzasadnienie - Uwzględnienie zwolnień chorobowych)
   2011/C 362/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Christiana Nastvogel (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Rada (przedstawiciele: M. Vitsentzatos i K. Zieleśkiewicz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji ustanawiającej sprawozdanie z oceny za okres od dnia 1 lipca 2006 do dnia 31 grudnia 2007 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność sprawozdania z oceny Christiany Nastvogel sporządzonego za okres od dnia 1 lipca 2006 do dnia 31 grudnia 2007 r.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 63 13.3.2010, s. 54.


title: Sprawa C-680/11: Postanowienie Prezesa dziewiątej izby Trybunału z dnia 14 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal — Zjednoczone Królestwo) — Anita Chieza przeciwko Secretary of State for Work and Pensions

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/18

         Postanowienie Prezesa dziewiątej izby Trybunału z dnia 14 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal — Zjednoczone Królestwo) — Anita Chieza przeciwko Secretary of State for Work and Pensions
   (Sprawa C-680/11) (1)

   2013/C 108/42
   Język postępowania: angielski
   Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012.


title: Sprawa C-295/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo n° 4 de Murcia (Hiszpania) w dniu 25 maja 2016 r. – Europamur Alimentacíon S.A./Dirección General de Consumo, Comercio y Artesanía de la Comunidad Autónoma de la Región de Murcia

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 4 de Murcia (Hiszpania) w dniu 25 maja 2016 r. – Europamur Alimentacíon S.A./Dirección General de Consumo, Comercio y Artesanía de la Comunidad Autónoma de la Región de Murcia
   (Sprawa C-295/16)
   (2016/C 305/21)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado Contencioso-Administrativo no 4 de Murcia.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Europamur Alimentacíon S.A.

      Strona pozwana: Dirección General de Consumo, Comercio y Artesanía de la Comunidad Autónoma de la Región de Murcia.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywę 2005/29/WE (1) o nieuczciwych praktykach handlowych należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona przepisowi krajowemu, takiemu jak art. 14 Ley 7/1996, de 15 de enero, de Ordenación del Comercio Minorista [ustawy 7/1996 z dnia 15 stycznia o uregulowaniu handlu detalicznego], który ma bardziej restrykcyjny charakter niż wspomniana dyrektywa, ponieważ zakazuje z góry sprzedaży ze stratą – również hurtownikom – uznając tę praktykę za wykroczenie administracyjne i w konsekwencji karząc ją, z uwagi na to, że hiszpańska ustawa poza uregulowaniem rynku ma na celu również ochronę interesów konsumentów?

               2)

               Czy dyrektywę 2005/29/WE o nieuczciwych praktykach handlowych należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona wspomnianemu art. 14 LOCM również wtedy, gdy przepis krajowy zezwala na wyłącznie ogólnego zakazu sprzedaży ze stratą w przypadkach, gdy (i) sprawca wykroczenia udowodni, że sprzedaż ze stratą miała na celu osiągniecie cen jednego lub kilku konkurentów, którzy mogliby w znaczny sposób wpłynąć na jego sprzedaż, lub (ii) chodzi o towary nietrwałe o zbliżającej się dacie przydatności?

      (1)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 149,s. 22).


title: Sprawa C-331/11: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 25 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowackiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 1999/31/WE — Składowanie odpadów — Artykuł 14 — Istniejące składowisko odpadów — Brak planu uzdatniania terenu — Dalsze prowadzenie działalności)

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/6

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 25 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowackiej
   (Sprawa C-331/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 1999/31/WE - Składowanie odpadów - Artykuł 14 - Istniejące składowisko odpadów - Brak planu uzdatniania terenu - Dalsze prowadzenie działalności)
   2013/C 171/10
   Język postępowania: słowacki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Marghelis i A. Tokár, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 14 lit. a), b) i c) dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (Dz.U. L 182, s. 1) — Dalsze prowadzenie działalności przez składowisko odpadów Žilina — Považský Chlmec pomimo braku planu uzdatniania terenu

      Sentencja

               1)

               Republika Słowacka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 14 lit. a)-c) dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów ze względu na to, iż zezwoliła na prowadzenie składowiska odpadów Žilina — Považský Chlmec bez sporządzenia planu uzdatniania terenu tego składowiska oraz bez wydania ostatecznej decyzji w przedmiocie tego, czy to składowisko to może nadal prowadzić swą działalność na podstawie przyjętego planu uzdatniania.

               2)

               Republika Słowacka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011


title: Sprawa F-142/11: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2011 r. — ZZ przeciwko Radzie

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/26

         Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2011 r. — ZZ przeciwko Radzie
   (Sprawa F-142/11)
   2012/C 65/51
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżącego do grupy AD9 po tym, jak został laureatem konkursu EPSO/AD/113/07 dla kierowników wydziałów (AD9) dla języków: czeskiego, estońskiego, węgierskiego, litewskiego, łotewskiego, maltańskiego, polskiego, słowackiego i słoweńskiego w obszarze tłumaczeń oraz żądanie odszkodowania.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 9 grudnia 2010 r. oraz decyzji z nią związanej z dnia 7 października 2011 r.;

               —

               Zasadzenie od Rady odszkodowania na rzecz skarżącego;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.


title: Sprawa T-450/14: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2014 r. – Sumitomo Electric Industries i J-Power Systems przeciwko Komisji

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/40

         Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2014 r. – Sumitomo Electric Industries i J-Power Systems przeciwko Komisji
   (Sprawa T-450/14)
   2014/C 303/48
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Skarżące: Sumitomo Electric Industries Ltd (Osaka, Japonia); J-Power Systems Corp. (Tokio) (przedstawiciele: M. Hansen, L. Crocco, J. Ruiz Calzado i S. Völcker, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie, w jakim Komisja uznała w niej, że skarżące są odpowiedzialne za jednolite, złożone i ciągłe naruszenie obejmujące zmowę między producentami europejskimi i zmowę w konfiguracji A/R, lub ewentualnie – znaczne obniżenie kwoty grzywny;

               —

               tytułem żądania ewentualnego – stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 8 lit. a)–c) decyzji w zakresie, w jakim Komisja uznała tam, że skarżące są odpowiedzialne za naruszenie w okresie od dnia 26 lipca 2006 r. do dnia 10 kwietnia 2008 r.;

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego – stwierdzenie nieważności art. 2 lit. m) decyzji Komisji i obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżące, zważywszy na szczególnie ograniczone uczestnictwo skarżących w okresie od dnia 26 lipca 2006 r. do dnia 10 kwietnia 2008 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w całości, ponieważ opiera się ona w znacznym zakresie na dowodach zajętych nielegalnie w pomieszczeniach Nexans SA i Nexans France;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą cztery zarzuty:

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja nie wykazała jednolitego, złożonego i ciągłego naruszenia obejmującego porozumienie między azjatyckimi i europejskimi producentami przewidujące obowiązek trzymania się przez nich z dala od ich odnośnych rynków krajowych oraz porozumienie w sprawie podziału projektów w Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) miedzy europejskie przedsiębiorstwa.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja dopuściła się błędów w ustaleniach faktycznych oraz naruszyła prawo przy stosowaniu art. 101 TFUE w zakresie, w jakim nie wykazała ona w zaskarżonej decyzji w sposób wystarczający pod względem prawnym uczestnictwa skarżących w naruszeniu przez cały czas jego trwania.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo i dopuściła się błędów w ocenie przy obliczaniu grzywny nałożonej na skarżące, jako że nałożona grzywna nie odzwierciedla wagi naruszenia i szczególnie ograniczonej roli skarżących przez znaczny czas jego trwania.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych oraz prawa do obrony, ponieważ zaskarżona decyzja opiera się w przeważającym zakresie na dowodach, które Komisja nielegalnie zajęła podczas kontroli w pomieszczeniach Nexans.


title: Sprawa T-151/00: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  14 grudnia 2005 r.  — Laboratoire du Bain przeciwko Radzie i Komisji ([Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty — Niezgodność wspólnotowego reżimu przywozu bananów z regułami Światowej Organizacji Handlu (WTO) — Wprowadzenie przez Stany Zjednoczone Ameryki na podstawie upoważnienia udzielonego przez WTO środków odwetowych w postaci dodatkowego cła na przywóz ze Wspólnoty — Decyzja Organu Rozstrzygania Sporów WTO — Skutki prawne — Odpowiedzialność Wspólnoty w braku bezprawnego zachowania jej organów — Związek przyczynowo-skutkowy — Nienormalny i szczególny charakter szkody])

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/22

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2005 r. — Laboratoire du Bain przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-151/00) (1)

   ([Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty - Niezgodność wspólnotowego reżimu przywozu bananów z regułami Światowej Organizacji Handlu (WTO) - Wprowadzenie przez Stany Zjednoczone Ameryki na podstawie upoważnienia udzielonego przez WTO środków odwetowych w postaci dodatkowego cła na przywóz ze Wspólnoty - Decyzja Organu Rozstrzygania Sporów WTO - Skutki prawne - Odpowiedzialność Wspólnoty w braku bezprawnego zachowania jej organów - Związek przyczynowo-skutkowy - Nienormalny i szczególny charakter szkody])
   (2006/C 48/41)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Laboratoire du Bain (Nontron, Francja) [przedstawiciele: adwokaci C. Lazarus, F. Prunet i L. Van den Hende]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej [przedstawiciele: J. Huber i F. Ruggeri Laderchi, pełnomocnicy] i Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: początkowo L. Gussetti, V. Di Bucci, C. Brown, E. Righini oraz M. De Pauw, a następnie P. Kuijper, L. Gussetti, V. Di Bucci, C. Brown oraz E. Righini, pełnomocnicy]

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Królestwo Hiszpanii [przedstawiciele: początkowo R. Silva de Lapuerta, a następnie E. Braquehais Conesa, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Skarga o naprawienie szkody, która miała powstać w wyniku wprowadzenia przez Stany Zjednoczone Ameryki na podstawie upoważnienia udzielonego przez Organ Rozstrzygania Sporów Światowej Organizacji Handlu (WTO) dodatkowego cła na przywóz produkowanych przez skarżącą musujących produktów do kąpieli w następstwie stwierdzenia niezgodności wspólnotowego reżimu przywozu bananów z układami, uzgodnieniami i porozumieniami załączonymi do Porozumienia ustanawiającego WTO
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Radę i Komisję.

               3)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 247 z 28.6.2000


title: Sprawa T-240/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 22 kwietnia 2014 r. przez Jeana-Pierre’a Bodsona i in. od wyroku wydanego w dniu 12 lutego 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-73/12 Bodson i in. przeciwko EBI

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/17

         Odwołanie wniesione w dniu 22 kwietnia 2014 r. przez Jeana-Pierre’a Bodsona i in. od wyroku wydanego w dniu 12 lutego 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-73/12 Bodson i in. przeciwko EBI
   (Sprawa T-240/14 P)
   2014/C 223/22
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Jean-Pierre Bodson (Luksemburg, Luksemburg); Dalila Bundy (Cosnes-et-Romain, Francja); Didier Dulieu (Roussy-le-Village, Francja); Marie-Christel Heger (Nospelt, Luksemburg); Evangelos Kourgias (Senningerberg, Luksemburg); Manuel Sutil (Luksemburg); Patrick Vanhoudt (Gonderange, Luksemburg); oraz Henry von Blumenthal (Bergem, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnoszą do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 12 lutego 2014 r. w sprawie F-73/12;

               —

               w konsekwencji uwzględnienie żądań wnoszących odwołanie przedstawionych w pierwszej instancji, a tym samym

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji o zastosowaniu w stosunku do wnoszących odwołanie decyzji Rady Dyrektorów EBI z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie ustalenia awansu płacowego z ograniczeniem do 2,8 % oraz decyzji Komitetu Zarządzającego EBI z dnia 14 lutego 2012 r. określającej siatkę osiągnięć powodującą utratę 1 % wynagrodzenia, które to decyzje zawarte są w rozliczeniach wynagrodzenia z kwietnia 2012 r. oraz stwierdzenie nieważności, w tym samym zakresie, wszystkich decyzji zawartych w kolejnych rozliczeniach wynagrodzenia;

                           —

                           w konsekwencji,

                                       —

                                       zasądzenie od strony pozwanej zapłaty kwoty wynikającej z różnicy w wynagrodzeniu wypłacanym na podstawie ww. decyzji Rady Dyrektorów EBI z dnia 13 grudnia 2011 r. oraz Komitetu Zarządzającego EBI z dnia 14 lutego 2012 r. w stosunku do wynagrodzenia wypłacanego na podstawie poprzedniego systemu płac; powyższą różnicę w wynagrodzeniu należy powiększyć o odsetki za zwłokę liczone od dnia 12 kwietnia 2012 r., a następnie naliczane 12. dnia każdego miesiąca, do czasu pełnej spłaty. Wysokość odsetek powinna być ustalona na poziomie stawki procentowej EBC powiększonej o 3 punkty;

                                       —

                                       zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania za szkodę poniesioną ze względu na utratę siły nabywczej, którą szacuje się ex aequo et bono tymczasowo na 1,5 % miesięcznego wynagrodzenia poszczególnych wnoszących odwołanie;

                           —

                           obciążenie EBI kosztami postępowania;

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnoszą cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący pominięcia odmiennego charakteru stosunku pracy na podstawie umowy i stosunku pracy na podstawie regulaminu pracowniczego, naruszenia podstawowych warunków stosunku pracy oraz naruszenia kwalifikacji prawnej protokołu porozumienia.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący sprzeczności zawartych w wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej oraz przeinaczenia informacji zawartych w aktach sprawy.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasad bezpieczeństwa prawnego, nieretroaktywności i przewidywalności, a także przeinaczenia informacji zawartych w aktach sprawy.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia kontroli oczywistego błędu w ocenie oraz obowiązku uzasadnienia.


title: Sprawa T-296/09: Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2011 r. — EFIM przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Nadużycie pozycji dominującej — Rynek naboi do drukarek — Decyzja w sprawie oddalenia skargi do Komisji — Brak wystarczającego interesu wspólnotowego)

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/11

         Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2011 r. — EFIM przeciwko Komisji
   (Sprawa T-296/09) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Nadużycie pozycji dominującej - Rynek naboi do drukarek - Decyzja w sprawie oddalenia skargi do Komisji - Brak wystarczającego interesu wspólnotowego)
   2012/C 13/21
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: European Federation of Ink and Ink Cartridge Manufacturers (EFIM) (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Ehle)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Antoniadis i A. Biolan, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata W. Berga)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Lexmark International Technology SA (Meyrin, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokat R. Snelders i G. Eclair-Heath, solicitor)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 4125 z dnia 20 maja 2009 r. oddalającej skargę w sprawie COMP/C-3/39.391, dotyczącą rzekomych naruszeń art. 81 WE i 82 WE przez Hewlett-Packard, Lexmark, Epson i Canon na rynku naboi do drukarek

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Federation of Ink and Ink Cartridge Manufacturers (EFIM) pokrywa własne koszty, a także koszty Komisji Europejskiej.

               3)

               Lexmark International Technology SA ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 256 z 24.10.2009.


title: Sprawa C-139/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Burgos – Hiszpania) – Juan Moreno Marín, Maria Almudena Benavente Cardaba, Rodrigo Moreno Benavente/Abadía Retuerta, SA (Odesłanie prejudycjalne — Znaki towarowe — Dyrektywa 2008/95/WE — Artykuł 3 ust. 1 lit. c) — Słowny krajowy znak towarowy La Milla de Oro — Podstawy odmowy lub unieważnienia rejestracji — Oznaczenia pochodzenia geograficznego)

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Burgos – Hiszpania) – Juan Moreno Marín, Maria Almudena Benavente Cardaba, Rodrigo Moreno Benavente/Abadía Retuerta, SA
   (Sprawa C-139/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Znaki towarowe - Dyrektywa 2008/95/WE - Artykuł 3 ust. 1 lit. c) - Słowny krajowy znak towarowy La Milla de Oro - Podstawy odmowy lub unieważnienia rejestracji - Oznaczenia pochodzenia geograficznego))
   (2017/C 283/07)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Provincial de Burgos

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Juan Moreno Marín, Maria Almudena Benavente Cardaba, Rodrigo Moreno Benavente

      Strona pozwana: Abadía Retuerta, SA

      Sentencja

               1)

               Oznaczenie takie jak „la Milla de Oro”, odnoszące się do cechy towaru lub usługi polegającej na możliwości znalezienia takiego towaru lub takiej usługi o wysokiej wartości i jakości w dużych ilościach w jednym miejscu, nie może stanowić oznaczenia pochodzenia geograficznego, jako że temu oznaczeniu powinna towarzyszyć nazwa opisująca obszar geograficzny, tak aby można było zidentyfikować miejsce fizyczne, z którym kojarzy się duża koncentracja towaru lub usługi o wysokiej wartości i jakości.

               2)

               Artykuł 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że oznaczenie takie jak „la Milla de Oro”, odnoszące się do cechy towaru lub usługi polegającej na możliwości znalezienia takiego towaru lub takiej usługi o wysokiej wartości i jakości w dużych ilościach w jednym miejscu, może nie posiadać cech, których użycie jako znaku towarowego stanowiłoby podstawę unieważnienia w rozumieniu tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 200 z 6.6.2016.


title: Sprawa T-477/10: Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2011 r. — SE-Blusen Stenau przeciwko OHIM — Sport Eybl & Sports Experts (SE© SPORTS EQUIPMENT) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego SE© SPORTS EQUIPMENT — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SE So Easy — Względna podstawa odmowy rejestracji — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia(WE) nr 207/2009)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/49

      Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2011 r. — SE-Blusen Stenau przeciwko OHIM — Sport Eybl & Sports Experts (SE© SPORTS EQUIPMENT)
      (Sprawa T-477/10) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego SE© SPORTS EQUIPMENT - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SE So Easy - Względna podstawa odmowy rejestracji - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia(WE) nr 207/2009)
      (2012/C 25/95)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: SE-Blusen Stenau GmbH (Gronau, Niemcy) (przedstawiciel: O. Bischof, adwokat)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A.Pohlmann, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Sport Eybl & Sports Experts GmbH (Wels, Austria) (przedstawiciele: M. Pachinger i S. Fürst, adwokaci)

         Przedmiot

      Skarga na Decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 lipca 2010 r. (sprawa R 1393/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między SE-Blusen Stenau GmbH a Sport Eybl & Sports Experts GmbH.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 22 lipca 2010 r. (sprawa R 1393/2009-1).

                  2)

                  OHIM pokrywa swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez SE-Blusen Stenau GmbH.

                  3)

                  Sport Eybl & Sports Experts GmbH pokrywa swoje własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Sprawa C-10/08: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/16

         Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-10/08)
   (2008/C 79/29)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: I. Koskinen i D. Triantafyllou)

      Strona pozwana: Republika Finlandii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Finlandii nie wywiązała się ze zobowiązań wynikających z art. 90 WE, ponieważ utrzymała w mocy § 5 Autoverolaki (ustawy o podatku od pojazdów samochodowych) i § 102 ust. 1 pkt 4 Arvonlisäverolaki (ustawy o podatku od wartości dodanej), zgodnie z którymi w ramach podatku od pojazdów samochodowych stosuje ona w odniesieniu do pojazdów młodszych niż trzy miesiące taką samą wartość do celów podatkowych jak pojazdów nowych, a w odniesieniu do pojazdów młodszych niż sześć miesięcy skalę, zgodnie z którą wartość pojazdu, w przypadkach gdy na rynku fińskim nie są dostępne pojazdy tego samego rodzaju, zmniejsza się o 0,8 % miesięcznie, ani zobowiązań wynikających z art. 17 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (1), obecnie art. 167 i 168 dyrektywy Rady 2006/112/WE (2), gdyż Finlandia zezwala na odliczenie podatku zgodnie z § 5 Autoverolaki od podatku VAT podlegającego zapłacie od sprzedaży;

               —

               obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Ponieważ importer pojazdu podlega w Finlandii opodatkowaniu podatkiem VAT, to zgodnie z § 5 Autoverolaki jest on zobowiązany do zapłaty organom celnym podatku VAT od podatku od pojazdów samochodowych. Jednakże, ponieważ zgodnie z § 102 ust. 1 pkt 4 Arvonlisäverolaki może on dokonać odliczenia podatku VAT od sprzedaży, na wartość pojazdu nie składa się podatek VAT od podatku od pojazdów samochodowych. Odliczony podatek VAT od podatku od pojazdów samochodowych nie obciąża konsumenta. Gdy osoba fizyczna po raz pierwszy dokonuje rejestracji pojazdu w Finlandii, jest ona zobowiązana do zapłaty organom celnym podatku VAT od podatku od pojazdów samochodowych, lecz nie może dokonać jego odliczenia. System ten, który wprowadza rozróżnienie między sprzedażą w ramach opodatkowanej działalność gospodarczej podatnika VAT na różnych etapach obrotu oraz nabyciem przez konsumenta końcowego dokonanym w innym państwie członkowskim, oznacza, że podatek VAT od podatku od pojazdów samochodowych, który pobierany jest od pojazdu nabytego przez osobę fizyczną w innym państwie członkowskim i zarejestrowanego po raz pierwszy w Finlandii, będzie prawdopodobnie wyższy niż pozostały podatek VAT od podatku od pojazdów samochodowych pobierany od wartości takiego samego, zarejestrowanego już w Finlandii pojazdu używanego, jeśli podmiot podlegający opodatkowaniu podatkiem od pojazdów samochodowych podlega jednocześnie podatkowi VAT, a pojazd został sprzedany w ramach opodatkowanej działalności gospodarczej, bowiem w tym ostatnim przypadku — ze względu na odliczenie w pełnej wysokości — wartość pojazdu nie zawiera podatku VAT od podatku od pojazdów samochodowych, i narusza art. 90 traktatu WE.
   Trybunał w wyroku w sprawie C-101/00 Siilin stwierdził, że podatek VAT od podatku od pojazdów samochodowych nie jest podatkiem VAT w rozumieniu szóstej dyrektywy. Ustanowione w fińskiej Arvonlisäverolaki prawo odliczenia podatku VAT od podatku od pojazdów samochodowych w ramach opodatkowanej działalności gospodarczej od podatku VAT narusza szóstą dyrektywę 77/388/EWG, zgodnie z którą, od podatku VAT można odliczyć wyłącznie podatek VAT.
   Zgodnie z fińską Autoverolaki wartość pojazdów, które były używane przez okres krótszy niż trzy miesiące, nie ulega zmniejszeniu, lecz są one opodatkowane jak nowe pojazdy. Wartość pojazdu zaczyna się jednak natychmiast zmniejszać od momentu sprzedaży lub rozpoczęcia używania. Okoliczność, że pojazd używany młodszy niż trzy miesiące jest opodatkowany od takiej samej wartości jak pojazdy nowe narusza art. 90 WE. Również przewidziana w Autoverolaki regulacja, zgodnie z którą do używanych pojazdów mających od trzech do sześciu miesięcy stosowana jest skala według której wartość pojazdu w przypadkach gdy na rynku fińskim nie są dostępne pojazdy tego samego rodzaju ulega zmniejszeniu o 0,8 % miesięcznie narusza art. 90 WE, bowiem ta liniowa, wynosząca 0,8 % miesięcznie skala zmniejszania wartości nie gwarantuje, że pobrany podatek nie przekroczy w żadnym razie pozostałego podatku, który zawarty jest w zarejestrowanych już w Finlandii pojazdach.

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, Dz.U. L 145, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 347, str. 1.


title: Sprawa C-210/15 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 7 lipca 2016 r. – Rzeczpospolita Polska/Komisja Europejska [Odwołanie — EFOGR i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię — Rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 i nr 1698/2005 — Wcześniejsze emerytury rolników — Ostateczne zaprzestanie prowadzenia komercyjnej działalności rolniczej]

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/20

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 7 lipca 2016 r. – Rzeczpospolita Polska/Komisja Europejska
   (Sprawa C-210/15 P) (1)

   ([Odwołanie - EFOGR i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię - Rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 i nr 1698/2005 - Wcześniejsze emerytury rolników - Ostateczne zaprzestanie prowadzenia komercyjnej działalności rolniczej])
   (2016/C 335/26)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Szmytkowska i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 236 z 20.7.2015.


title: Sprawa T-343/12: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2012 r. — Grupo T Diffusión przeciwko OHIM — ABR Producción Contemporánea (Lámparas)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/38

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2012 r. — Grupo T Diffusión przeciwko OHIM — ABR Producción Contemporánea (Lámparas)
   (Sprawa T-343/12)
   2012/C 287/69
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Grupo T Diffusión, SA (El Prat de Llobregat, Hiszpania) (przedstawiciel: A. Lasala Grimalt, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: ABR Producción Contemporánea, SL (Barcelona, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 czerwca 2012 r., wydanej w sprawie R 1622/2010-3 dotyczącej unieważnienia wzoru wspólnotowego nr 000 42 7448-0001 i stwierdzenie pełnej skuteczności i ważności tego wzoru oraz zwolnienie Grupo T Diffusión, SA ze zwrotu kosztów ABR i OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Wzór lampy — wzór wspólnotowy zarejestrowany pod nr 000 42 7448-0001

      Właściciel wzoru wspólnotowego: Strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego: ABR Producción Contemporánea, SL @

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Wcześniejszy wzór lampy stojącej „Cypress”

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Uwzględnienie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 6/2002


title: Sprawa T-197/07: Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2007 r. — Grupa Ożarów/Komisja

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/38

         Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2007 r. — Grupa Ożarów/Komisja
   (Sprawa T-197/07)
   (2007/C 170/73)
   język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Grupa Ożarów SA (przedstawiciele: P.K. Rosiak, radca prawny i F. Puel, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 26 marca 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgłoszonego przez Polskę zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej K(2007) 1295 wersja ostateczna z dnia 26 marca 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgłoszonego przez Polskę zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1), w której Komisja zdecydowała, iż pewne aspekty polskiego Krajowego Planu Rozdziału Uprawnień do Emisji CO2 na lata 2008-2012, notyfikowanego Komisji w dniu 30 czerwca 2006 r. są niezgodne z art. 9 ust. 1, art. 9 ust. 3, art. 10, art. 13 ust. 2 oraz kryteriami wymienionymi w załączniku III do dyrektywy 2003/87/WE. Kwestionowana decyzja redukuje o 26,7 % limit emisji dwutlenku węgla w latach 2008-2012 w stosunku do limitu zaproponowanego przez Polskę w notyfikowanym Komisji krajowym planie rozdziału uprawnień do emisji.
   Zarzuty i główne argumenty skargi podniesione przez skarżącą są identyczne z podniesionymi przez skarżącą w sprawie T-195/07.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.Urz. L 275, str. 32, Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t.7, str. 24).


title: Sprawa T-352/07: Skarga wniesiona w dniu 14 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rednap

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/62

         Skarga wniesiona w dniu 14 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rednap
   (Sprawa T-352/07)
   (2007/C 269/113)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Triantafyllou i J. Enegren, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rednap (Malmö, Szwecja)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącej:

                           —

                           kwoty 516 329,63 Eur (pięćset szesnaście trzysta dwadzieścia dziewięć Eur sześćdziesiąt trzy centy), w tym 334 375,49 Eur tytułem kwoty głównej i 181 954,14 Eur tytułem odsetek za zwłokę za okres od dnia, w którym upłynął termin uiszczenia kwoty głównej zgodnie z notami obciążającymi do dnia 31 lipca 2007 r. oraz

                           —

                           odsetek za zwłokę za okres od dnia 1 sierpnia 2007 r. do dnia zapłaty pełnej kwoty w wysokości 72,04 Eur (siedemdziesiąt dwa Eur cztery centy) za dzień tytułem umowy DE 3010 (DE) „RISE” i 37,89 Eur (trzydzieści siedem Eur osiemdziesiąt dziewięć centy) za dzień tytułem umowy HC 4007 (HC) „HEALTHLINE”

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca wnosi w niniejszej skardze, opartej na klauzuli arbitrażowej, zasądzenia od strony pozwanej zwrotu nadpłaconej kwoty uiszczonej przez Komisję w ramach wykonania umów DE 3010 (DE) „RISE” i HC 4007 (HC) „HEALTHLINE” dotyczących projektów informatycznych, zawartych przez skarżącą ze stroną pozwaną w charakterze członka konsorcjum.
   Po weryfikacji rachunków przedstawionych przez stronę pozwaną, Komisja stwierdziła, że strona pozwana nie wykorzystała całej kwoty uiszczonej w ramach realizacji projektu. Skarżąca wielokrotnie zażądała zwrotu pozostałej kwoty, co stanowi przedmiot niniejszej sprawy.


title: Sprawa C-103/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja), w dniu 27 lutego 2017 r. – Messer France SAS, następca prawny Praxair/Premier ministre, Commission de régulation de l’énergie, Ministre de l'économie et des finances, Ministre de l’environnement, de l’énergie et de la mer

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja), w dniu 27 lutego 2017 r. – Messer France SAS, następca prawny Praxair/Premier ministre, Commission de régulation de l’énergie, Ministre de l'économie et des finances, Ministre de l’environnement, de l’énergie et de la mer
   (Sprawa C-103/17)
   (2017/C 161/13)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Messer France SAS, następca prawny Praxair

      Strona pozwana: Premier ministre, Commission de régulation de l’énergie, Ministre de l'économie et des finances, Ministre de l’environnement, de l’énergie et de la mer

      Pytania prejudycjalne

               „1.

               Czy jeżeli państwo członkowskie, które po wejściu w życie dyrektywy 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. (1), nie ustanowiło żadnych przepisów mających na celu wprowadzenie akcyzy za zużycie energii elektrycznej, ale utrzymało w mocy pośredni podatek, który wraz z lokalnymi podatkami obciążał to zużycie:

                           —

                           to zgodność rozpatrywanego podatku z dyrektywami 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. (2) oraz z dnia 27 października 2003 r. należy ocenić w świetle warunków ustanowionych w art. 3 ust. 2 dyrektywy z dnia 25 lutego 1992 r. dla »innego pośredniego podatku« — mianowicie realizacji jednego lub wielu szczególnych celów oraz zgodności z zasadami opodatkowania znajdującymi zastosowanie do podatku akcyzowego oraz podatku od wartości dodanej”

                           —

                           czy też utrzymanie „innego pośredniego podatku” możliwe jest wyłącznie przy istnieniu zharmonizowanej akcyzy, i wreszcie czy przy takim założeniu, rozpatrywany podatek mógłby zostać uznany za akcyzę, której zgodność z tymi dwoma dyrektywami należałoby wówczas oceniać w świetle ogółu przepisów dokonujących harmonizacji przewidzianych tymi dyrektywami?”

               2.

               Czy podatek akcyzowy od zużycia energii elektrycznej, z którego dochód przeznaczony jest zarówno na finansowanie wydatków związanych z wytwarzaniem energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych i z kogeneracji oraz na wprowadzenie geograficznie ujednoliconych taryf, a także obniżanie ceny energii elektrycznej dla gospodarstw domowych o niskim dochodzie, należy traktować jako realizujący szczególne cele, w rozumieniu przepisów art. 3 ust. 2 dyrektywy z dnia 25 lutego 1992 r., powtórzonych w art. 1 ust. 2 dyrektywy z dnia 16 grudnia 2008 r. (3)?

               3.

               Czy w sytuacji gdy tylko niektóre z realizowanych celów mogą być traktowane jako szczególne w rozumieniu tych przepisów, podatnicy mogą domagać się całkowitego zwrotu spornego podatku czy jedynie tej jego części, która wśród wszystkich wydatków, które finansuje nie spełnia przesłanki szczególnego celu?

               4.

               W przypadku gdyby, w zależności od odpowiedzi udzielonej na poprzednie pytania, system podatku na usługi użyteczności publicznej w zakresie dostawy energii elektrycznej był w całości lub w części niezgodny z zasadami opodatkowania energii elektrycznej przewidzianymi w prawie Unii, to czy art. 18 ust. 10 akapit 2 dyrektywy z dnia 27 października 2003 r. należy interpretować w ten sposób, że do dnia 1 stycznia 2009 r. przestrzeganie minimalnego poziomu opodatkowania przewidzianego w tej dyrektywie stanowiło jedyny, wśród zasad opodatkowania energii elektrycznej przewidzianych w prawie Unii, obowiązek nałożony na Francję?”.

      (1)  Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. L 283, s. 51).

      (2)  Dyrektywa Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U. L 76, s. 1).

      (3)  Dyrektywa Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylająca dyrektywę 92/12/EWG (Dz.U. L 9, s. 12).


title: Sprawa T-245/12: Wyrok Sądu z dnia 12 listopada 2013 r. — Gamesa Eólica przeciwko OHIM — Enercon (Wycieniowanie kolorów zielonych) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego wycieniowanie kolorów zielonych — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zła wiara — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 — Artykuł 62 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/13

         Wyrok Sądu z dnia 12 listopada 2013 r. — Gamesa Eólica przeciwko OHIM — Enercon (Wycieniowanie kolorów zielonych)
   (Sprawa T-245/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego wycieniowanie kolorów zielonych - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zła wiara - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 - Artykuł 62 rozporządzenia nr 207/2009)
   2013/C 377/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gamesa Eólica, SL (Sarriguren, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Armijo Chávarri i A. Sanz Cerralbo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Enercon GmbH (Aurich, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 marca 2012 r. (sprawa R 260/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Gamesa Eólica SL a Enercon GmbH.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (OHIM) z dnia 1 marca 2012 r. (sprawa R 260/2011-1);

               2)

               OHIM pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Gamesa Eólica, SL.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.


title: Sprawa T-388/12: Wyrok Sądu z dnia 16 października 2013 r. — Singer przeciwko OHIM — Cordia Magyarország (CORDIO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CORDIO — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy CORDIA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/29

         Wyrok Sądu z dnia 16 października 2013 r. — Singer przeciwko OHIM — Cordia Magyarország (CORDIO)
   (Sprawa T-388/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CORDIO - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy CORDIA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2014/C 45/46
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Daniela Singer (Obertrubach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat B. Korom)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Cordia Magyarország Ingatlanforgalmazó Zrt (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciel: adwokat A. Nagy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 lipca 2012 r. (sprawa R 1842/2011-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Cordia Magyarország Ingatlanforgalmazó Zrt a Danielą Singer.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Daniela Singer pokrywa oprócz własnych kosztów koszty poniesione przez OHIM.

               3)

               Cordia Magyarország Ingatlanforgalmazó Zrt Pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 331 z 27.10.2012.


title: Sprawa C-10/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia  25 października 2005 r.  w sprawie T-368/03 Rafael De Bustamante Tello przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione przez Rafael De Bustamante Tello w dniu  9 stycznia 2006 r.

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/28

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 25 października 2005 r. w sprawie T-368/03 Rafael De Bustamante Tello przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione przez Rafael De Bustamante Tello w dniu 9 stycznia 2006 r.
   (Sprawa C-10/06 P)
   (2006/C 60/52)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 9 stycznia 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Rafaela De Bustamante Tello, reprezentowanego przez R. García-Gallardo Gil-Fourniera, D. Domíngueza Péreza i A. Sayaguésa Torresa, avocats, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 25 paździenika 2005 r. w sprawie T-368/03 Rafael De Bustamante Tello przeciwko Radzie Unii Europejskiej.
   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               1.

               uznanie odwołania za dopuszczalne;

               2.

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (pierwsza izba) z dnia 25 października 2005 r.;

               3.

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich wszystkimi kosztami postępowania przed Trybunałem oraz kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji

         Zarzuty i główne argumenty
   Odwołanie jest oparte wyłącznie na jednym zarzucie: naruszeniu prawa wspólnotowego przez Sąd w pkt 24-45 zaskarżonego wyroku. Strona skarżąca twierdzi w szczególności, że Sąd dokonał błędnej wykładni pojęcia „sytuacje wynikające z pracy wykonywanej dla innego państwa” występującego w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie załącznika VII do regulaminu pracowniczego.


title: Sprawa C-660/13: Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2013 r. — Rada Unii Europejskiej przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/26

         Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2013 r. — Rada Unii Europejskiej przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-660/13)
   2014/C 45/43
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. De Elera, E. Finnegan, P. Mahnič Bruni, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2013) 6355 final z dnia 3 października 2013 r. w sprawie podpisania Addendum do Protokołu ustaleń w sprawie wkładu finansowego Szwajcarii;

               —

               utrzymanie w mocy skutków decyzji do czasu jej zastąpienia, oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               W niniejszej skardze Rada wniosła, na podstawie art. 263 TFUE, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2013) 6355 final z dnia 3 października 2013 r. w sprawie podpisania Addendum do Protokołu ustaleń w sprawie wkładu finansowego Szwajcarii (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) (1).

               2)

               Zaskarżona decyzja, którą Komisja umocowała dwóch swoich członków do podpisania powyższego Protokołu bez uprzedniego upoważnienia Rady, została uznana przez Radę za bezprawną, ponieważ stanowi ona naruszenie podstawowych zasad prawa Unii ustanowionych w traktatach. Konkretnie skarga o stwierdzenie nieważności jest oparta na dwóch zarzutach:

                           1)

                           Decyzja Komisji narusza zasadę podziału uprawnień zawartą w art. 13 ust. 2 TUE, a w konsekwencji zasadę równowagi instytucjonalnej.

                           2)

                           Postępowanie Komisji prowadzące do przyjęcia decyzji i podpisania Addendum narusza zasadę lojalnej współpracy zawartą w art. 13 ust. 2 TUE.

               3)

               W odniesieniu do zarzutu pierwszego, podpisując Addendum do Protokołu ustaleń ze Szwajcarią w imieniu Unii i bez uprzedniego umocowania przez Radę, Komisja działała z naruszeniem zasady podziału uprawnień ustanowionej w art. 13 ust. 2 TUE, ponieważ sama uznała się za uprawnioną do decydowania o polityce Unii, co jest domeną Rady na podstawie art. 16 TUE, naruszając w ten sposób zasadę równowagi instytucjonalnej.

               4)

               W odniesieniu do zarzutu drugiego Rada uważa, że postępowanie Komisji narusza zasadę lojalnej współpracy w czterech aspektach: 1) świadomie wkraczając w kompetencje przysługujące Radzie na podstawie art. 16 TUE i tym samym działając z naruszeniem zasady podziału kompetencji z art. 13 ust. 2 TUE, a w konsekwencji zasady równowagi instytucjonalnej; 2) świadomie i jednostronnie ignorując rolę państw członkowskich w tej dziedzinie, naruszając zasadę przyznania kompetencji z art. 4 ust. 1 TUE; 3) celowo działając w sposób, który uczynił bezskutecznymi starania Rady w celu naprawienia sytuacji stworzonej przez Komisję; oraz 4) świadomie działając w sposób naruszający zasadę jednolitego charakteru międzynarodowej reprezentacji Unii.

      (1)  Dokument Komisji C(2013) 6355 final z dnia 3 października 2013 r.


title: Sprawy połączone od C-78/08 do C-80/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Ministero dell’Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate przeciwko Paint Graphos Soc. coop. arl (C-78/08), Adige Carni Soc. coop. arl, w likwidacji, przeciwko Agenzia delle Entrate, Ministero dell’Economia e delle Finanze (C-79/08) i Ministero delle Finanze przeciwko Michele Franchetto (C-80/08) (Odesłanie prejudycjalne — Dopuszczalność — Pomoc państwa — Ulgi podatkowe przyznane spółkom spółdzielczym — Uznanie za pomoc państwa w rozumieniu art. 87 WE — Zgodność ze wspólnym rynkiem — Przesłanki)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Ministero dell’Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate przeciwko Paint Graphos Soc. coop. arl (C-78/08), Adige Carni Soc. coop. arl, w likwidacji, przeciwko Agenzia delle Entrate, Ministero dell’Economia e delle Finanze (C-79/08) i Ministero delle Finanze przeciwko Michele Franchetto (C-80/08)
   (Sprawy połączone od C-78/08 do C-80/08) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Dopuszczalność - Pomoc państwa - Ulgi podatkowe przyznane spółkom spółdzielczym - Uznanie za pomoc państwa w rozumieniu art. 87 WE - Zgodność ze wspólnym rynkiem - Przesłanki)
   2011/C 311/06
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ministero dell’Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate (C-78/08), Adige Carni Soc. coop. arl, w likwidacji (C-79/08), Ministero delle Finanze (C-80/08)

      Strona pozwana: Paint Graphos scarl (C-78/08), Agenzia delle Entrate, Ministero dell’Economia e delle Finanze (C-79/08), Michele Franchetto (C-80/08)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte suprema di cassazione — Wykładnia art. 81, 87 i 88 WE, rozporządzenia Rady (WE) nr 1435/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. w sprawie statutu spółdzielni europejskiej (SEC) (Dz.U. L 207, s. 1) oraz dyrektywy Rady 2003/72/WE z dnia 22 lipca 2003 r. uzupełniającej statut spółdzielni europejskiej w odniesieniu do zaangażowania pracowników (Dz.U. L 207, s. 25) — Pojęcie pomocy przyznawanej przez państwa — Włoska ustawa przyznająca ulgi podatkowe spółdzielniom rolniczym, produkcyjnym i spółdzielniom pracy

      Sentencja

   Zwolnienia podatkowe takie jak rozpatrywane przez sąd krajowy zwolnienia przyznane spółdzielniom produkcyjnym i spółdzielniom pracy na podstawie przepisów krajowych tego rodzaju jak te zawarte w dekrecie prezydenta Republiki nr 601 z dnia 29 września 1973 r. w sprawie przepisów dotyczących ulg podatkowych w brzmieniu obowiązującym w latach 1984–1993 stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE tylko wtedy, gdy spełnione zostały wszystkie przesłanki zastosowania tego postanowienia. W przypadku sytuacji takiej jak ta, która zapoczątkowała zawisłe przed sądem krajowym spory, do sądu tego należy dokonanie oceny w szczególności selektywnego charakteru rozpatrywanych zwolnień podatkowych oraz możliwości uzasadnienia ich charakterem i ogólną strukturą krajowego systemu podatkowego, w który się wpisują; sąd ten winien w szczególności ustalić, czy występujące przed nim spółki spółdzielcze rzeczywiście znajdują się w sytuacji porównywalnej do tej, w jakiej znajdują się inne jednostki mające formę podmiotów prawnych o celu zarobkowym, a jeśli rzeczywiście ma to miejsce — czy bardziej korzystne opodatkowanie tych właśnie spółek spółdzielczych, po pierwsze, wynika z podstawowych zasad rządzących mającym zastosowanie w danym państwie członkowskim systemem opodatkowania i po drugie, jest zgodne z zasadami spójności i proporcjonalności.

      (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008.


title: Sprawa T-95/07: Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2007 r. — Aventis Pharma przeciwko OHIM — Altana (PRAZOL)

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/32

         Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2007 r. — Aventis Pharma przeciwko OHIM — Altana (PRAZOL)
   (Sprawa T-95/07)
   (2007/C 117/51)
   Język, w którym została sporządzona skarga: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Aventis Pharma SA (Antony, Francja) (przedstawiciel: R. Gilbey, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Altana Pharma AG (Konstancja, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 lutego 2007 r. w sprawie R 302/2005-4 i utrzymanie w mocy decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 26 stycznia 2005 r.;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Altana Pharma AG

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „PRAZOL ”dla towarów należących do klasy 5, zgłoszenie nr 1 154 269

      Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołane się w sprzeciwie: skarżąca

      Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: krajowy słowny znak towarowy „PREZAL ”dla towarów należących do klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: Izba Odwoławcza nie dokonała ogólnego porównania znaków towarowych z uwzględnieniem, wszystkich istotnych czynników.


title: Sprawa C-74/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 23 listopada 2006 r. w sprawie T-422/04 Lavagnoli przeciwko Komisji, wniesione w dniu 12 lutego 2007 r. przez Luciana Lavagnolego

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/2

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 23 listopada 2006 r. w sprawie T-422/04 Lavagnoli przeciwko Komisji, wniesione w dniu 12 lutego 2007 r. przez Luciana Lavagnolego
   (Sprawa C-74/07 P)
   (2007/C 129/02)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Luciano Lavagnoli (przedstawiciel: F. Frabetti, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i H. Kraemer, pełnomocnicy)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 23 listopada 2006 r. w sprawie T-422/04;

               —

               uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji, a tym samym uznanie skargi w sprawie T-422/04 za dopuszczalną i zasadną;

               —

               ewentualnie, odesłanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

               —

               rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów i honorariów oraz obciążenie ich zapłatą Komisji Europejskiej.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu swojego odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.
   W swoim pierwszym zarzucie wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się błędu co do prawa w wykładni ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich oraz wytycznych administracyjnych w sprawie oceny i awansu urzędników w związku z tym, że uznał w pkt 53-75 zaskarżonego wyroku, że ww. ogólne przepisy wykonawcze nie ustanawiają automatycznego związku pomiędzy punktami pierwszeństwa, którymi dysponują dyrekcje generalne (PPDG) a punktami za zasługi, i że PPDG zostały w tym przypadku właściwie przyznane.
   W swoim drugim zarzucie wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się błędów proceduralnych w związku z tym, że odmówił w pkt 59 i 67 tego wyroku uwzględnienia sformułowanych przez wnoszącego odwołanie wniosków organizacji procedury polegających na nakazaniu Komisji, aby przedstawiła punkty przyznane urzędnikom przedstawionym do awansu w porównaniu z ich punktami za zasługi, jak również metodę porównawczą użytą celem porównania zasług urzędników.
   W swoim trzecim zarzucie, wnoszący odwołanie podnosi wreszcie, że Sąd w pkt 76-100 zaskarżonego wyroku dopuścił się błędu co do prawa w związku z tym, że błędnie zinterpretował postępowanie w sprawie oceny i awansu określone w ww. ogólnych przepisach wykonawczych do art. 43 i 45 regulaminu pracowniczego urzędników oraz wytycznych administracyjnych, jak również utrzymał w mocy błędną wykładnię art. 90 regulaminu pracowniczego urzędników.


title: Sprawa C-330/16: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 1 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie – Polska) – Piotr Zarski/Andrzej Stadnicki (Odesłanie prejudycjalne — Zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych — Dyrektywa 2011/7/UE — Umowy najmu na czas nieokreślony zawierane w ramach działalności gospodarczej — Opóźnienia w płatności czynszu najmu — Umowy zawarte przed wygaśnięciem terminu do dokonania transpozycji tej dyrektywy — Przepisy krajowe — Wyłączenie takich umów z czasowego zakresu stosowania tej dyrektywy)

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/11

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 1 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie – Polska) – Piotr Zarski/Andrzej Stadnicki
   (Sprawa C-330/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych - Dyrektywa 2011/7/UE - Umowy najmu na czas nieokreślony zawierane w ramach działalności gospodarczej - Opóźnienia w płatności czynszu najmu - Umowy zawarte przed wygaśnięciem terminu do dokonania transpozycji tej dyrektywy - Przepisy krajowe - Wyłączenie takich umów z czasowego zakresu stosowania tej dyrektywy))
   (2017/C 249/15)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Okręgowy w Warszawie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Piotr Zarski

      Strona pozwana: Andrzej Stadnicki

      Sentencja

   Artykuł 12 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie mogą wykluczyć z zakresu stosowania tej dyrektywy opóźnienia w płatnościach w ramach wykonywania umowy zawartej przed dniem 16 marca 2013 r., nawet jeśli te opóźnienia występują po tej dacie.

      (1)  Dz.U. C 335 z 12.9.2016.


title: Sprawa C-597/15 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 września 2015 r. w sprawie T-620/14, Diapharm GmbH & Co. KG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 13 listopada 2015 r. przez Diapharm GmbH & Co. KG

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/25

         Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 września 2015 r. w sprawie T-620/14, Diapharm GmbH & Co. KG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 13 listopada 2015 r. przez Diapharm GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-597/15 P)
   (2016/C 016/31)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Diapharm GmbH & Co. KG (przedstawiciele: M. Weidner, T. Guttau, N. Hußmann, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:
   przeprowadzenie rozprawy;
   uchylenie postanowienia Sądu (ósma izba) z dnia 16 września 2015 r. w sprawie T-620/14;
   obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie na poparcie odwołania przytacza dwa zarzuty:

               —

               uchybienia w postępowaniu: Sąd w części niedostatecznie uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Sąd nie pochylił się dostatecznie szczegółowo nad treścią pisma Komisji kończącego rzekomo bezczynność i w ten sposób doszedł do błędnego rozstrzygnięcia.

               —

               naruszenie prawa Unii: Sąd niesłusznie odmówił stwierdzenie wystąpienia przesłanek z art. 265 TFUE, ponieważ bezczynność Komisji się nie zakończyła. Ponadto Sąd dokonał błędnej oceny rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 (1), a zwłaszcza jego art. 17 i 28. Pod względem znaczenia nie można zrównać ze sobą dopuszczonych oświadczeń zdrowotnych i tych, w odniesieniu do których zawieszono zezwolenie. Skutki prawne wynikające z przepisów przejściowych nie są w dostatecznym stopniu możliwe do przewidzenia. Wreszcie długotrwała bezczynność Komisji wbrew ocenom Sądu ma bezpośrednie i niekorzystne skutki dla wnoszącej odwołanie.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz.U. L 404, s.9)


title: Sprawa T-40/06: Skarga wniesiona w dniu  9 lutego 2006 r.  — Trioplast Industrier przeciwko Komisji

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/17

         Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2006 r. — Trioplast Industrier przeciwko Komisji
   (Sprawa T-40/06)
   (2006/C 96/32)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Trioplast Industrier AB (Smålandsstenar, Szwecja) [Przedstawiciel(-e): Tommy Pettersson, advokat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               częściowe stwierdzenie nieważności art. 1 lit. g) decyzji, w zakresie w jakim dotyczy on okresu, za który naruszenie jest przypisane skarżącej,

               —

               częściowe stwierdzenie nieważności art. 2 lit. f) decyzji, w zakresie w jakim dotyczy on kwoty grzywny, której obowiązek zapłaty spoczywa solidarnie na skarżącej, ewentualnie obniżenie grzywny,

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty skarżącej są takie same jak te, które zostały podniesione w sprawie T-26/06 (Trioplast Wittenheim przeciwko Komisji).


title: Sprawa C-289/08: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/33

         Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-289/08)
   (2008/C 223/52)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Rozet i A.. Sipos, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie opracowując zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych dotyczących środków podejmowanych poza terenem zakładów, przewidzianych w art. 9 dyrektywy Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi (1), Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 11 ust. 1 lit. c) dyrektywy;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca podnosi, iż opracowanie zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych dotyczących środków podejmowanych poza terenem zakładów, przewidzianych w art. 9 dyrektywy 96/82/WE jest podstawowym wymogiem zawartym w tej dyrektywie. Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy dyrektywy, gdyż nie opracowało tego rodzaju planów dla ośmiu zakładów operacyjnych znajdujących się na jego terytorium.

      (1)  Dz.U. 1997, L 10, s. 13.


title: Sprawa C-378/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 22 czerwca 2017 r. – Minister for Justice and Equality, The Commissioner of the Garda Síochána/Workplace Relations Commission

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 22 czerwca 2017 r. – Minister for Justice and Equality, The Commissioner of the Garda Síochána/Workplace Relations Commission
   (Sprawa C-378/17)
   (2017/C 283/36)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnoszący odwołanie: Minister for Justice and Equality, The Commissioner of the Garda Síochána

      Druga strona postępowania: Workplace Relations Commission

      Pytania prejudycjalne

   Czy w sytuacji, gdy

               a)

               organ krajowy jest powołany na mocy prawa i posiada nadaną mu ogólną właściwość między innymi do zapewnienia egzekwowania prawa Unii w konkretnej dziedzinie; i

               b)

               zgodnie z prawem krajowym taki organ nie posiada właściwości w ograniczonej kategorii spraw, w przypadku których skuteczny środek prawny wymagałaby odstąpienia od stosowania uregulowania prawa krajowego na podstawie prawa krajowego lub prawa Unii; i

               c)

               odpowiednie sądy krajowe są właściwe do wydania odpowiedniego orzeczenia w przedmiocie odstąpienia od stosowania uregulowania prawa krajowego, które było niezbędne do zapewnienia zgodności z danymi przepisami prawa Unii; są właściwe do rozpatrywania spraw, w których taki środek prawny był niezbędny; są w takich przypadkach właściwe do przyznania każdego środka prawnego wymaganego przez prawo Unii, oraz w sytuacji, gdy środek prawny przyznany przez sądy został uznany, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, za zgodny z zasadami równoważności i skuteczności;

         taki organ ustawowy należy jednak uznać za organ posiadający właściwość do rozpatrzenia skargi zarzucającej, że uregulowanie prawa krajowego było niezgodne z odpowiednimi przepisami prawa Unii, oraz – w przypadku uwzględnienia takiej skargi – do odstąpienia od stosowania tego uregulowania, chociaż zgodnie z przepisami prawa krajowego we wszystkich sprawach, w których podważa się z jakiejkolwiek przyczyny ważność uregulowania lub w sprawach wymagających odstąpienia od stosowania uregulowania, właściwy jest sąd ustanowiony na mocy konstytucji, a nie organ, o którym mowa?


title: Sprawa T-64/14: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2014 r. — Good Luck Shipping przeciwko Radzie

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/28

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2014 r. — Good Luck Shipping przeciwko Radzie
   (Sprawa T-64/14)
   2014/C 93/49
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Good Luck Shipping LLC (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: F. Randolph, QC (Queen’s Counsel), M. Lester, barrister, i M. Taher, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/661/WPZiB z dnia 15 listopada 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 306, s. 18) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1154/2013 z dnia 15 listopada 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 306, s. 3);

               —

               uznanie, że zgodnie z art. 277 TFUE nie mają zastosowania decyzja Rady 2013/497/WPZiB (1) z dnia 10 października 2013 r. oraz rozporządzenie Rady (UE) nr 971/2013 (2) z dnia 10 października 2013 r. („środki październikowe”);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że środki październikowe powinny zostać uznane za niemające zastosowania w zakresie, w jakim dotyczą strony skarżącej, a ich podstawa prawna nie jest właściwa.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada naruszyła uzasadnione oczekiwania skarżących oraz zasady celowości, pewności prawa, ne bis in idem, powagi rzeczy osądzonej i niedyskryminacji.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Radę obowiązku uzasadnienia.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez Radę przysługującego stronie skarżącej prawa do obrony.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący tego, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, iż spełnione są jakiekolwiek kryteria umieszczenia w wykazie w odniesieniu do strony skarżącej, i nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów uzasadniających wskazanie strony skarżącej.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący tego, że zaskarżone środki naruszają przysługujące stronie skarżącej prawa podstawowe, w tym prawo do poszanowania reputacji i własności.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczący tego, że Rada nadużyła swojej władzy, przyjmując zaskarżone środki; zwracanie się przeciwko stronie skarżącej, gdy stanowi to obejście wyroku Sądu, nie jest właściwym użyciem swoich uprawnień.

      (1)  Decyzja Rady 2013/497/WPZiB z dnia 10 października 2013 r. zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 272, s. 46).

      (2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 971/2013 z dnia 10 października 2013 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 272, s. 1).


title: Sprawa C-226/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 8 maja 2014 r. – Eurogate Distribution GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Stadt

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 8 maja 2014 r. – Eurogate Distribution GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Stadt
   (Sprawa C-226/14)
   2014/C 303/08
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Eurogate Distribution GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Stadt

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jest sprzeczne z przepisami dyrektywy 77/388/EWG (1) pobieranie podatku VAT w przywozie od towarów, które były przedmiotem powrotnego wywozu jako towar niewspólnotowy, za które jednak powstał dług celny w wyniku naruszenia obowiązku przewidzianego w art. 204 kodeksu celnego (2) – tutaj: nieterminowe wykonanie obowiązku polegającego na wpisaniu wyprowadzenia towaru ze składu celnego w przewidzianej w tym celu ewidencji towarowej najpóźniej w momencie jego wyprowadzenia?

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź przecząca:
               Czy przepisy dyrektywy 77/388/EWG wymagają w takich przypadkach pobrania podatku VAT w przywozie od towarów, czy też państwom członkowskim przysługuje w tym zakresie margines swobody?
               oraz

               3)

               Czy podmiot prowadzący skład celny, który na podstawie umowy o świadczenie usług wprowadza do swojego składu celnego towar pochodzący z państwa trzeciego, nie mogąc nim rozporządzać, jest osobą zobowiązaną do zapłaty podatku VAT w przywozie, który powstał w wyniku naruszenia przez ten podmiot obowiązku przewidzianego w art. 10 ust. 3 akapit drugi dyrektywy 77/388/EWG w związku z art. 204 ust. 1 kodeksu celnego, nawet jeżeli towar ten nie jest używany do celów zawieranych transakcji podlegających opodatkowaniu w rozumieniu art. 17 ust. 2 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, Dz.U. L 145, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny, Dz.U. L 302, s. 1.