title: Sprawa T-184/16: Wyrok Sądu z dnia 6 października 2017 r. – NRJ Group / EUIPO – Sky International (SKY ENERGY) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SKY ENERGY — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy NRJ — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/24

         Wyrok Sądu z dnia 6 października 2017 r. – NRJ Group / EUIPO – Sky International (SKY ENERGY)
   (Sprawa T-184/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SKY ENERGY - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy NRJ - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2017/C 402/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: NRJ Group (Boileau, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Antoine-Lalance)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. O’Neill, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Sky International AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciel: J. Barry, solicitor)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 lutego 2016 r. (sprawa R 3137/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między NRJ Group a Sky International.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               NRJ Group zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 232 z 27.6.2016.


title: Sprawa T-841/16: Postanowienie Sądu z dnia 10 października 2017 r. – Alex / Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Finansowanie projektu rozwoju urbanistycznego — Skarga do Komisji — Wstępne postępowanie wyjaśniające — Decyzja Komisji stwierdzająca brak pomocy państwa — Skarga kwestionująca zasadność decyzji Komisji — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/36

         Postanowienie Sądu z dnia 10 października 2017 r. – Alex / Komisja
   (Sprawa T-841/16) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Finansowanie projektu rozwoju urbanistycznego - Skarga do Komisji - Wstępne postępowanie wyjaśniające - Decyzja Komisji stwierdzająca brak pomocy państwa - Skarga kwestionująca zasadność decyzji Komisji - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   (2017/C 402/47)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Alex SCI (Bajonna, Francja) (przedstawiciel: adwokat J. Fouchet)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann i C. Georgieva-Kecsmar, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji Komisji oddalającej złożoną do Komisji skargę dotyczącą uważanej za bezprawną pomocy państwa przyznanej przez Republikę Francuską na rzecz związku aglomeracyjnego obszaru Côte Basque-Adour w odniesieniu do projektu Technocité (SA.44409).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Postępowanie w przedmiocie wniosku Republiki Francuskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

               3)

               Alex SCI pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Republika Francuska pokrywa własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 30 z 30.1.2017.


title: Sprawa C-541/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 15 września 2017 r. – Bundesrepublik Deutschland / Amar Omar

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 15 września 2017 r. – Bundesrepublik Deutschland / Amar Omar
   (Sprawa C-541/17)
   (2017/C 402/16)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca w postępowaniu rewizyjnym: Bundesrepublik Deutschland

      Druga strona w postępowaniu rewizyjnym: Amar Omar

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo Unii stoi na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie (w niniejszej sprawie: Niemcy) w ramach transpozycji upoważnienia zawartego w art. 33 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2013/32/ UE (1) lub poprzedzającego uregulowania zawartego w art. 25 ust. 2 lit a) dyrektywy 2005/85/WE (2) odrzuciło wniosek o udzielnie ochrony międzynarodowej z uwagi na niedopuszczalność ze względu na nadanie statusu uchodźcy w innym państwie członkowskim (w niniejszej sprawie: Bułgaria), jeżeli konstrukcja ochrony międzynarodowej, a mianowicie warunki życiowe osób uznanych za uchodźców w tym innym państwie członkowskim, które udzieliło już wnioskodawcy ochrony międzynarodowej (w niniejszej sprawie: Bułgaria),

                           a)

                           jest niezgodna z wymogami wynikającymi z art. 20 i nast. dyrektywy 2011/95/UE (3) lub

                           b)

                           narusza art. 4 karty praw podstawowych lub art. 3 EKPC?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lit. a) lub b): czy dotyczy to także sytuacji, w której

                           a)

                           osoby uznane za uchodźców w państwie członkowskim nadania im tego statusu (w niniejszej sprawie: Bułgaria) nie otrzymują żadnych świadczeń na pokrycie kosztów utrzymania lub otrzymują je jedynie w znacznie ograniczonym zakresie w porównaniu do innych państw członkowskich, jednakże pod tym względem nie są traktowane inaczej niż obywatele owego państwa członkowskiego,

                           b)

                           osoby uznane za uchodźców są co prawda formalnie zrównane w kwestii warunków życia z obywatelami danego państwa, jednakże faktycznie mają utrudniony dostęp do związanych z tym świadczeń i dla zapewnienia rzeczywistego równego traktowania z obywatelami krajowymi brakuje programu integracyjnego o odpowiedniej skali i dostosowanego do szczególnych potrzeb tej kategorii osób?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. 2013, L 180, s. 60).

      (2)  Dyrektywa Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich (Dz.U. 2005, L 326, s. 13).

      (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (Dz.U. 2011, L 337, s. 9).


title: Sprawa C-567/15: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos teismas – Litwa) – UAB „LitSpecMet” / UAB Vilniaus lokomotyvų remonto depas (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne na roboty budowlane, dostawy i usługi — Dyrektywa 2004/18/WE — Artykuł 1 ust. 9 — Pojęcie „instytucji zamawiającej” — Spółka, której kapitał należy w całości do instytucji zamawiającej — Transakcje wewnętrzne w ramach grupy)

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos teismas – Litwa) – UAB „LitSpecMet” / UAB Vilniaus lokomotyvų remonto depas
   (Sprawa C-567/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne na roboty budowlane, dostawy i usługi - Dyrektywa 2004/18/WE - Artykuł 1 ust. 9 - Pojęcie „instytucji zamawiającej” - Spółka, której kapitał należy w całości do instytucji zamawiającej - Transakcje wewnętrzne w ramach grupy))
   (2017/C 402/02)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Vilniaus apygardos teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: UAB „LitSpecMet”

      Strona pozwana: UAB Vilniaus lokomotyvų remonto depas
   przy udziale:„Plienmetas” UAB

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 9 akapit drugi dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, zmienionej rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1251/2011 z dnia 30 listopada 2011 r., należy interpretować w ten sposób, że spółkę, która, po pierwsze, w całości należy do instytucji zamawiającej prowadzącej działalność zaspokajającą potrzeby w interesie ogólnym, i która, po drugie, realizuje zarówno transakcje dla tej instytucji zamawiającej, jak i transakcje na rynku konkurencyjnym, należy uznać za „podmiot prawa publicznego” w rozumieniu tego przepisu, pod warunkiem że działalność tej spółki jest niezbędna do tego, aby rzeczona instytucja zamawiająca mogła prowadzić swoją działalność, oraz że wskazana spółka w celu zaspokajania potrzeb w interesie ogólnym kieruje się względami innymi niż gospodarcze, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że wartość transakcji wewnętrznych może w przyszłości stanowić mniej niż 90 % lub nieistotną część całkowitego obrotu spółki.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.


title: Sprawa C-544/17 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 19 lipca 2017 r. w sprawie T-812/14, BPC Lux 2 Sàrl i in./ Komisja Europejska, wniesione w dniu 18 września 2017 r. przez BPC Lux 2 Sàrl i in.

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/15

         Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 19 lipca 2017 r. w sprawie T-812/14, BPC Lux 2 Sàrl i in./ Komisja Europejska, wniesione w dniu 18 września 2017 r. przez BPC Lux 2 Sàrl i in.
   (Sprawa C-544/17 P)
   (2017/C 402/17)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: BPC Lux 2 Sàrl i in. (przedstawiciele: K. Bacon QC, B. Woogar, Barristers, J. Webber, M. Steenson, Solicitors)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Portugalska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu;

               —

               przekazanie sprawy do Sądu do ponownego rozpatrzenia co do istoty; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszących odwołanie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie zostało wniesione od postanowienia Sądu z dnia 19 lipca 2017 r. w sprawie T-812/14 BPC Lux 2 Sàrl / Komisja, EU:T:2017:560 („zwanego dalej zaskarżonym postanowieniem”), w którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę wnoszących odwołanie o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2014) 5682 w sprawie pomocy państwa nr SA.39250, rozwiązanie Banco Espírito Santo (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).
   W zaskarżonym postanowieniu Sąd stwierdził z urzędu, że wnoszący odwołanie nie mają interesu w stwierdzeniu nieważności zaskarżonej decyzji i w konsekwencji uznał ich skargę za niedopuszczalną. Obecnie wnoszący odwołanie wnoszą odwołanie do Trybunału Sprawiedliwości w oparciu jeden zarzut, że Sąd naruszył prawo i\lub w sposób oczywisty przeinaczył przedłożone mu dowody.
   W szczególności Sąd niesłusznie uznał, że stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji nie miałoby żadnego wpływu na postępowanie krajowe, ponieważ dotyczy ono kwestii prawa krajowego, podczas gdy postępowanie to dotyczy kwestii prawa Unii. W rzeczywistości, jak zostanie wykazane poniżej, wnoszący odwołanie przedstawili dowody przekazane przez ich portugalskiego prawnika – które nie zostały podważone ani przez Komisję, ani przez Republikę Portugalską –, zgodnie z którymi stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji znacznie zwiększyłoby prawdopodobieństwo wygrania przez nich krajowego postępowania mającego na celu kontrolę sądową, co umożliwiłoby im albo uzyskanie stwierdzenia nieważności rozwiązania BES albo domaganie się odszkodowania. Dochodząc do przeciwnego wniosku i tym samym pozbawiając sądy portugalskie możliwości rozważenia tej kwestii przez nie same, Sąd w sposób niezgodny z prawem zastąpił swoją własną oceną dotyczącą wykładni prawa krajowego ocenę sądów portugalskich i/lub w sposób oczywisty przeinaczył dowody.


title: Sprawa T-211/17 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 września 2017 r. – Amplexor Luxembourg / Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zamówienia publiczne na usługi — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Brak pilnego charakteru)

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/36

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 29 września 2017 r. – Amplexor Luxembourg / Komisja
   (Sprawa T-211/17 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zamówienia publiczne na usługi - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru))
   (2017/C 402/48)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Amplexor Luxembourg Sàrl (Bertrange, Luksmburg) (przedstawiciel: adwokat J.F. Steichen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Estrada de Solà i O. Verheecke, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE o zastosowanie środków tymczasowych w celu, po pierwsze, zawieszenia wykonania decyzji Urzędu Publikacji Unii Europejskiej (OP) z dnia 13 lutego 2017 r. w ramach przetargu nr 10651, w zakresie, w jakim sklasyfikowano w niej ofertę konsorcjum Jouve i Skrivanek na pierwszym miejscu, a po drugie, zawieszenia umowy ramowej zawartej między OP a tym konsorcjum.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postepowanie w sprawie.


title: Sprawa T-281/16: Wyrok Sądu z dnia 10 października 2017 r. – Solelec i in. / Parlament [Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Postępowanie przetargowe — Prace z zakresu instalacji elektrycznej (wysokoprądowej) w ramach projektu rozbudowy i modernizacji budynku im. Konrada Adenauera Parlamentu w Luksemburgu — Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innemu oferentowi — Oczywisty błąd w ocenie — Kryteria wyboru — Kwalifikacje techniczne i zawodowe — Kryteria udzielenia zamówienia — Oferta rażąco niska — Wartość zamówienia]

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/25

         Wyrok Sądu z dnia 10 października 2017 r. – Solelec i in. / Parlament
   (Sprawa T-281/16) (1)

   ([Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Postępowanie przetargowe - Prace z zakresu instalacji elektrycznej (wysokoprądowej) w ramach projektu rozbudowy i modernizacji budynku im. Konrada Adenauera Parlamentu w Luksemburgu - Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Oczywisty błąd w ocenie - Kryteria wyboru - Kwalifikacje techniczne i zawodowe - Kryteria udzielenia zamówienia - Oferta rażąco niska - Wartość zamówienia])
   (2017/C 402/32)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Solelec SA (Esch-sur-Alzette, Luksemburg), Mannelli & Associés SA (Bertrange), Paul Wagner et fils SA (Luksemburg), Socom SA (Foetz) (przedstawiciel: adwokat S. Marx)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Mraz i L. Chrétien, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Parlamentu z dnia 27 maja 2016 r. o odrzuceniu oferty złożonej przez skarżących dotyczącej części 75 w przetargu o sygnaturze INLO-D-UPIL-T-15-AO6 dotyczącym projektu rozbudowy i modernizacji budynku im. Konrada Adenauera w Luksemburgu (Luksemburg), a po drugie, decyzji o udzieleniu tej części zamówienia innemu oferentowi.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Solelec SA, Mannelli & Associés SA, Paul Wagner et fils SA oraz Socom SA zostają obciążone kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 260 z 18.7.2016.


title: Sprawa T-656/17: Skarga wniesiona w dniu 25 września 207 r. – Sumol + Compal Marcas / EUIPO – Jacob (Dr. Jacob’s essentials)

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/48

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 207 r. – Sumol + Compal Marcas / EUIPO – Jacob (Dr. Jacob’s essentials)
   (Sprawa T-656/17)
   (2017/C 402/63)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sumol + Compal Marcas, SA (Carnaxide, Portugalia) (przedstawiciel: A. De Sampaio, lawyer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ludwig Manfred Jacob (Heidesheim, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Ludwig Manfred Jacob

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak zawierający elementy słowne „Dr. Jacob’s essentials” w kolorach pomarańczowym, żółtym i odcieniach zielonego – zgłoszenie nr 13 742

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 lipca 2017 r. w sprawie R 2067/2016-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i drugiej strony postępowania kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawy połączone C-24/16 i C-25/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 27 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Nintendo Co. Ltd / BigBen Interactive GmbH, BigBen Interactive SA [Odesłanie prejudycjalne — Własność intelektualna — Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 — Artykuł 20 ust. 1 lit. c), art. 79 ust. 1 oraz art. 82, 83, 88 i 89 — Powództwo o stwierdzenie naruszenia — Ograniczenie praw ze wzoru wspólnotowego — Pojęcie „cytowania” — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 6 pkt 1 — Jurysdykcja względem współpozwanego mającego miejsce zamieszkania poza państwem członkowskim sądu — Zakres terytorialny jurysdykcji sądów w sprawach wzorów wspólnotowych — Rozporządzenie (WE) nr 864/2007 — Artykuł 8 ust. 2 — Prawo właściwe dla wniosków mających na celu wydanie postanowień dotyczących sankcji i dla innych środków]

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 27 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Nintendo Co. Ltd / BigBen Interactive GmbH, BigBen Interactive SA
   (Sprawy połączone C-24/16 i C-25/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna - Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 - Artykuł 20 ust. 1 lit. c), art. 79 ust. 1 oraz art. 82, 83, 88 i 89 - Powództwo o stwierdzenie naruszenia - Ograniczenie praw ze wzoru wspólnotowego - Pojęcie „cytowania” - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 6 pkt 1 - Jurysdykcja względem współpozwanego mającego miejsce zamieszkania poza państwem członkowskim sądu - Zakres terytorialny jurysdykcji sądów w sprawach wzorów wspólnotowych - Rozporządzenie (WE) nr 864/2007 - Artykuł 8 ust. 2 - Prawo właściwe dla wniosków mających na celu wydanie postanowień dotyczących sankcji i dla innych środków])
   (2017/C 402/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nintendo Co. Ltd

      Strona pozwana: BigBen Interactive GmbH, BigBen Interactive SA

      Sentencja

               1)

               Rozporządzenie Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych w związku z art. 6 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach, takich jak rozpatrywane w postępowaniach głównych, w których jurysdykcja międzynarodowa sądu w sprawach wzorów wspólnotowych rozpoznającego powództwo o stwierdzenie naruszenia wynika względem pierwszego pozwanego z art. 82 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002, a względem drugiego pozwanego z siedzibą w innymi państwie członkowskim z art. 6 pkt 1 w związku z art. 79 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 na tej podstawie, że ten drugi pozwany wytwarza i dostarcza pierwszemu produkty, które ten pierwszy sprzedaje, ów sąd może, na wniosek powoda, wydać względem drugiego pozwanego postanowienia dotyczące środków przewidzianych w art. 89 ust. 1 i w art. 88 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002, obejmujące również działania tego drugiego pozwanego inne niż związane ze wskazanym łańcuchem dostaw i mające zakres rozciągający się na całe terytorium Unii Europejskiej.

               2)

               Artykuł 20 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 6/2002 należy interpretować w ten sposób, że osoba trzecia, która bez zgody właściciela praw przysługujących ze wzoru wspólnotowego używa, w tym za pośrednictwem swojej witryny internetowej, wizerunków produktów odpowiadających takim wzorom podczas zgodnej z prawem sprzedaży produktów przeznaczonych do używania jako akcesoria do swoistych produktów właściciela praw przysługujących z tych wzorów, w celu objaśnienia lub zademonstrowania wspólnego zastosowania tak sprzedawanych produktów i swoistych produktów właściciela wspomnianych praw, dokonuje działania odtwarzania w celach „cytowania” w rozumieniu art. 20 ust. 1 lit. c), przy czym takie działanie jest w ten sposób dozwolone na mocy tego przepisu, o ile spełnione zostają określone w nim warunki kumulatywne, czego sprawdzenie należy do sądu krajowego.

               3)

               Artykuł 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych („Rzym II”) należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „państwa, w którym naruszenie to miało miejsce” w rozumieniu tego przepisu odnosi się do państwa położenia miejsca, gdzie wystąpiło zdarzenie powodujące szkodę. W okolicznościach, w których temu samemu pozwanemu zarzucane są różne działania stanowiące naruszenie, a popełnione w różnych państwach członkowskich, aby określić zdarzenie powodujące szkodę, nie należy odnosić się do każdego zarzucanego działania stanowiącego naruszenie, lecz należy ocenić w sposób całościowy zachowanie wspomnianego pozwanego w celu określenia miejsca, gdzie zostało lub może zostać dokonane przez niego pierwotne działanie stanowiące naruszenie, leżące u źródła zarzucanego zachowania.

      (1)  Dz.U. C 145 z 25.4.2016.


title: Sprawa T-244/17 R II: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 19 września 2017 r. – António Conde & Companhia / Komisja (Środki tymczasowe — Statek rybacki — Organizacja rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku — Dopuszczalność — Nowe okoliczności faktyczne — Zmiana okoliczności — Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego — Brak interesu)

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/37

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 19 września 2017 r. – António Conde & Companhia / Komisja
   (Sprawa T-244/17 R II)
   ((Środki tymczasowe - Statek rybacki - Organizacja rybołówstwa Północno-Zachodniego Atlantyku - Dopuszczalność - Nowe okoliczności faktyczne - Zmiana okoliczności - Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego - Brak interesu))
   (2017/C 402/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: António Conde & Companhía, SA (Gafanha de Nazaré, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat J.R. García-Gallardo Gil-Fournier)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, A. Lewis i F. Moro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Przedstawiony na podstawie art. 278 i 279 TFUE wniosek o zastosowanie środków tymczasowych nakazujących Komisji Europejskiej, po pierwsze, powstrzymanie się od wywierania na Republikę Portugalską nacisków zmierzających do wykluczenia statku rybackiego Calvão z wykazu pływających pod banderą portugalską statków mających zezwolenie na połowy na obszarze podlegającym regulacji NAFO, a po drugie, przekazanie dokumentów związanych z korespondencją między Komisją a przedstawicielami Portugalii dotyczącą wykluczenia statków strony skarżącej z obszaru regulacji NAFO.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-316/16: Wyrok Sądu z dnia 12 października 2017 r. – Moravia Consulting / EUIPO – Citizen Systems Europe (SDC-554S) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SDC-554S — Niezarejestrowany wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SDC-554S — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Dowody wykazujące treść prawa krajowego — Zasada 19 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 7 ust. 2 lit. d) rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/1430] — Przedstawienie dowodów po raz pierwszy przed izbą odwoławczą — Uznanie przysługujące izbie odwoławczej — Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 95 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/26

         Wyrok Sądu z dnia 12 października 2017 r. – Moravia Consulting / EUIPO – Citizen Systems Europe (SDC-554S)
   (Sprawa T-316/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SDC-554S - Niezarejestrowany wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SDC-554S - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Dowody wykazujące treść prawa krajowego - Zasada 19 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 7 ust. 2 lit. d) rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/1430] - Przedstawienie dowodów po raz pierwszy przed izbą odwoławczą - Uznanie przysługujące izbie odwoławczej - Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 95 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2017/C 402/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Moravia Consulting spol. s r. o. (Brno, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat M. Kyjovský)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Citizen Systems Europe GmbH (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. von Donat, J. Lipinsky, J. Hagenberg, T. Hollerbach i C. Nitschke)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 kwietnia 2016 r. (sprawa R 1575/2015-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Moravia Consulting a Citizen Systems Europe.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Moravia Consulting spol. s r. o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 287 z 8.8.2016.


title: Sprawa T-579/17 R: Postanowienie wiceprezesa Sądu z dnia 26 września 2017 r. – Wall Street Systems UK / EBC (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zamówienia publiczne na usługi — Postępowanie przetargowe — Zapewnienie systemu zarządzania środkami pieniężnymi — Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innemu oferentowi — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/37

         Postanowienie wiceprezesa Sądu z dnia 26 września 2017 r. – Wall Street Systems UK / EBC
   (Sprawa T-579/17 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Zapewnienie systemu zarządzania środkami pieniężnymi - Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2017/C 402/50)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wall Street Systems UK Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat A. Csaki)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: C. Kroppenstedt i I. Köpfer, pełnomocnicy oraz adwokaci U. Soltész i A. Neun)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE o zawieszenie wykonania decyzji o odrzuceniu odwołania wniesionego przez stronę skarżącą w postępowania o udzielenie zamówienia publicznego 2016/S 093-165651.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Uchyla się postanowienie z dnia 29 sierpnia 2017 r. w sprawie T-579/17 R.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-554/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt (Szwecja) w dniu 21 września 2017 r. – Rebecka Jonsson / Société du Journal L’Est Républicain

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt (Szwecja) w dniu 21 września 2017 r. – Rebecka Jonsson / Société du Journal L’Est Républicain
   (Sprawa C-554/17)
   (2017/C 402/18)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Svea hovrätt

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Rebecka Jonsson

      Strona pozwana: Société du Journal L’Est Républicain

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 16 rozporządzenia (WE) nr 861/2007 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. ustanawiającego europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu krajowego, zgodnie z którym koszty postępowania mogą zostać wzajemnie potrącone lub miarkowane w zależności od tego, czy powództwo zostało częściowo uwzględnione a częściowo oddalone, gdy żądań pozwu jest więcej lub gdy żądanie zostało uwzględnione jedynie w części?

               2)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie 1 jest twierdząca, jak należy rozumieć pojęcie „strony przegrywającej” użyte w art. 16 tego rozporządzenia?

      (1)  Dz.U. 2007, L 199, s. 1.


title: Sprawa C-73/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 27 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky – Słowacja) – Peter Puškár / Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky, Kriminálny úrad finančnej správy (Odesłanie prejudycjalne — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuły 7, 8 i 47 — Dyrektywa 95/46/WE — Artykuły 1, 7 i 13 — Przetwarzanie danych osobowych — Artykuł 4 ust. 3 TUE — Sporządzenie wykazu danych osobowych — Przedmiot — Pobór podatku — Zwalczanie oszustw podatkowych — Kontrola sądowa — Ochrona swobód i praw podstawowych — Uzależnienie dopuszczalności wniesienia środka prawnego do sądu od wymogu uprzedniego złożenia zażalenia administracyjnego — Dopuszczalność takiego wykazu jako środka dowodowego — Warunki legalności przetwarzania danych osobowych — Realizacja zadań wykonywanych w interesie publicznym przez administratora danych)

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 27 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky – Słowacja) – Peter Puškár / Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky, Kriminálny úrad finančnej správy
   (Sprawa C-73/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 7, 8 i 47 - Dyrektywa 95/46/WE - Artykuły 1, 7 i 13 - Przetwarzanie danych osobowych - Artykuł 4 ust. 3 TUE - Sporządzenie wykazu danych osobowych - Przedmiot - Pobór podatku - Zwalczanie oszustw podatkowych - Kontrola sądowa - Ochrona swobód i praw podstawowych - Uzależnienie dopuszczalności wniesienia środka prawnego do sądu od wymogu uprzedniego złożenia zażalenia administracyjnego - Dopuszczalność takiego wykazu jako środka dowodowego - Warunki legalności przetwarzania danych osobowych - Realizacja zadań wykonywanych w interesie publicznym przez administratora danych))
   (2017/C 402/04)
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Najvyšší súd Slovenskej republiky

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Peter Puškár

      Strona przeciwna: Finančné riaditeľstvo Slovenskej republiky, Kriminálny úrad finančnej správy

      Sentencja

               1)

               Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, iż nie sprzeciwia się on przepisom krajowym, które uzależniają dopuszczalność wniesienia środka prawnego do sądu przez osobę utrzymującą, że zagwarantowane jej dyrektywą 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych prawo do ochrony danych osobowych zostało naruszone, od uprzedniego wyczerpania środków odwoławczych dostępnych w ramach postępowania administracyjnego, pod warunkiem że konkretne zasady dotyczące wnoszenia tych środków odwoławczych nie naruszają w sposób dysproporcjonalny prawa do skutecznego środka prawnego przed sądem, o którym mowa w tymże art. 47 karty. Szczególnie ważne jest, aby uprzednie wyczerpanie środków odwoławczych dostępnych w ramach postępowania administracyjnego nie opóźniało w znaczący sposób wszczęcia postępowania sądowego, aby wiązało się z zawieszeniem biegu przedawnienia dochodzonych praw i aby nie powodowało nadmiernych kosztów.

               2)

               Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się temu, aby sąd krajowy odmówił dopuszczenia jako dowodu na naruszenie przyznanego na mocy dyrektywy 95/46 prawa do ochrony danych osobowych wykazu takiego jak wykaz, którego dotyczy postępowanie główne, przedstawionego przez osobę zainteresowaną i zawierającego dane osobowe tej osoby, w sytuacji gdy ta osoba uzyskała ten wykaz bez wymaganej prawem zgody administratora tych danych, chyba że odmowa taka jest przewidziana przez ustawodawstwo krajowe i nie narusza ani istoty prawa do skutecznej ochrony sądowej, ani zasady proporcjonalności.

               3)

               Artykuł 7 lit. e) dyrektywy 95/46 należy interpretować w ten sposób, iż nie sprzeciwia się on takiemu przetwarzaniu danych osobowych dokonanemu bez zgody zainteresowanych osób przez organy państwa członkowskiego do celów poboru podatków i zwalczania przestępstw podatkowych, do jakiego doszło w przypadku sporządzenia wykazu będącego przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, pod warunkiem, po pierwsze, że na mocy ustawodawstwa krajowego organom tym zostały powierzone zadania wykonywane w interesie publicznym w rozumieniu tego przepisu, że sporządzenie tego wykazu i wpisanie do niego nazwisk konkretnych osób jest rzeczywiście właściwe i konieczne dla osiągnięcia zamierzonych celów i że istnieją wystarczające przesłanki do tego, aby sądzić, że wciągnięcie tych osób do wykazu było uzasadnione, a po drugie, że wszystkie warunki legalności tego przetwarzania danych osobowych wynikające z dyrektywy 95/46 zostały spełnione.

      (1)  Dz.U. C 165 z 10.5.2016 r.


title: Sprawa T-317/16: Wyrok Sądu z dnia 12 października 2017 r. – Moravia Consulting / EUIPO – Citizen Systems Europe (SDC-888TII RU) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SDC-888TII RU — Niezarejestrowany wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SDC-888TII RU — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Dowody wykazujące treść prawa krajowego — Zasada 19 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 7 ust. 2 lit. d) rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/1430] — Przedstawienie dowodów po raz pierwszy przed izbą odwoławczą — Uznanie przysługujące izbie odwoławczej — Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 95 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/27

         Wyrok Sądu z dnia 12 października 2017 r. – Moravia Consulting / EUIPO – Citizen Systems Europe (SDC-888TII RU)
   (Sprawa T-317/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SDC-888TII RU - Niezarejestrowany wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SDC-888TII RU - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Dowody wykazujące treść prawa krajowego - Zasada 19 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 7 ust. 2 lit. d) rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/1430] - Przedstawienie dowodów po raz pierwszy przed izbą odwoławczą - Uznanie przysługujące izbie odwoławczej - Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 95 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2017/C 402/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Moravia Consulting spol. s r. o. (Brno, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat M. Kyjovský)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Citizen Systems Europe GmbH (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. von Donat, J. Lipinsky, J. Hagenberg, T. Hollerbach i C. Nitschke)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 kwietnia 2016 r. (sprawa R 1566/2015-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Moravia Consulting a Citizen Systems Europe.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Moravia Consulting spol. s r. o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 287 z 8.8.2016.


title: Sprawa T-156/17: Skarga wniesiona w dniu 11 września 2017 r. – L / Parlament

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/38

         Skarga wniesiona w dniu 11 września 2017 r. – L / Parlament
   (Sprawa T-156/17)
   (2017/C 402/51)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: L (przedstawiciel: adwokat I. Coutant Peyre)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 24 czerwca 2016 r. o zwolnieniu skarżącego z pracy, otrzymanej w dniu 25 lipca 2016 r.;

               —

               Zasądzenie od Parlamentu zadośćuczynienia w kwocie 100 000 EUR oraz

               —

               Obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasad ochrony osób demaskujących przypadki naruszenia, określonych w art. 22a i art. 22b regulaminu pracowniczego oraz w art. 6 ust. 1 regulaminu wewnętrznego oraz odpowiedniego interesu Unii.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący braku uzasadnienia.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku staranności.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący braku odpowiedzi Parlamentu na złożony przez skarżącego wniosek o udzielenie wsparcia na postawie art. 24, naruszenia prawa do obrony i naruszenia prawa do skorzystania z procedury pojednawczej.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia wobec skarżącego prawa dostępu do dokumentów.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący nadużycia władzy.

               9.

               Zarzut dziewiąty dotyczący zwolnienia z naruszeniem prawa.


title: Sprawa C-555/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 22 września 2017 r. – 2M-Locatel A/S / Skatteministeriet

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 22 września 2017 r. – 2M-Locatel A/S / Skatteministeriet
   (Sprawa C-555/17)
   (2017/C 402/19)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: 2M-Locatel A/S

      Druga strona postępowania: Skatteministeriet

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zawarte w Nomenklaturze Scalonej Wspólnej Taryfy Celnej w wersji zawartej w załączniku I do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1549/2006 (1) z dnia 17 października 2006 r., zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (2) w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. 2006, L 301, s. 1)

               i)

               grupa „Tunery wideo” wchodząca w skład pozycji taryfowej 8528,

               ii)

               podpozycja taryfowa 8528 71 13 i

               iii)

               podpozycja taryfowa 8528 71 90

         winny być interpretowane w taki sposób, że towar, odpowiadający opisowi zawartemu w podpozycji 8528 71 13, za pomocą którego można odbierać, dekodować i przetwarzać sygnał telewizyjny transmitowany strumieniowo na żywo przez internet (Live TV), zaś nie można zaś za jego pomocą odbierać, dekodować i przetwarzać sygnału telewizyjnego transmitowanego za pomocą fal radiowych, przewodów czy też drogą satelitarną, należy zaklasyfikować do podpozycji 8528 71 13, czy też do podpozycji 8528 71 90, czy też do jeszcze innej podpozycji taryfowej?

      (1)  Dz.U. 2006 L 301, s. 1.

      (2)  Dz.U. 1987 L 256, s. 1.


title: Sprawa T-658/17: Skarga wniesiona w dniu 21 września 2017 r. – Stichting Against Child Trafficking / OLAF

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/48

         Skarga wniesiona w dniu 21 września 2017 r. – Stichting Against Child Trafficking / OLAF
   (Sprawa T-658/17)
   (2017/C 402/64)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Stichting Against Child Trafficking (Nijmegen, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat E. Agstner)

      Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych z dnia 3 sierpnia 2017 r. w sprawie OC/2017/0451 o odmowie wszczęcia dochodzenia administracyjnego;

               —

               nakazanie OLAF-owi wszczęcie dochodzenia administracyjnego oraz w zależności od jego wyników przekazanie sprawy krajowym organom ścigania w celu przeprowadzenia postępowania karnego lub instytucjom europejskim w celu przeprowadzenia postępowania administracyjnego;

               —

               obciążenie OLAF-u kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia przez OLAF prawa Unii oraz popełnienia oczywistego błędu w ocenie

                           —

                           zaskarżona decyzja jest niezgodna z podstawowymi wartościami Unii Europejskiej, dorobkiem wspólnotowym oraz Konwencją Organizacji Narodów Zjednoczonych o prawach dziecka, a także oparta jest na oczywiście błędnej interpretacji dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący zaniechania oraz odmowy wszczęcia dochodzenia

                           —

                           OLAF ignoruje związek między wcześniejszymi i obecnymi skutkami przekazywania funduszy unijnych na organizacje i polityki sprzeczne z prawem i wartościami Unii

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący prawa do bycia wysłuchanym

                           —

                           wskutek odmowy przesłuchania świadków oraz spotkania się ze stroną skarżącą OLAF w sposób oczywisty nie wykazał zainteresowania w ustaleniu prawdy

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący uchybień proceduralnych

                           —

                           ze spotkania z dnia 10 września 2014 r., na którym strona skarżąca i dwóch urzędników Komisji Europejskiego złożyło oświadczenia oraz przedstawiło dowody, nie został sporządzony transkrypt.


title: Sprawa C-557/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 22 września 2017 r. – Y.Z. i in. / Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 22 września 2017 r. – Y.Z. i in. / Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
   (Sprawa C-557/17)
   (2017/C 402/20)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca/powodowa/wnosząca odwołanie: Y.Z., Z.Z., Y.Y.

      Strona przeciwna: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 16 ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie cofnięciu udzielonego w ramach łączenia rodzin dokumentu pobytowego, jeżeli u podstawy jego wydania leżały oszukańcze dane, podczas gdy członek rodziny nie był świadomy takiego charakteru owych danych?

               2)

               Czy art. 9 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (2) należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie cofnięciu statusu rezydenta długoterminowego, jeżeli u podstawy nadania tego statusu leżały oszukańcze dane, podczas gdy członek rodziny nie był świadomy takiego charakteru owych danych?

      (1)  Dz.U. L 251, s. 12 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 6, s. 224.

      (2)  Dz.U. 2004 L 16, s. 44 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 6 s. 272.


title: Sprawa T-520/17: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2017 r. – Gestvalor 2040 i in. / SRB

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/39

         Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2017 r. – Gestvalor 2040 i in. / SRB
   (Sprawa T-520/17)
   (2017/C 402/52)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Gestvalor 2040 SL (Madryt, Hiszpania) i 596 innych skarżących (przedstawiciel: adwokat P. Rúa Sobrino)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o uznanie skargi o stwierdzenie nieważności „skierowanej do Funduszu na rzecz Uporządkowanej Restrukturyzacji Banków (FROB) decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji podjętej na sesji wykonawczej z dnia 7 czerwca 2017 r. w odniesieniu do przyjęcia planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banco Popular Español S.A., osoby prawnej nr 80H66LPTVDLM0P28XF25, (SRB/EES/2017/08)” za złożoną; i po przeprowadzeniu właściwego postępowania:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               uznanie art. 18 i 29 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 za niezgodne z prawem i za niemające zastosowania;

               —

               obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/ Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sánchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa T-318/16: Wyrok Sądu z dnia 12 października 2017 r. – Moravia Consulting / EUIPO – Citizen Systems Europe (SDC-444S) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SDC-444S — Niezarejestrowany wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SDC-444S — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Dowody wykazujące treść prawa krajowego — Zasada 19 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 7 ust. 2 lit. d) rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/1430] — Przedstawienie dowodów po raz pierwszy przed izbą odwoławczą — Uznanie przysługujące izbie odwoławczej — Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 95 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/28

         Wyrok Sądu z dnia 12 października 2017 r. – Moravia Consulting / EUIPO – Citizen Systems Europe (SDC-444S)
   (Sprawa T-318/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SDC-444S - Niezarejestrowany wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SDC-444S - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Dowody wykazujące treść prawa krajowego - Zasada 19 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 7 ust. 2 lit. d) rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/1430] - Przedstawienie dowodów po raz pierwszy przed izbą odwoławczą - Uznanie przysługujące izbie odwoławczej - Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 95 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2017/C 402/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Moravia Consulting spol. s r. o. (Brno, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat M. Kyjovský)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Citizen Systems Europe GmbH (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. von Donat, J. Lipinsky, J. Hagenberg, T. Hollerbach i C. Nitschke)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 kwietnia 2016 r. (sprawa R 1573/2015-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Moravia Consulting a Citizen Systems Europe.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Moravia Consulting spol. s r. o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 287 z 8.8.2016.


title: Sprawa T-665/17: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2017 r. – China Construction Bank / EUIPO – Groupement des cartes bancaires (CCB)

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/49

         Skarga wniesiona w dniu 27 września 2017 r. – China Construction Bank / EUIPO – Groupement des cartes bancaires (CCB)
   (Sprawa T-665/17)
   (2017/C 402/65)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: China Construction Bank Corp. (Pekin, Chiny) (przedstawiciele: A. Carboni, J. Gibbs, Solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Groupement des cartes bancaires (Paryż, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „CCB” – zgłoszenie nr 13 359 609

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie R 2265/2016-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 13 359 609 do EUIPO w celu dokonania rejestracji; oraz

               —

               obciążenie EUIPO oraz ewentualnych interwenientów ich kosztami własnymi oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą w niniejszym postępowaniu, a także kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Pierwszą Izbą Odwoławczą w sprawie R 2265/2016-1 oraz w postępowaniu w sprawie sprzeciwu B 2 524 422 przed Wydziałem Sprzeciwów.

      Podniesione zarzuty

               —

               naruszenie art. 75 rozporządzenia w sprawie unijnego znaku towarowego ze względu na uzasadnienie decyzji w oparciu o przyczyny i dowody, co do których strona skarżąca nie miała możliwości przedstawiania swojego stanowiska;

               —

               naruszenie art. 76 ust. 1 rozporządzenia w sprawie unijnego znaku towarowego ze względu na uwzględnienie stanu faktycznego, dowodów i argumentów nieprzedstawionych przez żadną ze stron oraz dowodów, które nie zostały złożone w sprawie;

               —

               naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie unijnego znaku towarowego w wyniku popełnienia wspomnianych wyżej naruszeń oraz nieprawidłowego zastosowania wskazówek Trybunału dotyczących oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-382/16: Wyrok Sądu z dnia 10 października 2017 r. – Asna / EUIPO – Wings Software (ASNA WINGS) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ASNA WINGS — Wcześniejszy słowny znak towarowy Beneluksu WINGS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2017/1001 — Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem}

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/28

         Wyrok Sądu z dnia 10 października 2017 r. – Asna / EUIPO – Wings Software (ASNA WINGS)
   (Sprawa T-382/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ASNA WINGS - Wcześniejszy słowny znak towarowy Beneluksu WINGS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2017/1001 - Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem})
   (2017/C 402/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Asna, Inc. (San Antonio, Teksas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci J.B. Devaureix i J. Erdozain López)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Wings Software BVBA (Heist-Op-den-Berg, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci C. Dekoninck i J. Bussé)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 kwietnia 2016 r. (sprawa R 436/2015-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Wings Software a Asna.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Asna, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 335 z 12.9.2016.


title: Sprawa T-553/17: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2017 r. – Cambra Abaurrea / Parlament i in.

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/39

         Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2017 r. – Cambra Abaurrea / Parlament i in.
   (Sprawa T-553/17)
   (2017/C 402/53)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Agustín Cambra Abaurrea (Marcilla, Hiszpania) (przedstawiciel: A. Mayayo Martínez, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga do Sądu Unii Europejskiej o stwierdzenie nieważności wobec wykonania decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, która to decyzja wykonawcza spowodowała bardzo poważne lub niemożliwe do naprawienia szkody w majątku dawnych, prawowitych akcjonariuszy i wierzycieli Banco Popular, została wniesiona w terminie i z zachowaniem wymogów formalnych i wydanie we właściwym czasie orzeczenia, w którym Sąd stwierdzi nieważność wspomnianej decyzji;

               —

               posiłkowo, orzeczenie natychmiastowego zawieszenia realizowanego przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji i przez FROB [Fondo de reestructuración ordenada bancaria (Fundusz na rzecz Uporządkowanej Restrukturyzacji Banków)] wykonania, ponieważ jego ważność i wejście w życie powodują niemożliwe lub trudne do naprawienia szkody w majątku akcjonariuszy Banco Popular, którzy utracili ten status.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/ Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sánchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa T-386/16: Wyrok Sądu z dnia 6 października 2017 r. – Falegnameria Universo dei F.lli Priarollo / EUIPO – Zanini Porte (silente PORTE & PORTE) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy silente PORTE & PORTE — Rzeczywiste używanie — Miejsce używania — Charakter używania — Używanie przez osoby trzecie — Stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku — Prawo do obrony — Artykuły 75 i 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/29

         Wyrok Sądu z dnia 6 października 2017 r. – Falegnameria Universo dei F.lli Priarollo / EUIPO – Zanini Porte (silente PORTE & PORTE)
   (Sprawa T-386/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy silente PORTE & PORTE - Rzeczywiste używanie - Miejsce używania - Charakter używania - Używanie przez osoby trzecie - Stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku - Prawo do obrony - Artykuły 75 i 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 402/37)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Falegnameria Universo dei F.lli Priarollo Snc (Caerano di San Marco, Włochy) (przedstawiciel: adwokat B. Osti)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Di Natale i L. Rampini, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Zanini Porte SpA (Bosco Chiesanuova, Włochy) (przedstawiciele: adwokat A. Rizzoli)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 kwietnia 2016 r. (sprawa R 240/2015-1) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku pomiędzy Zanini Porte a Falegnameria Universo dei F.lli Priarollo.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Falegnameria Universo dei F.lli Priarollo Snc zostaje obciążona kosztami postepowania.

      (1)  Dz.U. C 383 z 17.10.2016.


title: Sprawa C-164/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) – Zjednoczone Królestwo) – Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs / Mercedes-Benz Financial Services UK Ltd [Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 14 ust. 2 lit. b) — Dostawa towarów — Pojazdy samochodowe — Umowa leasingu finansowego z opcją wykupu]

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) – Zjednoczone Królestwo) – Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs / Mercedes-Benz Financial Services UK Ltd
   (Sprawa C-164/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 14 ust. 2 lit. b) - Dostawa towarów - Pojazdy samochodowe - Umowa leasingu finansowego z opcją wykupu])
   (2017/C 402/05)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Strona pozwana: Mercedes-Benz Financial Services UK Ltd

      Sentencja

   Wyrażenie „umow[a] najmu […], która zawiera klauzulę o przeniesieniu własności w następstwie normalnych zdarzeń nie później niż z chwilą zapłaty ostatniej raty”, użyte w art. 14 ust. 2 lit. b) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, należy interpretować w ten sposób, że znajduje ono zastosowanie do umowy wzorcowej najmu z opcją wykupu, jeżeli z warunków finansowych umowy można wywnioskować, że skorzystanie z opcji jawi się jako jedyny gospodarczo racjonalny wybór, którego leasingobiorca może dokonać w odpowiednim czasie, jeżeli umowa została do końca wykonana, czego zbadanie należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 191 z 30.5.2016.


title: Sprawa C-567/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 26 września 2017 r. – „Bene Factum” UAB / Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 26 września 2017 r. – „Bene Factum” UAB / Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos
   (Sprawa C-567/17)
   (2017/C 402/21)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca środek odwoławczy:„Bene Factum” UAB

      Druga strona postępowania: Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 27 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do wszelkich produktów nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi zgodnie z ich zasadniczym (bezpośrednim) przeznaczeniem (użytkiem), niezależnie od tego, że niektóre osoby spożywają kosmetyki i środki higieny osobistej, takie jak te będące przedmiotem niniejszej sprawy, jako napoje alkoholowe w celu upojenia się?

               2)

               Czy na odpowiedź na pytanie pierwsze ma wpływ okoliczność, że podmiot, który przywoził sporne produkty z państwa członkowskiego, wiedział, iż produkty zawierające skażony alkohol etylowy, wytwarzane na jego zamówienie i dostarczane (sprzedawane) konsumentom końcowym na Litwie przez inne osoby, są spożywane przez niektóre osoby jako napoje alkoholowe, i w związku z tym podmiot ten wytwarzał i etykietował te produkty, biorąc tę okoliczność pod uwagę, w celu sprzedaży możliwie jak największej ich liczby?


title: Sprawa C-571/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 28 września 2017 r. – Openbaar Ministerie/Samet Ardic

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 28 września 2017 r. – Openbaar Ministerie/Samet Ardic
   (Sprawa C-571/17)
   (2017/C 402/22)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Amsterdam

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca Openbaar Ministerie

      Strona pozwana: Samet Ardic

      Pytania prejudycjalne

   Jeżeli osoba, której dotyczy wniosek o przekazanie, została prawomocnie uznana za winną w postępowaniu, które toczyło się z jej udziałem i została skazana na karę pozbawienia wolności, której wykonanie zostało warunkowo zawieszone, to czy późniejsze postępowanie, w którym sąd pod nieobecność osoby, której dotyczy wniosek o przekazanie, zarządza uchylenie tego zawieszenia z powodu nieprzestrzegania warunków i uchylania się od kontroli i dozoru kuratora, stanowi „rozprawę, w wyniku której wydano orzeczenie” w rozumieniu art. 4a decyzji ramowej 2002/584/WSiSW (1)?

      (1)  Decyzja ramowa Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 9, t.6, s. 34).


title: Sprawa T-672/17: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2017 r. – Mamas and Papas / EUIPO – Wall Budden (Osłony na łóżeczko)

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/50

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2017 r. – Mamas and Papas / EUIPO – Wall Budden (Osłony na łóżeczko)
   (Sprawa T-672/17)
   (2017/C 402/66)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mamas and Papas Ltd (Huddersfield, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: J. Reid, barrister, i B. Whitehead, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Jane Wall-Budden (Byfleet, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego wzoru: Jane Wall-Budden

      Sporny wzór: Wzór wspólnotowy przedstawiający osłonki na łóżeczko – wzór wspólnotowy nr 1230460–0001

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 lipca 2017 r. w sprawie R 208/2016-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               unieważnienie zarejestrowanego wzoru wspólnotowego nr 1230460–0001;

               —

               obciążenie właściciela spornego wzoru kosztami i opłatami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu o unieważnienie prawa do wzoru i w postępowaniu odwoławczym.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               Naruszenie art. 3 i 4 rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               Izba Odwoławcza błędnie nie nadała mniejszej wagi cechom niewidocznym podczas używania produktu;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa C-591/17: Skarga wniesiona w dniu 12 października 2017 r. – Republika Austrii / Republika Federalna Niemiec

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/18

         Skarga wniesiona w dniu 12 października 2017 r. – Republika Austrii / Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-591/17)
   (2017/C 402/23)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Austrii (przedstawiciel: G. Hesse, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

               —

               wprowadzając opłatę od samochodów osobowych poprzez Infrastrukturabgabengesetz (ustawę o opłatach infrastrukturalnych) z dnia 8 czerwca 2015 r. (BGBl. I s. 904), w brzmieniu wprowadzonym przez art. 1 ustawy z dnia 18 maja 2017 r. (BGBl. I s. 1218), oraz ustanawiając zwolnienie dla właścicieli pojazdów zarejestrowanych w Niemczech, wprowadzone do Kraftfahrzeugsteuergesetz (ustawy o podatku od pojazdów) w brzmieniu obwieszczenia z dnia 26 września 2002 r. (BGBl. I s. 3818) przez Zweites Verkehrsteueränderungsgesetz (drugą ustawę o zmianie podatku drogowego) z dnia 8 czerwca 2015 r. (BGBl. I s. 901) i ostatnio zmienioną Gesetz zur Änderung des Zweiten Verkehrsteueränderungsgesetzes (ustawą zmieniającą drugą ustawę o zmianie podatku drogowego) z dnia 6 czerwca 2017 r. (BGBl. I s. 1493), Republika Federalna Niemiec naruszyła art. 18, 34, 56 i 92 TFUE.

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   1.   Pośrednia dyskryminacja ze względu na przynależność państwową poprzez rekompensatę opłaty infrastrukturalnej za pośrednictwem zwolnienia dla właścicieli pojazdów dopuszczonych do ruchu w Niemczech

   Infrastrukturabgabegesetz zobowiązuje wszystkich użytkowników niemieckiej sieci autostrad do uiszczenia opłaty infrastrukturalnej, zróżnicowanej według klasy emisji spalin pojazdu. Użytkownicy dróg mający miejsce zamieszkania w Niemczech otrzymują jednak zwrot przynajmniej w tej samej wysokości poprzez zwolnienie ustanowione w Kraftfahrzeugsteuergesetz. Czasowy i materialny związek opłaty infrastrukturalnej i kwoty zwolnienia pojazdów w (przynajmniej) takiej samej wysokości prowadzi do tego, że faktycznie tylko zagraniczni użytkownicy dróg zostaną obciążeni opłatą infrastrukturalną.
   Republika Austrii jest zdania, że te dwa środki ze względu na ich czasową i materialną nierozerwalność powinny zostać ocenione łącznie z punktu widzenia prawa Unii. Uregulowanie prowadzi do pośredniej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, która na podstawie art. 18 TFUE wymaga uzasadnienia. Zdaniem Republiki Austrii brak jest takiego uzasadnienia dyskryminacji zagranicznych kierowców. Uregulowanie to narusza zatem art. 18 TFUE.
   2.   Pośrednia dyskryminacja ze względu na przynależność państwową poprzez ukształtowanie opłaty infrastrukturalnej

   Nierówne traktowanie krajowych i zagranicznych użytkowników dróg polega także na tym, że nadzorowanie obowiązku zapłaty oraz sankcje za brak uiszczenia lub nieprawidłowe uiszczenie opłaty infrastrukturalnej przeważnie znajdują zastosowanie wobec kierowców zagranicznych, ponieważ kierowcy niemieccy automatycznie zostają zobowiązani do uiszczenia opłaty infrastrukturalnej.
   3.   Naruszenie art. 34 i 56 TFUE

   Zdaniem Republiki Austrii ma ponadto miejsce naruszenie swobody przepływu towarów i usług, w zakresie w jakim uregulowanie ma wpływ na transgraniczne dostawy towarów małymi pojazdami o masie całkowitej poniżej 3,5 t, podlegającymi opłacie infrastrukturalnej, oraz na świadczenie usług przez nierezydentów lub świadczenie usług na rzecz nierezydentów. Oprócz wykazanej już dyskryminacji należy je zatem zakwalifikować jako niedopuszczalne ograniczenie wskazanych swobód podstawowych, którego nie można uzasadnić.
   4.   Naruszenie art. 92 TFUE

   Wreszcie uregulowanie to narusza art. 92 TFUE, w zakresie w jakim obejmuje komercyjne przewozy autobusowe lub towarowe pojazdami o masie całkowitej poniżej 3,5 t. Artykuł 92 TFUE nie przewiduje możliwości uzasadnienia, a zatem już istnienie dyskryminacji na podstawie art. 92 TFUE prowadzi do sprzeczności uregulowania z prawem Unii.


title: Sprawa T-585/17: Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2017 r. – Alonso Goñi i in. / SRB

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/40

         Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2017 r. – Alonso Goñi i in. / SRB
   (Sprawa T-585/17)
   (2017/C 402/54)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Pablo Alonso Goñi (Legutio, Hiszpania), Xabier Alonso Vicinay (Legutio), Leire Alonso Vicinay (Legutio) (przedstawiciel: adwokat R. García-Bragado Acín)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji SRB/EES/2017/08 z dnia 7 czerwca [2017 r.] w sprawie przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banco Popular Español S.A. za złożoną oraz anulowanie wyceny, na której decyzja ta jest oparta; i, po dokonaniu ustaleń w tym zakresie, uznanie skargi za dopuszczalną i przeprowadzenie postępowania przewidzianego w art. 120 i nast. regulaminu postępowania przed Trybunałem;

               —

               zważywszy na praktyczną niemożliwość cofnięcia wykonania wspomnianej decyzji, stwierdzenie obowiązku SRB naprawienia szkód wyrządzonych skarżącym w wysokości kwoty ich inwestycji lub kwoty, która zostanie określona w ramach wykonania wyroku;

               —

               obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/ Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sánchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa T-572/16: Wyrok Sądu z dnia 13 października 2017 r. – Brouillard / Komisja (Służba publiczna — Zatrudnienie — Ogłoszenie o konkursie — Konkurs otwarty EPSO/AD/306/15 — Prawnicy-lingwiści języka francuskiego w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej — Zgłoszenie online — Preselekcja na podstawie świadectw kwalifikacji — Wymagane dyplomy — Poziom wykształcenia odpowiadający pełnemu kształceniu prawniczemu ukończonemu w belgijskiej, francuskiej czy luksemburskiej placówce szkolnictwa wyższego — Dyplom master 2 prawa, ekonomii, zarządzania, kierunek prawo prywatne, specjalność prawnik-lingwista — Wydanie w następstwie „zatwierdzenia nabycia doświadczenia” — Niedopuszczenie do udziału w egzaminach konkursowych — Skarga o stwierdzenie nieważności — Treść skargi — Niedopuszczalność — Kwalifikacje zawodowe — Wymóg pełnego wykształcenia prawniczego — Uznawanie dyplomów)

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/30

         Wyrok Sądu z dnia 13 października 2017 r. – Brouillard / Komisja
   (Sprawa T-572/16) (1)

   ((Służba publiczna - Zatrudnienie - Ogłoszenie o konkursie - Konkurs otwarty EPSO/AD/306/15 - Prawnicy-lingwiści języka francuskiego w Trybunale Sprawiedliwości Unii Europejskiej - Zgłoszenie online - Preselekcja na podstawie świadectw kwalifikacji - Wymagane dyplomy - Poziom wykształcenia odpowiadający pełnemu kształceniu prawniczemu ukończonemu w belgijskiej, francuskiej czy luksemburskiej placówce szkolnictwa wyższego - Dyplom master 2 prawa, ekonomii, zarządzania, kierunek prawo prywatne, specjalność prawnik-lingwista - Wydanie w następstwie „zatwierdzenia nabycia doświadczenia” - Niedopuszczenie do udziału w egzaminach konkursowych - Skarga o stwierdzenie nieważności - Treść skargi - Niedopuszczalność - Kwalifikacje zawodowe - Wymóg pełnego wykształcenia prawniczego - Uznawanie dyplomów))
   (2017/C 402/39)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Alain Laurent Brouillard (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci, początkowo P. Vande Casteele, następnie H. Brouillard)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO), doręczonej skarżącemu pocztą elektroniczną w dniu 24 września 2015 r., o niedopuszczeniu go do dalszego etapu „konkursu otwartego EPSO/AD/306/15 na podstawie świadectw kwalifikacji i egzaminów”, prowadzonego w celu sporządzenia listy rezerwy kadrowej, w szczególności, „prawników–lingwistów (AD 7) języka francuskiego (FR)” Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz, po drugie, decyzji o selekcji i powołaniu, podjętych w ramach tego konkursu.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO), doręczonej Alainowi Laurentowi Brouillardowi pocztą elektroniczną w dniu 24 września 2015 r., o niedopuszczeniu go do dalszego etapu „konkursu otwartego EPSO/AD/306/15 na podstawie świadectw kwalifikacji i egzaminów”, prowadzonego w celu sporządzenia listy rezerwy kadrowej, w szczególności, „prawników–lingwistów (AD 7) języka francuskiego (FR)” Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               A.L. Brouillard i Komisja Europejska pokrywają własne koszty, w tym koszty postępowania w przedmiocie środków tymczasowych w sprawie zakończonej postanowieniem z dnia 20 stycznia 2016 r., Brouillard/Komisja (F-148/15 R).

      (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-148/15, przekazana do sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa C-347/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 sierpnia 2017 r. – Komisja Europejska / Republika Austrii

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/19

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 sierpnia 2017 r. – Komisja Europejska / Republika Austrii
   (Sprawa C-347/15) (1)

   (2017/C 402/24)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015.


title: Sprawa T-596/17: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2017 r. – Balti Gaas / Komisja

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/41

         Skarga wniesiona w dniu 4 września 2017 r. – Balti Gaas / Komisja
   (Sprawa T-596/17)
   (2017/C 402/55)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Balti Gaas OÜ (Talin, Estonia) (przedstawiciele: adwokaci E. Tamm i L. Naaber-Kivisoo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               połączenie niniejszej sprawy ze sprawą T-236/17;

               —

               stwierdzenie, na podstawie art. 265 akapit trzeci TFEU, że Komisja uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy prawa Unii, nie wydając uzasadnionej decyzji dotyczącej wniosku skarżącej o finansowanie i nakazanie Komisji dokonania dogłębnej oceny wniosku skarżącej o finansowanie, wydanie uzasadnionej decyzji i doręczenie skarżącej tej decyzji;

               —

               ewentualnie, na wypadek gdyby Sąd uznał, że przesłanki bezczynności nie są spełnione, skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie wyboru i przyznawania dotacji na działania przyczyniające się do realizacji projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania w ramach instrumentu „Łącząc Europę” w zakresie transeuropejskiej infrastruktury energetycznej (C(2017) 1593 final); oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

               1.

               W ramach zarzutu pierwszego skarżąca twierdzi, że w decyzji wykonawczej Komisji z dnia 14 marca 2017 r. w sprawie wyboru i przyznawania dotacji na działania przyczyniające się do realizacji projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania w ramach instrumentu „Łącząc Europę” w zakresie transeuropejskiej infrastruktury energetycznej [C(2017) 1593 final] wskazano jedynie skarżących otrzymujących finansowanie, podczas gdy Komisja nie wydała uzasadnionej decyzji dotyczącej wniosku skarżącej o finansowanie.

               2.

               W ramach zarzutu drugiego skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne i nie przedstawiła uzasadnienia decyzji.

               3.

               W ramach zarzutu trzeciego skarżąca twierdzi, że Agencja Wykonawcza ds. Innowacyjności i Sieci (INEA)/Komisja przekroczyły swe uprawnienia. INEA/Komisja odmówiły finansowania na podstawie argumentacji, że terminal LNG Paldiski nie jest już konieczny dla bezpieczeństwa dostaw gazu ziemnego regionu Morza Bałtyckiego. Skarżąca uważa, że to twierdzenie skutkuje istotną zmianą wykazu projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania (PWZ) (rozporządzenie (UE) nr 347/2013 i rozporządzenie (EU) nr 2016/89). Taka zmiana wymaga zaś przyjęcia przez Komisję rozporządzenia delegowanego i nie może zostać dokonana w drodze pisma skierowanego do skarżącej.

               4.

               W ramach zarzutu czwartego skarżąca twierdzi, że INEA/Komisja naruszyła istotny wymóg proceduralny ze względu na brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji – INEA/Komisja nie uzasadniła w wystarczający sposób okoliczności, że skarżąca nie otrzymała co najmniej 3 punktów we wszystkich kategoriach, a uzasadnienie przedstawione przez INEA/Komisja było oparte na błędnym rozumieniu okoliczności faktycznych.


title: Sprawa T-676/17: Skarga wniesiona w dniu 2 października 2017 r. – UN/Komisja

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/51

         Skarga wniesiona w dniu 2 października 2017 r. – UN/Komisja
   (Sprawa T-676/17)
   (2017/C 402/67)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: UN (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności oceny strony skarżącej za 2015 r., zgodnie ze sprawozdaniem z oceny nr 260603 w wersji ostatecznej z dnia 1 grudnia 2015 r. (decyzja o ocenie została sporządzona po raz ostatni w dniu 21 czerwca 2016 r. po oddaleniu zażalenia strony skarżącej)

               —

               zasądzenie od Komisji odpowiedniej kwoty, której wysokość zależy od uznania Sądu celem naprawienia szkody niematerialnej poniesionej przez stronę skarżącą i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: oczywisty błąd w ocenie Komisji oparty częściowo na nieprawdziwych faktach, naruszeniach należytej staranności i zasadzie dobrej administracji (art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej).

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie przez Komisję obowiązku zachowania należytej staranności i zasady dobrej administracji (art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej).


title: Sprawa T-617/17: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2017 r. – Vialto Consulting / Komisja

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/42

         Skarga wniesiona w dniu 7 września 2017 r. – Vialto Consulting / Komisja
   (Sprawa T-617/17)
   (2017/C 402/56)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Vialto Consulting Kft. (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie od Komisji zapłaty na rzecz strony skarżącej kwoty 190 951,93 EUR z tytułu wyrządzonej jej rzeczywistej szkody oraz kwoty 129 992,63 EUR tytułem utraconych korzyści wraz z odsetkami za zwłokę od momentu wydania wyroku w niniejszej sprawie do momentu całkowitej zapłaty;

               —

               zasądzenie od Komisji zapłaty na rzecz strony skarżącej kwoty 150 000 EUR tytułem odszkodowania za szkodę wyrządzoną jej reputacji zawodowej wraz z odsetkami za zwłokę od momentu wydania wyroku w niniejszej sprawie do momentu całkowitej zapłaty, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze spółka akcyjna pod firmą „Vialto Consulting Korlátolt Felelősségű Társaság” (zwana dalej „spółką Vialto”) wnosi do Sądu Unii Europejskiej na podstawie art. 340 akapit drugi TFUE w związku z art. 268 TFUE o naprawienie szkód poniesionych wskutek bezprawnego zachowania Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (zwanego dalej „OLAF-em”) i innych służb Komisji Europejskiej (zwanej dalej „Komisją”) w ramach wykonywania finansowanej przez Unię Europejską umowy o świadczenie usług nr TR2010/0311.01–02/001 zawartej między Centralną Jednostką Finansująco-Kontraktującą (zwaną dalej „CFCU”) Republiki Turcji a konsorcjum przedsiębiorstw, do którego należała spółka Vialto.
   W szczególności strona skarżąca podnosi, że Komisja – bądź za pośrednictwem OLAF-u, bądź za pośrednictwem innych służb Komisji – wyrządziła spółce Vialto następujące szkody: (a) szkodę majątkową w wysokości 190 951,93 EUR stanowiącą rzeczywistą szkodę; (b) szkodę majątkową w wysokości 129 992,63 EUR stanowiącą utracone korzyści oraz (c) szkodę niemajątkową w wysokości 150 000 EUR z powodu naruszenia jej reputacji zawodowej.
   Spółka Vialto utrzymuje, że poniosła wymienione wyżej szkody wskutek działań lub zaniechań Komisji w trakcie kontroli na miejscu przeprowadzonej przez OLAF w spółce Vialto lub po tej kontroli. Spółka Vialto utrzymuje ponadto, że Komisja naruszyła następujące reguły, które przyznają jednostkom prawa:

               —

               art. 7 ust. 1 rozporządzenia 2185/1996 w związku z przeprowadzeniem kontroli przez OLAF, a w szczególności w związku z przyznanymi temu urzędowi kompetencjami ograniczonymi do kontroli;

               —

               zasadę dobrej administracji, zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasadę proporcjonalności w związku z kontrolą przeprowadzoną przez OLAF;

               —

               prawo do bycia wysłuchanym w związku z działaniami Dyrekcji Generalnej Komisji ds. Polityki Sąsiedztwa i Negocjacji w sprawie Rozszerzenia po przeprowadzeniu kontroli przez OLAF.


title: Sprawa T-681/17: Skarga wniesiona w dniu 2 października 2017 r. – Khadi and Village Industries Commission / EUIPO – BNP Best Natural Products (Khadi)

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/52

         Skarga wniesiona w dniu 2 października 2017 r. – Khadi and Village Industries Commission / EUIPO – BNP Best Natural Products (Khadi)
   (Sprawa T-681/17)
   (2017/C 402/68)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Khadi and Village Industries Commission (Bombaj, Indie) (przedstawiciele: J. Guise, N. Rose i V. Ellis, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: BNP Best Natural Products GmbH (Monachium, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: BNP Best Natural Products GmbH

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Khadi” – zgłoszenie nr 10 479 954

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 czerwca 2017 r. w sprawie R 2083/2016-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz unieważnienie prawa do spornego unijnego znaku towarowego;

               —

               zasądzenie zwrotu kosztów na rzecz strony skarżącej.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Izba Odwoławcza przeinaczyła dowody;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. g) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. i) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-656/16: Wyrok Sądu z dnia 3 października 2017 r. – PM / ECHA (REACH — Opłata należna za rejestrację substancji — Ulga przyznana MŚP — Określenie rozmiaru przedsiębiorstwa — Weryfikacja przez ECHA oświadczenia przedsiębiorstwa — Żądanie dowodów wykazujących status MŚP — Decyzja nakładająca opłatę administracyjną)

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/31

         Wyrok Sądu z dnia 3 października 2017 r. – PM / ECHA
   (Sprawa T-656/16) (1)

   ((REACH - Opłata należna za rejestrację substancji - Ulga przyznana MŚP - Określenie rozmiaru przedsiębiorstwa - Weryfikacja przez ECHA oświadczenia przedsiębiorstwa - Żądanie dowodów wykazujących status MŚP - Decyzja nakładająca opłatę administracyjną))
   (2017/C 402/40)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: PM (przedstawiciel: adwokat C. Zambrano Almero)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: początkowo E. Maurage, J.-P. Trnka i M. Heikkilä, następnie J.-P. Trnka i M. Heikkilä, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata C. Garcię Molyneux)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji ECHA SME(2016) 3198 z dnia 12 lipca 2016 r. stwierdzającej, że skarżąca nie przedstawiła dowodów niezbędnych do skorzystania z obniżki opłaty przewidzianej dla średnich przedsiębiorstw, i nakładającej na nią opłatę administracyjną.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               PM pokrywa oprócz własnych kosztów koszty poniesione przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA).

      (1)  Dz.U. C 402 z 31.10.2016.


title: Sprawa T-620/17: Skarga wniesiona w dniu 8 września 2017 r. – Teollisuuden Voima / Komisja

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/43

         Skarga wniesiona w dniu 8 września 2017 r. – Teollisuuden Voima / Komisja
   (Sprawa T-620/17)
   (2017/C 402/57)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Teollisuuden Voima Oyj (Eurajoki, Finlandia) (przedstawiciele: M. Powell, Solicitor, adwokaci: Y. Utzschneider, K. Struckmann i G. Forwood)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (EU) 2017/1021 z dnia 10 stycznia 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.44727 2016/C (ex 2016/N), którą Francja zamierza wdrożyć na rzecz grupy Areva (1);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący okoliczności, że Komisja nie uzasadniła w wystarczający sposób decyzji wbrew art. 296 TFUE z powodu nadmiernie lapidarnej redakcji opublikowanej wersji zaskarżonej decyzji, która nie pozwala stronie skarżącej zapoznać się z uzasadnieniem tej decyzji, a Trybunałowi dokonać kontroli.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistych błędów w ocenie w odniesieniu do przywrócenia długoterminowej rentowności grupy Areva.

                           —

                           Strona skarżąca powołuje się w tym względzie na Wytyczne Komisji dotyczące pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw niefinansowych znajdujących się w trudnej sytuacji, w których to wytycznych wymaga się, by plan restrukturyzacji przywrócił długoterminową rentowność beneficjenta w rozsądnych ramach czasowych i na podstawie realistycznych założeń (2).

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący oczywistych błędów w ocenie zaproponowanych środków mających na celu ograniczenie zakłóceń konkurencji na głównym rynku, na którym grupa Areva będzie prowadzić działalność po restrukturyzacji.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący błędu w ocenie poprzez uzależnienie zatwierdzenia pomocy państwa od nieodpowiednich i niewystarczających warunków.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący oczywistego błędu z powodu uznania pomocy państwa za zgodną z rynkiem wewnętrznym, mimo że proponowany plan restrukturyzacji nie daje wystarczających gwarancji, że Areva będzie w stanie wykonać projekt OL3 w pożądanym terminie, co narusza tym samym niektóre inne cele traktatu UE, które powinny były zostać uwzględnione podczas badania zgodności pomocy państwa z rynkiem wewnętrznym.

      (1)  Dz.U. 2017, L 155, s. 23.

      (2)  Dz.U. 2014, C 249, s. 1, pkt 47.