title: Sprawa T-429/20: Wyrok Sądu z dnia 13 października 2021 r. – Sedus Stoll / EUIPO – Kappes (Sedus ergo+) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Sedus ergo+ – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy ERGOPLUS – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/37

      Wyrok Sądu z dnia 13 października 2021 r. – Sedus Stoll / EUIPO – Kappes (Sedus ergo+)
      (Sprawa T-429/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Sedus ergo+ - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy ERGOPLUS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 490/42)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Sedus Stoll AG (Dogern, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Goldmann i J. Thomsen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Fischer, D. Hanf i M. Eberl, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Wolfgang Kappes (Bochum, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Schneiders, N. Gottschalk i B. Schneiders)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 marca 2020 r. (sprawa R 1303/2019-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między W. Kappesem a Sedus Stoll.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 12 marca 2020 r. (sprawa R 1303/2019-1).

                  2)

                  Skarga złożona przed EUIPO przez Wolfganga Kappesa zostaje oddalona.

                  3)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Sedus Stoll AG w postępowaniu przed Sądem.

                  4)

                  Wolfgang Kappes pokrywa własne koszty oraz niezbędne koszty poniesione przez Sedus Stoll w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020.


title: Sprawa T-436/20: Wyrok Sądu z dnia 13 października 2021 r. – Sedus Stoll / EUIPO – Kappes (Sedus ergo+) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Sedus ergo+ – Wcześniejsze słowne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe ERGOPLUS – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/38

      Wyrok Sądu z dnia 13 października 2021 r. – Sedus Stoll / EUIPO – Kappes (Sedus ergo+)
      (Sprawa T-436/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Sedus ergo+ - Wcześniejsze słowne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe ERGOPLUS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 490/43)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Sedus Stoll AG (Dogern, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Goldmann i J. Thomsen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Fischer, D. Hanf i M. Eberl, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Wolfgang Kappes (Bochum, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Schneiders, N. Gottschalk i B. Schneiders)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 marca 2020 r. (sprawa R 2194/2018-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między W. Kappesem a Sedus Stoll.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 12 marca 2020 r. (sprawa R 2194/2018-1).

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Sedus Stoll AG w postępowaniu przed Sądem.

                  4)

                  Wolfgang Kappes pokrywa własne koszty oraz niezbędne koszty poniesione przez Sedus Stoll w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020.


title: Sprawa T-523/20: Wyrok Sądu z dnia 13 października 2021 r. – Setarcos Consulting / EUIPO (Blockchain Island) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Blockchain Island – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/39

      Wyrok Sądu z dnia 13 października 2021 r. – Setarcos Consulting / EUIPO (Blockchain Island)
      (Sprawa T-523/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Blockchain Island - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2021/C 490/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Setarcos Consulting ltd. (Sliema, Malta) (przedstawiciel: adwokat S. Stafylakis)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Walicka i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 czerwca 2020 r. (sprawa R 2806/2019-5), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Blockchain Island jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Setarcos Consulting ltd. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 339 z 12.10.2020.


title: Sprawa T-591/20: Wyrok Sądu z dnia 13 października 2021 r. – Unimax Stationery / EUIPO – Mitsubishi Pencil (UNI-MAX) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy UNI-MAX – Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe uni i uni-ball – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/39

      Wyrok Sądu z dnia 13 października 2021 r. – Unimax Stationery / EUIPO – Mitsubishi Pencil (UNI-MAX)
      (Sprawa T-591/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy UNI-MAX - Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe uni i uni-ball - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 490/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Unimax Stationery (Daman, Indie) (przedstawiciele: adwokaci A. Hempel i C. Grünewald)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: T. Frydendahl i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Mitsubishi Pencil Co. Ltd (Tokio, Japonia) (przedstawiciel: adwokat J. Fesenmair)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 lipca 2020 r. (sprawa R 371/2020-5), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Mitsubishi Pencil a Unimax Stationery.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Unimax Stationery pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 390 z 16.11.2020.


title: Sprawa T-668/20: Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – NZ / Komisja [Służba Publiczna – Urzędnicy – Zatrudnienie – Konkurs wewnętrzny COM/1/AD 10/18 – Decyzja o nieumieszczeniu nazwiska skarżącej na liście rezerwy kadrowej konkursu – Obowiązek uzasadnienia – Tajność prac komisji konkursowej – Szerokie uprawnienia dyskrecjonalne komisji konkursowej – Nieprzekazanie ocen częściowych i sposobu ważenia części składowych egzaminu ustnego]

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/40

      Wyrok Sądu z dnia 6 października 2021 r. – NZ / Komisja
      (Sprawa T-668/20) (1)

      (Służba Publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Konkurs wewnętrzny COM/1/AD 10/18 - Decyzja o nieumieszczeniu nazwiska skarżącej na liście rezerwy kadrowej konkursu - Obowiązek uzasadnienia - Tajność prac komisji konkursowej - Szerokie uprawnienia dyskrecjonalne komisji konkursowej - Nieprzekazanie ocen częściowych i sposobu ważenia części składowych egzaminu ustnego)
      (2021/C 490/46)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: NZ (przedstawiciel: adwokat H. Tagaras)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Milanowska i I. Melo Sampaio, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej z dnia 29 kwietnia 2020 r. wydanej po ponownym rozpatrzeniu decyzji, o nieumieszczeniu skarżącej na liście rezerwy kadrowej konkursu wewnętrznego COM/1/AD 10/18.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 29 kwietnia 2020 r. zawierającej odmowę komisji konkursu wewnętrznego COM/1/AD 10/18 umieszczenia, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, NZ na liście rezerwy kadrowej do celów naboru administratorów w grupie zaszeregowania AD 10 w dziedzinie „Koordynacja, komunikacja, zarządzanie kadrowe i budżetowe, audyt”.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.


title: Sprawa T-712/20: Wyrok Sądu z dnia 13 października 2021 r. – Škoda Investment / EUIPO – Škoda Auto (Przedstawienie strzałki ze skrzydłem) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego strzałkę ze skrzydłem – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający strzałkę ze skrzydłem – Względna podstawa odmowy rejestracji – Częściowe odrzucenie sprzeciwu – Ograniczenie zakresu sprzeciwu w ramach postępowania odwoławczego przed izbą odwoławczą – Częściowe wycofanie sprzeciwu – Zarzut podniesiony z urzędu przez izbę odwoławczą – Zakaz orzekania ultra petita]

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/40

      Wyrok Sądu z dnia 13 października 2021 r. – Škoda Investment / EUIPO – Škoda Auto (Przedstawienie strzałki ze skrzydłem)
      (Sprawa T-712/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego strzałkę ze skrzydłem - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający strzałkę ze skrzydłem - Względna podstawa odmowy rejestracji - Częściowe odrzucenie sprzeciwu - Ograniczenie zakresu sprzeciwu w ramach postępowania odwoławczego przed izbą odwoławczą - Częściowe wycofanie sprzeciwu - Zarzut podniesiony z urzędu przez izbę odwoławczą - Zakaz orzekania ultra petita)
      (2021/C 490/47)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Škoda Investment a.s. (Pilzno, Czechy) (przedstawiciel: adwokat L. Lorenc)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Škoda Auto a.s. (Mladá Boleslav, Czechy) (przedstawiciel: adwokat J. Fesenmair)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 października 2020 r. (sprawa R 284/2020-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Škoda Investment a Škoda Auto.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Škoda Investment a.s. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Škoda Auto a.s. w związku z postępowaniem przed Sądem.

         (1)  Dz.U. C 35 z 1.2.2021.


title: Sprawa T-732/20: Wyrok Sądu z dnia 13 października 2021 r. – Freundlieb / EUIPO (CRYSTAL) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Słowny unijny znak towarowy CRYSTAL – Brak wniosku o przedłużenie rejestracji znaku towarowego – Wykreślenie znaku towarowego po wygaśnięciu prawa z rejestracji – Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego – Artykuł 104 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Obowiązek należytej staranności – Brak kontroli – Niedochowanie terminów]

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/41

      Wyrok Sądu z dnia 13 października 2021 r. – Freundlieb / EUIPO (CRYSTAL)
      (Sprawa T-732/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Słowny unijny znak towarowy CRYSTAL - Brak wniosku o przedłużenie rejestracji znaku towarowego - Wykreślenie znaku towarowego po wygaśnięciu prawa z rejestracji - Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego - Artykuł 104 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Obowiązek należytej staranności - Brak kontroli - Niedochowanie terminów)
      (2021/C 490/48)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Andreas Freundlieb (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Vogtmeier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: E. Markakis, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzje Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 października 2020 r. (sprawa R 1056/2020-5) dotyczącą wniosku o przywrócenie stanu poprzedniego w odniesieniu do uprawnienia do złożenia wniosku o przedłużenie rejestracji słownego unijnego znaku towarowego CRYSTAL.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Andreas Freundlieb pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 44 z 8.2.2021.


title: Sprawa T-733/20: Wyrok Sądu z dnia 13 października 2021 r. – Freundlieb / EUIPO (BANDIT) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Słowny unijny znak towarowy BANDIT – Brak wniosku o przedłużenie rejestracji znaku towarowego – Wykreślenie znaku towarowego po wygaśnięciu prawa z rejestracji – Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego – Artykuł 104 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Obowiązek należytej staranności – Brak kontroli – Niedochowanie terminów]

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/42

      Wyrok Sądu z dnia 13 października 2021 r. – Freundlieb / EUIPO (BANDIT)
      (Sprawa T-733/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Słowny unijny znak towarowy BANDIT - Brak wniosku o przedłużenie rejestracji znaku towarowego - Wykreślenie znaku towarowego po wygaśnięciu prawa z rejestracji - Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego - Artykuł 104 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Obowiązek należytej staranności - Brak kontroli - Niedochowanie terminów)
      (2021/C 490/49)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Andreas Freundlieb (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Vogtmeier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: E. Markakis, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 października 2020 r. (sprawa R 730/2020-5) dotyczącą wniosku o przywrócenie stanu poprzedniego w odniesieniu do prawa wystąpienia z wnioskiem o przedłużenie rejestracji słownego unijnego znaku towarowego BANDIT.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Andreas Freundlieb pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 44 z 8.2.2021.


title: Sprawa T-45/21: Wyrok Sądu z dnia 13 października 2021 r. – Ciano Trading & Services CT & S i in. / Komisja [Zamówienia publiczne na usługi – Postępowanie przetargowe – Stałe zbiorowe żywienie na rzecz Komisji Europejskiej w Brukseli i w jej okolicach – Unieważnienie przetargu – Uzasadnione oczekiwania – Nadużycie prawa]

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/42

      Wyrok Sądu z dnia 13 października 2021 r. – Ciano Trading & Services CT & S i in. / Komisja
      (Sprawa T-45/21) (1)

      (Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Stałe zbiorowe żywienie na rzecz Komisji Europejskiej w Brukseli i w jej okolicach - Unieważnienie przetargu - Uzasadnione oczekiwania - Nadużycie prawa)
      (2021/C 490/50)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Ciano Trading & Services CT & S SpA (Fiumicino, Włochy), Silvia Brizio (Venaria Reale, Włochy), Laurence André (Grivegnée, Belgia), Lidia Pacitti (Neder-over-Heembeek, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci D. Gillet i S. Van Besien)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Van Noyen i M. Ilkova, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 20 listopada 2020 r. w sprawie unieważnienia postępowania przetargowego OIB/2019/CPN/0039 dotyczącego stałego zbiorowego żywienia na rzecz Komisji w regionie stołecznym Brukseli i w jej okolicach.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Ciano Trading & Services CT & S SpA, Silvia Brizio, Laurence André i Lidia Pacitti zostają obciążone kosztami postępowania głównego i postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 88 z 15.3.2021.


title: Sprawa T-633/20: Postanowienie Sądu z dnia 27 września 2021 r. – CNMSE i in. / Parlament i Rada [Skarga o stwierdzenie nieważności – Zdrowie publiczne – Rozporządzenie (UE) 2020/1043 – Prowadzenie badań klinicznych nad produktami leczniczymi stosowanymi u ludzi zawierającymi GMO – Leczenie choroby koronawirusowej SARS-CoV-2 (COVID-19) lub zapobiegania jej – Pojęcie aktu ustawodawczego – Pojęcie aktu regulacyjnego – Brak osobistego oddziaływania – Niedopuszczalność]

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/43

      Postanowienie Sądu z dnia 27 września 2021 r. – CNMSE i in. / Parlament i Rada
      (Sprawa T-633/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Zdrowie publiczne - Rozporządzenie (UE) 2020/1043 - Prowadzenie badań klinicznych nad produktami leczniczymi stosowanymi u ludzi zawierającymi GMO - Leczenie choroby koronawirusowej SARS-CoV-2 (COVID-19) lub zapobiegania jej - Pojęcie aktu ustawodawczego - Pojęcie aktu regulacyjnego - Brak osobistego oddziaływania - Niedopuszczalność)
      (2021/C 490/51)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Coordination nationale médicale santé – environnement (CNMSE) (Paryż, Francja) i 5 innych podmiotów, których nazwy figurują w załączniku do postanowienia (przedstawiciel: adwokat G. Tumerelle)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: J. Etienne i W. Kuzmienko, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Jaume i M. Moore, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1043 z dnia 15 lipca 2020 r. w sprawie prowadzenia badań klinicznych nad produktami leczniczymi do stosowania u ludzi, które zawierają organizmy zmodyfikowane genetycznie lub składają się z takich organizmów oraz są przeznaczone do leczenia choroby koronawirusowej (COVID-19) lub zapobiegania jej, oraz dostaw takich produktów (Dz.U. 2020, L 231, s. 12).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Postępowanie w przedmiocie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożonych przez Komisję Europejską i stowarzyszenie o celu niezarobkowym „Groupe de Réflexion et d’Action Pour une Politique Ecologique” zostaje umorzone.

                  3)

                  Coordination nationale médicale santé – environnement (CNMSE) i inne podmioty występujące po stronie skarżącej, których nazwy figurują w załączniku pokrywają własne koszty, a także koszty poniesione przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej.

                  4)

                  Komisja i stowarzyszenie o celu niezarobkowym „Groupe de Réflexion et d’Action Pour une Politique Ecologique” pokrywają odpowiednio koszty rozpatrzenia ich wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 9 z 11.01.2021.


title: Sprawa T-648/20: Postanowienie Sądu z dnia 28 września 2021 r. – NB / Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej [Skarga o stwierdzenie nieważności – Służba publiczna – Decyzja o niepowołaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AST 10 – Termin do złożenia skargi – Przekroczenie terminu – Oczywista niedopuszczalność]

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/44

      Postanowienie Sądu z dnia 28 września 2021 r. – NB / Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
      (Sprawa T-648/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Służba publiczna - Decyzja o niepowołaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AST 10 - Termin do złożenia skargi - Przekroczenie terminu - Oczywista niedopuszczalność)
      (2021/C 490/52)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: NB (przedstawiciel: adwokat J.-N. Louis)

         Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Inghelram i A. Ysebaert, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji o niepowołaniu skarżącej do grupy zaszeregowania AST 10; po drugie, w stosownym wypadku decyzji o powołaniu A do tej grupy zaszeregowania; oraz po trzecie, dalszym tytułem ewentualnym, wszystkich decyzji o powołaniu innych urzędników do wspomnianej grupy zaszeregowania.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

                  2)

                  NB pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 443 z 21.12.2020.


title: Sprawa T-124/21: Postanowienie Sądu z dnia 30 września 2021 r. – Mariani i in. / Parlament [Skarga o stwierdzenie nieważności – Rozporządzenie (UE, Euratom) 2020/2223 – Współpraca z Parlamentem Europejskim i skuteczność dochodzeń OLAF-u – Brak indywidualnego oddziaływania – Akt nieregulacyjny – Niedopuszczalność]

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/44

      Postanowienie Sądu z dnia 30 września 2021 r. – Mariani i in. / Parlament
      (Sprawa T-124/21) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (UE, Euratom) 2020/2223 - Współpraca z Parlamentem Europejskim i skuteczność dochodzeń OLAF-u - Brak indywidualnego oddziaływania - Akt nieregulacyjny - Niedopuszczalność)
      (2021/C 490/53)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Thierry Mariani (Paryż, Francja) i 22 innych skarżących, których nazwiska figurują w załączniku do postanowienia (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Görlitz i L. Tapper Brandberg, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) 2020/2223 z dnia 23 grudnia 2020 r. zmieniającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 883/2013 w odniesieniu do współpracy z Prokuraturą Europejską i skuteczności dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (Dz.U. 2020, L 437, s. 49).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Postępowanie w przedmiocie wniosku Rady Unii Europejskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

                  3)

                  Thierry Mariani i inni skarżący, których nazwiska figurują w załączniku do postanowienia, zostają obciążeni, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski.

                  4)

                  Rada pokrywa własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 138 z 19.4.2021.


title: Sprawa T-148/21 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 8 października 2021 r. – Paccor Packaging / Komisja [Środek tymczasowy – Środowisko – Dyrektywa (UE) 2019/904 – Zmniejszenie wpływu niektórych produktów z tworzyw sztucznych na środowisko – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2020/2151 – Zharmonizowane specyfikacje dotyczące oznakowania kubków na napoje – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru]

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/45

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 8 października 2021 r. – Paccor Packaging / Komisja
      (Sprawa T-148/21 R)
      (Środek tymczasowy - Środowisko - Dyrektywa (UE) 2019/904 - Zmniejszenie wpływu niektórych produktów z tworzyw sztucznych na środowisko - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2020/2151 - Zharmonizowane specyfikacje dotyczące oznakowania kubków na napoje - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
      (2021/C 490/54)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Paccor Packaging GmbH (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Kugel i G. Dávid)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Bourgois i L. Haasbeek, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparty na art. 278 i 279 TFUE wniosek w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego w postaci zawieszenia wykonania rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/2151 z dnia 17 grudnia 2020 r. ustanawiającego zasady dotyczące zharmonizowanych specyfikacji w odniesieniu do oznakowania produktów jednorazowego użytku z tworzyw sztucznych wymienionych w części D załącznika do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/904 w sprawie zmniejszenia wpływu niektórych produktów z tworzyw sztucznych na środowisko (Dz.U. 2020, L 428, s. 57)

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-563/21: Skarga wniesiona w dniu 6 września 2021 r. – Zaytsev / Rada

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/45

      Skarga wniesiona w dniu 6 września 2021 r. – Zaytsev / Rada
      (Sprawa T-563/21)
      (2021/C 490/55)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Alexander Zaytsev (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciel: adwokat A. Shmagin)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2021/1002 z dnia 21 czerwca 2021 r. w sprawie wykonania decyzji 2012/642/WPZiB dotyczącej środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi (Dz.U. 2021, L 219I, s. 70) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/997 z dnia 21 czerwca 2021 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. 2021, L 219I, s. 3) w zakresie, w jakim odnoszą się one do skarżącego;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżącego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia

                              —

                              Uzasadnienie umieszczenia skarżącego w wykazach ujętych w załączniku do zaskarżonych aktów prawnych nie odpowiada wymaganiom wynikającym z art. 296 akapit drugi TFUE. Jest ono niejasne i pozbawione szczegółów. Takie podstawy jak „dostęp do rodziny Łukaszenki” i „uzyskiwanie lukratywnych kontraktów dla swoich przedsiębiorstw” oraz uzasadnienie, zgodnie z którym skarżący był wspierany przez Wiktara Łukaszenkę, są zbyt ogólne i nieokreślone. Twierdzenie, że przedsiębiorstwo Bremino Grupp OOO, w którym skarżący rzeczywiście ma udziały, otrzymywało niedozwolone wsparcie państwa na rozwój specjalnej strefy ekonomicznej „Bremino-Orsza” lub „wiele przywilejów finansowych i podatkowych”, jest zbyt niedokładne, aby zrozumieć, w jaki sposób obsługa tej strefy gospodarczej różni się od obsługi innych wolnych stref ekonomicznych istniejących na Białorusi.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący oczywistych błędów w odniesieniu do stanu faktycznego i oceny

                              —

                              Strona pozwana w sposób oczywisty oparła się na niewłaściwej podstawie faktycznej. Skarżący nigdy nie był asystentem Wiktara Łukaszenki. Skarżący i kontrolowane przez niego przedsiębiorstwa nie otrzymywali wsparcia od Wiktara Łukaszenki. Przedsiębiorstwo Bremino Grupp OOO nigdy nie otrzymywało jakichkolwiek szczególnych przywilejów ze względu na rzekome relacje jego wspólników z rodziną prezydenta Białorusi. Skarżący nie jest także właścicielem Sohra Group OOO, lecz tylko wspólnikiem mniejszościowym. Ponadto przedsiębiorstwu Sohra Group OOO nie przyznano szczególnych praw do dystrybucji w odniesieniu do państw Zatoki Perskiej i państw afrykańskich.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przysługujących skarżącemu prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej

                              —

                              Strona pozwana nie powiadomiła skarżącego o planowanym umieszczeniu i nie umożliwiła mu przedstawienia przed opublikowaniem decyzji o wprowadzeniu wobec niego środków ograniczających dowodów na odparcie zarzutów.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący nieproporcjonalności środków ograniczających

                              —

                              Zaskarżone akty prawne stanowią nieuzasadnione i nieproporcjonalne naruszenie przysługujących skarżącemu praw podstawowych, w szczególności jego prawa własności, prawa do prowadzenia działalności gospodarczej i prawa do poszanowania dobrego imienia na podstawie art. 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-564/21: Skarga wniesiona w dniu 6 września 2021 r. – Bremino-Grupp / Rada

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/46

      Skarga wniesiona w dniu 6 września 2021 r. – Bremino-Grupp / Rada
      (Sprawa T-564/21)
      (2021/C 490/56)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Bremino-Grupp OOO (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciel: adwokat A. Shmagin)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2021/1002 z dnia 21 czerwca 2021 r. w sprawie wykonania decyzji 2012/642/WPZiB dotyczącej środków ograniczających w związku z sytuacją na Białorusi (Dz.U. 2021, L 219I, s. 70) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/997 z dnia 21 czerwca 2021 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. 2021, L 219I, s. 3) w zakresie, w jakim odnoszą się one do strony skarżącej;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia

                              —

                              Uzasadnienie umieszczenia strony skarżącej w wykazach ujętych w załączniku do zaskarżonych aktów prawnych nie odpowiada wymaganiom wynikającym z art. 296 akapit drugi TFUE. Jest ono niejasne i niedostatecznie dookreślone. Przede wszystkim z uzasadnienia nie wynika, jakie wsparcie państwa otrzymywała strona skarżąca na rozwój specjalnej strefy ekonomicznej Bremino-Orsza. Uzasadnienie dotyczące udzielania stronie skarżącej „wielu przywilejów finansowych i podatkowych i innych korzyści” jest również niejasne, gdyż nie można ustalić, do jakich przywilejów to się odnosi. Twierdzenie, że wspólnicy Bremino-Grupp OOO są „właścicielami projektu Bremino-Orsza” jest już błędne na tej podstawie, że prawnie niemożliwe jest bycie właścicielem strefy ekonomicznej. Poza tym zarzut, że wszyscy trzej wspólnicy strony skarżącej należą „do ścisłego grona biznesmenów powiązanych z Łukaszenką”, jest zbyt ogólny i nie może stanowić wystarczającego uzasadnienia dla wprowadzenia sankcji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący oczywistych błędów w ocenie

                              —

                              Strona pozwana w sposób oczywisty oparła się na niewłaściwej podstawie faktycznej, wobec czego przeprowadzona ocena jest błędna. Okoliczność, że strefa ekonomiczna „Bremino-Orsza” została ustanowiona na mocy dekretu prezydenta, nie stanowi korzyści na rzecz strony skarżącej, gdyż taki tryb postępowania jest przewidziany w ustawodawstwie białoruskim w odniesieniu do ustanawiania stref gospodarczych. Przywileje podatkowe w ramach specjalnej strefy ekonomicznej są dostępne dla każdego inwestora. Jest niejasne, jak strona pozwana definiuje szczególne ścisłe grono biznesmenów powiązanych z Łukaszenką i na jakiej podstawie zalicza do niego wspólników strony skarżącej. Poza tym uzasadnienie to nie pozwala zrozumieć, dlaczego dotyczy to strony skarżącej, gdyż nie otrzymała ona wskutek tego żadnych przywilejów. Strona skarżąca nie otrzymywała także wsparcia od syna prezydenta, Wiktara Łukaszenki.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przysługujących stronie skarżącej prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej

                              —

                              Strona pozwana nie powiadomiła strony skarżącej o planowanym umieszczeniu w wykazach będących przedmiotem postępowania i nie umożliwiła jej podjęcia obrony przed opublikowaniem decyzji o wprowadzeniu wobec niej środków ograniczających oraz ewentualnego przedstawienia dowodów na odparcie zarzutów.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący nieproporcjonalności środków ograniczających

                              —

                              Zaskarżone akty prawne stanowią nieuzasadnione i nieproporcjonalne naruszenie przysługujących stronie skarżącej praw podstawowych, w szczególności jej prawa własności, prawa do prowadzenia działalności gospodarczej i prawa do poszanowania dobrego imienia na podstawie art. 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-566/21: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2021 r. – Steinbach International / Komisja

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/47

      Skarga wniesiona w dniu 7 września 2021 r. – Steinbach International / Komisja
      (Sprawa T-566/21)
      (2021/C 490/57)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Steinbach International GmbH (Schwertberg, Austria) (przedstawiciel: J. Gesinn, Rechtsanwalt)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/957 z dnia 31 maja 2021 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej (Dz.U. 2021, L 211, s. 48).

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: Klasyfikując Mesh Lounge do pozycji 6306 90 00 części 2 załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (Dz.U. L 256, s. 1), pozwana zmieniła treść tych pozycji taryfowych.

                  2.

                  Zarzut drugi: Pozycja 9506 Nomenklatury Scalonej stanowi pozycję, do której można zaklasyfikować Mesh Lounge, ponieważ towar ten stanowi inny rodzaj sprzętu do uprawiania sportów wodnych i może być porównany z nadmuchiwanymi pierścieniami naramiennymi, w odniesieniu do których pozwana już wcześniej uznała, że stanowią one towary objęte pozycją 9506 2900. Nie jest decydujące, czy Mesh Lounge było wykorzystywane do uprawiania sportu.

                  3.

                  Zarzut trzeci: Zakładając, że Mesh Lounge nie może być klasyfikowane do pozycji 9506 29 00 Nomenklatury scalonej, możliwa jest klasyfikacja do pozycji 3926 9097 90 Nomenklatury scalonej (pozostałe artykuły z tworzyw sztucznych, wykonane z folii), ponieważ poduszka powietrzna i pierścień – ale nie tkanina – są charakterystycznymi częściami składowymi

                  4.

                  Zarzut czwarty: Ogólna ocena została przeprowadzona wyłącznie w odniesieniu do zastosowania. Całościowa analiza powinna zostać przeprowadzona na podstawie innych cech, w związku z czym Mesh Lounge – pomijając możliwą klasyfikację w innych pozycjach – musiałoby zostać zaklasyfikowane do pozycji 3926 9097 90 Nomenklatury scalonej. Mesh Lounge nie może być traktowane jako sprzęt kempingowy. Ewentualnie można by rozważyć klasyfikację do pozycji 9503 0095 90 (pozostałe zabawki z tworzyw sztucznych) Nomenklatury scalonej, gdyby Mesh Lounge zostało uznane za podobne do materaca nadmuchiwanego.


title: Sprawa T-586/21: Skarga wniesiona w dniu 12 września 2021 r. – Swords / Komisja

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/48

      Skarga wniesiona w dniu 12 września 2021 r. – Swords / Komisja
      (Sprawa T-586/21)
      (2021/C 490/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Patrick Swords (Dublin, Irlandia) (przedstawiciel: G. Byrne, Barrister-at-Law)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2021 r. odmawiającej dostępu do dokumentacji żądanej przez skarżącą (1);

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 (2) ze względu na jej odmowę dostępu do dokumentacji żądanej przez skarżącego.

                              —

                              Skarżący utrzymuje, że mimo iż dochodzenie w odniesieniu do Irlandii jest w toku, nie może to samo w sobie uzasadniać zastosowania wyjątku, na który powołała się Komisja przy odmowie ujawnienia dokumentacji w niniejszej sprawie. To, że poważnie ograniczono w tak niespotykany i restrykcyjny sposób szereg praw podstawowych społeczeństwa, powinien był przemawiać przeciwko decyzji o odmowie ujawnienia dokumentacji w ramach niniejszej sprawy. W tym względzie skarżący twierdzi, że Komisja nie zbadała i nie zastosowała ściśle wspomnianego ograniczenia, biorąc pod uwagę trudności napotkane przez społeczeństwo w związku ze skrajnymi środkami wprowadzonymi przez Irlandię, co narusza wolności obywatelskie i prawa podstawowe w całkowicie niespotykany w historii Unii sposób. Skarżący utrzymuje, że takie okoliczności wykazują, iż w niniejszej sprawie zasady przejrzystości i demokracji wraz z napotkanymi przez społeczeństwo utrudnieniami w dostępie do wymiaru sprawiedliwości są kwestiami szczególnej wagi, które powinny były przeważyć nad względami powołanymi przez Komisję celem uzasadnienia odmowy ujawnienia żądanych informacji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy tego, że, jeżeli miał zastosowanie wskazywany przez Komisję wyjątek, to Komisja popełniła błąd poprzez nieuznanie, iż wniosek skarżącego został złożony w wyjątkowych okolicznościach i popełniła błąd poprzez stwierdzenie, że nie istniał nadrzędny interes publiczny przemawiający za ujawnieniem żądanych informacji. Skarżący utrzymuje zatem, że decyzja Komisji stanowi naruszenie art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia nr 1049/2001.

                              —

                              Ze skrajnych środków wprowadzonych przez Irlandię w stosunku do podróży w Unii wynika naruszenie wolności obywatelskich i praw podstawowych w całkowicie niespotykany w historii Unii sposób. W konsekwencji poważnie naruszono szereg praw podstawowych, w tym prawo do swobodnego przemieszczania się osób, prawo do podejmowania pracy i prawo dostępu do wymiaru sprawiedliwości. Ze względu na bezprecedensowy charakter wprowadzonych ograniczeń w połączeniu z rażącymi naruszeniami praw podstawowych skarżący utrzymuje, że jego wniosek został wyraźnie złożony w wyjątkowych okolicznościach, czego Komisja nie uwzględniła, gdy podjęła decyzję o odmowie ujawnienia dokumentacji. Ponadto skarżący utrzymuje, że pierwszeństwo przyznane przez Komisję poufności w ramach niniejszej sprawy stanowi uchylenie się od obowiązku zagwarantowania prawa społeczeństwa do korzystania ze skutecznego środka prawnego przed sądem i do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie.

                              —

                              Ze względu na odmowę udostępnienia rozważanej dokumentacji dani obywatele są postawieni w niekorzystnej sytuacji i taka odmowa rażąco upośledziła ich zdolność do skutecznego zakwestionowania domniemanych podstaw zawieszenia praw podstawowych związanych z podróżowaniem w Unii. Ponadto skarżący utrzymuje, że poprzez nieujawnienie wskazanej we wniosku dokumentacji Komisja bezpodstawnie utrudniła danym obywatelom Unii możliwość domagania się od ich rządu wyjaśnienia poważnych naruszeń ich praw gwarantowanych w prawie Unii, a jako taki ów czynnik powinien był przemawiać za przestrzeganiem zasady przejrzystości przewidzianej w traktatach i rozporządzeniu nr 1049/2001.

                              —

                              Skarżący twierdzi wreszcie, że bezsporne jest, iż prawo dostępu do informacji jest podstawowym narzędziem obrony praw podstawowych i wolności obywatelskich w Unii, zapewnienia dostępu do wymiaru sprawiedliwości ogólnie i w sprawach dotyczących środowiska takich jak niniejsza sprawa oraz domagania się od rządów wyjaśnień. W niniejszym przypadku sporna dokumentacja bądź wskaże konkretne korzyści dla zdrowia ludzkiego (o których mowa we właściwych zaleceniach Rad) uzasadniające środki wprowadzone w celu stawienia czoła COVID-19, bądź takich korzyści nie wskaże. Mając na względzie, że sporne środki są bezprecedensowe, skrajne i uciążliwe dla danych obywateli Unii, którzy pragnęliby korzystać ze swego prawa do swobodnego przemieszczania się lub podejmowania pracy w Unii, dostęp do żądanej dokumentacji jest kwestią nadrzędnego interesu ogólnego, który ułatwi podjęcie działań przez społeczeństwo w celu obrony i ochrony praw podstawowych oraz domaganie się od rządu Irlandii wyjaśnienia skrajnych środków, które rząd ten wprowadził.

         (1)  Nota pochodząca od wydawcy: dokumenty, do których skarżący żąda dostępu, są dokumentami otrzymanymi przez Komisję Europejską od Irlandii odnośnie do zakładanych korzyści dla zdrowia publicznego wynikających z obowiązujących od początku pandemii COVID-19 ograniczeń w przemieszczaniu się między państwami członkowskimi.

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).


title: Sprawa T-628/21: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2021 r. – Tequila Revolución / EUIPO – Horizons Group (London) (Revolution Vodka)

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/49

      Skarga wniesiona w dniu 29 września 2021 r. – Tequila Revolución / EUIPO – Horizons Group (London) (Revolution Vodka)
      (Sprawa T-628/21)
      (2021/C 490/59)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Tequila Revolución (Meksyk, Meksyk) (przedstawiciel: adwokat M. Pomares Caballero)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Horizons Group (London) Ltd (Berkshire Reading, Zjednoczone Królestwo)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Revolution Vodka” – zgłoszenie nr 17 948 886

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 lipca 2021 r. w sprawie R 2266/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie zaskarżonej decyzji za bezzasadną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i uznanie, że używanie znaku towarowego skarżącej ma charakter rzeczywisty i wystarczający;

                  —

                  według własnego uznania, uznanie sprzeciwu wobec znaku towarowego Revolution Vodka za zasadny;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. a) i b) w związku z art. 18 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-650/21: Skarga wniesiona w dniu 7 października 2021 r. – Casa International / EUIPO – Interstyle (casa)

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/50

      Skarga wniesiona w dniu 7 października 2021 r. – Casa International / EUIPO – Interstyle (casa)
      (Sprawa T-650/21)
      (2021/C 490/60)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Casa International (Olen, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci F. Cornette i T. Poels-Ryckeboer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Interstyle BV (Utrecht, Niderlandy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „casa” w kolorze zielonym i białym – unijny znak towarowy nr 3 017 662

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 lipca 2021 r. w sprawie R 1280/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną, a w konsekwencji stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

                  —

                  obciążenie EUIPO, jak również drugiej strony, w przypadku jej przystąpienia do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009;

                  —

                  Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009;

                  —

                  Naruszenie art. 51 ust. 2 w związku z art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009.


title: Sprawa T-662/21: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2021 r. – Troy Chemical Company / Komisja

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/51

      Skarga wniesiona w dniu 15 października 2021 r. – Troy Chemical Company / Komisja
      (Sprawa T-662/21)
      (2021/C 490/61)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Troy Chemical Company BV (Delft, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci D. Abrahams, Ł. Gorywoda i Z. Romata)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji C(2021) 5968 final z dnia 5 sierpnia 2021 r. częściowo odmawiającej dostępu do dokumentów żądanych przez stronę skarżącą na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) w całości;

                  —

                  uwzględnienie wniosku o rozpoznania sprawy w trybie przyspieszonym na podstawie art. 151 i 152 regulaminu postępowania przed Sądem;

                  —

                  zarządzenie wszelkich innych środków pozostających w interesie wymiaru sprawiedliwości;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zarzut dotyczący tego, że strona pozwana naruszyła art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, co stanowi naruszenie zarówno „istotnego wymogu proceduralnego”, jak i „praworządności”. Strona skarżąca podnosi, że okoliczności niniejszej sprawy nie uzasadniają wyjątków, na które powołuje się strona pozwana dla celów odmowy ujawnienia utajnionych sekcji żądanych dokumentów, a w każdym razie nadrzędny interes publiczny w przejrzystości i otwartości procesu legislacyjnego przemawia za pełnym ujawnieniem dokumentów żądanych przez stronę skarżącą.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43–48).


title: Sprawa T-665/21: Skarga wniesiona w dniu 18 października 2021 r. – Civitta Eesti / Komisja

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/51

      Skarga wniesiona w dniu 18 października 2021 r. – Civitta Eesti / Komisja
      (Sprawa T-665/21)
      (2021/C 490/62)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Civitta Eesti AS (Tartu, Estonia) (przedstawiciel: C Ginter, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 12 października 2021 r. (1). o odrzuceniu oferty skarżącej w postępowaniu o udzielenie zamówienia MOVE/2020/OP/0008 „Pomoc prawna, społeczno-ekonomiczna i techniczna w dziedzinach energii, mobilności i transportu”, część 5 „Pomoc społeczno-ekonomiczna w dziedzinie transportu i mobilności”;

                  —

                  stwierdzenie nieważności wszelkiego kolejnego, przygotowanego wcześniej, związanego, choćby i nieznanego aktu przyjętego przez pozwaną w części 5 wyżej wskazanego postępowania o udzielenie zamówienia, a w szczególności stwierdzenie nieważności protokołów przetargowych oraz wszelkich umów zawartych ze zwycięzcą przetargu, oraz

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący dopuszczenia się przez pozwaną oczywistego błędu w ocenie poprzez odrzucenie oferty skarżącej i naruszenia w ten sposób art. 168 ust. 6 rozporządzenia (UE, Euratom) 2018/1046 (2).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez pozwaną art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej poprzez odrzucenie oferty skarżącej i brak uwzględnienia wyjaśnień skarżącej dotyczących istnienia i kompletności jej oferty technicznej.

         (1)  Doręczonej skarżącej pismem pozwanej nr Ares (2021) 6214855 z dnia 12 października 2021 r.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. 2018, L 193, s. 1–222).


title: Sprawa T-391/20: Postanowienie Sądu z dnia 27 września 2021 r. – Stena Line Scandinavia / Komisja

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/52

      Postanowienie Sądu z dnia 27 września 2021 r. – Stena Line Scandinavia / Komisja
      (Sprawa T-391/20) (1)

      (2021/C 490/63)
      Język postępowania: angielski
      Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020.


title: Sprawa T-285/21: Postanowienie Sądu z dnia 1 października 2021 r. – Alliance française de Bruxelles-Europe i in. / Komisja

text:
               6.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 490/52

      Postanowienie Sądu z dnia 1 października 2021 r. – Alliance française de Bruxelles-Europe i in. / Komisja
      (Sprawa T-285/21) (1)

      (2021/C 490/64)
      Język postępowania: francuski
      Prezes drugiej izby zarządziła wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 278 z 12.7.2021.


title: Sprawa C-680/19 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 listopada 2021 r. – Fulmen/Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska [Odwołanie – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) – Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu – Szkoda i krzywda, jakie miały zostać poniesione przez stronę wnoszącą odwołanie wskutek umieszczenia i pozostawienia jej nazwy w wykazie osób i podmiotów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Skarga o odszkodowanie i o zadośćuczynienie – Właściwość Trybunału do orzekania w przedmiocie żądania naprawienia szkody i krzywdy, jakie miały zostać poniesione z powodu środków ograniczających przewidzianych w decyzjach wydanych w ramach WPZiB – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/2

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 listopada 2021 r. – Fulmen/Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska
      (Sprawa C-680/19 P) (1)

      (Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) - Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu - Szkoda i krzywda, jakie miały zostać poniesione przez stronę wnoszącą odwołanie wskutek umieszczenia i pozostawienia jej nazwy w wykazie osób i podmiotów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Skarga o odszkodowanie i o zadośćuczynienie - Właściwość Trybunału do orzekania w przedmiocie żądania naprawienia szkody i krzywdy, jakie miały zostać poniesione z powodu środków ograniczających przewidzianych w decyzjach wydanych w ramach WPZiB - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)
      (2022/C 24/02)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Fulmen (przedstawiciele: A. Bahrami, adwokat, N. Korogiannakis, dikigoros)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M.-C. Cadilhac i M. Bishop, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet i J. Roberti di Sarsina, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Fulmen pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 372 z 4.11.2019.


title: Sprawa C-681/19 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 listopada 2021 r. – Fereydoun Mahmoudian / Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska [Odwołanie – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) – Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu – Szkoda, jaką miał ponieść skarżący wskutek umieszczenia i pozostawienia jego nazwiska w wykazie osób i podmiotów, do których znajduje zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Skarga o odszkodowanie – Właściwość Trybunału do orzekania w przedmiocie żądania naprawienia szkody, jaka miała zostać wyrządzona w następstwie przyjęcia środków ograniczających przewidzianych w decyzjach objętych WPZiB – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/3

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 listopada 2021 r. – Fereydoun Mahmoudian / Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska
      (Sprawa C-681/19 P) (1)

      (Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) - Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu - Szkoda, jaką miał ponieść skarżący wskutek umieszczenia i pozostawienia jego nazwiska w wykazie osób i podmiotów, do których znajduje zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Skarga o odszkodowanie - Właściwość Trybunału do orzekania w przedmiocie żądania naprawienia szkody, jaka miała zostać wyrządzona w następstwie przyjęcia środków ograniczających przewidzianych w decyzjach objętych WPZiB - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)
      (2022/C 24/03)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Fereydoun Mahmoudian (przedstawiciele: adwokat A. Bahrami, oraz N. Korogiannakis, dikigoros)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M.-C. Cadilhac i M. Bishop, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet i J. Roberti di Sarsina, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Fereydoun Mahmoudian pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 372 z 4.11.2019.


title: Sprawy połączone od C-748/19 do C-754/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie – Polska) – postępowanie karne przeciwko WB (C-748/19), XA, YZ (C-749/19), DT (C-750/19), ZY (C-751/19), AX (C-752/19), BV (C-753/19), CU (C-754/19) [Odesłanie prejudycjalne – Państwo prawne – Niezawisłość sędziowska – Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE – Przepisy krajowe przewidujące możliwość delegowania przez Ministra Sprawiedliwości sędziów do sądów wyższej instancji oraz odwoływania sędziów z tego delegowania – Składy orzekające w sprawach karnych, w których skład wchodzą sędziowie delegowani przez Ministra Sprawiedliwości – Dyrektywa (UE) 2016/343 – Domniemanie niewinności]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie – Polska) – postępowanie karne przeciwko WB (C-748/19), XA, YZ (C-749/19), DT (C-750/19), ZY (C-751/19), AX (C-752/19), BV (C-753/19), CU (C-754/19)
      (Sprawy połączone od C-748/19 do C-754/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Państwo prawne - Niezawisłość sędziowska - Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE - Przepisy krajowe przewidujące możliwość delegowania przez Ministra Sprawiedliwości sędziów do sądów wyższej instancji oraz odwoływania sędziów z tego delegowania - Składy orzekające w sprawach karnych, w których skład wchodzą sędziowie delegowani przez Ministra Sprawiedliwości - Dyrektywa (UE) 2016/343 - Domniemanie niewinności)
      (2022/C 24/04)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      WB (C-748/19), XA, YZ (C-749/19), DT (C-750/19), ZY (C-751/19), AX (C-752/19), BV (C-753/19), CU (C-754/19)

         przy udziale: Prokuratury Krajowej, wcześniej Prokuratury Rejonowej w Mińsku Mazowieckim (C-748/19), Prokuratury Rejonowej Warszawa-Żoliborz w Warszawie (C-749/19), Prokuratury Rejonowej Warszawa-Wola w Warszawie (C-750/19, C-753/19 i C-754/19), Prokuratury Rejonowej w Pruszkowie (C-751/19), Prokuratury Rejonowej Warszawa-Ursynów w Warszawie (C-752/19), a także Pictura sp. z o.o. (C-754/19)

         Sentencja

      Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE odczytywany w świetle art. 2 TUE oraz art. 6 ust. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, zgodnie z którymi minister sprawiedliwości państwa członkowskiego może, na podstawie kryteriów, które nie zostały podane do publicznej wiadomości, z jednej strony delegować sędziego do sądu karnego wyższej instancji na czas określony albo na czas nieokreślony, zaś z drugiej strony w każdym czasie, na podstawie decyzji, która nie zawiera uzasadnienia, odwołać sędziego z tego delegowania, niezależnie od tego, czy nastąpiło ono na czas określony, czy na czas nieokreślony.

         (1)  Dz.U. C 54 z 17.02.2020.


title: Sprawa C-821/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 listopada 2021 r. – Komisja Europejska/Węgry [Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Polityka azylowa – Dyrektywy 2013/32/UE i 2013/33/UE – Procedura przyznawania ochrony międzynarodowej – Podstawy niedopuszczalności – Pojęcia „bezpiecznego kraju trzeciego” i „kraju pierwszego azylu” – Pomoc świadczona osobom ubiegającym się o azyl – Karalność – Zakaz wjazdu do strefy nadgranicznej danego państwa członkowskiego]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/4

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 listopada 2021 r. – Komisja Europejska/Węgry
      (Sprawa C-821/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Polityka azylowa - Dyrektywy 2013/32/UE i 2013/33/UE - Procedura przyznawania ochrony międzynarodowej - Podstawy niedopuszczalności - Pojęcia „bezpiecznego kraju trzeciego” i „kraju pierwszego azylu” - Pomoc świadczona osobom ubiegającym się o azyl - Karalność - Zakaz wjazdu do strefy nadgranicznej danego państwa członkowskiego)
      (2022/C 24/05)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Tomkin, A. Tokár i M. Condou-Durande, następnie J. Tomkin i A. Tokár, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Węgry (przedstawiciele: K. Szíjjártó, M. Tátrai i M.Z. Fehér, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Węgry uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy:

                              —

                              art. 33 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej, pozwalając na odrzucenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej jako niedopuszczalnego ze względu na to, że wnioskodawca przybył na terytorium Węgier przez państwo, w którym nie jest narażony na prześladowania lub na ryzyko doznania poważnej krzywdy lub w którym zapewniony jest odpowiedni poziom ochrony;

                              —

                              art. 8 ust. 2 i art. 22 ust. 1 dyrektywy 2013/32, a także art. 10 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową, obwarowując w prawie krajowym sankcją karną czyn każdej osoby, która w ramach działalności organizacyjnej świadczy pomoc w wystąpieniu z wnioskiem o udzielenie azylu na terytorium Węgier lub w złożeniu takiego wniosku, jeżeli można udowodnić ponad wszelką rozsądną wątpliwość, że osoba ta była świadoma tego, iż taki wniosek nie może zostać uwzględniony na podstawie tego prawa;

                              —

                              art. 8 ust. 2, art. 12 ust. 1 lit. c) i art. 22 ust. 1 dyrektywy 2013/32, a także art. 10 ust. 4 dyrektywy 2013/33, pozbawiając prawa do zbliżania się do granic zewnętrznych tego państwa każdego, kto jest podejrzewany o popełnienie takiego czynu zabronionego.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Węgry pokrywają, oprócz własnych kosztów, cztery piąte kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

                  4)

                  Komisja Europejska pokrywa jedną piątą własnych kosztów.

         (1)  Dz.U. C 19 z 20.01.2020.


title: Sprawa C-107/20 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 18 listopada 2021 r. – Republika Grecka/Komisja Europejska [Odwołanie – Wspólna polityka rolna (WPR) – Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) i Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) – Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską – Wydatki poniesione przez Republikę Grecką – Rozporządzenie (UE) nr 1306/2013 – Artykuł 52 ust. 4 lit. c) – Ryczałtowe korekty finansowe – Termin 24 miesięcy – Wydatki objęte tym terminem – Metoda obliczania korekty – Dostosowanie stawki korekty]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/5

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 18 listopada 2021 r. – Republika Grecka/Komisja Europejska
      (Sprawa C-107/20 P) (1)

      (Odwołanie - Wspólna polityka rolna (WPR) - Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) i Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) - Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską - Wydatki poniesione przez Republikę Grecką - Rozporządzenie (UE) nr 1306/2013 - Artykuł 52 ust. 4 lit. c) - Ryczałtowe korekty finansowe - Termin 24 miesięcy - Wydatki objęte tym terminem - Metoda obliczania korekty - Dostosowanie stawki korekty)
      (2022/C 24/06)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciele: E. Tsaousi, A.E. Vasilopoulou i E.E. Krompa, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Konstantinidis i J. Aquilina, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 11.5.2020.


title: Sprawa C-212/20: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 18 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Woli w Warszawie – Polska) – M.P., B.P./„A.” prowadzący działalność za pośrednictwem „A.” S.A. [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Umowa kredytu hipotecznego indeksowanego do waluty obcej – Warunek umowny dotyczący kupna i sprzedaży waluty obcej – Wymóg zrozumiałości i przejrzystości – Uprawnienia sądu krajowego]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/5

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 18 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy Woli w Warszawie – Polska) – M.P., B.P./„A.” prowadzący działalność za pośrednictwem „A.” S.A.
      (Sprawa C-212/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Umowa kredytu hipotecznego indeksowanego do waluty obcej - Warunek umowny dotyczący kupna i sprzedaży waluty obcej - Wymóg zrozumiałości i przejrzystości - Uprawnienia sądu krajowego)
      (2022/C 24/07)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: M.P., B.P.

         Strona pozwana:„A.” prowadzący działalność za pośrednictwem „A.” S.A.

         przy udziale: Rzecznik Praw Obywatelskich

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 5 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że treść klauzuli umowy kredytu zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem ustalającej cenę zakupu i sprzedaży waluty obcej, do której kredyt jest indeksowany, powinna, na podstawie jasnych i zrozumiałych kryteriów, umożliwić właściwie poinformowanemu oraz dostatecznie uważnemu i racjonalnemu konsumentowi zrozumienie sposobu ustalania kursu wymiany waluty obcej stosowanego w celu obliczenia kwoty rat kredytu, w taki sposób, aby konsument miał możliwość w każdej chwili samodzielnie ustalić kurs wymiany stosowany przez przedsiębiorcę.

                  2)

                  Artykuły 5 i 6 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by sąd krajowy, który stwierdził nieuczciwy charakter warunku umowy zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem w rozumieniu art. 3 ust. 1 tej dyrektywy, dokonał wykładni tego warunku w celu złagodzenia jego nieuczciwego charakteru, nawet jeśli taka wykładnia odpowiadałaby wspólnej woli stron.

         (1)  Dz.U. C 304 z 14.9.2020.


title: Sprawa C-306/20: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 18 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā apgabaltiesa – Łotwa) – „Visma Enterprise” SIA/Konkurences padome [Odesłanie prejudycjalne – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Artykuł 101 ust. 1 i 3 TFUE – Porozumienia wertykalne – Ograniczenie „ze względu na cel” lub „ze względu na skutek” – Wyłączenie – Zarejestrowanie przez dystrybutora potencjalnej transakcji z użytkownikiem końcowym – Klauzula zapewniająca dystrybutorowi „pierwszeństwo do przeprowadzenia transakcji sprzedaży” przez sześć miesięcy od zarejestrowania – Wyjątek – Sprzeciw użytkownika – Właściwość Trybunału – Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym – Ustawodawstwo krajowe dostosowujące się do rozwiązań przyjętych w prawie Unii]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/6

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 18 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā apgabaltiesa – Łotwa) – „Visma Enterprise” SIA/Konkurences padome
      (Sprawa C-306/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Artykuł 101 ust. 1 i 3 TFUE - Porozumienia wertykalne - Ograniczenie „ze względu na cel” lub „ze względu na skutek” - Wyłączenie - Zarejestrowanie przez dystrybutora potencjalnej transakcji z użytkownikiem końcowym - Klauzula zapewniająca dystrybutorowi „pierwszeństwo do przeprowadzenia transakcji sprzedaży” przez sześć miesięcy od zarejestrowania - Wyjątek - Sprzeciw użytkownika - Właściwość Trybunału - Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym - Ustawodawstwo krajowe dostosowujące się do rozwiązań przyjętych w prawie Unii)
      (2022/C 24/08)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Administratīvā apgabaltiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„Visma Enterprise” SIA

         Strona przeciwna: Konkurences padome

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 101 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że umowa zawarta pomiędzy dostawcą i dystrybutorem, zgodnie z którą przez okres sześciu miesięcy od rejestracji potencjalnej transakcji dystrybutor, który jako pierwszy zarejestrował tę potencjalną transakcję z użytkownikiem końcowym, korzysta z „pierwszeństwa do przeprowadzenia transakcji sprzedaży” z danym użytkownikiem końcowym, o ile ten ostatni nie zgłosi sprzeciwu, nie może być uznana za „porozumienie, którego celem” jest zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji w rozumieniu tego postanowienia, chyba że można uznać, iż umowa ta ze względu na jej treść, cele i kontekst przedstawia wystarczający stopień szkodliwości dla konkurencji, żeby została tak zakwalifikowana.
                  W wypadku gdyby taka umowa nie stanowiła ograniczenia konkurencji „ze względu na cel” w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE, sąd krajowy powinien zbadać, czy w świetle wszystkich istotnych okoliczności sprawy w postępowaniu głównym, mianowicie w szczególności kontekstu gospodarczego i prawnego, w jakim wykonują działalność zainteresowane przedsiębiorstwa, charakteru towarów lub usług, których dana umowa dotyczy, jak również rzeczywistych warunków funkcjonowania i struktury rozpatrywanego rynku, umowa ta może zostać uznana za ograniczającą konkurencję w sposób wystarczająco odczuwalny ze względu na potencjalne lub rzeczywiste skutki.

                  2)

                  Artykuł 101 ust. 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że umowa zawarta pomiędzy dostawcą i dystrybutorem, zgodnie z którą przez okres sześciu miesięcy od rejestracji potencjalnej transakcji dystrybutor, który jako pierwszy zarejestrował tę potencjalną transakcję z użytkownikiem końcowym, korzysta z „pierwszeństwa do przeprowadzenia transakcji sprzedaży” z danym użytkownikiem końcowym, o ile ten ostatni nie zgłosi sprzeciwu, w wypadku gdyby stanowiła porozumienie, którego „celem” lub „skutkiem” jest zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE, może być przedmiotem wyłączenia na podstawie ust. 3 tego postanowienia tylko wtedy, gdy spełnia określone w nim łączne przesłanki.

                  3)

                  Artykuł 101 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że istnienie porozumienia zakazanego tym postanowieniem nie może zostać wykluczone z tego tylko powodu, iż organ odpowiedzialny za wprowadzenie w życie wspomnianego postanowienia dokonał odmiennej oceny odnoszącej się do przypisania stronom tego porozumienia odpowiedzialności za naruszenie.

         (1)  Dz.U. C 304 z 14.9.2020.


title: Sprawa C-358/20: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 18 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Oradea – Rumunia) – Promexor Trade SRL / Direcția Generală a Finanțelor Publice Cluj – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Bihor [Odesłanie prejudycjalne – Harmonizacja ustawodawstw podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Prawo do odliczenia VAT – Unieważnienie rejestracji podatnika do celów VAT – Odmowa prawa do odliczenia – Przesłanki formalne]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/7

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 18 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Oradea – Rumunia) – Promexor Trade SRL / Direcția Generală a Finanțelor Publice Cluj – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Bihor
      (Sprawa C-358/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Harmonizacja ustawodawstw podatkowych - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Prawo do odliczenia VAT - Unieważnienie rejestracji podatnika do celów VAT - Odmowa prawa do odliczenia - Przesłanki formalne)
      (2022/C 24/09)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Judecătoria Oradea

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Promexor Trade SRL

         Strona przeciwna: Direcția Generală a Finanțelor Publice Cluj – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Bihor

         Sentencja

      Artykuł 168, art. 213 ust. 1, art. 214 ust. 1 i art. 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., a także zasadę neutralności podatku od wartości dodanej (VAT), rozpatrywane w świetle zasad pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań i proporcjonalności, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie – w przypadku gdy rejestrację podatnika do celów VAT unieważniono z powodu niewykazania podlegających opodatkowaniu transakcji w złożonych przez niego za sześć kolejnych miesięcy deklaracjach VAT, lecz pomimo tego unieważnienia podatnik ten nadal prowadzi działalność – przepisom krajowym, które pozwalają właściwemu organowi podatkowemu na nałożenie na owego podatnika obowiązku pobierania VAT należnego z tytułu jego opodatkowanych transakcji, pod warunkiem że podatnik ten może ubiegać się o ponowną rejestrację do celów VAT i odliczać VAT naliczony. Okoliczność, że członek zarządu podatnika jest wspólnikiem innej spółki, która jest objęta postępowaniem upadłościowym, nie może jako taka być podnoszona w celu automatycznego odmówienia temu podatnikowi ponownej rejestracji do celów VAT.

         (1)  Dz.U. C 378 z 9.11.2020.


title: Sprawa C-413/20: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 18 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance francophone de Bruxelles – Belgia) – État belge / LO i in. [Odesłanie prejudycjalne – Transport lotniczy – Rozporządzenie (UE) nr 1178/2011 – Wymogi techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do załóg w lotnictwie cywilnym – Punkt A ust. 9 i 10 dodatku 3 do załącznika I – Szkolenia do wydania licencji pilota zawodowego – Szkolenie lotnicze – Czas ćwiczeń na ziemi według wskazań przyrządów – Obliczanie – Szkolenia na symulatorze – Egzamin praktyczny – Zasada pewności prawa – Ograniczenie w czasie skutków wyroku wydanego w trybie prejudycjalnym]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/8

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 18 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance francophone de Bruxelles – Belgia) – État belge / LO i in.
      (Sprawa C-413/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Rozporządzenie (UE) nr 1178/2011 - Wymogi techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do załóg w lotnictwie cywilnym - Punkt A ust. 9 i 10 dodatku 3 do załącznika I - Szkolenia do wydania licencji pilota zawodowego - Szkolenie lotnicze - Czas ćwiczeń na ziemi według wskazań przyrządów - Obliczanie - Szkolenia na symulatorze - Egzamin praktyczny - Zasada pewności prawa - Ograniczenie w czasie skutków wyroku wydanego w trybie prejudycjalnym)
      (2022/C 24/10)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de première instance francophone de Bruxelles

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: État belge

         Strona pozwana: LO, OG, SH, MB, JD, OP, Bluetail Flight School SA (BFS)

         Sentencja

                  1)

                  Punkt A ust. 9 lit. e) dodatku 3 do załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 1178/2011 z dnia 3 listopada 2011 r. ustanawiającego wymagania techniczne i procedury administracyjne odnoszące się do załóg w lotnictwie cywilnym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 216/2008, zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) 2018/1119 z dnia 31 lipca 2018 r., należy interpretować w ten sposób, że przy rozliczeniu wskazanych w tym przepisie 115 godzin czasu według wskazań przyrządów nie jest możliwe zaliczanie więcej niż 55 godzin ćwiczeń na ziemi według wskazań przyrządów.

                  2)

                  Punkt A ust. 10 dodatku 3 do załącznika I do rozporządzenia nr 1178/2011, zmienionego rozporządzeniem 2018/1119, należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy kandydat zdał egzamin praktyczny przed odbyciem wszystkich wymaganych godzin szkolenia, licencja CPL(A) może zostać mu przyznana dopiero po uzupełnieniu jego szkolenia i ponownym zdaniu odpowiedniego egzaminu praktycznego.

         (1)  Dz.U. C 378 z 9.11.2020.


title: Sprawa C-479/21 PPU: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – Wykonanie europejskich nakazów aresztowania wydanych przeciwko SN, SD [Odesłanie prejudycjalne – Pilny tryb prejudycjalny – Artykuł 50 TUE – Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej – Artykuł 217 TFUE – Umowa o handlu i współpracy ze Zjednoczonym Królestwem – Protokół (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Europejski nakaz aresztowania – Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW – Tymczasowe utrzymanie systemu europejskiego nakazu aresztowania względem Zjednoczonego Królestwa na mocy umowy o wystąpieniu – Zastosowanie przepisów dotyczących mechanizmu wydawania osób, wprowadzonego umową o handlu i współpracy ze Zjednoczonym Królestwem do europejskiego nakazu aresztowania – Systemy wiążące dla Irlandii]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/9

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 listopada 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – Wykonanie europejskich nakazów aresztowania wydanych przeciwko SN, SD
      (Sprawa C-479/21 PPU) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Artykuł 50 TUE - Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej - Artykuł 217 TFUE - Umowa o handlu i współpracy ze Zjednoczonym Królestwem - Protokół (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Europejski nakaz aresztowania - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Tymczasowe utrzymanie systemu europejskiego nakazu aresztowania względem Zjednoczonego Królestwa na mocy umowy o wystąpieniu - Zastosowanie przepisów dotyczących mechanizmu wydawania osób, wprowadzonego umową o handlu i współpracy ze Zjednoczonym Królestwem do europejskiego nakazu aresztowania - Systemy wiążące dla Irlandii)
      (2022/C 24/11)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Supreme Court

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SN, SD

         Przy udziale: Governor of Cloverhill Prison, Irlande, Attorney General, Governor of Mountjoy prison

         Sentencja

      Wykładni art. 50 TUE, art. 217 TFUE i protokołu (nr 21) w sprawie stanowiska Zjednoczonego Królestwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości, załączonego do traktatów UE i FUE należy dokonywać w ten sposób, że art. 62 ust. 1 lit. b) Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej w związku z jej art. 185 akapit czwarty oraz art. 632 Umowy o handlu i współpracy między Unią Europejską i Europejską Wspólnotą Energii Atomowej, z jednej strony, a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, z drugiej strony są wiążące dla Irlandii.

         (1)  Dz.U. C 391 z 27.9.2021.


title: Sprawa C-686/20: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 11 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de Proximité d’Aulnay-sous-Bois – Francja) – YE i in. / Vueling Airlines SA [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów – Artykuł 3 ust. 3 – Zakres stosowania – Pasażerowie podróżujący bezpłatnie lub na podstawie taryfy zniżkowej, która nie jest bezpośrednio lub pośrednio dostępna powszechnie – Małe dziecko podróżujące bezpłatnie – Artykuł 2 lit. f) – Pojęcie „biletu”]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/9

      Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 11 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de Proximité d’Aulnay-sous-Bois – Francja) – YE i in. / Vueling Airlines SA
      (Sprawa C-686/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów - Artykuł 3 ust. 3 - Zakres stosowania - Pasażerowie podróżujący bezpłatnie lub na podstawie taryfy zniżkowej, która nie jest bezpośrednio lub pośrednio dostępna powszechnie - Małe dziecko podróżujące bezpłatnie - Artykuł 2 lit. f) - Pojęcie „biletu”)
      (2022/C 24/12)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de Proximité d’Aulnay-sous-Bois

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: YE, LP, AN, zastępowana przez przedstawicieli ustawowych – swoich rodziców YE i LP, OL, zastępowany przez przedstawicieli ustawowych – swoich rodziców YE i LP, VX zastępowany przez przedstawicieli ustawowych – swoich rodziców YE i LP, CE zastępowany przez przedstawicieli ustawowych – swoich rodziców YE i LP

         Strona pozwana: Vueling Airlines SA

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 3 ust. 3 zdanie pierwsze rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że zawarta w tym przepisie przesłanka bezpośredniej lub pośredniej, powszechnej dostępności, nie odnosi się do pasażerów podróżujących bezpłatnie.

                  2)

                  Artykuł 3 ust. 3 zdanie drugie rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że pasażer podróżujący bezpłatnie ze względu na swój niski wiek, lecz który nie posiada ani przydzielonego miejsca, ani karty pokładowej, a na rezerwacjach dokonanych przez jego rodziców nie znajduje się jego nazwisko, nie jest objęty zakresem stosowania tego rozporządzenia.

         (1)  Data złożenia: 18.12.2020.


title: Sprawa C-688/20: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 29 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Opatowie – Polska) – HG, TC/Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Obowiązkowe ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych – Dyrektywa 2009/103/WE – Artykuł 3 akapit pierwszy – Obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia – Zakres – Pojazd niezdolny do jazdy, niezarejestrowany i w należyty sposób wycofany z ruchu]

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/10

      Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 29 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Opatowie – Polska) – HG, TC/Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny
      (Sprawa C-688/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Obowiązkowe ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych - Dyrektywa 2009/103/WE - Artykuł 3 akapit pierwszy - Obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia - Zakres - Pojazd niezdolny do jazdy, niezarejestrowany i w należyty sposób wycofany z ruchu)
      (2022/C 24/13)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy w Opatowie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: HG, TC

         Strona pozwana: Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny

         Sentencja

      Wykładni art. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności należy dokonywać w ten sposób, że nie jest obowiązkowe zawarcie umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej w związku z ruchem pojazdu mechanicznego w odniesieniu do okresu, w którym dany pojazd nie jest zdolny do ruchu z uwagi na swój stan techniczny, nie jest zarejestrowany i jest tymczasowo wycofany z ruchu zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami prawa krajowego.

         (1)  Data złożenia: 17.12.2020.


title: Sprawa C-345/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 24 marca 2021 r. w sprawie T-282/19, Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 3 czerwca 2021 r. przez Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/11

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 24 marca 2021 r. w sprawie T-282/19, Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 3 czerwca 2021 r. przez Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi
      (Sprawa C-345/21 P)
      (2022/C 24/14)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (przedstawiciele: S. Malynicz, BL, S. Baran, barrister, V. Marsland, solicitor)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 23 listopada 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i orzekł, że Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-452/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 21 lipca 2021 r. – J.K., B.K. przeciwko Przedsiębiorstwu Państwowemu X

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 21 lipca 2021 r. – J.K., B.K. przeciwko Przedsiębiorstwu Państwowemu X
      (Sprawa C-452/21)
      (2022/C 24/15)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: J.K., B.K.

         Strona pozwana: Przedsiębiorstwo Państwowe X

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 191 ust. 1 i 2 Traktatu o Funkcjonowaniu UE, art. 7, 17 i 37 Karty Praw Podstawowych w zw. z art. 1 ust. 1 i art. 2, 8 i 9 Dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku (1) należy intepretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one takiej wykładni przepisu prawa krajowego, art. 129 ust. 4 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska, która przewiduje zawity termin trzech lat na wystąpienie z roszczeniem związanym z ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości, która uniemożliwia właścicielom nieruchomości objętych obszarem ograniczonego użytkowania związanego z działaniem lotniska uzyskanie odszkodowania za obniżenie wartości nieruchomości i pokrycia kosztów rewitalizacji akustycznej jak w przedmiotowej sprawie?

         (1)  Dz. U.2002, L 189, s. 12; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 007 P. 101 – 115


title: Sprawa C-469/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 29 lipca 2021 r. – Consejo General de Colegios Oficiales de Farmacéuticos de España / Administración General del Estado

text:
               17.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 29 lipca 2021 r. – Consejo General de Colegios Oficiales de Farmacéuticos de España / Administración General del Estado
      (Sprawa C-469/21)
      (2022/C 24/16)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Consejo General de Colegios Oficiales de Farmacéuticos de España

         Druga strona postępowania: Administración General del Estado

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepis krajowy, który ustanawia – jako narzędzie służące systemowi baz – węzeł komunikacji należący do Administración del Estado (administracji państwowej) i zarządzany przez nią, jest zgodny z rozporządzeniem delegowanym (UE) 2016/161 (1), w szczególności z jego art. 25, 31, 32, 35, 36 i 44?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy przepis krajowy, który zobowiązuje apteki do korzystania z tego węzła przy wydawaniu produktów leczniczych finansowanych z Sistema Nacional de Salud (krajowego systemu opieki zdrowotnej), jest zgodny z rozporządzeniem delegowanym (UE) 2016/161, w szczególności z jego art. 25, 31, 32, 35, 36 i 44?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy przepis krajowy – stanowiący, że w przypadku braku osiągnięcia porozumienia między Administración del Estado (administracją państwową) a podmiotem zarządzającym krajowym systemem, dotyczącego integracji wspomnianego węzła z tym systemem, integracja może zostać narzucona w sposób jednostronny i władczy w drodze rozporządzenia ministerialnego – jest zgodny z rozporządzeniem delegowanym (UE) 2016/161, w szczególności z jego art. 25, 31, 32, 35, 36 i 44?

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/161 z dnia 2 października 2015 r., uzupełniające dyrektywę 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady przez określenie szczegółowych zasad dotyczących zabezpieczeń umieszczanych na opakowaniach produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2016, L 32, s. 1)