title: Sprawa C-295/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunal Supremo, Sala de lo Contencioso-Administrativo z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie Asociación Nacional de Empresas Forestales (ASEMFO) przeciwko Transformación Agraria SA (TRAGSA) i Administración del Estado

text:
               15.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunal Supremo, Sala de lo Contencioso-Administrativo z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie Asociación Nacional de Empresas Forestales (ASEMFO) przeciwko Transformación Agraria SA (TRAGSA) i Administración del Estado
   (Sprawa C-295/05)
   (2005/C 257/04)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 21 lipca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunal Supremo, Sala de lo Contencioso-Administrativo z dnia 1 kwietnia 2005 r. w sprawie Asociación Nacional de Empresas Forestales (ASEMFO) przeciwko Transformación Agraria SA (TRAGSA) i Administración del Estado..
   Tribunal Supremo zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy na podstawie art. 86 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej [Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską] dopuszczalne jest, by Państwo Członkowskie ex lege objęło przedsiębiorstwo publiczne uregulowaniem prawnym pozwalającym mu na realizację robót publicznych z pominięciem ogólnego systemu udzielania zamówień publicznych w drodze przetargu w sytuacji, gdy nie zachodzą szczególne okoliczności dotyczące nagłego wypadku lub interesu publicznego, zarówno poniżej, jak i powyżej progu ustalonego w tym względzie przez Komisję?

               2)

               Czy takie uregulowanie prawne jest zgodne z dyrektywami Rady z dnia 14 czerwca 1993 r. 93/36/EWG (1) i 93/37/EWG (2), dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1997 r. 2001/78/WE (3) i dyrektywą Komisji 2001/78/WE (4) o zmianie wcześniejszych — uregulowanie przejęte ostatnio w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. 2004/18/WE (5).

               3)

               Czy do TRAGSA i jej oddziałów znajdują w każdym razie zastosowanie stwierdzenia zawarte w wyroku Trybunału Unii Europejskiej [Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich] z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie C-349/97 Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji (6), przy uwzględnieniu pozostałego orzecznictwa Trybunału dziedzinie zamówień publicznych oraz faktu, że administracja powierza TRAGSA wiele robót nieobjętych zasadami wolnej konkurencji, a także, że okoliczność ta może powodować znaczące zakłócenia na właściwym rynku.

      (1)  koordynującą procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy (Dz.U. L 199 str. 1)

      (2)  dotyczącą koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (Dz.U. L 199 str. 54)

      (3)  zmieniającą dyrektywy: 92/50/EWG, 93/36/EWG i 93/37/EWG dotyczące koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych, odpowiednio: na usługi, dostawy i roboty budowlane (Dz.U. L 328 str. 1)

      (4)  z dnia 13 września 2001 r. zmieniającą załącznik IV do dyrektywy Rady 93/36/EWG, załączniki IV, V i VI do dyrektywy Rady 93/37/EWG, załączniki III i IV do dyrektywy Rady 92/50/EWG, zmienione dyrektywą 97/52/WE oraz załączniki XII-XV, XVII i XVIII do dyrektywy Rady 93/38/EWG, zmienione dyrektywą 98/4/WE (Dyrektywa w sprawie stosowania standardowych formularzy do publikacji ogłoszeń o zamówieniach publicznych (Dz.U. L 285 str.1)

      (5)  w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134 str. 114)

      (6)  Rec 2003 str. I-03851


title: Sprawa T-399/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009 r. — Clearwire Corporation przeciwko OHIM (CLEARWIFI) (Wspólnotowy znak towarowy — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Słowny znak towarowy CLEARWIFI — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/26

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009 r. — Clearwire Corporation przeciwko OHIM (CLEARWIFI)
   (Sprawa T-399/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Słowny znak towarowy CLEARWIFI - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2010/C 11/50
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Clearwire Corporation (Kirkland, Waszyngton, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat G. Konrad)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 czerwca 2008 r. (sprawa R 706/2008-1) dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Wspólnotę Europejską oznaczenia CLEARWIFI.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Clearwire Corporation zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa T-735/14: Skarga wniesiona w dniu 24 października 2014 r. – Gazprom Nieft przeciwko Radzie

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/35

         Skarga wniesiona w dniu 24 października 2014 r. – Gazprom Nieft przeciwko Radzie
   (Sprawa T-735/14)
   (2014/C 448/44)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gazprom Nieft OAO (Petersburg, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci L. Van den Hende i S. Cogman)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 decyzji Rady 2014/512/WPZiB z dnia 31 lipca 2014 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3 oraz art. 4 ust. 3 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 833/2014 r. z dnia 31 lipca 2014 r.; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 296 TFUE.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja WPZiB oraz zaskarżone rozporządzenie nie zawierają wystarczającego uzasadnienia i tym samym naruszają art. 296 TFUE.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący nieodpowiedniej podstawy prawnej dla zaskarżonych przepisów.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że art. 215 TFUE jest nieodpowiednią podstawą prawną dla zaskarżonych przepisów zaskarżonego rozporządzenia, gdyż istnieje niewystraczające powiązanie pomiędzy stroną skarżącą a i) rządem rosyjskim oraz ii) zakładanym celem, który sankcje mają osiągnąć. Zasady te powinny także regulować stosowanie art. 29 TUE jako podstawy prawnej dla środków ograniczających wobec państw trzecich.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności i praw podstawowych.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że zaskarżone przepisy są niespójne z zasadą proporcjonalności i prawami podstawowymi. Zaskarżone przepisy stanowią nieproporcjonalną ingerencję w przysługującą stronie skarżącej swobodę prowadzenia działalności gospodarczej oraz w prawa własności strony skarżącej, gdyż nie są one odpowiednie do osiągnięcia swoich celów (i z tego powodu są one również niepotrzebne), a w każdym razie nakładają ciężar, który w bardzo znacznej mierze przeważa nad ewentualnymi korzyściami.


title: Sprawa T-437/15: Postanowienie Sądu z dnia 11 marca 2016 r. – Eden Green Vivai Piante di Verdesca Giuseppe i in./Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rolnictwo — Ochrona przed organizmami szkodliwymi dla roślin — Środki zapobiegające wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w niej bakterii Xylella fastidiosa — Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/45

         Postanowienie Sądu z dnia 11 marca 2016 r. – Eden Green Vivai Piante di Verdesca Giuseppe i in./Komisja
   (Sprawa T-437/15) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Rolnictwo - Ochrona przed organizmami szkodliwymi dla roślin - Środki zapobiegające wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w niej bakterii Xylella fastidiosa - Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   (2016/C 156/61)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Eden Green Vivai Piante di Verdesca Giuseppe (Copertino, Włochy) i pozostałych 38 skarżących, których nazwiska wymieniono w załączniku do postanowienia (przedstawiciel: G. Manelli, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi i I. Galindo Martín, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/789 z dnia 18 maja 2015 r. w sprawie środków zapobiegających wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w niej organizmu Xylella fastidiosa (Wells et al.) (Dz.U. L 125, s. 36), a w szczególności jej art. 6 i 9 w związku z załącznikiem I do tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Eden Green Vivai Piante di Verdesca Giuseppe i pozostałych 38 skarżących, których nazwiska wymieniono w załączniku, zostają obciążeni kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 328 z 5.10.2015.


title: Sprawa T-215/14: Postanowienie Sądu z dnia 30 listopada 2015 r. – Gmina Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Zastąpienie zaskarżonego aktu w toku postępowania — Dostosowanie żądań — Skarga równoległa na nową decyzję — Umorzenie postępowania)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/53

         Postanowienie Sądu z dnia 30 listopada 2015 r. – Gmina Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo/Komisja
   (Sprawa T-215/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Zastąpienie zaskarżonego aktu w toku postępowania - Dostosowanie żądań - Skarga równoległa na nową decyzję - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 038/69)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Skarżące: Gmina Miasto Gdynia (Gdynia, Polska) (przedstawiciele: T. Koncewicz, adwokat, i K. Gruszecka-Spychała, radca prawna) i Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo sp. z o.o. (Gdynia) (przedstawiciele: początkowo T. Koncewicz, adwokat, i K. Gruszecka-Spychała, radca prawna, następnie P. Rosiak, radca prawny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Grespan, S. Noë i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania skarżących: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Początkowo wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2014/883/UE z dnia 11 lutego 2014 r. w sprawie środka SA.35388 (13/C) (ex 13/NN i ex 12/N) – Polska – Utworzenie portu lotniczego Gdynia-Kosakowo (Dz.U. L 357, s. 51), jak również następnie wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/1586 z dnia 26 lutego 2015 r. w sprawie środka SA.35388 (13/C) (ex 13/NN i ex 12/N) – Polska – Utworzenie portu lotniczego Gdynia-Kosakowo (Dz.U. L 250, s. 165), zastępującej decyzję 2014/883.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez gminę Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia–Kosakowo sp. z o.o. w postępowaniu głównym.

               3)

               Gmina Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia–Kosakowo pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję w postępowaniu w przedmiocie środka tymczasowego.

               4)

               Rzeczpospolita Polska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 175 z 10.6.2014.


title: Sprawa T-197/13: Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2013 r. — M.E.M. przeciwko OHIM (MONACO)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/51

         Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2013 r. — M.E.M. przeciwko OHIM (MONACO)
   (Sprawa T-197/13)
   2013/C 156/93
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: MARQUES DE L'ÉTAT DE MONACO (M.E.M.) (Monako, Monako) (przedstawiciel: adwokat S. Arnaud)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie R 113/2012-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego „MONACO” dla towarów i usług z klas 9, 12, 14, 16, 18, 25, 28, 35, 38, 39, 41 i 43 — międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską nr 1 069 254

      Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 5, art. 7 ust. 1 pkt b) i c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009

               —

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa przy wykładni charakteru odróżniającego

               —

               Zarzut trzeci, dotyczący oczywistego błędu w ocenie charakteru odróżniającego

               —

               Zarzut czwarty, dotyczący braku uzasadnienia bądź niewystarczającego uzasadnienia, bądź wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia odmowy rejestracji dla towarów w klasie 9

               —

               Zarzut piąty, dotyczący naruszenia art. 75 rozporządzenia nr 207/2009 oraz art. 296 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 6 europejskiej konwencji praw człowieka z uwagi na niewystarczające uzasadnienie


title: Sprawa C-494/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky (Republika Czeska) w dniu 21 września 2015 r. – Tommy Hilfiger Licensing LLC i in./DELTA CENTER a.s.

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky (Republika Czeska) w dniu 21 września 2015 r. – Tommy Hilfiger Licensing LLC i in./DELTA CENTER a.s.
   (Sprawa C-494/15)
   (2015/C 414/20)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší soud České republiky

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: Tommy Hilfiger Licensing LLC, Urban Trends Trading B.V., RADO Uhren AG, Facton Kft., Lacoste S.A., Burberry Limited

      Druga strona postępowania: DELTA CENTER a.s.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy osoba wynajmująca powierzchnie na targowisku, która udostępnia indywidualnym kupcom, do ich użytku, stragany i miejsca, na których stragany mogą zostać posadowione, jest „pośrednikiem, z usług którego korzysta strona trzecia do naruszania prawa własności intelektualnej” w rozumieniu art. 11 dyrektywy 2004/48/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej?

               2)

               Czy na osobę wynajmującą powierzchnie na targowisku, która udostępnia indywidualnym kupcom, do ich użytku, stragany i miejsca, na których stragany mogą zostać posadowione, mogą zostać nałożone środki przewidziane w art. 11 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej, na takich samych warunkach jak te określone przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 12 lipca 2011 r. w sprawie C-324/09 L’Oréal i in./eBay i in. w odniesieniu do nakładania środków na operatorów rynków elektronicznych online?

      (1)  Dz.U. L 157 z 30.4.2004 r., s. 45.


title: Sprawa C-304/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2008 r. — Eurohypo AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) — Słowny znak towarowy EUROHYPO — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Znak towarowy pozbawiony charakteru odróżniającego)

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2008 r. — Eurohypo AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-304/06) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) - Słowny znak towarowy EUROHYPO - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Znak towarowy pozbawiony charakteru odróżniającego)
   (2008/C 158/05)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Eurohypo AG (przedstawiciele: C. Rohnke i M. Kloth, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: G. Schneider i J. Weberndörfer, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 3 maja 2006 r. w sprawie T-439/04 Eurohypo AG przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji odrzucającej wniosek o rejestrację słownego znaku towarowego „EUROHYPO” dla usług należących do klasy 36 — Charakter odróżniający znaku towarowego składającego się wyłącznie z oznaczeń lub wskazówek mogących służyć do oznaczania cech usługi
   Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 3 maja 2006 r. w sprawie T-439/04 Eurohypo przeciwko OHIM (EUROHYPO) zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich orzekł, że Czwarta Izba Odwoławcza Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) nie naruszyła art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 3288/94 z dnia 22 grudnia 1994 r., odmawiając w drodze decyzji z dnia 6 sierpnia 2004 r. w sprawie R 829/2002-4 rejestracji w charakterze wspólnotowego znaku towarowego syntagmy EUROHYPO dla usług z zakresu „spraw finansowych; spraw monetarnych; spraw nieruchomości, usług finansowych, finansowania […]”, należących do klasy 36 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., zrewidowanego i zmienionego.

               2)

               Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 6 sierpnia 2004 r. zostaje oddalona.

               3)

               Wnosząca odwołanie zostaje obciążona kosztami postępowania w dwóch instancjach.

      (1)  Dz.U. C 224 z 16.9.2006.


title: Sprawa C-375/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 15 lipca 2011 r. — Belgacom SA, Mobistar SA, KPN Group Belgium SA przeciwko Państwu Belgijskiemu

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 15 lipca 2011 r. — Belgacom SA, Mobistar SA, KPN Group Belgium SA przeciwko Państwu Belgijskiemu
   (Sprawa C-375/11)
   2011/C 282/25
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour constitutionnelle (Belgia)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Belgacom SA, Mobistar SA, KPN Group Belgium SA

      Strona pozwana: Państwo Belgijskie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3, 12 i 13 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) w obecnie obowiązującym brzmieniu pozwalają państwom członkowskim nałożyć na operatorów posiadających indywidualne prawa do użytkowania częstotliwości telefonii ruchomej na okres piętnastu lat w ramach zezwoleń na utworzenie i obsługę na ich terytorium sieci telefonii ruchomej, udzielonych pod rządami uprzednio obowiązujących ram prawnych, opłatę jednorazową z tytułu przedłużenia ich indywidualnych praw do użytkowania częstotliwości — w wysokości wynikającej z liczby częstotliwości oraz miesięcy, których dotyczą prawa do użytkowania i obliczonej na podstawie dawnej jednorazowej opłaty koncesyjnej niegdyś związanej z udzieleniem wspomnianych zezwoleń — która to opłata jednorazowa istnieje obok, po pierwsze, opłaty rocznej za przydział częstotliwości służącej przede wszystkim pokryciu kosztów przydziału częstotliwości i jednocześnie częściowo odzwierciedlającej ich wartość, przy czym obie te opłaty mają na celu sprzyjanie optymalnemu wykorzystaniu częstotliwości, oraz po drugie, opłaty pokrywającej koszty zarządzania wydawaniem zezwoleń?

               2)

               Czy art. 3, 12 i 13 dyrektywy o zezwoleniach pozwala państwom członkowskim nakazać operatorom ubiegającym się o uzyskanie nowych praw do użytkowania częstotliwości telefonii ruchomej uiszczenie nowej opłaty jednorazowej, której wysokość ustalana jest w drodze aukcji w chwili przydzielenia częstotliwości w celu odzwierciedlenia ich wartości, która to opłata jednorazowa istnieje obok, po pierwsze, opłaty rocznej za przydział częstotliwości służącej przede wszystkim pokryciu kosztów przydziału częstotliwości i jednocześnie częściowo odzwierciedlającej ich wartość, przy czym obie te opłaty mają na celu sprzyjanie optymalnemu wykorzystaniu częstotliwości, oraz po drugie, opłaty rocznej za zarządzanie wydawaniem zezwoleń na utworzenie i obsługę sieci telefonii ruchomej udzielonych pod rządami uprzednio obowiązujących ram prawnych?

               3)

               Czy art. 14 ust. 2 dyrektywy o zezwoleniach pozwala państwu członkowskiemu nakazać operatorom telefonii ruchomej, z tytułu nowego okresu przedłużenia ich indywidualnych praw użytkowania częstotliwości telefonii ruchomej, już uzyskanego w przypadku niektórych spośród nich, ale przed rozpoczęciem tego nowego okresu, uiszczenie nowej opłaty jednorazowej dotyczącej przedłużenia praw do użytkowania częstotliwości, którymi dysponowali na początku tego nowego okresu, mającej na celu sprzyjanie optymalnemu użytkowaniu częstotliwości poprzez odzwierciedlenie ich wartości i istniejącej obok, po pierwsze, opłaty rocznej za przydział częstotliwości służącej przede wszystkim pokryciu kosztów przydziału częstotliwości i jednocześnie częściowo odzwierciedlającej ich wartość, przy czym obie te opłaty mają na celu sprzyjanie optymalnemu wykorzystaniu częstotliwości, oraz po drugie, opłaty rocznej za zarządzanie wydawaniem zezwoleń na utworzenie i obsługę sieci telefonii ruchomej udzielonych pod rządami uprzednio obowiązujących ram prawnych?

               4)

               Czy art. 14 ust. 1 dyrektywy o zezwoleniach pozwala państwu członkowskiemu na dodanie, jako warunku uzyskania i przedłużenia praw użytkowania częstotliwości, jednorazowej opłaty ustalanej w drodze aukcji i bez określenia jej górnej granicy, która istnieje obok — po pierwsze — opłaty rocznej za przydział częstotliwości służącej przede wszystkim pokryciu kosztów przydziału częstotliwości i jednocześnie częściowo odzwierciedlającej ich wartość, przy czym obie te opłaty mają na celu sprzyjanie optymalnemu wykorzystaniu częstotliwości, oraz po drugie, opłaty rocznej za zarządzanie wydawaniem zezwoleń na utworzenie i obsługę sieci telefonii ruchomej udzielonych pod rządami uprzednio obowiązujących ram prawnych?


title: Sprawa C-424/14: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 30 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szekszárdi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Jácint Gábor Balogh/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága (Odesłanie prejudycjalne — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 213 i 214 — Brak zgłoszenia podjęcia działalności gospodarczej — Zwolnienie dla małych przedsiębiorstw — Sankcje)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/13

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 30 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szekszárdi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Jácint Gábor Balogh/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága
   (Sprawa C-424/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 213 i 214 - Brak zgłoszenia podjęcia działalności gospodarczej - Zwolnienie dla małych przedsiębiorstw - Sankcje))
   (2016/C 038/17)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Szekszárdi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jácint Gábor Balogh

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága

      Sentencja

               1)

               Artykuł 213 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym nakładającym na podatnika obowiązek zgłoszenia podjęcia działalności gospodarczej, gdy przychody z tej działalności nie przekraczają progu zwolnienia dla małych przedsiębiorstw, a podatnik nie zamierza prowadzić działalności podlegającej opodatkowaniu.

               2)

               Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że nie stoi na przeszkodzie stosowaniu kary grzywny administracyjnej w przypadku braku poszanowania przez podatnika ciążącego na nim obowiązku zgłoszenia podjęcia działalności gospodarczej, gdy przychody z tej działalności nie przekraczają pułapu zwolnienia dla małych przedsiębiorstw. Do sądu odsyłającego należy dokonanie oceny, czy sankcja nałożona w postępowaniu głównym jest zgodna z zasadą proporcjonalności.

      (1)  Dz.U. C 439 z 8.12.2014.


title: Sprawa F-85/12: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/35

         Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-85/12)
   2012/C 295/63
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, A. Coolen, J.N. Louis, E. Marchal i S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej obliczenia dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury w odniesieniu do uprawnień emerytalnych uzyskanych przed rozpoczęciem służby na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 27 stycznia 2012 r. o obliczeniu dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury w odniesieniu do uprawnień emerytalnych uzyskanych przed rozpoczęciem służby w Komisji na podstawie art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu zażalenia z dnia 2 maja 2012 r. na decyzję ustalającą dodatkowe lata zaliczane do okresu uprawniającego do emerytury w odniesieniu do uprawnień emerytalnych uzyskanych przed rozpoczęciem służby w systemie emerytalnym Unii;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-154/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Rechtbank Amsterdam z dnia 4 kwietnia 2005 r. w sprawie J.J. Kersbergen-Lap i D. Dams-Schipper przeciwko Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Rechtbank Amsterdam z dnia 4 kwietnia 2005 r. w sprawie J.J. Kersbergen-Lap i D. Dams-Schipper przeciwko Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen
   (Sprawa C-154/05)
   (2005/C 155/06)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 6 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) z dnia 4 kwietnia 2005 r. w sprawie J.J. Kersbergen-Lap i D. Dams-Schipper przeciwko Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut Werknemersverzekeringen.
   Rechtbank Amsterdam zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy świadczenie z tytułu Wajong wymienione w załączniku IIa do rozporządzenia nr 1408/71 (1) należy uznać za specjalne świadczenie o charakterze nieskładkowym, o którym mowa w art. 4 ust. 2a rozporządzenia nr 1408/71 z takim skutkiem, że jedynie przepis koordynujący ustanowiony w art. 10a rozporządzenia nr 1408/71 należy stosować do osób takich jak skarżące w postępowaniu głównym, a zatem świadczenie Wajong nie może być wypłacane osobie zamieszkałej poza terytorium Niderlandów?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1247/92 z dnia 30 kwietnia 1992 r. zmieniające rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 136, 19.05.1992 str. 1).


title: Sprawa T-93/15: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2015 r. – Navitar/OHIM – Elukuva (NaviTar)

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/35

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2015 r. – Navitar/OHIM – Elukuva (NaviTar)
   (Sprawa T-93/15)
   (2015/C 127/48)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Navitar, Inc. (Rochester, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat J. Mattes)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: MTÜ Elukuva (Tallin, Estonia)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „NaviTar” – zgłoszenie nr 11 147 246

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 grudnia 2014 w sprawie R 401/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącego przed Izbą Odwoławczą;

               —

               obciążenie MTÜ Elukuva kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącego przed Izbą Odwoławczą w przypadku gdy MTÜ Elukuva przystąpi do sprawy w charakterze interwenienta.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 41 ust. 1 w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-553/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 28 października 2009 r. w sprawie T-137/08 BCS SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 23 grudnia 2009 r. przez BCS SpA

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/26

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 28 października 2009 r. w sprawie T-137/08 BCS SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 23 grudnia 2009 r. przez BCS SpA
   (Sprawa C-553/09 P)
   2010/C 51/42
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: BCS SpA (przedstawiciele: M. Franzosi, V. Jandoli, F. Santonocito, avvocati)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Deere & Company

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji;

               —

               unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego ‘289;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok w sposób następujący narusza prawo:

               I.

               Sąd Pierwszej Instancji błędnie zinterpretował art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1), stwierdzając, że uzyskanie charakteru odróżniającego przez oznaczenie nie jest uzależnione od jego wyłącznego używania w przeszłości i obecnie (ponadto używania tego nie wykazano, a raczej w tym samym orzeczeniu zaprzeczono jego istnieniu w niektórych krajach);

               II.

               Sąd Pierwszej Instancji błędnie zastosował określone w orzecznictwie wspólnotowym kryteria służące do stwierdzenia uzyskania charakteru odróżniającego z naruszeniem art. 7 ust. 3 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

         W odniesieniu do pkt I. brak wyłączonego używania w innych częściach Wspólnoty został wykazany w oświadczeniach osób trzecich z Danii i Irlandii. Brak jednoznacznego kojarzenia kombinacji kolorów zielonego i żółtego z oznaczeniem Deere jest bowiem niezgodny z uznaniem uzyskania charakteru odróżniającego przez to oznaczenie w tych krajach.
   W odniesieniu do pkt II. BCS podważa kryteria prawne zastosowane przez Sąd Pierwszej Instancji w odniesieniu do dowodów na posiadanie drugorzędnego znaczenia, gdyż są one sprzeczne z zasadami określonymi w utrwalonym orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości. Okresu używania znaku towarowego Deere, udziałów w rynku i wielkości sprzedaży nie można uważać za wystarczające elementy — gdy są rozpatrywane oddzielnie — do wykazania uzyskania drugorzędnego znaczenia. W szczególności nie mogą one zrekompensować braku badania opinii społecznej (lub sprzecznych rezultatów wynikających z oświadczeń osób trzecich), gdyż są to kryteria dowodowe różnego charakteru.
   Zatem Sąd Pierwszej Instancji błędnie nie uwzględnił bezpośredniego dowodu braku charakteru odróżniającego wspólnotowego znaku towarowego ‘289 w Irlandii i Danii.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1), zastąpione rozporządzeniem Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (wersja ujednolicona) (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-283/17: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2017 r. – SH/Komisja

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/35

         Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2017 r. – SH/Komisja
   (Sprawa T-283/17)
   (2017/C 231/44)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: SH (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
   stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna,
   a w konsekwencji,

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem art. 2 ust. 2 akapit 3 załącznika VII do regulaminu pracowniczego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Biura Administrowania i Rozliczania Należności Indywidualnych (zwanego dalej „PMO”) z dnia 13 lipca 2016 r. i w razie potrzeby decyzji o wyraźnym oddaleniu zażalenia z dnia 3 lutego 2017 r.;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący zarzutu niezgodności z prawem decyzji z dnia 13 lipca 2016 r., ze względu na to, że została ona wydana w zastosowaniu art. 2 ust. 2 akapit 3 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, który narusza zakaz dyskryminacji ze względu na przynależność państwową lub urodzenie, zasadę równości, prawo do edukacji, ochronę interesów dzieci, zasadę proporcjonalności i legalności odstępstw od praw zapisanych w Karcie.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa i zasady dobrej administracji, ze względu na to, że decyzja z dnia 13 lipca 2016 r. została wydana na podstawie niezgodnego z prawem przepisu regulaminu pracowniczego.


title: Sprawa C-117/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 31 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Reha Training Gesellschaft für Sport- und Unfallrehabilitation mbH/Gesellschaft für musikalische Aufführungs- und mechanische Vervielfältigungsrechte eV (GEMA) (Odesłanie prejudycjalne — Własność intelektualna — Prawo autorskie i prawa pokrewne — Dyrektywa 2001/29/WE — Artykuł 3 ust. 1 — Dyrektywa 2006/115/WE — Artykuł 8 ust. 2 — Pojęcie publicznego udostępniania — Instalacja odbiorników telewizyjnych przez prowadzącego ośrodek rehabilitacyjny w celu umożliwienia pacjentom oglądania programów telewizyjnych)

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/10

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 31 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Reha Training Gesellschaft für Sport- und Unfallrehabilitation mbH/Gesellschaft für musikalische Aufführungs- und mechanische Vervielfältigungsrechte eV (GEMA)
   (Sprawa C-117/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 2001/29/WE - Artykuł 3 ust. 1 - Dyrektywa 2006/115/WE - Artykuł 8 ust. 2 - Pojęcie publicznego udostępniania - Instalacja odbiorników telewizyjnych przez prowadzącego ośrodek rehabilitacyjny w celu umożliwienia pacjentom oglądania programów telewizyjnych))
   (2016/C 287/13)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Köln

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Reha Training Gesellschaft für Sport- und Unfallrehabilitation mbH

      Strona pozwana: Gesellschaft für musikalische Aufführungs- und mechanische Vervielfältigungsrechte eV (GEMA)

      przy udziale: Gesellschaft zur Verwertung von Leistungsschutzrechten mbH (GVL)

      Sentencja

   W sprawie takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w ramach której podniesiono, że rozpowszechnianie programów telewizyjnych za pomocą odbiorników telewizyjnych, które prowadzący ośrodek rehabilitacyjny zainstalował w swoich pomieszczeniach, narusza prawa autorskie i prawa pokrewne dużej liczby zainteresowanych podmiotów, w szczególności kompozytorów, autorów tekstów i wydawców muzycznych, a także artystów wykonawców, producentów fonogramów oraz autorów utworów mówionych, jak również ich wydawców, należy dokonać oceny, czy taka sytuacja stanowi „publiczne udostępnianie”, w świetle zarówno art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, jak i art. 8 ust. 2 dyrektywy 2006/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej, a ocena ta winna być przeprowadzona przy uwzględnieniu takich samych kryteriów wykładni. Ponadto te dwa przepisy należy interpretować w ten sposób, że takie rozpowszechnianie stanowi czynność „publicznego udostępniania”.

      (1)  Dz.U. C 198 z 15.6.2015.


title: Sprawy połączone C-400/09 i C-207/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 lipca 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Højesteret — Dania) — Orifarm A/S, Orifarm Supply A/S, Handelsselskabet af 5. januar 2002 A/S, w likwidacji, Ompakningsselskabet af 1. november 2005 A/S (C-400/09), Paranova Danmark A/S, Paranova Pack A/S (C-207/10) przeciwko Merck Sharp & Dohme Corporation (dawniej Merck & Co.), Merck Sharp & Dohme BV, Merck Sharp & Dohme (Znaki towarowe — Dyrektywa 89/104/EWG — Artykuł 7 ust. 2 — Produkty lecznicze — Import równoległy — Przepakowanie produktu oznaczonego znakiem towarowym — Nowe opakowanie wskazujące posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, zgodnie z instrukcjami którego produkt został przepakowany, jako podmiot dokonujący przepakowania — Przepakowanie fizyczne dokonane przez niezależne przedsiębiorstwo)

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 lipca 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Højesteret — Dania) — Orifarm A/S, Orifarm Supply A/S, Handelsselskabet af 5. januar 2002 A/S, w likwidacji, Ompakningsselskabet af 1. november 2005 A/S (C-400/09), Paranova Danmark A/S, Paranova Pack A/S (C-207/10) przeciwko Merck Sharp & Dohme Corporation (dawniej Merck & Co.), Merck Sharp & Dohme BV, Merck Sharp & Dohme
   (Sprawy połączone C-400/09 i C-207/10) (1)

   (Znaki towarowe - Dyrektywa 89/104/EWG - Artykuł 7 ust. 2 - Produkty lecznicze - Import równoległy - Przepakowanie produktu oznaczonego znakiem towarowym - Nowe opakowanie wskazujące posiadacza pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, zgodnie z instrukcjami którego produkt został przepakowany, jako podmiot dokonujący przepakowania - Przepakowanie fizyczne dokonane przez niezależne przedsiębiorstwo)
   2011/C 298/03
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Højesteret

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Orifarm A/S, Orifarm Supply A/S, Handelsselskabet af 5. januar 2002 A/S, w likwidacji, Ompakningsselskabet af 1. november 2005 A/S (C-400/09), Paranova Danmark A/S, Paranova Pack A/S (C-207/10)

      Strona pozwana: Merck Sharp & Dohme Corporation (dawniej Merck & Co.), Merck Sharp & Dohme BV, Merck Sharp & Dohme

      Przedmiot

   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Højesteret — Wykładnia wyroków Trybunału w sprawach C-232/94 MPA Pharma i C-427/93 Bristol-Myers Squibb oraz pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989 L 40, s. 1) — Przepakowanie produktu leczniczego będącego przedmiotem przywozu równoległego — Importer równoległy, posiadacz pozwolenia na dopuszczenie do obrotu importowanego produktu leczniczego, przedstawiający się na nowym opakowaniu jako podmiot dokonujący przepakowania, pomimo tego, że zakup i przepakowanie produktu leczniczego zostały rzeczywiście dokonane przez niezależne przedsiębiorstwo

      Sentencja

   Wykładni art. 7 ust. 2 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy dokonywać w ten sposób, że nie zezwala on właścicielowi znaku towarowego, który dotyczy produktu leczniczego będącego przedmiotem importu równoległego, na sprzeciwienie się dalszemu wprowadzaniu do obrotu tego przepakowanego produktu, z tego jedynie względu, że nowe opakowanie wskazuje jako podmiot przepakowujący nie przedsiębiorstwo, które na zlecenie dokonało rzeczywiście przepakowania omawianego produktu i które posiada pozwolenie na przepakowanie, lecz przedsiębiorstwo, które posiada pozwolenie na dopuszczenie omawianego produktu do obrotu, zgodnie z instrukcjami którego dokonano przepakowania i które przejmuje za to przepakowanie odpowiedzialność.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.

      Dz.U. C 179 z 3. 7. 2010.


title: Sprawa T-381/05: Skarga wniesiona w dniu  10 października 2005 r.  — Di Bucci przeciwko Komisji

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/24

         Skarga wniesiona w dniu 10 października 2005 r. — Di Bucci przeciwko Komisji
   (Sprawa T-381/05)
   (2006/C 10/48)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Vittorio Di Bucci (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: M. van der Woude, V. Landes, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie formalnej decyzji dyrektora generalnego Służby Prawnej o przyznaniu mu tylko czterech punktów pierwszeństwa dyrekcji generalnej w ramach postępowania w sprawie awansowania w roku 2004, potwierdzonego i ostatecznego wskutek wydania przez dyrektora generalnego decyzji oddalającej jego wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy;

               —

               uchylenie decyzji dyrektora generalnego ds. personelu i administracji o nieprzyznaniu mu żadnego specjalnego punktu pierwszeństwa „Komitetu ds. awansowania w związku z pracą świadczoną w interesie instytucji” („PPCP”) w ramach postępowania w sprawie awansowania w roku 2004;

               —

               uchylenie decyzji dyrektora generalnego ds. personelu administracji o przyznaniu mu w sumie 20 punktów w ramach postępowania w sprawie awansowania w roku 2004 oraz w sumie 40 punktów do awansowania do grupy zaszeregowania A4 w trakcie tego postępowania; listy urzędników, którym przyznano PPCP, listy zasług urzędników grupy A5 w ramach postępowania w sprawie awansowania w roku 2004 Komitetu ds. awansowania; listy urzędników awansowanych do grupy A4 w ramach postępowania w 2004 r. oraz, w każdym z tych przypadków, decyzję o nie wpisaniu jego nazwiska na owe listy;

               —

               uchylenie, jeżeli okaże się to konieczne, decyzji o oddaleniu zażalenia;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swej skargi skarżący podnosi zarzuty podobne to zarzutów podniesionych w sprawie T-311/04. (1)

      (1)  Dz. U. C 262 z 23.10.2004 r., str. 44.


title: Sprawa C-345/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā Tiesa – Łotwa) – SIA „Maxima Latvija”/Konkurences padome (Odesłanie prejudycjalne — Konkurencja — Artykuł 101 ust. 1 TFUE — Stosowanie analogicznego uregulowania krajowego — Właściwość Trybunału — Pojęcie „porozumienia mającego na celu ograniczenie konkurencji” — Umowy dzierżawy — Centra handlowe — Przysługujące najemcy referencyjnemu uprawnienie do sprzeciwu wobec wynajmu powierzchni handlowych osobom trzecim)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā Tiesa – Łotwa) – SIA „Maxima Latvija”/Konkurences padome
   (Sprawa C-345/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Konkurencja - Artykuł 101 ust. 1 TFUE - Stosowanie analogicznego uregulowania krajowego - Właściwość Trybunału - Pojęcie „porozumienia mającego na celu ograniczenie konkurencji” - Umowy dzierżawy - Centra handlowe - Przysługujące najemcy referencyjnemu uprawnienie do sprzeciwu wobec wynajmu powierzchni handlowych osobom trzecim))
   (2016/C 038/10)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SIA „Maxima Latvija”

      Strona pozwana: Konkurences padome

      Sentencja

               1)

               Artykuł 101 ust. 1 TFUE należy interpretować w taki sposób, że okoliczność, iż umowa dzierżawy znajdującego się w centrum handlowym lokalu wielkopowierzchniowego zawiera postanowienie uprawniające najemcę do sprzeciwienia się wynajmowi znajdujących się w tym centrum powierzchni handlowych innym najemcom, nie skutkuje sama w sobie tym, że celem tej umowy jest ograniczenie konkurencji w rozumieniu tego postanowienia.

               2)

               Umowy dzierżawy takie jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym mogą zostać uznane za mające znamiona porozumienia, którego skutkiem jest zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE, jeśli po przeprowadzeniu pogłębionej analizy kontekstu ekonomicznego i prawnego, w jaki wpisują się te umowy, a także cech szczególnych danego rynku referencyjnego, okaże się, że znacząco przyczyniają się one do ewentualnego wprowadzenia barier na tym rynku. To, w jakim stopniu każda z tych umów przyczynia się do tego wprowadzenia barier, jest uzależnione od zajmowanej przez strony umów pozycji rynkowej oraz czasu, na jaki umowy te są zawierane.

      (1)  Dz.U. C 329 z 22.9.2014.


title: Sprawa C-300/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana (Hiszpania) w dniu 30 maja 2013 r. — Ayuntamiento de Benferri przeciwko Consejería de Infraestructuras y Transporte, Iberdrola Distribución Eléctrica SAU

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana (Hiszpania) w dniu 30 maja 2013 r. — Ayuntamiento de Benferri przeciwko Consejería de Infraestructuras y Transporte, Iberdrola Distribución Eléctrica SAU
   (Sprawa C-300/13)
   (2013/C 226/09)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana, Sala de lo Contencioso-Administrativo, Sección 1

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ayuntamiento de Benferri

      Strona pozwana: Consejería de Infraestructuras y Transporte, Iberdrola Distribución Eléctrica SAU

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie „konstrukcji napowietrznych linii elektrycznych o napięciu co najmniej 220 kV i długości powyżej 15 km” zawarte w pkt 20 załącznika I do dyrektywy 85/337 (1) w wersji zmienionej przez dyrektywę 97/11 (2) należy interpretować w ten sposób, że jedynymi urządzeniami elektrycznymi, które ono obejmuje, są linie napowietrzne mieszczące się w tych dwóch progach?
               Czy pojęcie „[…] linie napowietrzne do przesyłania energii elektrycznej” zawarte w pkt 3 lit. b) załącznika II do dyrektywy 85/337 w wersji zmienionej przez dyrektywę 97/11 należy interpretować w ten sposób, że jedynymi urządzeniami do przesyłania energii elektrycznej, które ono obejmuje, są linie napowietrzne? W przypadku odpowiedzi przeczącej:

               2)

               Czy pojęcie „[…] linie napowietrzne do przesyłania energii elektrycznej” zawarte w pkt 3 lit. b) załącznika II do dyrektywy 85/337 […] należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono podstacje transformatorowe?

               3)

               Czy pojęcie „[…] linie napowietrzne do przesyłania energii elektrycznej” zawarte w pkt 3 lit. b) załącznika II do dyrektywy 85/337 […] należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono podstacje transformatorowe, mimo że ich budowa lub rozbudowa realizowana jest w drodze przedsięwzięcia, które nie obejmuje konstrukcji linii napowietrznej?

      (1)  Dyrektywa Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175 s. 40).

      (2)  Dyrektywa Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. zmieniająca dyrektywę 85/337/EWG (Dz.U. L 73, s. 5).


title: Sprawa T-96/14: Wyrok Sądu z dnia 23 października 2015 r. – Vimeo/OHIM – PT Comunicações (VIMEO) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VIMEO — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy meo — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak współistnienia znaków towarowych — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd]

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/27

         Wyrok Sądu z dnia 23 października 2015 r. – Vimeo/OHIM – PT Comunicações (VIMEO)
   (Sprawa T-96/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VIMEO - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy meo - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak współistnienia znaków towarowych - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd])
   (2015/C 414/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Vimeo LLC (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: A. Poulter i M. Macdonald, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciele: P. Bullock i N. Bambara, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: PT Comunicações, SA (Lizbona, Portugalia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 listopada 2013 r. (sprawa R 1092/2013-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między PT Comunicações, SA a Vimeo LLC.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Vimeo LLC zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa T-308/16: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2016 r. – Marsh/EUIPO (ClaimsExcellence)

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/27

         Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2016 r. – Marsh/EUIPO (ClaimsExcellence)
   (Sprawa T-308/16)
   (2016/C 287/33)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Marsh GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: W. Riegger, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „ClaimsExcellence” – zgłoszenie nr 13 847 462

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 kwietnia 2016 r. w sprawie R 2358/2015-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-550/09: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. (wniosek owydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — postępowanie karne przeciwko E, F (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Szczególne środki restrykcyjne skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom mające na celu zwalczanie terroryzmu — Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB — Rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 — Artykuły 2 i 3 — Wpis organizacji na listę osób, grup i podmiotów, które uczestniczyły w aktach terrorystycznych — Przekazanie na rzecz organizacji przez jej członków funduszy pochodzących ze zbiórki datków i sprzedaży publikacji)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/15

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy) — postępowanie karne przeciwko E, F
   (Sprawa C-550/09) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Szczególne środki restrykcyjne skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom mające na celu zwalczanie terroryzmu - Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB - Rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 - Artykuły 2 i 3 - Wpis organizacji na listę osób, grup i podmiotów, które uczestniczyły w aktach terrorystycznych - Przekazanie na rzecz organizacji przez jej członków funduszy pochodzących ze zbiórki datków i sprzedaży publikacji)
   2010/C 234/22
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Düsseldorf — Niemcy

      Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   E, F

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberlandesgericht Düsseldorf — Wykładnia art. 2 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (Dz.U. L 344, s. 70) — Zakwestionowanie przed sądem krajowym ważności decyzji Rady w sprawie wpisu organizacji na listę przewidzianą w art. 2 ust. 3 ww. rozporządzenia, która to decyzja nie została zaskarżona przez daną organizację — Zakres stosowania przepisów rozporządzenia, które przewidują zakaz udostępnienia zasobów gospodarczych organizacji wpisanej na wspomnianą listę — Przekazanie zasobów gospodarczych w ramach organizacji przez osoby do niej należące

      Sentencja

               1)

               Wpis Devrimci Halk Kurtulus Partisi-Cephesi (DHKP-C) na listę przewidzianą w art. 2 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu jest nieważny, a zatem nie może przyczynić się do uzasadnienia skazania w trybie karnym związanego z zarzucanym naruszeniem tego rozporządzenia w odniesieniu do okresu poprzedzającego dzień 29 czerwca 2007 r.

               2)

               Artykuł 2 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2580/2001 należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on przekazanie osobie prawnej, grupie lub podmiotowi figurującym na liście przewidzianej w art. 2 ust. 3 tego rozporządzenia, przez członka tej osoby prawnej, tej grupy lub tego podmiotu, funduszy, innych aktywów finansowych i zasobów gospodarczych, zebranych lub uzyskanych od osób trzecich.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010.


title: Sprawa C-225/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgerichts Landau/Isar (Niemcy) w dniu 7 maja 2007 r. — postępowanie karne przeciwko Rainerowi Güntherowi Mögingerowi

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgerichts Landau/Isar (Niemcy) w dniu 7 maja 2007 r. — postępowanie karne przeciwko Rainerowi Güntherowi Mögingerowi
   (Sprawa C-225/07)
   (2007/C 183/28)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Amtsgerichts Landau/Isar
   Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym
   Rainer Günther Möginger
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy wykładni art. 1 ust. 2, art. 7 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 2 i 4 oraz art. 9 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy (1) zmienionej dyrektywą Rady 97/26/WE z dnia 2 czerwca 1997 r. (zwanej dalej „dyrektywą”) należy dokonywać w taki sposób, że:
               państwo członkowskie nie może odmówić uznania prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie, nawet gdy wobec jego posiadacza zastosowano w tym pierwszym państwie członkowskim środek polegający na wycofaniu lub unieważnieniu uprawnień do kierowania pojazdem wydanych przez to państwo członkowskie, i gdy nie wygasł jeszcze - przed dniem wydania prawa jazdy przez to drugie państwo członkowskie - tymczasowy zakaz uzyskania nowego prawa jazdy, towarzyszący temu środkowi?

               2.

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie:
               czy wykładni dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że zezwala ona sądom i organom władzy publicznej pierwszego państwa członkowskiego na odrzucenie zasady wzajemnego uznawania gdy, jak w niniejszej sprawie, zakazano posiadaczowi prawa jazdy, z uwagi na nadużycie prawa, powoływać się na uprawnienia do kierowania pojazdem nabyte w innym państwie członkowskim UE, w szczególności gdy ogólna ocena obiektywnych okoliczności wskazuje na to, że pomimo formalnego przestrzegania warunków przewidzianych przez uregulowania wspólnotowe, cel przepisów dyrektywy nie został osiągnięty i gdy istnienie element subiektywny polegający na zamiarze uzyskania korzyści z uregulowań wspólnotowych w formie uznania uprawnień do kierowania pojazdem nabytych w innym państwie członkowskim UE, poprzez dowolne tworzenie warunków dla ich uzyskania,
               przede wszystkim,

                           —

                           gdy, zgodnie z informacjami posiadanymi przez pierwsze państwo członkowskie, w momencie wydawania uprawnień do kierowania pojazdem posiadacz prawa jazdy miał zwykłe miejsce zamieszkania w tym państwie członkowskim, a nie w państwie członkowskim, które wydało uprawnienia, oraz

                           —

                           gdy, zgodnie z informacjami posiadanymi przez pierwsze państwo członkowskie, należy założyć, na podstawie obiektywnych i dających się sądownie zweryfikować okoliczności, że posiadacz prawa jazdy nie miałby żadnej możliwości zgodnego z prawem nabycia uprawnień do kierowania pojazdem w pierwszym państwie członkowskim.

      (1)  Dz. U. L 237, str. 1.


title: Sprawa T-207/15: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2015 r. – National Iranian Tanker Company/Rada

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/32

         Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2015 r. – National Iranian Tanker Company/Rada
   (Sprawa T-207/15)
   (2015/C 245/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: National Iranian Tanker Company (Teheran, Iran) (przedstawiciele: T. de la Mare, QC, M. Lester i J. Pobjoy, barristers, R. Chandrasekera, S. Ashley i C. Murphy, solicitors)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/236 z dnia 12 lutego 2015 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 39, s.18) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/230 z dnia 12 lutego 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 39, s.3) w zakresie, w jakim te akty dotyczą skarżącej;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie, że art. 20 ust. 1 lit. c) decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. (ze zmianami) (zwanej dalej „decyzją”) oraz art. 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. (ze zmianami) (zwanego dalej „rozporządzeniem”) nie mają zastosowania wobec skarżącej z uwagi na ich niezgodność z prawem; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym skarżąca podnosi, że podejmując decyzję o ponownym umieszczeniu nazwy skarżącej w wykazie na podstawie tych samych okoliczności faktycznych, które zostały zakwestionowane przez Sąd w wyroku z dnia 3 lipca 2014 r. w sprawie T-565/12 NITC/Rada („zwanym dalej wyrokiem „NITC/Rada”), Rada naruszyła zasady res iudicata, pewności prawa, uzasadnionych oczekiwań oraz ostateczności orzeczeń, a także naruszyła prawo skarżącej do skutecznego środka prawnego w rozumieniu art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               2.

               Zarzut drugi, w którym skarżąca utrzymuje, że Rada nie spełniła warunków, pozwalających jej na umieszczenie nazwy skarżącej w wykazie, w szczególności posłużyła się argumentem, że skarżąca udziela finansowego lub logistycznego wsparcia rządowi Iranu. Zarzut udzielania wsparcia finansowego został zakwestionowany przez Sąd w wyroku NITC/Rada. Skarżąca nie wspiera finansowo rządu Iranu, zaś rząd Iranu nie czerpie korzyści finansowych z działalności skarżącej, ani poprzez jej akcjonariuszy, ani w inny sposób. W wyroku NITC/Rada orzeczono, że udzielanie pośredniego wsparcia finansowego nie wystarczy, aby uznać, że owa przesłanka została spełniona. Zarzut dotyczący udzielania wsparcia logistycznego stanowi jedynie inne ujęcie zarzutów, które zostały omówione w wyroku NITC/Rada. W każdym razie nie zachodzi tu wymagany związek przyczynowy między działalnością skarżącej a rozprzestrzenianiem broni jądrowej, zaś wsparcie, jakiego udziela skarżąca, można co najwyżej zakwalifikować jako pośrednie wsparcie logistyczne.

               3.

               Zarzut trzeci, w którym skarżąca podnosi, że Rada naruszyła jej prawo do obrony, a także prawo do dobrej administracji i skutecznej ochrony sądowej. W szczególności Rada a) nie poinformowała skarżącej o rzeczywistych powodach ponownego umieszczenia jej nazwy w wykazie, ani nie ujawniła dowodów uwzględnionych na jej niekorzyść; i b) przed umieszczeniem jej nazwy w wykazie nie umożliwiła skarżącej przedstawienia jej stanowiska na temat tych rzeczywistych powodów lub dowodów uwzględnionych na jej niekorzyść.

               4.

               Zarzut czwarty, w którym skarżąca twierdzi, że Rada w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny naruszyła jej podstawowe prawa, w tym prawo do poszanowania jej własności, jej działalności i dobrego imienia. Zaskarżone środki mają dla skarżącej dalekosiężne skutki na całym świecie, zarówno dla prowadzonej przez nią działalności, jak też dobrego imienia i wartości jej przedsiębiorstwa. Umieszczenie nazwy skarżącej w wykazie będzie miało potencjalnie katastrofalne skutki dla beneficjentów funduszy emerytalnych będących akcjonariuszami skarżącej, którymi w całości są niewinni irańscy obywatele, w większości emeryci. Rada nie udowodniła, że zamrożenie funduszy i środków finansowych skarżącej ma związek z jakimkolwiek prawnie uzasadnionym celem, lub jej nim uzasadnione, ani tym bardziej że jest proporcjonalne do osiągnięcia takiego celu.

               5.

               Zarzut piąty przedstawiony na poparcie wniosku o stwierdzenie, że jeżeli, wbrew argumentom przedstawionym w ramach zarzutu drugiego, art. 20 ust. 1 lit. c) decyzji i art. 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia należy rozumieć w ten sposób, że obejmują a) pośrednie wsparcie finansowe lub b) wsparcie logistyczne niemające związku z rozprzestrzenieniem broni jądrowej, kryteria te byłyby niezgodne z prawem oraz nieproporcjonalne względem celów decyzji i rozporządzenia. Arbitralny zakres tych kryteriów wynikający z tej szerszej interpretacji wykraczałby poza granice tego, co odpowiednie i konieczne dla osiągnięcia tych celów. Tak rozumiane przepisy byłyby zatem niezgodne z prawem.


title: Sprawa C-106/15 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 16 października 2014 r. w sprawie T-328/13 Tameio Pronoias Prosopikou Trapezis Kyprou/Komisja i Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 4 marca 2015 r. przez Tameio Pronoias Prosopikou Trapezis Kyprou

text:
               1.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/3

         Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 16 października 2014 r. w sprawie T-328/13 Tameio Pronoias Prosopikou Trapezis Kyprou/Komisja i Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 4 marca 2015 r. przez Tameio Pronoias Prosopikou Trapezis Kyprou
   (Sprawa C-106/15 P)
   (2015/C 178/03)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Tameio Pronoias Prosopikou Trapezis Kyprou (przedstawiciele: E. Efstathiou, K. Liasidou i K. Efstathiou, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego postanowienia;

               —

               uchylenie wniosku Sądu o uwzględnieniu zarzutu niedopuszczalności, w szczególności wniosku, iż „nie można […] uważać, że deklaracja Eurogrupy stanowi akt zmierzający do wywarcia skutków prawnych wobec podmiotów” i w konsekwencji wobec wnoszącego odwołanie oraz że w zakwestionowanej deklaracji Eurogrupa „dokonała w bardzo ogólny sposób streszczenia pewnych środków uzgodnionych na płaszczyźnie politycznej z Republiką Cypryjską”;

               —

               uchylenie zaskarżonego postanowienia, w którym Republice Cypryjskiej przypisano zmniejszenie wartości depozytów bez przypisania zachowania, aktu lub decyzji Eurogrupie, pozwanym lub tym ostatnim za pośrednictwem Eurogrupy;

               —

               uchylenie obciążenia wnoszącego odwołanie kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty na poparcie swojego odwołania. W szczególności:

               1.

               Zaskarżone postanowienie zostało niewystarczająco uzasadnione i zostało wydane na podstawie błędnej interpretacji pod względem faktycznym i prawnym w odniesieniu do instytucji, która w rzeczywistości przyjęła decyzję w przedmiocie zmniejszenia wartości depozytów „bail in”.

               2.

               Zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem ogólnych zasad prawa, gdyż Sąd przeinaczył okoliczność, że niezależnie od rodzaju i formy, w jakiej zapadła zakwestionowana decyzja Eurogrupy, decyzja ta stanowiła w niniejszym przypadku akt podlegający zaskarżeniu w drodze skargi o stwierdzenie nieważności.

               3.

               Zaskarżone postanowienie jest wadliwe, jako że Sąd, wydając postanowienie, nie zbadał stosunków prawnych i faktycznych między Komisją Europejską, Europejskim Bankiem Centralnym i Eurogrupą ani nie zbadał okoliczności, że na podstawie zasady Legal Causation i kryterium podmiotu ponoszącego w rzeczywistości odpowiedzialność akty Eurogrupy stanowiły akty Europejskiego Banku Centralnego i Komisji Europejskiej, które powinny były postępować zgodnie z traktatem i protokołami Unii Europejskiej, jak również na podstawie prawa wtórnego i pochodnego.
               Wobec powyższego Sąd nie zbadał istoty argumentów i sprawy wnoszącego odwołanie i tym samym błędnie odrzucił skargę o stwierdzenie nieważności.

               4.

               W przypadku uwzględnienia niniejszego odwołania wnoszący odwołanie nie powinien zostać obciążony kosztami niniejszego postępowania ani kosztami poniesionymi w pierwszej instancji.


title: Sprawa C-487/14: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 26 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – SC Total Waste Recycling SRL/Országos Környezetvédelmi és Természetvédelmi Főfelügyelőség [Odesłanie prejudycjalne — Środowisko — Odpady — Przemieszczanie — Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 — Przemieszczanie wewnątrz Unii Europejskiej — Punkt wjazdu inny niż punkt przewidziany w dokumencie zgłoszeniowym i w uprzedniej zgodzie — Istotna zmiana charakterystyki przemieszczania odpadów — Nielegalne przemieszczanie — Proporcjonalność grzywny administracyjnej]

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/9

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 26 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – SC Total Waste Recycling SRL/Országos Környezetvédelmi és Természetvédelmi Főfelügyelőség
   (Sprawa C-487/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Środowisko - Odpady - Przemieszczanie - Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 - Przemieszczanie wewnątrz Unii Europejskiej - Punkt wjazdu inny niż punkt przewidziany w dokumencie zgłoszeniowym i w uprzedniej zgodzie - Istotna zmiana charakterystyki przemieszczania odpadów - Nielegalne przemieszczanie - Proporcjonalność grzywny administracyjnej])
   (2016/C 038/11)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SC Total Waste Recycling SRL

      Strona pozwana: Országos Környezetvédelmi és Természetvédelmi Főfelügyelőség

      Sentencja

               1)

               Artykuł 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 669/2008 z dnia 15 lipca 2008 r., winien być interpretowany w ten sposób, że przemieszczanie do państwa tranzytu odpadów takich jak te, o których mowa w załączniku IV do tego rozporządzenia, przez przejście graniczne inne niż przejście wskazane w dokumencie zgłoszeniowym, na które właściwe organy wyraziły zgodę, należy uznać za istotną zmianę dotyczącą charakterystyki lub warunków przemieszczania, na które wydana została zgoda, w związku z czym fakt, iż właściwe organy nie zostały zawiadomione o tej zmianie, ma ten skutek, że przemieszczanie odpadów jest nielegalne, ponieważ odbywa się „w sposób, który nie jest zgodny z [tym] określonym w dokumencie zgłoszeniowym” w rozumieniu art. 2 pkt 35 lit. d) tego rozporządzenia.

               2)

               Artykuł 50 ust. 1 rozporządzenia nr 1013/2006, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 669/2008, zgodnie z którym sankcje stosowane przez państwa członkowskie za naruszenie przepisów tego rozporządzenia muszą być proporcjonalne, należy interpretować w ten sposób, że nałożenie grzywny za przemieszczanie do państwa tranzytu odpadów takich jak te, o których mowa w załączniku IV do rzeczonego rozporządzenia, przez przejście graniczne inne niż przejście wskazane w dokumencie zgłoszeniowym, na które właściwe organy wyraziły zgodę, jeśli kwota podstawowa tej grzywny odpowiada kwocie grzywny nakładanej w przypadku naruszenia obowiązku uzyskania zgody i dokonania uprzedniego pisemnego zgłoszenia, może zostać uznane za proporcjonalne tylko wówczas, gdy okoliczności charakteryzujące popełnione naruszenie pozwalają stwierdzić, że chodzi o naruszenia o jednakowej wadze. Sąd krajowy winien sprawdzić, biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności faktyczne i prawne charakteryzujące rozpatrywaną przez niego sprawę, a w szczególności ryzyko, jakie może zaistnieć w wyniku naruszenia w dziedzinie ochrony środowiska i zdrowia ludzi, czy kwota grzywny nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów polegających na zapewnieniu wysokiego poziomu ochrony środowiska i zdrowia ludzi.

      (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015.


title: Sprawa T-427/09: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2009 r. — centrotherm Clean Solutions przeciwko OHIM — Centrotherm Systemtechnik (CENTROTHERM)

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/39

         Skarga wniesiona w dniu 22 października 2009 r. — centrotherm Clean Solutions przeciwko OHIM — Centrotherm Systemtechnik (CENTROTHERM)
   (Sprawa T-427/09)
   2009/C 312/65
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: centrotherm Clean Solutions GmbH & Co. KG (Blaubeuren, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat O. Löffel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Centrotherm Systemtechnik GmbH (Brilon, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 sierpnia 2009 r. w sprawie R 6/2008-4 w zakresie, w jakim na jej mocy oddalono wniosek o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego dla poniżej wskazanych towarów:

                           —

                           klasa 11: przewody odprowadzające gazy spalinowe z systemu grzewczego, kanały dymowe do kominów, rury do kotłów grzewczych; nasadki do palników gazowych; mechaniczne części do systemów grzewczych, mechaniczne części do systemów gazowych; kurki do rurociągu; szuflady piecowe;

                           —

                           klasa 17: łączniki rurowe, osłony do rur, osprzęt do przewodów, węże, wszystkie wyżej wymienione towary niemetalowe;

                           —

                           klasa 19: rury, rurociągi, w szczególności do wykorzystania w budownictwie; kształtki rurowe; trzony kominowe;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy

      znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „CENTROTHERM” zarejestrowany dla towarów i usług z klas 11, 17, 19 i 42 (wspólnotowy znak towarowy nr 1 301 019)

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Centrotherm Systemtechnik GmbH

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień i częściowe unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) w związku z zasadą 40 ust. 5 i zasadą 22 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 (2) w zakresie, w jakim przedstawione przez właściciela znaku towarowego dowody używania uznano za wystarczające do wykazania rzeczywistego używania spornego znaku towarowego w rozumieniu art. 15 rozporządzenia nr 207/2009.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1).


title: Sprawa T-94/14: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2014 r. – EE przeciwko OHIM (przedstawienie kolorowego wzoru)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/52

         Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2014 r. – EE przeciwko OHIM (przedstawienie kolorowego wzoru)
   (Sprawa T-94/14)
   2014/C 135/66
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: EE Ltd (Hatfield, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 listopada 2013 r. w sprawie R 495/2013-1.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający kolorowy wzór dla towarów i usług z klas 7, 9, 16, 25, 28, 35–39, 41, 42 i 45 – zgłoszenie nr 11 177 631

      Decyzja eksperta: Uznanie, że zgłoszony znak towarowy nie posiada zdolności rejestracyjnej

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-25/13: Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. – Mäurer & Wirtz przeciwko OHIM – Sacra (4711 Aqua Mirabilis) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego 4711 Aqua Mirabilis — Wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy AQUA ADMIRABILIS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/30

         Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. – Mäurer & Wirtz przeciwko OHIM – Sacra (4711 Aqua Mirabilis)
   (Sprawa T-25/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego 4711 Aqua Mirabilis - Wcześniejszy wspólnotowy znak towarowy AQUA ADMIRABILIS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 112/39
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mäurer & Wirtz GmbH & Co. KG (Stolberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci T. Schulte-Beckhausen i S. Hühner)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Pohlmann, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Sacra Srl (Wenecja, Włochy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 listopada 2012 r. (sprawa R 1601/2011-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sacra Srl et Mäurer & Wirtz GmbH & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mäurer & Wirtz GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 71 z 9.3.2013.


title: Sprawa T-490/07: Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2009 r. — Notartel przeciwko OHIM — SAT.1 (R.U.N.) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego R.U.N. — Wcześniejsze słowne, krajowe i wspólnotowe, znaki towarowe ran — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 73 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009) — Częściowa odmowa rejestracji)

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/34

         Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2009 r. — Notartel przeciwko OHIM — SAT.1 (R.U.N.)
   (Sprawa T-490/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego R.U.N. - Wcześniejsze słowne, krajowe i wspólnotowe, znaki towarowe ran - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 73 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009) - Częściowa odmowa rejestracji)
   2010/C 37/45
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Notartel SpA — Società informatica del Notariato (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Bosshard i M. Balestriero)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: pełnomocnik A. Sempio)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była: SAT.1 Satelliten Fernsehen GmbH (Berlin, Niemcy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 października 2007 r. (sprawa R-1267/2006-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy SAT.1 SatellitenFernsehen GmbH i Notartel SpA — Società informatica del Notariato.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Notartel SpA — Società informatica del Notariato zostaje obciażona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa C-532/03: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zamówienia publiczne — Artykuły 43 WE i 49 WE — Transport ratowniczy zapewniany przy pomocy ambulansów ratunkowych)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-532/03) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zamówienia publiczne - Artykuły 43 WE i 49 WE - Transport ratowniczy zapewniany przy pomocy ambulansów ratunkowych)
   (2008/C 51/05)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: K. Wiedner i X. Lewis, pełnomocnicy, oraz J. Flynn, QC)

      Strona pozwana: Irlandia (Przedstawiciele: D. O'Hagan, pełnomocnik, A. Collins, SC i E. Regan, SC oraz C. O'Toole, barrister)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Królestwo Niderlandów (Przedstawiciele: H. G. Sevenster, C. Wissels oraz przez P. van Ginneken, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 43 i 49 WE — Przepisy dotyczące świadczenia usług transportu ratowniczego zapewnianego przy pomocy ambulansów ratunkowych — Obowiązek uprzedniego ogłoszenia — Zasady przejrzystości, równości i niedyskryminacji
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 85 z 3.4.2004.


title: Sprawa F-71/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 21 września 2015 r. – De Simone/ECDC

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/49

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 21 września 2015 r. – De Simone/ECDC
   (Sprawa F-71/15) (1)

   (2015/C 363/59)
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 245 z 27.7.2015, s. 50.


title: Sprawy połączone C-22/08 i C-23/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Nürnberg — Niemcy) — Athanasios Vatsouras C-22/08), Josif Koupatantze (C-23/08) przeciwko Arbeitsgemeinschaft (ARGE) Nürnberg 900 (Obywatelstwo europejskie — Swobodny przepływ osób — Artykuły 12 WE i 39 WE — Dyrektywa 2004/38/WE — Artykuł 24 ust. 2 — Ocena ważności — Obywatele państwa członkowskiego — Działalność zawodowa w innym państwie członkowskim — Poziom wynagrodzenia i czas trwania działalności — Utrzymanie statusu pracownika — Prawo do pobierania świadczeń dla poszukujących pracy)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/14

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Nürnberg — Niemcy) — Athanasios Vatsouras C-22/08), Josif Koupatantze (C-23/08) przeciwko Arbeitsgemeinschaft (ARGE) Nürnberg 900
   (Sprawy połączone C-22/08 i C-23/08) (1)

   (Obywatelstwo europejskie - Swobodny przepływ osób - Artykuły 12 WE i 39 WE - Dyrektywa 2004/38/WE - Artykuł 24 ust. 2 - Ocena ważności - Obywatele państwa członkowskiego - Działalność zawodowa w innym państwie członkowskim - Poziom wynagrodzenia i czas trwania działalności - Utrzymanie statusu „pracownika” - Prawo do pobierania świadczeń dla poszukujących pracy)
   2009/C 180/22
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Sozialgericht Nürnberg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Athanasios Vatsouras (C-22/08), Josif Koupatantze (C-23/08)

      Strona pozwana: Arbeitsgemeinschaft (ARGE) Nürnberg 900

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Sozialgericht Nürnberg — Ważność art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77) — Wykładnia art. 12 WE i 39 WE — Prawo obywatela innego państwa członkowskiego, który pozostaje bez pracy, do korzystania ze świadczeń z zakresu pomocy społecznej w danym państwie członkowskim, w którym wykonywał on wcześniej dorywczą działalność zawodową — Uregulowanie krajowe wykluczające korzystanie z pomocy społecznej przez obywateli innych państw członkowskich, w przypadku gdy został przekroczony maksymalny okres pobytu przewidziany w art. 6 dyrektywy 2004/38/WE oraz gdy nie przysługuje inne prawo pobytu

      Sentencja

               1)

               W odniesieniu do prawa obywateli państwa członkowskiego poszukujących pracy w innym państwie członkowskim analiza pytania pierwszego nie wskazuje na żaden element, który miałby wpływ na ważność art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG.

               2)

               Artykuł 12 WE nie stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które wyklucza obywateli państw członkowskich z kręgu uprawnionych do świadczeń z zakresu pomocy społecznej przyznawanych obywatelom państw trzecich.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


title: Sprawa F-29/14: Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/44

         Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-29/14)
   2014/C 184/74
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat L. Vogel)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji PMO unieważniających i zastępujących pierwotne propozycje przeniesienia uprawnień emerytalnych nabytych przed podjęciem służby w Parlamencie Europejskim, po przeniesieniu skarżącego do Komisji.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 18 grudnia 2013 r., doręczonej skarżącemu pocztą elektroniczną z dnia 19 grudnia 2013 r., oddalającej zażalenia wniesione przez skarżącego w dniu 9 września 2013 r. na decyzje PMO z dnia 10 czerwca 2013 r.;

               —

               w niezbędnym zakresie, stwierdzenie nieważności również wspomnianych decyzji PMO z dnia 10 czerwca 2013 r., na które skarżący wniósł zażalenia;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w tej instancji na podstawie art. 87 regulaminu postępowania oraz niezbędnymi wydatkami związanymi z postępowaniem, w szczególności kosztami związanymi ze ustanowieniem adresu do doręczeń, kosztami podroży i pobytu, jak również wynagrodzeniem adwokata na podstawie art. 91 lit. b) tego samego regulaminu.


title: Sprawa T-9/11: Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2011 r. — Air Canada przeciwko Komisji

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/25

         Skarga wniesiona w dniu 6 stycznia 2011 r. — Air Canada przeciwko Komisji
   (Sprawa T-9/11)
   2011/C 72/42
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Air Canada (Saint Laurent, Kanada) (przedstawiciele: J. Pheasant i T. Capel, Solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, w tym art. 2 i 3 lub tytułem żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności części decyzji zgodnie z art. 263 TFUE;

               —

               stwierdzenie nieważności grzywny lub tytułem żądania ewentualnego obniżenie kwoty grzywny, w tym obniżenie jej do zera zgodnie z art. 261 TFUE;

               —

               nakazanie Komisji podjęcia środków które zapewnią wykonanie wyroku Trybunału zgodnie z art. 266 TFUE;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez Air Canada w związku z niniejszą skargą oraz na wszystkich dalszych etapach postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi sześć zarzutów:

               1)

               Pierwszy zarzut dotyczy naruszenia przysługującego skarżącej prawa do obrony ze względu na dokonanie przez Komisję istotnych zmian w decyzji w stosunku do pisma w sprawie przedstawienia zarzutów i oparcie się w niej na nowej ocenie okoliczności faktycznych i prawnych co do których skarżącej nie zapewniono możliwości bycia wysłuchaną.

               2)

               Drugi zarzut opiera się na następujących twierdzeniach:

                           —

                           podstawę decyzji stanowią niedopuszczalne dowody ponieważ istotne dowody przeciwko skarżącej na jakich opiera się w tej decyzji Komisja są niedopuszczalne,

                           —

                           uwzględniając pewne dowody przeciwko skarżącej i jednocześnie uznając takie same lub zasadniczo podobne dowody przeciwko innym adresatom pisma w sprawie przedstawienia zarzutów za niewystarczające do udowodnienia naruszenia oraz nie biorąc pod uwagę sprostowań dotyczących okoliczności faktycznych i wyjaśnień ze strony skarżącej, Komisja naruszyła przewidzianą w prawie UE zasadę równego traktowania oraz nie zastosowała prawidłowych standardów dowodowych zgodnie z prawem UE.

               3)

               W trzecim zarzucie skarżąca twierdzi, że nie uczestniczyła w naruszeniu ponieważ:

                           —

                           w art. 2 i 3 rozstrzygnięcia decyzji brak jest stwierdzenia, iż skarżąca uczestniczyła w jednolitym i ciągłym naruszeniu opisanym w uzasadnieniu;

                           —

                           Komisja nie spełniła istotnych warunków prawnych przewidzianych w art. 101 ust. 1 TFUE i w mającym zastosowanie orzecznictwie, aby móc przypisać skarżącej odpowiedzialność za jednolite i ciągłe naruszenie;

                           —

                           na podstawie dowodów, które w świetle drugiego zarzutu Komisja może zgodnie z prawem uwzględnić dla celów ponownej oceny zarzutów przeciwko skarżącej, decyzja nie wykazuje popełnienia przez skarżącą żadnego naruszenia.

               4)

               Czwarty zarzut dotyczy braku ustalenia lub ewentualnie prawidłowego ustalenia rynku właściwego z naruszeniem ustanowionego w orzecznictwie UE mającego zastosowanie obowiązku prawnego a w szczególności z naruszeniem zasad pewności prawa i proporcjonalności.

               5)

               W piątym zarzucie skarżąca podnosi, iż powinna zostać stwierdzona nieważność grzywny w całości lub ewentualnie powinna ona zostać znacznie obniżona (nawet do zera) z uwagi na inne zarzuty i na niezastosowanie przez Komisję przewidzianej w prawie UE zasady równego traktowania przy ocenie wysokości grzywny.

               6)

               Szósty zarzut dotyczy braku uzasadnienia z naruszeniem obowiązku uzasadnienia zgodnie z art. 296 TFUE.