201807270602025212018/C 285/312822018CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20180425171821Sprawa C-282/18 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 23 lutego 2018 r. w sprawie T-794/17 The Green Effort Ltd / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 25 kwietnia 2018 r. przez The Green Effort Ltd
 ---documentbreak--- C2852018PL1710120180425PL0031171182Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 23 lutego 2018 r. w sprawie T-794/17 The Green Effort Ltd / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 25 kwietnia 2018 r. przez The Green Effort Ltd
   (Sprawa C-282/18 P)2018/C 285/31Język postępowania: angielski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: The Green Effort Ltd (przedstawiciel: A. Ziehm, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

      Żądania wnoszącego odwołanie

            —

            stwierdzenie nieważności w całości postanowienia Sądu (druga izba) z dnia 23 lutego 2018 r. (sprawa T-794/17);

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji;

            —

            stwierdzenie wygaśnięcia prawa do unijnego znaku towarowego zarejestrowanego pod numerem 9 528 001;

            —

            oddalenie wniosku o wygaśnięcie praw;

            —

            uwzględnienie przedstawionego przez skarżącą żądania restitutio in integrum;

            —

            uzyskanie dostępu do dokumentów postępowań o unieważnienie 12343 C, 10757 C i 10524 C przed EUIPO, a także postępowań w sprawie sprzeciwu B 002165119, B 002199274, B 002344565, B 002367038, B 002513086 i B 002513151 oraz odwołanie się do tych dokumentów;

            —

            obciążenie EUIPO i strony pozwanej w postępowaniu w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku ich własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi sześć następujących zarzutów, zgodnie z którymi postanowienie Sądu zostało oparte na pierwszym zarzucie odwołania, a w pięciu pozostałych zarzutach odwołania wskazano, że decyzja drugiej izby EUIPO jest bezzasadna z innych względów.
   Pierwsze zarzut odwołania: naruszenie art. 3 ust. 4 decyzji nr EX 17-4 dyrektora zarządzającego Urzędu, z dnia 16 sierpnia 2017 r. w sprawie komunikacji elektronicznej.
   Argument w uzasadnieniu odwołania: Sąd nie uwzględnił faktu, że zgłoszenie należy uznać za dokonane piątego dnia kalendarzowego po dacie utworzenia dokumentu przez systemy EUIPO. Sąd błędnie obliczył termin na wniesienie skargi na decyzję drugiej izby EUIPO z dnia 11 września 2017 r.
   Drugi zarzut odwołania: odwołanie należy uznać za zasadne, ponieważ zaskarżone decyzje EUIPO naruszają prawa wnoszącej odwołanie, gdyż złożony przez stronę pozwaną w postępowaniu w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia tego prawa był niedopuszczalny ze względu na złą wiarę i nieprawdzie przedstawienie okoliczności faktycznych.
   Trzeci zarzut odwołania: odwołanie należy uznać za zasadne, ponieważ zaskarżone decyzje EUIPO naruszają prawa wnoszącej odwołanie, gdyż dowód rzeczywistego używania przedstawiony przez właściciela został przekazany EUIPO w terminach przewidzianych przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 (
         1
      ).
   Czwarty zarzut odwołania: odwołanie należy uznać za zasadne, ponieważ zaskarżone decyzje EUIPO naruszają prawa wnoszącej odwołanie, gdyż dowód rzeczywistego używania przedstawiony przez właściciela został przekazany EUIPO w terminach przez niego określonych.
   Piąty zarzut odwołania: odwołanie należy uznać za zasadne, ponieważ zaskarżone decyzje EUIPO naruszają prawa wnoszącej odwołanie, gdyż EUIPO nie otrzymał dowodu rzeczywistego używania za pośrednictwem systemu łączności elektronicznej lub faksem, co było spowodowane usterkami technicznymi tych systemów.
   Szósty zarzut odwołani: odwołanie należy uznać za zasadne, ponieważ zaskarżone decyzje EUIPO naruszają prawa wnoszącej odwołanie, gdyż EUIPO, a następnie druga izba odwoławcza, niesłusznie oddaliły przedstawione przez wnoszącą odwołanie żądane restitutio in integrum.
   (
         1
      )	Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1995, L 303, s. 1).


201807270462025152018/C 285/322892018CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20180426191911Sprawa C-289/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 26 kwietnia 2018 r. – KAMU Passenger & IT Services GmbH / Türk Hava Yollari A.O. – T.H.Y. Turkish Airlines
 ---documentbreak--- C2852018PL1910120180426PL0032191191Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 26 kwietnia 2018 r. – KAMU Passenger & IT Services GmbH / Türk Hava Yollari A.O. – T.H.Y. Turkish Airlines
   (Sprawa C-289/18)2018/C 285/32Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Handelsgericht Wien

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: KAMU Passenger & IT Services GmbH

      Strona pozwana: Türk Hava Yollari A.O. – T.H.Y. Turkish Airlines

      Pytanie prejudycjalne

   Czy dalszy lot z lotniska docelowego poprzedniego lotu, który został zarezerwowany przez pasażera wraz z pierwszym lotem i dla którego otrzymał on tylko jeden bilet z jednym numerem biletu, przy uwzględnieniu planowego okresu pomiędzy obydwoma lotami wynoszącego ponad 13 godzin należy zakwalifikować jako „lot łączony” w rozumieniu art. 2 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (
         1
      )?
   (
         1
      )	Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1.


201807270482025202018/C 285/332992018CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20180502192022Sprawa C-299/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 2 maja 2018 r. – Stefan Neldner / Eurowings GmbH
 ---documentbreak--- C2852018PL1920120180502PL0033192202Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 2 maja 2018 r. – Stefan Neldner / Eurowings GmbH
   (Sprawa C-299/18)2018/C 285/33Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Landgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca apelację: Stefan Neldner

      Druga strona postępowania apelacyjnego: Eurowings GmbH

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy wynikające z art. 7 rozporządzenia (
                  1
               ) odszkodowanie może zostać potrącone z odszkodowania przyznanego przez prawo krajowe, którego celem jest zwrot dodatkowych kosztów podróży powstałych w wyniku odwołania zarezerwowanego lotu, jeżeli przewoźnik spełnił ciążące na nim obowiązki wynikające z art. 8 ust. 1 rozporządzenia?

            2)

            W przypadku, gdy potrącenie jest możliwe: czy znajduje ono zastosowanie również do kosztów przewozu zastępczego do innego miejsca niż miejsce docelowe lotu, gdy pasażer nie zaakceptuje zaproponowanego przez przewoźnika przewozu zastępczego do miejsca docelowego lotu?

            3)

            W zakresie, w jakim potrącenie jest możliwe: czy przewoźnik lotniczy może dokonać potrącenia zawsze, czy też możliwość potrącenia jest uzależniona od tego, czy prawo krajowe je dopuszcza lub sąd uzna je za słuszne?

            4)

            W zakresie, w jakim decydujące znaczenie ma prawo krajowe lub do sądu należy wydanie decyzji uznaniowej: czy odszkodowanie na podstawie art. 7 rozporządzenia ma na celu jedynie wynagrodzenie niedogodności i strat czasu doznanych przez pasażerów wskutek odwołania lotu, czy też również naprawienie szkód materialnych?

      (
         1
      )	Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. 2004, L 46, s. 1.


201807270192025272018/C 285/343012018CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20180504202011Sprawa C-301/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Bonn (Niemcy) w dniu 4 maja 2018 r. – Thomas Leonhard / DSL Bank.
 ---documentbreak--- C2852018PL2010120180504PL0034201201Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Bonn (Niemcy) w dniu 4 maja 2018 r. – Thomas Leonhard / DSL Bank.
   (Sprawa C-301/18)2018/C 285/34Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Landgericht Bonn

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Thomas Leonhard

      Strona pozwana,: DSL Bank

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 7 ust. 4 dyrektywy 2002/65/WE (
         1
      ) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi państwa członkowskiego, który przewiduje, że po złożeniu oświadczenia o odstąpieniu od konsumenckiej umowy pożyczki zawartej na odległość oferent poza kwotą, którą otrzymał od konsumenta zgodnie z umową zawartą na odległość, musi zapłacić także odszkodowanie z tytułu pożytków z tej kwoty?
   (
         1
      )	Dyrektywa 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. dotycząca sprzedaży konsumentom usług finansowych na odległość oraz zmieniającej dyrektywę Rady 90/619/EWG oraz dyrektywy 97/7/WE i 98/27/WE (Dz.U. 2002 L 271, s. 16).


201807270612024322018/C 285/353222018CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20180514202122Sprawa C-322/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 14 maja 2018 r. – Schiaffini Travel SpA / Comune di Latina
 ---documentbreak--- C2852018PL2020120180514PL0035202212Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 14 maja 2018 r. – Schiaffini Travel SpA / Comune di Latina
   (Sprawa C-322/18)2018/C 285/35Język postępowania: włoski
      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Schiaffini Travel SpA

      Strona przeciwna: Comune di Latina

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 (
                  1
               ) (zwłaszcza w odniesieniu do zawartego w lit. b) i d) zakazu udziału przez podmiot wewnętrzny w przetargach organizowanych poza terytorium właściwego organu lokalnego), powinien być stosowany także do zamówień udzielonych przed wejściem w życie tego rozporządzenia?

            2)

            Czy pojęcie „podmiot wewnętrzny” – zgodnie z tym rozporządzeniem i ewentualnie per analogiam z utrwalonym orzecznictwem dotyczącym świadczenia usług in house [in house providing] – może obejmować podmiot prawa publicznego posiadający osobowość prawną, któremu organ państwowy udzielił bezpośrednio zamówienia na świadczenie lokalnych usług transportowych, w sytuacji, gdy pod względem organizacyjnym i w zakresie kontroli pozostaje on w bezpośrednim związku z tym organem i którego kapitał zakładowy znajduje się w posiadaniu tego państwa (w całości lub częściowo – razem z innymi podmiotami publicznymi)?

            3)

            Czy w przypadku bezpośredniego udzieleniem zamówienia na usługi objęte zakresem stosowania przepisów rozporządzenia (WE) nr 1370/2007, fakt, że po udzieleniu zamówienia wspomniany wyżej organ państwowy tworzy organ administracji publicznej posiadający uprawnienia organizacyjne w zakresie rozpatrywanych usług (przy czym państwo zachowuje wyłączne uprawnienie do przyznania koncesji), niepełniący żadnej „analogicznej kontroli” nad podmiotem, któremu bezpośrednio udzielono zamówienia na świadczenie usług, jest okolicznością wyłączającą stosowanie art. 5 ust. 2 rozporządzenia do udzielenia rozpatrywanego zamówienia?

            4)

            W sytuacji gdy pierwotna data wygaśnięcia umowy zawartej w wyniku bezpośredniego udzielenia zamówienia, przekracza okres trzydziestoletni, upływający z dniem 3 grudnia 2039 r. [bieg terminu od daty wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1370/2007], czy powoduje to niezgodność udzielenia zamówienia z zasadami, o których mowa w art. 5 w związku z art. 8 ust. 3 tego rozporządzenia, czy też należy automatycznie uznać, że tę nieprawidłowość konwaliduje, ze wszelkimi skutkami prawnymi, dorozumiane ograniczenie umowy „z mocy prawa” (art. 8 ust. 3 akapit drugi) do tego trzydziestoletniego terminu?

      (
         1
      )	Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz.U. 2007, L 315, s. 1).


201807270492024492018/C 285/363242018CJC28520180813PL01PLINFO_JUDICIAL20180515212221Sprawa C-324/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 15 maja 2018 r. – Sicilville Srl / Comune di Brescia
 ---documentbreak--- C2852018PL2110120180515PL0036211222Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 15 maja 2018 r. – Sicilville Srl / Comune di Brescia
   (Sprawa C-324/18)2018/C 285/36Język postępowania: włoski
      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sicilville Srl

      Strona pozwana: Comune di Brescia

      Pytanie prejudycjalne

   Czy prawo Unii Europejskiej i w szczególności art. 57 ust. 4 dyrektywy 2014/24/UE (
         1
      ) w sprawie zamówień publicznych w związku z motywem 101 tej dyrektywy oraz zasadą proporcjonalności i zasadą równego traktowania stoją na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak przepis rozpatrywany w niniejszej sprawie, który, określając „poważne wykroczenie zawodowe” jako obowiązkową podstawę wykluczenia, stanowi, że w przypadku gdy wykroczenie zawodowe spowodowało wcześniejsze rozwiązanie umowy o zamówienie, wykonawca może zostać wykluczony tylko wtedy, gdy decyzja nie została zaskarżona lub gdy została utrzymana w mocy w wyniku postępowania sądowego?
   (
         1
      )	Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. L 94, s. 65).


201808030282049792018/C 294/433862018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180611313221Sprawa C-386/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 11 czerwca 2018 r. – Coöperatieve Producentenorganisatie en Beheersgroep Texel UA/Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
 ---documentbreak--- C2942018PL3110120180611PL0043311322Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 11 czerwca 2018 r. – Coöperatieve Producentenorganisatie en Beheersgroep Texel UA/Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   (Sprawa C-386/18)2018/C 294/43Język postępowania: niderlandzki
      Sąd odsyłający

   College van Beroep voor het Bedrijfsleven

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Coöperatieve Producentenorganisatie en Beheersgroep Texel UA

      Strona przeciwna: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

      Pytania prejudycjalne

            1a.

            Czy art. 66 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 508/2014 (
                  1
               ) z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (WE) nr 2328/2003, (WE) nr 861/2006, (WE) nr 1198/2006 i (WE) nr 791/2007 oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1255/2011 (zwane dalej „rozporządzeniem 508/2014”), który stanowi, że Europejski Fundusz Morski i Rybacki „wspiera” opracowywanie i realizację [wdrażanie] planów produkcji i obrotu, o których mowa w art. 28 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1379/2013 (
                  2
               ) z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków produktów rybołówstwa i akwakultury, zmieniającego rozporządzenia Rady (WE) nr 1184/2006 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 104/2000 (zwanego dalej „rozporządzeniem 1379/2013”), sprzeciwia się temu, aby państwo członkowskie odmówiło organizacji producentów, która złożyła wniosek o udzielenie takiej dotacji, z tego powodu, że państwo to nie przewidziało w zatwierdzonym przez Komisję Europejską programie operacyjnym, ani w krajowych przepisach ustalających kwalifikowalność wydatków, możliwości złożenia takiego wniosku w momencie jego złożenia w zakresie określonych kategorii wydatków (w niniejszym przypadku: kosztów opracowania i realizacji planu produkcji i obrotu) lub określonego przedziału czasowego (w niniejszym przypadku: roku 2014)?

            1b.

            Czy dla odpowiedzi na pytanie 1a ma znaczenie to, że organizacja producentów jest na podstawie art. 28 rozporządzenia 1379/2013 zobowiązana do opracowania planu produkcji i obrotu, a po jego zatwierdzeniu przez państwo członkowskie, do wdrożenia planu produkcji i obrotu?

            2.

            Jeżeli na pytanie 1a zostanie udzielona odpowiedź, zgodnie z którą art. 66 ust. 1 rozporządzenia 508/2014 sprzeciwia się temu, aby państwo członkowskie odmówiło organizacji producentów, która złożyła wniosek o udzielenie dotacji na opracowanie i wdrożenie planu produkcji i obrotu z tego powodu, że państwo to nie przewidziało możliwości złożenia takiego wniosku w momencie jego złożenia, to czy zainteresowany wnioskodawca może powołać się na art. 66 ust. 1 rozporządzenia 508/2014 jako bezpośrednią podstawę prawną swojego wniosku do państwa członkowskiego o udzielenie stosownej dotacji?

            3.

            Jeżeli na pytanie 2 zostanie udzielona odpowiedź, zgodnie z którą w sytuacji opisanej w pytaniu 2 zainteresowany wnioskodawca może powołać się na art. 66 ust. 1 rozporządzenia 508/2014 jako bezpośrednią podstawę prawną swojego wniosku do państwa członkowskiego o udzielenie stosownej dotacji, to czy art. 65 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 (
                  3
               ) z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (zwanego dalej „rozporządzeniem 1303/2013”) sprzeciwia się udzieleniu dotacji na opracowanie i wdrożenie planu produkcji i obrotu w sytuacji, kiedy wniosek o udzielenie dotacji został złożony po tym, jak plan produkcji i obrotu został opracowany i wdrożony?

      (
         1
      )	Dz.U. 2014, L 149, s.1.
   (
         2
      )	Dz.U. 2013, L 354, s. 1.
   (
         3
      )	Dz.U. 2013, L. 347, s. 320.


title: Sprawa T-430/18: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2018 r. – American Airlines / Komisja

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/21

      Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2018 r. – American Airlines / Komisja
      (Sprawa T-430/18)
      (2018/C 319/25)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: American Airlines Inc. (Fort Worth, Teksas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci J. Poitras, solicitor, J. Ruiz Calzado i J. Wileur)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zatwierdzenia praw nabytych (decyzja C(2018) 2788 z dnia 30 kwietnia 2018 r.);

                  —

                  obciążenie Komisji oraz każdego podmiotu wstępującego do sprawy w charakterze interwenienta po stronie Komisji kosztami postępowania;

                  —

                  zarządzenie wszelkich innych środków, jakie Sąd uzna za stosowne w okolicznościach niniejszej sprawy.

         Zarzuty i główne argumenty

      Strona skarżąca utrzymuje, że Komisja Europejska naruszyła prawo i popełniła oczywiste błędy w ocenie przyjmując decyzję C(2018)2788 z dnia 30 kwietnia 2018 r., w której Komisja stwierdziła, że Delta miała prawo do uzyskania praw nabytych dotyczących slotów lotniskowych udostępnionych przez American Airlines zgodnie z zobowiązaniami przedstawionymi w sprawie M.6607 (zwanymi dalej „zobowiązaniami”).
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, że Komisja naruszyła prawo stosując błędne kryterium prawne w odniesieniu do uzyskania praw nabytych zgodnie z zobowiązaniami.
                  Strona skarżąca utrzymuje, że dokonując oceny czy Delta „właściwie skorzystała” ze slotów zgodnie z zobowiązaniami, Komisja zdecydowała, że jedyną analizą, jaką należy zastosować jest weryfikacja czy Delta nie znalazła się w sytuacji popełnienia „nadużycia”. Skarżąca podnosi ponadto, że w przeciwieństwie do stanowiska Komisji, zbadanie brzmienia, kontekstu i celu zobowiązań prowadzi do wniosku, że „brak nadużycia” nie jest istotny, a prawidłowa interpretacja pojęcia „właściwego korzystania” w zobowiązaniach wymagałaby zweryfikowania przez Komisję, czy korzystanie ze slotów miało miejsce „zgodnie z ofertą”, którą Delta formalnie złożyła wnioskują o otrzymanie slotów.

                  2.

                  Zarzut drugi, że zaskarżona decyzja jest dotknięta oczywistym błędem w ocenie, ze względu na to, iż stwierdzono w niej, że Delta spełniła wymóg „właściwego korzystania”.
                  Strona skarżąca utrzymuje, że skoro Delta postanowiła poczynić odstępstwo od treści złożonej oferty, Komisja powinna była ustalić, czy to odstępstwo i ostateczny poziom korzystania ze slotów mogły zostać zaakceptowane, biorąc pod uwagę właściwe dowody i badania ekonomiczne, w celu zagwarantowania konkurencji, a co za tym idzie, zapewnienia maksymalizacji korzyści konsumenta.


title: Sprawa T-376/18: Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2018 r. – Front Polisario / Rada

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/16

      Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2018 r. – Front Polisario / Rada
      (Sprawa T-376/18)
      (2018/C 319/20)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Front populaire pour la libération de la Saguia el-Hamra et Rio de oro (Front Polisario) (przedstawiciel: adwokat G. Devers)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że jej skarga jest dopuszczalna;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na decyzję Rady z dnia 16 kwietnia 2018 r. upoważniającą Komisję do wszczęcia w imieniu Unii Europejskiej negocjacji w celu zmiany porozumienia o partnerstwie w sektorze rybołówstwa i zawarcia protokołu z Królestwem Maroka (decyzja nieopublikowana w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej), strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji Rady do wydania zaskarżonej decyzji, jako że Unia Europejska i Królestwo Maroka nie mają kompetencji do negocjowania umów międzynarodowych obejmujących Saharę Zachodnią w imieniu zamieszkującego to terytorium narodu, który reprezentuje Front Polisario.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący uchybienia obowiązkowi zbadania wszystkich istotnych okoliczności sprawy poprzez to, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji Rada nie wzięła pod uwagę orzecznictwa Trybunału dotyczącego kwestii Sahary Zachodniej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący uchybienia obowiązkowi zbadania kwestii przestrzegania praw podstawowych i międzynarodowego prawa humanitarnego, jako że z zaskarżonej decyzji wynika, iż Rada nie zadała sobie pytania, czy przestrzegane są prawa człowieka i międzynarodowe prawo humanitarne.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do obrony, jako że przed wydaniem zaskarżonej decyzji Rada nie podjęła żadnych rozmów w Front Polisario, jedynym przedstawicielem narodu Sahary Zachodniej.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez Radę ciążącego na niej obowiązku wykonywania wyroków Trybunału przez to, że w zaskarżonej decyzji nie zostały uwzględnione elementy uzasadnienia wyroków Trybunału w sprawach C-104/16 P i C-266/16.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasad i podstawowych wartości przyświecających działaniom Unii na arenie międzynarodowej, jako że, po pierwsze, w decyzji zanegowano istnienie narodu Sahary Zachodniej poprzez zastąpienie tego pojęcia terminem „zainteresowana ludność”; a po drugie, w decyzji zezwolono na wszczęcie negocjacji z Królestwem Maroka w ramach polityki aneksjonistycznej względem Sahary Zachodniej oraz na systematyczne naruszanie praw podstawowych, jakie wiąże się z prowadzeniem owej polityki.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia prawa do samostanowienia polegającego na tym, że po pierwsze, w zaskarżonej decyzji zanegowano istnienie narodu Sahary Zachodniej w kontekście prawa do samostanowienia oraz podważono jedność tego narodu, a po drugie, zezwolono na wszczęcie negocjacji z Królestwem Maroka z naruszeniem oddzielnego i odrębnego statusu Sahary Zachodniej i trwałej suwerenności zamieszkującego to terytorium narodu w odniesieniu do jego zasobów naturalnych.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący naruszenia zasady względnej skuteczności traktatów przez to, że w zaskarżonej decyzji zanegowano status narodu Sahary Zachodniej, reprezentowanego przez Front Polisario, jako strony trzeciej w stosunkach UE-Maroko.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia międzynarodowego prawa humanitarnego i międzynarodowego prawa karnego przez to, że, po pierwsze, negocjacje, na które zezwolono w zaskarżonej decyzji, będą prowadzone w ramach aneksjonistycznej polityki Królestwa Maroka względem Sahary Zachodniej, a po drugie, poprzez posłużenie się terminem „zainteresowana ludność” decyzja ta zatwierdziła niezgodne z prawem przenoszenie osadników marokańskich na okupowane terytorium saharyjskie.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty dotyczący naruszenia ciążącego na Unii obowiązku nieuznawania, jako że zezwalając na wszczęcie negocjacji z Królestwem Maroka w odniesieniu do Sahary Zachodniej, decyzją tą zatwierdzono ciężkie naruszenia prawa międzynarodowego popełnione przez marokańskie siły okupacyjne wobec narodu Sahary Zachodniej.


title: Sprawa C-192/17: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 11 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – COBRA SpA / Ministero dello Sviluppo Economico (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 1999/5/WE – Wzajemne uznawanie zgodności urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych – Istnienie zharmonizowanych norm – Konieczność zwrócenia się przez producenta do jednostki notyfikowanej – Oznakowanie numerem identyfikacyjnym jednostki notyfikowanej)

text:
               10.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/11

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 11 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – COBRA SpA / Ministero dello Sviluppo Economico
      (Sprawa C-192/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 1999/5/WE - Wzajemne uznawanie zgodności urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych - Istnienie zharmonizowanych norm - Konieczność zwrócenia się przez producenta do jednostki notyfikowanej - Oznakowanie numerem identyfikacyjnym jednostki notyfikowanej))
      (2018/C 319/12)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: COBRA SpA

         Strona pozwana: Ministero dello Sviluppo Economico

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 12 ust. 1 akapit drugi dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 1999/5/WE z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności, zmienionej rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 596/2009 z dnia 18 czerwca 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że w przypadku kiedy producent sprzętu radiowego stosuje procedurę przewidzianą w akapicie drugim załącznika III do wspomnianej dyrektywy i zharmonizowane normy w celu określenia zestawów testów, o których mowa w tym akapicie, nie jest zobowiązany zwrócić się do jednostki notyfikowanej, o której mowa w art. 11 ust. 1 tej samej dyrektywy, a zatem nie jest zobowiązany dołączyć do oznakowania CE numeru identyfikacyjnego tej jednostki.

                  2)

                  Artykuł 12 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 1999/5, zmienionej rozporządzeniem nr 596/2009, należy interpretować w ten sposób, że producent urządzenia radiowego, który zastosował procedurę określoną w załączniku III do wspomnianej dyrektywy z wykorzystaniem zharmonizowanych norm określających zasadnicze zestawy testów radiowych, nie musi dołączać do oznakowania CE numeru identyfikacyjnego jednostki notyfikowanej, do której zwrócił się z własnej woli, nie będąc do tego zobowiązany, w celu potwierdzenia wykazu zasadniczych zestawów testów radiowych zawartych we wspomnianych zharmonizowanych normach.

         (1)  Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


title: Sprawa T-449/14: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Nexans France i Nexans / Komisja (Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek kabli elektrycznych – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Jednolite i ciągłe naruszenie – Niezgodność z prawem decyzji w sprawie kontroli – Rozsądny termin – Zasada dobrej administracji – Zasada odpowiedzialności osobistej – Odpowiedzialność solidarna za zapłatę grzywny – Wystarczający dowód naruszenia – Czas trwania naruszenia – Grzywny – Proporcjonalność – Równość traktowania – Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/38

      Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Nexans France i Nexans / Komisja
      (Sprawa T-449/14) (1)

      ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek kabli elektrycznych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Jednolite i ciągłe naruszenie - Niezgodność z prawem decyzji w sprawie kontroli - Rozsądny termin - Zasada dobrej administracji - Zasada odpowiedzialności osobistej - Odpowiedzialność solidarna za zapłatę grzywny - Wystarczający dowód naruszenia - Czas trwania naruszenia - Grzywny - Proporcjonalność - Równość traktowania - Nieograniczone prawo orzekania))
      (2018/C 328/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Nexans France SAS (Courbevoie, Francja) i Nexans SA (Courbevoie) (przedstawiciele: G. Forwood, adokat, M. Powell, A. Rogers i A. Oh, solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. Giolito, H. van Vliet i A. Biolan, a natępnie C. Giolito i H. van Vliet, pełnomocnicy, wspierani przez B. Doherty’ego, barrister)

         Przedmiot

      Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie zmierzające, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 2139 final z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39610 – Kable elektryczne), w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżących, i, po drugie, do obniżenia nałożonej na nie kwoty grzywny.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Nexans France SAS i Nexans SA zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 282 z 25.8.2014.


title: Sprawa C-268/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Županijski Sud u Zagrebu – Chorwacja) – Wydanie europejskiego nakazu aresztowania w stosunku do AY (Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach karnych – Europejski nakaz aresztowania – Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW – Artykuł 1 ust. 2, art. 3 pkt 2 i art. 4 pkt 3 – Podstawy odmowy wykonania – Zakończenie karnego postępowania przygotowawczego – Zasada ne bis in idem – Osoba, której dotyczy nakaz, występująca w charakterze świadka we wcześniejszym postępowaniu dotyczącym tych samych czynów – Wydanie wielu europejskich nakazów aresztowania w stosunku do tej samej osoby)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/18

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Županijski Sud u Zagrebu – Chorwacja) – Wydanie europejskiego nakazu aresztowania w stosunku do AY
      (Sprawa C-268/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach karnych - Europejski nakaz aresztowania - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Artykuł 1 ust. 2, art. 3 pkt 2 i art. 4 pkt 3 - Podstawy odmowy wykonania - Zakończenie karnego postępowania przygotowawczego - Zasada ne bis in idem - Osoba, której dotyczy nakaz, występująca w charakterze świadka we wcześniejszym postępowaniu dotyczącym tych samych czynów - Wydanie wielu europejskich nakazów aresztowania w stosunku do tej samej osoby))
      (2018/C 328/22)
      Język postępowania: chorwacki

         Sąd odsyłający

      Županijski Sud u Zagrebu

         Strona w postępowaniu głównym

      AY

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 1 ust. 2 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że organ sądowy państwa członkowskiego wykonującego nakaz ma obowiązek wydać decyzję w odniesieniu do każdego przekazanego mu europejskiego nakazu aresztowania, nawet wówczas, gdy w tym państwie członkowskim wydano już postanowienie w przedmiocie wcześniejszego europejskiego nakazu aresztowania dotyczącego tej samej osoby i tych samych czynów, a powtórny europejski nakaz aresztowania został wydany wyłącznie w związku z przedstawieniem w państwie wydania nakazu aktu oskarżenia osobie, której on dotyczy.

                  2)

                  Artykuł 3 pkt 2 i art. 4 pkt 3 decyzji ramowej 2002/584, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299, należy interpretować w ten sposób, że decyzja prokuratora – taka jak postanowienie o zakończeniu postępowania wydane w postępowaniu głównym przez węgierskie centralne biuro śledcze w sprawie toczącej się przeciwko nieznanemu sprawcy, w toku którego osoba, której dotyczy europejski nakaz aresztowania, została przesłuchana wyłącznie w charakterze świadka, a nie prowadzono w stosunku do niej postępowania karnego, zaś rzeczone postanowienie nie zostało wydane w stosunku do tej osoby – nie może stanowić podstawy odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania na mocy jednego z tych dwóch przepisów.

         (1)  Dz.U. C 256 z 7.8.2017.


title: Sprawa T-392/17: Postanowienie Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – TE / Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności – Wszczęcie przez OLAF dochodzenia zewnętrznego – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Niedopuszczalność)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/49

      Postanowienie Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – TE / Komisja
      (Sprawa T-392/17) (1)

      ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Wszczęcie przez OLAF dochodzenia zewnętrznego - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność))
      (2018/C 328/66)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: TE (pełnomocnik: adwokat J. Bartončík)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i Z. Malůšková, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o wszczęciu dochodzenia zewnętrznego prowadzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF), [poufne] (2), dotyczącego skarżącej jako osoby zainteresowanej i mającego za przedmiot [poufne].

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  TE pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 293 z 4.9.2017.

         (2)  Nieujawnione informacje poufne.


title: Sprawa C-481/18: Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/29

      Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska
      (Sprawa C-481/18)
      (2018/C 328/38)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Szmytkowska, C. Sjödin, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Włoska

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

                  —

                  stwierdzenie, że Republika Włoska poprzez brak przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych dla dostosowania się do dyrektywy Komisji 2012/39/UE z dnia 26 listopada 2012 r. zmieniającej dyrektywę 2006/17/WE w odniesieniu do niektórych wymagań technicznych dotyczących badania tkanek i komórek ludzkich, (1) a w każdym razie poprzez brak poinformowania Komisji o takich przepisach, naruszyła zobowiązania ciążące na niej na mocy art. 2 ust. 1 dyrektywy 2012/39/UE;

                  —

                  obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

      Na podstawie art. 2 ust. 1 dyrektywy 2012/39/UE państwa członkowskie powinny przyjąć do dnia 17 czerwca 2014 r. przepisy krajowe konieczne dla dostosowania ich porządku prawnego do obowiązków wynikających z tej dyrektywy. Ponieważ Republika Włoska nie przyjęła, a przynajmniej nie poinformowała Komisji o przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych dla wdrożenia wspomnianej dyrektywy, Komisja postanowiła wystąpić do Trybunału.

         (1)  Dz.U. 2012, L 327, s. 24.


title: Sprawa T-769/17: Postanowienie Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. – roelliroelli confectionery schweiz / EUIPO – Tanner (ALPRAUSCH) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku, na który powołano się w sprzeciwie – Umorzenie postępowania)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/49

      Postanowienie Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. – roelliroelli confectionery schweiz / EUIPO – Tanner (ALPRAUSCH)
      (Sprawa T-769/17) (1)

      ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku, na który powołano się w sprzeciwie - Umorzenie postępowania))
      (2018/C 328/67)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: roelliroelli confectionery schweiz GmbH (St. Gallen, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci S. Overhage i R. Böhm)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Söder, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był również: André Tanner (Schindellegi, Szwajcaria)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 sierpnia 2017 r. (sprawa R 1596/2016-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między André Tannerem a roelliroelli confectionery schweiz GmbH.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  roelliroelli confectionery schweiz GmbH i Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 22 z 22.1.2018.


title: Sprawa T-485/18: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2018 r. – Compañia de Tranvías de la Coruña / Komisja

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/27

      Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2018 r. – Compañia de Tranvías de la Coruña / Komisja
      (Sprawa T-485/18)
      (2018/C 381/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Compañia de Tranvías de la Coruña, SA (A Coruña, Spain) (przedstawiciel: J. Monrabà Bagan, lawyer)

         Strona przeciwna: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 7 czerwca 2018 r. C(2018) final dotyczącej dostępu do dokumentów;

                  —

                  obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia w zaskarżonej decyzji istotnych wymogów proceduralnych.

                              —

                              Decyzja nie zawiera wystarczającego uzasadnienia częściowej lub całkowitej odmowy udostępnienia dokumentów, biorąc pod uwagę podniesiony brak związku pomiędzy zawisłymi przed Trybunałem postępowaniami (sprawy połączone C-350/17 Mobit (1) i C-351/17 Autolinee Toscane (2)) a wnioskiem o udzielenie dostępu do dokumentów.

                              —

                              Wystarczające uzasadnienie stanowi istotny wymóg proceduralny, który powinien zawsze być przestrzegany przez Komisję Europejską.

                              —

                              Brak wystarczającego uzasadnienia oznacza, że zaskarżona decyzja narusza art. 296 akapit drugi TFUE i powinna być zatem uważana za nieważną zgodnie z art. 264 akapit pierwszy TFUE.

                  2.

                  Zarzut drugi, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczy występowania nadrzędnego publicznego interesu uzasadniającego ujawnienie dokumentów, których udostępnienia odmówiono w zaskarżonej decyzji.

                              —

                              Dokumenty, o udostępnienie których wnioskowano, są istotne z punktu widzenia publicznego, ponieważ pomagają one w interpretacji zasadniczych kwestii dotyczących przepisów unijnych dotyczących usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego, stosowanych wcześniej przez Komisję Europejską.

                              —

                              Zatem nawet gdyby Sąd uznał, że istnieje związek pomiędzy zawisłymi przed Trybunałem sprawami połączonymi C-350/17 Mobit i C-351/17 Autolinee Toscane a wnioskiem o udostępnienie dokumentów, art. 4 ust. 2 in fine rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (3) zezwala na dostęp do dokumentów, jeżeli przemawia za tym nadrzędny interes publiczny.

                              —

                              Istotne znaczenie rzeczonych dokumentów, nie tylko dla strony skarżącej, ale również dla każdego organu lub zainteresowanej strony gotowych stosować przepisy unijne dotyczące usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego, stanowi nadrzędny publiczny interes, i dlatego też dostęp do nich powinien być udzielony.

         (1)  Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 12 czerwca 2017 r., Mobit Soc.cons. a.r.l. przeciwko Regione Toscana (Dz.U. 2017 C 330, s. 4).

         (2)  Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 12 czerwca 2017 r. — Autolinee Toscane SpA przeciwko Mobit Soc.cons. a.r.l. (Dz.U. 2017 C 330, s. 5).

         (3)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).


title: Sprawa T-288/17: Postanowienie Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. – Sky / EUIPO – Parrot Drones (Parrot SKYCONTROLLER)

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/31

      Postanowienie Sądu z dnia 13 lipca 2018 r. – Sky / EUIPO – Parrot Drones (Parrot SKYCONTROLLER)
      (Sprawa T-288/17) (1)

      (2018/C 381/39)
      Język postępowania: angielski
      Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


title: Sprawa C-150/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 5 grudnia 2017 r. w sprawie T-212/16, El Corte Inglés / EUIPO, wniesione w dniu 21 lutego 2018 r. przez El Corte Inglés SA

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/2

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 5 grudnia 2017 r. w sprawie T-212/16, El Corte Inglés / EUIPO, wniesione w dniu 21 lutego 2018 r. przez El Corte Inglés SA
      (Sprawa C-150/18 P)
      (2018/C 392/02)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: El Corte Inglés SA (przedstawiciel: adwokat J.L. Rivas Zurdo)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Elho Business & Sport Vertriebs GmbH
      Postanowieniem z dnia 6 września 2018 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziewiąta izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


title: Sprawa C-524/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 10 sierpnia 2018 r. – Dr. Willmar Schwabe GmbH & Co. KG / Queisser Pharma GmbH & Co. KG

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 10 sierpnia 2018 r. – Dr. Willmar Schwabe GmbH & Co. KG / Queisser Pharma GmbH & Co. KG
      (Sprawa C-524/18)
      (2018/C 392/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Dr. Willmar Schwabe GmbH & Co. KG

         Strona pozwana: Queisser Pharma GmbH & Co. KG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy szczególne oświadczenia zdrowotne na podstawie jednego z wykazów, o których mowa w art. 13 lub 14 tego rozporządzenia, już wówczas „towarzyszą” w rozumieniu art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 (1) odniesieniu do ogólnych, nieswoistych korzyści zdrowotnych, gdy odniesienie to znajduje się na przedniej stronie, a dozwolone oświadczenia na tylnej stronie opakowania zewnętrznego, zaś zgodnie z postrzeganiem odbiorców oświadczenia te wprawdzie merytorycznie jednoznacznie odnoszą się do odniesienia, lecz odniesienie to nie zawiera wyraźnej wskazówki, jak na przykład odsyłacza w postaci gwiazdki, do oświadczeń znajdujących się na tylnej stronie?

                  2)

                  Czy odniesienia do ogólnych, nieswoistych korzyści w rozumieniu art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 także wymagają dowodu w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. a) i art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz.U. 2006, L 404, s. 9).


title: Sprawa T-702/16 P: Wyrok Sądu z dnia 18 września 2018 r. – Barroso Truta i in. / Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Odwołanie – Służba publiczna – Personel kontraktowy – Emerytury i renty – Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii praw emerytalnych nabytych wcześniej w ramach systemów krajowych – Szkoda wynikła z rzekomego braku wystarczających informacji przedstawionych skarżącym przez organ upoważniony do zawierania umów o pracę przy przekazywaniu propozycji dotyczących liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury – Oddalenie skargi o odszkodowanie w pierwszej instancji – Artykuł 77 akapit czwarty regulaminu pracowniczego – Szkoda majątkowa)

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/22

      Wyrok Sądu z dnia 18 września 2018 r. – Barroso Truta i in. / Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
      (Sprawa T-702/16 P) (1)

      ((Odwołanie - Służba publiczna - Personel kontraktowy - Emerytury i renty - Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii praw emerytalnych nabytych wcześniej w ramach systemów krajowych - Szkoda wynikła z rzekomego braku wystarczających informacji przedstawionych skarżącym przez organ upoważniony do zawierania umów o pracę przy przekazywaniu propozycji dotyczących liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury - Oddalenie skargi o odszkodowanie w pierwszej instancji - Artykuł 77 akapit czwarty regulaminu pracowniczego - Szkoda majątkowa))
      (2018/C 392/26)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: José Barroso Truta (Bofferdange, Luksemburg), Marc Forli (Lexy, Francja), Calogero Galante (Aix-sur-Cloie, Belgia), Bernard Gradel (Konacker, Francja) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Druga strona postępowania: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Inghelram i Á. Almendros Manzano, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Odwołanie mające na celu uchylenie wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 20 lipca 2016 r., Barroso Truta i in./Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (F-126/15, EU:F:2016:159).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Skarżący pokrywają jedną czwartą własnych kosztów.

                  3)

                  Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pokrywa własne koszty i trzy czwarte kosztów poniesionych przez skarżących.

         (1)  Dz.U. C 441 z 28.11.2016.


title: Sprawa T-534/18: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2018 r. – Peek & Cloppenburg / EUIPO – Peek & Cloppenburg (Peek)

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/38

      Skarga wniesiona w dniu 7 września 2018 r. – Peek & Cloppenburg / EUIPO – Peek & Cloppenburg (Peek)
      (Sprawa T-534/18)
      (2018/C 392/46)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Lange)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Peek & Cloppenburg KG, Hamburg (Hamburg, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy Peek – zgłoszenie nr 1 915 438

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 maja 2018 r. w sprawie R 115/2005-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001 w związku z § 15 ust. 2 Markengesetz (niemieckiej ustawy o znakach towarowych, zwanej dalej „MarkenG”);

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001 w związku z § 15 ust. 2 MarkenG poprzez przyjęcie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd;

                  —

                  Naruszenie art. 63 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z zasadą 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa C-244/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 września 2018 r. – Komisja Europejska / Rada Unii Europejskiej [Skarga o stwierdzenie nieważności – Decyzja (UE) 2017/477 – Stanowisko, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Współpracy ustanowionej na mocy Umowy o wzmocnionym partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kazachstanu, z drugiej strony, w odniesieniu do ustaleń roboczych Rady Współpracy, Komitetu Współpracy, wyspecjalizowanych podkomitetów lub wszelkich innych organów – Artykuł 218 ust. 9 TFUE – Decyzja ustalająca stanowiska, które mają zostać zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę międzynarodową – Umowa, której niektóre postanowienia mogą zostać powiązane ze wspólną polityką zagraniczną i bezpieczeństwa (WPZiB) – Zasada głosowania]

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/9

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 września 2018 r. – Komisja Europejska / Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-244/17) (1)

      ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja (UE) 2017/477 - Stanowisko, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Współpracy ustanowionej na mocy Umowy o wzmocnionym partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kazachstanu, z drugiej strony, w odniesieniu do ustaleń roboczych Rady Współpracy, Komitetu Współpracy, wyspecjalizowanych podkomitetów lub wszelkich innych organów - Artykuł 218 ust. 9 TFUE - Decyzja ustalająca stanowiska, które mają zostać zajęte w imieniu Unii w ramach organu utworzonego przez umowę międzynarodową - Umowa, której niektóre postanowienia mogą zostać powiązane ze wspólną polityką zagraniczną i bezpieczeństwa (WPZiB) - Zasada głosowania])
      (2018/C 399/10)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Havas, L. Gussetti i P. Aalto, pełnomocnicy, następnie L. Havas i L. Gussetti, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i P. Mahnič Bruni, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady (UE) 2017/477 z dnia 3 marca 2017 r. w sprawie stanowiska, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Współpracy ustanowionej na mocy Umowy o wzmocnionym partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kazachstanu, z drugiej strony, w odniesieniu do ustaleń roboczych Rady Współpracy, Komitetu Współpracy, wyspecjalizowanych podkomitetów lub wszelkich innych organów.

                  2)

                  Skutki decyzji 2017/477 zostają utrzymane w mocy.

                  3)

                  Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 239 z 24.7.2017.


title: Sprawa C-35/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 listopada 2017 r. w sprawie T-419/16 Carrera Brands Ltd / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 18 stycznia 2018 r. przez Carrera Brands Ltd

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/2

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 listopada 2017 r. w sprawie T-419/16 Carrera Brands Ltd / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 18 stycznia 2018 r. przez Carrera Brands Ltd
      (Sprawa C-35/18 P)
      (2018/C 427/02)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Carrera Brands Ltd (przedstawiciel: C. Markowsky, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Autec AG
      Postanowieniem z dnia 14 czerwca 2018 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (szósta izba) oddalił odwołanie jako oczywiście bezzasadne i postanowił, że wnosząca odwołanie pokryje własne koszty.


title: Sprawa C-604/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 13 lipca 2018 r. w sprawie T-786/14: Eleni Pavlikka Bourdouvali i in. przeciwko Radzie Unii Europejskiej i in., wniesione w dniu 24 września 2018 r. przez Eleni Pavlikka Bourdouvali i in.

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/28

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 13 lipca 2018 r. w sprawie T-786/14: Eleni Pavlikka Bourdouvali i in. przeciwko Radzie Unii Europejskiej i in., wniesione w dniu 24 września 2018 r. przez Eleni Pavlikka Bourdouvali i in.
      (Sprawa C-604/18 P)
      (2018/C 427/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Eleni Pavlikka Bourdouvali i in. (przedstawiciele: P. Tridimas, barrister, K. Chrysostomides, Δικηγόρος)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny, Eurogrupa, reprezentowani przez Radę Unii Europejskiej, Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską

         Żądania wnoszących odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu;

                  —

                  uwzględnienie żądań podniesionych przez wnoszących odwołanie w postępowaniu przed Sądem;

                  —

                  obciążenie drugiej strony postępowania odwoławczego kosztami postępowania odwoławczego i postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie uważają, że Sąd naruszył prawo:

                  a)

                  stwierdzając, że Eurogrupa nie wymagała od Cypru podjęcia środków, które spowodowały wyrządzenie wnoszącym odwołanie szkody oraz że środki te nie były wymagane w ramach działań, które można przypisać UE.

                  b)

                  uznając, że komunikat prasowy EBC z dnia 21 marca 2013 nie wyrządził wnoszącym odwołanie szkody;

                  c)

                  orzekając, że podejmując określone inne działania pozwane strony nie wymagały od Cypru dalszego wdrażania szkodliwych środków oraz przyjęcia szkodliwych środków wprowadzonych w drodze zmian w szkodliwych dekretach z dnia 30 lipca 2013 r.;

                  d)

                  uznając, że nie wszystkie szkodliwe środki były wymagane przez decyzję Rady 2013/236 (1);

                  e)

                  stwierdzając, że nie doszło do istotnego naruszenia prawa własności chronionego na mocy art. 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 1 protokołu nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności; zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań; oraz zasady niedyskryminacji.

            Wnoszący odwołanie utrzymują, że szkodliwe środki nie spełniają wymogu, zgodnie z którym ograniczenia prawa własności muszą być przewidziane ustawą, ani też wymogu proporcjonalności. Uważają oni, że zachowanie pozwanych stron spowodowało powstanie uzasadnionych oczekiwań, że nie zostaną przyjęte żadne środki w zakresie umorzenia lub konwersji długu, powodujące cięcia posiadanych przez nie aktywów. Zdaniem wnoszących odwołanie, będąc deponentami oraz udziałowcami banku Cypru i Laiki, doznali oni dyskryminacji w porównaniu do deponentów oraz udziałowców banków innych państw członkowskich strefy euro korzystających z pomocy finansowej, podobnej do tej, jaką przyznano Cyprowi.

         (1)  Decyzja Rady z dnia 25 kwietnia 2013 r. skierowana do Cypru w sprawie określonych środków służących przywróceniu stabilności finansowej i trwałego wzrostu gospodarczego (Dz.U. 2013, L 141, s. 32).


title: Sprawa T-506/18: Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2018 r. – Polska / Komisja

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/78

      Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2018 r. – Polska / Komisja
      (Sprawa T-506/18)
      (2018/C 427/105)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji nr C(2018) 3826 final z dnia 13 czerwca 2018 roku wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1), w części wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej kwoty 1 421 755,79 EUR oraz 1 436 426,73 EUR, wydatkowane przez agencję płatniczą akredytowaną przez Rzeczpospolitą Polską;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 52 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013 (2) poprzez zastosowanie korekty finansowej w oparciu o błędne ustalenia faktyczne i błędną wykładnię prawa.

                              —

                              Rzeczpospolita Polska podnosi, że kwoty wyłączone z finansowania unijnego na mocy zaskarżonej decyzji zostały wydatkowane zgodnie z przepisami prawa określającymi zasady wdrażania wsparcia specjalnego dla sektora tytoniu, to jest rozporządzenia nr 73/2009 (3), rozporządzenia nr 1120/2009 (4) oraz rozporządzenia nr 1122/2009 (5). Sposób wdrażania wsparcia przez władze polskie odpowiadał także krajowym aktom prawnym oraz przekazanemu Komisji tak zwanemu Programowi działań realizowanych w Polsce w ramach wsparcia specjalnego przewidzianego w art. 68 rozporządzenia nr 73/2009.

                              —

                              Odnosząc się do tej części zarzutu, która dotyczy kontroli na miejscu na poziomie producenta, Rzeczpospolita Polska wykazuje, że ani z prawa unijnego, ani z prawa krajowego nie wynikał obowiązek dostarczenia przez producenta całości wyprodukowanego tytoniu do pierwszego przetwórcy. Polski system kontroli na miejscu w pełni pozwalał na skuteczne zweryfikowanie spełniania wszystkich warunków kwalifikowalności do wsparcia.

                              —

                              Odnosząc się do tej części zarzutu, która dotyczy kontroli na miejscu w punkcie odbioru, Rzeczpospolita Polska wykazuje, że kontrole te w pełni zapewniały weryfikację wszystkich wymagań jakościowych, które powinien spełniać surowiec tytoniowy kwalifikujący się do wsparcia, w tym w szczególności wymogów dotyczących wilgotności oraz zawartości piasku i zabrudzeń.

                              —

                              Odnosząc się z kolei do zarzutu Komisji dotyczącego braku specjalnego systemu zmniejszeń i wykluczeń, Rzeczpospolita Polska wykazuje, że polski system sankcji w zakresie wsparcia specjalnego dla sektora tytoniu był w pełni zgodny z art. 21 ust. 1 rozporządzenia nr 73/2009. W szczególności system ten był bardzo restrykcyjny i eliminował powstanie jakiegokolwiek ryzyka strat dla funduszu.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 52 ust. 2 rozporządzenia nr 1306/2013 przez zastosowanie korekty ryczałtowej w wysokości rażąco nadmiernej w stosunku do ryzyka ewentualnej straty finansowej dla budżetu Unii.
                  Rzeczpospolita Polska stoi na stanowisku, że zastosowana przez Komisję korekta ryczałtowa na poziomie 5 % jest zbyt wysoka i przekracza ewentualną maksymalną stratę, jaką mógłby ponieść fundusz.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 296 akapit drugi TFUE.
                  W tym zakresie Rzeczpospolita Polska wskazuje na rozbieżności wynikające z pism przekazywanych przez Komisję w toku postępowania wyjaśniającego, a także na brak uzasadnienia przez Komisję zarzutu naruszenia części przywołanych przez nią przepisów unijnych.

         (1)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2018/873 (Dz.U. 2018, L 152, s. 29).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, s. 549).

         (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. 2009, L 30, s.16).

         (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników (Dz.U. 2009, L 316, s. 1).

         (5)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U. 2009, L 316, s. 65).


title: Sprawa T-128/14: Wyrok Sądu z dnia 4 października 2018 r. – Daimler/Komisja ([Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty związane z postępowaniem wszczętym na podstawie art. 29 dyrektywy 2007/46/WE zezwalającej państwu członkowskiemu na odmowę rejestracji pojazdów stanowiących poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego lub mających bardzo negatywny wpływ na środowisko naturalne lub zdrowie publiczne — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony czynności kontroli, dochodzenia i audytu — Ogólne domniemanie — Konwencja z Aarhus — Odmowa dostępu do akt — Artykuł 41 karty praw podstawowych])

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/36

      Wyrok Sądu z dnia 4 października 2018 r. – Daimler/Komisja
      (Sprawa T-128/14) (1)

      ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty związane z postępowaniem wszczętym na podstawie art. 29 dyrektywy 2007/46/WE zezwalającej państwu członkowskiemu na odmowę rejestracji pojazdów stanowiących poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego lub mających bardzo negatywny wpływ na środowisko naturalne lub zdrowie publiczne - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony czynności kontroli, dochodzenia i audytu - Ogólne domniemanie - Konwencja z Aarhus - Odmowa dostępu do akt - Artykuł 41 karty praw podstawowych])
      (2018/C 427/44)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Daimler AG (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci Arhold, B. Schirmer i N. Wimmer)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Clotuche-Duvieusart, następnie G. Wilms i F. Clotuche-Duvieusart i wreszcie H. Krämer i F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnicy)

         Interwenienci na poparcie żądań strony pozwanej: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Simm i A.F. Jensen, pełnomocnicy), Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Görlitz i L. Visaggio, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Ares(2013) 3715941 z dnia 13 grudnia 2013 r. w sprawie odmowy przyznania skarżącej dostępu do dokumentów dotyczących procedury wszczętej przez Republikę Francuską na podstawie art. 29 dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (dyrektywy ramowej) (Dz.U. 2007, L 263, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej Ares(2013) 3715941 z dnia 13 grudnia 2013 r. w sprawie odmowy przyznania Daimler AG dostępu do dokumentów dotyczących procedury wszczętej przez Republikę Francuską na podstawie art. 29 dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (dyrektywy ramowej).

                  2)

                  Komisja zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Daimler.

                  3)

                  Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 151 z 19.5.2014.


title: Sprawa C-595/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 lipca 2018 r. w sprawie T-419/14, The Goldman Sachs Group / Komisja Europejska, wniesione w dniu 21 września 2018 r. przez The Goldman Sachs Group Inc.

text:
               10.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 445/6

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 lipca 2018 r. w sprawie T-419/14, The Goldman Sachs Group / Komisja Europejska, wniesione w dniu 21 września 2018 r. przez The Goldman Sachs Group Inc.
      (Sprawa C-595/18 P)
      (2018/C 445/07)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: The Goldman Sachs Group Inc. (przedstawiciele: A. Mangiaracina, avvocatessa, J. Koponen, advokat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Prysmian SpA, Prysmian Cavi e Sistemi Srl

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  stwierdzenie nieważności w całości lub w części (np. od maja 2007 r. lub od listopada 2007 r., kiedy GS Group i zależne od niej podmioty posiadały odpowiednio tylko około 45 % i 26 % udziałów w spółce Prysmian), art. 1, 2, 3 i 4 decyzji Komisji C(2014) 2139 (1) z dnia 2 kwietnia 2014 r. w zakresie, w jakim dotyczy ona wnoszącej odwołanie; lub

                  —

                  obniżenie grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie w art. 2 decyzji Komisji C(2014) 2139 z dnia 2 kwietnia 2014 r.; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji i w postepowaniu odwoławczym.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zarzut pierwszy: Sąd błędnie zastosował art. 101 TFUE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia 1/2003 (2), uznając, że wnosząca odwołanie ponosi odpowiedzialność za naruszenie popełnione przez Prysmiana w okresie od 29 lipca 2005 r. do 3 maja 2007 r. („okres poprzedzający datę POP”).

         Zarzut drugi: Wnosząca odwołanie nie wywierała decydującego wpływu w wymaganym w orzecznictwie w znaczeniu w okresie od 3 maja 2007 r. do 28 stycznia 2009 r. („okres następujący po dacie POP”).

         Zarzut trzeci: Wniosek, aby Trybunał Sprawiedliwości zastosował względem wnoszącej odwołanie wszelkie obniżki grzywny przyznane Prysmianowi.

         (1)  Decyzja Komisji C(2014) 2139 final z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotycząca postępowania na podstawie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa AT.39610 – Kable elektryczne)

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).


title: Sprawa T-604/18: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2018 r. – Google i Alphabet / Komisja

text:
               10.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 445/21

      Skarga wniesiona w dniu 9 października 2018 r. – Google i Alphabet / Komisja
      (Sprawa T-604/18)
      (2018/C 445/26)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Google LLC (Mountain View, Kalifornia, Stany Zjednoczone), Alphabet, Inc. (Mountain View) (przedstawiciele: N. Levy, solicitor, P. Stuart, Barrister, J. Schindler i A. Lamadrid de Pablo, lawyers)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie COMP/AT.40099 – Google Andrоid;

                  —

                  tytułem ewentualnym, w ramach przysługującego Sądowi prawa nieograniczonego orzekania, uchylenie nałożonej na skarżące grzywny lub obniżenie jej wysokości; a także

                  —

                  w każdym razie, nakazanie Komisji pokrycia kosztów poniesionych przez skarżące w związku z niniejszymi postępowaniami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga ma za przedmiot stwierdzenie nieważności decyzji C(2018) 4761 final z dnia 18 lipca 2018 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 102 TFEU i art. 54 porozumienia EOG (AT.40099 — Google Android)
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący tego, że Komisja w zaskarżonej decyzji popełniła błąd w ocenie odnośnie określenia rynku i pozycji dominującej.
                  Skarżące twierdzą w tym względzie, że decyzja ta jest dotknięta błędem w zakresie stwierdzenia przez Komisję, że Android ma pozycję dominującą.
                  Twierdzą one też, że błędem było również uznanie Play za dominujący.
                  Skarżące podnoszą też, że zawarte w zaskarżonej decyzji twierdzenie, zgodnie z którym Google zajmuje pozycję dominującą na rynku świadczonych użytkownikom ogólnych usług wyszukiwania nie pasuje do twierdzenia odnoszącego się nadużycia, które dotyczy aplikacji wyszukiwania objętych licencjami udzielanymi producentom oryginalnych urządzeń.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący tego, że Komisja w zaskarżonej decyzji popełniła błąd, uznając zawarte w umowach dystrybucyjnych warunki dotyczące preinstalowania aplikacji mobilnej Google’a za mające znamiona nadużycia.
                  Skarżące twierdzą w tym względzie, że w zaskarżonej decyzji nie wykazano istnienia prawdopodobieństwa tego, że kwestionowane warunki dotyczące preinstalowania uniemożliwiają konkurencję.
                  Zdaniem skarżących Komisja w zaskarżonej decyzji błędnie nie wzięła pod uwagę tego, że te warunki dotyczące preinstalowania są obiektywnie uzasadnione ze względu na to, iż dzięki nim Google mógł zapewniać nieodpłatne funkcjonowanie platformy Android.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący tego, że Komisja w zaskarżonej decyzji popełniła błąd, uznając zawarty przez Google’a w umowach o dzieleniu się dochodami warunek dotyczący wyłącznego preinstalowania w całym portfolio urządzeń za mający znamiona nadużycia.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący tego, że Komisja w zaskarżonej decyzji popełniła błąd, uznając, iż uzależnianie przez Google’a udzielania licencji na aplikacje Play i Google Search od wywiązania się z obowiązków określonych w umowach w przedmiocie zapobiegania „fragmentacji” za mające znamiona nadużycia.
                  Skarżące podnoszą w tym względzie, że instytucja ta dopuściła się błędu uznając, iż prawdopodobnym jest, że obowiązki, których spełnienie było konieczne do tego, aby zapobiec fragmentacji, ograniczają konkurencję.
                  Zdaniem skarżących Komisja w zaskarżonej decyzji nie wzięła pod uwagę tego, że te obowiązki, których spełnienie było konieczne do tego, aby zapobiec fragmentacji, są obiektywnie uzasadnione tym, iż zapewniają one kompatybilność.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący tego, że Komisja w zaskarżonej decyzji naruszyła przysługujące prawo do obrony.
                  Skarżące podnoszą w tym względzie, że instytucja ta w nieprawidłowy sposób przeprowadziła w odniesieniu do nich analizę „równie skutecznego konkurenta” w piśmie przedstawiającym okoliczności faktyczne i odmówiła ich wysłuchania.
                  Twierdzą one też, że instytucja ta naruszyła przysługujące im prawo dostępu do akt sprawy.

                  6.

                  Zarzut szósty, dotyczący tego, że Komisja w zaskarżonej decyzji dopuściła się błędu przy nakładaniu grzywny i obliczaniu jej wysokości.
                  Skarżące twierdzą w tym zakresie, że nałożona grzywna jest bezprawna, ponieważ Komisja nie wzięła pod uwagę tego, iż działanie Google’a nie było umyślne, ani też nie było ono efektem zaniedbania.
                  Zdaniem skarżących grzywna ta jest również bezprawna ze względu na uchybienie zasadzie proporcjonalności.
                  Tytułem ewentualnym skarżące podnoszą też, że Komisja dopuściła się w zaskarżonej decyzji błędu przy obliczaniu grzywny.


title: Sprawa C-605/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Austria) w dniu 25 września 2018 r. – Adler Real Estate AG i in.

text:
               10.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 445/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Austria) w dniu 25 września 2018 r. – Adler Real Estate AG i in.
      (Sprawa C-605/18)
      (2018/C 445/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Adler Real Estate AG, Petrus Advisers LLP, TZ

         Druga strona postępowania: Finanzmarktaufsichtsbehörde

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 3 ust. 1a akapit czwarty lit. iii) dyrektywy 2004/109/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 2004 r. w sprawie harmonizacji wymogów dotyczących przejrzystości informacji o emitentach, których papiery wartościowe dopuszczane są do obrotu na rynku regulowanym oraz zmieniającej dyrektywę 2001/34/WE (1), ostatnio zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/50/UE, należy interpretować w ten sposób, że przesłanką dopuszczalności „wymogów bardziej rygorystycznych” dla „akcjonariuszy lub osób fizycznych lub prawnych” jest, by „przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne”, w których są przewidziane bardziej rygorystyczne wymogi dla informowania o udziałach, „były nadzorowane” przez organ, który państwo członkowskie wyznaczyło zgodnie z art. 4 dyrektywy 2004/25/WE (2) (…) w odniesieniu do ofert przejęcia, i by ów nadzór obejmował przestrzeganie wymogów bardziej rygorystycznych dla informowania o udziałach w rozumieniu dyrektywy 2004/109/WE?

                  2)

                  Czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie praktyce krajowej, zgodnie z którą ostatecznej decyzji organu nadzoru przewidzianego w art. 4 dyrektywy 2004/25/WE, stwierdzającej naruszenie przez osobę przepisów krajowych wydanych w celu dokonania transpozycji dyrektywy 2004/25/WE, przysługuje moc wiążąca także w ramach prowadzonego wobec tej samej osoby postępowania karnego z powodu naruszenia nawiązujących do nich przepisów krajowych transponujących dyrektywę 2004/109/WE (dyrektywy w sprawie przejrzystości informacji o emitentach), tak że osoba ta nie może kwestionować pod względem faktycznym i prawnym stwierdzonego już prawomocnie naruszenia prawa?

         (1)  Dz.U. 2004, L 390, s. 38.

         (2)  Dyrektywa 2004/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie ofert przejęcia; Dz.U. 2004, L 142, s. 12.


title: Sprawa T-609/18: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2018 r. – Fujifilm Recording Media / EUIPO – iTernity (d:ternity)

text:
               10.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 445/22

      Skarga wniesiona w dniu 5 października 2018 r. – Fujifilm Recording Media / EUIPO – iTernity (d:ternity)
      (Sprawa T-609/18)
      (2018/C 445/27)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Fujifilm Recording Media GmbH (Kleve, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Härer, C. Schulze, C. Weber, H. Ranzinger i C. Gehweiler)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: iTernity GmbH (Fryburg, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „d:ternity” – unijny znak towarowy nr 11 152 154

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 czerwca 2018 r. w sprawie R 2324/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu:

                  —

                  o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  posiłkowo, o stwierdzenie, że należy umorzyć postępowanie;

                  —

                  obciążenie EUIPO i pozostałego uczestnika postępowania przed Sądem i postępowania przed Izbą Odwoławczą powstałymi kosztami.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 18 i 64 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-624/18: Skarga wniesiona w dniu 18 października 2018 r. – Gres de Aragón / EUIPO (GRES ARAGÓN)

text:
               10.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 445/23

      Skarga wniesiona w dniu 18 października 2018 r. – Gres de Aragón / EUIPO (GRES ARAGÓN)
      (Sprawa T-624/18)
      (2018/C 445/28)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Gres de Aragón, SA (Alcalñiz, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Learte Álvarez)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego GRES ARAGÓN – zgłoszenie nr 16 311 938

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie R 2269/2017-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, którą odrzucono zgłoszenie unijnego znaku towarowego nr 16 311 938 GRES ARAGÓN dla części towarów i usług objętych zgłoszeniem;

                  —

                  nakazanie rozpatrzenia wspomnianego zgłoszenia w odniesieniu do całości towarów i usług objętych pierwotnym zgłoszeniem.

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-629/18: Skarga wniesiona w dniu 18 października 2018 r. – mobile.de / EUIPO (Przedstawienie samochodu w dymku tekstowym)

text:
               10.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 445/23

      Skarga wniesiona w dniu 18 października 2018 r. – mobile.de / EUIPO (Przedstawienie samochodu w dymku tekstowym)
      (Sprawa T-629/18)
      (2018/C 445/29)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: mobile.de GmbH (Dreilinden, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Lührig)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego (Przedstawienie samochodu w dymku tekstowym) – zgłoszenie nr 15 598 931

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 sierpnia 2018 r. w sprawie R 2653/2017-4

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 49 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 71 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 68 ust. 1 zdanie czwarte rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 23 ust. 1 lit. d) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

                  —

                  Naruszenie art. 68 ust. 1 zdanie czwarte rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 23 ust. 1 lit. e) i art. 22 ust. 1 lit. b) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625.


title: Sprawa C-638/18: Skarga wniesiona w dniu 12 października 2018 r. – Komisja Europejska/Rumunia

text:
               10.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 445/11

      Skarga wniesiona w dniu 12 października 2018 r. – Komisja Europejska/Rumunia
      (Sprawa C-638/18)
      (2018/C 445/14)
      Język postępowania: rumuński

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Nicolae, K. Petersen, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rumunia

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że poprzez systematyczne i ciągłe przekraczanie od 2007 r. dziennych wartości dopuszczalnych dla pyłu zawieszonego PM10 oraz przez systematyczne i ciągłe przekraczanie w latach 2007–2014, z wyjątkiem roku 2013, rocznych wartości dopuszczalnych dla pyłu zawieszonego PM10 w strefie RO32101 Bukareszt, Rumunia nie wypełniła obowiązków wynikających z art. 13 ust. 1 dyrektywy 2008/50/WE w związku z załącznikiem XI do tej dyrektywy (1);

                  —

                  stwierdzenie, że w odniesieniu do strefy RO32101 Bukareszt Rumunia od dnia 11 czerwca 2010 r. nie wypełniła obowiązków wynikających z art. 23 ust. 1 dyrektywy 2008/50/WE w związku z sekcją A załącznika XV do tej dyrektywy, a w szczególności w odniesieniu do przewidzianego w akapicie drugim tego artykułu obowiązku zapewnienia, by okres przekroczenia wartości dopuszczalnych dla PM10 był możliwie jak najkrótszy.

                  —

                  obciążenie Rumunii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Od 2007 r. dzienne wartości dopuszczalne dla pyłu zawieszonego PM10 są systematycznie i stale przekraczane w strefie RO32101 Bukareszt. Ponadto w latach 2007–2014, z wyjątkiem roku 2013, roczne dopuszczalne wartości dla pyłu zawieszonego PM10 zostały przekroczone w tej strefie. Przekroczenia te są wystarczające do stwierdzenia naruszenia art. 13 ust. 1 dyrektywy 2008/50/WE w związku z załącznikiem XI do tej dyrektywy.
      Pomimo tych przekroczeń Rumunia nie przyjęła planów dotyczących tej strefy pod kątem zgodności z art. 23 ust. 1 dyrektywy, w szczególności z obowiązkiem podjęcia odpowiednich działań, aby okres przekroczenia dopuszczalnych wartości dla PM10 był możliwie jak najkrótszy. Naruszenie to wynika z długiego okresu, w którym odnotowano przekroczenie, długich terminów przewidzianych na usunięcie przekroczeń, braku niektórych elementów wymienionych w sekcji A załącznika XV do tej dyrektywy oraz faktu, że plany nie uwzględniają wszystkich głównych przyczyn przekroczenia wartości dopuszczalnych, a także nie ustanawiają wystarczająco odpowiednich działań w celu zapewnienia zgodności z wartościami dopuszczalnymi.

         (1)  Dz.U. 2008, L 152, s. 1.


title: Sprawa C-614/18: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Słowacka

text:
               10.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 445/8

      Skarga wniesiona w dniu 28 września 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Słowacka
      (Sprawa C-614/18)
      (2018/C 445/10)
      Język postępowania: słowacki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Tokár, C. Cattabriga, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Słowacka

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że Republika Słowacka wskutek tego, że obywatelom państw trzecich, którzy nie są członkami rodziny obywateli Unii, a których wniosek o wydanie wizy został oddalony lub których wiza została unieważniona bądź cofnięta, nie przyznaje prawa do wniesienia środka odwoławczego do organu sądowego zgodnie z rozumieniem tego określenia w prawie Unii, uchybia zobowiązaniom wynikającym z art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 32 ust. 3, art. 34 ust. 7 i art. 35 ust. 7 rozporządzenia (WE) nr 810/2009 (1) (kodeks wizowy);

                  —

                  obciążenie Republiki Słowackiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie swojej skargi Komisja Europejska podnosi, że sporne kwestie prawne w rozpatrywanej sprawie zostały jednoznacznie rozstrzygnięte wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości w sprawie C-403/16, El Hassani, w którym Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że art. 32 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks wizowy, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 (2) z dnia 26 czerwca 2013 r., w świetle art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nakłada on na państwa członkowskie obowiązek ustanowienia procedury odwoławczej od decyzji o odmowie wydania wizy, której szczegółowe zasady należą do porządku prawnego każdego państwa członkowskiego, przy poszanowaniu zasad równoważności i skuteczności. Procedura ta musi gwarantować na pewnym etapie postępowania środek odwoławczy do sądu.
      Komisja z tego względu stwierdza, że argumenty Republiki Słowackiej podniesione podczas postępowania poprzedzającego wniesienie skargi w rozpatrywanej sprawie nie mogą zostać uwzględnione, i pozostaje na stanowisku, że Republika Słowacka uchybia zobowiązaniom wskazanym w skardze.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy) (Dz.U. 2009, L 243, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 562/2006 ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), konwencję wykonawczą do układu z Schengen, rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/95 i (WE) nr 539/2001 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 767/2008 i (WE) nr 810/2009 (Dz.U. 2013, L 182, s. 1).


title: Sprawa C-442/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 26 kwietnia 2018 r. w sprawie T-251/15: Espírito Santo Financial (Portugalia), SGPS, SA / Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 5 lipca 2018 r. przez Europejski Bank Centralny

text:
               10.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 445/2

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 26 kwietnia 2018 r. w sprawie T-251/15: Espírito Santo Financial (Portugalia), SGPS, SA / Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 5 lipca 2018 r. przez Europejski Bank Centralny
      (Sprawa C-442/18 P)
      (2018/C 445/02)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: F. Malfrère, M. Ioannidis, pełnomocnicy, Rechtsanwalt H.-G. Kamman)

         Druga strona postępowania: Espírito Santo Financial (Portugal), SGPS, SA

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie punktu pierwszego sentencji wyroku Sądu wydanego w dniu 26 kwietnia 2018 r., Espírito Santo Financial (Portugalia), SGPS, SA/ECB, T-251/15, EU:T:2018:234;

                  —

                  odrzucenie skargi w zakresie w jakim dotyczyła ona odmowy przez EBC ujawnienia kwoty kredytu określonej w załącznikach do protokołu z przyjęcia decyzji Rady Prezesów EBC z dnia 28 lipca 2014 r.;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego w stosunku to punktu wymienionego powyżej, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd w celu wydania orzeczenia;

                  —

                  obciążenie strony skarżącej w pierwszej instancji oraz drugiej strony niniejszego postepowania – dwoma trzecimi (2/3) kosztów postępowania, a EBC jedną trzecią (1/3) tych kosztów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Pierwszym i jedynym zarzutem odwołania jest zarzut naruszenia art. 10.4 statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej „statutem”) oraz art. 4 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze decyzji 2004/258 (1).
      EBC twierdzi, że Sąd dokonał błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 10.4 statutu oraz art. 4 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze decyzji 2004/258, orzekając w zaskarżonym wyroku, w szczególności w pkt 55, 75–81 oraz 124 i 161, że zakres uznania służący Radzie Prezesów EBC w odniesieniu do ujawnienia jej protokołów „winien być wykonywany w warunkach i granicach określonych decyzją 2004/258” (pkt 80), co oznacza w niniejszej sprawie, że EBC ma obowiązek przedstawić uzasadnianie wyjaśniające w jaki – konkretny i rzeczywisty sposób – ujawnienie informacji zawartych w protokole z obrad Rady Prezesów, w trakcie których zapadają decyzje, pozostaje w sprzeczności z interesem publicznym w zakresie poufności obrad organów decyzyjnych EBC
      Artykuł 10.4 statutu ustanawia domniemanie, zgodnie z którym informacje stanowiące część obrad Rady Prezesów winny pozostać poufne celem ochrony niezależności i skuteczności EBC. Ta zasada prawa pierwotnego, której nie może uchylić prawo wtórne, znajduje również zastosowanie do części protokołów z obrad Rady Prezesów, w trakcie których zapadają decyzje. Zasadę tę powtarza art. 4 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze decyzji 2004/258. Wynika ona z ogólnej zasady poufności obrad Rady Prezesów, w tym decyzji, zgodnie z art. 10.4 statutu, na podstawie której nie wymaga się poddania decyzji – w celu ujawnienia opinii publicznej jej obrad – proceduralnym standardom ustanowionym decyzją 2004/258. W szczególności nie ma ona obowiązku wyjaśniać dlaczego ujawnienie protokołów z obrad Rady Prezesów pozostawałoby w konkretny i rzeczywisty sposób w sprzeczności z interesem publicznym w zakresie poufności obrad organów decyzyjnych EBC.

         (1)  Decyzja 2004/258/WE Europejskiego Banku Centralnego z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Europejskiego Banku Centralnego (Dz.U. L 80, s. 42).


title: Sprawa T-631/18: Skarga wniesiona w dniu 17 października 2018 r. – Herholz Vertrieb / EUIPO (#)

text:
               10.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 445/24

      Skarga wniesiona w dniu 17 października 2018 r. – Herholz Vertrieb / EUIPO (#)
      (Sprawa T-631/18)
      (2018/C 445/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Herholz Vertrieb GmbH & Co. KG (Ahaus, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt D. Sprenger)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego # – zgłoszenie nr 16 967 267

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 sierpnia 2018 r. w sprawie R 445/2018-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uwzględnienie zgłoszenia unijnego znaku towarowego;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.