title: Sprawa T-279/18: Postanowienie Sądu z dnia 17 października 2019 r. – Alliance Pharmaceuticals/EUIPO – AxiCorp (AXICORP ALLIANCE) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Słowny znak towarowy AXICORP ALLIANCE – Wcześniejsze słowne i graficzne znaki towarowe Unii Europejskiej ALLIANCE – Względne podstawy odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Dowód rzeczywistego używania wcześniejszych znaków towarowych – Artykuł 47 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 – Interpretacja opisu towarów zawartych w wykazie alfabetycznym towarzyszącym klasyfikacji nicejskiej)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/40

      Postanowienie Sądu z dnia 17 października 2019 r. – Alliance Pharmaceuticals/EUIPO – AxiCorp (AXICORP ALLIANCE)
      (Sprawa T-279/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy AXICORP ALLIANCE - Wcześniejsze słowne i graficzne znaki towarowe Unii Europejskiej ALLIANCE - Względne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Dowód rzeczywistego używania wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 47 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001 - Interpretacja opisu towarów zawartych w wykazie alfabetycznym towarzyszącym klasyfikacji nicejskiej)
      (2019/C 432/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Alliance Pharmaceuticals Ltd (Chippenham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: M. Edenborough, QC)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: AxiCorp GmbH (Friedrichsdorf, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 lutego 2018 r. (sprawa R 1473/2017-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Alliance Pharmaceuticals a AxiCorp.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 7 lutego 2018 r. (sprawa R 1473/2017-5), dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Alliance Pharmaceuticals Ltd a AxiCorp GmbH w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza oddaliła wniesione do niej odwołanie w odniesieniu do podstaw sprzeciwu, o których mowa w art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001.

                  2)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                     EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania, w tym niezbędnymi kosztami poniesionymi przez Alliance Pharmaceuticals do celów postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

         (1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.


title: Sprawy połączone C-469/18 i C-470/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 października 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Hof van Cassatie - Belgia) – IN (C-469/18), JM (C-470/18)/Belgische Staat (Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek dochodowy od osób fizycznych – Niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/11

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 października 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Hof van Cassatie - Belgia) – IN (C-469/18), JM (C-470/18)/Belgische Staat
      (Sprawy połączone C-469/18 i C-470/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek dochodowy od osób fizycznych - Niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
      (2019/C 432/12)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hof van Cassatie

         Strony w postępowaniach głównych

         Strony skarżące: IN (C-469/18), JM (C-470/18)

         Strona przeciwna: Belgische Staat

         Sentencja

      Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Hof van Cassatie (sąd kasacyjny, Belgia) postanowieniami z dnia 28 czerwca 2018 r. są niedopuszczalne.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa T-310/18: Wyrok Sądu z dnia 24 października 2019 r. – EPSU i Goudriaan/Komisja (Polityka społeczna – Dialog między partnerami społecznymi na poziomie Unii – Umowa zatytułowana „Ogólne ramy informowania urzędników i pracowników rządowej administracji centralnej oraz przeprowadzania z nimi konsultacji” – Wspólne żądanie stron-sygnatariuszy w zakresie wykonania tej umowy na poziomie Unii – Odmowa Komisji przedłożenia Radzie wniosku dotyczącego decyzji – Skarga o stwierdzenie nieważności – Akt podlegający zaskarżeniu – Dopuszczalność – Zakres uznania, jakim dysponuje Komisja – Autonomia partnerów społecznych – Zasada pomocniczości – Proporcjonalność)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/41

      Wyrok Sądu z dnia 24 października 2019 r. – EPSU i Goudriaan/Komisja
      (Sprawa T-310/18) (1)

      (Polityka społeczna - Dialog między partnerami społecznymi na poziomie Unii - Umowa zatytułowana „Ogólne ramy informowania urzędników i pracowników rządowej administracji centralnej oraz przeprowadzania z nimi konsultacji” - Wspólne żądanie stron-sygnatariuszy w zakresie wykonania tej umowy na poziomie Unii - Odmowa Komisji przedłożenia Radzie wniosku dotyczącego decyzji - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt podlegający zaskarżeniu - Dopuszczalność - Zakres uznania, jakim dysponuje Komisja - Autonomia partnerów społecznych - Zasada pomocniczości - Proporcjonalność)
      (2019/C 432/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: European Federation of Public Service Unions (EPSU) (Bruksela, Belgia) i Jan Willem Goudriaan (Bruksela) (przedstawiciele: R. Arthur, solicitor, R. Palmer i K. Apps, barristers)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Martínez del Peral, M. van Beek i M. Kellerbauer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji odmownej Komisji z dnia 5 marca 2018 r. w przedmiocie przedłożenia Radzie Unii Europejskiej wniosku dotyczącego decyzji w sprawie wykonania umowy zatytułowanej „Ogólne ramy informowania urzędników i pracowników rządowej administracji centralnej oraz przeprowadzania z nimi konsultacji”, podpisanej w dniu 21 grudnia 2015 r. przez Délégation syndicale de l’administration nationale et européenne (delegację związków zawodowych administracji krajowej i europejskiej) (DSANE) oraz Employeurs de l’administration publique européenne (europejskich pracodawców administracji publicznej) (EAPE).

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     European Federation of Public Service Unions (EPSU) i Jan Goudriaan z jednej strony oraz Komisja Europejska z drugiej strony pokryją własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 259 z 23.7.2018.


title: Sprawa T-684/18: Wyrok Sądu z dnia 16 października 2019 r. – ZV/Komisja (Służba publiczna – Urzędnicy – Zatrudnienie – Ogłoszenie o naborze – Zastępca mediatora w Komisji – Postępowanie – Ocena osiągnięć)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/51

      Wyrok Sądu z dnia 16 października 2019 r. – ZV/Komisja
      (Sprawa T-684/18) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Ogłoszenie o naborze - Zastępca mediatora w Komisji - Postępowanie - Ocena osiągnięć)
      (2019/C 432/59)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: ZV (przedstawiciel: adwokat J.N. Louis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Radu Bouyon, G. Berscheid i L. Vernier, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 8 lutego 2018 r. o powołaniu A na zastępcę rzecznika praw obywatelskich Komisji oraz pisma z dnia 12 lutego 2018 r., w którym Komisja poinformowała skarżącą o wyniku postępowania w sprawie naboru.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     ZV pokrywa, poza własnymi kosztami postępowania, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 35 z 28.1.2019.


title: Sprawa C-515/18: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 24 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sardegna - Włochy) – Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato/Regione autonoma della Sardegna (Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 – Usługi publiczne w zakresie transportu pasażerskiego – Transport kolejowy – Umowy o świadczenie usług publicznych – Bezpośrednie udzielenie zamówienia – Obowiązek uprzedniej publikacji ogłoszenia o bezpośrednim udzieleniu zamówienia – Zakres)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/12

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 24 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sardegna - Włochy) – Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato/Regione autonoma della Sardegna
      (Sprawa C-515/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 - Usługi publiczne w zakresie transportu pasażerskiego - Transport kolejowy - Umowy o świadczenie usług publicznych - Bezpośrednie udzielenie zamówienia - Obowiązek uprzedniej publikacji ogłoszenia o bezpośrednim udzieleniu zamówienia - Zakres)
      (2019/C 432/13)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per la Sardegna

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

         Strona pozwana: Regione autonoma della Sardegna

         przy udziale: Trenitalia SpA

         Sentencja

      Artykuł 7 ust. 2 i 4 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 należy interpretować w ten sposób, że właściwe organy krajowe, które zamierzają bezpośrednio udzielić zamówienia prowadzącego do zawarcia umowy o świadczenie usług publicznych w zakresie kolejowego transportu pasażerskiego, nie są zobowiązane ani do opublikowania lub też przekazania potencjalnie zainteresowanym podmiotom gospodarczym wszelkich informacji niezbędnych do umożliwienia im przygotowania wystarczająco szczegółowej oferty, która może być przedmiotem oceny porównawczej, ani do przeprowadzenia takiej oceny porównawczej wszystkich ofert ewentualnie otrzymanych po opublikowaniu tych informacji.

         (1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018.


title: Sprawa T-708/18: Wyrok Sądu z dnia 24 października 2019 r. – ZPC Flis/EUIPO – Aldi Einkauf (FLIS Happy Moreno choco) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego FLIS Happy Moreno choco – Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe MORENO – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Zastąpienie wykazu towarów objętych wcześniejszymi graficznymi krajowymi znakami towarowymi – Sprostowanie decyzji izby odwoławczej – Artykuł 102 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 – Podstawa prawna – Wcześniejsza praktyka decyzyjna – Pewność prawa – Uzasadnione oczekiwania)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/51

      Wyrok Sądu z dnia 24 października 2019 r. – ZPC Flis/EUIPO – Aldi Einkauf (FLIS Happy Moreno choco)
      (Sprawa T-708/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego FLIS Happy Moreno choco - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe MORENO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Zastąpienie wykazu towarów objętych wcześniejszymi graficznymi krajowymi znakami towarowymi - Sprostowanie decyzji izby odwoławczej - Artykuł 102 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 - Podstawa prawna - Wcześniejsza praktyka decyzyjna - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania)
      (2019/C 432/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ZPC Flis sp.j. (Radziejowice, Polska) (przedstawiciel: adwokat M. Kondrat)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: K. Kompari i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen i M. Minkner)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 września 2018 r. (sprawa R 2113/2017-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Aldi Einkauf a ZPC Flis.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 13 września 2018 r. (sprawa R 2113/2017-1) w zakresie, w jakim odmówiono w niej rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla następujących towarów: „substytuty kawy; herbata, kakao; wyroby z kakao; napoje na bazie czekolady; wszystkie wyżej wymienione towary również w postaci instant”, z wyjątkiem kakao, co się tyczy tych ostatnich towarów.

                  2)

                     Sprzeciw zostaje uwzględniony dla wszystkich towarów i usług objętych zgłoszeniem do rejestracji z wyjątkiem usług należących do klasy 35 i odpowiadających następującemu opisowi: „sprzedaż hurtowa i detaliczna foremek do ciastek; sprzedaż hurtowa i detaliczna foremek do ciastek za pośrednictwem Internetu”.

                  3)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  4)

                     Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 44 z 4.2.2019.


title: Sprawa T-734/19: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2019 r. – Junqueras i Vies/Parlament

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/68

      Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2019 r. – Junqueras i Vies/Parlament
      (Sprawa T-734/19)
      (2019/C 432/78)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Oriol Junqueras i Vies (Sant Joan de Vilatorrada, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Van den Eynde Adroer)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o uznanie skargi na zaakwestionowany akt wraz z załącznikami do niej za złożoną w terminie, uznanie jej za dopuszczalną oraz – uwzględniając jej żądania – stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu przewodniczącego Parlamentu Europejskiego i obciążenie kosztami postępowania strony pozwanej.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga skierowana jest przeciwko decyzji przewodniczącego Parlamentu Europejskiego D. Sassoliego z dnia 22 sierpnia 2019 r., w której uznał się za niewłaściwego i w związku z tym odrzucił petycję złożoną w celu podjęcia, zgodnie z art. 8 regulaminu Parlamentu, działania w trybie pilnym w celu utrzymania immunitetu parlamentarnego O. Junquerasa i Viesa.
      Na poparcie skargi skarżący podnosi jedyny zarzut, oparty na naruszeniu art. 8 regulaminu Parlamentu w ten sposób, że przewodniczący Parlamentu Europejskiego uznał się za niewłaściwego do zbadania petycji o ochronę immunitetu Oriola Junquerasa i Viesa złożonej w dniu 4 lipca 2019 r., w sytuacji gdy sprawa budzi poważne wątpliwości prawne co do zgodności z prawem europejskim, zwłaszcza w przedmiocie ochrony immunitetu posłów do Parlamentu Europejskiego – wszystko to to bez żadnego zbadania sprawy i wyłącznie na podstawie komunikatu hiszpańskiej centralnej komisji wyborczej o uznaniu mandatu Oriola Junquerasa i Viesa za wakujący.
      W tej kwestii strona skarżąca podnosi, że:

                  —

                  wymóg ślubowania wierności hiszpańskiej konstytucji, nałożony wewnętrznym uregulowaniem wyborczym, jest istotnym wymogiem, który narusza postanowienia europejskiego aktu wyborczego z 1976 r.

                  —

                  uznanie mandatu za wakujący przez hiszpańską centralną komisję wyborczą z powodu nieprzewidzianego w europejskim akcie wyborczym z 1976 r. i bez podjęcia działań w celu zapełnienia wakatu narusza art. 13 rzeczonego aktu wyborczego oraz decyzji w sprawie składu Parlamentu Europejskiego.

                  —

                  decyzja jest nieuzasadniona i arbitralna, ponieważ w odniesieniu do przedstawionych faktów i sytuacji na poważne wątpliwości związane z prawem Unii Europejskiej zwrócili uwagę zarówno izba karna sądu najwyższego Hiszpanii, jak i Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, co znalazło wyraz w przedłożeniu i przyjęciu do rozpoznania pytania prejudycjalnego w sprawie C-502/19.

                  —

                  Wykładnia ar. 8 regulaminu Parlamentu Europejskiego powinna być zgodna z maksymalną skutecznością praw i norm ustanowionych w TUE oraz w art. 39, 20 ust. 1, 20 ust. 2, 21 i 52 KPPUE, ar. 3 protokołu nr 1 do EKPC, ar. 9 protokołu nr 7 o przywilejach i immunitetach UE, art. 5 europejskiego aktu wyborczego z 1976 r. oraz w art. 3 ust. 1 regulaminu Parlamentu, a także z orzecznictwem i sprawozdaniami dokonującymi ich interpretacji. W związku z tym nieuzasadniona decyzja przewodniczącego Parlamentu o stwierdzeniu braku właściwości do zbadania petycji złożonej zgodnie z art. 8 regulaminu Parlamentu narusza je i jest nieważna.


title: Sprawa C-636/18: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 24 października 2019 r. – Komisja Europejska/Republika Francuska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Środowisko naturalne – Dyrektywa 2008/50/WE – Jakość otaczającego powietrza – Artykuł 13 ust. 1 i załącznik XI – Systematyczne i ciągłe przekroczenie wartości dopuszczalnych dla dwutlenku azotu (NO2) w określonych francuskich strefach i aglomeracjach – Artykuł 23 ust. 1 – Załącznik XV – „Jak najkrótszy” okres przekroczenia – Odpowiednie środki)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/13

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 24 października 2019 r. – Komisja Europejska/Republika Francuska
      (Sprawa C-636/18) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2008/50/WE - Jakość otaczającego powietrza - Artykuł 13 ust. 1 i załącznik XI - Systematyczne i ciągłe przekroczenie wartości dopuszczalnych dla dwutlenku azotu (NO2) w określonych francuskich strefach i aglomeracjach - Artykuł 23 ust. 1 - Załącznik XV - „Jak najkrótszy” okres przekroczenia - Odpowiednie środki)
      (2019/C 432/14)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland, E. Manhaeve et K. Petersen, agents)

         Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: D. Colas, J. Traband et A. Alidière, agents)

         Sentencja

                  1)

                  Przekraczając w sposób systematyczny i ciągły roczną dopuszczalną wartość dla dwutlenku azotu (NO2) od dnia 1 stycznia 2010 r. w dwunastu francuskich aglomeracjach i strefach jakości powietrza, mianowicie: Marseille (FR03A02), Toulon (FR03A03), Paris (FR04A01), Auvergne-Clermont-Ferrand (FR07A01), Montpellier (FR08A01), Toulouse Midi-Pyrénées (FR12A01), zone urbaine régionale (miejska strefa regionalna, ZUR) Reims Champagne-Ardenne (FR14N10), Grenoble Rhône-Alpes (FR15A01), Strasbourg (FR16A02), Lyon Rhône-Alpes (FR20A01), ZUR Vallée de l’Arve Rhône-Alpes (FR20N10) i Nice (FR24A01), oraz przekraczając w sposób systematyczny i ciągły godzinową dopuszczalną wartość dla NO2 od dnia 1 stycznia 2010 r. w dwóch aglomeracjach i strefach jakości powietrza, mianowicie: Paris (FR04A01) i Lyon Rhône-Alpes (FR20A01), Republika Francuska uchybiała w sposób ciągły począwszy od tej daty zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 13 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy w związku z załącznikiem XI do tej dyrektywy, od momentu wejścia w życie dopuszczalnych wartości w 2010 r.
                  Republika Francuska uchybiała od dnia 11 czerwca 2010 r. zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 23 ust. 1 wspomnianej dyrektywy w związku z załącznikiem XV do tej dyrektywy, a w szczególności ustanowionemu w art. 23 ust. 1 akapit drugi tej dyrektywy zobowiązaniu do zapewnienia, aby okres przekroczenia był jak najkrótszy.

                  2)

                  Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 445 z 10.12.2018.


title: Sprawa C-35/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 24 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège – Belgia) – BU/État belge (Odesłanie prejudycjalne – Swobodny przepływ pracowników – Równość traktowania – Podatek dochodowy – Ustawodawstwo krajowe – Zwolnienie od opodatkowania świadczeń przyznawanych osobom niepełnosprawnym – Świadczenia uzyskane w innym państwie członkowskim – Wyłączenie – Odmienne traktowanie)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/13

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 24 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège – Belgia) – BU/État belge
      (Sprawa C-35/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ pracowników - Równość traktowania - Podatek dochodowy - Ustawodawstwo krajowe - Zwolnienie od opodatkowania świadczeń przyznawanych osobom niepełnosprawnym - Świadczenia uzyskane w innym państwie członkowskim - Wyłączenie - Odmienne traktowanie)
      (2019/C 432/15)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de première instance de Liège

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BU

         Strona pozwana: État belge

         Sentencja

      Artykuł 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które, bez żadnego uzasadnienia w tym względzie, czego weryfikacja należy jednak do sądu krajowego, przewidują, że zwolnienie z opodatkowania świadczeń z tytułu niepełnosprawności jest uzależnione od tego, czy owe świadczenia są wypłacane przez organ zainteresowanego państwa członkowskiego, co wyklucza możliwość skorzystania z tego zwolnienia w odniesieniu do świadczeń tego samego rodzaju wypłacanych przez inne państwo członkowskie, nawet jeżeli ich beneficjent zamieszkuje w zainteresowanym państwie członkowskim.

         (1)  Dz.U. C 103 z 18.3.2019.


title: Sprawa T-41/19: Wyrok Sądu z dnia 24 października 2019 r. – MSI Svetovanje/EUIPO – Industrial Farmaceutica Cantabria (nume) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego nume – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy numederm – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia(UE) 2017/1001)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/53

      Wyrok Sądu z dnia 24 października 2019 r. – MSI Svetovanje/EUIPO – Industrial Farmaceutica Cantabria (nume)
      (Sprawa T-41/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego nume - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy numederm - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia(UE) 2017/1001)
      (2019/C 432/62)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: MSI Svetovanje, marketing, d.o.o. (Vrhnika, Słowenia) (przedstawiciel: adwokat M. Maček)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: K. Kompari i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Industrial Farmaceutica Cantabria, SA (Madryt, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 listopada 2018 r. (sprawa R 722/2018-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Industrial Farmaceutica Cantabria a Nutrismart d.o.o.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     MSI Svetovanje, marketing, d.o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 112 z 25.3.2019.


title: Sprawa T-240/19: Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2019 r. – A9.com/EUIPO (Przedstawienie dzwonka) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego znaku towarowego przedstawiającego dzwonek – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Obowiązek uzasadnienia – Artykuł 94 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/54

      Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2019 r. – A9.com/EUIPO (Przedstawienie dzwonka)
      (Sprawa T-240/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego znaku towarowego przedstawiającego dzwonek - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 94 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001)
      (2019/C 432/63)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: A9.com, Inc. (Palo Alto, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci A. Klett, C. Mikyska i R. Walther)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: L. Rampini i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 lutego 2019 r. (sprawa R 1309/2018-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego dzwonek jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     A9.com, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 213 z 24.6.2019.


title: Sprawa C-296/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 13 lutego 2019 r. w sprawie T-823/17, Etnia Dreams/EUIPO – Poisson (Etnik), wniesione w dniu 10 kwietnia 2019 r. przez Etnia Dreams, S.L.

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/14

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 13 lutego 2019 r. w sprawie T-823/17, Etnia Dreams/EUIPO – Poisson (Etnik), wniesione w dniu 10 kwietnia 2019 r. przez Etnia Dreams, S.L.
      (Sprawa C-296/19 P)
      (2019/C 432/16)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Etnia Dreams, S.L. (przedstawiciel: P. Gago Comes, abogado)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 6 listopada 2019 r. Trybunał (dziesiąta izba) częściowo odrzucił, a w pozostałym zakresie oddalił odwołanie i orzekł, że Etnia Dreams, S.L. ma pokryć własne koszty.


title: Sprawa T-735/19: Skarga wniesiona w dniu 30 października 2019 r. – Frank Recruitment Group Services/EUIPO – Pearson (PEARSON FRANK)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/69

      Skarga wniesiona w dniu 30 października 2019 r. – Frank Recruitment Group Services/EUIPO – Pearson (PEARSON FRANK)
      (Sprawa T-735/19)
      (2019/C 432/79)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Frank Recruitment Group Services Ltd (Newcastle upon Tyne, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: J. Dennis, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Pearson plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „PEARSON FRANK” – zgłoszenie nr 15 841 851

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 sierpnia 2019 r. w sprawie R 1884/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 94 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 95 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 47 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 47 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-736/19: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2019 r. – HA/Komisja

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/70

      Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2019 r. – HA/Komisja
      (Sprawa T-736/19)
      (2019/C 432/80)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: HA przedstawiciel: adwokat S. Kreicher)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  dopuszczenie skargi z formalnego punktu widzenia;

                  —

                  uznanie skargi za zasadną;

                  —

                  w konsekwencji, stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 13 sierpnia 2019 r., doręczonej w dniu 24 sierpnia 2019 r., zawierającej odpowiedź na zażalenie skarżącej z dnia 14 kwietnia 2019 t. (nr R/249/19);

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący naruszenia mających zastosowanie przepisów ustawowych i wykonawczych, a w szczególności decyzji Komisji C(2007)3195 z dnia 2 lipca 2007 r. ustalającej ogólne przepisy wykonawcze dotyczące zwrotu kosztów opieki medycznej, w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja ustanawia pułap refundacji w wysokości 3 100 EUR za wynajem urządzenia do leczenia bezdechu sennego w odniesieniu do okresu od 1 marca 2019 r. do 29 lutego 2024 r., mimo że przytoczona wyżej decyzja nie określa żadnej maksymalnej granicy refundacji wynajmu na okres użytkowania wynoszący co najmniej trzy miesiące.


title: Sprawa T-557/17: Postanowienie Sądu z dnia 24 października 2019 r. – Liaño Reig/SRB (Skarga o stwierdzenie nieważności – Polityka gospodarcza i pieniężna – Żądanie naprawienia szkody – Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych – Procedura restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji – Program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español – Stwierdzenie częściowej nieważności – Nierozłączność – Niedopuszczalność)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/54

      Postanowienie Sądu z dnia 24 października 2019 r. – Liaño Reig/SRB
      (Sprawa T-557/17) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Polityka gospodarcza i pieniężna - Żądanie naprawienia szkody - Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych - Procedura restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji - Program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español - Stwierdzenie częściowej nieważności - Nierozłączność - Niedopuszczalność)
      (2019/C 432/64)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Carmen Liaño Reig (Alcobendas, Hiszpania) (przedstawiciel: F. López Antón, adwokat)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (przedstawiciele: B. Meyring, S. Schelo, F. Málaga Diéguez, F. Fernández de Trocóniz Robles, T. Klupsch, M. Bettermann, S. Ianc i M. Rickert, adwokaci)

         Przedmiot

      Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności art. 6 pkt 1 lit. d) decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) SRB/EES/2017/08 z dnia 7 czerwca 2017 r., dotyczącej programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A., w zakresie, w jakim przepis ten przewiduje konwersję instrumentów w Tier II identyfikowanych za pomocą International Securities Identification Number (międzynarodowego kodu identyfikującego papier wartościowy, kod ISIN) pod numerem XS 0550098569 w nowe akcje Banco Popular Español, a także wstępnej wyceny dokonywanej przez niezależnego eksperta i wstępnej wyceny dokonywanej przez SRB, oraz po drugie, oparte na art. 266 TFUE żądanie naprawienia, w następstwie stwierdzenia nieważności, szkody, jaka miała zostać poniesiona w wyniku tej konwersji.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                     Postępowanie w przedmiocie wniosków Banco Santander S.A., Królestwa Hiszpanii i Komisji Europejskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

                  3)

                     Carmen Liaño Reig pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB), z wyjątkiem kosztów związanych z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

                  4)

                     Liaño Reig, SRB, Banco Santander, Królestwo Hiszpanii oraz Komisja pokrywają własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 357 z 23.10.2017.


title: Sprawa T-737/19: Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2019 r. – Huevos Herrera Mejías/EUIPO – Montesierra (MontiSierra HUEVOS CON SABOR A CAMPO)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/70

      Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2019 r. – Huevos Herrera Mejías/EUIPO – Montesierra (MontiSierra HUEVOS CON SABOR A CAMPO)
      (Sprawa T-737/19)
      (2019/C 432/81)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Huevos Herrera Mejías, SL (Torre Alháquime, Hiszpania) (przedstawiciel: E. Manresa Medina, abogado)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Montesierra, SA (Jerez de la Frontera, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego MontiSierra HUEVOS CON SABOR A CAMPO – zgłoszenie nr 15 670 871

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 września 2019 r. w sprawie R 2021/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i ewentualnych interwenientów kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

      Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-739/19: Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2019 r. – Productos Jamaica/EUIPO – Alada 1850 (flordeJamaica)

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/71

      Skarga wniesiona w dniu 6 listopada 2019 r. – Productos Jamaica/EUIPO – Alada 1850 (flordeJamaica)
      (Sprawa T-739/19)
      (2019/C 432/82)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Productos Jamaica, SL (Algezares, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat I. Temiño Ceniceros)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Alada 1850, SL (Barberá del Vallés, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy flordeJamaica – unijny znak towarowy nr 9 003 989

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 lipca 2019 r. w sprawach połączonych R 1431/2018-1 i R 1440/2018-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie niniejszej skargi wraz z załącznikami do niej za dopuszczalną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  O ile dowody używania przedstawione przez obie strony leżącego u podstaw niniejszej skargi postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku nie pozwalają na zastosowanie podnoszonego przez skarżącą wyjątku dotyczącego utraty roszczenia w wyniku tolerowania, o tyle stanowią one jasne dowody na długotrwałe i tolerowane przez stronę pozwaną współistnienie rozpatrywanych znaków towarowych na rynku, co stanowi uzasadnioną przyczynę używania zakwestionowanego znaku towarowego, a ponadto potwierdza nieistnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd na rynku.

                  —

                  Na podstawie dowodów przedstawionych przez stronę pozwaną nie można stwierdzić, że wcześniejszy znak towarowy uzyskał wysoce odróżniający charakter w następstwie jego używania w Hiszpanii.

                  —

                  W tym przypadku nie można uznać prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wszystkich towarów i usług objętych zakwestionowanym znakiem towarowym i z tego względu nie jest dopuszczalne unieważnienie prawa do tego znaku w całości.


title: Sprawa T-313/19: Postanowienie Sądu z dnia 23 października 2019 r. – Taghani/Komisja

text:
               23.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 432/72

      Postanowienie Sądu z dnia 23 października 2019 r. – Taghani/Komisja
      (Sprawa T-313/19) (1)

      (2019/C 432/83)
      Język postępowania: francuski
      Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 246 z 22.7.2019.


title: Sprawy połączone C-477/18 i C-478/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven – Niderlandy) – Exportslachterij J. Gosschalk en Zn. BV (C-477/18), Compaxo Vlees Zevenaar BV, Ekro BV, Vion Apeldoorn BV, Vitelco BV (C-478/18)/Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit (Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 – Artykuł 27 ust. 1 i 4 – Załącznik VI pkt 1 i 2 – Urzędowe kontrole pasz i żywności – Finansowanie – Opłaty z tytułu kontroli urzędowych – Obliczanie – Pojęcie „pracowników zaangażowanych w kontrole urzędowe” – Włączenie pracowników administracyjnych i pomocniczych – Możliwość rozliczania kwadransów zgłoszonych przez ubojnię w związku z kontrolami urzędowymi, lecz nieprzepracowanych – Przesłanki)

text:
               24.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/11

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven – Niderlandy) – Exportslachterij J. Gosschalk en Zn. BV (C-477/18), Compaxo Vlees Zevenaar BV, Ekro BV, Vion Apeldoorn BV, Vitelco BV (C-478/18)/Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
      (Sprawy połączone C-477/18 i C-478/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 - Artykuł 27 ust. 1 i 4 - Załącznik VI pkt 1 i 2 - Urzędowe kontrole pasz i żywności - Finansowanie - Opłaty z tytułu kontroli urzędowych - Obliczanie - Pojęcie „pracowników zaangażowanych w kontrole urzędowe” - Włączenie pracowników administracyjnych i pomocniczych - Możliwość rozliczania kwadransów zgłoszonych przez ubojnię w związku z kontrolami urzędowymi, lecz nieprzepracowanych - Przesłanki)
      (2020/C 61/12)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      College van Beroep voor het Bedrijfsleven

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Exportslachterij J. Gosschalk en Zn. BV (C-477/18), Compaxo Vlees Zevenaar BV, Ekro BV, Vion Apeldoorn BV, Vitelco BV (C-478/18)

         Strona pozwana: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 27 ust. 1 i art. 27 ust. 4 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt w związku z pkt 1 i 2 załącznika VI do tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie mogą uznać wynagrodzenia i wydatki personelu administracyjnego i pomocniczego za koszty poniesione w ramach kontroli urzędowych w rozumieniu tych przepisów i za nieprzekraczające kosztów poniesionych przez właściwe organy w rozumieniu art. 2 ust. 4 wskazanego rozporządzenia, proporcjonalnie do czasu, jaki jest obiektywnie potrzebny do tego, aby personel ten mógł wykonać czynności nierozerwalnie związane z przeprowadzaniem kontroli urzędowych.

                  2)

                  Artykuł 27 ust. 4 lit. a) rozporządzenia nr 882/2004 w związku z załącznikiem VI do tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie obciążaniu ubojni opłatami za kwadranse kontroli urzędowych, które ubojnie zgłosiły właściwemu organowi w rozumieniu art. 2 pkt 4 rozporządzenia nr 882/2004, lecz które nie zostały faktycznie przepracowane, w sytuacji gdy ubojnia poddana takiej kontroli nie poinformowała tego organu z wystarczającym wyprzedzeniem o swej woli skrócenia czasu trwania kontroli w stosunku do czasu pierwotnie przewidzianego.

                  3)

                  Punkt 2 sentencji niniejszego wyroku może odnosić się do sytuacji, w której z jednej strony kontrole urzędowe zostały przeprowadzone przez „wynajętych” urzędowych lekarzy weterynarii, którzy nie otrzymują wynagrodzenia za zgłoszone przez ubojnie, lecz nieprzepracowane kwadranse, a z drugiej strony część opłaty odpowiadająca takim zgłoszonym, lecz nieprzepracowanym kwadransom zostaje przeznaczona na pokrycie ogólnych kosztów poniesionych przez właściwy organ w rozumieniu art. 2 pkt 4 rozporządzenia nr 882/2004, jeżeli zostanie wykazane, że część opłaty przypadająca na te kwadranse nie obejmuje kosztów wynagrodzeń „wynajętych” lekarzy weterynarii, którzy nie otrzymują z tego tytułu wynagrodzenia, oraz rzeczywiście odpowiada kosztom ogólnym należącym do jednej lub kilku kategorii kosztów, o których mowa w załączniku VI do tego rozporządzenia.

                  4)

                  Artykuł 27 ust. 4 lit. a) i b) rozporządzenia nr 882/2004 należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi on na przeszkodzie stosowaniu wobec ubojni średniej stawki nie tylko w przypadku, gdy kontrole urzędowe są przeprowadzane przez lekarzy weterynarii zatrudnionych przez właściwy organ w rozumieniu art. 2 ust. 4 wskazanego rozporządzenia, lecz również w przypadku, gdy kontrole te są przeprowadzane przez „wynajętych” lekarzy weterynarii, których wynagrodzenie jest niższe, pod warunkiem że opłaty pobierane do celów ogółu kontroli urzędowych nie przewyższają zasadniczo kosztów ponoszonych przez odpowiedzialne właściwe organy w odniesieniu do pozycji wymienionych w załączniku VI do tego rozporządzenia.

                  5)

                  Artykuł 27 ust. 4 lit. a) rozporządzenia nr 882/2004 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by przy obliczaniu wysokości opłat za kontrole urzędowe uwzględniać koszty utworzenia funduszu na rzecz spółki prywatnej, z której to spółki właściwy organ w rozumieniu art. 2 pkt 4 tego rozporządzenia korzysta przy zatrudnianiu urzędowych pracowników pomocniczych, w sytuacji gdy fundusz ten służy do pokrywania wynagrodzeń i kosztów szkolenia pracowników, którzy faktycznie przeprowadzają kontrole urzędowe, jak również do opłacania pracowników, dzięki którym jest możliwe przeprowadzenie kontroli urzędowych w wypadku wystąpienia kryzysu zdrowotnego.

         (1)  Dz.U. C 373 z 15.10.2018.


title: Sprawa C-532/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – GN, reprezentowana przez HM, działającego w charakterze jej przedstawiciela ustawowego/ZU, działający w charakterze syndyka masy upadłości Niki Luftfahrt GmbH (Odesłanie prejudycjalne – Transport lotniczy – Konwencja montrealska – Artykuł 17 ust. 1 – Odpowiedzialność przewoźnika lotniczego za szkodę z tytułu wypadku – Pojęcie „wypadku” – Statek powietrzny w czasie lotu – Przewrócenie się kubka z kawą umieszczonego na rozkładanym stoliku znajdującym się na oparciu przedniego fotela pasażera – Uszkodzenia ciała pasażera)

text:
               24.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/13

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – GN, reprezentowana przez HM, działającego w charakterze jej przedstawiciela ustawowego/ZU, działający w charakterze syndyka masy upadłości Niki Luftfahrt GmbH
      (Sprawa C-532/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Konwencja montrealska - Artykuł 17 ust. 1 - Odpowiedzialność przewoźnika lotniczego za szkodę z tytułu wypadku - Pojęcie „wypadku” - Statek powietrzny w czasie lotu - Przewrócenie się kubka z kawą umieszczonego na rozkładanym stoliku znajdującym się na oparciu przedniego fotela pasażera - Uszkodzenia ciała pasażera)
      (2020/C 61/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: GN, reprezentowana przez HM, działającego w charakterze jej przedstawiciela ustawowego

         Strona pozwana: ZU, działający w charakterze syndyka masy upadłości Niki Luftfahrt GmbH

         Sentencja

      Artykuł 17 ust. 1 Konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, zawartej w Montrealu w dniu 28 maja 1999 r., podpisanej przez Wspólnotę Europejską w dniu 9 grudnia 1999 r. i zatwierdzonej w jej imieniu decyzją Rady 2001/539/WE z dnia 5 kwietnia 2001 r., należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „wypadku” w rozumieniu tego postanowienia obejmuje wszystkie sytuacje mające miejsce na pokładzie statku powietrznego, w których przedmiot wykorzystywany na użytek serwisu pokładowego spowodował uszkodzenie ciała pasażera, bez konieczności ustalenia, czy owe sytuacje są wynikiem ryzyka typowego dla przewozów lotniczych.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa C-88/19: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Zărnești – Rumunia) – Asociaţia „Alianța pentru combaterea abuzurilor” / TM, UN, Asociaţia DMPA [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory – Dyrektywa 92/43/EWG – Artykuł 12 ust. 1 – System ścisłej ochrony gatunków zwierząt – Załącznik IV – Canis lupus (wilk) – Artykuł 16 ust. 1 – Naturalny zasięg – Chwytanie i transport okazów dzikiego zwierzęcia z gatunku canis lupus – Bezpieczeństwo publiczne]

text:
               17.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/12

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 czerwca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Zărnești – Rumunia) – Asociaţia „Alianța pentru combaterea abuzurilor” / TM, UN, Asociaţia DMPA
      (Sprawa C-88/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Dyrektywa 92/43/EWG - Artykuł 12 ust. 1 - System ścisłej ochrony gatunków zwierząt - Załącznik IV - Canis lupus (wilk) - Artykuł 16 ust. 1 - Naturalny zasięg - Chwytanie i transport okazów dzikiego zwierzęcia z gatunku canis lupus - Bezpieczeństwo publiczne)
      (2020/C 271/16)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Judecătoria Zărnești

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Asociaţia „Alianța pentru combaterea abuzurilor”

         Strona pozwana: TM, UN, Asociaţia DMPA

         Sentencja

      Artykuł 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, zmienionej dyrektywą 2013/17/UE z dnia 13 maja 2013 r., należy interpretować w ten sposób, że chwytanie i transport okazów gatunku zwierząt chronionego na podstawie załącznika IV do tej dyrektywy, takiego jak wilk, na obrzeżach obszaru osiedli ludzkich lub na takim obszarze, mogą być objęte zakazem przewidzianym w tym przepisie.
      Artykuł 16 ust. 1 wspomnianej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że każda forma celowego chwytania okazów tego gatunku zwierząt w opisanych powyżej okolicznościach jest zakazana w braku odstępstwa przyznanego przez właściwy organ krajowy na podstawie tego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 172 z 20.5.2019.


title: Sprawa C-480/19: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – postępowanie wszczęte przez E [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 63 TFUE – Swobodny przepływ kapitału – Podatek dochodowy – Dochody kapitałowe – Dochody uzyskane od będącego rezydentem przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), utworzonego zgodnie z prawem zobowiązań – Dochody uzyskane od UCITS mającego siedzibę w innym państwie członkowskim i utworzonego na podstawie statutu – Odmienne traktowanie – Artykuł 65 TFUE – Obiektywnie porównywalne sytuacje]

text:
               5.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/3

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – postępowanie wszczęte przez E
      (Sprawa C-480/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 63 TFUE - Swobodny przepływ kapitału - Podatek dochodowy - Dochody kapitałowe - Dochody uzyskane od będącego rezydentem przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), utworzonego zgodnie z prawem zobowiązań - Dochody uzyskane od UCITS mającego siedzibę w innym państwie członkowskim i utworzonego na podstawie statutu - Odmienne traktowanie - Artykuł 65 TFUE - Obiektywnie porównywalne sytuacje)
      (2021/C 263/04)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein hallinto-oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

      E

         przy udziale: Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö

         Sentencja

      Artykuły 63 i 65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce podatkowej państwa członkowskiego, zgodnie z którą – do celów opodatkowania podatkiem dochodowym osoby fizycznej mającej miejsce zamieszkania w tym państwie członkowskim – dochód uzyskany od przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS) utworzonego na podstawie statutu, mającego siedzibę w innym państwie członkowskim, nie jest zrównany z dochodem uzyskanym od UCITS mających siedzibę w pierwszym państwie członkowskim z tego względu, że te ostatnie podmioty nie mają takiej samej formy prawnej.

         (1)  Dz.U. C 295 z 2.9.2019.


title: Sprawa C-428/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gyulai Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – OL, PM, RO / Rapidsped Fuvarozási és Szállítmányozási Zrt. [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 96/71/EWG – Artykuł 1 ust. 1, art. 3 i 5 – Delegowanie pracowników w ramach świadczenia usług – Kierowcy ciężarówek w transporcie międzynarodowym – Przestrzeganie stawki minimalnego wynagrodzenia państwa delegowania – Dieta dzienna – Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 – Artykuł 10 – Wynagrodzenie przyznawane pracownikom w zależności od zużycia paliwa]

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/2

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gyulai Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – OL, PM, RO / Rapidsped Fuvarozási és Szállítmányozási Zrt.
      (Sprawa C-428/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 96/71/EWG - Artykuł 1 ust. 1, art. 3 i 5 - Delegowanie pracowników w ramach świadczenia usług - Kierowcy ciężarówek w transporcie międzynarodowym - Przestrzeganie stawki minimalnego wynagrodzenia państwa delegowania - Dieta dzienna - Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 - Artykuł 10 - Wynagrodzenie przyznawane pracownikom w zależności od zużycia paliwa)
      (2021/C 338/02)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Gyulai Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: OL, PM, RO

         Strona przeciwna: Rapidsped Fuvarozási és Szállítmányozási Zrt.

         Sentencja

                  1)

                  Dyrektywę 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącą delegowania pracowników w ramach świadczenia usług należy interpretować w ten sposób, że ma ona zastosowanie do transnarodowego świadczenia usług w sektorze przewozu drogowego.

                  2)

                  Artykuł 3 ust. 1 i art. 6 dyrektywy 96/71, rozpatrywane w związku z jej art. 5, należy interpretować w ten sposób, że wymagają one, by na naruszenie przez pracodawcę z siedzibą w danym państwie członkowskim przepisów innego państwa członkowskiego w dziedzinie minimalnego wynagrodzenia za pracę mogli powołać się przeciwko temu pracodawcy pracownicy delegowani z pierwszego państwa członkowskiego, przed sądem w tym państwie, jeśli ma on właściwość.

                  3)

                  Artykuł 3 ust. 7 akapit drugi dyrektywy 96/71 należy interpretować w ten sposób, że dieta dzienna, której kwota różni się w zależności od okresu delegowania pracownika, stanowi dodatek właściwy delegowaniu będący częścią minimalnego wynagrodzenia, chyba że jest ona wypłacana tytułem zwrotu wydatków faktycznie poniesionych na skutek delegowania, takich jak wydatki na podróż, zamieszkanie i wyżywienie, lub że odpowiada ona podwyższeniu wynagrodzenia zmieniającemu relację między z jednej strony świadczeniem pracownika a z drugiej strony otrzymywanym przez niego świadczeniem wzajemnym.

                  4)

                  Artykuł 10 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on co do zasady na przeszkodzie przyznaniu kierowcom przez przedsiębiorstwo przewozów drogowych premii obliczonej przy uwzględnieniu oszczędności zrealizowanych w formie zmniejszenia zużycia paliwa na przejechanej trasie. Jednakże taka premia naruszałaby zakaz określony w tym przepisie, gdyby – zamiast odnosić się jedynie do oszczędności w zakresie paliwa – wynagradzała ona takie oszczędności, przy uwzględnieniu przebytej odległości lub ilości przewożonych towarów, na warunkach zachęcających kierowcę do zachowań zagrażających bezpieczeństwu drogowemu lub do popełniania naruszeń rozporządzenia nr 561/2006.

         (1)  Dz.U. C 95 z 23.3.2020.


title: Sprawa C-695/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia) – Rádio Popular – Electrodomésticos, SA / Autoridade Tributária e Aduaneira [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2006/112/WE – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Zwolnienia – Artykuł 135 ust. 1 lit. a) – Pojęcia „transakcji ubezpieczeniowych” oraz „usług pokrewnych świadczonych przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów ubezpieczeniowych” – Artykuł 174 ust. 2 – Prawo do odliczenia – Proporcjonalna część podlegająca odliczeniu – Rozszerzenie gwarancji na urządzenia gospodarstwa domowego i inne artykuły z dziedziny informatyki i telekomunikacji – Pojęcie „transakcji finansowych”]

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/3

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia) – Rádio Popular – Electrodomésticos, SA / Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-695/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2006/112/WE - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Zwolnienia - Artykuł 135 ust. 1 lit. a) - Pojęcia „transakcji ubezpieczeniowych” oraz „usług pokrewnych świadczonych przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów ubezpieczeniowych” - Artykuł 174 ust. 2 - Prawo do odliczenia - Proporcjonalna część podlegająca odliczeniu - Rozszerzenie gwarancji na urządzenia gospodarstwa domowego i inne artykuły z dziedziny informatyki i telekomunikacji - Pojęcie „transakcji finansowych”)
      (2021/C 338/03)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Rádio Popular – Electrodomésticos, SA

         Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Sentencja

      Artykuł 174 ust. 2 lit. b) i c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z art. 135 ust. 1 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do transakcji pośrednictwa w sprzedaży rozszerzenia gwarancji, które są dokonywane przez podatnika w ramach jego głównej działalności polegającej na sprzedaży na rzecz konsumentów urządzeń gospodarstwa domowego oraz innych artykułów z dziedziny informatyki i telekomunikacji, a tym samym kwota obrotu uzyskana z tych transakcji nie powinna zostać wyłączona z mianownika ułamka służącego do obliczania proporcjonalnej części podlegającej odliczeniu, o której mowa w art. 174 ust. 1 wspomnianej dyrektywy.

         (1)  Dz.U. C 406 z 2.12.2019.


title: Sprawa C-830/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Namur – Belgia) – C.J. / Région wallonne [Odesłanie prejudycjalne – Rolnictwo – Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) – Rozporządzenie (UE) nr 1305/2013 – Rozporządzenie delegowane (UE) nr 807/2014 – Rozpoczęcie działalności przez młodych rolników – Rozwój gospodarstw rolnych – Pomoc na rozpoczęcie działalności gospodarczej przez młodych rolników – Warunki dostępu do pomocy – Równoważność – Rozpoczęcie działalności jako niejedyny kierujący gospodarstwem rolnym – Pułapy – Ustalenie – Kryteria – Standardowa produkcja gospodarstwa rolnego]

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/4

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Namur – Belgia) – C.J. / Région wallonne
      (Sprawa C-830/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) - Rozporządzenie (UE) nr 1305/2013 - Rozporządzenie delegowane (UE) nr 807/2014 - Rozpoczęcie działalności przez młodych rolników - Rozwój gospodarstw rolnych - Pomoc na rozpoczęcie działalności gospodarczej przez młodych rolników - Warunki dostępu do pomocy - Równoważność - Rozpoczęcie działalności jako niejedyny kierujący gospodarstwem rolnym - Pułapy - Ustalenie - Kryteria - Standardowa produkcja gospodarstwa rolnego)
      (2021/C 338/04)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de première instance de Namur

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: C.J.

         Druga strona postępowania: Région wallonne

         Sentencja

      Artykuły 2, 5 i 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 w związku z art. 2 i 5 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 807/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i wprowadzającego przepisy przejściowe należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym kryterium określania pułapu umożliwiającego młodemu rolnikowi rozpoczynającemu działalność jako niejedyny kierujący gospodarstwem dostęp do pomocy na rozpoczęcie działalności gospodarczej jest kryterium standardowej produkcji brutto całego gospodarstwa rolnego, a nie jedynie udziału tego młodego rolnika w tym gospodarstwie.

         (1)  Dz.U. C 27 z 27.1.2020.


title: Sprawa C-937/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln – Niemcy) – KA [Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (WE) nr 1072/2009 – Artykuł 1 ust. 5 lit. d) – Artykuł 8 – Międzynarodowy przewóz drogowy towarów z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego – Przewozy kabotażowe następującego po tym przewozie międzynarodowym na terytorium tego ostatniego państwa członkowskiego – Ograniczenia – Wymóg posiadania wspólnotowej licencji i, w danym wypadku, zezwolenia na transport – Wyjątki – Przewozy kabotażowe następujące po przewozie międzynarodowym na potrzeby własne – Wymogi]

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/4

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln – Niemcy) – KA
      (Sprawa C-937/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 1072/2009 - Artykuł 1 ust. 5 lit. d) - Artykuł 8 - Międzynarodowy przewóz drogowy towarów z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego - Przewozy kabotażowe następującego po tym przewozie międzynarodowym na terytorium tego ostatniego państwa członkowskiego - Ograniczenia - Wymóg posiadania wspólnotowej licencji i, w danym wypadku, zezwolenia na transport - Wyjątki - Przewozy kabotażowe następujące po przewozie międzynarodowym na potrzeby własne - Wymogi)
      (2021/C 338/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Köln

         Strona w postępowaniu głównym

      KA

         Przy udziale: Staatsanwaltschaft Köln, Bundesamt für Güterverkehr

         Sentencja

      Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych należy interpretować w ten sposób, że przewoźnik, który dokonywał międzynarodowego przewozu towarów na potrzeby własne w rozumieniu art. 1 ust. 5 lit. d) tego rozporządzenia z jednego państwa członkowskiego do innego państwa członkowskiego, jest upoważniony, na podstawie art. 8 ust. 6 tego rozporządzenia, do wykonywania przewozów kabotażowych następujących po tym przewozie międzynarodowym na terytorium tego ostatniego państwa członkowskiego, jednakże z zastrzeżeniem spełnienia wymogów przewidzianych w art. 8 ust. 2–4 tego rozporządzenia.

         (1)  Dz.U. C 95 z 23.3.2020.


title: Sprawa C-71/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – postępowanie karne przeciwko VAS Shipping ApS [Odesłanie prejudycjalne – Artykuły 49 i 54 TFUE – Swoboda przedsiębiorczości – Uregulowanie krajowe wymagające od obywateli państw trzecich zatrudnionych na statku pływającym pod banderą państwa członkowskiego posiadania zezwolenia na pracę w tym państwie członkowskim – Wyjątek dotyczący statków niewykonujących więcej niż 25 wejść do portów państwa członkowskiego w okresie jednego roku – Ograniczenie – Artykuł 79 ust. 5 TFUE – Uregulowanie krajowe mające na celu ustalenie wielkości napływu obywateli państw trzecich przybywających z państw trzecich na terytorium danego państwa członkowskiego w poszukiwaniu pracy najemnej lub na własny rachunek]

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/5

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – postępowanie karne przeciwko VAS Shipping ApS
      (Sprawa C-71/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 49 i 54 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Uregulowanie krajowe wymagające od obywateli państw trzecich zatrudnionych na statku pływającym pod banderą państwa członkowskiego posiadania zezwolenia na pracę w tym państwie członkowskim - Wyjątek dotyczący statków niewykonujących więcej niż 25 wejść do portów państwa członkowskiego w okresie jednego roku - Ograniczenie - Artykuł 79 ust. 5 TFUE - Uregulowanie krajowe mające na celu ustalenie wielkości napływu obywateli państw trzecich przybywających z państw trzecich na terytorium danego państwa członkowskiego w poszukiwaniu pracy najemnej lub na własny rachunek)
      (2021/C 338/06)
      Język postępowania: duński

         Sąd odsyłający

      Østre Landsret

         Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      VAS Shipping ApS

         Sentencja

      Artykuł 49 TFUE w związku z art. 79 ust. 5 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu pierwszego państwa członkowskiego, które przewiduje, że będący obywatelami państw trzecich członkowie załogi statku pływającego pod banderą tego państwa członkowskiego i będącego w posiadaniu, pośrednio lub bezpośrednio, spółki mającej siedzibę w drugim państwie członkowskim muszą posiadać zezwolenie na pracę w tym pierwszym państwie członkowskim, chyba że dany statek nie wykonał tam więcej niż 25 wejść do portu w ciągu jednego roku.

         (1)  Dz.U. C 137 z 27.4.2020.


title: Sprawa C-120/20: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – Koleje Mazowieckie – KM Sp. z o.o. / Skarb Państwa – Minister Infrastruktury i Budownictwa, obecnie Minister Infrastruktury, i Prezes Urzędu Transportu Kolejowego; PKP Polskie Linie Kolejowe S.A. [Odesłanie prejudycjalne – Transport kolejowy – Alokacja zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobieranie opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej – Dyrektywa 2001/14/WE – Artykuł 4 ust. 5 – Pobieranie opłat – Artykuł 30 – Krajowy organ regulacyjny odpowiedzialny za czuwanie nad zgodnością opłat za infrastrukturę z tą dyrektywą – Umowa użytkowania infrastruktury zawarta między zarządcą infrastruktury kolejowej a przedsiębiorstwem kolejowym – Nieprawidłowa transpozycja – Odpowiedzialność państwa – Żądanie odszkodowania – Uprzednie wniesienie sprawy do krajowego organu regulacyjnego]

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/6

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – Koleje Mazowieckie – KM Sp. z o.o. / Skarb Państwa – Minister Infrastruktury i Budownictwa, obecnie Minister Infrastruktury, i Prezes Urzędu Transportu Kolejowego; PKP Polskie Linie Kolejowe S.A.
      (Sprawa C-120/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport kolejowy - Alokacja zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobieranie opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej - Dyrektywa 2001/14/WE - Artykuł 4 ust. 5 - Pobieranie opłat - Artykuł 30 - Krajowy organ regulacyjny odpowiedzialny za czuwanie nad zgodnością opłat za infrastrukturę z tą dyrektywą - Umowa użytkowania infrastruktury zawarta między zarządcą infrastruktury kolejowej a przedsiębiorstwem kolejowym - Nieprawidłowa transpozycja - Odpowiedzialność państwa - Żądanie odszkodowania - Uprzednie wniesienie sprawy do krajowego organu regulacyjnego)
      (2021/C 338/07)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Koleje Mazowieckie – KM Sp. z o.o.

         Strona pozwana: Skarb Państwa – Minister Infrastruktury i Budownictwa, obecnie Minister Infrastruktury, i Prezes Urzędu Transportu Kolejowego; PKP Polskie Linie Kolejowe S.A.

         Przy udziale: Rzecznik Praw Obywatelskich (RPO)

         Sentencja

                  1)

                  Przepisy dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej, zmienionej dyrektywą 2007/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r., a w szczególności jej art. 4 ust. 5 i art. 30, należy interpretować w ten sposób, że stoją ona na przeszkodzie temu, by sąd powszechny państwa członkowskiego orzekł w przedmiocie powództwa o pociągnięcie państwa do odpowiedzialności wniesionego przez przedsiębiorstwo kolejowe z powodu wadliwej transpozycji tej dyrektywy, leżącej u podstaw domniemanej nadpłaconej opłaty na rzecz zarządcy infrastruktury, w sytuacji gdy organ regulacyjny i, w stosownym wypadku, sąd właściwy do rozpoznawania środków odwoławczych od decyzji tego organu nie rozstrzygnęły jeszcze w przedmiocie zgodności z prawem tej opłaty.
                  Artykuł 30 ust. 2, 5 i 6 tej dyrektywy 2001/14, zmienionej dyrektywą 2007/58, należy interpretować w ten sposób, że wymaga on, by przedsiębiorstwo kolejowe uprawnione do dostępu do infrastruktury kolejowej miało prawo zakwestionować kwotę opłat indywidualnych ustalonych przez zarządcę infrastruktury przed organem regulacyjnym, by organ ten wydał decyzję w związku z zakwestionowaniem tych opłat oraz by decyzja ta mogła zostać skontrolowana przez właściwy sąd.

                  2)

                  Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ono temu, by prawo krajowe regulujące odpowiedzialność cywilną uzależniało prawo jednostek do uzyskania odszkodowania z tytułu szkody poniesionej wskutek naruszenia prawa Unii przez państwo członkowskie od mniej surowych przesłanek niż przesłanki przewidziane w prawie Unii.

         (1)  Dz.U. C 209 z 22.6.2020.


title: Sprawa C-166/20: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – BB / Lietuvos Respublikos sveikatos apsaugos ministerija [Odesłanie prejudycjalne – Uznawanie kwalifikacji zawodowych – Dyrektywa 2005/36/WE – Artykuł 1 i art. 10 lit. b) – Kwalifikacje zawodowe uzyskane w kilku państwach członkowskich – Przesłanki uzyskania – Brak dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji – Artykuły 45 i 49 TFUE – Pracownicy – Swoboda przedsiębiorczości]

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/7

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – BB / Lietuvos Respublikos sveikatos apsaugos ministerija
      (Sprawa C-166/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Uznawanie kwalifikacji zawodowych - Dyrektywa 2005/36/WE - Artykuł 1 i art. 10 lit. b) - Kwalifikacje zawodowe uzyskane w kilku państwach członkowskich - Przesłanki uzyskania - Brak dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji - Artykuły 45 i 49 TFUE - Pracownicy - Swoboda przedsiębiorczości)
      (2021/C 338/08)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BB

         Strona przeciwna: Lietuvos Respublikos sveikatos apsaugos ministerija

         Sentencja

                  1)

                  Dyrektywę 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/55/UE z dnia 20 listopada 2013 r., w szczególności jej art. 1 i art. 10 lit. b), należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje ona zastosowania do sytuacji, w której osoba występująca o uznanie swoich kwalifikacji zawodowych nie uzyskała dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji, który w państwie członkowskim pochodzenia uprawniałby ją do wykonywania zawodu regulowanego.

                  2)

                  Artykuły 45 i 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, w której zainteresowany nie posiada dokumentu potwierdzającego posiadanie przez niego kwalifikacji zawodowych farmaceuty w rozumieniu pkt 5.6.2 załącznika V do dyrektywy 2005/36, zmienionej dyrektywą 2013/55, zaś nabywał umiejętności zawodowe związane z tym zawodem zarówno w państwie członkowskim pochodzenia, jak i w przyjmującym państwie członkowskim, właściwe organy tego ostatniego są zobowiązane, w chwili otrzymania wniosku o uznanie kwalifikacji zawodowych, do dokonania oceny tych umiejętności i porównania ich z umiejętnościami wymaganymi w przyjmującym państwie członkowskim do celów dostępu do zawodu farmaceuty. Jeżeli umiejętności te odpowiadają umiejętnościom wymaganym przez przepisy krajowe przyjmującego państwa członkowskiego, państwo to jest zobowiązane je uznać. Jeśli analiza porównawcza wykazuje jedynie częściową zbieżność pomiędzy tymi umiejętnościami, przyjmujące państwo członkowskie ma prawo żądać, aby zainteresowany wykazał, że zdobył brakującą wiedzę i kwalifikacje. Do właściwych organów krajowych należy w danym wypadku ocena, czy wiedza zdobyta w przyjmującym państwie członkowskim, w szczególności w ramach doświadczenia praktycznego, może mieć znaczenie dla celów wykazania posiadania brakującej wiedzy. Jeżeli wspomniana analiza porównawcza wykazuje istotne różnice pomiędzy wykształceniem uzyskanym przez wnioskodawcę a wykształceniem wymaganym w przyjmującym państwie członkowskim, właściwe organy mogą ustanowić środki wyrównawcze w celu uzupełnienia tych różnic.

         (1)  Dz.U. C 230 z 13.07.2020.


title: Sprawa C-178/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Pharma Expressz Szolgáltató és Kereskedelmi Kft / Országos Gyógyszerészeti és Élelmezés-egészségügyi Intézet [Odesłanie prejudycjalne – Swobodny przepływ towarów – Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Dyrektywa 2001/83/WE – Artykuł 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 i art. 70 – 73 – Produkty lecznicze dopuszczone do obrotu w jednym z państw członkowskich – Sklasyfikowanie jako produktów leczniczych niewymagających recepty – Sprzedaż w aptekach w innym państwie członkowskim bez pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w tym państwie – Przepisy krajowe przewidujące obowiązek zgłoszenia właściwemu organowi oraz wydania przez ów organ oświadczenia w przedmiocie stosowania tego produktu leczniczego – Artykuł 34 TFUE – Ograniczenie ilościowe]

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/8

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Pharma Expressz Szolgáltató és Kereskedelmi Kft / Országos Gyógyszerészeti és Élelmezés-egészségügyi Intézet
      (Sprawa C-178/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ towarów - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Dyrektywa 2001/83/WE - Artykuł 5 ust. 1, art. 6 ust. 1 i art. 70 – 73 - Produkty lecznicze dopuszczone do obrotu w jednym z państw członkowskich - Sklasyfikowanie jako produktów leczniczych niewymagających recepty - Sprzedaż w aptekach w innym państwie członkowskim bez pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w tym państwie - Przepisy krajowe przewidujące obowiązek zgłoszenia właściwemu organowi oraz wydania przez ów organ oświadczenia w przedmiocie stosowania tego produktu leczniczego - Artykuł 34 TFUE - Ograniczenie ilościowe)
      (2021/C 338/09)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Pharma Expressz Szolgáltató és Kereskedelmi Kft

         Strona pozwana: Országos Gyógyszerészeti és Élelmezés-egészségügyi Intézet

         Sentencja

                  1)

                  Artykuły 70–73 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/26/UE z dnia 25 października 2012 r., w związku z art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1 tej dyrektywy, zmienionej dyrektywą 2012/26, należy interpretować w ten sposób, że – z zastrzeżeniem zastosowania odstępstwa przewidzianego we wspomnianym art. 5 ust. 1 – przepisy te stoją na przeszkodzie temu, aby produkt leczniczy, który może być wydawany bez recepty w jednym z państw członkowskich, został również uznany za produkt leczniczy, który może być wydany bez recepty w innym państwie członkowskim, w sytuacji gdy w tym drugim państwie ów produkt leczniczy nie uzyskał pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i nie został sklasyfikowany.

                  2)

                  Środek krajowy stanowiący transpozycję art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/83 zmienionej dyrektywą 2012/26 i uzależniający możliwość wydania produktu leczniczego, który nie uzyskał pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, od okazania recepty lekarskiej oraz oświadczenia organu właściwego w dziedzinie ochrony zdrowia mającego na celu zapewnienie przestrzegania określonych w tym przepisie wymogów, nie stanowi ograniczenia ilościowego, ani środka o skutku równoważnym w rozumieniu art. 34 TFUE.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020


title: Sprawa C-330/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg Oost-Vlaanderen, Afdeling Gent (Belgia) w dniu 27 maja 2021 r. – The Escape Center BVBA / Belgische Staat

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg Oost-Vlaanderen, Afdeling Gent (Belgia) w dniu 27 maja 2021 r. – The Escape Center BVBA / Belgische Staat
      (Sprawa C-330/21)
      (2021/C 338/11)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank van eerste aanleg Oost-Vlaanderen, Afdeling Gent

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: The Escape Center BVBA

         Druga strona postępowania: Belgische Staat

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 98 ust. 2 dyrektywy 2006/112 (1) w związku z pkt 14 załącznika III do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że umożliwianie korzystania z obiektów sportowych podlega obniżonej stawce VAT tylko wówczas, gdy nie towarzyszy mu udzielanie – indywidualnie lub w odniesieniu do grupy – wskazówek dotyczących treningu?

         (1)  Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-347/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 4 czerwca 2021 r. – postępowanie karne przeciwko DD

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 4 czerwca 2021 r. – postępowanie karne przeciwko DD
      (Sprawa C-347/21)
      (2021/C 338/13)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Specializiran nakazatelen syd

         Strony w postępowaniu głównym

      DD

         Pytania prejudycjalne

      Czy prawo do osobistej obecności oskarżonego określone w art. 8 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 1 w związku z motywem 44 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2016/343 (1) z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym jest przestrzegane, jeśli na danym odrębnym posiedzeniu sądu przesłuchano świadka pod nieobecność oskarżonego, lecz następnie, na kolejnym posiedzeniu sądu, oskarżony miał możliwość zadania swoich pytań temu samemu świadkowi i oświadczył, że nie ma takich pytań, czy też, aby zapewnić przestrzeganie prawa do osobistej obecności, konieczne jest pełne powtórzenie tego przesłuchania z powtórzeniem pytań zadanych przez pozostałe strony, które uczestniczyły w pierwszym przesłuchaniu[?]
      Czy prawo do obrony przez adwokata określone w art. 3 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 dyrektywy 2013/48 (2) jest przestrzegane, jeśli na dwóch odrębnych posiedzeniach sądu przesłuchano dwóch świadków pod nieobecność adwokata, lecz następnie, na kolejnym posiedzeniu sądu, adwokat ten miał możliwość zadania swoich pytań tym samym dwóm świadkom, czy też, aby zapewnić przestrzeganie prawa do obrony przez adwokata, konieczne jest pełne powtórzenie tych dwóch przesłuchań, z powtórzeniem pytań zadanych przez pozostałe strony przy pierwszym przesłuchaniu oraz umożliwieniem adwokatowi nieobecnemu na poprzednich dwóch posiedzeniach zadania jego pytań[?]

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym (Dz.U. 2016, L 65, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/48 z dnia 22 października 2013 r. w sprawie prawa dostępu do adwokata w postępowaniu karnym i w postępowaniu dotyczącym europejskiego nakazu aresztowania oraz w sprawie prawa do poinformowania osoby trzeciej o pozbawieniu wolności i prawa do porozumiewania się z osobami trzecimi i organami konsularnymi w czasie pozbawienia wolności (Dz.U. 2013, L 294, s. 1).


title: Sprawa C-348/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 4 czerwca 2021 r. – postępowanie karne przeciwko HYA i in.

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 4 czerwca 2021 r. – postępowanie karne przeciwko HYA i in.
      (Sprawa C-348/21)
      (2021/C 338/14)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Specializiran nakazatelen syd

         Strony w postępowaniu głównym

      HYA i in.

         Pytanie prejudycjalne

      Czy prawo krajowe, w którym przewidziano, że prawo oskarżonego do uczestnictwa w procesie jest przestrzegane i że prokurator prawidłowo wykonuje obowiązek wykazania winy oskarżonego, jeśli w postępowaniu karnym przed sądem, gdy świadkowie nie mogą być przesłuchani z obiektywnych przyczyn, zostaną uwzględnione zeznania tych świadków złożone w postępowaniu przygotowawczym – w sytuacji gdy świadkowie ci zostali przesłuchani wyłącznie przez oskarżyciela i bez udziału obrońcy, lecz przed sędzią, i gdy oskarżyciel jeszcze w postępowaniu przygotowawczym mógł zapewnić możliwość udziału obrońcy w tym przesłuchaniu, lecz tego nie uczynił – jest zgodne z art. 8 ust. 1 i art. 6 ust. 1 w związku z motywami 33–34 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 (1) z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym i z art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym (Dz.U. 2016, L 65, s. 1).


title: Sprawa C-349/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 4 czerwca 2021 r. – postępowanie karne przeciwko HYA i in.

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 4 czerwca 2021 r. – postępowanie karne przeciwko HYA i in.
      (Sprawa C-349/21)
      (2021/C 338/15)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Specializiran nakazatelen syd

         Strony w postępowaniu głównym

      HYA i in.

         Pytania prejudycjalne

      Czy krajowe orzecznictwo w sprawach karnych – na mocy którego przy udzieleniu zezwolenia na podsłuchiwanie, nagrywanie i przechowywanie rozmów telefonicznych podejrzanych sąd orzeka za pomocą uprzedniego sporządzonego ogólnego wzorcowego tekstu, w którym wskazuje się jedynie, że zapewniono przestrzeganie przepisów prawa, bez żadnej indywidualizacji – jest zgodne z art. 15 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 w związku z motywem 11 dyrektywy 2002/58/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej)[?]
      Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej, czy niezgodne z prawem Unii jest dokonanie wykładni prawa krajowego w sposób umożliwiający wykorzystanie informacji zgromadzonych po udzieleniu takiego zezwolenia dla celów wykazania zarzutów oskarżenia w procesie karnym[?]

         (1)  Dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej) (Dz.U. 2002 r., L 201, s. 37).


title: Sprawa C-350/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 4 czerwca 2021 r. – postępowanie karne

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 4 czerwca 2021 r. – postępowanie karne
      (Sprawa C-350/21)
      (2021/C 338/16)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Specializiran nakazatelen syd

         Strony w postępowaniu głównym

      Specializirana prokuratura

         Pytania prejudycjalne

      Czy prawo krajowe – art. 251b ust. 1 Zakon za elektronnite syobsztenija (ustawy o komunikatach elektronicznych), w którym przewidziano ogólne i niezróżnicowane zatrzymywanie wszystkich danych o ruchu (danych o ruchu i o lokalizacji użytkowników środków łączności elektronicznej) przez okres 6 miesięcy, w celu walki z ciężkimi formami przestępczości, w sytuacji gdy w tym prawie krajowym przewidziano określone gwarancje – jest zgodne z art. 15 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 w związku z motywem 11 dyrektywy 2002/58/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej)?
      Czy prawo krajowe – art. 159a Nakazatełno-procesualen kodeks (kodeksu postępowania karnego), w którym nie ograniczono dostępu do danych o ruchu jedynie do sytuacji, gdy jest to ściśle niezbędne, i nie przewidziano prawa osób, do czyich danych o ruchu uzyskały dostęp organy postępowania karnego, do powiadomienia ich w tym względzie, gdy to powiadomienie nie będzie stać na przeszkodzie prowadzeniu postępowania karnego, odpowiednio, nie przewidziano na ich rzecz środka ochrony prawnej przed bezprawnym dostępem – jest zgodne z art. 15 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 1 w związku z motywem 11 dyrektywy 2002/58?

         (1)  Dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (Dz.U. 2002, L 201, s. 37).


title: Sprawa C-351/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez justice de paix du canton de Forest (Belgia) w dniu 4 czerwca 2021 r. – ZG / Beobank SA

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez justice de paix du canton de Forest (Belgia) w dniu 4 czerwca 2021 r. – ZG / Beobank SA
      (Sprawa C-351/21)
      (2021/C 338/17)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Justice de paix du canton de Forest

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: ZG

         Strona pozwana: Beobank SA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zgodnie z art. 38 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 2007/64/WE (1) na dostawcy usług ciąży obowiązek starannego działania czy obowiązek osiągnięcia rezultatu w odniesieniu do dostarczenia „informacji dotyczących odbiorcy”?

                  2)

                  Czy wymienione w tym przepisie „informacje dotyczące odbiorcy” obejmują informacje pozwalające na zidentyfikowanie osoby fizycznej lub prawnej, która otrzymała płatność?

         (1)  Dyrektywa 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego zmieniająca dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylająca dyrektywę 97/5/WE (Dz.U. 2007, L 319, s. 1).


title: Sprawa C-358/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 9 czerwca 2021 r. – Tilman SA / Unilever Supply Chain Company AG

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 9 czerwca 2021 r. – Tilman SA / Unilever Supply Chain Company AG
      (Sprawa C-358/21)
      (2021/C 338/18)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Tilman SA

         Strona pozwana: Unilever Supply Chain Company AG

         Pytanie prejudycjalne

      Czy przesłanki z art. 23 ust. 1 i 2 konwencji o jurysdykcji i uznawaniu oraz wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych podpisanej w Lugano w dniu 30 października 2007 r. są spełnione w przypadku, gdy klauzula prorogacyjna znajduje się wśród ogólnych warunków, do których odsyła umowa zawarta na piśmie poprzez wskazanie hiperłącza do strony internetowej, na której można zapoznać się z tymi ogólnymi warunkami, pobrać je i wydrukować, przy czym strona, wobec której podnosi się tę klauzulę, nie została poproszona o zaakceptowanie tych ogólnych warunków poprzez zaznaczenie pola na rzeczonej stronie internetowej?


title: Sprawa T-692/15 RENV: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – HTTS / Rada [Odpowiedzialność pozaumowna – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające podjęte wobec Iranu – Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom]

text:
               23.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/16

      Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2021 r. – HTTS / Rada
      (Sprawa T-692/15 RENV) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu - Wykaz osób i podmiotów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)
      (2021/C 338/19)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Schlingmann)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix i M. Bishop, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Tricot, C. Hödlmayr, J. Roberti di Sarsina i M. Kellerbauer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 268 i 340 TFUE, zmierzające do uzyskania naprawienia szkody, jaką skarżąca miała ponieść w następstwie umieszczenia jej nazwy, po pierwsze, rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2010, L 195, s. 25), w załączniku V do rozporządzenia Rady (WE) nr 423/2007 z dnia 19 kwietnia 2007 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2007, L 103, s. 1), a po drugie, rozporządzeniem Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającym rozporządzenie nr 423/2007 (Dz.U. 2010, L 281, s. 1), w załączniku VIII do rozporządzenia nr 961/2010.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej w niniejszym postępowaniu oraz w postępowaniu w sprawie T-692/15.

                  3)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty związane z postępowaniem w sprawie C-123/18 P.

                  4)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty związane z niniejszym postępowaniem, z postępowaniem w sprawie T-692/15 oraz z postępowaniem w sprawie C-123/18 P.

         (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.