title: Sprawa T-717/13: Wyrok Sądu z dnia 29 kwietnia 2015 r. – Chair Entertainment Group/OHIM – Libelle (SHADOW COMPLEX) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SHADOW COMPLEX — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy BusinessShadow — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/37

         Wyrok Sądu z dnia 29 kwietnia 2015 r. – Chair Entertainment Group/OHIM – Libelle (SHADOW COMPLEX)
   (Sprawa T-717/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SHADOW COMPLEX - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy BusinessShadow - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 198/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Chair Entertainment Group LLC (Provo, Utah, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat E. Armijo Chávarri)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Libelle AG (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat E. Strauß)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 października 2013 r. (sprawa R 776/2011-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Libelle AG a Chair Entertainment Group LLC.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Chair Entertainment Group LLC pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

               3)

               Libelle AG pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 71 z 8.3.2014.


title: Sprawa T-268/10 RENV: Wyrok Sądu z dnia 25 września 2015 r. – PPG i SNF/ECHA (REACH — Identyfikacji akryloamidu jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy — Półprodukty — Skarga o stwierdzenie nieważności — Bezpośrednie oddziaływanie — Dopuszczalność — Proporcjonalność — Równość traktowania)

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/24

         Wyrok Sądu z dnia 25 września 2015 r. – PPG i SNF/ECHA
   (Sprawa T-268/10 RENV) (1)

   ((REACH - Identyfikacji akryloamidu jako substancji wzbudzającej szczególnie duże obawy - Półprodukty - Skarga o stwierdzenie nieważności - Bezpośrednie oddziaływanie - Dopuszczalność - Proporcjonalność - Równość traktowania))
   (2015/C 389/24)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Polyelectrolyte Producers Group GEIE (PPG) (Bruksela, Belgia) i SNF SAS (Andrézieux-Bouthéon, Francja) (przedstawiciele: R. Cana, D. Abrahams i E. Mullier, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: M. Heikkilä, W. Broere i T. Zbihlej, pełnomocnicy, wspierani przez J. Stuycka i A. M. Vandromme, adwokatów)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Niderlandów (przedstawiciel: B. Koopman, pełnomocnik) i Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Kukovec, E. Manhaeve i K. Talabér Ritz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji ECHA o identyfikacji akryloamidu (WE nr 201–173–7) jako substancji spełniającej kryteria przewidziane w art. 57 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1), zgodnie z art. 59 tego rozporządzenia.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Polyelectrolyte Producers Group GEIE (PPG) i SNF SAS pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA).

               3)

               Królestwo Niderlandów i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.10.2010.


title: Sprawa C-323/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Danii

text:
               4.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/12

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Danii
   (Sprawa C-323/11) (1)

   2012/C 235/26
   Język postępowania: duński
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa T-7/09: Wyrok Sądu z dnia 21 kwietnia 2010 r. — Schunk przeciwko OHIM (Przedstawienie części trzpienia) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego część trzpienia z trzema rowkami — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/29

         Wyrok Sądu z dnia 21 kwietnia 2010 r. — Schunk przeciwko OHIM (Przedstawienie części trzpienia)
   (Sprawa T-7/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego część trzpienia z trzema rowkami - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 148/52
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Schunk GmbH & Co. KG Spann- und Greiftechnik (Lauffen am Neckar, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Koppe-Zagouras)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: A. Pohlmann, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 października 2008 r. (sprawa R 1109/2007-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia przedstawiającego część trzpienia z trzema rowkami jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Schunk GmbH & Co. KG Spann- und Greiftechnik zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa C-532/09 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 30 września 2009 r. w sprawie T-166/08 Ivanov przeciwko Komisji, wniesione w dniu 18 grudnia 2009 r. przez Vladimira Ivanova

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/22

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 30 września 2009 r. w sprawie T-166/08 Ivanov przeciwko Komisji, wniesione w dniu 18 grudnia 2009 r. przez Vladimira Ivanova
   (Sprawa C-532/09 P)
   2010/C 51/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Vladimir Ivanov (przedstawiciel: adwokat F. Rollinger)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie, że odwołanie jest dopuszczalne;

               —

               stwierdzenie, że odwołanie jest zasadne;

               —

               uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 września 2009 r.;

               —

               rozstrzygnięcie zgodnie ze skargą wniesiona w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu swojego odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.
   W swoim pierwszym zarzucie, składającym się z dwóch części, wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd nie powinien był zastosować zastrzeżenia nadużycia proceduralnego celem uzasadnienia niedopuszczalności jego skargi o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej, skoro bardzo ograniczony zakres stosowania tego zastrzeżenia dotyczył jedynie wyjątkowych przypadków, w których skarga o odszkodowanie ma na celu uzyskanie zapłaty kwoty identycznej z kwotą, jaka wnoszący odwołanie uzyskałby w przypadku uwzględnienia skargi o stwierdzenie nieważności. Tymczasem w niniejszym przypadku skarga o odszkodowanie wniesiona przez wnoszącego odwołanie była całkowicie niezależna, ponieważ chciał on spowodować powstanie odpowiedzialności pozaumownej Komisji w związku z jej zachowaniem względem niego, a nie uzyskać sytuacje finansową identyczna z sytuacją, w jakiej znalazłby się, gdyby została stwierdzona nieważność decyzji Komisji.
   W tym kontekście wnoszący odwołanie uważa zresztą, że Sąd nie mógł podnieść z urzędu zastrzeżenia nadużycia proceduralnego, ponieważ ciężar dowodu takiego nadużycia spoczywa na stronie pozwanej.
   W swoim drugim zarzucie wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się błędu co do prawa, wymagając en exigeant la constatation d'un comportement illicite de la part de la Commission comme condition préalable à l'engagement de sa responsabilité non contractuelle, alors que l'illégalité du comportement des institutions communautaires ne figurerait plus parmi les conditions retenues par la jurisprudence la plus récente du Tribunal pour engager la responsabilité desdites institutions.
   W swoim trzecim zarzucie wnoszący odwołanie estime enfin qu'en jugeant qu'un recours en annulation était plus adapté qu'un recours en indemnité, l'ordonnance attaquée a porté atteinte à son droit de recours effectif, tel qu'il est reconnu par la Charte des droits fondamentaux de l'Union européenne.


title: Sprawa T-74/11: Wyrok Sądu z dnia 30 maja 2013 r. — Omnis Group przeciwko Komisji (Konkurencja — Nadużycie pozycji dominującej — Rynek zaopatrzenia w oprogramowanie planowania zasobów przedsiębiorstwa (ERP) i oprogramowanie biznesowe (EAS) — Decyzja o odrzuceniu skargi do Komisji — Brak interesu Unii)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/66

         Wyrok Sądu z dnia 30 maja 2013 r. — Omnis Group przeciwko Komisji
   (Sprawa T-74/11) (1)

   (Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Rynek zaopatrzenia w oprogramowanie planowania zasobów przedsiębiorstwa (ERP) i oprogramowanie biznesowe (EAS) - Decyzja o odrzuceniu skargi do Komisji - Brak interesu Unii)
   2013/C 225/147
   Język postępowania: rumuński

      Strony

      Strona skarżąca: Omnis Group Srl (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat D.A.F. Tarara)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Biolan i J. Bourke, następnie A. Biolan i C. Hödlmayr, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Microsoft Corp. (Redmond, Waszyngton, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci A.M. Baciu i G. Harapcea)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji nr C(2010) 8529 z dnia 1 grudnia 2010 r. oddalającej skargę do Komisji (sprawa COMP/39.784 — Omnis/Microsoft) dotyczącą rzekomego naruszenia przez Microsoft Corp. art. 101 TFUE, 102 TFUE i 106 TFUE na rynku oprogramowania biznesowego zwanego programami typu „oprogramowanie biznesowe/oprogramowanie planowania zasobów przedsiębiorstwa”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Omnis Group Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 95 z 26.3.2011.


title: Sprawa T-503/10: Wyrok Sądu z dnia 25 października 2012 r. — IDT Biologika przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na dostawy — Procedura przetargowa — Dostawa szczepionek przeciw wściekliźnie do Serbii — Odrzucenie oferty — Udzielenie zamówienia innemu oferentowi)

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/22

         Wyrok Sądu z dnia 25 października 2012 r. — IDT Biologika przeciwko Komisji
   (Sprawa T-503/10) (1)

   (Zamówienia publiczne na dostawy - Procedura przetargowa - Dostawa szczepionek przeciw wściekliźnie do Serbii - Odrzucenie oferty - Udzielenie zamówienia innemu oferentowi)
   2012/C 379/37
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: IDT Biologika GmbH (Dessau-Roßlau, Niemcy) (przedstawiciele: R. Gross, T. Kroupa, T. Drosdziok i F. Ahr, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher i T. Scharf, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Delegatury Unii Europejskiej w Republice Serbskiej z dnia 10 sierpnia 2010 r. (Dz.U. 2010/S 192-292332) udzielającej zamówienia publicznego oznaczonego EuropAid/129809/C/SUP/RS na dostawę szczepionki przeciw wściekliźnie do szczepień w Serbii konsorcjum pod kierownictwem spółki Biovet a.s. i odrzucającej ofertę złożoną przez skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               IDT Biologika GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Sprawa C-183/08: Postanowienie Trybunału z dnia 5 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Provincia di Imperia (Odwołanie — Artykuł 119 regulaminu — Przesłanki dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności — Interes prawny — Odpowiedź na zaproszenie do składania wniosków dotyczące działań innowacyjnych w zakresie Europejskiego Funduszu Społecznego — Decyzja odmowna — Istnienie dla skarżącego korzyści z ewentualnego uchylenia zaskarżonego wyroku)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/17

         Postanowienie Trybunału z dnia 5 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Provincia di Imperia
   (Sprawa C-183/08) (1)

   (Odwołanie - Artykuł 119 regulaminu - Przesłanki dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności - Interes prawny - Odpowiedź na zaproszenie do składania wniosków dotyczące działań innowacyjnych w zakresie Europejskiego Funduszu Społecznego - Decyzja odmowna - Istnienie dla skarżącego korzyści z ewentualnego uchylenia zaskarżonego wyroku)
   2009/C 113/34
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin i L. Flynn, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Provincia di Imperia (przedstawiciele: K. Platteau i S. Rostagno, avocats)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 14 lutego 2008 r. w sprawie T-351/05 Provincia di Imperia przeciwko Komisji, na mocy którego Sąd uznał za dopuszczalną (lecz bezzasadną) wniesioną przez skarżącą skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 2005 r. odrzucającej jej wniosek o przyznanie subwencji złożony w odpowiedzi na zaproszenie do składania wniosków dotyczące działań innowacyjnych w zakresie Europejskiego Funduszu Społecznego — Naruszenie przesłanek dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności — Pojęcie interesu prawnego — Brak korzyści dla skarżącego z ewentualnego uchylenia zaskarżonego wyroku

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone jako oczywiście bezzasadne.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawa T-172/14: Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Stahlwerk Bous/Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania — Skarga o stwierdzenie nieważności — Wniosek o zezwolenie na dostosowanie żądań — Brak nowych okoliczności — Niedopuszczalność)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/50

         Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Stahlwerk Bous/Komisja
   (Sprawa T-172/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Wniosek o zezwolenie na dostosowanie żądań - Brak nowych okoliczności - Niedopuszczalność))
   (2015/C 294/60)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Stahlwerk Bous GmbH (Bous, Niemcy) (przedstawiciele: H. Höfler, C. Kahle i V. Winkler, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez C. Renner, adwokata)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Urząd Nadzoru EFTA (przedstawiciele: X. Lewis, M. Schneider, M. Moustakali i C. Perrin, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Wniosek o zezwolenie na dostosowanie żądań zawartych w niniejszej skardze w taki sposób, aby dotyczyły one decyzji Komisji C(2014) 8786 final z dnia 25 listopada 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.33995 (2013) (ex 2013/NN) – wdrożonej przez Republikę Federalną Niemiec jako wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych, zostaje odrzucony jako niedopuszczalny.

               3)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosków o dopuszczenie Flachglas Torgau GmbH, Saint-Gobain Isover G+H AG, Kronotex GmbH & Co. KG, Kronoply GmbH, Bayer MaterialScience AG, Sabic Polyolefine GmbH, Ineos Manufacturing Deutschland GmbH, Ineos Phenol GmbH, Ineos Vinyls Deutschland GmbH, Advansa GmbH, Akzo Nobel Industrial Chemicals GmbH, Aurubis AG, CBW Chemie GmbH, CFB Chemische Fabrik Brunsbüttel GmbH & Co. KG, Clariant Produkte (Deutschland) GmbH, Dralon GmbH, Hahl Filaments GmbH, Messer Produktionsgesellschaft mbH Siegen, Messer Produktionsgesellschaft mbH Salzgitter, Nabaltec AG, Siltronic AG i Wacker Chemie AG do sprawy w charakterze interwenienta.

               4)

               Stahlwerk Bous GmbH pokrywa koszty własne, a także poniesione przez Komisję Europejską, w tym również te związane z postępowaniem w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.

               5)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa T-554/10: Wyrok Sądu z dnia 22 kwietnia 2015 r. – Evropaïki Dynamiki/Frontex (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Usługi informatyczne, sprzęt komputerowy i licencje na oprogramowanie — Odrzucenie ofert jednego z oferentów — Obowiązek uzasadnienia — Kryteria wyboru i udzielania zamówienia — Oczywisty błąd w ocenie — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/8

         Wyrok Sądu z dnia 22 kwietnia 2015 r. – Evropaïki Dynamiki/Frontex
   (Sprawa T-554/10) (1)

   ((Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Usługi informatyczne, sprzęt komputerowy i licencje na oprogramowanie - Odrzucenie ofert jednego z oferentów - Obowiązek uzasadnienia - Kryteria wyboru i udzielania zamówienia - Oczywisty błąd w ocenie - Odpowiedzialność pozaumowna))
   (2015/C 190/09)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci N. Korogiannakis i M. Dermitzakis)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich (Frontex) (przedstawiciele: S. Vuorensola i H. Caniard, pełnomocnicy, wspomagani przez adwokatów J. Stuycka i A. M. Vandromme)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji odrzucających oferty skarżącej w przetargu Frontex/OP/87/2010, dotyczącego umowy ramowej na „usługi ICT” w dziedzinie technologii zarządzania i zabezpieczenia informacji (Dz.U. 2010/S 66-098323) i w przetargu Frontex/OP/98/2010, dotyczącego dużego projektu pilotażowego EUROSUR w dziedzinie koordynacji technologii informacyjnych i komunikacyjnych (Dz.U. 2010/S 90-134098), oraz wszystkich powiązanych decyzji, w tym decyzji o udzieleniu zamówień innym oferentom, a po drugie, skarga odszkodowawcza o naprawienie szkody poniesionej z racji udzielenia zamówień tym oferentom.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiej Agencji Zarządzania Współpracą Operacyjną na Zewnętrznych Granicach Państw Członkowskich (Frontex) z dnia 18 października 2010 r. o odrzuceniu oferty Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE w przetargu 2010/S 66-098323, na część nr 1 (systemy informacyjne), na świadczenie usług informatycznych, dostawę sprzętu komputerowego i licencji na oprogramowanie.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Frontexu z dnia 18 października 2010 r. o odrzuceniu oferty Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE w przetargu 2010/S 66-098323, na część nr 6 (systemy zarządzania treścią korporacyjną), na świadczenie usług informatycznych, dostawę sprzętu komputerowego i licencji na oprogramowanie.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE pokrywa 50 % własnych kosztów i 50 % kosztów poniesionych przez Frontex, Frontex pokrywa 50 % własnych kosztów i 50 % kosztów poniesionych przez Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa T-341/12: Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2015 r. – Evonik Degussa/Komisja (Konkurencja — Postępowanie administracyjne — Europejski rynek nadtlenku wodoru i nadboranu sodu — Publikacja decyzji stwierdzającej naruszenie art. 81 WE — Oddalenie wniosku o zachowanie poufności informacji dostarczonych Komisji na podstawie komunikatu w sprawie współpracy — Obowiązek uzasadnienia — Poufność — Tajemnica zawodowa — Uzasadnione oczekiwania)

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/17

         Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2015 r. – Evonik Degussa/Komisja
   (Sprawa T-341/12) (1)

   ((Konkurencja - Postępowanie administracyjne - Europejski rynek nadtlenku wodoru i nadboranu sodu - Publikacja decyzji stwierdzającej naruszenie art. 81 WE - Oddalenie wniosku o zachowanie poufności informacji dostarczonych Komisji na podstawie komunikatu w sprawie współpracy - Obowiązek uzasadnienia - Poufność - Tajemnica zawodowa - Uzasadnione oczekiwania))
   (2015/C 089/17)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Evonik Degussa GmbH (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Steinle, M. Holm-Hadulla i C. von Köckritz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito, M. Kellerbauer i G. Meessen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2012) 3534 wersja ostateczna z dnia 24 maja 2012 r. w przedmiocie oddalenia wniosku o zachowanie poufności złożonego przez spółkę Evonik Degussa na podstawie art. 8 decyzji 2011/695/UE przewodniczącego Komisji Europejskiej z dnia 13 października 2011 r. w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji (sprawa COMP/38.620 – Nadtlenek wodoru i nadboran sodu).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Evonik Degussa GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 311 z 13.10.2012.


title: Sprawa F-25/10: Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2010 r. — AG (*) przeciwko Parlamentowi

text:
                  19.6.2010

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 161/58

         Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2010 r. — AG (*1) przeciwko Parlamentowi
         (Sprawa F-25/10)
         (2010/C 161/95)
         Język postępowania: francuski

            Strony

            Strona skarżąca: AG (*1) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodriguez i C. Bernard-Glanz)

            Strona pozwana: Parlament Europejski

            Przedmiot i opis sporu

         Stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu skarżącej po zakończeniu okresu próbnego a także naprawienie poniesionej krzywdy.

            Żądania strony skarżącej

                     —

                     stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 14 maja 2009 r. o zwolnieniu w związku z decyzją z dnia 21 grudnia 2009 r. o oddaleniu zażalenia;

                     —

                     wskazanie jakie skutki wynikają dla organu powołującego ze stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji a w szczególności możliwości odbycia drugiego okresu próbnego lub przedłużenia okresu próbnego, po zakończeniu którego zostanie dokonana ponowna ocena jej wyników w pracy;

                     —

                     zasądzenie od strony pozwanej naprawienia poniesionej przez skarżącą krzywdy, zarówno na płaszczyźnie zawodowej i finansowej (w odniesieniu do wynagrodzenia i korzyści, które skarżąca powinna otrzymywać w okresie od dnia 16 maja 2009 r. do dnia przywrócenia jej do pracy w wyniku stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji) jak i osobistej (w odniesieniu do wstępnej i przykładowej kwoty 50000 EUR);

                     —

                     obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

            (*1)  Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.


title: Sprawa T-704/15: Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2015 r. – Micula i in./Komisja

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/30

         Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2015 r. – Micula i in./Komisja
   (Sprawa T-704/15)
   (2016/C 068/40)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Viorel Micula (Oradea, Rumunia), European Drinks SA (Ștei, Rumunia), Rieni Drinks SA (Rieni, Rumunia), Transilvania General Import-Export SRL (Oradea), West Leasing International SRL (Pantasesti, Rumunia) (przedstawiciele: adwokaci J. Derenne, A. Dashwood, D. Vallindas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/1470 z dnia 30 marca 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.38517 (2014/C) (ex 2014/NN) wdrożonej przez Rumunię – Orzeczenie arbitrażowe w sprawie Micula przeciwko Rumunii z dnia 11 grudnia 2013 r. (notyfikowanej, jako dokument nr C(2015) 2112) (Dz.U. 2015 L 232, s. 43);

               —

               posiłkowo, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim:

                           i.

                           wskazuje się w niej, że Viorel Micula jest „przedsiębiorstwem”, a zatem wchodzi w skład rzekomej samodzielnej jednostki gospodarczej będącej beneficjentem pomocy,

                           ii.

                           wskazuje się w niej, że beneficjentem pomocy jest samodzielna jednostka gospodarcza obejmująca Viorela Miculę, Ioana Miculę, S.C. European Food SA, S.C. Starmill S.R.L., S.C. Multipack, European Drinks SA, Rieni Drinks SA, Scandic Distilleries SA, Transilvania General Import-Export SRL, oraz

                           iii.

                           nakazuje ona w art. 2 ust. 2, by Viorel Micula, Ioan Micula, S.C. European Food SA, S.C. Starmill S.R.L., S.C. Multipack, European Drinks SA, Rieni Drinks SA, Scandic Distilleries SA, Transilvania General Import-Export SRL oraz West Leasing SRL ponieśli solidarną odpowiedzialność za spłatę pomocy państwa otrzymanej przez którykolwiek z wymienionych podmiotów;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji oraz nadużycia władzy. Jako, że Komisja błędnie utożsamia egzekucję orzeczenia arbitrażowego ICSID (zwanego dalej „Orzeczeniem”) z przyznaniem pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, instytucja ta w rzeczywistości przypisuje sobie – z mocą wsteczną w odniesieniu do okresu przedakcesyjnego – uprawnienia przysługujące jej w odniesieniu do pomocy państwa przyznanej przez Rumunię po przystąpieniu tego kraju do UE. Komisja w sposób oczywisty nie jest władna korzystać ze swoich uprawnień w zakresie pomocy państwa w opisany sposób. Wydanie decyzji o takim celu i skutku jest ponadto przejawem nadużycia władzy.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Po pierwsze w decyzji nie wykazano istnienia korzyści gospodarczej, gdy uznano wykonanie/wdrożenie Orzeczenia za pomoc niezgodną z rynkiem wewnętrznym. W niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki ustanowione w orzecznictwie Asteris (wyrok z dnia 27 września 1988 r. w sprawie Asteris i inni, 106/87–120/87). Wszelka korzyść (quod non) poprzedza przystąpienie Rumunii do UE i nie jest zatem objęta zakresem przepisów UE normujących pomoc państwa. Po drugie w decyzji nie wykazano, że zaistniała selektywność. Dwustronna umowa między Rumunią i Szwecją w sprawie inwestycji (zwana dalej „BIT” – która jest podstawą prawną Orzeczenia) ustanawia system ogólnej odpowiedzialności, który ma takie samo zastosowanie do każdego inwestora. Po trzecie w decyzji nie wykazano, że środek, o którym mowa można przypisać państwu rumuńskiemu. Rumunii nie przysługuje żaden zakres uznania odnośnie egzekucji Orzeczenia.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 351 TFUE oraz ogólnych zasad prawa. Artykuł 351 TFUE chroni zobowiązania podjęte przez Rumunię w celu wykonania BIT ze Szwecją – przy czym mowa wciąż o porozumieniu między państwem członkowskim (Szwecją) oraz państwem trzecim (Rumunią) – przed wszelkimi ewentualnymi poakcesyjnymi skutkami przepisów UE normujących pomoc państwa.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań. Władze UE aktywnie zachęcały do zawarcia BIT, co skutkowało powstaniem uzasadnionych oczekiwań polegających na tym, że wysiłek włożony we wdrożenie takiego BIT w drodze arbitrażu nie zostanie zniweczony na przykład na mocy przepisów normujących pomoc państwa.

               5.

               Zarzut piąty, podniesiony posiłkowo, dotyczący tego, że rzekomą pomoc należy uznać za zgodną z rynkiem wewnętrznym. Nigdy nie stwierdzono ostatecznie, że rozpatrywany środek krajowy, który dał początek arbitrażowi oraz Orzeczeniu, jest niezgodny z rynkiem wewnętrznym. W każdym wypadku stwierdzono by jego zgodność z przepisami prawa normującymi pomoc państwa.

               6.

               Zarzut szósty, podniesiony posiłkowo, dotyczący tego, że w decyzji niewłaściwie określono beneficjentów rzekomej pomocy. W decyzji nie wykazano ani, że Viorel i Ioan Micula są częścią rzekomej samodzielnej jednostki gospodarczej, ani że istnieje w tym wypadku samodzielna jednostka gospodarcza.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący błędów w odniesieniu do nakazanego w decyzji odzyskania. Ze względu na to, że w decyzji błędnie wskazano beneficjentów rzekomej pomocy, w drodze tej decyzji nakazano odzyskanie pomocy od osób fizycznych oraz przedsiębiorstw, które nie są beneficjentami rzekomej pomocy.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych (prawa do bycia wysłuchanym). W żadnym punkcie decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego nie wymieniono skarżących European Drinks, Rieni Drinks, West Leasing oraz Transilvania General Import-Export.


title: Sprawa T-498/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 czerwca 2009 r. — Zhejiang Xinan Chemical Industrial Group Co. Ltd przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz glifosatu pochodzącego z Chin — Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach wolnej gospodarki rynkowej — Artykuł 2 ust. 7 lit. b i c) rozporządzenia (WE) nr 384/96)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/42

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 czerwca 2009 r. — Zhejiang Xinan Chemical Industrial Group Co. Ltd przeciwko Radzie
   (Sprawa T-498/04) (1)

   (Dumping - Przywóz glifosatu pochodzącego z Chin - Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach wolnej gospodarki rynkowej - Artykuł 2 ust. 7 lit. b i c) rozporządzenia (WE) nr 384/96)
   2009/C 180/77
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zhejiang Xinan Chemical Industrial Group Co. Ltd (Jiande City, Chiny) (przedstawiciele: początkowo D. Horovitz, adwokat, i B. Hartnett, barrister, następnie D. Horovitz)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P-Hix, pełnomocnik, wspierany przez G. Berrischa, adwokata)

      Strona występująca w charakterze interwenienta po stronie skarżącej: Stowarzyszenie Użytkowników i Dystrybutorów Chemikaliów Rolniczych w Europie (Audace) (przedstawiciele: Flynn, QC, oraz D. Scannell, barrister)

      Strona występująca w charakterze interwenienta po stronie pozwanej: Komisja Wspólnot Europejskich (reprezentanci: E. Righini oraz K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/2004 z dnia 24 września 2004 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz glifosatu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 303, s. 1, w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącej

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1683/2004 z dnia 24 września 2004 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz glifosatu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej w zakresie, w jakim dotyczy ono Zhejiang Xinan Chemical Industrial Group Co. Ltd.

               2)

               Rada ponosi swoje własne koszty postępownaia a także koszty poniesione przez Zhejiang Xinan Chemical Industrial Group Co. Ltd oraz przez Stowarzyszenie Użytkowników i Dystrybutorów Chemikaliów Rolniczych w Europie (Audace).

               3)

               Komisja ponosi swoje własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 57 z 5.3.2005.


title: Sprawa T-97/15: Wyrok Sądu z dnia 6 lipca 2016 r. – Mozzetti/EUIPO – di Lelio (ALFREDO’S GALLERY alla Scrofa Roma) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy ALFREDO’S GALLERY alla Scrofa Roma — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy L’ORIGINALE ALFREDO — Wniosek o przedstawienie dowodu używania — Artykuł 57 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/31

         Wyrok Sądu z dnia 6 lipca 2016 r. – Mozzetti/EUIPO – di Lelio (ALFREDO’S GALLERY alla Scrofa Roma)
   (Sprawa T-97/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy ALFREDO’S GALLERY alla Scrofa Roma - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy L’ORIGINALE ALFREDO - Wniosek o przedstawienie dowodu używania - Artykuł 57 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2016/C 305/42)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca Mario Mozzetti (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat E. Montelione)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była) również, interwenient przed Sądem: Ines di Lelio (Rzym) (przedstawiciele: adwokaci D. De Simone, G. Orsoni i R. Fecchio)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 grudnia 2014 r. (sprawa R 656/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy I. di Lelio a M. Mozzettim

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mario Mozzetti zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 127 z 20.4.2015.


title: Sprawa C-508/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 czerwca 2015 r. – Republika Estońska/Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 2013/34/UE — Obowiązki w zakresie sprawozdań finansowych spoczywające na niektórych rodzajach jednostek — Zasada pomocniczości i zasada proporcjonalności — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 czerwca 2015 r. – Republika Estońska/Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-508/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 2013/34/UE - Obowiązki w zakresie sprawozdań finansowych spoczywające na niektórych rodzajach jednostek - Zasada pomocniczości i zasada proporcjonalności - Obowiązek uzasadnienia))
   (2015/C 279/06)
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Estońska (przedstawiciel: K. Kraavi-Käerdi, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: U. Rösslein i M. Allik, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: P. Mahnič Bruni i A. Stolfot, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Støvlbæk i L. Naaber-Kivisoo, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Estońska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa C-121/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 kwietnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Belgia) — Pro-Braine ASBL i in. przeciwko Commune de Braine-le-Château (Dyrektywa 1999/31/WE — Składowanie odpadów — Dyrektywa 85/337/EWG — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne — Decyzja dotycząca dalszego działania mającego zezwolenie składowiska odpadów przy braku oceny oddziaływania na środowisko naturalne — Pojęcie zezwolenia na inwestycję)

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 kwietnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Belgia) — Pro-Braine ASBL i in. przeciwko Commune de Braine-le-Château
   (Sprawa C-121/11) (1)

   (Dyrektywa 1999/31/WE - Składowanie odpadów - Dyrektywa 85/337/EWG - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne - Decyzja dotycząca dalszego działania mającego zezwolenie składowiska odpadów przy braku oceny oddziaływania na środowisko naturalne - Pojęcie zezwolenia na inwestycję)
   2012/C 165/10
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pro-Braine ASBL, Michel Bernard, Charlotte de Lantsheere

      Strona pozwana: Commune de Braine-le-Château

      przy udziale: Veolia es treatment SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d’État (Belgia) — Wykładnia art. 14 lit. b) dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (Dz.U. L 182, s. 1) oraz art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne 85/337/EWG (Dz.U. L 175, s. 40) — Decyzja dotycząca dalszego działania mającego zezwolenie składowiska odpadów przy braku oceny skutków wywieranych na środowisko naturalne — Pojęcie zezwolenia na inwestycję — Zakres stosowania

      Sentencja

   Ostateczna decyzja zezwalająca na dalsze działanie istniejącego składowiska odpadów, wydana na podstawie art. 14 lit. b) dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów, opierając się na planie zagospodarowania, stanowi „zezwolenie na inwestycję” w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne 85/337/EWG, zmienionej dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r., tylko jeżeli decyzja ta zezwala na zmianę lub rozbudowę urządzenia lub wysypiska poprzez dokonanie robót lub interwencji zmieniających jego stan fizyczny, które mogą w sposób znacząco niekorzystny oddziaływać na środowisko naturalne w rozumieniu pkt 13 załącznika II do wspomnianej dyrektywy 85/337 i które tym samym stanowią „przedsięwzięcie” w rozumieniu art. 1 ust. 2 tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 152 z 21.5.2011.


title: Sprawa T-229/08: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2008 r. — Impala przeciwko Komisji

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/33

         Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2008 r. — Impala przeciwko Komisji
   (Sprawa T-229/08)
   (2008/C 197/58)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Independent Music Publishers and Labels Association (Impala, stowarzyszenie międzynarodowe) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Crosby, J. Golding, Solicitors, i I. Wekstein, lawyer)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 3 października 2007 r. w sprawie nr COMP/M.3333-Sony/BMG uznającej koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem i funkcjonowaniem porozumienia EOG stosownie do art. 8 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89 (1);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na mocy decyzji C(2004) 2815 z dnia 19 lipca 2004 r. Komisja uznała za zgodną ze wspólnym rynkiem koncentrację, dzięki której Bertelsmann AG i Sony Corporation of America nabyły wspólną kontrolę nad przedsiębiorstwem joint venture Sony BMG łączącym prowadzoną przez nie działalność w zakresie nagrań muzycznych (Sprawa nr COMP/M.3333-Sony/BMG). W wyroku z dnia 13 lipca 2006 r. Sąd Pierwszej Instancji stwierdził nieważność decyzji Komisji (2). Po wspomnianym stwierdzeniu nieważności decyzji Komisji sprawa została ponownie zgłoszona Komisji, która zbadała koncentrację na nowo w świetle bieżących warunków rynkowych i w zaskarżonej decyzji C(2007) 4507 z dnia 3 października 2007 r. Komisja zezwoliła na koncentrację, uznając ją za zgodną ze wspólnym rynkiem i funkcjonowaniem porozumienia EOG.
   Skarżąca, która jest międzynarodowym stowarzyszeniem reprezentującym niezależnych producentów muzycznych będących konkurentami uczestników koncentracji, wnosi o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Skarżąca twierdzi, że Komisja, zezwalając na koncentrację, popełniła oczywisty błąd w ocenie lub zastosowała w nieprawidłowy sposób przepisy z zakresu zbiorowej pozycji dominującej lub naruszyła art. 253 WE, ponieważ:

               —

               nie przeprowadziła prawidłowego badania i nie oceniła należycie istnienia, wzmocnienia lub powstania zbiorowej pozycji dominującej na rynku nagrań muzycznych wykorzystujących nośniki fizyczne i na rynku nagrań muzycznych w formatach cyfrowych;

               —

               nie przeprowadziła prospektywnego badania kwestii, czy koncentracja może lub nie doprowadzić do wzmocnienia lub powstania zbiorowej pozycji dominującej na rynku nagrań muzycznych wykorzystujących nośniki fizyczne lub na rynku nagrań muzycznych w formatach cyfrowych oraz nie przedstawiła powodów lub wystarczających powodów, z jakich zrezygnowała z przeprowadzenia prospektywnego badania;

               —

               nie przeprowadziła odpowiedniego badania co do możliwego wpływu koncentracji na wybory konsumenckie lub na różnorodność kulturową lub nie przeprowadziła prospektywnego badania tej kwestii; i

               —

               wreszcie, nie stwierdziła, że koncentracja doprowadziła do wzmocnienia lub powstania zbiorowej pozycji dominującej na rynku nagrań muzycznych wykorzystujących nośniki fizyczne i na rynku nagrań muzycznych w formatach cyfrowych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. 1989 L 395, str. 1, sprostowanie Dz.U. 1990 L 257, s. 13).

      (2)  Wyrok w sprawie T-464/04 Impala przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-2289, wyrok wydany w postępowaniu odwoławczym w sprawie C-413/06 P Bertelsmann i Sony Corporation of America przeciwko Impala.


title: Sprawa T-492/08: Wyrok Sądu z dnia 11 maja 2010 r. — Wessang przeciwko OHIM — Greinwald (star foods) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego star foods — Wcześniejsze, słowny i graficzny, wspólnotowe znaki towarowe STAR SNACKS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/37

         Wyrok Sądu z dnia 11 maja 2010 r. — Wessang przeciwko OHIM — Greinwald (star foods)
   (Sprawa T-492/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego star foods - Wcześniejsze, słowny i graficzny, wspólnotowe znaki towarowe STAR SNACKS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 179/64
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Nicolas Wessang (Zimmerbach, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Grolée)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciele: A. Führer i G. Schneider, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Greinwald GmbH (Kempten, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Schulz)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 września 2008 r. (sprawa R 1408/2007-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Nicolasem Wessangiem a Greinwald GmbH.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 17 września 2008 r. (sprawa R 1408/2007-4).

               2)

               Greinwald GmbH pokrywa własne koszty oraz jedną trzecią kosztów poniesionych przez Nicolasa Wessanga.

               3)

               N. Wessang pokrywa dwie trzecie własnych kosztów.

               4)

               OHIM pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 32 z 7.2.2009.


title: Sprawa C-229/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 19 maja 2015 r. – Minister Finansów przeciwko Janowi Mateusiakowi

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 19 maja 2015 r. – Minister Finansów przeciwko Janowi Mateusiakowi
   (Sprawa C-229/15)
   (2015/C 294/23)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Minister Finansów

      Strona pozwana: Jan Mateusiak

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 18 lit. c) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy tak rozumieć, że po upływie okresu korekty, o której stanowi art. 187 dyrektywy, środki trwałe podatnika, z tytułu nabycia których odliczył VAT, w momencie zaprzestania przez niego działalności nie powinny podlegać opodatkowaniu i być ujmowane w spisie likwidacyjnym, skoro minął normatywnie określony czas korekty podatku naliczonego z tytułu ich nabycia, wynikający z założonego czasu zużycia tych środków w działalności gospodarczej podatnika, czy też niezależnie od okresu korekty środki trwałe w momencie zaprzestania działalności gospodarczej podatnika podlegają opodatkowaniu?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-114/12: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2012 r. — Bode Chemie przeciwko OHIM — Laros (sterilina)

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/21

         Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2012 r. — Bode Chemie przeciwko OHIM — Laros (sterilina)
   (Sprawa T-114/12)
   2012/C 165/36
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bode Chemie GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: N. Aicher, Rechtsanwältin)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Laros Srl (Cremona, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 stycznia 2012 r. w sprawie R 2423/2010-4; oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego przed OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Laros Srl

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy w kolorach białym i czerwonym, zawierający elementy słowne „sterilina”, dla towarów należących do klas 3 i 5 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8120032.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowy znak towarowy „STERILLIUM” zarejestrowany pod nr. 221168 dla towarów należących do klasy 5; graficzny wspólnotowy znak towarowy w kolorach niebieskim i białym „BODE Sterillium” zarejestrowany pod nr. 6262257 dla produktów należących do klasy 5.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w zakresie, w jakim, przeciwnie do opinii Izby Odwoławczej, całościowa ocena mających znaczenie kryteriów identyczności lub podobieństwa towarów, podobieństwa oznaczeń oraz charakteru odróżniającego znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie, doprowadziła do stwierdzenia istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia odbiorców w błąd.


title: Sprawa C-527/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Republika Łotewska) w dniu 10 października 2011 r. — SIA „Ablessio” przeciwko Valsts ieņēmumu dienests

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Republika Łotewska) w dniu 10 października 2011 r. — SIA „Ablessio” przeciwko Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-527/11)
   2012/C 6/09
   Język postępowania: łotewski

      Sąd krajowy

   Augstākās tiesas Senāts

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SIA „Ablessio”

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywę Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że zakazuje ona odmowy nadania indywidualnego numeru, przy pomocy którego dokonuje się identyfikacji podatnika, w oparciu o to, że właścicielowi udziałów podatnika uprzednio wielokrotnie nadawano indywidualny numer dla innych przedsiębiorstw, które nie prowadziły rzeczywistej działalności gospodarczej oraz których udziały były przekazywane przez właściciela innym osobom natychmiast po otrzymaniu indywidualnego numeru?

               2)

               Czy art. 214 wskazanej dyrektywy w związku z art. 273 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że zezwala on Valsts ieņēmumu dienests na to, by przed nadaniem indywidualnego numeru upewnił się on co do zdolności podatnika do prowadzenia działalności podlegającej opodatkowaniu, jeżeli taka weryfikacja ma na celu właściwe pobranie podatku i zapobieżenie oszustwom?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa F-69/08: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2008 r. — Brigitte Knöll przeciwko Europolowi

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/56

         Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2008 r. — Brigitte Knöll przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-69/08)
   (2008/C 285/101)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Brigitte Knöll (Hochheim, Niemcy) (przedstawiciel: P. de Casparis, adwokat)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 4 października 2007 r., w drodze której Europol poinformował skarżącą o braku możliwości zaoferowania jej stałego zatrudnienia.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 4 października 2007 r., w drodze której strona pozwana poinformowała skarżącą o braku możliwości zaoferowania jej stałego zatrudnienia a także decyzji z dnia 29 kwietnia 2008 r. odrzucającej zażalenie złożone na pierwszą z decyzji oraz decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r. będącej kontynuacją decyzji z dnia 4 października 2007 r.;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.


title: Sprawa C-61/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht Rheinland-Pfalz — Niemcy) — Landkreis Bad Dürkheim przeciwko Aufsichts- und Dienstleistungsdirektion (Wspólna polityka rolna — Zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy — Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 — System płatności jednolitych — Wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego — Pojęcie kwalifikujący się hektar — Działalność pozarolnicza — Warunki przyporządkowania gruntu rolnego do gospodarstwa)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/10

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht Rheinland-Pfalz — Niemcy) — Landkreis Bad Dürkheim przeciwko Aufsichts- und Dienstleistungsdirektion
   (Sprawa C-61/09) (1)

   (Wspólna polityka rolna - Zintegrowany system zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy - Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 - System płatności jednolitych - Wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego - Pojęcie „kwalifikujący się hektar” - Działalność pozarolnicza - Warunki przyporządkowania gruntu rolnego do gospodarstwa)
   2010/C 346/16
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberverwaltungsgericht Rheinland-Pfalz

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Landkreis Bad Dürkheim

      Strona pozwana: Aufsichts- und Dienstleistungsdirektion

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberverwaltungsgericht Rheinland-Pfalz — Wykładnia art. 44 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1) — Wykładnia pojęć „grunt rolny” i „działalność pozarolnicza” w sytuacji, w której cel ochrony środowiska przeważa nad celem produkcji rolniczej — Warunki przyporządkowania gruntu rolnego do gospodarstwa

      Sentencja

               1)

               Artykuł 44 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 Rady z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Rady (WE) nr 2013/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r., powinien być interpretowany w ten sposób, że nie stoi na przeszkodzie uznaniu za kwalifikujący się do objęcia pomocą gruntu, który jest wprawdzie używany także do celów rolniczych, ale służy głównie zachowaniu krajobrazu i ochronie przyrody. Ponadto fakt, że rolnik podlega instrukcjom organu administracji odpowiedzialnego za ochronę przyrody, nie pozbawia rolniczego charakteru działalności, która odpowiada definicji zawartej w art. 2 lit. c) wymienionego powyżej rozporządzenia.

               2)

               Artykuł 44 ust. 2 rozporządzenia nr 1782/2003, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem nr 2013/2006, powinien być interpretowany w ten sposób, że:

                           —

                           do przyporządkowania gruntu rolnego do gospodarstwa rolnika nie jest konieczne, aby dany rolnik dysponował nim na podstawie umowy dzierżawy lub innego typu odpłatnej umowy oddania w używanie o takim samym charakterze;

                           —

                           nie stoi on na przeszkodzie przyporządkowaniu do gospodarstwa gruntu, który zostaje oddany nieodpłatnie do dyspozycji rolnika, w zamian jedynie za opłacanie przezeń składek należnych spółdzielni zawodowej, w celu użytkowania w określony sposób i przez określony czas zgodnie z celami ochrony przyrody, pod warunkiem że ten rolnik jest w stanie używać takiego gruntu w wystarczająco samodzielny sposób do swojej działalności rolniczej przez co najmniej 10 miesięcy; oraz że

                           —

                           bez znaczenia dla przyporządkowania gruntu, o którym mowa, do gospodarstwa rolnika jest okoliczność, że rolnik jest zobowiązany do wykonywania pewnych zadań w zamian za wynagrodzenie na rzecz osoby trzeciej, ponieważ ten grunt jest również wykorzystywany przez rolnika do celów prowadzenia działalności rolniczej w jego imieniu i na jego własny rachunek.

      (1)  Dz.U. C 113 z 16.5.2009.


title: Sprawa T-377/05: Skarga wniesiona w dniu  5 października 2005 r.  — Seegmuller przeciwko Komisji

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/22

         Skarga wniesiona w dniu 5 października 2005 r. — Seegmuller przeciwko Komisji
   (Sprawa T-377/05)
   (2006/C 10/44)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Magali Seegmuller (Uccle, Belgia) [Przedstawiciel: K.H. Hagenaar, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego Komisji Europejskiej z dnia 5 lipca 2005 r., która nie pozwala skarżącej na faktyczne podjęcie zatrudnienia i służby w przedstawicielstwie w Konarze w Gwinei w charakterze szefa administracyjnego tego przedstawicielstwa;

               —

               uznanie co do zasady roszczeń odszkodowawczych skarżącej, których wysokość określona zostanie później, wynikających z wyrządzonej przez stronę pozwaną szkody majątkowej i krzywdy;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania oraz wydatkami.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, pracownik kontraktowy Komisji, zgłosiła swą kandydaturę na stanowisko szefa administracyjnego w Kongo w Brazzaville (ogłoszenie COM/2004/2982/F). W dniu 5 stycznia 2005 r. poinformowano ją, że przeszła pomyślnie przez panel. Zapytana przez DG ds. Stosunków Zewnętrznych Komisji, czy byłaby gotowa zaakceptować inne przedstawicielstwo, skarżąca wyraziła zgodę na zatrudnienie w Gwinei w Konakrze.
   Zgodnie z istniejąca praktyką, skarżąca odbyła badania lekarskie w związku z wyjazdem do przedstawicielstwa w Gwinei w Konakrze. W piśmie z dnia 17 marca 2005 r. lekarz Komisji stwierdził, że skarżąca nie posiada sprawności fizycznej wymaganej do pełnienia służby w tym przedstawicielstwie. Skutkiem tego pisma było powiadomienie skarżącej przez DG ds. Stosunków Zewnętrznych, że podjęcie przez nią służby w Gwinei w Konakrze nie jest możliwe. Skarżąca wniosła zatem zażalenie na tę ostatnią decyzję, oddalone decyzją z dnia 5 lipca 2005 r.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi rzekomy brak kompetencji dyrektora DG ds. Stosunków Zewnętrznych do wydania decyzji z dnia 15 kwietnia 2005 r., a także nadużycie władzy. Podnosi ponadto błędy w ocenie ze strony lekarza Komisji, którego raport z dnia 17 marca 2005 r. nie stwierdzał jej zdaniem istnienia żadnego zrozumiałego związku między zawartymi w niej ustaleniami medycznymi a wnioskami, jakie z nich wyciągnął.


title: Sprawa F-145/15: Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2015 r. – ZZ/EBI

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/44

         Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2015 r. – ZZ/EBI
   (Sprawa F-145/15)
   (2016/C 111/54)
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat E. Nordh)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za 2014 r. oraz żądanie zadośćuczynienia za poniesioną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej w sprawie oceny skarżącego za postępowanie w sprawie oceny (2014), w tym decyzji dotyczącej podwyżki wynagrodzenia, przyznania premii i awansu w ramach tej oceny, a także będącego tego następstwem sprawozdania z oceny w postepowaniu (2014), zarówno w części dotyczącej wyników pracy skarżącego w 2014 r., jak i celów wyznaczonych mu na 2015 r.;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 150 000 EUR z odsetkami tytułem zadośćuczynienia;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-376/12: Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2012 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/26

      Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2012 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji
      (Sprawa T-376/12)
      (2012/C 331/51)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias, E. Leftheriotou i S. Papaioannou)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie skargi;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji z dnia 22 czerwca 2012 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), notyfikowanej jako dokument C(2012) 3838 i opublikowanej w Dz.U. L 165, s. 83 w części dotyczącej korekt finansowych obciążających Republikę Grecką w sektorze suszonych winogron i niezgodnego z prawem sadzenia winorośli; i

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W swojej skardze Republika Grecka wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji z dnia 22 czerwca 2012 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), notyfikowanej jako dokument C(2012) 3838 i opublikowanej w Dz.U. L 165, s. 83 w części dotyczącej korekt finansowych obciążających Republikę Grecką w sektorze suszonych winogron w okresie sprzedaży 2006 2007 i w sektorze wina/sadzenia winorośli bez prawa do ponownego sadzenia.
      W odniesieniu do korekty w sektorze suszonych winogron skarżąca twierdzi w pierwszej kolejności, że korekty nałożone w wysokości 100% w przypadku sułtanek i w wysokości 25% w przypadku koryntek odnoszące się do spadku wydajności minimalnej, specjalizacji działek obsadzonych winoroślą, rzeczywistej produkcji i dostaw opierają się na błędnej ocenie okoliczności faktycznych oraz na błędnej wykładni i błędnym zastosowaniu art. 3 ust. 2 tiret czwarte rozporządzenia nr 1621/1999 (1).
      W drugiej kolejności skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja jest niegodna z prawem i należy stwierdzić jej nieważność, jako że nałożenie przez Komisję korekty ryczałtowej w wysokości 100% w przypadku sułtanek i w wysokości 25% w przypadku koryntek odnoszącej się do braków w zakresie spadku wydajności minimalnej, nieprzestrzegania wymogu specjalizacji działek obsadzonych winoroślą oraz rzeczywistej produkcji i dostaw opiera się na błędnej wykładni i błędnym zastosowaniu załącznika 2 do dokumentu VI/5330/97, załącznika 17 do dokumentu AGRI/17933/2000 i do dokumentu AGRI/60637/2006, jest niewystarczająco uzasadnione i nieproporcjonalne do stwierdzonych braków i wykracza poza uprawnienia dyskrecjonalne Komisji.
      W odniesieniu do sadzenia w braku prawa do ponownego sadzenia skarżąca twierdzi w pierwszej kolejności, że nałożenie przez Komisję korekty finansowej jest niezgodne z prawem i należy stwierdzić jej nieważność w zakresie, w jakim: a) wyłącza ona wydatki poniesione ponad dwadzieścia cztery miesiące przed zawiadomieniem [państwa członkowskiego] przez Komisję o wynikach kontroli z naruszeniem art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 1258/1999 (2), obecnie art. 31 rozporządzenia nr 1290/2005 (3) oraz b) narusza zasadę pewności prawa i osłabia prawo do obrony i prawo do poparcia twierdzeń skarżącej ze względu na powołanie się na okoliczności faktyczne i akty z minionych dekad.
      W trzeciej kolejności skarżąca utrzymuje, że ocena Komisji, zgodnie z którą obszary uregulowane na podstawie art. 2 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 1493/1999 (4) zostały uregulowane w sposób niezgodny z tym przepisem, jako że nieustanowienie rejestru winnic w momencie badania wniosków w sprawie regularyzacji nie dawało koniecznych gwarancji co do kontroli odstępstw, opiera się na błędzie w ustaleniach faktycznych.
      W czwartej kolejności skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem i należy stwierdzić jej nieważność, ponieważ nałożona korekta i metoda zastosowana do jej obliczenia w drodze analogicznego zastosowania art. 86 rozporządzenia nr 479/2008 (5) są sprzeczne z art. 31 rozporządzenia nr 1290/2005 oraz z wytycznymi zawartymi w dokumencie VI/5330/87, a jej stosowanie wywołuje skutki nieproprocjonalne do stwierdzonych braków.
      W piątej kolejności skarżąca utrzymuje, że okoliczność, iż Komisja określiła całkowitą powierzchnię uregulowaną na podstawie art. 2 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 1493/1999 na 7 112,04 hektarów oraz średnią wartość praw do sadzenia na 1500 EUR/hektar, opiera się na błędzie w ustaleniach faktycznych, jest niewystarczająco uzasadniona i sprzeczna z zasadą proporcjonalności.

         (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1621/1999 z dnia 22 lipca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/96 w odniesieniu do pomocy odnoszącej się do uprawy winogron przeznaczonych do produkcji niektórych odmian winogron suszonych (Dz.U. L 192, s. 21).

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 160, s. 103).

         (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209, s. 1).

         (4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina (Dz.U. L 179, s. 1).

         (5)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 479/2008 z dnia 29 kwietnia 2008 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, (WE) nr 1782/2003, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 3/2008 oraz uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2392/86 i (WE) nr 1493/1999 (Dz.U. L 148, s. 1).


title: Sprawa C-464/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Wiener Neustadt (Austria) w dniu 2 września 2015 r. – Admiral Casinos & Entertainment AG/Balamatic Handelsgesellschaft m.b.H i in.

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Wiener Neustadt (Austria) w dniu 2 września 2015 r. – Admiral Casinos & Entertainment AG/Balamatic Handelsgesellschaft m.b.H i in.
   (Sprawa C-464/15)
   (2015/C 398/20)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landesgericht Wiener Neustadt

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Admiral Casinos & Entertainment AG

      Strona pozwana: Balamatic Handelsgesellschaft m.b.H, Robert Schnitzer, Suayip Polat KG, Ülkü Polat, Attila Juhas, Milazim Rexha

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że przy ocenie proporcjonalności przepisów krajowych, które przewidują monopol na rynku gier losowych kluczowe znaczenie dla ich dopuszczalności z punktu widzenia prawa Unii mają nie tylko cele przepisów, lecz również ich skutki podlegające stwierdzeniu z empiryczną pewnością?


title: Sprawa C-371/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 1 sierpnia 2014 r. – APEX GmbH Internationale Spedition przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Stadt

text:
               20.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 1 sierpnia 2014 r. – APEX GmbH Internationale Spedition przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Stadt
   (Sprawa C-371/14)
   2014/C 372/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: APEX GmbH Internationale Spedition

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Stadt

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 260/2013 (1) z dnia 18 marca 2013 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1458/2007 wobec przywozu zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, wysyłanych z Socjalistycznej Republiki Wietnamu, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Socjalistycznej Republiki Wietnamu (Dz.U. L 82, s. 10, zwane dalej „rozporządzeniem nr 260/2013”) jest nieważne, ponieważ w chwili jego przyjęcia wprowadzone rozporządzeniem (WE) nr 1458/2007 cło antydumpingowe, którego miało zostać rozszerzone, już nie obowiązywało?
               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej:

               2)

               Czy rozporządzenie nr 260/2013 jest nieważne, ponieważ nie można stwierdzić obejścia – w rozumieniu art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr [1225/2009] – środka zarządzonego rozporządzeniem (WE) nr 1458/2007 (2) (Dz.U. L 326, s. 1)?

      (1)  Dz.U. L 82, s. 10.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1458/2007 z dnia 10 grudnia 2007 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, działających na krzemień, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu oraz na przywóz niektórych kieszonkowych zapalniczek krzemieniowych do wielokrotnego napełniania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i wysyłanych lub pochodzących z Tajwanu; Dz.U. L 326 s. 1.


title: Sprawa C-184/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 23 kwietnia 2015 r. – Florentina Martínez Andrés/Servicio Vasco de Salud

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 23 kwietnia 2015 r. – Florentina Martínez Andrés/Servicio Vasco de Salud
   (Sprawa C-184/15)
   (2015/C 236/34)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Florentina Martínez Andrés

      Strona pozwana: Servicio Vasco de Salud

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy klauzulę 5 pkt 1 porozumienia ramowego UNICE, CEEP i ETUC w sprawie pracy na czas określony (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, które w przypadku nadużyć wynikających z wykorzystywania kolejnych umów na czas określony nie gwarantuje w sposób generalny członkom statutowego personelu tymczasowego do zadań doraźnych – inaczej niż ma to miejsce w identycznym wypadku w przypadku osób zatrudnionych w administracji na podstawie umowy o pracę – prawa do utrzymania stosunku zatrudnienia na podstawie krótkotrwałej umowy o pracę na czas nieokreślony, czyli prawa do zajmowania dotychczasowego stanowiska do czasu jego obsadzenia w sposób regulaminowy lub jego likwidacji zgodnie z przewidzianą ustawowo procedurą?

               2)

               W razie udzielenia na poprzednie pytanie odpowiedzi przeczącej, czy zasadę równoważności należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy może uznać, iż dwie sytuacje – sytuacja osoby zatrudnionej w administracji na podstawie umowy o pracę na czas określony i sytuacja członka statutowego personelu tymczasowego do zadań doraźnych – są podobne w przypadkach stwierdzenia nadużycia wynikającego z wykorzystywania kolejnych umów o pracę na czas określony, czy też przy ocenie podobieństwa sąd krajowy winien wziąć pod uwagę czynniki inne niż tożsamość pracodawcy, identyczność lub podobieństwo świadczonych usług czy fakt, że umowa o pracę została zawarta na czas określony, takie jak na przykład szczególny charakteru stosunku pracy – czy powstał on na podstawie umowy o pracę czy też ma charakter statutowy – albo uprawnienie organów administracji do samodzielnej organizacji ich funkcjonowania, które uzasadniają odmienne traktowanie obu tych sytuacji?

      (1)  Załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. (Dz.U. L 175, s. 43).


title: Sprawa C-231/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 21 maja 2015 r. – Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, Petrotel sp. z o.o. w Płocku przeciwko Polkomtel sp. z o.o.

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 21 maja 2015 r. – Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, Petrotel sp. z o.o. w Płocku przeciwko Polkomtel sp. z o.o.
   (Sprawa C-231/15)
   (2015/C 294/24)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Najwyższy

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, Petrotel sp. z o.o. w Płocku

      Strona pozwana: Polkomtel sp. z o.o.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 4 ust. 1 zd. 1 i 3 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku zaskarżenia przez przedsiębiorstwo udostępniające sieć decyzji krajowego organu regulacyjnego określającej stawki za zakańczanie połączeń w sieci tego przedsiębiorstwa (decyzja MTR), a następnie zaskarżenia przez to przedsiębiorstwo kolejnej decyzji krajowego organu regulacyjnego zmieniającej umowę łączącą adresata decyzji MTR z innym przedsiębiorstwem w ten sposób, by stawki uiszczane przez to inne przedsiębiorstwo z tytułu zakańczania połączeń w sieci adresata decyzji MTR odpowiadały stawkom określonym w decyzji MTR (decyzja wykonawcza), sąd krajowy stwierdziwszy, że decyzja MTR została uchylona, nie może uchylić decyzji wykonawczej z uwagi na treść art. 4 ust. 1 zd. 4 dyrektywy 2002/21 oraz wynikające z zasady uzasadnionych prawnie oczekiwań lub zasady pewności prawa interesy przedsiębiorstwa będącego beneficjentem decyzji wykonawczej, czy też art. 4 ust. 1 zd. 1 i 3 dyrektywy 2002121w związku z art. 47 Karty Praw Podstawowych należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy może uchylić decyzję wykonawczą krajowego organu regulacyjnego i w konsekwencji znieść przewidziane w niej obowiązki za okres poprzedzający orzeczenie jeżeli uzna, że jest to konieczne do udzielenia skutecznej ochrony praw przedsiębiorstwu wnoszącemu odwołanie od decyzji krajowego organu regulacyjnego egzekwującej obowiązki przewidziane w uchylonej następnie decyzji MTR?

      (1)  Dz.U. L 108, s.33; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 13 Tom 029 P. 349 – 366.


title: Sprawa T-258/10: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Orange przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Rekompensata kosztów świadczenia usługi publicznej w ramach projektu ultraszerokopasmowej sieci łączności elektronicznej w departamencie Hauts-de-Seine — Decyzja stwierdzająca brak pomocy — Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego — Poważne trudności — Wyrok w sprawie Altmark — Usługa świadczona w ogólnym interesie gospodarczym — Zawodność rynku — Nadmierna rekompensata)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/18

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Orange przeciwko Komisji
   (Sprawa T-258/10) (1)

   (Pomoc państwa - Rekompensata kosztów świadczenia usługi publicznej w ramach projektu ultraszerokopasmowej sieci łączności elektronicznej w departamencie Hauts-de-Seine - Decyzja stwierdzająca brak pomocy - Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego - Poważne trudności - Wyrok w sprawie Altmark - Usługa świadczona w ogólnym interesie gospodarczym - Zawodność rynku - Nadmierna rekompensata)
   2013/C 336/35
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Orange, dawniej France Télécom (Paryż, Francja) (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. van der Woude i D. Gillet, następnie adwokaci D. Gillet i H. Viaene)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo G. de Bergues i J. Gstalter, następnie D. Colas i J. Bousin, pełnomocnicy), Département des Hauts-de-Seine (Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.D. Bloch i G. O’Mahony) oraz Sequalum SAS (Puteaux, Francja) (przedstawiciel: adwokat L. Feldman)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 7426 wersja ostateczna z dnia 30 września 2009 r. dotyczącej rekompensaty kosztów świadczenia usługi publicznej za budowę i obsługę ultraszerokopasmowej sieci łączności elektronicznej w departamencie Hauts-de-Seine (pomoc państwa N 331/2008 — Francja).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Orange pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Département des Hauts-de-Seine, Sequalum SAS i Republika Francuska ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 234 z 28.8.2010.


title: Sprawa C-519/14 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 3 września 2014 r. w sprawie T-113/11 Schutzgemeinschaft Milch und Milcherzeugnisse e.V. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 18 listopada 2014 r. przez Schutzgemeinschaft Milch und Milcherzeugnisse e.V.

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/21

      Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 3 września 2014 r. w sprawie T-113/11 Schutzgemeinschaft Milch und Milcherzeugnisse e.V. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 18 listopada 2014 r. przez Schutzgemeinschaft Milch und Milcherzeugnisse e.V.
      (Sprawa C-519/14 P)
      (2015/C 016/31)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Schutzgemeinschaft Milch und Milcherzeugnisse e.V. (przedstawiciele: adwokaci M. Loschelder i V. Schoene)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Niderlandów i Nederlandse Zuivelorganisatie

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 1122/2010 z dnia 2 grudnia 2010 r. rejestrującego w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Gouda Holland (ChOG)] (1);

                  —

                  posiłkowo, odesłanie sprawy do Sądu;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w postępowaniu przed Sądem i w postępowaniu odwoławczym;

         Zarzuty i główne argumenty

         Zarzut Pierwszy: Sąd stoi na stanowisku, że wnoszący odwołanie nie ma interesu prawnego, ponieważ zaskarżone rozporządzenie zawiera informację, że „gouda” jest nazwą rodzajową. Tymczasem sporne sformułowanie, którym posłużono się w rozporządzeniu rejestrującym ma wyłącznie charakter tautologii. W konsekwencji, wbrew stanowisku Sądu, stwierdzenie nieważności rozporządzenia rejestrującego przysporzyłoby członkom korzyść uzasadniającą ich interes prawny. Z tego względu skarga jest dopuszczalna. Z tego samego względu jest ona zasadna. Sporna informacja została bowiem zaakceptowana przez niderlandzkich wnioskodawców. Tak więc Komisja postąpiła błędnie, nie przedstawiając jej pomimo tej okoliczności.

         Zarzut drugi: Wnoszący odwołanie podniósł, że w przeszłości jego członkowie realizowali w Niderlandach dostawy mleka, z którego mogły być zgodnie z prawem wytwarzane sery gouda i edam i które prawdopodobnie było przetwarzane w procesie produkcji tych serów. Sąd nie wyciągnął stąd wniosku o istnieniu interesu prawnego. W istocie rozumowanie to jest błędne z punktu widzenia stanu faktycznego. Sąd dopuścił się zatem przeinaczenia faktów, gdyż podniesiony argument jest prawidłowy. Ponadto w ocenie Sądu sprzeciw i skarga nie zostały wniesione na rzecz „producentów mleka”. Także i ten wniosek jest wynikiem przeinaczenia faktów, zważywszy że sprzeciw został wniesiony przez członków wnoszącego odwołanie, ponieważ zajmowali się oni przetwórstwem mleka (mleko sprzedawane w Niderlandach było mlekiem przetworzonym) oraz sprzedażą mleka lub serów.

         Zarzut trzeci: Sąd stoi na stanowisku, że oddalenie sprzeciwu nie oznacza, iż po stronie samego wnoszącego odwołanie istnieje interes prawny. W sensie prawnym sprzeciw nie został bowiem wniesiony przez wnoszącego odwołanie ale przez Republikę Federalną Niemiec. Nie jest to zgodne ze stanem prawnym na gruncie rozporządzenia podstawowego (WE) nr 510/2006 (2) oraz, w przeciwieństwie do tego, co twierdzi Sąd, kwestia ta nie została jeszcze przezeń rozstrzygnięta w odniesieniu do rozporządzenia podstawowego. Między rozporządzeniem podstawowym nr 510/2006 a poprzedzającym je rozporządzeniem (EWG) nr 2081/92 (3) istnieją różnice, których Sąd nie zbadał i które w każdym razie skutkują tym, że pod rządami rozporządzenia podstawowego podmioty wnoszące sprzeciw, takie jak wnoszący odwołanie, dochodzą swych własnych praw do sprzeciwu.

         Zarzut czwarty: Sąd nie zgadza się z argumentacją wnoszącego odwołanie, że niebieskie oznakowanie odnoszące się do ChOG Unii przysparza niderlandzkim producentom korzyść konkurencyjną względem członków zrzeszonych w organizacji wnoszącego odwołanie. Stanowisko to jest błędne. Korzyść konkurencyjna istnieje i uzasadnia ona interes prawny, jaki członkowie zrzeszeni w organizacji wnoszącego odwołanie mają w stwierdzeniu nieważności rozporządzenia rejestrującego.

         (1)  Dz.U. L 317, s. 22.

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 510/2006 z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 93, s. 12).

         (3)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. L 208, s. 1).


title: Sprawa C-76/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof – Belgia) – Paul Vervloet i in./Ministerraad (Odesłanie prejudycjalne — Pomoc państwa — Pomoc wdrożona przez Królestwo Belgii na rzecz spółdzielni finansowych z grupy ARCO — Systemy gwarancji depozytów — Dyrektywa 94/19/WE — Zakres zastosowania — System gwarancji chroniących udziały indywidualnych członków spółdzielni finansowych prowadzących działalność w sektorze finansowym — Wyłączenie — Artykuły 107 i 108 TFUE — Decyzja Komisji uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym)

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof – Belgia) – Paul Vervloet i in./Ministerraad
   (Sprawa C-76/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Pomoc wdrożona przez Królestwo Belgii na rzecz spółdzielni finansowych z grupy ARCO - Systemy gwarancji depozytów - Dyrektywa 94/19/WE - Zakres zastosowania - System gwarancji chroniących udziały indywidualnych członków spółdzielni finansowych prowadzących działalność w sektorze finansowym - Wyłączenie - Artykuły 107 i 108 TFUE - Decyzja Komisji uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym))
   (2017/C 053/07)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Grondwettelijk Hof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Paul Vervloet, Marc De Wit, Edgard Timperman, Godelieve Van Braekel, Patrick Beckx, Marc De Schryver, Guy Deneire, Steve Van Hoof, Organisme voor de financiering van pensioenen Ogeo Fund, Gemeente Schaarbeek, Frédéric Ensch Famenne

      Strona pozwana: Ministerraad

      Przy udziale: Arcofin CVBA, Arcopar CVBA, Arcoplus CVBA

      Sentencja

               1)

               Artykuły 2 i 3 dyrektywy 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów, zmienionej dyrektywą 2005/1/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 2005 r., należy interpretować w ten sposób, że przepisy te nie nakładają na państwa członkowskie obowiązku ustanowienia programu gwarancji w odniesieniu do udziałów w spółdzielniach prowadzących koncesjonowaną działalność w sektorze finansowym, takiego jak program analizowany w postępowaniu głównym, ani nie sprzeciwiają się temu, aby państwo członkowskie przyjęło taki program, pod warunkiem że ów program nie ogranicza praktycznej skuteczności systemu gwarancji depozytów, którego ustanowienia przez państwa członkowskie dyrektywa ta wymaga – co powinien zweryfikować sąd odsyłający – oraz pod warunkiem że program ten jest zgodny z traktatem FUE, w szczególności zaś z art. 107 i 108 TFUE.

               2)

               Analiza pytań przedstawionych przed Grondwettelijk Hof (trybunał konstytucyjny, Belgia) nie wykazała istnienia żadnych okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na ważność decyzji Komisji 2014/686/UE z dnia 3 lipca 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.33927 (12/C) (ex 11/NN) wdrożonej przez Belgię – Program gwarancji chroniący udziały indywidualnych członków spółdzielni finansowych.

               3)

               Artykuł 108 ust. 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on programowi gwarancji takiemu jak program, o którym mowa w postępowaniu głównym, w zakresie, w jakim ten ostatni został wprowadzony w życie z naruszeniem wynikających z tego postanowienia zobowiązań.

      (1)  Dz.U. C 171 z 26.5.2015.


title: Sprawa T-263/00: Postanowienie Sądu z dnia 22 stycznia 2013 r. — La Navale przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Obniżenie wysokości składek na zabezpieczenie społeczne przyznane na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecja i Chioggia — Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazująca odzyskanie wypłaconej pomocy — Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna i częściowo oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/19

         Postanowienie Sądu z dnia 22 stycznia 2013 r. — La Navale przeciwko Komisji
   (Sprawa T-263/00) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Obniżenie wysokości składek na zabezpieczenie społeczne przyznane na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecja i Chioggia - Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny ze wspólnym rynkiem i nakazująca odzyskanie wypłaconej pomocy - Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna i częściowo oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)
   2013/C 71/30
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: La Navale Soc. coop. rl (Wenecja, Włochy) (przedstawiciel: A. Vianello, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: V. Di Bucci, pełnomocnik, wspierany przez A. Dal Ferra, adwokata)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Włoska (przedstawiciele: początkowo U. Leanza, następnie I. Braguglia, następnie R. Adam, a wreszcie I. Bruni, pełnomocnicy, wspierani przez G. Aiella i P. Gentiliego, avvocati dello Stato)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995 (Dz.U. 2000, L 150, s. 50).

      Sentencja

               1)

               Podniesiony przez Komisję zarzut niedopuszczalności zostaje pozostawiony do rozstrzygnięcia w wyroku.

               2)

               Skarga w części zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna, a w pozostałej części zostaje oddalona jako w sposób oczywisty pozbawiona podstawy prawnej.

               3)

               La Navale Soc. coop. rl pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

               4)

               Republika Włoska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 355 z 9.12.2000


title: Sprawa T-43/10: Postanowienie Sądu z dnia 8 listopada 2011 r. — Elementis i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynki stabilizatorów cynowych i stabilizatorów termicznych na bazie ESBO/estrów — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Cofnięcie decyzji — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/16

         Postanowienie Sądu z dnia 8 listopada 2011 r. — Elementis i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-43/10) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynki stabilizatorów cynowych i stabilizatorów termicznych na bazie ESBO/estrów - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Cofnięcie decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
   2012/C 6/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Elementis plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo); Elementis Holdings Ltd (Londyn); Elementis UK Ltd (Londyn); i Elementis Services Ltd (Londyn) (przedstawiciele: adwokaci T. Wessely i A. de Brousse, A. Woods, solicitor, oraz adwokat E. Spinelli)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Ronkes Agerbeek i J. Bourke, pełnomocnicy, wspierani przez J. Holmesa, barrister)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 8682 wersja ostateczna z dnia 11 listopada 2009 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38589 — Stabilizatory termiczne) w zakresie dotyczącym skarżących lub, tytułem żądania ewentualnego, obniżenie kwoty grzywien nałożonych na skarżące na podstawie tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa C-517/08 P: Postanowienie Trybunału z dnia 15 kwietnia 2010 r. — Makhteshim-Agan Holding BV, Alfa Agricultural Supplies SA, Aragonesas Agro, SA przeciwko Komisji Europejskiej, Bayer CropScience AG, European Crop Protection Association (ECPA), Królestwu Hiszpanii (Odwołanie — Dyrektywa 91/414/EWG — Niewłączenie endosulfanu do załącznika I do tej dyrektywy — Cofnięcie zezwoleń na wprowadzanie do obrotu — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/17

         Postanowienie Trybunału z dnia 15 kwietnia 2010 r. — Makhteshim-Agan Holding BV, Alfa Agricultural Supplies SA, Aragonesas Agro, SA przeciwko Komisji Europejskiej, Bayer CropScience AG, European Crop Protection Association (ECPA), Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-517/08 P) (1)

   (Odwołanie - Dyrektywa 91/414/EWG - Niewłączenie endosulfanu do załącznika I do tej dyrektywy - Cofnięcie zezwoleń na wprowadzanie do obrotu - Odwołanie oczywiście bezzasadne)
   2010/C 234/24
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Makhteshim-Agan Holding BV, Alfa Agricultural Supplies SA, Aragonesas Agro, SA (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i K. Van Maldegem)

      Pozostałe strony postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Parpala i N.B. Rasmussen, pełnomocnicy), Bayer CropScience AG, European Crop Protection Association (ECPA) (przedstawiciel: adwokat D. Waelbroeck), Królestwo Hiszpanii

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 9 września 2008 r. w sprawie T-75/06 Bayer CropScience AG i in. przeciwko Komisji, w którym sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2005/864/WE z dnia 2 grudnia 2005 r. dotyczącej niewłączania endosulfanu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną [notyfikowanej pod nr C(2005) 4611] (Dz.U. L 317, s. 25)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Makhteshim-Agan Holding BV, Alfa Agricultural Supplies SA i Aragonesas Agro SA zostają obciążone kosztami postępowania.

               3)

               European Crop Protection Association (ECPA) ponosi własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 19 z 24.1.2009.