title: Sprawa C-527/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Midden-Nederland (Niderlandy) w dniu 5 października 2015 r. – Stichting Brein/Jack Frederik Wullems, działający również pod nazwą Filmspeler

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Midden-Nederland (Niderlandy) w dniu 5 października 2015 r. – Stichting Brein/Jack Frederik Wullems, działający również pod nazwą Filmspeler
   (Sprawa C-527/15)
   (2016/C 027/08)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Midden-Nederland

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Stichting Brein

      Strona pozwana: Jack Frederik Wullems, działający również pod nazwą Filmspeler

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29 (1) należy interpretować w ten sposób, że „publiczne udostępnienie” w rozumieniu tego przepisu zachodzi wówczas, gdy dana osoba sprzedaje produkt (odtwarzacz multimedialny), w którym zainstalowała add-ons (dodatki dla programu) zawierające hiperłącza do serwisów internetowych, w których utwory chronione prawami autorskimi takie jak filmy, seriale i programy na żywo zostały bezpośrednio udostępnione bez zgody podmiotów praw autorskich?

               2)

               Czy w tym kontekście dla odpowiedzi, jakiej należy udzielić na pytanie pierwsze, istotne jest:

                           —

                           że utwory chronione prawami autorskimi zostały już wcześniej rozpowszechnione w internecie za zgodą podmiotów praw autorskich lub zostały rozpowszechnione wyłącznie w formie usługi abonamentowej?

                           —

                           że add-ons zawierające hiperłącza do serwisów internetowych, w których chronione dzieła zostały bezpośrednio udostępnione bez zgody podmiotów praw autorskich, są powszechnie dostępne i również sami użytkownicy mogą je zainstalować na odtwarzaczu multimedialnym?

                           —

                           że publiczność może również bez odtwarzacza medialnego uzyskać dostęp do serwisów internetowych i co za tym idzie – do udostępnionych w nich bez zgody podmiotów praw autorskich utworów chronionych prawem autorskim?

               3)

               Czy art. 5 dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że nie mamy do czynienia z „legalnym korzystaniem” w rozumieniu ust. 1 lit. b) tego przepisu, w przypadku gdy końcowy użytkownik dokonuje tymczasowego zwielokrotnienia utworu chronionego prawem autorskim udostępnionego w drodze przesyłania strumieniowego w należącym do osoby trzeciej serwisie internetowym, w którym to serwisie chroniony utwór jest oferowany bez zgody podmiotu lub podmiotów praw autorskich?

               4)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy dokonanie przez końcowego użytkownika tymczasowego zwielokrotnienia utworu chronionego prawem autorskim udostępnionego w drodze przesyłania strumieniowego w należącym do osoby trzeciej serwisie internetowym oferującym ten utwór bez zgody podmiotu lub podmiotów praw autorskich jest zatem nie do pogodzenia z „trójstopniowym testem”, którego wymaga art. 5 ust. 5 dyrektywy 2001/29?

      (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s.10)


title: Sprawa T-378/06: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2006 r. — IMI i in. przeciwko Komisji

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/30

         Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2006 r. — IMI i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-378/06)
   (2007/C 20/46)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: IMI plc (Birmingham, Zjednoczone Królestwo), IMI Kynoch Ltd (Birmingham, Zjednoczone Królestwo), Yorkshire Fittings Limited (Leeds, Zjednoczone Królestwo), VSH Italia Srl (Bregnano, Włochy), Aquatis France SAS (La Chapelle St. Mesmin, Francja) oraz Simplex Armaturen + Fittings GmbH & Co. KG (Ravensburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Struys i D. Arts)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 lit. b) ust. 1 i 2 lit. b) ust. 2 decyzji Komisji z dnia 20 września 2006 r. zmienionej decyzją Komisji z dnia 29 września 2006 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/F-1/38.121 — Złącza — C(2006) 4180 wersja ostateczna);

               —

               ewentualnie, obniżenie grzywny nałożonej na skarżące oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące wnoszą o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 4180 wersja ostateczna z dnia 20 września 2006 r. w sprawie COMP/F-1/38.121 — Złącza, w której Komisja stwierdziła, że skarżące wraz z innymi przedsiębiorstwami naruszyły art. 81 WE i art. 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym poprzez ustalanie cen, uzgadnianie cenników, uzgadnianie zniżek i rabatów, uzgadnianie mechanizmu wprowadzania podwyżek cen, przydział rynków krajowych, przydział klientów oraz wymianę innych informacji handlowych.
   Na poparcie tej skargi skarżące podnoszą, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności i niedyskryminacji, ponieważ grzywna nałożona na skarżące w zaskarżonej decyzji jest nadmierna w porównaniu z wielkością spółek skarżących oraz z rozmiarem rynku właściwego, biorąc pod uwagę podejście Komisji w jej wcześniejszych decyzjach. Skarżące twierdzą, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie poprzez włączenie sprzedaży zaciskarek do rynku właściwego w celu oceny wagi naruszenia.
   Skarżące podnoszą następnie, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie poprzez uznanie, że skarżące nie udowodniły związku między porozumieniami europejskimi i tymi w Zjednoczonym Królestwie. Zdaniem skarżących Komisja przedstawiła niewystarczające uzasadnienie w tym względzie. Skarżące twierdzą ponadto, że Komisja naruszyła zasadę równego traktowania, odmawiając przyznania skarżącym obniżki ich grzywien z tytułu współpracy wykraczającej poza zakres komunikatu w sprawie współpracy (1) w związku z dostarczeniem dowodu na związek między kartelem europejskim i kartelem w Zjednoczonym Królestwie, podczas gdy przyznała ona spółce FRA.BO obniżkę grzywny na tej samej podstawie, z powodu dostarczenia dowodów na istnienie kartelu po przeprowadzeniu kontroli.
   Skarżące podnoszą następnie, że Komisja naruszyła art. 253 WE, ponieważ zaskarżona decyzja nie zawiera żadnego uzasadnienia w zakresie nałożenia dodatkowej grzywny w kwocie 2,04 mln EUR w odniesieniu do skarżących spółek Aquatis France i Simplex Amaturen + Fittings.
   Skarżące twierdzą wreszcie, że nakładając odrębne grzywny na Aquatis France i Simplex Amaturen + Fittings poza grzywną już nałożoną na ich poprzedników prawnych i obecne spółki dominujące, Komisja naruszyła zasadę ne bis in idem, według której nikt nie może dwa razy odpowiadać za to samo naruszenie.

      (1)  Komunikat Komisji dotyczący nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach dotyczących karteli (Dz.U. 2002, C 45, str. 3)


title: Sprawa T-590/15: Skarga wniesiona w dniu 12 października 2015 r. – Onix Asigurări/EIOPA

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/34

         Skarga wniesiona w dniu 12 października 2015 r. – Onix Asigurări/EIOPA
   (Sprawa T-590/15)
   (2015/C 414/45)
   Język postępowania: rumuński

      Strony

      Strona skarżąca: Onix Asigurări SA (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat M. Vladu)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (EIOPA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że strona pozwana zaniechała działania polegającego na wydaniu decyzji dotyczącej błędnego zastosowania przez l’Istituto per la Vigilanza sulle Assicurazioni [włoski organ monitorowania sektora ubezpieczeń] postanowień art. 40 ust. 6 dyrektywy Rady 92/49/EWG;

               —

               tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji komisji odwoławczej BOA 2015 001, a także decyzji prezesa EIOPA - 14-653 z dnia 6 czerwca 2014 r., potwierdzonej przez stanowisko EIOPA-14-653 z dnia 24 listopada 2014 r.;

               —

               stwierdzenie, że strona pozwana ponosi odpowiedzialność za szkodę wyrządzoną stronie skarżącej poprzez niewydanie przez stronę pozwaną decyzji, zgodnie z pkt 1, a także poprzez wydanie decyzji wymienionych w pkt 2.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 17 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010:

                           —

                           brak jest zgodnej z prawem decyzji wydanej przez stronę pozwaną w sprawie słuszności i zasadności wszczęcia postępowania wyjaśniającego;

                           —

                           decyzja prezesa EIOPA-14-267 z dnia 6 czerwca 2014 r. została wydana bez spełnienia warunków określonych w art. 39 ust. 1, 2, i 3 rozporządzenia;

                           —

                           uzasadnienie decyzji prezesa EIOPA-14-267 z dnia 6 czerwca 2014 r. nie ma związku z kwestiami dotyczącymi zasadności wszczęcia postępowania wyjaśniającego, ponieważ w rzeczywistości zawiera uwagi dotyczące środków proceduralnych, którymi dysponuje skarżąca przeciwko decyzji wydanej przez włoski organ krajowy.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia podstawowego wymogu proceduralnego w związku z decyzją komisji odwoławczej BOA 2015 001z dnia 3 sierpnia 2015 r. i z decyzją prezesa EIOPA-14-267 z dnia 6 czerwca 2014 r.

                           —

                           komisja odwoławcza wydała swoją decyzję bez zbadania zgodności z prawem i zasadności decyzji prezesa EIOPA-14-267 z dnia 6 czerwca 2014 r. i dokonała rozstrzygnięcia bez zbadania wszystkich informacji, które zostały jej przedstawione;

                           —

                           decyzja prezesa EIOPA-14-267 z dnia 6 czerwca 2014 r. została wydana bez spełnienia warunków przewidzianych w art. 39 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia i nie została uzasadniona przynajmniej w odniesieniu do istotnych kwestii podlegających badaniu.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący wystąpienia szkody materialnej i odnoszącej się do wizerunku poniesionej przez stronę skarżącą (spadek obrotów i zysku, niekorzystny wpływ na jej reputację), spowodowanej przez stronę pozwana w sposób bezpośredni i zamierzony, poprzez niewydanie decyzji, a także poprzez wydanie wyżej wymienionych decyzji, które są nieważne.


title: Sprawa T-375/08 P: Postanowienie Sadu Pierwszej Instancji z dnia 9 września 2009 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Decyzja Trybunału Obrachunkowego o odnowieniu mandatu sekretarza generalnego — Decyzja o nieawansowaniu skarżącego w ramach postępowania za 2004 r. — Odwołanie częściowo oczywiście niedopuszczalne i częściowo oczywiście bezzasadne)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/65

         Postanowienie Sadu Pierwszej Instancji z dnia 9 września 2009 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa T-375/08 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Decyzja Trybunału Obrachunkowego o odnowieniu mandatu sekretarza generalnego - Decyzja o nieawansowaniu skarżącego w ramach postępowania za 2004 r. - Odwołanie częściowo oczywiście niedopuszczalne i częściowo oczywiście bezzasadne)
   2009/C 267/117
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Bart Nijs (Bereldange, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci F. Rollinger i A. Hertzog)

      Druga strona postępowania: Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. Kennedy, J.-M. Stenier i G. Corstens, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej (izby drugiej) z dnia 26 czerwca 2008 r. wydanego w sprawie F-108/07 Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze) mające na celu uchylenie tego postanowienia.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Bart Nijs zostaje obciążony własnymi kosztami i kosztami poniesionymi w niniejszej instancji przez Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa F-55/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 25 czerwca 2015 r. – EE/Komisja (Służba publiczna — Członek personelu kontraktowego — Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony — Żądanie stwierdzenia nieważności — Procedura przedłużenia umowy — Artykuł 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Prawo do bycia wysłuchanym — Naruszenie — Żądanie odszkodowania — Krzywda)

text:
               3.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 254/24

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 25 czerwca 2015 r. – EE/Komisja
   (Sprawa F-55/14) (1)

   ((Służba publiczna - Członek personelu kontraktowego - Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony - Żądanie stwierdzenia nieważności - Procedura przedłużenia umowy - Artykuł 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Prawo do bycia wysłuchanym - Naruszenie - Żądanie odszkodowania - Krzywda))
   (2015/C 254/26)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: EE (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Tymen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i T. S. Bohr, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o nieprzedłużeniu ze skarżącą umowy, która to umowa powinna być zawarta na czas nieokreślony.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej o nieprzedłużeniu z EE umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego, przekazanej ustnie w dniu 14 października 2013 r., potwierdzonej pismem z dnia 31 października 2013 r. i uzasadnionej pismem z dnia 13 grudnia 2013 r.

               2)

               Zasądza się od Komisji Europejskiej na rzecz EE zapłatę kwoty 10  000 EUR.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez EE.

      (1)  Dz.U. C 421 z 24.11.2014, s. 59.


title: Sprawa T-93/08: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2008 r. — Republika Cypryjska przeciwko Komisji

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/29

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2008 r. — Republika Cypryjska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-93/08)
   (2008/C 142/52)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciel: P. Kliridis)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszenia EuropeAid/125671/C/SER/CY dotyczącego udzielenia zamówienia zatytułowanego„Technical Assistance on Crop Husbandry and Irrigation”, opublikowanego wyłącznie w języku angielskim w dniu 14 grudnia 2007 r. lub zbliżonej dacie na stronie internetowej http://ec.europa.eu/europaid/tender/data/ oraz stwierdzenie nieważności pkt 5 i 28.2 tego ogłoszenia;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca twierdzi, że sporne ogłoszenie o zamówieniu jest niezgodne z prawem z następujących powodów:

               —

               po pierwsze, publikując sporne ogłoszenie o zamówieniu Komisja przekroczyła lub naruszyła podstawę prawną swej decyzji, w szczególności rozporządzenie Rady (WE) nr 389/2006 z dnia 27 lutego 2006 r. ustanawiające instrument wsparcia finansowego w celu stymulowania rozwoju gospodarczego tureckiej wspólnoty cypryjskiej i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2667/2000 w sprawie Europejskiej Agencji Odbudowy (1),

               —

               po drugie ogłoszenie to jest sprzeczne lub niezgodne z art. 299 WE w brzmieniu zmienionym przez art. 19 aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej (2) (zwanego dalej „aktem o przystąpieniu z 2003 r.”) i z protokołem nr 10 w sprawie Cypru załączonym do aktu o przystąpieniu z 2003 r. (3), oraz

               —

               po trzecie, wspomniane ogłoszenie jest sprzeczne lub niezgodne z obowiązkami wynikającymi z przepisów obowiązującego prawa międzynarodowego i rezolucji 541(1983) i 550(1984) Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych,

               —

               po czwarte, wspomniane ogłoszenie jest sprzeczne lub niezgodne z zasadą lojalnej współpracy między instytucjami Unii Europejskiej i państwami członkowskimi, ustanowioną w art. 10 WE, oraz

               —

               po piąte, ogłoszenie to nie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym.

      (1)  Dz.U. L 65, str. 5.

      (2)  Dz.U. L 236, str. 33.

      (3)  Dz.U. L 236, str. 955.


title: Sprawa T-574/12: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2012 r. — PAN Europe i Stichting Natuur en Milieu przeciwko Komisji

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/22

         Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2012 r. — PAN Europe i Stichting Natuur en Milieu przeciwko Komisji
   (Sprawa T-574/12)
   2013/C 55/40
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) (Bruksela, Belgia) i Stichting Natuur en Milieu (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat F. Martens)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 16 października 2012 r. uznającej wnioski skarżących o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej rozporządzenia Komisji (WE) nr 149/2008 z dnia 29 stycznia 2008 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady poprzez ustanowienie załączników II, III i IV ustalających najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości dla produktów wymienionych w załączniku I do wymienionego rozporządzenia (Dz.U. L 58, s. 1) za dopuszczalne, ale bezzasadne;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jako jedyny zarzut naruszenie art. 11, 168, 169 i 191 TFUE, art. 7, 35 i 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 1, art. 14 ust. 2, art. 22–25 rozporządzenia (WE) nr 396/2005 (1), art. 5 i 7 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 (2) i art. 4 i 10 dyrektywy 91/414/EWG (3).

               —

               Skarżące kwestionują, by najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości zostały ustalone na najniższym osiągalnym poziomie zgodnym z dobrą praktyką rolną.

               —

               Dokumentacja nie została ich zdaniem oceniona w gruntowny sposób. Artykuły 22–25 rozporządzenia nr 396/2005 nie przewidują bowiem w ogóle procedury dogłębnej oceny kompletnej dokumentacji przewidzianej w ramach pierwotnego określania tymczasowych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości.

               —

               Tym samym nie uwzględniono kumulatywnego narażenia konsumentów.

               —

               W końcu duża liczba tymczasowych najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości przekracza standardy zdrowotne.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lutego 2005 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w żywności i paszy pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na ich powierzchni, zmieniające dyrektywę Rady 91/414/EWG (Dz.U. L 70, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. L 31, s. 1).

      (3)  Dyrektywa Rady z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, s. 1).


title: Sprawa C-500/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 16 września 2013 r. — Gmina Międzyzdroje przeciwko Ministrowi Finansów

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 16 września 2013 r. — Gmina Międzyzdroje przeciwko Ministrowi Finansów
   (Sprawa C-500/13)
   2013/C 367/39
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gmina Międzyzdroje

      Strona pozwana: Minister Finansów

      Pytanie prejudycjalne

   Czy w świetle art. 167, 187 i 189 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) oraz zasady neutralności, dopuszczalne są przepisy prawa krajowego takie jak art. 91 ust. 7 i ust. 7a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, ze zm.), które powodują, że w przypadku zmiany przeznaczenia dobra inwestycyjnego z wykonywania czynności niedających prawa do odliczenia podatku naliczonego na czynności umożliwiające skorzystanie z tego prawa, nie jest możliwa jednorazowa korekta, ale dokonuje się jej w ciągu 5 kolejnych lat, a w przypadku nieruchomości w ciągu 10 lat, licząc od roku, w którym dobra inwestycyjne zostały oddane do użyłkowania?

      (1)  Dz. U. L 347 s.1


title: Sprawa T-789/16: Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2016 r. – InvoiceAuction B2B/EUIPO (INVOICE AUCTION)

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/50

         Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2016 r. – InvoiceAuction B2B/EUIPO (INVOICE AUCTION)
   (Sprawa T-789/16)
   (2017/C 014/60)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: InvoiceAuction B2B GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: C. Jonas, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „INVOICE AUCTION” – zgłoszenie nr 13 821 095

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 sierpnia 2016 r. w sprawie R 2201/2015-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-471/11: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 6 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Łotwa) — Cido Grupa SIA przeciwko Valsts ieņēmumu dienests (Przystąpienie nowych państw członkowskich — Środki przejściowe — Produkty rolne — Cukier — Rozporządzenie (WE) nr 60/2004 — Stawka i podstawa wymiaru opłaty z tytułu nadmiernych zapasów)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/11

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 6 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Łotwa) — Cido Grupa SIA przeciwko Valsts ieņēmumu dienests
      (Sprawa C-471/11) (1)

      (Przystąpienie nowych państw członkowskich - Środki przejściowe - Produkty rolne - Cukier - Rozporządzenie (WE) nr 60/2004 - Stawka i podstawa wymiaru opłaty z tytułu nadmiernych zapasów)
      (2012/C 331/16)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd krajowy

      Augstākās tiesas Senāts

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Cido Grupa SIA

         Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Augstākās tiesas Senāts — Wykładnia art. 4 pkt 1 i art. 6 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 60/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiającego środki przejściowe w sektorze cukru w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz.U. L 9, s. 8) — Obliczanie opłaty z tytułu nadmiernych zapasów cukru przechowywanych przez przedsiębiorców — Pojęcia „danej ilości” i „tego produktu” w przypadku syropu cukrowego

         Sentencja

      Artykuł 6 ust. 3 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (WE) nr 60/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiającego środki przejściowe w sektorze cukru w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1667/2005 z dnia 13 października 2005 r., należy interpretować w ten sposób, że podstawą wymiaru opłaty z tytułu nadmiernych zapasów syropu cukrowego (kod CN 2106 90 59) jest ilość cukru białego (kod CN 1701 99 10) rzeczywiście występująca w tym produkcie, a stawką tej opłaty jest stawka należności celnej przywozowej dla cukru białego, powiększona o 1,21 EUR/100 kg.

         (1)  Dz.U. C 331 z 12.11.2011.


title: Sprawa C-131/12: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional – Hiszpania) – Google Spain SL, Google Inc. przeciwko Agencia de Protección de Datos (AEPD), Mario Costeja González (Dane osobowe — Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania tych danych — Dyrektywa 95/46/WE — Artykuły 2, 4, 12 i 14 — Przedmiotowy i terytorialny zakres stosowania — Wyszukiwarki internetowe — Przetwarzanie danych zawartych na stronach internetowych — Wyszukiwanie, indeksacja i przechowywanie tych danych — Odpowiedzialność operatora wyszukiwarki internetowej — Prowadzenie działalności gospodarczej na terenie państwa członkowskiego — Zakres obowiązków spoczywających na tym operatorze oraz praw przysługujących danej osobie — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuły 7 i 8)

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional – Hiszpania) – Google Spain SL, Google Inc. przeciwko Agencia de Protección de Datos (AEPD), Mario Costeja González
   (Sprawa C-131/12) (1)

   ((Dane osobowe - Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania tych danych - Dyrektywa 95/46/WE - Artykuły 2, 4, 12 i 14 - Przedmiotowy i terytorialny zakres stosowania - Wyszukiwarki internetowe - Przetwarzanie danych zawartych na stronach internetowych - Wyszukiwanie, indeksacja i przechowywanie tych danych - Odpowiedzialność operatora wyszukiwarki internetowej - Prowadzenie działalności gospodarczej na terenie państwa członkowskiego - Zakres obowiązków spoczywających na tym operatorze oraz praw przysługujących danej osobie - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 7 i 8))
   2014/C 212/04
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Nacional

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: – Google Spain SL, Google Inc.

      Strona pozwana: Agencia de Protección de Datos (AEPD), Mario Costeja González

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Audiencia Nacional (Hiszpania) – Wykładnia art. 2 lit. b) i d), art. 4 ust. 1 lit. a) i c), art. 12 lit. b) oraz art. 14 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, s. 31) oraz art. 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2000, C 364, s. 1) – Pojęcie prowadzenia działalności gospodarczej na terenie państwa członkowskiego – Istotne kryteria – Pojęcie „wykorzystania środków znajdujących się na terytorium państwa członkowskiego” – Ograniczone w czasie przechowywanie informacji indeksowanych przez wyszukiwarki– Prawo do usunięcia czy też zablokowania danych

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 lit. b) i d) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych należy interpretować w taki sposób, że po pierwsze, prowadzoną przez wyszukiwarki internetowe działalność, która polega na zlokalizowaniu informacji opublikowanych lub zamieszczonych w Internecie przez osoby trzecie, indeksowaniu ich w sposób automatyczny, czasowym przechowywaniu takich informacji i wreszcie udostępnianiu ich internautom w sposób uporządkowany zgodnie z określonymi preferencjami, w sytuacji gdy informacje takie zawierają dane osobowe, należy uznać za „przetwarzanie danych osobowych” w rozumieniu art. 2 lit. b) tej dyrektywy, oraz po drugie, że operatora tej wyszukiwarki internetowej należy uznać za „administratora” odpowiedzialnego za przetwarzanie danych w rozumieniu tego art. 2 lit. d).

               2)

               Artykuł 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy 95/46 należy interpretować w ten sposób, że przetwarzanie danych osobowych ma miejsce w ramach działalności gospodarczej prowadzonej przez administratora danych odpowiedzialnego za to przetwarzanie na terytorium danego państwa członkowskiego w rozumieniu tego przepisu, jeśli operator wyszukiwarki internetowej ustanawia w danym państwie członkowskim oddział lub spółkę zależną, których celem jest promocja i sprzedaż powierzchni reklamowych oferowanych za pośrednictwem tej wyszukiwarki, a działalność tego oddziału lub tej spółki zależnej jest skierowana do osób zamieszkujących to państwo.

               3)

               Artykuł 12 lit. b) oraz art. 14 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 95/46 należy interpretować w ten sposób, że ustanowione w tych przepisach normy są przestrzegane, a przewidziane w nich warunki rzeczywiście spełnione wówczas, gdy operator wyszukiwarki internetowej jest zobowiązany do usunięcia z wyświetlanej listy wyników wyszukiwania mającego za punkt wyjścia imię i nazwisko danej osoby linków do publikowanych przez osoby trzecie stron internetowych zawierających dotyczące tej osoby informacje, również w przypadku gdy to imię czy nazwisko czy też te informacje nie zostały uprzednio czy też jednocześnie usunięte z tych stron internetowych, i, w odpowiednim przypadku, nawet jeśli ich publikacja na tych stronach jest zgodna z prawem.

               4)

               Artykuł 12 lit. b) i art. 14 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 95/46 należy interpretować w taki sposób, że w ramach oceny tego, czy spełnione zostały warunki zastosowania tych przepisów, należy w szczególności przeanalizować kwestię, czy osoba, której dotyczą dane, ma prawo do tego, aby dana dotycząca jej informacja nie była już, w aktualnym stanie rzeczy, powiązana z jej imieniem i nazwiskiem poprzez listę wyświetlającą wyniki wyszukiwania mającego za punkt wyjścia to imię i nazwisko, przy czym stwierdzenie, iż takie prawo przysługuje, pozostaje bez związku z tym, czy zawarcie na tej liście wyników wyszukiwania danej informacji wyrządza szkodę tej osobie. Ponieważ osoba ta może, ze względu na przysługujące jej i przewidziane w art. 7 i 8 karty prawa podstawowe, zażądać, aby dana informacja nie była już podawana do wiadomości szerokiego kręgu odbiorców poprzez zawarcie jej na takiej liście wyników wyszukiwania, prawa te są co do zasady nadrzędne nie tylko wobec interesu gospodarczego operatora wyszukiwarki internetowej, lecz również wobec interesu, jaki ten krąg odbiorców może mieć w znalezieniu rzeczonej informacji w ramach wyszukiwania prowadzonego w przedmiocie imienia i nazwiska tej osoby. Taka sytuacja nie ma jednak miejsca, jeśli ze szczególnych powodów, takich jak rola odgrywana przez tę osobę w życiu publicznym, należałoby uznać, że ingerencja w prawa podstawowe tej osoby jest uzasadniona nadrzędnym interesem tego kręgu odbiorców polegającym na posiadaniu, dzięki temu zawarciu na liście, dostępu do danej informacji.

      (1)  Dz.U. C 165 z 9.06.2012.


title: Sprawa T-4/07: Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2007 r. — Sanofi-Aventis przeciwko OHIM — AstraZeneca

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/44

         Skarga wniesiona w dniu 5 stycznia 2007 r. — Sanofi-Aventis przeciwko OHIM — AstraZeneca
   (Sprawa T-4/07)
   (2007/C 42/77)
   Język, w którym została sporządzona skarga: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Sanofi-Aventis SA (Paryż, Francja) (przedstawiciel: R. Gilbey, avocat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: AstraZeneca AB (Södertälje, Szwecja)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 10 października 2006 r. w sprawie R 1302/2005-1 oraz podtrzymanie twierdzenia skarżącej, zgodnie z którym istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd odnośnie spornych znaków towarowych,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: AstraZeneca AB.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „EXANTIN” dla towarów z klasy 5 — zgłoszenie nr 2 694 115.

      Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca.

      Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: międzynarodowe i krajowe słowne znaki towarowe „ELOXATIN” i „ELOXATINE” dla towarów z klasy 5.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Izba Odwoławcza nie wskazała całego właściwego kręgu odbiorców oraz błędnie ustaliła stopnie przykładanej uwagi w poszczególnych grupach w ramach wskazanego właściwego kręgu odbiorców.
   Ponadto, Izba Odwoławcza nie zastosowała odpowiednich kryteriów przy porównywaniu towarów i nie dokonała całościowego porównania oznaczeń. W konsekwencji Izba Odwoławcza błędnie orzekła, że prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd nie występuje.


title: Sprawa C-377/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña (Hiszpania) w dniu 18 lipca 2011 r. — International Bingo Technology, S.A. przeciwko Tribunal Económico Regional de Cataluña (TEARC)

text:
               1.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 290/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña (Hiszpania) w dniu 18 lipca 2011 r. — International Bingo Technology, S.A. przeciwko Tribunal Económico Regional de Cataluña (TEARC)
   (Sprawa C-377/11)
   2011/C 290/03
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Superior de Justicia de Cataluña

      Strona skarżąca: International Bingo Technology, S.A.

      Strona pozwana: Tribunal Económico Regional de Cataluña (TEARC)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy do celów uznania za czynność opodatkowaną podatkiem VAT fakt dokonania przez graczy w bingo wpłaty części ceny plansz do gry w bingo odpowiadającej wygranym stanowi o tym, że gracz staje się autentycznym konsumentem towarów lub usług?

               2)

               Czy do celów ustalenia mianownika przy obliczaniu procentowej wartości proporcjonalnego odliczenia art. 11 część A ust. 1 lit. a) w związku z art. 17 ust. 5 i art. 19 ust. 1 szóstej dyrektywy (1) należy interpretować w ten sposób, że wprowadzają one tak wysoki stopień harmonizacji, iż nie pozwalają na to, by w poszczególnych państwach członkowskich przyjmowano zróżnicowane legislacyjne lub wynikające z orzecznictwa rozwiązania w kwestii włączenia do podstawy opodatkowania VAT części ceny plansz do gry w bingo przeznaczonej na wypłatę wygranych?

               3)

               Czy do celów ustalenia mianownika przy obliczaniu procentowej wartości proporcjonalnego odliczenia art. 11 część A ust. 1 lit. a) w związku z art. 17 ust. 5 i art. 19 ust. 1 szóstej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że przepisy te stoją na przeszkodzie istnieniu orzecznictwa krajowego, które w przypadku gry w bingo włącza do podstawy opodatkowania VAT kwoty odpowiadające kwocie wygranych, wpłacone przez poszczególnych graczy z racji zakupu plansz do gry?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1, Polskie wydanie specjalne: Rozdział 09 Tom 01 s. 23)


title: Sprawa C-386/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 19 maja 2010 r. w sprawie T-21/05 Chalkor AE Epexergasias Metallon przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 30 lipca 2010 r. przez Chalkor AE Epexergasias Metallon

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/21

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 19 maja 2010 r. w sprawie T-21/05 Chalkor AE Epexergasias Metallon przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 30 lipca 2010 r. przez Chalkor AE Epexergasias Metallon
      (Sprawa C-386/10 P)
      ()
      (2010/C 288/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Chalkor AE Epexergasias Metallon (przedstawiciel: I. Forrester QC)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie w całości lub w części wyroku Sądu Pierwszej Instancji w zakresie w jakim oddala on żądanie Halcor stwierdzenia nieważności art. 1 decyzji;

                  —

                  zniesienie grzywny lub obniżenie jej kwoty albo zastosowanie innych stosownych środków;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Strona wnosząca odwołanie twierdzi, że zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony z następujących powodów:

                  a)

                  Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo ograniczając zakres kontroli sądowej. Sąd nie uwzględnił podstawowej kwestii czy grzywna wymierzona Halcor była stosowna, słuszna i proporcjonalna w stosunku do wagi i czasu trwania zachowania niezgodnego z prawem;

                  b)

                  Sąd Pierwszej Instancji naruszył zasadę równego traktowania. Mimo że Sąd słusznie orzekł, że Komisja naruszyła zasadę równego traktowania traktując Halcor i inne przedsiębiorstwa w sposób jednakowy, podczas gdy takie traktowanie nie było obiektywnie uzasadnione, naruszał tę zasadę w dalszym toku postępowania;

                  c)

                  Grzywna orzeczona przez Sąd Pierwszej Instancji została ustalona w sposób nieracjonalny i arbitralny;

                  d)

                  Zaskarżony wyrok nie zawiera odpowiedniego uzasadnienia zastosowanej wobec Halcor grzywny.


title: Sprawy połączone C-387/15 i C-388/15: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 21 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Belgia) – Hilde Orleans, Rudi Van Buel, Marina Apers (C-387/15) i Denis Malcorps, Myriam Rijssens, Guido Van De Walle (C-388/15)/Vlaams Gewest (Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych — Specjalne obszary ochrony — Teren Natura 2000 „Estuarium rzek Escaut i Durme od granicy niderlandzkiej do Gandawy” — Rozbudowa obszaru portowego — Ocena skutków planu lub przedsięwzięcia dla chronionego terenu — Urzeczywistnienie się szkodliwych skutków — Wcześniejsze, ale jeszcze niezakończone utworzenie strefy typu odpowiadającego zniszczonej części — Zakończenie po przeprowadzeniu oceny — Artykuł 6 ust. 3 i 4)

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/8

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 21 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Belgia) – Hilde Orleans, Rudi Van Buel, Marina Apers (C-387/15) i Denis Malcorps, Myriam Rijssens, Guido Van De Walle (C-388/15)/Vlaams Gewest
   (Sprawy połączone C-387/15 i C-388/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych - Specjalne obszary ochrony - Teren Natura 2000 „Estuarium rzek Escaut i Durme od granicy niderlandzkiej do Gandawy” - Rozbudowa obszaru portowego - Ocena skutków planu lub przedsięwzięcia dla chronionego terenu - Urzeczywistnienie się szkodliwych skutków - Wcześniejsze, ale jeszcze niezakończone utworzenie strefy typu odpowiadającego zniszczonej części - Zakończenie po przeprowadzeniu oceny - Artykuł 6 ust. 3 i 4))
   (2016/C 343/11)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hilde Orleans, Rudi Van Buel, Marina Apers (C-387/15) i Denis Malcorps, Myriam Rijssens, Guido Van De Walle (C-388/15)

      Strona pozwana: Vlaams Gewest

      przy udziale: Gemeentelijk Havenbedrijf Antwerpen

      Sentencja

   Artykuł 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory należy interpretować w ten sposób, że środki zawarte w planie lub przedsięwzięciu, które nie są bezpośrednio związane z zagospodarowaniem terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty lub konieczne do jego zagospodarowania, przewidujące przed urzeczywistnieniem się szkodliwych skutków na typ siedliska przyrodniczego występującego na tym terenie utworzenie w przyszłości strefy tego typu, którego zakończenie nastąpi jednak po przeprowadzeniu oceny istotnego ewentualnego niekorzystnego wpływu na integralność tego terenu, nie mogą być brane pod uwagę przy tej ocenie. Środki takie mogą być w danym wypadku uznane za „środki kompensujące” w rozumieniu ust. 4 tego artykułu, o ile spełnione są przesłanki przewidziane w tym przepisie.

      (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015.


title: Sprawa T-146/11: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2011 r. — Yoro przeciwko Radzie

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/25

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2011 r. — Yoro przeciwko Radzie
   (Sprawa T-146/11)
   2011/C 130/50
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Claude Yoro (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: adwokat G. Collard)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że w odniesieniu do strony skarżącej, Claude’a YORA, rozporządzenie Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. oraz decyzja Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2001 r., opublikowane w dniu 15 stycznia 2011 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, nie mają podstaw faktycznych.

               —

               w konsekwencji,

                           —

                           stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. i decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2001 r.,

                           —

                           subsydiarnie, nakazanie, by nazwisko Claude’a YORA, zostało usunięte z wykazów załączonych do ww. rozporządzenia i ww. decyzji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez stronę skarżącą są co do zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-137/11 Guiai Bi Poin przeciwko Radzie lub do nich podobne


title: Sprawa F-119/14: Skarga wniesiona w dniu 24 października 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/56

         Skarga wniesiona w dniu 24 października 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-119/14)
   (2015/C 007/71)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

      Strona pozwana: Komisja

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji kończącej postępowanie w sprawie powołania skarżącej na urzędnika wszczęte w następstwie wpisania jej na listę rezerwy kadrowej, po tym, jak poinformowano ją, że zainteresowana dyrekcja generalna wyraziła zgodę na jej zatrudnienie, i po tym, jak uznano, że jej doświadczenie zawodowe nie jest wystarczające.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 17 grudnia 2013 r., na podstawie której dyrekcja generalna Zasoby Ludzkie i Bezpieczeństwo (DG HR) Komisji, działając jako organ powołujący (AIPN) odmówił zatrudnienia skarżącej jako urzędnika dyrekcji generalnej Sprawiedliwość i sprawy wewnętrzne (DG JUST);

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji AIPN z dnia 14 lipca 2014 r. oddalającej zażalenie wniesione przez skarżąca na decyzję AIPN z dnia 17 grudnia 2013 r.;

               —

               zasądzenie od pozwanej kwoty 26  132,85 EUR wraz z odsetkami za zwłokę oraz nakazanie uiszczenia składek na system emerytalny od września 2013 r.

               —

               zasądzenie od Komisji kwoty 1 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.


title: Sprawa T-131/05: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2005 r. przez Carlosa Andrésa i innych przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/32

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2005 r. przez Carlosa Andrésa i innych przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu
   (Sprawa T-131/05)
   (2005/C 132/58)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 21 marca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Carlosa Andrésa, zamieszkałego we Frankfurcie nad Menem i 8 innych (skarżących), reprezentowanych przez adwokatów Georges'a Vandersandena oraz Laurę Levi przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu.
   Skarżący wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności odcinków wypłaty wynagrodzenia dla skarżących z lipca 2004 r.

               —

               zasądzenie od pozwanej odszkodowania za wyrządzoną skarżącym szkodę, w tym zasądzenie na rzecz każdego ze skarżących 5 000 EUR z tytułu utraty — począwszy od dnia 1 lipca 2001 r. — siły nabywczej, zaległych wynagrodzeń w wysokości podwyżki wynagrodzenia skarżących o 1,86 % w okresie od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 30 czerwca 2002 r., o 0,92 % w okresie od dnia 1 lipca 2002 r. do dnia 30 czerwca 2003 r. oraz o 2,09 % w okresie od dnia 1 lipca 2003 r. do dnia 30 czerwca 2004 r. oraz zasądzenie odsetek od kwoty zaległego wynagrodzenia za okres od odpowiedniego dnia jego wymagalności do dnia jego rzeczywistej wypłaty. Ta stopa odsetek powinna zostać obliczona na podstawie stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowych, stosowanej w okresie właściwym dla wydarzeń będących podstawą sporu, powiększonej o dwa punkty.

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Przedmiotem niniejszej sprawy jest udokumentowana odcinkami wypłaty dla skarżących z lipca 2004 r. podwyżka wynagrodzenia, która zdaniem skarżących została przyznana z pominięciem obowiązku konsultacji z zatrudnionymi w Europejskim Banku Centralnym (EBC) metod obliczania dotyczących ogólnego dostosowywania wynagrodzeń, który to obowiązek został określony w porozumieniu zawartym pomiędzy partnerami społecznymi („memorandum of understanding”). Skarżący podważają to, że sporna podwyżka, przyznana w następstwie wydania przez Sąd wyroku z dnia 20 listopada 2003 r. w sprawie T-63/02 Cerafogli i Poloni przeciwko EBC (RecFP, str. IA-291 oraz II-1405) nie wywierała skutków wstecznych dla lat 2001, 2002 oraz 2003.
   Na poparcie swoich żądań przytaczają następujące zarzuty:

               —

               naruszenie tak art. 45 i 46 warunków zatrudnienia jak i „memorandum of understanding”, a także zasady dobrej administracji,

               —

               naruszenie obowiązku uzasadnienia, a także stwierdzenia w niniejszym przypadku oczywistego błędu w ocenie. W opinii skarżących nie ulega w tym względzie wątpliwości, że przy sporządzaniu tabel uzasadniających propozycję procentowej wysokości spornej podwyżki Bank zastosował niewłaściwą metodę obliczeniową,

               —

               naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.


title: Sprawa T-403/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 kwietnia 2008 r. — Belgia przeciwko Komisji

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/37

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 kwietnia 2008 r. — Belgia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-403/06) (1)

   (2008/C 142/69)

      Język postępowania: francuski

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa C-586/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 27 września 2012 r. w sprawie T-357/06 Koninklijke Wegenbouw Stevin przeciwko Komisji, wniesione w dniu 13 grudnia 2012 r. przez Koninklijke Wegenbouw Stevin BV

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/6

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 27 września 2012 r. w sprawie T-357/06 Koninklijke Wegenbouw Stevin przeciwko Komisji, wniesione w dniu 13 grudnia 2012 r. przez Koninklijke Wegenbouw Stevin BV
   (Sprawa C-586/12 P)
   2013/C 71/11
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Koninklijke Wegenbouw Stevin BV (przedstawiciel: E. Pijnacker Hordijk, advocaat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi od Trybunału o:

               —

               częściowe uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim Sąd orzekł w nim, że Komisja wykazała w dostatecznym — z punktu widzenia prawa — stopniu, że KWS pełniła rolę przywódcy kartelu, którego istnienie stwierdziła Komisja;

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności art. 1 lit. j) zaskarżonej decyzji (1) w zakresie, w jakim Komisja nałożyła na KWS grzywnę w wysokości 27,36 mln EUR;

               —

               ponowne określenie wysokości grzywny nałożonej na KWS, jako kwoty  mln EUR;

               —

               obciążenie Komisji określoną przez Trybunał częścią kosztów postępowania poniesionych przez KWS w pierwszej instancji oraz w postępowaniu odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty.
   Zarzut pierwszy
   W ramach pierwszego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi, że uwzględniając w spornym wyroku te same dowody w odniesieniu do dwóch pozwanych KWS i Shell Nederland Verkoop Maatschappij B.V. (zwanej dalej „SNV”) w różny sposób, bez jakiegokolwiek — czy tym bardziej przekonywującego — uzasadnienia, Sąd naruszył zasadę równego traktowania oraz podstawowy wymóg spójności rozstrzygnięć sądowych (skarga SNV stanowiła przedmiot wyroku Sądu z dnia 27 września 2012 r. w sprawie T-343/06), podczas gdy zgodnie z zaskarżoną decyzją KWS i SNV wspólnie pełniły w kartelu tę samą rolę.

               —

               Dokonaną przez Sąd ocenę rzekomej roli KWS i SNV jako przywódców i inicjatorów [kartelu] należy poddać ocenie uwzględniającej całokształt okoliczności: w swojej decyzji Komisja uznała, że KWS i SNV wspólnie przewodniczyły kartelowi.

               —

               Moc dowodowa wielu dowodów powołanych przez Komisję przeciwko KWS i SNV została przez Sąd oceniona w niemożliwy — z punktu widzenia prawa — do zaakceptowania, sprzeczny sposób.

               —

               W świetle powyższego ocena, w myśl której KWS jako jedyna pełniła rolę przywódcy kartelu dostawców asfaltu i przedsiębiorstw budowy dróg, nie może zostać utrzymana w mocy.

         Zarzut drugi
   W ramach drugiego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi, że orzekając w zaskarżonym wyroku, że dokonane przez Komisję podwyższenie grzywny o 50 %, w związku z pełnieniem przez KWS roli przywódcy i inicjatora [kartelu], jest dopuszczalne, mimo stwierdzenia, iż brak jest dostatecznych dowodów dla przyjęcia, że pełniła ona rolę inicjatora, Sąd naruszył zakaz postępowania w arbitralny sposób, zasadę równego traktowania oraz zasadę proporcjonalności.

               —

               Jako że ocena, iż KWS, jako jedynej, można przypisać pełnienie roli przywódcy [kartelu] nie może zostać utrzymana w mocy, to samo dotyczy podwyższenia kwoty grzywny.

               —

               Utrzymując w mocy dokonane przez Komisję podwyższenie kwoty grzywny, podczas gdy Komisja nie przedstawiła dostatecznych dowodów w odniesieniu do jednej z dwóch okoliczności uzasadniających podwyższenie kwoty grzywny, Sąd „nagradza” Komisję za niestaranne uzasadnienie zaskarżonej decyzji.

               —

               Zasada równości traktowania i zasada proporcjonalności stoją na przeszkodzie utrzymaniu przez Sąd w mocy podwyższenia kwoty grzywny w odniesieniu do KWS o 50 % (przynajmniej w pełnym zakresie), podczas gdy w równoległym postępowaniu w przedmiocie skargi w sprawie T-343/06 Sąd stwierdził w odniesieniu do SNV i in. nieważność takiego podwyższenia kwoty grzywny w całości.

               —

               W świetle powyższego podwyższenie kwoty grzywny, dokonane w stosunku do KWS, nie może zostać utrzymane w mocy.

      (1)  Decyzja Komisji C(2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. dotycząca postępowania na mocy art. 81 (WE) (sprawa COMP/F/38.456 — Asfalt (Niderlandy)).


title: Sprawa T-498/17: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Álvarez de Linera Granda/Komisja Europejska i SRB

text:
               2.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/16

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Álvarez de Linera Granda/Komisja Europejska i SRB
   (Sprawa T-498/17)
   (2017/C 330/21)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Pablo Álvarez de Linera Granda (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: E. Pastor Palomar, F. Arroyo Romero i N. Subuh Falero, abogados)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności adresowanej do Fondo de Reestructuración Ordenada Bancaria (hiszpańskiego Funduszu na rzecz Uporządkowanej Restrukturyzacji Banków, FROB) decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 7 czerwca 2017 r. (SRB/EES/2017/08) zatwierdzającej restrukturyzację w odniesieniu do Banco Popular Español,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español; oraz

               —

               stwierdzenie na podstawie art. 340 TFUE odpowiedzialności pozaumownej SRB i Komisji Europejskiej oraz nakazanie naprawienie szkody wyrządzonej stronie skarżącej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17, Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/SRB, T-481/17, Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/SRB, T-482/17, Comercial Vascongada Recalde/Komisja i SRB, T-483/17, García Suárez i in./Komisja i SRB, T-484/17, Fidesban i in./SRB oraz T-497/17, Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i SRB.
   Strona skarżąca podnosi w szczególności zarzut dopuszczenia się w niniejszym przypadku nadużycia władzy.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 kwietnia 2005 r. w sprawie T-2/03 Verein für Konsumenteninformation przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Wniosek dotyczący bardzo dużej liczby dokumentów — Całkowita odmowa dostępu — Obowiązek przeprowadzenia konkretnej i indywidualnej analizy — Wyjątki)

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/14

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 13 kwietnia 2005 r.
   w sprawie T-2/03 Verein für Konsumenteninformation przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Wniosek dotyczący bardzo dużej liczby dokumentów - Całkowita odmowa dostępu - Obowiązek przeprowadzenia konkretnej i indywidualnej analizy - Wyjątki)
   (2005/C 155/27)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-2/03, Verein für Konsumenteninformation, z siedzibą w Wiedniu (Austria), reprezentowane przez adwokata A. Klausera, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: S. Rating i P. Aalto, z siedzibą w Luksemburgu) popieranej przez Bank für Arbeit und Wirtschaft AG, z siedzibą w Wiedniu, reprezentowany przez adwokata H.-J. Niemeyera, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, oraz przez ÖsterreichischeVolksbanken AG, z siedzibą w Wiedniu, i Niederösterreichische Landesbank-Hypothekenbank AG, z siedzibą w Sankt Pölten (Austria), reprezentowane przez adwokatów R. Ronigera, A. Ablasser i W. Hemetsberger, mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 grudnia 2002 r., D (2002) 330472, dotyczącej wniosku o udzielenie dostępu do akt administracyjnych sprawy COMP/36.571/D-1, Banki austriackie — „klub Lombard”, Sąd Pierwszej Instancji (pierwsza izba w składzie powiększonym), w składzie: B. Vesterdorf, prezes, M. Jaeger, P. Mengozzi, M. E. Martins Ribeiro i I. Labucka, sędziowie, sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 13 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji D (2002) 330472 w sprawie wniosku o udzielenie dostępu do akt administracyjnych sprawy COMP/36.571/D-1, Banki austriackie — „klub Lombard”.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Każdy z interwenientów pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 55 z 8.3.2003


               19.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/36

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-2/15)
   (2015/C 92/10)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 21 stycznia 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Xaviera Lewisa i Janne Tysnes Kaasin, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, Rue Belliard 35, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1.

               Orzeczenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do włączenia do krajowego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 66he załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 104/2013 z dnia 4 lutego 2013 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 185/2010 w odniesieniu do kontroli bezpieczeństwa pasażerów i osób niebędących pasażerami za pomocą urządzeń do wykrywania śladowych ilości materiałów wybuchowych (ETD) w połączeniu z ręcznymi wykrywaczami metali (HHMD)), dostosowanego do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia, uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 7 Porozumienia EOG.

               2.

               Obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię przed dniem 9 września 2014 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 9 lipca 2014 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 104/2013 z dnia 4 lutego 2013 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 185/2010 w odniesieniu do kontroli bezpieczeństwa pasażerów i osób niebędących pasażerami za pomocą urządzeń do wykrywania śladowych ilości materiałów wybuchowych (ETD) w połączeniu z ręcznymi wykrywaczami metali (HHMD), przywołanego w pkt 66he załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanego do Porozumienia Protokołem 1 do tego Porozumienia i dostosowaniami sektorowymi w załączniku XIII („akt prawny”).

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 7 Porozumienia EOG poprzez niewłączenie tego aktu prawnego do krajowego porządku prawnego w wyznaczonym terminie.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 stycznia 2005 r. w sprawie C-125/04 (wniosek Commission de Litiges Voyages o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Guy Denuit, Betty Cordenier przeciwko Transorient - Mosaïque Voyages et Culture SA (Pytania prejudycjalne — Wystąpienie do Trybunału — Sąd krajowy w rozumieniu art. 234 WE — Sąd polubowny)

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 27 stycznia 2005 r.
   w sprawie C-125/04 (wniosek Commission de Litiges Voyages o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Guy Denuit, Betty Cordenier przeciwko Transorient - Mosaïque Voyages et Culture SA (1)

   (Pytania prejudycjalne - Wystąpienie do Trybunału - Sąd krajowy w rozumieniu art. 234 WE - Sąd polubowny)
   (2005/C 82/10)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-125/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez collège d'arbitrage de la Commission de Litiges Voyages (Belgia) postanowieniem z dnia 4 grudnia 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 8 marca 2004 r., w postępowaniu: Guy Denuit, Betty Cordenier przeciwko Transorient – Mosaïque Voyages et Culture SA, Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, N. Colneric i J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 27 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Trybunał nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania postawione przez collège d'arbitrage de la Commission de Litiges Voyages.

      (1)  Dz.U. C 156 z 12.06.2004.


title: Sprawa T-38/15: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2015 r. – Telecom Castilla La Mancha/Komisja

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/41

         Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2015 r. – Telecom Castilla La Mancha/Komisja
   (Sprawa T-38/15)
   (2015/C 089/50)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Telecom Castilla-La Mancha, SA (Toledo, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Buendía Sierra, A. Lamadrid de Pablo, A. Balcells Cartagena i M. Bolsa Ferruz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a w szczególności art. 1 decyzji, w zakresie, w jakim uznano w niej, że istnieje pomoc państwa niezgodna z rynkiem wewnętrznym;

               —

               uchylenie w konsekwencji nakazów odzyskania pomocy przewidzianych w art. 3 i 4 tej decyzji; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są tożsame z zarzutami i głównymi argumentami podniesionymi w sprawie T–36/15, HISPASAT/Komisja.


title: Sprawy połączone T-443/08 i T-455/08: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — Freistaat Sachsen i in. przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pomoc na rzecz portu lotniczego Lipsk/Halle — Finansowanie inwestycji związanych z budową nowego południowego pasa startowego — Decyzja uznająca pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem — Skarga o stwierdzenie nieważności — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność — Pojęcie przedsiębiorstwa — Pojęcie działalności gospodarczej — Infrastruktura lotniskowa)

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/24

         Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — Freistaat Sachsen i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-443/08 i T-455/08) (1)

   (Pomoc państwa - Pomoc na rzecz portu lotniczego Lipsk/Halle - Finansowanie inwestycji związanych z budową nowego południowego pasa startowego - Decyzja uznająca pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem - Skarga o stwierdzenie nieważności - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność - Pojęcie przedsiębiorstwa - Pojęcie działalności gospodarczej - Infrastruktura lotniskowa)
   2011/C 145/38
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Freistaat Sachsen (Niemcy) i Land Sachsen-Anhalt (Niemcy) (przedstawiciel: U. Soltész, adwokat) (sprawa T-443/08); Mitteldeutsche Flughafen AG (Lipsk, Niemcy) i Flughafen Leipzig-Halle GmbH (Lipsk) (przedstawiciel: M. Núñez-Müller, adwokat) (sprawa T-455/08)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Gross, B. Martenczuk i E. Righini, pełnomocnicy)

      Interwenientci popierający stronę skarżącą: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i B. Klein, pełnomocnicy); i Arbeitsgemeinschaft Deutscher Verkehrsflughäfen eV (ADV) (przedstawiciel: L. Giesberts, adwokat)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji 2008/948/WE z dnia 23 lipca 2008 r. w sprawie środków przyjętych przez Niemcy na rzecz firmy DHL i portu lotniczego Lipsk/Halle (Dz.U. L 346, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-443/08 i T-455/08 zostają połączone w celu wydania wyroku.

               2)

               Skarga w sprawie T-443/08 zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               3)

               Stwierdza się nieważność art. 1 decyzji Komisji 2008/948/WE z dnia 23 lipca 2008 r. w sprawie środków przyjętych przez Niemcy na rzecz firmy DHL i portu lotniczego Lipsk/Halle w zakresie, w jakim ustalono w nim na kwotę 350 mln EUR wysokość pomocy państwa, jaką Republika Federalna Niemiec zamierza przyznać na rzecz portu lotniczego Lipsk/Halle w celu budowy nowego południowego pasa startowego i związanej z nim infrastruktury lotniskowej.

               4)

               W pozostałym zakresie skarga w sprawie T-455/08 zostaje oddalona.

               5)

               Freistaat Sachsen i Land Sachsen-Anhalt zostają obciążone własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez Komisję w sprawie T-443/08.

               6)

               Mitteldeutsche Flughafen AG i Flughafen Leipzig-Halle GmbH zostają obciążone własnymi kosztami.

               7)

               Komisja zostaje obciążona własnymi kosztami poniesionymi w sprawie T-455/08.

               8)

               Republika Federalna Niemiec i Arbeitsgemeinschaft Deutscher Verkehrsflughäfen eV (ADV) ponoszą własne koszty w sprawach T-443/08 i T-455/08.

      (1)  Dz.U. C 237 z 20.12.2008.


title: Sprawa F-148/12: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2012 r. — ZZ przeciwko ECMNiN

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/30

         Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2012 r. — ZZ przeciwko ECMNiN
   (Sprawa F-148/12)
   2013/C 71/52
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: D. Abreu Caldas, S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal adwokaci)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (ECMNiN)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej sprawozdanie z oceny skarżącego za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2011 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 9 marca 2012 r. ustanawiającej sprawozdanie z oceny 2012, obejmujące okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2011 r.

               —

               w razie konieczności stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 26 października 2012 r. oddalającej zażalenie skarżącego mające na celu zmianę jego sprawozdania oceny 2012.

               —

               obciążenie ECMNiN kosztami postępowania.


title: Sprawa T-169/06: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2006 r. — Charlott przeciwko OHIM — Charlot (graficzny znak towarowy Charlott France Entre Luxe et Tradition )

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/31

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2006 r. — Charlott przeciwko OHIM — Charlot (graficzny znak towarowy „Charlott France Entre Luxe et Tradition”)
   (Sprawa T-169/06)
   (2006/C 212/56)
   Język skargi: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Charlott SARL (Chaponost, Francja) (Przedstawiciel: L. Conrad, avocat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Charlot — Confecções para Homens, Artigos de Lã e Outros SA (Lizbona, Portugalia)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 kwietnia 2006 r. (sprawa R 223/2005-2),

               —

               orzeczenie, że spółka Charlot — Confecções para Homens, Artigos de Lã e Outros SA nie dopełniła obowiązku ciążącego na niej na mocy art. 43 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94,

               —

               nakazanie OHIM dokonania rejestracji znaku towarowego zgłoszonego przez Charlott SARL,

               —

               obciążenie OHIM i innych uczestników, którzy przegrają sprawę, kosztami postępowania, a w szczególności kosztami podlegającymi zwrotowi w dniu 2 maja 1991 r. na podstawie art. 91 lit. b) regulaminu niniejszego sądu.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „Charlott France Entre Luxe et Tradition” dla towarów należących do klasy 25 — zgłoszenie nr 1 853 274
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Charlot — Confecções para Homens, Artigos de Lã e Outros SA
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Krajowy graficzny znak towarowy „Charlot” dla towarów należących do klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 43 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 oraz art. 22 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2868/95, ponieważ zdaniem skarżącej wnoszący sprzeciw nie dowiódł rzeczywistego używania znaku towarowego w poprzedzającym okresie pięciu lat i nie przedstawił informacji dotyczących intensywności faktycznego używania tego znaku towarowego.


title: Sprawa C-648/13: Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/25

         Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-648/13)
   2014/C 45/42
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez brak, niepełną bądź nieprawidłową transpozycję art.2 pkt 19, 20, 26 i 27; art.8 ust.l, art.9 ust.2., art.l0 ust.3 i art.ll ust.5; Załącznika V (pkt 1.3; 1.3.4; 1.3.5; 1.4 i 2.4.1) i Załącznika VII (część A pkt 7.2-7.10) dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (1), Rzeczpospolita Polska uchybiła jej zobowiązaniom wynikającym z tych przepisów oraz z art.24 tejże dyrektywy;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Artykuł 2 pkt 19, 20, 26 i 27

   Komisja zarzuca Rzeczpospolitej Polskiej niepoprawną i niepełną transpozycję definicji zawartych w art.2 pkt 19, 20, 26 i 27 dyrektywy 2000/60/WE.

      Artykuł 8 ust.1

   Komisja zarzuca Rzeczpospolitej Polskiej brak w polskich przepisach wymogów odpowiadających specyfikacji obszarów Natura 2000.

      Artykuł 9 ust.2

   Zdaniem Komisji, transpozycja przepisu art.9 ust.2 dyrektywy 2000/60/WE została dokonana w sposób niepełny lub nieprawidłowy, o ile to dotyczy obowiązku zawarcia w planach gospodarowania wodami w dorzeczach sprawozdania o planowanych krokach dla wdrożenia zwrotu kosztów, które przyczyniać się będą do osiągnięcia celów środowiskowych tej dyrektywy.

      Artykuł 10 ust.3

   Komisja uważa, że Rzeczpospolita Polska nie dokonała transpozycji obowiązku zawartego w art. 10 ust.3 dyrektywy 2000/60/WE, a transpozycja tego przepisu jest kluczowa dla realizacji celów dyrektywy wodnej.

      Artykuł 11 ust.5

   Komisja zarzuca Rzeczpospolitej Polskiej nieprawidlową transpozycję przepisu zawartego w art.11 ust.5 dyrektywy 2000/60/WE, ponieważ zakres stosowania odpowiednich polskich przepisów jest węższy niż w dyrektywie.

      Załącznik V

   Zdaniem Komisji niektóre punkty Załącznika V nie zostały transponowane do prawa polskiego w sposób satysfakcjonujący mimo dokonania w dużym zakresie transpozycji tego załącznika. Zarzut nieprawidlowej transpozycji dotyczy przede wszystkim zawarcia w planach gospodarowania wodami w obszarze dorzecza szacunków poziomu zaufania (pkt 1.3. 1.3.4 i 2.4.1), monitoringu siedlisk i gatunków na obszarach ochrony (pkt 1.3.5) oraz wyłączenia elementów hydromorfologicznych z klasyfikacji stanu wód (pkt 1.4.2).

      Załącznik VII

   Komisja zarzuca Rzeczpospolitej Polskiej nieprawidlową transpozycję pkt 7.2-7.10 części A tego załącznika z powodu tego, iż przpisy dotyczące programu wodno-środowiskowego kraju należy odróżnić od planów gospodarowania wodami w dorzeczu w rozumieniu Załącznika VII tej dyrektywy 2000/60/WE. Z tego powodu, zdaniem Komisji, powoływane przez władze polskie przepisy krajowe, będące transpozycją art. 11 dyrektywy, nie są wystarczające dla transpozycji wymogów pkt 7.2-7-10 Załącznika VII.

      (1)  Dz.U. L 327 s. 1; polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 05 P. 275.


title: Sprawa C-158/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven — Niderlandy) — Stichting ROM-projecten przeciwko Staatssecretaris van Economische Zaken (Fundusze strukturalne — Zwrot pomocy wspólnotowej w przypadku nieprawidłowości — Brak opublikowania i powiadomienia o warunkach przyznania pomocy — Niewiedza beneficjenta — Dobra wiara — Pewność prawa — Skuteczność — Artykuł 10 WE)

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/12

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven — Niderlandy) — Stichting ROM-projecten przeciwko Staatssecretaris van Economische Zaken
   (Sprawa C-158/06) (1)

   (Fundusze strukturalne - Zwrot pomocy wspólnotowej w przypadku nieprawidłowości - Brak opublikowania i powiadomienia o warunkach przyznania pomocy - Niewiedza beneficjenta - Dobra wiara - Pewność prawa - Skuteczność - Artykuł 10 WE)
   (2007/C 183/20)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   College van Beroep voor het bedrijfsleven
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Stichting ROM-projecten

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Economische Zaken
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — College van Beroep voor het bedrijfsleven — Wykładnia art. 6 decyzji Komisji C(95) 1753 z dnia 16 października 1995 r. w sprawie przyznania pomocy Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) i Europejskiego Fundusz Społecznego (EFS) na program operacyjny w ramach inicjatywy wspólnotowej MŚP na rzecz obszarów objętych celami nr 1 i 2 w Niderlandach — Bezwarunkowy i precyzyjny przepis wywierający bezpośrednie skutki mający moc obowiązującą wobec beneficjenta końcowego — Wykładnia art. 38 ust. 1 lit. h) rozporządzenia Rady (WE) z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiającego przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz.U. L 161, str. 1) — Nieodzyskanie pomocy w wyniku nieprawidłowości popełnionej wobec beneficjenta niepoinformowanego o decyzji Komisji
   Sentencja
   Jeżeli warunki przyznania pomocy finansowej przyznanej przez Wspólnotę państwu członkowskiemu są określone w decyzji o przyznaniu pomocy, lecz nie zostały ani opublikowane, ani podane do wiadomości beneficjenta końcowego pomocy przez to państwo członkowskie, prawo wspólnotowe nie stoi na przeszkodzie zastosowaniu zasady pewności prawa w celu wyłączenia nakazu zwrotu przez tego beneficjenta kwot wypłaconych nienależnie, pod warunkiem że zostanie wykazana jego dobra wiara. W takim przypadku dane państwo członkowskie może zostać pociągnięte do odpowiedzialności finansowej za nieodzyskane kwoty w celu uczynienia skutecznym prawa Wspólnoty do zwrotu kwoty pomocy.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006.


title: Sprawa C-333/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Braga (Portugalia) w dniu 1 czerwca 2017 r. – Caixa Económica Montepio Geral/Carlos Samuel Pimenta Marinho i in.

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Braga (Portugalia) w dniu 1 czerwca 2017 r. – Caixa Económica Montepio Geral/Carlos Samuel Pimenta Marinho i in.
   (Sprawa C-333/17)
   (2017/C 256/16)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Judicial da Comarca de Braga

      Strony w postępowaniu głównym

      Wierzycielka w postępowaniu egzekucyjnym: Caixa Económica Montepio Geral

      Dłużnicy w postępowaniu egzekucyjnym: Carlos Samuel Pimenta Marinho, Maria de Lurdes Coelho Pimenta Marinho, Daniel Pimenta Marinho, Vera da Conceição Pimenta Marinho

      Pytania prejudycjalne

   Czy prawo Unii – w mierze, w jakiej przyznaje obywatelom Unii prawo podstawowe do ochrony konsumenta, przewidziane w art. 38 [Karty praw podstawowych Unii Europejskiej], oraz prawo podstawowe do równości traktowania obywateli i przedsiębiorstw, przewidziane w art. 21 wspomnianej karty – stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu (jedynemu artykułowi dekretu z mocą ustawy nr 32765 z dnia 29 kwietnia 1943 r., który ustanawia wyjątek od ogólnej regulacji przewidzianej w art. 1143 kodeksu cywilnego) w zakresie, w jakim uregulowanie to przyznaje sektorowi bankowemu traktowanie odmienne od traktowania, któremu podlegają pozostali obywatele i przedsiębiorstwa, w odniesieniu do formy, w której musi być sporządzona umowa pożyczki, przewidując formę mniej sformalizowaną dla umów pożyczki zawieranych przez instytucje bankowe?


title: Sprawa C-188/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 75/442/EWG — Odpady — Ścieki domowe usuwane na terenach wiejskich poprzez szamba — Odpady nieobjęte inną legislacją — Brak transpozycji)

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-188/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 75/442/EWG - Odpady — Ścieki domowe usuwane na terenach wiejskich poprzez szamba - Odpady nieobjęte inną legislacją - Brak transpozycji)
   2009/C 312/09
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i D. Lawunmi, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciel: D. O’Hagan, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 4 i 7–14 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 194, s. 39), zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. (Dz.U. L 78, s. 32), w odniesieniu do ścieków domowych usuwanych na terenach wiejskich poprzez szamba — Odpady nieobjęte inną legislacją

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując — z wyjątkiem dotyczącym hrabstwa Cavan — wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do art. 4 i 8 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r., w odniesieniu do ścieków domowych, usuwanych na terenach wiejskich poprzez szamba przepływowe lub inne indywidualne systemy oczyszczania, Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Irlandia zostaje obciążona trzema czwartymi kosztów poniesionych przez Komisję Wspólnot Europejskich i pokrywa własne koszty.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokrywa jedną czwartą własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.


title: Sprawa T-565/08: Wyrok Sądu z dnia 11 września 2012 r. — Corsica Ferries France przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Sektor kabotażu morskiego — Usługa świadczona w ogólnym interesie gospodarczym — Test prywatnego inwestora w gospodarce rynkowej — Polityka społeczna państw członkowskich — Pomoc restrukturyzacyjna — Skutki wyroku stwierdzającego nieważność)

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/11

         Wyrok Sądu z dnia 11 września 2012 r. — Corsica Ferries France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-565/08) (1)

   (Pomoc państwa - Sektor kabotażu morskiego - Usługa świadczona w ogólnym interesie gospodarczym - Test prywatnego inwestora w gospodarce rynkowej - Polityka społeczna państw członkowskich - Pomoc restrukturyzacyjna - Skutki wyroku stwierdzającego nieważność)
   2012/C 343/14
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Corsica Ferries France SAS (Bastia, Francja) (przedstawiciele: S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Interwenientci popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo G. de Bergues oraz A.L. Vendrolini, a następnie G. de Bergues, N. Rouam oraz J. Rossi, pełnomocnicy) i Société nationale maritime Corse-Méditerranée (SNCM) SA, (przedstawiciele: A. Winckler oraz F.C. Laprévote, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2009/611/WE z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie środków pomocy C-58/02 (ex N 118/02), jakie Francja przyznała na rzecz Société Nationale Maritime Corse-Méditerranée (SNCM) (Dz.U. 2009, L 225, s. 180).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 akapity drugi i trzeci decyzji Komisji 2009/611/WE z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie środków pomocy C-58/02 (ex N 118/02), jakie Francja przyznała na rzecz Société Nationale Maritime Corse-Méditerranée (SNCM).

               2)

               Komisja pokrywa koszty poniesione przez skarżącą oraz koszty własne.

               3)

               Republika Francuska i SNCM pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa C-243/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 10 maja 2017 r. – Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP/António da Silva Rodrigues

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 10 maja 2017 r. – Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP/António da Silva Rodrigues
   (Sprawa C-243/17)
   (2017/C 256/04)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP

      Strona pozwana: António da Silva Rodrigues

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Od którego dnia oblicza się czteroletni okres przedawnienia przewidziany w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 2988/95 (1) w wypadku naruszeń jednorazowych (nieciągłych lub niepowtarzających się)?

               2)

               Czy w wypadku naruszenia nieciągłego lub niepowtarzającego się zastosowanie ma uregulowanie zgodnie z którym „w przypadku programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku biegnie do momentu ostatecznego zakończenia programu”?

               3)

               Czy zastosowanie ma również zasada przewidziana w art. 3 zgodnie z którą „upływ terminu przedawnienia następuje najpóźniej w dniu, w którym mija okres odpowiadający podwójnemu terminowi okresu przedawnienia, jeśli do tego czasu właściwy organ władzy nie wymierzył kary” w wypadku programu wieloletniego czyli że również wskazany w tym przepisie okres ulega przedłużeniu do dnia zakończenia wieloletniego programu?

               4)

               Czy wyrażenie „w przypadku programów wieloletnich okres przedawnienia w każdym przypadku biegnie do momentu ostatecznego zakończenia programu” oznacza że:

                           a)

                           do przedawnienia nigdy nie dochodzi przed ostatecznym zakończeniem wieloletniego programu?

                           b)

                           bieg terminu przedawnienia ulega zawieszeniu przez czas trwania programu czyli do jego ostatecznego zakończenia po czym jego bieg rozpoczyna się od owego momentu?

                           c)

                           termin przedawnienia nadal biegnie i w konsekwencji, mimo że chodzi o wieloletni program przedawnianie może nastąpić przed ostatecznym zakończeniem programu jeśli w międzyczasie upłynął dany termin?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. 1995, L 312, s. 1.


title: Sprawa T-178/14: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2014 r. – Friedrich Wilhelms-Hütte Eisenguss przeciwko Komisji

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/51

         Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2014 r. – Friedrich Wilhelms-Hütte Eisenguss przeciwko Komisji
   (Sprawa T-178/14)
   2014/C 142/65
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Friedrich Wilhelms-Hütte Eisenguss GmbH (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciele: H. Höfler, C. Kahle i V. Winkler, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszonej w drodze zaproszenia do zgłaszania uwag (Dz.U. 2014, C 37, s. 73) decyzji pozwanej o wszczęciu formalnego postępowania na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE w sprawie pomocy państwa SA.33995 C (2013) – Niemcy, wsparcie dla produkcji energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz zmniejszone dla przedsiębiorstw energochłonnych dopłaty na podstawie ustawy o energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca zasadniczo podnosi następujące zarzuty:

               1.

               Naruszenie podstawowych przepisów postępowania

                           —

                           Skarżąca w tym miejscu podnosi, że pozwana niewystarczająco uzasadniła zgodnie z art. 296 ust. 2 TFUE swoją decyzję w sprawie wszczęcia formalnego postępowania kontrolnego na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE. Decyzja wszczynająca postępowanie nie zawiera jakiejkolwiek odnośnej materialnej oceny, opartej na podstawach faktycznych i prawnych z punktu widzenia istnienia przesłanek pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

               2.

               Naruszenie traktatów

                           —

                           Skarżąca w tym miejscu podnosi, że decyzja Komisji wszczynająca postępowanie narusza art. 107 ust. 1 TFUE. W tym kontekście wyjaśnia, że Trybunał orzekł już w swoim wyroku z dnia 13 marca 2001 r. w sprawie C-379/98 PreussenElektra, Rec. 2001, s. I 2099, że Gesetz über den Vorrang erneuerbarer Energien (ustawa o energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych, zwana dalej „EEG”) nie przyznaje żadnej pomocy państwa. EEG obowiązuje nadal niezmiennie w swoim zasadniczym kształcie. W szczególności nie uległy zmianie aspekty istotne dla oceny z punktu widzenia pomocy państwa. To samo odnosi się względem decyzji pozwanej z dnia 22 maja 2002 r. (Dz.U. C 164, s. 5), mocą której pozwana stwierdziła, że EEG nie stanowi żadnej pomocy państwa.

                           —

                           Następnie skarżąca utrzymuje, że zmniejszenie dopłaty EEG nie spełnia przesłanek pomocy państwa zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE. W tym kontekście w szczególności twierdzi, że zmniejszenie dopłaty EEG nie stanowi żadnego przysporzenia, jakiego przedsiębiorstwo nie otrzymałoby w normalnych warunkach rynkowych, że nie posiada charakteru selektywnego, że w jej przypadku nie chodzi o pomoc przyznaną przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych oraz że nie prowadzi ani do zakłócenia konkurencji, ani nie ma negatywnego wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

               3.

               Zgodność ze wspólnym rynkiem

                           —

                           W wypadku, gdyby Sąd stanął na stanowisku, że ma miejsce pomoc państwa, to w myśl opinii skarżącej byłaby ona zgodna ze wspólnym rynkiem na podstawie art. 107 ust. 3 lit. b) i c) TFUE.


title: Sprawa T-20/15: Wyrok Sądu z dnia 14 kwietnia 2016 r. – Henkell & Co. Sektkellerei/EUIPO – Ciacci Piccolomini d’Aragona di Bianchini (PICCOLOMINI) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego PICCOLOMINI — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy PICCOLO — Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/27

         Wyrok Sądu z dnia 14 kwietnia 2016 r. – Henkell & Co. Sektkellerei/EUIPO – Ciacci Piccolomini d’Aragona di Bianchini (PICCOLOMINI)
   (Sprawa T-20/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego PICCOLOMINI - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy PICCOLO - Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 191/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Henkell & Co. Sektkellerei KG (Wiesbaden, Niemcy) (przedstawiciel: J. Flick, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Kusturovic i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Ciacci Piccolomini d’Aragona di Bianchini Società Agricola (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: F. Cecchi, P. Pozzi i F. Ghisletti Giovanni, adwokaci)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 października 2014 r. (sprawa R 2265/2013-1), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między Henkell & Co. Sektkellerei KG i Ciacci Piccolomini d’Aragona di Bianchini Società Agricola.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Henkell & Co. Sektkellerei KG zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) oraz przez Ciacci Piccolomini d’Aragona di Bianchini Società Agricola.

      (1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015.


title: Sprawa T-391/05: Skarga wniesiona w dniu  24 października 2005 r.  — Komisja przeciwko Reagecon Diagnostics

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/25

         Skarga wniesiona w dniu 24 października 2005 r. — Komisja przeciwko Reagecon Diagnostics
   (Sprawa T-391/05)
   (2005/C 330/60)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel: L. Flynn, pełnomocnik]

      Strona pozwana: Reagecon Diagnostics Ltd
   Żądania strony skarżącej

               —

               zobowiązanie strony pozwanej do zapłaty na rzecz Komisji:

                           —

                                       a)

                                       kwoty 169,658.65 euro (sto sześćdziesiąt dziewięć tysięcy sześćset pięćdziesiąt osiem euro sześćdziesiąt pięć centów), z czego kwota 161,953.99 euro stanowi należność główną, a kwota 7,704.66 euro stanowi odsetki za zwłokę naliczone do dnia 21 października 2005 r. według stopy procentowej w wysokości 5,53 %;

                           —

                                       b)

                                       kwoty 24,53714 euro za każdy dzień zwłoki, według stopy procentowej w wysokości 5,53 %, od dnia 16 listopada 2005 r. do dnia całkowitej zapłaty długu;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wspólnota Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską, zawarła ze stroną pozwaną umowę nr MAS3-CT-1998-0177 w ramach szczególnego programu badań, rozwoju technicznego i prezentacji w zakresie morskiej technologii i nauki, znanego pod nazwą „Program MAST III” (1). Umowa dotyczyła wdrożenia zespołowego projektu badawczego pod nazwą „Development and Test of an Innovative Ion Selective Electrodes Monitoring and Control System for Total Nitrogen in Marine Waters” (opracowanie i testowanie nowoczesnego systemu monitoringu i kontroli zawartości azotu w wodach morskich za pomocą elektrod jonoselektywnych), który miał być wykonany w terminie 24 miesięcy począwszy od dnia 1 grudnia 1998 r.
   Umowa przewidywała dokonanie przez Komisję wkładu finansowego do tego projektu, a w dniu 1 grudnia 1998 r. stronie pozwanej została wypłacona zaliczka w wysokości 268,000 ecu. W dniu 6 września 2000 r. dokonano kolejnej wypłaty zaliczki w wysokości 134,417 euro. Kwoty wypłacone stronie pozwanej przez Komisję wyniosły w sumie 402,417 euro.
   W dniach 24-25 września 2001 r. Komisja przeprowadziła kontrolę finansową umowy. Kontrola wykazała, że dotychczasowy wkład Komisji przekroczył 50 % kosztów projektu. Kontrola ujawniła również, że oświadczenie w sprawie kosztów złożone przez innego uczestnika projektu zostało, co nieprawidłowe, podpisane przez stronę pozwaną.
   Dnia 25 stycznia 2002 r. strona pozwana przedstawiła dodatkowe oświadczenie w sprawie kosztów za okres od 1 grudnia 1999 r. do 30 listopada 2000 r.
   Komisja przeprowadziła dwie niezależne oceny techniczne projektu oraz wymieniła ze stroną pozwaną pisma dotyczące wyników kontroli finansowej oraz wspomnianych ocen technicznych i wątpliwości wywołanych ich wynikami. W następstwie tego Komisja wystosowała do strony pozwanej notę obciążeniową, wzywającą do zwrotu kwoty 161,953.99 euro, stanowiącej różnicę między całkowitym kosztem, czyli 240,463.01, zatwierdzonym przez Komisję i całkowitą sumą wypłaconą dotychczas przez Komisję stronie pozwanej.
   W niniejszej skardze Komisja dochodzi zwrotu wyżej wymienionej kwoty, a także zapłaty należnych odsetek, zgodnie z prawem irlandzkim, które jest właściwe.

      (1)  Decyzja Rady nr 94/804/WE z dnia 23 listopada 1994 r., Dz.U. L 334 str. 59