title: Sprawa C-233/13 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 lutego 2013 r. w sprawach połączonych od T-278/00 do T-280/00, od T-282/00 do T-286/00 i od T-288/00 do T-295/00 Albergo Quatro Fontane i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 kwietnia 2013 r. przez Principessa w likwidacji

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/19

         Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 lutego 2013 r. w sprawach połączonych od T-278/00 do T-280/00, od T-282/00 do T-286/00 i od T-288/00 do T-295/00 Albergo Quatro Fontane i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 kwietnia 2013 r. przez Principessa w likwidacji
   (Sprawa C-233/13 P)
   2013/C 207/31
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Principessa w likwidacji (przedstawiciele: A. Bianchini i F. Busetto, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Comitato „Venezia vuole vivere”

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu;

               —

               uwzględnienie żądań podniesionych w pierwszej instancji i w konsekwencji

                           —

                           stwierdzenie nieważności, o ile będzie to wymagane oraz w granicach interesu skarżących, decyzji Komisji Europejskiej nr 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995;

                           —

                           tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności wyżej wspomnianej decyzji w zakresie, w jakim nakłada obowiązek odzyskania udzielonych obniżek i wymaga zwiększenia wysokości domniemanych obniżek podlegających odzyskaniu o odsetki za okresy rozpatrywane w tej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona wnosząca odwołanie podnosi na jego poparcie dziewięć zarzutów.

                  Zarzut pierwszy: błędny charakter postanowienia z powodu nieuwzględnienia okoliczności, że rozpatrywane środki ze względu na swój odszkodowawczy charakter nie stanowiły korzyści dla beneficjentów.

                  Zarzut drugi: błędny charakter postanowienia z powodu braku wykluczenia lub przynajmniej dokonania oceny możliwości, iż rozpatrywane środki wpłyną na konkurencję i wewnątrzwspólnotową wymianę handlową.

                  Zarzut trzeci: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątków wskazanych w art. 87 ust. 2 lit. b) WE (obecnie art. 107 ust. 2 lit. b) TFUE) i w art. 87ust. 3 lit. b) WE (obecnie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE).

                  Zarzut czwarty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątku wskazanego w art. 87 ust. 3 lit. c) WE (obecnie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE).

                  Zarzut piaty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątków wskazanych w art. 87 ust. 3) lit. d) i e) (obecnie art. 107 ust. 3 lit. d) i e) TFUE).

                  Zarzut szósty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątku wskazanego w art. 86 ust. 2 WE (obecnie art. 106 ust. 2 TFUE).

                  Zarzut siódmy: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia istnienia pomocy i w konsekwencji naruszenia art. 88 ust. 3 WE (obecnie art. 108 ust. 3 TFUE) i art. 15 rozporządzenia nr 659/1999 (1).

                  Zarzut ósmy: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w odniesieniu do nakazu odzyskania.

                  Zarzut dziewiąty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w odniesieniu do naliczenia odsetek.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1)


title: Sprawa T-100/07: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2007 r. — UPS Europe i UPS Deutschland przeciwko Komisji

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/16

         Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2007 r. — UPS Europe i UPS Deutschland przeciwko Komisji
   (Sprawa T-100/07)
   (2007/C 129/29)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: UPS Europe NV/SA (Bruksela, Belgia) i UPS Deutschland Inc. & Co. OHG (Neuss, Niemcy) (przedstawiciele: T. Ottervanger i E. Henny, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, zgodnie z art 232 WE, że Komisja zaniechała działania, ponieważ nie wydała decyzji w sprawie skargi wniesionej do tej instytucji przez skarżące w dniu 22 kwietnia 2004 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżące;

               —

               podjęcie przez Sąd innych niezbędnych środków.

         Zarzuty i główne argumenty
   W ramach niniejszej skargi, wniesionej na podstawie art. 232 WE, skarżące twierdzą, że Komisja nie wydała ostatecznej decyzji w sprawie ich skargi złożonej początkowo w dniu 22 kwietnia 2004 r., po której zostało wniesione w dniu 27 listopada 2006 r. wezwanie do działania, w odniesieniu do domniemywanego nadużycia pozycji dominującej, w rozumieniu art. 82 WE, przez Deutsche Post.
   Skarżące utrzymują, że mają uzasadniony interes we wniesieniu takiej skargi zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 1/2003 (1) i że zaniechanie działania przez Komisję dotyczy ich bezpośrednio i indywidualnie. Skarżące twierdzą w istocie, że ponoszą one szkodę, zarówno jako konsumenci, jak też jako konkurenci, wskutek stosowania przez Deutsche Post zawyżonych cen na rynku downstream.
   Skarżące twierdzą ponadto, że zgodnie z komunikatem Komisji w sprawie rozpatrywania skarg wniesionych na podstawie art. 81 i 82 WE (2), Komisja powinna, po otrzymaniu skargi dotyczącej naruszenia art. 82 WE, wszcząć postępowanie przeciwko podmiotowi wskazanemu w skardze, albo wydać ostateczną decyzję w sprawie odrzucenia skargi, po umożliwieniu wnoszącemu skargę przedstawienia uwag. Jednakże skarżące twierdzą, że chociaż przedstawiły swoje uwagi w sprawie wstępnego odrzucenia skargi w wymaganym terminie, Komisja nie wydała jakiejkolwiek ostatecznej decyzji, naruszając tym samym prawo wspólnotowe.
   Skarżące podnoszą wreszcie, że mając na względzie okoliczności niniejszej sprawy, miniony okres trwający około trzech lat, w ciągu którego skarżące wielokrotnie zwracały się do Komisji o podjęcie działania, jest wystarczająco długi, by pozwolić Komisji na wydanie ostatecznej decyzji. W szczególności okres 18 miesięcy, który upłynął od momentu, gdy skarżące przedstawiły swoje ostateczne uwagi, jest zdaniem skarżących więcej niż wystarczający, by pozwolić Komisji na zamknięcie trzeciego etapu postępowania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1 z 4.1.2003, str. 1-25).

      (2)  Dz.U. C 101 z 27.4.2004, str. 65-77.


title: Sprawa T-99/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2008 r. — AC-Treuhand przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Nadtlenki organiczne — Grzywny — Artykuł 81 WE — Prawo do obrony — Prawo do sprawiedliwego procesu — Pojęcie sprawcy naruszenia — Zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar (nullum crimen, nulla poena sine lege) — Zasada pewności prawa — Uzasadnione oczekiwania)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/42

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2008 r. — AC-Treuhand przeciwko Komisji
   (Sprawa T-99/04) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Nadtlenki organiczne - Grzywny - Artykuł 81 WE - Prawo do obrony - Prawo do sprawiedliwego procesu - Pojęcie sprawcy naruszenia - Zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar (nullum crimen, nulla poena sine lege) - Zasada pewności prawa - Uzasadnione oczekiwania)
   (2008/C 209/72)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: AC-Treuhand AG (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci: M. Karl, C. Steinle i J. Drolshammer)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Bouquet, w charakterze pełnomocnika, wspierany przez adwokata A. Böhlke)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2005/349/WE z dnia 10 grudnia 2003 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia o EOG (Sprawa COMP/E-2/37.857 — Nadtlenki organiczne) (Dz.U. 2005, L 110, s. 44).
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               AC-Treuhand AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 118 z 30.4.2004.


title: Sprawy połączone C-317/04 i C-318/04: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia  30 maja 2006 r.  — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych — Transport lotniczy — Decyzja 2004/496/WE — Porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki — Passenger Name Records (PNR) pasażerów lotniczych przekazywane do biura ceł i ochrony granic Stanów Zjednoczonych Ameryki — Dyrektywa 95/46/WE — Artykuł 25 — Państwa trzecie — Decyzja 2004/535/WE — Odpowiednia ochrona)

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/1

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 30 maja 2006 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawy połączone C-317/04 i C-318/04) (1)

   (Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych - Transport lotniczy - Decyzja 2004/496/WE - Porozumienie pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki - Passenger Name Records (PNR) pasażerów lotniczych przekazywane do biura ceł i ochrony granic Stanów Zjednoczonych Ameryki - Dyrektywa 95/46/WE - Artykuł 25 - Państwa trzecie - Decyzja 2004/535/WE - Odpowiednia ochrona)
   (2006/C 178/02)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: R. Passos, N. Lorenz, H. Duintjer Tebbens i A. Caiola, pełnomocnicy)

      Interwenient na poparcie żądań strony skarżącej: Europejski Inspektor Ochrony Danych (EIOD) (przedstawiciele: H. Hijmans i V. Perez Asinari, pełnomocnicy)

      Strona pozwana (w sprawie C-317/04): Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. C. Giorgi Fort i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Strona pozwana (w sprawie C-318/04): Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. J. Kuijper, A. van Solinge, C. Docksey i F. Benyon, pełnomocnicy)

      Interwenienci na poparcie żądań strony pozwanej (w sprawie C-317/04): Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. J. Kuijper, A. van Solinge i C. Docksey, pełnomocnicy); Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: M. Bethell, C. White i T. Harris, pełnomocnicy, wspierani przez T. Warda, barrister)

      Interwenient na poparcie żądań strony pozwanej (w sprawie C-318/04): Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: M. Bethell, C. White i T. Harris, pełnomocnicy, wspierani przez T. Warda, barrister)
   Przedmiot
   Skarga o stwierdzenie nieważności: stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2004/496/WE z dnia 17 maja 2004 r. w sprawie zawarcia Porozumienia pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie przetwarzania i przekazywania danych dot. nazwy rekordu pasażera (PNR) przez przewoźników lotniczych do Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego Stanów Zjednoczonych, Biura Ceł i Ochrony Granic (Dz.U. L 183, str. 83) [C-317/04]
   Skarga o stwierdzenie nieważności: stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2004/535/WE z dnia 14 maja 2004 r. w sprawie odpowiedniej ochrony danych osobowych zawartych w Passenger Name Record (PNR) pasażerów lotniczych przekazywanych do Biura Celnego i Ochrony Granic Stanów Zjednoczonych (Dz.U. L 235, str. 11) [C-318/04]
   Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2004/496/WE z dnia 17 maja 2004 r. w sprawie zawarcia Porozumienia pomiędzy Wspólnotą Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie przetwarzania i przekazywania danych dot. nazwy rekordu pasażera (PNR) przez przewoźników lotniczych do Departamentu Bezpieczeństwa Wewnętrznego Stanów Zjednoczonych, Biura Ceł i Ochrony Granic oraz decyzji Komisji 2004/535/WE z dnia 14 maja 2004 r. w sprawie odpowiedniej ochrony danych osobowych zawartych w Passenger Name Record (PNR) pasażerów lotniczych przekazywanych do Biura Celnego i Ochrony Granic Stanów Zjednoczonych.

               2)

               Skutki decyzji 2004/535 zostają utrzymane w mocy do dnia 30 września 2006 r., nie dłużej jednak niż do dnia wygaśnięcia wspomnianego porozumienia.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania w sprawie C-317/04.

               4)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania w sprawie C-318/04.

               5)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokrywa własne koszty w sprawie C-317/04.

               6)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Europejski Inspektor Ochrony Danych pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 228 z 11.9.2004


title: Sprawa T-442/11: Postanowienie Sądu z dnia 24 października 2012 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt niezaskarżalny — Akt w części potwierdzający a w części informujący — Niedopuszczalność — Skarga o odszkodowanie — Brak identyfikacji zarzucanego zachowania lub określenia podnoszonej szkody — Niedopuszczalność — Skarga o odszkodowanie — Brak dowodu wystąpienia szkody — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/22

         Postanowienie Sądu z dnia 24 października 2012 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-442/11) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt niezaskarżalny - Akt w części potwierdzający a w części informujący - Niedopuszczalność - Skarga o odszkodowanie - Brak identyfikacji zarzucanego zachowania lub określenia podnoszonej szkody - Niedopuszczalność - Skarga o odszkodowanie - Brak dowodu wystąpienia szkody - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)
   2012/C 399/41
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis i M. Dermitzakis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Delaude i D. Calciu, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata P. Wytinck)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 27 maja 2011 r., po drugie, żądanie zasądzenia odszkodowania od Komisji oraz, po trzecie, żądanie obejmujące nakazanie Komisji opublikowania ogłoszenia.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostaje obciążona kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 290 z 1.10.2011.


title: Sprawa C-438/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 91/271/EWG — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Brak wymogu bardziej rygorystycznego oczyszczania azotu przez wszystkie oczyszczalnie ścieków komunalnych z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców wynoszącej ponad 10000)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-438/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 91/271/EWG - Oczyszczanie ścieków komunalnych - Brak wymogu bardziej rygorystycznego oczyszczania azotu przez wszystkie oczyszczalnie ścieków komunalnych z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców wynoszącej ponad 10000)
   2009/C 282/06
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: I. Koskinen, L. Parpala, M. Patakia i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji (Przedstawiciel: A. Falk, pełnomocnik)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Republika Finlandii (Przedstawiciele: J. Heliskoski i A. Guimaraes-Purokoski, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 5 ust.. 2, 3 i 5 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135, s. 40), zmienionej dyrektywą Komisji 98/15/WE z dnia 27 lutego 1998 r. (Dz.U. L 67, s. 29) — Brak zapewnienia, aby wszystkie zrzuty z oczyszczalni ścieków komunalnych z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców wynoszącej ponad 10 000, które są odprowadzane bezpośrednio do obszarów wrażliwych lub ich zlewni, spełniały, najpóźniej do dnia 31 grudnia 1998 r., wymogi ustanowione w odpowiednich przepisach załącznika I dyrektywy 91/271/EWG.

      Sentencja

               1)

               Nie zapewniając w praktyce, by, najpóźniej do dnia 31 grudnia 1998 r., wszystkie zrzuty z wyliczonych w załącznikach 2 i 3 do odpowiedzi na skargę, po zmianach wprowadzonych w duplice, oczyszczalni ścieków komunalnych pochodzących z aglomeracji o RLM wynoszącej ponad 10 000, które są odprowadzane bezpośrednio do obszarów wrażliwych lub ich zlewni, spełniały odpowiednie wymagania załącznika I dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, zmienionej dyrektywą Komisji 98/15/WE z dnia 27 lutego 1998 r., Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 5 ust. 2, 3 i 5 tej dyrektywy 91/271.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich, Królestwo Szwecji i Republika Finlandii ponoszą swe własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa T-103/10 P(R): Odwołanie od postanowienia Prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 18 grudnia 2009 r. w sprawie F-92/09 R, U przeciwko Parlamentowi, wniesione w dniu 5 marca 2010 r. przez Parlament Europejski

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/70

         Odwołanie od postanowienia Prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 18 grudnia 2009 r. w sprawie F-92/09 R, U przeciwko Parlamentowi, wniesione w dniu 5 marca 2010 r. przez Parlament Europejski
   (Sprawa T-103/10 P(R))
   2010/C 113/103
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Seyr i K. Zejdová, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: U

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego postanowienia Prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej;

               —

               wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o zarządzenie środków tymczasowych poprzez oddalenie go jako bezzasadnego;

               —

               stwierdzenie, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie

      Zarzuty i główne argumenty

   W drodze niniejszego odwołania wnoszący je żąda uchylenia postanowienia Prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 18 grudnia 2009 r. wydanego w sprawie F-92/09 R U przeciwko Parlamentowi, którym decyzja z dnia 6 lipca 2009 r. o zwolnieniu została zawieszona aż do wydania przez Sąd orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.
   Celem uzasadnienia odwołania wnoszący je podnosi trzy zarzuty:

               —

               braków w uzasadnieniu, gdyż w wielu miejscach rozumowanie przedstawione w zaskarżonym postanowieniu nie umożliwia poznania powodów decyzji podjętej przez sąd rozpatrujący wniosek o zarządzenie środków tymczasowych;

               —

               nieprzestrzegania prawa Parlamentu do obrony, ponieważ postanowienie w przedmiocie środków tymczasowych wykracza poza zakres podstawowej oceny na podstawie art. 102 ust. 2 regulaminu Sądu do spraw Służby Publicznej, zgodnie z którym we wnioskach o zarządzenie środków tymczasowych należy w szczególności określić okoliczności wskazujące na istnienie pilnej potrzeby oraz okoliczności faktyczne i prawne uzasadniające prima facie zarządzenie wnioskowanych środków. Wkraczając w szczegóły związane z istotą sprawy a w szczególności wypowiadając się co do szczegółów przebiegu postępowania w przedmiocie poprawy wyników pracy postanowienie naruszyło prawo Parlamentu do obrony a instytucja ta została pozbawiona możliwości zajęcia stanowiska i obrony w tym względzie;

               —

               nieprzestrzegania przepisów dotyczących ciężaru dowodu gdyż w odniesieniu do przesłanki pilności nie zostały wzięte pod uwagę wszystkie mające znaczenie okoliczności, które mogły mieć wpływ na sytuację finansową skarżącej, co stanowi naruszenie zasady równości stron w postępowaniu sądowym.


title: Sprawa C-46/11: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 15 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Niewystarczająca ochrona niektórych gatunków, w szczególności wydry (Lutra Lutra))

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/9

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 15 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-46/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Niewystarczająca ochrona niektórych gatunków, w szczególności wydry (Lutra Lutra))
   2012/C 133/14
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawicielki: S. Petrova i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: M. Szpunar, D. Krawczyk i B. Majczyna, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, s. 7) — Niewystarczająca ochrona niektórych gatunków, w szczególności wydry (Lutra Lutra)

      Sentencja

               1)

               Nie dokonując prawidłowo transpozycji warunków wprowadzania odstępstw przewidzianych w art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy owego przepisu.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 103 z 2.4.2011.


title: Sprawa C-495/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — Centre hospitalier universitaire de Besançon przeciwko Thomasowi Dutrueux’mu, Caisse primaire d'assurance maladie du Jura (Dyrektywa 85/374/EWG — Odpowiedzialność za produkty wadliwe — Zakres stosowania — Krajowy system nakładający na publiczne zakłady opieki zdrowotnej obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej pacjentowi z racji wadliwości urządzenia lub produktu używanego w ramach udzielonych świadczeń opieki zdrowotnej, nawet w braku winy, którą można by przypisać tym zakładom)

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/11

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — Centre hospitalier universitaire de Besançon przeciwko Thomasowi Dutrueux’mu, Caisse primaire d'assurance maladie du Jura
   (Sprawa C-495/10) (1)

   (Dyrektywa 85/374/EWG - Odpowiedzialność za produkty wadliwe - Zakres stosowania - Krajowy system nakładający na publiczne zakłady opieki zdrowotnej obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej pacjentowi z racji wadliwości urządzenia lub produktu używanego w ramach udzielonych świadczeń opieki zdrowotnej, nawet w braku winy, którą można by przypisać tym zakładom)
   2012/C 49/17
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Centre hospitalier universitaire de Besançon

      Strona pozwana: Thomas Dutrueux, Caisse primaire d'assurance maladie du Jura

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d'État — Wykładnia art. 13 dyrektywy Rady 85/374/EWG z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe (Dz.U. L 210, s. 29) — Odpowiedzialność publicznych jednostek opieki zdrowotnej wobec ich pacjentów — Dopuszczalność krajowego systemu odpowiedzialności umożliwiającego poszkodowanemu uzyskanie, nawet w przypadku braku winy, naprawienia szkód spowodowanych wadliwością produktów — Ograniczenie odpowiedzialności podmiotu świadczącego usługi

      Sentencja

   Odpowiedzialność usługodawcy, który w ramach świadczenia usług, takich jak świadczenia z zakresu opieki zdrowotnej udzielane w szpitalu, używa wadliwych urządzeń lub produktów, których nie jest on producentem w rozumieniu przepisów art. 3 dyrektywy Rady 85/374/EWG z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe, zmienionej dyrektywą 1999/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 maja 1999 r., i wyrządza w związku z tym szkodę osobie korzystającej z tych świadczeń, nie jest objęta zakresem zastosowania wskazanej dyrektywy. Dyrektywa ta nie stoi więc na przeszkodzie ustanowieniu przez państwo członkowskie systemu, takiego jak system będący przedmiotem sporu przed sądem krajowym, przewidującego odpowiedzialność takiego usługodawcy za wyrządzone w ten sposób szkody, nawet jeżeli nie można mu przypisać jakiejkolwiek winy, pod warunkiem jednakże, że poszkodowany lub wspomniany usługodawca zachowają możliwość pociągnięcia producenta do odpowiedzialności na podstawie omawianej dyrektywy, jeżeli zostaną spełnione określone w niej przesłanki.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa T-183/14: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2014 r. – Schmiedag przeciwko Komisji

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/53

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2014 r. – Schmiedag przeciwko Komisji
   (Sprawa T-183/14)
   2014/C 142/67
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Schmiedag GmbH (Hagen, Niemcy) (przedstawiciele: H. Höfler, C. Kahle i V. Winkler, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszonej w drodze zaproszenia do zgłaszania uwag (Dz.U. 2014, C 37, s. 73) decyzji pozwanej o wszczęciu formalnego postępowania na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE w sprawie pomocy państwa SA.33995 C (2013) – Niemcy, wsparcie dla produkcji energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz zmniejszone dla przedsiębiorstw energochłonnych dopłaty na podstawie ustawy o energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca zasadniczo podnosi następujące zarzuty:

               1.

               Naruszenie podstawowych przepisów postępowania

                           —

                           Skarżąca w tym miejscu podnosi, że pozwana niewystarczająco uzasadniła zgodnie z art. 296 ust. 2 TFUE swoją decyzję w sprawie wszczęcia formalnego postępowania kontrolnego na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE. Decyzja wszczynająca postępowanie nie zawiera jakiejkolwiek odnośnej materialnej oceny, opartej na podstawach faktycznych i prawnych z punktu widzenia istnienia przesłanek pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

               2.

               Naruszenie traktatów

                           —

                           Skarżąca w tym miejscu podnosi, że decyzja Komisji wszczynająca postępowanie narusza art. 107 ust. 1 TFUE. W tym kontekście wyjaśnia, że Trybunał orzekł już w swoim wyroku z dnia 13 marca 2001 r. w sprawie C-379/98 PreussenElektra, Rec. 2001, s. I 2099, że Gesetz über den Vorrang erneuerbarer Energien (ustawa o energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych, zwana dalej „EEG”) nie przyznaje żadnej pomocy państwa. EEG obowiązuje nadal niezmiennie w swoim zasadniczym kształcie. W szczególności nie uległy zmianie aspekty istotne dla oceny z punktu widzenia pomocy państwa. To samo odnosi się względem decyzji pozwanej z dnia 22 maja 2002 r. (Dz.U. C 164, s. 5), mocą której pozwana stwierdziła, że EEG nie stanowi żadnej pomocy państwa.

                           —

                           Następnie skarżąca utrzymuje, że zmniejszenie dopłaty EEG nie spełnia przesłanek pomocy państwa zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE. W tym kontekście w szczególności twierdzi, że zmniejszenie dopłaty EEG nie stanowi żadnego przysporzenia, jakiego przedsiębiorstwo nie otrzymałoby w normalnych warunkach rynkowych, że nie posiada charakteru selektywnego, że w jej przypadku nie chodzi o pomoc przyznaną przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych oraz że nie prowadzi ani do zakłócenia konkurencji, ani nie ma negatywnego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

               3.

               Zgodność ze wspólnym rynkiem

                           —

                           W wypadku, gdyby Sąd stanął na stanowisku, że ma miejsce pomoc państwa, to w myśl opinii skarżącej byłaby ona zgodna ze wspólnym rynkiem na podstawie art. 107 ust. 3 lit. b) i c) TFUE.


title: Sprawa T-397/09: Wyrok Sądu z dnia 25 maja 2011 r. — Prinz von Hannover — przeciwko OHIM (Przedstawienie herbu) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego herb — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Naśladowanie z heraldycznego punktu widzenia godła państwa — Artykuł 7 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 6 ter konwencji paryskiej)

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/21

         Wyrok Sądu z dnia 25 maja 2011 r. — Prinz von Hannover — przeciwko OHIM (Przedstawienie herbu)
   (Sprawa T-397/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego herb - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Naśladowanie z heraldycznego punktu widzenia godła państwa - Artykuł 7 ust. 1 lit. h) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 6 ter konwencji paryskiej)
   2011/C 204/36
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ernst August Prinz von Hannover Herzog zu Braunschweig und Lüneburg (Hanower, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Stötzel i J. Hilger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 lipca 2009 r. (sprawa R 1361/2008-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego herb dynastii hanowerskiej jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ernst August Prinz von Hannover Herzog zu Braunschweig und Lüneburg zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 297 z 5.12.2009.


title: Sprawa T-220/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 marca 2007 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Pomidory i owoce cytrusowe — Kontrola wyrywkowa — Siła wyższa)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/32

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 marca 2007 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-220/04) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Pomidory i owoce cytrusowe - Kontrola wyrywkowa - Siła wyższa)
   (2007/C 96/66)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: L. Fraguas Gadea i F. Díez Moreno, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo M. Nolin i S. Pardo Quintillán, następnie M. Nolin i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Skarga o stwierdzenie nieważności w części decyzji Komisji 2004/136/WE z dnia 4 lutego 2004 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. L 40, str. 31)
   Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2004/136/WE z dnia 4 lutego 2004 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) w zakresie, w jakim wyłącza ona z finansowania wspólnotowego kwotę 979 554,48 EUR odpowiadającą korekcie pomocy przeznaczonej dla andaluzyjskich producentów owoców cytrusowych w odniesieniu do lat gospodarczych 1998 — 2001.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               3)

               Każda ze stron pokrywa swe własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 146 z 29.5.2004 (uprzednio C-175/04).


title: Sprawa T-59/15: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2015 r. – Amitié/EACEA

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/53

         Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2015 r. – Amitié/EACEA
   (Sprawa T-59/15)
   (2015/C 138/71)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Amitié Srl (Bologna, Włochy) (przedstawiciel: D. Bogaert, adwokat)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA)

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi wniesionej przeciwko EACEA za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie, że decyzja EACEA z dnia 26 listopada 2014 r. została przyjęta bez podstawy prawnej i w rezultacie, bezzwłoczne stwierdzenie nieważności wszystkich środków przyjętych przez EACEA w stosunku do skarżącej;

               —

               stwierdzenie, że skierowana przez EACEA do skarżącej nota debetowa nr 3241415195 obejmująca kwotę 9 41  310,38 EUR z dnia 12 grudnia 2014 r. nie jest należna;

               —

               obciążenie EACEA kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swojej skardze, wniesionej na podstawie art. 256 i 272 TFUE, skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie, że decyzja EACEA z dnia 26 listopada 2014 r., na mocy której przyjęte zostały środki w stosunku do AMITIE w wyniku dochodzenia prowadzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) jest bezzasadna.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym środki przyjęte w stosunku do skarżącej są nieuzasadnione.

                           —

                           nie zostały spełnione warunki przyjęcia środków: naruszenie postanowień rozporządzenia nr 2988/1995 (1) oraz zasady proporcjonalności.

                           —

                           naruszenie postanowień umownych oraz błędne zastosowanie rozporządzeń nr 966/2012 (2) i nr 1268/2012 (3). Żaden ze środków (zawartych w decyzji EACEA z dnia 26 listopada 2014 r.), przyjętych w stosunku do skarżącej, nie ma podstawy prawnej. Ponadto, odzyskanie kwot wypłaconych skarżącej stanowiłoby nadużycie prawa i bezpodstawne wzbogacenie EACEA.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący nieważności dochodzenia OLAF-u i jego ustaleń (naruszenie postanowień umownych i znajdujących zastosowanie rozporządzeń).

                           —

                           dochodzenie OLAF-u narusza przepisy rozporządzenia nr 883/2013 (4) i/lub ogólne zasady znajdujące zastosowanie w tej dziedzinie.

                           —

                           w zakresie w jakim decyzja EACEA jest oparta na ustaleniach OLAF-u przyjętych w wyniku prowadzonego przez ten organ dochodzenia, ich niezgodność z prawem wpływa bez wątpienia na decyzję EACEA.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich.

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002.

      (3)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii.

      (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999.


title: Sprawa T-413/10: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Socitrel przeciwko Komisji (Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego — Konkurencja — Decyzja Komisji nakładająca grzywnę — Gwarancja bankowa — Wniosek o zawieszenie wykonania — Szkoda finansowa — Brak wyjątkowych okoliczności — Brak pilnego charakteru)

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/16

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Socitrel przeciwko Komisji
   (Sprawa T-413/10)
   (Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego - Konkurencja - Decyzja Komisji nakładająca grzywnę - Gwarancja bankowa - Wniosek o zawieszenie wykonania - Szkoda finansowa - Brak wyjątkowych okoliczności - Brak pilnego charakteru)
   2011/C 179/28
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Socitrel — Sociedade Industrial de Trefilaria, S.A. (Trofa, Portugalia) (przedstawiciele: F. Proença de Carvalho i T. Luísa de Faria, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, V. Bottka i P. Costa de Oliveira, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata M. Marquesa Mendesa)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia EOG (sprawa COMP/38.344 — Stal sprężająca) oraz tytułem żądania ewentualnego wniosek o zwolnienie z obowiązku ustanowienia gwarancji bankowej w celu uniknięcia natychmiastowego ściągnięcia grzywny nałożonej na podstawie art. 2 rzeczonej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-218/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 6 maja 2010 r. — ADV Allround Vermittlungs AG in Liquidation przeciwko Finanzamt Hamburg-Bergedorf

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 6 maja 2010 r. — ADV Allround Vermittlungs AG in Liquidation przeciwko Finanzamt Hamburg-Bergedorf
   (Sprawa C-218/10)
   ()
   2010/C 221/25
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: ADV Allround Vermittlungs AG in Liquidation

      Strona pozwana: Finanzamt Hamburg-Bergedorf

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 9 ust. 2 lit. e) tiret szóste szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1) (zwanej dalej: „dyrektywą 77/388”) [następnie art. 56 ust. 1 lit. f) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w wersji obowiązującej do dnia 31 grudnia 2009 r., zwanej dalej: „dyrektywą 2006/112”] należy interpretować w ten sposób, że „zapewnienie personelu” obejmuje również zapewnienie personelu samodzielnie wykonującego działalność, który nie jest zatrudniony przez świadczącego usługę przedsiębiorcę?

               2)

               Czy art. 17 ust. 1, ust. 2 lit. a), ust. 3 lit. a) i art. 18 ust. 1 lit. a) [obecnie art. 167, art. 168 lit. a), art. 169 lit. a) i art. 178 lit. a) dyrektywy 2006/112] należy interpretować w ten sposób, że w krajowym prawie proceduralnym należy przyjąć rozwiązania pozwalające na takie samo traktowanie opodatkowania i obowiązku podatkowego tej samej usługi w przypadku tak przedsiębiorcy świadczącego usługę jak i przedsiębiorcy będącego odbiorcą usługi nawet jeżeli przedsiębiorstwa te podlegają właściwości różnych organów podatkowych?

         W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej:

               3)

               Czy art. 17 ust. 1, ust. 2 lit. a), ust. 3 lit. a) i art. 18 ust. 1 lit. a) [obecnie art. 167, art. 168 lit. a), art. 169 lit. a) i art. 178 lit. a) dyrektywy 2006/112] należy interpretować w ten sposób, że termin na odliczenie przez usługobiorcę podatku za otrzymaną usługę nie może upłynąć przez wydaniem prawomocnego rozstrzygnięcia w przedmiocie opodatkowania i obowiązku podatkowego przedsiębiorcy świadczącego usługę?

      (1)  Dz. U. L 145, s. 1.


title: Sprawa C-496/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landessozialgericht Rheinland-Pfalz, Mainz – Niemcy) – Alphonse Eschenbrenner/Bundesagentur für Arbeit (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ pracowników — Artykuł 45 TFUE — Rozporządzenie (UE) nr 492/2011 — Artykuł 7 — Równe traktowanie — Pracownik przygraniczny podlegający obowiązkowi podatkowemu od dochodu w państwie członkowskim miejsca zamieszkania — Zasiłek upadłościowy wypłacany przez państwo członkowskie miejsca zatrudnienia w wypadku niewypłacalności pracodawcy — Sposoby obliczania zasiłku upadłościowego — Fikcyjne uwzględnienie podatku dochodowego państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia — Zasiłek upadłościowy niższy od wcześniejszego wynagrodzenia netto — Dwustronna umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania)

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landessozialgericht Rheinland-Pfalz, Mainz – Niemcy) – Alphonse Eschenbrenner/Bundesagentur für Arbeit
   (Sprawa C-496/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ pracowników - Artykuł 45 TFUE - Rozporządzenie (UE) nr 492/2011 - Artykuł 7 - Równe traktowanie - Pracownik przygraniczny podlegający obowiązkowi podatkowemu od dochodu w państwie członkowskim miejsca zamieszkania - Zasiłek upadłościowy wypłacany przez państwo członkowskie miejsca zatrudnienia w wypadku niewypłacalności pracodawcy - Sposoby obliczania zasiłku upadłościowego - Fikcyjne uwzględnienie podatku dochodowego państwa członkowskiego miejsca zatrudnienia - Zasiłek upadłościowy niższy od wcześniejszego wynagrodzenia netto - Dwustronna umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania))
   (2017/C 121/05)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landessozialgericht Rheinland-Pfalz, Mainz

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Alphonse Eschenbrenner

      Strona pozwana: Bundesagentur für Arbeit

      Sentencja

   Wykładni art. 45 TFUE i art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii należy dokonywać w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, aby w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym kwota zasiłku upadłościowego przyznana przez państwo członkowskie pracownikowi przygranicznemu, który nie podlega podatkowi dochodowemu w tym państwie ani nie podlega opodatkowaniu z tytułu tego zasiłku, była ustalona poprzez potrącenie z wynagrodzenia służącego za podstawę obliczenia omawianego zasiłku podatku dochodowego, obowiązującego w tym państwie, w wyniku czego ten pracownik przygraniczny nie otrzymuje, w przeciwieństwie do osób zamieszkałych i zatrudnionych w tym samym państwie, zasiłku odpowiadającego jego wcześniejszemu wynagrodzeniu netto. Okoliczność, że ten pracownik nie posiada wobec swojego pracodawcy roszczenia odpowiadającego części wcześniejszego wynagrodzenia brutto, jakiej nie pobrał ze względu na to potrącenie, nie ma w tym zakresie znaczenia

      (1)  Dz.U. C 429 z 21.12.2015.


title: Sprawa C-77/15 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 stycznia 2015 r. w sprawie T-409/14 Marcuccio/Unia Europejska i Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 19 lutego 2015 r. przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/41

         Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 stycznia 2015 r. w sprawie T-409/14 Marcuccio/Unia Europejska i Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 19 lutego 2015 r. przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
   (Sprawa C-77/15 P)
   (2015/C 138/55)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciel: A.V. Placco, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Luigi Marcuccio

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Trybunał Sprawiedliwości UE (TSUE) wnosi o:

               —

               uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 9 stycznia 2015 r. wydanego w sprawie T-409/14 Marcuccio/Unia Europejska i Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w zakresie, w jakim na jego mocy zostały odrzucone drugie, trzecie i czwarte żądanie Trybunału, przedstawione we wniosku do Sądu na podstawie art. 114 regulaminu postępowania Sądu;

               —

               uwzględnienie wspomnianych żądań, a zatem:

                           —

                           tytułem żądania głównego, wydając orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, odrzucenie wniesionej przez L. Marcuccia skargi o odszkodowanie jako niedopuszczalnej ze względu na to, że została skierowana przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości UE (jako przedstawicielowi Unii);

                           —

                           pomocniczo – w razie, gdyby Trybunał Sprawiedliwości uznał, że okoliczność, iż tamto roszczenie jest skierowane przeciwko TSUE, a nie przeciwko Komisji (jako przedstawicielowi Unii) nie ma wpływu na dopuszczalność roszczenia, ale stałby na stanowisku, że Sąd, orzekając w przedmiocie kwestii wstępnej podniesionej przed nim przez TSUE, powinien był orzec, że Komisja powinna wstąpić w miejsce TSUE w charakterze pozwanego – przekazanie sprawy do Sądu celem ponownego rozpoznania i wydania orzeczenia w przedmiocie roszczeń odszkodowawczych L. Marcuccia przy uwzględnieniu wywodów prawnych TSUE;

               —

               obciążenie L Marcuccia kosztami poniesionymi przez TSUE w postępowaniu w pierwszej instancji oraz w postępowaniu odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

   W przedmiocie zarzutu pierwszego odwołania, opartego na naruszeniu zasad dotyczących reprezentacji Unii przed jej sądami, TSUE podnosi, że ponieważ brak wyraźnych uregulowań w kwestii reprezentowania Unii przed jej sądami w powództwach wytoczonych zgodnie z art. 268 TFUE w celu stwierdzenia odpowiedzialności pozaumownej Unii, zasady takiej reprezentacji powinny zostać wywiedzione z ogólnych zasad regulujących wykonywanie funkcji sądowniczej, w szczególności z zasady prawidłowego zarządzania wymiarem sprawiedliwości oraz z zasady niezawisłości i bezstronności sądu.
   TSUE dzieli ten pierwszy zarzut odwołania na dwie części dotyczące, z jednej strony, nieposzanowania zasady prawidłowego zarządzania wymiarem sprawiedliwości i, z drugiej strony, nieposzanowania zasad niezawisłości i bezstronności sądu. W ramach części pierwszej zarzutu pierwszego TSUE zauważa, że wniosek Sądu, zgodnie z którym zadaniem TSUE jest reprezentowanie Unii w odniesieniu do ww. skargi o odszkodowanie opiera się otwarcie na orzecznictwie wypracowanym w wyroku Werhahn Hansamühle/Rada i Komisja (od 63/72 do 69/72, EU:C:1973:121, zwanym dalej „wyrokiem Werhahn i in.”). Podejście przyjęte w tej linii orzeczniczej jest takie, że gdy Wspólnota (a obecnie Unia) jest wezwana do odpowiedzialności za akty prawne wydane przez jedną z jej instytucji, to przed sądami Unii powinna ją reprezentować instytucja (lub instytucje), której można przypisać zdarzenie powodujące powstanie odpowiedzialności. Jednakże TSUE utrzymuje, że podejście to nie powinno być stosowane w niniejszej sprawie, ponieważ z wielu względów, skutek tego podejścia jest w rzeczywistości sprzeczny z interesem prawidłowego zarządzania wymiarem sprawiedliwości, który, jak wynika z wyroku Werhahn i in. stanowi rację bytu tego podejścia. W tym kontekście TSUE podnosi również, incydentalnie, nienależyte uwzględnienie zakresu stosowania art. 317 akapit pierwszy TFUE oraz art. 53 ust. 1 rozporządzenia nr 966/2012 (1), zgodnie z którym Sąd musiałby przyjąć zasadę, że odszkodowanie, takie jak żądane w niniejszej sprawie, powinno być przypisane do sekcji budżetu Unii odnoszącej się do Komisji.
   W drugiej części zarzutu pierwszego odwołania TSUE twierdzi, powołując się na wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 10 lipca 2008 r. w sprawie Mihalkov p. Bułgaria (sprawa nr 67719/01), że Sąd, orzekając, iż TSUE powinien reprezentować Unię w ramach skargi o odszkodowanie L. Marcuccia, naruszył wymogi niezawisłości i obiektywnej bezstronności sądu. Ponieważ, z jednej strony, zdarzenie powodujące powstanie domniemanej odpowiedzialności wystąpiło w ramach wykonywania jego funkcji sądowych przez skład orzekający a z drugiej strony, skład orzekający, który miał wydać rozstrzygnięcie w tej sprawie: i) należy do tej samej instytucji sądowej (Sąd), do której należy skład orzekający, któremu przypisuje się odpowiedzialność za zdarzenie powodujące powstanie odpowiedzialności oraz ii) stanowi integralną część pozwanego w tej samej sprawie (TSUE), z którym sędziowie tego składu są zawodowo związani, powyższe wymogi byłyby niespełnione, szczególnie w wypadku, w którym, jak uznał Sąd, odszkodowanie, takie jak żądane w niniejszej sprawie, powinno być wypłacone z budżetu odnoszącego się do TSUE.
   TSUE utrzymuje dalej w zarzucie drugim, że zaskarżone postanowienie jest obarczone wadą, ponieważ narusza obowiązek podania uzasadnienia w związku z tym, że nie odpiera w sposób konkretny argumentu, który TSUE wysuwał przed Sądem i który został oparty na zakresie szeregu orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości – w tym na wyrokach Groupe Gascogne/Komisja (C-58/12 P, EU:C:2013:770), Gascogne Sack/Komisja (C-40/12 P, EU:C:2013:768) i Kendrion/Komisja (C-50/12 P, EU:C:2013:771) .

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298, s. 1).


title: Sprawa T-230/05: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2005 r. przez Golf USA Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/30

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2005 r. przez Golf USA Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-230/05)
   (2005/C 205/54)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 24 czerwca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Golf USA Inc., z siedzibą w Oklahoma City, Oklahoma, USA, reprezentowanej przez A.H. de Boscha Kempera-de Hilstera, lawyer, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 kwietnia 2005 r. w sprawie R 823/2004- (GOLF USA);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłoszony znak towarowy:

               Słowny znak towarowy GOLF USA, Towary i usługi: Towary i usługi z klasy 25 (obuwie sportowe, okrycia wierzchnie), 28 (artykuły sportowe, z uwzględnieniem kijów golfowych) oraz 35 (sprzedaż artykułów sportowych)

               Decyzja będąca przedmiotem odwołania przed Izbą Odwoławczą:

               Decyzja eksperta odrzucająca zgłoszenie

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Nieuwzględnienie odwołania

               Zarzuty skargi:

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 40/94


title: Sprawa C-332/04: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  16 marca 2006 r.  w spawie Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 85/337/EWG zmieniona dyrektywą 97/11/WE — Ocena oddziaływania przedsięwzięć na środowisko naturalne — Wzajemna zależność pomiędzy czynnikami mogącymi ulec naruszeniu bezpośrednio lub pośrednio — Obowiązek publikacji oświadczenia dotyczącego zakresu oddziaływania przedsięwzięcia — Ograniczona ocena przedsięwzięć inwestycyjnych o charakterze miejskim położonych poza obszarami miejskimi — Przedsięwzięcie budowy centrum wypoczynkowego w Paternie)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/17

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 marca 2006 r. w spawie Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-332/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 85/337/EWG zmieniona dyrektywą 97/11/WE - Ocena oddziaływania przedsięwzięć na środowisko naturalne - Wzajemna zależność pomiędzy czynnikami mogącymi ulec naruszeniu bezpośrednio lub pośrednio - Obowiązek publikacji oświadczenia dotyczącego zakresu oddziaływania przedsięwzięcia - Ograniczona ocena przedsięwzięć inwestycyjnych o charakterze miejskim położonych poza obszarami miejskimi - Przedsięwzięcie budowy centrum wypoczynkowego w Paternie)
   (2006/C 131/29)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: G. Valero Jordana i F. Simonetti, pełnomocnicy]

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii [przedstawiciel: M. Muñoz Pérez, pełnomocnik]
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niepełna lub błędna transpozycja art. 3, art. 9 ust. 1 oraz pkt 10 lit. b) załącznika II do dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, str. 40), zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. (Dz.U. L 73, str. 7) — Brak zastosowania przepisów przejściowych ustanowionych w art. 3 dyrektywy 97/11/WE — Brak przedłożenia do oceny przedsięwzięcia budowy centrum wypoczynkowego w Paternie (Valencia)
   Sentencja

               1)

               Dokonując niepełnej transpozycji art. 3 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, str. 40), zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r., nie dokonując transpozycji art. 9 ust. 1 dyrektywy 85/337 zmienionej dyrektywą 97/11, nie przestrzegając przepisów przejściowych ustanowionych w art. 3 dyrektywy 97/11, nie dokonując poprawnej transpozycji pozostający w związku z nimi przepisów pkt 10 lit. b) załącznika II jak również art. 2 ust. 1 oraz art. 4 ust. 2 dyrektywy 85/337, zmienionej dyrektywą 97/11, oraz nie poddając procedurze oceny oddziaływania na środowisko naturalne przedsięwzięcia budowy centrum wypoczynkowego w Paternie, a w konsekwencji nie stosując przepisów art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4 ust. 2, art. 8 oraz art. 9 dyrektywy 85/337, zmienionej dyrektywą 97/11, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tych dyrektyw.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004


title: Sprawa T-318/15: Wyrok Sądu z dnia 14 stycznia 2016 r. – Zitro IP/OHIM (TRIPLE BONUS) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego TRIPLE BONUS — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/19

         Wyrok Sądu z dnia 14 stycznia 2016 r. – Zitro IP/OHIM (TRIPLE BONUS)
   (Sprawa T-318/15) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego TRIPLE BONUS - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 078/29)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Zitro IP Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat A. Canela Giménez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: A. Crawcour i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 kwietnia 2015 r. (sprawa R 1648/2014-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego TRIPLE BONUS jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Zitro IP Sàrl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2015.


title: Sprawa T-202/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  7 lutego 2006 r.  — Alecansan przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie wspólnotowego graficznego znaku towarowego COMP USA — Wcześniejszy krajowy graficzny znak towarowy COMP USA — Brak podobieństwa towarów i usług — Odrzucenie sprzeciwu — Art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/24

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 lutego 2006 r. — Alecansan przeciwko OHIM
   (Sprawa T-202/03) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie wspólnotowego graficznego znaku towarowego COMP USA - Wcześniejszy krajowy graficzny znak towarowy COMP USA - Brak podobieństwa towarów i usług - Odrzucenie sprzeciwu - Art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2006/C 86/46)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Alecansan, SL (Madryt, Hiszpania) (Przedstawiciele: adwokaci M. Baylos Morales, P. Merino Baylos, J. Arribas García, A. Velázquez Ibáñez i A. Angulo Lafora)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Przedstawiciele: D. Botis i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: CompUSA Management Co. (Dallas, Stany Zjednoczone) (Przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 marca 2003 r. (sprawa R 711/2002-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Alecansan, SL a CompUSA Management Co.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami własnymi oraz kosztami poniesionymi przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).

               3)

               Interwenient ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 184 z 2.8.2003


title: Sprawa C-95/12: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 października 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Uregulowanie krajowe przewidujące mniejszość blokującą 20 % dla podjęcia niektórych decyzji przez akcjonariuszy spółki Volkswagen AG)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/7

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 października 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-95/12) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Uregulowanie krajowe przewidujące mniejszość blokującą 20 % dla podjęcia niektórych decyzji przez akcjonariuszy spółki Volkswagen AG)
   2013/C 367/10
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Montaguti i G. Braun, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze, J. Schwarze, J. Möller i J. Kemper, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niepełne wykonanie wyroku Trybunału z dnia 23 października 2007 r. w sprawie C-112/05 Komisja przeciwko Niemcom dotyczącej naruszenia art. 56 ust. 1 WE — Uregulowanie krajowe przewidujące wyjątkowo większość przekraczającą 80 % dla podjęcia niektórych decyzji przez akcjonariuszy spółki Volkswagen SA, umożliwiając tym samym krajowi związkowemu Dolnej Saksonii posiadającemu 20 % tych akcji zablokowanie takich decyzji — Obliczenie sankcji: skumulowana zapłata okresowej kary pieniężnej i ryczałtu

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 118 z 21.4.2012.


title: Sprawa C-651/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 25 września 2015 r. w sprawie T-360/13, Verein zur Wahrung von Einsatz und Nutzung von Chromtrioxid und anderen Chrom-VI-verbindungen in der Oberflächentechnik eV i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 4 grudnia 2015 r. przez Verein zur Wahrung von Einsatz und Nutzung von Chromtrioxid und anderen Chrom-VI-verbindungen in der Oberflächentechnik eV (VECCO), Adolf Krämer GmbH & Co. KG, AgO Argentum GmbH i in.

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/4

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 25 września 2015 r. w sprawie T-360/13, Verein zur Wahrung von Einsatz und Nutzung von Chromtrioxid und anderen Chrom-VI-verbindungen in der Oberflächentechnik eV i in./Komisja Europejska, wniesione w dniu 4 grudnia 2015 r. przez Verein zur Wahrung von Einsatz und Nutzung von Chromtrioxid und anderen Chrom-VI-verbindungen in der Oberflächentechnik eV (VECCO), Adolf Krämer GmbH & Co. KG, AgO Argentum GmbH i in.
   (Sprawa C-651/15 P)
   (2016/C 078/05)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Verein zur Wahrung von Einsatz und Nutzung von Chromtrioxid und anderen Chrom-VI-verbindungen in der Oberflächentechnik eV (VECCO), Adolf Krämer GmbH & Co. KG, AgO Argentum GmbH i in. (przedstawiciele: C. Mereu, adwokat, J. Beck, solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA), Assogalvanica, Ecometal, Comité européen des traitements de surfaces (CETS) i in.

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że odwołanie jest dopuszczalne i zasadne;

               —

               uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-360/13;

               —

               wydanie rozstrzygnięcia co do istoty w przedmiocie wniesionej przez wnoszące odwołanie skargi o stwierdzenie nieważności lub skierowanie sprawy do Sądu celem wydania rozstrzygnięcia co do istoty w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszące odwołanie podnoszą następujące argumenty:
   Pierwszy zarzut odwołania: Sąd naruszył prawo, gdy uznał, że dyrektywa 98/24 (1) oraz dyrektywa 2004/37 (2) nie są konkretnymi przepisami prawnymi UE, w rozumieniu art. 58 ust. 2 REACH (3), które ustalają minimalne wymagania pozwalające zapewnić, że ryzyko dla zdrowia ludzkiego wynikające z użycia tritlenku chromu w sektorach powlekania powierzchni i galwanizacji jest objęte właściwą kontrolą.
   W ramach przedstawionego rozumowania Sąd dokonuje wykładni art. 58 ust. 2 REACH w sposób, który jest sprzeczny zarówno z jasnym sformułowaniem i celem tego przepisu, jak również ze sposobem, w jaki należy interpretować przepisy dyrektywy 98/24 oraz dyrektywy 2004/37. Tak więc, Sąd naruszył prawo, gdy po pierwsze uznał, że zwolnienie przewidziane w art. 58 ust. 2 REACH stosuje się do „substancji”, a nie do „zastosowań”, gdy po drugie podzielił trzystopniowy test przewidziany w art. 58 ust. 2 i nie zbadał w istocie trzeciej części testu („właściwa kontrola ryzyka”) i gdy po trzecie stwierdził, że w szczególności z uwagi na brak dopuszczalnej wartości narażenia zawodowego dyrektywy 98/24 i 2004/37 nie ustalają minimalnych wymagań związanych z kontrolą ryzyka wynikającego z użycia tritlenku chromu w sektorach powlekania powierzchni i galwanizacji.
   Drugi zarzut odwołania: zawarte w zaskarżonym wyroku stwierdzenia dotyczące zakresu uznania przysługującego Komisji są błędne:
   Jeśli pierwszy zarzut odwołania zostanie uwzględniony, stwierdzenie Sądu, że Komisja prawidłowo skorzystała z przysługującego jej zakresu uznania w zakresie przyznania zwolnienia na podstawie art. 58 ust.2 REACH, jest błędne.
   Trzeci zarzut odwołania: niedokonanie prawidłowej oceny zarzutu pierwszego oraz części drugiej zarzutu czwartego:
   Jeśli pierwszy zarzut odwołania zostanie uwzględniony, rozumowanie zawarte w pkt 68–69 i 84–85 zaskarżonego wyroku jest wadliwe, w związku z czym należy ponownie zbadać zarzut pierwszy oraz część drugą zarzutu czwartego.

      (1)  Dyrektywa Rady 98/24/WE z dnia 7 kwietnia 1998 r. w sprawie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed ryzykiem związanym ze środkami chemicznymi w miejscu pracy (czternasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz.U. L 131, s. 11).

      (2)  Dyrektywa 2004/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie ochrony pracowników przed zagrożeniem dotyczącym narażenia na działanie czynników rakotwórczych lub mutagenów podczas pracy (szósta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 89/391/EWG) (Dz.U. L 158, s. 50).

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1).


title: Sprawa C-616/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 30 listopada 2011 r. — T-Mobile Austria GmbH przeciwko Verein für Konsumenteninformation

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 30 listopada 2011 r. — T-Mobile Austria GmbH przeciwko Verein für Konsumenteninformation
   (Sprawa C-616/11)
   2012/C 73/26
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: T-Mobile Austria GmbH

      Strona pozwana: Verein für Konsumenteninformation

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 52 ust. 3 dyrektywy 2007/64/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że znajduje on zastosowanie również do stosunku umownego pomiędzy operatorem telefonii komórkowej jako odbiorcą płatności i jego klientem (konsumentem) jako płatnikiem?

               2)

               Czy podpisany własnoręcznie przez płatnika formularz płatności lub procedurę opartą na podpisanym formularzu płatności zmierzającą do wydania polecenia przelewu oraz procedurę uzgodnioną dla wydania polecenia przelewu w bankowości internetowej (telebanking) należy uważać za „instrument płatniczy” w rozumieniu art. 4 pkt 23 i art. 52 ust. 3 dyrektywy 2007/64/WE?

               3)

               Czy art. 52 ust. 3 dyrektywy 2007/64/WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on stosowaniu krajowych przepisów przewidujących ogólny zakaz pobierania opłat przez odbiorcę płatności, niewprowadzający rozróżnienia pomiędzy różnymi instrumentami płatniczymi?

      (1)  Dyrektywa 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego zmieniająca dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylająca dyrektywę 97/5/WE (Dz.U. L 319, s. 1).


title: Orzeczenie Trybunału z dnia 15 listopada 2016 r. w sprawie E-7/16 – Míla ehf. przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA (Wstępny zarzut niedopuszczalności – Pomoc państwa – Decyzja o zamknięciu formalnego postępowania wyjaśniającego)

text:
               15.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/48

         ORZECZENIE TRYBUNAŁU
   z dnia 15 listopada 2016 r.
   w sprawie E-7/16
   Míla ehf. przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA

      (Wstępny zarzut niedopuszczalności – Pomoc państwa – Decyzja o zamknięciu formalnego postępowania wyjaśniającego)

   (2017/C 189/12)
   W sprawie E-7/16 między Míla ehf. a Urzędowem Nadzoru EFTA – WNIOSEK na mocy art. 36 ust. 2 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości o stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 061/16/COL z dnia 16 marca 2016 r. o zamknięciu formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie domniemanej pomocy państwa w postaci dzierżawy światłowodu eksploatowanego uprzednio w imieniu NATO, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson, wydał w dniu 15 listopada 2016 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1.

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2.

               Skarżący zostaje obciążony kosztami postępowania.


title: Sprawa C-395/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 listopada 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Ścieki komunalne — Dyrektywa 91/271/EWG — Artykuły 3 i 4 — Obowiązek zbierania ścieków komunalnych — Obowiązek oczyszczania ścieków komunalnych)

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/9

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 listopada 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-395/13) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Ścieki komunalne - Dyrektywa 91/271/EWG - Artykuły 3 i 4 - Obowiązek zbierania ścieków komunalnych - Obowiązek oczyszczania ścieków komunalnych))
   (2015/C 007/12)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: T. Materne i J.C. Halleux, pełnomocnicy, wspierani przez E. Gilleta oraz A. Lepièce, avocats)

      Sentencja

               1)

               Nie zapewniając zbierania i oczyszczania ścieków komunalnych następujących aglomeracji: Aywaille, Baelen, Blegny, Chastre, Grez-Doiceau, Jodoigne, Lasne, Obourg, Oreye, Orp, Raeren, Sart-Dames-Avelines, Soiron, Sombreffe i Yvoir Anhée, jak również oczyszczania ścieków komunalnych następujących aglomeracji: Bassenge, Chaumont-Gistoux, Chièvres, Crisnée, Dalhem, Dinant, Écaussinnes, Estinnes, Feluy-Arquennes, Fexhe-Slins, Fosses-la-Ville, Godarville, Hannut, Havré, Jurbise, Le Rœulx, Leuze, Lillois-Witterzée, Profondeville, Rotheux-Neuville, Saint-Georges-sur-Meuse, Saint-Hubert, Sirault, Sprimont, Villers-la-Ville, Villers-le-Bouillet, Virginal-Hennuyères, Walcourt, Welkenraedt, Wépion, Wiers, Gaurain Ramecroix i Hélécine, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy przepisów art. 3 i 4 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Sprawa T-198/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 lutego 2007 r. — Rathscheck Schiefer und Dach-Systeme i.in. przeciwko Komisji

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/56

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 lutego 2007 r. — Rathscheck Schiefer und Dach-Systeme i.in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-198/06) (1)

   (2007/C 95/112)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 237 z 30.9.2006.


title: Sprawa T-5/16: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2016 r. – Gregis/EUIPO – DM9 Automobili (ATS)

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/33

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2016 r. – Gregis/EUIPO – DM9 Automobili (ATS)
   (Sprawa T-5/16)
   (2016/C 243/36)
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Gian Luca Gregis (Adeje, Hiszpania) (przedstawiciel: M. Bartolucci, avvocato)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: DM9 Automobili Srl (Borgomanero, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy Unii Europejskiej zawierający element słowny „ATS” – wspólnotowy znak towarowy nr 9 799 719

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w rejestracji przeniesienia

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 października 2015 r. w sprawie R 588/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               stwierdzenie nieważności przeniesienia T8391925 z dnia 14 kwietnia 2014 r.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 17 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady 31 rozporządzenia nr 2868/95;

               —

               Naruszenie zasady 84 ust. 3 lit. b) rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa T-187/04: Skarga wniesiona dnia 19 maja 2004 r. przez Pascala Halleza przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/19

         Skarga wniesiona dnia 19 maja 2004 r. przez Pascala Halleza przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-187/04)
   (2004/C 201/41)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 19 maja 2004 r. r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesiona przez Pascala Halleza, zamieszkałego w Genappe (Belgia), reprezentowanego przez Carlosa Mouratę, avocat.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               Uchylenie decyzji osoby oceniającej w postępowaniu odwoławczym z dnia 22 lipca 2003 r. odnoszącej się do sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej strony skarżącej za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r.;

               —

               Uchylenie dorozumianej decyzji organu uprawnionego do mianowania z dnia 20 lutego 2004 r. udzielającej odpowiedzi negatywnej na zażalenie skarżącego;

               —

               Obciążenie strony pozwanej kosztami sądowymi, jak również niezbędnymi wydatkami poniesionymi w związku z postępowaniem, w szczególności wydatkami związanymi z ustanowieniem adresu do doręczeń, z podróżą i pobytem, a także obejmującymi wynagrodzenie adwokata i jego wydatki.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Na poparcie swojej skargi skarżący powołuje się przede wszystkim na szereg naruszeń zasad postępowania w sprawie oceny i przepisów wykonawczych do art. 43 regulaminu pracowniczego, to jest:

               —

               na fakt, że inny urzędnik powinien był być osobą go oceniającą, ponieważ był jego służbowym przełożonym, a nie osoba oceniająca, która figuruje w zaskarżonym sprawozdaniu,

               —

               na brak konsultacji z jego poprzednimi przełożonymi,

               —

               na spóźniony charakter drugiego dialogu, jak również opinii osoby oceniającej w postępowaniu odwoławczym,

               —

               na rzekomo nieprawidłowe wyznaczenie przewodniczącego komitetu parytetowego do spraw oceny.

         Skarżący powołuje się również na pogwałcenie zasady niezależności audytorów wewnętrznych, ze względu na to, iż jeden z członków komitetu parytetowego do spraw oceny należał do Dyrekcji Generalnej, w której skarżący przeprowadzał audyt oraz iż osoba oceniająca w postępowaniu odwoławczym była Sekretarzem Generalnym Komisji, który również mógł być poddany kontroli. Skarżący uważa, że w powyższej sytuacji to wice-przewodniczący do spraw reformy Komisji powinien był być osobą go oceniającą w postępowaniu odwoławczym. Ostatecznie skarżący zarzuca pogwałcenie obowiązku uzasadnienia, zasady równości traktowania, jak również popełnienie przez osobę oceniającą oczywistych błędów w ocenie.


title: Sprawa T-59/08: Wyrok Sądu z dnia 7 grudnia 2010 r. — Nute Partecipazioni i La Perla przeciwko OHIM — Worldgem Brands (NIMEI LA PERLA MODERN CLASSIC) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy NIMEI LA PERLA MODERN CLASSIC — Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe la PERLA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Naruszenie renomy — Artykuł 8 ust. 5 i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 5 i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/34

         Wyrok Sądu z dnia 7 grudnia 2010 r. — Nute Partecipazioni i La Perla przeciwko OHIM — Worldgem Brands (NIMEI LA PERLA MODERN CLASSIC)
   (Sprawa T-59/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy NIMEI LA PERLA MODERN CLASSIC - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe la PERLA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Naruszenie renomy - Artykuł 8 ust. 5 i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 5 i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 30/59
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Nute Partecipazioni SpA, dawniej Gruppo La Perla SpA (Bolonia, Włochy) i La Perla Srl (Bolonia) (przedstawiciele: adwokaci R. Morresi i A. Dal Ferro)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo L. Rampini, następnie O. Montalto, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Worldgem Brands Srl, dawniej Worldgem Brands — Gestão e Investimentos Lda (Creazzo, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci V. Bilardo, M. Mazzitelli i C. Bacchini, avocats)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 listopada 2007 r. (sprawa R 537/2004-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Nute Partecipazioni SpA a Worldgem Brands Srl.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 19 listopada 2007 r. (sprawa R 537/2004-2) w zakresie, w jakim OHIM oddalił wniosek o unieważnienie i nakazał Nute Partecipazioni SpA poniesienie własnych kosztów.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz 90 % kosztów poniesionych przez Nute Partecipazioni i La Perla Srl w związku z postępowaniem przed Sądem oraz całość kosztów Nute Partecipazioni poniesionych przez nią w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

               4)

               Nute Partecipazioni i La Perla ponoszą 10 % własnych kosztów poniesionych w związku z postępowaniem przed Sądem.

               5)

               Worldgem Brands Srl ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa C-64/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (piąta izba w składzie powiększonym) z dnia 30 listopada 2004 r. w sprawie T-168/02 IFAW Internationaler Tierschutz-Fonds gGmbH, wspierana przez Królestwo Niderlandów, Królestwo Szwecji oraz Królestwo Danii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wspieranej przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, wniesione przez Królestwo Szwecji w dniu 14 lutego 2005 r.

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/9

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (piąta izba w składzie powiększonym) z dnia 30 listopada 2004 r. w sprawie T-168/02 IFAW Internationaler Tierschutz-Fonds gGmbH, wspierana przez Królestwo Niderlandów, Królestwo Szwecji oraz Królestwo Danii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wspieranej przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, wniesione przez Królestwo Szwecji w dniu 14 lutego 2005 r.
   (Sprawa C-64/05 P)
   (2005/C 115/18)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 14 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Królestwa Szwecji, reprezentowanego przez K. Wistranda, działającego w charakterze pełnomocnika, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) z dnia 30 listopada 2004 r. w sprawie T-168/02 (1) IFAW Internationaler Tierschutz-Fonds gGmbH, wspierana przez Królestwo Niderlandów, Królestwo Szwecji oraz Królestwo Danii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wspieranej przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 listopada 2004 r. w sprawie T-168/02;

               2

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 26 marca 2002 r. oraz

               3

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionym przez Królestwo Szwecji w postępowaniu przed Trybunałem Sprawiedliwości.

         Zarzuty i główne argumenty
   Rząd szwedzki podnosi, że w zaskarżonym wyroku Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo wspólnotowe.
   Sąd Pierwszej Instancji uznał po pierwsze, że prawo dostępu do dokumentów instytucji, uregulowane w art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji obejmuje wszelkie dokumenty przechowywane przez te instytucje, skutkiem czego, w stosownych przypadkach, mogą one być zobowiązane do udostępnienia dokumentów pochodzących od stron trzecich, włączając w szczególności Państwa Członkowskie. Sąd Pierwszej Instancji wskazał, że tak zwana zasada autorstwa (autorship rule), czyli zasada [na podstawie której] osoba, która sporządziła dokument ma nad nim kontrolę i decyduje, czy może on zostać ujawniony, niezależnie od tego, kto przechowuje dokument, nie została zawarta w tym rozporządzeniu.
   Mimo to, Sąd Pierwszej Instancji uznał, że z art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 wynika, że Państwa Członkowskie podlegają specjalnemu traktowaniu i że zasada autorstwa znajduje zastosowanie względem dokumentów sporządzonych przez Państwa Członkowskie. Uzasadniając to stanowisko Sąd Pierwszej Instancji wskazał po pierwsze, że w przeciwnym wypadku wymóg uzyskania zgody na podstawie art. 4 ust. 5 rozporządzenia 1049/2001 mógłby stać się martwą literą oraz po drugie, że zmiana regulacji krajowej nie jest ani celem, ani rezultatem tego rozporządzenia. Zdaniem Sądu Pierwszej Instancji, Państwo Członkowskie nie jest zobowiązane do podania uzasadnienia wniosku złożonego na podstawie art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001.
   Jednakże, rząd szwedzki uważa, że wykładnia SPI nie znajduje wyraźnego i jednoznacznego potwierdzenia ani w przedmiotowym przepisie, ani w pozostałym unormowaniu rozporządzenia nr 1049/2001. W tej sytuacji żaden z argumentów, na których Sąd Pierwszej Instancji oparł swoją wykładnię, ani samodzielnie, ani w połączeniu z innymi argumentami, nie może stanowić uzasadnienia dla nie uwzględnienia podstawowej zasady, na której oparte jest rozporządzenie nr 1049/2001. Zgodnie z rozporządzeniem, to do instytucji przechowującej dokument należy ocena, czy dokument powinien zostać ujawniony. Jeżeli nie zachodzi żaden z wyjątków od zasady jawności przewidzianych w art. 4 ust. 1 — 3 rozporządzenia nr 1049/2001, dokument należy ujawnić. Wymóg uzyskania zgody w myśl art. 4 ust. 5 rozporządzenia nr 1049/2001 stanowi zasadę proceduralną, która spełnia swoją rolę również, jeśli Państwa Członkowskie nie korzystają z absolutnego prawa sprzeciwu. Brak prawa sprzeciwu nie pociąga za sobą również zmiany prawa krajowego.
   W myśl rozporządzenia nr 1049/2001 decyzja o odmowie dostępu do dokumentu może zostać wydana tylko na podstawie jednego z wyjątków przewidzianych w art. 4 ust. 1 — 3. Jeżeli odpowiednie Państwo Członkowskie nie poda uzasadnienia odmowy udostępnienia dokumentu, Państwo to ponosi ryzyko, że instytucja nie uzna, iż istnieje szczególna potrzeba poufnego traktowania tego dokumentu, która może stanowić podstawę odmowy dostępu do dokumentu na podstawie wyjątków od zasady jawności w rozporządzeniu nr 1049/2001.
   Żaden z argumentów, na których Sąd Pierwszej Instancji oparł swoje rozstrzygnięcie nie jest wystarczający, aby w odniesieniu do dokumentów pochodzących od Państw Członkowskich dopuścić wyjątek od podstawowej zasady, w myśl której, to instytucja przechowująca dokument jest właściwa w zakresie dokonania oceny, czy dokument powinien zostać ujawniony. W związku z tym orzeczenie Sądu Pierwszej Instancji narusza prawo wspólnotowe.

      (1)  Dz. U. C 202, z 24.08.2002, str. 30.


title: Sprawa C-480/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Tribunale di Viterbo z dnia 2 listopada 2004 r., w postępowaniu karnym przeciwko D'Antoniemu Antonelli

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Tribunale di Viterbo z dnia 2 listopada 2004 r., w postępowaniu karnym przeciwko D'Antoniemu Antonelli
   (Sprawa C-480/04)
   (2005/C 31/15)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 17 listopada 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunale di Viterbo (Włochy) z dnia 2 listopada 2004 r. w postępowaniu karnym przeciwko D'Antoniemu Antonelli.
   Tribunale di Viterbo zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   „czy art. 4 ust. 1 i 4 bis ustawy 401/89 po zmianach, który obecnie zastrzega wyłącznie na rzecz włoskich koncesjonariuszy usług publicznych, z pominięciem pośredników zagranicznych bookmacherów, działalność będącą przedmiotem postępowania, jest zgodny z przepisami art. 31, art. 86 – 43 oraz art. 49 Traktatu WE” (1).

      (1)  Należy prawdopodobnie rozumieć jako: art. 31 WE, art. 43 WE, art. 49 WE oraz od art. 81 WE do art. 86 WE.


title: Sprawa C-51/10 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 marca 2011 r. — Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Oznaczenie składające się wyłącznie z cyfr — Zgłoszenie oznaczenia „1000” do rejestracji w charakterze znaku towarowego dla broszur, magazynów i czasopism — Zarzucany temu oznaczeniu charakter opisowy — Kryteria obowiązujące przy stosowaniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Obowiązek uwzględnienia przez OHIM swojej wcześniejszej praktyki decyzyjnej)

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/10

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 marca 2011 r. — Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-51/10 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Oznaczenie składające się wyłącznie z cyfr - Zgłoszenie oznaczenia „1000” do rejestracji w charakterze znaku towarowego dla broszur, magazynów i czasopism - Zarzucany temu oznaczeniu charakter opisowy - Kryteria obowiązujące przy stosowaniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Obowiązek uwzględnienia przez OHIM swojej wcześniejszej praktyki decyzyjnej)
   2011/C 139/15
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. (przedstawiciel: A. von Mühlendahl, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie T-298/06 Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę mającą na celu stwierdzenie nieważności decyzji R 447/2006-4 Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 7 sierpnia 2006 r. oddalającej odwołanie od decyzji eksperta o odmowie dokonania rejestracji słownego znaku towarowego „1000” dla towarów i usług należących do klas 16, 28 i 41 — Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa C-489/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Lahr — Niemcy) — Pia Messner przeciwko Firma Stefan Krüger (Dyrektywa 97/7/WE — Ochrona konsumentów — Umowy zawierane na odległość — Wykonanie prawa do odstąpienia przez konsumenta — Odszkodowanie za używanie wypłacane sprzedawcy)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 września 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Lahr — Niemcy) — Pia Messner przeciwko Firma Stefan Krüger
   (Sprawa C-489/07) (1)

   (Dyrektywa 97/7/WE - Ochrona konsumentów - Umowy zawierane na odległość - Wykonanie prawa do odstąpienia przez konsumenta - Odszkodowanie za używanie wypłacane sprzedawcy)
   2009/C 256/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Amtsgericht Lahr

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pia Messner

      Strona pozwana: Firma Stefan Krüger

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Amtsgericht Lahr — Wykładnia art. 6 ust. 1 i 2 dyrektywy 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość (Dz. U. L 144, s. 19) — Skorzystanie przez konsumenta z prawa do odstąpienia — Odszkodowanie za używanie wypłacane sprzedawcy

      Sentencja

   Wykładni postanowień art. 6 ust. 1 zdanie drugie i ust. 2 dyrektywy 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość należy dokonywać w ten sposób, że stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu przewidującemu generalną możliwość żądania przez sprzedawcę od konsumenta odszkodowania za używanie rzeczy zakupionej w drodze umowy zawartej na odległość w przypadku, gdy ten ostatni skorzystał ze swego prawa do odstąpienia w terminie.
   Jednakże te same postanowienia nie stoją na przeszkodzie temu, by konsument był zobowiązany do zapłaty odszkodowania za używanie rzeczy w przypadku, gdy korzystał z rzeczy w sposób niezgodny z zasadami prawa cywilnego, takimi jak dobra wiara czy bezpodstawne wzbogacenie, pod warunkiem że nie narusza to celu tej dyrektywy, a w szczególności funkcjonalności i skuteczności prawa do odstąpienia, czego ustalenie jest zadaniem sądu krajowego.

      (1)  Dz. U. C 22 z 26.1.2008