title: Sprawa T-356/21: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2021 r. – Future Motion / EUIPO – El Corte Inglés (HYPERCORE)

text:
               16.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/38

      Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2021 r. – Future Motion / EUIPO – El Corte Inglés (HYPERCORE)
      (Sprawa T-356/21)
      (2021/C 329/50)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Future Motion, Inc. (Santa Cruz, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat F.-M. Orou)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego HYPERCORE – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 360 694

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 kwietnia 2021 r. w sprawie R 1229/2020-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, w przypadku przystąpienia do sprawy w charakterze interwenienta przez drugą stronę w postępowaniu przed izbą odwoławczą, obciążenie EUIPO i interwenienta solidarnie kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-357/21: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2021 r. – Jose A. Alfonso Arpon / EUIPO – Puma (PLUMAflex by Roal)

text:
               16.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/38

      Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2021 r. – Jose A. Alfonso Arpon / EUIPO – Puma (PLUMAflex by Roal)
      (Sprawa T-357/21)
      (2021/C 329/51)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Jose A. Alfonso Arpon SL (Arnedo, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Escudero Pérez)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Puma SE (Herzogenaurach, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy PLUMAflex by Roal – zgłoszenie nr 17 880 571

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 kwietnia 2021 r. w sprawie R 2991/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu odwoławczym własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-370/21: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2021 r. – Biogena / EUIPO – Alter Farmacia (NUTRIFEN AGNUBALANCE)

text:
               16.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/40

      Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2021 r. – Biogena / EUIPO – Alter Farmacia (NUTRIFEN AGNUBALANCE)
      (Sprawa T-370/21)
      (2021/C 329/53)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Biogena GmbH & Co KG (Salzburg, Austria) (przedstawiciel: adwokat I. Schiffer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Alter Farmacia, SA (Madryt, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego NUTRIFEN AGNUBALANCE – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 430 349

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 kwietnia 2021 r. w sprawie R 1208/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  dopuszczenie do rejestracji IR 1 430 349 dla wszystkich zgłoszonych towarów;

                  —

                  obciążenie EUIPO i Alter Farmacia, SA kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-374/21: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2021 r. – documentus Deutschland / EUIPO – Reisswolf (REISSWOLF)

text:
               16.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/41

      Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2021 r. – documentus Deutschland / EUIPO – Reisswolf (REISSWOLF)
      (Sprawa T-374/21)
      (2021/C 329/55)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: documentus Deutschland GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci D. Weller, V. Wolf und A. Wulff)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Reisswolf Akten- und Datenvernichtung GmbH & Co. KG (Hamburg)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy REISSWOLF – unijny znak towarowy nr 5 791 751

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 marca 2021 r. w sprawie R 2354/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i utrzymanie w mocy decyzji Wydziału Unieważnień EUIPO z dnia 9 września 2019 r. w postępowaniu (unieważnienie) nr 17 081 C dotyczącym unijnego znaku towarowego nr 5791751, REISSWOLF

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 2 w związku z art. 7 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-381/21: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2021 r. – D&A Pharma / EMA

text:
               16.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/43

      Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2021 r. – D&A Pharma / EMA
      (Sprawa T-381/21)
      (2021/C 329/57)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Debregeas et associés Pharma (D&A Pharma) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: N. Viguié i D. Krzisch, adwokaci)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Leków

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji, którą Europejska Agencja Leków (EMA) zlikwidowała naukową grupę doradczą „Scientific Advisory Group on Psychiatry” Komitetetu ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi (CHMP) powstałą w wyniku publicznego wezwania do wykazania zainteresowania przez ekspertów stania się członkami stałych naukowych grup doradczych (SAG) EMA z dnia 5 maja 2021 r. i komunikatu prasowego z dnia 5 maja 2021 r.

                  —

                  Obciążenie EMA kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady równości pomiędzy kandydatami ubiegającymi się o pozwolenie na dopuszczenie na rynek (AMM), zasady spójności opinii instytucji oraz naruszenia postanowień art. 56 ust. 2 rozporządzenia nr 726/2004 (1). Skarżąca dodaje, że zlikwidowanie naukowej grupy doradczej „Scientific Advisory Group on Psychiatry” jest bezprawne, z tego powodu ogólnie rzecz biorąc, że pozbawia ono kandydatów ubiegających się o AMM gwarancji spójności opinii wyrażonych w szczególnej dziedzinie leczniczej, jaka jest psychiatria, ale także i z tego powodu, że może ono prowadzić do braku spójności i odmiennego traktowania kandydatów ubiegających się o AMM w ramach postępowania w sprawie ponownego przeanalizowania opinii przewidzianego w art. 9 rozporządzenia nr 726/2004, o przeprowadzenie którego może wystąpić kandydat ubiegający się o AMM w przypadku negatywnej opinii Komitetu ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi w ramach pierwotnego postępowania.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady bezstronności, która powinna przyświecać postępowaniom w sprawach wniosków o udzielenie AMM przed EMA oraz art. 56 ust. 2 rozporządzenia nr 726/2004. Skarżąca podnosi w tym zakresie, że zlikwidowanie ww. naukowej grupy doradczej nieodzownie powoduje powstanie po stronie kandydata ubiegającego się o AMM w dziedzinie leków psychiatrycznych, który wystąpił o ponowne przeanalizowanie opinii, uzasadnioną wątpliwość co do bezstronności tego postępowania, ponieważ członkowie komitetu ad hoc są wybierani przez CHMP do celów ponownego przeanalizowania opinii i w stosunku do każdego z kandydatów.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący zarzutu bezprawności art. 56 ust. 2 rozporządzenia nr 726/2004 w przypadku, w którym Sąd uznałby, iż ów artykuł zezwala CHMP EMA na ustanawianie i likwidację według swojego uznania naukowych grup roboczych, co naruszałoby zasady równości, bezstronności i spójności.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. 2004, L 136, s. 1).


title: Wyrok Trybunału z dnia 15 lipca 2021 r. w sprawie E-14/20 Liti-Link AG przeciwko LGT Bank AG (Dyrektywa 2004/39/WE – Dyrektywa 2006/73/WE – Pojęcie „najważniejszych warunków” – Wystarczające ujawnienie informacji klientom – Pojęcie „formy skrótowej” – Dopuszczalność) 2021/C 426/04

text:
               21.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 426/6

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 15 lipca 2021 r.
      w sprawie E-14/20
      Liti-Link AG przeciwko LGT Bank AG

            (Dyrektywa 2004/39/WE – Dyrektywa 2006/73/WE – Pojęcie „najważniejszych warunków” – Wystarczające ujawnienie informacji klientom – Pojęcie „formy skrótowej” – Dopuszczalność)

      (2021/C 426/04)
      W sprawie E-14/20 Liti-Link AG przeciwko LGT Bank AG – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Sąd Najwyższy Księstwa Liechtensteinu (Fürstlicher Oberster Gerichtshof) w sprawie wykładni dyrektywy Komisji 2006/73/WE z dnia 10 sierpnia 2006 r. wykonującej dyrektywę 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów organizacyjnych i warunków prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwa inwestycyjne oraz pojęć zdefiniowanych na potrzeby tejże dyrektywy, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson (prezes), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Bernd Hammermann (sędzia) wydał w dniu 15 lipca 2021 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

                  1.

                  Art. 26 akapit ostatni dyrektywy Komisji 2006/73/WE z dnia 10 sierpnia 2006 r. wprowadzającej środki wykonawcze do dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do wymogów organizacyjnych i warunków prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwa inwestycyjne oraz pojęć zdefiniowanych na potrzeby tejże dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że przedsiębiorstwo inwestycyjne może ujawnić najważniejsze warunki umów dotyczących opłat, prowizji lub korzyści niepieniężnych w formie skrótowej, pod warunkiem że przed wykonaniem danej usługi inwestycyjnej lub pomocniczej przedsiębiorstwo inwestycyjne wyraźnie ujawniło klientowi, że takie zachęty są wypłacane stronie trzeciej lub otrzymywane od strony trzeciej; zobowiązało się do ujawnienia dalszych szczegółów na życzenie klienta i że przestrzega tego zobowiązania.
                  Ujawnienia informacji zgodnie z art. 26 w formie skrótowej można dokonać w ogólnych warunkach świadczenia usług lub z góry określonych warunkach umów, pod warunkiem że każdy klient otrzymuje informacje związane z daną usługą inwestycyjną oraz że informacje te stanowią wystarczającą podstawę, aby klient mógł podjąć świadome decyzje inwestycyjne.

                  2.

                  Ujawnienie informacji zgodnie z art. 26 akapit ostatni dyrektywy 2006/73/WE łączy się ze zobowiązaniem przedsiębiorstwa inwestycyjnego do jasnego wskazania, czy i kiedy opłata, prowizja lub korzyść niepieniężna jest dostarczana, informacje te muszą być wyczerpujące, dokładne i zrozumiałe, a ich przekazanie musi nastąpić przed wykonaniem danej usługi inwestycyjnej lub pomocniczej. Ogólne ujawnienie informacji, które odnosi się jedynie do możliwości uzyskania przez przedsiębiorstwo inwestycyjne opłaty, prowizji lub korzyści niepieniężnej od strony trzeciej, nie jest wystarczające do celów art. 26 tej dyrektywy.

                  3.

                  W przypadku gdy nie da się określić wysokości opłat lub prowizji, prawidłowe ujawnienie informacji zgodnie z art. 26 akapit pierwszy lit. b) ppkt (i) dyrektywy 2006/73/WE musi umożliwić klientowi obliczenie kwoty opłat lub prowizji przekazanych przedsiębiorstwu inwestycyjnemu przez stronę trzecią, tak aby klient mógł podjąć świadomą decyzję w sprawie inwestycji.

                  4.

                  Warunki określone w art. 26 akapit ostatni dyrektywy 2006/73/WE dotyczące ujawniania informacji o opłatach, prowizjach lub korzyściach niepieniężnych w formie skróconej nie są spełnione, jeżeli przedsiębiorstwo inwestycyjna zobowiązuje się do ujawnienia klientowi dalszych szczegółów jedynie w odniesieniu do okresu dwunastu miesięcy poprzedzających wyrażenie przez niego życzenia.

                  5.

                  Prawo EOG nie wymaga bezpośredniej skuteczności przepisów prawa EOG, które nie zostały prawidłowo transponowane do prawa krajowego. Sąd krajowy jest jednak zobowiązany zapewnić w możliwie największym stopniu rezultat zgodny z celem prawa EOG poprzez wykładnię prawa krajowego zgodną z prawem EOG.


title: Wyrok Trybunału z dnia 15 lipca 2021 r. w sprawie E-7/20 Postępowanie karne przeciwko M i X AG (Dyrektywa 2001/83/WE – Dyrektywa 2011/62/UE – Produkty lecznicze – Dystrybucja hurtowa produktów leczniczych – Pośrednictwo w obrocie produktami leczniczymi – Swoboda przedsiębiorczości) 2021/C 426/05

text:
               21.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 426/8

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 15 lipca 2021 r.
      w sprawie E-7/20
      Postępowanie karne przeciwko M i X AG

            (Dyrektywa 2001/83/WE – Dyrektywa 2011/62/UE – Produkty lecznicze – Dystrybucja hurtowa produktów leczniczych – Pośrednictwo w obrocie produktami leczniczymi – Swoboda przedsiębiorczości)

      (2021/C 426/05)
      W sprawie E-7/20, postępowanie karne przeciwko M i X AG – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Sąd Najwyższy Księstwa Liechtensteinu (Fürstlicher Oberster Gerichtshof) w sprawie wykładni dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi oraz dyrektywy 2011/62/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2011 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi – w zakresie zapobiegania wprowadzaniu sfałszowanych produktów leczniczych do legalnego łańcucha dystrybucji, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson (prezes), Per Christiansen (sędzia) i Bernd Hammermann (sędzia sprawozdawca), wydał w dniu 15 lipca 2021 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

                  1.

                  Decyzję dotyczącą ustalenia, czy dany produkt wchodzi w zakres definicji produktu leczniczego zawartej w art. 1 pkt 2 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, należy podejmować dla każdego przypadku oddzielnie, z uwzględnieniem czynników wymienionych w przedmiotowym przepisie, takich jak prezentacja produktu lub jego właściwości farmakologiczne, immunologiczne lub metaboliczne.
                  Produkt taki jak ten będący przedmiotem postępowania głównego, który jest przeznaczony do podawania dożylnie, przedstawiony jako zgodny z recepturą lekarską i jako zmniejszający objawy chorób u ludzi, stanowi produkt leczniczy w rozumieniu art. 1 pkt 2.

                  2.

                  W okolicznościach takich jak te w postępowaniu głównym, w których produkt leczniczy został sprzedany na poziomie hurtowym lub detalicznym w państwach EOG, należy uznać, że był on przeznaczony do wprowadzenia do obrotu w państwach EOG w rozumieniu dyrektywy 2001/83/WE.

                  3.

                  Produkt leczniczy jest przygotowywany metodami przemysłowymi albo wytworzony w zastosowaniu metody, w której wykorzystuje się proces przemysłowy, jeżeli jego przygotowanie lub wytworzenie wiąże się z procesem przemysłowym, który zasadniczo charakteryzuje się szeregiem czynności, które mogą być mechaniczne lub chemiczne, i którego celem jest uzyskanie znacznej ilości produktu standardowego.

                  4.

                  Produkt leczniczy, który nie został przygotowanego na podstawie recepty z farmakopei lub nie jest przeznaczony do bezpośredniej dostawy do pacjentów obsługiwanych przez daną aptekę, nie może korzystać z wyjątku przewidzianego w art. 3 ust. 2 dyrektywy 2001/83/WE.

                  5.

                  Działalność polegająca na zaopatrzeniu w produkty lecznicze, dostarczaniu i wywozie tych produktów, poza dostarczaniem produktów leczniczych dla ludności, stanowi dystrybucję hurtową produktów leczniczych w rozumieniu art. 1 pkt 17 dyrektywy 2001/83/WE, nawet jeśli hurtownik nie zajmował się fizycznie obrotem tymi produktami.

                  6.

                  Środek krajowy nakładający na działalność stanowiącą „dystrybucję hurtową produktów leczniczych” w rozumieniu art. 1 pkt 17 dyrektywy 2001/83/WE wymóg uzyskania pozwolenia zgodnie z art. 77 ust. 1 tej dyrektywy jest zgodny z prawem EOG.

                  7.

                  Fakt, że produkt nie jest sklasyfikowany w jednym państwie EOG jako produkt leczniczy, nie ma wpływu na to, że właściwe organy innego państwa EOG mogą sklasyfikować go jako produkt leczniczy zgodnie z dyrektywą 2001/83/WE.


title: Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 1 lipca 2021 r. o wydanie opinii doradczej wniesiony przez Oslo tingrett w sprawie PRA Group Europe AS przeciwko Staten v/Skatteetaten (Sprawa E-3/21) 2021/C 426/06

text:
               21.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 426/9

      Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 1 lipca 2021 r. o wydanie opinii doradczej wniesiony przez Oslo tingrett w sprawie PRA Group Europe AS przeciwko Staten v/Skatteetaten
      (Sprawa E-3/21)
      (2021/C 426/06)
      W dniu 2 lipca 2021 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek, wystosowany dnia 1 lipca 2021 r. przez Sąd Rejonowy w Oslo (Oslo tingrett), o wydanie w sprawie PRA Group Europe AS przeciwko Staten v/Skatteetaten opinii doradczej dotyczącej następujących kwestii:

                  1.

                  Czy istnieje ograniczenie w rozumieniu art. 31 Porozumienia EOG w związku z jego art. 34, jeżeli wkłady grupowe spółek norweskich powodują zwiększenie maksymalnej kwoty odliczenia z tytułu odsetek, a tym samym dają większe prawo odliczenia odsetek od zadłużenia wobec stron powiązanych zgodnie z zasadą ograniczonego odliczenia odsetek, co zgodnie z norweskimi przepisami podatkowymi nie jest możliwe w przypadku inwestycji dokonywanych przez przedsiębiorstwa z EOG lub w te przedsiębiorstwa?

                  2.

                  Czy sytuacja przedsiębiorstwa z EOG, które należy do grupy wraz z przedsiębiorstwem norweskim, jest porównywalna do sytuacji norweskiego przedsiębiorstwa, które należy do grupy wraz z innym przedsiębiorstwem norweskim, i jakie znaczenie dla oceny porównywalności ma fakt, że przedsiębiorstwo z EOG nie wniosło na rzecz norweskiego przedsiębiorstwa żadnego faktycznego wkładu grupowego, tylko udzieliło mu pożyczki?

                  3.

                  W przypadku istnienia ograniczenia: jakie względy interesu publicznego mogą uzasadniać takie ograniczenie?


title: Wyrok Trybunału z dnia 15 lipca 2021 r. w sprawie E-11/20 Eyjólfur Orri Sverrisson przeciwko państwu islandzkiemu (Dyrektywa 2003/88/WE – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Czas pracy – Podróże do miejsca innego niż miejsce ustalonego lub zwykłego stawiennictwa pracownika – Podróż za granicę) 2021/C 426/07

text:
               21.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 426/10

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 15 lipca 2021 r.
      w sprawie E-11/20
      Eyjólfur Orri Sverrisson przeciwko państwu islandzkiemu

            (Dyrektywa 2003/88/WE – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Czas pracy – Podróże do miejsca innego niż miejsce ustalonego lub zwykłego stawiennictwa pracownika – Podróż za granicę)

      (2021/C 426/07)
      W sprawie E-11/20 Eyjólfur Orri Sverrisson przeciwko państwu islandzkiemu – WNIOSEK do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości złożony przez Sąd Rejonowy w Reykjavíku (Héraðsdómur Reykjavíkur) dotyczący wykładni dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy, w szczególności art. 2 ust. 1, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson (prezes), Per Christiansen (sędzia) i Bernd Hammermann (sędzia sprawozdawca), wydał w dniu 15 lipca 2021 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

                  1.

                  Niezbędny czas poza zwykłymi godzinami pracy spędzony przez pracownika, takiego jak powód w postępowaniu głównym, na dojazd do miejsca pracy, które nie jest miejscem ustalonego lub zwykłego stawiennictwa pracownika, w celu wykonywania czynności lub obowiązków w tym innym miejscu, na zlecenie pracodawcy, stanowi „czas pracy” w rozumieniu art. 2 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy. Nie jest istotne, czy podróż ta odbywa się w całości na terytorium EOG, czy też do lub z państw trzecich, jeżeli umowa o pracę została zawarta na mocy prawa krajowego państwa EFTA i jest regulowana tym prawem krajowym.

                  2.

                  Nie wymaga się oceny intensywności pracy wykonywanej podczas dojazdu.


title: Wyrok Trybunału z dnia 15 lipca 2021 r. w sprawie E-9/20 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii (Swobodny przepływ pracowników – Swoboda przedsiębiorczości – rozporządzenie (UE) nr 492/2011 – Łączny wymóg w zakresie obywatelstwa i miejsca zamieszkania w odniesieniu do członków zgromadzenia – Dyrektor generalny – Członkowie zarządu – Spójność) 2021/C 426/08

text:
               21.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 426/11

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 15 lipca 2021 r.
      w sprawie E-9/20
      Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii

            (Swobodny przepływ pracowników – Swoboda przedsiębiorczości – rozporządzenie (UE) nr 492/2011 – Łączny wymóg w zakresie obywatelstwa i miejsca zamieszkania w odniesieniu do członków zgromadzenia – Dyrektor generalny – Członkowie zarządu – Spójność)

      (2021/C 426/08)
      W sprawie E-9/20, Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii – SKARGA o stwierdzenie, że, utrzymując w mocy różne wymogi dotyczące obywatelstwa lub miejsca zamieszkania określone w norweskim prawie spółek w odniesieniu do osób zajmujących określone stanowiska kierownicze w spółkach wpisanych do rejestru przedsiębiorstw i mających siedzibę w Norwegii, Królestwo Norwegii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 31 i 28 Porozumienia EOG, a także art. 1 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii, Trybunał w składzie Páll Hreinsson (prezes), Per Christiansen (sędzia) i Bernd Hammermann (sędzia sprawozdawca), wydał w dniu 15 lipca 2021 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

                  1.

                  Orzeka, że utrzymując w mocy przepisy: sekcja 6–11 (1) i 6–36 (2) ustawy o spółkach akcyjnych, art. 6–11 (1) ustawy o spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością oraz sekcja 7–5 i 8–4 (5) ustawy o przedsiębiorstwach finansowych, Królestwo Norwegii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 31 Porozumienia EOG.

                  2.

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3.

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-299/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 3 marca 2021 r. w sprawie T-599/19, EM / Parlament, wniesione w dniu 7 maja 2021 r. przez EM

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/6

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 3 marca 2021 r. w sprawie T-599/19, EM / Parlament, wniesione w dniu 7 maja 2021 r. przez EM
      (Sprawa C-299/21 P)
      (2021/C 431/03)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: EM (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku z dnia 3 marca 2021 r., EM / Parlament (T-599/19);

                  —

                  obciążenie Parlamentu całością kosztów postępowania, w tym kosztów poniesionych w postępowaniu przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      W ramach pierwszego zarzutu podniesionego przed Sądem wnoszący odwołanie powołał się na naruszenie art. 1 i 31 karty praw podstawowych oraz art. 12 i 12a ust. 3 regulaminu pracowniczego, naruszenie obowiązku udzielenia wsparcia i nadużycie władzy. Sąd rozstrzygnął w przedmiocie tego pierwszego zarzutu, który dzieli się na trzy części, w pkt 42-131 zaskarżonego wyroku.
      W ramach zarzutu drugiego wnoszący odwołanie podnosi naruszenie zasady dobrej administracji i obowiązku staranności oraz oczywisty błąd w ocenie. Sąd rozstrzygnął w przedmiocie tego zarzutu w pkt 142-159 zaskarżonego wyroku.
      W uzasadnieniu odwołania wnoszący je podnosi jeden zarzut dotyczący przeinaczenia okoliczności faktycznych, oczywistych błędów w ocenie, które doprowadziły do niewystarczającego i niedokładnego uzasadnienia pod względem prawnym. Sąd orzekł zatem infra petita. W odwołaniu wnoszący je kwestionuje w szczególności pkt 51-57, 66-69, 100-103, 109, 126-131, 145, 146, 148, 149, 170 i 171 zaskarżonego wyroku.


title: Sprawa C-338/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 31 maja 2021 r. – Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid / S.S., N.Z. i S.S.

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 31 maja 2021 r. – Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid / S.S., N.Z. i S.S.
      (Sprawa C-338/21)
      (2021/C 431/04)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid.

         Druga strona postępowania: S.S., N.Z. i S.S.

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 27 ust. 3 i art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. 2013, L 180 (1)) należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one takim krajowym przepisom prawnym, jak będące przedmiotem niniejszego postępowania, w ramach których to przepisów państwo członkowskie zdecydowało się na wdrożenie art. 27 ust. 3 zdanie wprowadzające i lit. c), lecz które to przepisy jednocześnie przyznają skutek zawieszający wnioskowi o ponowne rozpoznanie lub odwołaniu dotyczącym decyzji wydanej w postępowaniu w przedmiocie wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt dla ofiar handlu ludźmi, niebędącej decyzją o przekazaniu, która jednak tymczasowo faktycznie uniemożliwia przekazanie?

         (1)  S. 31.


title: Sprawa C-416/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerisches Oberstes Landesgericht (Niemcy) w dniu 7 lipca 2021 r. – A.-F. / J. Sch. Omnibusunternehmen, K. Reisen GmbH

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerisches Oberstes Landesgericht (Niemcy) w dniu 7 lipca 2021 r. – A.-F. / J. Sch. Omnibusunternehmen, K. Reisen GmbH
      (Sprawa C-416/21)
      (2021/C 431/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bayerisches Oberstes Landesgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: A.-F.

         Strona pozwana: J. Sch. Omnibusunternehmen, K. Reisen GmbH

         Przy udziale: E. GmbH & Co. KG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 57 ust. 4 lit. d) dyrektywy 2014/24/UE (1) należy interpretować w ten sposób, że instytucja zamawiająca musi dysponować wystarczająco wiarygodnymi przesłankami naruszenia przez wykonawców art. 101 TFUE?

                  2)

                  Czy art. 57 ust. 4 dyrektywy 2014/24/UE należy interpretować w ten sposób, że przepis ten wyczerpująco określa fakultatywne podstawy wykluczenia w tym sensie, że w przypadku złożenia ofert, które nie są ani samodzielne, ani niezależne, zasada równego traktowania (art. 18 ust. 1 tej dyrektywy) nie może stać na przeszkodzie udzieleniu zamówienia?

                  3)

                  Czy art. 18 ust. 1 dyrektywy 2014/24/UE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie udzieleniu zamówienia przedsiębiorcom, którzy stanowią jednostkę gospodarczą i z których każdy złożył ofertę?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).


title: Sprawa C-447/21 P: Odwołanie od postanowienia Sądu wydanego w dniu 17 maja 2021 r. w sprawie T-672/20, Kerstens / Komisja, wniesione w dniu 20 lipca 2021 r. przez Petrusa Kerstensa

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/8

      Odwołanie od postanowienia Sądu wydanego w dniu 17 maja 2021 r. w sprawie T-672/20, Kerstens / Komisja, wniesione w dniu 20 lipca 2021 r. przez Petrusa Kerstensa
      (Sprawa C-447/21 P)
      (2021/C 431/06)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Petrus Kerstens (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie postanowienia Sądu z dnia 17 maja 2021 r., Kerstens/Komisja (T-672/20);

                  —

                  uznanie dopuszczalności rozpatrywanej skargi;

                  —

                  uznanie, że stan postępowania nie pozwala na wydanie orzeczenia w sprawie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania co do istoty przez Sąd;

                  —

                  pozostawienie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów do orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Cztery zarzuty odwołania dotyczą dopuszczalności skargi wniesionej w pierwszej instancji.
      W zarzucie pierwszym skarżący podnosi, że uznając za niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji z dni 20 i 31 stycznia 2020 r. Sąd naruszył zasady rozkładu ciężaru dowodu i art. 91 ust. 3 regulaminu pracowniczego urzędników oraz przeinaczył dowody.
      W zarzucie drugim skarżący podnosi, że Sąd nie uzasadnił wystarczająco zaskarżonego postanowienia.
      W zarzucie trzecim skarżący podnosi, że Sąd rażąco naruszył zasadę pewności prawa w zakresie ustalenia dnia doręczenia zaskarżonego aktu.
      W zarzucie czwartym skarżący podnosi, że Sąd naruszył zasadę równego traktowania urzędników w zakresie ustalenia dnia doręczenia aktów prawnych, których są adresatami i które mogą podlegać zaskarżeniu.


title: Sprawa C-487/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Austria) w dniu 9 sierpnia 2021 r. – F.F.

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Austria) w dniu 9 sierpnia 2021 r. – F.F.
      (Sprawa C-487/21)
      (2021/C 431/07)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: F.F.

         Organ będący drugą stroną postępowania: Österreichische Datenschutzbehörde, CRIF GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zawarte w art. 15 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2016/679 (1) (zwanego dalej „RODO”) pojęcie „kopia” należy interpretować w ten sposób, że oznacza ono fotokopię względnie faksymile lub elektroniczną kopię (elektronicznej) informacji, czy też obejmuje ono również „Abschrift”, „double” („duplicata”) lub „transcript”, zgodnie z rozumieniem tych pojęć w słownikach niemieckich, francuskich i angielskich?

                  2)

                  Czy art. 15 ust. 3 zdanie pierwsze RODO, zgodnie z którym „Administrator dostarcza […] kopię danych osobowych podlegających przetwarzaniu”, należy interpretować w ten sposób, że przepis ten obejmuje ogólne prawo osoby, której dane dotyczą, do otrzymania kopii – również – całych dokumentów, w których przetwarzane są dane osobowe tej osoby, względnie do otrzymania kopii wyciągu z bazy danych, jeżeli dane osobowe są przetwarzane w takiej bazie, czy też oznacza to – jedynie – prawo osoby, której dane dotyczą, do wiernej reprodukcji danych osobowych, które podlegają udostępnieniu na podstawie art. 15 ust. 1 RODO?

                  3)

                  Czy w przypadku odpowiedzi na pytanie drugie, że osoba, której dane dotyczą, ma jedynie prawo do wiernej reprodukcji danych osobowych, które podlegają udostępnieniu na podstawie z art. 15 ust. 1 RODO, art. 15 ust. 3 zdanie pierwsze RODO należy interpretować w ten sposób, że zależnie od rodzaju przetwarzanych danych (np. w odniesieniu do diagnoz, wyników badań lub ocen wymienionych w motywie 63 lub również dokumentów związanych z egzaminem w rozumieniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 20 grudnia 2017 r., Nowak (2)) i wymogu przejrzystości wynikającego z art. 12 ust. 1 RODO, w poszczególnych przypadkach może być jednak konieczne udostępnienie osobie, której dane dotyczą, fragmentów tekstu lub całych dokumentów?

                  4)

                  Czy pojęcie „informacje”, które zgodnie z art. 15 ust. 3 zdanie trzecie RODO należy przekazać osobie, której dane dotyczą, „powszechnie stosowaną drogą elektroniczną”, gdy zwraca się ona o te informacje drogą elektroniczną i „jeżeli nie zaznaczy inaczej”, należy interpretować w ten sposób, że oznacza ono jedynie „dane osobowe podlegające przetwarzaniu”, o których mowa w art. 15 ust. 3 zdanie pierwsze?

                              a)

                              W razie udzielenia na pytanie czwarte odpowiedzi przeczącej: Czy pojęcie „informacje”, które zgodnie z art. 15 ust. 3 zdanie trzecie RODO należy przekazać osobie, której dane dotyczą, „powszechnie stosowaną drogą elektroniczną”, gdy zwraca się ona o te informacje drogą elektroniczną i „jeżeli nie zaznaczy inaczej”, należy interpretować w ten sposób, że odnosi się ono ponadto jedynie do informacji określonych w art. 15 ust. 1 lit. a)-h) RODO?

                              b)

                              W razie udzielenia na pytanie czwarte odpowiedzi również na pytanie czwarte lit. a): Czy pojęcie „informacje”, które zgodnie z art. 15 ust. 3 zdanie trzecie RODO należy przekazać osobie, której dane dotyczą, „powszechnie stosowaną drogą elektroniczną”, gdy zwraca się ona o te informacje drogą elektroniczną i „jeżeli nie zaznaczy inaczej”, należy interpretować w ten sposób, że oprócz „danych osobowych podlegających przetwarzaniu” i oprócz informacji określonych w art. 15 ust. 1 lit. a)-h) RODO, oznacza ono na przykład powiązane metadane?

         (1)  Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. z 2016, L 119 s. 1).

         (2)  C 434/16, EU:C:2017:994.


title: Sprawa C-494/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 11 sierpnia 2021 r. – Eircom Limited / Commission for Communications Regulation

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 11 sierpnia 2021 r. – Eircom Limited / Commission for Communications Regulation
      (Sprawa C-494/21)
      (2021/C 431/08)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court (Irlandia)

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca odwołanie: Eircom Limited

         Druga strona postępowania: Commission for Communications Regulation

         Przy udziale: Vodafone Ireland Limited, Three Ireland (Hutchinson) Limited, Three Ireland Services (Hutchinson) Limited

         Pytania prejudycjalne

      Czy w okolicznościach, w których:

                  1)

                  rynek telekomunikacyjny został zliberalizowany i działa na nim wielu dostawców usług telekomunikacyjnych;

                  2)

                  jeden dostawca usług (zwany dalej „dostawcą usługi powszechnej”) został wybrany przez krajowy organ regulacyjny do wykonywania obowiązków świadczenia usługi powszechnej;

                  3)

                  krajowy organ regulacyjny ustalił, że istnieje dodatni koszt netto związany z realizacją obowiązków świadczenia usługi powszechnej (zwany dalej „kosztem netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej”); oraz

                  4)

                  krajowy organ regulacyjny ustalił, że koszt netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej jest istotny w porównaniu z kosztami administracyjnymi ustanowienia mechanizmu podziału kosztu netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej między uczestników rynku;

            jeżeli krajowy organ regulacyjny jest zobowiązany, na mocy ciążących na nim obowiązków wynikających z dyrektywy 2002/22 (1), do zbadania, czy koszt netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej jest nadmierny w świetle zdolności dostawcy usługi powszechnej do jego poniesienia, zważywszy na wszystkie charakterystyczne cechy dostawcy usługi powszechnej, w szczególności jakość jego urządzeń, jego sytuację gospodarczą i finansową, jak również jego udział w rynku (o czym mowa w pkt 42 wyroku Base), to czy ów krajowy organ regulacyjny może na podstawie mających zastosowanie dyrektyw dokonać tej oceny, uwzględniając wyłącznie charakterystyczne cechy/sytuację dostawcy usługi powszechnej, czy też jest on zobowiązany do zbadania charakterystycznych cech/sytuacji tego dostawcy względem jego konkurentów na odnośnym rynku?

         (1)  Dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, s. 51).


title: Sprawa C-506/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Erfurt (Niemcy) w dniu 18 sierpnia 2021 r. – UM / Daimler AG

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Erfurt (Niemcy) w dniu 18 sierpnia 2021 r. – UM / Daimler AG
      (Sprawa C-506/21)
      (2021/C 431/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Erfurt

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: UM

         Strona pozwana: Daimler AG.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 18 ust. 1, art. 26 ust. 1 i art. 46 dyrektywy 2007/46/WE (1) w związku z art. 4, 5 i 13 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 (2) mają również na celu ochronę interesów indywidualnych nabywców pojazdów silnikowych i ich majątku? Czy obejmuje to również interes indywidualnego nabywcy w tym, aby nie nabyć pojazdu, który nie spełnia wymogów prawa Unii, w szczególności, aby nie nabyć pojazdu, który jest wyposażony w zabronione urządzenie ograniczające skuteczność działania, o którym mowa w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007?

                  2)

                  Czy prawo Unii, a w szczególności zasada skuteczności i podstawowe prawa europejskie oraz własne prawa natury wymagają, aby nabywcy pojazdu przysługiwało cywilnoprawne roszczenie odszkodowawcze wobec producenta pojazdu w przypadku każdego zawinionego – wynikającego z niedbalstwa lub z winy umyślnej – działania tego producenta polegającego na wprowadzeniu do obrotu pojazdu wyposażonego w zabronione urządzenie ograniczające skuteczność działania, o którym mowa w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007?

                  3)

                  Czy prawo Unii, a w szczególności art. 267 TFUE w związku z art. 19 ust. 1 TUE i art. 47 karty praw podstawowych, sprzeciwia się niemieckim przepisom takim jak § 348 ust. 3 Zivilprozessordnung (kodeksu postępowania cywilnego) i związanemu z nim orzecznictwu, w zakresie w jakim utrudniają one, opóźniają lub udaremniają skierowanie odesłania prejudycjalnego do Trybunału Sprawiedliwości? Czy dotyczy to również przepisów prawa niemieckiego dotyczących stronniczości, jak na przykład § 42 Zivilprozessordnung?

         (1)  Dyrektywa 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiająca ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (dyrektywa ramowa) (Dz.U. 2007, L 263, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (Dz.U. 2007, L 171, s. 1).


title: Sprawa C-507/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 czerwca 2021 r. w sprawie T-781/16, Puma i in./Komisja, wniesione w dniu 18 sierpnia 2021 r. przez Puma SE, Puma United Kingdom Ltd, Puma Nordic AB, Austria Puma Dassler GmbH, Puma Italia Srl, Puma France SAS, Puma Denmark A/S, Puma Iberia, SL, Puma Retail AG

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/11

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 czerwca 2021 r. w sprawie T-781/16, Puma i in./Komisja, wniesione w dniu 18 sierpnia 2021 r. przez Puma SE, Puma United Kingdom Ltd, Puma Nordic AB, Austria Puma Dassler GmbH, Puma Italia Srl, Puma France SAS, Puma Denmark A/S, Puma Iberia, SL, Puma Retail AG
      (Sprawa C-507/21 P)
      (2021/C 431/10)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Puma SE, Puma United Kingdom Ltd, Puma Nordic AB, Austria Puma Dassler GmbH, Puma Italia Srl, Puma France SAS, Puma Denmark A/S, Puma Iberia, SL, Puma Retail AG (przedstawiciele: E. Vermulst, J. Cornelis, advocaten)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1395 (1) z dnia 18 sierpnia 2016 r., rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1647 (2) z dnia 13 września 2016 r. i rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1731 (3) z dnia 28 września 2016 r.; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej poniesionymi przez wnoszące odwołanie kosztami postępowania odwoławczego oraz postępowania przed Sądem w sprawie T-781/16;

            lub posiłkowo,

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; oraz

                  —

                  rozstrzygnięcie o kosztach postępowania przed Sądem i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszące je podnoszą trzy zarzuty.
      Po pierwsze, w zaskarżonym wyroku nie odniesiono się do istoty pierwszego zarzutu wnoszących odwołanie, co skutkowało naruszeniem obowiązku uzasadnienia.
      Po drugie, w zaskarżonym wyroku zastosowano błędne kryterium prawne w odniesieniu do przedstawionego w ramach części zarzutu trzeciego twierdzenia wnoszących odwołanie, że zaskarżone rozporządzenia naruszają zasadę proporcjonalności.
      Po trzecie, w kontekście części czwartego zarzutu wnoszących odwołanie w zaskarżonym wyroku dokonano błędnej wykładni rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/223 z dnia 17 lutego 2016 r. ustanawiającego procedurę oceny niektórych wniosków o traktowanie na zasadach rynkowych i o indywidualne traktowanie składanych przez producentów eksportujących z Chin i Wietnamu i wykonującego wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (4) oraz pominięto zasadę prawną, zgodnie z którą nikt nie może czerpać korzyści z własnego bezprawia.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1395 z dnia 18 sierpnia 2016 r. nakładające ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i wyprodukowanych przez Buckinghan Shoe Mfg Co., Ltd., Buildyet Shoes Mfg., DongGuan Elegant Top Shoes Co. Ltd, Dongguan Stella Footwear Co Ltd, Dongguan Taiway Sports Goods Limited, Foshan City Nanhai Qun Rui Footwear Co., Jianle Footwear Industrial, Sihui Kingo Rubber Shoes Factory, Synfort Shoes Co. Ltd., Taicang Kotoni Shoes Co. Ltd., Wei Hao Shoe Co. Ltd., Wei Hua Shoe Co. Ltd., Win Profile Industries Ltd oraz w sprawie wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz.U. 2016, L 225, s. 52).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1647 z dnia 13 września 2016 r. nakładające ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Wietnamu i wyprodukowanych przez Best Royal Co. Ltd, Lac Cuong Footwear Co., Ltd, Lac Ty Co., Ltd, Saoviet Joint Stock Company (Megastar Joint Stock Company), VMC Royal Co Ltd, Freetrend Industrial Ltd. oraz jej spółkę powiązaną Freetrend Industrial A (Vietnam) Co, Ltd., Fulgent Sun Footwear Co., Ltd, General Shoes Ltd, Golden Star Co, Ltd, Golden Top Company Co., Ltd, Kingmaker Footwear Co. Ltd., Tripos Enterprise Inc., Vietnam Shoe Majesty Co., Ltd, oraz w sprawie wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz.U. 2016, L 245, s. 16).

         (3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1731 z dnia 28 września 2016 r. nakładające ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu oraz wyprodukowanych przez General Footwear Ltd (Chiny), Diamond Vietnam Co Ltd i Ty Hung Footgearmex/Footwear Co. Ltd i wykonujące wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz.U. 2016, L 262, s. 4).

         (4)  Dz.U. 2016, L 41, s. 3.


title: Sprawa C-528/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 26 sierpnia 2021 r. – M.D./Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság Budapesti és Pest Megyei Regionális Igazgatósága

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 26 sierpnia 2021 r. – M.D./Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság Budapesti és Pest Megyei Regionális Igazgatósága
      (Sprawa C-528/21)
      (2021/C 431/11)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: M.D.

         Druga strona postępowania: Országos Idegenrendészeti Főigazgatóság Budapesti és Pest Megyei Regionális Igazgatósága

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 5 i 11 dyrektywy 2008/115/WE (1) i art. 20 TFUE w związku z art. 7, 20, 24 i 47 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce państwa członkowskiego, która rozszerza zastosowanie reformy ustawodawczej na postępowania przeprowadzane ponownie w następstwie orzeczenia sądowego wydanego w postępowaniach wszczętych wcześniej, w wyniku której to reformy ustawodawczej wobec obywatela państwa trzeciego będącego członkiem rodziny obywatela Unii stosowane są przepisy proceduralne do tego stopnia bardziej niekorzystne, że traci on status osoby, wobec której nie można wydać decyzji nakazującej powrót nawet ze względów porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub bezpieczeństwa narodowego, który to status obywatel ten uzyskał ze względu na jego dotychczasowy okres pobytu, że jego wniosek o wydanie karty stałego pobytu podlega odrzuceniu na podstawie tego stanu faktycznego i ze względów bezpieczeństwa narodowego, oraz że następuje cofnięcie wydanej mu karty pobytu, nałożenie na niego zakazu wjazdu i pobytu bez uwzględnienia w żadnym z postępowań jego sytuacji osobistej i rodzinnej – w tym kontekście zwłaszcza okoliczności, że posiada on na utrzymaniu małoletniego obywatela węgierskiego – przy czym decyzje te skutkują rozbiciem rodziny bądź zmuszeniem obywateli Unii będących członkami rodziny obywatela państwa trzeciego, w tym jego małoletniego dziecka, do opuszczenia terytorium państwa członkowskiego?

                  2)

                  Czy art. 5 i 11 dyrektywy 2008/115 oraz art. 20 TFUE w związku z art. 7 i 24 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce państwa członkowskiego, zgodnie z którą sytuacja osobista i rodzinna obywatela państwa trzeciego nie podlega zbadaniu przed wydaniem decyzji o zakazie wjazdu i pobytu ze względu na to, że pobyt tej osoby, członka rodziny obywatela Unii, stanowi rzeczywiste, bezpośrednie i poważne zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego tego państwa?
                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lub drugie:

                  3)

                  Czy art. 20 TFUE i art. 5 i 13 dyrektywy 2008/115 w związku z art. 20 i 47 karty praw podstawowych, jak również motyw 22 dyrektywy 2008/115, który ustanawia jako kwestię nadrzędną obowiązek [uwzględnienia dobra] dziecka, oraz motyw 24 tej dyrektywy, który wymaga zagwarantowania praw podstawowych i zasad uznanych w tej karcie, należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy sąd krajowy stwierdzi, na podstawie orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, że prawo państwa członkowskiego lub oparta na nim praktyka organów do spraw cudzoziemców są sprzeczne z prawem Unii, sąd ten może przy badaniu podstawy prawnej decyzji o zakazie wjazdu i pobytu uwzględnić, jako prawo nabyte skarżącego w niniejszej sprawie, okoliczność, że zgodnie z szabad mozgás és tartózkodás jogával rendelkező személyek beutazásáról és tartózkodásáról szóló 2007. évi I. törvény (ustawą I z 2007 r. o wjeździe i pobycie osób posiadających prawo do swobodnego przemieszczania się i zamieszkania, zwaną dalej „ustawą I z 2007 r.”) skarżący spełnia przesłankę niezbędną do zastosowania § 42 tej ustawy, to jest przez ponad 10 lat przebywa zgodnie z prawem na Węgrzech, czy też sąd ten, dokonując kontroli podstaw do wydania zakazu wjazdu i pobytu, powinien oprzeć uwzględnienie sytuacji rodzinnej i osobistej bezpośrednio na art. 5 dyrektywy 2008/115 wobec braku uregulowania tej kwestii w harmadik országbeli állampolgárok beutazásáról és tartózkodásáról szóló 2007. évi II. törvény (ustawie II z 2007 r. o wjeździe i pobycie obywateli państw trzecich, zwanej dalej „ustawą II z 2007 r.”)?

                  4)

                  Czy jest zgodna z prawem Unii, w szczególności z prawem do skutecznego środka odwoławczego zagwarantowanym w art. 13 dyrektywy 2008/115 i prawem do rzetelnego procesu sądowego, o którym mowa w art. 47 karty praw podstawowych, przyjęta przez państwo członkowskie praktyka, zgodnie z którą w postępowaniu wszczętym przez obywatela państwa trzeciego będącego członkiem rodziny obywatela Unii, w ramach wykonywania jego prawa do wniesienia środka odwoławczego, organy do spraw cudzoziemców nie wykonują prawomocnego orzeczenia sądowego nakazującego objęcie go natychmiastową ochroną prawną przed wykonaniem decyzji [tych organów], podnosząc, że dokonały one już wpisu do Systemu Informacyjnego Schengen (SIS II) o zakazie wjazdu i pobytu, w wyniku czego obywatel państwa trzeciego będący członkiem rodziny obywatela Unii nie może osobiście wykonywać prawa do wniesienia środka odwoławczego ani wjechać na Węgry na czas trwania postępowania przed wydaniem prawomocnego orzeczenia w dotyczącej go sprawie?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. 2008, L 348, s. 98).


title: Sprawa C-540/21: Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Słowacka

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/13

      Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Słowacka
      (Sprawa C-540/21)
      (2021/C 431/12)
      Język postępowania: słowacki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lindenthal, I. Rubene i A. Tokár, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Słowacka

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że poprzez przyjęcie § 33a zákon č. 170/2018 Z. z. (ustawy nr 170/2018) dodanego przez zákon č. 136/2020 Z. z. z 20. mája 2020 (ustawę nr 136/2020 z dnia 20 maja 2020 r.) Republika Słowacka nie dopełniła swoich obowiązków wynikających z art. 12 ust. 2, art. 12 ust. 3 lit. b) oraz art. 12 ust. 4 w związku z art. 4 dyrektywy (UE) 2015/2302 (1), oraz

                  —

                  obciążenie Republiki Słowackiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgodnie z art. 12 ust. 2 dyrektywy (UE) 2015/2302 podróżny ma prawo do rozwiązania umowy o udział w imprezie turystycznej przed rozpoczęciem imprezy turystycznej bez ponoszenia jakiejkolwiek opłaty za rozwiązanie w przypadku nieuniknionych i nadzwyczajnych okoliczności występujących w miejscu docelowym lub jego najbliższym sąsiedztwie, które to okoliczności w znaczącym stopniu wpływają na realizację imprezy turystycznej lub które w znaczącym stopniu wpływają na przewóz pasażerów do miejsca docelowego. W rozumieniu ust. 3 lit. b) tego artykułu także organizator może rozwiązać umowę o udział w imprezie turystycznej, w przypadku gdy nie ma on możliwości zrealizowania umowy z powodu nieuniknionych i nadzwyczajnych okoliczności.
      Artykuł 12 ust. 4 dyrektywy (UE) 2015/2302 stanowi, że w przypadku rozwiązania umowy o udział w imprezie turystycznej organizator powinien dokonać wszelkich zwrotów na rzecz podróżnego bez zbędnej zwłoki, a w każdym razie nie później niż w ciągu 14 dni od rozwiązania umowy o udział w imprezie turystycznej. Jednocześnie art. 4 tej dyrektywy zakazuje państwom członkowskim wprowadzania przepisów odbiegających od tych, które zostały ustanowione w tej dyrektywie, w tym również przepisów surowszych lub łagodniejszych, prowadzących do zróżnicowanego poziomu ochrony podróżnych.
      Przyjmując zákon č. 136/2020 Z. z., ktorým sa dopĺňa zákon č. 170/2018 Z. z. o zájazdoch, spojených službách cestovného ruchu, niektorých podmienkach podnikania v cestovnom ruchu (ustawę nr 136/2020 o uzupełnieniu ustawy nr 170/2018 o wycieczkach zorganizowanych, powiązanych usługach turystycznych i niektórych warunkach prowadzenia działalności turystycznej), Republika Słowacka naruszyła art. 12 ust. 2, art. 12 ust. 3 lit. b) oraz art. 12 ust. 4 w związku z art. 4 dyrektywy.
      Przepis § 33a ust. 7 zákon č. 170/2018 Z. z. (ustawy nr 170/2018) stanowi bowiem, że biuro podróży powinno porozumieć się z podróżnym co do zorganizowania zastępczej wycieczki najpóźniej do dnia 31 sierpnia 2021 r. W rozumieniu ust. 9 tego paragrafu, jeżeli biuro podróży nie porozumie się z podróżnym co do zorganizowania zastępczej wycieczki do dnia 31 sierpnia 2021 r., uznaje się, że odstąpiło ono od umowy wycieczki i powinno zwrócić podróżnemu wszelkie płatności, jakie przyjęło na podstawie tej umowy, niezwłocznie, a w każdym wypadku najpóźniej do dnia 14 września 2021 r.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2302 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych, zmieniająca rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE oraz uchylająca dyrektywę Rady 90/314/EWG (Dz.U. 2015, L 326, s. 1).


title: Sprawa C-57/19 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 września 2021 r. – Komisja Europejska / Tempus Energy Ltd, Tempus Energy Technology Ltd, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej [Odwołanie – Pomoc państwa – System pomocy – Artykuł 108 ust. 2 i 3 TFUE – Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 – Artykuł 4 ust. 3 i 4 – Pojęcie „wątpliwości co do zgodności środka będącego przedmiotem zgłoszenia ze wspólnym rynkiem” – Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń – Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego – Wytyczne w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią w latach 2014 – 2020 – Kodeks najlepszych praktyk dotyczących przebiegu postępowania w zakresie kontroli pomocy państwa – Kontakty „przedzgłoszeniowe” – Prawa proceduralne zainteresowanych stron – Rynek mocy wytwórczej energii elektrycznej w Zjednoczonym Królestwie]

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/14

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 września 2021 r. – Komisja Europejska / Tempus Energy Ltd, Tempus Energy Technology Ltd, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
      (Sprawa C-57/19 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - System pomocy - Artykuł 108 ust. 2 i 3 TFUE - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Artykuł 4 ust. 3 i 4 - Pojęcie „wątpliwości co do zgodności środka będącego przedmiotem zgłoszenia ze wspólnym rynkiem” - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego - Wytyczne w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią w latach 2014 – 2020 - Kodeks najlepszych praktyk dotyczących przebiegu postępowania w zakresie kontroli pomocy państwa - Kontakty „przedzgłoszeniowe” - Prawa proceduralne zainteresowanych stron - Rynek mocy wytwórczej energii elektrycznej w Zjednoczonym Królestwie)
      (2021/C 431/13)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier i P. Němečková, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Tempus Energy Ltd, Tempus Energy Technology Ltd (przedstawiciele: J. Derenne i D. Vallindas, adwokaci, oraz C. Ziegler, Rechtsanwalt), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo F. Shibli, S. McCrory i Z. Lavery, następnie F. Shibli i S. McCrory, pełnomocnicy, których wspierali G. Facenna, QC, i D. Mackersie, barrister)

         Interwenient popierający wnoszącą odwołanie: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 15 listopada 2018 r., Tempus Energy i Tempus Energy Technology/Komisja (T-793/14, EU:T:2018:790), zostaje uchylony.

                  2)

                  Skarga w sprawie T-793/14 zostaje oddalona.

                  3)

                  Tempus Energy Ltd i Tempus Energy Technology Ltd pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach postępowań przed Sądem Unii Europejskiej i przed Trybunałem Sprawiedliwości.

                  4)

                  Rzeczpospolita Polska i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 148 z 29.4.2019.


title: Sprawa C-570/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) – Irlandia) – Irish Ferries Ltd / National Transport Authority [Odesłanie prejudycjalne – Transport morski – Prawa pasażerów podróżujących drogą morską i wodną śródlądową – Rozporządzenie (UE) nr 1177/2010 – Artykuły 18, 19, art. 20 ust. 4 oraz art. 24 i 25 – Odwołanie usług przewozu pasażerskiego – Opóźnienie w dostawie statku przewoźnikowi – Poinformowanie o odwołaniu z wyprzedzeniem przed pierwotnie planowaną datą wypłynięcia – Konsekwencje – Prawo do podróży zmienioną trasą – Sposoby realizacji – Pokrycie dodatkowych kosztów – Prawo do odszkodowania – Obliczanie – Pojęcie „ceny biletu” – Organ krajowy odpowiedzialny za egzekwowanie przepisów rozporządzenia nr 1177/2010 – Kompetencja – Pojęcie skargi – Ocena ważności – Artykuły 16, 17, 20 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Zasady proporcjonalności, pewności prawa i równego traktowania]

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/15

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) – Irlandia) – Irish Ferries Ltd / National Transport Authority
      (Sprawa C-570/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport morski - Prawa pasażerów podróżujących drogą morską i wodną śródlądową - Rozporządzenie (UE) nr 1177/2010 - Artykuły 18, 19, art. 20 ust. 4 oraz art. 24 i 25 - Odwołanie usług przewozu pasażerskiego - Opóźnienie w dostawie statku przewoźnikowi - Poinformowanie o odwołaniu z wyprzedzeniem przed pierwotnie planowaną datą wypłynięcia - Konsekwencje - Prawo do podróży zmienioną trasą - Sposoby realizacji - Pokrycie dodatkowych kosztów - Prawo do odszkodowania - Obliczanie - Pojęcie „ceny biletu” - Organ krajowy odpowiedzialny za egzekwowanie przepisów rozporządzenia nr 1177/2010 - Kompetencja - Pojęcie skargi - Ocena ważności - Artykuły 16, 17, 20 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Zasady proporcjonalności, pewności prawa i równego traktowania)
      (2021/C 431/14)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court (Irlandia)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Irish Ferries Ltd

         Druga strona postępowania: National Transport Authority

         Sentencja

                  1)

                  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1177/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. o prawach pasażerów podróżujących drogą morską i drogą wodną śródlądową oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 należy interpretować w ten sposób, że ma ono zastosowanie, w przypadku gdy przewoźnik odwołuje usługę przewozu pasażerskiego z kilkutygodniowym wyprzedzeniem przed pierwotnie planowanym wypłynięciem, ponieważ dostawa statku przeznaczonego do świadczenia rzeczonej usługi uległa opóźnieniu, a statku tego nie można było zastąpić innym.

                  2)

                  Artykuł 18 rozporządzenia nr 1177/2010 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy usługa przewozu pasażerskiego zostaje odwołana i nie istnieje żadna alternatywna usługa przewozu na tym samym połączeniu, przewoźnik jest zobowiązany zaproponować pasażerowi, z tytułu przewidzianego w tym przepisie prawa tego pasażera do podróży zmienioną trasą do miejsca docelowego w porównywalnych warunkach, w najwcześniejszym możliwym terminie, alternatywną usługę przewozu na innej trasie niż ta, której dotyczy odwołana usługa, lub usługę przewozu morskiego w połączeniu z innymi środkami transportu, takimi jak transport drogowy lub kolejowy, oraz jest on zobowiązany do pokrycia ewentualnych dodatkowych kosztów poniesionych przez pasażera w związku z taką zmianą trasy do miejsca docelowego.

                  3)

                  Artykuły 18 i 19 rozporządzenia nr 1177/2010 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy przewoźnik odwołuje usługę przewozu pasażerskiego z kilkutygodniowym wyprzedzeniem przed pierwotnie planowanym wypłynięciem, pasażerowi przysługuje prawo do odszkodowania na podstawie art. 19 tego rozporządzenia, gdy zgodnie z art. 18 wspomnianego rozporządzenia decyduje się na zmianę trasy podróży do miejsca docelowego w najwcześniejszym możliwym terminie lub na przesunięcie podróży na późniejszy termin oraz dotrze on do pierwotnie przewidzianego miejsca docelowego z opóźnieniem przekraczającym progi określone w art. 19 owego rozporządzenia. Natomiast, w przypadku gdy pasażer decyduje się na uzyskanie zwrotu ceny biletu, nie przysługuje mu takie prawo do odszkodowania na podstawie tego artykułu.

                  4)

                  Artykuł 19 rozporządzenia nr 1177/2010 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „ceny biletu” zawarte w tym przepisie obejmuje koszty związane z dodatkowymi świadczeniami opcjonalnymi wybranymi przez pasażera, takimi jak rezerwacja kabiny lub klatki dla psów, czy też dostęp do poczekalni VIP.

                  5)

                  Artykuł 20 ust. 4 rozporządzenia nr 1177/2010 należy interpretować w ten sposób, że opóźnienie w dostawie statku pasażerskiego, które doprowadziło do odwołania wszystkich rejsów, jakie powinien odbyć ten statek w ramach nowego połączenia morskiego, nie wchodzi w zakres pojęcia „nadzwyczajnych okoliczności” w rozumieniu tego przepisu.

                  6)

                  Artykuł 24 rozporządzenia nr 1177/2010 należy interpretować w ten sposób, że nakłada on na pasażera, który domaga się uzyskania odszkodowania na podstawie art. 19 tego rozporządzenia, obowiązek złożenia do przewoźnika wniosku w formie skargi w terminie dwóch miesięcy od dnia, w którym wykonana została usługa przewozu lub w którym powinna była ona zostać wykonana.

                  7)

                  Artykuł 25 rozporządzenia nr 1177/2010 należy interpretować w ten sposób, że do kompetencji organu krajowego odpowiedzialnego za egzekwowanie przepisów tego rozporządzenia, wyznaczonego przez państwo członkowskie, należą nie tylko usługi przewozu pasażerskiego świadczone z portu położonego na terytorium tego państwa członkowskiego, lecz również usługi przewozu pasażerskiego z portu położonego na terytorium innego państwa członkowskiego do portu znajdującego się na terytorium tego państwa członkowskiego, w przypadku usługi przewozu dotyczącej podróży w obie strony, która została w całości odwołana.

                  8)

                  Analiza pytania dziesiątego nie wykazała istnienia żadnych okoliczności, które mogłyby wpłynąć na ważność art. 18 i 19 rozporządzenia nr 1177/2010.

         (1)  Dz.U. C 328 z 30.9.2019.


title: Sprawa C-579/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom – Zjednoczone Królestwo) – The Queen, na wniosek Association of Independent Meat Suppliers, Cleveland Meat Company Ltd / The Food Standards Agency [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona zdrowia – Rozporządzenie (WE) nr 854/2004 – Artykuł 5 pkt 2 – Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 – Artykuł 54 ust. 3 – Przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego – Badanie poubojowe tusz i towarzyszących im podrobów – Urzędowy lekarz weterynarii – Znaki jakości zdrowotnej – Odmowa – Mięso określone jako niezdatne do spożycia przez ludzi – Prawo do wniesienia skargi na decyzję urzędowego lekarza weterynarii – Skuteczna ochrona sądowa – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej]

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/16

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom – Zjednoczone Królestwo) – The Queen, na wniosek Association of Independent Meat Suppliers, Cleveland Meat Company Ltd / The Food Standards Agency
      (Sprawa C-579/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona zdrowia - Rozporządzenie (WE) nr 854/2004 - Artykuł 5 pkt 2 - Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 - Artykuł 54 ust. 3 - Przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego - Badanie poubojowe tusz i towarzyszących im podrobów - Urzędowy lekarz weterynarii - Znaki jakości zdrowotnej - Odmowa - Mięso określone jako niezdatne do spożycia przez ludzi - Prawo do wniesienia skargi na decyzję urzędowego lekarza weterynarii - Skuteczna ochrona sądowa - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)
      (2021/C 431/15)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Supreme Court of the United Kingdom

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek zaskarżenia: The Queen, na wniosek Association of Independent Meat Suppliers, Cleveland Meat Company Ltd

         Strona przeciwna: Food Standards Agency

         Sentencja

                  1)

                  Rozporządzenie (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi, zmienione rozporządzeniem (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r., i rozporządzenie nr 882/2004 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym w sytuacji, gdy urzędowy lekarz weterynarii odmawia naniesienia znaku jakości zdrowotnej na tuszy, a właściciel tej tuszy nie zgadza się z tą decyzją, urzędowy lekarz weterynarii jest zobowiązany wnieść sprawę do sądu, tak aby ów sąd orzekł co do istoty i na podstawie powołanych przez każdą ze stron dowodów w postaci opinii biegłych, czy rzeczona tusza spełnia wymogi w zakresie bezpieczeństwa żywności, bez możliwości formalnego stwierdzenia nieważności decyzji urzędowego lekarza weterynarii lub nakazania uchylenia skutków tych decyzji.

                  2)

                  Artykuł 54 rozporządzenia nr 882/2004 w związku z motywem 43 tego rozporządzenia i w świetle art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym decyzja urzędowego lekarza weterynarii wydana na podstawie art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 854/2004, zmienionego rozporządzeniem nr 882/2004, o nienaniesieniu znaku jakości zdrowotnej na tuszy podlega jedynie ograniczonej kontroli sądowej, w ramach której sąd, do którego wniesiono sprawę, może stwierdzić nieważność takiej decyzji z każdego powodu, który czyni ją niezgodną z prawem, w tym w przypadku, gdy urzędowy lekarz weterynarii działał w celu innym niż ten, dla którego przyznano mu jego uprawnienia, gdy nie zastosował właściwych kryteriów prawnych lub gdy jego decyzja jest bezpodstawna lub niepoparta wystarczającymi dowodami.

         (1)  Dz.U. C 328 z 30.9.19.


title: Sprawa C-647/19 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 września 2021 r. – Ja zum Nürburgring eV / Komisja Europejska [Odwołanie – Pomoc państwa – Pomoc na rzecz kompleksu Nürburgring (Niemcy) – Decyzja uznająca pomoc za częściowo niezgodną z rynkiem wewnętrznym – Sprzedaż aktywów beneficjentów pomocy państwa uznanej za niezgodną – Otwarte, przejrzyste, niedyskryminacyjne i bezwarunkowe postępowanie przetargowe – Decyzja stwierdzająca, że zwrot niezgodnej pomocy nie dotyczy nowego właściciela kompleksu Nürburgring i że ten przy nabyciu tego kompleksu nie skorzystał z nowej pomocy – Dopuszczalność – Status zainteresowanej strony – Osoba, której rozstrzygnięcie dotyczy indywidualnie – Naruszenie praw proceduralnych zainteresowanych stron – Trudności wymagające wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego – Uzasadnienie – Przeinaczenie dowodów]

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/17

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 września 2021 r. – Ja zum Nürburgring eV / Komisja Europejska
      (Sprawa C-647/19 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Pomoc na rzecz kompleksu Nürburgring (Niemcy) - Decyzja uznająca pomoc za częściowo niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Sprzedaż aktywów beneficjentów pomocy państwa uznanej za niezgodną - Otwarte, przejrzyste, niedyskryminacyjne i bezwarunkowe postępowanie przetargowe - Decyzja stwierdzająca, że zwrot niezgodnej pomocy nie dotyczy nowego właściciela kompleksu Nürburgring i że ten przy nabyciu tego kompleksu nie skorzystał z nowej pomocy - Dopuszczalność - Status zainteresowanej strony - Osoba, której rozstrzygnięcie dotyczy indywidualnie - Naruszenie praw proceduralnych zainteresowanych stron - Trudności wymagające wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego - Uzasadnienie - Przeinaczenie dowodów)
      (2021/C 431/16)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Ja zum Nürburgring eV (przedstawiciele: D. Frey i M. Rudolph, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, B. Stromsky i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 19 czerwca 2019 r., Ja zum Nürburgring/Komisja (T-373/15, EU:T:2019:432) zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd Unii Europejskiej oddalił w nim żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 tiret ostatnie decyzji Komisji (UE) 2016/151 z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.31550 (2012/C) (ex 2012/NN) wdrożonej przez Niemcy na rzecz Nürburgring.

                  2)

                  W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

                  3)

                  Stwierdza się nieważność art. 1 tiret ostatnie decyzji Komisji (UE) 2016/151 z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.31550 (2012/C) (ex 2012/NN) wdrożonej przez Niemcy na rzecz Nürburgring.

                  4)

                  Ja zum Nürburgring eV i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 372 z 4.11.2019.


title: Sprawa C-665/19 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 września 2021 r. – NeXovation, Inc. / Komisja Europejska [Odwołanie – Pomoc państwa – Pomoc na rzecz kompleksu Nürburgring (Niemcy) – Decyzja uznająca pomoc za częściowo niezgodną z rynkiem wewnętrznym – Sprzedaż aktywów beneficjentów pomocy uznanej za niezgodną – Otwarte, przejrzyste, niedyskryminacyjne i bezwarunkowe postępowanie przetargowe – Decyzja stwierdzająca, że zwrot niezgodnej pomocy nie dotyczy nowego właściciela kompleksu Nürburgring i że ten przy nabyciu tego kompleksu nie skorzystał z tej pomocy – Dopuszczalność – Status zainteresowanej strony – Osoba, której rozstrzygnięcie dotyczy indywidualnie – Naruszenie praw proceduralnych zainteresowanych stron – Trudności wymagające wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego – Uzasadnienie]

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/18

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 września 2021 r. – NeXovation, Inc. / Komisja Europejska
      (Sprawa C-665/19 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Pomoc na rzecz kompleksu Nürburgring (Niemcy) - Decyzja uznająca pomoc za częściowo niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Sprzedaż aktywów beneficjentów pomocy uznanej za niezgodną - Otwarte, przejrzyste, niedyskryminacyjne i bezwarunkowe postępowanie przetargowe - Decyzja stwierdzająca, że zwrot niezgodnej pomocy nie dotyczy nowego właściciela kompleksu Nürburgring i że ten przy nabyciu tego kompleksu nie skorzystał z tej pomocy - Dopuszczalność - Status zainteresowanej strony - Osoba, której rozstrzygnięcie dotyczy indywidualnie - Naruszenie praw proceduralnych zainteresowanych stron - Trudności wymagające wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego - Uzasadnienie)
      (2021/C 431/17)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: NeXovation, Inc. (przedstawiciele: początkowo A. von Bergwelt, M. Nordmann i L. Hettstedt, a następnie A. von Bergwelt i M. Nordmann, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, T. Maxian Rusche i B. Stromsky, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 19 czerwca 2019 r., NeXovation/Komisja (T 353/15, EU:T:2019:434) zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd Unii Europejskiej oddalił w nim żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 tiret ostatnie decyzji Komisji (UE) 2016/151 z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.31550 (2012/C) (ex 2012/NN) wdrożonej przez Niemcy na rzecz Nürburgring.

                  2)

                  W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

                  3)

                  Stwierdza się nieważność art. 1 tiret ostatnie decyzji Komisji (UE) 2016/151 z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.31550 (2012/C) (ex 2012/NN) wdrożonej przez Niemcy na rzecz Nürburgring.

                  4)

                  NeXovation Inc. i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 372 z 4.11.2019.


title: Sprawa C-718/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 września 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Federalna Niemiec [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Rynek wewnętrzny energii elektrycznej i gazu ziemnego – Dyrektywa 2009/72/WE – Artykuł 2 pkt 21 – Artykuł 19 ust. 3, 5 i 8 – Artykuł 37 ust. 1 lit. a) oraz ust. 6 lit. a) i b) – Dyrektywa 2009/73/WE – Artykuł 2 pkt 20 – Artykuł 19 ust. 3, 5 i 8 – Artykuł 41 ust. 1 lit. a) oraz ust. 6 lit. a) i b) – Pojęcie „przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo” – Skuteczny rozdział pomiędzy sieciami a działalnością w zakresie wytwarzania i dostaw energii elektrycznej i gazu ziemnego – Niezależny operator systemu przesyłowego – Niezależność pracowników i kierownictwa owego operatora – Okresy przejściowe – Udziały posiadane w kapitale przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo – Krajowe organy regulacyjne – Niezależność – Wyłączne kompetencje – Artykuł 45 TFUE – Swobodny przepływ pracowników – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 15 – Prawo do podejmowania pracy oraz wykonywania zawodu – Artykuł 17 – Prawo własności – Artykuł 52 ust. 1 – Ograniczenia – Zasada demokracji]

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/19

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 września 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Federalna Niemiec
      (Sprawa C-718/18) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rynek wewnętrzny energii elektrycznej i gazu ziemnego - Dyrektywa 2009/72/WE - Artykuł 2 pkt 21 - Artykuł 19 ust. 3, 5 i 8 - Artykuł 37 ust. 1 lit. a) oraz ust. 6 lit. a) i b) - Dyrektywa 2009/73/WE - Artykuł 2 pkt 20 - Artykuł 19 ust. 3, 5 i 8 - Artykuł 41 ust. 1 lit. a) oraz ust. 6 lit. a) i b) - Pojęcie „przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo” - Skuteczny rozdział pomiędzy sieciami a działalnością w zakresie wytwarzania i dostaw energii elektrycznej i gazu ziemnego - Niezależny operator systemu przesyłowego - Niezależność pracowników i kierownictwa owego operatora - Okresy przejściowe - Udziały posiadane w kapitale przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo - Krajowe organy regulacyjne - Niezależność - Wyłączne kompetencje - Artykuł 45 TFUE - Swobodny przepływ pracowników - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 15 - Prawo do podejmowania pracy oraz wykonywania zawodu - Artykuł 17 - Prawo własności - Artykuł 52 ust. 1 - Ograniczenia - Zasada demokracji)
      (2021/C 431/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Noll-Ehlers i O. Beynet, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo J. Möller i T. Henze, pełnomocnicy, a następnie J. Möller i S. Eisenberg, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: początkowo C. Meyer-Seitz, A. Falk, H. Shev, J. Lundberg i H. Eklinder, pełnomocnicy, a następnie C. Meyer-Seitz, H. Shev i H. Eklinder, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1.

                  Poprzez niedokonanie prawidłowej transpozycji:

                              —

                              art. 2 pkt 21 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE oraz art. 2 pkt 20 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55/WE;

                              —

                              art. 19 ust. 3 i 8 dyrektyw 2009/72 i 2009/73;

                              —

                              art. 19 ust. 5 dyrektyw 2009/72 i 2009/73;

                              —

                              art. 37 ust. 1 lit. a) oraz ust. 6 lit. a) i b) dyrektywy 2009/72, a także art. 41 ust. 1 lit. a) oraz ust. 6 lit. a) i b) dyrektywy 2009/73,

                        Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy tych dyrektyw.

                  2.

                  Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

                  3.

                  Królestwo Szwecji pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 54 z 11.2.2019.


title: Sprawy połączone C-721/19 i C-722/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 2 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Sisal SpA (C-721/19), Stanleybet Malta Ltd (C-722/19), Magellan Robotech Ltd (C-722/19) / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli, Ministero dell'Economia e delle Finanze [Odesłanie prejudycjalne – Artykuły 49 i 56 TFUE – Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia – Dyrektywa 2014/23/UE – Postępowania w sprawie udzielania koncesji – Artykuł 43 – Istotne zmiany – Loterie z wykorzystaniem kart do zdrapywania – Uregulowanie krajowe przewidujące odnowienie koncesji bez przeprowadzania nowego postępowania przetargowego – Dyrektywa 89/665/EWG – Artykuł 1 ust. 3 – Interes prawny]

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/20

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 2 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Sisal SpA (C-721/19), Stanleybet Malta Ltd (C-722/19), Magellan Robotech Ltd (C-722/19) / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli, Ministero dell'Economia e delle Finanze
      (Sprawy połączone C-721/19 i C-722/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 49 i 56 TFUE - Swoboda świadczenia usług - Ograniczenia - Dyrektywa 2014/23/UE - Postępowania w sprawie udzielania koncesji - Artykuł 43 - Istotne zmiany - Loterie z wykorzystaniem kart do zdrapywania - Uregulowanie krajowe przewidujące odnowienie koncesji bez przeprowadzania nowego postępowania przetargowego - Dyrektywa 89/665/EWG - Artykuł 1 ust. 3 - Interes prawny)
      (2021/C 431/19)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: Sisal SpA (C-721/19), Stanleybet Malta Ltd (C-722/19), Magellan Robotech Ltd (C-722/19)

         Druga strona postępowania: Agenzia delle Dogane e dei Monopoli, Ministero dell'Economia e delle Finanze

         Przy udziale: Lotterie Nazionali Srl, Lottomatica Holding Srl, dawniej Lottomatica SpA (C-722/19)

         Sentencja

                  1)

                  Prawo Unii, a w szczególności art. 43 ust. 1 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ono uregulowaniu krajowemu nakładającemu obowiązek odnowienia umowy koncesyjnej bez przeprowadzenia nowego postępowania w sprawie udzielenia koncesji na warunkach, na jakich została ona udzielona jedynemu koncesjonariuszowi, podczas gdy właściwe prawo krajowe przewidywało, że taka koncesja powinna co do zasady zostać przyznana kilku, maksymalnie czterem, podmiotom gospodarczym, w sytuacji gdy owo uregulowanie krajowe stanowi wykonanie klauzuli zawartej w pierwotnej umowie koncesyjnej przewidującej takie odnowienie.

                  2)

                  Prawo Unii, a w szczególności art. 43 ust. 1 lit. e) dyrektywy 2014/23, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ono uregulowaniu krajowemu, które przewiduje, z jednej strony, że decyzja o odnowieniu koncesji zapadnie na dwa lata przed jej wygaśnięciem, oraz z drugiej strony, zmianę warunków płatności opłaty koncesyjnej należnej od koncesjonariusza, które zostały zawarte w pierwotnej umowie koncesyjnej, tak aby zagwarantować państwu nowe i większe dochody budżetowe, jeżeli zmiana ta nie jest istotna w rozumieniu art. 43 ust. 4 tej dyrektywy.

                  3)

                  Artykuł 43 ust. 4 dyrektywy 2014/23 i art. 1 ust. 3 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą 2014/23, należy interpretować w ten sposób, że podmiot gospodarczy może wnieść środek zaskarżenia na decyzję o odnowieniu koncesji z tego powodu, że warunki wykonania pierwotnej umowy koncesyjnej zostały istotnie zmienione, podczas gdy nie brał on udziału w pierwotnym postępowaniu w sprawie udzielenia tej koncesji, o ile w chwili, gdy ma nastąpić odnowienie koncesji, wykaże on interes w uzyskaniu tej koncesji.

         (1)  Dz.U. C 432 z 23.12.2019.


title: Sprawa C-741/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Paris – Francja) – Republika Mołdawii / Spółka Komstroy, następca prawny spółki Energoalians [Odesłanie prejudycjalne – Traktat karty energetycznej – Artykuł 26 – Brak możliwości zastosowania między państwami członkowskimi – Wyrok sądu polubownego – Kontrola sądowa – Jurysdykcja sądu państwa członkowskiego – Spór pomiędzy podmiotem gospodarczym z państwa trzeciego a państwem trzecim – Właściwość Trybunału – Artykuł 1 pkt 6 Traktatu karty energetycznej – Pojęcie „inwestycji”]

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/21

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Paris – Francja) – Republika Mołdawii / Spółka Komstroy, następca prawny spółki Energoalians
      (Sprawa C-741/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Traktat karty energetycznej - Artykuł 26 - Brak możliwości zastosowania między państwami członkowskimi - Wyrok sądu polubownego - Kontrola sądowa - Jurysdykcja sądu państwa członkowskiego - Spór pomiędzy podmiotem gospodarczym z państwa trzeciego a państwem trzecim - Właściwość Trybunału - Artykuł 1 pkt 6 Traktatu karty energetycznej - Pojęcie „inwestycji”)
      (2021/C 431/20)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d'appel de Paris

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Republika Mołdawii

         Druga strona postępowania: spółka Komstroy, następca prawny spółki Energoalians

         Sentencja

      Artykuł 1 pkt 6 i art. 26 ust. 1 Traktatu karty energetycznej, podpisanego w Lizbonie w dniu 17 grudnia 1994 r. i zatwierdzonego w imieniu Wspólnot Europejskich w drodze decyzji Rady i Komisji 98/181/WE, EWWiS, Euratom z dnia 23 września 1997 r., należy interpretować w ten sposób, że nabycie przez przedsiębiorstwo z jednej z umawiających się stron tego traktatu wierzytelności wynikającej z umowy dostawy energii elektrycznej niezwiązanej z inwestycją, przysługującej przedsiębiorstwu z państwa niebędącego stroną tego traktatu wobec przedsiębiorstwa publicznego z innej umawiającej się strony owego traktatu, nie stanowi „inwestycji” w rozumieniu tych postanowień.

         (1)  Dz.U. C 413 z 9.12.2019.


title: Sprawa C-790/19: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Braşov – Rumunia) – Parchetul de pe lângă Tribunalul Braşov / LG, MH [Odesłanie prejudycjalne – Zapobieganie wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu – Dyrektywa (UE) 2015/849 – Dyrektywa 2005/60/WE – Przestępstwo prania pieniędzy – Pranie pieniędzy przez sprawcę przestępstwa źródłowego („pranie pieniędzy przez ten sam podmiot, który je uzyskał”)]

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/21

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Braşov – Rumunia) – Parchetul de pe lângă Tribunalul Braşov / LG, MH
      (Sprawa C-790/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zapobieganie wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu - Dyrektywa (UE) 2015/849 - Dyrektywa 2005/60/WE - Przestępstwo prania pieniędzy - Pranie pieniędzy przez sprawcę przestępstwa źródłowego („pranie pieniędzy przez ten sam podmiot, który je uzyskał”))
      (2021/C 431/21)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Braşov

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: Parchetul de pe lângă Tribunalul Braşov

         Druga strona postępowania: LG, MH

         Przy udziale: Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Braşov

         Sentencja

      Artykuł 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu przewidującemu, że przestępstwo prania pieniędzy w rozumieniu tego przepisu może zostać popełnione przez sprawcę działalności przestępczej, z której pochodzą dane środki pieniężne.

         (1)  Dz.U. C 54 z 17.2.2020.


title: Sprawa C-836/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Gera – Niemcy) – Toropet Ltd. / Landkreis Greiz [Odesłanie prejudycjalne – Zdrowie publiczne – Przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi – Rozporządzenie (WE) nr 1069/2009 – Artykuł 9 lit. d) i art. 10 lit. a) i f) – Klasyfikacja towarów – Rozkład, zepsucie i obecność ciał obcych w materiale – Wpływ na klasyfikację pierwotną]

text:
               25.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/22

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 września 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Gera – Niemcy) – Toropet Ltd. / Landkreis Greiz
      (Sprawa C-836/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zdrowie publiczne - Przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi - Rozporządzenie (WE) nr 1069/2009 - Artykuł 9 lit. d) i art. 10 lit. a) i f) - Klasyfikacja towarów - Rozkład, zepsucie i obecność ciał obcych w materiale - Wpływ na klasyfikację pierwotną)
      (2021/C 431/22)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Gera

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Toropet Ltd.

         Strona pozwana: Landkreis Greiz

         Sentencja

      Artykuł 7 ust. 1, art. 9 lit. h) oraz art. 10 lit. a) i f) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1069/2009 z dnia 21 października 2009 r. określającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego i produktów pochodnych, nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 (rozporządzenie o produktach ubocznych pochodzenia zwierzęcego) w związku z art. 4 ust. 2 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego pierwotnie zaklasyfikowane jako materiał kategorii 3 w rozumieniu art. 10 lit. a) i f) tego rozporządzenia, zmienione w wyniku rozkładu lub zepsucia lub też zmieszane z ciałami obcymi, takimi jak kawałki tynku lub trociny, tak że wspomniany materiał nie nadaje się już do spożycia przez ludzi lub nie jest wolny od wszelkiego zagrożenia dla zdrowia ludzi lub zwierząt, nie odpowiadają poziomowi zagrożenia związanemu z tą klasyfikacją i w związku z tym muszą zostać przeklasyfikowane do niższej kategorii.

         (1)  Dz.U. C 87 z 16.3.2020.