title: Sprawa C-102/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Finanzamt Düsseldorf-Süd przeciwko ALIX Grundstücks-Vermietungsgesellschaft mbH & Co. Objekt Offenbach KG (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 4 ust. 5 akapit drugi i czwarty — Prawo państw członkowskich do uznania za działalność podejmowaną jako władze publiczne działalności instytucji prawa publicznego zwolnionej na podstawie art. 13 i art. 28 szóstej dyrektywy — Sposób wykonania — Prawo do odliczenia — Znaczące zakłócenia konkurencji)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/15

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Finanzamt Düsseldorf-Süd przeciwko ALIX Grundstücks-Vermietungsgesellschaft mbH & Co. Objekt Offenbach KG
   (Sprawa C-102/08) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 4 ust. 5 akapit drugi i czwarty - Prawo państw członkowskich do uznania za działalność podejmowaną jako władze publiczne działalności instytucji prawa publicznego zwolnionej na podstawie art. 13 i art. 28 szóstej dyrektywy - Sposób wykonania - Prawo do odliczenia - Znaczące zakłócenia konkurencji)
   2009/C 180/25
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Finanzamt Düsseldorf-Süd

      Strona pozwana: SALIX Grundstücks-Vermietungsgesellschaft mbH & Co. Objekt Offenbach KG

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 4 ust. 5 akapit drugi i czwarty oraz art. 13 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — Wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Zakwalifikowanie jako działalność gospodarcza lub zarząd majątkiem długoterminowego wynajmu biur i miejsc parkingowych przez instytucję prawa publicznego — Szczegółowe zasady wykonywania prawa państw członkowskich do uznania za działalność podejmowaną jako władze publiczne działalności instytucji prawa publicznego zwolnionej na podstawie art. 13 lub 28 dyrektywy 77/388/EWG

      Sentencja

               1)

               Państwa członkowskie muszą przewidzieć wyraźny przepis, aby mogły powoływać się na przewidziane w art. 4 ust. 5 akapicie czwartym szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, uprawnienie, w świetle którego to określona działalność instytucji prawa publicznego zwolniona na podstawie art. 13 lub art. 28 tej dyrektywy będzie uznawana za działalność władz publicznych.

               2)

               Artykuł 4 ust. 5 akapit drugi szóstej dyrektywy 77/388 należy interpretować w ten sposób, że instytucje prawa publicznego uważać należy za podatników w związku z działalnością, którą podejmują i transakcjami, które zawierają jako władze publiczne nie tylko, gdy wykluczenie ich z kategorii podatników na podstawie akapitów pierwszego lub czwartego wspomnianego przepisu prowadziłoby do znaczącego zakłócenia konkurencji na niekorzyść ich konkurentów prywatnych, lecz również gdy prowadziłoby ono do takich zakłóceń na niekorzyść ich samych.

      (1)  Dz.U. C 142 z 7.6.2008.


title: Sprawa T-208/06: Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2011 r. — Quinn Barlo i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek metakrylanów — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia o EOG — Pojęcie jednolitego naruszenia — Czas trwania naruszenia — Grzywny — Waga naruszenia — Okoliczności łagodzące)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/46

      Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2011 r. — Quinn Barlo i in. przeciwko Komisji
      (Sprawa T-208/06) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek metakrylanów - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia o EOG - Pojęcie jednolitego naruszenia - Czas trwania naruszenia - Grzywny - Waga naruszenia - Okoliczności łagodzące)
      (2012/C 25/86)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Quinn Barlo Ltd (Cavan, Irlandia), Quinn Plastics NV (Geel, Belgia) i Quinn Plastics GmbH (Mayence, Niemcy) (przedstawiciele: W. Blau, F. Wijckmans i F. Tuytschaever, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo V. Bottka i S. Noë, a następnie V. Bottka i N. Khan, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 i 2 decyzji Komisji C(2006) 2098 wersja ostateczna z dnia 31 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE oraz art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/F/38.645 — Metakrylany), w zakresie, w jakim dotyczą one skarżących, a także — w drugiej kolejności — żądanie stwierdzenia nieważności art. 2 tej decyzji w zakresie, w jakim nałożono w nim grzywnę na skarżącą, lub — w dalszej kolejności — żądanie obniżenia kwoty tej grzywny

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność art. 1 decyzji Komisji C(2006) 2098 wersja ostateczna z dnia 31 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia o EOG (Sprawa nr COMP/F/38.645 — Metakrylany) w zakresie, w jakim stwierdza, że Quinn Barlo Ltd, Quinn Plastics NV i Quinn Plastics GmbH naruszyły art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG), uczestnicząc w szeregu porozumień i uzgodnionych praktyk związanych nie tylko z twardymi płytami z polimetylometakrylanu, lecz także z mieszankami do formowania z polimetylometakrylanu oraz z wyrobami sanitarnymi z polimetylometakrylanu, a równocześnie w zakresie, w jakim uznaje odpowiedzialność tych spółek za ich udział w kartelu w okresie od dnia 1 listopada 1998 r. do dnia 23 lutego 2000 r.

                  2)

                  Wysokość grzywny, za zapłatę której Quinn Barlo, Quinn Plastics NV i Quinn Plastics GmbH są odpowiedzialne solidarnie, na mocy art. 2 decyzji C(2006) 2098 wersja ostateczna, zostaje ustalona na 8 250 000 EUR.

                  3)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  Quinn Barlo, Quinn Plastics NV i Quinn Plastics GmbH pokrywają 60 %własnych kosztów i 60 % kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

                  5)

                  Komisja pokrywa 40 % własnych kosztów i 40 % kosztów poniesionych przez Quinn Barlo, Quinn Plastics NV i Quinn Plastics GmbH.

         (1)  Dz.U. C 224 z 16.9.2006.


title: Sprawa C-562/13: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Bruxelles – Belgia) – Centre public d’action sociale d’Ottignies-Louvain-La-Neuve/Moussa Abdida (Odesłanie prejudycjalne — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 19 ust. 2 i art. 47 — Dyrektywa 2004/83/WE — Minimalne normy dotyczące warunków przyznania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej — Osoba kwalifikująca się do ochrony uzupełniającej — Artykuł 15 lit. b) — Tortury lub niehumanitarne lub poniżające traktowanie lub karanie wnioskodawcy w państwie pochodzenia — Artykuł 3 — Bardziej korzystne przepisy — Wnioskodawca cierpiący na poważną chorobę — Brak odpowiedniego leczenia dostępnego w państwie pochodzenia — Dyrektywa 2008/115/WE — Powrót nielegalnie przebywających obywateli państwa trzeciego — Artykuł 13 — Sądowy środek odwoławczy o skutku zawieszającym — Artykuł 14 — Gwarancje w oczekiwaniu na powrót — Podstawowe warunki bytowe)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/13

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour du travail de Bruxelles – Belgia) – Centre public d’action sociale d’Ottignies-Louvain-La-Neuve/Moussa Abdida
   (Sprawa C-562/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 19 ust. 2 i art. 47 - Dyrektywa 2004/83/WE - Minimalne normy dotyczące warunków przyznania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej - Osoba kwalifikująca się do ochrony uzupełniającej - Artykuł 15 lit. b) - Tortury lub niehumanitarne lub poniżające traktowanie lub karanie wnioskodawcy w państwie pochodzenia - Artykuł 3 - Bardziej korzystne przepisy - Wnioskodawca cierpiący na poważną chorobę - Brak odpowiedniego leczenia dostępnego w państwie pochodzenia - Dyrektywa 2008/115/WE - Powrót nielegalnie przebywających obywateli państwa trzeciego - Artykuł 13 - Sądowy środek odwoławczy o skutku zawieszającym - Artykuł 14 - Gwarancje w oczekiwaniu na powrót - Podstawowe warunki bytowe))
   (2015/C 065/18)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour du travail de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Centre public d’action sociale d’Ottignies-Louvain-La-Neuve

      Strona pozwana: Moussa Abdida

      Sentencja

   Artykuły 5 i 13 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich w związku z art. 19 ust. 2 i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 14 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu:

               —

               które nie nadaje skutku zawieszającego środkowi odwoławczemu wniesionemu od decyzji nakazującej obywatelowi państwa trzeciego cierpiącemu na poważną chorobę opuszczenie terytorium państwa członkowskiego, gdy wykonanie tej decyzji może narazić tego obywatela państwa trzeciego na poważne ryzyko ciężkiego i nieodwracalnego pogorszenia stanu zdrowia, oraz

               —

               które nie przewiduje zapewnienia, tak dalece, jak to możliwe, zaspokojenia podstawowych warunków bytowych wspomnianego obywatela państwa trzeciego, w celu zagwarantowania, by opieka zdrowotna w nagłych wypadkach i leczenie chorób w podstawowym zakresie mogły rzeczywiście być realizowane, przez okres, na jaki to państwo członkowskie jest zobowiązane wstrzymać wydalenie tegoż obywatela państwa trzeciego w następstwie skorzystania z tego środka odwoławczego.

      (1)  Dz.U. C 9 z 11.1.2014.


title: Sprawa C-218/05: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia  15 lutego 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/14

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 15 lutego 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-218/05) (1)

   (2006/C 154/35)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 182 z 23.7.2005


title: Sprawa F-133/06: Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2007 r. — Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/18

         Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2007 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-133/06)
   (2007/C 223/32)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie braku podstawy prawnej dla wydania, względnie stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej skierowany do organu powołującego wniosek skarżącego z dnia 31 sierpnia 2005 r. o wydanie mu przedmiotów pozostawionych uprzednio w miejscu zamieszkania udostępnionym mu przez jego pracodawcę w Angoli i bezprawnie zajętych przez Komisję;

               —

               stwierdzenie braku podstawy prawnej dla wydania, względnie stwierdzenie w niezbędnym zakresie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 20 lipca 2006 r. oddalającej zażalenie skarżącego na zaskarżoną decyzję;

               —

               zobowiązanie pozwanej do zwrotu skarżącemu przedmiotów stanowiących jego własności;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 1 000 000 EUR, względnie innej, wyższej bądź niższej, którą Sąd uzna za słuszną, tytułem naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego w wyniku wydania zaskarżonej decyzji począwszy od daty złożenia wniosku o wydanie skarżącemu spornych przedmiotów, tj. od dnia 31 sierpnia 2005 r., względnie od daty wydania zaskarżonej decyzji, do dnia dzisiejszego;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 300 EUR, względnie innej, wyższej bądź niższej, którą Sąd uzna za słuszną, za każdy dzień od dnia dzisiejszego do dnia, w którym pozwana w pełni i bezwarunkowo zaspokoi żądanie skarżącego z dnia 31 sierpnia 2005 r., wymagalnej pierwszego dnia każdego miesiąca z tytułu roszczeń powstałych w poprzednim miesiącu, tytułem naprawienia szkody spowodowanej przez zaskarżoną decyzję w wyżej wymienionym okresie, bezpośrednio poprzedzającym dzień dzisiejszy;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu żądań skarżący podnosi następujące zarzuty:

               (1)

               całkowity brak uzasadnienia, ponieważ uzasadnienie przedstawione przez pozwaną jest nielogiczne, niespójne, mylące i jedynie pozorne;

               (2)

               poważne, oczywiste naruszenie prawa;

               (3)

               naruszenie obowiązku starannego działania i zasady dobrej administracji.


title: Sprawa T-579/13 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 18 grudnia 2013 r. — Istituto di vigilanza dell’Urbe przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zamówienia publiczne na usługi — Postępowanie przetargowe — Świadczenie usług dozoru i obsługi recepcji w  „Domach Unii Europejskiej w Rzymie i Mediolanie” — Udzielenie zamówienia innemu oferentowi — Wniosek o zawieszenie wykonania — Naruszenie wymogów formalnych — Niedopuszczalność)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/21

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 18 grudnia 2013 r. — Istituto di vigilanza dell’Urbe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-579/13 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Świadczenie usług dozoru i obsługi recepcji w „Domach Unii Europejskiej w Rzymie i Mediolanie” - Udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Wniosek o zawieszenie wykonania - Naruszenie wymogów formalnych - Niedopuszczalność)
   2014/C 39/35
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Istituto di Vigilanza dell’Urbe SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: D. Dodaro i S. Cianciullo, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (F. Moro i L. Cappelletti, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zwieszenie wykonania decyzji o udzieleniu zamówienia przyjętej przez Komisję w dniu 27 sierpnia 2013 r. dotyczącej zamówienia publicznego na usługi dozoru i obsługi recepcji w „Domach Unii Europejskiej” w Rzymie i Mediolanie (Włochy).

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje odrzucony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa F-74/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 21 października 2009 r. — Ramaekers-Jørgensen przeciwko Komisji (Urzędnicy — Podatek wspólnotowy — Obliczanie — Kumulowanie kwoty wynagrodzenia i renty rodzinnej — Sposób pobierania podatku wspólnotowego — Data pobrania)

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/36

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 21 października 2009 r. — Ramaekers-Jørgensen przeciwko Komisji
   (Sprawa F-74/08) (1)

   (Urzędnicy - Podatek wspólnotowy - Obliczanie - Kumulowanie kwoty wynagrodzenia i renty rodzinnej - Sposób pobierania podatku wspólnotowego - Data pobrania)
   2009/C 297/55
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Dominique Ramaekers-Jørgensen (Genval, Belgia) (przedstawiciel: L. Vogel, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: K. Zieleśkiewicz i M. Bauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego w przedmiocie obliczenia podatku wspólnotowego skarżącej poprzez skumulowanie kwoty wynagrodzenia i renty rodzinnej a także decyzji, w której oddalony został wniosek skarżącej o to, by z kwoty wynagrodzenia nie był pobierany przedterminowo, przed wypłaceniem renty rodzinnej, podatek wspólnotowy od tej renty. Po drugie stwierdzenie niezgodności z prawem art. 3 i 4 rozporządzenia Rady nr 260/68.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Dominique Ramaekers-Jørgensen pokryje koszty własne oraz koszty poniesione przez Komisję Wspólnot Europejskich.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008, s.52.


title: Sprawa C-252/09: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/28

         Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-252/09)
   2009/C 205/49
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Zavvos i G. Braga da Cruz)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych do wykonania dyrektywy Komisji 2007/16/WE (1) dotyczącej wykonania dyrektywy Rady 85/611/EWG w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) w zakresie wyjaśnienia niektórych definicji, a w każdym razie poprzez brak poinformowania Komisji o ich przyjęciu, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym a niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republika Portugalska kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin do dokonania transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 23 marca 2008 r.

      (1)  Dz.U. L 79, s. 11.


title: Sprawa C-308/04 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 czerwca 2006 r. — SGL Carbon AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Elektrody grafitowe — Artykuł 81 ust. 1 WE — Grzywny — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Komunikat w sprawie współpracy — Zasada non bis in idem)

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 czerwca 2006 r. — SGL Carbon AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-308/04 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Elektrody grafitowe - Artykuł 81 ust. 1 WE - Grzywny - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Komunikat w sprawie współpracy - Zasada non bis in idem)
   (2006/C 212/05)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: SGL Carbon AG (przedstawiciele: M. Klusmann i K. Beckmann, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Bouquet, H. Gading et M. Schneider, pełnomocnicy) Tokai Carbon Co. Ltd, z siedzibą w Tokio (Japonia), Nippon Carbon Co. Ltd, z siedzibą w Tokio, Showa Denko KK, z siedzibą w Tokio, GrafTech International Ltd, dawniej UCAR International Inc., z siedzibą w Wilmington (Stany Zjednoczone), SEC Corp., z siedzibą w Amagasaki (Japonia), The Carbide/Graphite Group Inc. z siedzibą w Pittsburghu (Stany Zjednoczone)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawach połączonych T-236/01, T-239/01, od T-244/01 do T-246/01, T-251/01 i T-252/01 Tokai Carbon i in. przeciwko Komisji, w zakresie dotyczącym sprawy T-239/01 — Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2002/271/WE z dnia 18 lipca 2001 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE oraz art. 53 porozumienia o EOG — Sprawa COMP/E-1/36.490 — Elektrody grafitowe (Dz.U., L 100, str. 1)
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               SGL Carbon AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004


title: Sprawa C-582/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 27 września 2012 r. w sprawie T-373/09 El Corte Inglés przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) — Pucci International (Emidio Tucci), wniesione w dniu 12 grudnia 2012 r. przez El Corte Inglés, S.A.

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 27 września 2012 r. w sprawie T-373/09 El Corte Inglés przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) — Pucci International (Emidio Tucci), wniesione w dniu 12 grudnia 2012 r. przez El Corte Inglés, S.A.
   (Sprawa C-582/12 P)
   2013/C 63/16
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: El Corte Inglés, S.A. (przedstawiciele: adwokaci J.L. Rivas Zurdo i E. Seijo Veiguela)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Emilio Pucci International BV

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 27 września 2012 r. w sprawie T-373/09 w zakresie w jakim nie jest zgodny z niniejszym odwołaniem;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania El Corte Inglés, S. A.;

               —

               obciążenie Emilio Pucci International BV kosztami postępowania El Corte Inglés, S. A.

      Zarzuty i główne argumenty

   Broszury, czasopisma i kopie innych dokumentów przedłożone przez stronę wnoszącą sprzeciw nigdy nie zostały przedstawione w całości i w oryginalnej formie. W konsekwencji dowody przedstawione przez stronę wnoszącą sprzeciw nie mogą zostać uwzględnione dla żadnej z klas. Jednak w pkt 26 i 27 wyroku Sąd, badając kwestię możliwości przedłożenia dokumentów jedynie w formie oryginalnej, uznał, że nie miała miejsca oszukańcza manipulacja, czego z pewnością nie podnoszono.
   Dokumenty zawarte w załączniku 2 powinny zostać wykluczone, ponieważ daty i odniesienia do publikacji zostały z pewnością dodane przez stronę wnoszącą sprzeciw. Skoro kwestie te nie znalazły stosownego odzwierciedlenia w wyroku, strona wnosząca odwołanie uważa również, że dokumenty składające się na dowód 2 powinny zostać wyeliminowane i w konsekwencji z czasopism tych nie można wywieść dowodu ani na używanie, ani na renomę żadnego ze znaków, na które powołano się w klasie 25.
   Jeżeli chodzi o porównanie spornych towarów i usług, to z powyższego wynika, że strona wnosząca sprzeciw, to jest Emilio Pucci International BV, nie wykazała używania swoich wcześniejszych włoskich znaków towarowych i w konsekwencji porównanie ze zgłoszonym znakiem towarowym powinno być przeprowadzone jedynie dla klas 18 i 24 wspólnotowego znaku towarowego nr 203570.
   Strona wnosząca sprzeciw przyznała, że znak towarowy „Emilio Pucci” wyszedł z użycia po latach siedemdziesiątych. Z drugiej strony należy ponownie zwrócić uwagę na to, że znak towarowy „Emidio Tucci” jest znakiem towarowym posiadającym renomę w Hiszpanii, że odniósł tam oczywisty sukces i że odpowiada nazwiskom i imionom dwóch rzeczywistych osób, Emidio Tucci i Emilio Pucci. Te kwestie składają się na zarzuty podniesione w ramach postępowania przed OHIM.
   Dowód nienależnej korzyści uzyskanej dzięki odróżniającemu charakterowi lub renomie znaku towarowego strony wnoszącej sprzeciw powinien wykazać istnienie próby handlowego wykorzystania reputacji tego znaku (zob. wyrok w sprawie Spa-Finders (1), pkt 51). Tymczasem strona wnosząca sprzeciw nie przedstawiła żadnego dowodu w tej kwestii.
   W konsekwencji, skoro strona wnosząca sprzeciw powołuje się na rzeczywistą szkodę lub nielojalną korzyść, powinna dostarczyć wskazówki i dowody dotyczące rodzaju poniesionej jakoby szkody lub niesłusznej korzyści, jaką mógłby uzyskać zgłaszający znak towarowy, bądź też przeprowadzić analizę prawdopodobieństwa i przedstawić dowody pozwalające na stwierdzenie niehipotetycznego prawdopodobieństwa nienależnej korzyści (pkt 64 wyroku), natomiast nie jest wystarczające samo tylko ogólne powołanie się na art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94 (2).
   Tymczasem strona wnosząca sprzeciw, Emilio Pucci International, nie wywiązuje się z obowiązku wyjaśnienia tych kwestii, lecz ogranicza się do ogólnego przedstawienia swego stanowiska, z pominięciem szczegółów, a mimo to Sąd — zdaniem wnoszącej odwołanie niesłusznie — wypełnia lukę pozostawioną przez stronę wnoszącą sprzeciw (zob. pkt 65 wyroku) i uznaje w wyroku, że kwestia ta została udowodniona.
   Skutki dla sprawy pojawiają się w pkt 66-68 wyroku, które opierają się na nieistniejącym, jak właśnie wykazała strona wnosząca odwołanie, założeniu: jeżeli strona przeciwna, na której spoczywał ten ciężar, nie wykazała nienależnej korzyści lub szkody dla renomy, to nie można przystąpić do ustalania, wobec których towarów powstają skutki związane z odmową rejestracji z art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94.

      (1)  Wyrok Sądu z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie T-67/04 Spa Monopole przeciwko OHIM — Spa-Finders Travel Arrangements (SPA-FINDERS), Zb. Orz. s. II-1825.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11 1994 r., s. 1).


title: Sprawa C-524/11: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 6 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Lowlands Design Holding BV przeciwko Minister van Financiën (Wspólna taryfa celna — Nomenklatura scalona — Klasyfikacja taryfowa — Śpiworki dla niemowląt i małych dzieci — Podpozycje 62092000 lub 62114290 )

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/12

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 6 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Lowlands Design Holding BV przeciwko Minister van Financiën
      (Sprawa C-524/11) (1)

      (Wspólna taryfa celna - Nomenklatura scalona - Klasyfikacja taryfowa - Śpiworki dla niemowląt i małych dzieci - Podpozycje 6209 20 00 lub 6211 42 90)
      (2012/C 331/19)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd krajowy

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Lowlands Design Holding BV

         Strona pozwana: Minister van Financiën

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, s. 1) i rozporządzenia Komisji (WE) nr 651/2007 z dnia 8 czerwca 2007 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów w Nomenklaturze Scalonej (Dz.U. L 153, s. 3) — Śpiworki dla niemowląt i małych dzieci

         Sentencja

      Nomenklaturę scaloną, zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r., należy interpretować w ten sposób, że śpiworki takie jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym powinny być klasyfikowane do podpozycji 6209 20 00 jako „odzież i dodatki odzieżowe dla niemowląt, z bawełny”, jeżeli ze względu na ich rozmiary są one odpowiednie dla dzieci o wysokości ciała nieprzekraczającej 86 cm. Jeśli jest inaczej, produkty te należy klasyfikować do podpozycji 6211 42 90 jako „pozostałą odzież damską lub dziewczęcą, z bawełny”.

         (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2011.


title: Sprawa C-202/06 P: Odwołanie wniesione w dniu  4 maja 2006 r.  przez Cementbouw Handel & Industrie BV od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba w składzie powiększonym) z dnia  23 lutego 2006 r.  w sprawie T-282/02 Cementbouw Handel & Industrie B.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/17

         Odwołanie wniesione w dniu 4 maja 2006 r. przez Cementbouw Handel & Industrie BV od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba w składzie powiększonym) z dnia 23 lutego 2006 r. w sprawie T-282/02 Cementbouw Handel & Industrie B.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-202/06 P)
   (2006/C 178/27)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona wnosząca odwołanie: Cementbouw Handel & Industrie BV (Przedstawiciele: W. Knibbeler, O. Brouwer i P.J. Kreijger, lawyers)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony wnoszącej odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 lutego 2006 r., na podstawie którego Sąd:

                           a)

                           oddalił skargę wnoszącej odwołanie

                           b)

                           obciążył wnoszącą odwołanie kosztami postępowania

               —

               w razie potrzeby skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez ewentualnych interwenientów.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie utrzymuje, że w wyroku z dnia 23 lutego 2006 r. Sąd Pierwszej Instancji:

               a.

               dokonał błędnej wykładni i błędnie zastosował art. 1, 2 i 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw, zmienionego przez rozporządzenie (WE) nr 1310/97 (rozporządzenie w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw) (1) oraz:

               b.

               naruszył zasadę proporcjonalności oraz dokonał błędnej wykładni i błędnie zastosował art. 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw.

         W konsekwencji, zdaniem wnoszącej odwołanie, Sąd niesłusznie oddalił jej skargę i potwierdził decyzję Komisji, w zakresie w jakim odrzuciła ona pierwszy projekt zobowiązań wnoszącej odwołanie i Haniel jako niewystarczający.

      (1)  Dz.U. L 180 z 9.7.1997, str. 1.


title: Sprawa C-45/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 lutego 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 10 WE, 71 WE i 80 ust. 2 WE — Bezpieczeństwo na morzu — Kontrola statków i obiektów portowych — Umowy międzynarodowe — Odpowiednie kompetencje Wspólnoty i państw członkowskich)

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 lutego 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-45/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 10 WE, 71 WE i 80 ust. 2 WE - Bezpieczeństwo na morzu - Kontrola statków i obiektów portowych - Umowy międzynarodowe - Odpowiednie kompetencje Wspólnoty i państw członkowskich)
   (2009/C 82/04)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Simonsson, M. Konstantinidis, F. Hoffmeister i I. Zervas, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: A. Samoni-Rantou i S. Chala, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: I. Rao, pełnomocnik wspierany przez D. Andersona, QC)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 10 WE, 71 WE i 80 ust. 2 WE — Przedstawienie organizacji międzynarodowej propozycji należącej do dziedziny wyłącznej zewnętrznej kompetencji Wspólnoty — Bezpieczeństwo na morzu — Propozycja dotycząca kontroli zgodności statków i obiektów portowych z wymogami rozdziału XI-2 konwencji SOLAS i kodeksu ISPS
   Sentencja

               1)

               Przedstawiając Międzynarodowej Organizacji Morskiej (IMO) sporną propozycję (MSC 80/5/11) dotyczącą kontrolowania zgodności statków i obiektów portowych z wymogami rozdziału XI-2 Międzynarodowej konwencji o bezpieczeństwie życia na morzu, zawartej w Londynie w dniu 1 listopada 1974 r., i Międzynarodowego kodeksu ochrony statku i obiektu portowego, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 10 WE, 71 WE i 80 ust. 2 WE.

               1)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa T-714/14: Wyrok Sądu z dnia 23 października 2015 r. – Bonney/OHIM – Bruno (ATHEIST) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ATHEIST — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy athé — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/31

         Wyrok Sądu z dnia 23 października 2015 r. – Bonney/OHIM – Bruno (ATHEIST)
   (Sprawa T-714/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ATHEIST - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy athé - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 414/40)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: David Bonney (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: D. Farnsworth, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo L. Rampni, następnie D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Vanessa Bruno (Paryż, Francja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 sierpnia 2015 r. (sprawa R 803/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Vanessą Bruno a Davidem Bonney’em.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               David Bonney pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 431 z 1.12.2014.


title: Ogłoszenie informacyjne – konsultacje społeczne – Oznaczenie geograficzne z Republiki Południowej Afryki

text:
               7.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/3

         OGŁOSZENIE INFORMACYJNE – KONSULTACJE SPOŁECZNE
   Oznaczenie geograficzne z Republiki Południowej Afryki
   (2015/C 45/03)
   W ramach finalizowanego obecnie porozumienia z Republiką Południowej Afryki w formie protokołu w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych (zwanego dalej „protokołem”) organy Republiki Południowej Afryki przedstawiły, oprócz wykazu opublikowanego w zawiadomieniu 2014/C051/09 (1), dodatkowe informacje dotyczące oznaczenia geograficznego (OG) w odniesieniu do przedstawionego produktu rolnego, do celów objęcia ochroną w ramach protokołu. Komisja Europejska rozważa obecnie, czy to OG, załączone poniżej, powinno być chronione na mocy protokołu jako OG w rozumieniu art. 22 ust. 1 porozumienia TRIPS.
   Komisja wzywa wszystkie państwa członkowskie lub państwa trzecie bądź wszelkie zasadnie zainteresowane osoby fizyczne lub prawne, mające swoje miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwie członkowskim lub państwie trzecim, do składania oświadczeń o sprzeciwie wobec tego projektu ochrony przez złożenie odpowiednio uzasadnionego oświadczenia.
   Oświadczenia o sprzeciwie muszą wpłynąć do Komisji w terminie dwóch miesięcy od daty niniejszej publikacji. Oświadczenia o sprzeciwie należy przesyłać na następujący adres poczty elektronicznej:
   AGRI-A3-GI@ec.europa.eu
   Oświadczenia o sprzeciwie są rozpatrywane jedynie, jeśli wpłyną w wyżej określonym terminie i jeśli wykazane zostanie, że nazwa, która ma zostać objęta ochroną:

               a)

               koliduje z nazwą rasy zwierząt i może z tego powodu wprowadzić w błąd konsumenta co do prawdziwego pochodzenia danego produktu;

               b)

               jest homonimiczna lub częściowo homonimiczna w stosunku do nazwy, która już została objęta ochroną w Unii na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (2), lub występuje w umowach Unii zawartych z następującymi państwami:

                           —

                           Szwajcaria (3)

                           —

                           Korea (4)

                           —

                           Ameryka Środkowa (5)

                           —

                           Kolumbia i Peru (6)

                           —

                           Czarnogóra (7)

                           —

                           Bośnia i Hercegowina (8)

                           —

                           Serbia (9)

                           —

                           Mołdawia (10)

                           —

                           Gruzja (11)

               c)

               przy uwzględnieniu renomy danego znaku towarowego, jego popularności oraz okresu, przez jaki jest on używany, może wprowadzić konsumenta w błąd co do prawdziwej tożsamości produktu;

               d)

               zagraża istnieniu całkowicie lub częściowo identycznej nazwy lub znaku towarowego bądź istnieniu produktów, które były zgodnie z prawem wprowadzane do obrotu przez okres co najmniej pięciu lat poprzedzających publikację niniejszego ogłoszenia;

               e)

               lub jeśli możliwe jest przedstawienie szczegółowych informacji, na których podstawie można wyciągnąć wniosek, iż nazwa, której ochronę się rozważa, jest rodzajowa.

         Kryteria wymienione powyżej będą podlegać ocenie w odniesieniu do terytorium Unii, co w przypadku praw własności intelektualnej odnosi się wyłącznie do terytorium lub terytoriów, na których wspomniane prawa są chronione.

      (1)  Dz.U. C 51 z 22.2.2014, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 343 z 14.12.2012, s. 1.

      (3)  Decyzja Rady 2002/309/WE, Euratom i – w odniesieniu do umowy w sprawie współpracy naukowej i technologicznej – Komisji z dnia 4 kwietnia 2002 r. w sprawie zawarcia siedmiu umów z Konfederacją Szwajcarską (Dz.U. L 114 z 30.4.2002, s. 1), w szczególności umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie handlu produktami rolnymi – załącznik 7.

      (4)  Decyzja Rady 2011/265/UE z dnia 16 września 2010 r. w sprawie podpisania, w imieniu Unii Europejskiej, i tymczasowego stosowania Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony (Dz.U. L 127 z 14.5.2011, s. 1).

      (5)  Umowa ustanawiająca stowarzyszenie między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Ameryką Środkową, z drugiej strony (Dz.U. L 346 z 15.12.2012, s. 3).

      (6)  Umowa o handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Kolumbią i Peru, z drugiej strony (Dz.U. L 354 z 21.12.2012, s. 3).

      (7)  Decyzja Rady 2007/855/WE z dnia 15 października 2007 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy przejściowej dotyczącej handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Czarnogóry, z drugiej strony (Dz.U. L 345 z 28.12.2007, s. 1).

      (8)  Decyzja Rady 2008/474/WE z dnia 16 czerwca 2008 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Bośnią i Hercegowiną, z drugiej strony (Dz.U. L 169 z 30.6.2008, s. 10) – Protokół nr 6.

      (9)  Decyzja Rady 2010/36/WE z dnia 29 kwietnia 2008 r. w sprawie podpisania i zawarcia Umowy przejściowej w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Serbii, z drugiej strony (Dz.U. L 28 z 30.1.2010, s. 1).

      (10)  Decyzja Rady 2013/7/UE z dnia 3 grudnia 2012 r. w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Republiką Mołdawii w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 10 z 15.1.2013, s. 3).

      (11)  Decyzja Rady 2012/164/UE z dnia 14 lutego 2012 r. w sprawie zawarcia Umowy między Unią Europejską a Gruzją w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 93 z 30.3.2012, s. 1).

      ZAŁĄCZNIK

                  Rodzaj produktu

                  Nazwa chroniona w Republice Południowej Afryki

                  produkt mięsny

                  Karoo meat of origin


title: Sprawa T-65/14: Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2016 r. – Bank Refah Kargaran/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu — Zamrożenie środków finansowych — Ponowne umieszczenie w wykazie nazwy skarżącej w następstwie stwierdzenia przez Sąd nieważności pierwotnej decyzji o umieszczeniu jej nazwy w tym wykazie — Naruszenie prawa — Błąd dotyczący okoliczności faktycznych — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Proporcjonalność)

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/21

         Wyrok Sądu z dnia 30 listopada 2016 r. – Bank Refah Kargaran/Rada
   (Sprawa T-65/14) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu - Zamrożenie środków finansowych - Ponowne umieszczenie w wykazie nazwy skarżącej w następstwie stwierdzenia przez Sąd nieważności pierwotnej decyzji o umieszczeniu jej nazwy w tym wykazie - Naruszenie prawa - Błąd dotyczący okoliczności faktycznych - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Proporcjonalność))
   (2017/C 022/27)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bank Refah Kargaran (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat J.M. Thouvenin)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux, M. Bishop i B. Driessen, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Aresu i D. Gauci, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE mające na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/661/WPZiB z dnia 15 listopada 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 306, s. 18) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1154/2013 z dnia 15 listopada 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 306, s. 3) w zakresie, w jakim wspomniane akty dotyczą skarżącej, oraz, po drugie, stwierdzenie nieważności decyzji 2013/661 oraz rozporządzenia wykonawczego nr 1154/2013 w zakresie, w jakim owe akty zaczęły dotyczyć skarżącej od dnia 20 stycznia 2014 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bank Refah Kargaran pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa F-146/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 8 czerwca 2016 r. – Massoulié/Parlament [Służba publiczna — Urzędnicy — Parlament — Przeniesienie do innej instytucji — Postepowanie w sprawie awansu (2014) — Wniosek o przełożenie sprawozdań z oceny na punkty za osiągnięcia — Zamiana kwalifikacji z zażalenia na wniosek — Artykuł 90 regulaminu pracowniczego — Oczywista niedopuszczalność]

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/52

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 8 czerwca 2016 r. – Massoulié/Parlament
   (Sprawa F-146/15) (1)

   ([Służba publiczna - Urzędnicy - Parlament - Przeniesienie do innej instytucji - Postepowanie w sprawie awansu (2014) - Wniosek o przełożenie sprawozdań z oceny na punkty za osiągnięcia - Zamiana kwalifikacji z zażalenia na wniosek - Artykuł 90 regulaminu pracowniczego - Oczywista niedopuszczalność])
   (2016/C 260/65)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: François Massoulié (Bruskela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: V. Montebello-Demogeot i M. Dean, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Parlamentu w sprawie wniosku o przełożenie sprawozdań z oceny skarżącego sporządzonych do czasu jego awansu do grupy zaszeregowania AD12 na punkty za osiągnięcia.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga François’a Massoulié zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               François Massoulié pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski.

      (1)  Dz.U. C 68 z 22.2.2016, s. 45.


title: Sprawa C-459/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 3 października 2014 r. – Fadil Cocaj przeciwko Bevándorlási és Állampolgársági Hivatal

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 3 października 2014 r. – Fadil Cocaj przeciwko Bevándorlási és Állampolgársági Hivatal
   (Sprawa C-459/14)
   (2015/C 007/17)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Fadil Cocaj

      Strona pozwana: Bevándorlási és Állampolgársági Hivatal

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jaka jest dokładna treść oraz formalne i materialne wymogi rejestracji, o której mowa w art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. (1)?

               2)

               W jaki sposób, w jakiej formie i przed jakim organem należy dokonać rejestracji, o której mowa w art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r.? Jeżeli rejestracji należy dokonać za pośrednictwem organu, jakie kryteria formalne i materialne powinien spełniać ów organ w danym państwie członkowskim?

               3)

               Czy wymieniony powyżej przepis dyrektywy można – uwzględniając brzmienie art. 37 – interpretować w ten sposób, że przepisy odnoszące się do partnera dotyczą wyłącznie partnerów odmiennej płci czy dotyczą one również partnerów tej samej płci?

               4)

               Jeżeli ustawodawstwo państwa członkowskiego przyznaje, do celów stosowania dyrektywy, zarejestrowanym partnerom status członka rodziny, to czy dyrektywę tę można interpretować w ten sposób, że powyższe odnosi się wyłącznie do partnerów odmiennej płci?

               5)

               Czy dyrektywę można interpretować w ten sposób, że do celów jej stosowania należy uznać istnienie zarejestrowanego związku partnerskiego, jeżeli dana strona figuruje w rejestrze oświadczeń związków partnerskich w danym państwie członkowskim?

               6)

               Czy wspomniany przepis dyrektywy można interpretować w ten sposób, że jeżeli ustawodawstwo państwa członkowskiego nie traktuje we wszystkich aspektach zarejestrowanego związku partnerskiego jak małżeństwa, to taki związek nie przyznaje w żadnym razie statusu członka rodziny, nawet z uwzględnieniem brzmienia art. 37?

               7)

               Czy wspomniany przepis dyrektywy można interpretować w ten sposób, że równoważność z małżeństwem musi rozciągać się na wszystkie sytuacje i konsekwencje prawne? Jeżeli pełna równoważność nie jest wymagana, jakie aspekty obu statusów muszą pokrywać się w każdych okolicznościach?

               8)

               Czy do celów stosowania wspomnianego przepisu dyrektywy jest lub może być istotne, czy ustawodawstwo państwa członkowskiego dokonuje rozróżnienia między pojęciem wpisu („bejegyzés”) i pojęciem rejestracji („regisztrácio”), lub też stosuje te pojęcia zamiennie?

               9)

               Czy art. 37 dyrektywy można interpretować w ten sposób, że oznacza, iż ustawodawstwo krajowe, które nie przewiduje, że związki partnerskie są równoważne małżeństwom, należy uznać za mniej restrykcyjne przepisy krajowe w rozumieniu tego artykułu?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77).


title: Sprawa C-221/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 listopada 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof, Austria) — Stadtgemeinde Frohnleiten, Gemeindebetriebe Frohnleiten GmbH przeciwko Bundesminister für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft (Odesłanie prejudycjalne — Podatek od długotrwałego składowania odpadów na składowisku — Podatek pobierany od zarządzającego składowiskiem i obliczany na podstawie ciężaru składowanych odpadów i stanu składowiska — Zwolnienie z podatku składowania odpadów pochodzących z austriackich miejsc skażonych — Brak zwolnienia odpadów pochodzących z miejsc skażonych położonych w innych państwach członkowskich — Artykuł 90 WE — Podatki krajowe — Dyskryminacja)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/16

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 listopada 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof, Austria) — Stadtgemeinde Frohnleiten, Gemeindebetriebe Frohnleiten GmbH przeciwko Bundesminister für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft
   (Sprawa C-221/06) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od długotrwałego składowania odpadów na składowisku - Podatek pobierany od zarządzającego składowiskiem i obliczany na podstawie ciężaru składowanych odpadów i stanu składowiska - Zwolnienie z podatku składowania odpadów pochodzących z austriackich miejsc skażonych - Brak zwolnienia odpadów pochodzących z miejsc skażonych położonych w innych państwach członkowskich - Artykuł 90 WE - Podatki krajowe - Dyskryminacja)
   (2007/C 315/25)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgerichtshof, Austria
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Stadtgemeinde Frohnleiten, Gemeindebetriebe Frohnleiten GmbH

      Strona pozwana: Bundesminister für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgerichtshof — Wykładnia art. 10, 12, 23, 25, 49 i 90 traktatu WE — Zwolnienie z podatku od składowania odpadów pochodzących z rekultywacji miejsc skażonych z nieczynnych składowisk (Altlasten) uzależnione od warunku, iż tereny te są wpisane do publicznego rejestru —Wyłączenie odpadów pochodzących z miejsc skażonych przez nieczynne składowiska odpadów położone na terytorium innego państwa członkowskiego
   Sentencja
   Artykuł 90 akapit pierwszy WE sprzeciwia się krajowemu przepisowi podatkowemu, takiemu jak art. 3 ust. 2 pkt 1 Altlastensanierungsgesetz (ustawy o rekultywacji miejsc skażonych) z dnia 7 czerwca 1989 r., który zwalnia z podatku ciążącego na trwałym składowaniu odpadów na krajowych składowiskach odpady pochodzące z rekultywacji lub zabezpieczania miejsc skażonych lub miejsc potencjalnie skażonych położonych wyłącznie na terytorium kraju, lecz wyłącza zwolnienie składowania odpadów pochodzących z rekultywacji lub zabezpieczania miejsc położonych w innych państwach członkowskich.

      (1)  Dz.U. C 178 z 29.7.2006.


title: Sprawa T-113/13 P: Postanowienie Sądu z dnia 20 września 2013 r. — Van Neyghem przeciwko Radzie (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2007 r. — Decyzja o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AST 7 — Oddalenie skargi w pierwszej instancji — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 266 TFUE — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/25

         Postanowienie Sądu z dnia 20 września 2013 r. — Van Neyghem przeciwko Radzie
   (Sprawa T-113/13 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2007 r. - Decyzja o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AST 7 - Oddalenie skargi w pierwszej instancji - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 266 TFUE - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)
   2013/C 336/54
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Kris Van Neyghem (Tienen, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i A. Bisch, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie F-77/11 Van Neyghem przeciwko Radzie, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone i w pozostałym zakresie oddalone.

               2)

               Kris Van Neyghem pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej w ramach niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.


title: Sprawa C-220/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 11 maja 2011 r. — Star Coaches s.r.o. przeciwko Finančnímu ředitelství pro hlavní město Prahu

text:
               23.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 219/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 11 maja 2011 r. — Star Coaches s.r.o. przeciwko Finančnímu ředitelství pro hlavní město Prahu
   (Sprawa C-220/11)
   2011/C 219/10
   Język postępowania: czeski

      Sąd krajowy

   Nejvyšší správní soud (naczelny sąd administracyjny)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Star Coaches s.r.o.

      Strona pozwana: Finanční ředitelství pro hlavní město Prahu (izba skarbowa dla miasta stołecznego Pragi)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 306 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) dotyczy jedynie usług świadczonych przez biura podróży na rzecz końcowych odbiorców usług przewozowych (podróżnych), czy też także usług świadczonych na rzecz innych podmiotów (nabywców)?

               2)

               Czy przewoźnik, który świadczy jedynie usługi w zakresie przewozu osób poprzez zapewnianie przewozów autokarowych na rzecz biur podróży (a nie bezpośrednio na rzecz podróżnych) i który nie świadczy żadnych innych usług (zakwaterowania, informacji, doradztwa itp.) może być uznany za biuro podróży w rozumieniu art. 306 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa F-101/07: Skarga wniesiona w dniu 3 października 2007 r. — Cova przeciwko Komisji

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/73

         Skarga wniesiona w dniu 3 października 2007 r. — Cova przeciwko Komisji
   (Sprawa F-101/07)
   (2007/C 269/134)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Philippe Cova (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: S. Pappas, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 29 czerwca 2007 r. w zakresie, w jakim nie przyznaje skarżącemu dodatku wyrównawczego, o którym mowa w art. 7 ust. 2 regulaminu pracowniczego na okres przekraczający 1 rok;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący podnosi następujące zarzuty:
   1.   Naruszenie art. 7 ust. 2 regulaminu pracowniczego przez organ powołujący:

               —

               celem art. 7 ust. 2 regulaminu pracowniczego jest zapewnienie właściwego funkcjonowania służby w przypadkach wakatu na stanowisku; zgodnie z właściwym rozumieniem tego przepisu, czasowe powierzenie stanowiska powinno być możliwie najkrótsze i z tego względu administracja jest zobowiązana do bezzwłocznego podjęcia działań celem zakończenia czasowego pełnienia obowiązków na danym stanowisku poprzez powołanie nań kierownika wydziału;

               —

               sformułowanie „okres czasowego powierzenia innego stanowiska nie przekracza jednego roku” odnosi się wyłącznie do czasu trwania czasowego powierzenia stanowiska i nie ma wpływu na wysokość odpowiadającego mu wynagrodzenia, jeśli czasowe powierzenie stanowiska zostaje przedłużone na okres przekraczający 1 rok;

               —

               termin 1 roku nie ma absolutnego charakteru, tym bardziej, że nie jest on skierowany do urzędnika służby publicznej, a administracji, bez dalszej kwalifikacji jako obowiązkowy, wiążący czy bezwzględny; tym samym powinien być rozumiany jako silne przypomnienie administracji o obsadzeniu wolnego stanowiska tak szybko jak to możliwe.

         2.   Naruszenie obowiązku staranności wobec urzędników i zasady dobrej administracji

               —

               wspomniany wyżej obowiązek oznacza, że gdy organ administracyjny podejmuje decyzję dotyczącą pozycji urzędnika, to powinien on uwzględnić czynniki, które mogą mieć wpływ na tę decyzję, i że w związku z tym powinien on uwzględniać nie tylko interes służby, ale też interes zainteresowanych urzędników;

               —

               zasada dobrej administracji jest często połączona z obowiązkiem staranności wobec urzędników;

               —

               w niniejszej sprawie Komisja nie wypełniła swoich zobowiązań w związku z tym, że była świadoma, że poprzedni kierownik wydziału powinien być przeniesiony na inne stanowisko i tolerowała powołanie P. Covy ad interim na okres przekraczający 1 rok. Wykładania zastosowana przez Komisję prowadzi do paradoksalnej sytuacji, w której chociaż przekazane na przedłużony okres obowiązki były bardziej odpowiedzialne, to dodatek wyrównawczy mógł przysługiwać skarżącemu nie dłużej niż rok.


title: Sprawa C-184/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n °58 de Madrid (Hiszpania) w dniu 15 kwietnia 2014 r. – Juan Pedro Ludeña Hormigos przeciwko Banco de Santander, S.A.

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 58 de Madrid (Hiszpania) w dniu 15 kwietnia 2014 r. – Juan Pedro Ludeña Hormigos przeciwko Banco de Santander, S.A.
   (Sprawa C-184/14)
   2014/C 223/04
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia no 58 de Madrid

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Juan Pedro Ludeña Hormigos

      Strona pozwana: Banco de Santander, S.A.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 22 ust. 1 ustawy 16/09 z 13 listopada 2009 r. w sprawie usług płatniczych jest zgodny z prawem wspólnotowym w zakresie, w którym umożliwia instytucji bankowej wprowadzenie lub podwyższenie opłat za usługi zmieniając uprzednio uzgodnione warunki?

               2)

               Czy możliwość rozwiązania umowy bez kosztów stanowi wystarczającą ochronę klienta?

               3)

               Czy uzgodnione między stronami postanowienia umowne, które umożliwiają podjęcie działań zgodnie z przepisem wskazanym w pytaniu pierwszym są ważne?

               4)

               Wreszcie, w razie udzielenia na poprzednie pytania odpowiedzi twierdzącej, czy dwumiesięczny termin wypowiedzenia jest zgodny z prawem wspólnotowym?


title: Sprawa C-340/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil (Francja) w dniu 4 lipca 2011 r. — Kapitalanlagegesellschaft mbH w imieniu Alltri Inka przeciwko Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l'État

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil (Francja) w dniu 4 lipca 2011 r. — Kapitalanlagegesellschaft mbH w imieniu Alltri Inka przeciwko Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l'État
   (Sprawa C-340/11)
   2011/C 269/66
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal administratif de Montreuil

      Strona skarżąca: Kapitalanlagegesellschaft mbH w imieniu Alltri Inka

      Strona pozwana Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l'État

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy razem z sytuacją przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w papiery wartościowe (OPCVM) należy brać pod uwagę sytuację udziałowców?

               2)

               Jeżeli tak to w jakich warunkach sporne pobranie podatku u źródła mogłoby być uważane za zgodne z zasadą swobodnego przepływu kapitału?


title: Sprawa T-526/11: Skarga wniesiona w dniu 3 października 2011 r. — Igcar Chemicals przeciwko ECHA

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/41

         Skarga wniesiona w dniu 3 października 2011 r. — Igcar Chemicals przeciwko ECHA
   (Sprawa T-526/11)
   2011/C 347/74
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Igcar Chemicals, SL (Rubí, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat L. Fernández Vaissieres)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Orzeczenie, że skarga jest uzasadniona i dopuszczalna.

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części, w jakiej dotyczy wystawienia faktury z tytułu należności administracyjnych i anulowanie tej faktury.

               —

               Obciążenie ECHA kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) numer SME(2011) 0572 z dnia 3 sierpnia 2011 r. i w efekcie anulowania faktury za koszty administracyjne (faktura numer 10028302 z dnia 5 sierpnia 2011 r.).
   W tym względzie należy przypomnieć, że skarżące przedsiębiorstwo dokonało w odpowiednim czasie rejestracji wstępnej różnych substancji, które zamierzało zarejestrować. Przed dokonaniem tych rejestracji błędnie uznano je za małe przedsiębiorstwo.
   W czerwcu 2011 r. na podstawie art. 13 ust. 3 akapit 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 340/2008 w sprawie opłat i należności wnoszonych na rzecz Europejskiej Agencji Chemikaliów na mocy rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie opłat i należności”), Agencja wezwała skarżącą do wykazania, że była uprawniona do ulgowej opłaty za rejestrację, którą od niej pobrano. Skarżąca odpowiedziała twierdząc, że jej wielkość odpowiadała wielkości średniego przedsiębiorstwa, którą to okoliczność sprostowano w systemie REACH-IT dobrowolnie i przed otrzymaniem wskazanego wezwania od ECHA.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji Komisji Europejskiej do oddelegowania na ECHA nakładania należności administracyjnych i braku kompetencji ECHA do wydania decyzji MB/29/2010 jej zarządu Agencji z dnia 12 listopada 2010 r. („on the classification of charges for which services are levied”).

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w tej kwestii, że ustanawiając w art. 13 ust. 4 rozporządzenia w sprawie opłat i należności, iż ECHA pobiera opłatę administracyjną odmienną od opłaty za rejestrację, która jest jedyną dozwoloną przez przepisy o utworzeniu ECHA, Komisja wykracza poza to, na co zezwalają te przepisy i że w tym zakresie art. 114 TFUE nie jest wystarczający, aby uzasadnić kompetencję Komisji lub ECHA.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący niezgodnej z prawem delegacji uprawnień określonej w art. 13 ust. 4 rozporządzenia w sprawie opłat i należności.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w tym zakresie, że ponieważ ww. przepis pozostawia uznaniu ECHA ustalenie należności administracyjnej bez określenia jej celów, treści, zakresu i czasu trwania, art. 2 decyzji MB/29/2010 a w szczególności wykaz 1 do jej załącznika są niezgodne z prawem.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący represyjnego charakteru decyzji MB/29/2010.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w tej kwestii, że, mimo, iż zgodnie z art. 74 ust. 1 rozporządzenia podstawowego ECHA, Agencja jest uprawniona do pobierania opłat za świadczone usługi zgodnie z art. 74 ust. 3 tego samego aktu, to opłaty i należności w połączeniu z innymi źródłami przychodów Agencji ustalane są w sposób pozwalający zapewnić, że są wystarczające do pokrycia kosztów świadczonych usług. Niemniej ryczałtowej opłaty administracyjnej w wysokości 14 500 EUR nie można uzasadnić przeprowadzeniem weryfikacji ECHA, gdyż ta kwota jest niewspółmiernie wysoka w porównaniu do świadczonych usług. Z drugiej strony te opłaty administracyjne mają w rzeczywistości charakter sankcji.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady pewności prawa.

                           —

                           Skarżąca twierdzi w tym względzie, że system REACH-IT nie dostarczał przedsiębiorstwom wystarczających informacji, aby mogły poznać sankcje grożące im w związku z ciążącym na nich obowiązkiem sprawdzenia ich wielkości. Z drugiej strony Agencja nie uwzględniła braku umyślności skarżącej oraz dobrowolnego sprostowania popełnionego błędu.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności przy ustalaniu danych opłat administracyjnych.


title: Sprawa C-642/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawach połączonych T-373/10, T-374/10, T-382/10 i T-402/10 Villeroy & Boch — przeciwko Komisji, wniesione w dniu 4 grudnia 2013 r. przez Villeroy & Boch — Belgium

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/23

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawach połączonych T-373/10, T-374/10, T-382/10 i T-402/10 Villeroy & Boch — przeciwko Komisji, wniesione w dniu 4 grudnia 2013 r. przez Villeroy & Boch — Belgium
   (Sprawa C-642/13 P)
   2014/C 45/40
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Villeroy & Boch — Belgium (przedstawiciele: adwokaci O. W. Brouwer i N. Lorjé)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 16 września 2013 r. w sprawach połączonych T-373/10, T-374/10, T-382/10 i T-402/10 Villeroy & Boch przeciwko Komisji w zakresie, w jakim w wyroku tym oddalono żądania wnoszącej odwołanie;

               —

               posiłkowo, uchylenie części pkt 1 sentencji wyroku Sądu z dnia 16 września 2013 r. w zakresie, w jakim dotyczy on wnoszącej odwołanie;

               —

               także posiłkowo, obniżenie, według uznania Sądu, grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie w art. 2 zaskarżonej decyzji z dnia 23 czerwca 2010 r.;

               —

               także posiłkowo, uchylenie wyroku Sądu z dnia 16września 2013 r. i odesłanie sprawy do Sądu;

         w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               W ramach
                     zarzutu pierwszego
                   wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd przeinaczył dowody, niesłusznie nie uwzględniając wskazanych przez wnoszącą odwołanie — istotnych dla jej stanowiska — faktów, które były przedmiotem rozważań na rozprawie.

               2)

               W ramach
                     zarzutu drugiego
                   wnosząca odwołanie krytykuje Sąd za to, że uznał odrębne pod względem prawnym i faktycznie niezależne działania za rzekomo jednolite, złożone i ciągłe naruszenie. Ponadto twierdzi ona, że stosując zasadę „jednolitego, złożonego i ciągłego naruszenia” Sąd naruszył prawo wnoszącej odwołanie do sprawiedliwego procesu oraz wymogi prawidłowego wymiaru sprawiedliwości, a także nie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku przeprowadzenia kontroli.

               3)

               W ramach
                     zarzutu trzeciego
                   wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd nie przeprowadził kontroli sądowej w prawidłowy sposób Sąd, a tym samym nie wypełnił ciążącego na nim obowiązku zapewnienia skutecznej kontroli sądowej zagwarantowanej przez prawo Unii.

               4)

               W ramach
                     zarzutu czwartego
                   wnosząca odwołanie twierdzi, że nałożona grzywna nie jest uzasadniona wynikiem dokonanej przez Sąd analizy i że jest ona nieproporcjonalna.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 maja 2004 r. w sprawie T-191/01, André Hecq przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Ubezpieczenie społeczne — Artykuł 72 ustęp 1 regulaminu pracowniczego — Zwrot kosztów leczenia — Poważna choroba — Odmowa zwrotu w 100 % kosztów niektórych świadczeń medycznych)

text:
               24.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/15

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 12 maja 2004 r.
   w sprawie T-191/01, André Hecq przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Ubezpieczenie społeczne - Artykuł 72 ustęp 1 regulaminu pracowniczego - Zwrot kosztów leczenia - Poważna choroba - Odmowa zwrotu w 100 % kosztów niektórych świadczeń medycznych)
   (2004/C 190/25)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-191/01, André Hecq'a, urzędnika Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkałego w Mondercange (Luksemburg), reprezentowanego przez C. Mourato, adwokata, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: J. Currall), mającej za przedmiot wniosek o uchylenie dwóch decyzji podjętych przez biuro likwidacyjne, odpowiednio, w dniu 13 października 2000 r. i 6 listopada 2000 r., odmawiających zwrotu, w wysokości 100 %, kosztów niektórych świadczeń medycznych, z których korzystała małżonka skarżącego, Sąd (trzecia izba) w składzie: J. Azizi, przewodniczący, i M. Jaeger oraz F. Dehousse, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 12 maja 2004 r. wyrok o następującej sentencji:

               1)

               Decyzje podjęte przez biuro likwidacyjne, odpowiednio, w dniu 13 października 2000 r. i 6 listopada 2000 r. zostają uchylone w zakresie, w jakim odmawiają zwrotu, w wysokości 100 %, poniesionych przez małżonkę skarżącego kosztów niektórych świadczeń medycznych.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 317 z dnia 10.11.2001.


title: Sprawa C-225/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 29 kwietnia 2013 r. — Ville d'Ottignies-Louvain-la-Neuve, Michel Tillieut, Willy Gregoire, Marc Lacroix przeciwko Région wallonne

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 29 kwietnia 2013 r. — Ville d'Ottignies-Louvain-la-Neuve, Michel Tillieut, Willy Gregoire, Marc Lacroix przeciwko Région wallonne
   (Sprawa C-225/12)
   2013/C 207/24
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ville d'Ottignies-Louvain-la-Neuve, Michel Tillieut, Willy Gregoire, Marc Lacroix

      Strona pozwana: Région wallonne

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 7 dyrektywy 75/442/EWG w sprawie odpadów (1) należy interpretować w ten sposób, że zezwala on na zakwalifikowanie jako plan gospodarowania odpadami przepis normatywny, który stanowi w drodze odstępstwa od zasady, zgodnie z którą nie można zezwolić na utworzenie składowiska odpadów końcowych poza miejscami przewidzianymi w planie gospodarowania odpadami, że składowiska odpadów komunalnych, względem których zezwolenie wydano przed wejściem w życie tego planu gospodarowania odpadami, mogą po tym wejściu w życie być poddane obowiązkowi uzyskania nowych zezwoleń względem nieruchomości, w stosunku do których wydano zezwolenie przed wejściem w życie planu gospodarowania odpadami?

               2)

               Czy art. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42/WE w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (2) należy interpretować w ten sposób, że w pojęciu planu i programu zawiera przepis normatywny, który stanowi w drodze odstępstwa od zasady, zgodnie z którą nie można zezwolić na utworzenie składowiska odpadów końcowych poza miejscami przewidzianymi w planie gospodarowania odpadami wymaganym przez art. 7 dyrektywy 75/442/EWG w sprawie odpadów, że składowiska odpadów komunalnych, względem których zezwolenie wydano przed wejściem w życie tego planu gospodarowania odpadami, mogą po tym wejściu w życie być poddane obowiązkowi uzyskania nowych zezwoleń względem nieruchomości, w stosunku do których wydano zezwolenie przed wejściem w życie planu gospodarowania odpadami?

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy art. 70 akapit 2 dekretu z dnia 27 czerwca1996 r. w sprawie odpadów w brzmieniu zmienionym dekretem z dnia 16 października 2003 r. odpowiada wymogom oceny wpływu określonym w dyrektywie 2001/42/WE?

      (1)  Dyrektywa Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 w sprawie odpadów (Dz.U. L 194, s.39.).

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/42/WE z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. L 197, s. 30.).


title: Sprawa C-155/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 30 marca 2012 r. — Minister Finansów przeciwko RR Donnelley Global Turnkey Solutions Poland Sp. z o.o.

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 30 marca 2012 r. — Minister Finansów przeciwko RR Donnelley Global Turnkey Solutions Poland Sp. z o.o.
   (Sprawa C-155/12)
   2012/C 184/05
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Minister Finansów

      Strona pozwana: RR Donnelley Global Turnkey Solutions Poland Sp. z o.o.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               czy unormowania wynikające z art. 44 i 47 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy interpretować w ten sposób, że kompleksowe usługi w zakresie magazynowania towarów, obejmujące przyjmowanie towarów do magazynu, umieszczanie towarów na odpowiednich półkach magazynowych, przechowywanie tych towarów dla klienta, wydawanie towarów, rozładunek i załadunek oraz w stosunku do niektórych klientów przepakowywanie materiałów dostarczonych w opakowaniach zbiorczych do indywidualnych zestawów, są usługami związanymi z nieruchomościami, które opodatkowane są w miejscu, w którym znajduje się nieruchomość, zgodnie z art. 47 Dyrektywy 112;

               2)

               czy też należy przyjąć, że są to usługi opodatkowane w miejscu, gdzie usługobiorca, na rzecz którego świadczone są usługi, posiada stałą siedzibę działalności gospodarczej lub stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej lub w przypadku jej braku, stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe miejsce pobytu, stosownie do art. 44 Dyrektywy 112?

      (1)  Dz.U.L 347 s. 1


title: Sprawa C-310/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Amsterdam (Niderlandy) w dniu 14 lipca 2006 r. — F. T. S. International B. V. przeciwko Douane West

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Amsterdam (Niderlandy) w dniu 14 lipca 2006 r. — F. T. S. International B. V. przeciwko Douane West
   (Sprawa C-310/06)
   (2006/C 224/46)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Gerechtshof Amsterdam
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: F. T. S. International B. V.

      Strona pozwana: Belastingdienst/Douane West
   Pytanie prejudycjalne
   Czy rozporządzenie Komisji (WE) nr 1223/2002 z dnia 8 lipca 2002 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej (1) jest ważne?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1223/2002 z dnia 8 lipca 2002 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej (Dz.U. L 179, str. 8)


title: Sprawa T-391/17: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2017 r. – Rumunia/Komisja

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/33

         Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2017 r. – Rumunia/Komisja
   (Sprawa T-391/17)
   (2017/C 269/45)
   Język postępowania: rumuński

      Strony

      Strona skarżąca: Rumunia (przedstawiciele: R. Radu, C.-M. Florescu, E. Gane i L. Liţu, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) z dnia 29 marca 2017 r. dotyczącej zaproponowanej inicjatywy obywateli zatytułowanej „Minority SafePack – one million signatures for diversity in Europe”.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia postanowień traktatów Unii Europejskiej dotyczących kompetencji Unii

                           —

                           Proponowana inicjatywa obywatelska ma na celu jedynie polepszenie ochrony praw osób należących do mniejszości narodowych i językowych i nie ma żadnego bezpośredniego związku z różnorodnością kulturową w rozumieniu art. 3 TUE i art. 167 TFUE.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, o którym mowa w art. 296 akapit drugi TFUE.

                           —

                           Komisja poprzestaje na wyliczeniu propozycji aktów, dla których zebrane zostaną deklaracje wsparcia obywateli i nie przedstawia żadnego argumentu prawnego na poparcie wniosku, że akty te wchodzą w zakres jej kompetencji.


title: Sprawa T-892/16: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2016 r. – Apple Sales International i Apple Operations Europe/Komisja

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/37

         Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2016 r. – Apple Sales International i Apple Operations Europe/Komisja
   (Sprawa T-892/16)
   (2017/C 053/46)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Apple Sales International (Cork, Irlandia) i Apple Operations Europe (Cork, Irlandia) (przedstawiciele: A. von Bonin i E. van der Stok, lawyers, D. Beard QC, A. Bates, L. Osepciu i J. Bourke, Barristers

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 sierpnia 2016 r. dotyczącej pomocy państwa SA.38373 (2014/C) (ex 2014/NN) (ex 2014/CP) udzielonej przez Irlandię na rzecz Apple;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, częściowe stwierdzenie nieważności tej decyzji; oraz

               —

               nakazanie Komisji pokrycia kosztów postępowania skarżącej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi czternaście zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący błędu, jaki miała popełnić Komisja przy interpretacji prawa irlandzkiego
               Skarżące stoją na stanowisku, że jako irlandzkie spółki niebędące rezydentami podlegają one jedynie opodatkowaniu irlandzkim podatkiem dochodowym od osób prawnych na podstawie sekcji 25 Taxes Consolidation Act 1997 (irlandzkiej ujednoliconej ustawie o podatku dochodowym) od podlegających opodatkowaniu dochodów uzyskiwanych dzięki działalności ich irlandzkich oddziałów. Wydane interpretacje podatkowe (opinions) prawidłowo ujmowały podlegające opodatkowaniu dochody i nie przyznawały żadnych korzyści. Komisja popełniła również błąd uznając, że przypisanie dochodów na podstawie przepisów tej sekcji 25 musi być zgodne z zasadą pełnej konkurencji („arm’s length principle”).

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący tego, że zasada pełnej konkurencji nie może być stosowana przy ocenie podatku jako kryterium świadczące o występowaniu pomocy państwa w rozumieniu art. 107 TFUE.
               Komisja popełniła błąd uznając, że art. 107 ust. 1 TFUE nakładał na Irlandię wymóg obliczania podlegających opodatkowaniu dochodów na podstawie przepisów sekcji 25 zgodnie z przyjętą przez Komisję zasadą pełnej konkurencji.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący elementarnych błędów, jakich miała się dopuścić Komisja oceniając działalność skarżących poza Irlandią
               Zdaniem skarżących Komisja miała popełnić elementarny błąd odmawiając uznania, że ich przynosząca zyski działalność, a w szczególności opracowywanie i wprowadzanie na rynek przedmiotów prawa do własności intelektualnej („Apple IP”) były kontrolowane i zarządzane przez amerykańską spółkę dominującą. Zyski z tej działalności należało przypisać tej właśnie spółce, a nie spółkom zarejestrowanym w Irlandii. Komisja błędnie uwzględniła tylko protokół ze spotkań zarządu skarżących i nie wzięła pod uwagę pozostałego materiału dowodowego dotyczącego prowadzonej działalności.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący elementarnych błędów, jakich miała się dopuścić Komisja oceniając działalność skarżących w Irlandii
               Zdaniem skarżących Komisja miała popełnić elementarny błąd uznając, że irlandzkie oddziały skarżących prowadziły jedynie rutynową działalność i nie brały udziały w przynoszącej zyski działalności polegającej na opracowywaniu i wprowadzaniu na rynek Apple IP.

               5.

               Zarzut piąty, dotyczący tego, że przyjęte przez Komisję domniemania były sprzeczne z zasadami rozkładu dowodu, wytycznymi OECD i jednogłośną opinią ekspertów, zaś wyciągnięty przez tę instytucję wniosek jest wewnętrznie sprzeczny
               Komisja przyjęła, że wszystkie newralgiczne rodzaje przynoszącej zyski działalności skarżących można było przypisać ich irlandzkim oddziałom nie dokonując przy tym odpowiedniej oceny materiału dowodowego wskazującego na to, iż tych zysków nie sposób było przypisać działalności prowadzonej w Irlandii.

               6.

               Zarzut szósty, dotyczący tego, że skarżące zostały potraktowane w taki sam sposób jak inni niebędący rezydentami irlandzcy podatnicy i że nie potraktowano ich w selektywny sposób
               Komisja nie zdołała udowodnić selektywnego charakteru: błędnie potraktowała skarżące tak, jakby były one spółkami będącymi rezydentami w Irlandii i powinny były zapłacić podatek od zysków osiąganych na całym świecie.

               7.

               Zarzut siódmy, dotyczący konieczności zakwestionowania głównej linii rozumowania ze względu na naruszenie istotnych wymogów proceduralnych
               Decyzja zapoczątkowująca postępowanie nie zawierała głównej linii rozumowania Komisji. Gdyby ją zawierała, Apple była by w stanie przedstawić dowody, które mogłyby zmienić i zmieniłyby wynik tego postępowania.

               8.

               Zarzut ósmy, dotyczący błędów rzeczowych i błędów w ocenie, jakich miała się dopuścić Komisja w ramach alternatywnej linii rozumowania przy stosowaniu wobec irlandzkich oddziałów MMTN (metody marży transakcyjnej netto)
               W ramach przyjętej tytułem ewentualnym linii rozumowania Komisja błędnie odrzuciła dowody przedstawione przez ekspertów i nie przedstawiła prawidłowej analizy sposobu przypisywania zysków.

               9.

               Zarzut dziewiąty, w ramach którego skarżące twierdzą, że w ramach przyjętej tytułem ewentualnym linii rozumowania Komisja dopuściła się naruszenia istotnych wymogów proceduralnych oraz oczywistego błędu w ocenie
               Komisja błędnie porównała rozpatrywane interpretacje podatkowe z innymi interpretacjami wydanymi przez irlandzkie organy podatkowe w sprawach charakteryzujących się innymi okolicznościami faktycznymi.

               10.

               Zarzut dziesiąty, dotyczący tego, że przyjęte przez Komisję główna i alternatywna linia rozumowania nie pozwalają na ustalenie kwoty, jaką należy odzyskać
               Zaskarżona decyzja nie zawiera żadnych wyjaśnień w przedmiocie kwot, jakie należy odzyskać, co jest sprzeczne z regułami pomocy państwa i zasadą pewności prawa.

               11.

               Zarzut jedenasty, w ramach którego skarżące twierdzą, że nakazując odzyskanie rzekomej pomocy Komisja dopuściła się naruszenia zasady pewności prawa i niedziałania prawa wstecz

               12.

               Zarzut dwunasty, dotyczący nieprzeprowadzenia sumiennego i bezstronnego badania.

               13.

               Zarzut trzynasty, dotyczący naruszenia art. 296 TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw Podstawowych Unii Europejskiej

               14.

               Zarzut czternasty, w ramach którego skarżące twierdzą, że wydając zaskarżoną decyzję Komisja przekroczyła uprawnienia przysługujące jej na podstawie art. 107 ust. 1 TFUE
               Skarżące stoją na stanowisku, że Komisja naruszyła zasadę pewności prawa nakazując odzyskanie pomocy na podstawie nieprzewidywalnej wykładni prawa pomocy publicznej; instytucja ta wbrew ciążącemu na niej obowiązkowi dochowania należytej staranności nie przeprowadziła analizy wszystkich istotnych dowodów i nie uzasadniła odpowiednio zaskarżonej decyzji, a także, podejmując próbę określenia na nowo irlandzkiego systemu podatku dochodowego od osób prawnych, przekroczyła granice uprawnień przysługujących jej na podstawie art. 107 TFEU.


title: Sprawy połączone C-94/04 i C-202/04: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 grudnia 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Torino, Tribunale di Roma — Włochy) — Federico Cipolla przeciwko Rosarii Portolese, po mężu Fazari (C-94/04), Stefano Macrino, Claudia Capodarte przeciwko Robertowi Meloniemu (C-202/04) (Przepisy wspólnotowe dotyczące konkurencji — Systemy krajowe dotyczące stawek opłat za czynności adwokackie — Ustalanie stawek — Swobodne świadczenie usług)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 grudnia 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Torino, Tribunale di Roma — Włochy) — Federico Cipolla przeciwko Rosarii Portolese, po mężu Fazari (C-94/04), Stefano Macrino, Claudia Capodarte przeciwko Robertowi Meloniemu (C-202/04)
   (Sprawy połączone C-94/04 i C-202/04) (1)

   (Przepisy wspólnotowe dotyczące konkurencji - Systemy krajowe dotyczące stawek opłat za czynności adwokackie - Ustalanie stawek - Swobodne świadczenie usług)
   (2006/C 331/03)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte d'appello di Torino, Tribunale di Roma
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Federico Cipolla (C-94/04), Stefano Macrino, Claudia Capodarte (C-202/04)

      Strona pozwana: Rosaria Portolese, po mężu Fazari (C-94/04), Roberto Meloni (C-202/04)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte d'appello di Torino — Możliwość stosowania przepisów wspólnotowych dotyczących konkurencji do usług świadczonych przez adwokatów — Regulacje krajowe ustanawiające wiążące stawki i skutkujące nieważnością umowy między klientem i adwokatem, która określa te stawki
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Roma — Zgodność z art. 10 i 81 WE regulacji krajowych zatwierdzających stawki opłat za usługi świadczone przez adwokatów, wchodzące w zakres czynności dotyczących reprezentacji przed sądem i czynności polegających na doradztwie prawnym, które mogą być również wykonywane przez osoby niebędące adwokatami — Stawki zaproponowane przez izbę zawodową adwokatów
   Sentencja

               1.

               Artykuły 10 WE, 81 WE i 82 WE nie sprzeciwiają się wydaniu przez państwo członkowskie przepisu normatywnego, zatwierdzającego na podstawie projektu opracowanego przez izbę zawodową adwokatów — taką jak Consiglio nazionale forense (krajowa rada adwokacka) — stawki ustalające minimalną granicę honorariów dla członków adwokatury, od których nie można zasadniczo czynić odstępstw zarówno w odniesieniu do czynności zastrzeżonych dla tych członków, jak i w odniesieniu do świadczenia usług obejmujących czynności pozasądowe, które mogą być także wykonywane przez każdy inny podmiot gospodarczy, którego nie obowiązują te stawki opłat.

               2.

               Uregulowania zawierające bezwzględny zakaz odstępstwa w drodze umowy od minimalnych honorariów ustalonych przez stawki opłat za czynności adwokackie, takie jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, które z jednej strony mają charakter sądowy, a z drugiej strony, które są zastrzeżone dla adwokatów, stanowi przewidziane w art. 49 WE ograniczenie swobodnego świadczenia usług. Zadaniem sądu odsyłającego jest zatem zbadanie, czy takie uregulowania w świetle konkretnych zasad ich stosowania odpowiadają rzeczywiście celom ochrony konsumentów i prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości, które mogą je uzasadniać, oraz czy nakładane w nich ograniczenia nie wydają się być w świetle tych celów nieproporcjonalne.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004.

      Dz.U. C 179 z 10.7.2004.


title: Sprawa C-29/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/31

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-29/07) (1)

   (2007/C 315/56)

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.