               18.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/8

         Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2012 r. przez DB Schenker przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-7/12)
   2012/C 314/08
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 9 lipca 2012 r. przez spółki Schenker North AB, Schenker Privpak AB oraz Schenker Privpak AS (zwane łącznie „DB Schenker”), reprezentowane przez Jona Midthjella, adwokata w Advokatfirmaet Midthjell AS, Grev Wedels plass 5, N-0151 Oslo, Norwegia.
   Skarżący występują do Trybunału EFTA o:
   w odniesieniu do skargi dotyczącej zaniechania działania:

               1)

               orzeczenie, że pozwany naruszył postanowienia art. 37 ust. 1 porozumienia o nadzorze i Trybunale poprzez zaniechanie wypełnienia swoich obowiązków wynikających z zasad dotyczących dostępu do dokumentów, z porozumienia o nadzorze i Trybunale oraz z Porozumienia EOG oraz określenia swego stanowiska w sprawie wniosku, jaki skarżący przedłożyli w dniu 3 sierpnia 2010 r., dotyczącego dostępu do całości akt w sprawie ESA nr 34250 (Norway Post/Privpak); oraz

               2)

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania;

         w odniesieniu do wniosku o odszkodowanie: o wydanie wstępnego orzeczenia co do odpowiedzialności pozwanego oraz odsunięcie na dalszy etap postępowania kwestii oceny wysokości szkód, które można przypisać pozwanemu:

               1)

               uznanie, że brak działania ze strony pozwanego między dniem 7 września 2010 r. lub dowolnym późniejszym dniem a dniem, w którym pozwany zajął oficjalne stanowisko w sprawie wniosku skarżących o dostęp do całości akt w sprawie ESA nr 34250 (Norway Post), tj. dniem 3 sierpnia 2010 r., czyni pozwanego odpowiedzialnym za szkodę, w tym zobowiązuje go do wypłaty odsetek za zwłokę, zgodnie z art. 46 ust. 2 porozumienia o nadzorze i Trybunale;

               2)

               w ciągu sześciu miesięcy od zajęcia przez pozwanego w dniu 3 sierpnia 2010 r. oficjalnego stanowiska w sprawie wniosku skarżących o dostęp do całości akt w sprawie ESA nr 34250 (Norway Post) skarżący poinformują Trybunał o kwocie żądanego odszkodowania oraz o tym, czy strony są zgodne co do tej kwoty;

               3)

               w przypadku braku porozumienia co do kwoty odszkodowania strony przedkładają w Trybunale, w tym samym okresie, swoje obliczenia wysokości szkód, które można przypisać faktowi niezajęcia przez pozwanego oficjalnego stanowiska w sprawie wniosku skarżących o dostęp do całości akt w sprawie ESA nr 34250 (Norway Post) złożonego w dniu 3 sierpnia 2010 r.;

               4)

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarżący Schenker North AB, Schenker Privpak AB oraz Schenker Privpak AS są częścią DB Schenker, międzynarodowej grupy prowadzącej działalność w zakresie spedycji ładunków i logistyki, należącej do spółki Deutsche Bahn AG. Schenker North AB prowadzi działalność gospodarczą grupy na lądzie, na morzu oraz w zakresie transportu kolejowego w Norwegii, Szwecji i Danii, w tym poprzez jednostki zależne Schenker Privpak AS oraz Schenker Privpak AB (zwane łącznie „DB Schenker”).

               —

               W dniu 14 lipca 2010 r. Urząd Nadzoru EFTA przyjął decyzję w sprawie nr 34250 (Norway Post/Privpak), w której stwierdził, że spółka Norway Post nadużywała swojej pozycji dominującej na norweskim rynku usług doręczania paczek od klientów biznesowych do klientów indywidualnych w latach 2000–2006. Decyzja ta została podtrzymana przez Trybunał EFTA w sprawie E-15/10 Posten Norge AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA. Skarżący dochodzą swoich praw do odszkodowania od Norway Post za szkodę spowodowaną naruszeniem i chcą zrewidować sposób prowadzenia dochodzenia i procedury administracyjnej przez pozwanego. Dnia 3 sierpnia 2010 r. skarżący złożyli wniosek o dostęp do dokumentów dotyczących sprawy ESA nr 34250 zgodnie z zasadami dotyczącymi dostępu do dokumentów ustanowionymi decyzją Urzędu Nadzoru EFTA nr 407/08/COL z dnia 27 czerwca 2008 r.

               —

               Dnia 8 marca 2012 r. skarżący złożyli zawiadomienie poprzedzające wniesienie skargi przeciwko pozwanemu zgodnie z art. 37 ust. 2 porozumienia o nadzorze i Trybunale, w związku z tym, że pozwany nie podjął ostatecznej decyzji w sprawie ich wniosku o dostęp złożonego w dniu 3 sierpnia 2010 r. Skarżący twierdzą, że pozwany nie podjął decyzji w sprawie ich wniosku o dostęp po upływie ustawowego okresu poprzedzającego wniesienie skargi, powodując tym samym straty.

         Skarżący twierdzą, że Urząd Nadzoru EFTA:

               —

               naruszył art. 37 porozumienia o nadzorze i Trybunale poprzez niewywiązanie się ze swoich zobowiązań prawnych dotyczących podjęcia decyzji w sprawie wniosku o dostęp złożonego przez skarżących w dniu 3 sierpnia 2010 r. oraz

               —

               naruszył art. 46 ust. 2 porozumienia o nadzorze i Trybunale poprzez niewywiązanie się ze swoich zobowiązań prawnych dotyczących podjęcia we właściwym czasie decyzji w sprawie wniosku o dostęp złożonego przez skarżących w dniu 3 sierpnia 2010 r. i rozpatrzenia tego wniosku w sposób zgodny z prawem.


title: Sprawa T-681/15: Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2017 r. – Environmental Manufacturing/EUIPO – Société Elmar Wolf (Przedstawienie głowy wilka) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego głowę wilka — Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy Outils WOLF — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/21

         Wyrok Sądu z dnia 3 maja 2017 r. – Environmental Manufacturing/EUIPO – Société Elmar Wolf (Przedstawienie głowy wilka)
   (Sprawa T-681/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego głowę wilka - Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy Outils WOLF - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 195/28)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Environmental Manufacturing LLP (Stowmarket, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Malynicz, QC)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Société Elmar Wolf (Wissembourg, Francja) (przedstawiciel: adwokat N. Boespflug)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 września 2015 r. (sprawa R 1252/2015-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Société Elmar Wolf a Environmental Manufacturing.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Environmental Manufacturing LLP zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa T-107/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  18 stycznia 2006  — Regione Marche przeciwko Komisji ([Zintegrowany program śródziemnomorski (PIM) dla Regione Marche (Włochy) — Zakończenie pomocy finansowej — Wydatki niekwalifikujące się — Skarga o stwierdzenie nieważności — Brak podstawy prawnej — Uzasadnione oczekiwania — Brak uzasadnienia])

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/15

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 stycznia 2006 — Regione Marche przeciwko Komisji
   (Sprawa T-107/03) (1)

   ([Zintegrowany program śródziemnomorski (PIM) dla Regione Marche (Włochy) - Zakończenie pomocy finansowej - Wydatki niekwalifikujące się - Skarga o stwierdzenie nieważności - Brak podstawy prawnej - Uzasadnione oczekiwania - Brak uzasadnienia])
   (2006/C 74/30)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Regione Marche [Przedstawiciele: adwokaci A. Pappalardo, M. Merola i D. Domenicucci]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: E. de March i L. Flynn, pełnomocnicy wspiernai przez adwokata A. Dal Ferrę]
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji wynikającej z pisma skierowanego w dniu 18 grudnia 2002 r. do rządu włoskiego dotyczącej zakończenia pomocy finansowej Wspólnoty przyznanej z tytułu zintegrowanego programu śródziemnomorskiego (PIM) dla Regione Marche (Włochy)
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami własnymi i kosztami poniesionymi przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 124 z 24.05.2003 r.


title: Sprawa T-223/13: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2013 r. — Cofresco Frischhalteprodukte GmbH & Co. KG przeciwko Komisji

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/35

         Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2013 r. — Cofresco Frischhalteprodukte GmbH & Co. KG przeciwko Komisji
   (Sprawa T-223/13)
   2013/C 171/67
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Cofresco Frischhalteprodukte GmbH & Co. KG (Minden, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Weil)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie ze skutkiem natychmiastowym, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności dyrektywy Komisji 2013/2/UE z dnia 7 lutego 2013 r. zmieniającej załącznik I do dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, w zakresie, w jakim dodaje ona „rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał (np. folia z tworzywa sztucznego, aluminium, papier)” do przykładów produktów stanowiących opakowania;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów, które są zasadniczo identyczne z pierwszymi pięcioma zarzutami podniesionymi w ramach sprawy T-202/13 Group d'Hygiène przeciwko Komisji lub są do nich podobne.


title: Sprawa T-94/16: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2016 r. – Sheridan/Parlament

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/33

         Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2016 r. – Sheridan/Parlament
   (Sprawa T-94/16)
   (2016/C 145/40)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gavin Sheridan (Midleton, Irlandia) (przedstawiciel: adwokat N. Pirc Musar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego A(2015)13844 C z dnia 14 stycznia 2016 r. oddalającej wniosek potwierdzający skarżącego o dostęp do określonych dokumentów dotyczących informacji o kosztach podróży, dietach, dodatku z tytułu kosztów ogólnych i kosztach pomocy parlamentarnej posłów do Parlamentu Europejskiego;

               —

               Obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami skarżącego na podstawie art. 134 i 140 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty strony skarżącej są zasadniczo identyczne lub podobne, jak w sprawie T-639/15, Psara/Parlament (Dz.U. 2016, C 48, s. 53).


title: Sprawa C-618/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 23 listopada 2015 r. – Concurrence Sàrl/Samsung Electronics France SAS, Amazon Services Europe Sàrl

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/37

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 23 listopada 2015 r. – Concurrence Sàrl/Samsung Electronics France SAS, Amazon Services Europe Sàrl
   (Sprawa C-618/15)
   (2016/C 038/51)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Concurrence Sàrl

      Strona pozwana: Samsung Electronics France SAS, Amazon Services Europe Sàrl

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że w razie zarzucanego naruszenia zakazów odsprzedaży poza siecią dystrybucji selektywnej i za pośrednictwem portalu handlowego przez oferty sprzedaży umieszczone online na kilku stronach internetowych prowadzonych w różnych państwach członkowskich autoryzowany dystrybutor uważający się za poszkodowanego ma możliwość wniesienia powództwa o zaprzestanie niezgodnych z prawem zakłóceń do sądu właściwego dla terytorium, na którym są lub były dostępne treści umieszczone online, czy też wymagane jest istnienie innego łącznika?

      (1)  JO L 12, s. 1.


title: Sprawy połączone T-40/12 i T-183/12: Wyrok Sądu z dnia 19 listopada 2014 r. – European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki przeciwko Europol (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Świadczenie usług dotyczących systemu zarządzania dokumentami i korporacyjnego portalu w sieci wewnętrznej — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Obowiązek uzasadnienia — Równość traktowania — Przejrzystość — Proporcjonalność — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/27

         Wyrok Sądu z dnia 19 listopada 2014 r. – European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki przeciwko Europol
   (Sprawy połączone T-40/12 i T-183/12) (1)

   ((Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Świadczenie usług dotyczących systemu zarządzania dokumentami i korporacyjnego portalu w sieci wewnętrznej - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Obowiązek uzasadnienia - Równość traktowania - Przejrzystość - Proporcjonalność - Odpowiedzialność pozaumowna))
   (2015/C 007/30)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Ettelbrück, Luksemburg) i Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci V. Christianos i S. Paliou)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol) (przedstawiciele: J. Teal i T. de Maignas, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata P. Anestisa, C. Kennedy-Loest, solicitor, adwokatów N. Pourbaix i D. Vallindasa)

      Przedmiot

   W sprawie T-40/12, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Europolu z dnia 22 listopada 2011 r. w sprawie odrzucenia oferty złożonej przez skarżące w ramach przetargu D/C3/1104 dotyczącego zapewnienia systemu zarządzania treścią korporacyjną (zarządzanie dokumentami, rejestrami i procesami biznesowymi) oraz korporacyjnego portalu w sieci wewnętrznej (Dz.U. 2011/S 134-222044), a w sprawie T-183/12, po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Europolu o udzieleniu ww. zamówienia innemu oferentowi, a po drugie, żądanie odszkodowania za szkodę wynikająca z utraty przez skarżące szansy otrzymania zamówienia.

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-40/12 i T-183/12 zostają połączone do celów wydania wyroku.

               2)

               Skargi zostają oddalone.

               3)

               European Dynamics Luxembourg SA i Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE pokrywają własne koszty i zostają obciążone kosztami poniesionymi przez Europejski Urząd Policji (Europol).

      (1)  Dz.U. C 109 z 14.4.2012.


title: Sprawa C-70/11 P: Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 5 lipca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/27

         Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 5 lipca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-70/11 P) (1)

   2012/C 366/49
   Język postępowania: szwedzki
   Prezes ósmej izby Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 120 z 16.4.2011.


title: Sprawa T-195/08: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2008 r. — Antwerpse Bouwwerken przeciwko Komisji

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/28

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2008 r. — Antwerpse Bouwwerken przeciwko Komisji
   (Sprawa T-195/08)
   (2008/C 183/52)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Antwerpse Bouwwerken NV (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: J. Verbist i D. de Keuster, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 29 kwietnia 2008 r., doręczonej przez Komisję pismem z dnia 29 kwietnia 2008 r. otrzymanym przez skarżącą w dniu 5 maja 2008 r., w której Komisja poinformowała skarżącą, że jej oferta nie została wybrana, co zostało uzupełnione w piśmie Komisji z dnia 6 maja 2008 r. otrzymanym przez skarżącą w dniu 8 maja 2008 r., w którym Komisja wskazuje powody decyzji odmownej, a także stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie udzielenia zamówienia, doręczonej przez Komisję pismem z dnia 15 maja 2008 r. otrzymanym przez skarżącą w dniu 16 maja 2008 r.;

               —

               stwierdzenie, że Komisja ponosi pozaumowną odpowiedzialność za szkody doznane przez skarżącą, oraz późniejsze oszacowanie ich wysokości;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca złożyła ofertę w ramach przetargu ogłoszonego przez Komisję na budowę hali produkcyjnej materiałów referencyjnych (1). Ostatecznie Komisja nie wybrała oferty skarżącej.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi naruszenie art. 91 rozporządzenia nr 1605/2002 (2) oraz art. 122, 138 i 148 rozporządzenia nr 2342/2002 (3) w związku z art. 2 i 28 dyrektywy 2004/18/WE (4).
   Zdaniem skarżącej z protokołu postępowania przetargowego wynika, że wybrana oferta nie spełniała istotnego warunku specyfikacji zamówienia i że w konsekwencji należało odrzucić tę ofertę ze względu na jej niezgodność ze wspomnianą specyfikacją. Według skarżącej interwencja oferenta, który złożył zwycięską ofertę, nie służyła jedynie wyjaśnieniu oferty, ale była jej uzupełnieniem, co było niedozwolone na tym etapie postępowania.
   Ponadto decyzja w sprawie udzielenia zamówienia narusza zasadę przejrzystości, ponieważ istotne elementy protokołu oceny przekazanego skarżącej uczyniono nieczytelnymi.

      (1)  B-Geel: Budowa hali produkcyjnej materiałów referencyjnych (2006/S 102-108785).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002 L 248, str. 1).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002 L 357, str. 1).

      (4)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, str. 114).


title: Sprawa C-217/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Confederación Española de Empresarios de Estaciones de Servicio przeciwko Compañía Española de Petróleos SA (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Porozumienia między przedsiębiorstwami — Artykuł 85 traktatu EWG (po zmianach art. 85 traktatu WE, obecnie art. 81 ust. 1 WE) — Artykuły 10-13 rozporządzenia (EWG) nr o 1984/83 — Umowy w sprawie wyłącznego zakupu paliw między prowadzącymi stacje paliw i przedsiębiorstwami paliwowymi zwane umowami opartymi na prowizji za sprzedaż wraz z gwarancją i umowami agencyjnymi )

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Confederación Española de Empresarios de Estaciones de Servicio przeciwko Compañía Española de Petróleos SA
   (Sprawa C-217/05) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Porozumienia między przedsiębiorstwami - Artykuł 85 traktatu EWG (po zmianach art. 85 traktatu WE, obecnie art. 81 ust. 1 WE) - Artykuły 10-13 rozporządzenia (EWG) nro 1984/83 - Umowy w sprawie wyłącznego zakupu paliw między prowadzącymi stacje paliw i przedsiębiorstwami paliwowymi zwane „umowami opartymi na prowizji za sprzedaż wraz z gwarancją” i „umowami agencyjnymi”)
   (2006/C 331/15)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal Supremo
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Confederación Española de Empresarios de Estaciones de Servicio

      Strona pozwana: Compañía Española de Petróleos SA
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Supremo — Wykładnia art. 10 — 13 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1984/83 z dnia 22 czerwca 1983 r. w sprawie zastosowania art. 85 ust. 3 traktatu do kategorii umów w sprawie wyłącznego zakupu (Dz.U. L 173, str. 5) — Umowy w sprawie wyłącznej dystrybucji paliw, które zostały nazwane umowami komisu lub umowami agencyjnymi, lecz zawierają pewne szczególne elementy
   Sentencja

               1.

               Artykuł 85 traktatu WE (po zmianach art. 85 ust. 1 traktatu WE, obecnie art. 81 ust. 1 WE) znajduje zastosowanie do umowy w sprawie wyłącznej dystrybucji paliw, takiej jak sporna umowa w postępowaniu przed sądem krajowym, która została zawarta między dostawcą a prowadzącym stację paliw, jeżeli prowadzący stację paliw ponosi ryzyko finansowe lub handlowe towarzyszące sprzedaży osobom trzecim w zakresie, którego nie można lekceważyć.

               2.

               Artykuły 10 13 rozporządzenia Komisji (EWG) 1984/83 z dnia 22 czerwca 1983 r. w sprawie zastosowania art. 85 ust. 3 traktatu do kategorii umów w sprawie wyłącznego zakupu należy interpretować w ten sposób, że rozporządzenie to nie obejmuje takiej umowy w zakresie, w jakim przewiduje ona zobowiązanie prowadzącego stację paliw do przestrzegania przy sprzedaży ceny detalicznej ustalonej przez dostawcę.

      (1)  Dz.U. C 193 z 6.8.2005.


title: Sprawa C-137/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. — Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Rozporządzenie (WE) nr 2252/2004 — Paszporty i dokumenty podróży wydawane przez państwa członkowskie — Normy dotyczące zabezpieczeń i danych biometrycznych — Ważność)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. — Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-137/05) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 2252/2004 - Paszporty i dokumenty podróży wydawane przez państwa członkowskie - Normy dotyczące zabezpieczeń i danych biometrycznych - Ważność)
   (2008/C 51/10)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: C. Jackson i C. Gibbs, pełnomocnicy, oraz A. Dashwood, barrister)

      Interwenci po stronie skarżącej: Irlandia (przedstawiciele: D. O'Hagan, pełnomocnik oraz A. Collins, SC, P. McGarry, BL), Republika Słowacka (przedstawiciele: R. Procházka, J. Čorba i B. Ricziová, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Schutte, R. Szostak i G. Giglio, pełnomocnicy)

      Interwenci po stronie pozwanej: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: J. M Rodríguez Cárcamo, pełnomocnik), Królestwo Niderlandów (przedstawiciel: H. G. Sevenster, pełnomocnik), Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: C. O'Reilly, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 2252/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie (Dz.U. L 385, str. 1)
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Hiszpanii, Zjednoczone Królestwo Niderlandów i Republika Słowacka oraz Komisja Wspólnot Europejskich ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 132 z 28.5.2005 r.


title: Sprawa T-289/06: Skarga wniesiona w dniu 11 października 2006 r. — CESD-Communautaire przeciwko Komisji

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/20

         Skarga wniesiona w dniu 11 października 2006 r. — CESD-Communautaire przeciwko Komisji
   (Sprawa T-289/06)
   (2006/C 310/41)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Centre Européen pour la Statistique et le Développement ASBL — CESD-Communautaire ASBL (Luksemburg, Wielkie Księstwo Luksemburga) (przedstawiciele: D. Grisay i D. Piccininno, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               przyjęcie niniejszej skargi o stwierdzenia nieważności, wniesionej na podstawie art. 230 WE przeciwko decyzji Komisji z dnia 11 sierpnia 2006 r.,

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi,

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie zasadności skargi i rozstrzygnięcie co do nieważności decyzji Komisji z dnia 11 sierpnia 2006 r., ponieważ jest ona wynikiem nadużycia władzy lub jest obarczona brakiem uzasadnienia, jak również oczywiście błędną oceną,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzją z dnia 11 sierpnia 2006 r. Komisja, na podstawie art. 93 ust. 1 lit. f) rozporządzenia finansowego (1), stwierdziła, że skarżąca istotnie naruszyła warunki trzech umów wiążących ją z Eurostat w przedmiocie współpracy technicznej w dziedzinie statystyki (program PHARE) poprzez odmowę przekazania do dyspozycji Komisji informacji pozwalających na przeprowadzenie audytu w zakresie realizacji spornych umów. Ponadto zaskarżona decyzja precyzuje, że Komisja zastrzega sobie prawo do realizacji naruszonych postanowień umownych wszelkimi stosowanymi środkami, w tym na drodze sądowej, a w razie potrzeby dochodząc zwrotu kwot, jakie okazałyby się należne.
   Na poparcie żądania stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji skarżąca powołuje trzy zarzuty.
   Zarzut pierwszy oparty jest na domniemanym nadużyciu władzy, analizowanym pod kątem obejścia procedury, z tego względu, że zaskarżona decyzji omija szczególne procedury rozstrzygania sporów przewidziane w każdej z umów zawartych przez skarżącą z Komisją na podstawie art. 57 rozporządzenia finansowego nr 1605/2002, zastępując je w sposób jednostronny decyzją opartą na art. 93 ust. 1 lit. f) tego samego rozporządzenia. Skarżąca utrzymuje, że Komisja dopuściła się nadużycia procedury przewidzianej w art. 93 ust. 1 lit. f) w stosunku do jego podstawowego celu, jakim jest w opinii skarżącej wykluczenie oferentów, którzy jak stwierdzono, dopuścili się istotnego naruszenia warunków umowy przy okazji pierwszego przetargu, z uczestnictwa w następnej procedurze przetargowej, w celu wypowiedzenia umów, z których każda przewiduje inny sposób rozstrzygania sporów, określając właściwość sądu i znajdujące zastosowanie prawo.
   Zarzut drugi powołany przez skarżącą jest oparty na braku uzasadnienia. Skarżąca twierdzi, że sporna decyzja nie została właściwie uzasadniona, ani pod względem prawnym, ponieważ formułuje ona nieodpowiednie uzasadnienie polegające na zastosowaniu w sferze stosunków umownych przepisu dotyczącego właściwego zarządzania wspólnotowymi przetargami publicznymi, ani pod względem faktycznym, ponieważ zarzuty przedstawione przez Komisję w odniesieniu do skarżącej są pozbawione wszelkich podstaw, jako że skarżąca wykazała wolę współpracy ze służbami Komisji do spraw audytu.
   W zarzucie trzecim skarżąca podnosi, że Komisja dokonała oczywiście błędnej oceny, jako że sporna decyzja dokonuje kwalifikacji zarzucanych skarżącej faktów bez uprzedniego uznania ich za istotne naruszenie warunków umowy, stosując procedury umowne wynikających z art. 57, akapit drugi rozporządzenia nr 1650/2002.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, str. 1).


title: Sprawa C-279/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 4 czerwca 2012 r. — Fish Legal, Emily Shirley przeciwko The Information Commissioner, United Utilities, Yorkshire Water and Southern Water

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 4 czerwca 2012 r. — Fish Legal, Emily Shirley przeciwko The Information Commissioner, United Utilities, Yorkshire Water and Southern Water
   (Sprawa C-279/12)
   2012/C 250/17
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Upper Tribunal

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strony skarżące: Fish Legal, Emily Shirley

      Strony pozwane: The Information Commissioner, United Utilities, Yorkshire Water and Southern Water

      Pytania prejudycjalne

      Artykuł 2 pkt 2 lit. b) dyrektywy 2003/4/WE
       (1)

               1)

               Czy przy rozważaniu zagadnienia, czy osoba fizyczna lub prawna „na mocy prawa krajowego sprawuje publiczne funkcje administracyjne”, należy stosować wyłącznie prawo krajowe i jego analizę?

               2)

               Jeżeli nie, jakie kryteria prawa Unii mogą lub nie mogą być użyte w celu ustalenia, czy:

                           i)

                           rozpatrywana funkcja jest co do istoty „publiczną funkcją administracyjną”;

                           ii)

                           prawo krajowe powierzyło rzeczywiście tej osobie pełnienie takiej funkcji?

      Artykuł 2 pkt 2 lit. c) dyrektywy 2003/4/WE

               3)

               Co oznacza pojęcie osoby „podlegającej organowi lub osobie, o których mowa w art. 2 pkt 2 lit. a) lub b)”? Jakie są w szczególności charakter, forma i stopień wymaganej podległości oraz jakie kryteria mogą lub nie mogą być zastosowane do określenia takiej podległości?

               4)

               Czy „emanacja państwa” (według pkt 20 wyroku w sprawie C 188/89 Foster przeciwko British Gas plc) jest koniecznie osobą, o której mowa w art. 2 pkt 2 lit. c)?

      Artykuł 2 pkt 2 lit. b) i c)

               5)

               Gdy osoba spełnia kryteria któregokolwiek z powyższych postanowień w odniesieniu do niektórych wykonywanych funkcji, obowiązków lub usług, czy zobowiązanie do przekazywania informacji o środowisku ogranicza się do informacji dotyczących takich funkcji, obowiązków lub usług, czy też rozciąga się ono na wszelkie posiadane w jakimkolwiek celu informacje o środowisku?

      (1)  Dyrektywa 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylająca dyrektywę Rady 90/313/EWG (Dz.U. L 41, s. 26).


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 czerwca 2004 r. w sprawie T-267/02 Rewe-Zentral AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Częściowa odmowa rejestracji — Cofnięcie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/39

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 14 czerwca 2004 r.
   w sprawie T-267/02 Rewe-Zentral AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Częściowa odmowa rejestracji - Cofnięcie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   (2004/C 228/89)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-267/02, REWE-ZENTRAL AG z siedzibą w Kolonii (Niemcy), reprezentowanej przez H. Eichmann, G. Barth, U. Blumenröder, C. Niklas-Falter, M. Kinkeldey, K. Brandt, A. Franke, U. Stephani, B. Allekotte, E. Pfrang, K. Lochner i B. Trele, adwokatów, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: J. Weberndorfer i G. Schneider), w której interwenientem w postępowaniu przed Sądem jest Fritidsresor AB z siedzibą w Sztokholmie, reprezentowana przez U. Sander, adwokata, mającej za przedmiot skargę na decyzję pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 lipca 2002 r. (sprawa R 888/2000-1) w sprawie odmowy rejestracji oznaczenia Atlasreisen jako wspólnotowego znaku towarowego, Sąd (druga izba) w składzie: J. Pirrung, prezes, A. W. H. Meij i I. Pelikánová, sędziowie, sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 14 czerwca 2004 r. postanowienie, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Nie zachodzi potrzeba orzekania w przedmiocie skargi.

               2)

               Każda ze stron poniesie koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 289 z 23.11.2002.


title: Sprawa T-319/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  1 czerwca 2006 r.  — Port Support Customs Rotterdam przeciwko Komisji

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/40

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 czerwca 2006 r. — Port Support Customs Rotterdam przeciwko Komisji
   (Sprawa T-319/04) (1)

   (2006/C 178/73)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004


title: Wykreślenie sprawy C-81/04

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/32

         Wykreślenie sprawy C-81/04 (1)

   (2005/C 217/64)

      (Język postępowania: niemiecki)

   Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-81/04 Veronika Richert przeciwko VK GmbH Service Gesellschaft für Vermögenszuordnung und Kommunalisierung mbH. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Berlin).

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004


title: Sprawa C-181/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal do Porto w dniu  7 kwietnia 2006 r.  — Deutsche Lufthansa AG przeciwko Ana — Aeroportos de Portugal SA

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal do Porto w dniu 7 kwietnia 2006 r. — Deutsche Lufthansa AG przeciwko Ana — Aeroportos de Portugal SA
   (Sprawa C-181/06)
   (2006/C 154/18)
   Język postępowania: portugalski
   Sąd krajowy
   Tribunal Administrativo e Fiscal do Porto.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Deutsche Lufthansa AG

      Strona pozwana: Ana — Aeroportos de Portugal SA
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy suma opłaty za obsługę administracyjną i nadzór wymagana na podstawie art. 10 ust. 1 Decreto-Regulamentar nr 12/99 z dnia 30 lipca może być uznana za wynagrodzenie „ustalane na podstawie właściwych, obiektywnych, przejrzystych i niedyskryminujących kryteriów” w rozumieniu art. 16 ust. 3 dyrektywy Rady 96/67/WE (1) z dnia 15 października 1996 r.?

               2)

               Czy obowiązek uiszczenia określonej sumy z tytułu opłaty za obsługę administracyjną i nadzór, na podstawie art. 10 ust. 1 Decreto-Regulamentar nr 12/99 z dnia 30 lipca, art. 18 ust. 2 Decreto-Lei nr 102/90 z dnia 21 marca zmienionego Decreto-Lei nr 280/99 z dnia 26 lipca i pozostałych przepisów określających wysokość tej opłaty koliduje lub jest niezgodny ze swobodnym dostępem do rynku usług obsługi naziemnej osób trzecich, zgodnie z art. 6 dyrektywy Rady 96/67/WE z dnia 15 października 1996 r.?

               3)

               Czy obowiązek uiszczenia określonej sumy z tytułu opłaty za obsługę administracyjną i nadzór, na podstawie art. 10 ust. 1 Decreto-Regulamentar nr 12/99 z dnia 30 lipca, art. 18 ust. 2 Decreto-Lei nr 102/90 z dnia 21 marca zmienionego Decreto-Lei nr 280/99 z dnia 26 lipca i pozostałych przepisów określających wysokość tej opłaty, koliduje lub jest niezgodny z realizacją rynku wewnętrznego i zasad przyjętych w art. 3 lit. c) i art. 4 WE?

               4)

               Czy obowiązek uiszczenia określonej sumy z tytułu opłaty za obsługę administracyjną i nadzór, na podstawie art. 10 ust. 1 Decreto-Regulamentar nr 12/99 z dnia 30 lipca, art. 18 ust. 2 Decreto-Lei nr 102/90 z dnia 21 marca zmienionego Decreto-Lei nr 280/99 z dnia 26 lipca i pozostałych przepisów określających wysokość tej opłaty, można uznać za nadużycie w rozumieniu art. 82 WE?

      (1)  Dyrektywa w sprawie dostępu do rynku usług obsługi naziemnej w portach lotniczych Wspólnoty (Dz.U. L 272, str.36)


title: Sprawa F-87/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 30 stycznia 2013 r. — Wahlström przeciwko Frontexowi (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Nieprzedłużenie umowy o pracę na czas określony — Artykuł 8 WZiPW — Procedura — Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych — Właściwość)

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/32

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 30 stycznia 2013 r. — Wahlström przeciwko Frontexowi
   (Sprawa F-87/11) (1)

   (Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Nieprzedłużenie umowy o pracę na czas określony - Artykuł 8 WZiPW - Procedura - Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych - Właściwość)
   2013/C 147/57
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kari Wahlström (Alimos, Grecja) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej (Frontex), (przedstawiciele: S. Vuorensola i H. Caniard, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Durona)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o nieprzedłużeniu umowy o pracę zawartej ze skarżącym w charakterze członka personelu tymczasowego

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji dyrektora wykonawczego Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej z dnia 10 grudnia 2010 r. o nieprzedłużeniu umowy o pracę zawartej z K. Wahlströmem w charakterze członka personelu tymczasowego.

               2)

               Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez K. Wahlströma.

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011, s. 45


title: Sprawa T-301/06: Skarga wniesiona w dniu 27 października 2006 r. — Lemaître Sécurité przeciwko Komisji

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/60

         Skarga wniesiona w dniu 27 października 2006 r. — Lemaître Sécurité przeciwko Komisji
   (Sprawa T-301/06)
   (2006/C 326/129)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Lemaître Sécurité SAS (La Walck, Francja), (przedstawiciel: adwokat D. Bollecker)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie dopuszczalności wniesionej przez spółkę Lemaître Sécurité skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 28 sierpnia 2006 r. o zakończeniu postępowania antydumpingowego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 28 sierpnia 2006 r. o zakończeniu postępowania antydumpingowego zgodnie z postanowieniami art. 231 akapit pierwszy WE;

               —

               nakazanie rewizji zamknięcia postępowania antydumpingowego w odniesieniu do obuwia ochronnego;

               —

               zagwarantowanie wykonania wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zgodnie z art. 233 WE;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na mocy decyzji 2006/582/WE z dnia 28 sierpnia 2006 r. (1) Komisja zakończyła postępowania antydumpingowe dotyczące przywozu obuwia z noskiem ochronnym pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Indii, w następstwie cofnięcia przez głównego zawiadamiającego o naruszeniu jego zawiadomienia, co było konsekwencją pisma Komisji z dnia 5 lipca 2006 r., w którym stwierdziła ona — po przeprowadzeniu dochodzenia — istnienie dumpingu w odniesieniu do obuwia ochronnego, odmawiając jednak nałożenia ceł antydumpingowych ze względu na brak interesu po stronie Wspólnoty Europejskiej w ich nałożeniu. Skarżąca spółka, europejski producent obuwia ochronnego, utrzymuje, że wskutek przywozu obuwia pochodzącego z Chin i Indii i w braku środków podjętych w celu przywrócenia uczciwej konkurencji ponosi ona szkodę o charakterze ekonomicznym i strategicznym.
   Na poparcie skargi skarżąca spółka podnosi trzy zarzuty.
   Zarzut pierwszy dotyczy niedostatecznego uzasadnienia polegającego na tym, że jej zdaniem Komisja nie przedstawiła w sposób jasny i jednoznaczny powodów, dla których odmówiła przyjęcia środków antydumpingowych.
   Zarzut drugi jest oparty na naruszeniu art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 384/96 (2) w związku z art. 2, 3 ust. 1 lit. m), art. 127 akapit drugi i 157 akapit pierwszy WE polegającym na tym, że Komisja nie dokonała w niniejszym przypadku prawidłowej oceny istnienia wspólnotowego interesu w przyjęciu środków antydumpingowych.
   W ramach zarzutu trzeciego skarżąca spółka twierdzi, że Komisja — uznając wyraźnie istnienie dumpingu w odniesieniu do obuwia ochronnego i odmawiając podjęcia środków w celu jego usunięcia — naruszyła zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań.

      (1)  Dz.U. 2006, L 234, str. 33.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, Dz.U. 1996, L 56, str. 1, zmienione po raz ostatni rozporządzeniem (WE) nr 2117/2005, Dz.U. L 340, str. 17.


title: Sprawa T-356/11: Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2013 r. — Restoin przeciwko OHIM (EQUIPMENT) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego EQUIPMENT — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artkuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/20

         Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2013 r. — Restoin przeciwko OHIM (EQUIPMENT)
   (Sprawa T-356/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego EQUIPMENT - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artkuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)
   2013/C 189/39
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Christian Restoin (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Alcaraz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 kwietnia 2011 r. (sprawa R 1430/2010-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego EQUIPMENT jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Christian Restoin zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa T-50/13: Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2014 r. – Think Schuhwerk przeciwko OHIM – Müller (VOODOO) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy VOODOO — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru opisowego — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zła wiara — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/32

         Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2014 r. – Think Schuhwerk przeciwko OHIM – Müller (VOODOO)
   (Sprawa T-50/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy VOODOO - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru opisowego - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zła wiara - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 007/34)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Think Schuhwerk GmbH (Kopfing, Austria) (przedstawiciel: adwokat M. Gail)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Andreas Müller (Ulm, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Pick)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 listopada 2012 r. (sprawa R 474/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Think Schuhwerk GmbH a Andreasem Müllerem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Think Schuhwerk GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 86 z 23.3.2013.


title: Sprawa T-100/10: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 r. — Nordzucker przeciwko Komisji

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/67

         Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2010 r. — Nordzucker przeciwko Komisji
   (Sprawa T-100/10)
   2010/C 113/100
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Nordzucker AG (Braunschweig, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Niestedt)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1193/2009 (1);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               —

               zarzut dotyczący braku kompetencji Komisji do wydania rozporządzenia w sprawie opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze od 2002/2003 do 2005/2006, w ramach którego skarżąca twierdzi, że nie obowiązywała już podstawa prawna, na której Komisja oparła to rozporządzenie;

               —

               zarzut naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, w ramach którego skarżąca twierdzi, że zaskarżone rozporządzenie powinno było zostać wydane w ramach innej procedury, co oznacza, że naruszone zostały przysługujące Radzie i Parlamentowi uprawnienia do współdziałania;

               —

               zarzut niezastosowania się do wyroku Trybunału z dnia 8 maja 2008 r. w sprawach połączonych C-5/06 i od C-23/06 do C-36/06, Zb.Orz. s. I-3231, Zuckerfabrik Jülich i in., w ramach którego skarżąca twierdzi, że w zaskarżonym rozporządzeniu przy obliczaniu wysokości opłat produkcyjnych Komisja samowolnie zmieniła także parametr „całkowitej kwoty refundacji”, mimo że parametr ten nie był przedmiotem analizy Trybunału;

               —

               zarzut naruszenia zasady niedziałania prawa wstecz, w ramach którego skarżąca twierdzi, że całkowita kwota refundacji dotycząca zakończonego już roku gospodarczego w sektorze cukru została zmieniona z mocą wsteczną dopiero w rozporządzeniu nr 1193/2009.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1193/2009 z dnia 3 listopada 2009 r. dokonujące sprostowania rozporządzeń (WE) nr 1762/2003, (WE) nr 1775/2004, (WE) nr 1686/2005 i (WE) nr 164/2007 oraz ustalające wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006 (Dz.U. L 321, s. 1)


title: Sprawa C-579/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-386/14, Fih Holding i Fih Erhvervsbank/Komisja wniesione w dniu 16 listopada 2016 r. przez Komisję Europejską

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/28

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawie T-386/14, Fih Holding i Fih Erhvervsbank/Komisja wniesione w dniu 16 listopada 2016 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-579/16 P)
   (2017/C 014/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, K. Blanck-Putz, A. Bouchagiar, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: FIH Holding A/S, FIH Erhvervsbank A/S

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 15 września 2016 r. doręczonego Komisji w dniu 16 września 2016 r. w sprawie T-386/14 Fih Holding i Fih Erhvervsbank/Komisja;

               —

               wydanie orzeczenia w przedmiocie skargi wniesionej w pierwszej instancji i oddalenie jej jako bezzasadnej; oraz

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania odwoławczego i skarżących w pierwszej instancji kosztami postępowania.

         Tytułem żądania ewentualnego, wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 15 września 2016 r. doręczonego Komisji w dniu 16 września 2016 r. w sprawie T-386/14 Fih Holding i Fih Erhvervsbank/Komisja; oraz

               —

               skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd w celu zbadania zarzutu drugiego podniesionego w pierwszej instancji; oraz

               —

               orzeczenie, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Sąd naruszył prawo orzekając, że przy ustalaniu, iż środki z 2012 r. obejmowały pomoc państwa, Komisja powinna była zastosować test prywatnego wierzyciela w świetle kosztów, jakie poniosłaby Dania, gdyby nie przyjęła tych środków. Taki wniosek Sądu stanowi naruszenie prawa, gdyż odnośne koszty są bezpośrednią konsekwencją pomocy państwa przyznanej wcześniej przez Danię na rzecz FIH, a z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika wyraźnie, że Komisja nie może uwzględnić takich kosztów badając, czy państwo członkowskie działało w taki sposób, w jaki działałby inwestor prywatny.


title: Sprawa F-120/14: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2014 r. – ZZ przeciwko Parlamentowi

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/57

         Skarga wniesiona w dniu 25 października 2014 r. – ZZ przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-120/14)
   (2015/C 007/72)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat A. Salerno)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego oddalającej wniosek strony skarżącej o zmianę miejsca pochodzenia na Larnakę (Cypr) oraz centrum interesów życiowych z Montrealu (Kanada) na Singapur po przeniesieniu do Parlamentu Europejskiego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego Parlamentu Europejskiego z dnia 17 grudnia 2013 r. oddalającej wniosek strony skarżącej o zmianę jej centrum interesów życiowych z Montrealu na Singapur, a w rezultacie wskazanie jako miejsca jej pochodzenia Larnaki, a także, w stosownym wypadku decyzji z dnia 16 lipca 2014 r. oddalającej zażalenie na zaskarżoną decyzję.

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.


title: Sprawa F-17/15: Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/40

         Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-17/15)
   (2015/C 127/56)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat D. Fouquet)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego w sprawie niedokonania zmiany sprawozdania z oceny skarżącego z 2013 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 31 października 2014 r. (HR.D.2/AS/ac/Ares82014) wydanej w odpowiedzi na zażalenie złożone przez ZZ (No. R/781/14);

               —

               Nakazanie pozwanej wydania nowej decyzji w sprawie, zgodnej z ustaleniami Sądu, a w szczególności usunięcia spornego zdania ze sprawozdania skarżącego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-25/16: Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2017 r. – Haw Par/EUIPO – Cosmowell (GELENKGOLD) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego GELENKGOLD — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający tygrysa — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Powaga rzeczy osądzonej — Wzmocniony charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego uzyskany w następstwie używania — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Prawo do bycia wysłuchanym — Artykuł 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009 — Seria znaków towarowych]

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/22

         Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2017 r. – Haw Par/EUIPO – Cosmowell (GELENKGOLD)
   (Sprawa T-25/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego GELENKGOLD - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający tygrysa - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Powaga rzeczy osądzonej - Wzmocniony charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego uzyskany w następstwie używania - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009 - Seria znaków towarowych])
   (2017/C 195/30)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Haw Par Corp. Ltd (Singapur, Singapur) (przedstawiciele: adwokaci R.-D. Härer, C. Schultze, J. Ossing, C. Weber, H. Ranzinger, C. Gehweiler i C. Brockmann)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Cosmowell GmbH (Sankt Johann in Tirol, Austria) (przedstawiciele: adwokaci J. Sachs i C. Sachs)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 listopada 2015 r. (sprawa R 1907/2015-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Haw Par a Cosmowell.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Haw Par Corp. Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 21.3.2016.


title: Sprawa T-431/10: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2010 r. — Nencini przeciwko Parlamentowi

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/40

         Skarga wniesiona w dniu 24 września 2010 r. — Nencini przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-431/10)
   ()
   2010/C 317/72
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Riccardo Nencini (Florencja, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Bertini)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania strony skarżącej

               —

               zasadniczo: z powodów przedstawionych w skardze stwierdzenie nieważności decyzji Sekretariatu Generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 16 lipca 2010 r. zaadresowanej do Roberto Nenciniego; pisma dyrektora generalnego Dyrekcji generalnej ds. finansów Parlamentu Europejskiego nr 312331 z dnia 4 sierpnia 2010 r. zaadresowanego do Roberto Nenciniego i w razie potrzeby innych aktów z nimi związanych;

               —

               ewentualnie: stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji poprzez odesłanie sprawy do Sekretariatu Generalnego Parlamentu Europejskiego w celu należnego ustalenia zakwestionowanej kwoty;

               —

               w każdym razie, obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi, skarżący, który był posłem do Parlamentu Europejskiego w trakcie kadencji 1994-1999 podnosi następujące zarzuty:

               —

               naruszenie przepisów Unii Europejskiej z zakresu znajdujących zastosowanie języków i w efekcie naruszenie zasady rzetelnego postępowania oraz zasady skutecznej ochrony w zakresie w jakim dwa zaskarżone akty powinny były zostać sporządzone w języku włoskim, czyli języku państwa członkowskiego, którego obywatelem jest skarżący;

               —

               niedopuszczalność żądania kredytowego ze względu na przedawnienie prawa do wniesienia żądania w tym zakresie;

               —

               naruszenie zasady kontradyktoryjności i skuteczności ochrony. W tym względzie zostało podniesione, że w przypadku skarżącego Sekretariat Generalny Parlamentu Europejskiego podjął ostateczną decyzje w oparciu o okoliczności faktyczne i ocenę prawną, które po części różnią się od podjętych wcześniej w tym zakresie ustaleń i o których skarżący został powiadomiony;

               —

               naruszenie przepisów dotyczących dodatków dla posłów do Parlamentu Europejskiego, w niniejszym przypadku dodatku na podróż poprzez pominiecie okoliczności, że w trakcie pełnienia mandatu posła do PE miejscem zamieszkania skarżącego był Rzym. To bowiem w tym mieście, będącym stolicą Włoch i stanowiącym centrum polityki krajowej Riccardo Nencini stale prowadził działalność polityczną w charakterze krajowego przywódcy partii politycznej;

               —

               naruszenie przepisów dotyczących dodatków dla posłów do Parlamentu Europejskiego, w niniejszym przypadku dodatku na zatrudnienie asystentów w sekretariacie. Skarżący wyjaśnia, że zapewnił, iż wszystkie dodatki z tego zakresu zostały przekazane osobom zatrudnionym w jego sekretariacie i że nie zatrzymał on dla siebie żadnej z tych kwot;

               —

               skarżący podnosi wreszcie naruszenie zasady proporcjonalności.


title: Sprawa C-216/07: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 13 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/27

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 13 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-216/07) (1)

   (2008/C 128/54)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007.


title: Sprawa C-550/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 27 września 2012 r. w sprawie T-160/10 J przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, wniesione w dniu 3 grudnia 2012 r. przez J

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 27 września 2012 r. w sprawie T-160/10 J przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, wniesione w dniu 3 grudnia 2012 r. przez J
   (Sprawa C-550/12 P)
   2013/C 32/12
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: J (przedstawiciel: A. Auer, adwokat)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie w całości wyroku wydanego przez Sąd Unii Europejskiej w dniu 27 września 2012 r. w sprawie T-160/10 poprzez wydanie wyroku o następującej sentencji: „wyrok wydany przez Sąd Unii Europejskiej w dniu 27 września 2012 r. w sprawie T-160/10 J przeciwko Parlamentowi Europejskiemu zostaje uchylony w całości. Parlament Europejski zostaje obciążony kosztami postępowania”.

         W razie uznania skargi za dopuszczalną:

               —

               o uwzględnienie w całości przedstawionego w pierwszej instancji żądania stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Petycji Parlamentu Europejskiego z dnia 2 marca 2010 r. o odrzuceniu petycji nr 1673/2009 z dnia 19 listopada 2009 r.;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania w pierwszej instancji;

         tytułem żądania ewentualnego:

               —

               o odesłanie sprawy do Sądu w celu ponownego rozpoznania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem wnoszącego odwołanie Sąd błędnie stwierdził brak naruszenia przez Komisję Petycji obowiązku uzasadnienia przy stwierdzeniu niedopuszczalności petycji wniesionej przez wnoszącego odwołanie. Podniósł on wyraźnie w swojej petycji naruszenie prawa własności oraz naruszenie przez władze austriackie dyrektywy 2004/48/WE (1). W decyzji o stwierdzeniu niedopuszczalności petycji nie rozpatrzono owych naruszeń prawa, w związku z czym wnoszący odwołanie nie był w stanie zrozumieć powodów, dla których Parlament Europejski uznał jego petycję za niedopuszczalną.
   Sąd uznał ponadto w sposób błędny z prawnego punktu widzenia, że działania władz austriackich pozostawały bez związku ze stosowaniem prawa Unii. Władze austriackie skonfiskowały wnoszącemu odwołanie dokumenty objęte prawami własności intelektualnej bez odszkodowania. W związku z tym naruszono prawo własności intelektualnej wnoszącego odwołanie, co mieści się w zakresie zastosowania dyrektywy 2004/48/WE.

      (1)  Dyrektywa 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. L 157, s. 45, sprostowanie Dz.U. 2004, L 195, s. 16 i Dz.U. 2007, L 204, s. 27).


title: Sprawa F-45/14: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/46

         Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-45/14)
   2014/C 212/60
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: D. de Abreu Caldas, M. de abreu Caldas, J.N. Louis, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącego do systemu emerytalnego Unii przy zastosowaniu nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 25 września 2013 r. dotyczącej obliczenia dodatkowych lat uprawniających do emerytury nabytych przez skarżącego przed rozpoczęciem służby w Komisji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawy połączone T-458/09 i T-171/10: Wyrok Sądu z dnia 22 marca 2012 r. — Slovak Telekom przeciwko Komisji (Konkurencja — Postępowanie administracyjne — Decyzja w sprawie żądania udzielenia informacji — Konieczność żądanych informacji — Zasada dobrej administracji — Obowiązek uzasadnienia — Proporcjonalność)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/23

         Wyrok Sądu z dnia 22 marca 2012 r. — Slovak Telekom przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-458/09 i T-171/10) (1)

   (Konkurencja - Postępowanie administracyjne - Decyzja w sprawie żądania udzielenia informacji - Konieczność żądanych informacji - Zasada dobrej administracji - Obowiązek uzasadnienia - Proporcjonalność)
   2012/C 133/44
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Slovak Telekom a.s. (Bratysława, Słowacja) (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. Maier, L. Kjølbye i D. Geradin, następnie adwokaci L. Kjølbye, D. Geradin i G. Berrisch)

      Strona pozwana: Komisja Europejska [przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i K. Mojzesowicz (sprawa T-458/09) oraz F. Castillo de la Torre, K. Mojzesowicz i J. Bourke (sprawa T-171/10), pełnomocnicy]

      Przedmiot

   Żądania stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Komisji C(2009) 6840 z dnia 3 września 2009 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 18 ust. 3 oraz art. 24 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (sprawa COMP/39.523 — Slovak Telekom) i, po drugie, decyzji Komisji C (2010) 902 z dnia 8 lutego 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 18 ust. 3 oraz art. 24 ust. 1 rozporządzenia nr 1/2003 (sprawa COMP/39.523 — Slovak Telekom)

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Slovak Telekom a.s. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 11 z 16.1.2010.


title: Sprawa T-579/11 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 12 grudnia 2011 r. — Akhras przeciwko Radzie (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające wobec Syrii — Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych — Wniosek o zawieszenie wykonania i o zastosowanie środków tymczasowych — Brak pilnego charakteru — Brak poważnej i nieodwracalnej szkody)

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/15

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 12 grudnia 2011 r. — Akhras przeciwko Radzie
   (Sprawa T-579/11 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające wobec Syrii - Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych - Wniosek o zawieszenie wykonania i o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru - Brak poważnej i nieodwracalnej szkody)
   2012/C 39/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tarif Akhras (Homs, Syria) (przedstawiciele: S. Ashley i S. Millar, solicitors, D. Wyatt, QC, i R. Blakeley, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i M.M. Joséphidès, pełnomocniy)

      Przedmiot

   Zasadniczo, wniosek o zastosowanie środków tymczasowych i zawieszenie wykonania decyzji Rady 2011/522/WPZiB z dnia 2 września 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 228, s. 16), rozporządzenia Rady (UE) nr 878/2011 z dnia 2 września 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 228, s. 1), decyzji Rady 2011/628/WPZiB z dnia 23 września 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz. U. L 247, s. 17) i rozporządzenia Rady (UE) nr 1011/2011 z dnia 13 października 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 442/2011 w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-367/13: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2013 r. — Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/47

         Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2013 r. — Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-367/13)
   2013/C 260/84
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2013/214/UE z dnia 2 maja 2013 r. [notyfikowanej jako dokument nr C(2013) 2436] wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1), w części wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej kwoty 8 292 783,94 EUR oraz 71 610 559,39 EUR, wydatkowane przez agencję płatniczą akredytowaną przez Rzeczpospolitą Polską;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 7 ust. 4 pierwszy akapit rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 i art. 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 poprzez zastosowanie korekty finansowej w oparciu o błędne ustalenia faktyczne i błędną wykładnię prawa, pomimo że wydatki zostały dokonane przez władze polskie zgodnie z przepisami wspólnotowymi
               W ramach tego zarzutu strona skarżąca zauważa, że przyczyną zastosowanej korekty było, w świetle stanowiska Komisji, pięć rzekomych niedociągnięć w wykonaniu działania „Wspieranie gospodarstw niskotowarowych”. Pierwsze niedociągnięcie dotyczyło naruszenia rzekomego wymogu przeznaczenia przez beneficjenta co najmniej 50 % środków wsparcia na działania restrukturyzacyjne. Drugie niedociągnięcie dotyczyło nieobjęcia kontrolą krzyżową zwierząt gospodarskich w ramach kontroli administracyjnej wniosku wstępnego co do prawidłowości wielkości ekonomicznej gospodarstwa (ESU) podawanej przez rolnika. Trzecie niedociągnięcie dotyczyło naruszenia rzekomego wymogu przeprowadzenia kontroli na miejscu w pierwszym roku realizacji programu. Czwarte niedociągnięcie zdaniem Komisji polegało na braku odpowiedniego związku między celami pośrednimi a potrzebami gospodarstwa. Natomiast piąte niedociągnięcie dotyczyło naruszenia rzekomego wymogu ilościowego zdefiniowania celów pośrednich. Strona skarżąca kwestionuje interpretację prawną i ustalenia faktyczne Komisji w odniesieniu do każdego ze wspomnianych rzekomych niedociągnięć.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący zarzut naruszenia istotnych wymogów proceduralnych poprzez zastosowanie metody korekty finansowej rażąco sprzecznej z art. 7 ust. 4 czwarty akapit rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 i art. 31 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 oraz z wytycznymi nr VI/5330/97
               Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja przyjęła metodę korekty sprzeczną z prawem Unii, jak i z wytycznymi nr VI/5330/97. Ponadto, w przekonaniu strony skarżącej procedura dwustronna nie umożliwiła władzom polskim dokonania jakiejkolwiek weryfikacji oceny stwierdzonych niezgodności, ponieważ Komisja dopiero po zakończeniu procedury dwustronnej przystąpiła do dokonania oceny. Strona skarżąca stwierdza na tej podstawie, że korekta finansowa została zastosowana przez Komisję z rażącym naruszeniem procedury rozliczania rachunków.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 296 drugi akapit TFUE poprzez niewystarczające uzasadnienie zaskarżonej decyzji
               Strona skarżąca zarzuca Komisji, że na gruncie zaskarżonej decyzji władze polskie nie były ściśle zaangażowane w proces decyzyjny, ponieważ Komisja przedstawiła swoje zasadnicze stanowisko dopiero po konsultacji dwustronnej. Komisja nie przedstawiła dowodów i nie uzasadniła ustaleń faktycznych i prawnych, które przyjęła za podstawę zastosowanej korekty finansowej.

      (1)  Dz.U. L 123 z 4.5.2013 r., s. 11


title: Sprawa C-543/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky – Słowacja) – Michal Zeman przeciwko Krajské riaditeľstvo Policajného zboru v Žiline (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 91/477/EWG – Wydawanie europejskiej karty broni palnej – Krajowe przepisy zastrzegające wydawanie tej karty wyłącznie posiadaczom broni palnej dla celów uprawniania myślistwa lub strzelectwa sportowego)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/7

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky – Słowacja) – Michal Zeman przeciwko Krajské riaditeľstvo Policajného zboru v Žiline
      (Sprawa C-543/12) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 91/477/EWG - Wydawanie europejskiej karty broni palnej - Krajowe przepisy zastrzegające wydawanie tej karty wyłącznie posiadaczom broni palnej dla celów uprawniania myślistwa lub strzelectwa sportowego))
      (2014/C 395/08)
      Język postępowania: słowacki

         Sąd odsyłający

      Najvyšší súd Slovenskej republiky

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Michal Zeman

         Strona pozwana: Krajské riaditeľstvo Policajného zboru v Žiline

         Sentencja

      Dyrektywę 91/477/EWG Rady z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/51/WE z dnia 21 maja 2008 r. należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak w postępowaniu głównym, które pozwalają wydawać europejską kartę broni palnej jedynie posiadaczom broni dla celów uprawiania myślistwa lub strzelectwa sportowego.

         (1)  Dz.U. C 63 z 2.3.2013.


title: Sprawa F-121/14: Skarga wniesiona w dniu 27 października 2014 r. – ZZ przeciwko Radzie

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/57

         Skarga wniesiona w dniu 27 października 2014 r. – ZZ przeciwko Radzie
   (Sprawa F-121/14)
   (2015/C 007/73)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i N. Flandin)

      Strona pozwana: Rada

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Rady o zastosowaniu składki solidarnościowej począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r. do wynagrodzenia skarżącej i o niewaloryzowaniu jej wynagrodzenia za okres od 1 stycznia 2014 r. do 30 czerwca 2015 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności wyraźnej decyzji nakładającej składkę solidarnościową począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r. do 30 czerwca 2015 r., podczas gdy wprowadzono zamrożenie waloryzacji wynagrodzeń obejmujące okres od 1 stycznia 2014 r. do 30 czerwca 2015 r., oraz

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji o niezastosowaniu corocznej waloryzacji wynagrodzenia skarżącej za okres od 1 stycznia 2014 r. do 30 czerwca 2015 r., przy czym obie te decyzje zostały ujawnione po raz pierwszy za pomocą rozliczenia wynagrodzenia skarżącej za styczeń 2014 r. doręczonego w dniu 14 stycznia 2014 r.;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 17 lipca 2014 r. o oddaleniu zażalenia;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.


title: Sprawa C-143/13: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Specializat Cluj – Rumunia) – Bogdan Matei, Ioana Ofelia Matei/SC Volksbank România SA (Dyrektywa 93/13/EWG — Nieuczciwe warunki w umowach zawieranych między przedsiębiorcą a konsumentem — Artykuł 4 ust. 2 — Ocena nieuczciwego charakteru warunków umownych — Wyłączenie warunków dotyczących określenia głównego przedmiotu umowy lub stosowności ceny albo wynagrodzenia w zakresie, w jakim warunki te zostały wyrażone prostym i zrozumiałym językiem — Warunki określające „prowizję od ryzyka” pobieraną przez kredytodawcę i umożliwiające mu pod określonymi warunkami jednostronną zmianę stopy oprocentowania)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/4

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Specializat Cluj – Rumunia) – Bogdan Matei, Ioana Ofelia Matei/SC Volksbank România SA
   (Sprawa C-143/13) (1)

   ((Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach zawieranych między przedsiębiorcą a konsumentem - Artykuł 4 ust. 2 - Ocena nieuczciwego charakteru warunków umownych - Wyłączenie warunków dotyczących określenia głównego przedmiotu umowy lub stosowności ceny albo wynagrodzenia w zakresie, w jakim warunki te zostały wyrażone prostym i zrozumiałym językiem - Warunki określające „prowizję od ryzyka” pobieraną przez kredytodawcę i umożliwiające mu pod określonymi warunkami jednostronną zmianę stopy oprocentowania))
   (2015/C 138/04)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Specializat Cluj

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bogdan Matei, Ioana Ofelia Matei

      Strona pozwana: SC Volksbank România SA

      Sentencja

   Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich, jak będące przedmiotem postępowania głównego, wyrażenia „określenie głównego przedmiotu umowy” i „relacja ceny i wynagrodzenia do dostarczonych w zamian towarów lub usług” nie obejmują co do zasady wymienionych w zawieranych między przedsiębiorcą a konsumentem umowach o kredyt rodzajów warunków, takich jak będące przedmiotem postępowania głównego, które z jednej strony umożliwiają kredytodawcy pod określonymi warunkami jednostronną zmianę stopy oprocentowania, a z drugiej strony przewidują pobieraną przez niego „prowizję od ryzyka”. Do sądu odsyłającego należy jednak ustalenie tego zakwalifikowania wspomnianych warunków umownych w świetle charakteru, ogólnej systematyki i postanowień rozpatrywanych umów, a także kontekstu prawnego i faktycznego, w jaki wpisują się te umowy.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa C-543/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 19 października 2015 r. – Association nationale des opérateurs détaillants en énergie (ANODE)/Premier ministre, Ministre de l’Écologie, du Développement durable et de l'Énergie

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 19 października 2015 r. – Association nationale des opérateurs détaillants en énergie (ANODE)/Premier ministre, Ministre de l’Écologie, du Développement durable et de l'Énergie
   (Sprawa C-543/15)
   (2016/C 016/23)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Association nationale des opérateurs détaillants en énergie (ANODE)

      Strona pozwana: Premier ministre, Ministre de l’Écologie, du Développement durable et de l'Énergie

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 34 i 36 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one mechanizmowi zdolności w sektorze energii elektrycznej takiemu jak mechanizm sporny w postępowaniu głównym, w szczególności opisany w pkt 1, 15 i 17 do 19 niniejszego postanowienia?
   W szczególności:

               a)

               Chociaż mechanizm wynagradza zdolności jedynie w zależności od ich dostępności, a nie ich rzeczywistej produkcji, oraz wobec uwzględnienia skutków wzajemnych połączeń przy określaniu obowiązków dostawców, osłabiającego związek przyczynowy pomiędzy wykluczeniem z mechanizmu zagranicznych zdolności, dokonanym przez dekret, a skutkiem ograniczającym dla transgranicznej wymiany handlowej energii elektrycznej, który może z niego wyniknąć dla wyboru w zakresie alokacji środków inwestorów i wyboru sposobów zaopatrzenia przez dostawców, to czy art. 34 traktatu należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on takiemu wykluczającemu środkowi?

               b)

               Przy uwzględnieniu rozwoju europejskich ram prawnych regulujących rynek wewnętrzny energii elektrycznej, czy cel bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej ludności państwa członkowskiego może być objęty pojęciem bezpieczeństwa publicznego przewidzianym w art. 36 traktatu?

               c)

               Przy uwzględnieniu w szczególności marginesu oceny pozostawionego państwom członkowskim co do definiowania własnych polityk zapewniających bezpieczeństwo dostaw energii elektrycznej, jakie kryteria pozwalają zweryfikować, czy rynkowy i zdecentralizowany mechanizm zdolności, z którego w obecnym stanie europejskiego rynku energii elektrycznej wynika środek wykluczenia zagranicznych zdolności zrekompensowany przez uwzględnienie wzajemnych połączeń przy ustalaniu obowiązków dostawców, może spełnić warunek proporcjonalności wymagany dla stosowania art. 36 traktatu?


title: Sprawa C-411/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Juzgado de lo social n o  33 de Madrid z dnia  14 listopada 2005 r.  w sprawie Félix Palacios de la Villa przeciwko Cortefiel Servicios, S.A., José María Sanz Corral i Martín Tebar Less (interwenient: Ministerio Fiscal)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Juzgado de lo social no 33 de Madrid z dnia 14 listopada 2005 r. w sprawie Félix Palacios de la Villa przeciwko Cortefiel Servicios, S.A., José María Sanz Corral i Martín Tebar Less (interwenient: Ministerio Fiscal)
   (Sprawa C-411/05)
   (2006/C 36/41)
   język postępowania: hiszpański
   W dniu 22 listopada 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Juzgado de lo social no 33 de Madrid z dnia 14 listopada 2005 r. w sprawie Félix Palacios de la Villa przeciwko Cortefiel Servicios, S.A., José María Sanz Corral i Martín Tebar Less (interwenient: Ministerio Fiscal).
   Juzgado de lo social no 33 de Madrid zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
   Czy zasada równego traktowania, zakazująca jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na wiek, zapisana w art. 13 WE i w art. 2 ust. 1 dyrektywy 2000/78 (1) stoi na przeszkodzie przepisom krajowym (w szczególności, akapitowi pierwszemu jedynego przepisu przejściowego ustawy nr 14/2005 w sprawie klauzul porozumień zbiorowych dotyczących osiągnięcia zwykłego wieku emerytalnego), na podstawie których za zgodne z prawem uznaje się zawarte w porozumieniach zbiorowych klauzule obowiązkowego przejścia na emeryturę, gdy od pracownika wymaga się jedynie tego, by osiągnął zwykły wiek emerytalny oraz spełnił inne warunki określone w ustawodawstwie dotyczącym zabezpieczenia społecznego dla uzyskania prawa do świadczenia emerytalnego w ramach systemu o charakterze składkowym?
   W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie:
   Czy zasada równego traktowania, zakazująca jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na wiek i zapisana w art. 13 WE i w art. 2 ust. 1 dyrektywy 2000/78 zobowiązuje sąd krajowy do niestosowania, w niniejszej sprawie, pierwszego akapitu jedynego przepisu przejściowego ustawy nr 14/2005?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, str. 16).


title: Sprawa T-561/10: Wyrok Sądu z dnia 22 listopada 2011 r. — LG Electronics przeciwko OHIM (DIRECT DRIVE) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego DIRECT DRIVE — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy i brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/14

         Wyrok Sądu z dnia 22 listopada 2011 r. — LG Electronics przeciwko OHIM (DIRECT DRIVE)
   (Sprawa T-561/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego DIRECT DRIVE - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy i brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 13/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LG Electronics, Inc. (Seul, Korea Południowa) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 września 2010 r. (sprawa R 1027/2010-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego DIRECT DRIVE jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               LG Electronics, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 38 z 5.2.2011.


title: Sprawa C-363/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem VAT and Duties Tribunals, London z dnia  19 września 2005 r.  w sprawie: J.P. Morgan Fleming Claverhouse Investment Trust plc oraz The Association of Investment Trust Companies przeciwko Commissioners of HM Revenue and Customs

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem VAT and Duties Tribunals, London z dnia 19 września 2005 r. w sprawie: J.P. Morgan Fleming Claverhouse Investment Trust plc oraz The Association of Investment Trust Companies przeciwko Commissioners of HM Revenue and Customs
   (Sprawa C-363/05)
   (2005/C 330/14)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 26 września 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem VAT and Duties Tribunals, London (Zjednoczone Królestwo) z dnia 19 września 2005 r. w sprawie J.P. Morgan Fleming Claverhouse Investment Trust plc, oraz The Association of Investment Trust Companies przeciwko Commissioners of HM Revenue and Customs.
   VAT and Duties Tribunals zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy pojęcie „fundusze powiernicze” zawarte w art. 13 część B lit. d) pkt 6 szóstej dyrektywy (1) może obejmować fundusze inwestycyjne zamknięte, takie jak ITC?

               2)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca, to czy zwrot „określone przez Państwa Członkowskie” w art. 13 część B lit. d) pkt 6:

                           a)

                           pozwala Państwom Członkowskim na wybranie określonych „funduszy powierniczych” w ramach ich jurysdykcji, które korzystać będą ze zwolnienia z podatku przewidzianego dla dostawy usług zarządzania i na wyłączenie innych z tego zwolnienia, lub

                           b)

                           oznacza, że Państwa Członkowskie są zobowiązane do określenia w ramach ich jurysdykcji funduszy, które wchodzą w zakres definicji „funduszy powierniczych” i że zwolnienie z podatku powinno być rozszerzone na wszystkie takie fundusze?

               3)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie drugie brzmi w ten sposób, że Państwa Członkowskie mogą wybrać, które „fundusze powiernicze” korzystają ze zwolnienia z podatku, to jaki wpływ na to uprawnienie mają zasady neutralności podatkowej, równego traktowania i zapobiegania zakłóceniom konkurencji?

               4)

               Czy art. 13 część B lit. d) pkt 6 wywiera skutek bezpośredni?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, Dz.U. L 145, str. 1.


title: Sprawa T-330/11: Postanowienie Sądu z dnia 25 stycznia 2012 r. — MasterCard i in. przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty w ramach badania dotyczącego kosztów ponoszonych przez kupców i korzyści związanych z akceptowaniem różnych form płatności — Dokumenty pochodzące od osoby trzeciej — Dorozumiana odmowa dostępu — Interes prawny — Wyraźna decyzja przyjęta po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/24

         Postanowienie Sądu z dnia 25 stycznia 2012 r. — MasterCard i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-330/11) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty w ramach badania dotyczącego kosztów ponoszonych przez kupców i korzyści związanych z akceptowaniem różnych form płatności - Dokumenty pochodzące od osoby trzeciej - Dorozumiana odmowa dostępu - Interes prawny - Wyraźna decyzja przyjęta po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania)
   2012/C 89/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strony skarżące: MasterCard, Inc. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone); MasterCard International, Inc. (Wilmington); MasterCard Europe (Waterloo, Belgia) (przedstawiciele: B. Amory, V. Brophy oraz S. McInnes, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Clotuche-Duvieusart oraz V. Botka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji odmawiającej przyznania skarżącym dostępu do niektórych dokumentów sporządzonych przez osoby trzecie w ramach badania dotyczącego „kosztów ponoszonych przez kupców i korzyści związanych z akceptowaniem różnych form płatności”

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie skargi.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Sprawa T-24/09: Postanowienie Sądu z dnia 16 czerwca 2010 r. — Biocaps przeciwko Komisji (Konkurencja — Postępowanie administracyjne — Decyzja nakazująca poddanie się kontroli — Artykuł 20 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 — Istnienie adresata decyzji — Oczywisty brak podstawy prawnej skargi)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/44

         Postanowienie Sądu z dnia 16 czerwca 2010 r. — Biocaps przeciwko Komisji
   (Sprawa T-24/09) (1)

   (Konkurencja - Postępowanie administracyjne - Decyzja nakazująca poddanie się kontroli - Artykuł 20 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Istnienie adresata decyzji - Oczywisty brak podstawy prawnej skargi)
   2010/C 221/73
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Biocaps (Orsay, Francja) (przedstawiciele: adwokaci Y.-R. Guillou, H. Speyart van Woerden i T. Verstraeten)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet i É. Gippini Fournier, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 6524 z dnia 29 października 2008 r., wydanej w sprawie COMP/39510, nakazującej Laboratoire Champagnat Desmoulins Philippakis, jak również wszystkim podmiotom kontrolowanym przez nie bezpośrednio lub pośrednio, poddanie się kontroli na podstawie art. 20 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 1/2003, z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 [WE] i 82 [WE] (Dz.U L 1, s.1)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej.

               2)

               Biocaps pokryje własne koszty a także koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009


title: Sprawa C-530/06: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/19

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-530/06)
   (2007/C 42/33)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: E. Montaguti i N. Yerrell, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/41/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie działalności instytucji pracowniczych programów emerytalnych oraz nadzoru nad takimi instytucjami (1) lub w każdym razie nie powiadamiając o ich przyjęciu Komisji Republika Włoska uchybiła swoim zobowiązaniom, ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2003/41/WE upłynął w dniu 23 września 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 235, str. 1.


title: Sprawa T-484/12: Wyrok Sądu z dnia 25 września 2014 r. – CEWE Stiftung przeciwko OHIM (SMILECARD) [Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SMILECARD – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/41

      Wyrok Sądu z dnia 25 września 2014 r. – CEWE Stiftung przeciwko OHIM (SMILECARD)
      (Sprawa T-484/12) (1)

      ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SMILECARD - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
      (2014/C 395/49)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: CEWE Stiftung & Co. KGaA, dawniej CeWe Color AG & Co. OHG (Oldenburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat U. Sander)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Pohlmann, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 września 2012 r. (sprawa R 2279/2011–4) dotyczącą rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego oznaczenia słownego SMILECARD.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  CEWE Stiftung & Co. KGaA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa T-100/10: Postanowienie Sądu z dnia 28 listopada 2012 r. — Nordzucker przeciwko Komisji

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/69

         Postanowienie Sądu z dnia 28 listopada 2012 r. — Nordzucker przeciwko Komisji
   (Sprawa T-100/10) (1)

   2013/C 26/135
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.