title: Sprawa T-84/11: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2011 r. — Antrax It przeciwko OHIM — Heating Company (grzejniki promiennikowe)

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/17

         Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2011 r. — Antrax It przeciwko OHIM — Heating Company (grzejniki promiennikowe)
   (Sprawa T-84/11)
   2011/C 113/34
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Antrax It Srl (Resana, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Gazzola)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Heating Company BVBA (The) (Dilsen, Belgia)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 listopada 2010 r. w zakresie w jakim na jej mocy został unieważniony wzór wspólnotowy nr 000593959-0002;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 listopada 2010 r. w zakresie w jakim na jej mocy Antrax It Srl została obciążona obowiązkiem zapłaty kosztów poniesionych przez The Heating Company BVBA w postępowaniu przed OHIM;

               —

               obciążenie OHIM i The Heating Company BVBA obowiązkiem zwrotu kosztów poniesionych przez Antrax It Srl w ramach niniejszego postępowania;

               —

               obciążenie The Heating Company BVBA obowiązkiem zwrotu kosztów poniesionych przez Antrax It Srl w ramach postępowania przed OHIM

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Wzór wspólnotowy nr 000593959-0002 (grzejniki promiennikowe)

      Właściciel wzoru wspólnotowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego: The Heating Company BVBA

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie: Zakwestionowany wzór wspólnotowy nie spełnia przesłanek zawartych w art. 4-9 rozporządzenia w sprawie wzorów wspólnotowych, ponieważ jest prawie identyczny w stosunku do niemieckiego wzoru nr 4 zarejestrowanego jako wzór międzynarodowy nr DM/0608899 na podstawie zgłoszenia zbiorowego nr 401 10481,8 opublikowanego w dniu 10 września 2002 r. również we Francji, Włoszech i Beneluksie

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Unieważnienie wzoru wspólnotowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i unieważnienie wzoru wspólnotowego

      Podniesione zarzuty: Posiadanie indywidualnego charakteru przez wzór wspólnotowy nr 000593959 — 0002.


title: Sprawa F-113/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 28 października 2010 r. — Kay przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Powołanie — Urzędnicy przechodzący do wyższej grupy zaszeregowania w drodze konkursu ogólnego — Kandydaci wpisani na listę rezerwy przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego — Przepisy przejściowe w zakresie zaszeregowania do grupy przy zatrudnieniu — Zaszeregowanie do grupy na podstawie nowych, mniej korzystnych przepisów — Artykuł 2, 5 ust. 2 i 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/59

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 28 października 2010 r. — Kay przeciwko Komisji
   (Sprawa F-113/05) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Powołanie - Urzędnicy przechodzący do wyższej grupy zaszeregowania w drodze konkursu ogólnego - Kandydaci wpisani na listę rezerwy przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego - Przepisy przejściowe w zakresie zaszeregowania do grupy przy zatrudnieniu - Zaszeregowanie do grupy na podstawie nowych, mniej korzystnych przepisów - Artykuł 2, 5 ust. 2 i 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego)
   2010/C 346/118
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Roderick Neil Kay (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci T. Bontinck i J. Feld, następnie adwokaci T. Bontinck i S. Woog)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Arpio Santacruz i I. Šulce, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie ponownego zaszeregowania skarżącego, wpisanego na listę rezerwy kadrowej otwartego konkursu przed wejściem w życie przepisów nowego regulaminu pracowniczego, w oparciu o jego mniej korzystne przepisy.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga wniesiona przez R. N. Kay’a zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 48 z 25.2.2006, s. 36. (skarga początkowo zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod numerem T-421/05, następnie postanowieniem z dnia 15 grudnia 2005 r. przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej).


title: Sprawa C-6/07: Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/21

         Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-6/07)
   (2007/C 56/38)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: J. Enegren i R. Vidal Puig, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/74/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r., zmieniającej dyrektywę Rady 80/987/EWG sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy, a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2002/74/WE do prawa krajowego upłynął w dniu 8 października 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 270, str. 10.


title: Sprawa C-123/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam — Niderlandy) — europejski nakaz aresztowania wydany przeciwko Dominicowi Wolzenburgowi (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW — Europejski nakaz aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi — Artykuł 4 pkt 6 — Fakultatywna odmowa wykonania europejskiego nakazu aresztowania — Transpozycja do prawa krajowego — Osoba zatrzymana będąca obywatelem wydającego nakaz państwa członkowskiego — Niewykonanie europejskiego nakazu aresztowania przez państwo członkowskie wykonujące ten nakaz ze względu na pobyt przez okres pięciu lat na jego terytorium — Artykuł 12 WE)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/8

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam — Niderlandy) — europejski nakaz aresztowania wydany przeciwko Dominicowi Wolzenburgowi
   (Sprawa C-123/08) (1)

   (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Europejski nakaz aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi - Artykuł 4 pkt 6 - Fakultatywna odmowa wykonania europejskiego nakazu aresztowania - Transpozycja do prawa krajowego - Osoba zatrzymana będąca obywatelem wydającego nakaz państwa członkowskiego - Niewykonanie europejskiego nakazu aresztowania przez państwo członkowskie wykonujące ten nakaz ze względu na pobyt przez okres pięciu lat na jego terytorium - Artykuł 12 WE)
   2009/C 282/14
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank Amsterdam

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Dominic Wolzenburg

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Wykładnia art. 4 pkt 6 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. L 190, s. 1) — Możliwość odmówienia przez wykonujący nakaz organ sądowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego w celu wykonania kary pozbawienia wolności wobec osoby, która przebywa w państwie członkowskim wykonania nakazu lub ma w nim miejsce zamieszkania — Pojęcia „zamieszkanie” i „przebywanie” — Wykładnia art. 12 WE, 17 WE i 18 WE — Uregulowanie krajowe pozwalające na różne traktowanie osoby ściganej przez wykonujący nakaz organ sądowy, w przypadku gdy odmawia on jej przekazania, w zależności od tego, czy osoba ścigana jest obywatelem państwa członkowskiego wykonania nakazu czy innego państwa członkowskiego

      Sentencja

               1)

               Obywatel państwa członkowskiego, który legalnie przebywa w innym państwie członkowskim, ma prawo powołać się na art. 12 akapit pierwszy WE przeciwko przepisom krajowym, takim jak Overleveringswet (ustawa o przekazywaniu osób) z dnia 29 kwietnia 2004 r., ustalającym przesłanki, na podstawie których właściwy organ sądowy może odmówić wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego w celu wykonania kary pozbawienia wolności.

               2)

               Artykuł 4 pkt 6 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi należy interpretować w ten sposób, że gdy chodzi o obywatela Unii, wykonujące nakaz państwo członkowskie nie może — poza wymogiem odnoszącym się do okresu pobytu w tym państwie — uzależniać zastosowania powodu fakultatywnej odmowy wykonania europejskiego nakazu aresztowania, o którym mowa w tym przepisie, od dodatkowych wymogów administracyjnych, takich jak posiadanie zezwolenia na pobyt na czas nieokreślony.

               3)

               Artykuł 12 akapit pierwszy WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom wykonującego nakaz państwa członkowskiego, na mocy których właściwy organ sądowy tego państwa odmawia wykonania europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko jego obywatelowi w celu wykonania kary pozbawienia wolności, jeżeli taka odmowa, gdy chodzi o obywatela innego państwa członkowskiego mającego prawo pobytu na podstawie art. 18 ust. 1 WE, jest uzależniona od przesłanki legalnego zamieszkiwania przez osobę, której dotyczy wniosek, przez nieprzerwany okres pięciu lat we wspomnianym wykonującym nakaz państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008.


title: Sprawa T-185/12: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2012 r. — HUK-Coburg przeciwko Komisji

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/29

         Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2012 r. — HUK-Coburg przeciwko Komisji
   (Sprawa T-185/12)
   2012/C 174/48
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: HUK-Coburg Haftpflicht-Unterstützungs-Kasse kraftfahrender Beamter Deutschlands a.G. in Coburg (Coburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Birnstiel, H. Heinrich i A. Meier)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 23 lutego 2012 r., w której oddalony został wniosek strony skarżącej o dostęp do określonych dokumentów postępowania w sprawie kartelu (COMP/39.125 — Szkło samochodowe);

               —

               obciążenie pozwanej jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy: niezbadanie poszczególnych dokumentów wskazanych we wniosku
               W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że decyzja nie opiera się na konkretnym i indywidualnym badaniu każdego pojedynczego dokumentu. Zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja jest oparta na błędnym założeniu, że w niniejszym przypadku istnieje ogólne domniemanie, że zastosowanie ma wyjątek.

               2)

               Zarzut drugi: naruszenie obowiązku uzasadnienia
               W tym miejscu strona skarżąca podnosi, że Komisja, oddalając w całości wniosek strony skarżącej, przedstawiła w swojej decyzji jedynie ogólnikowe rozważania, a zatem niewystarczająco ją uzasadniła. W opinii strony skarżącej stanowi to naruszenie obowiązku uzasadnienia i tym samym naruszenie istotnych wymogów proceduralnych.

               3)

               Zarzut trzeci: niezgodne z prawem wykładnia i zastosowanie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1)

               W zarzucie trzecim strona skarżąca twierdzi, że wykładnia i zastosowanie przez Komisję wyjątków uregulowanych w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 są niezgodne z prawem. Zdaniem strony skarżącej Komisja narusza stosunek reguły i wyjątku oraz opiera się na zbyt szerokim rozumieniu „ochrony czynności dochodzeniowych” i pojęcia „interesy handlowe”.

               4)

               Zarzut czwarty: nieuwzględnienie okoliczności, że egzekwowanie przestrzegania prawa kartelowego będącego prawem prywatnym stanowi interes publiczny w rozumieniu art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001
               W zarzucie czwartym strona skarżąca utrzymuje, że Komisja niesłusznie zaprzeczyła istnieniu nadrzędnego interesu publicznego w ujawnieniu wnioskowanych dokumentów. Zdaniem strony skarżącej Komisja powinna była w szczególności w ramach wyważenia interesów uwzględnić okoliczność, że także egzekwowanie przestrzegania prawa kartelowego będącego prawem prywatnym stanowi interes publiczny w rozumieniu art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa T-159/06: Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2006 r. — Estancia Piedra przeciwko OHIM — Franciscan Vineyards (ESTANCIA PIEDRA)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/25

         Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2006 r. — Estancia Piedra przeciwko OHIM — Franciscan Vineyards (ESTANCIA PIEDRA)
   (Sprawa T-159/06)
   (2006/C 190/46)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Estancia Piedra SL (Toro, Hiszpania) (Przedstawiciel: B. Cordery, Solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Franciscan Vineyards Inc. (St. Helena, USA)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 28 marca 2006 r. (sprawa R 363/2005-2);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Graficzny znak towarowy „ESTANCIA PIEDRA” dla towarów należących do klasy 35 (informacja i doradztwo w zakresie sprzedaży dokonywanej przy pomocy sieci komputerowych o światowym zasięgu; import i eksport win) — Wspólnotowy znak towarowy nr 2 127 868

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Franciscan Vineyards Inc.

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Wspólnotowy słowny znak towarowy „ESTANCIA” dla towarów należących do klas 29, 30 i 33 (mięso, ryby, kawa, herbata, napoje alkoholowe …)

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Po pierwsze — naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 polegające na tym, że stwierdzono występowanie prawdopodobieństwa wprowadzenia odbiorców w błąd w odniesieniu do znaku wcześniejszego oraz znaku „ESTANCIA PIEDRA”. Po drugie — naruszenie wymogów proceduralnych, polegające na tym, że — zdaniem skarżącej — Izba Odwoławcza dopuściła nieważne i złożone po terminie pełnomocnictwo udzielone przez Franciscan Vineyards jej przedstawicielom i sprzecznie z prawem przedłużyła termin na złożenie pełnomocnictwa przez Franciscan Vineyards Inc.


title: Sprawa C-7/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n° 11 de Vigo (Hiszpania) w dniu 6 stycznia 2016 r. – Banco Popular Español S.A. i PL Salvador, S.A.R.L./Maria Rita Giraldez Villar i Modesto Martínez Baz

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 11 de Vigo (Hiszpania) w dniu 6 stycznia 2016 r. – Banco Popular Español S.A. i PL Salvador, S.A.R.L./Maria Rita Giraldez Villar i Modesto Martínez Baz
   (Sprawa C-7/16)
   (2016/C 118/11)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia no 11 de Vigo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Banco Popular Español S.A. i PL Salvador, S.A.R.L.

      Strona przeciwna: Maria Rita Giraldez Villar i Modesto Martínez Baz

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) należy interpretować w świetle art. 38 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (2) w ten sposób, iż jest sprzeczna z nimi wykładnia orzecznicza przepisu ustawowego prawa krajowego państwa członkowskiego, takiego jak art. 1535 hiszpańskiego kodeksu cywilnego, która ogranicza jego zastosowanie do etapu postępowania rozpoznawczego, to jest do chwili wydania wyroku, uniemożliwiając jego zastosowanie do etapu postępowania egzekucyjnego, jeżeli został wydany wyrok lub upłynął termin na zakwestionowanie roszczenia, a wierzytelność nie została jeszcze zaspokojona w całości?

               2)

               Czy przepisy prawa Unii Europejskiej wskazane w pytaniu pierwszym sprzeciwiają się przepisowi prawa krajowego, takiemu jak art. 1535 hiszpańskiego kodeksu cywilnego, który umożliwia dokonanie na rzecz osoby trzeciej cesji spornej wierzytelności, gdzie jedną ze stron jest przedsiębiorca, a drugą konsument, bez konieczności wykazania faktycznego doręczenia konsumentowi zawiadomienia o samej cesji, tytule lub podstawach jej dokonania oraz bez konieczności wskazania w każdym wypadku i w sposób należycie udokumentowany, rzeczywistej ceny nabycia wierzytelności ze wskazaniem dokonanego umorzenia lub udzielonego rabatu?

               3)

               Czy wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 9 marca 1978 r. wydany w sprawie [106/77] Simmenthal (3), należy rozumieć w ten sposób, że dla osiągnięcia celu dyrektywy przywołanej w pytaniu pierwszym w świetle art. 38 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej sąd krajowy nie powinien stosować przepisów prawa krajowego, takich jak art. 1535 hiszpańskiego kodeksu cywilnego, który uniemożliwia wykonanie prawa pierwokupu spornych wierzytelności w tym samym postępowaniu, w którym prowadzona jest egzekucja scedowanej wierzytelności, obciążając tym samym konsumenta obowiązkiem wszczęcia nowego postępowania rozpoznawczego w terminie zawitym 9 dni od zawiadomienia go o cesji oraz poniesienia kosztów z tym związanych (adwokat, pełnomocnik, opłaty sądowe, ustalenie sądu właściwego, gdy cesjonariusz nie posiada siedziby lub miejsca zamieszkania w Hiszpanii,…) przeciwko nowemu posiadaczowi scedowanej wierzytelności?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29.

      (2)  Dz.U. C 364, s. 1.

      (3)  EU:C:1978:49


title: Sprawa C-115/13: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 kwietnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Węgrom (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatek akcyzowy od alkoholu i napojów alkoholowych — Dyrektywa 92/83/EWG — Ustalenie stawek podatku akcyzowego — Produkcja na zlecenie alkoholu etylowego w gorzelni podlegająca stawce zerowej — Zwolnienie z podatku akcyzowego produkcji alkoholu etylowego przez osoby prywatne)

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/13

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 10 kwietnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Węgrom
   (Sprawa C-115/13) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatek akcyzowy od alkoholu i napojów alkoholowych - Dyrektywa 92/83/EWG - Ustalenie stawek podatku akcyzowego - Produkcja na zlecenie alkoholu etylowego w gorzelni podlegająca stawce zerowej - Zwolnienie z podatku akcyzowego produkcji alkoholu etylowego przez osoby prywatne))
   2014/C 175/14
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Barslev i A. Sipos, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Węgry (przedstawiciele: M. Z. Fehér, K. Szíjjártó i K. Molnár, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie art. 19–21 dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych (Dz.U. L 316, s. 21) w związku z art. 22 ust. 7 tej dyrektywy, a także z art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 92/84/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia stawek podatku akcyzowego dla alkoholu i napojów alkoholowych (Dz.U. L 316, s. 29) – Ustalenie podatku akcyzowego – Produkcja na zlecenie alkoholu etylowego w gorzelni podlegająca stawce zerowej – Zwolnienie z podatku akcyzowego produkcji alkoholu etylowego przez osoby prywatne

      Sentencja

               1)

               Poprzez przyjęcie i stosowanie przepisów przewidujących, że na określonych w nich warunkach produkcja na zlecenie alkoholu etylowego w gorzelni podlega stawce zerowej, a produkcja alkoholu etylowego przez osoby prywatne jest zwolniona z podatku akcyzowego, Węgry uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na podstawie art. 19–21 dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych, zmienionej aktem dotyczącym warunków przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, w związku z art. 22 ust. 7 tej dyrektywy oraz art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 92/84/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia stawek podatku akcyzowego dla alkoholu i napojów alkoholowych.

               2)

               Węgry zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 129 z 4.5.2013.


title: Sprawa F-2/13: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/30

         Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-2/13)
   2013/C 129/56
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej w sprawie wniosku skarżącego o zastosowanie do wynagrodzenia pobieranego przez niego od maja 2001 r. do końca jego zatrudnienia na placówce w Angoli współczynnika korygującego, o którym mowa w art. 12 i 13 załącznika X do regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, bez względu na formę, w jakiej została wydana, w drodze której Komisja nie uwzględniła wniosku z dnia 24 października 2011 r.;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności aktu, bez względu na formę, w jakiej został wydany, w drodze którego Komisja oddaliła zażalenie z dnia 21 maja 2012 r., złożone przez skarżącego do organu powołującego na decyzję odmowną w sprawie wniosku z dnia 24 października 2011 r., a poprzez stwierdzenie nieważności tego aktu uwzględnienie wniosku z dnia 24 października 2011 r.;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności pisma z dnia 14 sierpnia 2012 r.;

               —

               zobowiązanie Komisji do wypłaty na rzecz skarżącego, za wszystkie miesiące od maja 2001 r. do ostatniego miesiąca jego zatrudnienia, także wyłącznie de iure, w służbach delegatury WE w Angoli, kwot stanowiących różnicę (zwanych dalej „różnicą w wynagrodzeniu”) między kwotą, którą skarżący powinien był otrzymywać, gdyby do jego miesięcznego wynagrodzenia stosowano, iure, współczynnik korygujący obowiązujący dla Angoli, o którym mowa w art. 64 regulaminu pracowniczego oraz art. 12 i 13 załącznika X do regulaminu pracowniczego, a kwotą, którą skarżący faktycznie otrzymywał tytułem wynagrodzenia na podstawie art. 62 regulaminu pracowniczego;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego w odniesieniu do każdej różnicy w wynagrodzeniu odsetek za zwłokę w wypłaceniu przez Komisję należnych sum, w wysokości 10 % z roczną kapitalizacją, od dnia, w którym skarżącemu została wypłacona lub powinna była zostać wypłacona każda miesięczna rata wynagrodzenia, do chwili faktycznej wypłaty omawianych różnic w wynagrodzeniu;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego, w odniesieniu do każdej różnicy w wynagrodzeniu, kwoty tytułem utraty mocy nabywczej pieniądza, obliczonej poprzez odniesienie do corocznych zmian wskaźnika kosztów utrzymania dla Brukseli, o którym mowa w art. 1 załącznika XI do regulaminu pracowniczego, zwanego inaczej „brukselskim współczynnikiem międzynarodowym”, lub dowolnego innego wskaźnika tego rodzaju, którego zastosowanie w niniejszym przypadku Sąd uzna za właściwe, z roczną kapitalizacją, od dnia, w którym każda z miesięcznych rat wynagrodzenia została wypłacona lub powinna była zostać wypłacona skarżącemu, do chwili faktycznego jej wypłacenia;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-411/09: Skarga wniesiona w dniu 13 października 2009 r. — Ioannis Terezakis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/35

         Skarga wniesiona w dniu 13 października 2009 r. — Ioannis Terezakis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-411/09)
   2009/C 312/57
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ioannis Terezakis (przedstawiciel: V. Lombart, lawyer)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zawartej w piśmie z dnia 3 sierpnia 2009 r. otrzymanym przez skarżącego w dniu 10 sierpnia 2009 r., odmawiającej ujawnienia skarżącemu niektórych części i załączników określonych pism wymienionych pomiędzy Europejskim Urzędem ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz greckim ministerstwem ds. finansów dotyczących możliwych nadużyć podatkowych w związku z budową Athens International Airport of Spata (Międzynarodowy port lotniczy w Atenach, Spacie, Grecja)

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 3 sierpnia 2009 r., która została mu doręczona w dniu 10 sierpnia 2009 r., odmawiającej ujawnienia mu niektórych części i załączników określonych pism wymienionych pomiędzy Europejskim Urzędem ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz greckim ministerstwem ds. finansów dotyczących możliwych nadużyć podatkowych w związku z budową Athens International Airport of Spata, w oparciu o poniżej przedstawione powody.
   Skarżący twierdzi, po pierwsze, że zaskarżona decyzja obarczona jest oczywistym naruszeniem prawa i błędem w ustaleniu okoliczności faktycznych w zakresie, w jakim Komisja błędnie zinterpretowała i zastosowała art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001 (1) (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji. Skarżący twierdzi, że Komisja w celu odmowy ujawnienia określonych części odnośnych dokumentów podniosła tylko wyjątek od publicznego dostępu dotyczący konieczności ochrony abstrakcyjnych interesów handlowych, bez podania szczególnych podstaw przyczyniających się do niebezpieczeństwa rzeczywistego osłabienia ochrony interesów handlowych zaangażowanych przedsiębiorców.
   Skarżący podnosi ponadto, że Komisja naruszyła art. 1 ww. rozporządzenia i zasadę jak najszerszego dostępu do dokumentów znajdujących się w posiadaniu Komisji, ustanowioną w lit. a) rzeczonego artykułu, jak również orzecznictwo sądów wspólnotowych.
   Skarżący zarzuca ponadto, iż Komisja naruszyła prawo w oczywisty sposób, poprzez brak poinformowania skarżącego o podstawach, na których oparła swą decyzję. Podnosi, że Komisja naruszyła obowiązek uzasadniania, o którym mowa w art. 253 WE, poprzez samo tylko powołanie się na wyjątek, o którym mowa w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, w celu odmowy wnioskowanego dostępu.
   Wreszcie, skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie przyjęła, iż załączniki do pism, w stosunku do których skarżący wystąpił o udzielenie dostępu, znajdowały się w posiadaniu skarżącego, opierając się na błędnym założeniu, iż wnioskowane dokumenty były identyczne, jak dokumenty posiadane przez skarżącego. W związku z tym skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja obarczona jest naruszeniem prawa w zakresie, w jakim Komisja powstrzymała się od zastosowania postanowień rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, a w szczególności jego art. 4.

      (1)  Rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).


title: Sprawa F-37/14: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2014 r. – ZZ przeciwko Parlamentowi

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/47

         Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2014 r. – ZZ przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-37/14)
   2014/C 184/79
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu o odmowie przeniesienia 16 dni zaległego urlopu z roku 2012 na rok 2013, po tym jak skarżący pozostawał na długotrwałym zwolnieniu z powodu poważnej choroby.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie przeniesienia zaległego urlopu skarżącego w wymiarze wykraczającym poza dwanaście dni z roku 2012 na rok 2013;

               —

               w zakresie, w jakim to konieczne, stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 21 stycznia 2014 r. oddalającej zażalenie skarżącego z dnia 4 października 2013 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-365/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf -Niemcy) – Wortmann KG Internationale Schuhproduktionen/Hauptzollamt Bielefeld (Odesłanie prejudycjalne — Unia celna i Wspólna taryfa celna — Zwrot należności celnych przywozowych — Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 (kodeks celny) — Artykuł 241 akapit pierwszy tiret pierwszy — Ciążący na państwie członkowskim obowiązek ustanowienia zapłaty odsetek za zwłokę również w braku dochodzenia roszczenia przed sądami krajowymi)

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf -Niemcy) – Wortmann KG Internationale Schuhproduktionen/Hauptzollamt Bielefeld
   (Sprawa C-365/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Unia celna i Wspólna taryfa celna - Zwrot należności celnych przywozowych - Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 (kodeks celny) - Artykuł 241 akapit pierwszy tiret pierwszy - Ciążący na państwie członkowskim obowiązek ustanowienia zapłaty odsetek za zwłokę również w braku dochodzenia roszczenia przed sądami krajowymi))
   (2017/C 070/06)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Wortmann KG Internationale Schuhproduktionen

      Strona pozwana: Hauptzollamt Bielefeld

      Sentencja

   Wówczas gdy należności celne przywozowe, włącznie z cłami antydumpingowymi, podlegają zwrotowi z tego względu, że zostały one pobrane z naruszeniem prawa Unii – co winno zostać zweryfikowane przez sąd krajowy – państwa członkowskie są na podstawie prawa Unii zobowiązane względem podmiotów mających prawo do zwrotu do zapłaty związanych z tym zwrotem odsetek, liczonych od dnia zapłaty przez owe podmioty należności celnych podlegających zwrotowi.

      (1)  Dz.U. C 328 z 5.10.2015.


title: Sprawa C-312/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága (Węgry) w dniu 18 lipca 2006 r. — OTP Garancia Biztosító Rt przeciwko Vas Megyei Közigazgatási Hivatal

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága (Węgry) w dniu 18 lipca 2006 r. — OTP Garancia Biztosító Rt przeciwko Vas Megyei Közigazgatási Hivatal
   (Sprawa C-312/06)
   (2006/C 237/11)
   Język postępowania: węgierski
   Sąd krajowy
   Magyar Köztársaság Legfelsőbb Bírósága
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: OTP Garancia Biztosító Rt

      Strona pozwana: Vas Megyei Közigazgatási Hivatal
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ustalenie zawarte w pkt 3 lit. a) części 4 załącznika X do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (zwanego dalej „aktem o przystąpieniu”) (1), które stanowi, że pomimo postanowień art. 87 i art. 88 traktatu WE Węgry mogą stosować, do dnia 31 grudnia 2007 r. włącznie, obniżenie należnych podatków od działalności gospodarczej do 2 % dochodów netto, przyznawanych przez samorządy terytorialne w ograniczonym czasie na podstawie artykułów 6 i 7 ustawy C z 1990 r. w sprawie podatków lokalnych należy interpretować w ten sposób, że chodzi o odstępstwo o charakterze przejściowym, które umożliwia Węgrom utrzymanie podatku od działalności gospodarczej, tj. że przewidując możliwość dalszego stosowania obniżeń w podatku od działalności gospodarczej, akt o przystąpieniu przyznał Węgrom przejściowe prawo do dalszego stosowania tego rodzaju podatku od działalności gospodarczej?

               2)

               Czy art. 33 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (2) należy interpretować w ten sposób, że zakazuje on utrzymywania podatku (lokalnego od działalności gospodarczej) obejmującego działalność gospodarczą nastawioną na zysk, cechującego się głównie tym, że obciążony jest nim dochód netto, po odjęciu kosztów nabycia towarów i usług sprzedawanych przez podmioty trzecie oraz kosztów rzeczowych? Innymi słowy, czy na podstawie ww. przepisu podatek o takich cechach można zakwalifikować jako podatek obrotowy?

      (1)  Dz.U. L 236, str. 846

      (2)  Dz.U. L 145, str. 1


title: Sprawa C-328/11 P: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 stycznia 2012 r. — Alder Capital Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Gimv Nederland BV

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/20

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 stycznia 2012 r. — Alder Capital Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Gimv Nederland BV
   (Sprawa C-328/11 P) (1)

   2012/C 133/38
   Język postępowania: angielski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa C-359/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Tribunale di Teramo wydanego dnia 31 lipca 2004 r. w postępowaniu karnym toczącym się przed tamtejszym sądem przeciwko Christianowi Palazzese

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Tribunale di Teramo wydanego dnia 31 lipca 2004 r. w postępowaniu karnym toczącym się przed tamtejszym sądem przeciwko Christianowi Palazzese
   (Sprawa C-359/04)
   (2004/C 262/34)
   Dnia 18 sierpnia 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia Tribunale di Teramo (Sąd w Teramo) wydanego dnia 31 lipca 2004 r. w postępowaniu karnym toczącym się przed tamtejszym sądem przeciwko Christianowi Palazzese.
   Tribunale di Teramo zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
   „Czy możliwa jest taka wykładnia art. 43 ust. 1 i art. 49 ust. 1 Traktatu, która pozwala Państwom Członkowskim na czasowe uchylenie się (na okres od 6 do 12 lat) od przestrzegania zasady swobody przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług na terytorium Unii Europejskiej poprzez:

               1)

               udzielenie niektórym podmiotom zezwoleń na wykonywanie pewnego rodzaju działalności polegającej na świadczeniu usług (ważnych przez okres 6-12 lat) na podstawie regulacji prawnej, który wykluczała z procedury przetargowej pewne grupy kandydatów (nie-Włochów);

               2)

               zmianę wymienionej wyżej regulacji po przyjęciu do wiadomości, że jest ona sprzeczna z zasadami wyrażonymi w art. 43 i 49 Traktatu, w taki sposób, aby umożliwić w przyszłości wzięcie udziału w przetargu osobom, które zostały z niego wykluczone;

               3)

               niecofnięcie zezwoleń wydanych na podstawie poprzedniej regulacji prawnej, która, jak wspomniano wyżej, uznana została za naruszającą zasadę swobody przedsiębiorczości i zasadę swobody świadczenia usług i nieogłoszenie nowego przetargu na podstawie nowej regulacji, zgodnej już z powołanymi wyżej zasadami;

               4)

               lecz kontynuowanie dyskryminowania podmiotów prowadzących działalność w powiązaniu z podmiotami, które pomimo uprawnień do prowadzenia danej działalności na terenie Państwa Członkowskiego pochodzenia, zostały wykluczone z przetargu właśnie z powodu ograniczeń zawartych w poprzednio obowiązujących przepisach prawnych, które zostały następnie uchylone?”


title: Sprawa T-202/08: Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2008 r. — CLL Centres de langues przeciwko Komisji

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/29

         Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2008 r. — CLL Centres de langues przeciwko Komisji
   (Sprawa T-202/08)
   (2008/C 183/55)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Centre de langues à Louvain-la-neuve et -en-Woluwe (CLL Centres de langues) (Louvain-la-Neuve, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci F. Tulkens i V. Ost)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o odrzuceniu;

               —

               obciążenie Komisji własnymi kosztami postępowania i kosztami poniesionymi przez CLL.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji o odrzuceniu jej wniosku o dopuszczenie do udziału w przetargu ADMIN/D1/PR/2008/004 dotyczącego kursów językowych dla pracowników instytucji, organów i agencji Unii Europejskiej (UE) z siedzibą w Brukseli (Dz.U. 2008, S 44-060121), ze względu na to, że wniosek ten został złożony po terminie wskazanym w ogłoszeniu o zamówieniu.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca utrzymuje, że podstawą zaskarżonej decyzji jest błędne założenie, że instytucja zamawiająca ma obowiązek odrzucić wszystkie wnioski o dopuszczenie do udziału w przetargu złożone po terminie. Skarżąca natomiast uważa, że kwestia ta jest objęta zakresem swobodnego uznania instytucji zamawiającej.
   Ponadto skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest w niewystarczający sposób uzasadniona, ponieważ Komisja nie wyjaśniła, dlaczego nie skorzystała z przysługującego jej swobodnego uznania.
   Wreszcie, skarżąca podnosi zarzut naruszenia art. 123 szczegółowych zasad wykonania (1), zgodnie z którym liczba kandydatów zaproszonych do składania ofert powinna być wystarczająca dla zapewnienia rzeczywistej konkurencji oraz zarzut braku proporcjonalności przy odrzuceniu kandydatury skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357, str. 1).


title: Sprawa F-68/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 18 lipca 2016 r. – Possanzini/Frontex (Służba publiczna – Personel Frontex – Członek personelu tymczasowego – Nieprzedłużenie umowy w związku ze sprawozdaniem z oceny skarżącego, dotyczącego 2009 r. – Dowód doręczenia sprawozdania – Brak – Stwierdzenie nieważności przez Sąd – Wykonanie wyroku – Doręczenie sprawozdania z oceny – Sporządzenie i przekazanie sprawozdania po terminie)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/55

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 18 lipca 2016 r. – Possanzini/Frontex
      (Sprawa F-68/15) (1)

      ((Służba publiczna - Personel Frontex - Członek personelu tymczasowego - Nieprzedłużenie umowy w związku ze sprawozdaniem z oceny skarżącego, dotyczącego 2009 r. - Dowód doręczenia sprawozdania - Brak - Stwierdzenie nieważności przez Sąd - Wykonanie wyroku - Doręczenie sprawozdania z oceny - Sporządzenie i przekazanie sprawozdania po terminie))
      (2016/C 364/71)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Daniele Possanzini (Piza, Włochy) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych Państw Członkowskich Unii Europejskiej (przedstawiciele: H. Caniard i V. Peres de Almeida, pełnomocnicy, D. Waelbroeck i A. Duron, adwokaci)

         Przedmiot sprawy

      Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za 2009 r. i żądanie zadośćuczynienia za rzekomo doznaną krzywdę.

         Sentencja postanowienia

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście bezzasadna.

                  2)

                  Daniele Possanzini pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejską Agencję Zarządzania Współpracą Operacyjną na Granicach Zewnętrznych Państw Członkowskich Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 245 z 27.7.2015, s. 49.


title: Sprawa C-527/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden, Niderlandy) — R.H.H. Renneberg przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Swobodny przepływ pracowników — Artykuł 39 WE — Przepisy podatkowe — Podatek dochodowy — Ustalenie podstawy opodatkowania — Obywatel jednego z państw członkowskich osiągający cały lub prawie cały przychód podlegający opodatkowaniu w tym państwie — Miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden, Niderlandy) — R.H.H. Renneberg przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-527/06) (1)

   (Swobodny przepływ pracowników - Artykuł 39 WE - Przepisy podatkowe - Podatek dochodowy - Ustalenie podstawy opodatkowania - Obywatel jednego z państw członkowskich osiągający cały lub prawie cały przychód podlegający opodatkowaniu w tym państwie - Miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim)
   (2008/C 313/06)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden, Niderlandy
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: R.H.H. Renneberg

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 39 WE i art. 56 WE — Określenie podstawy opodatkowania dla podatku dochodowego — Obywatel jednego państwa członkowskiego, który uzyskuje wszystkie przychody w tym państwie, ale zamieszkuje w innym państwie członkowskim — Uregulowanie krajowe wykluczające możliwość odliczenia „ujemnego przychodu” z tytułu mieszkania położonego w innym państwie członkowskim
   Sentencja
   Artykuł 39 WE powinien być interpretowany w ten sposób, iż sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak sporne w postępowaniu przed sądem krajowym, na którego podstawie obywatel wspólnotowy niebędący rezydentem państwa członkowskiego, w którym osiąga on wszystkie lub prawie wszystkie dochody podlegające opodatkowaniu, nie może przy ustalaniu podstawy opodatkowania tych przychodów w owym państwie członkowskim uwzględniać negatywnych przychodów z najmu dotyczących domu, którego jest on właścicielem, wykorzystywanego jako mieszkanie i położonego w innym państwie członkowskim, podczas gdy rezydent pierwszego z wymienionych państw członkowskich może uwzględniać takie ujemne przychody w celu ustalenia podstawy opodatkowania swoich dochodów.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.


title: Sprawa C-188/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 16 kwietnia 2010 r. . — postępowanie karne przeciwko Azizovi Melkiemu

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/35

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 16 kwietnia 2010 r.. — postępowanie karne przeciwko Azizovi Melkiemu
      (Sprawa C-188/10)
      (2010/C 161/53)
      Język postępowania: francuski

         Sąd krajowy

      Cour de cassation.

         Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

      Aziz Melki

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 267 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej podpisanego w Lizbonie w dniu 13 grudnia 2007 r., stoi na przeszkodzie przepisom ustawowym takim jak art. art. 23-2 i 23-5 zarządzenia nr 58-1067 z dnia 7 listopada 1958r., wprowadzone ustawą organiczną nr 2009-1523 z dnia 10 grudnia 2009 r. w zakresie w jakim nakładają na sądy obowiązek rozstrzygnięcia w trybie priorytetowym o skierowaniu do Conseil constitutionnel podniesionego przed nimi pytania prawnego o zgodność z Konstytucją, w sytuacji gdy takie pytanie dotyczy niezgodności z Konstytucją przepisu prawa krajowego z uwagi na jego niezgodność z prawem Unii?

                  2)

                  Czy art. 67 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej podpisanego w Lizbonie w dniu 13 grudnia 2007 r., stoi na przeszkodzie przepisom ustawowym takim jak 78-2 akapit czwarty kodeksu postępowania karnego 4, zgodnie z którym „w strefie mieszczącej między granicą lądową między Francją i państwami będącymi stronami konwencji podpisanej w Schengen w dniu 19 czerwca 1990 r. a linią wytyczoną w odległości 20 kilometrów w głąb kraju, a także w publicznie dostępnych strefach portów, lotnisk i dworców kolejowych lub autobusowych dostępnych dla ruchu międzynarodowego, wskazanych w drodze zarządzenia, również możliwe jest kontrolowanie, zgodnie z zasadami określonymi w akapicie pierwszym, tożsamości osób w celu sprawdzenia przestrzegania obowiązku posiadania, posiadania przy sobie oraz okazywania dokumentów wymaganych ustawą. Jeżeli kontrola ma miejsce na pokładzie pociągu obsługującego połączenie międzynarodowe, może zostać przeprowadzona na odcinku trasy między granicą i pierwszym przystankiem znajdującym się w odległości ponad 20 kilometrów od granicy. Jednakże w przypadku linii kolejowych wykonujących połączenie międzynarodowe i których obsługiwanie charakteryzuje się szczególnymi cechami, kontrola może zostać również przeprowadzona na odcinku trasy między tym przystankiem i przystankiem znajdującym się w odległości do 50 kolejnych kilometrów. Te linie i przystanki zostaną określone w drodze zarządzenia ministra. W przypadku gdy odcinek autostrady rozpoczyna się w strefie, o której mowa w zdaniu pierwszym, a pierwszy punkt poboru opłat znajduje się poza linią wytyczoną w odległości 20 kilometrów w głąb lądu, kontrola może być przeprowadzana na parkingach aż do tego pierwszego punktu poboru opłat, a także w punkcie poboru opłat i przyległych parkingach. Punkty poboru opłat, które są objęte tym przepisem, zostaną wyznaczone w drodze zarządzenia”?


title: Sprawa C-196/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Polityka konkurencji — Koncentracje — Niewykonanie zobowiązań nałożonych przez Komisję — E.ON/Endesa)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-196/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Polityka konkurencji - Koncentracje - Niewykonanie zobowiązań nałożonych przez Komisję - E.ON/Endesa)
   (2008/C 107/13)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Di Bucci i E. Gippini Fournier, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niewykonanie art. 2 decyzji Komisji z dnia 26 września 2006 r. [sprawa COMP/M.4197 — E.ON/Endesa — C(2006) 4279 wersja ostateczna] i art. 2 decyzji Komisji z dnia 20 grudnia 2006 r. [sprawa COMP/M.4197 — E.ON/Endesa — C(2006) 7039 wersja ostateczna].
   Sentencja

               1)

               Nie uchylając w wyznaczonych terminach:

                           —

                           warunków 1-6, 8 i 17 nałożonych na mocy decyzji krajowej komisji ds. energetyki, które zostały uznane za niezgodne z prawem wspólnotowym na podstawie art. 1 decyzji Komisji z dnia 26 września 2006 r. [sprawa COMP/M.4197 — E.ON/Endesa — C(2006) 4279 wersja ostateczna] i

                           —

                           warunków 1, 10, 11 i 15 ze zmianami, nałożonych na mocy decyzji ministra przemysłu, turystyki i handlu, które zostały uznane za niezgodne z prawsem wspólnotowym na podstawie art. 1 decyzji Komisji z dnia 20 grudnia 2006 r. [sprawa COMP/M.4197 — E.ON/Endesa — C(2006) 7039 wersja ostateczna],

                     Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 2 każdej z tych decyzji.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa T-158/07: Wyrok Sądu z dnia 10 grudnia 2009 r. — Cofac przeciwko Komisji (Europejski Fundusz Socjalny — Zmniejszenie wymiaru pomocy — Działalność szkoleniowa — Prawo do obrony — Prawo do bycia wysłuchanym)

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/33

         Wyrok Sądu z dnia 10 grudnia 2009 r. — Cofac przeciwko Komisji
   (Sprawa T-158/07) (1)

   (Europejski Fundusz Socjalny - Zmniejszenie wymiaru pomocy - Działalność szkoleniowa - Prawo do obrony - Prawo do bycia wysłuchanym)
   2010/C 37/42
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: COFAC– Cooperativa de Formação e Animação Cultural, CRL (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: L. Gomes, J. Ortigão i C. Peixoto, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji D(2005) 13066 z dnia 3 czerwca 2005 r. zmniejszającej kwotę pomocy finansowej z Europejskiego Funduszu Socjalnego przyznanej skarżącej decyzją C(88)0831 z dnia 29 kwietnia 1988 r. na działalność szkoleniową (akta nr 880707 P1).

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               COFAC– Cooperativa de Formação e Animação Cultural, CRL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007


title: Sprawa C-446/11 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 grudnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Edison SpA (Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek nadtlenku wodoru i nadborany sodu — Decyzja stwierdzająca naruszenia art. 81 WE — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 grudnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Edison SpA
   (Sprawa C-446/11 P) (1)

   (Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek nadtlenku wodoru i nadborany sodu - Decyzja stwierdzająca naruszenia art. 81 WE - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Obowiązek uzasadnienia)
   2014/C 45/06
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i V. Bottka, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Edison SpA (przedstawiciele: M. Siragusa, r. Casati, M. Beretta, P. Merlino, F. Cannizzaro i E. Bruti Liberati, avvocati)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie T-196/06 Edison przeciwko Komisji, którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji C(2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran sodu) w zakresie, w jakim dotyczy ona Edison SpA — Przepisy dotyczące możliwości przypisywania antykonkurencyjnych praktyk spółki zależnej jej spółce dominującej — Naruszenie prawa do obrony i obowiązku uzasadnienia

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 311 z 22.10.2011.


title: Sprawa C-397/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof w dniu 14 października 2009 r. — Scheuten Solar Technology GmbH przeciwko Finanzamt Gelsenkirchen-Süd

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof w dniu 14 października 2009 r. — Scheuten Solar Technology GmbH przeciwko Finanzamt Gelsenkirchen-Süd
   (Sprawa C-397/09)
   2009/C 312/36
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Scheuten Solar Technology GmbH

      Strona pozwana: Finanzamt Gelsenkirchen-Süd

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 2003/49/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich (1) — zwanej dalej „dyrektywą w sprawie odsetek i należności licencyjnych” — sprzeciwia się uregulowaniu, zgodnie z którym odsetki od pożyczki zapłacone przez spółkę państwa członkowskiego na rzecz spółki powiązanej innego państwa członkowskiego zostają doliczone do podstawy opodatkowania podatkiem od działalności gospodarczej pierwszej spółki?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy art. 1 ust. 10 dyrektywy w sprawie odsetek i należności licencyjnych należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie mogą nie zastosować tej dyrektywy również wtedy, gdy w momencie zapłaty odsetek przesłanki istnienia spółki powiązanej określone w art. 3 lit. b) dyrektywy w sprawie odsetek i należności licencyjnych nie były jeszcze spełnione w ciągu nieprzerwanego okresu co najmniej dwóch lat?
               Czy w takiej sytuacji państwa członkowskie mogą powoływać się w stosunku do spółki dokonującej zapłaty bezpośrednio na art. 1 ust. 10 dyrektywy w sprawie odsetek i należności licencyjnych?

      (1)  Dz.U. L 157, s. 49.


title: Sprawa T-2/13: Postanowienie Sądu z dnia 3 kwietnia 2014 r. – CFE-CGC France Télécom-Orange przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym pod pewnymi warunkami — Związek zawodowy pracowników — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/30

         Postanowienie Sądu z dnia 3 kwietnia 2014 r. – CFE-CGC France Télécom-Orange przeciwko Komisji
   (Sprawa T-2/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym pod pewnymi warunkami - Związek zawodowy pracowników - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   2014/C 184/51
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CFE-CGC France Télécom-Orange (Paryż, Francja) (przedstawiciele: A.-L. Lefort des Ylouses i A.-S. Gay, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, D. Grespan i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2012/540/UE z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie pomocy państwa C 25/08 (ex NN 23/08) – Reforma systemu finansowania świadczeń emerytalnych urzędników państwowych zatrudnionych we France Télécom wdrożona przez Francję na rzecz France Télécom (Dz.U. 2012, L 279, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie złożonego przez Republikę Francuską wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               CFE-CGC France Télécom-Orange pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Republika Francuska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 79 z 16.3.2013.


title: Sprawa C-315/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obvodní soud pro Prahu – Republika Czeska) – Marcela Pešková, Jiří Peška/Travel Service a.s. [Odesłanie prejudycjalne — Transport lotniczy — Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 — Artykuł 5 ust. 3 — Odszkodowanie i pomoc dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów — Zakres — Zwolnienie z obowiązku wypłaty odszkodowania — Zderzenie samolotu z ptakiem — Pojęcie „nadzwyczajnych okoliczności” — Pojęcie racjonalnych środków w celu uniknięcia nadzwyczajnych okoliczności lub następstw takich okoliczności]

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obvodní soud pro Prahu – Republika Czeska) – Marcela Pešková, Jiří Peška/Travel Service a.s.
   (Sprawa C-315/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuł 5 ust. 3 - Odszkodowanie i pomoc dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów - Zakres - Zwolnienie z obowiązku wypłaty odszkodowania - Zderzenie samolotu z ptakiem - Pojęcie „nadzwyczajnych okoliczności” - Pojęcie racjonalnych środków w celu uniknięcia nadzwyczajnych okoliczności lub następstw takich okoliczności])
   (2017/C 213/06)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Obvodní soud pro Prahu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Marcela Pešková, Jiří Peška

      Strona pozwana: Travel Service a.s.

      Sentencja

               1)

               Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, w związku z motywem 14 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że zderzenie samolotu z ptakiem wchodzi w zakres pojęcia „nadzwyczajnych okoliczności” w rozumieniu tego przepisu.

               2)

               Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 w związku z motywem 14 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że odwołanie lub znaczne opóźnienie lotu nie jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności, w sytuacji gdy owo odwołanie lub owo opóźnienie jest efektem skorzystania przez przewoźnika lotniczego z usług wybranego przezeń specjalisty w celu ponownego przeprowadzenia kontroli bezpieczeństwa, jaka jest wymagana po zderzeniu samolotu z ptakiem, mimo że kontrola taka została już przeprowadzona przez specjalistę uprawnionego do tego w świetle obowiązujących przepisów.

               3)

               Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 w związku z motywem 14 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że „racjonalne środki”, jakie przewoźnik lotniczy powinien podjąć w celu zmniejszenia, a nawet wyeliminowania ryzyka zderzenia samolotu z ptakiem i uwolnienia się w ten sposób od obowiązku wypłaty odszkodowania pasażerom na podstawie art. 7 rozporządzenia nr 261/2004, obejmują stosowanie środków prewencyjnej kontroli występowania ptaków, pod warunkiem że dany przewoźnik lotniczy rzeczywiście może podjąć środki tego rodzaju – zwłaszcza pod względem technicznym i administracyjnym – że środki takie nie wymagają od tego przewoźnika poświęceń, których nie należy od niego wymagać, mając na uwadze możliwości jego przedsiębiorstwa, i że ów przewoźnik wykaże, iż wspomniane środki zostały rzeczywiście podjęte w odniesieniu do lotu, podczas którego doszło do zderzenia z ptakiem, przy czym zbadanie, czy powyższe warunki zostały spełnione, jest zadaniem sądu odsyłającego.

               4)

               Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 w związku z motywem 14 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że w wypadku powstania opóźnienia lotu wynoszącego w chwili lądowania na lotnisku docelowym co najmniej trzy godziny, będącego następstwem nie tylko nadzwyczajnej okoliczności – której nie można było uniknąć za pomocą dostosowanych do sytuacji środków i w odniesieniu do której przewoźnik lotniczy podjął wszelkie racjonalne środki zmierzające do uniknięcia jej następstw – ale także innej, nienależącej do tej kategorii okoliczności, opóźnienie będące następstwem tej pierwszej okoliczności powinno zostać odliczone od całkowitego opóźnienia danego lotu w chwili lądowania na lotnisku docelowym w celu dokonania oceny, czy z tytułu opóźnienia tego lotu należy wypłacić odszkodowanie przewidziane w art. 7 tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 414 z 14.12.2015.


title: Sprawa C-292/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Finanzgericht Köln, wydanego dnia 24 czerwca 2004 roku, w sprawie Wienand Meilicke, Heidi Christa Weyde i Marina Stöffler przeciwko Finanzamt Bonn-Innenstadt

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Finanzgericht Köln, wydanego dnia 24 czerwca 2004 roku, w sprawie Wienand Meilicke, Heidi Christa Weyde i Marina Stöffler przeciwko Finanzamt Bonn-Innenstadt
   (Sprawa C-292/04)
   (2004/C 228/55)
   Do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich został wniesiony wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia Finanzgericht Köln ( Sąd Finansowy, Kolonia), wydanego dnia 24 czerwca 2004 r. w sprawie Wienand Meilicke, Heidi Christa Weyde i Marina Stöffler przeciwko Finanzamt Bonn-Innenstadt., który wpłynął do Sekretariatu Trybunału dnia 9 lipca 2004 r.
   Finanzgericht Köln zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy zgodny z art. 56 ust. 1 i art. 58 ust. 1 lit. a) i ust. 3 Traktatu WE jest § 36 ust. 2 pkt 3 Einkommensteuergesetz (ustawa o podatku dochodowym, dalej: „EStG”), w wersji obowiązującej w okresie sporu, zgodnie z którym na poczet podatku dochodowego zaliczany jest tylko podatek dochodowy od osób prawnych lub zrzeszeń osób, które podlegają nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, w wysokości 3/7 przychodu w rozumieniu § 20 ust. 1 pkt 1 lub 2 EStG?


title: Sprawa C-87/08: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 25 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2006/73/WE — Środki wykonawcze do dyrektywy 2004/39/CE — Wymogi organizacyjne i warunki prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwa inwestycyjne — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/13

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 25 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-87/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/73/WE - Środki wykonawcze do dyrektywy 2004/39/CE - Wymogi organizacyjne i warunki prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwa inwestycyjne - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   (2008/C 301/25)
   Język postępowania: czeski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: P. Dejmek, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Czeska (przedstawiciel: M. Smolek, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak transpozycji dyrektywy Komisji 2006/73/WE z dnia 10 sierpnia 2006 r. wprowadzającej środki wykonawcze do dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów organizacyjnych i warunków prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwa inwestycyjne oraz pojęć zdefiniowanych na potrzeby tejże dyrektywy (Dz.U. L 241, s. 26)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2006/73/WE z dnia 10 sierpnia 2006 r. wprowadzającej środki wykonawcze do dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów organizacyjnych i warunków prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwa inwestycyjne oraz pojęć zdefiniowanych na potrzeby tejże dyrektywy, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 53 ust. 1 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Czeska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa C-30/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 25 listopada 2014 r. w sprawie T-450/09 Simba Toys GmbH & Co. KG./Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 27 stycznia 2015 r. przez Simba Toys GmbH & Co. KG

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/29

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 25 listopada 2014 r. w sprawie T-450/09 Simba Toys GmbH & Co. KG./Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 27 stycznia 2015 r. przez Simba Toys GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-30/15 P)
   (2015/C 138/41)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Simba Toys GmbH & Co. KG (przedstawiciel: O. Ruhl, Rechtsanwalt)

      Pozostałe strony postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory); Seven Towns Limited

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. w sprawie T-450/09 Simba Toys GmbH & Co. KG/OHIM – Seven Towns Limited;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 września 2009 r. (sprawa 1526/2008-2);

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Seven Towns Limited kosztami postępowania odwoławczego przed Trybunałem oraz postępowania w pierwszej instancji przed Sądem

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi sześć zarzutów: zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 7 ust. 1 lit. e) pkt ii) rozporządzenia nr 40/94 (1). Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 7 ust. 1 lit. e) pkt i) rozporządzenia nr 40/94. Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 7 ust. 1 lit. e) pkt iii) rozporządzenia nr 40/94. Zarzut czwarty dotyczy naruszenia art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 40/94. Zarzut piąty dotyczy naruszenia art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94. Zarzut szósty dotyczy naruszenia art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 (2).
   Zarzut pierwszy został podzielony na jedenaście części dotyczących: przyjęcia błędnego kryterium „dokładnego zrozumienia”; błędnego nieuwzględnienia produktów, które są już obecne na rynku; ustaleń odnoszących się do sposobu przedstawienia znaku towarowego opartych na przeinaczeniu okoliczności faktycznych i materiału dowodowego; przyjęcia zbyt wąskiej interpretacji kryterium „funkcji technicznej”; nieuwzględnienia braku podstawowych cech świadczących o arbitralności znaku towarowego; oparcia się na błędnych względach interesu ogólnego; dokonaniu błędnej oceny prawnej znaczenia braku alternatywnych kształtów; ustaleń odnoszących się do alternatywnych kształtów opartych na przeinaczeniu okoliczności faktycznych i materiału dowodowego; przyjęcia błędnych standardów prawnych odnoszących się do związku przyczynowego i konsekwencji, jakie wynikają z posiadania funkcji technicznej; nieprzypisania znaczenia okoliczności, że kostki mogą występować bez widocznych linii podziału; przyjęcia błędnego wniosku, że rzekomy brak funkcji technicznej jednej z podkategorii towarów przekłada się na brak funkcji technicznej wszystkich pozostałych towarów, dla których znak towarowy został zarejestrowany.
   Zarzut drugi jest jednoczęściowy i dotyczy błędnego nieuwzględnienia okoliczności, że podstawowe elementy mają charakter funkcjonalny.
   Zarzut trzeci jest jednoczęściowy i dotyczy błędnego nieuwzględnienia okoliczności, że podstawowe elementy przekładają się na istotną wartość produktu.
   Zarzut czwarty został podzielony na jedenaście części dotyczących: dokonania błędnej oceny prawnej ciężaru dowodu; dokonania błędnej oceny indywidualnych cech spornego znaku towarowego; błędnego nieuwzględnienia technicznego charakteru indywidualnych cech; błędnego oparcia się tylko na normach obowiązujących w rozpatrywanym sektorze; przyjęcia błędnego kryterium „odruchowości”; przyjęcia błędnego wniosku, że charakter odróżniający, jakim ma się odznaczać jedna podkategoria towarów, przekłada się na charakter odróżniający wszystkich pozostałych towarów, dla których znak towarowy został zarejestrowany; błędnego zastosowania kryterium „największego prawdopodobieństwa”; odmowy uznania, że magiczna kostka ma najbardziej prawdopodobny kształt w oparciu o przeinaczenie okoliczności faktycznych i materiału dowodowego; dokonania błędnej oceny charakteru odróżniającego wyłącznie z perspektywy klienta; błędnej odmowy uwzględniania konkretnych produktów, którą są już obecne na rynku; zastosowania błędnych standardów przy ocenie znaczenia produktów, które są już obecne na rynku.
   Zarzut piąty został podzielony na osiem części dotyczących: przyjęcia błędnego kryterium „jednoznaczności”; przyjęcia błędnego kryterium „odruchowości”; przyjęcia błędnej interpretacji kryterium „bezpośredniego i konkretnego związku”; dokonania błędnej oceny opisowego charakteru wyłącznie w oparciu o ogólne brzmienie towarów; błędnego określenia grupy właściwych odbiorców; dokonania błędnej oceny wiedzy, jaką posiadają odbiorcy; błędnego nieuwzględnienia rozwoju sytuacji w przyszłości; dokonania błędnej oceny interesu ogólnego poprzez odwołanie się do alternatywnych kształtów.
   Zarzut szósty jest jednoczęściowy i dotyczy dokonania błędnego ustalenia faktycznego bez przeprowadzenia postępowania dowodowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) Nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-364/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság (Węgry) w dniu 11 lipca 2011 r. — Mostafa Abed El Karem El Kott, Chadi Amin A Radi, Kamel Ismail Hazem przeciwko Wysokiemu Komisarzowi Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság (Węgry) w dniu 11 lipca 2011 r. — Mostafa Abed El Karem El Kott, Chadi Amin A Radi, Kamel Ismail Hazem przeciwko Wysokiemu Komisarzowi Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców
   (Sprawa C-364/11)
   2011/C 347/10
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Fővárosi Bíróság

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mostafa Abed El Karem El Kott, Chadi Amin A Radi, Kamel Ismail Hazem.

      Strona pozwana: Bevándorlási és Állampolgársági Hivatal, Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych ds. Uchodźców

      Pytania prejudycjalne

   Czy na podstawie art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2004/83 (1):

               1)

               Bycie beneficjentem systemu dyrektywy oznacza uznanie statusu uchodźcy lub którejkolwiek z dwóch form ochrony wchodzących w zakres stosowania dyrektywy (status uchodźcy i status ochrony uzupełniającej) w zależności od decyzji państwa członkowskiego, czy też nie powoduje automatycznego uznania żadnej z tych form, lecz oznacza jedynie włączenie do podmiotowego zakresu dyrektywy?

               2)

               Ustanie ochrony lub pomocy ze strony agencji dotyczy pobytu poza obszarem działań agencji, zaprzestania działalności agencji, okoliczności, że agencja nie może już przyznać ochrony lub pomocy, czy też obiektywnej przeszkody powodującej, że uprawniona osoba nie może otrzymać ochrony lub pomocy?

      (1)  Dyrektywa Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony (Dz.U. L 304, s. 12).


title: Sprawa T-94/10: Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2013 r. — Rütgers Germany i in. przeciwko ECHA (REACH — Identyfikacja oleju antracenowego jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt zaskarżalny — Akt regulacyjny niewymagający środków wykonawczych — Bezpośrednie oddziaływanie — Dopuszczalność — Równość traktowania — Proporcjonalność)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/30

         Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2013 r. — Rütgers Germany i in. przeciwko ECHA
   (Sprawa T-94/10) (1)

   (REACH - Identyfikacja oleju antracenowego jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt zaskarżalny - Akt regulacyjny niewymagający środków wykonawczych - Bezpośrednie oddziaływanie - Dopuszczalność - Równość traktowania - Proporcjonalność)
   2013/C 114/47
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rütgers Germany GmbH (Castrop-Rauxel, Niemcy); Rütgers Belgium NV (Zelzate, Belgia); Deza, a.s. (Valašske Meziříčí, Republika Czeska); Industrial Química del Nalón, SA (Oviedo, Hiszpania); i Bilbaína de Alquitranes, SA (Luchana-Baracaldo, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci K. Van Maldegem, R. Cana, i P. Sellar, solicitor, następnie K. Van Maldegem i R. Cana)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: M. Heikkilä i W. Broere, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata J. Stuycka)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji ECHA, opublikowanej w dniu 13 stycznia 2010 r., w sprawie identyfikacji oleju antracenowego (WE nr 292-602-7) jako substancji spełniającej kryteria określone w art. 57 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1) zgodnie z art. 59 tego rozporządzenia.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rütgers Germany GmbH, Rütgers Belgium NV, Deza, a.s., Industrial Química del Nalón, SA i Bilbaína de Alquitranes, SA zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa T-536/14: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2014 r. – Sheraton International IP przeciwko OHIM – Staywell Hospitality Group (PARK REGIS)

text:
               29.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 339/20

         Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2014 r. – Sheraton International IP przeciwko OHIM – Staywell Hospitality Group (PARK REGIS)
   (Sprawa T-536/14)
   2014/C 339/24
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sheraton International IP LLC (Stamford, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat E. Armijo Chávarri)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Staywell Hospitality Group Pty Ltd (Sydney, Australia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 kwietnia 2014 r. w sprawach połączonych R 240/2013-5 i R 303/2013-5;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „PARK REGIS” dla usług z klas 35, 36 i 43 – zgłoszenie nr 9 4 88  933

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowe znaki towarowe, międzynarodowe znaki towarowe oraz powszechnie znany znak towarowy „ST REGIS”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-119/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 lipca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Ministero dell'Industria, del Commercio e dell'Artigianato przeciwko Lucchini Siderurgica SpA (Pomoc państwa — EWWiS — Hutnictwo żelaza i stali — Pomoc uznana za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Odzyskanie — Powaga rzeczy osądzonej wyroku sądu krajowego)

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 lipca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Ministero dell'Industria, del Commercio e dell'Artigianato przeciwko Lucchini Siderurgica SpA
   (Sprawa C-119/05) (1)

   (Pomoc państwa - EWWiS - Hutnictwo żelaza i stali - Pomoc uznana za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Odzyskanie - Powaga rzeczy osądzonej wyroku sądu krajowego)
   (2007/C 211/04)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Consiglio di Stato
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ministero dell'Industria, del Commercio e dell'Artigianato

      Strona pozwana: Lucchini Siderurgica SpA
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Consiglio di Stato — Odzyskanie pomocy uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem i sprzecznej z decyzją Komisji nr 3484/85/EWWiS z dnia 27 listopada 1985 r. ustanawiającą reguły wspólnotowe w zakresie pomocy na rzecz hutnictwa żelaza i stali (Dz.U. L 340, str. 1) — Obowiązek odzyskania przez państwo pomocy niezależnie od odmiennego prawomocnego wyroku sadu cywilnego
   Sentencja
   Prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu prawa krajowego wprowadzającego zasadę powagi rzeczy osądzonej, takiego jak art. 2909 włoskiego kodeksu cywilnego (codice civile), w przypadku gdy jego stosowanie uniemożliwia odzyskanie pomocy państwa przyznanej z naruszeniem prawa wspólnotowego, której niezgodność ze wspólnym rynkiem została stwierdzona w ostatecznej decyzji Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 132 z 28.5.2005.


title: Sprawa T-495/07: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — PROAS przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Hiszpański rynek bitumu penetrującego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Coroczne porozumienia w sprawie podziału rynku oraz uzgadniania cen — Tłumaczenie pisma w sprawie przedstawienia zarzutów — Obliczanie kwoty grzywny — Rozsądny termin — Powaga rzeczy osądzonej)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/14

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — PROAS przeciwko Komisji
   (Sprawa T-495/07) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Hiszpański rynek bitumu penetrującego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Coroczne porozumienia w sprawie podziału rynku oraz uzgadniania cen - Tłumaczenie pisma w sprawie przedstawienia zarzutów - Obliczanie kwoty grzywny - Rozsądny termin - Powaga rzeczy osądzonej)
   2013/C 336/27
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Productos Asfálticos (PROAS), SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo C. Fernández Vicién, A. Pereda Miquel i P. Carmona Botana, potem C. Fernández Vicién i A. Pereda Miquel, a następnie C. Fernández Vicién, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, pełnomocnik, wspierany początkowo przez J. Rivasa Andrésa, adwokata, i przez M. Heenan Brónę, solicitor, potem przez J. Rivasa Andrésa i J. Gutiérreza Gisberta, adwokatów, a następnie przez J. Rivasa Andrésa)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2007) 4441 wersja ostateczna z dnia 3 października 2007 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 [WE] [sprawa COMP/38.710 — Bitum (Hiszpania)] oraz żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej w tej decyzji na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Żądania Komisji Europejskiej zmierzające do podwyższenia kwoty grzywny zostają oddalone.

               3)

               Productos Asfálticos (PROAS), SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa T-467/07: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2007 r. — Du Pont de Nemours (Francja) i inni przeciwko Komisji

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/52

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2007 r. — Du Pont de Nemours (Francja) i inni przeciwko Komisji
   (Sprawa T-467/07)
   (2008/C 51/96)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Du Pont de Nemours (France) SAS (Puteaux, Francja), Du Pont Portugal — Serviços, sociedade unipessoal, Ld.a (Lizbona, Portugalia), Du Pont Ibérica SL (Barcelona, Hiszpania), E.I. du Pont de Nemours & Co (Wilmington, Stany Zjednoczone), Du Pont de Nemours Italiana SRL (Mediolan, Włochy), Du Pont De Nemours (Nederland) BV (Dordrecht, Niderlandy), Du Pont de Nemours (Deutschland) GmbH (Bad Homburg v.d. Höhe, Niemcy), DuPont Poland sp. z o. o. (Warszawa, Polska), DuPont Romania SRL (Bukareszt, Rumunia), DuPont International Operations SARL (Le Grand Saconnex, Szwajcaria), Du Pont de Nemours International SA (Le Grand Saconnex, Szwajcaria), DuPont Solutions (France) SAS (Puteaux, Francja), Du Pont Agro Hellas AE (Halandri, Grecja) (przedstawiciele: D. Waelbroeck oraz I. Antypas, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 września 2007 r. dotyczącej niewłączenia metomylu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję;

               —

               zobowiązanie Wspólnoty, reprezentowanej przez Komisję, do naprawienia wszelkich szkód poniesionych przez skarżące wskutek stosowania spornej decyzji oraz określenie kwoty wynagrodzenia za poniesione przez nie szkody, aktualnie szacowanych na około 52,5 miliona EUR lub innej kwoty odzwierciedlającej poniesione lub potencjalne szkody po stronie skarżących, wykazane przez nie w trakcie niniejszego postępowania, uwzględniając w szczególności przyszłe szkody;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, nakazanie stronom przedstawienia w rozsądnym terminie, licząc od daty wydania wyroku, danych liczbowych dotyczących kwoty wynagrodzenia ustalonej w drodze porozumienia między stronami lub w razie braku porozumienia nakazanie stronom, by w tym samym terminie przedłożyły żądania ze szczegółowymi danymi liczbowymi;

               —

               nakazanie zapłaty odsetek od należnej kwoty, liczonych od dnia wydania wyroku przez Trybunał do dnia całkowitej zapłaty, wedle obowiązującej stopy procentowej ustalonej przez Europejski Bank Centralny w odniesieniu do podstawowych operacji refinansowania lub innej stopy procentowej określonej przez Trybunał;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Dyrektywa Rady 91/414/EWG dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (1) stanowi, że państwa członkowskie dopuszczą do obrotu środek ochrony roślin tylko jeżeli substancje czynne wchodzące w jego skład są wymienione w załączniku I i są spełnione kryteria tam ustanowione. Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2007/628/WE z dnia 19 września 2007 r. dotyczącej niewłączenia metomylu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję (2). Skarżące żądają ponadto odszkodowania za poniesione przez nie szkody wywołane sporną decyzją.
   Na poparcie ich skargi o stwierdzenie nieważności, skarżące podnoszą, że sporna decyzja została przyjęta na podstawie niepełnej i błędnej oceny ryzyka związanego z metomylem, gdyż Komisja nie uwzględniła dostępnych jej od września 2005 r. informacji.
   Skarżące twierdzą, że Komisja nadużyła swych uprawnień i naruszyła przepisy dyrektywy 91/414/EWG oraz zasady proporcjonalności, dobrej administracji, pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań, niedyskryminacji jak też prawa skarżących do przedstawienia swojego stanowiska i obowiązek uzasadnienia.

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, str. 1).

      (2)  Dz.U. L 255, str. 40.


title: Sprawa T-70/15: Wyrok Sądu z dnia 30 września 2016 r. – Trajektna luka Split/Komisja (Konkurencja — Nadużycie pozycji dominującej — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 102 TFUE — Ustalenie przez organ zarządzający portem w Splicie stawek za usługi portowe w zakresie ruchu wewnętrznego na maksymalnym poziomie — Odrzucenie skargi do Komisji — Rozpoznanie sprawy przez organ ochrony konkurencji państwa członkowskiego — Brak interesu Unii)

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/37

         Wyrok Sądu z dnia 30 września 2016 r. – Trajektna luka Split/Komisja
   (Sprawa T-70/15) (1)

   ((Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 102 TFUE - Ustalenie przez organ zarządzający portem w Splicie stawek za usługi portowe w zakresie ruchu wewnętrznego na maksymalnym poziomie - Odrzucenie skargi do Komisji - Rozpoznanie sprawy przez organ ochrony konkurencji państwa członkowskiego - Brak interesu Unii))
   (2016/C 419/47)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Trajektna luka Split d.d., (Split, Chorwacja) (przedstawiciele: adwokaci M. Bauer, H.-J. Freund i S. Hankiewicz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito, C. Urraca Caviedes, i I. Zaloguin, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga wniesiona na podstawie art. 263 TFUE, zmierzająca do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 9236 final z dnia 28 listopada 2014 r. dotyczącej odrzucenia skargi do Komisji wniesionej przez skarżącą w przedmiocie naruszenia art. 102 TFUE przez organ zarządzający portem w Splicie oraz art. 102 i 106 TFUE przez Republikę Chorwacji lub organ zarządzający portem w Splicie (sprawa AT.40199 – port w Splicie)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Trajektna luka Split d.d. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 118 z 13.4.2015.


title: Sprawa C-25/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu — Rzeczpospolita Polska) — Alicja Sosnowska przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej we Wrocławiu Ośrodek Zamiejscowy w Wałbrzychu (Podatek VAT — Dyrektywy 67/227/EWG i 77/388/EWG — Przepisy krajowe określające tryby zwrotu nadwyżki podatku VAT — Zasady neutralności podatkowej i proporcjonalności — Specjalne środki stanowiące odstępstwo)

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu — Rzeczpospolita Polska) — Alicja Sosnowska przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej we Wrocławiu Ośrodek Zamiejscowy w Wałbrzychu
   (Sprawa C-25/07) (1)

   (Podatek VAT - Dyrektywy 67/227/EWG i 77/388/EWG - Przepisy krajowe określające tryby zwrotu nadwyżki podatku VAT - Zasady neutralności podatkowej i proporcjonalności - Specjalne środki stanowiące odstępstwo)
   (2008/C 260/04)
   Język postępowania: polski
   Sąd krajowy
   Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Alicja Sosnowska

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu Ośrodek Zamiejscowy w Wałbrzychu
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu — Wykładnia art. 5 akapit trzeci WE, art. 2 dyrektywy Rady 67/227/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych (Dz.U. 71, s. 1301) oraz art. 18 ust. 4 i 27 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Uregulowanie krajowe w dziedzinie podatku od wartości dodanej przewidujące w zakresie terminu zwrotu nadwyżki mniej korzystny tryb postępowania dla podatników rozpoczynających wykonywanie czynności podlegających opodatkowaniu i zarejestrowanych jako podatnicy dokonujący dostaw wewnątrzwspólnotowych — Zasady neutralności podatkowej i proporcjonalności
   Sentencja

               1)

               Artykuł 18 ust. 4 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 2005/92/WE z dnia 12 grudnia 2005 r., oraz zasada proporcjonalności sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, takiemu jak to sporne w sprawie przed sądem krajowym, które — celem umożliwienia kontroli niezbędnych dla zapobiegania unikaniu opodatkowania i oszustwom podatkowym — wydłuża z 60 do 180 dni, licząc od dnia złożenia przez podatnika deklaracji na podatek od wartości dodanej, termin, którym dysponuje krajowy organ podatkowy celem dokonania zwrotu nadwyżki podatku od wartości dodanej danej kategorii podatników, chyba że złożą oni kaucję w kwocie 250 000 PLN.

               2)

               Przepisy, takie jak te sporne w sprawie przed sądem krajowym, nie stanowią „specjalnych środków stanowiących odstępstwo” służących zapobieganiu niektórym rodzajom oszustw podatkowych lub unikaniu opodatkowania w rozumieniu art. 27 ust. 1 szóstej dyrektywy 77/388, zmienionej dyrektywą 2005/92.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2008.


title: Sprawa T-359/17: Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2017 r. – Aldo Supermarkets/EUIPO – Aldi Einkauf (ALDI)

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/41

         Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2017 r. – Aldo Supermarkets/EUIPO – Aldi Einkauf (ALDI)
   (Sprawa T-359/17)
   (2017/C 249/56)
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Aldo Supermarkets (Warna, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat C. Saettel)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG (Essen, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „ALDI” – zgłoszenie nr 12 749 586

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 marca 2017 r. w sprawie R 976/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie zasady 19 rozporządzenia nr 2868/95;

               —

               Istnienie sprzeczności w uzasadnieniu, z uwagi na to, że Izba Odwoławcza przyznała w pkt 18 zaskarżonej decyzji, że formularz wniesienia sprzeciwu zawierał kolorowe przedstawienie wcześniejszego znaku towarowego i w pkt 24 zaskarżonej decyzji, że skarżąca przedstawiła plik w formacie PDF ukazujący kolorowe przedstawienie znaku towarowego, mimo iż wypowiedzi tych nie można pogodzić z ustaleniem dokonanym w pkt od 22 do 25 zaskarżonej decyzji, że nie przedkładając kolorowego przedstawienia tego znaku skarżąca zasadniczo nie udowodniła istnienia swego wcześniejszego znaku towarowego;

               —

               Naruszenie prawa do obrony oraz zasady kontradyktoryjności, ponieważ Izba Odwoławcza podniosła z urzędu naruszenie zasady 19 rozporządzenia wykonawczego bez wysłuchania stron w przedmiocie tego zarzutu, mimo że zasada kontradyktoryjności nakłada na izby odwoławcze obowiązek wysłuchania stron na okoliczność każdego zarzutu, który zamierzają one podnieść z urzędu;

               —

               Naruszenie art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 i zasady 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia wykonawczego.