title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 marca 2005 r. w sprawach połączonych T-228/00, T-229/00, T-242/00, T-243/00, od T-245/00 do T-248/00, T-250/00, T-252/00, od T-256/00 do T-259/00, T-265/00, T-267/00, T-268/00, T-271/00, od T-274/00 do T-276/00, T-281/00, T-287/00 i T-296/00, Gruppo ormeggiatori del porto di Venezia Soc. coop. rl i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pomoc państwa — Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność ze wspólnym rynkiem bezprawnych systemów pomocy i nakładająca obowiązek windykacji pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem — Wyłączenie z krajowego postępowania windykacyjnego — Skarga o stwierdzenie nieważności — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność)

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/20

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 10 marca 2005 r.
   w sprawach połączonych T-228/00, T-229/00, T-242/00, T-243/00, od T-245/00 do T-248/00, T-250/00, T-252/00, od T-256/00 do T-259/00, T-265/00, T-267/00, T-268/00, T-271/00, od T-274/00 do T-276/00, T-281/00, T-287/00 i T-296/00, Gruppo ormeggiatori del porto di Venezia Soc. coop. rl i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Pomoc państwa - Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność ze wspólnym rynkiem bezprawnych systemów pomocy i nakładająca obowiązek windykacji pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem - Wyłączenie z krajowego postępowania windykacyjnego - Skarga o stwierdzenie nieważności - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność)
   (2005/C 171/36)
   Język postępowania: włoski
   W sprawach połączonych T-228/00, T-229/00, T-242/00, T-243/00, od T-245/00 do T-248/00, T-250/00, T-252/00, od T-256/00 do T-259/00, T-265/00, T-267/00, T-268/00, T-271/00, od T-274/00 do T-276/00, T-281/00, T-287/00 i T-296/00, Gruppo ormeggiatori del porto di Venezia Soc. coop. rl, reprezentowana przez adwokata F. Munariego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-228/00, Gruppo ormeggiatori del porto di Chioggia Piccola Soc. coop. rl, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokatów S. Carbone'a, A. Taramassa oraz F. Munariego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-229/00, Compagnia lavoratori portuali Soc. coop. rl, Società cooperativa lavoratori portuali San Marco Venezia Soc. coop. rl, z siedzibą w Wenecji, reprezentowane przez adwokatów A. Bortoluzziego oraz C. Montagner, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strony skarżące w sprawie T-242/00, Portabagagli del porto di Venezia Soc. coop. rl, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokatów A. Bortoluzziego oraz C. Montagner, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-243/00, Abibes SpA, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokatów G. Orsoniego, G. Simeone'a oraz A. Schmitta, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-245/00, Fluvio Padana Srl, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokatów G. Orsoniego, G. Simeone'a oraz A. Schmitta, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-246/00, Serenissima motoscafi Srl, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokatów G. Orsoniego, A. Pavaniniego oraz A. Schmitta, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-247/00, Integrated Shipping Co. SpA (ISCO), z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokatów G. Orsoniego, G. Simeone'a oraz A. Schmitta, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-248/00, Società cooperativa veneziana motoscafi, Soc. coop. rl, Cooperativa „San Marco” motoscafi in servizio pubblico Soc. coop. rl, Cooperativa serenissima taxi Soc. coop. rl, z siedzibą w Wenecji, reprezentowane przez adwokatów G. Orsoniego, A. Pavaniniego oraz A. Schmitta, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strony skarżące w sprawie T-250/00, Cooperativa ducale fra gondolieri di Venezia, Soc. coop. rl, Gondolieri Bauer Soc. coop. rl, z siedzibą w Wenecji, reprezentowane przez adwokata M. Giantina, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strony skarżące w sprawie T-252/00, Sacra Srl, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokatów M. Marinoniego, G. M. Robertiego oraz F. Sciaudone'a, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-256/00, Fondamente nuove servizio taxi e noleggio, Soc. coop. rl, Bucintoro motoscafi servizio taxi e noleggio Soc. coop. rl, z siedzibą w Wenecji, reprezentowane przez adwokatów R. Vianello, A. Bortoluzziego oraz C. Montagner, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strony skarżące w sprawie T-257/00, Multiservice Srl, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokatów A. Bortoluzziego oraz C. Montagner, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-258/00, Veneziana di navigazione SpA, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokatów A. Bortoluzziego oraz C. Montagner, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-259/00, Cooperativa traghetto S. Lucia Soc. coop. rl, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokatów A. Bortoluzziego, C. Montagner oraz F. Stivanello Gussoniego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-265/00, Comitato „Venezia vuole vivere”, z siedzibą w Wenecji, w sprawach T-265/00 i T-267/00 reprezentowana przez adwokatów A. Bortoluzziego, C. Montagner oraz F. Stivanello Gussoniego, a w sprawach od T 274/00 do T 276/00, T 281/00, T 287/00 i T 296/00 przez adwokata A. Bianchiniego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawach T- 265/00, T-267/00, od T-274/00 do T-276/00, T-281/00, T-287/00 oraz T-296/00, Cooperativa Daniele Manin fra gondolieri di Venezia Soc. coop. rl, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokatów A. Bortoluzziego, C. Montagnera oraz F. Stivanello Gussoniego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-267/00, Conepo servizi Soc. coop. rl, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokatów A. Biaginiego, S. Scarpa oraz P. Pettinelliego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-268/00, Ligabue Catering SpA, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokatów A. Vianello, M. Merolę oraz A. Sodano, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-271/00, Verde sport SpA, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokata A. Bianchiniego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-274/00, Cooperativa carico scarico e trasporti scalo fluviale Soc. coop. rl, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokata A. Bianchiniego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-275/00, Cipriani SpA, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokata A. Bianchiniego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-276/00, Cooperativa trasbagagli Soc. coop. rl, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokata A. Bianchiniego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-281/00, Cooperativa fra portabagagli della stazione di Venezia Srl, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokata A. Bianchiniego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-287/00, Cooperativa braccianti mercato ittico „Tronchetto” Soc. coop. Rl, z siedzibą w Wenecji, reprezentowana przez adwokata A. Bianchiniego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, strona skarżąca w sprawie T-296/00, popierane w sprawach T-228/00, T-229/00, T-242/00, T-243/00, T-247/00, T-250/00, T-252/00, od T-256/00 do T-259/00, T-265/00, T-267/00, T-268/00 i T-271/00 przez Republikę Włoską, reprezentowaną przez U. Leanzę, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, interwenient, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskiej (pełnomocnik: V. Di Bucci wspierany przez adwokata A. Dal Ferro, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mających za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy dla przedsiębiorstw w Wenecji i Chioggii w drodze obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995 [tłumaczenie nieoficjalne] (Dz.U. 2000, L 150, str. 50), Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba w składzie powiększonym), w składzie: J. Pirrung, prezes, A. W. H. Meij, N. J. Forwood, I. Pelikánová i M. S. Papasavvas, sędziowie, sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 10 marca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Sprawy T-228/00, T-229/00, T-242/00, T-243/00, od T-245/00 do T-248/00, T-250/00, T-252/00, od T-256/00 do T-259/00, T-265/00, T-267/00, T-268/00, T- 271/00, od T-274/00 do T-276/00, T-281/00, T-287/00 oraz T-296/00 zostają połączone do celów dalszej procedury.

               2.

               Skargi w sprawach T-228/00, T-229/00, T-242/00, T-243/00, od T-245/00 do T-248/00, T-250/00, T-252/00, od T-256/00 do T-259/00, T-267/00, T-268/00, T-271/00, T-275/00, T-276/00, T-281/00, T-287/00 oraz T-296/00 zostają odrzucone jako niedopuszczalne.

               3.

               Skargi w sprawach T-265/00 oraz T-274/00 zostają w części odrzucone jako niedopuszczalne, w zakresie, w jakim zostały one wniesione przez, odpowiednio: Cooperativa traghetto S. Lucia Soc. coop. rl (sprawa T-265/00) oraz Verde sport SpA (sprawa T-274/00).

               4.

               W sprawach T-228/00, T-229/00, T-242/00, T-243/00, od T-245/00 do T- 248/00, T-250/00, T-252/00, od T-256/00 do T-259/00, T-268/00 i T-271/00 skarżące i Komisja pokrywają koszty własne.

               5.

               W sprawach T-267/00, T-275/00, T-276/00, T-281/00, T-287/00 i T-296/00 Cooperativa Daniele Manin fra gondolieri di Venezia Soc. coop. rl, Cooperativa carico scarico e trasporti scalo fluviale Soc. coop. rl, Cipriani SpA, Cooperativa trasbagagli Soc. coop. rl, Cooperativa fra portabagagli della stazione di Venezia Srl i Cooperativa braccianti mercato ittico „Tronchetto” Soc. coop. rl pokrywają koszty własne. W tych sprawach Komisja zostaje obciążona kosztami, które poniosła w związku ze skargami w zakresie, w jakim zostały one wniesione przez te spółki. Comitato „Venezia vuole vivere” zostaje, poza własnymi kosztami, obciążony kosztami poniesionymi do chwili obecnej przez Komisję w związku ze skargami w sprawach T-267/00, T-275/00, T-276/00, T-281/00, T-287/00 i T-296/00 w zakresie, w jakim zostały one wniesione przez Comitato „Venezia vuole vivere”.

               6.

               Skarżące w sprawie T-265/00 — Cooperativa traghetto S. Lucia oraz w sprawie T-274/00 — Verde sport pokrywają koszty własne. W tych dwóch sprawach Komisja zostaje obciążona kosztami, które poniosła do chwili obecnej w związku ze skargami wniesionymi przez te dwie spółki.

               7.

               Republika Włoska pokrywa koszty własne w sprawach T-228/00, T-229/00, T-242/00, T-243/00, T-247/00, T-250/00, T-252/00, od T-256/00 do T-259/00, T-267/00, T-268/00 i T-271/00, a także w sprawie T-265/00 — w związku ze skargą wniesioną przez Cooperativa traghetto S. Lucia.

               8.

               Jeśli chodzi o pozostałą część spraw T-265/00 i T-274/00, rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w tych sprawach.

      (1)  Dz.U. C 302 z 21.10.2000


title: Sprawa T-235/14: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2014 r. – ArcelorMittal Hamburg i in. przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/14

         Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2014 r. – ArcelorMittal Hamburg i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-235/14)
   2014/C 223/19
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ArcelorMittal Hamburg GmbH (Hamburg, Niemcy), Bregal Bremer Galvanisierungs GmbH (Brema, Niemcy), ArcelorMittal Hochfeld GmbH (Duisburg, Niemcy) i ArcelorMittal Ruhrort GmbH (Duisburg) (przedstawiciele: H. Janssen i G. Engel, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 18 grudnia 2013 r. w przedmiocie postępowania w sprawie pomocy państwa SA.33995 (2013/C)(ex 2013/NN) – Niemcy, Wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz zmniejszone dopłaty EEG dla odbiorców energochłonnych, C(2013) 4424 final

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na to, że przewidziane w Gesetz über den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej: „EEG”) dopłaty EEG i szczególne wypłaty wyrównawcze nie stanowią przyznania zasobów państwowych czy też kontrolowanych przez państwo. Mające znaczenie dla kwalifikacji tych środków okoliczności faktyczne miały zdaniem strony skarżącej zostać ustalone w postępowaniu między Komisją a Republiką Federalną Niemiec. Zdaniem strony skarżącej rozwiane zostały wszelkie wątpliwości, które powinna była stwierdzić Komisja w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE i art. 4 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (1).

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie art. 108 ust. 1 TFUE i zasady pewności prawa

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w tym zakresie, że Komisja nie uwzględniła art. 108 ust. 1 TFUE i zasady pewności prawa ze względu na to, iż, weryfikując dokonaną na wstępnym etapie badania kwalifikację EEG jako pomocy, przeprowadziła postępowanie w przedmiocie nowej pomocy na podstawie art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 659/1999, zamiast postępowania w przedmiocie pomocy istniejącej na podstawie art. 17 i nast. rozporządzenia nr 659/1999. W tym względzie skarżące podnoszą w szczególności, że Komisja w decyzji z dnia 22 maja 2002 r. nie zakwalifikowała EEG 2000 jako pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na brak przeniesienia zasobów państwowych. Ich zdaniem zmiany, jakie zaszły pomiędzy EEG 2000 a EEG 2012, są pozbawione znaczenia w kontekście wydania przez Komisję decyzji z dnia 22 maja 2002 r. Komisja mogła podnieść kwestę zmiany interpretacji przepisów prawa w ramach postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 1 TFUE, bez angażowania w to postępowanie skarżących.

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie art. 41 Karty Praw Podstawowych oraz prawa do bycia wysłuchanym

                           —

                           Skarżące podnoszą również, że pozwana przyjęła zaskarżoną decyzję nie dając im możliwości zajęcia stanowiska w sprawie będącej jej przedmiotem.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa C-408/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 1 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estonii

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/17

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 1 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estonii
   (Sprawa C-408/10) (1)

   2011/C 186/29
   Język postępowania: estoński
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.10.2010.


title: Sprawa C-355/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano (Włochy) w dniu 26 lipca 2012 r. — Nintendo Co., Ltd i in. przeciwko PC Box Srl i 9Net Srl

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano (Włochy) w dniu 26 lipca 2012 r. — Nintendo Co., Ltd i in. przeciwko PC Box Srl i 9Net Srl
   (Sprawa C-355/12)
   2012/C 295/41
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Milano

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nintendo Co., Ltd, Nintendo of America Inc., Nintendo of Europe GmbH

      Strona pozwana: PC Box Srl, 9Net Srl

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 6 dyrektywy 2001/29/WE (1) w związku z motywem 48 tej dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że ochrona technologicznych środków zabezpieczających związanych z utworami lub przedmiotami objętymi ochroną prawa autorskiego może rozciągać się również na system produkowany i sprzedawany przez to samo przedsiębiorstwo, w ramach którego na sprzęcie (hardware) zostało zainstalowane urządzenie mające rozpoznawać na odrębnym nośniku zawierającym podlegający ochronie utwór (grę wideo produkowaną przez to samo przedsiębiorstwo, jak też przez podmioty trzecie, będące właścicielami podlegających ochronie utworów) kod dostępu, w braku którego rzeczony utwór nie może być odtwarzany i używany w ramach tego systemu, co oznacza, że wskazane urządzenie stanowi część systemu, który nie zapewnia interoperacyjności z komplementarnymi urządzeniami i produktami, które nie pochodzą od przedsiębiorstwa produkującego sam system

               2)

               Czy wykładni art. 6 dyrektywy 2001/29/WE w związku z motywem 48 tej dyrektywy — w razie konieczności dokonania oceny, czy wykorzystanie produktu lub części, których celem jest obejście technologicznego środka zabezpieczającego przeważa bądź nie względem innych celów i wykorzystania, które są istotne z handlowego punktu widzenia — można dokonywać w ten sposób, że sąd krajowy powinien odwołać się do kryteriów oceny obejmujących przede wszystkim szczególne przeznaczenie przypisane przez właściciela praw do produktu, w którym została umieszczona treść objęta ochroną czy też raczej lub w ramach uzupełnienia sąd ten powinien odwołać się do kryteriów ilościowych związanych z zakresem porównywanego wykorzystania lub kryteriów jakościowych, to jest odnoszących się do charakteru i znaczenia takiego wykorzystania.

      (1)  Dz.U. L 167, s. 10


title: Sprawa T-263/07: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2007 r. — Estonia przeciwko Komisji

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/12

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2007 r. — Estonia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-263/07)
   (2007/C 223/17)
   Język postępowania: estoński
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Estońska (przedstawiciel: Lembit Uibo)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 4 maja 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdzielania pozwoleń na emisje gazów cieplarnianych notyfikowanego przez Estonię zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE (1).
   Zarzuty i główne argumenty
   Nieważność decyzji Komisji z dnia 4 maja 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdzielania pozwoleń na emisje gazów cieplarnianych notyfikowanego przez Estonię zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE należy stwierdzić z następujących względów:

               —

               oczywiste naruszenie art. 9 ust. 1 i 3 oraz art. 11 ust. 2 dyrektywy 2003/87/WE i związane z tym przekroczenie uprawnień;

               —

               oczywisty błąd w ocenie, ponieważ Komisja nie uwzględniła dostępnych jej prawdziwych informacji, lecz oparła się na fałszywych przesłankach, które wywarły bezpośredni i znaczny wpływ na treść zaskarżonej decyzji i ustalenie całkowitej ilości pozwoleń na emisje;

               —

               naruszenie art. 175 ust. 2 lit. c) WE, ponieważ Komisja zgodnie z traktatem ustanawiającym WE nie jest uprawniona do przyjmowania środków, które w istotny sposób dotyczą wyboru państwa członkowskiego między różnymi źródłami energii i ogólnej struktury jago zaopatrzenia w energię;

               —

               naruszenie zasady prawidłowej administracji, ponieważ Komisja przyjmując decyzję nie uwzględniła wszystkich istotnych okoliczności konkretnej sytuacji oraz nie sprawdziła, czy wszystkie przesłanki, na których oparła się w swej decyzji, były słuszne;

               —

               naruszenie obowiązku uzasadnienia.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, str. 32).


title: Sprawa T-760/15: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2015 r. – Niderlandy/Komisja

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/50

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2015 r. – Niderlandy/Komisja
   (Sprawa T-760/15)
   (2016/C 059/58)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman, B. Koopman i M. de Ree, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2015) 7143 z dnia 21 października 2015 r. dotyczącej pomocy państwa SA.38374 (2014/C ex 2014/NN) wdrożonej przez Królestwo Niderlandów na rzecz Sarbucks;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący błędnego zastosowania art. 107 ust. 1 ze względu na to, że Komisja uważa, iż „Advanced Pricing Agreement” (wstępne porozumienie w sprawie cen transferowych, zwane dalej „APA”) ma charakter selektywny.

                           —

                           Po pierwsze, Komisja nie wykazała w sposób wystarczający i odrębny, że spełnione jest kryterium selektywności.

                           —

                           Po drugie, Komisja niesłusznie odnosi się do niderlandzkiego ogólnego systemu podatku od osób prawnych. Zdaniem skarżącej właściwym dla APA odniesieniem jest art. 8b ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (Wet op de vennootschapsbelasting) i dekret w sprawie cen transferowych (Verrekenprijsbesluit). Według niej APA stanowi jedynie realizację tego odniesienia.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący błędnego zastosowania art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na to, że Komisja ocenia istnienie korzyści w oparciu o zasadę ceny rynkowej w prawie Unii. Strona skarżąca uważa jednak, że w prawie Unii nie występuje zasada ceny rynkowej i że zasada ta nie wchodzi w zakres oceny pomocy państwa.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący błędnego zastosowania art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na to, że Komisja uważa, iż APA przyznaje korzyść spółce Starbucks Manufacturing EMEA B.V. w wyniku wyboru „metody marży transakcyjnej netto” jako metody ustalania cen transferowych.
               Komisja niesłusznie twierdzi, iż uzgodniona w APA metoda nie daje wiarygodnego obrazu sytuacji na rynku. Komisja nie wykazała też, że wynagrodzenie wypłacone na rzecz spółki Alki i dopłata do ceny nabycia zielonych ziaren nie mają żadnej realnej wartości.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący błędnego zastosowania art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na to, że Komisja twierdzi, iż APA przyznaje korzyść spółce Starbucks Manufacturing EMEA B.V. w wyniku sposobu stosowania „metody marży transakcyjnej netto”.
               Komisja niesłusznie uważa, że uzgodniona w APA „metoda marży transakcyjnej netto” jest błędnie stosowana i przynosi korzyść spółce Starbucks Manufacturing EMEA B.V. Komisja w żaden sposób nie wykazała, że efektem lepszego – jej zdaniem – zastosowania „metody marży transakcyjnej netto” byłby wyższy dochód podlegający opodatkowaniu i brak korzyści.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący niedopełnienia obowiązku staranności, ponieważ Komisja nie oceniła i nie uwzględniła wszystkich istotnych danych w decyzji oraz oparła się również na anonimowych informacjach, a w każdym razie na informacjach, które nie zostały nigdy przekazane rządowi niderlandzkiemu.


title: Sprawa T-30/10 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 12 maja 2010 r. — Reagens przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Konkurencja — Decyzja Komisji nakładająca grzywnę — Gwarancja bankowa — Wniosek o zawieszenie wykonania — Szkoda finansowa — Brak wyjątkowych okoliczności — Brak pilnego charakteru)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/39

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 12 maja 2010 r. — Reagens przeciwko Komisji
   (Sprawa T-30/10 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Konkurencja - Decyzja Komisji nakładająca grzywnę - Gwarancja bankowa - Wniosek o zawieszenie wykonania - Szkoda finansowa - Brak wyjątkowych okoliczności - Brak pilnego charakteru)
   2010/C 179/69
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Reagens SpA (San Giorgio di Piano, Włochy) (przedstawiciele: B. O’Connor, solicitor, L. Toffoletti, D. Gullo i E. De Giorgi, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Bourke i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji z dnia 11 listopada 2009 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C.38.589 — Stabilizatory termiczne).

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-363/14: Wyrok Sądu z dnia 21 września 2016 r. – Secolux/Komisja [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące postępowania przetargowego o udzielenie zamówienia publicznego na usługi — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony życia prywatnego i integralności jednostki — Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych — Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji — Dostęp częściowy — Nadrzędny interes publiczny — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/10

         Wyrok Sądu z dnia 21 września 2016 r. – Secolux/Komisja
   (Sprawa T-363/14) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące postępowania przetargowego o udzielenie zamówienia publicznego na usługi - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony życia prywatnego i integralności jednostki - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych - Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji - Dostęp częściowy - Nadrzędny interes publiczny - Obowiązek uzasadnienia])
   (2016/C 410/12)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Secolux, Association pour le contrôle de la sécurité de la construction (Capellen, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci N. Prüm-Carré i E. Billot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Buchet i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniesiona na podstawie art. 263 TFUE skarga zmierzająca do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 1 i 14 kwietnia 2014 r. o odmowie udzielenia stronie skarżącej pełnego dostępu do niektórych dokumentów odnoszących się do przetargu o sygnaturze 02/2013/OIL dotyczącego wykonywania kontroli bezpieczeństwa w różnych budynkach znajdujących się w Luksemburgu (Dz.U. 2013/S 156-271471).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Secolux, Association pour le contrôle de la sécurité de la construction zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014


title: Sprawa T-60/09: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2009 r. – Herhof przeciwko OHIM – Stabilator (stabilator)

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/20

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2009 r. – Herhof przeciwko OHIM – Stabilator (stabilator)
   (Sprawa T-60/09)
   2009/C 102/32
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Herhof-Verwaltungsgesellschaft mbH (Solms, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Zinnecker i T. Bösling)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Stabilator sp. z o.o. (Gdynia, Polska)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawach połączonych R 483/2008-4 i R 705/2008-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Stabilator sp. z o.o.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „stabilator” dla towarów i usług z klas 19, 37 i 42 – zgłoszenie nr 4 068 961

      Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „STABILAT” dla towarów z klas 1, 7, 11, 20, 37, 40 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu i częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie zaskarżonej decyzji i częściowe oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd lub przynajmniej prawdopodobieństwo skojarzenia.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa T-224/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 listopada 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Pomoc w zakresie przetwórstwa pomidorów i produkcji oliwy z oliwek)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/19

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 listopada 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-224/04) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Pomoc w zakresie przetwórstwa pomidorów i produkcji oliwy z oliwek)
   (2009/C 6/38)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: M. Fiorilli, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L.Visaggio i C. Cattabriga, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności w części decyzji Komisji 2003/536/WE z dnia 22 lipca 2003 r. wyłączająca z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. L 184, s. 42), w zakresie w jakim wyklucza ona niektóre wydatki poniesione przez Republikę Włoską w latach budżetowych 1999–2002.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 304 z 13.12.2003 (uprzednio sprawa C-430/03).


title: Sprawa C-232/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 marca 2015 r. w sprawie T-377/13 ultra air GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 20 maja 2015 r. przez ultra air GmbH

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/6

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 marca 2015 r. w sprawie T-377/13 ultra air GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 20 maja 2015 r. przez ultra air GmbH
   (Sprawa C-232/15 P)
   (2015/C 262/09)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: ultra air GmbH (przedstawiciel: adwokat C. König)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Donaldson Filtration Deutschland GmbH

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 9 marca 2015 r. w sprawie T-377/13 w zakresie, w jakim Sąd Unii Europejskiej nie stwierdził nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 maja 2013 r. (sprawa R 1100/2011-4);

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami wnoszącej odwołanie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty:
   1. Zarzut pierwszy: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1)

               a)

               Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 został naruszony, po pierwsze, w ten sposób, że opisowe ponoć znaczenie znaku towarowego „ultra.air ultrafilter” w sensie „powietrze najwyższej jakości otrzymane dzięki użyciu ultrafiltru” wskazanym w pkt 18 i 19 zaskarżonego orzeczenia nie wynika w sposób bezpośredni i bez żadnego zastanowienia z samego znaku. W pkt 19 wyroku Sąd stwierdza, że „ultra.air” jako takie nie posiada żadnego konkretnego znaczenia i nie opisuje ani jakości, ani właściwości. Do rzekomego opisowego znaczenia znaku Sąd doszedł wyłącznie poprzez przyjęcie, że właściwy krąg odbiorców nie ocenia oznaczenia „ultra.air” tak jak jest ono mu przedstawione, ale uzupełnia je o słowa opisujące jakość takie jak „rein” (czyste) lub „fein” (dobre).

               b)

               Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 został, po drugie, naruszony w kontekście towarów „urządzenia i instalacje do filtrowania płynów” przez to, że dopuszczone przez Sąd alternatywne opisowe znaczenie „ultra.air ultrafilter” w sensie „rezultatu filtrowania wysokiej jakości otrzymanego dzięki użyciu ultrafiltru” nie wynika w sposób bezpośredni i bez żadnego zastanowienia z samego znaku. Sąd sam doszedł do tego alternatywnego znaczenia dopiero w drodze kilkustopniowego rozumowania: po pierwsze, właściwy krąg odbiorców musiałby zinterpretować „ultra.air ultrafilter” jako „powietrze najwyższej jakości otrzymane dzięki użyciu ultrafiltru”. Po drugie, musiałby uznać, że takie znaczenie nie jest oczywiście opisowe dla faktycznie podlegających ocenie urządzeń i instalacji do filtrowania płynów. Po trzecie, musiałby przekształcić konkretnie ustalone znaczenie „ultra.air ultrafilter” w „rezultat filtrowania wysokiej jakości otrzymanego dzięki użyciu ultrafiltru”. To przyjęte znaczenie, otrzymane w drodze kilkustopniowego rozumowania, zawiera wiele określeń, które nie występują w znaku towarowym („rezultat filtrowania”, „wysokiej jakości”) i całkowicie pomija wyrazy w nim występujące („air”).

         2. Zarzut drugi: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009
   Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 został naruszony z tych samych względów co art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-203/10 RENV: Postanowienie Sądu z dnia 12 maja 2015 r. – Stichting Woonpunt i in./Komisja (Pomoc państwa — Mieszkalnictwo socjalne — System pomocy przyznawanej na rzecz spółek mieszkalnictwa socjalnego — Pomoc istniejąca — Decyzja zatwierdzająca zobowiązania państwa członkowskiego — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/16

         Postanowienie Sądu z dnia 12 maja 2015 r. – Stichting Woonpunt i in./Komisja
   (Sprawa T-203/10 RENV) (1)

   ((Pomoc państwa - Mieszkalnictwo socjalne - System pomocy przyznawanej na rzecz spółek mieszkalnictwa socjalnego - Pomoc istniejąca - Decyzja zatwierdzająca zobowiązania państwa członkowskiego - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej))
   (2015/C 221/22)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Stichting Woonpunt (Maastricht, Niderlandy); Stichting Havensteder, dawniej Stichting Com.wonen (Rotterdam, Niderlandy); Woningstichting Haag Wonen (Haga, Niderlandy); Stichting Woonbedrijf SWS.Hhvl (Eindhoven, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci P. Glazener i E. Henny, następnie P. Glazener)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P.-J. Loewenthal i S. Noë, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Belgii (przedstawiciele: T. Materne i J.-C. Halleux, następnie J.-C. Halleux, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Vereniging van Institutionele Beleggers in Vastgoed, Nederland (IVBN) (Voorburg, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat M. Meulenbelt)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009)9963 wersja ostateczna z dnia 15 grudnia 2009 r. dotyczącej pomocy państwa E 2/2005 i N 642/2009 – Niderlandy – Pomoc istniejąca i pomoc specjalna na projekty dla spółek mieszkalnictwa społecznego

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Stichting Woonpunt, Stichting Havensteder, Woningstichting Haag Wonen et Stichting Woonbedrijf SWS.Hhvl pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Królestwo Belgii i Vereniging van Institutionele Beleggers in Vastgoed, Nederland (IVBN), pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa F-81/08: Skarga wniesiona w dniu 13 października 2008 r. — Ketselidou przeciwko Komisji

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/59

         Skarga wniesiona w dniu 13 października 2008 r. — Ketselidou przeciwko Komisji
   (Sprawa F-81/08)
   (2008/C 313/108)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Zoe Ketselidou (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: S. Pappas, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu wniosku skarżącej o zmianę sposobu obliczania lat uprawniających do emerytury, które należałoby uwzględnić podczas przeniesienia do systemu wspólnotowego uprawnień nabytych w Grecji.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 10 stycznia 2008 r., w której organ powołujący oddalił wniosek skarżącej o sposobu obliczania lat uprawniających do emerytury, które skarżąca nabyła w ramach pracowniczego programu emerytalnego instytucji Wspólnot Europejskich w następstwie przeniesienia tych uprawnień przez grecki zakład ubezpieczeń społecznych;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa T-394/06: Wyrok Sądu z dnia 12 września 2012 r. — Włochy przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Rozliczenie rachunków — Wydatki wyłączone z finansowania — Nieprawidłowości lub zaniedbania, za które odpowiadają władze administracyjne lub jednostki państw członkowskich — Artykuł 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 — Nadmierne opóźnienie oceny przez Komisję powiadomień przekazanych na podstawie art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 595/91 — Rozsądny termin)

text:
               20.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/6

         Wyrok Sądu z dnia 12 września 2012 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-394/06) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Rozliczenie rachunków - Wydatki wyłączone z finansowania - Nieprawidłowości lub zaniedbania, za które odpowiadają władze administracyjne lub jednostki państw członkowskich - Artykuł 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 1258/1999 - Nadmierne opóźnienie oceny przez Komisję powiadomień przekazanych na podstawie art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 595/91 - Rozsądny termin)
   2012/C 319/07
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: G. Aiello, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Cattabriga, pełnomocnik, przy wsparciu adwokata M. Moretta)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji 2006/678/WE z dnia 3 października 2006 r. w sprawie działań finansowych, które w pewnych przypadkach popełnienia nieprawidłowości przez podmioty gospodarcze należy podjąć w ramach rozliczania wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. L 278, s. 24)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa C-240/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony wyrokiem Cour d'appel Wielkiego Księstwa Luksemburga z dnia 1 czerwca 2005 r. w sprawie Administration de l'Enregistrement et des Domaines przeciwko Eurodental SARL

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony wyrokiem Cour d'appel Wielkiego Księstwa Luksemburga z dnia 1 czerwca 2005 r. w sprawie Administration de l'Enregistrement et des Domaines przeciwko Eurodental SARL
   (Sprawa C-240/05)
   (2005/C 193/29)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 3 czerwca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Cour d'appel Wielkiego Księstwa Luksemburga z dnia 1 czerwca 2005 r. w sprawie Administration de l'Enregistrement et des Domaines przeciwko Eurodental SARL.
   Cour d'appel Wielkiego Księstwa Luksemburga zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy dostawa towarów, która jest zwolniona z podatku na podstawie art. 13 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG) (1) i nie daje prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 17 tej dyrektywy wtedy, gdy jest ona realizowana na terytorium Państwa Członkowskiego, jest objęta zakresem stosowania odpowiednio art. 15 ust. 1 i 2 tej dyrektywy w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 1993 r. i art. 28c część A lit. a) obowiązującego od dnia 1 stycznia 1993 r. i tym samym zakresem stosowania art. 17 ust. 3 lit. b) tej dyrektywy, który przyznaje prawo do odliczenia podatku naliczonego, w przypadku gdy dostawa jest realizowana przez podmiot gospodarczy z siedzibą w jednym Państwie Członkowskim na rzecz podmiotu gospodarczego z siedzibą w innym Państwie Członkowskim i gdy spełnione są przesłanki zastosowania odpowiednio art. 15 ust. 1 i 2 tej dyrektywy w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 1993 r. i art. 28c część A lit. a) obowiązującego od dnia 1 stycznia 1993 r.?

               2.

               Czy świadczenie usług, które jest zwolnione z podatku na podstawie art. 13 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG) i nie daje prawa do odliczenia podatku naliczonego na podstawie art. 17 tej dyrektywy wtedy, gdy jest ono realizowane na terytorium Państwa Członkowskiego, jest objęte zakresem stosowania art. 15 ust. 3 tej dyrektywy w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 1993 r. (przy czym żaden przepis o zwolnieniu nie był przewidziany do 1993 r.) i tym samym zakresem stosowania art. 17 ust. 3 lit. b) tej dyrektywy, który przyznaje prawo do odliczenia podatku naliczonego, w przypadku gdy usługa jest świadczona przez podmiot gospodarczy z siedzibą w jednym Państwie Członkowskim na rzecz podmiotu gospodarczego z siedzibą w innym Państwie Członkowskim i gdy spełnione są przesłanki zastosowania art. 15 ust. 3 tej dyrektywy w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 1993 r.?

      (1)  Dz.U. L 145, str. 1.


title: Sprawa C-522/06: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 — Substancje zubażające warstwę ozonową — Odzyskiwanie, recykling, regeneracja i niszczenie tych substancji)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/12

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-522/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 - Substancje zubażające warstwę ozonową - Odzyskiwanie, recykling, regeneracja i niszczenie tych substancji)
   (2008/C 128/19)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciel: A. Hubert, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozporządzenie (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubażających warstwę ozonową (Dz.U. L 244, str. 1) — Art. 16 ust. 5 i art. 17 ust. 1 — Brak przyjęcia środków określających wymogi minimalnych kwalifikacji personelu zajmującego się odzyskiem, recyklingiem, regeneracją i niszczeniem substancji regulowanych, o których mowa w art. 2 rozporządzenia, zawartych w urządzeniach chłodniczych i klimatyzacyjnych, pompach cieplnych, systemach ochrony przeciwpożarowej i gaśnicach — Brak przyjęcia wykonalnych środków ostrożności w celu usunięcia i minimalizowania wycieków substancji regulowanych i brak kontroli ewentualnego występowania wycieków.
   Sentencja

               1)

               Królestwo Belgii

                           —

                           nie ustalając minimalnych wymogów kwalifikacyjnych dla niektórych osób z personelu zajmującego się odzyskiem, recyklingiem, regeneracją i niszczeniem substancji regulowanych, zgodnie z art. 16 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubażających warstwę ozonową, oraz

                           —

                           nie przyjmując w odniesieniu regionu Walonii wszelkich wykonalnych środków ostrożności w celu usunięcia i minimalizowania wycieków substancji regulowanych i nie prowadząc rocznych kontroli ewentualnego występowania wycieków, zgodnie z art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 2037/2000,

                     uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tych przepisów.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.02.2007.


title: Sprawa C-98/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 marca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret — Dania) — Nordania Finans A/S, BG Factoring A/S przeciwko Skatteministeriet (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 19 ust. 2 — Obliczanie części podlegającej odliczeniu — Wyłączenie kwoty obrotu uzyskanej z dostawy dóbr inwestycyjnych, z których korzysta podatnik w swoim przedsiębiorstwie — Pojęcie dóbr inwestycyjnych, z których korzysta podatnik w swoim przedsiębiorstwie — Pojazdy nabyte przez spółkę leasingową w celu oddania w leasing, a następnie sprzedaży po zakończeniu umowy leasingu)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 marca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret — Dania) — Nordania Finans A/S, BG Factoring A/S przeciwko Skatteministeriet
   (Sprawa C-98/07) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 19 ust. 2 - Obliczanie części podlegającej odliczeniu - Wyłączenie kwoty obrotu uzyskanej z dostawy dóbr inwestycyjnych, z których korzysta podatnik w swoim przedsiębiorstwie - Pojęcie „dóbr inwestycyjnych, z których korzysta podatnik w swoim przedsiębiorstwie’ - Pojazdy nabyte przez spółkę leasingową w celu oddania w leasing, a następnie sprzedaży po zakończeniu umowy leasingu)
   (2008/C 107/12)
   Język postępowania: duński
   Sąd krajowy
   Højesteret
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nordania Finans A/S, BG Factoring A/S

      Strona pozwana: Skatteministeriet
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Højesteret — Wykładnia art. 19 szóstej dyrektywy Rady (77/388/EWG) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Obliczenie części podlegającej odliczeniu — Uwzględnienie lub nieuwzględnienie kwoty obrotu związanej ze sprzedażą pojazdów przez spółkę wykonującą działalność w zakresie leasingu pojazdów po zakończeniu umowy leasingu
   Sentencja
   Szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „dóbr inwestycyjnych, z których korzysta podatnik w swoim przedsiębiorstwie” nie obejmuje pojazdów, które przedsiębiorstwo leasingowe nabywa, tak jak w postępowaniu przed sądem krajowym, w celu oddania ich w leasing, a następnie sprzedaży po zakończeniu umów leasingu, jeżeli sprzedaż pojazdów po zakończeniu tych umów stanowi integralną część zwykłej działalności gospodarczej tego przedsiębiorstwa.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa T-181/13: Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – Sharif University of Technology przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu przeciwdziałania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/35

         Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2014 r. – Sharif University of Technology przeciwko Radzie
   (Sprawa T-181/13) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu przeciwdziałania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Dopuszczalność - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie))
   2014/C 282/45
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sharif University of Technology (Teheran, Iran) (przedstawiciel: M. Happold, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 71) w zakresie, w jakim mocą tej decyzji nazwa skarżącego została umieszczona w wykazie ujętym w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39), oraz po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 55) w zakresie, w jakim mocą tego rozporządzenia nazwa skarżącego została umieszczona w wykazie ujętym w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim mocą tej decyzji nazwa Sharif University of Technology została umieszczona w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB.

               2)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim mocą tego rozporządzenia nazwa Sharif University of Technology została umieszczona w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010.

               3)

               Skutki decyzji 2012/829 i rozporządzenia wykonawczego nr 1264/2012 zostają utrzymane w mocy wobec Sharif University of Technology przez okres dwóch miesięcy od daty wydania niniejszego wyroku.

               4)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszy poniesione przez Sharif University of Technology.

      (1)  Dz.U. C 156 z 1.6.2013.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 lutego 2005 r. w sprawie T-354/03 Gemma Reggimenti przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (Urzędnicy — Zwrot kosztów podróży dziecka będącego pod opieką — Podział w przypadku rozwodu małżonków będących urzędnikami)

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/28

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 16 lutego 2005 r.
   w sprawie T-354/03 Gemma Reggimenti przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (1)

   (Urzędnicy - Zwrot kosztów podróży dziecka będącego pod opieką - Podział w przypadku rozwodu małżonków będących urzędnikami)
   (2005/C 93/56)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T- 354/03, Gemma Reggimenti, zamieszkała w Woluwé-Saint-Lambert (Belgia), reprezentowana przez adwokata C. Juniona, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (pełnomocnicy: L.G. Knudsen i A. Bencomo Weber, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o uchylenie decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 27 maja 2003 r., potwierdzonej pismem z dnia 17 lipca 2003 r., mocą której zdecydował on, w zastosowaniu art. 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, o podziale, od 2002 r., zwrotu kosztów podróży córki skarżącej między dwoma rozwiedzionymi urzędnikami, Sąd Pierwszej Instancji (trzecia izba), w składzie: J. Azizi, prezes, M. Jaeger i O. Czúcz, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 16 lutego 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skarga jest niedopuszczalna odnośnie zryczałtowanego zwrotu kosztów podróży w stosunku do okresu przed rokiem 2002.

               2

               Skarga jest również niedopuszczalna w zakresie, w jakim zawiera żądanie nakazu sędziego.

               3

               Pozostałe żądania zostają oddalone jako nieuzasadnione.

               4

               Każda ze stron ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 7 z 10.1.2004


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  1 grudnia 2005 r.  w sprawie C-213/04 (wniosek Oberster Gerichtshof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) w postępowaniu: Ewald Burtscher przeciwko Josefowi Staudererowi (Swobodny przepływ kapitału — Artykuł 56 WE — Procedura składania oświadczenia o nabyciu nieruchomość pod zabudowę — Nieważność transakcji ex tunc w przypadku opóźnionego złożenia oświadczenia przez nabywcę)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/12

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 1 grudnia 2005 r.
   w sprawie C-213/04 (wniosek Oberster Gerichtshof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) w postępowaniu: Ewald Burtscher przeciwko Josefowi Staudererowi (1)

   (Swobodny przepływ kapitału - Artykuł 56 WE - Procedura składania oświadczenia o nabyciu nieruchomość pod zabudowę - Nieważność transakcji ex tunc w przypadku opóźnionego złożenia oświadczenia przez nabywcę)
   (2006/C 36/21)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-213/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 19 maja 2004 r., w postępowaniu: Ewald Burtscher przeciwko Josefowi Staudererowi, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, J. Malenowský, J.-P. Puissochet (sprawozdawca), S. von Bahr i U. Lõhmus, sędziowie; rzecznik generalny: F.G. Jacobs, sekretarz: K. Sztranc, administrator, wydał w dniu 1 grudnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Artykuł 56 ust. 1 WE sprzeciwia się stosowaniu regulacji krajowej, takiej jak ustawa w sprawie nieruchomości (Vorarlberger Grundverkehrsgesetz) z dnia 23 września 1993 r. z późn. zmianami, zgodnie z którą samo tylko spóźnione złożenie wymaganego oświadczenia o nabyciu powoduje nieważność ex tunc danej transakcji dotyczącej nieruchomości.

      (1)  Dz.U. C 190 z 24.07.2004


title: Sprawa T-689/15: Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2017 r. – Marcas Costa Brava/EUIPO – Excellent Brands JMI (Cremcaffé by Julius Meinl) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Cremcaffé by Julius Meinl — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy café crem — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/28

         Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2017 r. – Marcas Costa Brava/EUIPO – Excellent Brands JMI (Cremcaffé by Julius Meinl)
   (Sprawa T-689/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Cremcaffé by Julius Meinl - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy café crem - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 078/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Marcas Costa Brava, SL (Sils, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Manresa Medina i J. Manresa Medina)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Excellent Brands JMI Ltd (Baar, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat D. Majer)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 września 2015 r. (sprawa R 2491/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Marcas Costa Brava a Excellent Brands JMI.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Marcas Costa Brava, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 48 z 8.2.2016.


title: Sprawa T-371/06: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2007 r. — Niemcy przeciwko Komisji

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/24

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2007 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-371/06)
   (2007/C 42/43)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma, C. Schulze-Bahr, adwokat C. von Donat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji K(2006) 4193 wersja ostateczna z dnia 25 września 2006 r. zmniejszającej pomoc finansową EFRR dla celu 2 programu Północnej Nadrenii — Westfalii (EFRR nr 97.02.13.005) przyznaną na mocy decyzji Komisji nr K (97) 1120 z dnia 7 maja 1997 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżoną decyzją Komisja zmniejszyła udział Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRE) w celu 2 programu Północnej Nadrenii — Westfalii.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi naruszenie art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 4253/88 (1), ponieważ nie wystąpiły przesłanki zmniejszenia pomocy. W tym względzie twierdzi ona w szczególności, że odstępstwa od indykatywnego planu finansowego nie stanowią istotnej zmiany programu.
   Nawet gdyby miała mieć miejsce istotna zmiana programu, skarżąca twierdzi, że istnieje uprzednia zgoda Komisji, udzielona w postaci wydanych przez nią „Wytycznych w sprawie zakończenia finansowania działań operacyjnych (1994 — 1999) funduszy strukturalnych” (SEC (1999) 1316).
   Przy założeniu, że wystąpiły przesłanki zmniejszenia pomocy, skarżąca podnosi, że pozwana nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień dyskrecjonalnych w odniesieniu do tego konkretnego programu. Zdaniem skarżącej zmniejszenie pomocy byłoby prawidłowe w aspekcie skorzystania z uprawnień dyskrecjonalnych, gdyby było ono ogólnie uzasadnione przy uwzględnieniu realizacji programu i osiągnięcia celu. Ponieważ pozwana nie skorzystała z tych uprawnień dyskrecjonalnych, zdaniem skarżącej wystąpił błąd w uzasadnieniu.
   W końcu zaskarżona decyzja narusza zasadę dobrej administracji, ponieważ skarżąca została w jej wyniku zmuszona do ponownego wniesienia skargi na decyzję, która stanowiła w tym czasie przedmiot sprawy zawisłej już przed sądem.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 374 z 31.12.1988 r., str. 1).


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie C-90/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Art. 7 ust. 1 dyrektywy 1999/32/WE — Niedostarczenie sprawozdania w sprawie zawartości siarki w paliwach ciekłych używanych na terytorium krajowym)

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 3 marca 2005 r.
   w sprawie C-90/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Art. 7 ust. 1 dyrektywy 1999/32/WE - Niedostarczenie sprawozdania w sprawie zawartości siarki w paliwach ciekłych używanych na terytorium krajowym)
   (2005/C 106/15)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-90/04, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 23 lutego 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich, reprezentowana przez J. Schieferera i G. Valero Jordanę, działających w charakterze pełnomocników, przeciwko Republice Austrii, reprezentowanej przez E. Riedla, działającego w charakterze pełnomocnika, Trybunał (piąta izba) w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, J. Makarczyk (sprawozdawca), P. Kūris, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 3 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Republika Austrii nie dostarczając Komisji do dnia 30 czerwca 2002 r. sprawozdania w sprawie zawartości siarki w paliwach ciekłych za rok 2001, uchybiła swoim zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 1999/32/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. odnoszącej się do redukcji zawartości siarki w niektórych paliwach ciekłych oraz zmieniającej dyrektywę 93/12/EWG.

               2.

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004.


title: Sprawa C-428/12: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/15

         Skarga wniesiona w dniu 20 września 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-428/12)
   2012/C 379/26
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Galindo Martin i G. Wilms, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że ustanawiając w Orden FOM/734/2007, de 20 de marzo, por la que se desarrolla el Reglamento de la Ley de Ordenación de los transportes terrestres en materia de autorizaciones de transporte de mercancías por carretera [rozporządzeniu ministra FOM/734/2007 z dnia 20 marca 2007 r. w sprawie ustanowienia przepisów wykonawczych do rozporządzenia wykonawczego do ustawy o organizacji transportu lądowego w zakresie zezwoleń na przewóz drogowy towarów] obowiązek polegający na tym, że do celów uzyskania „zezwolenia na prywatny przewóz dodatkowy towarów” pierwszy pojazd floty przedsiębiorstwa nie może mieć więcej niż pięć miesięcy od chwili zarejestrowania po raz pierwszy, oraz nie uzasadniając rzeczonego obowiązku, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 34 i 36 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Obowiązek polegający na tym, że do celów uzyskania „zezwolenia na prywatny przewóz dodatkowy towarów” pierwszy pojazd floty przedsiębiorstwa nie może mieć więcej niż pięć miesięcy od chwili zarejestrowania po raz pierwszy stanowi środek o skutku równoważnym do ograniczenia ilościowego w przywozie, niezgodny z art. 34 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Powyższe ograniczenie nie jest uzasadnione ani żadnym ze względów interesu ogólnego, o których mowa w art. 36 TFUE, ani żadnym nadrzędnym wymogiem.
   W odniesieniu do istnienia ograniczenia w swobodnym przepływie towarów, omawiany przepis w praktyce w większym stopniu ogranicza przywóz pojazdów zarejestrowanych już w innych państwach członkowskich niż kupno pojazdów zarejestrowanych w Hiszpanii. Po drugie, z uwagi na to, że pojazdy zarejestrowane w innych państwach członkowskich spełniają już europejskie lub krajowe techniczne wymogi dopuszczenia do ruchu w państwie członkowskim pochodzenia, omawiany przepis narusza zasadę wzajemnego uznawania, gdyż pojazd zdatny do ruchu w innym państwie członkowskim powinien być również zdatny do ruchu w Hiszpanii. Omawiany środek stanowi ponadto ograniczenie używania, podobne do ograniczeń rozpatrywanych przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyrokach: z dnia 10 lutego 2009 r. w sprawie C-110/05 Komisja przeciwko Włochom, Zb.Orz. 2009, s. I-519 i z dnia 4 czerwca 2009 r. w sprawie C-142/05 Mickelsson y Roos, Zb.Orz. 2009, s. I-4273).
   W odniesieniu do uzasadnienia, na które powołuje się Królestwo Hiszpanii, a mianowicie względów bezpieczeństwa drogowego i ochrony środowiska naturalnego, Komisja uważa, że sporny przepis nie jest proporcjonalny do zamierzonych celów i nie przyczynia się do ich osiągnięcia w sposób spójny i systematyczny.
   Fakt zarejestrowania pojazdu po raz pierwszy przed ponad pięcioma miesiącami nie stanowi wskazania, że pojazd nie jest pod względem technicznym odpowiedni do prowadzenia działalności handlowej ani wpływu jego użytkowania na środowisko naturalne. Natomiast kontrola techniczna pozwalałaby, przynajmniej w pewnym stopniu, na ustalenie stanu technicznego pojazdu i byłaby mniej restrykcyjnym środkiem. Podobnie, badanie danych technicznych pojazdu, ewentualnie wraz z jego kontrolą techniczną, powinno umożliwić ocenę poziomu zanieczyszczeń emitowanych przez omawiany pojazd.
   Po drugie, nie jest zrozumiały fakt ustanowienia przez Królestwo Hiszpanii pięciomiesięcznego limitu wieku dla pierwszego pojazdu, a dopuszczenie, by inne pojazdy wchodziły w skład floty bez żadnych ograniczeń, z wyjątkiem wymogu, by średni wiek floty nie przekraczał sześciu lat.


title: Sprawa T-687/15: Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2017 r. – Marcas Costa Brava/EUIPO – Excellent Brands JMI (Cremcaffé by Julius Meinl) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Cremcaffé by Julius Meinl — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy café crem — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/27

         Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2017 r. – Marcas Costa Brava/EUIPO – Excellent Brands JMI (Cremcaffé by Julius Meinl)
   (Sprawa T-687/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Cremcaffé by Julius Meinl - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy café crem - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 078/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Marcas Costa Brava, SL (Sils, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Manresa Medina i J. Manresa Medina)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Excellent Brands JMI Ltd (Baar, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat D. Majer)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 września 2015 r. (sprawa R 2757/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Marcas Costa Brava a Excellent Brands JMI.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Marcas Costa Brava, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 48 z 8.2.2016.


title: Sprawa T-39/06: Skarga wniesiona w dniu  3 lutego 2006 r.  — Transcatab przeciwko Komisji

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/35

         Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2006 r. — Transcatab przeciwko Komisji
   (Sprawa T-39/06)
   (2006/C 86/72)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Transcatab S.p.A w likwidacji (Caserta, Włochy) [Przedstawiciele: avvocati Cristoforo Osti, Alessandra Prastaro]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności części art. 1 akapit pierwszy decyzji Komisji C(2005) 4012 wersja ostateczna z dnia 20 października 2005 r. w zakresie, w jakim stwierdzono w niej, że należy uznać Standard Commercial Corporation (SCC) (a zatem Alliance One) za odpowiedzialną solidarnie za popełnione przez Transcatab naruszenia art. 81 WE;

               —

               obniżenie w konsekwencji kwoty grzywny nałożonej na Transcatab;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym także kosztami poniesionymi przez Transcatab.

         Zarzuty i główne argumenty
   Będąca przedmiotem niniejszej sprawy decyzja jest także przedmiotem sprawy T-11/06 Tabacchi przeciwko Komisji. W zakresie dotyczącym skarżącej decyzja ta uznała spółkę Alliance One International za solidarnie odpowiedzialną, ze względu na fakt, że była ona ostatnim przedsiębiorstwem sprawującym kontrolę nad Transcatab.
   Na poparcie swych żądań skarżąca podnosi, że Komisja:

               —

               naruszyła prawo, uznając Alliance One International za odpowiedzialną za zachowanie Transcatab. W szczególności, zdaniem skarżącej, pozwana nie przestrzegała zasad dotyczących ciężaru dowodu, nie dowiodła wpływu, jaki miała wywierać Alliance One International, a zatem — przekroczyła próg 10 % obrotów;

               —

               błędnie uznała rozpatrywane naruszenie za bardzo poważne, a nie co najwyżej poważne, ze względu na niemal zerowy wpływ porozumienia na rynek właściwy, na rynek stanowiący następne ogniwo w procesie produkcji oraz na konsumentów, a także ze względu na ograniczone wymiary właściwego rynku geograficznego;

               —

               naruszyła zasady proporcjonalności oraz równego traktowania, określając kwotę podstawową grzywny na 10 milionów EUR;

               —

               powinna była wprowadzić rozróżnienie pomiędzy zachowaniami w latach 1995–1998 a zachowaniami w okresie późniejszym i uznać, że Transcatab ponosi odpowiedzialność jedynie za zachowania w tym pierwszym okresie. Uznając bowiem, że skarżąca ponosi także odpowiedzialność za zachowania w latach 1999–2002, Komisja naruszyła zasadę równego traktowania ze względu na to, iż uwzględniła wobec stowarzyszeń okoliczności łagodzące wynikające z nieprecyzyjności ram prawnych, a nie zastosowała ich wobec przetwórców;

               —

               naruszyła zasadę non bis in idem karając Transcatab i innych przetwórców po raz pierwszy jako członków Associazione professionale Trasformatori Tabacchi Italiani, a po raz drugi — jako przetwórców;

               —

               błędnie uznała, że nie znajduje zastosowania żadna z podniesionych przez skarżącą okoliczności łagodzących, takich jak współpraca z jej strony, niestosowanie porozumień, ich przerywanie lub też istnienie poważnych wątpliwości co do tego, czy sporne zachowania mają charakter naruszenia.


title: Sprawa C-219/08: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/15

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-219/08)
   (2008/C 183/30)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Traversa i J.-P. Keppenne, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że w związku z wymaganiem w przypadku delegowania pracowników będących obywatelami państw trzecich przez przedsiębiorstwa wspólnotowe w ramach świadczenia usług:

                           a)

                           uprzedniego zezwolenia na wykonywanie działalności gospodarczej;

                           b)

                           aby pozwolenie na pobyt wydane w państwie siedziby pracodawcy było ważne przez co najmniej trzy miesiące po zakończeniu świadczenia usługi;

                           c)

                           aby pracownik musiał być zatrudniony u tego samego pracodawcy świadczącego usługi od co najmniej sześciu miesięcy;

                     Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 49 WE;

               —

               obciążenie Królestwo Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja utrzymuje zasadniczo, że wymogi nałożone przez stronę pozwaną w przypadku delegowania pracowników będących obywatelami państw trzecich przez usługodawców mających siedzibę w państwie członkowskim innym niż Belgia ograniczają swobodę świadczenia usług, ponieważ dyskryminują tych usługodawców w porównaniu z ich konkurentami mającymi siedzibę na terytorium belgijskim.
   W swoim pierwszym zarzucie Komisja twierdzi, że system uprzedniego zezwolenia na wykonywanie działalności gospodarczej stanowi nieproporcjonalną przeszkodę w swobodnym świadczeniu usług. Taka przeszkoda nie może być ponadto uzasadniona ani jakimikolwiek względami interesu ogólnego, ani odniesieniem do zasad dorobku Schengen.
   W swoim drugim zarzucie skarżąca podnosi dysproporcjonalny charakter wymogu, zgodnie z którym pozwolenie na pobyt wydane w państwie siedziby pracodawcy musi być ważne przez co najmniej trzy miesiące po zakończeniu świadczenia usługi.
   W swoim trzecim zarzucie Komisja podkreśla, że w braku pozytywnych zmian legislacyjnych ze strony strony pozwanej, warunek aby pracownik musiał być zatrudniony u tego samego pracodawcy świadczącego usługi od co najmniej sześciu miesięcy stanowi nieuzasadnione ograniczenie swobodnego świadczenia usług.


title: Sprawa C-325/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 6 lipca 2010 r. — Doux Geflügel GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 6 lipca 2010 r. — Doux Geflügel GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-325/10)
   ()
   2010/C 274/08
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Hamburg.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Doux Geflügel GmbH.

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy drób objęty zakresem podpozycji 0207 12 10 (1) Nomenklatury Scalonej musi być całkowicie oskubany, czy też po maszynowym procesie skubania na tuszach mogą pozostawać małe lotki, pióra, końcówki piór i pióra włosowate?

      (1)  Dz. U. L 338 z 30.12.1999, s. 1.


title: Sprawa C-422/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 10 sierpnia 2011 r. przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej od postanowienia Sądu (Siódma izba) dnia 23 maja 2011 r. w sprawie T-226/10, Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej przeciwko Komisji

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/21

         Odwołanie wniesione w dniu 10 sierpnia 2011 r. przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej od postanowienia Sądu (Siódma izba) dnia 23 maja 2011 r. w sprawie T-226/10, Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej przeciwko Komisji
   (Sprawa C-422/11 P)
   2011/C 311/37
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Przedstawiciele: D. Dziedzic-Chojnacka, D. Pawłowska)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przesłanką odrzucenia skargi był stosunek pracy łączący radców prawnych reprezentujących Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z tym Urzędem, który zdaniem Sądu wyklucza możliwość reprezentowania przez nich strony skarżącej przed Sądem.
   Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej podnosi przeciwko zaskarżonemu postanowieniu następujące zarzuty:

               Po pierwsze, zarzut naruszenia art. 19 akapit 3 i 4 w związku z art. 53 akapit 1 Statutu oraz w związku z art. 254 akapit 6 TFUE i art. 113 Regulaminu postępowania przed Sądem (zwany dalej „Regulaminem”) poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że przepis ten nie dotyczy radców prawnych zatrudnionych na podstawie umowy o pracę zawartej ze stroną postępowania przed Sądem.

               Po drugie, zarzut naruszenia art. 67 ustęp 1 TFUE w związku z art. 113 Regulaminu poprzez brak poszanowania odmiennego systemu prawa 1 tradycji prawnej Państwa Członkowskiego i odrzucenie skargi na skutek uznania, że radcom prawnym pozostającym w stosunku pracy przysługuje mniejszy stopień niezależności niż ten, z jakiego korzysta radca prawny prowadzący działalność w ramach niezależnej od klienta kancelarii.

               Po trzecie, zarzut naruszenia art. 5 ust. 1 i 2 Traktatu o Unii Europejskiej („TUE”) w związku z art. 4 ust 1 TUE oraz w związku z art. 113 Regulaminu poprzez uznanie, że przepisy Traktatów umożliwiają różnicowanie zakresu uprawnień radców prawnych w zakresie reprezentacji przed Sądem w sytuacji, gdy prawo Państwa Członkowskiego takiego różnicowania nie przewiduje, a kompetencje w tym zakresie nie zostały przyznane Unii w Traktatach.

               Po czwarte, zarzut naruszenia art. 5 ust. 4 TUE w związku z art. 113 Regulaminu poprzez przyjęcie, że odmówienie radcom prawnym pozostającym w stosunku pracy prawa do reprezentowania strony postępowania przed Sądem jest konieczne dla osiągnięcia celów Traktatów.

               Po piąte, zarzut naruszenia procedury poprzez brak wystarczającego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia.


title: Sprawa F-72/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 21 września 2015 r. – Anagnostu i in./Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu (2010) i (2011) — Mnożniki odniesienia — Artykuł 6 ust. 2 regulaminu pracowniczego — Przepisy przejściowe na okres od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 30 kwietnia 2011 r. — Artykuł 9 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego — Ustalenie progów awansu — Nieumieszczenie na liście urzędników awansowanych — Interes prawny)

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/46

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 21 września 2015 r. – Anagnostu i in./Komisja
   (Sprawa F-72/11) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu (2010) i (2011) - Mnożniki odniesienia - Artykuł 6 ust. 2 regulaminu pracowniczego - Przepisy przejściowe na okres od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 30 kwietnia 2011 r. - Artykuł 9 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego - Ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego - Ustalenie progów awansu - Nieumieszczenie na liście urzędników awansowanych - Interes prawny))
   (2015/C 363/54)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Anastasios Anagnostu (Woluwe-Saint-Pierre, Belgia) i 24 innych skarżących (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: J. Currall, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji o ustaleniu progów awansu w postępowaniach w sprawie awansu za lata 2010 i 2011 w odniesieniu do grup zaszeregowania AD13 i AD14 a po drugie, stwierdzenie nieważności listy urzędników awansowanych do grup AD13 i AD14 w postępowaniu w sprawie awansu za 2010 r. oraz stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej Komisji w sprawie awansowania większej liczby innych urzędników do grup AD12 czy AD13.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 26 listopada 2010 r. w sprawie nieawansowania A. Antoulasa, D. Bruni, D. Nicolaidou-Kallergis i A. Xanthopoulosa.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa cztery dwudzieste piąte swoich kosztów postępowania i zostaje obciążona czterema dwudziestoma piątymi kosztów poniesionych przez skarżących.

               4)

               Skarżący, oprócz A. Antoulasa, D. Bruni, D. Nicolaidou-Kallergis i A. Xanthopoulosa, pokrywają dwadzieścia jeden dwudziestych piątych swoich kosztów postępowania i zostają obciążeni dwudziestoma jednymi dwudziestych piątych kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 290 z 1.10.2011, s. 20.


title: Sprawa T-209/06: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2006 r. — European Association of Im- and Exporters of Birds and live Animals i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/11

         Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2006 r. — European Association of Im- and Exporters of Birds and live Animals i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-209/06)
   (2006/C 249/28)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: European Association of Im- and Exporters of Birds and live Animals, Vereniging van Im- en Exporteurs van Vogels en Hobbydieren, Willem Plomp, prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Plomps Vogelhandel en Marinus Borgstein (przedstawciel: adwokat J. Wouters)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/522/WE z dnia 25 lipca 2006 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, będący stowarzyszeniami promującymi interesy importerów i eksporterów ptactwa i innych zwierząt domowych oraz importerami i eksporterami, między innymi, ptactwa, kwestionują decyzję Komisji 2006/522/WE (1).
   Skarżący twierdzą, że sporna decyzja nie jest konieczna, ponieważ istniejące przepisy o kwarantannie zapewniają odpowiednią ochronę.
   Podnoszą oni również, iż decyzja ta jest sprzeczna z zasadą ostrożności, ponieważ Komisja nie oparła się na możliwie najpełniejszych dowodach naukowych.
   Całkowity zakaz przywozu jest środkiem niewspółmiernym w świetle faktycznego kontekstu wydania decyzji, a w szczególności faktu zakażenia ptasią grypą ptaków pochodzących z Tajwanu.
   Skarżący argumentują poza tym, że Komisja nadużyła władzy oraz że rzeczywistym powodem rozszerzenia środków ochronnych było oczekiwanie Komisji na sprawozdanie panelu ds. zdrowia i dobrostanu zwierząt Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności.
   Podjęte działania mają ponadto charakter dyskryminujący, ponieważ drób jest wyłączony z ich zakresu przedmiotowego.

      (1)  Decyzja Komisji 2006/522/WE z dnia 25 lipca 2006 r. zmieniająca decyzje 2005/759/WE i 2005/760/WE dotyczące niektórych środków ochronnych w odniesieniu do wysoce zjadliwej grypy ptaków oraz przemieszczania niektórych żywych ptaków do Wspólnoty (notyfikowana jako dokument nr C(2006) 3303) (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. 2006 L 205, str. 28).


title: Sprawa T-350/07 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 grudnia 2007 r. — FMC Chemical i in. przeciwko Komisji (Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego — Dyrektywa 91/414/EWG — Wniosek o zawieszenie wykonania — Dopuszczalność — Brak pilnego charakteru)

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/23

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 grudnia 2007 r. — FMC Chemical i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-350/07 R)
   (Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego - Dyrektywa 91/414/EWG - Wniosek o zawieszenie wykonania - Dopuszczalność - Brak pilnego charakteru)
   (2008/C 37/36)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: FMC Chemical (Bruksela, Belgia), Arysta Lifescience SAS (Nogueres, Francja), Belchim Crop Protection NV (Londerzeel, Belgia), FMC Foret SA (Sant Cugat de Valles, Hiszpania), F&N Agro Slovensko spol. s.r.o. (Bratysława, Słowacja), F&N Agro Česká republika spol. s.r.o. (Praga, Republika Czeska), F&N Agro Polska sp. z o.o. (Warszawa, Polska) i FMC Corp. (Filadelfia, Pensylwania, Stany Zjednoczone) (Przedstawiciele: C. Mereu i K. Van Maldegem, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Parpala i B. Doherty, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji 2007/416/WE z dnia 13 czerwca 2007 r. dotyczącej niewłączenia karbofuranu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję (Dz.U. L 156, str. 30) do czasu wydania wyroku w sprawie głównej
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-550/11: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2011 r. — Assaad przeciwko Radzie

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/27

         Skarga wniesiona w dniu 19 października 2011 r. — Assaad przeciwko Radzie
   (Sprawa T-550/11)
   2011/C 370/45
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nizar Assaad (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: G. Martin, Solicitor, M. Lester i A. Sutton, Barristers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 843/2011 z dnia 23 sierpnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 218, s. 1) oraz decyzji wykonawczej Rady 2011/515/WPZiB z dnia 23 sierpnia 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 218, s. 20) w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego zostało dodane do wykazu zamieszczonego w załączniku do decyzji 2011/273/WPZiB z dnia 9 maja 2011 r. (1) oraz w załączniku II do rozporządzenia Rady (UE) nr 442/2011 z dnia 9 maja 2011 r. (2);

               —

               tytułem żądania ewentualnego, bez uszczerbku dla sformułowanego powyżej żądania głównego, wykreślenie słów „finansowanie bojówek Szabiha w prowincji Latakia” wpisanych do załącznika do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 843/2011 i decyzji wykonawczej Rady 2011/515/WPZiB oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez pozwaną przysługujących skarżącemu podstawowych praw człowieka do obrony oraz do skutecznej ochrony sądowej, jako że:

                           —

                           skarżący nie został uprzedzony o objęciu go spornymi środkami i nie został nawet poinformowany, gdy zaskarżone środki zostały ogłoszone;

                           —

                           stawiane mu zarzuty, ani propozycja objęcia go tymi środkami nie zostały podane do jego wiadomości i nie miał prawa do bycia wysłuchanym na procesie, w którym stawiane mu zarzuty mogłyby zostać należycie przedstawione, na zarzuty te mogłaby zostać udzielona odpowiedź i zarzuty te mogłyby zostać stosownie zbadane oraz

                           —

                           zaskarżone środki nie przewidują żadnej procedury podania do wiadomości skarżącego dowodów, na których oparta została decyzja o zamrożeniu aktywów, ani procedury umożliwiającej mu zajęcie stanowiska w przedmiocie tych dowód przed sądem kompetentnym w przedmiocie oceny stanowiska skarżącego i dowodów przeciwko niemu.

               2)

               Zarzut drugi oparty na twierdzeniu, że pozwana nie uzasadniła względem skarżącego w dostateczny sposób objęcia go wykazem, jako że:

                           —

                           skarżącemu nie wskazano żadnego powodu zanim zaskarżone środki zostały ogłoszone;

                           —

                           „powody objęcia wykazem” nie dostarczają skarżącemu dostatecznych informacji umożliwiających mu zrozumienie, dlaczego pozwana uważa, że skarżący powinien zostać objęty wykazem oraz

                           —

                           brak jest jakiejkolwiek wskazówki co do zakresu, w jakim skarżący miałby być odpowiedzialny za represje ludności cywilnej w Syrii.

               3)

               Zarzut trzeci oparty na twierdzeniu, że pozwana naruszyła, bez uzasadnienia i nieproporcjonalnie, prawa podstawowe skarżącego, w szczególności jego prawo do własności, wolność prowadzenia działalności gospodarczej, prawo do dobrego imienia i prawo do poszanowania życia prywatnego oraz rodzinnego, jako że:

                           —

                           zaskarżone środki mają znaczący i długotrwały wpływ na jego prawa podstawowe oraz

                           —

                           zaskarżone środki są nieuzasadnione w odniesieniu do skarżącego, a pozwana nie wykazała, że zamrożenie wszystkich aktywów oraz zakaz podroży stanowią najmniej dotkliwe środki gwarantujące realizację celu zgodnego z prawem, ani że szkoda i krzywda poniesione przez skarżącego i jego rodzinę są uzasadnione i proporcjonalne.

               4)

               Zarzut czwarty oparty na twierdzeniu, że decydując o zastosowaniu tych środków ograniczających wobec skarżącego pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie, jako że:

                           —

                           oczywiste jest, iż pozwana nie przeprowadziła żadnej oceny w odniesieniu do kwestii, czy skarżącego można rzeczywiście uznać za „odpowiedzialnego” za brutalne represje wobec ludności cywilnej Syrii;

                           —

                           ewentualnie, jeżeli taka ocena została przeprowadzona, w zakresie, w jakim skarżący może w ogóle zająć stanowisko w tej kwestii, pozwana popełniła błąd dochodząc do wniosku, że istnieje uzasadnienie dla objęcia skarżącego zaskarżonymi środkami.

      (1)  Decyzja Rady 2011/273/WPZiB z dnia 9 maja 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 121, s. 11)

      (2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 442/2011 z dnia 9 maja 2011 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 121, s. 1)