title: Sprawa C-48/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 12 listopada 2008 r. w sprawie T-270/06 Lego Juris A/S przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 2 lutego 2009 r. przez Lego Juris A/S. Drugą stroną postępowania, interwenientem w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji jest Mega Brandy, Inc.

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/19

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 12 listopada 2008 r. w sprawie T-270/06 Lego Juris A/S przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 2 lutego 2009 r. przez Lego Juris A/S. Drugą stroną postępowania, interwenientem w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji jest Mega Brandy, Inc.
   (Sprawa C-48/09 P)
   (2009/C 82/34)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Lego Juris A/S (przedstawiciele: V. von Bomhard, Rechtsanwältin, T. Dolde, A. Renck, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Megabrands, Inc.
   Żądania wnoszącego odwołanie
   Wnosząca odwołanie żąda, żeby Trybunał:

               —

               uchylił wyrok Sądu Pierwszej Instancji, ponieważ narusza on art. 71 ust. 1 lit. e) ii) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1)

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie twierdzi, że sporny wyrok narusza art. 7 ust. 1 lit. e) ii) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Wnosząca odwołanie uważa, że Sąd Pierwszej Instancji:

               a)

               dokonał wykładni art. 7 ust. 1 lit. e) ii) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w sposób, który uniemożliwił objęcie ochroną znaku towarowego kształtu, który spełnia funkcję techniczną niezależnie od tego, czy zostały spełnione kryteria z art. 7 ust. 1 lit. e) ii) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego zdefiniowane w wyroku Trybunału w sprawie Philips przeciwko Remington (2).

               b)

               zastosował błędne kryteria w odniesieniu do identyfikacji zasadniczych właściwości trójwymiarowego znaku towarowego; i

               c)

               przeprowadził nieprawidłową ocenę funkcjonalności w zakresie, w jakim i) nie ograniczył swojej oceny do zasadniczych właściwości rozpatrywanego znaku towarowego oraz ii) nie zdefiniował odpowiednich kryteriów w celu stwierdzenia, czy właściwości kształtu maja charakter funkcjonalny, a w szczególności odmówił uwzględnienia ewentualnych zamiennych wzorów.

      (1)  Dz.U. L 11, s. 1.

      (2)  Wyrok z dnia 18 czerwca 2002 r. w sprawie C-299/99 Philips przeciwko Remington, Rec. s. I-5475.


title: Sprawa C-102/06: Skarga wniesiona w dniu  21 lutego 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/7

         Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-102/06)
   (2006/C 96/12)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 21 lutego 2006 r. r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Carmel O'Reilly i Wolfganga Bogensbergera, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Austrii.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie wprowadzając w życie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl (1), a w każdym razie nie powiadamiając o ich wprowadzeniu Komisji, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin transponowania dyrektywy do prawa krajowego upłynął w dniu 6 lutego 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 31 str.18


title: Sprawa T-298/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 stycznia 2008 r. — Efkon przeciwko Parlamentowi i Radzie (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 2004/52/WE — Interoperacyjność elektronicznych systemów opłat drogowych — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/27

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 stycznia 2008 r. — Efkon przeciwko Parlamentowi i Radzie
   (Sprawa T-298/04) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 2004/52/WE - Interoperacyjność elektronicznych systemów opłat drogowych - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   (2008/C 92/55)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Efkon AG (Graz-Andritz, Austria) (przedstawiciele: początkowo G. Zanger, a następnie M. Novak, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlement Europejski (przedstawiciele: U. Rösslein i A. Neergaard, pełnomocnicy) i Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Lopes Sabino i M. Bauer, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: R. Vidal Puig i G. Braun, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności w całości lub ewentualnie w części dyrektywy 2004/52/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie interoperacyjności elektronicznych systemów opłat drogowych we Wspólnocie (Dz.U. L 166, str. 124, sprostowanie w Dz.U. L 200, str. 50).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna

               2)

               Efkon AG ponosi własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami Rady

               3)

               Parlament i Komisja ponoszą własne koszty

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004.


title: Sprawa C-77/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil du Contentieux des Étrangers (Belgia) w dniu 13 lutego 2017 r. – X/Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil du Contentieux des Étrangers (Belgia) w dniu 13 lutego 2017 r. – X/Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides
   (Sprawa C-77/17)
   (2017/C 144/37)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil du Contentieux des Étrangers

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X.

      Strona pozwana: Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides

      Pytania prejudycjalne

               A.

               Czy art. 14 ust. 5 dyrektywy 2011/95/UE (1) należy interpretować jako nową klauzulę wykluczenia z możliwości uzyskania statusu uchodźcy przewidzianego w art. 13 tej dyrektywy, a co za tym idzie, w art. 1 ust. A konwencji genewskiej?

               B.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie A, czy art. 14 ust. 5, interpretowany w ten sposób, jest zgodny z art. 18 karty praw podstawowych i z art. 78 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, które ustanawiają, w szczególności, wymóg zgodności europejskiego prawa wtórnego z konwencją genewską, której klauzula wykluczenia, przewidziana w art. 1 ust. F, jest sformułowana w sposób wyczerpujący i podlega ścisłej wykładni?

               C.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie A, czy art. 14 ust. 5 dyrektywy 2011/95/UE należy interpretować w ten sposób, że ustanawia on podstawę odmowy nadania statusu uchodźcy, która nie została przewidziana w konwencji genewskiej, a której przestrzeganie jest wymagane przez art. 18 karty praw podstawowych i art. 78 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?

               D.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie C, czy art. 14 ust. 5 przywołanej wyżej dyrektywy jest zgodny z art. 18 karty praw podstawowych i z art. 78 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, które ustanawiają, w szczególności, wymóg zgodności europejskiego prawa wtórnego z konwencją genewską, zważywszy, że wprowadza on podstawę odmowy nadania statusu uchodźcy bez jakiegokolwiek badania obawy prześladowania, jak tego wymaga art. 1 ust. A konwencji genewskiej?

               E.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania A i C, jak interpretować art. 14 ust. 5 przywołanej wyżej dyrektywy w sposób zgodny z art. 18 karty i art. 78 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, które ustanawiają, w szczególności, wymóg zgodności europejskiego prawa wtórnego z konwencją genewską?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (Dz.U. L 337, s. 9).


title: Sprawa C-410/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 2 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Dr. Falk Pharma GmbH/DAK-Gesundheit [Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2004/18/WE — Artykuł 1 ust. 2 lit. a) — Pojęcie „zamówienia publicznego” — System zakupów towarów polegający na dopuszczeniu w charakterze dostawcy wszystkich wykonawców, którzy spełniają z góry ustalone warunki — Dostawa refundowanych produktów leczniczych w ramach ogólnego systemu zabezpieczenia społecznego — Umowy zawarte między kasą ubezpieczenia zdrowotnego a wszystkimi dostawcami produktów leczniczych opartych na danej substancji czynnej, którzy zgadzają się udzielić rabatu od ceny sprzedaży w z góry ustalonej wysokości — Ustawodawstwo przewidujące co do zasady zastąpienie refundowanego produktu leczniczego wprowadzonego do obrotu przez wykonawcę, który nie zawarł takiej umowy, produktem leczniczym tego samego rodzaju wprowadzonym do obrotu przez wykonawcę, który zawarł taką umowę]

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/6

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 2 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Dr. Falk Pharma GmbH/DAK-Gesundheit
   (Sprawa C-410/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/18/WE - Artykuł 1 ust. 2 lit. a) - Pojęcie „zamówienia publicznego” - System zakupów towarów polegający na dopuszczeniu w charakterze dostawcy wszystkich wykonawców, którzy spełniają z góry ustalone warunki - Dostawa refundowanych produktów leczniczych w ramach ogólnego systemu zabezpieczenia społecznego - Umowy zawarte między kasą ubezpieczenia zdrowotnego a wszystkimi dostawcami produktów leczniczych opartych na danej substancji czynnej, którzy zgadzają się udzielić rabatu od ceny sprzedaży w z góry ustalonej wysokości - Ustawodawstwo przewidujące co do zasady zastąpienie refundowanego produktu leczniczego wprowadzonego do obrotu przez wykonawcę, który nie zawarł takiej umowy, produktem leczniczym tego samego rodzaju wprowadzonym do obrotu przez wykonawcę, który zawarł taką umowę])
   (2016/C 287/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dr. Falk Pharma GmbH

      Strona pozwana: DAK-Gesundheit

      przy udziale: Kohlpharma GmbH

      Sentencja

               1)

               Artykuł 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że nie stanowi zamówienia publicznego w rozumieniu tej dyrektywy system umów taki jak system sporny w postępowaniu głównym, poprzez który podmiot publiczny zamierza nabyć na rynku towary w drodze zawierania umów w całym okresie ważności tego systemu z każdym wykonawcą zobowiązującym się dostarczać określone towary na z góry ustalonych warunkach, bez dokonywania wyboru spośród zainteresowanych wykonawców i zezwalając im na przystąpienie do tego systemu w całym okresie jego ważności.

               2)

               W zakresie, w jakim przedmiot postępowania dopuszczającego do systemu umów takiego jak postępowanie sporne w postępowaniu głównym posiada niewątpliwie znaczenie transgraniczne, postępowanie to powinno być zaplanowane i przeprowadzone zgodnie z podstawowymi zasadami traktatu FUE, w szczególności z zasadami niedyskryminacji i równego traktowania wykonawców oraz z obowiązkiem przejrzystości, który się z nich wywodzi.

      (1)  Dz.U. C 409 z 17.11.2014.


title: Sprawa T-176/13: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – DTL Corporación/OHIM – Vallejo Rosell (Generia) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Generia — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Generalia generación renovable — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 63 ust. 1 i art. 75 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/35

         Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – DTL Corporación/OHIM – Vallejo Rosell (Generia)
   (Sprawa T-176/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Generia - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Generalia generación renovable - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 63 ust. 1 i art. 75 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 034/40)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: DTL Corporación, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Zuazo Araluze)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Mar Vallejo Rosell (Pinto, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 stycznia 2013 r. (sprawa R 661/2012-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Mar Vallejo Rosell a DTL Corporación, SL.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               DTL Corporación, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 156 z 1.6.2013.


title: Sprawa F-51/11: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/56

         Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-51/11)
   2011/C 252/124
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci P. Giatagantzidis i K. Kyriazi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji EPSO o ponownym otwarciu procedury konkursu ogólnego EPSO/AD/77/06 i zaproszeniu skarżącego do ponownego wzięcia udziału w pierwszym etapie tego konkursu.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EPSO o ponownym otwarciu procedury konkursu:

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji EPSO z dnia 11 marca 2011 r.;

                           —

                           obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-548/15: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2015 r. – Guiral Broto/OHIM – Gastro & Soul (Café del Sol)

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/58

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2015 r. – Guiral Broto/OHIM – Gastro & Soul (Café del Sol)
   (Sprawa T-548/15)
   (2015/C 398/73)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Ramón Guiral Broto (Marbella, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat, J. de Castro Hermida)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Gastro & Soul GmbH (Hildesheim, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Gastro & Soul GmbH

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Café del Sol” – zgłoszenie nr 6 1 05  985

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 lipca 2015 r. w sprawie R 2755/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu:

               —

               o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i uznanie za dopuszczalny sprzeciwu opartego na cieszącym się pierwszeństwem, należącym do wnoszącego sprzeciw, Ramóna Guirala Brota, hiszpańskim znaku towarowym nr 2348110, zarejestrowanym dla klasy 42 nomenklatury międzynarodowej;

               —

               po dopuszczeniu sprzeciwu, o utrzymanie w mocy decyzji wydanej przez Wydział Sprzeciwów, na podstawie której odrzucono zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 006105985 „CAFÉ DEL SOL” dla „usług zaopatrzenia w żywność i napoje; tymczasowego zakwaterowania” z klasy 43 klasyfikacji nicejskiej, dokonane przez niemiecką spółkę handlową Gastro & Soul GmbH; albo – jeżeli Sąd nie ma właściwości w tym zakresie – o przekazanie sprawy izbie odwoławczej OHIM i nakazanie jej uznania dopuszczalności sprzeciwu;

               —

               co się tyczy dowodów, o dopuszczenie dowodów przedstawionych w toku postępowania administracyjnego, załączonych do pisma wszczynającego niniejsze postępowania, ponumerowanych od 1 do 4 i wymienionych w tabeli załączników do skargi.

      Podniesione zarzuty

               —

               W zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza orzekła ultra petita, ponieważ niedopuszczalność sprzeciwu nie została wymieniona wśród zarzutów podnoszonych przez stronę skarżącą w ramach spornego odwołania;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-110/15: Wyrok Sądu z dnia 26 maja 2016 r. – International Management Group/Komisja [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące dochodzenia OLAF-u — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia czy audytu — Obowiązek przeprowadzenia konkretnego i indywidualnego badania — Kategoria dokumentów]

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/27

         Wyrok Sądu z dnia 26 maja 2016 r. – International Management Group/Komisja
   (Sprawa T-110/15) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące dochodzenia OLAF-u - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia czy audytu - Obowiązek przeprowadzenia konkretnego i indywidualnego badania - Kategoria dokumentów])
   (2016/C 251/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: International Management Group (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo M. Burgstaller, solicitor i E. Wright, barrister, a następnie adwokaci A. Tymen i L. Levi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i S. Bartelt, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji THOR/C4/LL/el/(S) (2015) 4287 Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF-u) z dnia 6 lutego 2015 r., odmawiającej skarżącej dostępu do dokumentów dotyczących prowadzonego wobec niej dochodzenia.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               International Management Group zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Sprawy połączone C-124/11, C-125/11 i C-143/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 grudnia 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Bundesrepublik Deutschland przeciwko Karen Dittrich (C-124/11), Bundesrepublik Deutschland przeciwko Robertowi Klinkemu (C-125/11) i Jörg-Detlef Müller przeciwko Bundesrepublik Deutschland (C-143/11) (Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy — Uregulowanie krajowe — Pomoc przyznawana urzędnikom w przypadku choroby — Dyrektywa 2000/78/WE — Artykuł 3 — Zakres stosowania — Pojęcie wynagrodzenia)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 grudnia 2012 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Bundesrepublik Deutschland przeciwko Karen Dittrich (C-124/11), Bundesrepublik Deutschland przeciwko Robertowi Klinkemu (C-125/11) i Jörg-Detlef Müller przeciwko Bundesrepublik Deutschland (C-143/11)
   (Sprawy połączone C-124/11, C-125/11 i C-143/11) (1)

   (Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Uregulowanie krajowe - Pomoc przyznawana urzędnikom w przypadku choroby - Dyrektywa 2000/78/WE - Artykuł 3 - Zakres stosowania - Pojęcie wynagrodzenia)
   2013/C 26/08
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bundesrepublik Deutschland (C-124/11 i C-125/11), Jörg-Detlef Müller (C-143/11)

      Strona pozwana: Karen Dittrich (C-124/11), Robert Klinke (C-125/11), Bundesrepublik Deutschland (C-143/11)

      Przedmiot

   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesverwaltungsgericht — Wykładnia dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16) — Przepisy krajowe przewidujące pomoc na rzecz urzędników w przypadku choroby wyłączające zarejestrowanych partnerów z członków rodziny, którzy mogą być objęci tą pomocą — Równość traktowania pracowników posiadających partnera życiowego w stosunku do pracowników pozostających w związku małżeńskim — Zakres stosowania dyrektywy 2000/78/WE — Pojęcie wynagrodzenia

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 1 lit. c) i art. 3 ust. 3 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że pomoc przyznawana urzędnikom w przypadku choroby, taka jak ta przysługująca urzędnikom Bundesrepublik Deutschland na podstawie ustawy o urzędnikach federalnych (Bundesbeamtengesetz), należy do zakresu stosowania wspomnianej dyrektywy, jeżeli finansowanie tej pomocy ciąży na państwie jako pracodawcy publicznym, która to okoliczność winna zostać zweryfikowana przez sąd krajowy.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa T-536/12: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2012 r. — Aroa Bodegas przeciwko OHIM — Bodegas Muga (aroa)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/25

         Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2012 r. — Aroa Bodegas przeciwko OHIM — Bodegas Muga (aroa)
   (Sprawa T-536/12)
   2013/C 38/46
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Aroa Bodegas, SL (Zurukoain, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat S. Alonso Maruri)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bodegas Muga, SL (Haro, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 października 2012 r. w sprawie R 1845/2010-4;

               —

               uchylenie i tym samym pozbawienie skutków decyzji Wydziału Sprzeciwów Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 2 sierpnia 2010 r. (sprzeciw B 1509499);

               —

               nakazanie Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) pokrycia kosztów poniesionych przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „aroa” dla towarów z klas 29, 32 i 33 — zgłoszenie nr 8 276 297

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Bodegas Muga, SL

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny krajowy znak towarowy zawierający element słowny „aro” dla towarów z klasy 33

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uwzględnienie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-358/09: Skarga wniesiona w dniu 16 września 2009 r. — Sociedad Agricola Requingua przeciwko OHIM — Consejo Regulador de la Denominación de Origen Toro (TORO DE PIEDRA)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/79

         Skarga wniesiona w dniu 16 września 2009 r. — Sociedad Agricola Requingua przeciwko OHIM — Consejo Regulador de la Denominación de Origen Toro (TORO DE PIEDRA)
   (Sprawa T-358/09)
   2009/C 267/141
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sociedad Agricola Requingua Ltda (Santiago, Chile) (przedstawiciel: adwokat E. Vorbuchner)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Consejo Regulador de la Denominación de Origen Toro (Toro, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie R 1117/2008-2;

               —

               obciążenie OHIM wszystkimi kosztami postępowania, tj. kosztami postępowania w sprawie sprzeciwu, postępowania przed Izbą Odwoławczą i niniejszego postępowania; oraz

               —

               obciążenie Consejo Regulador de la Denominación de Origen Toro własnymi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „TORO DE PIETRA” dla towarów z klasy 33

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Consejo Regulador de la Denominación de Origen Toro

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny wspólnotowy znak towarowy „D. ORIGEN TORO” dla towarów z klasy 33; zarejestrowany w Hiszpanii graficzny znak towarowy „Denominación de Origen TORO” dla towarów z klasy 33

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady 207/2009 ze względu na błędne uznanie przez Izbę Odwoławczą, że w przypadku spornych znaków towarowych istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd; naruszenie art. 75 ust. 2 rozporządzenia Rady 207/2009 i prawa do bycia wysłuchanym ze względu na niewysłuchanie przez Izbę Odwoławczą ostatnich uwag skarżącej; naruszenie obowiązku uzasadnienia na podstawie art. 75 ust. 1 rozporządzenia Rady 2007/2009 ze względu na nieuzasadnienie przez Izbę Odwoławczą wstrzymania się od wzięcia pod uwagę ostatnich uwag skarżącej.


title: Sprawy połączone C-346/03 i C-529/03: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  23 lutego 2006 r.  (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale civile e penale di Cagliari, Tribunale ordinario di Cagliari) — Giuseppe Atzeni, Francesco Atzori, Giuseppe Ignazio Boi przeciwko Regione autonoma della Sardegna (Pomoc państwa — Decyzja 97/612/WE — Subsydiowanie kredytów na rzecz przedsiębiorstw rolnych — Artykuł 92 ust. 2 lit. b) i ust. 3 lit. a) i c) Traktatu WE [obecnie, po zmianie, art. 87 ust. 2 lit. b) i ust. 3 lit. a) i c) WE] — Dopuszczalność — Podstawa prawna — Uzasadnione oczekiwania)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 lutego 2006 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale civile e penale di Cagliari, Tribunale ordinario di Cagliari) — Giuseppe Atzeni, Francesco Atzori, Giuseppe Ignazio Boi przeciwko Regione autonoma della Sardegna
   (Sprawy połączone C-346/03 i C-529/03) (1)

   (Pomoc państwa - Decyzja 97/612/WE - Subsydiowanie kredytów na rzecz przedsiębiorstw rolnych - Artykuł 92 ust. 2 lit. b) i ust. 3 lit. a) i c) Traktatu WE [obecnie, po zmianie, art. 87 ust. 2 lit. b) i ust. 3 lit. a) i c) WE] - Dopuszczalność - Podstawa prawna - Uzasadnione oczekiwania)
   (2006/C 131/09)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale civile e penale di Cagliari, Tribunale ordinario di Cagliari
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Giuseppe Atzeni, Francesco Atzori, Giuseppe Ignazio Boi

      Strona pozwana: Regione autonoma della Sardegna
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale civile e penale di Cagliari — Ważność decyzji Komisji 97/612/WE z dnia 16 kwietnia 1997 r. dotyczącej pomocy przyznanej przez region Sardynia (Włochy) w sektorze rolnym (Dz.U. L 248, str. 27)
   Sentencja
   Analiza decyzji Komisji 97/612/WE z dnia 16 kwietnia 1997 r. dotyczącej pomocy przyznanej przez region Sardynia (Włochy) w sektorze rolnym nie wykazała żadnej okoliczności mogącej wpłynąć na ważność tej decyzji.

      (1)  Dz.U. C 264 z 01.11.2003

      Dz.U. C 71 z 20.03. 2004


title: Sprawy połączone F-135/11, F-51/12 i F-110/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 26 czerwca 2013 r. — BU przeciwko EMA (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony — Akt niekorzystny — Wniosek w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego — Żądanie zmiany kwalifikacji umowy — Rozsądny termin — Zażalenie na oddalenie zażalenia — Artykuł 8 WZIPW — Obowiązek staranności)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/44

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 26 czerwca 2013 r. — BU przeciwko EMA
   (Sprawy połączone F-135/11, F-51/12 i F-110/12) (1)

   (Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony - Akt niekorzystny - Wniosek w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego - Żądanie zmiany kwalifikacji umowy - Rozsądny termin - Zażalenie na oddalenie zażalenia - Artykuł 8 WZIPW - Obowiązek staranności)
   2013/C 252/75
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: BU (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawciele: adwokaci S. Orlandi, J.N. Louis i D. Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMA) (przedstawiciele: w sprawie F-135/11 początkowo S. Vincenzo, następnie T. Jabłoński i G. Gavrilidou, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron; w sprawie F-51/12 T. Jabłoński i G. Gavrilidou, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron; a w sprawie F-110/12 T. Jabłoński i N. Rampal Olmedo, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiej Agencji Leków o nieprzedłużeniu zawartej ze skarżącym umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiej Agencji Leków o nieprzedłużeniu umowy o pracę z BU, doręczonej pismem z dnia 30 maja 2011 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga w sprawie F-135/11 zostaje oddalona.

               3)

               Skargi w sprawach F-51/12 i F-110/12 zostają odrzucone.

               4)

               Europejska Agencja Leków pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez BU w sprawach F-135/11 i F-51/12.

               5)

               BU pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejską Agencję Leków w sprawie F-110/12.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012, s. 24; Dz.U. C 209 z 14.7.2012, s. 14; Dz.U. C 379 z 8.12.2012, s. 34.


title: Sprawa C-229/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 2 maja 2017 r. – Evonik Degussa GmbH/Bundesrepublik Deutschland

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 2 maja 2017 r. – Evonik Degussa GmbH/Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-229/17)
   (2017/C 256/02)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Evonik Degussa GmbH

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy „produkcja wodoru” w rozumieniu pkt 2 załącznika I do decyzji Komisji 2011/278/UE (1) ma miejsce tylko wtedy, gdy z dwóch atomów wodoru H wytwarza się w drodze syntezy chemicznej molekułę wodoru H2, czy też pojęcie produkcji obejmuje również proces, w którym w przypadku zawierającej wodór mieszaniny gazów – bez syntezy – względna zawartość wodoru H2 w mieszaninie jest zwiększana w ten sposób, że pozostałe składniki gazu są usuwane – bądź to w drodze fizycznej bądź to chemicznej, w celu – jak to sformułowano w pkt 2 załącznika I do decyzji – otrzymania „produktu wyrażonego jako produkcja sprzedawana (netto) i do 100 % czystości przedmiotowej substancji”?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze w ten sposób, że pojęcie produkcji nie obejmuje zwiększenia względnej zawartości wodoru H2 w mieszaninie gazów, należy zapytać następnie
               Czy sformułowanie „elementy procesu bezpośrednio lub pośrednio związane z produkcją gazu syntezowego i rozdzielaniem wodoru i tlenku węgla” należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono wyłącznie razem oba rzeczone elementy („i”) granic systemowych wskaźników emisyjności produktu dla wodoru opisanych w pkt 2 załącznika do decyzji Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. (2011/278/UE), czy też element procesu „rozdzielania wodoru i tlenku węgla” może również występować oddzielnie sam w sobie jako jedyny element procesu w granicach systemowych?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi na pytanie drugie w ten sposób, że element procesu „rozdzielania wodoru i tlenku węgla” może występować również oddzielnie sam w sobie jako jedyny element procesu w granicach systemowych, należy zapytać następnie:
               Czy element procesu „rozdzielania wodoru i tlenku węgla” występuje tylko wtedy, gdy rozdzielane są wodór H2 i tlenek węgla CO, czy też element procesu „rozdzielania wodoru i tlenku węgla” występuje również wtedy, gdy wodór jest rozdzielany nie tylko z tlenkiem węgla, lecz dodatkowo również z innymi substancjami – na przykład dwutlenkiem węgla CO2 lub CnHn?

               4)

               W wypadku gdy skarżącej należy sądownie przyznać prawo do dodatkowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji, powstaje pytanie, czy pkt 3 sentencji wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 28 kwietnia 2014 r., C-191/14, należy interpretować w ten sposób

                           a)

                           że międzysektorowy współczynnik korygujący określony w art. 4 i załączniku II do decyzji 2013/448/UE ma zastosowanie w pierwotnej wersji do przydziałów na lata 2013–2020 ustalonych przez właściwy organ państwa członkowskiego przed dniem 1 marca 2017 r., oraz

                           b)

                           że międzysektorowy współczynnik korygujący określony w art. 4 i załączniku II do decyzji 2013/448/UE podlega zastosowaniu w pierwotnej wersji do dodatkowych przydziałów na lata 2013–2017 przyznanych sądownie po dniu 1 marca 2017 r., oraz

                           c)

                           że międzysektorowy współczynnik korygujący określony w art. 4 i załączniku II do decyzji 2013/448/UE ma zastosowanie w pierwotnej wersji decyzji 2017/126/UE do dodatkowych przydziałów na lata 2018–2020 przyznanych sądownie po dniu 1 marca 2017 r.?

      (1)  Decyzja Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 130, s. 1).


title: Sprawa T-422/09: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2009 r. — São Paulo Alpargatas przeciwko OHIM — Fischer (BAHIANAS LAS ORIGINALES)

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/33

         Skarga wniesiona w dniu 19 października 2009 r. — São Paulo Alpargatas przeciwko OHIM — Fischer (BAHIANAS LAS ORIGINALES)
   (Sprawa T-422/09)
   2009/C 297/51
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: São Paulo Alpargatas, SA (przedstawiciel: adwokat P. Merino Baylos)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Enrique Fischer

      Żądania strony skarżącej

               —

               dopuszczenie zgłoszenia, stwierdzając nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 sierpnia 2009 r. wraz ze skutkami prawnymi, jakie niesie to za sobą w ramach prawa wspólnotowego;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Enrique Fischer

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „BAHIANAS (LAS ORIGINALES)” (zgłoszenie nr 5 024 591) dla towarów z klasy 25

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „havaianas” (nr 3 772 431), graficzny hiszpański znak towarowy zawierający element słowny „havaianas” (M 2 341 904) i słowny hiszpański znak towarowy „HAVAIANAS” (M 2 341 905), wszystkie dla towarów z klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji

      Podniesione zarzuty: Nieprawidłowa wykładnia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-482/09: Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2011 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (BRICO CENTER Città) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BRICO CENTER Città — Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe ATB CENTROS DE BRICOLAGE Brico Centro i CENTROS DE BRICOLAGE BricoCentro — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/28

         Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2011 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (BRICO CENTER Città)
   (Sprawa T-482/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BRICO CENTER Città - Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe ATB CENTROS DE BRICOLAGE Brico Centro i CENTROS DE BRICOLAGE BricoCentro - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 232/49
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ATB Norte, SL (Burgos, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci P. López Ronda, G. Macias Bonilla, H. Curtis-Oliver i G. Marín Raigal, następnie adwokat F. Brandolini Kujman)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: O. Montalto i G. Mannucci, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Bricocenter Italia Srl (Rozzano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Ghidini, M. Mergati i C. Signorini)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 września 2009 r. (sprawa R 1047/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między ATB Norte, SL a Bricocenter Italia Srl.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 28 września 2009 r. (sprawa R 1047/2008-4) w zakresie dotyczącym uwzględnienia odwołania Bricocenter Italia Srl w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą w odniesieniu do usług „reklama”, „zarządzanie w działalności handlowej” i „administrowanie działalności handlowej” objętych zgłoszeniem wspólnotowego znaku towarowego.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               ATB Norte, SL, Bricocenter Italia i OHIM pokrywają własne koszty poniesione w związku z postępowaniem przed Sądem.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa T-402/05: Skarga wniesiona w dniu  3 listopada 2005 r.  — Republika Włoska przeciwko Komisji

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/16

         Skarga wniesiona w dniu 3 listopada 2005 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-402/05)
   (2006/C 22/31)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska [przedstawiciel: Danilo del Gaizo, Avvocato dello Stato]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej z dnia 24 sierpnia 2005 r. nr 08799 — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — mającej za przedmiot wypłatę przez Komisję innej kwoty niż kwota żądana. Dot.: Program POR Kampania 2000 — 2006 (nr CCI 1999 IT 16 1 PO 007);

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej z dnia 30 sierpnia 2005 r. nr 08978 — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — mającej za przedmiot wypłatę przez Komisję innej kwoty niż kwota żądana. Dot.: Program DOCUP Lombardia 2000 — 2006 (nr CCI 2000 IT 16 2 DO 014);

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej z dnia 19 września 2005 r. nr 09753 — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — mającej za przedmiot wypłatę przez Komisję innej kwoty niż kwota żądana. Dot.: Program DOCUP Cel 2 Lacjum 2000 — 2006 (nr CCI 2000 IT 16 2 DO 009);

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej z dnia 23 września 2005 r. nr 09985 — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — mającej za przedmiot wypłatę przez Komisję innej kwoty niż kwota żądana. Dot.: Program DOCUP Toskania Cel 2 (nr CCI 2000 IT 16 2 DO 001);

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej z dnia 11 października 2005 r. nr 10654 — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — mającej za przedmiot wypłatę przez Komisję innej kwoty niż kwota żądana. Dot.: Program DOCUP Piemont (nr CCI 2000 IT 16 2 DO 007);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty zostały podniesione w sprawie T-345/04 Republika Włoska przeciwko Komisji (1).

      (1)  Dz.U. C 262 z 23 października 2004 r., str. 55.


title: Sprawa C-213/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 kwietnia 2013 r. — Impresa Pizzarotti & C. Spa przeciwko Comune di Bari

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 kwietnia 2013 r. — Impresa Pizzarotti & C. Spa przeciwko Comune di Bari
   (Sprawa C-213/13)
   2013/C 207/20
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Impresa Pizzarotti & C. Spa

      Strona pozwana: Comune di Bari

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy umowa przyszłego najmu, która ma zostać zawarta, w szczególności w sugerowanej w ostatniej kolejności formie zobowiązania do wynajmu odpowiada zamówieniu publicznemu na roboty budowlane, mimo iż posiada pewne elementy charakterystyczne umowy najmu, a zatem nie może być zaliczona do umów wykluczonych z zakresu stosowania przepisów dotyczących przetargów publicznych zgodnie z art. 16 dyrektywy 2004/18/WE (1),

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy sąd krajowy, a w szczególności niniejszy sąd odsyłający, może uznać za nieskuteczne prawomocne orzeczenie, które zapadło w rozpatrywanej sprawie i zostało przedstawione w niniejszym postanowieniu, w zakresie w jakim prowadzi ono do zaistnienia sytuacji pozostającej w sprzeczności z prawem wspólnotowym zamówień publicznych i czy zatem możliwe jest wykonanie prawomocnego orzeczenia pozostającego w sprzeczności z prawem wspólnotowym.

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114.).


title: Sprawa C-338/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat Wien — Austria) — Yellow Cab Verkehrsbetriebs GmbH przeciwko Landeshauptmann von Wien (Swoboda świadczenia usług — Swoboda przedsiębiorczości — Reguły konkurencji — Przewóz kabotażowy — Krajowy przewóz osób autobusami liniowymi — Wniosek o powierzenie prowadzenia linii — Koncesja — Zezwolenie — Przesłanki — Posiadanie siedziby lub stałego zakładu na terytorium kraju — Zmniejszenie przychodów podważające rentowność prowadzenia linii, na którą udzielono wcześniej koncesji)

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat Wien — Austria) — Yellow Cab Verkehrsbetriebs GmbH przeciwko Landeshauptmann von Wien
   (Sprawa C-338/09) (1)

   (Swoboda świadczenia usług - Swoboda przedsiębiorczości - Reguły konkurencji - Przewóz kabotażowy - Krajowy przewóz osób autobusami liniowymi - Wniosek o powierzenie prowadzenia linii - Koncesja - Zezwolenie - Przesłanki - Posiadanie siedziby lub stałego zakładu na terytorium kraju - Zmniejszenie przychodów podważające rentowność prowadzenia linii, na którą udzielono wcześniej koncesji)
   2011/C 63/12
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Unabhängiger Verwaltungssenat Wien

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Yellow Cab Verkehrsbetriebs GmbH

      Strona pozwana: Landeshauptmann von Wien

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Unabhängiger Verwaltungssenat Wien — Wykładnia art. 49 i nast. WE oraz art. 81 i nast. WE — Przepisy państwa członkowskiego uzależniające przyznanie koncesji na obsługę linii transportu publicznego od spełnienia podwójnego wymogu posiadania przez wnioskodawcę siedziby albo oddziału w tym państwie i niestanowienia przez nową linię zagrożenia dla rentowności istniejącej podobnej linii transportowej

      Sentencja

               1)

               Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom państwa członkowskiego, takim jak w stanie faktycznym sprawy przed sądem krajowym, które — dla potrzeb udzielenia zezwolenia na prowadzenie miejskiej linii publicznego przewozu osób autobusem regularnie obsługującym określone przystanki według uprzednio ustalonego rozkładu jazdy — wymagają, by podmiot gospodarczy ubiegający się o zezwolenie, mający siedzibę w innym państwie członkowskim, posiadał siedzibę lub inny zakład na terytorium tego państwa członkowskiego, i to zanim zostanie mu udzielone zezwolenie na prowadzenie tej linii. Ponadto artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on jednak przepisom krajowym przewidującym wymóg posiadania siedziby, w sytuacji gdy ma on być spełniony już po udzieleniu tego zezwolenia, ale przed rozpoczęciem prowadzenia omawianej linii przez wnioskującego.

               2)

               Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom krajowym, zgodnie z którymi należy odmówić udzielenia zezwolenia na prowadzenie turystycznej linii autobusowej ze względu na zmniejszenie rentowności konkurencyjnego przedsiębiorstwa, któremu przysługuje zezwolenie na prowadzenie linii, która jest w całości lub w części tożsama z linią objętą wnioskiem, i to wyłącznie na podstawie twierdzeń tego konkurencyjnego przedsiębiorstwa.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009.


title: Wykreślenie sprawy C-177/02

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/16

         Wykreślenie sprawy C-177/02 (1)

   (2005/C 19/32)

      (Język postępowania: włoski)

   Postanowieniem z dnia 19 października 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-177/02, C-178/02, C-179/02 i C-180/02 (wniosek Corte Suprema di cassazione o wydanie orzeczenia prejudycjalnego): Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura – AGEA przeciwko Azienda Agricola Fava Allessandro e Delledonne Carla (C-177/02), Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura – AGEA przeciwko Luigi Serpelloni (C-178/02), Azienda Agricola Coato Giovanni, Lorenzo e Vaccaro Ivana przeciwko Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura – AGEA (C-179/02) i Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura – AGEA przeciwko Battistta e Giacomo Malzani (C-180/02).

      (1)  Dz.U. C 156 z 29.6.2002.


title: Sprawa C-515/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden Den Haag (Niderlandy) w dniu 22 listopada 2007 r. — Vereniging Noordelijke Land- en Tuinbouw Organisatie przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden Den Haag (Niderlandy) w dniu 22 listopada 2007 r. — Vereniging Noordelijke Land- en Tuinbouw Organisatie przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-515/07)
   (2008/C 22/60)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden Den Haag (Niderlandy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vereniging Noordelijke Land- en Tuinbouw Organisatie

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 6 ust. 2 i art. 17 ust. 1, 2 i 6 szóstej dyrektywy (1) należy interpretować w ten sposób, że podatnik może zaliczyć w całości do aktywów swojego przedsiębiorstwa nie tylko dobra inwestycyjne, ale wszystkie przedmioty i usługi, które są wykorzystywane zarówno do celów przedsiębiorstwa, jak i do innych celów, oraz dokonać bezpośredniego i pełnego odliczenia naliczonego przy zakupie tych przedmiotów i zleceniu tych usług podatku od wartości dodanej?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: Czy zastosowanie art. 6 ust. 2 szóstej dyrektywy w odniesieniu do usług i przedmiotów niestanowiących dóbr inwestycyjnych prowadzi do tego, że podatek od wartości dodanej może zostać pobrany tylko raz w okresie rozliczeniowym, w którym można dokonać odliczenia z tytułu tych usług i przedmiotów, czy też winien on również zostać pobrany w późniejszych okresach? Jeżeli tak: W jaki sposób należy określić podstawę opodatkowania dla przedmiotów i usług, w przypadku których podatnik nie dokonuje odliczenia?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1).


title: Sprawa T-369/10: Skarga wniesiona w dniu 2 września 2010 r. — Handicare przeciwko OHIM — Apple Corps (BEATLE)

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/35

         Skarga wniesiona w dniu 2 września 2010 r. — Handicare przeciwko OHIM — Apple Corps (BEATLE)
   (Sprawa T-369/10)
   ()
   2010/C 301/59
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Handicare Holding BV (Helmond, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat G. van Roeyen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Apple Corps Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 31 maja 2010 r. w sprawie R 1276/2009-2; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „BEATLE” dla towarów z klasy 12

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Apple Corps Ltd

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowane w Wielkiej Brytanii graficzne znaki towarowe nr 1341242 „BEATLES” i „THE BEATLES” dla towarów z klasy 9; zarejestrowany w Hiszpanii graficzny znak towarowy nr 1737191 „BEATLES” dla towarów z klasy 9; zarejestrowane w Niemczech graficzne znaki towarowe nr 1148166 i nr 2072741 „BEATLES” dla towarów z klasy 9; zarejestrowany w Portugalii graficzny znak towarowy nr 312175 „BEATLES” dla towarów z klasy 9; zarejestrowany we Francji graficzny znak towarowy nr 1584857 „BEATLES” dla towarów z klasy 9; zarejestrowany we Włoszech graficzny znak towarowy nr 839105 „BEATLES” dla towarów z klasy 9; słowny wspólnotowy znak towarowy nr 219048 „BEATLES” dla towarów z klas 6, 9, 14, 15, 16, 18, 20, 21, 24, 25, 26, 27, 28, 34 i 41; graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 219014 „BEATLES” dla towarów z klas 6, 9, 14, 15, 16, 18, 20, 21, 24, 25, 26, 27, 28, 34 i 41

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania i uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na nieoddalenie sprzeciwu przez Izbę Odwoławczą na tych podstawach, mimo że ustalono, iż brak jest rzeczywistego podobieństwa pomiędzy rozpatrywanymi towarami; naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na błędne stwierdzenie przez Izbę Odwoławczą, że przesłanki stosowania tego artykułu zostały spełnione.


title: Sprawa T-561/15: Wyrok Sądu z dnia 1 grudnia 2016 r. – Universidad Internacional de la Rioja/EUIPO – Universidad de la Rioja (UNIVERSIDAD INTERNACIONAL DE LA RIOJA uniR) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego UNIVERSIDAD INTERNACIONAL DE LA RIOJA uniR — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy UNIRIOJA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/27

         Wyrok Sądu z dnia 1 grudnia 2016 r. – Universidad Internacional de la Rioja/EUIPO – Universidad de la Rioja (UNIVERSIDAD INTERNACIONAL DE LA RIOJA uniR)
   (Sprawa T-561/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego UNIVERSIDAD INTERNACIONAL DE LA RIOJA uniR - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy UNIRIOJA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 022/35)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Universidad Internacional de la Rioja, SA (Logroño, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci C. Lema Devesa i A. Porras Fernandez-Toledano)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Universidad de la Rioja (Logroño, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci J. Diez-Hochleitner Rodríguez, D. Garayalde Niño i A.I. Alpera Plazas, następnie J. Diez-Hochleitner Rodríguez i D. Garayalde Niño)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 czerwca 2015 r. (sprawa R 1914/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Universidad de la Rioja a Universidad Internacional de la Rioja.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Universidad Internacional de la Rioja, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 389 z 23.11.2015.


title: Sprawa T-213/11 P: Postanowienie Sadu z dnia 15 lipca 2011 r. — Kolegium przedstawicieli personelu EBI i in. przeciwko Bömcke (Odwołanie — Służba publiczna — Wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta w postępowaniu przed Sądem do spraw Służby Publicznej — Obliczanie terminu — Przekroczenie terminu)

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/23

         Postanowienie Sadu z dnia 15 lipca 2011 r. — Kolegium przedstawicieli personelu EBI i in. przeciwko Bömcke
   (Sprawa T-213/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta w postępowaniu przed Sądem do spraw Służby Publicznej - Obliczanie terminu - Przekroczenie terminu)
   2011/C 282/47
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Kolegium przedstawicieli personelu Europejskiego Banku Inwestycyjnego (Luksemburg, Luksemburg), Jean-Pierre Bodson (Luksemburg), Evangelos Kourgias (Senningerberg, Luksemburg), Manuel Sutil (Nondkeil, Francja), Patrick Vanhoudt (Gonderange, Luksemburg), Marie-Christel Heger (Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci J. Wilson, A. Senes i B. Entringer)

      Druga strona postępowania: Eberhard Bëmcke (Athus, Belgia) (przedstawiciel: adwokat D. Lagasse)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia prezesa drugiej izby Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 17 marca 2011 r., wydanego w sprawie F-95/10 INT Bömcke przeciwko EBI, niepublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego postanowienia.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Kolegium przedstawicieli personelu Europejskiego Banku Inwestycyjnego, Jean-Pierre Bodson, Evangelos Kourgias, Manuel Sutil, Patrick Vanhoudt i Marie-Christel Heger ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U C 152 z 21.5.2011.


title: Sprawa F-60/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 27 października 2010 r. — Birkhoff przeciwko Komisji (Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatki rodzinne — Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu — Dziecko dotknięte poważną chorobą lub niepełnosprawnością niepozwalającymi na samodzielne utrzymanie — Wniosek o przedłużenie okresu wypłacania dodatku — Artykuł 2 ust. 5 załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Maksymalny dochód dziecka jako warunek przedłużenia okresu wypłacania dodatku — Koszty podlegające odliczeniu od wspomnianego dochodu)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/60

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 27 października 2010 r. — Birkhoff przeciwko Komisji
   (Sprawa F-60/09) (1)

   (Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatki rodzinne - Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu - Dziecko dotknięte poważną chorobą lub niepełnosprawnością niepozwalającymi na samodzielne utrzymanie - Wniosek o przedłużenie okresu wypłacania dodatku - Artykuł 2 ust. 5 załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Maksymalny dochód dziecka jako warunek przedłużenia okresu wypłacania dodatku - Koszty podlegające odliczeniu od wspomnianego dochodu)
   2010/C 346/119
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Gerhard Birkhoff (Weitnau, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Inzillo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej wniosek skarżącego o przedłużenie okresu wypłacania dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu na podstawie art. 2 ust. 5 załącznika VII do regulaminu pracowniczego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               G. Bikhoff zostaje obciążony całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 205 z 29.8.2009, s. 50.


title: Sprawa C-307/04 P: Odwołanie wniesione w dniu 15 lipca 2004 r. przez SEC Corporation od wyroku wydanego w dniu 29 kwietnia 2004 r. przez drugą izbę Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w sprawach połączonych T-236/01, T-239/01, T-244/01 do T-246/01, T-251/01 oraz T-252/01, Tokai Carbon Co. Ltd i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/1

         Odwołanie wniesione w dniu 15 lipca 2004 r. przez SEC Corporation od wyroku wydanego w dniu 29 kwietnia 2004 r. przez drugą izbę Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w sprawach połączonych T-236/01, T-239/01, T-244/01 do T-246/01, T-251/01 oraz T-252/01, Tokai Carbon Co. Ltd i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-307/04 P)
   (2004/C 239/02)
   Odwołanie od wyroku wydanego w dniu 29 kwietnia 2004 r. przez drugą izbę Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w sprawach połączonych T-236/01, T-239/01, T-244/01 do T-246/01, T-251/01 oraz T-252/01, Tokai Carbon Co. Ltd i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione zostało do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w dniu 15 lipca 2004 r. przez SEC Corporation (sprawa T-251/01 (1)) z siedzibą w Amagasaki, Hyogo (Japonia), reprezentowaną przez K. Plateau, adwokata.
   Skarżący wnosi do Trybunału o:

               a)

               uchylenie zaskarżonego wyroku w części, w której rozstrzyga on, że Komisja uprawniona była do zastosowania wielkości obrotu z całego świata jako czynnika rozróżniającego przy ustalaniu kwoty bazowej grzywny nałożonej na Skarżącego;

               b)

               stwierdzenie nieważności artykułu 3 Decyzji (2), w brzmieniu zmienionym przez Sąd Pierwszej Instancji, w części, w której nakłada on na Skarżącego grzywnę w wysokości 6.138.000 euro lub przynajmniej znaczące dalsze obniżenie tej kary do wysokości, którą Trybunał uzna za właściwą; a także

               c)

               obciążanie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez Skarżącego przed Sądem Pierwszej Instancji oraz Trybunałem Sprawiedliwości.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżący podnosi, że wyrok Sądu Pierwszej Instancji winien zostać uchylony z następujących powodów:

               1)

               Naruszenie art. 253 TWE oraz zasady ne bis in idem i zasady słuszności poprzez zajęcie stanowiska, że Komisja, ustalając wysokość grzywny na SEC oraz w kontekście szczególnych okoliczności tej sprawy, nie jest zobligowana do wzięcia pod uwagę sankcji nałożonych wcześniej na SEC przez amerykańskie władze ds. konkurencji w oparciu o ten sam stan faktyczny.

               2)

               Naruszenie art. 253 TWE oraz zasad słuszności i proporcjonalności, poprzez zajęcie stanowiska, że Komisja uprawniona jest do zróżnicowania kwoty bazowej grzywny nakładanej na strony w oparciu tylko o wielkość obrotu z całego świata, z pominięciem zakresu działalności SEC w EOG.

      (1)  Dz.U. C 31 z 2.2.2002, str.12.

      (2)  Decyzja 2002/271/WE z dnia 18 lipca 2001 r. w sprawie zastosowania procedury z art. 81 TWE oraz art. 53 Porozumienia o EOG – Sprawa COMP/E-1/36.490 – Elektrody grafitowe (tłumaczenie nieoficjalne) (Dz.U. L 100 z 16.4.2002, str. 1).


title: Sprawa C-136/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Schienen-Control Kommission Wien (Austria) w dniu 18 marca 2011 r. — Westbahn Management GmbH przeciwko ÖBB Infrastruktur AG

text:
               11.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 173/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Schienen-Control Kommission Wien (Austria) w dniu 18 marca 2011 r. — Westbahn Management GmbH przeciwko ÖBB Infrastruktur AG
   (Sprawa C-136/11)
   2011/C 173/09
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Schienen-Control Kommission Wien

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Westbahn Management GmbH

      Strona pozwana: ÖBB Infrastruktur AG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 8 ust. 2 w związku z załącznikiem II część II rozporządzenia (WE) nr 1371/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego praw i obowiązków pasażerów w ruchu kolejowym (1) należy interpretować w ten sposób, że informacje dotyczące głównych możliwości przesiadek obok planowych czasów odjazdu muszą obejmować także opóźnienia oraz odwołania pociągów?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
               Czy art. 5 w związku z załącznikiem II dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawanie świadectw bezpieczeństwa (2) w świetle art. 8 ust. 2 w związku z załącznikiem II część II rozporządzenia (WE) nr 1371/2007 należy interpretować w ten sposób, że zarządca infrastruktury zobowiązany jest na niedyskryminujących zasadach przekazać przedsiębiorstwom kolejowym dane w czasie rzeczywistym dotyczące pociągów innych przedsiębiorstw kolejowych, jeśli stanowią one główne możliwości przesiadek w rozumieniu art. 8 ust. 2 w związku z załącznikiem II część II rozporządzenia (WE) nr 1371/2007?

      (1)  Dz.U. L 315, s. 14.

      (2)  Dz.U. L 75, s. 29.


title: Sprawa T-424/10: Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2012 r. — Dosenbach-Ochsner przeciwko OHIM — Sisma (Przedstawienie słoni w prostokącie) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Graficzny wspólnotowy znak towarowy przedstawiający prostokąt ze słoniem — Wcześniejsze graficzne międzynarodowe i krajowe znaki towarowe przedstawiające słonia i słowny krajowy znak towarowy elefanten — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Charakter odróżniający wcześniejszych znaków towarowych)

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/17

         Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2012 r. — Dosenbach-Ochsner przeciwko OHIM — Sisma (Przedstawienie słoni w prostokącie)
   (Sprawa T-424/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Graficzny wspólnotowy znak towarowy przedstawiający prostokąt ze słoniem - Wcześniejsze graficzne międzynarodowe i krajowe znaki towarowe przedstawiające słonia i słowny krajowy znak towarowy elefanten - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Charakter odróżniający wcześniejszych znaków towarowych)
   2012/C 80/28
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Dosenbach-Ochsner AG Schuhe und Sport (Dietikon, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat O. Rauscher)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Mannucci, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Sisma SpA (Mantua, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Caricato)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 lipca 2010 r. (sprawa R 1638/2008-4), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia między Dosenbach-Ochsner AG Schuhe und Sport a Sisma SpA.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 15 lipca 2010 r. (sprawa R 1638/2008-4).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Dosenbach-Ochsner AG Schuhe und Sport.

               3)

               Sisma SpA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawa T-248/11: Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2013 r. — International Engine Intellectual Property Company przeciwko OHIM (PURE POWER) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego „PURE POWER” — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/70

         Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2013 r. — International Engine Intellectual Property Company przeciwko OHIM (PURE POWER)
   (Sprawa T-248/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego „PURE POWER” - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 225/154
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: International Engine Intellectual Property Company, LLC (Warrenville, Illinois, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci C. Thomas i B. Reiter)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 lutego 2011 r. (sprawa R 2310/2010-2) dotyczącą zgłoszenia oznaczenia słownego „PURE POWER” jako wspólnotowego znaku towarowego

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 211 z 16.7.2011.


title: Sprawa T-679/13: Postanowienie Sądu z dnia 11 września 2014 r. – AEMN przeciwko Parlamentowi

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/65

         Postanowienie Sądu z dnia 11 września 2014 r. – AEMN przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-679/13) (1)

   2014/C 409/88
   Język postępowania: francuski
   Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 85 z 22.3.2014.


title: Sprawa T-94/17: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2017 r. – ACTC/EUIPO – Taiga (tigha)

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/44

         Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2017 r. – ACTC/EUIPO – Taiga (tigha)
   (Sprawa T-94/17)
   (2017/C 112/61)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ACTC GmbH (Erkrath, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci V. Hoene, D. Eickemeier i S. Gantenbrink)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Taiga AB (Varberg, Szwecja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „tigha” – zgłoszenie nr 11 459 617

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 grudnia 2016 r. R 693/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawie T-163/04 Michael Schäfer przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wniosek o przywrócenie do stanu poprzedniego — Odwołanie do Izby Odwoławczej — Koszty postępowania — Podział)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/23

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 12 lipca 2005 r.
   w sprawie T-163/04 Michael Schäfer przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wniosek o przywrócenie do stanu poprzedniego - Odwołanie do Izby Odwoławczej - Koszty postępowania - Podział)
   (2005/C 229/50)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-163/04 Michael Schäfer, zamieszkały w Bergisch-Gladbach (Niemcy), reprezentowany przez adwokat I. Reese, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnik: G. Schneider), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, występująca przed Sądem w charakterze interwenienta, jest KoKa Verwaltung GmbH z siedzibą w Hamburgu (Niemcy), reprezentowana przez adwokata T.E. Lampela, mającej za przedmiot skargę na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 grudnia 2003 r. (sprawa R 93/2003-2) w zakresie zawartego w niej rozstrzygnięcia o podziale kosztów postępowania przed Izbą Odwoławczą, Sąd (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, i P. Lindh i V. Vadapalas, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 12 lipca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Skarżący zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 251 z 9.10.2004


title: Sprawa T-498/13: Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. – Nanu-Nana Joachim Hoepp/OHIM –Vincci Hoteles (NAMMU) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy NAMMU — Względna podstawa odmowy rejestracji — Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 i zasady 22 ust. 2 – 4 rozporządzenia (WE) nr 2868/95]

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/37

         Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. – Nanu-Nana Joachim Hoepp/OHIM –Vincci Hoteles (NAMMU)
   (Sprawa T-498/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy NAMMU - Względna podstawa odmowy rejestracji - Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 i zasady 22 ust. 2 – 4 rozporządzenia (WE) nr 2868/95])
   (2015/C 034/43)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nanu-Nana Joachim Hoepp GmbH & Co. KG (Brema, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Nordemann, T. Boddien i M. Maier)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: pełnomocnik J. Crespo Carrillo)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Vincci Hoteles, SA (Alcobendas, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 czerwca 2013 r. (sprawa R 611/2012-1), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia między Nanu-Nana Joachim Hoepp GmbH & Co. KG a Vincci Hoteles SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Nanu-Nana Joachim Hoepp GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa C-125/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Østre Landsret z dnia 15 marca 2005 r. w sprawie VW-Audi Forhandlerforening, działający w imieniu Vulkan Silkeborg A/S przeciwko Skandinavisk Motor CO. A/S

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Østre Landsret z dnia 15 marca 2005 r. w sprawie VW-Audi Forhandlerforening, działający w imieniu Vulkan Silkeborg A/S przeciwko Skandinavisk Motor CO. A/S
   (Sprawa C-125/05)
   (2005/C 143/25)
   Język postępowania: duński
   W dniu 17 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Østre Landsret z dnia 15 marca 2005 r w sprawie VW-Audi Forhandlerforening, działający w imieniu Vulkan Silkeborg A/S przeciwko Skandinavisk Motor CO. A/S.
   Østre Landsret zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1475/95 (1) z dnia 28 czerwca 1995 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 Traktatu do niektórych kategorii porozumień dotyczących dystrybucji i serwisowania pojazdów silnikowych („rozporządzenie nr 1475/95 w sprawie wyłączenia grupowego”) należy interpretować w ten sposób, że wypowiedzenie przez dostawcę porozumienia o dystrybucji z rocznym wyprzedzeniem wymaga uzasadnienia, wykraczającego poza powołanie tego przepisu?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie:
               Jakie mogą być wymagania stawiane na podstawie prawa wspólnotowego odnośnie treści takiego uzasadnienia i kiedy należy przedstawić to uzasadnienie?

               3)

               Czym skutkuje nieprawidłowe lub nieterminowe przedstawienie takiego uzasadnienia?

               4)

               Czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 1475/95 w sprawie wyłączenia grupowego należy interpretować w ten sposób, że wypowiedzenia porozumienia z dystrybutorem z rocznym wyprzedzeniem należy dokonać na podstawie planu reorganizacji, opracowanego wcześniej przez dostawcę?

               5)

               W przypadku, odpowiedzi twierdzącej na czwarte pytanie:
               Jakie mogą być wymagania stawiane na podstawie prawa wspólnotowego odnośnie treści i formy takiego planu reorganizacji opracowanego przez dostawcę oraz kiedy należy go złożyć?

               6)

               W przypadku, odpowiedzi twierdzącej na czwarte pytanie:
               Czy dostawca musi poinformować dystrybutora, któremu wypowiedział porozumienie, o treści tego planu reorganizacji, a jeśli tak, to kiedy i w jakiej formie?

               7)

               W przypadku, odpowiedzi twierdzącej na czwarte pytanie:
               Czym skutkuje fakt, że plan reorganizacji nie spełnia wymagań, które można mu stawiać co do jego formy i treści?

               8)

               Z duńskiej wersji językowej art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 1475/95 w sprawie wyłączenia grupowego wynika, że wypowiedzenie przez dostawcę porozumienia z dealerem z rocznym wyprzedzeniem możliwe jest wtedy, gdy: „...det er nødvendigt at foretage...”„... en gennemgribende reorganisering af hele forhandlernettet eller en del heraf...” (konieczne jest przeprowadzenie generalnej reorganizacji całości lub części sieci dystrybucji). Termin „konieczne” występuje we wszystkich wersjach językowych rozporządzenia nr 1475/95, podczas gdy termin „generalnej” — tylko w wersji duńskiej.
               W tych okolicznościach:
               Jakie mogą być wymagania odnośnie charakteru reorganizacji, aby dostawca mógł wypowiedzieć porozumienie z rocznym wyprzedzeniem na podstawie art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 1475/95 w sprawie wyłączenia grupowego?

               9)

               Czy przy badaniu kwestii spełnienia warunków koniecznych, by dostawca mógł wypowiedzieć porozumienie z rocznym wyprzedzeniem na podstawie art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 1475/95 mają znaczenie ewentualne ekonomiczne konsekwencje, jakie poniósłby dostawca, gdyby wypowiedział porozumienie z wyprzedzeniem dwuletnim?

               10)

               Na kim spoczywa ciężar udowodnienia spełnienia warunków do tego, by dostawca mógł wypowiedzieć porozumienie z rocznym wyprzedzeniem na podstawie art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 1475/95 i w jaki sposób można od tego ciężaru kogoś uwolnić?

               11)

               Czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 1475/95 w sprawie wyłączenia grupowego można interpretować w ten sposób, że warunki to tego, aby dostawca mógł wypowiedzieć porozumienie z rocznym wyprzedzeniem na podstawie tego przepisu mogą zostać spełnione poprzez sam fakt, że wdrożenie rozporządzenia nr 1400/2002 w sprawie wyłączenia grupowego samo w sobie mogło wymusić generalną reorganizację sieci dostawcy?

      (1)  Dz.U. L 145 z 29.6.1995, str. 25.


title: Sprawa F-65/08: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2008 r. — Kipp przeciwko Europolowi

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/55

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2008 r. — Kipp przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-65/08)
   (2008/C 285/98)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Michael Kipp (Haga, Niderlandy) (przedstawiciel: P. de Casparis, adwokat)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 4 października 2007 r., w drodze której Europol poinformował skarżącego o braku możliwości zaoferowania mu stałego zatrudnienia.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 4 października 2007 r., w drodze której strona pozwana poinformowała skarżącego o braku możliwości zaoferowania mu stałego zatrudnienia a także decyzji z dnia 29 kwietnia 2008 r. odrzucającej zażalenie złożone na pierwszą z decyzji oraz decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r. będącej kontynuacją decyzji z dnia 4 października 2007 r.;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.


title: Sprawa C-185/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 22 kwietnia 2015 r. – Marjan Kostanjevec/F&S LEASING, G.m.b.H.

text:
               3.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 254/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 22 kwietnia 2015 r. – Marjan Kostanjevec/F&S LEASING, G.m.b.H.
   (Sprawa C-185/15)
   (2015/C 254/05)
   Język postępowania: słoweński

      Sąd odsyłający

   Vrhovno sodišče Republike Slovenije

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Marjan Kostanjevec

      Strona pozwana: F&S LEASING, G.m.b.H.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie powództwa wzajemnego w rozumieniu art. 6 ust. 3 rozporządzenia nr 44/2001 (1) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono również powództwo wytoczone jako powództwo wzajemne w rozumieniu prawa krajowego po tym jak w postępowaniu rewizyjnym uchylony został prawomocny i wykonalny wyrok, wydany w postępowaniu z powództwa głównego pozwanej a sama sprawa została przekazana sądowi pierwszej instancji w celu ponownego rozpatrzenia, lecz powód, w swym powództwie wzajemnym opartym na bezpodstawnym wzbogaceniu, żąda zwrotu kwoty, do której zapłacenia został zobowiązany na podstawie wyroku, który został uchylony, wydanego w postępowaniu z powództwa wzajemnego pozwanej?

               2)

               Czy pojęcie „sprawy dotyczące umów z udziałem konsumentów”, o którym mowa w art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono również sytuację, w której konsument wytacza swe powództwo, w którym podnosi roszczenie oparte na bezpodstawnym wzbogaceniu, jako powództwo wzajemne w rozumieniu prawa krajowego, związane z powództwem głównym, które dotyczy jednak sprawy dotyczącej umowy z udziałem konsumenta zgodnie ze wspomnianym przepisem rozporządzenia nr 44/2001 i poprzez które powód konsument żąda zwrotu kwoty, do której zapłacenia został zobowiązany w uchylonym (później) wyroku, wydanym w postępowaniu wszczętym z powództwa głównego pozwanej, a więc zwrotu kwoty wynikającej ze sprawy dotyczącej umów z udziałem konsumentów?

               3)

               Jeżeli w opisanym powyżej przypadku nie ma możliwości oparcia jurysdykcji ani na zasadach jurysdykcji w zakresie powództw wzajemnych ani na zasadach jurysdykcji w sprawach dotyczących umów z udziałem konsumentów:

                           a)

                           czy pojęcie „umowy lub roszczenia wynikające z umowy”, o którym mowa w art 5 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono również powództwo, w którym powód podnosi roszczenie oparte na bezpodstawnym wzbogaceniu, lecz wytoczone jako powództwo wzajemne w rozumieniu prawa krajowego, związane z powództwem głównym pozwanej, które dotyczy stosunku umownego pomiędzy stronami, jeżeli celem roszczenia opartego na bezpodstawnym wzbogaceniu jest zwrot kwoty, do której zapłacenia powód został zobowiązany w uchylonym (później) wyroku, wydanym w postępowaniu wszczętym z powództwa głównego pozwanej, a więc zwrot kwoty wynikającej ze sprawy dotyczącej umów z udziałem konsumentów?
                           jeżeli na poprzednie pytanie można udzielić odpowiedzi twierdzącej:

                           b)

                           czy w opisanym powyżej przypadku jurysdykcję według miejsca wykonania zobowiązania w rozumieniu art. 5 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001 należy badać w oparciu o zasady normujące wykonywanie zobowiązań wynikających z roszczenia mającego za podstawę bezpodstawne wzbogacenie?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12 z 16.1.2001, s. 1 wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19 t. 4, s. 42).


title: Sprawa C-324/06: Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/28

         Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-324/06)
   (2006/C 224/52)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Szmytkowska i P. Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2004/116/WE z dnia 23 grudnia 2004 r. zmieniającej załącznik do dyrektywy Rady 82/471/EWG w zakresie włączenia Candida guilliermondii (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2003/85 upłynął w dniu 30 czerwca 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 379, str. 81.


title: Sprawa C-555/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo n° 6 de Murcia – Hiszpania) – IOS Finance EFC SA/Servicio Murciano de Salud (Odesłanie prejudycjalne — Zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych — Dyrektywa 2011/7/UE — Transakcje handlowe między przedsiębiorstwami prywatnymi a organami publicznymi — Krajowe przepisy uzależniające uzyskanie natychmiastowej spłaty kwoty głównej roszczenia od zrzeczenia się odsetek za opóźnienia w płatnościach i rekompensaty za koszty odzyskiwania należności)

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/2

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 6 de Murcia – Hiszpania) – IOS Finance EFC SA/Servicio Murciano de Salud
   (Sprawa C-555/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych - Dyrektywa 2011/7/UE - Transakcje handlowe między przedsiębiorstwami prywatnymi a organami publicznymi - Krajowe przepisy uzależniające uzyskanie natychmiastowej spłaty kwoty głównej roszczenia od zrzeczenia się odsetek za opóźnienia w płatnościach i rekompensaty za koszty odzyskiwania należności))
   (2017/C 112/02)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no6 de Murcia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: IOS Finance EFC SA

      Strona pozwana: Servicio Murciano de Salud

      Sentencja

   Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/WE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych, a w szczególności jej art. 7 ust. 2 i 3, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów krajowych, takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, pozwalających na to, by wierzyciel zrzekł się dochodzenia odsetek za opóźnienia w płatnościach i rekompensaty za koszty odzyskiwania należności w zamian za niezwłoczną spłatę kwoty głównej wymagalnych wierzytelności, pod warunkiem że takie zrzeczenie się będzie dobrowolne, co powinien sprawdzić sąd odsyłający.

      (1)  Dz.U. C 56 z 16.2.2015.


title: Sprawa C-140/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Słowenii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywy 2008/98/WE i 1999/31/WE — Zapobieganie składowiskom pozostałości po robotach ziemnych i innych odpadów oraz usuwanie tych składowisk — Składowanie odpadów — Brak podjęcia środków zmierzających do usunięcia tych odpadów i do ich magazynowania — Wykonywanie sądowych środków odwoławczych)

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Słowenii
   (Sprawa C-140/14) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywy 2008/98/WE i 1999/31/WE - Zapobieganie składowiskom pozostałości po robotach ziemnych i innych odpadów oraz usuwanie tych składowisk - Składowanie odpadów - Brak podjęcia środków zmierzających do usunięcia tych odpadów i do ich magazynowania - Wykonywanie sądowych środków odwoławczych))
   (2015/C 311/10)
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Sanfrutos Cano i M. Žebre, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Słowenii (przedstawiciel: J. Morela, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Republika Słowenii,

                           —

                           zezwalając na składowanie pozostałości po robotach ziemnych na działce nr 115/1 należącej do gminy Teharje (Bukovžlak), nie upewniając się, że żadne inne odpady nie zostały dopuszczone, uprzednio lub równocześnie, do składowania w tym miejscu oraz ze względu na fakt, że nie podjęto żadnego działania w celu usunięcia z tego miejsca odpadów nieobjętych wydanym zezwoleniem, należało uznać, iż wspomniane miejsce stanowi nielegalne składowisko, które nie spełnia warunków i wymogów przewidzianych, po pierwsze, w art. 13 i art. 36 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy oraz, po drugie, w art. 5 ust. 3 lit. e), w art. 6 w związku z decyzją Rady 2003/33/WE z dnia z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiającą kryteria i procedury przyjęcia odpadów na składowiska, na podstawie art. 16 i załącznika II do dyrektywy 1999/31/WE, w art. 7–9, 11 i 12 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów oraz w załącznikach I–III do tej dyrektywy, oraz

                           —

                           nie podejmując od kwietnia 2009 r. wystarczających środków, aby nie dopuścić do powstania, a następnie usunięcia składowiska pozostałości po robotach ziemnych, objętych rubryką 17 05 06 klasyfikacji odpadów (urobek z pogłębiania inny niż wymieniony w rubryce 17 05 05) i rubryką 17 05 05 (urobek z pogłębiania zawierający substancje niebezpieczne), na placu budowy infrastruktury gminnej w strefie gospodarczej Gaberje-południe, z tym skutkiem że miejsce to również winno było zostać uznane za nielegalne składowisko odpadów, niespełniające wymogów ustalonych wyżej wymienionymi przepisami dyrektyw 1999/31 i 2008/98, jak również art. 12, 15 i 17 tej ostatniej dyrektywy,
                           uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wszystkich tych przepisów.

               2)

               Republika Słowenii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 184 z 16.6.2014.


title: Sprawa F-47/13: Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2013 r. — ZZ przeciwko Radzie

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/63

         Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2013 r. — ZZ przeciwko Radzie
   (Sprawa F-47/13)
   2013/C 207/110
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieumieszczeniu strony skarżącej na liście urzędników z grupy funkcyjnej AD proponowanych do awansu w 2012 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji sekretariatu generalnego Rady z dnia 20 lipca 2012 r. nr 63/12 dotyczącej listy urzędników proponowanych do awansu podczas sesji 2012 r., w której nie widnieje nazwisko strony skarżącej, oraz stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 11 lutego 2011 r.;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej zapłaty odszkodowania oraz zadośćuczynienia i odsetek za zwłokę w wysokości 6,75 % za wyrządzoną szkodę i krzywdę;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.