title: Sprawa C-89/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/33

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-89/06) (1)

   (2006/C 224/72)

      Język postępowania: portugalski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006


title: Sprawa F-138/07: Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2007 r. — Van Arum przeciwko Parlamentowi

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/48

         Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2007 r. — Van Arum przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-138/07)
   (2008/C 92/98)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Rinse van Arum (Winksele, Belgia) (przedstawiciele: W. van den Muijsenbergh, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Przedmiot i opis sporu
   Po pierwsze skarżący domaga się zmiany decyzji organu powołującego o przyznaniu mu jednego punktu za zasługi na decyzję o przyznaniu mu dwóch punktów za zasługi i tytułem żądania ewentualnego stwierdzenia nieważności tej decyzji i nakazania organowi powołującemu udostępnienia Sądowi całokształtu akt i dokumentów, na których podstawie wydana została sporna decyzja. Po drugie skarżący domaga się zasądzenia od strony pozwanej zapłaty symbolicznej kwoty 1 EUR tytułem odszkodowania.
   Żądania strony skarżącej

               —

               zmiana decyzji o przyznaniu jednego punktu za zasługi na decyzję o przyznaniu dwóch punktów za zasługi,

               —

               tytułem żądania ewentualnego nakazanie organowi powołującemu udostępnienia Sądowi całokształtu akt i dokumentów, na podstawie których dyrektor generalny wydał swoje decyzje z dnia 7 września i z dnia 23 listopada 2006 r. i stwierdzenie nieważności tych decyzji oraz decyzji komitetu parytetowego,

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego symbolicznej kwoty 1 EUR tytułem odszkodowania,

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


title: Sprawa T-172/09: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2009 r. — Gem-Year i Jinn-Well Auto-Parts (Zhejiang) przeciwko Radzie

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/46

         Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2009 r. — Gem-Year i Jinn-Well Auto-Parts (Zhejiang) przeciwko Radzie
   (Sprawa T-172/09)
   2009/C 153/90
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gem-Year Industry Co. Ltd and Jinn-Well Auto-Parts (Zhejiang) Co. Ltd (przedstawiciele: K. Adamantopoulos i Y. Melin, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, w zakresie w jakim:

                           —

                           dopuszczono się oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych stwierdzając z naruszeniem art. 5 ust. 1 i 4 rozporządzenia podstawowego, że producenci wspólnotowi byli uprawnieni do wniesienia skargi antydumpingowej,

                           —

                           naruszono art. 1 ust. 1, 2 i 4, art. 2 ust. 8, art. 5 ust. 2 i 10 rozporządzenia podstawowego nakładając cła antydumpingowe w stosunku do szeregu produktów,

                           —

                           naruszono art. 3 ust. 3 i 4 rozporządzenia podstawowego w zakresie w jakim stwierdziła, że przemysł wspólnotowy poniósł materialną szkodę na podstawie oczywistego błędu w ocenie okoliczności sprawy,

                           —

                           bezzasadnie odrzucono wniosek o traktowanie na zasadach rynkowych chińskich producentów dokonujących eksportu, z naruszeniem art. 2 ust. 7 lit. c) druga część pierwszego akapitu rozporządzenia podstawowego,

                           —

                           naruszono art. 2 ust. 7 lit. c) interpretowany w świetle porozumienia ustanawiającego WTO i ust. 15 protokołu o przystąpieniu Chińskiej Republiki Ludowej do WTO, w zakresie w jaki odrzucono wniosek skarżących o traktowanie na zasadach rynkowych producentów złączy w oparciu o sytuację występującą w innym przemyśle,

                           —

                           ustalenia oparto na niewystarczających informacjach z naruszeniem obowiązku starannego i bezstronnego zbadania istotnych aspektów każdej sprawy co gwarantuje wspólnotowy porządek prawny w zakresie procedur administracyjnych,

                           —

                           naruszono art. 1 ust.1 i 2, art. 2, art. 3ust. 1, art. 5, art. 6, art. 8, art. 10 ust. 1, art. 11 i art. 15 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego jako, że wykorzystała odmowę traktowania na warunkach gospodarki rynkowej w celu wyrównania subsydiów,

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1) wskazując następujące podstawy:
   Skarżące podnoszą, że Rada dopuściła się rażącego błędu w ocenie okoliczności faktycznych stwierdzając, że podmioty, które wniosły skargę antydumpingową były do tego uprawnione na podstawie art. 5 ust. 1 i 4 rozporządzenia podstawowego (2) jako że powinna była uwzględnić margines błędu w obliczeniach statystycznych ogólnej produkcji wspólnotowej i odpowiednio skorygować te obliczenia. Ponadto skarżące podnoszą, że sporne rozporządzenie narusza art. 1 ust. 1, 2 i 4, art. 2 ust. 8, art. 5 ust. 2 i 10 rozporządzenia podstawowego, jako że nakłada cła antydumpingowe na szereg różnych produktów, podczas gdy dochodzenie antydumpingowe nie może obejmować więcej niż jednego produktu. Skarżące podnoszą, że Rada dopuściła się rażącego błędu w ocenie okoliczności faktycznych i naruszyła art. 3 ust. 3 i 4 rozporządzenia podstawowego, w zakresie w jakim stwierdziła w motywie 161 zaskarżonego rozporządzenia, podczas gdy ustalenie to jest oparte wyłącznie na wskaźniku negatywnej szkody, na jednym sprzecznym ustaleniu i szeregu ocenach o charakterze spekulatywnym.
   Skarżące podnoszą również, że zaskarżonym rozporządzeniem naruszono drugą część pierwszego akapitu art. 2 ust. 7 lit. c) poprzez odmowę uwzględnienia wniosku o traktowanie chińskich producentów dokonujących eksportu na zasadach rynkowych, z tego względu że koszty zasadniczych surowców nie oddawały międzynarodowych zwykłych cen rynkowych, podczas gdy przepis ten po prostu wymaga, by przedsiębiorstwa wnoszące o traktowanie na zasadach rynkowych wykazały, że nabywają ich zasadnicze surowce po normalnych cenach.
   Ponadto skarżące podnoszą, że zaskarżonym rozporządzeniem naruszono art. 2 ust. 7 lit. c) interpretowany w świetle porozumienia ustanawiającego WTO i ust. 15 protokołu o przystąpieniu Chińskiej Republiki Ludowej do WTO, w zakresie w jakim odrzucono wniosek o traktowanie na zasadach rynkowych producentów elementów złącznych na podstawie sytuacji występującej w innym przemyśle. Ponadto, skarżące podnoszą, że ustalenia w zaskarżonym rozporządzeniu są oparte na niewystarczających informacjach z naruszeniem obowiązku starannego i bezstronnego zbadania istotnych aspektów każdej sprawy co gwarantuje wspólnotowy porządek prawny w zakresie procedur administracyjnych.
   Wreszcie skarżące podnoszą, że zaskarżonym rozporządzeniem naruszono art. 1 ust.1 i 2, art. 2, art. 3 ust. 1 rozporządzenia antysubsydyjnego (3), jako, że nie dokonano w nim ustalenia czy subsydia, których istnienie stwierdzono w trakcie dochodzenia antydumpingowego były subsydiami w świetle tych przepisów, innymi słowy czy wkład finansowy był specyficzny, stanowił udzielenie korzyści a przemysł wspólnotowy poniósł w następstwie tego szkodę. Zdaniem skarżących Komisja nigdy nie zbadała szkody w sposób zgodny z art. 8 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego ani nie obliczyła udzielonych korzyści jak przewidziano w art. 5 i 6 tego rozporządzenia. Ponadto, skarżące podnoszą, że Komisja nie zastosowała postępowania wskazanego w art. 10 ust. 1 i art. 11, ani nie wykazała występowania podlegających wyrównaniu subsydiów i wyrządzonej nimi szkody, zgodnie z wymogami art. 15 podstawowego rozporządzenia antysubsydyjnego, jako wykorzystała odmowę traktowania na warunkach gospodarki rynkowej w celu wyrównania subsydiów.

      (1)  Dz.U. 2009 L 29, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996 L 56, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2026/97 z dnia 6 października 1997 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1997 L 288, s. 1).


title: Sprawa C-24/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 25 stycznia 2007 r. — Cantina Produttori Cormons, Luigi Soini przeciwko Ministero delle Politiche Agricole, alimentari e forestali, Regione Friuli Venezia Giulia

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 25 stycznia 2007 r. — Cantina Produttori Cormons, Luigi Soini przeciwko Ministero delle Politiche Agricole, alimentari e forestali, Regione Friuli Venezia Giulia
   (Sprawa C-24/07)
   (2007/C 82/27)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Cantina Produttori Cormons, Luigi Soini

      Strona pozwana: Ministero delle Politiche Agricole, alimentari e forestali, Regione Friuli Venezia Giulia
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy traktat o przystąpieniu Republiki Węgierskiej do Unii Europejskiej (Dz.U. WE L 236 z dnia 23 września 2003 r.) powinien być interpretowany w ten sposób, iż należy uznać, że do oznaczania win produkowanych na Węgrzech i we Wspólnocie Europejskiej począwszy od dnia 1 maja 2004 r. należy stosować wyłącznie przepisy zawarte w rozporządzeniu nr 1493/99 (1) i rozporządzeniu nr 753/2002 (2), w wersji zmienionej przez rozporządzenie nr 1429/2004 (3)?

               2)

               Czy art. 52 rozporządzenia nr 1493/99 stanowi wystarczającą podstawę prawną, aby upoważnić Komisję Europejską do wprowadzenia zakazu stosowania określonego oznaczenia wina (w tym przypadku: „Tocai friulano ”pochodzącego od określonej odmiany winorośli zarejestrowanej zgodnie z prawem w odpowiednich rejestrach państwowych Włoch i wymienionej we właściwych rozporządzeniach wspólnotowych?

               3)

               Czy art. 34 ust. 2 akapit drugi traktatu WE, który zabrania wszelkiej dyskryminacji między producentami i konsumentami produktów rolnych wewnątrz Wspólnoty Europejskiej, pociąga za sobą zakaz dyskryminacji producentów i użytkowników jednego tylko oznaczenia wina, a mianowicie oznaczenia odnoszącego się do wina „Tocai friulano”, spośród 122 oznaczeń wymienionych w załączniku I do rozporządzenia nr 753/2002 (w wersji zmienionej przez rozporządzenie nr 1429/2004) polegającej na zakazie dalszego używania tego oznaczenia po dniu 31 marca 2007 r.?

               4)

               Czy art. 19 ust. 2 rozporządzenia Komisji nr 753/2002, który potwierdza legalność używania oznaczeń odmian winorośli wymienionych w załączniku I do tego rozporządzenia (w wersji zmienionej przez rozporządzenie nr 1429/2004) należy interpretować w ten sposób, iż należy uznać za możliwe i prawnie dopuszczalne istnienie przypadków identyczności nazw odmian winorośli i oznaczeń geograficznych odnoszących się do win produkowanych we Wspólnocie Europejskiej?

               5)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na czwarte pytanie, czy art. 34 ust. 2 akapit drugi traktatu WE, który zabrania wszelkiej dyskryminacji między producentami i konsumentami produktów rolnych wewnątrz Wspólnoty Europejskiej zabrania Komisji Europejskiej stosowania w jej własnym rozporządzeniu kryterium identyczności w sposób wynikający z załącznika I takiego rozporządzenia, czyli w sposób uznający uprawnienie do używania szeregu nazw odmian winorośli, które zawierają oznaczenia częściowo lub całkowicie identyczne z taką samą liczbą nazw geograficznych, jednocześnie wykluczając zgodność z prawem używania jednej jedynej nazwy odmiany winorośli („Tocai friulano”) od wieków legalnie używanej na rynku europejskim?

               6)

               Czy art. 50 rozporządzenia nr 1493/99 należy interpretować w ten sposób, że stosując postanowienia art. 23-24 Porozumienia TRIPS — w tym w szczególności postanowienie art. 24 ust. 6 tego Porozumienia — w dziedzinie identyczności oznaczeń wina, rada ministrów i państwa członkowskie (a tym bardziej Komisja Europejska) nie mogą przyjmować ani zezwalać na przyjmowanie aktów prawnych, takich jak rozporządzenie Komisji nr 753/2002, które w dziedzinie oznaczeń identycznych zastrzegają odmienne traktowanie dla win, które w aspekcie identyczności oznaczenia wykazują się tymi samymi cechami?

               7)

               Czy, w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, wyraźne odesłanie do art. 23 i 24 Porozumienia TRIPS, zawarte w motywie nr 65 i w art. 50 rozporządzenia nr 1493/99, nadaje moc bezpośredniego obowiązywania we wspólnotowym porządku prawnym postanowieniu zawartemu w art. 24 ust. 6, które sankcjonuje prawo państw sygnatariuszy rzeczonego Porozumienia do ochrony oznaczeń identycznych?

      (1)  Dz.U. L 179, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 118, str. 1.

      (3)  Dz.U. L 263, str. 11.


title: Sprawa T-262/15: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2015 r. – Kiselev/Rada

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/70

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2015 r. – Kiselev/Rada
   (Sprawa T-262/15)
   (2015/C 294/85)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Dmitry Konstantinovich Kiselev (Korolev, Rosja) (przedstawiciele: T. Otty i B. Kennelly, barristers, oraz J. Linneker, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/432 z dnia 13 marca 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/145/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z działaniami podważającymi integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażającymi oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/427 z dnia 13 marca 2015 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżącego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący dopuszczenia się oczywistego błędu w ocenie w wyniku ustalenia, że skarżący spełnia kryterium umieszczenia w wykazie określonego w art. 1 ust. 1 decyzji 2014/145/WPZiB, zmienionej decyzją (WPZiB) 2015/432, i w art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 269/2014 w sprawie środków ograniczających w odniesieniu do działań podważających integralność terytorialną, suwerenność i niezależność Ukrainy lub im zagrażających, wykonanego rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 2015/427.

                           —

                           Skarżący podnosi, że do celów zapewnienia poszanowania art. 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 10 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka kryteria umieszczenia w wykazie określone w decyzji 2014/145/WPZiB i w rozporządzeniu (UE) nr 269/2014 muszą być interpretowane w zgodzie z prawem do wolności wypowiedzi. Zdaniem skarżącego kryterium, zgodnie z którym dana osoba „aktywnie wspiera” politykę rządu rosyjskiego dotyczącą Ukrainy, wymaga, by osoba ta miała większy stopień wpływu na odnośną politykę aniżeli wyrażanie opinii w kontekście dziennikarskim. Skarżący, jak utrzymuje, jest dziennikarzem i dyrektorem spółki medialnej, a zatem nie ma wymaganego wpływu ani konkretnego oddziaływania na sytuację na Ukrainie, ani też nie ponosi za nią odpowiedzialności. W istocie skarżący nigdy nie wyraził poparcia dla „rozmieszczenia sił rosyjskich na Ukrainie”, jak twierdzi Rada.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia wolności wypowiedzi.

                           —

                           W opinii skarżącego środki ograniczające stanowią sankcję za jego polityczne przekonania, które wyraził jako dziennikarz i komentator. Ograniczają one także możliwość korzystania przez z niego z przysługującego mu prawa do wolności wypowiedzi, a także działanie agencji informacyjnej Rossija Siegodnia, którą kieruje. Zdaniem skarżącego ograniczeń nie może uzasadniać sam tylko fakt, że Rada nie zgadza się z treścią niektórych jego reportaży. Dodatkowo brak jest dowodów na to, że zachęcał on do stosowania przemocy albo podjął jakiekolwiek działania uzasadniające ograniczenie jego prawa do wolności wypowiedzi.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przysługującego skarżącemu prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej.

                           —

                           Skarżący podnosi, że nigdy nie przedstawiono mu „poważnego i wiarygodnego dowodu” czy też „konkretnego dowodu i informacji” pozwalających ustalić okoliczności, które uzasadniałyby zastosowania wobec niego środków ograniczających. Skarżący twierdzi, że Rada przedstawiła mu „dowód” (i to tylko częściowy) dopiero po tym, jak jego nazwisko zostało ponownie umieszczone w wykazie.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący nieprzedstawienia przez Radę wystarczającego uzasadnienia umieszczenia jego nazwiska w wykazie.

                           —

                           Zdaniem skarżącego przedstawione uzasadnienie jest nazbyt ogólne i nie zawiera wskazania rzeczywistego i konkretnego powodu nałożenia na niego środków ograniczających.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący, posiłkowo, oparcia się przez Radę na akcie niezgodnym z prawem (w zakresie, w jakim zastosowanie kryterium umieszczenia w wykazie prowadzi do naruszenia przysługującego skarżącemu prawa do wolności wypowiedzi)

                           —

                           Skarżący podnosi, że jeżeli kryterium umieszczenia w wykazie, inaczej niż przedstawił on w zarzucie pierwszym, należy interpretować jako dopuszczenie umieszczania w wykazie osób zaangażowanych w działalność medialną tylko z tego względu, że wyrażają one swoje poglądy polityczne, które Rada uważa za naganne, to dla ustalenia takiego kryterium brak jest podstawy prawnej i jest ono nieproporcjonalne w stosunków do celów zamierzonych przez decyzję 2014/145/WPZiB i rozporządzenie (UE) nr 269/2014.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia zawartej między Rosją a UE umowy o partnerstwie i współpracy partnerstwa.

                           —

                           Skarżący podnosi, że nie podjęto próby usprawiedliwienia naruszenia art. 52 umowy o partnerstwie i współpracy, którego dopuszczono się przy ograniczeniu (między innymi) swobodnego przepływu środków pieniężnych skarżącego, oraz że nie podjęto żadnej próby zwołania Rady Współpracy na podstawie art. 90.


title: Sprawa T-137/17: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2017 r. – Kakol/Komisja

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/51

         Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2017 r. – Kakol/Komisja
   (Sprawa T-137/17)
   (2017/C 144/70)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Danuta Kakol (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokat R. Duta)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej z dnia 25 listopada 2016 r. i z dnia 2 maja 2016 r., w drodze których kandydatura skarżącej wstępnie zakwalifikowanej do udziału w konkursie EPSO/AD/177/10-AUDIT2013-Administratorzy-AD5 została odrzucona;

               —

               zasądzenie od pozwanej kwoty w wysokości 5000 EUR lub innej, nawet wyższej, do ustalenia przez Sąd ex aequo et bono, celem odszkodowania za to, że kandydatura skarżącej została rozpatrzona w uwłaczający jej sposób;

               —

               zarządzenie wszelkich środków wynikających z przepisów prawa;

               —

               obciążenie pozwanej całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga ma w istocie na celu zakwestionowanie decyzji z dnia 25 listopada 2016 r. i z dnia 2 maja 2016 r., w drodze których kandydatura skarżącej w konkursie EPSO/AD/177/10-AUDIT2013-Administratorzy-AD5 została odrzucona z uwagi na niespełnienie warunków dopuszczalności dotyczących wymaganego wykształcenia.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku delegacji uprawnień dokonanej przez komisję konkursową w odniesieniu do decyzji z dnia 2 maja 2016 r.

                           —

                           W związku z powyższym strona skarżąca twierdzi, że liczne informacje wskazują na to, iż nie jest możliwe, że decyzja z dnia 2 maja 2016 r. została wydana przez komisję konkursową.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasad uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa i estoppel.

                           —

                           Skarżąca twierdzi, że administracja udzieliła konkretnych zapewnień w ramach konkursu, w którym skarżąca wcześniej brała udział, tj. konkursu EPSO/AD/172/09, mającego takie same warunki dopuszczalności jak konkurs EPSO/AD/177/10. W ramach konkursu EPSO/AD/172/09 komisja konkursowa uznała, że skarżąca spełnia wymagane warunki związane z doświadczeniem czy wykształceniem zawodowym.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasad równego traktowania i zakazu dyskryminacji.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący istnienia w rozpatrywanej sprawie oczywistego błędu w ocenie.

                           —

                           Wobec powyższego skarżąca twierdzi, iż z dyplomów przedłożonych w rozpatrywanej sprawie wynika, że ma ona wykształcenie wyższe odpowiadające pełnemu cyklowi co najmniej trzyletnich studiów, potwierdzone dyplomem powiązanym z charakterem obowiązków, dla których został ogłoszony konkurs.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący nadużycia władzy oraz braku proporcjonalności.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi wobec powyższego, że oczywiste jest, iż kandydatura skarżącej nie została odrzucona w oparciu o względy związane z jej kwalifikacjami oraz uzyskanymi dyplomami, ale w oparciu o kwestię polityki ogólnej, niezależnej od celów rekrutacji.


title: Sprawa C-430/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Exportslachterij J. Gosschalk & Zoon BV przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (Decyzja 2000/764/WE — Badania na obecność i monitorowanie epidemiologiczne gąbczastej encefalopatii bydła — Rozporządzenie (WE) nr 2777/2000 — Środki wspierania rynku — Środki weterynaryjne — Wkład Wspólnoty do finansowania części kosztów testów — Dyrektywa 85/73/EWG — Uprawnienie państw członkowskich do finansowania części kosztów nieponoszonych przez Wspólnotę w drodze poboru opłat krajowych za inspekcje mięsa lub opłat na walkę z epizootiami)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Exportslachterij J. Gosschalk & Zoon BV przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   (Sprawa C-430/07) (1)

   (Decyzja 2000/764/WE - Badania na obecność i monitorowanie epidemiologiczne gąbczastej encefalopatii bydła - Rozporządzenie (WE) nr 2777/2000 - Środki wspierania rynku - Środki weterynaryjne - Wkład Wspólnoty do finansowania części kosztów testów - Dyrektywa 85/73/EWG - Uprawnienie państw członkowskich do finansowania części kosztów nieponoszonych przez Wspólnotę w drodze poboru opłat krajowych za inspekcje mięsa lub opłat na walkę z epizootiami)
   2009/C 205/07
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Exportslachterij J. Gosschalk & Zoon BV

      Strona pozwana: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Nederlandse Raad van State — Wykładnia art. 1 ust. 3 decyzji Komisji 2000/764/WE z dnia 29 listopada 2000 r. w sprawie badania bydła na obecność gąbczastej encefalopatii bydła i zmieniającą decyzję 98/272/WE w sprawie pomiarów epidemiologicznych pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) (Dz.U. L 305, s. 35), art. 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2777/2000 z dnia 18 grudnia 2000 r. przyjmujące wyjątkowe środki wsparcia dla rynku wołowiny (Dz.U. L 321, s. 47), art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 160, s. 103), rozporządzenia Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny (Dz.U. L 160, s. 21) oraz art. 5 ust. 4 zdanie ostatnie dyrektywy Rady 85/73/EWG dnia 29 stycznia 1985 r. w sprawie finansowania inspekcji i kontroli weterynaryjnych objętych dyrektywami 89/662/EWG, 90/425/EWG, 90/675/EWG i 91/496/EWG (Dz.U. L 32, s. 14), zmienionej i skonsolidowanej dyrektywą 96/43/WE (Dz.U. L 162, s. 1) — Badania na obecność BSE — Zatwierdzone szybkie testy — Wyłączne finansowanie przez Wspólnotę lub obowiązkowe współfinansowanie przez państwa członkowskie z przeniesieniem kosztów na podmioty gospodarcze w drodze opłat — Wyrok w sprawie C 239/01 Niemcy przeciwko Komisji

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2777/2000 z dnia 18 grudnia 2000 r. przyjmującego nadzwyczajne środki wspierania rynku wołowiny i cielęciny, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 111/2001 z dnia 19 stycznia 2001 r. należy interpretować w ten sposób, że przepisem tym objęte są testy na obecność gąbczastej encefalopatii bydła wykonywane obowiązkowo w Niderlandach w maju i czerwcu 2001 r., na całym mięsie pochodzącym od bydła w wieku powyżej 30 miesięcy poddanego ubojowi do spożycia przez ludzi.

               2)

               Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia nr 2777/20000, zmienionego rozporządzeniem 111/2001 należy interpretować w ten sposób, że zakaz wprowadzania do obrotu mięsa bydła w wieku powyżej 30 miesięcy, które nie uzyskało wyniku negatywnego w testach na obecność gąbczastej encefalopatii bydła, nałożony od dnia 1 stycznia 2001 r., stanowi środek weterynaryjny w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, mieszczący się w ramach programów zwalczania i monitorowania gąbczastej encefalopatii bydła.

               3)

               Artykuł 2 ust. 2 rozporządzenia nr 2777/2000, zmienionego rozporządzeniem 111/2001 oraz art. 4 i art. 5 ust. 4 akapit drugi dyrektywy Rady 85/73/EWG z dnia 29 stycznia 1985 r. w sprawie finansowania badania i kontroli sanitarnej zwierząt objętych dyrektywami 89/662/EWG, 90/425/EWG, 90/675/EWG i 91/496/EWG, zmienionej i skonsolidowanej dyrektywą Rady 96/43/WE z dnia 26 czerwca 1996 r. należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by państwa członkowskie pobierały opłaty krajowe mające na celu sfinansowanie kosztów testów na obecność gąbczastej encefalopatii bydła. Całkowita kwota opłat związanych z ubojem bydła przeznaczonego do spożycia przez ludzi powinna być ustalona z poszanowaniem zasad przyjętych w odniesieniu do opłat wspólnotowych, według których z jednej strony kwota ta nie może przekraczać poniesionych kosztów, które obejmują wynagrodzenia i koszty ubezpieczeń społecznych oraz koszty administracyjne związane z wykonywaniem takich testów, a z drugiej — bezpośredni lub pośredni zwrot takich opłat nie jest dozwolony.

      (1)  Dz.U. C 297 z 8.12.2007.


title: Sprawa C-313/06: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/25

         Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-313/06)
   (2006/C 212/42)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: D. Lawunmi i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych administracyjnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/26/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. zmieniającej dyrektywę 97/68/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do środków dotyczących ograniczenia emisji zanieczyszczeń gazowych i pyłowych z silników spalinowych montowanych w maszynach samojezdnych nieporuszających się po drogach, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3 ust. 1 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2004/26/WE upłynął w dniu 20 maja 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 146, str. 1.


title: Sprawa T-461/14: Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2014 r. – Arocasa przeciwko Komisji

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/63

         Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2014 r. – Arocasa przeciwko Komisji
   (Sprawa T-461/14)
   2014/C 253/85
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Arocasa, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. García Muñoz, J. Jiménez-Blanco i J. Corral García)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są tożsame z zarzutami i głównymi argumentami podniesionymi w sprawie T-392/14 Gutser przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-531/10: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2010 r. — Häfele przeciwko OHIM (Vorfront)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/43

         Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2010 r. — Häfele przeciwko OHIM (Vorfront)
   (Sprawa T-531/10)
   ()
   2011/C 30/78
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Häfele GmbH & Co. KG (Nagold, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Eck i J. Dönch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 września 2010 r. w sprawie R 570/2010-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Vorfront” dla towarów z klas 6, 7, 19 i 20.

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ zgłoszony znak towarowy ma charakter odróżniający i nie jest czysto opisowy.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2010 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa C-322/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 4 lipca 2012 r. — Państwo belgijskie — SPF Finances przeciwko GIMLE SA

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 4 lipca 2012 r. — Państwo belgijskie — SPF Finances przeciwko GIMLE SA
   (Sprawa C-322/12)
   2012/C 287/40
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Państwo belgijskie — SPF Finances

      Strona pozwana: GIMLE SA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 2 [ust.] 3, 4, i 5 czwartej dyrektywy Rady z dnia 25 lipca 1978 r. wydanej na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) traktatu, w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek (1) należy interpretować w ten sposób, że przewiduje on nie tylko wskazanie dodatkowych informacji w załączniku do rocznych sprawozdań finansowych, ale, jeżeli cena nabycia oczywiście nie odpowiada wartości bieżącej danych aktywów, odzwierciedlając w ten sposób przeinaczony i błędny obraz majątku, nakłada wymóg odstąpienia od zasady księgowania aktywów na podstawie ceny nabycia i bezzwłocznego zaksięgowania ich na podstawie wartości ich odsprzedaży, jeżeli ta wartość jest ich wartością bieżącą?

      (1)  Dz.U. L 222, s. 1.


title: Sprawa F-130/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 22 maja 2014 r. – CI przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Wynagrodzenie — Dodatki rodzinne — Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu — Podwójny dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu — Artykuł 67 ust. 3 regulaminu pracowniczego — Warunki przyznania — Polubowne załatwienie sporu pomiędzy stronami w następstwie interwencji Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich — Wprowadzenie w życie — Obowiązek staranności)

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/66

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 22 maja 2014 r. – CI przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-130/12) (1)

   ((Służba publiczna - Wynagrodzenie - Dodatki rodzinne - Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu - Podwójny dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu - Artykuł 67 ust. 3 regulaminu pracowniczego - Warunki przyznania - Polubowne załatwienie sporu pomiędzy stronami w następstwie interwencji Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich - Wprowadzenie w życie - Obowiązek staranności))
   2014/C 223/68
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CI (przedstawiciele: adwokaci B. Cortese i A. Salerno)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Despotopoulou i M. Ecker, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji odmawiającej podwojenia wysokości dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu na podstawie art. 67 ust. 3 regulaminu pracowniczego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 5 grudnia 2011 r. dotyczącej odmowy przedłużenia począwszy od dnia 1 czerwca 2008 r. wypłacania podwójnego dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu oraz decyzji z dnia 20 lipca 2012 r. dotyczącej oddalenia zażalenia.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona.

               3)

               Parlament Europejski pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez CI.

      (1)  Dz.U. C 71 z 9.3.2013, s. 29.


title: Sprawa F-43/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 18 czerwca 2009 r. — Spee przeciwko Europolowi (Służba publiczna — Personel Europolu — Wolne stanowisko pracy — Postępowanie w sprawie naboru)

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/35

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 18 czerwca 2009 r. — Spee przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-43/08) (1)

   (Służba publiczna - Personel Europolu - Wolne stanowisko pracy - Postępowanie w sprawie naboru)
   2009/C 193/57
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: David Spee (Rijswijk, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo adwokat P. de Casparis, następnie adwokat I. Blekman)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol) (przedstawiciele: D. Neumann i D. El Khoury, wspierani przez adwokatów B. Wägenbaura i R. Van der Houta)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Europolu o wycofaniu oferty pracy, na którą odpowiedział skarżący oraz o jej ponownej publikacji w terminie późniejszym, jak również wniosek o odszkodowanie

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               D. Spee zostaje obciążony całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008, s. 33.


title: Sprawa C-186/10: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — Tural Oguz przeciwko Secretary of State for the Home Department (Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja — Artykuł 41 ust. 1 protokołu dodatkowego — Klauzula „standstill” — Swoboda przedsiębiorczości — Odmowa przedłużenia pozwolenia na pobyt obywatela tureckiego, który prowadził działalność gospodarczą z naruszeniem warunków określonych w tym pozwoleniu — Nadużycie prawa)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/14

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — Tural Oguz przeciwko Secretary of State for the Home Department
   (Sprawa C-186/10) (1)

   (Układ stowarzyszeniowy EWG–Turcja - Artykuł 41 ust. 1 protokołu dodatkowego - Klauzula „standstill” - Swoboda przedsiębiorczości - Odmowa przedłużenia pozwolenia na pobyt obywatela tureckiego, który prowadził działalność gospodarczą z naruszeniem warunków określonych w tym pozwoleniu - Nadużycie prawa)
   2011/C 269/22
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Tural Oguz

      Strona pozwana: Secretary of State for the Home Department

      Przy udziale: Centre for Advice on Individual Rights in Europe

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Wykładnia art. 41 ust. 1 Protokołu dodatkowego i Protokołu finansowego, podpisanych w dniu 23 listopada 1970 r., załączonych do Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją i w sprawie środków, jakie należy podjąć celem ich wprowadzenia w życie (Dz.U. L 293, s. 4) — Klauzula standstill — Zakres — Zakaz wprowadzania przez państwa członkowskie nowych ograniczeń w swobodzie przedsiębiorczości i swobodzie świadczenia usług — Obywatel turecki, który podejmuje działalność gospodarczą w Zjednoczonym Królestwie po uzyskaniu pozwolenia na pobyt pod warunkiem niewykonywania żadnej działalności zawodowej bez zgody Secretary of State — Odmowa przedłużenia pozwolenia na pobyt ze względu na naruszenie jego warunków

      Sentencja

   Wykładni art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego podpisanego w dniu 23 listopada 1970 r. w Brukseli oraz zawartego, zatwierdzonego i ratyfikowanego w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r. należy dokonywać w ten sposób, że może na niego powoływać się obywatel turecki, posiadający pozwolenie na pobyt w państwie członkowskim, obwarowane warunkiem niepodejmowania żadnej działalności gospodarczej lub zawodowej, który z naruszeniem tego warunku podejmuje jednak działalność na własny rachunek, a następnie zwraca się z wnioskiem do władz krajowych o przedłużenie pozwolenia na pobyt ze względu na działalność gospodarczą, jaką w międzyczasie podjął.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Wyrok Trybunału z dnia 28 stycznia 2015 r. w sprawie E-12/14 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Dyrektywa 2009/125/WE w sprawie wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów związanych z energią – Zaniechanie wdrożenia)

text:
               18.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/6

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 28 stycznia 2015 r.
   w sprawie E-12/14
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Dyrektywa 2009/125/WE w sprawie wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów związanych z energią – Zaniechanie wdrożenia)
   (2015/C 201/06)
   W sprawie E-12/14 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 6 rozdziału IV załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE z dnia 21 października 2009 r. ustanawiająca ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów związanych z energią), dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 i decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 67/2011 z dnia 1 lipca 2011 r., lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson, wydał w dniu 28 stycznia 2015 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że Islandia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 6 rozdziału IV załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/125/WE z dnia 21 października 2009 r. ustanawiająca ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów związanych z energią), dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 i decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 67/2011 z dnia 1 lipca 2011 r., uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu oraz art. 7 Porozumienia.

               2.

               Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa C-595/14: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2014 r. – Parlament Europejski/Rada Unii Europejskiej

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/26

         Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2014 r. – Parlament Europejski/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-595/14)
   (2015/C 138/36)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: F. Drexler, A. Caiola i M. Pencheva, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2014/688/UE z dnia 25 września 2014 r. sprawie poddania 2-(2,5-dimetoksy-4-jodofenylo)-N-(2-metoksybenzylo)etyloaminy (25I-NBOMe), 3,4-dichloro-N-[(1-dimetyloamino)cykloheksylometylo]benzamidu (AH-7921), 1-(1,3-benzodioksylo-5-yl)-2-pirolidyno-1-ylpentan-1-onu (MDPV) i 2-(3-metoksyfenylo)-2-(etyloamino)cykloheksanonu (metoksetaminy) środkom kontroli (1);

               —

               utrzymanie w mocy skutków wywoływanych przez decyzję wykonawczą 2014/688/UE do czasu zastąpienia jej przez nowy akt przyjęty w zgodzie z obowiązującymi wymogami;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu swej opartej na art. 236 TFUE skargi Parlament podnosi dwa zarzuty.
   Pierwszy z nich dotyczy przyjęcia przez Radę podstawy prawnej uchylonej z chwilą wejścia w życie traktatu z Lizbony; z tego względu zaskarżona decyzji opiera się jedynie na prawie wtórnym, co jest, zgodnie z orzecznictwem Trybunału, niezgodne z prawem.
   Drugi zarzut dotyczy zastosowania przez Radę przy przyjmowaniu decyzji 2014/688/UE nieprawidłowej pod względem prawnym procedury. Parlament nie brał udziału w postępowaniu prowadzącym do jej przyjęcia. Na tej podstawie twierdzi on, że zaskarżona decyzja została przyjęta z naruszeniem postanowień traktatowych i istotnych wymogów proceduralnych.
   W przypadku gdyby Trybunał zdecydował się stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, Parlament uważa, że właściwym byłoby, aby, w ramach przysługujących mu uprawnień dyskrecjonalnych, Trybunał utrzymał zgodnie z art. 264 akapit drugi TFUE w mocy skutki wywoływane przez zaskarżoną decyzję do chwili zastąpienia jej przez nowy akt przyjęty w zgodzie z obowiązującymi wymogami.

      (1)  Dz.U. L 287, s. 22.


title: Sprawa C-226/05: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 96/82/WE — Niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/15

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-226/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 96/82/WE - Niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2006/C 294/24)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: B. Schima, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Austrii (Przedstawiciel: E. Riedl, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niepełna transpozycja art. 8 ust. 2 lit. b), art. 11, 12 i 24 ust. 1 dyrektywy Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi (Dz.U. L 10, str. 13)
   Sentencja

               1)

               Nie transponując w wyznaczonym terminie

                           —

                           przepisów dyrektywy Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi do ustawy krajowej Mineralrohstoffgesetz i Schieβ- und Sprengmittelgesetz oraz Elektrizitätswirtschaftsgesetz landu Salzburg;

                           —

                           art. 11 tej dyrektywy w odniesieniu do landów Salzburg, Styria i Tyrol;

                           —

                           art. 12 tej dyrektywy w odniesieniu do landu Oberösterreich oraz

                           —

                           art. 8 ust. 2 lit. b) tej dyrektywy w odniesieniu do landów Oberösterreich, Salzburg i Tyrol

                     Republika Austrii uchybiła zobowiązaniu ciążącemu na niej na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Austrii ponosi koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 09.07.2005.


title: Sprawa C-611/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Retten i Glostrup – Dania) – postępowanie karne przeciwko Canal Digital Danmark A/S (Odesłanie prejudycjalne — Nieuczciwe praktyki handlowe — Dyrektywa 2005/29/WE — Artykuły 6 i 7 — Reklama dotycząca abonamentu telewizji satelitarnej — Cena abonamentu obejmująca, poza miesięczną opłatą abonamentową, półroczną opłatę za kartę niezbędną do odkodowania programów — Wysokość opłaty półrocznej pominięta lub przedstawiona w sposób mniej widoczny w porównaniu z wysokością opłaty miesięcznej — Działanie wprowadzające w błąd — Zaniechanie wprowadzające w błąd — Transpozycja przepisu dyrektywy przewidziana wyłącznie w pracach przygotowawczych dotyczących ustawy krajowej dokonującej transpozycji, a nie w samym tekście tej ustawy)

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/8

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Retten i Glostrup – Dania) – postępowanie karne przeciwko Canal Digital Danmark A/S
   (Sprawa C-611/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Nieuczciwe praktyki handlowe - Dyrektywa 2005/29/WE - Artykuły 6 i 7 - Reklama dotycząca abonamentu telewizji satelitarnej - Cena abonamentu obejmująca, poza miesięczną opłatą abonamentową, półroczną opłatę za kartę niezbędną do odkodowania programów - Wysokość opłaty półrocznej pominięta lub przedstawiona w sposób mniej widoczny w porównaniu z wysokością opłaty miesięcznej - Działanie wprowadzające w błąd - Zaniechanie wprowadzające w błąd - Transpozycja przepisu dyrektywy przewidziana wyłącznie w pracach przygotowawczych dotyczących ustawy krajowej dokonującej transpozycji, a nie w samym tekście tej ustawy))
   (2017/C 006/09)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Retten i Glostrup

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Canal Digital Danmark A/S

      Sentencja

               1)

               Artykuł 7 ust. 1 i 3 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych”) należy interpretować w ten sposób, że aby ocenić, czy praktyka handlowa powinna zostać uznana za zaniechanie wprowadzające w błąd, trzeba wziąć pod uwagę kontekst, w jaki owa praktyka się wpisuje, a w szczególności ograniczenia właściwe dla środka przekazu stosowanego dla danej praktyki handlowej, ograniczenia przestrzenne lub czasowe, jakie ów środek przekazu nakłada, jak również wszelkie środki podjęte przez przedsiębiorcę w celu udostępnienia informacji konsumentom w inny sposób, nawet jeśli taki wymóg nie wynika wyraźnie z brzmienia rozpatrywanych uregulowań krajowych.

               2)

               Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 2005/29 powinien być interpretowany w ten sposób, że praktykę handlową polegająca na dzieleniu ceny produktu na szereg elementów i na podkreślaniu jednego z nich należy uznać za wprowadzającą w błąd, jeśli praktyka ta może, po pierwsze, doprowadzić do powstania po stronie przeciętnego konsumenta błędnego wrażenia, że zaproponowana mu cena jest korzystna, a po drugie, skłonić go do podjęcia decyzji dotyczącej transakcji, której inaczej by nie podjął, co powinien sprawdzić sąd odsyłający, uwzględniając wszystkie istotne okoliczności sprawy w postępowaniu głównym. Jednakże ograniczenia czasowe, którym mogą podlegać niektóre środki przekazu, takie jak telewizyjne spoty reklamowe, nie mogą zostać uwzględnione przy ocenie, czy praktyka handlowa wprowadza w błąd w świetle art. 6 ust. 1 tej dyrektywy.

               3)

               Artykuł 7 dyrektywy 2005/29 należy interpretować w ten sposób, że jeśli przedsiębiorca zadecyduje o skalkulowaniu ceny za abonament w taki sposób, iż konsument musi uiścić zarówno opłatę miesięczną, jak i opłatę półroczną, taką praktykę należy uznać za zaniechanie wprowadzające w błąd w przypadku, gdy miesięczna cena abonamentu jest szczególnie podkreślana w działaniach marketingowych, zaś informacja o opłacie półrocznej zostaje całkowicie pominięta lub przedstawiona w mniej widoczny sposób, o ile takie zaniechanie powoduje podjęcie przez konsumenta decyzji dotyczącej transakcji, której inaczej by nie podjął, co powinien ustalić sąd odsyłający z uwzględnieniem ograniczeń właściwych dla stosowanego środka przekazu, charakteru i cech produktu, jak również innych środków, które przedsiębiorca rzeczywiście podjął, aby udostępnić konsumentowi istotne informacje dotyczące produktu.

               4)

               Artykuł 7 ust. 4 dyrektywy 2005/29 należy interpretować w ten sposób, że zawiera on wyczerpujące wyliczenie istotnych informacji, które powinny znaleźć się w zaproszeniu do dokonania zakupu. Sąd krajowy powinien ocenić, czy dany przedsiębiorca spełnił ciążący na nim obowiązek udzielenia informacji, uwzględniając charakter i cechy produktu, a także środek przekazu, jaki został wykorzystany w celu złożenia zaproszenia do dokonania zakupu, oraz informacje uzupełniające, które przedsiębiorca ewentualnie dostarczył. Fakt, iż przedsiębiorca dostarczył w zaproszeniu do dokonania zakupu wszystkie informacje wymienione w art. 7 ust. 4 tej dyrektywy, nie wyklucza możliwości uznania tego zaproszenia za wprowadzającą w błąd praktykę handlową w rozumieniu art. 6 ust. 1 lub art. 7 ust. 2 rzeczonej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 73 z 2.3.2015.


title: Sprawa T-101/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 września 2005 r. — Suproco przeciwko Komisji (Reżim stowarzyszenia z KTZ — Cukier niepochodzący z KTZ — Wniosek o odstępstwo od reguł pochodzenia — Oddalenie wniosku o odstępstwo — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/19

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 września 2005 r. — Suproco przeciwko Komisji
   Sprawa T-101/03 (1)

   (Reżim stowarzyszenia z KTZ - Cukier niepochodzący z KTZ - Wniosek o odstępstwo od reguł pochodzenia - Oddalenie wniosku o odstępstwo - Obowiązek uzasadnienia)
   (2005/C 281/35)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Suproco NV (Curaçao, Antyle Holenderskie) [Przedstawiciel(-e): M. Slotboom i N.J. Helder, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel(-e): T. van Rijn i X. Lewis, pełnomocnicy]

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Niderlandów [Przedstawiciel(-e): H. Sevenster, pełnomocnik]

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej [Przedstawiciel(-e): początkowo G. Houttuin i M. Bishop, a następnie G. Houttuin i D. Canga Fano, pełnomocnicy] oraz Królestwo Hiszpanii [Przedstawiciel(-e): N. Díaz Abad, abogado del Estado]
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/34/WE z dnia 10 stycznia 2003 r. w sprawie odmowy przyznania odstępstwa od decyzji Rady 2001/822/WE w odniesieniu do reguł pochodzenia dla cukru z Antyli Holenderskich (Dz.U. L 11, str. 50)
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2003/34/WE z dnia 10 stycznia 2003 r. w sprawie odmowy przyznania odstępstwa od decyzji Rady 2001/822/WE w odniesieniu do reguł pochodzenia dla cukru z Antyli Holenderskich.

               2)

               Komisja pokrywa własne koszty jak również koszty poniesione przez Suproco.

               3)

               Rada, Królestwo Hiszpanii i Królestwo Niderlandów ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 135 z 7.6.2003


title: Sprawa C-463/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 stycznia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla La Mancha — Hiszpania) — CLECE, S.A. przeciwko Maríi Socorro Martín Valor, Ayuntamiento de Cobisa (Polityka społeczna — Dyrektywa 2001/23/WE — Przejęcie przedsiębiorstwa — Ochrona praw pracowniczych — Pojęcie przejęcia — Usługi sprzątania — Działalność wykonywana samodzielnie przez gminę przy zatrudnieniu nowych pracowników)

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 stycznia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla La Mancha — Hiszpania) — CLECE, S.A. przeciwko Maríi Socorro Martín Valor, Ayuntamiento de Cobisa
   (Sprawa C-463/09) (1)

   (Polityka społeczna - Dyrektywa 2001/23/WE - Przejęcie przedsiębiorstwa - Ochrona praw pracowniczych - Pojęcie przejęcia - Usługi sprzątania - Działalność wykonywana samodzielnie przez gminę przy zatrudnieniu nowych pracowników)
   2011/C 80/06
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Superior de Justicia de Castilla La Mancha

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: CLECE, S.A.

      Strona pozwana: María Socorro Martín Valor, Ayuntamiento de Cobisa

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Superior de Justicia de Castilla La Mancha — Wykładnia art. 1 ust. dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. L 82, s. 16) — Zakres zastosowania — Przejęcie przez gminę, działającą w charakterze organu władzy publicznej, usług sprzątania budynków publicznych

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów należy interpretować w ten sposób, że dyrektywa ta nie znajduje zastosowania w sytuacji, gdy gmina, która do tej pory zlecała sprzątanie należących do niej pomieszczeń przedsiębiorstwu prywatnemu, postanawia rozwiązać umowę z tym przedsiębiorstwem i samodzielnie zapewniać ich sprzątanie, zatrudniając w tym celu nowych pracowników.

      (1)  Dz.U. C 63 z 13.3.2010.


title: Sprawa T-348/06: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2006 r. — Total Nederland przeciwko Komisji

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/20

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2006 r. — Total Nederland przeciwko Komisji
   (Sprawa T-348/06)
   (2007/C 20/28)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Total Nederland NV (Voorburg, Niderlandy) (Przedstawiciel: adwokat A. Vandencasteele)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji z dnia 13 września 2006 r. (sprawa COMP/38.456 — Asfalt — Niderlandy) w zakresie, w jakim stwierdza się w niej, że skarżąca popełniła naruszenie o jednolitym i ciągłym charakterze w latach 1994–2002, nie zaś w latach 1996–2002;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji w zakresie, w jakim:

                           (i)

                           nie uwzględnia się w nim krótszego czasu trwania naruszenia, o którym mowa powyżej;

                           (ii)

                           niewłaściwie oceniono w nim wagę naruszenia;

                           (iii)

                           nie uwzględniono w nim występowania okoliczności łagodzących;

                           (iv)

                           zwiększono w nim grzywnę w celu odstraszania na podstawie obrotów spółki Total SA, która została błędnie uznana za uczestniczącą w naruszeniu popełnionym przez skarżącą;

               —

               w ramach nieograniczonego prawa orzekania na podstawie art. 31 rozporządzenia Rady nr 1/2003, obniżenie kwoty grzywny w ten sposób, by właściwie odzwierciedlała ona charakter uczestnictwa skarżącej w spornych praktykach;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. w sprawie COMP/F/38.456 — Asfalt — Niderlandy, w której Komisja uznała, że skarżąca wraz z innymi przedsiębiorstwami naruszyła art. 81 WE poprzez regularne i zbiorowe ustalanie dla sprzedaży i zakupu asfaltu drogowego w Niderlandach ceny brutto, jednolitego rabatu od ceny brutto na rzecz przedsiębiorstw budownictwa drogowego uczestniczących w kartelu oraz mniejszego maksymalnego rabatu dla innych przedsiębiorstw budownictwa drogowego.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie w związku z nieuwzględnieniem dowodów wskazujących na to, że skarżąca przystąpiła do porozumienia z 1994 r. tylko na jeden rok i zerwała je przed upływem tego okresu, jak również w związku ze zniekształceniem dowodów w drodze uznania za udowodniony fakt ciągłego uczestnictwa skarżącej w 1995 r. do niektórych warunków porozumienia z 1994 r.
   Skarżąca podnosi ponadto, że Komisja nie udowodniła wykonania spornego porozumienia przez skarżącą, chociaż opiera się ona na tej okoliczności przy określaniu wagi naruszenia.
   Skarżąca podnosi dodatkowo, że Komisja nie uwzględniła dowodów wskazujących na zerwanie przez skarżącą tego porozumienia.
   Wreszcie skarżąca uważa, że Komisja naruszyła prawo w związku z obliczaniem współczynnika odstraszania zastosowanego do grzywny nałożonej na skarżącą na podstawie obrotów spółki dominującej względem skarżącej, a więc spółki Total SA. Skarżąca stwierdza, że w ten sposób Komisja bezzasadnie oparła się na przypuszczeniu uczestnictwa spółki dominującej w naruszeniu i przyjęła koncepcję obiektywnej odpowiedzialności spółki dominującej.


title: Sprawa C-148/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 25 marca 2011 r. — Secretary of State for Work and Pensions przeciwko Magricie Punakovej

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 25 marca 2011 r. — Secretary of State for Work and Pensions przeciwko Magricie Punakovej
   (Sprawa C-148/11)
   2011/C 152/32
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Upper Tribunal (Zjednoczone Królestwo)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona apelująca: Secretary of State for Work and Pensions

      Druga strona postępowania apelacyjnego: Magrita Punakova

      Pytania prejudycjalne

   Czy w stanie faktycznym, w którym skarżąca:

               a)

               jest obywatelką Republiki Czeskiej;

               b)

               przybyła do Zjednoczonego Królestwa przed przystąpieniem jej kraju do UE;

               c)

               pozostała w Zjednoczonym Królestwie po przystąpieniu;

               d)

               następnie podjęła działalność gospodarczą na własny rachunek w rozumieniu art. 49 TFUE (dawnego art. 43 TWE);

               e)

               nie prowadzi już działalności gospodarczej na własny rachunek;

               f)

               głównie w jej pieczy pozostaje dziecko, które rozpoczęło naukę w ogólnym systemie oświaty w okresie, gdy skarżąca wykonywała działalność gospodarczą na własny rachunek;

         skarżącej przysługuje prawo pobytu w Zjednoczonym Królestwie na tej podstawie, że:

               a)

               ma zastosowanie rozporządzenie nr 1612/68 (1) w wykładni nadanej mu w orzeczeniach Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawach Baumbast i R przeciwko Secretary of State for the Home Department (sprawa C-413/99), Rec. 2002 s. 1-7091, London Borough of Harrow przeciwko Ibrahimowi (sprawa C-310/08) oraz Teixeira przeciwko London Borough of Lambeth (sprawa C-480/08);

               b)

               istnieje ogólna zasada prawa UE, która zrównuje pozycję pracowników i osób prowadzących działalność gospodarczą na własny rachunek;

               c)

               odmówienie skarżącej prawa pobytu utrudniłoby korzystanie ze swobody przedsiębiorczości lub zniechęciłoby do korzystania z niej?

               d)

               na innej podstawie.

      (1)  Dz.U. L 257, s. 2.


title: Sprawa T-544/13: Wyrok Sądu z dnia 11 listopada 2015 r. – Dyson/Komisja [Dyrektywa 2010/30/UE — Wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie zużycia energii oraz innych zasobów przez produkty związane z energią — Rozporządzenie delegowane (UE) nr 665/2013 — Kompetencje Komisji — Równość traktowania — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/22

         Wyrok Sądu z dnia 11 listopada 2015 r. – Dyson/Komisja
   (Sprawa T-544/13) (1)

   ([Dyrektywa 2010/30/UE - Wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie zużycia energii oraz innych zasobów przez produkty związane z energią - Rozporządzenie delegowane (UE) nr 665/2013 - Kompetencje Komisji - Równość traktowania - Obowiązek uzasadnienia])
   (2016/C 007/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Dyson Ltd (Malmesbury, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: F. Carlin, barrister, E. Batchelor et M. Healy, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. White i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 665/2013 z dnia 3 maja 2013 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE w odniesieniu do etykietowania energetycznego odkurzaczy (Dz.U. L 192, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Dyson Ldt zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa C-423/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 15 września 2014 r. – Fazenda Pública przeciwko Beiragás – Companhia de Gás das Beiras, SA

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 15 września 2014 r. – Fazenda Pública przeciwko Beiragás – Companhia de Gás das Beiras, SA
   (Sprawa C-423/14)
   (2014/C 439/26)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal Administrativo.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Fazenda Pública

      Strona pozwana: Beiragás – Companhia de Gás das Beiras, SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo Unii, a w szczególności postanowienia art. 78 lit. a) dyrektywy 2006/112 (1) sprzeciwiają się temu, aby TOS [opłaty za zajmowanie części podziemnej], płacone przez dystrybutora gazu, były przerzucane na konsumenta końcowego, jako takie i w sposób autonomiczny, w odniesieniu do ceny, którą płaci on za skonsumowany gaz, to znaczy, aby były one wliczane do owej ceny?
               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, kieruje się również następujące pytanie:

               2)

               Czy prawo Unii; a w szczególności postanowienia art. 78 lit. a) dyrektywy 2006/112, sprzeciwiają się temu, aby TOS płacone przez dystrybutora gazu wówczas, gdy są przerzucane na konsumenta końcowego, jako takie i w sposób autonomiczny, w odniesieniu do ceny, którą płaci on za skonsumowany gaz, nie były uznawane jako podstawa opodatkowania?

      (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa C-266/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Danii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swoboda przedsiębiorczości — Artykuł 49 TFUE — Artykuł 31 porozumienia EOG — Ograniczenia — Przepisy podatkowe — Przeniesienie aktywów do innego państwa członkowskiego — Natychmiastowe opodatkowanie cichych rezerw)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Danii
   (Sprawa C-266/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swoboda przedsiębiorczości - Artykuł 49 TFUE - Artykuł 31 porozumienia EOG - Ograniczenia - Przepisy podatkowe - Przeniesienie aktywów do innego państwa członkowskiego - Natychmiastowe opodatkowanie cichych rezerw)
   2013/C 260/07
   Język postępowania: duński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i N. Fenger, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Danii (przedstawiciele: C. Vang i V. Pasternak Jørgensen, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: K. Petersen i M. T. Henze, pełnomocnicy), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: A. Rubio González, pełnomocnik), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Schillemans i C. Wissels oraz M. J. Langer, pełnomocnicy), Republika Portugalska (przedstawiciel: L. Inez Fernandes, pełnomocnik), Republika Finlandii (przedstawiciel: M. Pere, pełnomocnik), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk i U. Persson, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 49 TFUE i art. 31 EOG — Przepisy podatkowe przewidujące natychmiastowe opodatkowanie w przypadku przeniesienia przez spółkę aktywów do innego państwa członkowskiego i nieprzewidujące analogicznego przepisu w przypadku przeniesienia aktywów w obrębie granic Danii

      Sentencja

               1)

               Przyjmując i utrzymując w mocy art. 8 § 4 ustawy o opodatkowaniu spółek akcyjnych i in. (lovbekendtgørelse nr. 1376 om indkomstbeskatning af aktieselskaber m.v.) z dnia 7 grudnia 2010 r. dotyczącej natychmiastowego opodatkowania dochodów spółek akcyjnych i, co za tym idzie, systemu opodatkowania przewidującego natychmiastowe opodatkowanie cichych rezerw w związku z przeniesieniem przez mającą siedzibę w Danii spółkę aktywów do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub też państwa trzeciego będącym stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r., Królestwo Danii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 49 TFUE oraz art. 31 tego porozumienia.

               2)

               Królestwo Danii zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Republika Federalna Niemiec, Królestwo Hiszpanii, Królestwo Niderlandów, Republika Portugalska, Republika Finlandii i Królestwo Szwecji pokrywają swoje koszty.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Sprawa C-515/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez d’appel de Versailles (Francja) w dniu 3 października 2016 r. – Enedis, SA, dawniej Électricité Réseau Distribution de France SA (ERDF)/Axa Corporate Solutions SA, Ombrière Le Bosc SAS

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez d’appel de Versailles (Francja) w dniu 3 października 2016 r. – Enedis, SA, dawniej Électricité Réseau Distribution de France SA (ERDF)/Axa Corporate Solutions SA, Ombrière Le Bosc SAS
   (Sprawa C-515/16)
   (2016/C 475/19)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d’appel de Versailles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Enedis SA (dawniej Électricité Réseau Distribution de France)

      Druga strona postępowania: Axa Corporate Solutions SA, Ombrière Le Bosc SAS

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że mechanizm przewidujący obowiązek zakupu energii elektrycznej wytworzonej przez instalacje korzystające z energii słonecznej po cenie wyższej od ceny rynkowej, który jest finansowany przez odbiorców końcowych energii elektrycznej, taki jak ten wynikający z zarządzeń ministerialnych z dnia 10 lipca 2006 r. (JORF nr 171 z dnia 26 lipca 2006 r, s. 11133) oraz z dnia 12 stycznia 2010 r. (JORF nr 0011 z dnia 14 stycznia 2010 r., s. 727) określających warunki zakupu tej energii elektrycznej, w związku z ustawą nr 2000–108 z dnia 10 lutego 2000 r. o modernizacji i rozwoju energetyki publicznej oraz dekretem nr 2001-410 z dnia 10 maja 2001 r., stanowi pomoc państwa?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 108 ust. 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że brak uprzedniego zgłoszenia tego mechanizmu Komisji Europejskiej wpływa na ważność ww. zarządzeń skutkujących wprowadzeniem spornego środka pomocy w życie?


title: Sprawa T-461/08: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2011 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko EBI (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Świadczenie usług w zakresie pomocy w konserwacji, utrzymaniu i rozbudowie systemu informatycznego — Odrzucenie oferty oferenta — Udzielenie zamówienia innemu oferentowi — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Właściwość — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Przejrzystość — Proporcjonalność — Równość traktowania i niedyskryminacja — Kryteria wyboru i udzielenia zamówienia — Skarga o odszkodowanie — Dopuszczalność — Utracony zysk)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/14

         Wyrok Sądu z dnia 20 września 2011 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko EBI
   (Sprawa T-461/08) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Świadczenie usług w zakresie pomocy w konserwacji, utrzymaniu i rozbudowie systemu informatycznego - Odrzucenie oferty oferenta - Udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Właściwość - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Przejrzystość - Proporcjonalność - Równość traktowania i niedyskryminacja - Kryteria wyboru i udzielenia zamówienia - Skarga o odszkodowanie - Dopuszczalność - Utracony zysk)
   2011/C 319/25
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis i P. Katsimani, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) (przedstawiciele: C. Gómez de la Cruz i T. Pietilä, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata, J. Stuycka)

      Przedmiot

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji EBI z dnia 31 stycznia 2008 r. o odrzuceniu oferty przedłożonej przez skarżącą w ramach procedury przetargowej dotyczącej świadczenia usług w celu zapewnienia pomocy w konserwacji, utrzymaniu i rozbudowie systemu informatycznego i o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi, na podstawie art. 225 WE i 230 WE, a po drugie żądanie zasądzenia odszkodowania na podstawie art. 225 WE, 235 WE i 288 WE.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) o odrzuceniu oferty złożonej przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE w ramach procedury przetargowej 2007/S 176-215155 dotyczącej świadczenia usług w celu zapewnienia „[p]omocy w konserwacji, utrzymaniu i rozbudowie systemu »Loans Front Office« (Serapis)” i udzieleniu zamówienia Sybase BVBA.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               EBI zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 19 z 24.1.2009.


title: Sprawa F-1/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 25 listopada 2009 r. — Putterie-De-Beukelaer przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Procedura akredytacji — Ocena potencjału)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/76

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 25 listopada 2009 r. — Putterie-De-Beukelaer przeciwko Komisji
   (Sprawa F-1/09) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Procedura akredytacji - Ocena potencjału)
   2010/C 24/142
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: F. Putterie-De-Beukelaer (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: É. Boigelot, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji o niedopuszczeniu skarżącej do procedury akredytacji za rok 2007.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               F. Putterie-De-Beukelaer zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 07.3.2009, s. 53


title: Sprawa T-854/16: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2016 r. – Barata/Parlament

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/44

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2016 r. – Barata/Parlament
   (Sprawa T-854/16)
   (2017/C 038/58)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Joao Miguel Barata (Evere, Belgia) (przedstawiciele: G. Pandey, D. Rovetta, adwokaci, J. Grayston, solicitor)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               tytułem głównym, w stosownych przypadkach, stwierdzenie, że art. 90 regulaminu pracowniczego jest nieważny i nie ma zastosowania w niniejszym postępowaniu na podstawie art. 277 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               —

               stwierdzenie nieważności zbiorowo zaskarżonej decyzji, a mianowicie decyzji dyrekcji ds. Rozwoju Zasobów Ludzkich z dnia 29 stycznia 2016 r, aby nie umieszczać nazwiska skarżącego na liście wybranych kandydatów oraz decyzji z dnia 25 sierpnia 2016 r. o oddaleniu zażalenia złożonego na podstawie art. 90 regulaminu pracowniczego;

               —

               stwierdzenie nieważności wewnętrznego ogłoszenia o konkursie 2015/023, rozpowszechnionego wśród pracowników w dniu 18 września 2015 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności w całości projektu listy urzędników wybranych do wzięcia udziału w wyżej wymienionym programie szkoleniowym;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżącego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów dotyczących naruszenia regulaminu pracowniczego, istotnych wymogów proceduralnych, a także naruszenia traktatów UE oraz ogólnych zasad prawa Unii.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady skutecznej ochrony sądowej, naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz zarzutu niezgodności z prawem i niemożności stosowania na podstawie art. 277 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z niezgodnością z prawem i niemożnością stosowania art. 90 regulaminu pracowniczego.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku starannej i dobrej administracji.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności i dyskryminacji.

               5.

               Piąty zarzut dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań skarżącego oraz zasady równości.


title: Sprawa C-465/12 P: Odwołanie od postanowienia Sądu wydanego w dniu 13 września 2012 r. w sprawie T-271/12, Płamen Simow przeciwko Komisji Europejskiej i Republice Bułgarskiej, wniesione w dniu 18 października 2012 r. przez Płamena Simowa

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/55

         Odwołanie od postanowienia Sądu wydanego w dniu 13 września 2012 r. w sprawie T-271/12, Płamen Simow przeciwko Komisji Europejskiej i Republice Bułgarskiej, wniesione w dniu 18 października 2012 r. przez Płamena Simowa
   (Sprawa C-465/12 P)
   2013/C 225/103
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Płamen Simow

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Bułgarska
   Trybunał (szósta izba) postanowieniem z dnia 21 marca 2013 r. uznał odwołanie za oczywiście niedopuszczalne.


title: Sprawa T-515/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 9 lipca 2014 r. przez Christodoulosa Alexandrou od wyroku wydanego w dniu 14 maja 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-34/13 Alexandrou przeciwko Komisji

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/56

         Odwołanie wniesione w dniu 9 lipca 2014 r. przez Christodoulosa Alexandrou od wyroku wydanego w dniu 14 maja 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-34/13 Alexandrou przeciwko Komisji
   (Sprawa T-515/14 P)
   2014/C 292/69
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Christodoulos Alexandrou (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: R. Duta, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że niniejsze odwołanie jest dopuszczalne i zasadne;

               —

               w rezultacie zmianę, jeśli nie uchylenie, zaskarżonego wyroku z podanych niżej powodów;

               —

               jeśli zaistnieje taka potrzeba, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd do spraw Służby Publicznej;

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów postepowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji w szczególności w związku z odmową uwzględnienia przez Komisję wniosku skarżącego o udostępnienie siedmiu pytań, na które rzekomo udzielił błędnej odpowiedzi.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do skutecznego środka odwoławczego, ponieważ skoro skarżący nie posiadał pytań, o które się zwrócił, nie mógł on podnieść skutecznych zarzutów w ramach skargi na decyzję o odrzuceniu jego kandydatury.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący nieskorzystania przez Sąd do spraw Służby Publicznej z art. 44 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej.


title: Sprawa C-145/11: Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/12

         Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-145/11)
   2011/C 160/14
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Šimerdová oraz A. Marghelis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że odmawiając zatwierdzenia dwóch wniosków o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu weterynaryjnych produktów leczniczych CT-Line 15 % Premix oraz CT-Line 15 % Oral Powder w ramach zdecentralizowanej procedury przewidzianej w dyrektywie 2001/82/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych (1), Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 32 i 33 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze Komisja twierdzi, że ww. dyrektywa 2001/82/WE nie pozwala, aby w ramach zdecentralizowanej procedury państwo członkowskie dokonało prawnej i naukowej oceny wniosku o pozwolenie. Faza zatwierdzenia służy wyłącznie sprawdzeniu, czy przedłożona dokumentacja jest identyczna we wszystkich państwach członkowskich, czy jest kompletna oraz czy zawiera wykaz zainteresowanych państw członkowskich, zgodnie z warunkami wymienionymi w art. 32 ust. 1 dyrektywy. Skarżąca zarzuca zatem stronie pozwanej, że odrzuciła wnioski o pozwolenie powołując się w szczególności na względy związane ze składem produktu leczniczego i jego formą farmaceutyczną, podnoszonym brakiem jego zgodności z prawem krajowym oraz ewentualnym ryzykiem dla zdrowia publicznego.
   Komisja zauważa również, że na etapie zatwierdzenia państwa członkowskie, których dotyczy wniosek o pozwolenie, mają obowiązek przyjęcia sprawozdania oceny przedłożonego przez państwo członkowskie, które wydało pozwolenie, na którym opiera się wniosek (odnośne państwo członkowskie), chyba że powołano się na poważne zagrożenie dla zdrowia ludzi, zwierząt lub środowiska naturalnego, zgodnie z art. 33 dyrektywy. Tymczasem władze francuskie nie zachowały procedury przewidzianej w tym artykule.

      (1)  Dyrektywa 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych (Dz.U. L 311, s. 1).


title: Sprawa C-406/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Anglia i Walia) w dniu 11 sierpnia 2010 r. — SAS Institute Inc. przeciwko World Programming Ltd

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Anglia i Walia) w dniu 11 sierpnia 2010 r. — SAS Institute Inc. przeciwko World Programming Ltd
   (Sprawa C-406/10)
   ()
   2010/C 346/45
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SAS Institute Inc.

      Strona pozwana: World Programming Ltd

      Pytania prejudycjalne

   A.
         W przedmiocie wykładni dyrektywy Rady 91/250/EWG z dnia 14 maja 1991 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych

       (1)
      oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/24/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. (wersja skodyfikowana)
       (2):

               1)

               Czy w razie gdy program komputerowy (zwany dalej „pierwszym programem”) jest chroniony prawem autorskim jako dzieło literackie, art. 1 ust. 2 należy interpretować w ten sposób, że nie stanowi naruszenia praw autorskich do pierwszego programu stworzenie przez konkurenta podmiotu praw autorskich — bez dostępu do kodu źródłowego pierwszego programu, ani bezpośrednio, ani za pomocą procedury takiej jak dekompilacja kodu obiektowego — innego programu (zwanego dalej „drugim programem”) kopiującego funkcje pierwszego programu?

               2)

               Czy dla odpowiedzi na pytanie 1 mają znaczenie którekolwiek z następujących okoliczności:

                           a)

                           charakter lub zakres zbioru funkcji pierwszego programu;

                           b)

                           charakter lub zakres nakładów umiejętności, oceny i pracy poświęconych przez twórcę pierwszego programu w opracowanie zbioru funkcji tego programu;

                           c)

                           poziom dokładności, z jaką zbiór funkcji pierwszego programu został powielony w drugim programie;

                           d)

                           jeśli kod źródłowy drugiego programu powiela pewne aspekty kodu źródłowego pierwszego programu w zakresie, który wykracza poza to, co było absolutnie niezbędne dla wytworzenia tego samego zbioru funkcji co w przypadku pierwszego programu?

               3)

               Czy w razie gdy pierwszy program interpretuje i uruchamia programy aplikacji napisane przez użytkowników pierwszego programu w języku programowania opracowanym przez twórcę pierwszego programu, który zawiera słowa kluczowe opracowane lub dobrane przez twórcę pierwszego programu oraz składnię opracowaną przez twórcę pierwszego programu, art. 1 ust. 2 należy interpretować w ten sposób, że nie stanowi naruszenia praw autorskich do pierwszego programu napisanie drugiego programu tak, aby interpretował i uruchamiał takie programy aplikacji przy użyciu tych samych słów kluczowych i tej samej składni?

               4)

               Czy w razie gdy pierwszy program odczytuje z plików danych i zapisuje w nich w określonym formacie opracowanym przez twórcę pierwszego programu, art. 1 ust. 2 należy interpretować w ten sposób, że nie stanowi naruszenia praw autorskich do pierwszego programu napisanie drugiego programu tak, aby odczytywał z plików danych i zapisywał w nich w tym samym formacie?

               5)

               Czy dla odpowiedzi na pytania 1, 3 i 4 ma znaczenie, jeżeli twórca drugiego programu stworzył ten program poprzez:

                           a)

                           obserwowanie, badanie oraz testowanie funkcjonowania pierwszego programu; albo

                           b)

                           czytanie podręcznika systemowego, opisującego funkcje pierwszego programu, stworzonego i opublikowanego przez twórcę pierwszego programu (zwanego dalej „podręcznikiem systemowym”); albo

                           c)

                           zarówno a), jak i b)?

               6)

               Czy w razie gdy osoba ma prawo do używania kopii pierwszego programu na podstawie licencji, art. 5 ust. 3 należy interpretować w ten sposób, że licencjobiorca jest uprawniony bez upoważnienia ze strony podmiotu praw autorskich do dokonywania czynności polegających na ładowaniu, uruchamianiu i przechowywaniu programu w celu obserwowania, testowania lub badania funkcjonowania pierwszego programu, aby ustalić koncepcje i zasady, na których opiera się którykolwiek z elementów programu, jeśli licencja zezwala licencjobiorcy na dokonywanie czynności polegających na ładowaniu, uruchamianiu i przechowywaniu pierwszego programu przy używaniu go dla określonego celu dozwolonego na podstawie licencji, ale czynności podejmowane w celu obserwowania, testowania lub badania pierwszego programu wykraczają poza zakres celu dozwolonego na podstawie licencji?

               7)

               Czy art. 5 ust. 3 należy interpretować w ten sposób, że czynności polegające na obserwowaniu, testowaniu lub badaniu funkcjonowania pierwszego programu powinny być uważane za dokonywane w celu ustalenia koncepcji i zasad, na których opiera się którykolwiek z elementów pierwszego programu, gdy są wykonywane po to:

                           a)

                           aby ustalić sposób działania pierwszego programu, w szczególności szczegóły, które nie są opisane w podręczniku systemowym, w celu napisania programu w sposób, o którym mowa w pytaniu 1 powyżej;

                           b)

                           aby ustalić, jak pierwszy program interpretuje i wykonuje instrukcje napisane w języku programowania, który jest interpretowany i wykonywany przez ten pierwszy program (zob. pytanie 3 powyżej);

                           c)

                           aby ustalić formaty plików danych, które są zapisywane lub odczytywane przez pierwszy program (zob. pytanie 4 powyżej);

                           d)

                           aby porównać wydajność drugiego programu z wydajnością pierwszego programu w celu znalezienia przyczyn różnic w wydajności programów i poprawienia wydajności drugiego programu;

                           e)

                           aby przeprowadzić równolegle testy pierwszego i drugiego programu w celu porównania uzyskiwanych danych wyjściowych w toku opracowywania drugiego programu, w szczególności przez uruchamianie tych samym skryptów testowych przez zarówno pierwszy, jak i drugi program;

                           f)

                           aby ustalić dane wyjściowe pliku dziennika wytwarzane przez pierwszy program w celu stworzenia pliku dziennika identycznego lub o podobnym wyglądzie;

                           g)

                           aby powodować wyświetlanie przez pierwszy program danych (konkretnie danych zestawiających kody pocztowe z poszczególnymi stanami w Stanach Zjednoczonych) dla celów ustalenia, czy odpowiadają one oficjalnym bazom danych tychże danych, a jeśli nie odpowiadają, aby zaprogramować drugi program w taki sposób, żeby jego odpowiedź była taka sama jak pierwszego programu na te same dane wejściowe?

         B.
         W przedmiocie wykładni dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym

       (3):

               8)

               Czy w razie gdy podręcznik systemowy jest chroniony prawem autorskim jako dzieło literackie, art. 2 lit. a) należy interpretować w ten sposób, że stanowi naruszenie praw autorskich do tego podręcznika powielenie lub powielenie w znacznej części przez twórcę drugiego programu w tym programie któregokolwiek z następujących elementów opisanych w tym podręczniku:

                           a)

                           wyboru działań statystycznych, które zostały wprowadzone w pierwszym programie;

                           b)

                           wzorów matematycznych użytych w podręczniku systemowym do opisania tych działań;

                           c)

                           poszczególnych poleceń lub kombinacji poleceń, poprzez które działania te mogą być wywoływane;

                           d)

                           opcji przewidzianych przez twórcę pierwszego programu dla różnych poleceń;

                           e)

                           słów kluczowych i składni rozpoznawanych przez pierwszy program;

                           f)

                           wartości domyślnych, które twórca pierwszego programu postanowił wprowadzić na wypadek nieokreślenia przez użytkownika poszczególnego polecenia lub opcji;

                           g)

                           ilości iteracji, które pierwszy program będzie wykonywał w określonych okolicznościach?

               9)

               Czy art. 2 lit. a) należy interpretować w ten sposób, że stanowi naruszenie praw autorskich do podręcznika systemowego powielenie lub powielenie w znacznej części w podręczniku systemowym opisującym drugi program słów kluczowych i składni rozpoznawanych przez pierwszy program?

      (1)  Dz.U. L 122, s. 42.

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/24/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (wersja skodyfikowana) (tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 111, s. 16).

      (3)  Dz.U. L 167, s. 10.