title: Sprawa T-418/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2007 r. — La Mer Technology przeciwko OHIM– Laboratoires Goëmar (LA MER) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego LA MER — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy LABORATOIRE DE LA MER — Względna podstawa odmowy rejestracji — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Art. 43 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/44

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2007 r. — La Mer Technology przeciwko OHIM– Laboratoires Goëmar (LA MER)
   (Sprawa T-418/03) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego LA MER - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy LABORATOIRE DE LA MER - Względna podstawa odmowy rejestracji - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Art. 43 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94)
   (2007/C 269/79)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: La Mer Technology, Inc. (Nowy York, Nowy York, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo V. von Bomhard, A. Renck i A. Pohlmann, następnie V. von Bomhard i A. Renck, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Laboratoires Goëmar (Saint-Malo, Francja) (przedstawiciele: adwokaci E. Baud i S. Strittmatter)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 października 2003 r. (sprawa R 814/2002-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między spółką Laboratoires Goëmar a La Mer Technology, Inc.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               La Mer Technology, Inc. zostaje obciążona własnymi kosztami postępowania jak również kosztami poniesionymi przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) oraz przez Laboratoires Goëmar.

      (1)  Dz.U. C 47 z 21.2.2004.


title: Sprawa C-159/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/35

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-159/07) (1)

   (2007/C 297/70)

      Język postępowania: portugalski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007.


title: Sprawa T-163/04: Skarga wniesiona dnia 30 kwietnia 2004 r. przez Michaela Schäfera przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/18

         Skarga wniesiona dnia 30 kwietnia 2004 r. przez Michaela Schäfera przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa T-163/04)
   (2004/C 251/35)
   język postępowania podlega ustaleniu na podstawie art. 131 § 2 Regulaminu język, w którym sporządzona została skarga: niemiecki
   Dnia 30 kwietnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) przez Michaela Schäfera, zamieszkałego w Bergisch-Gladbach (Niemcy),reprezentowanego przez adwokat I. Reese.
   Drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą była KoKa Verwaltung GmbH, Hamburg (Niemcy).
   Strona skarżąca wnosi o:

               —

               zmianę decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 12 grudnia 2003 r. poprzez obciążenie Urzędu kosztami i wydatkami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu o przywrócenie stanu poprzedniego i w postępowaniu odwoławczym;

               —

               ewentualnie, zmianę decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego, z dnia 12 grudnia 2003 r. poprzez obciążenie KoKa Verwaltung GmbH kosztami i wydatkami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu o przywrócenie stanu poprzedniego i w postępowaniu odwoławczym.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Dnia 26 grudnia 2000 r. strona skarżąca dokonała w Urzędzie Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego zgłoszenia graficznego znaku towarowego „Mike's Meals on Wheels” jako wspólnotowego znaku towarowego dla usług z klas 35 i 42. KoKa Verwaltung GmbH wniosła sprzeciw w związku z ryzykiem wprowadzenia w błąd, powołując się na wcześniejszą rejestrację znaku graficznego „MIKE'S SANDWICH MARKET” oraz znaku słownego „MIKE” w Niemczech (prawo pierwszeństwa).
   Urząd odrzucił sprzeciw i obciążył stronę wnoszącą sprzeciw kosztami postępowania. Przeciw tej decyzji strona wnosząca sprzeciw złożyła wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego. Ponadto złożyła odwołanie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oddalającej sprzeciw w pełnym zakresie oraz zawieszenie postępowania do czasu wydania decyzji w sprawie przywrócenia do stanu poprzedniego.
   Decyzją z dnia 16 czerwca 2003 r. Wydział Sprzeciwów uwzględnił wniosek o przywrócenie do stanu poprzedniego i wznowił postępowanie w sprawie sprzeciwu.
   W zaskarżonej decyzji Izba Odwoławcza stwierdziła, że odwołanie stało się bezprzedmiotowe. Postępowanie odwoławcze zostało umorzone a opłata została zwrócona. Izba Odwoławcza zdecydowała ponadto, że każdy uczestnik postępowania poniesie własne koszty i wydatki.
   Strona skarżąca zwraca się w skardze przeciwko decyzji w sprawie kosztów. Podnosi, że Urząd nadużył swobody oceny przyznanej mu na mocy art. 81 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 40/94 w przypadku umorzenia postępowania. Zdaniem strony skarżącej, nie dała ona podstawy dla wszczęcia i przeprowadzenia postępowania odwoławczego. Przyczyną wszczęcia postępowania odwoławczego był zdaniem strony skarżącej po pierwsze błędny kod w nagłówku listu Urzędu i po drugie wykorzystanie terminu do ostatniej minuty przez stronę wnoszącą odwołanie. Na obydwie potencjalne podstawy wszczęcia postępowania o przywrócenie stanu poprzedniego jak i postępowania odwoławczego strona skarżąca nie miała wpływu. Art. 81 rozporządzenia (WE) nr 40/94 przewiduje swobodę oceny w kwestii decyzji w sprawie kosztów. Owa swoboda oceny obejmuje możliwość przejęcia kosztów postępowania przez Urząd. Ponadto strona skarżąca podnosi, że fakt braku odszkodowania za poniesione koszty i wynikłe trudności narusza jej prawa podstawowe.


title: Sprawa C-38/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nyíregyházi Törvényszék (Węgry) w dniu 26 stycznia 2012 r. — Felső-Tisza-vidéki Környezetvédelmi és Vízügyi Igazgatóság przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nyíregyházi Törvényszék (Węgry) w dniu 26 stycznia 2012 r. — Felső-Tisza-vidéki Környezetvédelmi és Vízügyi Igazgatóság przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve
   (Sprawa C-38/12)
   2012/C 126/08
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Nyíregyházi Törvényszék

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Felső-Tisza-vidéki Környezetvédelmi és Vízügyi Igazgatóság

      Strona pozwana: Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 143b ust. 4 i 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 (1) należy interpretować w ten sposób, że wyłącza on z systemu jednolitej płatności obszarowej na rok gospodarczy 2008 finansowanego przez Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) brzegi (skarpy) wałów i nasypów zbudowanych w celu zapobiegania powodziom nawet zakładając, że w dniu 30 czerwca 2003 r. jak i po tym dniu, założone na nich użytki zielone były zachowane w dobrym stanie, uwzględniwszy, iż były regularnie koszone i używane do wypasu, oraz chodzi o obszary utrzymywane w dobrym stanie rolniczym?

               2)

               Czy art. 143b ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 należy interpretować w ten sposób, że wyłącza z pomocy obszarowej użytki rolne wykorzystywane dodatkowo [do celów rolniczych]?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1).


title: Sprawa C-314/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie R.M. Torres Aucejo przeciwko Fondo de Garantía Salarial

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana z dnia 12 lipca 2004 r. w sprawie R.M. Torres Aucejo przeciwko Fondo de Garantía Salarial
   (Sprawa C-314/04)
   (2004/C 228/65)
   Dnia 26 lipca 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana (Najwyższy Trybunał Sprawiedliwości Regionu Walencja) z dnia 12 lipca 2004 r., w sprawie R. M. Torres Aucejo przeciwko Fondo de Garantía Salarial (fundusz gwarancji wynagrodzeń)
   Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na identyczne pytania, jak pytania, które zostały przedłożone w sprawie C-520/03. (1)

      (1)   Dz.U. C 59 z 6.3.2004.


title: Sprawa C-275/15: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 1 marca 2017 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) – Zjednoczone Królestwo] – ITV Broadcasting Limited, ITV2 Limited, ITV Digital Channels Limited, Channel Four Television Corp., 4 Ventures Limited, Channel 5 Broadcasting Limited, ITV Studios Limited/TVCatchup Limited, TVCatchup (UK) Limited, Media Resources Limited (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2001/29/WE — Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym — Artykuł 9 — Dostęp drogą kablową do usług radiowych i telewizyjnych — Pojęcie „kabla” — Retransmisja przez osobę trzecią za pośrednictwem Internetu programów komercyjnych nadawców telewizyjnych — „Live streaming”)

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 1 marca 2017 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) – Zjednoczone Królestwo] – ITV Broadcasting Limited, ITV2 Limited, ITV Digital Channels Limited, Channel Four Television Corp., 4 Ventures Limited, Channel 5 Broadcasting Limited, ITV Studios Limited/TVCatchup Limited, TVCatchup (UK) Limited, Media Resources Limited
   (Sprawa C-275/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2001/29/WE - Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym - Artykuł 9 - Dostęp drogą kablową do usług radiowych i telewizyjnych - Pojęcie „kabla” - Retransmisja przez osobę trzecią za pośrednictwem Internetu programów komercyjnych nadawców telewizyjnych - „Live streaming”))
   (2017/C 121/03)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: ITV Broadcasting Limited, ITV2 Limited, ITV Digital Channels Limited, Channel Four Television Corp., 4 Ventures Limited, Channel 5 Broadcasting Limited, ITV Studios Limited

      Strona pozwana: TVCatchup Limited, TVCatchup (UK) Limited, Media Resources Limited

      przy udziale: The Secretary of State for Business, Innovation and Skills, Virgin Media Limited

      Sentencja

   Artykuł 9 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, a w szczególności pojęcie „dostępu drogą kablową do usług radiowych i telewizyjnych”, należy interpretować w ten sposób, że przepisem tym nie jest objęte ani na jego podstawie nie jest dozwolone uregulowanie krajowe przewidujące brak naruszenia prawa autorskiego w przypadku natychmiastowej retransmisji drogą kablową, w tym ewentualnie za pośrednictwem Internetu, na obszarze pierwotnego nadawania, utworów nadawanych w kanałach telewizyjnych podlegających obowiązkom z tytułu świadczenia usługi publicznej.

      (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015.


title: Sprawa T-405/08: Skarga wniesiona w dniu 18 września 2008 r. — SPAR Österreichische Warenhandel przeciwko Komisji

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/32

         Skarga wniesiona w dniu 18 września 2008 r. — SPAR Österreichische Warenhandel przeciwko Komisji
   (Sprawa T-405/08)
   (2009/C 6/66)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: SPAR Österreichische Warenhandels-AG (przedstawiciele: adwokaci A.-H. Bischke, S. Brack i D. Bräunlich)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 23 czerwca 2008 r.,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca zwraca się przeciwko decyzji Komisji z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie COMP/M.5047 — REWE/ADEG, którą Komisja zatwierdziła uzyskanie wyłącznej kontroli nad ADEG Österreich Handelsaktiengesellschaft przez Billa AG, przedsiębiorstwo niemieckiej grupy REWE. Skarżąca podnosi, że zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw (1) Komisja nie powinna była zatwierdzać procedury koncentracji, ponieważ złożone zobowiązania nie były wystarczające, by jej zdaniem usunąć wątpliwości z punktu widzenia konkurencji.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.
   Po pierwsze skarżąca zarzuca naruszenie art. 6 ust. l lit. c) rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw, ponieważ Komisja nie otworzyła głównej procedury oceny (etap II), lecz zatwierdziła na etapie I przedsięwzięcie koncentracji REWE/ADEG z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków. Komisja nie zbadała w wystarczający sposób skutków tego połączenia i też z tego powodu nie dostrzegła istotnych wątpliwości z punktu widzenia konkurencji. Naruszenie polega na następujących błędach w ocenie.

               —

               Komisja nie uwzględniła skutków przedsięwzięcia z punktu widzenia konkurencji dla rynku zbytu w całej Austrii, zakładając błędnie, że pozostaje szereg podmiotów konkurencyjnych i niedoceniając potencjału konkurencyjnego ADEG.

               —

               Błędnie zbadała i oceniła pozycję rynkową stron na płaszczyźnie regionalnej i lokalnej.

               —

               Zobowiązania zaakceptowane przez Komisję nie nadają się do usunięcia wątpliwości w zakresie konkurencji, ponieważ zostały ocenione na błędnej podstawie.

               —

               Komisja zarówno błędnie zbadała, jak i błędnie oceniła skutki w zakresie konkurencji dla rynków zatrudnienia.

         Po drugie w trakcie procedury kontroli koncentracji Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne. Naruszyła ona prawa skarżącej i państw członkowskich do bycia wysłuchanym, ponieważ ostatnią propozycję zobowiązań stron ani nie poddała badaniu rynkowemu, ani nie przekazała państwom członkowskim. Poza tym nie uzasadniła w wystarczający sposób swojej decyzji.

      (1)  Rozporządzenie (WE) Rady nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw), Dz.U. L 24, s. 1.


title: Sprawa C-53/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Genova –Włochy) — Cristiano Marrosu, Gianluca Sardino przeciwko Azienda Ospedaliera Ospedale San Martino di Genova e Cliniche Universitarie Convenzionate (Dyrektywa 1999/70/WE — Klauzule 1 lit. b) i 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony — Powstanie stosunku pracy na czas nieokreślony w przypadku naruszenia przepisów dotyczących kolejnych umów na czas określony — Możliwość odstępstwa w przypadku umów o pracę w sektorze administracji publicznej)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/1

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Genova –Włochy) — Cristiano Marrosu, Gianluca Sardino przeciwko Azienda Ospedaliera Ospedale San Martino di Genova e Cliniche Universitarie Convenzionate
   (Sprawa C-53/04) (1)

   (Dyrektywa 1999/70/WE - Klauzule 1 lit. b) i 5 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony - Powstanie stosunku pracy na czas nieokreślony w przypadku naruszenia przepisów dotyczących kolejnych umów na czas określony - Możliwość odstępstwa w przypadku umów o pracę w sektorze administracji publicznej)
   (2006/C 281/01)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale di Genova
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Cristiano Marrosu, Gianluca Sardino.

      Strona pozwana: Azienda Ospedaliera Ospedale San Martino di Genova e Cliniche Universitarie Convenzionate
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Genova — Wykładnia dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, str. 43) — Powstanie stosunku pracy na czas nieokreślony w przypadku naruszenia przepisów dotyczących kolejnych umów na czas określony — Możliwość odstępstwa w przypadku umów o pracę w sektorze administracji publicznej
   Sentencja
   Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte w dniu 18 marca 1999 r., stanowiące załącznik do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) należy interpretować w ten sposób, że co do zasady nie sprzeciwia się ono uregulowaniu krajowemu, które w przypadku nadużycia wynikającego z wykorzystywania kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy na czas określony przez pracodawcę sektora publicznego wyklucza przekształcenie ich w umowy o pracę lub stosunki pracy na czas nieokreślony, podczas gdy przekształcenie to jest przewidziane w przypadku umów o pracę i stosunków pracy zawartych przez pracodawcę sektora prywatnego, jeżeli uregulowanie to zawiera inny skuteczny środek pozwalający na unikanie i w razie potrzeby karanie nadużyć przy wykorzystywaniu przez administrację publiczną kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy na czas określony.

      (1)  Dz.U. C 85 z 03.04.2004.


title: Sprawa C-630/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 15 września 2015 r. w sprawie T-67/13, Novartis Europharm Ltd/Komisja Europejska wniesione w dniu 24 listopada 2015 r. przez Novartis Europharm Ltd

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/40

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 15 września 2015 r. w sprawie T-67/13, Novartis Europharm Ltd/Komisja Europejska wniesione w dniu 24 listopada 2015 r. przez Novartis Europharm Ltd
   (Sprawa C-630/15 P)
   (2016/C 038/54)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Novartis Europharm Ltd (przedstawiciel: C. Schoonderbeek, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Hospira UK Ltd

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie w jakim Sąd oddalił w nim skargę o stwierdzenie nieważności w sprawie T-67/13,

               —

               skierowanie ewentualnie sprawy do Sądu do ponownego rozpoznania, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swej skardze o stwierdzenie nieważności w sprawie T-67/13 Novartis wniosła do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2012) 8605 wersja ostateczna z dnia 19 listopada 2012 r. przyznającej pozwolenie na dopuszczenie do obrotu zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 726/2004 (1) dla produktu leczniczego stosowanego u ludzi „Zoledronic acid Hospira – zoledronic acid”, z uwagi na fakt, że decyzja ta narusza prawa Novartis do ochrony danych w odniesieniu do jej produktu leczniczego Aclasta zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2309/93 (2) w związku z art. 14 ust. 11 i art. 89 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 oraz art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE (3). W zaskarżonym wyroku skarga została oddalona.
   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo, gdyż dokonał błędnej wykładni art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/83, który definiuje pojęcie ogólnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu oraz nie uzasadnił należycie zaskarżonego wyroku.
   W tym zakresie wnosząca odwołanie twierdzi w pierwszej kolejności, że zaskarżony wyrok oparty jest na błędnej wykładni treści i celu art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE oraz ram prawnych dotyczących pozwolenia na nowe wskazania terapeutyczne, a także na błędnym założeniu, zgodnie z którym wykładnia art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE przyjęta przez wnoszącą odwołanie sprzyjałaby manipulacji i obejściu prawa w zakresie ochrony danych, a także rozszerzeniu w nieskończoność okresu ochrony danych referencyjnych produktów leczniczych.
   W drugiej kolejności, wnosząca odwołanie podnosi, że wniosek przyjęty przez Sąd, zgodnie z którym art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/83/WE znajduje zastosowanie do Aclasta, w zakresie w jakim mogło zostać wydane pozwolenie na ten produkt leczniczy jako odmianę lub rozszerzenie produktu leczniczego Zometa pozostaje w sprzeczności z zasadą pewności prawa oraz odwodzi spółki farmaceutyczne od dokonywania inwestycji w badania naukowe i rozwój nowych terapii, pozostając zatem w sprzeczności z interesem zdrowia publicznego.
   To na podstawie tej błędnej wykładni art. 6 ust. 1 dyrektywy 2001/83 Sąd nie stwierdził, że decyzja wykonawcza Komisji stanowi naruszenie przysługujących Novartis praw do ochrony danych w odniesieniu do jej produktu leczniczego Aclasta, zgodnie z art. 13 ust. 4 rozporządzenia nr 2309/93 w związku z art. 14 ust. 11 i art. 89 rozporządzenia nr 726/2004, i z tego powodu należałoby stwierdzić nieważność decyzji wykonawczej Komisji.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków, Dz.U. L 136, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2309/93 z dnia 22 lipca 1993 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych, Dz.U. L 214, s. 1.

      (3)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, Dz.U. L 311, s. 67.


title: Sprawa F-64/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 7 czerwca 2011 r. — Mantzouratos przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2009 r. — Decyzja o nieawansowaniu — Dopuszczalność zarzutu niezgodności z prawem — Porównanie osiągnięć — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/40

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 7 czerwca 2011 r. — Mantzouratos przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-64/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2009 r. - Decyzja o nieawansowaniu - Dopuszczalność zarzutu niezgodności z prawem - Porównanie osiągnięć - Oczywisty błąd w ocenie)
   2011/C 232/71
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Andreas Mantzouratos (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: V. Montebello-Demogeot i K. Zejdová, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 13 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2009 r. oraz decyzji o awansowaniu do tej grupy urzędników posiadających mniejszą od skarżącego liczbę punktów za osiągnięcia

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.10.2010, s. 33.


title: Sprawa C-115/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Berlin — Niemcy) — Annette Radke przeciwko Achterberg Service GmbH & Co KG

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/38

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Berlin — Niemcy) — Annette Radke przeciwko Achterberg Service GmbH & Co KG
   (Sprawa C-115/06) (1)

   (2006/C 294/76)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006


title: Sprawa T-28/06: Skarga wniesiona w dniu  24 stycznia 2006 r.  — RheinfelsQuellen H. Hövelmann przeciwko OHIM

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/33

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2006 r. — RheinfelsQuellen H. Hövelmann przeciwko OHIM
   (Sprawa T-28/06)
   (2006/C 86/67)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: RheinfelsQuellen H. Hövelmann GmbH & Co. KG (Duisburg, Niemcy) [Przedstawiciele: W. Kellenter i A. Lambrecht, Rechtsanwälte]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 listopada 2005 r. w sprawie R 1179/2004-2,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „VOM URSPRUNG HER VOLLKOMMEN” dla towarów z klas 32 i 33 — zgłoszenie nr 2 806 875

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia
   Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ znak towarowy nie składa się wyłącznie z wskazówek opisowych i nie jest również pozbawiony wymaganego charakteru odróżniającego.


title: Sprawa C-60/15 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 lipca 2017 r. – Saint-Gobain Glass Deutschland GmbH/Komisja Europejska [Odwołanie — Prawo publicznego dostępu do dokumentów instytucji Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Wyjątki od prawa dostępu — Artykuł 4 ust. 3 akapit pierwszy — Ochrona procesu podejmowania decyzji przez instytucje — Środowisko — Konwencja z Aarhus — Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 — Artykuł 6 ust. 1 — Interes publiczny przemawiający za ujawnieniem informacji o środowisku — Przekazane Komisji Europejskiej przez organy niemieckie informacje dotyczące znajdujących się na terytorium niemieckim instalacji wchodzących w zakres przedmiotowy przepisów Unii dotyczących systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Częściowa odmowa dostępu]

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/2

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 lipca 2017 r. – Saint-Gobain Glass Deutschland GmbH/Komisja Europejska
   (Sprawa C-60/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Prawo publicznego dostępu do dokumentów instytucji Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Wyjątki od prawa dostępu - Artykuł 4 ust. 3 akapit pierwszy - Ochrona procesu podejmowania decyzji przez instytucje - Środowisko - Konwencja z Aarhus - Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 - Artykuł 6 ust. 1 - Interes publiczny przemawiający za ujawnieniem informacji o środowisku - Przekazane Komisji Europejskiej przez organy niemieckie informacje dotyczące znajdujących się na terytorium niemieckim instalacji wchodzących w zakres przedmiotowy przepisów Unii dotyczących systemu handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Częściowa odmowa dostępu])
   (2017/C 293/02)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Saint-Gobain Glass Deutschland GmbH (przedstawiciele: S. Altenschmidt i P.-A. Schütter, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Krämer, F. Clotuche-Duvieusart i P. Mihaylova, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 11 grudnia 2014 r., Saint Gobain Glass Deutschland/Komisja (T-476/12, niepublikowany, EU:T:2014:1059) zostaje uchylony.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 17 stycznia 2013 r. o odmowie udzielenia pełnego dostępu do wykazu przekazanego Komisji przez Republikę Federalną Niemiec w ramach postępowania przewidzianego w art. 15 ust. 1 decyzji Komisji 2011/278/WE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie, w jakim dokument ten zawiera informacje na temat określonych instalacji spółki Saint Gobain Glass Deutschland GmbH znajdujących się na terytorium Niemiec, dotyczące tymczasowych przydziałów, a także działalności i poziomów zdolności produkcyjnych w odniesieniu do emisji dwutlenku węgla (CO2) w okresie od 2005 r. do 2010 r., wydajności instalacji oraz rocznych uprawnień do emisji przyznanych tymczasowo na okres od 2013 r. do 2020 r.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania poniesionymi przez spółkę Saint-Gobain Glass Deutschland GmbH zarówno w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu w przedmiocie odwołania.

      (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Sprawa T-373/04: Skarga wniesiona dnia 12 września 2004 r. przez Erica Mathiasa Friesa Guggenheima przeciwko Europejskiemu Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (CEDEFOP)

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/25

         Skarga wniesiona dnia 12 września 2004 r. przez Erica Mathiasa Friesa Guggenheima przeciwko Europejskiemu Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (CEDEFOP)
   (Sprawa T-373/04)
   (2004/C 284/49)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 12 września 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Europejskiemu Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (CEDEFOP) przez Erica Mathiasa Friesa Guggenheima, zamieszkałego w Tesalonikach (Grecja), reprezentowanego przez Marca-Alberta Lucasa, adwokata.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem decyzji dyrektora Centrum ds. Poprawy Koordynacji i Efektywności (Centre sur l'Amélioration de la Coordination et de l'Efficacité) CEDEFOP (A4) z dnia 17 grudnia 2003 r., w zakresie, w jakim nie przewiduje ona ani wezwania do składania zgłoszeń na stanowiska „Head of Area”, ani procedury selekcyjnej kandydatów na te stanowiska;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora CEDEFOP z dnia 28 stycznia 2004 r. o powołaniu niektórych osób na stanowiska „Head of Area” bądź „Acting Head of Area”;

               —

               stwierdzenie, w potrzebnym zakresie, nieważności decyzji Komisji Odwoławczej CEDEFOP (A17) z dnia 1 czerwca 2004 r. o oddaleniu skargi strony skarżącej z dnia 6 maja 2004 r. skierowanej przeciwko wcześniej zaskarżonym decyzjom;

               —

               obciążenie CEDEFOP kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Strona skarżąca, członek personelu tymczasowego CEDEFOP, kwestionuje decyzje dyrektora CEDEFOP z dnia 28 stycznia 2004 r. powołujące niektóre osoby na stanowiska „Head of Area” bądź „Acting Head of Area”.
   Strona skarżąca powołuje się na naruszenie art. 7 ust. 1 i 2 regulaminu pracowniczego oraz art. 10 akapit pierwszy warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, w zakresie, w jakim pracownikom Centrum powołanym na stanowiska „Head of Area” zostały przydzielone, bez porównania ich kwalifikacji i kwalifikacji innych urzędników czy pracowników Centrum, nowe funkcje wysokiego szczebla, wymagające szczególnych kwalifikacji.
   Swoją skargę strona skarżąca opiera na tym, że wezwanie do składania zgłoszeń na stanowisko, a także selekcja kandydatów do pełnienia pewnych funkcji może być wymagana nie tylko na podstawie art. 4, 29 i 45 regulaminu pracowniczego, dotyczących obsadzania wolnych stanowisk w drodze przeniesienia, awansu czy konkursu, ale także w interesie służby, któremu podporządkowane są, zgodnie z art. 7 regulaminu pracowniczego, zasady wyznaczania na inne stanowisko.


title: Sprawa C-354/12 P: Odwołanie wniesione w dniu 25 lipca 2012 r. przez Asa Sp. z o.o. od wyroku Sądu (trzeciej izby) z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie T-110/11, Asa przeciwko OHMI — Merck (FEMIFERAL)

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/22

         Odwołanie wniesione w dniu 25 lipca 2012 r. przez Asa Sp. z o.o. od wyroku Sądu (trzeciej izby) z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie T-110/11, Asa przeciwko OHMI — Merck (FEMIFERAL)
   (Sprawa C-354/12 P)
   2012/C 295/40
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Asa Sp. z o.o. (Przedstawiciel: M. Chimiak, adwokat)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie T-110/11;

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Urzędu kosztami postępowania przed Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca zarzuca Sądowi Unii Europejskiej naruszenie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Wersja ujednolicona) (1) poprzez nieuwzględnienie kryteriów prawnych mających istotne znaczenie dla zastosowania tego przepisu, a także popełnienie oczywistych błędów w ocenie tych kryteriów w okolicznościach niniejszej sprawy.
   I tak, Skarżąca zarzuca Sądowi, iż nie zastosował w sposób właściwy wykładni odnoszącej się do kryterium przeciętnego odbiorcy, z którym mamy do czynienia w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy. Skarżąca zarzuca także Sądowi, iż dokonał błędnej oceny samoistnego charakteru odróżniającego wcześniejszych oznaczeń FEMINATAL, choć Skarżąca podniosła w złożonej do Sądu skardze, że Izba Odwoławcza OHIM nie zbadała w sposób rzetelny i wyczerpujący tej kwestii. Skarżąca jest również zdania, że Sąd dokonał błędnej oceny wizualnego oraz konceptualnego podobieństwa znaków. Wreszcie, Skarżąca zarzuca Sądowi błędną ocenę prawdopodobieństwa wprowadzenia przeciętnych odbiorców w błąd.
   Ponadto, skarżąca zarzuca Sądowi Unii Europejskiej naruszenie art. 9 Traktatu o Unii Europejskiej poprzez zastosowanie innych kryteriów prawnych w analogicznych sprawach.

      (1)  Dz.U. L 78, s. 1


title: Sprawa C-511/12: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 10 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Norte – Portugalia) – Joaquim Fernando Macedo Maia i in. przeciwko Fundo de Garantia Salarial, IP (Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 80/987/EWG — Dyrektywa 2002/74/WE — Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy — Instytucje udzielające gwarancji — Ograniczenie obowiązku spłaty przez instytucje udzielające gwarancji — Roszczenia z tytułu zaległego wynagrodzenia, które stały się wymagalne na ponad sześć miesięcy przed wszczęciem sądowego postępowania w przedmiocie ogłoszenia upadłości pracodawcy)

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/2

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 10 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Norte – Portugalia) – Joaquim Fernando Macedo Maia i in. przeciwko Fundo de Garantia Salarial, IP
   (Sprawa C-511/12) (1)

   ((Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 80/987/EWG - Dyrektywa 2002/74/WE - Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy - Instytucje udzielające gwarancji - Ograniczenie obowiązku spłaty przez instytucje udzielające gwarancji - Roszczenia z tytułu zaległego wynagrodzenia, które stały się wymagalne na ponad sześć miesięcy przed wszczęciem sądowego postępowania w przedmiocie ogłoszenia upadłości pracodawcy))
   2014/C 261/02
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Central Administrativo Norte

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Joaquim Fernando Macedo Maia, António Pereira Teixeira, António Joaquim Moreira David, Joaquim Albino Moreira David

      Strona pozwana: Fundo de Garantia Salarial, IP

      Sentencja

   Wykładni dyrektywy Rady 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności ich pracodawcy, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/74/WE z dnia 23 września 2002 r., należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisowi krajowemu niegwarantującemu roszczeń z tytułu zaległego wynagrodzenia, które stały się wymagalne na ponad sześć miesięcy przed złożeniem wniosku o ogłoszenie upadłości pracodawcy, nawet wówczas, gdy przed rozpoczęciem tego okresu pracownicy wszczęli przeciwko swojemu pracodawcy postępowanie sądowe celem ustalenia kwoty tych wierzytelności i ich przymusowej egzekucji.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa T-193/12: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2012 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — Holsten-Brauerei (H)

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/26

         Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2012 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — Holsten-Brauerei (H)
   (Sprawa T-193/12)
   2012/C 194/44
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.C. Plate i R. Kaase)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: -Brauerei AG (Hamburg, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 lutego 2012 r. w sprawie R 2340/2010-1 w zakresie dotyczącym uwzględnienia sprzeciwu wobec rozszerzenia ochrony międzynarodowej rejestracji nr 984 017 z powodu niezgodności z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Wywołująca skutki w Unii Europejskiej międzynarodowa rejestracja graficznego znaku towarowego przedstawiającego tarczę z literą „H” dla towarów z klasy 32 — nr 984 017

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Holsten-Brauerei AG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Niemiecki graficzny znak towarowy przedstawiający rycerza na koniu trzymającego tarczę z literą „H” dla towarów z klasy 32

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-509/11: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2011 r. — Makhlouf przeciwko Radzie

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/31

         Skarga wniesiona w dniu 28 września 2011 r. — Makhlouf przeciwko Radzie
   (Sprawa T-509/11)
   2011/C 340/61
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mohammad Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: C. Rygaert i G. Karouni, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej 2011/488/WPZiB z dnia 1 sierpnia 2011 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii w zakresie dotyczącym Mohammada (zwanego Mohammedem) Makhloufa;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania na podstawie art. 87 i 91 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 7 zarzutów, które są co do zasady identyczne z tymi, które zostały przedstawione w sprawie T-383/11 Makhlouf przeciwko Radzie, lub są do nich podobne (1).

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011, s. 30.


title: Sprawa T-4/10: Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2010 r. — Al Saadi przeciwko Komisji

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/46

         Skarga wniesiona w dniu 7 stycznia 2010 r. — Al Saadi przeciwko Komisji
   (Sprawa T-4/10)
   2010/C 51/84
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Faraj Faraj Hassan Al Saadi (Leicester, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Jones, Barrister, Mudassar Arani, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 954/2009 z dnia 13 października 2009 r. w zakresie w jakim dotyczy skarżącego;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżący zmierza, na podstawie art. 263 TFUE, do stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 954/2009 (1) z dnia 13 października 2009 r. zmieniającego po raz 114. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 (2) wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami, które przewiduje umieszczenie skarżącego w wykazie osób i podmiotów, których fundusze i inne środki gospodarcze zostały zamrożone.
   Nazwisko skarżącego zostało najpierw zamieszczone w załączniku I rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 w drodze rozporządzenia Komisji (WE) nr 2049/2003 z dnia 20 listopada 2003 r. (3), które zostało dalej zastąpione rozporządzeniem Komisji (WE) nr 46/2008 (4) z dnia 18 stycznia 2008 r. W swoim wyroku z dnia 3 grudnia 2009 r. w sprawach połączonych C-399/06 P Hassan przeciwko Radzie i Komisji i C-403/06 P Ayadi przeciwko Radzie (5), Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził nieważność rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 46/2008 w zakresie, w jakim dotyczy skarżącego.
   Na poparcie swojej skargi skarżący przedstawia następujące zarzuty:

               Po pierwsze skarżący twierdzi, że sporne rozporządzenie narusza jego prawo do obrony, w tym prawo do bycia wysłuchanym jak również prawo do skutecznej ochrony sądowej i nie naprawia naruszeń tych praw. Ponadto Komisja nie przedstawiła dowodów uzasadniających zamrożenia funduszy skarżącego, tym samym uniemożliwiając skarżącemu obronę w odniesieniu do tych dowodów.

               Po drugie skarżący twierdzi, że Komisja nie wykazała przekonujących względów uzasadniających utrzymanie wobec niego zamrożenia funduszy, naruszając jej obowiązek wynikający z art. 296 TFUE.

               Po trzecie skarżący twierdzi, że Komisja nie dokonała oceny całości właściwych faktów i dowodów decydując o przyjęciu spornego rozporządzenia, a tym samym popełniła oczywisty błąd w ocenie. Skarżący dalej twierdzi, że nigdy nie brał udziału w jakiejkolwiek działalności terrorystycznej więc żadne sankcje finansowe lub środki zapobiegawcze względem niego nie są konieczne.

               Po czwarte skarżący twierdzi, że bezterminowe ograniczenie prawa własności skarżącego nałożone spornym rozporządzeniem stanowi nieproporcjonalne i niemożliwe do przyjęcia ograniczenie skarżącego prawa do poszanowania własności, które nie jest uzasadnione żadnymi przekonywującymi dowodami.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 954/2009 z dnia 13 października 2009 r. zmieniające po raz 114. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami (Dz.U. 2009 L 269, s. 20).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i Talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do Talibów w Afganistanie (Dz.U. 2002 L 139, s. 9).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2049/2003 z dnia 20 listopada 2003 r. zmieniające po raz dwudziesty piąty rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Qaida i talibami i uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 (Dz.U. 2003 L 303, s. 20).

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 46/2008 z dnia 18 stycznia 2008 r. zmieniające po raz 90. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami (Dz.U. 2008 L 16, s. 11).

      (5)  Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 3 grudnia 2009 r. w sprawach połączonych C-399/06 P Hassan przeciwko Radzie i Komisji i C-403/06 P Ayadi przeciwko Radzie, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze.


title: Sprawa T-102/10: Postanowienie Sądu z dnia 9 kwietnia 2013 r. — Südzucker i in. przeciwko Komisji (Rolnictwo — Cukier — Opłaty produkcyjne — Stwierdzenie nieważności części rozporządzenia (WE) nr 1193/2009 po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/43

         Postanowienie Sądu z dnia 9 kwietnia 2013 r. — Südzucker i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-102/10) (1)

   (Rolnictwo - Cukier - Opłaty produkcyjne - Stwierdzenie nieważności części rozporządzenia (WE) nr 1193/2009 po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania)
   2013/C 156/80
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Südzucker AG Mannheim/Ochsenfurt (Mannheim, Niemcy); Agrana Zucker GmbH (Wiedeń, Austria); Südzucker Polska S.A. (Wrocław, Polska); Raffinerie tirlemontoise (Bruksela, Belgia) i Saint Louis Sucre SA, (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci H.-J. Prieß i B. Sachs)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi i B. Schima, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo F. Díez Moreno, następnie A. Rubio González, abogados del Estado) i Republika Litewska (przedstawiciele: początkowo R. Janeckaitė i R. Krasuckaitė, następnie R. Krasuckaitė i R. Mackevičienè, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo S. Behzadi-Spencer i S. Hathaway, następnie S. Behzadi-Spencer i A. Robinson, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1193/2009 z dnia 3 listopada 2009 r. dokonującego sprostowania rozporządzeń (WE) nr 1762/2003, (WE) nr 1775/2004, (WE) nr 1686/2005 i (WE) nr 164/2007 oraz ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na lata gospodarcze 2002/2003, 2003/2004, 2004/2005 i 2005/2006 (Dz.U. L 321, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Südzucker AG Mannheim/Ochsenfurt, Agrana Zucker GmbH, Südzucker PoIska S.A., Raffinerie tirlemontoise i Saint Louis Sucre SA.

               3)

               Królestwo Hiszpanii, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Republika Litewska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa C-244/17: Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2017 r. – Komisja Europejska/Rada Unii Europejskiej

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/29

         Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2017 r. – Komisja Europejska/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-244/17)
   (2017/C 239/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Gussetti, P. Aalto, L. Havas, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Rady (UE) 2017/477 z dnia 3 marca 2017 r. w sprawie stanowiska, które ma zostać przyjęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Rady Współpracy ustanowionej na mocy Umowy o wzmocnionym partnerstwie i współpracy między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Kazachstanu, z drugiej strony, w odniesieniu do ustaleń roboczych Rady Współpracy, Komitetu Współpracy, wyspecjalizowanych podkomitetów lub wszelkich innych organów (1),

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja podnosi, że dodanie proceduralnej podstawy prawnej w ramach Wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa (WPZiB) w szczególności art. 31 ust. 1 TUE wymagającego jednomyślności narusza traktat w świetle jego wykładni dokonanej w orzecznictwie Trybunału.
   Na poparcie tego zarzutu Komisja podnosi następujące argumenty:
   Po pierwsze, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału decyzja oparta na art. 218 ust. 9 TFUE powinna być podjęta większością kwalifikowaną, nawet gdyby w innym wypadku jedna materialna podstawa prawna lub więcej materialnych podstaw prawnych wymagało jednomyślności w celu zawarcia umowy międzynarodowej. Dodanie jakiejkolwiek podstawy prawnej mającej na celu zapewnienie jednomyślności nie ma wpływu na przebieg procedury, która doprowadziła do podjęcia tej decyzji w Radzie.
   Decyzja Rady podjęta w ramach procedury określonej w art. 218 ust. 9 TFUE nie ma na celu uzupełniania czy zmiany ram instytucjonalnych umowy, a zatem nie może być zrównana z zawarciem lub zmianą umowy międzynarodowej, ale ma na celu zapewnienie jej skutecznego wykonania. Taka decyzja zgodnie z art. 218 ust. 8 akapit pierwszy i art. 218 ust. 9 powinna być podjęta większością kwalifikowaną. Nałożenie wymogu podjęcia tej decyzji jednomyślnie jest niezgodne z prawem.
   Po drugie, jak wyjaśniono już także w orzecznictwie Trybunału, art. 218 TFUE przewiduje „jednolitą procedurę o zakresie ogólnym dotyczącą negocjacji i zawierania umów międzynarodowych, które Unia może zawierać w odniesieniu do dziedzin swoich działań, w tym WPZiB”. Szczególny charakter WPZiB jest odzwierciedlony w fakcie, że wniosek jest przedkładany łącznie przez Komisję (pod względem elementów nieobjętych WPZiB) i wysokiego przedstawiciela (pod względem elementów objętych WPZiB). Nie może to jednakże zmienić wniosku, że decyzja na podstawie art. 218 ust. 9 TFUE powinna być podjęta większością kwalifikowaną.
   Połączenie tych obu linii orzeczniczych prowadzi do wniosku, że nie tylko negocjacje i zawarcie umowy międzynarodowej, ale także przyjmowanie stanowisk dotyczących wykonania takiej umowy jest regulowane jednolitą procedurą przewidzianą w art. 218 TFUE, w tym przypadku art. 218 ust. 9 TFUE, który przewiduje przy podejmowaniu decyzji wymóg większości kwalifikowanej. Nie można dodać żadnego innego przepisu proceduralnego. Nawet jeśli taki przepis zostanie dodany przez Radę, nie może on skutkować zmianą procesu podejmowania decyzji.

      (1)  Dz.U. 2017, L 73, s. 15


title: Sprawa T-333/05: Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2005 r. — Ezerniece Liljeberg i in. przeciwko Komisji

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/29

         Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2005 r. — Ezerniece Liljeberg i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-333/05)
   (2005/C 281/54)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Ezerniece Liljeberg (Bruksela, Belgia) i in. [Przedstawiciele: G. Vandersanden, L. Levi i C. Ronzi, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji o powołaniu skarżących w części dotyczącej zaszeregowania ich w grupie A*6;

               —

               w konsekwencji, odtworzenie w całości kariery skarżących (włącznie z należytym uwzględnieniem ich doświadczenia w odpowiednio zmienionej grupie zaszeregowania, ich prawem do awansowania oraz do renty i emerytury) z poszanowaniem ich całkowitej równości w stosunku do innych urzędników, będących laureatami tego samego konkursu, a zatrudnionych w instytucjach innych niż Komisja;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżących odsetek za zwłokę na podstawie stóp ustalonych przez Europejski Bank Centralny od całości kwot odpowiadających różnicy pomiędzy wynagrodzeniem odpowiadającym zaszeregowaniu ujętemu w decyzji o powołaniu a wynagrodzeniem odpowiadającym zaszeregowaniu, do którego byli uprawnieni, do daty wejścia w życie decyzji o zaszeregowaniu skarżących do odpowiedniej grupy;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący są urzędnikami Komisji zatrudnionymi na stanowisku prawników — tłumaczy, których rekrutacja miała miejsce przed 1 maja 2004 r., na podstawie list odpowiednich kandydatów sporządzonych w wyniku konkursu LA 7/LA 6. Art. 13 ust. 2 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego przewiduje, że w takim przypadku instytucje mogą zatrudniać prawników tłumaczy w grupie A*7 zamiast A*6. Komisja jednak nie skorzystała z tego uprawnienia i zatrudniła skarżących w grupie A*6.
   Skarżący podważają tę decyzję podnosząc, że pozostałe instytucje zatrudniały laureatów będących w tej samej sytuacji w grupie A*7, a sama Komisja zatrudniając prawników — tłumaczy jako personel tymczasowy zaszeregowywała ich w grupie A*7. Na tej podstawie skarżący powołują się na naruszenie zasady równości traktowania i niedyskryminacji, art. 1 d ust. 1 regulaminu pracowniczego zasady równoważności zatrudnienia i grupy zaszeregowania, art. 9 akapit trzeci Traktatu z Amsterdamu oraz art. 13 akapit 2 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego.
   Ponadto skarżący podnoszą, że Komisja zapewniała ich o zatrudnieniu w grupie A*7 i na tej podstawie zarzucają naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań, zasady pewności prawnej, zasady dobrej administracji, zasady dobrej wiary, zasady przejrzystości i zasady starannego działania.


title: Sprawa C-97/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 stycznia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia — Hiszpania) — Doña Rosa Méndez López przeciwko Instituto Nacional de Empleo (INEM), Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/27

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 stycznia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia — Hiszpania) — Doña Rosa Méndez López przeciwko Instituto Nacional de Empleo (INEM), Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)
   (Sprawa C-97/07) (1)

   (2008/C 128/52)

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa C-481/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 10 września 2008 r. w sprawie T-106/07 Alcon Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 10 listopada 2008 r. przez Alcon Inc.

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/15

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 10 września 2008 r. w sprawie T-106/07 Alcon Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 10 listopada 2008 r. przez Alcon Inc.
   (Sprawa C-481/08 P)
   (2009/C 19/26)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Alcon Inc. (przedstawiciel: M. Graf, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), *Acri.Tec AG Gesellschaft für ophthalmologische Produkte
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności spornej decyzji,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok winien zostać uchylony z poniżej przedstawionych przyczyn:

               —

               wypaczenie faktów i dowodów, ponieważ właściwy krąg odbiorców składa się ze zwykłych konsumentów. Jest to kwestia prawna, która musi zostać rozstrzygnięta przez Trybunał, nawet jeżeli argument ten został przedstawiony po raz pierwszy na rozprawie („da mihi facta, dabo tibi ius”).

               —

               błędne zastosowanie i wykładania art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (1) oraz wypaczenie faktów i dowodów, ponieważ okazuje się, że pod uwagę wzięto wyłącznie wymowę znaków towarowych „BioVisc” i „DUOVISC” w języku angielskim, pominięto natomiast ich wymowę w języku francuskim.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa C-497/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d'appel de Versailles (Francja) w dniu 10 lipca 2017 r. – Oeuvre d’assistance aux bêtes d’abattoirs (OABA)/Ministre de l'agriculture et de l'alimentation, Premier ministre, Bionoor, Ecocert France, Institut national de l’origine et de la qualité (INAO)

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d'appel de Versailles (Francja) w dniu 10 lipca 2017 r. – Oeuvre d’assistance aux bêtes d’abattoirs (OABA)/Ministre de l'agriculture et de l'alimentation, Premier ministre, Bionoor, Ecocert France, Institut national de l’origine et de la qualité (INAO)
   (Sprawa C-497/17)
   (2017/C 347/26)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour administrative d’appel de Versailles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Oeuvre d’assistance aux bêtes d’abattoirs (OABA)

      Strona przeciwna: Ministre de l'agriculture et de l'alimentation, Premier ministre, Bionoor, Ecocert France, Institut national de l’origine et de la qualité (INAO)

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni stosownych norm prawa Unii Europejskiej wynikających w szczególności z:

               —

               art. 13 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. (1), do którego przepisy wykonawcze ustanawia rozporządzenie Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. (2)

               —

               oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1099/2009 z dnia 24 września 2009 r. (3)

         należy dokonywać w ten sposób, że dopuszczają one przyznanie oznakowania europejskiego „rolnictwo ekologiczne” produktom pochodzącym od zwierząt poddanych ubojowi rytualnemu bez uprzedniego ogłuszenia, przeprowadzonemu w warunkach określonych w rozporządzeniu (WE) nr 1099/2009 lub zakazują przyznania takiego oznakowania wskazanym produktom?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz.U. L 189, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli (Dz.U. L 250, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1099/2009 z dnia 24 września 2009 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas ich uśmiercania (Dz.U. L 303, s. 1).


title: Sprawa F-142/15: Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2015 r. – ZZ/Parlament

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/78

         Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2015 r. – ZZ/Parlament
   (Sprawa F-142/15)
   (2016/C 027/101)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat A. Tymen)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu w sprawie nienadawania dalszego biegu złożonemu przez skarżącą wnioskowi o udzielenie wsparcia oraz żądanie zadośćuczynienia za rzekomo doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji dorozumianej, która zapadła w dniu 11 kwietnia 2015 r., oddalającej złożony przez skarżącą w dniu 11 grudnia 2014 r. wniosek o udzielenie wsparcia;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 20 sierpnia 2015 r., otrzymanej w dniu 24 sierpnia 2015 r., oddalającej zażalenie skarżącej z dnia 24 kwietnia 2015 r.;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej zadośćuczynienia, oszacowanego ex aequo et bono na 50 000 EUR, celem naprawienia doznanej przez skarżącą krzywdy;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania.


title: Sprawa T-425/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 października 2007 r. — AMS przeciwko OHIM — American Medical Systems (AMS Advanced Medical Services) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego AMS Advanced Medical Services — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy AMS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Żądanie przedstawienia dowodu używania podniesione po raz pierwszy w postępowaniu przed izbą odwoławczą — Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/38

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 października 2007 r. — AMS przeciwko OHIM — American Medical Systems (AMS Advanced Medical Services)
   (Sprawa T-425/03) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego AMS Advanced Medical Services - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy AMS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Żądanie przedstawienia dowodu używania podniesione po raz pierwszy w postępowaniu przed izbą odwoławczą - Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94)
   (2007/C 297/77)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: AMS Advanced Medical Services GmbH (Mannheim, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokat G. Lindhofer, następnie adwokaci G. Lindhofer i S. Schäffler)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: American Medical Systems, Inc. (Minnetonka, Minnesota, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci H. Kunz-Hallstein i R. Kunz-Hallstein)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 września 2003 r. (sprawa R 671/2002-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między AMS Advanced Medical Services GmbH a American Medical Systems, Inc.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               AMS Advanced Medical Services GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 71 z 20.3.2004.


title: Sprawa T-120/16: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2016 r. – Tulliallan Burlington/EUIPO – Burlington Fashion (Burlington)

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/24

         Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2016 r. – Tulliallan Burlington/EUIPO – Burlington Fashion (Burlington)
   (Sprawa T-120/16)
   (2016/C 175/28)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tulliallan Burlington Ltd (St Helier, Jersey) (przedstawiciel: A. Norris, Barrister)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Burlington Fashion GmbH (Schmallenberg, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „Burlington” – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 017 273

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie R 94/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i odrzucenie wniosku o rejestrację podważanego znaku towarowego w odniesieniu do wszystkich kwestionowanych towarów;

               —

               nakazanie zapłaty kosztów poniesionych przez stronę skarżącą w związku z niniejszym odwołaniem.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5, 4 i 1b rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-33/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — postępowanie wszczęte przez A Oy (Szósta dyrektywa — Zwolnienia — Artykuł 15 pkt 6 — Zwolnienia dostaw statków powietrznych używanych przez towarzystwa lotnicze, wykorzystywanych odpłatnie w ruchu międzynarodowym (przedsiębiorstwa lotnicze zajmujące się głównie odpłatnym przewozem na trasach międzynarodowych) — Dostawa statków powietrznych na rzecz podmiotu gospodarczego, który udostępnia te statki na rzecz takiego przedsiębiorstwa — Pojęcie „odpłatny ruch międzynarodowy (odpłatny przewóz na trasach międzynarodowych)” — Loty czarterowe)

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — postępowanie wszczęte przez A Oy
   (Sprawa C-33/11) (1)

   (Szósta dyrektywa - Zwolnienia - Artykuł 15 pkt 6 - Zwolnienia dostaw statków powietrznych używanych przez towarzystwa lotnicze, wykorzystywanych odpłatnie w ruchu międzynarodowym (przedsiębiorstwa lotnicze zajmujące się głównie odpłatnym przewozem na trasach międzynarodowych) - Dostawa statków powietrznych na rzecz podmiotu gospodarczego, który udostępnia te statki na rzecz takiego przedsiębiorstwa - Pojęcie „odpłatny ruch międzynarodowy (odpłatny przewóz na trasach międzynarodowych)” - Loty czarterowe)
   2012/C 295/10
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   A Oy

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Korkein hallinto-oikeus — Wykładnia art. 15 pkt 6 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Zwolnienie niektórych czynności dotyczących statków powietrznych używanych przez przedsiębiorstwa lotnicze zajmujące się głównie odpłatnym przewozem na trasach międzynarodowych — Włączenie lub nie czynności przedsiębiorstw lotniczych zajmujących się głównie odpłatnym przewozem czarterowym na trasach międzynarodowych w celu zaspokojenia potrzeb przedsiębiorstw i osób prywatnych — Dostawa statków powietrznych podmiotowi gospodarczemu, który sam nie zajmuje się głównie odpłatnym przewozem na trasach międzynarodowych, lecz udostępnia statek powietrzny podmiotowi gospodarczemu zajmującemu się takim przewozem.

      Sentencja

               1)

               Pojęcie „odpłatny ruch międzynarodowy [odpłatny przewóz na trasach międzynarodowych]” w rozumieniu art. 15 pkt 6 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 92/111/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r., powinno być interpretowane w ten sposób, że obejmuje ono również międzynarodowe loty czarterowe służące zaspokajaniu potrzeb przedsiębiorstw lub osób prywatnych.

               2)

               Artykuł 15 pkt 6 dyrektywy 77/388, zmienionej dyrektywą 92/111, powinien być interpretowany w ten sposób, iż przewidziane w nim zwolnienie ma zastosowanie również do dostawy statku powietrznego na rzecz podmiotu, który sam nie jest „przedsiębiorstwem lotniczym zajmującym się głównie odpłatnym przewozem na trasach międzynarodowych” w rozumieniu tego przepisu, lecz nabywa ten statek powietrzny w celu jego wyłącznego wykorzystania przez takie przedsiębiorstwo.

               3)

               Okoliczności wymienione przez sąd krajowy, to znaczy fakt, że nabywca statku powietrznego przerzuca następnie koszty związane z wykorzystaniem tego statku na osobę prywatną, która jest jego akcjonariuszem i która używa tego statku powietrznego zasadniczo do swoich własnych celów handlowych i prywatnych, a przedsiębiorstwo lotnicze ma również możliwość wykorzystania go do innych lotów, nie mogą zmienić odpowiedzi na pytanie drugie.

      (1)  Dz.U. C 89 z 19.3.2011.


title: Sprawa F-86/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 15 października 2014 r. – van de Water przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Prawa i obowiązki urzędnika — Zgłoszenie zamiaru podjęcia działalności zawodowej o zakończeniu służby — Artykuł 16 regulaminu pracowniczego — Zgodność z uzasadnionymi interesami instytucji — Zakaz)

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/47

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 15 października 2014 r. – van de Water przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-86/13) (1)

   ((Służba publiczna - Prawa i obowiązki urzędnika - Zgłoszenie zamiaru podjęcia działalności zawodowej o zakończeniu służby - Artykuł 16 regulaminu pracowniczego - Zgodność z uzasadnionymi interesami instytucji - Zakaz))
   (2014/C 431/75)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Robert van de Water (Grimbergen, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci P. Bentley QC I R. Bäuerle)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Chemaï i M. Dean, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zakazującej skarżącemu objęcia stanowiska doradcy premiera Ukrainy w okresie dwóch lat od zakończenia służby w Parlamencie Europejskim.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               R. van de Water pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski.

      (1)  Dz.U. C 336 z 16.11.2013, s. 31.


title: Sprawa F-118/13: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/53

         Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-118/13)
   2014/C 52/103
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. oraz stwierdzenie nieważności przyznania punktów za osiągnięcia w postępowaniu w sprawie awansu (2003).

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej (REC/CDR) skarżącego za okres od dnia 1 lipca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2002 r.;

               —

               Posiłkowo, stwierdzenie nieważności przyznania punktów za osiągnięcia skarżącemu w postępowaniu w sprawie awansu (2003), gdyż nie zostały one przyznane w średnim wymiarze punktów przyznanych personelowi w jego grupie zaszeregowania w tym postępowaniu;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawy połączone F-69/07 i F-60/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 września 2009 r. — O przeciwko Komisji (Służba publiczna — Pracownicy kontraktowi — Artykuł 88 WZiPW — Stabilność zatrudnienia — Artykuł 100 WZiPW — Zastrzeżenie lekarskie — Artykuł 39 WE — Swoboda przepływu pracowników)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/70

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 września 2009 r. — O przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone F-69/07 i F-60/08) (1)

   (Służba publiczna - Pracownicy kontraktowi - Artykuł 88 WZiPW - Stabilność zatrudnienia - Artykuł 100 WZiPW - Zastrzeżenie lekarskie - Artykuł 39 WE - Swoboda przepływu pracowników)
   2010/C 24/127
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: O (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy)

      Interwenient: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo w sprawie F-69/07 I. Šulce i M. Simm, pełnomocnicy i w sprawie F-60/08 I. Šulce i K. Zieleśkiewicz, pełnomocnicy, następnie w obydwu sprawach, K. Zieleśkiewicz i M. Bauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   F-69/07: stwierdzenie nieważności decyzji Komisji ustalających warunki zatrudnienia skarżącej w charakterze pracownika kontraktowego w zakresie, w jakim przewidują z jednej strony zastosowanie zastrzeżenia, o którym stanowi art. 100 warunków zatrudnienia innych pracowników oraz art. 1 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników i ograniczają czas trwania umowy do okresu od dnia 16 września 2006 r. do dnia 15 września 2009 r.
   F-60/08: stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o zastosowaniu wobec skarżącej, po zasięgnięciu opinii Komitetu ds. Inwalidztwa, klauzuli zastrzegającej przewidzianej w art. 100 warunków zatrudnienia innych pracowników.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 14 września 2006 r. w zakresie w jakim stosuje się w niej wobec strony skarżącej zastrzeżenie lekarskie.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga w sprawie F-69/07 O przeciwko Komisji zostaje oddalona jako bezzasadna.

               3)

               Skarga w sprawie F-60/08 O przeciwko Komisji zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               4)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona swoimi kosztami postępowania w sprawie F-69/07 i połową kosztów poniesionych przez stronę skarżącą.

               5)

               Strona skarżąca zostaje obciążona połową własnych kosztów postępowania w sprawie F-69/07 oraz zarówno własnymi kosztami jak i kosztami poniesionymi przez Komisję Wspólnot Europejskich w sprawie F-60/08.

      (1)  F-69/07:Dz. U. C 235 z 6.10.2007, s. 29.
   F-60/08: Dz. U. C 223 z 30.8.2008, s. 63


title: Sprawa C-522/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgerichts Würzburg (Niemcy) w dniu 9 listopada 2010 r. — Doris Reichel-Albert przeciwko Deutsche Rentenversicherung Nordbayern

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgerichts Würzburg (Niemcy) w dniu 9 listopada 2010 r. — Doris Reichel-Albert przeciwko Deutsche Rentenversicherung Nordbayern
   (Sprawa C-522/10)
   ()
   2011/C 30/31
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Sozialgerichts Würzburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Doris Reichel-Albert

      Strona pozwana: Deutsche Rentenversicherung Nordbayern

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepis art. 44 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym okresy sprawowania opieki nad dzieckiem, ukończone w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej należy uznać za ukończone w kraju jedynie w sytuacji, gdy zwykłym miejscem pobytu rodzica sprawującego opiekę oraz jego dziecka była zagranica, a w okresie sprawowania opieki nad dzieckiem albo bezpośrednio przed urodzeniem dziecka ze względu na wykonywaną w tym państwie pracę najemną albo działalność na własny rachunek rodzic ten ukończył obowiązkowe okresy składkowe, albo gdy w przypadku wspólnego pobytu małżonków lub partnerów za granicą współmałżonek lub partner rodzica sprawującego opiekę nad dzieckiem ukończył takie obowiązkowe okresy składkowe albo nie ukończył ich jedynie z tego powodu, że należał do kręgu osób wymienionych w § 5 ust. 1 i 4 SGB VI, albo zgodnie z § 6 SGB VI był zwolniony z obowiązku ubezpieczenia (§ 56 ust. 3, zdanie drugie, trzecie; § 57; § 249 SGB VI)?

               2)

               Czy przepis art. 44 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy, odbiegając od jego brzemienia, interpretować w ten sposób, że wyjątkowo okresy sprawowania opieki nad dzieckiem należy uwzględnić także w przypadku niepodjęcia pracy najemnej albo nieprowadzenia działalności na własny rachunek, jeśli w przeciwnym razie zgodnie z odpowiednimi przepisami nie zostaną one zaliczone ani we właściwym państwie członkowskim, ani w innym państwie członkowskim, będącym zwykłym miejscem pobytu danej osoby w okresie sprawowania opieki nad dzieckiem?

      (1)  Dz.U. L 284, str. 1.


title: Sprawa T-440/11: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – BT Telecommunications przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Białorusi — Zamrożenie funduszy — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Prawo do bycia wysłuchanym — Błąd w ocenie)

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/29

         Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – BT Telecommunications przeciwko Radzie
   (Sprawa T-440/11) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Białorusi - Zamrożenie funduszy - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do bycia wysłuchanym - Błąd w ocenie))
   (2015/C 034/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BT Telecommunications PUE (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciele: adwokaci V. Vaitkutė Pavan, A. Smaliukas, E. Matulionyte i T. Milašauskas)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Naert i M. Bishop, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Scharf i E. Paasivirta, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2011/357/WPZiB z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/639/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 161, s. 25), rozporządzenia Rady (UE) nr 588/2011 z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 765/2006 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 161, s. 1), decyzji Rady 2011/666/WPZiB z dnia 10 października 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/639/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 265, s. 17), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1000/2011 z dnia 10 października 2011 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 265, s. 8), decyzji Rady 2012/642/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi (Dz.U. L 285, s. 1), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1017/2012 z dnia 6 listopada 2012 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 307, s. 7), decyzji Rady 2013/534/WPZiB z dnia 29 października 2013 r. zmieniającej decyzję 2012/642/WPZiB (Dz.U. L 288, s. 69), a także rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1054/2013 z dnia 29 października 2013 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 288, s. 1) w zakresie, w jakim te akty dotyczą skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2011/357/WPZiB z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/639/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi, rozporządzenia Rady (UE) nr 588/2011 z dnia 20 czerwca 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 765/2006 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi, decyzji Rady 2011/666/WPZiB z dnia 10 października 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/639/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1000/2011 z dnia 10 października 2011 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 w sprawie środków ograniczających wobec Białorusi, decyzji Rady 2012/642/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi, a także rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1017/2012 z dnia 6 listopada 2012 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi w zakresie, w jakim dotyczą one BT Telecommunications PUE.

               2)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim dotyczy ona decyzji Rady 2013/534/WPZiB z dnia 29 października 2013 r. zmieniającej decyzję 2012/642, a także rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1054/2013 z dnia 29 października 2013 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez BT Telecommunications.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 290 z 1.10.2011.


title: Sprawa C-20/06: Skarga wniesiona w dniu  17 stycznia 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/29

         Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-20/06)
   (2006/C 60/55)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 17 stycznia 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Michela Nolina, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2004/102/WE z dnia 5 października 2004 r. zmieniającej załączniki II, III, IV i V do dyrektywy Rady 2000/29/WE w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2.

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2004/102 upłynął w dniu 28 lutego 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 309, str. 9


title: Sprawa C-96/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Terrassa (Hiszpania) w dniu 22 lutego 2017 r. – Gardenia Vernaza Ayovi/Consorci Sanitari de Terrassa

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Terrassa (Hiszpania) w dniu 22 lutego 2017 r. – Gardenia Vernaza Ayovi/Consorci Sanitari de Terrassa
   (Sprawa C-96/17)
   (2017/C 151/26)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social de Terrassa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gardenia Vernaza Ayovi

      Strona pozwana: Consorci Sanitari de Terrassa

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy należy uznać, że zakresem pojęcia warunków pracy, o którym mowa w klauzuli 4 ust. 1 dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (1), objęte jest rozwiązanie prawne przyjęte w porządku prawnym dla kwalifikacji zwolnienia dyscyplinarnego uznanego za bezprawne a w szczególności rozwiązanie przewidziane w art. 96.2 królewskiego dekretu ustawodawczego 5/2015 z dnia 30 października zatwierdzającego tekst jednolity ustawy o statucie podstawowym funkcjonariuszy publicznych?

               2)

               Czy zgodnie z klauzulą 4 ust. 1 dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), stanowi dyskryminację sytuacja taka jak przewidziana w art. 96.2 królewskiego dekretu ustawodawczego 5/2015 z dnia 30 października zatwierdzającego tekst jednolity ustawy o statucie podstawowym funkcjonariuszy publicznych, w której zwolnienie dyscyplinarne pracownika zatrudnionego na stałe w organie administracji publicznej w wypadku stwierdzenia jego bezskuteczności – bezprawności – wymaga zawsze przywrócenia pracownika na stanowisko, lecz gdy pracownik jest zatrudniony na czas nieokreślony [, ale nie na stałe] lub tymczasowo i wykonuje przy tym te same zadania, co pracownik zatrudniony na stałe, zapewniona jest możliwość nieprzywracania go na stanowisko w zamian za odszkodowanie?

               3)

               Czy odmienne traktowanie mogłoby być uzasadnione w sytuacji opisanej w poprzednim pytaniu, gdyby rozpatrywać ją nie w świetle dyrektywy, lecz w świetle Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. 1999, L 175 s. 43.


title: Sprawa C-403/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland (Irlandia) w dniu 16 lipca 2013 r. — Lisa Kelly przeciwko Minister for Social Protection

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland (Irlandia) w dniu 16 lipca 2013 r. — Lisa Kelly przeciwko Minister for Social Protection
   (Sprawa C-403/13)
   2013/C 274/24
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Ireland

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lisa Kelly

      Strona pozwana: Minister for Social Protection

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jeżeli pracownik mający miejsce zamieszkania w państwie członkowskim A pozostawał w stosunku zatrudnienia objętym ubezpieczeniem w tym państwie przez okres nieznacznie krótszy niż trzy lata, a następnie okres ostatnich sześciu miesięcy jego zatrudnienia objętego ubezpieczeniem przypada w państwie B, to czy prawem właściwym w przedmiocie późniejszego wniosku tej osoby o wypłacenie świadczeń z tytułu choroby powinno być (i) prawo państwa członkowskiego B dla potrzeb art. 11 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 883/2004/WE (1) czy też (ii) prawo państwa członkowskiego A, w którym ma on miejsce zamieszkania dla potrzeb art. 11 ust. 3 lit. e)?

               2)

               Czy do celów udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze znaczenie ma okoliczność, że jeżeli orzeczono by, iż prawem właściwym jest prawo państwa członkowskiego B, to rzeczonemu pracownikowi w ogóle nie przysługiwałaby wypłata świadczenia z tytułu choroby; podczas gdy sytuacja taka nie miałaby miejsca, jeżeli orzeczono by, iż prawem właściwym jest prawo państwa członkowskiego, w którym ma on swoje miejsce zamieszkania (to znaczy państwa członkowskiego A)”?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166, s.1).