title: Sprawa T-446/17: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2017 r. – TK/Parlament

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/15

         Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2017 r. – TK/Parlament
   (Sprawa T-446/17)
   (2017/C 357/19)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: TK (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

         w konsekwencji

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego z dnia 26 sierpnia 2016 r. odrzucającej wnioski skarżącej z dnia 28 kwietnia 2016 r.;

               —

               o ile zaistnieje taka potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego z dnia 5 kwietnia 2017 r. oddalającej zażalenie skarżącej z dnia 25 listopada 2016 r.;

               —

               zasądzenie od pozwanego zadośćuczynienia tytułem naprawienia krzywdy skarżącej, oszacowanego ex aequo et bono na kwotę 25 000 EUR;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Sekretarza Generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 26 kwietnia 2017 r. oddalającej zażalenie z dnia 16 stycznia 2017 r. ze względu na to, że nie naprawił krzywdy skarżącej i zasądzenie od pozwanego zadośćuczynienia tytułem naprawienia krzywdy skarżącej, oszacowanego ex aequo et bono na kwotę 25 000 EUR;

               —

               obciążenie pozwanego całością kosztów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zasadnicze zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy odnoszący się do decyzji z dnia 26 sierpnia 2016 r. i z dnia 5 kwietnia 2017 r. i składający się z trzech części:

                           —

                           w zakresie żądania stwierdzenie nieważności decyzji odrzucających pierwszy wniosek z dnia 28 kwietnia 2016 r., pierwszy zarzut dotyczy naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), naruszenia art. 296 TFUE, naruszenia art. 25 ust. 2 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) oraz naruszenia obowiązku staranności;

                           —

                           w zakresie żądania stwierdzenie nieważności decyzji odrzucających drugi wniosek z dnia 28 kwietnia 2016 r., pierwszy zarzut dotyczy naruszenia art. 2 ust. 2 załącznika IX do regulaminu pracowniczego i naruszenia art. 41 karty;

                           —

                           w zakresie żądania odszkodowania strona skarżąca utrzymuje, że decyzje wyrządziły jej krzywdę, której nie można naprawić poprzez stwierdzenie nieważności kwestionowanych decyzji.

               2.

               Zarzut drugi odnoszący się do decyzji z dnia 26 kwietnia 2017 r., dotyczący [naruszenia] art. 41 karty, które zostało popełnione przez pozwanego, a także jego obowiązku uzasadnienia i obowiązku staranności, ponieważ pozwany utrzymuje, że decyzja, którą strona skarżąca zakwestionowała w drodze zażalenia została uchylona i zdecydowano o wszczęciu dochodzenia oraz ponieważ pozwany w związku z tym stwierdził, że nie było żadnego powodu, aby uwzględnić żądanie odszkodowania. Strona skarżąca uważa również, że wykazała, iż poniosła dającą się oddzielić szkodę, która nie może zostać naprawiona przez stwierdzenie nieważności zakwestionowanej decyzji. Zdaniem strony skarżącej do pozwanego należy tym samym nie tylko stwierdzenie nieważności decyzji, o której mowa w zażaleniu, lecz także naprawienie krzywdy.


title: Sprawa C-428/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 4 sierpnia 2015 r. – Child and Family Agency (CAFA)/J.D.

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 4 sierpnia 2015 r. – Child and Family Agency (CAFA)/J.D.
   (Sprawa C-428/15)
   (2015/C 320/30)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Child and Family Agency (CAFA)

      Druga strona postępowania: J.D.

      Inna strona postępowania: R.P.D.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 15 rozporządzenia (WE) nr 2201/2003 (1) stosuje się w przypadku wniosków składanych w zakresie pieczy nad dzieckiem na podstawie prawa publicznego przez organ lokalny państwa członkowskiego, w sytuacji w której, gdyby sąd innego państwa członkowskiego uznał się za właściwy, spowodowałoby to konieczność wszczęcia odrębnego postępowania przez inny organ na podstawie innych przepisów i – ewentualnie – prawdopodobnie w oparciu o inne okoliczności faktyczne?

               2)

               Jeśli tak, to w jakim zakresie, o ile w ogóle, sąd powinien rozważyć prawdopodobny wpływ uwzględnienia wniosku złożonego na mocy art. 15 na prawo do swobodnego przemieszczania się osób, których dotyczy ten wniosek dotyczy?

               3)

               Jeśli „najlepszy interes dziecka”, o którym mowa w art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2201/2003, odnosi się jedynie do decyzji w przedmiocie sądu właściwego, to jakie czynniki sąd może w ramach tego pojęcia rozważyć, których nie wziął już pod uwagę rozstrzygając, czy inny sąd nie jest „lepiej umiejscowiony”?

               4)

               Czy na potrzeby art. 15 rozporządzenia (WE) nr 2201/2003 sąd może wziąć pod uwagę prawo materialne, przepisy proceduralne lub praktykę sądów odpowiedniego państwa członkowskiego?

               5)

               Stosując art. 15 rozporządzenia 2201/2003, w jakim zakresie sąd krajowy powinien wziąć pod uwagę szczególne okoliczności sprawy, w tym chęć matki przeniesienia się poza obszar właściwości służb socjalnych jej państwa pochodzenia, a następnie urodzenia dziecka na obszarze innego państwa, którego system służb socjalnych uważa za korzystniejszy?

               6)

               Jakie dokładnie kwestie powinien rozważyć sąd krajowy w celu stwierdzenia, który sąd jest lepiej umiejscowiony do rozpatrzenia sprawy?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, Dz.U. L 338, s. 1.


title: Sprawa C-307/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez The Person Appointed by the Lord Chancellor (Zjednoczone Królestwo) w dniu 28 czerwca 2010 r. — The Chartered Institute of Patent Attorneys przeciwko Registrar of Trade Marks

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez The Person Appointed by the Lord Chancellor (Zjednoczone Królestwo) w dniu 28 czerwca 2010 r. — The Chartered Institute of Patent Attorneys przeciwko Registrar of Trade Marks
   (Sprawa C-307/10)
   ()
   2010/C 246/39
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   The Person Appointed by the Lord Chancellor

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: The Chartered Institute of Patent Attorneys

      Strona pozwana: Registrar of Trade Marks

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy niezbędne jest, by poszczególne towary lub usługi objęte zgłoszeniem znaku towarowego zostały wskazane w sposób wyraźny i dokładny, a jeśli tak, to w jakim stopniu?

               2)

               Czy można posługiwać się ogólnymi określeniami zaczerpniętymi z nagłówków klasyfikacyjnych powszechnej klasyfikacji towarów i usług ustanowionej na mocy porozumienia nicejskiego z dnia 15 czerwca 1957 r. (z późniejszymi zmianami) dla potrzeb wskazywania poszczególnych towarów lub usług objętych zgłoszeniem znaku towarowego?

               3)

               Czy interpretacja tego rodzaju ogólnych określeń zaczerpniętych z nagłówków klasyfikacyjnych wskazanej powszechnej klasyfikacji towarów i usług powinna być albo chociaż może być oparta na zaleceniach komunikatu nr 4/03 prezesa Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 16 czerwca 2003 r. (Dz.U. OHIM s. 1647)?


title: Sprawa T-59/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Archer Daniels Midland przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Kwas cytrynowy — Artykuł 81 WE — Grzywna — Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Komunikat w sprawie współpracy — Zasady pewności prawa i niedziałania prawa wstecz — Zasada proporcjonalności — Zasada równego traktowania — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/42

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Archer Daniels Midland przeciwko Komisji
   (Sprawa T-59/02) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Kwas cytrynowy - Artykuł 81 WE - Grzywna - Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Komunikat w sprawie współpracy - Zasady pewności prawa i niedziałania prawa wstecz - Zasada proporcjonalności - Zasada równego traktowania - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony)
   (2006/C 294/89)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Archer Daniels Midland Co. (Decatur, Illinois, Stany Zjednoczone) (Przedstawiciele: adwokat C.O. Lenz oraz L. Martin Alegi, M. Garcia i E. Batchelor, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: pełnomocnik P. Oliver)
   Przedmiot sprawy
   W pierwszej kolejności, skarga o stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji 2002/742/WE z dnia 5 grudnia 2001 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/36.604 — Kwas cytrynowy) (Dz.U. 2002, L 239, str. 18) w zakresie w jakim w nim stwierdzono, że skarżąca naruszyła art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia EOG, uczestnicząc w ograniczaniu zdolności produkcyjnych na rynku właściwym oraz w wyznaczaniu producenta mającego wprowadzać podwyżki cen na każdym z krajowych segmentów rynku właściwego, skarga o stwierdzenie nieważności art. 3 tej samej decyzji w dotyczącym skarżącej zakresie oraz, w dalszej kolejności, skarga o obniżenie nałożonej na nią grzywny.
   Sentencja wyroku

               1)

               Art. 1 decyzji Komisji 2002/742/WE z dnia 5 grudnia 2001 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/36.604 — Kwas cytrynowy) jest nieważny w zakresie, w jakim w związku z motywem 158 decyzji stwierdza się w nim, że spółka Archer Daniels Midland Co. dokonała zamrożenia, ograniczenia i zamknięcia zdolności produkcyjnych w zakresie kwasu cytrynowego

               2)

               Art. 1 decyzji 2002/742/WE jest nieważny w zakresie, w jakim w związku z motywem 158 decyzji stwierdza się w nim, że spółka Archer Daniels Midland Co. wyznaczyła producenta mającego wprowadzać podwyżki cen na każdym z krajowych segmentów rynku właściwego.

               3)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               4)

               Komisja pokrywa jedną dziesiątą kosztów poniesionych przez Archer Daniels Midland Co.

               5)

               Archer Daniels Midland Co. pokrywa pozostałą część własnych kosztów oraz koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 144 z 15.6.2002


title: Sprawa T-83/12: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2012 r. — Chico’s Brands Investments przeciwko OHIM — Artsana (CHICO’S)

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/30

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2012 r. — Chico’s Brands Investments przeciwko OHIM — Artsana (CHICO’S)
   (Sprawa T-83/12)
   2012/C 118/51
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Chico’s Brands Investments, Inc. (Fort Myers, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: T. Holman, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Artsana SpA (Grandate, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 października 2011 r. w sprawie R 2084/2010-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „CHICO’S” dla towarów i usług z klas 25 i 35 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 1585579

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Artsana SpA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany we Włoszech graficzny znak towarowy nr 420865 „chicco” dla m.in. towarów z klasy 25; zarejestrowany we Włoszech graficzny znak towarowy nr 846672/380042 „chicco” dla m.in. towarów z klasy 25; graficzny międzynarodowy znak towarowy nr 763084 „chicco” dla m.in. towarów z klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 15 ust. 1 lit. a) oraz art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na błędne stwierdzenie przez Izbę Odwoławczą, że dowody przedstawione przez wnoszącego sprzeciw wykazały rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego we Włoszech. Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na błędne stwierdzenie przez Izbę Odwoławczą, że w przypadku zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego i wcześniejszego znaku towarowego istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-260/06: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2005 r. — Arktouros przeciwko Komisji

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/40

         Skarga wniesiona w dniu 15 października 2005 r. — Arktouros przeciwko Komisji
   (Sprawa T-260/06)
   (2006/C 281/71)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Etairia Prostasias kai Diacheirisis Fysikou Perivallontos kai Agrias Zoïs Arktouros (Saloniki, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci N. Korogiannakis i N. Keramidas)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji K(2006) 3181 wersja ostateczna z dnia 7 lipca 2006 r., o której skarżąca została powiadomiona w dniu 10 lipca 2006 r., w sprawie przerwania programu „Conservation actions in the Northern Pindos National Park” — Ellas — LIFE03 NAT/GR/000089 i w sprawie zwrotu pomocy w wysokości 264 684,00 EUR wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 4 659,53 EUR;

               —

               odliczenie kwoty wynoszącej 55 658,28 EUR od kwoty podlegającej zwrotowi z tytułu wydatków kwalifikujących się dokonanych w ramach programu;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca podnosi jako argument główny, że naruszenie przez Komisję przepisu, który należy do istotnych przepisów programu LIFE, stanowi naruszenie reguły prawnej w rozumieniu art. 230 WE, co pociąga za sobą nieważność wspomnianej decyzji Komisji K(2006) 3181 wersja ostateczna.
   Po drugie skarżąca uważa, że Komisja popełniła istotny błąd w ocenie, jeżeli chodzi o zdolność skarżącej do doprowadzenia programu do końca mimo wystąpienia z niego dwóch innych uczestników, co uzasadnia stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie rozwiązania stosunków umownych i zwrotu udzielonej pomocy.
   W drugiej kolejności skarżąca żąda odliczenia od kwoty, która ma być zwrócona, 55 658,28 EUR z tytułu wydatków kwalifikujących się dokonanych w ramach programu


title: Sprawa C-279/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 13 czerwca 2007 r. — Vion Trading GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 13 czerwca 2007 r. — Vion Trading GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-279/07)
   (2007/C 211/29)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vion Trading GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy okres przedawnienia określony w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (1) należy stosować także, gdy nieprawidłowości dopuszczono się lub gdy ustały one przed wejściem w życie rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95?

               2)

               Czy okres przedawnienia określony w tym rozporządzeniu ma w ogóle zastosowanie do środków administracyjnych takich jak żądanie zwrotu refundacji wywozowej przyznanej w następstwie nieprawidłowości?

         W wypadku twierdzącej odpowiedzi Trybunału na powyższe pytania:

               3)

               Czy w przypadku, gdy przed wydaniem rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2988/95 prawo państwa członkowskiego przewidywało dłuższy okres przedawnienia, państwo członkowskie może stosować dłuższy okres zgodnie z art. 3 ust. 3 wymienionego rozporządzenia? Czy możliwe jest stosowanie dłuższego okresu przedawnienia, jeżeli nie został on ustanowiony przepisem szczególnym dotyczącym żądania zwrotu refundacji wywozowej ani też dotyczącym środków administracyjnych w ogóle, lecz wynikał z obowiązującego w danym państwie członkowskim i obejmującego wszystkie przypadki przedawnień nieuregulowane w sposób szczególny przepisu generalnego (prawa powszechnego)?

      (1)  Dz.U. L 312, str. 1.


title: Sprawa C-305/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 4 lipca 2008 r. — CoNISMa (Consorzio Nazionale Interuniversitario per le Scienze del Mare) przeciwko Regione Marche

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 4 lipca 2008 r. — CoNISMa (Consorzio Nazionale Interuniversitario per le Scienze del Mare) przeciwko Regione Marche
   (Sprawa C-305/08)
   (2008/C 247/11)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Consiglio di Stato
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: CoNISMa (Consorzio Nazionale Interuniversitario per le Scienze del Mare)

      Strona pozwana: Regione Marche
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy dyrektywy 2004/18/WE (1) w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, wskazane w pkt 1, należy interpretować w ten sposób, że zakazują one konsorcjom utworzonym wyłącznie przez włoskie uniwersytety i organy administracji państwowej, w formie opisanej w pkt 8, udziału w zamówieniach publicznych na usługi w zakresie sporządzenia opracowania geofizycznego i pobrania próbek morskich;

               2)

               Czy art. 3 ust. 22 i 19 oraz art. 34 kodeksu zamówień publicznych, o którym mowa w dekrecie ustawodawczym nr 163/2006 — zgodnie z którymi, odpowiednio, „pojęcie »podmiot gospodarczy« obejmuje przedsiębiorcę, dostawcę i usługodawcę lub ich grupę bądź konsorcjum”, a „pojęcia »przedsiębiorca«, »dostawca« i »usługodawca« oznaczają osobę fizyczną lub osobę prawną bądź podmiot nie posiadający osobowości prawnej, w tym europejskie zgrupowanie interesów gospodarczych (EZIG), utworzone na mocy dekretu ustawodawczego nr 240 z dnia 23 lipca 1991 r., które »oferują na rynku« odpowiednio, wykonanie robót lub obiektu budowlanego, produkty lub usługi” — są sprzeczne z dyrektywą 2004/18/WE, jeśli ich wykładni dokonuje się w ten sposób, że zastrzegają udział w zamówieniach publicznych usługodawcom zawodowo zajmującym się daną działalnością, z wyłączeniem podmiotów działających w celach naukowych, które nie są celami zarobkowymi.

      (1)  Dz.U. L 134, s. 114.


title: Sprawa T-13/08: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2008 r. — Koinotita Grammatikou przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/29

         Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2008 r. — Koinotita Grammatikou przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-13/08)
   (2008/C 79/57)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Koinotita Grammatikou (Attyka, Grecja) (przedstawiciele: A. Papakonstantinou, M. Chaïntarlis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji E(2004) 5509 z dnia 21 grudnia 2004 r. dotyczącej przyznania pomocy z Funduszu Spójności dla projektu zatytułowanego „Założenie składowiska odpadów w zakładzie zintegrowanego zagospodarowania odpadów w północno-wschodniej Attyce, na obszarze 'Mavro Vouno Grammatikou', w Republice Greckiej”,

               —

               w razie potrzeby, zarządzenie oględzin miejsca, w którym realizowany jest projekt i przeprowadzenia niezależnych ekspertyz technicznych w celu potwierdzenia argumentów skarżącej,

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W przedmiocie legitymacji czynnej do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja dotycząca założenia składowiska odpadów na obszarze gminy Grammatikou dotyczy jej bezpośrednio i indywidualnie ponieważ jest ona podmiotem publicznym odpowiedzialnym za ochronę zdrowia publicznego i środowiska w regionie, w którym usytuowany jest finansowany projekt.
   Skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja, z którą zapoznała się — w świetle jej twierdzeń — w dniu 9 listopada 2007 r. narusza zarówno szereg przepisów pierwotnego prawa wspólnotowego dotyczących ochrony zdrowia i środowiska jak również stanowiące ich wykonanie przepisy prawa wtórnego.
   W szczególności skarżąca podnosi, że finansowanie projektu jest sprzeczne z celami w zakresie konserwacji, ochrony i poprawy jakości środowiska naturalnego oraz ochrony zdrowia publicznego, jak również korzystania z zasobów naturalnych w rozważny i racjonalny sposób. Ponadto w opinii skarżącej, zaskarżona decyzja narusza przede wszystkim art. 2, 4 i 6 dyrektywy 75/442/EWG (1) oraz art. 3 i 4 dyrektywy 91/156/EWG (2) przewidujące precyzyjne obowiązki w zakresie zapobiegania i ograniczenia wytwarzania odpadów i ich szkodliwości.
   Wreszcie zdaniem skarżącej jest oczywiste, że założenie zakładu zagospodarowania i unieszkodliwiania odpadów na obszarze chronionym nie może w żadnym razie zostać uznane za podlegające finansowaniu za pomocą takiego instrumentu jak Fundusz Spójności, z którego z definicji finansowane są wyłącznie projekty zgodne z wymogami ochrony środowiska.

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 194, str. 39).

      (2)  Dyrektywa Rady z dnia 18 marca 1991 r. zmieniająca dyrektywę 75/442/EWG w sprawie odpadów (Dz.U. L 78, str. 32).


               6.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/8

         Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2011 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Norwegii
   (Sprawa E-9/11)
   2011/C 294/08
   Skarga przeciwko Norwegii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 21 lipca 2011 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Xaviera Lewisa, Florence Simonetti i Gjermunda Mathisena, działających w charakterze przedstawicieli Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgium.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o orzeczenie, iż:

               1)

               utrzymując w mocy takie ograniczenia nałożone na prawa osób i przedsiębiorstw mających siedzibę na terenie państw EOG do posiadania udziałów i wykonywania praw głosu na rynkach regulowanych w Norwegii zgodnie z przepisami określonymi w sekcjach 35.1, 35.2, 35.3 i 36 Ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. nr 74 o rynkach regulowanych (ustawa o giełdach papierów wartościowych) oraz sekcjach 5–3.1, 5–3.2, 5–3.3 i 5–4 Ustawy z dnia 5 lipca 2002 r. o rejestracji instrumentów finansowych (ustawa o depozytariuszach papierów wartościowych), Królestwo Norwegii nie wypełniło swoich zobowiązań wynikających z art. 31 i 40 Porozumienia EOG;

               2)

               kosztami postępowania obciąża się Królestwo Norwegii.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               ustawodawstwo norweskie wprowadza ograniczenia w zakresie struktury właścicielskiej instytucji świadczących usługi finansowe oraz praw głosu w takich instytucjach. Zasadniczo ustawa o giełdach papierów wartościowych zakazuje posiadania więcej niż 20 % udziałów w giełdach papierów wartościowych, jak również posiadania powyżej 20 % łącznego kapitału z prawem głosu lub 30 % głosów reprezentowanych na walnym zgromadzeniu. Odpowiednie zasady odnośnie do depozytariuszy papierów wartościowych zostały określone w ustawie o depozytariuszach papierów wartościowych,

               —

               Urząd Nadzoru EFTA stwierdza, że kwestionowane przepisy są niezgodne zarówno z zasadą swobody przedsiębiorczości określoną w art. 31 Porozumienia EOG oraz zasadą swobodnego przepływu kapitału przewidzianą w art. 40 Porozumienia EOG,

               —

               Urząd Nadzoru EFTA stwierdza w szczególności, że kwestionowane prawodawstwo jest zbędne, jeśli chodzi o promowanie sprawnie działających i efektywnych rynków finansowych oraz wzbudzanie zaufania wśród podmiotów gospodarczych co do niezawisłości i bezstronności instytucji. Urząd argumentuje, że dostępne są alternatywne, mniej restrykcyjne środki, które byłyby wystarczająco skuteczne.


title: Sprawa C-93/07: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/35/WE — Środowisko naturalne — Udział społeczeństwa w opracowywaniu niektórych planów i programów — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/4

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-93/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/35/WE - Środowisko naturalne - Udział społeczeństwa w opracowywaniu niektórych planów i programów - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2007/C 283/06)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Konstantinidis i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciel: D. Haven, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (Dz.U. L 156, str. 17)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


               10.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/6

         Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2011 r. przez Hurtigruten ASA przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-10/11)
   2011/C 325/03
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 29 sierpnia 2011 r. przez spółkę Hurtigruten ASA, reprezentowaną przez Siri Teigum, adwokata, i Odda Stemsruda, adwokata, Advokatfirmaet Thommessen AS, Haakon VII's gate 10, 0116 Oslo, Norwegia.
   Skarżący występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 205/11/COL z dnia 29 czerwca 2011 r. w sprawie Umowy dodatkowej dotyczącej usług spółki Hurtigruten;

               2)

               alternatywnie, stwierdzenie nieważności art. 2, 3 i 4 decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 205/11/COL z dnia 29 czerwca 2011 r. w zakresie, w jakim artykuły te nakazują odzyskanie pomocy, o której mowa w art. 1 tej decyzji oraz

               3)

               nakazanie Urzędowi Nadzoru EFTA pokrycia swoich kosztów własnych i kosztów poniesionych przez spółkę Hurtigruten ASA.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarżący, spółka Hurtigruten ASA, jest spółką akcyjną prowadzącą działalność turystyczną i transportową w Norwegii i poza jej granicami.

               —

               W dniu 28 listopada 2008 r. władze norweskie poinformowały Urząd Nadzoru EFTA o renegocjacji umowy między władzami norweskimi a Hurtigruten ASA dotyczącej nabycia usług transportowych na trasie Bergen–Kirkenes w Norwegii. W dniu 14 lipca 2010 r. Urząd Nadzoru EFTA poinformował władze norweskie, że rozpocznie formalne postępowanie wyjaśniające, określone w art. 1 ust. 2 część I protokołu 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale, w sprawie dodatkowych płatności na rzecz Hurtigruten w 2008 r.

               —

               Decyzją nr 205/11/COL Urząd Nadzoru EFTA postanowił, że Umowa dodatkowa stanowi pomoc państwa niezgodną z funkcjonowaniem Porozumienia EOG w rozumieniu art. 61 ust. 1 tego porozumienia w zakresie, w jakim stanowi formę nadmiernej rekompensaty za usługi publiczne.

               —

               Skarżący twierdzi między innymi, że Urząd Nadzoru EFTA oparł zaskarżoną decyzję na oczywistych błędach prawnych lub w ocenie:

                           —

                           zgodnie z art. 59 ust. 2 Porozumienia EOG dotyczącym prawa rządu Norwegii do dopilnowania, by działalność przedsiębiorstwa, któremu powierzono wykonywanie usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym nie była utrudniana, jeśli ciągłość ich świadczenia jest zagrożona, a także dotyczącym wysokości rekompensaty, jaką można przyznać w takich okolicznościach,

                           —

                           zgodnie z art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG i ramami wynikającymi ze sprawy Altmark oraz późniejszym wykonaniem decyzji,

                           —

                           art. 61 ust. 3 Porozumienia EOG i możliwości zastosowania wytycznych w sprawie pomocy państwa na ratowanie i restrukturyzację przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji oraz

                           —

                           decyzja musi zostać unieważniona ze względu na nieprzedstawienie przez Urząd Nadzoru EFTA przyczyn wydanej przez niego decyzji wymaganych zgodnie z art. 16 porozumienia o nadzorze i Trybunale, naruszenie zasady dobrej administracji, naruszenie obowiązku dołożenia należytej staranności, brak podstawy prawnej w protokole 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale lub naruszenie zasady pewności prawa.


title: Sprawa T-600/14: Postanowienie Sądu z dnia 15 września 2015 r. – Syriatel Mobile Telecom/Rada

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/60

         Postanowienie Sądu z dnia 15 września 2015 r. – Syriatel Mobile Telecom/Rada
   (Sprawa T-600/14) (1)

   (2015/C 381/81)
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 361 z 13.10.2014.


title: Sprawa T-129/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  15 marca 2006 r.  — Develey przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Trójwymiarowy znak towarowy — Kształt butelki z tworzywa sztucznego — Odmowa rejestracji — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Wcześniejszy krajowy znak towarowy — Konwencja paryska — Porozumienie TRIPS — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/20

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 marca 2006 r. — Develey przeciwko OHIM
   (Sprawa T-129/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Trójwymiarowy znak towarowy - Kształt butelki z tworzywa sztucznego - Odmowa rejestracji - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Wcześniejszy krajowy znak towarowy - Konwencja paryska - Porozumienie TRIPS - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2006/C 108/35)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Develey Holding GmbH & Co. Beteiligungs KG (Unterhaching, Niemcy) [Przedstawiciele: R. Kunz-Hallstein i H. Kunz-Hallstein, avocats]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik]
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 stycznia 2004 r. (sprawa R 367/2003 2), oddalającej wniosek o rejestrację jako wspólnotowego znaku towarowego trójwymiarowego oznaczenia wyrażającego się w kształcie butelki
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 168 z 26.6.2004


title: Sprawa C-461/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwo Danii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zwolniony z należności celnych przywóz sprzętu wojskowego)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwo Danii
   (Sprawa C-461/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zwolniony z należności celnych przywóz sprzętu wojskowego)
   2010/C 51/07
   Język postępowania: duński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: C. Cattabriga, G. Wilms, D. Triantafyllou i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Danii (Przedstawiciele: J. Molde, J. Bering Liisberg i B. Weis Fogh, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Grecka (Przedstawiciele: E.-M. Mamouna, A. Samoni-Rantou i K. Boskovits, pełnomocnicy), Republika Portugalska (Przedstawiciele: C. Guerra Santos, L. Inez Fernandes i J. Gomes, pełnomocnicy), Republika Finlandii (Przedstawiciele: E. Bygglin i A. Guimaraes-Purokoski, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2, 9, 10 i 11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 155) oraz, w zakresie dotyczącym okresu po dniu 31 maja 2000 r., naruszenie art. 2, 9, 10 i 11 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 130) — Zwolniony z cła przywóz sprzętu wojskowego

      Sentencja

               1)

               Odmawiając obliczenia i dokonania płatności na rzecz Komisji Wspólnot Europejskich środków własnych niepobranych w okresie od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. w ramach przywozu sprzętu wojskowego przy zastosowaniu zwolnienia z należności celnych oraz wskutek odmowy uiszczenia odsetek za zwłokę związanych z brakiem zapłaty rzeczonych środków własnych na rzecz Komisji Wspólnot Europejskich, Królestwo Danii uchybiło zobowiązaniom, które ciążyły na nim na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, zmienionego rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 1355/96 z dnia 8 lipca 1996 r. do dnia 31 maja 2000 r., a od tej daty na mocy art. 2 i 9–11 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot.

               2)

               Królestwo Danii zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Republika Grecka, Republika Portugalska i Republika Finlandii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 48 z 25.2.2006.


title: Sprawa T-202/12: Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2012 r. — Al Assad przeciwko Radzie

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/24

         Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2012 r. — Al Assad przeciwko Radzie
   (Sprawa T-202/12)
   2012/C 217/51
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bouchra Al Assad (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: G. Karoumi, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2012/172/WPZiB z dnia 23 marca 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii w zakresie w jakim dotyczy Bouchry (zwanej Bushrą) Al Assad;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania na podstawie art. 87 i 91 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów, które są do zasady identyczne z zarzutami w sprawie T-383/11 Makhlouf przeciwko Radzie lub do nich podobne (1).

      (1)  Dz.U. C 282, s. 30.


title: Sprawa T-676/13: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2013 r. — Italian international film przeciwko EACEA

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/42

         Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2013 r. — Italian international film przeciwko EACEA
   (Sprawa T-676/13)
   2014/C 45/73
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Italian international film Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Fratini i B. Bettelli)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie skargi i w związku z tym stwierdzenie nieważności decyzji EACEA z dnia 8 października 2013 r. o odrzuceniu projektu dotyczącego filmu „Only God Forgives” w ramach zaproszenia do składania wniosków EACEA/21/12 (MEDIAQ 2007 — Wsparcie dla ponadnarodowej dystrybucji filmów europejskich — Schemat „Selektywny” 2013) (2012/C 300/07);

               —

               nakazanie EACEA przyjęcia wszystkich wynikających z tego środków;

               —

               obciążenie EACEA kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego w sprawie odrzucenia projektu dotyczącego filmu „Only God Forgives”, w ramach zaproszenia do składania wniosków EACEA/21/12 (MEDIA 2007 — Wsparcie dla ponadnarodowej dystrybucji filmów europejskich — Schemat „Selektywny” 2013) (2012/C 300/07).
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 296 TFUE, art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 133 ust. 3 rozporządzenia finansowego ze względu na brak uzasadnienia.

                           —

                           W szczególności skarżąca podnosi w tym względzie, że nie rozumie, z jakiego powodu pozwana uznała projekt przedstawiony przez skarżącą za niedopuszczalny. Uzasadnienie odrzucenia w zaskarżonej decyzji różni się bowiem od uzasadnienia zawartego we wcześniejszym piśmie z dnia 7 sierpnia 2013 r., ponieważ wskazuje niespełnienie kryterium dopuszczalności, o którym mowa w wytycznych, innego niż wskazane w wydruku zawartym we wspomnianym piśmie (dystrybucja kinowa filmu nierealizowana przez samą skarżącą). Natomiast zaskarżona decyzja odrzuca projekt na podstawie art. 5.1 akapit piąty wytycznych, który dopuszcza, w pewnym zakresie, korzystanie z podwykonawstwa.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 167 TFUE i przepisów wykonawczych, w tym rozporządzenia finansowego, jak również pkt 3 i 4 zaproszenia do składania wniosków EACEA/21/12.

                           —

                           W tym względzie skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest obarczona oczywistym błędem. Skarżąca wyjaśnia, że z zaskarżonej decyzji wynika, iż EACEA błędnie i w sposób arbitralny uznała za podwykonawstwo stosunek umowny pomiędzy skarżącą i Rai Cinema. Z tego samego pisma zdaniem skarżącej wynika, że EACEA myli podwykonawstwo i umowę zlecenia osobie trzeciej działań w zakresie „fizycznej dystrybucji”.


title: Sprawa T-211/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 września 2009 r. — Włochy przeciwko Komisji (Pomoc państwa — System pomocy wprowadzony w życie przez władze włoskie na rzecz przedsiębiorstw nowodopuszczonych do obrotu giełdowego — Decyzja stwierdzająca istnienie pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej zwrot — Obowiązek uzasadnienia — Charakter selektywny — Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi — Naruszenie konkurencji)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/21

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 września 2009 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-211/05) (1)

   (Pomoc państwa - System pomocy wprowadzony w życie przez władze włoskie na rzecz przedsiębiorstw nowodopuszczonych do obrotu giełdowego - Decyzja stwierdzająca istnienie pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej zwrot - Obowiązek uzasadnienia - Charakter selektywny - Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi - Naruszenie konkurencji)
   2009/C 256/36
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: początkowo I. Braguglia, następnie R. Adam i na końcu I. Bruni, pełnomocnicy, wspierani przez P. Gentilliego, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Di Bucci i E. Righini, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 marca 2005 r. w sprawie programu pomocy państwa C 8/2004 (ex NN 164/2003), który Włochy wprowadziły w życie na rzecz spółek aktualnie notowanych na giełdzie (Dz.U. 2006 L 94, s. 42)

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 182 z 23.7.2005.


title: Sprawa T-264/09: Postanowienie Sądu z dnia 30 czerwca 2011 r. — Tecnoprocess przeciwko Komisji i Delegaturze Unii w Maroku (Skarga na bezczynność — Wezwanie do działania — Niedopuszczalność — Skarga o odszkodowanie — Związek przyczynowy — Szkoda — Oczywisty brak podstawy prawnej skargi)

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/17

         Postanowienie Sądu z dnia 30 czerwca 2011 r. — Tecnoprocess przeciwko Komisji i Delegaturze Unii w Maroku
   (Sprawa T-264/09) (1)

   (Skarga na bezczynność - Wezwanie do działania - Niedopuszczalność - Skarga o odszkodowanie - Związek przyczynowy - Szkoda - Oczywisty brak podstawy prawnej skargi)
   2011/C 282/30
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Tecnoprocess Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: A. Majoli, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bordes i L. Prete, pełnomocnicy) i Delegatura Unii Europejskiej w Maroku

      Przedmiot

   Skarga, po pierwsze, o stwierdzenie bezczynności Komisji Europejskiej i Delegatury Unii Europejskiej w Maroku oraz, po drugie, o odszkodowanie za szkodę rzekomo poniesioną w szczególności w wyniku tej bezczynności.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona w części jako niedopuszczalna i w części jako oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej.

               2)

               Tecnoprocess Srl pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009.


title: Sprawa C-15/09: Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/25

         Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-15/09)
   (2009/C 69/47)
   Język postępowania: czeski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. van Beek, L. Jelínek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2004/113/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług (1), lub w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art.17 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji wskazanej dyrektywy do prawa krajowego upłynął w dniu 21 grudnia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 373, s. 37


title: Sprawa T-368/08: Postanowienie Sądu z dnia 27 marca 2012 r. — Atlantean przeciwko Komisji

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/33

         Postanowienie Sądu z dnia 27 marca 2012 r. — Atlantean przeciwko Komisji
   (Sprawa T-368/08) (1)

   2012/C 151/57
   Język postępowania: angielski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa C-4/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 5 stycznia 2010 r. — Bureau National Interprofessionnel du Cognac

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/36

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 5 stycznia 2010 r. — Bureau National Interprofessionnel du Cognac
   (Sprawa C-4/10)
   2010/C 63/56
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bureau National Interprofessionnel du Cognac

      Strona pozwana: Oy Gust. Ranin, Patentti- ja rekisterihallituksen valituslautakunta

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 (1) z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 (zwane dalej „rozporządzeniem nr 110/2008”) znajduje zastosowanie przy ocenie warunków dopuszczenia do rejestracji zgłoszonego w dniu 19 grudnia 2001 r. i zarejestrowanego w dniu 31 stycznia 2003 r. znaku towarowego, który zawiera oznaczenie geograficzne chronione na podstawie tego rozporządzenia?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, czy należy odmówić rejestracji — jako niezgodnej z art. 16 i 23 rozporządzenia nr 110/2008 — znaku towarowego, który zawiera między innymi oznaczenie geograficzne chronione na podstawie tego rozporządzenia lub tłumaczenie tego oznaczenia użyte jako pojęcie rodzajowe i jest zarejestrowany dla napojów spirytusowych niespełniających wymogów dopuszczalnego używania danego oznaczenia geograficznego, odnoszących się w szczególności do procesu produkcyjnego i zawartości alkoholu?

               3)

               Niezależnie od odpowiedzi udzielonej na pytanie pierwsze, czy znak towarowy taki jak opisany w pytaniu drugim należy uznać za wprowadzający odbiorców w błąd, na przykład, co do charakteru, jakości lub pochodzenia geograficznego towarów lub usług w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. g) pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG (2) z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, zastąpionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE (3) z dnia 22 października 2008 r. mającą na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (wersja skodyfikowana) (zwanej dalej „dyrektywą 89/104”)?

               4)

               Niezależnie od odpowiedzi udzielonej na pytanie pierwsze, czy należy uznać, iż skoro państwo członkowskie przewidziało na podstawie art. 3 ust. 2 lit. a) dyrektywy 89/104, że znak towarowy nie zostanie zarejestrowany, a dokonana rejestracja będzie podlegać unieważnieniu, jeżeli i w zakresie, w jakim używanie tego znaku towarowego może być zabronione stosownie do przepisów prawa innego niż prawo o znakach towarowych danego państwa członkowskiego lub Wspólnoty, to należy odmówić rejestracji znaku towarowego ze względu na to, że zawiera on elementy, które naruszają rozporządzenie nr 110/2008 i z powodu których można zakazać jego używania?

      (1)  Dz.U. L 39, s. 16

      (2)  Dz.U. 1989, L 40, s. 1

      (3)  Dz.U. L 299, s 25


title: Sprawa T-431/14: Wyrok Sądu z dnia 22 października 2015 r. – Volkswagen/OHIM (CHOICE) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CHOICE — Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/30

         Wyrok Sądu z dnia 22 października 2015 r. – Volkswagen/OHIM (CHOICE)
   (Sprawa T-431/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CHOICE - Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 414/39)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat U. Sander)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 kwietnia 2014 r. (sprawa R 2019/2013-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego CHOICE jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Volkswagen AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 25.8.2014 r.


title: Sprawa C-374/04: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 grudnia 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony prez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) — Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation przeciwko Commissioners of Inland Revenue (Swoboda przedsiębiorczości — Swobodny przepływ kapitału — Podatek dochodowy od osób prawnych — Wypłata dywidend — Ulga podatkowa — Odmienne traktowanie udziałowców będących rezydentami i udziałowców niebędących rezydentami — Umowy dwustronne o unikaniu podwójnego opodatkowania)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 grudnia 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony prez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) — Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation przeciwko Commissioners of Inland Revenue
   (Sprawa C-374/04) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Swobodny przepływ kapitału - Podatek dochodowy od osób prawnych - Wypłata dywidend - Ulga podatkowa - Odmienne traktowanie udziałowców będących rezydentami i udziałowców niebędących rezydentami - Umowy dwustronne o unikaniu podwójnego opodatkowania)
   (2006/C 331/05)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   High Court of Justice (Chancery Division)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Test Claimants in Class IV of the ACT Group Litigation

      Strona pozwana: Commissioners of Inland Revenue
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (Chancery Division) — Przepisy krajowe w dziedzinie podatku dochodowego od osób prawnych — Pobranie podatku u źródła („advance corporation tax”) od zysków wypłacanych przez spółkę zależną spółce dominującej — Ulga podatkowa („tax credit”) przewidziana w celu uwzględnienia wcześniej pobranego podatku — Ograniczenie możliwości skorzystania z ulgi podatkowej wyłącznie do rezydentów, jak również do rezydentów niektórych innych państw członkowskich, z którymi zawarta została umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania zawierająca odpowiednie postanowienie — Odpowiedzialność państwa członkowskiego za naruszenie prawa wspólnotowego — Forma naprawienia szkody
   Sentencja

               1)

               Artykuły 43 WE i 56 WE nie stoją na przeszkodzie, by w przypadku wypłaty dywidend przez spółkę z siedzibą w państwie członkowskim, państwo to przyznawało spółkom otrzymującym rzeczone dywidendy, mającym również siedziby w tym państwie, ulgę podatkową odpowiadającą części podatku zapłaconego przez spółkę dokonującą wypłat od wypłaconych zysków, a nie przyznawało go spółkom otrzymującym dywidendy, które mają siedziby w innym państwie członkowskim i które nie podlegają w tym pierwszym państwie opodatkowaniu z tytułu otrzymanych dywidend.

               2)

               Artykuły 43 WE i 56 WE nie stoją na przeszkodzie, by państwo członkowskie nie rozszerzało zakresu prawa do ulgi podatkowej przewidzianej w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej z innym państwem członkowskim dla spółek z siedzibą w tym ostatnim państwie otrzymujących dywidendy od spółki z siedzibą w pierwszym państwie, na spółki z siedzibą w trzecim państwie członkowskim, z którym zawarło umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania nieprzewidującą tego rodzaju prawa dla spółek z siedzibą w tym trzecim państwie.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004.


title: Sprawa C-114/07: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Wspólnotowy kodeks dotyczący produktów leczniczych stosowanych u ludzi — Dyrektywa 2004/24/WE — Tradycyjne ziołowe produkty lecznicze — Brak dokonania transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/23

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-114/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Wspólnotowy kodeks dotyczący produktów leczniczych stosowanych u ludzi - Dyrektywa 2004/24/WE - Tradycyjne ziołowe produkty lecznicze - Brak dokonania transpozycji w przewidzianym terminie)
   (2007/C 315/39)
   Język postępowania: czeski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: B. Stromsky i M. Šimerdová, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska (Przedstawiciel: T. Boček, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w przewidzianym terminie wszelkich przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu dotyczącego produktów leczniczych stosowanych u ludzi, w odniesieniu do tradycyjnych ziołowych produktów leczniczych (Dz.U. L 136, str. 85)
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w przewidzianym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu dotyczącego produktów leczniczych stosowanych u ludzi, w odniesieniu do tradycyjnych ziołowych produktów leczniczych, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Czeska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa C-439/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel — Belgia) — Vlaamse federatie van verenigingen van Brood- en Banketbakkers, Ijsbereiders en Chocoladebewerkers „VEBIC” VZW przeciwko Raad voor de Mededinging, Minister van Economie (Polityka konkurencji — Procedura krajowa — Interwencja krajowych organów ochrony konkurencji w postępowaniach sądowych — Krajowy organ ochrony konkurencji mający charakter mieszany sądowy i administracyjny — Skarga na decyzję takiego organu — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel — Belgia) — Vlaamse federatie van verenigingen van Brood- en Banketbakkers, Ijsbereiders en Chocoladebewerkers „VEBIC” VZW przeciwko Raad voor de Mededinging, Minister van Economie
   (Sprawa C-439/08) (1)

   (Polityka konkurencji - Procedura krajowa - Interwencja krajowych organów ochrony konkurencji w postępowaniach sądowych - Krajowy organ ochrony konkurencji mający charakter mieszany sądowy i administracyjny - Skarga na decyzję takiego organu - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003)
   2011/C 55/03
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hof van beroep te Brussel

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: VZW Vlaamse federatie van verenigingen van Brood- en Banketbakkers, Ijsbereiders en Chocoladebewerkers „VEBIC” VZW

      Strona pozwana: Raad voor de Mededinging, Minister van Economie

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van Beroep te Brussel (Belgia) — Wykładnia art. 2, 5, 15 ust. 1 i 35 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1) — Przedkładanie uwag na piśmie i podnoszenie zarzutów prawnych oraz zarzutów dotyczących okoliczności faktycznych przez krajowe organy ochrony konkurencji w ramach postępowania odwoławczego w przedmiocie wydanych przez nie decyzji — Mnogość organów w państwie członkowskim

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 35 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu należy dokonywać w ten sposób, iż sprzeciwia się on uregulowaniom krajowym, które nie przyznają krajowemu organowi ochrony konkurencji możliwości uczestniczenia jako strona pozwana w postępowaniu sądowym skierowanym przeciwko decyzji wydanej przez ten organ. Do krajowych organów ochrony konkurencji należy ocena konieczności i użyteczności ich interwencji w świetle skutecznego stosowania prawa konkurencji Unii. Jednakże systematyczne niestawiennictwo krajowego organu ochrony konkurencji w takich postępowaniach sądowych zagraża skuteczności (effet utile) art. 101 TFUE i 102 TFUE.
               W braku uregulowań Unii, zgodnie z zasadą autonomii proceduralnej państwa członkowskie zachowują uprawnienia do wyznaczenia jednostki lub jednostek należących do krajowego organu ochrony konkurencji i mających możliwość uczestniczenia jako strona pozwana w toczącym się przed sądem krajowym postępowaniu skierowanym przeciwko decyzji wydanej przez ten organ, przy zagwarantowaniu poszanowania praw podstawowych i pełnej skuteczności prawa konkurencji Unii.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa C-595/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 30 września 2010 r. w sprawie T-85/09, Yassin Abdullah Kadi przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 16 grudnia 2010 r. przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/10

         Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 30 września 2010 r. w sprawie T-85/09, Yassin Abdullah Kadi przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 16 grudnia 2010 r. przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-595/10 P)
   2011/C 72/17
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: E. Jenkinson, pełnomocnik, D. Beard i M. Wood, barristers.)

      Druga strona postępowania: Yassin Abdullah Kadi, Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej, Republika Francuska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               o uchylenie orzeczenia Sądu Unii Europejskiej w sprawie T-85/09 w całości;

               —

               o oddalenie żądania Yassina Abdullaha Kadiego mającego na celu stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji nr 881/2002 (1) w zakresie, w jakim go dotyczy;

               —

               o obciążenie Yassina Abdullaha Kadiego kosztami poniesionymi przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej w trakcie postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem strony wnoszącej odwołanie konkluzja Sądu Unii Europejskiej, zgodnie z którą właściwe jest zapewnienie pełnej kontroli zgodności z prawem środków przyjętych przez Unię Europejską w celu wiernego wdrożenia rezolucji Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych jest sprzeczna z brzmieniem traktatów UE i orzecznictwem jej sądów. Jest też sprzeczna z historią i celem UE, w szczególności rozwojem jej kompetencji w dziedzinie wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa.
   Karta Narodów Zjednoczonych nakłada obowiązek przestrzegania zobowiązań przez jej państwa członkowskie. Zobowiązania te mają pierwszeństwo przed zobowiązaniami mogącymi wynikać z jakiejkolwiek innej umowy międzynarodowej. Wśród zobowiązań tych figurują również te, które zostały nałożone rezolucjami Rady Bezpieczeństwa w celu zwalczania międzynarodowego terroryzmu.
   Co się tyczy w szczególności art. 3 ust. 5 i art. 21 traktatu UE oraz art. 351 TFUE, ciążący na państwach członkowskich obowiązek zastosowania się do decyzji Rady Bezpieczeństwa przeważa nad każdym innym obowiązkiem mogądcym powstań na podstawie traktatów UE.
   Unia Europejska powinna więc uważać się za związaną treścią Karty Narodów Zjednoczonych i decyzjami Rady Bezpieczeństwa podjętymi na jej podstawie.
   Okoliczność, że sądy Unii zapewniają pełną kontrolę zgodności z prawem środków UE w celu wdrożenia rezolucji Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych jest nie do pogodzenia z ich wiążącym skutkiem.
   W zakresie w jakim kontrola środków UE w celu wiernego wdrożenia rezolucji Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych może być właściwa, sądy Unii powinny należycie brać pod uwagę charakter i cel Karty Narodów Zjednoczonych, a także rolę Rady Bezpieczeństwa jako głównego organu, którego zadaniem jest ochrona pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego. Z uwagi na charakter Rady Bezpieczeństwa i wagę spełnianej przez nią funkcji, mając na względzie utworzenie i funkcjonowanie biura rzecznika, a także biorąc pod uwagę streszczone uzasadnienie doręczonone Yassinowi Abdullahowi Kadiemu, nie należy stwierdzać nieważności rozporządzenia nr 881/2002 w zakresie, w jakim go dotyczy

      (1)  Dz.U. L 139, s. 9


title: Sprawa C-606/10: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — Association nationale d'assistance aux frontières pour les étrangers (ANAFE) przeciwko Ministre de l'Intérieur, de l'Outre-mer, des Collectivités territoriales et de l'immigration (Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 — Wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) — Artykuł 13 — Obywatele państw trzecich posiadający tymczasowy dokument pobytowy — Uregulowanie krajowe zakazujące ponownego wjazdu tych obywateli na terytorium państwa członkowskiego, które wydało tymczasowy dokument pobytowy w braku wizy uprawniającej do ponownego wjazdu — Pojęcie „wizy uprawniającej do ponownego wjazdu” — Wcześniejsza praktyka administracyjna zezwalająca na ponowny wjazd bez wizy uprawniającej do ponownego wjazdu — Konieczność przepisów przejściowych — Brak)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — Association nationale d'assistance aux frontières pour les étrangers (ANAFE) przeciwko Ministre de l'Intérieur, de l'Outre-mer, des Collectivités territoriales et de l'immigration
   (Sprawa C-606/10) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 - Wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) - Artykuł 13 - Obywatele państw trzecich posiadający tymczasowy dokument pobytowy - Uregulowanie krajowe zakazujące ponownego wjazdu tych obywateli na terytorium państwa członkowskiego, które wydało tymczasowy dokument pobytowy w braku wizy uprawniającej do ponownego wjazdu - Pojęcie „wizy uprawniającej do ponownego wjazdu” - Wcześniejsza praktyka administracyjna zezwalająca na ponowny wjazd bez wizy uprawniającej do ponownego wjazdu - Konieczność przepisów przejściowych - Brak)
   2012/C 227/04
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Association nationale d'assistance aux frontières pour les étrangers (ANAFE)

      Strona pozwana: Ministre de l'Intérieur, de l'Outre-mer, des Collectivités territoriales et de l'immigration

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d'État — Wykładnia art. 5 ust. 4 lit. a) i art. 13 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. L 105, s.1) — Uregulowanie krajowe zakazujące obywatelom państw trzecich, posiadającym tymczasowy dokument zezwalający na pobyt na terytorium państwa członkowskiego, które wydało ten dokument, ponownego wjazdu, w braku wizy uprawniającej do ponownego wjazdu wydanej przez władze konsularne lub prefekturalne — Pojęcie „wizy uprawniającej do ponownego wjazdu” — Dopuszczalność przepisów przejściowych na rzecz takich obywateli, którzy opuścili terytorium państwa członkowskiego — Zasady pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań

      Sentencja

               1)

               Normy dotyczące odmowy wjazdu obywateli państw trzecich, przewidziane w art. 13 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen), zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 81/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 stycznia 2009 r., znajdują również zastosowanie do podlegających obowiązkowi wizowemu obywateli państw trzecich, którzy przez granice zewnętrzne obszaru Schengen zamierzają ponownie wjechać do państwa członkowskiego, które wydało im tymczasowy dokument pobytowy, nie wjeżdżając przy tym na terytorium innego państwa członkowskiego.

               2)

               Wykładni art. 5 ust. 4 lit. a) rozporządzenia nr 562/2006, zmienionego rozporządzeniem nr 81/2009, należy dokonywać w ten sposób, że państwo członkowskie, które wydało obywatelowi państwa trzeciego wizę uprawniającą do ponownego wjazdu w rozumieniu tego przepisu nie może ograniczać wjazdu na obszar Schengen wyłącznie do punktów odprawy na swoim terytorium krajowym.

               3)

               Zasady pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań nie wymagają, by przewidziano przepisy przejściowe dla obywateli państw trzecich, którzy opuścili terytorium państwa członkowskiego, posiadając jedynie tymczasowe dokumenty pobytowe wydane w trakcie rozpatrywania pierwszego wniosku o dokument pobytowy lub wniosku o nadanie statusu uchodźcy, i pragnąc ponownie wjechać na to terytorium po wejściu w życie rozporządzenia nr 562/2006, zmienionego rozporządzeniem nr 81/2009.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011.


title: Sprawa C-200/06: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Bruxelles — Belgia) — Raffinerie Tirlemontoise SA przeciwko Bureau d'intervention et de restitution belge (BIRB) (Artykuł 104 § 3 regulaminu — Cukier — Opłaty produkcyjne — Szczegółowe zasady stosowania systemu kwot — Uwzględnienie ilości cukru zawartych w produktach przetworzonych — Ustalenie nadwyżki przeznaczonej na wywóz — Ustalenie średniej straty)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/9

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Bruxelles — Belgia) — Raffinerie Tirlemontoise SA przeciwko Bureau d'intervention et de restitution belge (BIRB)
   (Sprawa C-200/06) (1)

   (Artykuł 104 § 3 regulaminu - Cukier - Opłaty produkcyjne - Szczegółowe zasady stosowania systemu kwot - Uwzględnienie ilości cukru zawartych w produktach przetworzonych - Ustalenie nadwyżki przeznaczonej na wywóz - Ustalenie średniej straty)
   (2008/C 313/14)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal de première instance de Bruxelles
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Raffinerie Tirlemontoise SA

      Strona pozwana: Bureau d'intervention et de restitution belge (BIRB)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal de première instance de Bruxelles — Wykładnia art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 178, s. 1) — Ważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 314/2002 z dnia 20 lutego 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru (Dz.U. L 50, s. 40) — Ważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 1775/2004 z dnia 14 października 2004 r. ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na rok gospodarczy 2003/2004 (Dz.U. L 316, s. 64), rozporządzenia Komisji (WE) nr 1762/2003 z dnia 7 października 2003 r. ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na rok gospodarczy 2002/2003 (Dz.U. L 254, s. 4), rozporządzenia Komisji (WE) nr 1837/2002 z dnia 15 października 2002 r. ustalającego kwoty opłat produkcyjnych oraz współczynnik dodatkowej opłaty w sektorze cukru na rok gospodarczy 2001/2002 (Dz.U. L 278, s.13), rozporządzenia Komisji (WE) nr 1993/2001 z dnia 11 października 2001 r. ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na rok gospodarczy 2000/2001 (Dz.U. L 271, s. 15) i rozporządzenia Komisji (WE) nr 2267/2000 z dnia 12 października 2000 r. ustalającego wysokość opłat produkcyjnych oraz współczynnik obliczania opłaty dodatkowej w sektorze cukru na rok gospodarczy 1999/2000 (Dz.U. L 259, s. 29) — Metoda obliczania zastosowana do oszacowania straty całkowitej, która ma być finansowana poprzez opłaty produkcyjne — Uwzględnienie dla celów ustalenia nadwyżki przeznaczonej na wywóz całości wywiezionych ilości cukru, a dla ustalenia średniej straty na tonę cukru jedynie ilości, które dały podstawę do wypłaty refundacji wywozowych
   Sentencja

               1)

               Zgodnie z art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru nadwyżka przeznaczona na wywóz obejmuje ilości cukru, o których mowa w tym artykule, zawarte w produktach przetworzonych wywiezionych bez faktycznej wypłaty refundacji.
               Artykuł 15 ust. 1 lit. d) wspomnianego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że w celu oszacowania średniej straty na tonę produktu należy uwzględnić wszystkie wywiezione ilości produktów, o których mowa w tym artykule, niezależnie od tego, czy refundacje faktycznie zostały wypłacone czy też nie.
               Analiza art. 6 ust. 4 i 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 314/2002 z dnia 20 lutego 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru, w danym przypadku zmienionego rozporządzeniami Komisji (WE) nr 1140/2003 z dnia 27 czerwca 2003 r. i nr 38/2004 z dnia 9 stycznia 2004 r., nie wykazała niczego, co podważałoby jego ważność.

               2)

               Analiza rozporządzeń Komisji (WE): nr 2267/2000 z dnia 12 października 2000 r. ustalającego wysokość opłat produkcyjnych oraz współczynnik obliczania opłaty dodatkowej w sektorze cukru na rok gospodarczy 1999/2000; nr 1993/2001 z dnia 11 października 2001 r. ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na rok gospodarczy 2000/2001 i nr 1837/2002 z dnia 15 października 2002 r. ustalającego kwoty opłat produkcyjnych oraz współczynnik dodatkowej opłaty w sektorze cukru na rok gospodarczy 2001/2002, nie wykazała niczego, co podważałoby ich ważność.
               Stwierdza się nieważność rozporządzeń Komisji (WE): nr 1762/2003 z dnia 7 października 2003 r. ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na rok gospodarczy 2002/2003 oraz nr 1775/2004 z dnia 14 października 2004 r. ustalającego wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na rok gospodarczy 2003/2004.

      (1)  Dz.U. C 165 z 15.7.2006.


title: Sprawa C-319/06: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/26

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-319/06)
   (2006/C 224/50)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja (Przedstawiciele: J. Enegren i G. Rozet, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że

                           (1)

                           deklarując, iż postanowienia art. 1 ust. 1 pkt 1, 2, 8 i 11 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. stanowią przepisy porządkowe dotyczące „krajowego porządku publicznego”,

                           (2)

                           dokonując niepełnej transpozycji przepisów art. 3 ust. 1 pkt a) dyrektywy 96/71/WE (1) w art. 1 ust. 1 pkt 3 tej ustawy,

                           (3)

                           wprowadzając w art. 7 ust. 1 tej ustawy warunki niespełniające wymogu jasności punktu widzenia pewności prawnej,

                           (4)

                           nakładając w art. 8 tej ustawy obowiązek przechowywania w Luksemburgu przez pełnomocnika ad hoc mającego tam miejsce zamieszkania dokumentów wymaganych w związku z kontrolą,

                     Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 3 ust. 1 i 10 dyrektywy 96/71/WE, a także art. 49 WE i 50 WE;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W pierwszym zarzucie Komisja wytyka Wielkiemu Księstwu Luksemburga utrzymanie zbyt szerokiej wykładni pojęcia „przepisów porządku publicznego”, o którym mowa w art. 3 ust. 10 pierwsze tiret dyrektywy 96/71/WE. Zarzut ten dotyczy w szczególności: 1) obowiązku wprowadzonego przez ustawodawcę krajowego zatrudniania wyłącznie personelu, z którym przedsiębiorstwa delegujące pracowników do Wielkiego Księstwa zawarły umowę o pracę w formie pisemnej lub wydały równoważny dokument w rozumieniu dyrektywy 91/533/EWG (2); 2) przepisu krajowego dotyczącego automatycznego dostosowania wynagrodzenia do zmiany kosztów utrzymania; 3) przepisu dotyczącego ograniczeń w pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy i na czas określony oraz 4) dotyczącego układów zbiorowych pracy.
   W drugim zarzucie Komisja wskazuje, że Wielkie Księstwo Luksemburga w niepełny sposób dokonało transpozycji art. 3 ust. 1 pkt a) dyrektywy 96/71/WE w zakresie, w jakim jej zdaniem ustawodawstwo krajowe ogranicza pojęcie „okresów minimalnych wypoczynku” tylko do wypoczynku tygodniowego, z wyłączeniem innych okresów wypoczynku takich jak wypoczynek dzienny lub przerwy w pracy.
   W trzecim i czwartym zarzucie Komisja podnosi wreszcie naruszenie art. 49 WE i 50 WE polegające na nałożeniu na przedsiębiorstwa, których pracownik pracuje stale lub czasowo w Luksemburgu obowiązku 1) udostępnienia inspekcji pracy „przed rozpoczęciem prac”, „na jej wniosek” i „niezwłocznie” informacji niezbędnych do przeprowadzenia kontroli oraz 2) wyznaczenia pełnomocnika „ad hoc”, zamieszkałego w Luksemburgu, obowiązanego do przechowywania dokumentów niezbędnych do przeprowadzenia kontroli w zakresie wypełniania obowiązków ciążących na tych przedsiębiorstwach.

      (1)  Dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz.U. L 18 z 21.01.1997 str. 1)

      (2)  Dyrektywa rady 91/533/EWG z dnia 14 października 1991 r. sprawie obowiązku pracodawcy dotyczącego informowania pracowników o warunkach stosowanych do umowy lub stosunku pracy (Dz.U. L 288, str. 32).


title: Sprawa C-473/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 września 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/20

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 września 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-473/11) (1)

   2012/C 379/33
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011.


title: Sprawa C-468/15 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 października 2016 r. – PT Perindustrian dan Perdagangan Musim Semi Mas (PT Musim Mas)/Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Sasol Olefins & Surfactants GmbH, Sasol Germany GmbH [Odwołanie — Dumping — Rozporządzenia wykonawcze (UE) nr 1138/2011 i nr 1241/2012 — Przywóz niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji — Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 — Artykuł 2 ust. 10 lit. i) — Dostosowanie — Funkcje podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji — Artykuł 2 ust. 10 akapit pierwszy — Symetria wartości normalnej i ceny eksportowej — Zasada dobrej administracji]

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/22

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 października 2016 r. – PT Perindustrian dan Perdagangan Musim Semi Mas (PT Musim Mas)/Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Sasol Olefins & Surfactants GmbH, Sasol Germany GmbH
   (Sprawa C-468/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Dumping - Rozporządzenia wykonawcze (UE) nr 1138/2011 i nr 1241/2012 - Przywóz niektórych alkoholi tłuszczowych i ich mieszanek, pochodzących z Indii, Indonezji i Malezji - Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 - Artykuł 2 ust. 10 lit. i) - Dostosowanie - Funkcje podobne do funkcji przedstawiciela pracującego na zasadzie prowizji - Artykuł 2 ust. 10 akapit pierwszy - Symetria wartości normalnej i ceny eksportowej - Zasada dobrej administracji])
   (2017/C 006/26)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: PT Perindustrian dan Perdagangan Musim Semi Mas (PT Musim Mas) (przedstawiciel: D. Luff, avocat)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez N. Tuominen, avocate), Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland i M. França, pełnomocnicy), Sasol Olefins & Surfactants GmbH, Sasol Germany GmbH

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               PT Perindustrian dan Perdagangan Musim Semi Mas (PT Musim Mas) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015.


title: Sprawa T-408/07: Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2007 r. — Crunch Fitness International przeciwko OHIM — ILG (CRUNCH)

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/22

         Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2007 r. — Crunch Fitness International przeciwko OHIM — ILG (CRUNCH)
   (Sprawa T-408/07)
   (2008/C 8/40)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Crunch Fitness International Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: J. Barry, Solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: ILG Ltd (Dun Laoghaire, Irlandia)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej dotyczącej wspólnotowego znaku towarowego w zakresie dotyczącym klasy 41;

               —

               utrzymanie w mocy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do usług z klasy 41 oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Sądem oraz kosztami postępowania odwoławczego przed OHIM.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Graficzny znak towarowy „CRUNCH” dla towarów i usług z klas 9, 25 i 41 — wspólnotowy znak towarowy nr 62 083

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: ILG Ltd

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Częściowe unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego — w odniesieniu do towarów i usług z klas 9 i 25

      Decyzja Izby Odwoławczej: Unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego również w odniesieniu do usług z klasy 41

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 50 ust. 1 lit. a), i — pomocniczo — naruszenie art. 50 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 40/94, jako że Izba Odwoławcza niesłusznie uznała, iż nie miało miejsca rzeczywiste używanie przedmiotowego znaku towarowego na terenie Wspólnoty w odniesieniu do usług z klasy 41.


title: Sprawa T-114/14: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Vicentin przeciwko Radzie

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/57

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – Vicentin przeciwko Radzie
   (Sprawa T-114/14)
   2014/C 112/74
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Vicentin SAIC (Avellaneda, Argentyna) (przedstawiciele: adwokaci J.-F. Bellis i R. Luff)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. 2013 L 315, s. 2) w zakresie, w jakim przepisy te dotyczą strony skarżącej;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący popełnienia przez instytucje oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych poprzez stwierdzenie, że doszło do zniekształcenia cen soi i oleju sojowego, uzasadniającego zastosowanie art. 2 ust. 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (1).

               2.

               Zarzut drugi, w którym strona skarżąca podnosi, że art. 2 ust. 5 akapit drugi podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, w znaczeniu nadanym mu przez instytucje w niniejszej sprawie, nie może być stosowany do przywozu z państwa będącego członkiem WTO, ponieważ takie stosowanie jest niezgodne z porozumieniem antydumpingowym WTO.

               3.

               Zarzut trzeci, w którym strona skarżąca utrzymuje, że ocena szkody nie uwzględnia czynników, które zrywają związek przyczynowy między domniemaną szkodą a domniemanym przywozem towarów po cenach dumpingowych, co stanowi naruszenie art. 3 ust. 7 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009 L 343, s. 51).


title: Sprawa T-231/13: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2013 r. — Wepa Lille przeciwko Komisji

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/37

         Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2013 r. — Wepa Lille przeciwko Komisji
   (Sprawa T-231/13)
   2013/C 171/71
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Wepa Lille (Bousbecque, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.M. Leprêtre i N. Chahid-Nouraï)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie ze skutkiem natychmiastowym, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności dyrektywy Komisji 2013/2/UE z dnia 7 lutego 2013 r. zmieniającej załącznik I do dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, w zakresie, w jakim wprowadza ona walce do nawijania, z wyjątkiem walców do użytku przemysłowego, do wykazu przykładów opakowań;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów, które są zasadniczo identyczne z tymi podniesionymi w ramach sprawy T-202/13 Group d'Hygiène przeciwko Komisji lub są do nich podobne.


title: Sprawa C-591/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo) — Littlewoods Retail Ltd i inni przeciwko Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs (Druga i szósta dyrektywa VAT — Podatek naliczony — Zwrot nadpłaty — Zapłata odsetek — Tryby postępowania)

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo) — Littlewoods Retail Ltd i inni przeciwko Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs
   (Sprawa C-591/10) (1)

   (Druga i szósta dyrektywa VAT - Podatek naliczony - Zwrot nadpłaty - Zapłata odsetek - Tryby postępowania)
   2012/C 295/07
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Littlewoods Retail Ltd i inni

      Strona pozwana: Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (Chancery Division) — Wykładnia art. 8 i załącznika A pkt 13 do dyrektywy Rady 67/228/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych — struktury i sposoby stosowania wspólnego systemu podatku VAT (Dz.U. 71, s. 1303) — Wykładnia art. 11 część A ust. 3 lit. b) i art. 11 część C ust. 1 dyrektywy 77/388/EWG: szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Zwrot nadpłaty podatku naliczonego — Właściwa stopa odsetkowa

      Sentencja

   Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że wymaga ono, aby podatnik, który nadpłacił podatek od wartości dodanej, pobrany przez dane państwo członkowskie z naruszeniem przepisów prawa Unii w dziedzinie podatku od wartości dodanej, miał prawo do zwrotu podatku pobranego z naruszeniem prawa Unii oraz do wypłaty odsetek przysługujących od kwoty tego podatku. Ustalenie, z poszanowaniem zasad skuteczności i równoważności, czy od kwoty głównej należne są odsetki proste, odsetki składane czy odsetki obliczane według innej metody, jest kwestią prawa krajowego.

      (1)  Dz.U. C 89 z 19.3.2011.


title: Sprawa T-674/13: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2013 r. — Gugler France przeciwko OHIM — Gugler (GUGLER)

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/13

         Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2013 r. — Gugler France przeciwko OHIM — Gugler (GUGLER)
   (Sprawa T-674/13)
   2014/C 61/23
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gugler France SA (Besançon, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Grolée)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Alexander Gugler (Maxdorf, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 października 2013 r. w sprawie R 356/2012-4;

               —

               unieważnienie prawa do spornego znaku towarowego;

               —

               obciążenie strony pozwanej i Alexandra Guglera, w wypadku gdy wstąpi do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Graficzny znak towarowy „GUGLER” dla towarów i usług z klas 6, 17, 19, 22, 37, 39 i 42 — zgłoszenie nr 3 324 902

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Alexander Gugler

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Podstawa unieważnienia prawa do znaku określona w art. 52 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. c) w związku z art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Unieważnienie prawa do spornego wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-325/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 września 2008 r. — Boston Scientific przeciwko OHIM — Terumo (CAPIO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CAPIO — Wcześniejszy krajowy słowny znak towarowy CAPIOX — Względna podstawa odmowy rejestracji — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 43 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 40/94 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94)

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 września 2008 r. — Boston Scientific przeciwko OHIM — Terumo (CAPIO)
   (Sprawa T-325/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CAPIO - Wcześniejszy krajowy słowny znak towarowy CAPIOX - Względna podstawa odmowy rejestracji - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 43 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 40/94 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94)
   (2008/C 272/43)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Boston Scientific Ltd (Hastings, Barbados) (przedstaiwciele: P. Rath i W. Festl-Wietek, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, uczestnik postępowania przed Sądem: Terumo Kabushiki Kaisha (Tokio, Japonia) (przedstawiciel: C. Bercial Arias, adwokat)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 września 2006 r. (sprawa R 61/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Terumo Kabushiki Kaisha a Boston Scientific Ltd.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Boston Scientific Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.