title: Sprawa T-142/13: Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2013 r. — Jinko Solar i in. przeciwko Parlamentowi i in.

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/23

         Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2013 r. — Jinko Solar i in. przeciwko Parlamentowi i in.
   (Sprawa T-142/13)
   2013/C 123/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jinko Solar Co. Ltd (Shangrao, Chiny); Zhejiang Jinko Solar Co. Ltd (Haining City, Chiny); Jiangxi Jinko Photovoltaic Materials Co. Ltd (Shangrao); Jinko Solar Import and Export Co. Ltd (Shangrao, Chiny); and Zhejiang Jinko Trading Co. Ltd (Haining City) (przedstawiciele: K. Adamantopoulos and J. Cornelis, lawyers)

      Strona pozwana: Parlament Europejski, Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1168/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie zmiany rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2012 L 334, s. 1), w zakresie, w jakim ma ono zastosowanie do skarżących;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 3 stycznia 2013 r., którą odmówiono rozpatrzenia wniosku skarżących o traktowanie na zasadach rynkowych; i

               —

               Obciążenie pozwanych kosztami poniesionymi przez skarżące.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut twierdząc, że rozporządzenia (UE) nr 1168/2012 zastosowane do skarżących w decyzji z dnia 3 stycznia 2013 r. oraz decyzja z dnia 3 stycznia 2013 r. o nierozpatrywaniu przez Komisję wniosku skarżących o traktowanie na zasadach rynkowych, naruszają uzasadnione oczekiwania skarżących i są stosowane z mocą wsteczną na szkodę skarżących bez ważnego uzasadnienia. W związku z tym rozporządzenie (UE) nr 1168/2012 zastosowane przez Komisję do skarżących w decyzji z dnia 3 stycznia 2013 r. i decyzja z dnia 3 stycznia 2013 r. w sposób oczywisty naruszają podstawowe zasady pewności prawa i dobrej wiary.


title: Sprawa C-262/07 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 19 marca 2007 r. w sprawie T-183/04 Tokai Europe GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 1 czerwca 2007 r. przez Tokai Europe GmbH

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/16

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 19 marca 2007 r. w sprawie T-183/04 Tokai Europe GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 1 czerwca 2007 r. przez Tokai Europe GmbH
   (Sprawa C-262/07 P)
   (2007/C 170/30)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Tokai Europe GmbH (przedstawiciel: G. Kroemer, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia wydanego przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w dniu 19 marca 2007 r. w sprawie T-183/04 (1) oraz stwierdzenie dopuszczalności skargi;

               —

               ewentualnie uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji o którym mowa w treści żądania głównego i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd Pierwszej Instancji,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie podnosi w odwołaniu następujące zarzuty wynikające z naruszenia w zaskarżonym postanowieniu przepisów proceduralnych prawa wspólnotowego, które w negatywny sposób oddziaływało na jej interesy i miało rzeczywisty wpływ na treść zaskarżonej decyzji. Naruszenia te dotyczą poszanowania praw do obrony i postępowania dowodowego.
   Wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd orzekł, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie podniesionego przez Komisję zarzutu niedopuszczalności zapadnie w orzeczeniu kończącym postępowanie. Zdaniem wnoszącej odwołanie po przedstawieniu przez Komisję odpowiedzi na skargę Sąd zamknął procedurę pisemną wskazując, że strony zostaną poinformowane o dacie rozprawy w późniejszym terminie. Uznawszy, że rozprawa się odbędzie, a przede wszystkim mając na uwadze postanowienie Sądu w przedmiocie niedopuszczalności, wnosząca odwołanie nie wystąpiła z wnioskiem o uzupełnienie akt na podstawie art. 47 § 1 regulaminu Sądu. Jak twierdzi wnosząca odwołanie Sąd wydał ostatecznie zaskarżone postanowienie bez przeprowadzenia rozprawy, wbrew temu co zostało uprzednio wskazane.
   Wnosząca odwołanie uznała, że w toku zapowiadanej rozprawy będzie mogła wykazać ponownie, że nie istniał na rynku żaden produkt porównywalny z kółkami metalowymi dostarczanymi przez japońską spółkę-matkę producentom w Hong-Kongu i Meksyku. Ponadto chciała ona ponownie wyjaśnić, że omawiane metalowe kółka nie były „krzesiwami” jak błędnie określiła je w odpowiedzi na skargę Komisja. Na rozprawie wnosząca odwołanie chciała również dodać, że kółka metalowe opisane w rozporządzeniu klasyfikacyjnym mogły być produkowane wyłącznie przez spółkę matkę w Japonii i że kółka te nie miały, wbrew temu co stwierdził Sąd w zaskarżonym postanowieniu, typowego charakteru. Wnosząca odwołanie zamierzała również podważyć twierdzenia Komisji, zgodnie z którymi nie jest ona wyłącznym importerem zapalniczek Tokai.
   Jak wynika jednak z samej zaskarżonej decyzji, Sąd podjął argumentacje przedstawioną przez Komisję w odpowiedzi na skargę dotyczącą zarzutu niedopuszczalności, nie stwarzając wnoszącej odwołanie możliwości podważenia na rozprawie przedstawionego przez Komisję stanu faktycznego, wbrew temu co zostało zapowiedziane. Wnosząca odwołanie uważa, że takie uchybienie stanowi naruszenie jej praw do obrony.
   Ponadto wnosząca odwołanie uważa, że Sąd ma obowiązek ustalenia stanu faktycznego. W tym względzie nie musi on ograniczać się do zbadania stanu faktycznego wniesionej sprawy wyłącznie w oparciu o wnioski w zakresie środków dowodowych sformułowane przez strony ani do orzekania wyłączenie na podstawie dowodów proponowanych przez strony. Dlatego też Sąd nie tylko ma możliwość ale i obowiązek podjęcia działań z własnej inicjatywy w razie konieczności. Sąd powinien był zatem zbadać stan faktyczny przedstawiony w pismach wnoszącej odwołanie i zwrócić się w odpowiedni sposób do stron o dostarczenie właściwych dokumentów i materiałów. Nie podejmując takich działań Sąd naruszył art. 64 § 3 lit. d) regulaminu.

      (1)  Nie opublikowane.


title: Sprawa T-95/17: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2017 r. – King.com/EUIPO – TeamLava (Ekrany i ikony na wyświetlaczu)

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/45

         Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2017 r. – King.com/EUIPO – TeamLava (Ekrany i ikony na wyświetlaczu)
   (Sprawa T-95/17)
   (2017/C 112/62)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: King.com Ltd (St. Julian's, Malta) (przedstawiciel: M. Hawkins, solicitor i adwokat T. Dolde)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: TeamLava LLC (Redwood Suite, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 2216416-0054

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 grudnia 2016 r. w sprawie R 1947/2015-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i – w przypadku wstąpienia do sprawy w charakterze interwenienta – drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. b) w związku z art. 5, 6 i 7 rozporządzenia nr 6/2002;


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 69 z 21.3.2009 .

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/1

         (2009/C 82/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 69 z 21.3.2009.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 55 z 7.3.2009.

      Dz.U. C 44 z 21.2.2009.

      Dz.U. C 32 z 7.2.2009.

      Dz.U. C 19 z 24.1.2009.

      Dz.U. C 6 z 10.1.2009.

      Dz.U. C 327 z 20.12.2008.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-196/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 17 lutego 2011 r. w sprawie T-10/09 Formula One Licensing BV przeciwko Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Global Sports Media Ltd, wniesione w dniu 27 kwietnia 2011 r. przez Formula One Licensing BV

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 17 lutego 2011 r. w sprawie T-10/09 Formula One Licensing BV przeciwko Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Global Sports Media Ltd, wniesione w dniu 27 kwietnia 2011 r. przez Formula One Licensing BV
   (Sprawa C-196/11 P)
   2011/C 179/25
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Formula One Licensing BV (przedstawiciele: K. Sandberg, B. Klingberg, Rechtsanwältinen)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Global Sports Media Ltd

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               uwzględnienie podnoszonego przez wnoszącą odwołanie żądania stwierdzenia nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 października 2008 r. w sprawie R 7/2008-1 lub ewentualnie przekazanie sprawy do Sądu celem ponownego rozparzenia; oraz

               —

               nakazanie OHIM i interwenienta pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez wnoszącego odwołanie zarówno w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi naruszenie prawa Unii w wyniku błędnego zastosowania art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (1) (obecnie rozporządzenia nr 207/09) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94, przywołując na poparcie tego twierdzenia następujące argumenty:

               1)

               Sąd naruszył art. 8 ust. b) rozporządzenia nr 40/94 w następującym zakresie

                           1.1.

                           Sąd błędnie pod względem prawnym ocenił kwestię odróżniającego charakteru oznaczenia „F 1”. Po pierwsze, Sąd naruszył uznaną w utrwalonym orzecznictwie zasadę, że charakter odróżniający znaku towarowego należy oceniać przez odniesienie do konkretnych towarów i usług, które dany znak oznacza. Po drugie, ustalenia dotyczące tego zagadnienia zostały oparte na przeinaczonym stanie faktycznym. Po trzecie, Sąd nie zastosował wynikającej z utrwalonego orzecznictwa zasady, zgodnie z którą znak towarowy może uzyskać charakter odróżniający także w następstwie używania go jako części innego zarejestrowanego znaku towarowego. Po czwarte, ustalenia dokonane przez Sąd w tym względzie doprowadziły do niedopuszczalnego unieważnienia de facto należących do wnoszącej odwołanie zarejestrowanych znaków towarowych „F 1” w standardowej postaci.

                           1.2.

                           Sąd błędnie pod względem prawnym ocenił kwestię prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 zarówno w odniesieniu do przywołanych w sprzeciwie znaków „F 1” w standardowej postaci, jak i do logotypu „F 1 Formula 1”. Po pierwsze, Sąd nie wziął pod uwagę istotnego czynnika identyczności lub wysokiego podobieństwa towarów i usług, pomimo że sam ustalił znaczący stopień podobieństwa oznaczeń. Po drugie, Sąd tak bardzo skupił się na aspekcie charakteru odróżniającego określenia „F 1”, że pominął inne istotne czynniki, które należy brać pod uwagę zgodnie z utrwalonym orzecznictwem. Po trzecie, Sąd nie ocenił podobieństwa oznaczeń zgodnie z jego stopniem.

               2)

               Sąd naruszył art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94 w następującym zakresie:

                           2.1.

                           Sąd błędnie wykluczył renomę należących do wnoszącej odwołanie znaków towarowych „F 1” w standardowej postaci.

                           2.2.

                           Ponadto Sąd błędnie pod względem prawnym ocenił kwestię podobieństwa oznaczeń w odniesieniu do przywołanego w sprzeciwie znaku logotypu „F1 Formula 1”, błędnie stwierdzając, że określenie „F 1” nie ma charakteru odróżniającego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, s. 1)


title: Sprawa F-39/08: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2008 r. — Lebedef przeciwko Komisji

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/27

         Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2008 r. — Lebedef przeciwko Komisji
   (Sprawa F-39/08)
   (2008/C 158/49)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Giorgio Lebedef (Senningerberg, Luxemburg) (przedstawiciel: F. Frabetti, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności szeregu decyzji dotyczących pomniejszenia o 32 dni prawa do urlopu skarżącego za 2007 r.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 29 maja 2007 r., 20 czerwca 2007 r., 28 czerwca 2008 r., 6 lipca 2007 r., jak również dwóch decyzji z dnia 26 lipca 2007 r. oraz decyzji z dnia 2 sierpnia 2007 r. dotyczących pomniejszenia o 32 dni prawa do urlopu skarżącego za 2007 r.;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa T-50/06: Skarga wniesiona w dniu  17 lutego 2006 r.  przez Irlandię przeciwko Komisji

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/40

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2006 r. przez Irlandię przeciwko Komisji
   (Sprawa T-50/06)
   (2006/C 86/79)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Irlandia (przedstawiciele: D. O'Hagan, pełnomocnik, P. McGarry, Barrister)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie na mocy art. 230 Traktatu całkowitej lub częściowej nieważności decyzji Komisji C(2005) 4436 wersja ostateczna z dnia 7 grudnia 2005 r., w zakresie, w jakim dotyczy ona stosowanego w Irlandii zwolnienia od podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo przy produkcji tlenku glinu w regionie Shannon;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W 1970 r. zobowiązano się względem osób wspierających rozwój Aughinish do objęcia zwolnieniem z opłat celnych olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo przy produkcji tlenku glinu w planowanej wówczas fabryce produkcyjnym w Shannon w Irlandii. Fabryka w Aughinish zaczęła funkcjonować w 1983 r., a władze irlandzkie powiadomiły Komisję o zamiarze wprowadzenia w życie/realizacji zobowiązań dotyczących zwolnienia od podatku akcyzowego. Skarżąca stwierdza, że zgodę na zwolnienie od opodatkowania wyrażono na mocy późniejszych decyzji Rady (1). W roku 2000, Komisja podniosła kwestię pomocy państwa, co doprowadziło do wszczęcia formalnej procedury dochodzenia i ostatecznie, do wydania zaskarżonej decyzji.
   W uzasadnieniu swej skargi skarżąca wskazuje, że uznając, iż rzeczona pomoc jest pomocą nową, a nie istniejącą, Komisja narusza prawo.
   Zdaniem skarżącej, nawet jeżeli pomoc była nowa a jednocześnie istniał obowiązek powiadomienia Komisji o jej realizacji w 1983 r., Komisja przyznaje, że została ona wówczas o niej powiadomiona. Fakt niewydania przez Komisję jakiejkolwiek decyzji w określonym przez nią terminie skutkował tym, że dana pomoc stała się pomocą istniejącą. Dodatkowo, skarżąca twierdzi, że Komisja w każdym przypadku traktowała tę pomoc jako pomoc istniejącą, a jednoznaczne oświadczenie wydane przez nią w tym względzie w 1992 r. potwierdza, że taka sytuacja miała miejsce.
   Ponadto, zgodnie z art. 15 w związku z art. 1 lit. b) pkt iv rozporządzenia nr 659/1999 (2) ponieważ pomoc istnieje już od ponad dziesięciu lat a odnoszący się do niej okres przedawnienia upłynął, uznaje się ją za pomoc istniejącą, natomiast podjęte przez Komisję procedury dotyczące jej nadzoru/procedury dochodzenia, uznaje się za wadliwe.
   W odniesieniu do pierwszego zarzutu, skarżąca twierdzi także, że pomoc była przedmiotem prawnie wiążących zobowiązań, które władze irlandzkie zaciągnęły przed przystąpieniem Irlandii w 1973 r. Z tego właśnie względu, zdaniem skarżącej, pomoc należało uznać za istniejącą.
   W następnym zarzucie, skarżąca powołuje się na to, że decyzja narusza zasadę pewności prawa, bowiem jest ona sprzeczna z decyzją Rady przyjętą jednomyślnie na podstawie wniosku Komisji. Decyzja ta jest także bezpośrednio sprzeczna z przepisem art. 8 ust. 5 dyrektywy 92/81/EWG (3), dotyczącej zbliżenia stawek podatku akcyzowego od olejów mineralnych, który zobowiązywał Komisję do przedłożenia propozycji w przypadku wystąpienia zakłóceń konkurencji lub niezgodności z rynkiem wewnętrznym, celem uzyskania jednomyślnej zgody Rady.
   Ponadto, Komisja naruszyła, przynajmniej w zakresie dotyczącym beneficjenta pomocy, zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, gdyż Rada wyraźnie zezwoliła na odstępstwo do dnia 31 grudnia 2006 r.
   W końcu, Komisja naruszyła podstawową zasadę prawa oraz nadużyła swoich uprawnień poprzez swoje postępowanie, w tym zwłokę w wydaniu spornej decyzji, mając w szczególności na uwadze, że powiadomiono ją o omawianej pomocy już w 1983 r. Ponadto, Komisja zlekceważyła procedury określone w dyrektywie 92/81/EWG i wydała publiczne oświadczenia w kwestii dopuszczalności wyżej wspomnianego programu pomocy. Zatem, postępując w ten sposób, Komisja nie może w tych okolicznościach nakazać windykacji pomocy.

      (1)  Decyzja Rady 92/510/EWG z dnia 19 października 1992 r. zezwalająca Państwom Członkowskim na dalsze stosowanie w odniesieniu do niektórych olejów mineralnych wykorzystywanych do określonych celów obowiązujących obniżonych stawek podatku akcyzowego lub zwolnień od opodatkowania z tytułu podatku akcyzowego, zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8 ust. 4 dyrektywy 92/81/EWG (Dz.U. L 316, str. 16) i późniejsze decyzje.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, str. 1).

      (3)  Dyrektywa Rady 92/81/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od olejów mineralnych (Dz.U. L 316, str. 12).


title: Wyrok Trybunału z dnia 31 marca 2016 r. w sprawie E-4/15 – Islandzkie Towarzystwo Usług Finansowych przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA (Skarga o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – pomoc państwa – dopuszczalność – Locus standi – status stowarzyszenia)

text:
               2.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 33/6

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 31 marca 2016 r.
   w sprawie E-4/15
   Islandzkie Towarzystwo Usług Finansowych przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA

      (Skarga o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – pomoc państwa – dopuszczalność – Locus standi – status stowarzyszenia)

   (2017/C 33/05)
   W sprawie E-4/15: Islandzkie Towarzystwo Usług Finansowych przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA – SKARGA o unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 298/14/COL z dnia 16 lipca 2014 r., notyfikowanej w Dz.U. C 400 z 13.11.2014, s. 13, i w Suplemencie EOG nr 66 z 13.11.2014, s. 1 (dalej „zaskarżonej decyzji”), o zamknięciu postępowania w sprawie istniejącej pomocy dla Islandzkiego Funduszu Finansowania Mieszkalnictwa (Íbúðalánasjóður); Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes i sędzia sprawozdawca), Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędziowie), wydał w dniu 31 marca 2016 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1.

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2.

               Islandzkie Towarzystwo Usług Finansowych pokrywa koszty własne oraz zostaje obciążone kosztami poniesionymi przez Urząd Nadzoru EFTA.

               3.

               Rząd Islandii pokrywa koszty własne.


title: Sprawa T-344/07: Skarga wniesiona w dniu 10 września 2007 r. — O2 (Germany) przeciwko OHIM (Homezone)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/60

         Skarga wniesiona w dniu 10 września 2007 r. — O2 (Germany) przeciwko OHIM (Homezone)
   (Sprawa T-344/07)
   (2007/C 269/108)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: O2 (Germany) GmbH & Co. OHG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Fottner i M. Müller)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 lipca 2007 r. w sprawie R 1583/2006-4 w zakresie, w jakim zgłoszenie zostało odrzucone;

               —

               obciążenie OHIM kosztami niniejszego postępowania oraz postępowania przed OHIM.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Homezone” dla towarów i usług z klas 9, 38 i 42 (zgłoszenie nr 4 677 506)

      Decyzja eksperta: częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1).


title: Sprawa F-29/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 21 grudnia 2010 r. — Lorenzo przeciwko Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno — Społecznemu

text:
               12.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/16

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 21 grudnia 2010 r. — Lorenzo przeciwko Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno — Społecznemu
   (Sprawa F-29/10) (1)

   2011/C 46/30
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010, s. 59.


title: Sprawa C-265/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n o 2 de Terrassa (Hiszpania) w dniu 15 maja 2013 r. — Emiliano Torralbo Marcos przeciwko Korota S.A., Fondo de Garantía Salarial

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 2 de Terrassa (Hiszpania) w dniu 15 maja 2013 r. — Emiliano Torralbo Marcos przeciwko Korota S.A., Fondo de Garantía Salarial
   (Sprawa C-265/13)
   2013/C 207/47
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social no 2 de Terrassa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Emiliano Torralbo Marcos

      Strona pozwana: Korota S.A. i Fondo de Garantía Salarial

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (1) stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów takich jak art. 1, art. 2 lit. f), art. 3 ust.1, art. 4 ust.2 lit. a), art. 4 ust.3, art. 5 ust. 3, art. 6, 7, art. 8 ust.1 i art. 8 ust. 2 Ley 10/2012 de 20 de noviembre por la que se regulan determinadas tasas en el ámbito de la Administración de justicia y del Instituto Nacional de Toxicología y Ciencias Forenses w zakresie, w jakim nie stwarzają krajowemu organowi sądowemu możliwości: a) zmiany opłat sądowych lub oceny względów proporcjonalności (uzasadnienia faktu ich nałożenia przez państwo i ustalonej wysokości tych opłat jako przeszkody w dostępie do skutecznej ochrony sądowej) w celu zarządzenia zwolnienia od obowiązku ich uiszczenia; b) uwzględnienia zasady skuteczności w kontekście stosowania przepisów prawa Unii; c) oceny znaczenia, jakie w zaistniałych okolicznościach dane postępowanie ma dla stron; zważywszy, że bez uiszczenia tych opłat nie można nadać biegu wniesionemu nadzwyczajnemu środkowi odwoławczemu (recurso de suplicación)?

               2)

               Czy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów takich jak art. 1, art. 2 lit. f), art. 3 ust.1, art. 4 ust.2 lit. a), art. 4 ust.3, art. 5 ust. 3, art. 6, 7, art. 8 ust.1 i art. 8 ust. 2 Ley 10/2012 de 20 de noviembre por la que se regulan determinadas tasas en el ámbito de la Administración de justicia y del Instituto Nacional de Toxicología y Ciencias Forenses w zakresie, w jakim znajdują one zastosowanie do szczególnego rodzaju postępowania, jakim jest postępowanie z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, w którym prawo Unii jest zwykle stosowane jako podstawowy element zrównoważonego rozwoju gospodarczego i społecznego we Wspólnocie?

               3)

               W kontekście powyższych pytań: czy organ sądowy taki jak sąd odsyłający może odstąpić od stosowania przepisów takich jak wymienione powyżej, które nie stwarzają krajowemu organowi sądowemu możliwości: a) zmiany opłat sądowych lub oceny względów proporcjonalności (uzasadnienia faktu ich nałożenia przez państwo i ustalonej wysokości tych opłat jako przeszkody w dostępie do skutecznej ochrony sądowej) w celu zarządzenia zwolnienia od obowiązku ich uiszczenia; b) uwzględnienia zasady skuteczności w kontekście stosowania przepisów prawa Unii; c) oceny znaczenia, jakie w zaistniałych okolicznościach dane postępowanie ma dla stron; zważywszy, że bez uiszczenia tych opłat nie można nadać biegu wniesionemu nadzwyczajnemu środkowi odwoławczemu (recurso de suplicación)?

      (1)  Dz.U. 2000, C 364, s. 1.


title: Sprawa T-118/12: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2012 r. — ANKO przeciwko Komisji

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/19

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2012 r. — ANKO przeciwko Komisji
   (Sprawa T-118/12)
   2012/C 138/36
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: ANKO Anonymos Etairia Antiprosopeion Emporiou kai Viomichanias (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że brak zapłaty ze strony Komisji pozostałej kwoty pomocy finansowej na rzecz skarżącej w ramach umowy dotyczącej projektu „PERceptive Spaces promoting iNdependent Aging (PERSONA)” w wysokości 6 752,74 EUR stanowi naruszenie jej zobowiązań umownych;

               —

               nakazanie Komisji zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 6 752,74 EUR z tytułu wydatków poniesionych przez skarżącą w czwartym okresie odniesienia projektu PERSONA, powiększonej o odsetki przewidziane w klauzuli II.28 ust. 7 załącznika II do umowy głównej począwszy od dnia doręczenia niniejszej skargi;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy odpowiedzialności Komisji w ramach umowy nr 045459 dotyczącej wykonania projektu „PERceptive Spaces promoting iNdependent Aging (PERSONA)” na podstawie art. 272 TFUE.
   W szczególności skarżąca utrzymuje, że choć wykonała w pełni i należycie swoje zobowiązania umowne, Komisja zawiesiła płatność na rzecz ANKO, nie mając do tego prawa i z naruszeniem wspomnianej umowy oraz zasady dobrej wiary. Z tego powodu ANKO utrzymuje, że Komisja musi jej zapłacić kwotę 6 752,74 EUR powiększoną o odsetki przewidziane w klauzuli II.28 ust. 7 załącznika II do umowy głównej.


title: Sprawa C-315/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 listopada 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Monselice — Włochy) — Lidl Italia Srl przeciwko Comune di Arcole (VR) (Dyrektywa 2000/13/WE — Etykietowanie środków spożywczych, które mają być dostarczone jako takie konsumentowi końcowemu — Zakres obowiązków wynikających z art. 2, 3 i 12 — Obowiązkowa w odniesieniu do niektórych napojów alkoholowych informacja o zawartości objętościowej alkoholu — Napój alkoholowy produkowany w państwie członkowskim innym niż państwo siedziby dystrybutora — Amaro alle erbe — Zawartość objętościowa alkoholu niższa niż wskazana na etykiecie — Przekroczenie dopuszczalnego odchylenia — Grzywna administracyjna — Odpowiedzialność dystrybutora)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/14

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 listopada 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Monselice — Włochy) — Lidl Italia Srl przeciwko Comune di Arcole (VR)
   (Sprawa C-315/05) (1)

   (Dyrektywa 2000/13/WE - Etykietowanie środków spożywczych, które mają być dostarczone jako takie konsumentowi końcowemu - Zakres obowiązków wynikających z art. 2, 3 i 12 - Obowiązkowa w odniesieniu do niektórych napojów alkoholowych informacja o zawartości objętościowej alkoholu - Napój alkoholowy produkowany w państwie członkowskim innym niż państwo siedziby dystrybutora - „Amaro alle erbe” - Zawartość objętościowa alkoholu niższa niż wskazana na etykiecie - Przekroczenie dopuszczalnego odchylenia - Grzywna administracyjna - Odpowiedzialność dystrybutora)
   (2006/C 331/23)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Giudice di pace di Monselice
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lidl Italia Srl

      Strona pozwana: Comune di Arcole (VR)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Giudice di pace di Monselice — Wykładnia dyrektywy 2000/13/CE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych (Dz.U. L 109, str. 29) — Zakres obowiązków wynikających z art. 2, 3 i 12 dyrektywy — Napój alkoholowy produkowany i pakowany w innym państwie członkowskim o niższej zawartości alkoholu niż wskazana na etykiecie — „Amaro alle erbe”
   Sentencja
   Artykuły 2, 3 i 12 dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym państwa członkowskiego, takim jak przepisy będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, które przewidują możliwość przypisania odpowiedzialności podmiotowi gospodarczemu mającemu siedzibę w tym państwie członkowskim, dystrybuującemu napój alkoholowy, który ma być dostarczony jako taki, w rozumieniu art. 1 wspomnianej dyrektywy i który produkowany jest przez podmiot gospodarczy mający siedzibę w innym państwie członkowskim, za stwierdzone przez organ publiczny naruszenie rzeczonych przepisów, wynikające z nieścisłości co do zawartości objętościowej alkoholu wskazanej przez producenta na etykiecie tego produktu, które w rezultacie umożliwiają nałożenie na niego grzywny administracyjnej, w sytuacji gdy ogranicza się on, jako zwykły dystrybutor, do wprowadzenia do obrotu tego produktu w postaci, w jakiej został mu on dostarczony przez producenta.

      (1)  Dz. U. C 281 z 12.11.2005.


title: Sprawa C-560/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky (Republika Czeska) w dniu 4 listopada 2016 r. – Michael Dědouch i in./Jihočeská plynárenská, a.s., E.ON Czech Holding AG

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky (Republika Czeska) w dniu 4 listopada 2016 r. – Michael Dědouch i in./Jihočeská plynárenská, a.s., E.ON Czech Holding AG
   (Sprawa C-560/16)
   (2017/C 022/17)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší soud České republiky

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Michael Dědouch, MUDr. Petr Streitberg, Pavel Suda

      Strona pozwana: Jihočeská plynárenská, a.s.; E.ON Czech Holding AG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 22 pkt 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 (1) z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (zwanego dalej „rozporządzeniem Bruksela I”) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on także postępowanie w sprawie badania zasadności wynagrodzenia, które akcjonariusz większościowy ma obowiązek wypłacić, jako ekwiwalent wartości papierów wartościowych z prawem do dywidendy, na rzecz poprzednich posiadaczy papierów wartościowych z prawem do dywidendy, w sytuacji gdy prawo własności tych papierów wartościowych uległo przeniesieniu na akcjonariusza większościowego w drodze decyzji podjętej podczas walnego zgromadzenia akcjonariuszy spółki akcyjnej, dotyczącej obowiązkowego przeniesienia praw własności pozostałych papierów wartościowych z prawem do dywidendy na rzecz tego akcjonariusza większościowego (zwanego także „przymusowym wykupem – squeeze out”), gdy w drodze uchwały przyjętej podczas walnego zgromadzenia spółki akcyjnej ustalono kwotę zasadnego wynagrodzenia oraz gdy wydano postanowienie sądu w sprawie przyznania uprawnienia do innej kwoty wynagrodzenia obowiązującej akcjonariusza większościowego i spółkę w odniesieniu do podstawy przyznania prawa, jak również względem pozostałych posiadaczy papierów wartościowych z prawem do dywidendy?

               2)

               Jeżeli na poprzednie pytanie należy udzielić odpowiedzi przeczącej, czy art. 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Bruksela I należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on także postępowanie w sprawie badania zasadności wynagrodzenia opisanego w pytaniu poprzednim?

               3)

               Jeżeli na oba poprzednie pytania należy udzielić odpowiedzi przeczącej, czy art. 5 pkt 3 rozporządzenia Bruksela I należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on także postępowanie w sprawie badania zasadności wynagrodzenia opisanego w pytaniu pierwszym?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001 L 12, s. 1).


title: Sprawa T-207/07: Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2007 r. — Eurallumina przeciwko Komisji

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/36

         Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2007 r. — Eurallumina przeciwko Komisji
   (Sprawa T-207/07)
   (2007/C 183/71)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Eurallumina SpA (Portoscuso, Włochy) (Przedstawiciele: L. Martin Alegi, R. Denton i E. Cormack, Solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               albo:

                           —

                           stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości lub

                           —

                           stwierdzenie, że niniejsze zwolnienie zatwierdzone przez decyzję Rady 2001/224/EWG obowiązuje do dnia 31 grudnia 2006 r., a kwoty przekazane przez państwo włoskie nie powinny być uważane za pomoc przyznaną bezprawnie lub przynajmniej nie powinny podlegać zwrotowi lub

                           —

                           stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości oraz stwierdzenie, że niniejsze zwolnienie zatwierdzone przez decyzję Rady 2001/224/EWG obowiązuje do dnia 31 grudnia 2006 r., a kwoty przekazane przez państwo włoskie nie powinny być uważane za pomoc przyznaną bezprawnie lub przynajmniej nie powinny podlegać zwrotowi lub

                           —

                           nakazanie zwrotu pomocy w maksymalnej wysokości 3 EUR za tonę.

               —

               albo:

                           —

                           stwierdzenie nieważności art. 1, 4, 5 i 6 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczą one Eurallumina lub

                           —

                           stwierdzenie, że niniejsze zwolnienie zatwierdzone przez decyzję Rady 2001/224/EWG obowiązuje do dnia 31 grudnia 2006 r., a kwoty przekazane przez państwo włoskie nie powinny być uważane za pomoc przyznaną bezprawnie lub przynajmniej nie powinny podlegać zwrotowi lub

                           —

                           stwierdzenie nieważności art. 1, 4, 5 i 6 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczą one Eurallumina oraz stwierdzenie, że niniejsze zwolnienie zatwierdzone przez decyzję Rady 2001/224/EWG obowiązuje do dnia 31 grudnia 2006 r., a kwoty przekazane przez państwo włoskie nie powinny być uważane za pomoc przyznaną bezprawnie lub przynajmniej nie powinny podlegać zwrotowi lub

                           —

                           nakazanie zwrotu pomocy w maksymalnej wysokości 3 EUR za tonę.

                           —

                           ewentualnie, zmianę art. 5 i 6 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczą one Eurallumina, tak by zgodnie z niniejszym zwolnieniem do dnia 31 grudnia 2006 r. kwoty przekazane przez państwo włoskie nie podlegały zwrotowi oraz

                           —

                           obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 286 wersja ostateczna z dnia 7 lutego 2007 r., w której Komisja stwierdziła, że przyznane przez Francję, Irlandię i Włochy zwolnienia od podatku akcyzowego od ciężkiego oleju opałowego wykorzystywanego przy produkcji korundu, stanowiły od dnia 1 stycznia 2004 r. pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE oraz że część tej pomocy była niezgodna ze wspólnym rynkiem.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi, że kontynuacja zwolnienia od podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo przy wydobywaniu korundu w Sardynii również po wejściu w życie dyrektywy Rady 2003/96/WE (1) w dniu 1 stycznia 2004 r. nie stanowi pomocy państwa, ponieważ art. 18 ust. 1 tej dyrektywy i załącznik II do niej wyraźnie stanowią, że to zwolnienie, zatwierdzone w drodze decyzji Rady 2001/224/WE (2), obowiązuje do dnia 31 grudnia 2006 r. Zdaniem skarżącej, dyrektywa 2003/96/WE w ten sposób wyraźnie potwierdza szczególne zwolnienie od podatku akcyzowego przyznane skarżącej do 31 grudnia 2006 r.
   Ponadto skarżąca stwierdza, że chociaż zwolnienie zatwierdzone w drodze decyzji Rady 2001/224/WE wydaje się środkiem o charakterze selektywnym, jest on uzasadniony „całościowym charakterem i logiką” reguł wspólnotowych oraz włoskiego systemu podatkowego, a więc nie stanowi pomocy państwa.
   Oprócz tego skarżąca zaznacza, że nawet gdyby zwolnienie zatwierdzone w drodze decyzji Rady 2001/224/WE należało uznać za pomoc państwa, kwalifikuje się ono do zwolnienia z zakazu wynikającego z art. 87 ust. 1 WE na podstawie zasad pomocy na ochronę środowiska naturalnego (3).
   Wreszcie skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła zasadę uzasadnionych oczekiwań, pewności prawa, domniemania ważności, lex specialis, effet utile oraz zasadę dobrej administracji, stwierdzając, że zastosowanie zwolnienia od podatku akcyzowego na oleje mineralne wykorzystywane przy wydobywaniu korundu między innymi w Sardynii stanowiło pomoc państwa podlegającą zwrotowi od dnia 1 stycznia 2004 r., ponieważ skarżąca mogła się spodziewać, że zwolnienie zatwierdzone przez decyzję Rady 2001/224/WE do 31 grudnia 2006 r. było prawnie wiążącym aktem wspólnotowym i że jakiekolwiek działanie podjęte przez władze włoskie i skarżącą w celu wprowadzenia w życie tej decyzji oraz poleganie na niej nie będą prowadziły do skutków niezgodnych z prawem.

      (1)  Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. 2003, L 283, str. 51).

      (2)  Decyzja Rady 2001/224/WE z dnia 12 marca 2001 r. dotycząca obniżonych stawek podatku akcyzowego oraz zwolnienia od tego podatku niektórych olejów mineralnych używanych do celów szczególnych (Dz.U. 2001, L 84, str. 23).

      (3)  Wspólnotowe wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego (Dz.U. 2001, C 37, str. 3), w szczególności pkt 51 ust. 1 lit. a) i b).


title: Sprawa C-175/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München (Niemcy) w dniu 13 kwietnia 2012 r. — Sandler AG przeciwko Hauptzollamt Regensburg

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München (Niemcy) w dniu 13 kwietnia 2012 r. — Sandler AG przeciwko Hauptzollamt Regensburg
   (Sprawa C-175/12)
   2012/C 194/17
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht München

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sandler AG

      Strona pozwana: Hauptzollamt Regensburg

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 889 ust. 1 akapit pierwszy tiret drugie rozporządzenia nr 2454/93 (1) należy interpretować w ten sposób, że reguluje on jedynie ten przypadek wniosku o udzielenie zwrotu, w którym towar najpierw został dopuszczony do swobodnego obrotu z zastosowaniem stawki celnej dla kraju trzeciego, a później okazuje się, że w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego właściwie obowiązywała obniżona stawka celna lub zwolnienie z cła (tu: preferencyjna stawka celna), która jednakże w chwili złożenia wniosku o udzielenie zwrotu przestała już obowiązywać, z takim skutkiem, że przy złożeniu wniosku o udzielenie zwrotu nie można powołać się wobec zainteresowanego na wygaśnięcie ograniczonego czasowo systemu preferencyjnego, jeżeli przy odprawie przyznano preferencyjną stawkę celną, a dopiero przy rewizji wymiaru administracja odmówiła preferencji i przyjęła za podstawę stawkę celną dla kraju trzeciego?

               2)

               Czy art. 16 ust. 1 lit. b) względnie art. 32 protokołu nr 1 do załącznika V umowy z Kotonu (2) należy interpretować w ten sposób, że jeżeli kraj wywozu opatrzył świadectwo przewozowe EUR.1 innym odciskiem pieczęci niż wzór odcisku pieczęci przekazany Komisji, organy celne kraju przywozu w razie wątpliwości mogą potraktować tę różnicę jako brak formalny w rozumieniu art. 16 ust. 1 lit. b) protokołu nr 1 do załącznika V do umowy z Kotonu i tym samym stwierdzić nieważność świadectwa przewozowego EUR.1 bez udziału organów celnych kraju wywozu?

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:

                           a)

                           Czy art. 16 ust. 1 lit. b) protokołu nr 1 do załącznika V do umowy z Kotonu należy zastosować również wtedy, gdy brak formalny zostanie dostrzeżony nie bezpośrednio przy przywozie, lecz dopiero przy późniejszej kontroli organu celnego?

                           b)

                           Czy art. 16 ust. 4 i 5 protokołu nr 1 do załącznika V do umowy z Kotonu można interpretować w ten sposób, że brak formalny uważa się za usunięty wtedy, gdy w wystawionym następczo świadectwie przewozowym EUR.1 w polu „Uwagi” nie zostanie wprawdzie wpisana dosłownie jedna z adnotacji przewidzianych w art. 16 ust. 4 protokołu nr 1 do umowy z Kotonu, lecz jedynie taka, która ostatecznie wskazuje jednak, że dowód preferencyjnego pochodzenia został wystawiony następczo?

               4)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie:
               Czy art. 236 ust. 1 kodeksu celnego (3) należy interpretować w ten sposób, że należności celne przywozowe nie były prawnie należne i stąd niesłusznie dokonano rewizji ich wymiaru na podstawie art. 220 ust. 1 kodeksu celnego, jeżeli organ celny kraju przywozu nie mógł stwierdzić nieważności użytych pierwotnie świadectw przewozowych EUR.1 bez zwrócenia się do organów celnych kraju wywozu?

               5)

               Czy również w przypadku, gdy świadectwo przewozowe EUR.1 wystawione retrospektywnie zgodnie z art. 16 protokołu nr 1 załącznika V umowy z Kotonu zostanie dostarczone później, zwrot wymierzonych retrospektywnie i zapłaconych już należności celnych przywozowych na mocy art. 889 rozporządzenia nr 2454/93 jest możliwy tylko wtedy, gdy w chwili złożenia wniosku o udzielenie zwrotu nadal obowiązuje preferencyjna stawka celna?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 62, s. 8), w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 214/2007 z dnia 28 lutego 2007 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 62, s. 6).

      (2)  2000/483/WE: Umowa o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, podpisana w Kotonu 23 czerwca 2000 roku (Dz.U. L 317, s. 3).

      (3)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1).


title: Sprawa T-73/14: Postanowienie Sądu z dnia 12 maja 2015 r. – Red Bull/OHIM – Automobili Lamborghini (Przedstawienie dwóch byków) (Wspólnotowy znak towarowy — Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku — Wycofanie rejestracji — Umorzenie postępowania)

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/17

         Postanowienie Sądu z dnia 12 maja 2015 r. – Red Bull/OHIM – Automobili Lamborghini (Przedstawienie dwóch byków)
   (Sprawa T-73/14) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku - Wycofanie rejestracji - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 221/23)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Red Bull GmbH (Fuschl am See, Austria) (przedstawiciele: początkowo adwokaci A. Renck, V. von Bomhard i J. Fuhrmann, oraz I. Fowler, solicitor, następnie A. Renck i I. Fowler)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Automobili Lamborghini SpA (Sant’Agata Bolognese, Włochy) (przedstawiciel: adwokat M. Hartmann)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 listopada 2013 r. (sprawa R 1263/2012-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Automobili Lamborghini SpA a Red Bull GmbH.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i interwenient pokrywają własne koszty oraz po połowie koszty poniesione przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 102 z 7.4.2014.


title: Sprawa C-59/06 P

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/4

         Sprawa C-59/06 P
   (2006/C 96/06)


title: Sprawa T-532/15 P: Wyrok Sądu z dnia 1 grudnia 2016 r. – Z/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Sprawozdanie z oceny — Bezstronność Sądu do spraw Służby Publicznej — Wniosek o wyłączenie członków składu orzekającego — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej)

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/26

         Wyrok Sądu z dnia 1 grudnia 2016 r. – Z/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
   (Sprawa T-532/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Sprawozdanie z oceny - Bezstronność Sądu do spraw Służby Publicznej - Wniosek o wyłączenie członków składu orzekającego - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej))
   (2017/C 022/33)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Z (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Rollinger)

      Druga strona postępowania: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo A. Placco, następnie J. Inghelram i Á. Almendros Manzano, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie zmierzające do uchylenia wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 czerwca 2015 r., Z/Trybunał Sprawiedliwości (F-64/13, EU:F:2015:72).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Z zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 16 z 18.1.2016.


title: Sprawa C-399/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 1 lipca 2008 r. w sprawie T-266/02 Deutsche Post AG, popieranej przez Republikę Federalną Niemiec przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, popieranej przez Bundesverband Internationaler Express- und Kurierdienste e.V. (BIEK) i UPS Europe NV/SA, wniesione w dniu 15 września 2008 r. (faks: 12 września 2008 r. ) przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/18

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 1 lipca 2008 r. w sprawie T-266/02 Deutsche Post AG, popieranej przez Republikę Federalną Niemiec przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, popieranej przez Bundesverband Internationaler Express- und Kurierdienste e.V. (BIEK) i UPS Europe NV/SA, wniesione w dniu 15 września 2008 r. (faks: 12 września 2008 r.) przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-399/08 P)
   (2008/C 301/33)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Kreuschitz, J. Flett, B. Martenczuk, pełnomocnicy)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Bundesverband Internationaler Express- und Kurierdienste eV, UPS Europe NV/SA, Deutsche Post AG, Republika Federalna Niemiec
   Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku w całości;

               —

               stwierdzenie zgodnie z art. 61 Statutu Trybunału Sprawiedliwości, że skarżąca nie wykazała, iż decyzja narusza art. 87 ust. 1 WE i oddalenie w związku z tym skargi. Tytułem żądania ewentualnego Komisja wnosi o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji;

               —

               obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Drugą stroną postępowania odwoławczego jest Deutsche Post AG (DPAG), duże przedsiębiorstwo międzynarodowe prowadzące działalność w zakresie usług pocztowych, które otrzymało istotne płatności wyrównawcze z zasobów państwowych. W odrębnej decyzji wydanej w 2002 r. zgodnie z art. 82 WE, która nie została zaskarżona, Komisja stwierdziła, że DPAG nadużyła pozycji dominującej poprzez stosowanie cen niepokrywających kosztów na rynku paczek. Jako że w rozpatrywanym okresie DPAG odniosła wszędzie straty, ta agresywna polityka cenowa mogła być finansowana jedynie z zasobów, które przedsiębiorstwo otrzymało jako wyrównanie finansowe.
   W niniejszym odwołaniu chodzi głównie o kwestię, jaką metodę analizy Komisja mogła zastosować w szczególnych okolicznościach niniejszego przypadku, aby stwierdzić istnienie bezprawnej pomocy przyznanej DPAG.
   Według metody, za którą Sąd Pierwszej Instancji opowiedział się w zaskarżonym wyroku, wszystkie koszty i przychody przedsiębiorstwa związane z usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym w okresie odniesienia powinny zostać zbadane pod tym kątem, czy przedsiębiorstwo otrzymało od państwa nadmierne wyrównanie finansowe. Gdyby wystąpiła nadmierna rekompensata, można by z tego wywnioskować, że te zasoby zostały również użyte do finansowania nieuczciwej polityki cenowej na sąsiednim rynku usług przewozu paczek od drzwi do drzwi.
   Zdaniem Komisji zgodnie z metodą, która została zastosowana w decyzji, ustalone zostają kwoty deficytu powstałego na sąsiednim rynku na skutek nieuczciwej polityki cenowej oraz stwierdza się, czy te kwoty deficytu zostały wyrównane czy też nie przy użyciu zasobów państwowych. Jeżeli takie wyrównanie zostaje stwierdzone i gdy nie ma innego źródła finansowania (w postaci własnych środków przedsiębiorstwa), należałoby stąd wywnioskować, że zasoby państwowe zostały użyte do finansowania nieuczciwej polityki cenowej na sąsiednim rynku usług przewozu paczek od drzwi do drzwi.
   Komisja uważa metodę zastosowaną w swojej decyzji za prawidłową. Przy jej pomocy — na podstawie logicznego ciągu argumentacyjnego, który obejmuje również założenie, że pieniądze muszą w końcu skądś pochodzić — można wyciągnąć wniosek o istnieniu niezgodnej z prawem pomocy państwa. Ani ciąg argumentacyjny, ani okoliczności faktyczne leżące u jego podstaw nie zostały zakwestionowane w zaskarżonym wyroku. Mimo to Sąd Pierwszej Instancji wychodzi w zaskarżonym wyroku bez dalszego wyjaśnienia z założenia, że w rachubę wchodzi tylko pierwsza metoda.
   Komisja podnosi następujące zarzuty: Artykuł 87 ust. 1 WE i art. 86 ust. 2 WE zostały naruszone z tego powodu, że postanowienia te zostały błędnie zinterpretowane w zaskarżonym wyroku w ten sposób, iż wykluczają one metodę niekwestionowaną poza tym w zaskarżonym wyroku, która umożliwia na podstawie logicznej, niezbitej argumentacji wyciągnięcie wniosku o istnieniu pomocy państwa niezgodnej ze wspólnym rynkiem. Następnie Komisja powołuje się na niewłaściwość Sądu Pierwszej Instancji i na naruszenie art. 230 WE, jako że Sąd Pierwszej Instancji przekroczył zakres swojej właściwości i wyszedł poza uprawnienia kontrolne przewidziane w art. 230 WE, jak również na art. 36 Statutu Trybunału Sprawiedliwości, jako że Sąd Pierwszej Instancji nie uzasadnił niezgodności z prawem metody zastosowanej w decyzji.


title: Sprawa C-57/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle — Belgia) — Fédération des maisons de repos privées de Belgique (Femarbel) ASBL przeciwko Commission communautaire commune de Bruxelles-Capitale (Dyrektywa 2006/123/WE — Zakres stosowania ratione materiae — Usługi zdrowotne — Usługi społeczne — Ośrodki pobytu dziennego i nocnego świadczące pomoc i opiekę osobom starszym)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/12

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle — Belgia) — Fédération des maisons de repos privées de Belgique (Femarbel) ASBL przeciwko Commission communautaire commune de Bruxelles-Capitale
   (Sprawa C-57/12) (1)

   (Dyrektywa 2006/123/WE - Zakres stosowania ratione materiae - Usługi zdrowotne - Usługi społeczne - Ośrodki pobytu dziennego i nocnego świadczące pomoc i opiekę osobom starszym)
   2013/C 252/19
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour constitutionnelle

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Fédération des maisons de repos privées de Belgique (Femarbel) ASBL

      Druga strona postępowania: Commission communautaire commune de Bruxelles-Capitale

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour constitutionnelle — Wykładnia art. 2 ust. 2 lit. f) i j) dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376, s. 36) — Zakres stosowania ratione materiae — Usługi zdrowotne — Usługi społeczne — Zaliczenie ośrodków pobytu dziennego świadczących pomoc i opiekę odpowiednią do utraty samodzielności przez osoby starsze — Zaliczenie ośrodków pobytu nocnego świadczących pomoc i opiekę zdrowotną, która nie może zostać zapewniona osobom starszym w sposób ciągły przez osoby bliskie

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 ust. 2 lit. f) dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że wyłączenie usług zdrowotnych z zakresu zastosowania tej dyrektywy obejmuje każdą działalność mającą na celu ocenę, utrzymanie lub przywrócenie stanu zdrowia pacjentów, o ile działalność ta jest wykonywana przez pracowników uznanych za takich zgodnie z ustawodawstwem danego państwa członkowskiego, niezależnie od sposobu zorganizowania, zasad finansowania i charakteru publicznego lub prywatnego świadczącej opiekę placówki. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy ośrodki pobytu dziennego i ośrodki pobytu nocnego, z uwagi na charakter czynności świadczonych w nich przez pracowników ochrony zdrowia i na to, iż czynności te stanowią zasadniczą część usług oferowanych przez te ośrodki, są wyłączone z zakresu zastosowania tej dyrektywy.

               2)

               Artykuł 2 ust. 2 lit. j) dyrektywy 2006/123 należy interpretować w ten sposób, że wyłączenie usług społecznych z zakresu zastosowania tej dyrektywy obejmuje każdą działalność odnoszącą się w szczególności do pomocy i wsparcia dla osób starszych, o ile jest ona świadczona przez prywatnego usługodawcę, który został upoważniony przez państwo na podstawie aktu powierzającego w sposób jasny i przejrzysty rzeczywisty obowiązek świadczenia tych usług, z poszanowaniem szczególnych warunków ich wykonywania. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy ośrodki pobytu dziennego i ośrodki pobytu nocnego, ze względu na charakter czynności w zakresie pomocy i wsparcia dla osób starszych wykonywanych w nich w charakterze działalności głównej oraz na ich formę prawną wynikającą z mających zastosowanie uregulowań belgijskich, są wyłączone z zakresu zastosowania tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 118 z 21.4.2012.


title: Sprawa T-112/13: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. – Mondelez UK Holdings & Services/EUIPO – Société des produits Nestlé (Kształt tabliczki czekolady) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Trójwymiarowy znak towarowy — Kształt tabliczki czekolady — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 52 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/23

         Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. – Mondelez UK Holdings & Services/EUIPO – Société des produits Nestlé (Kształt tabliczki czekolady)
   (Sprawa T-112/13) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Trójwymiarowy znak towarowy - Kształt tabliczki czekolady - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 52 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 038/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mondelez UK Holdings & Services Ltd, anciennement Cadbury Holdings Ltd (Uxbridge, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: T. Mitcheson, QC, P. Walsh, J. Blum, S. Dunstan, solicitors, i D. Byrne, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Société des produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria) (przedstawiciele: początkowo adwokaci G. Vos, M. Bakker i J. van den Berg, następnie G. Vos, S. Malynicz, QC, T. Scourfield i T. Reid, solicitors)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 grudnia 2012 r. (sprawa R 513/2011-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Cadbury Holdings a Société des produits Nestlé.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 11 grudnia 2012 r. (sprawa R 513/2011-2).

               2)

               EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Mondelez UK Holdings & Services Ltd.

               3)

               Société des produits Nestlé SA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 123 z 27.4.2013.


title: Sprawa T-71/12: Postanowienie Sądu z dnia 17 czerwca 2013 r. — Meskarian przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Iranu w celu zapobieżenia rozpowszechnieniu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Usunięcie z wykazu osób, wobec których te środki ograniczające są stosowane — Umorzenie postępowania)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/80

         Postanowienie Sądu z dnia 17 czerwca 2013 r. — Meskarian przeciwko Radzie
   (Sprawa T-71/12) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Iranu w celu zapobieżenia rozpowszechnieniu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Usunięcie z wykazu osób, wobec których te środki ograniczające są stosowane - Umorzenie postępowania)
   2013/C 225/177
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mohammed Reza Meskarian (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Zaiwalla, P. Reddy i F. Zaiwalla, solicitors, D. Wyatt, QC, i R. Blakeley, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciel: B. Driessen i I. Rodios, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze żądanie stwierdzenia nieważności pkt 13 tabeli A załącznika do decyzji Rady 2011/783/WPZIB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 71), pkt 13 tabeli A załącznika do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 11) oraz rozporządzenia Rady (WE) z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego i, po drugie, stwierdzenie niemożności stosowania wobec skarżącego art. 20 ust. 1 lit. b) decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39) oraz art. 16 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 109 z 14.4.2012.


title: Sprawa C-584/14: Wyrok Trybunału (piata izba) z dnia 7 września 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2006/12/WE — Dyrektywa 91/689/EWG — Dyrektywa 1999/31/WE — Gospodarowanie odpadami — Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niewykonanie — Artykuł 260 ust. 2 TFUE — Kary pieniężne — Okresowa kara pieniężna — Ryczałt)

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/4

         Wyrok Trybunału (piata izba) z dnia 7 września 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka
   (Sprawa C-584/14) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2006/12/WE - Dyrektywa 91/689/EWG - Dyrektywa 1999/31/WE - Gospodarowanie odpadami - Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Niewykonanie - Artykuł 260 ust. 2 TFUE - Kary pieniężne - Okresowa kara pieniężna - Ryczałt))
   (2016/C 402/05)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Patakia, E. Sanfrutos Cano oraz D. Loma-Osorio Lerena, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciel: E. Skandalou, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Poprzez brak przyjęcia wszystkich środków koniecznych do wykonania wyroku z dnia 10 września 2009 r., Komisja/Grecja (C-286/08, niepublikowanego, EU:C:2009:543) Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 260 ust. 1 TFUE.

               2)

               Republika Grecka zapłaci na rzecz Komisji Europejskiej, na rachunek „Środki własne Unii Europejskiej”, okresową karę pieniężną w wysokości 30 000 EUR za każdy dzień zwłoki w realizacji środków niezbędnych do wykonania wyroku z dnia 10 września 2009 r., Komisja/Grecja (C-286/08, niepublikowanego, EU:C:2009:543), od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia pełnego wykonania wyroku z dnia 10 września 2009 r., Komisja/Grecja (C-286/08, niepublikowanego, EU:C:2009:543). Kwota ta jest podzielona na trzy części, odpowiadające trzem zarzutom podniesionym przez Komisję Europejską, którym należy przypisać, odpowiednio, odnośnie do zarzutu pierwszego – 10 % całkowitej kwoty okresowej kary pieniężnej, czyli 3 000 EUR, odnośnie do zarzutu drugiego – 45 % tej kwoty, czyli 13 500 EUR, i podobnie odnośnie do zarzutu trzeciego – przy czym kwota ta będzie przedmiotem, w zakresie prawidłowego gospodarowania „odpadami historycznymi”, semestralnego obniżenia, proporcjonalnie do wielkości odpadów, w zależności od wielkości odpadów, którą gospodarowanie zostało doprowadzone do stanu zgodności z wymogami, do którego to obniżenia stosuje się pułap 50 % kwoty okresowej kary pieniężnej odpowiadającej temu zarzutowi, tj. 6 750.

               3)

               Zasądza się od Republiki Greckiej zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej, na rachunek „Środki własne Unii Europejskiej”, ryczałtu w wysokości 10 mln EUR.

               4)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 81 z 9.3.2015.


title: Sprawa C-484/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Novom Zagrebu (Chorwacja) w dniu 11 września 2015 r. – Ibrica Zulfikarpašić/Slaven Gajer

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Novom Zagrebu (Chorwacja) w dniu 11 września 2015 r. – Ibrica Zulfikarpašić/Slaven Gajer
   (Sprawa C-484/15)
   (2015/C 389/21)
   Język postępowania: chorwacki

      Sąd odsyłający

   Općinski sud u Novom Zagrebu, stalna služba u Samoboru

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ibrica Zulfikarpašić

      Strona pozwana: Slaven Gajer

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepisy ustawy o egzekucji dotyczące europejskiego tytułu egzekucyjnego są zgodne z rozporządzeniem (WE) nr 805/2004 (1), czyli czy w Republice Chorwacji, w odniesieniu do wydawania nakazu egzekucyjnego w oparciu o dokument autentyczny w ramach postepowania egzekucyjnego, termin „sąd” obejmuje swoim zakresem notariuszy, czy notariusze mogą wydawać zaświadczenia europejskiego tytułu egzekucyjnego dla prawomocnych i wykonanych nakazów egzekucyjnych opartych na dokumentach autentycznych, które to zaświadczenia wydaje się, gdy wspomniane nakazy są bezsporne, a w przypadku odpowiedzi przeczącej, czy sądy mogą wydawać zaświadczenia europejskiego tytułu egzekucyjnego dla nakazów egzekucyjnych opartych na dokumencie autentycznym sporządzonych przez notariusza, gdy wskazane nakazy, zgodnie ze swą treścią, dotyczą roszczeń bezspornych, oraz jakiego w takim przypadku należałoby użyć formularza?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia Europejskiego Tytułu Egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych (Dz.U. L 143, s. 15).


title: Sprawy połączone od C-105/12 do 107/12: Wyrok Trybunału (wielka izba izba) z dnia 22 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Staat der Nederlanden przeciwko Essent NV i in. (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ kapitału — Artykuł 63 TFUE — Zasady prawa własności — Artykuł 345 TFUE — Operatorzy systemów dystrybucyjnych energii elektrycznej i gazu — Zakaz prywatyzacji — Zakaz powiązań z przedsiębiorstwami prowadzącymi działalność w zakresie produkcji, dostarczania lub obrotu energią elektryczną i gazem — Zakaz działalności ubocznej mogącej niekorzystnie wpływać na zarządzanie systemem)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/8

         Wyrok Trybunału (wielka izba izba) z dnia 22 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Staat der Nederlanden przeciwko Essent NV i in.
   (Sprawy połączone od C-105/12 do 107/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ kapitału - Artykuł 63 TFUE - Zasady prawa własności - Artykuł 345 TFUE - Operatorzy systemów dystrybucyjnych energii elektrycznej i gazu - Zakaz prywatyzacji - Zakaz powiązań z przedsiębiorstwami prowadzącymi działalność w zakresie produkcji, dostarczania lub obrotu energią elektryczną i gazem - Zakaz działalności ubocznej mogącej niekorzystnie wpływać na zarządzanie systemem)
   2013/C 367/12
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Staat der Nederlanden

      Strona pozwana: Essent NV (C-105/12), Essent Nederland BV (C-105/12); Eneco Holding NV (C-106/12) i Delta NV (C-107/12)

      Przedmiot

   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 63 TFUE i art. 345 TFUE — Ograniczenia swobodnego przepływu kapitału — Zasady prawa własności — Pojęcie — Ustawodawstwo krajowe przewidujące absolutny zakaz prywatyzacji operatorów sieci dystrybucji energii

      Sentencja

               1)

               Artykuł 345 TFUE należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on zakaz prywatyzacji taki jak zakaz sporny w postępowaniach głównych, wskutek którego akcje działającego na terytorium Niderlandów operatora systemu dystrybucyjnego energii elektrycznej lub gazu muszą znajdować się, bezpośrednio lub pośrednio, w posiadaniu władz publicznych wskazanych w prawie krajowym. Jednakże wykładnia taka nie powoduje wykluczenia z zakresu zastosowania art. 63 TFUE przepisów krajowych tego rodzaju jak przepisy rozpatrywane w postępowaniach głównych, zakazujących prywatyzacji operatorów systemów dystrybucyjnych energii elektrycznej i gazu, a także zakazujących, po pierwsze, istnienia powiązań własnościowych lub w zakresie kontroli między spółkami wchodzącymi w skład grupy, do której należy operator systemu dystrybucyjnego energii elektrycznej lub gazu działający na terytorium Niderlandów, a spółkami wchodzącymi w skład grupy, do której należy przedsiębiorstwo prowadzące na tym terytorium działalność w zakresie produkcji, dostarczania albo obrotu energią elektryczną lub gazem, a po drugie, dokonywania przez tego operatora lub przez grupę, do której operator ten należy, czynności lub działań mogących wpływać niekorzystnie na zarządzanie systemem.

               2)

               W odniesieniu do rozpatrywanego w postępowaniach głównych zakazu prywatyzacji, podlegającego unormowaniu art. 345 TFUE, motywy stojące u podstaw decyzji ustawodawcy krajowego co do przyjętych zasad prawa własności można brać pod uwagę jako nadrzędne względy interesu ogólnego w celu uzasadnienia ograniczeń swobody przepływu kapitału. W odniesieniu do pozostałych zakazów cele w postaci zwalczania szeroko pojętego wzajemnego subsydiowania, w tym wymiany strategicznych informacji, zapewnienia przejrzystości na rynku energii elektrycznej i gazu oraz zapobiegania zakłóceniom konkurencji, mogą, jako nadrzędne względy interesu ogólnego, uzasadniać ograniczenia swobody przepływu kapitału wynikające z przepisów krajowych tego rodzaju jak przepisy rozpatrywane w postępowaniach głównych.

      (1)  Dz.U. C 151 z 26.5.2012.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 września 2005 r. w sprawie C-495/03 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden): Intermodal Transports BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Wspólna Taryfa Celna — Pozycje taryfowe — Klasyfikacja w Nomenklaturze Scalonej — Pozycja 8709 — Ciągnik „Magnum ET120 Terminal Tractor” — Artykuł 234 WE — Obowiązek sądu krajowego do zadania pytania prejudycjalnego — Przesłanki — Wiążąca informacja taryfowa wydana na rzecz osoby trzeciej przez organy celne innego Państwa Członkowskiego dotycząca pojazdu podobnego)

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 15 września 2005 r.
   w sprawie C-495/03 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden): Intermodal Transports BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën (1)

   (Wspólna Taryfa Celna - Pozycje taryfowe - Klasyfikacja w Nomenklaturze Scalonej - Pozycja 8709 - Ciągnik „Magnum ET120 Terminal Tractor” - Artykuł 234 WE - Obowiązek sądu krajowego do zadania pytania prejudycjalnego - Przesłanki - Wiążąca informacja taryfowa wydana na rzecz osoby trzeciej przez organy celne innego Państwa Członkowskiego dotycząca pojazdu podobnego)
   (2005/C 271/09)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-495/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) postanowieniem z dnia 21 listopada 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 24 listopada 2003 r., w postępowaniu Intermodal Transports BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Lenaerts, K. Schiemann (sprawozdawca), E. Juhász i M. Ilešič, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 15 września 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Artykuł 234 WE powinien być interpretowany w ten sposób, że gdy w ramach sporu zawisłego przed sądem krajowym w przedmiocie klasyfikacji taryfowej określonego towaru przedłożona zostanie wiążąca informacja taryfowa odnosząca się do towaru podobnego, wydana przez organy celne innego Państwa Członkowskiego na rzecz osoby trzeciej względem tego sporu i sąd ten uzna, że klasyfikacja taryfowa zawarta w tej informacji jest błędna, to te dwie okoliczności:

                           —

                           nie mogą skutkować powstaniem zobowiązania sądu, którego orzeczenia podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, do skierowania do Trybunału pytań o interpretację;

                           —

                           nie mogą, same w sobie, automatycznie skutkować powstaniem zobowiązania sądu, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, do skierowania do Trybunału pytań o interpretację.

                     Jednakże sąd krajowy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, ma obowiązek, w przypadku zaistnienia pytania dotyczącego prawa wspólnotowego, zwrócić się do Trybunału z pytaniem prejudycjalnym, chyba że stwierdzi, że pytanie to nie jest istotne lub że Trybunał dokonał już wykładni danego przepisu wspólnotowego, lub że prawidłowe zastosowanie prawa wspólnotowego jest tak oczywiste, że brak jest co do tego jakichkolwiek racjonalnych wątpliwości. Ocena zaistnienia takiej możliwości powinna zostać dokonana przy uwzględnieniu charakterystyki prawa wspólnotowego, szczególnych trudności przy jego interpretacji i ryzyka wystąpienia różnic w orzecznictwie wewnątrz Wspólnoty. W tym zakresie istnienie wskazanej wiążącej informacji taryfowej powinno skłonić sąd do zachowania szczególnej uwagi przy dokonywaniu oceny dotyczącej ewentualnego braku racjonalnych wątpliwości co do prawidłowego stosowania Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2261/98 z dnia 26 października 1998 r., mając na uwadze w szczególności trzy elementy oceny wskazane powyżej.

               2.

               Pozycja 8709 Nomenklatury Scalonej powinna być interpretowana w ten sposób, że nie obejmuje ona pojazdu wyposażonego w silnik Diesla o mocy 132 kW przy 2 500 obrotach na minutę oraz w automatyczną skrzynię biegów z czterema biegami do przodu i jednym biegiem wstecznym, posiadającego zamkniętą kabinę oraz podnoszoną platformę o możliwej wysokości 60 cm, charakteryzującego się maksymalnym ciężarem ładunku wynoszącym 32 000 kg, bardzo małym promieniem skrętu i przeznaczonym do holowania naczep w obszarach i budynkach przemysłowych. Taki pojazd nie jest bowiem ani pojazdem mechanicznym używanym do przewozu towarów, ani ciągnikiem typu stosowanego na peronach kolejowych w rozumieniu wskazanej pozycji.

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.01.2004


title: Sprawa C-173/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Fabrizio Cariulo przeciwko Ministero dell’Interno

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/32

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Fabrizio Cariulo przeciwko Ministero dell’Interno
      (Sprawa C-173/10)
      (2010/C 161/47)
      Język postępowania: włoski

         Sąd krajowy

      Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Fabrizio Cariulo

         Strona pozwana: Ministero dell’Interno

         Pytania prejudycjalne

      Czy z art. 43 i 49 traktatu WE zgodne są przepisy krajowe (wprowadzone w dekrecie Bersaniego, dekrecie ustawodawczym nr 223 z dnia 4 lipca 2006 r. zastąpionym ustawą nr 248 z dnia 4 sierpnia 2006 r.) należące do „systemu krajowego, który przewiduje między innymi:

                  a)

                  istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie i w wyniku przetargu, który sprzecznie z prawem wykluczył część podmiotów;

                  b)

                  obecność przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie nabytych pozycji rynkowych (jak na przykład obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących);

                  c)

                  określenie sytuacji, w których dochodzi do utraty koncesji w przypadku, kiedy koncesjonariusz prowadzi, pośrednio lub bezpośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, porównywalną do tej, która jest przedmiotem koncesji”?


title: Sprawa C-273/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Haarlem (Niderlandy) w dniu 16 lipca 2009 r. — Premis Medical BV przeciwko Inspecteur van de Belastingsdienst/Douane Rotterdam

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Haarlem (Niderlandy) w dniu 16 lipca 2009 r. — Premis Medical BV przeciwko Inspecteur van de Belastingsdienst/Douane Rotterdam
   (Sprawa C-273/09)
   2009/C 267/49
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank Haarlem.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Premis Medical BV

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingsdienst/Douane Rotterdam

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy rozporządzenie Komisji (WE) nr 729/2004 (1) z dnia 15 kwietnia 2004 r. (Dz.U. L 113, s. 5) sprostowane w Dz.U. L 173 z dnia 7 maja 2004 r., s. 9 jest ważne w tym znaczeniu, że załącznik dołączony do sprostowania jest ważny? W przypadku odpowiedzi twierdzącej:

               2.

               Czy rozporządzenie nr 729/2004 sprostowane w Dz.U. L 173 z dnia 7 maja 2004 r. jest nieważne, ponieważ Komisja ograniczyła w tym rozporządzeniu zakres obowiązywania pozycji 9021? W przypadku odpowiedzi twierdzącej:

               3.

               Czy rozporządzenie nr 729/2004 sprostowane w Dz.U. L 173 z dnia 7 maja 2004 r. jest nieważne, ponieważ Komisja nie dokonała prawidłowej klasyfikacji chodzika do CN?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 729/2004 z dnia 15 kwietnia 2004 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej (Dz.U. L 113, s. 5).


title: Sprawa C-303/13 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2015 r. – Komisja Europejska/Jørgen Andersen, Królestwo Danii, Danske Statsbaner SV (DSB) [Odwołanie — Konkurencja — Pomoc państwa — Pomoc przyznana przez władze duńskie na rzecz przedsiębiorstwa publicznego Danske Statsbaner (DSB) — Umowy o świadczenie usług publicznych w zakresie kolejowego transportu pasażerów między Kopenhagą (Dania) a Ystad (Szwecja) — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym pod pewnymi warunkami — Stosowanie przepisów prawa materialnego w czasie]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2015 r. – Komisja Europejska/Jørgen Andersen, Królestwo Danii, Danske Statsbaner SV (DSB)
   (Sprawa C-303/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Konkurencja - Pomoc państwa - Pomoc przyznana przez władze duńskie na rzecz przedsiębiorstwa publicznego Danske Statsbaner (DSB) - Umowy o świadczenie usług publicznych w zakresie kolejowego transportu pasażerów między Kopenhagą (Dania) a Ystad (Szwecja) - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym pod pewnymi warunkami - Stosowanie przepisów prawa materialnego w czasie])
   (2015/C 389/02)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Jørgen Andersen (przedstawiciele: adwokaci J. Rivas Andrés, G. van de Walle de Ghelcke i M. Nissen), Królestwo Danii (przedstawiciele: C. Thorning i V. Pasternak Jørgensen, pełnomocnicy, wspierani przez R. Holdgaarda, advokat), Danske Statsbaner SV (DSB) (przedstawiciel: M. Honoré, advokat)

      Interwenient popierający Jørgena Andersena: Dansk Tog (przedstawiciele: adwokaci G. van de Walle de Ghelcke, J. Rivas Andrés i M. Nissen)

      Sentencja

               1)

               Wydany przez Sąd Unii Europejskiej wyrok Andersen/Komisja (T-92/11, EU:T:2013:143) zostaje uchylony w zakresie, w jakim w odniesieniu do pomocy wypłaconych od dnia 3 grudnia 2009 r. tytułem drugiej umowy o świadczenie usług publicznych w zakresie transportu zawartej na lata 2005–2014 Sąd stwierdził nieważność art. 1 akapit drugi decyzji Komisji 2011/3/UE z dnia 24 lutego 2010 r. w sprawie umów o świadczenie usług publicznych w zakresie transportu zawartych pomiędzy duńskim ministerstwem transportu a Danske Statsbaner [pomoc państwa C 41/08 (ex NN 35/08)].

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie główne zostaje oddalone.

               3)

               Odwołania wzajemne zostają oddalone.

               4)

               W konsekwencji sprawa zostaje przekazana do Sądu Unii Europejskiej, by w ramach trzech zarzutów skargi, przy uwzględnieniu art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70, orzekł on w przedmiocie zgodności z prawem decyzji 2011/3 w zakresie, w jakim stwierdzono w niej, że pomoce wypłacone od dnia 3 grudnia 2009 r. tytułem drugiej umowy o świadczenie usług publicznych w zakresie transportu zawartej na lata 2005–2014 były zgodne z rynkiem wewnętrznym.

               5)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa T-194/07: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2007 r. — Republika Czeska przeciwko Komisji

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/38

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2007 r. — Republika Czeska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-194/07)
   (2007/C 199/74)
   Język postępowania: czeski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciel: T. Boček, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr C(2007) 1294 końcowy z dnia 26 marca 2007 r. w sprawie krajowego planu rozdzielania przydziałów emisji gazów cieplarnianych, notyfikowanego przez Republikę Czeską zgodnie z dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1). Według zaskarżonej decyzji niektóre aspekty krajowego planu rozdzielania są niezgodne z załącznikiem III do dyrektywy 2003/87/WE.
   Skarżąca podnosi, że nie przyjmując zaskarżonej decyzji w terminie przewidzianym w art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE, Komisja naruszyła ten przepis a także zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań
   Ponadto skarżąca utrzymuje, że Komisja przekroczyła swoje kompetencje, z naruszeniem art. 9 ust. 3 w związku z art. 9 ust 1 i art. 11 ust 2 dyrektywy 2003/87/WE, ponieważ zastosowała w zaskarżonej decyzji swoją własną metodę ustalania całkowitej ilości przydziałów a na podstawie tej metody ustaliła de facto w sposób wiążący całkowitą ilość przydziałów, do rozdzielenia których Republika Czeska jest uprawniona.
   Nawet przy założeniu, że Komisja mogła zastosować swoją własną metodę w celu oceny zgodności krajowego planu rozdzielania z wymogami dyrektywy 2003/87/WE, naruszyła ona art. 9 ust. 3 tej dyrektywy, ponieważ zastosowana metoda nie jest ani przejrzysta, ani obiektywna, a także ponieważ ustalona ilość przydziałów emisji nie odpowiada kryteriom ustalonym w załączniku III do dyrektywy 2003/87/WE.
   Skarżąca twierdzi w końcu, że nie uzasadniając w sposób wystarczający zaskarżonej decyzji, Komisja naruszyła również art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, str. 32).


title: Sprawa T-207/14: Postanowienie Sądu z dnia 27 stycznia 2015 r. – Aluwerk Hettstedt/ECHA

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/39

         Postanowienie Sądu z dnia 27 stycznia 2015 r. – Aluwerk Hettstedt/ECHA
   (Sprawa T-207/14) (1)

   (2015/C 127/53)
   Język postępowania: angielski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 202 z 30.6.2014.


title: Sprawa C-275/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil n o 5 de Madrid (Hiszpania) w dniu 26 czerwca 2006 r. — Productores de Música de España przeciwko Telefónica de España SAU

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 5 de Madrid (Hiszpania) w dniu 26 czerwca 2006 r. — Productores de Música de España przeciwko Telefónica de España SAU
   (Sprawa C-275/06)
   (2006/C 212/33)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Juzgado de lo Mercantil no 5 de Madrid
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Productores de Música de España (Promusicae)

      Strona pozwana: Telefónica de España SAU
   Pytanie prejudycjalne
   Czy prawo wspólnotowe, a w szczególności art. 15 ust. 2 i 18 dyrektywy 2000/31/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego, art. 8 ust. 1 i 2 dyrektywy 2001/29/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, art. 8 dyrektywy 2004/48/WE (3) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej oraz art. 17 ust. 2 i art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, zezwala państwom członkowskim na ograniczenie ciążącego na operatorach sieci i usługodawcach w zakresie połączeń elektronicznych, dostępu do sieci telekomunikacyjnych i przechowywania danych obowiązku przechowywania i udostępniania danych dotyczących połączeń i ruchu związanych z połączeniami ustanowionymi w trakcie świadczenia usług społeczeństwa informacyjnego wyłącznie do przypadków dochodzenia karnego lub w celu ochrony bezpieczeństwa publicznego, czy też przypadków zagrożenia bezpieczeństwa narodowego, z wyłączeniem postępowań cywilnych?

      (1)  Dz.U. L 178, str. 1

      (2)  Dz.U. L 167, str. 10

      (3)  Dz.U. L 157, str. 45


title: Sprawa C-331/06: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam — Niderland) — K. D. Chuck przeciwko Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank (Ubezpieczenie emerytalne — Pracownik będący obywatelem państwa członkowskiego — Składki na zabezpieczenie społeczne — Różne okresy — Różne państwa członkowskie — Obliczanie okresów ubezpieczenia — Wniosek o emeryturę — Zamieszkiwanie w państwie trzecim)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam — Niderland) — K. D. Chuck przeciwko Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank
   (Sprawa C-331/06) (1)

   (Ubezpieczenie emerytalne - Pracownik będący obywatelem państwa członkowskiego - Składki na zabezpieczenie społeczne - Różne okresy - Różne państwa członkowskie - Obliczanie okresów ubezpieczenia - Wniosek o emeryturę - Zamieszkiwanie w państwie trzecim)
   (2008/C 128/12)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Rechtbank Amsterdam
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: K. D. Chuck

      Strona pozwana: Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank Amsterdam — Wykładnia art. 48 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i członków ich rodzin, przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, str. 2) — Ubezpieczenie emerytalne — Obliczanie okresów ubezpieczenia w przypadku obywatela państwa członkowskiego, który pracował w dwóch różnych państwach członkowskich — Zamieszkiwanie w państwie trzecim w chwili osiągnięcia wieku emerytalnego
   Sentencja
   Artykuł 48 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. U. L 149, str. 2), w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem (WE) nr 631/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zobowiązuje właściwą instytucję ostatniego państwa członkowskiego, w którym zamieszkiwał pracownik będący obywatelem jednego z państw członkowskich, do uwzględnienia — przy obliczaniu emerytury tego pracownika, zamieszkałego w chwili ustalania prawa do emerytury w państwie trzecim — okresów przepracowanych w innym państwie członkowskim, na takich samych warunkach, jak gdyby pracownik ten nadal zamieszkiwał na terytorium Wspólnoty Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 281 z 18.11.2006.


title: Sprawa C-534/09: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2008/1/WE — Zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola — Warunki udzielania pozwoleń na istniejące instalacje)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/9

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-534/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2008/1/WE - Zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola - Warunki udzielania pozwoleń na istniejące instalacje)
   2011/C 30/14
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Patakia i A. Alcover San Pedro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciel: E. Skandalou, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz.U. L 24, s. 8) — Warunki udzielania pozwoleń na istniejące instalacje — Obowiązek zapewnienia eksploatacji takich instalacji zgodnie z wymogami dyrektywy

      Sentencja

               1)

               Nie podejmując niezbędnych środków dla zagwarantowania, że właściwe organy dopilnują, przez udzielenie pozwoleń zgodnie z art. 6 i 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (wersja ujednolicona) lub, w odpowiedni sposób przez ponowne rozważenie oraz, jeśli to konieczne, przez uaktualnienie warunków, aby istniejące instalacje działały zgodnie z wymogami art. 3, 7, 9, 10, 13, art. 14 lit. a) i b) i art. 15 ust. 2 tej dyrektywy najpóźniej do dnia 30 października 2007 r., z zastrzeżeniem szczególnych przepisów wspólnotowych, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 5 ust. 1 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010.


title: Sprawa T-567/15: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2015 r. – Monster Energy/OHIM – Mad Catz Interactive (przedstawienie czarnego kwadratu z czterema białymi paskami)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/55

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2015 r. – Monster Energy/OHIM – Mad Catz Interactive (przedstawienie czarnego kwadratu z czterema białymi paskami)
   (Sprawa T-567/15)
   (2015/C 381/65)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Monster Energy Company (Corona, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mad Catz Interactive, Inc. (San Diego, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy (Przedstawienie czarnego kwadratu z czterema białymi paskami) – zgłoszenie nr 11 390 853

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 01.07.2015 w sprawie R 2368/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji izby odwoławczej z dnia 04.05.2015 r. w sprawie 2368/2014-5;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 01.07.2015 r. w sprawie sprzeciwu B2182320;

               —

               odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego, wobec którego podniesiono sprzeciw, w odniesieniu do klasy 25;

               —

               obciążenie OHIM własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez wnoszącego sprzeciw.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.