title: Sprawa T-511/09: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2015 r. – Niki Luftfahrt/Komisja (Pomoc państwa — Pomoc na restrukturyzację przyznana przez Austrię grupie Austrian Airlines — Decyzja uznająca pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków — Prywatyzacja grupy Austrian Airlines — Określenie beneficjenta pomocy — Wytyczne dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw)

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/24

         Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2015 r. – Niki Luftfahrt/Komisja
   (Sprawa T-511/09) (1)

   ((Pomoc państwa - Pomoc na restrukturyzację przyznana przez Austrię grupie Austrian Airlines - Decyzja uznająca pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków - Prywatyzacja grupy Austrian Airlines - Określenie beneficjenta pomocy - Wytyczne dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw))
   (2015/C 213/43)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Niki Luftfahrt GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: H. Asenbauer i A. Habeler, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Martenczuk oraz K. Gross, działający w charakterze pełnomocników, wspierani przez adwokata G. Quardt, a następnie B. Martenczuk oraz R. Sauer, działający w charakterze pełnomocników, wspierani przez adwokatów G. Quardt oraz J. Lipinsky)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Austrii (przedstawiciele: C. Pesendorfer i M. Klamert, działający w charakterze pełnomocników); Deutsche Lufthansa AG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo H.-J. Niemeyer, H. Ehlers i M. Rosenberg, następnie H.-J. Niemeyer, H. Ehlers, C. Kovács i S. Völcker, adwokaci); Austrian Airlines AG (Wiedeń) (przedstawiciele: początkowo H.-J. Niemeyer, H. Ehlers i M. Rosenberg, następnie H.-J. Niemeyer, H. Ehlers i C. Kovács, adwokaci); oraz Österreichische Industrieholding AG (Wiedeń) (przedstawiciele: T. Zivny, P. Lewisch i H. Kristoferitsch, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2010/137/WE z dnia 28 sierpnia 2009 r. w sprawie pomocy państwa C 6/09 (ex N 663/08) – Austria Austrian Airlines – Plan restrukturyzacji (Dz.U. 2010, L 59, s. 1) uznającej za zgodną ze wspólnym rynkiem, z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków, pomoc na restrukturyzację przyznaną przez Republikę Austrii grupie Austrian Airlines w ramach przejęcia tej grupy przez grupę Lufthansa.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Niki Luftfahrt GmbH pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską, Österreichische Industrieholding AG, Deutsche Lufthansa AG i Austrian Airlines AG.

               3)

               Republika Austrii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa C-66/15: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 stycznia 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swoboda świadczenia usług — Pojazdy samochodowe — Wzięcie w najem lub w leasing pojazdu samochodowego przez rezydenta państwa członkowskiego od dostawcy mającego siedzibę w innym państwie członkowskim — Opodatkowanie tego pojazdu w momencie jego rejestracji w pierwszym państwie członkowskim — Pobranie całej kwoty opłaty rejestracyjnej)

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/15

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 stycznia 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Grecka
   (Sprawa C-66/15) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swoboda świadczenia usług - Pojazdy samochodowe - Wzięcie w najem lub w leasing pojazdu samochodowego przez rezydenta państwa członkowskiego od dostawcy mającego siedzibę w innym państwie członkowskim - Opodatkowanie tego pojazdu w momencie jego rejestracji w pierwszym państwie członkowskim - Pobranie całej kwoty opłaty rejestracyjnej))
   (2016/C 098/19)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Wasmeier i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: K. Boskovits i V. Karrá, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Republika Grecka, pobierając całą kwotę opłaty rejestracyjnej przewidzianej w jej ustawodawstwie w momencie rejestracji pojazdu branego w najem lub w leasing przez klienta zamieszkałego na jej terytorium od dostawcy mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, bez uwzględniania czasu trwania umowy najmu lub leasingu ani czasu wykorzystywania tego pojazdu na terytorium Republiki Greckiej, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 56 TFUE-62 TFUE.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Sprawa T-324/15: Postanowienie Sądu z dnia 10 maja 2016 r. – Volkswagen/EUIPO – Andrã (BAG PAX) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy BAG PAX — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 15 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej]

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/40

         Postanowienie Sądu z dnia 10 maja 2016 r. – Volkswagen/EUIPO – Andrã (BAG PAX)
   (Sprawa T-324/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy BAG PAX - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 15 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej])
   (2016/C 260/50)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat U. Sander)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H.Kunz, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był również, interwenient przed Sądem, dawniej BAGPAX Cargo Systems e.K.: Marvin Dominic Andrã (Saarlouis, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Dohmen)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 kwietnia 2015 r. (sprawa R 1971/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Volkswagen a BAGPAX Cargo Systems.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Volkswagen AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 270 z 17.8.2015.


title: Sprawa T-417/05: Skarga wniesiona w dniu  29 listopada 2005 r.  — Endesa przeciwko Komisji

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/20

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2005 r. — Endesa przeciwko Komisji
   (Sprawa T-417/05)
   (2006/C 22/38)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Endesa, S.A. [Przedstawiciele: adwokaci M. Merola, M. Odriozola, S. Baxter i M. Muñoz de Juan; J. Flynn, QC, Barrister]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Komisję w dniu 15 listopada 2005 r. w sprawie COMP/M.3986 Gas Natural przeciwko Endesa
   Zarzuty i główne argumenty
   Celem skargi jest stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 15 listopada 2005 r. uznającej, że publiczna oferta nabycia ogłoszona przez Gas Natural SDG, S.A w dniu 5 września 2005 r. z zamiarem nabycia 100 % udziałów w Endesa S.A. nie stanowi koncentracji o wymiarze wspólnotowym.
   Tytułem wstępnym skarżąca zarzuca popełnienie licznych uchybień proceduralnych. W tym względzie, po pierwsze, twierdzi ona, że zaskarżona decyzja powinna była zostać wydana przed wydaniem decyzji dotyczącej wniosku o odesłanie przewidzianego w art. 22 rozporządzenia o koncentracjach, biorąc pod uwagę, iż z brzmienia tego przepisu wynika, że decyzje dotyczące takich wniosków powinny dotyczyć koncentracji, które nie przekraczają progów ustanowionych w regulacji lub regulacjach krajowych i które nie mają wymiaru wspólnotowego.
   Po drugie, skarżąca zarzuca Komisji brak przejrzystości przeprowadzonego postępowania oraz wynikające z tego faktu naruszenie jej prawa do obrony.
   Skarżąca twierdzi wreszcie, że Komisja powinna była zwrócić się o zawieszenie postępowania krajowego toczącego się równolegle przed władzami krajowymi. Skarżąca jest zdania, że brak jakiegokolwiek wniosku w tym zakresie stanowi poważne uchybienie proceduralne z punktu widzenia podstawowych zasad rządzących systemem kontroli koncentracji.
   W odniesieniu do istoty sprawy skarżąca zarzuca naruszenie pewnych artykułów rozporządzenia (WE) nr 139/2004 (1) oraz wystąpienie oczywistych błędów w ocenie. W pierwszej kolejności twierdzi ona zatem, że decyzja stoi w sprzeczności z ustanowionymi w rozporządzeniu o koncentracjach przepisami dotyczącymi kompetencji, ponieważ zmierza ona do przesunięcia na Endesę ciężaru dowodu w zakresie określenia wspólnotowego wymiaru koncentracji, co jest oczywiście niezgodne z bezwzględnym charakterem przepisów ustanawiających wyłączne kompetencje Komisji.
   Skarżąca twierdzi następnie, że nie uwzględniając skonsolidowanych sprawozdań finansowych Endesy za ostatni rok księgowy, prawidłowo sporządzonych zgodnie ze wspólnotowymi normami dotyczącymi księgowości, obowiązującymi w momencie koncentracji (NIC/NIIF), Komisja naruszyła art. 5 rozporządzenia o koncentracjach, odstępując od swej dotychczasowej praktyki i naruszając zasady zawarte w komunikacie w sprawie obliczania obrotu.
   Skarżąca dodaje, że — w zakresie dotyczącym korekt rozpatrywanych w decyzji z punktu widzenia komunikatu w sprawie obliczania obrotu — wiele z tych korekt zostało dokonanych w ramach ścisłego stosowania obowiązujących przepisów wspólnotowych dotyczących księgowości i nie należy ich niesłusznie utożsamiać z korektami dokonywanymi na podstawie art. 5 rozporządzenia o koncentracjach. W każdym razie wszystkie korekty rozpatrywane w decyzji powinny były zostać uznane, gdyż ich celem jest określenie rzeczywistej wartości finansowej przedsiębiorstw stanowiących przedmiot koncentracji.
   Skarżąca twierdzi wreszcie, że decyzja błędnie określa wyłączne kompetencje Komisji, a zatem narusza zasadę pewności prawa i zagraża jednolitemu stosowaniu rozporządzenia o koncentracjach.

      (1)  Dz.U. L 24, str. 1.


title: Sprawy połączone C-358/13 i C-181/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 lipca 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – postępowania karne przeciwko Markusowi D. (C-358/13) i G. (C-181/14) (Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Dyrektywa 2001/83/WE — Zakres stosowania — Wykładnia pojęcia „produktu leczniczego”  — Zakres kryterium opartego na zdolności do zmiany funkcji fizjologicznych — Produkty na bazie roślin aromatycznych i kannabinoidów — Wyłączenie)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/19

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 lipca 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – postępowania karne przeciwko Markusowi D. (C-358/13) i G. (C-181/14)
   (Sprawy połączone C-358/13 i C-181/14) (1)

   ((Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Dyrektywa 2001/83/WE - Zakres stosowania - Wykładnia pojęcia „produktu leczniczego” - Zakres kryterium opartego na zdolności do zmiany funkcji fizjologicznych - Produkty na bazie roślin aromatycznych i kannabinoidów - Wyłączenie))
   2014/C 315/27
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w głównych postępowaniach karnych

   Markus D. (C-358/13) i G. (C-181/14)

      Sentencja

   Artykuł 1 pkt 2 lit. b) dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r., należy interpretować w ten sposób, że wyłącza on substancje, takie jak będące przedmiotem postępowań głównych, które wywierają skutki ograniczające się do zwykłej zmiany funkcji fizjologicznych, a nie są w stanie spowodować korzystnych skutków, bezpośrednich lub pośrednich, dla zdrowia ludzkiego, są spożywane wyłącznie w celu wywołania stanu odurzenia i w konsekwencji są szkodliwe dla zdrowia ludzkiego.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.

      Dz.U. C 212 z 7.7.2014.


title: Sprawa C-265/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 19 czerwca 2008 r. — Federutility i in. przeciwko Autorità per l'energia elettrica e il gas

text:
               13.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 19 czerwca 2008 r. — Federutility i in. przeciwko Autorità per l'energia elettrica e il gas
   (Sprawa C-265/08)
   (2008/C 236/09)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Federutility, Assogas, Libarna Gas spa, Collino Commercio spa, Sadori gas spa, Egea Commerciale, E.On Vendita srl, Sorgenia spa

      Strona pozwana: Autorità per l'energia elettrica e il gas
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 23 dyrektywy 2003/55/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r., który reguluje otwarcie rynku gazu, należy zgodnie z zasadami wynikającymi z Traktatu WE dokonywać w ten sposób, że przepis krajowy (i akty wykonawcze do tego przepisu), który po dniu 1 lipca 2007 r. zachowuje na rzecz krajowego urzędu regulacji uprawnienie określenia cen referencyjnych dostaw gazu ziemnego odbiorcom będącym gospodarstwami domowymi (stanowiącym nieokreśloną i niezdefiniowaną w grupach referencyjnych kategorię, która sama z siebie nie zakłada oceny trudnych socjalnie i finansowo sytuacji, mogących uzasadniać ustalenie rzeczonych cen referencyjnych), które przedsiębiorstwa zajmujące się dystrybucją i sprzedażą, w ramach zobowiązań z tytułu świadczenia usług o charakterze użyteczności publicznej, zobowiązane są zawrzeć w swej ofercie handlowej, jest niezgodny z tym artykułem dyrektywy i zasadami wspólnotowymi

               2)

               Czy też wykładni tego przepisu (ww. art. 23) w związku z art. 3 dyrektywy 2003/55/WE (który stanowi, że państwa członkowskie mogą w ogólnym interesie ekonomicznym, nałożyć na przedsiębiorstwa w sektorze gazowniczym, zobowiązania z tytułu świadczenia usług o charakterze użyteczności publicznej dotyczące, dla potrzeb niniejszego postępowania, ceny dostaw) należy dokonywać w ten sposób, że nie jest sprzeczny z przywołanymi przepisami wspólnotowymi przepis krajowy, który uwzględniając szczególną sytuację rynku, charakteryzującego się utrzymującym się brakiem „efektywnej konkurencji”, przynajmniej w sektorze sprzedaży hurtowej, przyznaje możliwość określania na drodze administracyjnej ceny referencyjnej gazu ziemnego, którą każdy sprzedawca w ramach usługi powszechnej ma obowiązkowo zawrzeć w ofertach handlowych proponowanych swoim odbiorcom będącym gospodarstwami domowymi, mimo że wszyscy odbiorcy powinni być uważani za „uprawnionych [do wyboru dostawcy]”.

      (1)  Dz.U. L 176, s. 57.


title: Sprawa T-4/17: Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2017 r. – Coedo Suárez/Rada

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/35

         Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2017 r. – Coedo Suárez/Rada
   (Sprawa T-4/17)
   (2017/C 078/48)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Coedo Suárez (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Sekretarza Generalnego Rady z dnia 4 marca 2016 r. oraz w razie potrzeby decyzji Sekretarza Generalnego Rady z dnia 27 września 2016 r. oddalającej zażalenie;

               —

               zasądzenie od pozwanej kwoty ustalonej ex aequo et bono na 5 000 EUR lub innej kwoty, którą Sąd uzna za sprawiedliwą, tytułem zadośćuczynienia, powiększonej o ustawowe odsetki za zwłokę na dzień ogłoszenia wyroku;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 78 akapit 5 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, ze względu na to, że Rada błędnie uznała pismo z dnia 20 listopada 2015 r. za zażalenie i uznała w konsekwencji, że jest ono niedopuszczalne. Ponadto wniosek o uznanie zawodowego podłoża niepełnosprawności z dnia 20 listopada 2015 r. również nie mógł zostać uznany za niedopuszczalny z powodu przekroczenia rozsądnego terminu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji i obowiązku staranności, ze względu na to, że poprzez oddalenie wniosku o uznanie zawodowego podłoża niepełnosprawności strony skarżącej z błędnych i niezgodnych z wypracowanymi w orzecznictwie zasadami, Rada wydłużyła czas trwania postępowania i w ten s sposób uchybiła zasadzie dochowania rozsądnego terminu, a szerzej zasadzie dobrej administracji.


title: Sprawa C-119/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Frisdranken Industrie Winters BV przeciwko Red Bull GmbH (Znaki towarowe — Dyrektywa 89/104/EWG — Artykuł 5 ust. 1 lit. b) — Napełnianie puszek opatrzonych już oznaczeniem podobnym do znaku towarowego — Świadczenie usługi na zlecenie i według wskazówek osoby trzeciej — Postępowanie sądowe właściciela znaku towarowego przeciwko usługodawcy)

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Frisdranken Industrie Winters BV przeciwko Red Bull GmbH
   (Sprawa C-119/10) (1)

   (Znaki towarowe - Dyrektywa 89/104/EWG - Artykuł 5 ust. 1 lit. b) - Napełnianie puszek opatrzonych już oznaczeniem podobnym do znaku towarowego - Świadczenie usługi na zlecenie i według wskazówek osoby trzeciej - Postępowanie sądowe właściciela znaku towarowego przeciwko usługodawcy)
   2012/C 39/03
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Frisdranken Industrie Winters BV

      Strona pozwana: Red Bull GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 5 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, s. 1). — Prawo właściciela zarejestrowanego znaku towarowego do sprzeciwienia się niezgodnemu z prawem używaniu jego znaku towarowego — Używanie oznaczenia — Napełnianie puszek opatrzonych już oznaczeniem jako świadczenie wykonywane na rzecz i na zlecenie osoby trzeciej — Towary przeznaczone wyłącznie na wywóz z terytorium Beneluksu lub poza Unię Europejską — Właściwy krąg odbiorców

      Sentencja

   Artykuł 5 ust. 1 lit. b) pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że usługodawca zajmujący się na zlecenie i według wskazówek osoby trzeciej napełnianiem opakowań dostarczonych mu przez tę osobę trzecią, która umieściła na nich uprzednio oznaczenie identyczne z oznaczeniem chronionym jako znak towarowy lub doń podobne, sam nie dokonuje w odniesieniu do tego oznaczenia używania, które może zostać zakazane na mocy tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 134 z 22.5.2010.


title: Sprawy połączone T-40/07 P-REV i T-62/07 P-REV P: Postanowienie Sądu z dnia 16 kwietnia 2012 r. — de Brito Sequeira Carvalho przeciwko Komisji (Postępowanie — Skarga o wznowienie postępowania — Nowa okoliczność — Brak — Niedopuszczalność)

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/21

         Postanowienie Sądu z dnia 16 kwietnia 2012 r. — de Brito Sequeira Carvalho przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-40/07 P-REV i T-62/07 P-REV P) (1)

   (Postępowanie - Skarga o wznowienie postępowania - Nowa okoliczność - Brak - Niedopuszczalność)
   2012/C 174/34
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: José António de Brito Sequeira Carvalho (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Boury)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o wznowienie postępowania w przedmiocie wyroku Sądu z dnia 5 października 2009 r. w sprawach połączonych T-40/07 P i T-62/07 P de Brito Sequeira Carvalho i Komisja przeciwko Komisji i de Brito Sequeiri Carvalho, dotychczas niepublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Skarga o wznowienie postępowania zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U C 82 z 14.4.2007.


title: Pełen skład Sądu

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/4

      Pełen skład Sądu
      (2010/C 288/05)
      W dniu 20 września 2010 r. Trybunał postanowił zgodnie z art. 32 § 1 akapit drugi regulaminu postępowania, że jeżeli w następstwie wyznaczenia rzecznika generalnego na mocy art. 17 regulaminu postępowania sędziowie są obecni w liczbie parzystej w pełnym składzie Sądu, wyznaczona uprzednio kolejność stosowana w okresie trzech lat, na jaki wybierani są prezesi izb złożonych z pięciu sędziów, zgodnie z którą prezes Sądu wyznacza sędziego który nie weźmie udziału w rozstrzyganiu sprawy, jest odwrotna do rangi jaką mają sędziowie stosownie do ich starszeństwa służbowego zgodnie z art. 6 regulaminu postępowania, chyba że tak wyznaczony sędzia jest sędzią sprawozdawcą. W tym ostatnim przypadku w wyznaczony zostanie sędzia kolejno najmłodszy rangą.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawach połączonych T-180/02 i T-113/03 Georgios Gouvras przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Przydzielenie — Oddelegowanie w interesie służby — Zmiana ze skutkiem retroaktywnym miejsca służbowego oraz związanych z nim uprawnień finansowych — Zwrot nienależnego świadczenia — Zasiłek na zagospodarowanie i dzienna dieta służbowa — Transfer części uposażeń poza miejsce służbowe)

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/18

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 15 lipca 2004 r.
   w sprawach połączonych T-180/02 i T-113/03 Georgios Gouvras przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Przydzielenie - Oddelegowanie w interesie służby - Zmiana ze skutkiem retroaktywnym miejsca służbowego oraz związanych z nim uprawnień finansowych - Zwrot nienależnego świadczenia - Zasiłek na zagospodarowanie i dzienna dieta służbowa - Transfer części uposażeń poza miejsce służbowe)
   (2004/C 239/37)
   Język postępowania: francuski
   W sprawach połączonych T-180/02 i T-113/03 Georgios Gouvras, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich zamieszkały w Bereldange (Luksemburg), reprezentowany przez J.-N. Louis, É. Marchal i A. Coolen, adwokatów, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Curral i L. Lozano Palacios, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mających za przedmiot:
   w sprawie T-180/02, uchylenie decyzji Komisji ustanawiającej, ze skutkiem retroaktywnym od dnia 1 listopada 2000 r. i na okres jego oddelegowania w interesie służby, jako miejsce służbowe skarżącego Ateny, znoszącej przysługujący mu dodatek z tytułu przesiedlenia i jego prawo do zwrotu kosztów corocznej podróży oraz wprowadzającej do jego wynagrodzenia współczynnik wyrównawczy dla Grecji, jak również decyzji nakazującej zwrot nienależnego świadczenia, oraz,
   w sprawie T-113/03, uchylenie decyzji Komisji odmawiającej skarżącemu zasiłku na zagospodarowanie i dziennych diet służbowych za okres jego oddelegowania w interesie służby do Aten oraz zasiłku na zagospodarowanie w związku z jego ponownym osiedleniem się w Luksemburgu, jak również decyzji ograniczającej do 35 % część jego uposażenia podlegającą transferowi do miejsca służbowego w Luksemburgu podczas okresu jego oddelegowania, Sąd (trzecia izba) w składzie: J. Azizi, prezes, M. Jaeger i F. Dehousse, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 15 lipca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Decyzja Komisji z dnia 30 kwietnia 2002 r. zostaje uchylona w zakresie, w jakim odmawia skarżącemu zasiłku na zagospodarowanie w związku z jego oddelegowaniem do Aten.

               2)

               W pozostałym zakresie żądania uchylenia przedstawione w sprawach T-180/02 i T-113/03 zostają oddalone.

               3)

               Komisja poniesie koszty własne oraz jedną trzecią kosztów skarżącego w obydwu sprawach.

               4)

               Skarżący poniesie dwie trzecie kosztów własnych w obydwu sprawach.

      (1)  Dz.U. C 191 z 10.8.2002.


title: Sprawa C-509/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Norte — Portugalia) — IPTM-Instituto Portuário e dos Transportes Marítimos przeciwko Navileme-Consultadoria Náutica, Lda, Nautizende — Consultadoria Náutica, Lda (Odesłanie prejudycjalne — Artykuły 52 TFUE i 56 TFUE — Swoboda świadczenia usług — Przyznawanie rekreacyjnej karty żeglarskiej — Przesłanka zamieszkiwania w państwie wydającym — Ograniczenia dla osób niebędących rezydentami — Ochrona bezpieczeństwa na morzu — Względy porządku publicznego)

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/13

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Norte — Portugalia) — IPTM-Instituto Portuário e dos Transportes Marítimos przeciwko Navileme-Consultadoria Náutica, Lda, Nautizende — Consultadoria Náutica, Lda
   (Sprawa C-509/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 52 TFUE i 56 TFUE - Swoboda świadczenia usług - Przyznawanie rekreacyjnej karty żeglarskiej - Przesłanka zamieszkiwania w państwie wydającym - Ograniczenia dla osób niebędących rezydentami - Ochrona bezpieczeństwa na morzu - Względy porządku publicznego)
   2014/C 93/20
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Central Administrativo Norte

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: IPTM-Instituto Portuário e dos Transportes Marítimos

      Strona pozwana: Navileme-Consultadoria Náutica, Lda, Nautizende — Consultadoria Náutica, Lda

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Central Administrativo Norte — Portugalia — Wykładnia art. 18, 20, 45, 52 i 62 TFUE — Dyskryminacja ze względu na przynależność państwową — Swobodny przepływ osób i swoboda świadczenia usług — Ograniczenia — Przepisy nakładające warunek zamieszkiwania na terytorium kraju w celu uzyskania rekreacyjnej karty żeglarskiej

      Sentencja

   Artykuły 52 TFUE i 56 TFUE powinny być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak sporne w postępowaniu głównym, które nakłada warunek zamieszkiwania na terytorium danego kraju na obywateli Unii Europejskiej zamierzających uzyskać rekreacyjną kartę żeglarską wydawaną przez to państwo członkowskie.

      (1)  Dz.U. C 32 z 2.2.2013.


title: Wyrok Trybunału z dnia 2 października 2015 r. w sprawie E-7/15 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Dyrektywa 2008/50/WE w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy – Dopuszczalne wartości niektórych substancji zanieczyszczających w powietrzu atmosferycznym – Plan ochrony jakości powietrza)

text:
               15.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 467/22

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 2 października 2015 r.
   w sprawie E-7/15
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Dyrektywa 2008/50/WE w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy – Dopuszczalne wartości niektórych substancji zanieczyszczających w powietrzu atmosferycznym – Plan ochrony jakości powietrza)
   (2016/C 467/09)
   W sprawie E-7/15 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii – SKARGA o stwierdzenie, że Królestwo Norwegii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy aktu, o którym mowa w pkt 14c załącznika XX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy), przekraczając dopuszczalne wartości dwutlenku siarki (SO2), pyłu zawieszonego (PM10) i dwutlenku azotu (NO2) w powietrzu atmosferycznym w niektórych strefach w Norwegii w okresie od 2008 do 2012 r. i nie przestrzegając określonego w tym akcie zobowiązania do opracowania planu ochrony jakości powietrza, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher, prezes (sędzia sprawozdawca), oraz sędziowie: Per Christiansen i Páll Hreinsson, wydał w dniu 2 października 2015 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że:

                           i)

                           przekraczając wartości dopuszczalne dla dwutlenku siarki (SO2) i pyłu zawieszonego (PM10) w powietrzu atmosferycznym w okresie od 2009 do 2012 r. w strefach NO3, NO4 i NO6, o czym mowa w art. 3 i 5 dyrektywy 1999/30/WE, obecnie w art. 13 dyrektywy 2008/50/WE,

                           ii)

                           przekraczając wartości dopuszczalne dla dwutlenku azotu (NO2) w powietrzu atmosferycznym w okresie od 2010 do 2012 r. w strefach NO1, NO3 i NO5, o czym mowa w art. 4 dyrektywy 1999/30/WE, obecnie art. 13 dyrektywy 2008/50, oraz

                           iii)

                           nie wypełniając zobowiązania do opracowania planu ochrony jakości powietrza określonego w art. 8 ust. 3 dyrektywy 96/62/WE, obecnie art. 23 dyrektywy 2008/50/WE, dla stref NO1, NO2, NO3, NO4 i NO5,
                           Królestwo Norwegii uchybiło swoim zobowiązaniom wynikającym z aktu prawnego, o którym mowa w pkt 14c załącznika XX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy).

               2.

               Obciąża Norwegię kosztami postępowania.


title: Sprawa C-299/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej. (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/18/WE — Uregulowanie krajowe przewidujące jedno postępowanie dla udzielenia zamówienia na określenie potrzeb i następującego po nim zamówienia na wykonanie — Zgodność z dyrektywą 2004/18/WE)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej.
   (Sprawa C-299/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/18/WE - Uregulowanie krajowe przewidujące jedno postępowanie dla udzielenia zamówienia na określenie potrzeb i następującego po nim zamówienia na wykonanie - Zgodność z dyrektywą 2004/18/WE)
   2010/C 24/13
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: D. Kukovec, G. Rozet i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (Przedstawiciele: G. de Bergues, J.-C. Gracia i J. — S. Pilczer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2, 28 i 31 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114) — Zastosowanie procedury negocjacyjnej bez publikacji ogłoszenia o zamówieniu w innych przypadkach niż przewidziane w dyrektywie 2004/18 — Rozróżnienie między objętym przepisami dyrektywy marchés de définition (zamówieniami na opracowanie projektu), a marchés d’exécution (zamówieniami na wykonanie robót budowlanych, dostaw i usług), które nie są objęte jej przepisami — Naruszenie zasad przejrzystości i równości traktowania

      Sentencja

               1)

               Poprzez przyjęcie i utrzymanie w mocy art. 73 i 74 IV kodeksu zamówień publicznych w brzmieniu nadanym mu dekretem nr 2006 975 z dnia 1 sierpnia 2006 r., w zakresie w jakim przepisy te przewidują procedurę udzielania marchés de définition (zamówienia na opracowanie projektu), która zezwala instytucji zamawiającej na udzielenie marché d’exécution (zamówienia na wykonanie robót budowlanych, dostaw i usług) jednemu z podmiotów wybranych w ramach pierwotnego marchés de définition w trybie przetargu ograniczonego do tych podmiotów Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 i 28 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Sprawa C-271/07: Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/13

         Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-271/07)
   (2007/C 211/24)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Alcover San Perdo i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że dokonując częściowej lub nieprawidłowej transpozycji art. 2 ust. 2-7 i 9-11, art. 3, art. 5, art. 6 ust. 1, art. 8, art. 9 ust. 3-6, art. 10, art. 12 ust. 2, art. 13 ust. 1 i ust. 2, art. 14 i art. 17 ust. 2 dyrektywy Rady 96/61/WE dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (1), a także załączników I i IV do tej dyrektywy, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W swej skardze Komisja zarzuca pozwanej dokonanie częściowej lub nieprawidłowej transpozycji, bądź też jej brak, w stosunku do kilku kluczowych przepisów dyrektywy 96/61. Skarga ta, skierowana przeciwko środkom przyjętym (lub też nie) przez region Walonii i region Brukseli-Stolicy, dotyczy zwłaszcza tego, iż przedmiotowe zakresy stosowania tych środków oraz dyrektywy nie pokrywają się oraz tego, że władzom regionalnym przyznano zbyt szerokie uprawnienia dyskrecjonalne w zakresie pozwoleń na eksploatację oraz okoliczności, w których ponowne rozpatrzenie lub aktualizacja warunków pozwolenia mają mieć miejsce.

      (1)  Dz.U. L 257, str. 26.


title: Sprawa F-29/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 kwietnia 2016 r. – Hill i in./Komisja

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/53

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 kwietnia 2016 r. – Hill i in./Komisja
   (Sprawa F-29/12) (1)

   (2016/C 191/78)
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 133 z 5.5.2012, s. 31.


title: Sprawa C-281/14 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 stycznia 2016 r. – Società per l'aeroporto civile di Bergamo-Orio al Serio SpA (SACBO) SpA/Komisja Europejska, Agencja Wykonawcza ds. Innowacyjności i Sieci (INEA) (Odwołanie — Transeuropejska sieć transportowa — Pomoc finansowa — Zamknięcie — Decyzja uznająca za niekwalifikowalne niektóre koszty i ustalająca rozliczenie końcowe — Artykuł 263 akapit czwarty TFUE — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt podlegający zaskarżeniu — Legitymacja procesowa — Osoba inna niż beneficjent pomocy)

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/6

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 stycznia 2016 r. – Società per l'aeroporto civile di Bergamo-Orio al Serio SpA (SACBO) SpA/Komisja Europejska, Agencja Wykonawcza ds. Innowacyjności i Sieci (INEA)
   (Sprawa C-281/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Transeuropejska sieć transportowa - Pomoc finansowa - Zamknięcie - Decyzja uznająca za niekwalifikowalne niektóre koszty i ustalająca rozliczenie końcowe - Artykuł 263 akapit czwarty TFUE - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt podlegający zaskarżeniu - Legitymacja procesowa - Osoba inna niż beneficjent pomocy))
   (2016/C 098/07)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Società per l'aeroporto civile di Bergamo-Orio al Serio SpA (SACBO) SpA (przedstawiciele: G. Greco, M. Muscardini i G. Carullo, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Hottiaux i E. Montaguti, pełnomocnicy, D. Gullo, avvocato), Agencja Wykonawcza ds. Innowacyjności i Sieci (INEA) (przedstawiciele: I. Ramallo, D. Silhol i Z. Szilvássy, pełnomocnicy, A. Lanzi i M. Bozzo, avvocati)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Società per l’aeroporto civile di Bergamo-Orio al Serio (SACBO) SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 292 z 1.9.2014.


title: Sprawy połączone C-106/09 P i C-106/09 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 listopada 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Government of Gibraltar i Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, przy udziale Królestwa Hiszpanii (C-106/09 P), Królestwo Hiszpanii przeciwko Government of Gibraltar oraz Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, przy udziale Komisji Europejskiej (C-107/09 P) (Odwołanie — Pomoc państwa — Selektywność przedmiotowa — Zasady opodatkowania — Gibraltar — Spółki typu offshore)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/2

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 listopada 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Government of Gibraltar i Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, przy udziale Królestwa Hiszpanii (C-106/09 P), Królestwo Hiszpanii przeciwko Government of Gibraltar oraz Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, przy udziale Komisji Europejskiej (C-107/09 P)
      (Sprawy połączone C-106/09 P i C-106/09 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Selektywność przedmiotowa - Zasady opodatkowania - Gibraltar - Spółki typu offshore)
      (2012/C 25/02)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Sprawa C-106/09 P

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i V. Di Bucci i N. Khan, pełnomocnicy)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Government of Gibraltar (przedstawiciele: J. Temple Lang, solicitor, M. Llamas, barrister i A. Petersen, advokat), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: I. Rao, pełnomocnik, D. Andersen, QC i M. Gray, barrister), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: N. Díaz Abad i J.M. Rodríguez Cárcamo, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający Government of Gibraltar oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej: Irlandia (przedstawiciele: D. O’Hagan, pełnomocnik i B. Doherty, barrister)

         Sprawa C-107/09 P

         Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: N. Díaz Abad i J.M. Rodríguez Cárcamo, pełnomocnicy)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, V. Di Bucci i N. Khan, pełnomocnicy), Government of Gibraltar (przedstawiciele: J. Temple Lang, solicitor, M. Llamas, barrister, i A. Petersen, advokat), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: I. Rao, pełnomocnik, D. Andersen, QC i M. Gray, barrister)

         Przedmiot

      Odwołania od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba w składzie powiększonym) z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawach połączonych T-211/04 i T-215/04 Government of Gibraltar i Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji, w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji 2005/261/WE z dnia 30 marca 2004 r. w sprawie systemu pomocy, który Zjednoczone Królestwo zamierza wdrożyć w stosunku do gibraltarskiej rządowej reformy podatku dochodowego od przedsiębiorstw (Pomoc państwa nr C 66/2002 ex (N 534/2002) — Zjednoczone Królestwo)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawach połączonych T–211/04 i T-215/04 Government of Gibraltar i Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji zostaje uchylony.

                  2)

                  Skarga wniesiona przez Government of Gibraltar i skarga wniesiona przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostają oddalone.

                  3)

                  Government of Gibraltar i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostają obciążone, poza własnymi kosztami, również kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską i Królestwo Hiszpanii w ramach postępowania odwoławczego, a także kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską w pierwszej instancji.

                  4)

                  Królestwo Hiszpanii i Irlandia jako interwenienci, którzy przyłączyli się do postępowania odpowiednio przed Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich i Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej, pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009


title: Sprawa T-141/17 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 marca 2017 r. – Amisi Kumba/Rada (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Środki ograniczające — Demokratyczna Republika Konga — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/24

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 marca 2017 r. – Amisi Kumba/Rada
   (Sprawa T-141/17 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Środki ograniczające - Demokratyczna Republika Konga - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2017/C 178/34)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Gabriel Amisi Kumba (Kasa-Vubu, Demokratyczna Republika Konga) (przedstawiciele: O. Okito i A. Ouannès, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot

   Wniosek złożony na podstawie art. 278 i 279 TFUE i mający na celu zawieszenie wykonania rozporządzenia Rady (UE) 2016/2230 z dnia 12 grudnia 2016 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1183/2005 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga (Dz.U. 2016, L 336 I, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-215/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu (Rzeczpospolita Polska) w dniu 9 maja 2011 r. — Iwona Szyrocka przeciwko Siger Technologie GmbH

text:
               23.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 219/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu (Rzeczpospolita Polska) w dniu 9 maja 2011 r. — Iwona Szyrocka przeciwko Siger Technologie GmbH
   (Sprawa C-215/11)
   2011/C 219/08
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Sąd Okręgowy we Wrocławiu

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Iwona Szyrocka

      Strona pozwana: Siger Technologie GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepis art. 7 Rozporządzenia nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z 12 grudnia 2006 r. ustanawiającego postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty (1) należy interpretować w ten sposób, że:

                           a)

                           reguluje on wyczerpująco wszelkie wymogi, jakim powinien odpowiadać pozew o wydanie europejskiego nakazu zapłaty, czy

                           b)

                           określa jedynie minimalne wymogi takiego pozwu, a w zakresie nieuregulowanym w tym przepisie do wymogów formalnych pozwu stosować należy przepisy prawa krajowego?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1b), czy w sytuacji, gdy pozew nie spełnia wymogów formalnych, które są przewidziane w prawie państwa członkowskiego (np. nie dołączono odpisu pozwu przeznaczonego dla strony przeciwnej lub nie wskazano wartości przedmiotu sporu), wezwanie powoda do uzupełnienia tych braków winno nastąpić w oparciu o przepisy prawa krajowego — zgodnie z art. 26 Rozporządzenia, czy też w trybie art. 9 Rozporządzenia?

               3)

               Czy przepis art. 4 Rozporządzenia nr 1896/2006 należy interpretować w ten sposób, iż wymienione w tym przepisie cechy roszczenia pieniężnego, tj. oznaczona wysokość oraz wymagalność roszczenia w chwili wniesienia pozwu o wydanie europejskiego nakazu zapłaty odnoszą się jedynie do roszczenia głównego, czy także do roszczenia o zapłatę odsetek za opóźnienie w płatności?

               4)

               Czy prawidłowa interpretacja art. 7 ust. 2 lit c) Rozporządzenia nr 1896/2006 oznacza, że w przypadku, gdy prawo państwa członkowskiego nie przewiduje automatycznego doliczania odsetek, to w postępowaniu o wydanie europejskiego nakazu zapłaty można obok roszczenia głównego dochodzić:

                           a)

                           wszystkich odsetek, w tym także tzw. odsetek otwartych (liczonych od dnia ich wymagalności wskazanego ściśle określoną datą do nieokreślonego datą dnia zapłaty, np. „od dnia 20 marca 2011 r. do dnia zapłaty”);

                           b)

                           tylko odsetek naliczonych od dnia ich wymagalności wskazanego ściśle określoną datą do dnia wniesienia pozwu lub do dnia wydania nakazu zapłaty;

                           c)

                           wyłącznie odsetek naliczonych od dnia ich wymagalności wskazanego ściśle określoną datą do dnia złożenia pozwu?

               5)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 4a) w jaki sposób, zgodnie z Rozporządzeniem nr 1896/2006, powinno zostać skonstruowane orzeczenie w zakresie odsetek w formularzu nakazu zapłaty?

               6)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 4b) — kto powinien wskazać wysokość kwoty odsetek — strona, czy Sąd z urzędu;

               7)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 4c) — czy strona ma obowiązek wskazania w pozwie wysokości wyliczonych odsetek?

               8)

               Czy jeżeli powód nie wyliczy odsetek żądanych do dnia wniesienia pozwu, czy wyliczenia takiego dokonać ma Sąd z urzędu, czy też Sąd powinien wówczas wezwać stronę do uzupełnienia braków pozwu w trybie art. 9 Rozporządzenia nr 1896/2006?

      (1)  Dz.U. L 399 s. 1


title: Sprawa T-629/15: Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2015 r. – Hako/OHIM (SCRUBMASTER)

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/47

         Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2015 r. – Hako/OHIM (SCRUBMASTER)
   (Sprawa T-629/15)
   (2016/C 016/56)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Hako GmbH (Bad Oldesloe, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Marx)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „SCRUBMASTER” – zgłoszenie nr 12 492 617

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1.09.2015 w sprawie R 2197/2014-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, włącznie z kosztami postępowania odwoławczego.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-173/17: Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2017 r. – TestBioTech/Komisja

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/31

         Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2017 r. – TestBioTech/Komisja
   (Sprawa T-173/17)
   (2017/C 161/44)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: TestBioTech eV (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: K. Smith, QC, oraz J. Stevenson, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 stycznia 2017 r., w której oddalono wniosek strony skarżącej o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej decyzji wykonawczych Komisji (UE) 2016/1215 (1), (UE) 2016/1216 (2) oraz (UE) 2016/1217 (3) z dnia 22 lipca 2016 r. zezwalających na wprowadzenie do obrotu na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 (4) (zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie genetycznie modyfikowanej żywności i pasz”) zmodyfikowanych genetycznie nasion soi odpowiednio FG 72, MON 87708 x MON 89788 oraz MON 87705 x MON 89788;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zasadniczo jeden zarzut dotyczący tego, że Komisja nie wywiązała się ze zobowiązań nałożonych na nią na mocy rozporządzenia w sprawie genetycznie modyfikowanej żywności i pasz, w szczególności w art. 14 i 16 tego rozporządzenia, gdyż nie przeprowadziła pełnych i odpowiednich ocen bezpieczeństwa przed zatwierdzeniem do wprowadzeniem do obrotu albo nie zapewniła skutecznego monitorowania po owym zatwierdzeniu.
   Komisja błędnie oparła się na prawie UE właściwym w zakresie kontroli pestycydów, gdyż prawo to nie normuje konkretnie organizmów zmodyfikowanych genetycznie.

      (1)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2016/1215 z dnia 22 lipca 2016 r. zezwalająca na wprowadzenie do obrotu, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady, produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję FG72 (MST-FGØ72–2), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Dz.U. 2016 L 199, s. 16).

      (2)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2016/1216 z dnia 22 lipca 2016 r. zezwalająca na wprowadzenie do obrotu, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady, produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję MON 87708 × MON 89788 (MON-877Ø8–9 × MON-89788–1), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (notyfikowana jako dokument nr C(2016) 4580) (Dz.U. 2016 L 199, s. 22).

      (3)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2016/1217 z dnia 22 lipca 2016 r. zezwalająca na wprowadzenie do obrotu, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady, produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję MON 87705 × MON 89788 (MON-877Ø5–6 × MON-89788–1), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Dz.U. 2016 L 199, s. 28)

      (4)  Rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (Dz.U. 2003 L 268, s. 1).


title: Sprawa T-406/09: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2009 r. — Donau Chemie przeciwko Komisji

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/32

         Skarga wniesiona w dniu 5 października 2009 r. — Donau Chemie przeciwko Komisji
   (Sprawa T-406/09)
   2009/C 312/53
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Donau Chemie AG (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: adwokaci S. Polster, W. Brugger i M. Brodey)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji Komisji K(2009) 5791 wersja ostateczna z dnia 22 lipca 2009 r. w sprawie COMP/39.396 — węglik wapnia i odczynniki na bazie magnezu dla przemysłów stalowego i gazowego, w zakresie w jakim dotyczy ona skarżącej,

               —

               tytułem żądania pomocniczego wyraźne i odpowiednie zmniejszenie wysokości grzywny nałożonej na skarżącą przez Komisję w zaskarżonej decyzji,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca zwraca się przeciwko decyzji Komisji K(2009) 5791 wersja ostateczna z dnia 22 lipca 2009 r. wydanej w sprawie COMP/39.396 — węglik glinu i odczynniki na bazie magnezu dla przemysłów stalowego i gazowego. W zaskarżonej decyzji na skarżącą i inne przedsiębiorstwa nałożono grzywnę z powodu naruszenia przez nie art. 81 WE i art. 53 Porozumienia EOG. Zdaniem Komisji skarżąca brała udział w trwałym naruszeniu mającym miejsce w sektorach węglika wapnia i magnezu na terytorium EOG i w ramach UE, w Hiszpanii, Portugalii, Irlandii i Zjednoczonym Królestwie, które to naruszenie polegało na podziale rynków, uzgodnieniach dotyczących ilości, podziale klienteli, ustalaniu cen i wymianie poufnych informacji gospodarczych dotyczących cen, klientów i poziomu sprzedaży.
   Celem uzasadnienia skargi skarżąca podnosi naruszenie traktatu WE i przepisów znajdujących zastosowanie przy jego wykonaniu, przedstawiając w szczególności następujące zarzuty:

               —

               niezgodne z prawem obliczenie podstawy grzywny i podlegającej ustaleniu na podstawie pkt 25 Wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien (1) dodatkowej kwoty grzywny,

               —

               niezgodne z prawem nieuwzględnienie okoliczności łagodzących przy ustalaniu grzywny,

               —

               niezgodne z prawem zastosowanie obwieszczenia Komisji w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych (2), ponieważ zmniejszenie grzywny zastosowane wobec skarżącej jest zbyt małe w kontekście przedstawionego przez nią wniosku,

               —

               naruszenie zasad równego traktowania i proporcjonalności przy ustalaniu grzywny,

               —

               niezgodne z prawem nieuwzględnienie zmniejszenia grzywny ze względu na sytuacje ekonomiczną na podstawie pkt 35 Wytycznych lub szczególnych okoliczności na podstawie pkt 37 Wytycznych,

               —

               naruszenie art. 253 WE poprzez braki w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

      (1)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien na podstawie art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).

      (2)  Dz.U. 2002, C 45, s. 3.


title: Sprawa T-51/14: Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2014 r. — Republika Czeska przeciwko Komisji

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/27

         Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2014 r. — Republika Czeska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-51/14)
   2014/C 93/47
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil, J. Vitáková, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2013) 7615 z dnia 13 listopada 2013 r. oddalającej złożony wniosek o rejestrację w rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności w zastosowaniu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (1) (Pomazánkové máslo [masło do smarowania] (STG)), oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi tylko jeden zarzut oparty na naruszeniu art. 50 i 52 w związku z art. 8 rozporządzenia nr 1151/2012. Skarżąca podnosi, że Komisja nie zbadała tego, czy przestrzegano warunków rejestracji nazwy „Pomazánkové máslo” [masło do smarowania] jako gwarantowanej tradycyjnej specjalności, i oddaliła złożony w tym przedmiocie wniosek z powodów innych niż nieprzestrzeganie tych warunków.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 343, s. 1).


title: Sprawa F-36/06: Skarga wniesiona w dniu  5 kwietnia 2006 r.  — Martin Magone przeciwko Komisji

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/52

         Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2006 r. — Martin Magone przeciwko Komisji
   (Sprawa F-36/06)
   (2006/C 131/95)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Alejandro Martin Magone (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciel: E. Boigelot, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Dyrektora Generalnego ECHO z dnia 7 czerwca 2005 r. jako podmiotu oceniającego w postępowaniu odwoławczym, niekorzystnej przez to, że potwierdza i akceptuje ostatecznie sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za okres od dnia 1 stycznia 2004 r. do dnia 15 września 2004 r.;

               —

               uchylenia spornego sprawozdania;

               —

               uchylenia decyzji organu powołującego z dnia 22 grudnia 2005 r. doręczonej w dniu 5 stycznia 2006 r. o oddaleniu zażalenia wniesionego w dniu 6 września 2005 r. w oparciu o art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego a zmierzającego do uchylenia zaskarżonej decyzji;

               —

               stwierdzenie, że skarżący jest ofiarą mobbingu w pracy;

               —

               zasądzenie odszkodowania za szkodę i zadośćuczynienia za krzywdę oraz szkodę w karierze zawodowej w kwocie oszacowanej ex aequo et bono na 29 000 EUR, z zastrzeżeniem jej podwyższenia lub obniżenia w trakcie postępowania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swej skargi skarżący podnosi zarzut dotyczący naruszenia art. 12a, 25 akapit drugi, 26 i 43 regulaminu pracowniczego, a także ogólnych przepisów wykonawczych w sprawie stosowania art. 43 w brzmieniu przyjętych przez Komisję w dniu 3 marca 2004 r., naruszenia decyzji Komisji z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie utrzymania poziomu świadczeń, informatora administracyjnego i wytycznych w tej kwestii, a także nadużycia władzy i naruszenia ogólnych zasad prawnych takich jak prawo do obrony, dobre administrowanie i obowiązek staranności, zasady równości traktowania i tych, które nakładają na organ powołujący obowiązek wydania decyzji w oparciu o dopuszczalne prawnie motywy tj. mające związek ze sprawą, wolne od oczywistego błędu w ocenie, od błędu faktycznego czy błędu co do prawa.
   Skarżący następnie podnosi, że dokonując spornej oceny za rok 2004 w okolicznościach niniejszej sprawy, organ powołujący w oczywisty sposób nie zastosował prawidłowo ani nie dokonał prawidłowej wykładni postanowień regulaminu i wyżej wskazanych zasad. Decyzja oparta jest jego zdaniem na motywach, które nie były prawidłowe zarówno jeżeli chodzi o fakty jak i prawo. Skarżący znalazł się zatem w sytuacji dyskryminacji administracyjnej, niezgodnej z jego uzasadnionymi oczekiwaniami i prowadzącej do mobbingu w pracy.


title: Wykreślenie sprawy C-498/04

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/33

         Wykreślenie sprawy C-498/04 (1)

   (2005/C 217/74)

      (Język postępowania: grecki)

   Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-498/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej.

      (1)  Dz.U. C 31 z 5.2.2005


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 października 2004 r. w sprawie C-87/00 (wniosek Giudice di pace di Genova o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Roberto Nicoli przeciwko Eridania SpA (Cukier — System cen — Regionalizacja — Obszary deficytowe — Klasyfikacja Włoch — Rok gospodarczy 1998/1999 — Rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 oraz (WE) nr 1361/98 — Ważność rozporządzenia nr 1361/98)

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 12 października 2004 r.
   w sprawie C-87/00 (wniosek Giudice di pace di Genova o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Roberto Nicoli przeciwko Eridania SpA (1)

   (Cukier - System cen - Regionalizacja - Obszary deficytowe - Klasyfikacja Włoch - Rok gospodarczy 1998/1999 - Rozporządzenia (EWG) nr 1785/81 oraz (WE) nr 1361/98 - Ważność rozporządzenia nr 1361/98)
   (2005/C 31/06)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-87/00, mającej za przedmiot wniosek, który wpłynął do Trybunału dnia 7 marca 2000 r., o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Giudice di pace di Genova (Włochy), postanowieniem z dnia 28 lutego 2000 r., w postępowaniu: Roberto Nicoli przeciwko Eridania SpA, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann, R. Schintgen, F. Macken et N. Colneric (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 12 października 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:
   Badanie zadanych pytań nie wykazało nic, co mogłoby wpłynąć na ważność rozporządzenia Rady (WE) nr 1361/98 z dnia 26 czerwca 1998 r. ustalającego, na rok gospodarczy 1998/1999, pochodne ceny interwencyjne cukru białego, cenę interwencyjną cukru surowego, ceny minimalne za buraki A i buraki B, a także kwotę zwrotu z tytułu wyrównania kosztów składowania.

      (1)  Dz.U. C 149 z 27.5.2000.


title: Sprawa T-363/15: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2015 r. – Työhönvalmennus Valma/OHIM (Kształt pudełka)

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/16

         Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2015 r. – Työhönvalmennus Valma/OHIM (Kształt pudełka)
   (Sprawa T-363/15)
   (2015/C 337/18)
   Język postępowania: fiński

      Strony

      Strona skarżąca: Työhönvalmennus Valma Oy (Lahti, Finlandia) (przedstawiciel: adwokaci S. Salonen i P. Parviainen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy (Kształt pudełka) – zgłoszenie nr 12137337

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 maja 2015 r. w sprawie R 1690/2014-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym utrzymania w mocy decyzji eksperta, zgodnie z którą znak towarowy, o którego rejestrację wystąpiono, pozbawiony jest charakteru odróżniającego dla rozpatrywanych towarów;

               —

               dopuszczenie znaku do rejestracji lub posiłkowo przekazanie zgłoszenia do rejestracji OHIM celem ponownego rozpatrzenia; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 3 w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-168/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 3 kwietnia 2017 r. – SH/TG

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 3 kwietnia 2017 r. – SH/TG
   (Sprawa C-168/17)
   (2017/C 221/07)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kúria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SH

      Strona pozwana: TG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w zakres stosowania rozporządzenia nr 204/2011 (1) lub, w odpowiednim razie, rozporządzenia 2016/44 (2), wchodzą następujące zobowiązania do zapłaty kosztów gwarancji, wynikające z umów regwarancji zawartych w ramach łańcucha umów, w celu wystawienia gwarancji bankowej na rzecz beneficjenta, Libijskiej Rady Mieszkalnictwa i infrastruktury (Libyan Housing and Infrastructure Board, zwanej dalej „HIB”):

                           1.1.

                           gdy na mocy umowy regwarancji bank mający siedzibę w Unii Europejskiej ma obowiązek zapłaty kosztów bankowi libijskiemu, który znajduje się w wykazie objętych zakazem, zawartym w załączniku III rozporządzenia nr 204/2011;

                           1.2.

                           gdy na mocy umowy regwarancji bank mający siedzibę w Unii Europejskiej ma obowiązek zapłaty kosztów bankowi libijskiemu, który nie znajduje się w wykazie objętych zakazem, zawartym w załączniku III rozporządzenia nr 204/2011, ale gwarancja bankowa jest wystawiona na rzecz HIB, która znajduje się w tym wykazie;

                           1.3.

                           gdy w okresie po zmianie rozporządzenia nr 204/2011 przez rozporządzenie nr 45/2014 rozporządzenie nr 204/2011 zakazuje bezpośrednich lub pośrednich płatności dla jakiegokolwiek podmiotu libijskiego;

                           1.4.

                           gdy obowiązek zapłaty kosztów gwarancji wynika z umowy regwarancji zawartej, w ramach stosunku łączącego dwa banki z siedzibą w Unii Europejskiej, w ramach łańcucha umów, w celu wystawienia gwarancji bankowej na rzecz HIB;

                           1.5.

                           gdy rozliczenie kosztów gwarancji następuje po upływie okresu gwarancji, w postępowaniu sądowym, po wejściu w życie rozporządzenia 2016/44?

               2)

               Czy w przypadku gdy zobowiązanie do zapłaty kosztów gwarancji, o którym mowa w pkt 1.1 i 1.2, jest objęte zakresem stosowania rozporządzenia, należy uznać, że koszty gwarancji zapłacone libijskiemu bankowi — który też znajdował się przez pewien czas w wykazie objętych zakazem, zamieszczonym w załączniku III — w celu wystawienia gwarancji zwrotu zaliczki i gwarancji należytego wykonania na rzecz HIB stanowią środki finansowe użyte bezpośrednio lub pośrednio na korzyść osób prawnych, podmiotów lub organów wymienionych w załączniku III rozporządzenia nr 204/2011?

               3)

               Czy art. 12 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 204/2011 w okresie po zmianie tego rozporządzenia przez rozporządzenie nr 45/2014 (pkt 1.3) należy interpretować w ten sposób, że należy uznać, iż koszty i wydatki, których dochodzi libijski bank, zapłacone na podstawie umowy regwarancji przez bank mający siedzibę w Unii Europejskiej, stanowią bezpośrednio lub pośrednio roszczenia wynikające z gwarancji?

               4)

               Czy bank mający siedzibę w Unii Europejskiej, który na podstawie umowy regwarancji, zawartej w ramach łańcucha umów do celu wystawienia gwarancji bankowej na rzecz HIB, jest zobowiązany do zapłacenia kosztów gwarancji podmiotowi libijskiemu (pkt 1.4), powinien być uważany za osobę lub podmiot w rozumieniu art. 12 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 204/2011 w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 45/2014 — czyli osobę lub podmiot działające za pośrednictwem lub w imieniu, lub na korzyść osób, podmiotów lub organów, o których mowa w lit. a) lub b) wskazanego art. 12 ust. 1? Czy należy uznać, że koszty gwarancji dochodzone przez ten bank od innego banku mającego siedzibę w Unii Europejskiej stanowią bezpośrednio lub pośrednio roszczenia wynikające z gwarancji?

               5)

               Czy przepis art. 9 rozporządzenia nr 204/2011 ustanawiający wyłączenie odnosi się do jakiejkolwiek płatności?

               6)

               Jeżeli rozliczenie kosztów gwarancji następuje po wejściu w życie rozporządzenia Rady 2016/44, które uchyla rozporządzenie nr 204/2011, lecz które zawiera w istocie identyczne przepisy (pkt 1.5), to czy rozporządzenie 2016/44 znajduje zastosowanie do rozstrzygnięcia sporu między stronami i czy art. 17 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że należy uznać, iż koszty i wydatki, których dochodzi libijski bank, zapłacone na podstawie umowy regwarancji przez bank mający siedzibę w Unii Europejskiej, stanowią bezpośrednio lub pośrednio roszczenia wynikające z gwarancji? Czy bank mający siedzibę w Unii Europejskiej, który na podstawie umowy regwarancji, zawartej w ramach łańcucha umów do celu wystawienia gwarancji bankowej na rzecz HIB, jest zobowiązany do zapłacenia kosztów gwarancji podmiotowi libijskiemu, powinien być uważany za osobę lub podmiot w rozumieniu art. 17 ust. 1 — czyli osobę lub podmiot działające za pośrednictwem lub w imieniu, lub na korzyść osób, podmiotów lub organów, o których mowa w lit. a) lub b) wskazanego art. 17 ust. 1? Czy należy uznać, że koszty gwarancji dochodzone przez ten bank od innego banku mającego siedzibę w Unii Europejskiej stanowią bezpośrednio lub pośrednio roszczenia wynikające z gwarancji?

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 204/2011 z dnia 2 marca 2011 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii (Dz.U. L 58, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (UE) 2016/44 z dnia 18 stycznia 2016 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii oraz uchylające rozporządzenie (UE) nr 204/2011 (Dz.U. L 12, s. 1).


title: Sprawy T-195/11, T-458/11, T-448/12 i T-41/13: Wyrok Sądu z dnia 18 marca 2015 r. – Cahier i in./Rada i Komisja (Odpowiedzialność pozaumowna — Nałożony na producentów wina wytwarzanego z winorośli o podwójnym zastosowaniu zakaz samodzielnej destylacji alkoholu w ilości przekraczającej ilość, jaka wykorzystywana jest zwykle przy produkcji wina — Stosowanie tego uregulowania przez władze krajowe)

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/34

         Wyrok Sądu z dnia 18 marca 2015 r. – Cahier i in./Rada i Komisja
   (Sprawy T-195/11, T-458/11, T-448/12 i T-41/13) (1)

   ((Odpowiedzialność pozaumowna - Nałożony na producentów wina wytwarzanego z winorośli o podwójnym zastosowaniu zakaz samodzielnej destylacji alkoholu w ilości przekraczającej ilość, jaka wykorzystywana jest zwykle przy produkcji wina - Stosowanie tego uregulowania przez władze krajowe))
   (2015/C 146/45)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jean-Marie Cahier (Montchaude, Francja) i inni skarżący, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do wyroku (przedstawiciel: C.É. Gudin, avocat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: w sprawach T-195/11 i T-458/11 początkowo É. Sitbon i P. Mahnič Bruni, a następnie É. Sitbon i S. Barbagallo; w sprawie T-448/12 początkowo E. Karlsson i É. Sitbon, następnie E. Karlsson i A. Westerhof Löfflerová, a w końcu E. Karlsson i S. Barbagallo; w sprawie T-41/13 S. Barbagallo i E. Karlsson, pełnomocnicy) i Komisja Europejska (przedstawiciele: w sprawie T-195/11 początkowo D. Bianchi, B. Schima i M. Vollkommer, a następnie D. Bianchi i B. Schima; w sprawie T-458/11 B. Schima; w sprawie T-448/12 I. Galindo Martin i B. Schima; w sprawie T-41/13 początkowo A. Marcoulli i B. Schima, a następnie D. Bianchi, B. Schima i A. Marcoulli, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądania naprawienia domniemanych szkód poniesionych przez skarżących w wyniku prowadzonych przeciwko nim we Francji postępowań i wydanych przeciwko nim we Francji niekorzystnych orzeczeń sądowych, ze względu na to, że podczas różnych lat winiarskich nie zastosowali się oni do wymogów obowiązkowego mechanizmu destylacji ustanowionego w art. 28 rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina (Dz.U. L 179, s. 1), wprowadzonego w życie rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1623/2000 z dnia 25 lipca 2000 r. ustanawiającym szczegółowe zasady wykonywania rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do mechanizmów rynkowych (Dz.U. L 194, s. 45).

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-195/11, T-458/11, T-448/12 i T-41/13 zostają połączone do celów wydania niniejszego wyroku.

               2)

               Skargi zostają oddalone.

               3)

               Jean-Marie Cahier i inni skarżący, których nazwiska zostały wymienione w załączniku, pokrywają własne koszty związane z postępowaniem głównym, a także koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej i Komisję Europejską.

               4)

               Jean-Marie Cahier i inni skarżący w sprawie T-195/11 zostają obciążeni kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego w sprawie T-195/11 R.

               5)

               Republika Francuska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 173 z 11.6.2011.


title: Sprawa C-40/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n° 4 de Bilbao (Hiszpania) w dniu 5 lutego 2008 r. — Asturcom Telecomunicaciones S.L. przeciwko Cristinie Rodríguez Nogueirze

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 4 de Bilbao (Hiszpania) w dniu 5 lutego 2008 r. — Asturcom Telecomunicaciones S.L. przeciwko Cristinie Rodríguez Nogueirze
   (Sprawa C-40/08)
   (2008/C 92/31)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Juzgado de Primera Instancia no 4 de Bilbao
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Asturcom Telecomunicaciones S.L.

      Strona pozwana: Cristina Rodríguez Nogueira
   Pytanie prejudycjalne
   Czy ochrona konsumentów wynikająca z dyrektywy Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich wymaga, by sąd rozpoznający wniosek o egzekucję dotyczący ostatecznego wyroku sądu polubownego, wydanego bez stawiennictwa konsumenta, zbadał z urzędu nieważność zapisu na sąd polubowny, a w następstwie tego uchylił wyrok sądu polubownego uznawszy, że rzeczony zapis zawiera nieuczciwy warunek umowy działający na niekorzyść konsumenta?

      (1)  Dz.U. 1993 L 95, str. 29.


title: Sprawa C-296/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 16 czerwca 2010 r. — Bianca Purrucker przeciwko Guillermo Vallésowi Pérezowi

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 16 czerwca 2010 r. — Bianca Purrucker przeciwko Guillermo Vallésowi Pérezowi
   (Sprawa C-296/10)
   ()
   2010/C 221/48
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Amtsgericht Stuttgart

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bianca Purrucker

      Strona pozwana: Guillermo Vallés Pérez

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepis art. 19 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 (1) znajduje zastosowanie jeżeli sąd państwa członkowskiego, do którego zwróciła się jedna ze stron w przedmiocie odpowiedzialności rodzicielskiej jest właściwy tylko w zakresie środków tymczasowych a następnie druga strona zwróciła się do sądu innego państwa członkowskiego w związku z tym samym przedmiotem postępowania w celu wydania przez ten sąd rozstrzygnięcia co do istoty?

               2)

               Czy przepis ten należy stosować również wówczas, jeżeli orzeczenie wydane w przeprowadzonym oddzielnie postępowaniu w przedmiocie środków tymczasowych w jednym państwie członkowskim nie może zostać uznane w innym państwie członkowskim w rozumieniu art. 21 rozporządzenia (WE) nr 2201/2003?

               3)

               Czy zwrócenie się do sądu państwa członkowskiego w celu przeprowadzenia w sposób oddzielny postępowania w przedmiocie środków tymczasowych i zwrócenie się do sądu w celu wydania rozstrzygnięcia co do istoty w rozumieniu art. 19 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2201/2003 należy traktować tak samo, jeżeli zgodnie z prawem proceduralnym tego państwa w celu wyeliminowania braków prawnoproceduralnych niezbędne jest późniejsze zwrócenie się do pierwszego z wymienionych sądów w przewidzianym terminie w celu wydania przezeń rozstrzygnięcia co do istoty?

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej.


title: Sprawa C-567/12: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 25 września 2012 r. w sprawie T-312/12 Barliba przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 listopada 2012 r. przez Adriana Barlibę

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/53

         Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 25 września 2012 r. w sprawie T-312/12 Barliba przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 listopada 2012 r. przez Adriana Barlibę
   (Sprawa C-567/12)
   2013/C 225/95
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Adrian Barliba (przedstawiciel: adwokat R. Neagu)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska
   Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2013 r. Trybunał Sprawiedliwości (siódma izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawa C-489/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice, Family Division (England and Wales) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 4 listopada 2014 r. – A przeciwko B

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice, Family Division (England and Wales) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 4 listopada 2014 r. – A przeciwko B
   (Sprawa C-489/14)
   (2015/C 026/13)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice, Family Division (England and Wales)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: A

      Strona pozwana: B

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Co dla celów art. 19 ust. 1 i 3 (1) oznacza określenie „ustalona” w sytuacji, gdy:

                           a)

                           powód w postępowaniu przed sądem, do którego najpierw wniesiono pozew lub wniosek, (zwanym dalej „pierwszym postępowaniem”) nie podejmuje praktycznie żadnych czynności w ramach pierwszego postępowania poza pierwszym posiedzeniem sądowym, a w szczególności nie powoduje sporządzenia wezwania (assignation) przed terminem utraty mocy przez pismo wszczynające postępowanie (requête), wskutek czego pierwsze postępowanie ulega umorzeniu bez rozstrzygnięcia w wyniku upływu czasu zgodnie z miejscowym (francuskim) prawem mającym zastosowanie do pierwszego postępowania, mianowicie 30 miesięcy po posiedzeniu pojednawczym;

                           b)

                           pierwsze postępowanie ulega umorzeniu jak wyżej tuż (3 dni) po wszczęciu postępowania w Anglii przed sądem, do którego pozew lub wniosek wniesiono później, (zwanego dalej „drugim postępowaniem”), wskutek czego brak jest orzeczenia we Francji ani nie ma niebezpieczeństwa wydania w pierwszym postępowaniu i w drugim postępowaniu orzeczeń nie do pogodzenia;

                           c)

                           ze względu na strefę czasową Zjednoczonego Królestwa powód w pierwszym postępowaniu byłby po umorzeniu pierwszego postępowania zawsze w stanie wytoczyć postępowanie rozwodowe we Francji, zanim powódka mogłaby wytoczyć postępowanie rozwodowe w Anglii?

               2)

               W szczególności, czy określenie „ustalona” oznacza, że powód w pierwszym postępowaniu musi podejmować czynności mające na celu doprowadzenie pierwszego postępowania z należytą starannością i szybkością do rozstrzygnięcia sporu (czy to sądowego, czy za pomocą ugody), czy też po doprowadzeniu do ustalenia jurysdykcji na mocy art. 3 i art. 19 ust. 1 powód w pierwszym postępowaniu może nie podejmować istotnych czynności w ogóle w celu rozstrzygnięcia pierwszego postępowania jak wyżej i tym samym może po prostu doprowadzić do wtrzymania drugiego postępowania i impasu w całym sporze?

      (1)  Rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. L 338, s. 1).


title: Wyrok Trybunału z dnia 27 października 2015 r. w sprawie E-10/15 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG/EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2009/126/WE w sprawie odzyskiwania oparów paliwa na etapie II podczas tankowania pojazdów silnikowych na stacjach paliw)

text:
               15.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 467/23

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 27 października 2015 r.
   w sprawie E-10/15
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG/EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2009/126/WE w sprawie odzyskiwania oparów paliwa na etapie II podczas tankowania pojazdów silnikowych na stacjach paliw)
   (2016/C 467/10)
   W sprawie E-10/15 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w pkt 21au rozdziału III załącznika XX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2009/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2009 r. w sprawie odzyskiwania oparów paliwa na etapie II podczas tankowania pojazdów silnikowych na stacjach paliw), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do Porozumienia oraz na mocy art. 7 Porozumienia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu; Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen (sędzia-sprawozdawca) i Páll Hreinsson wydał w dniu 27 października 2015 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w pkt 21au rozdziału III załącznika XX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2009/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2009 r. w sprawie odzyskiwania oparów paliwa na etapie II podczas tankowania pojazdów silnikowych na stacjach paliw), dostosowanego do Porozumienia EOG zgodnie z protokołem 1 do Porozumienia oraz na mocy art. 7 Porozumienia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu.

               2.

               Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa C-118/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad — Varna (Bułgaria) w dniu 7 marca 2011 r. EON ASSET MANAGEMENT OOD przeciwko Direktor na Direktsiya „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” — Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsiya za prihodite

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad — Varna (Bułgaria) w dniu 7 marca 2011 r. EON ASSET MANAGEMENT OOD przeciwko Direktor na Direktsiya „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” — Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsiya za prihodite
   (Sprawa C-118/11)
   2011/C 145/21
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administrativen sad — Varna

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: EON ASSET MANAGEMENT OOD

      Strona pozwana: Direktor na Direktsiya „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” — Varna pri Tsentralno upravlenie na Natsionalnata agentsiya za prihodite

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W jaki sposób należy interpretować warunek, o którym mowa w artykule 168 dyrektywy 2006/112, ustanowiony przez sformułowanie „są wykorzystywane” oraz, odnośnie do powstania prawa do odliczenia podatku naliczonego, w którym momencie musi być spełniony ten warunek: czy już w okresie rozliczeniowym, w którym nastąpiło nabycie towaru lub usługi, czy może wystarczy, że zostanie spełniony w późniejszym okresie rozliczeniowym?

               2)

               Czy w świetle artykułów 168 i 176 dyrektywy 2006/112 jest dopuszczalny taki przepis, jak artykuł 70 ust. 1 pkt 2 bułgarskiej ustawy o podatku od wartości dodanej, który zezwala od samego początku na wykluczenie z systemu odliczania naliczonego podatku VAT towarów i usług zdefiniowanych jako „przeznaczone dla celów nieodpłatnych transakcji albo dla celów działalności niezwiązanej z działalnością gospodarczą podatnika”?

               3)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy artykuł 176 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie, które zamierza skorzystać z przyznanej jemu możliwości wyłączenia prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT w odniesieniu do określonych towarów i usług opiera się na kategorii wydatków zdefiniowanych w następujący sposób: towary lub usługi przeznaczone dla celów nieodpłatnych transakcji albo dla celów działalności niezwiązanej z działalnością gospodarczą podatnika, z wyłączeniem przypadków przewidzianych w art. 70 ust. 3 bułgarskiej ustawy o podatku od wartości dodanej, spełnia warunek wskazania kategorii dostatecznie zdefiniowanych towarów i usług, tzn. zdefiniowania ich według rodzaju?

               4)

               W zależności od odpowiedzi udzielonej na pytanie trzecie: w jaki sposób należy rozumieć, w świetle artykułów 168 i 176 dyrektywy 2006/112, przeznaczenie (zastosowanie obecne względnie przyszłe) towarów lub usług nabytych przez podatnika: jako przesłankę powstania prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT czy jako podstawę uzasadniająca korektę kwoty podatku podlegającego odliczeniu?

               5)

               W przypadku gdy przeznaczenie (zastosowanie) należałoby uznać jako podstawę dokonania korekty kwoty podatku podlegającego odliczeniu, w jaki sposób należy interpretować artykuł 173 dyrektywy 2006/112: czy przewiduje on możliwość dokonania korekt w przypadkach, gdy towary lub usługi służą pierwotnie na potrzeby działalności niepodlegającej opodatkowaniu lub nie są w ogóle wykorzystywane po ich nabyciu, przy równoczesnym pozostawaniu do dyspozycji przedsiębiorstwa i przy ich włączeniu do podlegającej opodatkowaniu działalności podatnika w okresie po ich nabyciu?

               6)

               W przypadku gdyby należało zinterpretować artykuł 173 dyrektywy 2006/112 w taki sposób, że przewidziana korekta stosuje się również do przypadków, kiedy towary lub usługi, po ich nabyciu, wykorzystuje się wpierw na potrzeby działalności niepodelgającej opodatkowaniu albo do przypadków, kiedy w ogóle nie są wykorzystywane, lecz zostały włączone do działalności podlegającej opodatkowaniu, czy należy uznać, że państwo członkowskie, zważywszy na ograniczenie na podstawie artykułu 70 ust. 1 pkt 2 bułgarskiej ustawy o podatku od wartości dodanej oraz na okoliczność, że zgodnie z artykułem 79 ust. 1 pkt 2 tej ustawy, możliwość dokonania korekt ogranicza się do przypadków, kiedy towary, których pierwotne przeznaczenie spełniało wymogi odliczenia podatku, są następnie wykorzystywane w sposób niespełniający już tych wymogów do odliczenia podatku, spełniło swój obowiązek zdefiniowania prawa ogółu podatników do odliczenia podatku naliczonego w sposób możliwie jak najbardziej niezawodny i słuszny?

               7)

               W zależności od odpowiedzi udzielonych na powyższe pytania, czy należy uznać, że zgodnie z systemem ograniczenia prawa do odliczenia naliczonego podatku VAT oraz korekty kwoty podlegającego odliczeniu podatku VAT, wprowadzonym mocą bułgarskiej ustawy o podatku od wartości dodanej, w takich okolicznościach jak w postępowaniu przed sądem krajowym i w świetle artykułu 168 dyrektywy 2006/112 podatnik zarejestrowany dla celów podatku VAT jest uprawniony do odliczenia naliczonego podatku VAT w odniesieniu do towarów lub usług dostarczonych jemu przez innego podatnika w okresie, w którym zostały dostarczone i w którym podatek stał się wymagalny?


title: Sprawa C-84/05: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/18

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-84/05)
   (2005/C 93/32)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 18 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej M. Konstantinidisa i A. Aresu, członków jej służby prawnej, działających w charakterze pełnomocników, przeciwko Republice Włoskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie ustanawiając do dnia dzisiejszego niezbędnych przepisów w celu transponowania dyrektywy Rady 96/61/WE (1) z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 21 ust.1 tej dyrektywy;

               2)

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin do dokonania transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 30 października 1999 r.

      (1)  Dz.U. L 257 z 10.10.1996, str. 26


title: Sprawa T-274/07: Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2011 r. — Zhejiang Harmonic Hardware Products przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz desek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Ukrainy — Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Prawo do obrony — Zobowiązanie cenowe — Zachowanie anonimowości skarżących)

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/22

         Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2011 r. — Zhejiang Harmonic Hardware Products przeciwko Radzie
   (Sprawa T-274/07) (1)

   (Dumping - Przywóz desek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Ukrainy - Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Prawo do obrony - Zobowiązanie cenowe - Zachowanie anonimowości skarżących)
   2011/C 370/34
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zhejiang Harmonic Hardware Products Co. Ltd (Quzhou, Zhejiang, Chiny) (przedstawiciele: R. MacLean, solicitor i adwokat Y. Melin)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix i B. Driessen, pełnomocnicy, wspierani przez B. O’Connora, solicitor i E. McGoverna, barrister)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy); Vale Mill (Rochdale) Ltd (Rochdale, Zjednoczone Królestwo); Pirola SpA (Mapello, Włochy); i Colombo New Scal SpA (Rovagnate, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Berrisch i G. Wolf)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 452/2007 z dnia 23 kwietnia 2007 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz desek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Ukrainy (Dz.U. L 109, s. 12), w zakresie w jakim nakłada ono cło antydumpingowe na przywóz desek do prasowania produkowanych przez skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 452/2007 z dnia 23 kwietnia 2007 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz desek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Ukrainy w zakresie, w jakim nakładają one ostateczne cło antydumpingowe i stanowią o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na deski do prasowania produkowane przez Zhejiang Harmonic Hardware Products Co. Ltd.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Zhejiang Harmonic Hardware Products.

               3)

               Komisja Europejska, Vall Mill (Rochdale) Ltd, Pirola SpA i Colombo New Scale SpA pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 22.9.2007.


title: Sprawa C-455/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 10 października 2012 r. — Karin Oertel przeciwko Finanzamt Würzburg mit Außenstelle Ochsenfurt

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 10 października 2012 r. — Karin Oertel przeciwko Finanzamt Würzburg mit Außenstelle Ochsenfurt
   (Sprawa C-455/12)
   2012/C 399/22
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Karin Oertel

      Strona pozwana: Finanzamt Würzburg mit Außenstelle Ochsenfurt

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 12 ust. 3 lit. a) akapit trzeci w związku z kategorią 5 załącznika H do szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. (1) z uwzględnieniem zasady neutralności stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje obniżoną stawkę podatku VAT w przypadku przewozu osób w komunikacji lokalnej taksówką, podczas gdy przewóz osób w komunikacji lokalnej samochodem wynajmowanym podlega zwykłej stawce podatku VAT?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1); z ostatnimi zmianami.


title: Sprawa T-157/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 czerwca 2006 r. — Deutsche Telekom przeciwko OHIM — PCS Systemtechnik (T-PCS)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/31

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 czerwca 2006 r. — Deutsche Telekom przeciwko OHIM — PCS Systemtechnik (T-PCS)
   (Sprawa T-157/05) (1)

   (2006/C 190/57)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 171 z 9.7.2005