title: Sprawa T-163/09: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2009 r. — Martinet przeciwko Komisji

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/56

         Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2009 r. — Martinet przeciwko Komisji
   (Sprawa T-163/09)
   2009/C 141/113
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Yvon Martinet (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat J.L. Fourgoux)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o odrzuceniu kandydatury Y. Martineta na stanowisko zastępcy członka Rady Odwoławczej Europejskiej Agencji Chemikaliów;

               —

               nakazanie Komisji Europejskiej, Dyrekcji Generalnej ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu, Komisji Preselekcyjnej Rady Odwoławczej Europejskiej Agencji Chemikaliów rzeczywistego i merytorycznego rozpatrzenia kandydatury Y. Martineta w celu naprawienia w naturze szkody poniesionej ze względu na utratę szansy;

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji Europejskiej, Dyrekcji Generalnej ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu, Komisji Preselekcyjnej Rady Odwoławczej Europejskiej Agencji Chemikaliów wszystkimi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o odrzuceniu jego kandydatury na stanowisko zastępcy członka Rady Odwoławczej Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) ze względu na to, że jego kandydatura nie została wzięta pod uwagę, ponieważ nie została dopuszczona przez służbę zajmującą się postępowaniem selekcyjnym z powodu przesłania wiceprzewodniczącemu Komisji, G. Verheugenowi, pod adresem innym niż dokładny adres wskazany w zaproszeniu do wyrażenia zainteresowania opublikowanym w
         Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, C 2008, 41 A, s. 8.
   W uzasadnieniu swojej skargi skarżący podnosi w odniesieniu do żądania stwierdzenia nieważności:

               —

               niedopełnienie obowiązku uzasadnienia zaskarżonej decyzji stanowiącego istotną formalność, która powinna być spełniona;

               —

               oparcie zaskarżonej decyzji na istotnej nieprawidłowości ustaleń faktycznych, jako że kandydatura został przesłana pod adresem wskazanym w zaproszeniu do składania kandydatur;

               —

               naruszenie zasad dobrej administracji i równości szans kandydatów ze względu na nierozpatrzenie kandydatury skarżącego.


title: Sprawa T-142/06: Skarga wniesiona w dniu  12 maja 2006 r.  — ECZG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/33

         Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2006 r. — ECZG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-142/06)
   (2006/C 178/62)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Elektrociepłownia Zielona Góra S.A. (Zielona Góra, Polska) (Przedstawiciele: M. Powell, Solicitor, C. Arhold i K. Struckmann, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 23 listopada 2005 r. dotyczącej wszczęcia formalnej procedury dochodzenia w sprawie pomocy państwa nr C 43/2005 (ex N 99/2005) — Polskie „koszty osierocone” lub ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona PPA (ang. power purchase agrement, umowy dotyczącej zakupu energii elektrycznej) zawartej przez skarżącą;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca jest elektrociepłownią mającą siedzibę w Polsce. W zaskarżonej decyzji Komisja postanowiła wszcząć formalną procedurę dochodzenia w stosunku do nowej pomocy państwa w formie umowy dotyczącej zakupu energii zawartej pomiędzy elektrowniami w Polsce i należącym do państwa operatorem sieciowym PSE (Polskimi Sieciami Elektroenergetycznymi) (1).
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi, że Komisja nie była właściwa do wszczęcia formalnej procedury dochodzenia w odniesieniu do pomocy przyznanej przed przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej, która nie miała zastosowania po przystąpieniu. W ten sposób Komisja naruszyła ogólne zasady prawa, to jest zasadę niedziałania prawa wstecz oraz zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań.
   Następnie skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła prawo i dokonała błędnej oceny, uznając ten środek za nową pomoc państwa. Po pierwsze, Komisja nie dokonała oceny omawianego środka w świetle okoliczności faktycznych i prawnych istniejących w dniu zawarcia umów. Po drugie, Komisja niewłaściwie zinterpretowała pojęcie korzyści gospodarczej w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE, ponieważ zbadała ogólnie wszystkie umowy dotyczące zakupu energii, zamiast zbadać je pojedynczo. Po trzecie, Komisja nie uwzględniła faktu, że w czasie gdy rynki energii elektrycznej państw członkowskich zostały otwarte dla konkurencji, umowa zawarta przez skarżącą nie mogła zakłócić konkurencji na wspólnym rynku, ponieważ Polska nie była wówczas państwem członkowskim. Wreszcie skarżąca utrzymuje, że pomoc nie stanowi nowej pomocy państwa, ale pomoc istniejącą — zgodnie z traktatem o przystąpieniu i orzecznictwem, według których pomoc mającą zastosowanie na rynku zamkniętym dla konkurencji do dnia jego liberalizacji należy uznać od momentu liberalizacji za pomoc istniejącą. Ponadto według skarżącej Komisja nie zbadała, czy sporna umowa nadal obowiązywała po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej.
   Wreszcie skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest niedostatecznie uzasadniona i narusza art. 253 WE.

      (1)  Pomoc państwa – Polska – Pomoc państwa nr C 43/2005 (ex N 99/2005) – Polskie „koszty osierocone” – Wezwanie do przedstawienia uwag na mocy art. 88 ust. 2 traktatu WE (Dz.U. 2006 C 52, str. 8).


title: Sprawa F-3/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 2 marca 2016 r. – Frieberger i Vallin/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Reforma regulaminu pracowniczego — Rozporządzenie nr 1023/2013 — Artykuł 22 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Podwyższenie wieku emerytalnego — Zwrot składek na system emerytalny Unii — Artykuł 26 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Ponowne ustalenie liczby dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury)

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/46

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 2 marca 2016 r. – Frieberger i Vallin/Komisja
   (Sprawa F-3/15) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Reforma regulaminu pracowniczego - Rozporządzenie nr 1023/2013 - Artykuł 22 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego - Podwyższenie wieku emerytalnego - Zwrot składek na system emerytalny Unii - Artykuł 26 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego - Ponowne ustalenie liczby dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury))
   (2016/C 136/65)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jürgen Frieberger (Woluwe-Satint-Lambert, Belgia); Benjamin Vallin (Saint-Gilles, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis i N. de Montigny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy, następnie G. Gattinara, pełnomocnik)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i M. Veiga, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Ecker i E. Taneva, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji oddalających wnioski skarżących mające na celu uzyskanie zwrotu części składek na system emerytalny Unii Europejskiej, które zostały pobrane z ich wynagrodzenia, a także żądanie ponownego ustalenia dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury w związku z przeniesieniem do systemu emerytalnego Unii Europejskiej uprawnień emerytalnych nabytych przez skarżących przed rozpoczęciem służby.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 26 marca 2014 r. oddalającej wniosek J. Friebergera z dnia 17 grudnia 2013 r. o ponowne ustalenie liczby dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury w związku z przeniesieniem uprawnień emerytalnych do systemu emerytalnego Unii Europejskiej.

               2)

               Postępowanie w sprawie skargi B. Vallina na decyzję Komisji Europejskiej z dnia 13 marca 2014 r., którą Komisja miała oddalić jego wniosek o ponowne ustalenie liczby dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury w związku z przeniesieniem uprawnień emerytalnych do systemu emerytalnego Unii Europejskiej zostaje umorzone.

               3)

               W pozostały zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Każda ze stron pokrywa własne koszy.

      (1)  Dz.U. C 96 z 23.3.2015, s. 25.


title: Sprawa C-263/07: Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/12

         Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-263/07)
   (2007/C 211/22)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie dokonując prawidłowej transpozycji art. 9 ust. 4 i art. 13 ust. 1 a także załącznika I do dyrektywy Rady 96/61/WE dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (1), Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja podnosi trzy zarzuty na poparcie swej skargi.
   Po pierwsze, zarzuca ona pozwanej dokonanie nieprawidłowej transpozycji art. 9 ust 4 dyrektywy, 96/61 ponieważ uzupełniła ona poprawną definicję „najlepszych dostępnych technik” odwołaniem do „nadmiernych kosztów” tych technik, które nie występuje w dyrektywie. Istotnie, o ile dyrektywa stanowi, iż najlepsze dostępne techniki oznaczają techniki o takim stopniu rozwoju, który pozwala na ich wdrożenie w danym sektorze przemysłu, zgodnie z istniejącymi warunkami ekonomicznymi i technicznymi, dyrektywa nie zezwala jednak na planowe wyłączenie technik, których możliwość wdrożenia oraz dostępność pociągałyby za sobą nadmierne koszty w odniesieniu do zakładów o średniej wielkości oraz dobrej kondycji ekonomicznej z tej samej lub podobnej branży. Tego typu uściślenie wykracza ponad to, co jest w tym względzie przewidziane przez dyrektywę.
   Po drugie, Komisja zarzuca pozwanej, że ograniczyła ona zakres obowiązku ponownego rozpatrzenie i aktualizacji warunków pozwolenia, przewidzianego w art. 13 ust. 1 dyrektywy, gdyż zgodnie z brzmieniem krajowych przepisów dokonujących transpozycji ponowne rozpatrzenie ma miejsce jedynie w trzech ściśle określonych przypadkach lub w przypadku „należycie uzasadnionej” potrzeby. Brzmienie to znów jest bardziej restrykcyjne niż brzmienie dyrektywy, która odwołuje się jedynie do „okresowego” poddawania warunków pozwolenia ponownemu rozpatrzeniu oraz, „w miarę potrzeby”, aktualizacji.
   Po trzecie Komisja zarzuca pozwanej, że dokonała nieprawidłowej transpozycji załącznika I do dyrektywy, ponieważ środki krajowe dokonujące transpozycji mówią o „kotłowniach o nominalnej mocy cieplnej przekraczającej 50 MW” zamiast o „instalacjach energetycznego spalania o nominalnej mocy cieplnej przekraczającej 50 MW” jak jest to przewidziane w kategorii 1.1 ww. załącznika. Komisja zaznacza w tym względzie, że ta ostatnia kategoria jest szersza niż kategoria zawierająca wyłącznie kotłownie.

      (1)  Dz. U. L 257, str. 26.


title: Sprawa T-141/16: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2016 r. – Komisja Europejska/IEM

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/39

         Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2016 r. – Komisja Europejska/IEM
   (Sprawa T-141/16)
   (2016/C 191/51)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: S. Lejeune, pełnomocnik)

      Strona pozwana: IEM – Erga – Erevnes – Meletes perivallontos kai chorotaxias AE (Ateny, Grecja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie od pozwanej na jej rzecz zapłaty kwoty 105 416,47 EUR wraz z odsetkami za opóźnienie, według stawki stosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego głównych transakcji refinansowania w dniu 1olipca 2010 r. (2,0 %) plus jeden procent (1,0 %), czyli według łącznej stawki wynoszącej trzy procent (3 %), począwszy od dnia 6 lipca 2010 r. do dnia całkowitej zapłaty tej kwoty, którą to kwotę należy pomniejszyć o 30 208 EUR (zapłacone tytułem rozliczenia w dniu 4 września 2010 r.), oraz

               —

               obciążenie pozwanej wszystkimi kosztami procesowymi i kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze, wniesionej do Sądu na podstawie art. 272 TFUE, wnosi się o opublikowanie decyzji nakazującej pozwanej zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej kwoty 75 208,47 EUR wraz z odsetkami, dotyczącej umowy FAIR-CT98–9544 w związku z działaniem nazwanym „Wynalezienie nowej metody czyszczenia i obierania owoców”.
   Komisja Europejska powołuje się – tytułem głównej podstawy prawnej – na naruszenie obowiązków umownych przez pozwaną, twierdząc przede wszystkim, że kwota wypłacona pozwanej na podstawie umowy, o której mowa, nie została wykorzystana na jakiekolwiek działanie związane z umową, oraz że pozwana nie przedstawiła żadnego dowodu w tym względzie. Posiłkowo Komisja Europejska powołuje się na bezpodstawne wzbogacenie pozwanej przewidziane w art. 904 i 908 kodeksu cywilnego.


title: Sprawa T-23/12: Postanowienie Sądu z dnia 27 listopada 2013 r. — MAF przeciwko EIOPA (Skarga o stwierdzenie nieważności — System językowy — Opublikowanie przez EIOPA na stronie Internetowej dokumentów podlegających konsultacji wyłącznie w języku angielskim — Akty niepodlegające zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/31

         Postanowienie Sądu z dnia 27 listopada 2013 r. — MAF przeciwko EIOPA
   (Sprawa T-23/12) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - System językowy - Opublikowanie przez EIOPA na stronie Internetowej dokumentów podlegających konsultacji wyłącznie w języku angielskim - Akty niepodlegające zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
   2014/C 45/50
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mutuelle des architectes français assurances (MAF) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis, É. Marchal i D. Abreu Caldas, avocats)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych (przedstawiciele: J. Stuyck i A.M. Vandromme, avocats)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, rzekomej decyzji EIOPA o opublikowaniu na stronie Internetowej informacji, a konkretniej, informacji o wszczęciu konsultacji publicznych wyłącznie w języku angielskim, a po drugie, rzekomej decyzji dyrektora EIOPA z dnia 16 stycznia 2012 r. oddalającej wniosek MAF o wycofanie pierwszej rzekomej decyzji i o opublikowanie ww. dokumentów, jak również wszystkich informacji na stronie Internetowej EIOPA we wszystkich językach urzędowych Unii europejskiej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Mutuelle des architectes français assurances (MAF) pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 98 z 31.3.2012.


title: Sprawa T-205/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 maja 2008 r. — NewSoft Technology przeciwko OHIM — Soft (Presto! BizCard Reader) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Słowny wspólnotowy znak towarowy Presto! BizCard Reader — Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe Presto — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/31

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 maja 2008 r. — NewSoft Technology przeciwko OHIM — Soft (Presto! BizCard Reader)
   (Sprawa T-205/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Słowny wspólnotowy znak towarowy Presto! BizCard Reader - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe Presto - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 171/56)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: NewSoft Technology Corporation (Taipei, Tajwan) (przedstawiciele: adwokaci M. Dirksen-Schwanenland, U. von Sothen i M. Di Stefano)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: SOFT, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci A. Velázquez Ibáñez i P. Merino Baylos)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 maja 2006 r. (sprawa R 601/2005) dotyczącej postępowania o unieważnienie znaku między Soft, SA a NewSoft Technology Corp.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               NewSoft Technology Copr. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 237 z 30.9.2006.


title: Sprawa T-258/09: Wyrok Sądu z dnia 6 lipca 2011 r. — i-content przeciwko OHIM (BETWIN) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BETWIN — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Równość traktowania — Artykuł 49 WE)

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/15

         Wyrok Sądu z dnia 6 lipca 2011 r. — i-content przeciwko OHIM (BETWIN)
   (Sprawa T-258/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BETWIN - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Równość traktowania - Artykuł 49 WE)
   2011/C 238/22
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: i-content Ltd Zweigniederlassung Deutschland (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo A. Nordemann, adwokat, następnie A. Nordemann i T. Boddien, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 maja 2009 r. (sprawa R 1528/2008-4) dotyczącej wniosku o rejestrację oznaczenia słownego BETWIN jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 4 maja 2009 r. (sprawa R 1528/2008-4) w zakresie obejmującym usługi inne niż usługi dotyczące „opracowywania pomysłów w zakresie imprez, gier, loterii, zawodów, bali, gier losowych, konkursów; opracowywania, organizacji i prowadzenia gier, loterii, zawodów, bali, gier losowych, wszelkiego rodzaju konkursów; sal gier; korzystania z kasyn; usług ośrodków sportowych, gier, zakładów i loterii w tym w internecie; udostępniania sprzętu sportowego, przeznaczonego do gier, zakładów i loterii w tym w internecie; korzystania z sal gier; udostępniania interaktywnych gier informatycznych; prowadzenia i organizacji kasyn, gier hazardowych, gier karcianych, zakładów, zakładów sportowych, gier umiejętnościowych, automatów z grami; korzystania z kasyn, korzystania z sal gier; korzystania z zakładów bukmacherskich i z wszelkiego rodzaju loterii”, należące do klasy 41 Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami oraz usługi dotyczące „opracowywania pomysłów w zakresie imprez, gier, loterii, zawodów, bali, gier losowych, konkursów związanych z biznesem, organizacją i reklamą” należące do klasy 35 tego porozumienia.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 205 z 29.8.2009.


title: Sprawa T-540/14: Postanowienie Sądu z dnia 19 stycznia 2016 r. – Klass/OHIM – F. Smit (PLAYSEAT i PLAYSEATS)

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/46

         Postanowienie Sądu z dnia 19 stycznia 2016 r. – Klass/OHIM – F. Smit (PLAYSEAT i PLAYSEATS)
   (Sprawa T-540/14) (1)

   (2016/C 106/55)
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 329 z 22.9.2014.


title: Sprawa C-606/15: Postanowienie Prezesa dziewiątej izby Trybunału z dnia 19 czerwca 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Czeska

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/27

         Postanowienie Prezesa dziewiątej izby Trybunału z dnia 19 czerwca 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Czeska
   (Sprawa C-606/15) (1)

   (2017/C 300/31)
   Język postępowania: czeski
   Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.


title: Sprawa C-194/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — SAVA e C. Srl, SIEME Srl, GRADED SpA przeciwko Mostra d'Oltremare SpA, Cofathec Servizi SpA, e.a.

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/38

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — SAVA e C. Srl, SIEME Srl, GRADED SpA przeciwko Mostra d'Oltremare SpA, Cofathec Servizi SpA, e.a.
   (Sprawa C-194/07) (1)

   (2008/C 209/61)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.


title: Sprawa T-250/06 P: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 maja 2008 r. — Ott i in. przeciwko Komisji (Odwołanie — Odwołanie incydentalne — Dopuszczalność — Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2004 r. — Przyznanie punktów pierwszeństwa — Ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego — Zarzut niezgodności z prawem — Zamiana motywów — Odwołanie częściowo niezasadne i częściowo zasadne — Osądzony spór — Oddalenie skargi)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/32

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 maja 2008 r. — Ott i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-250/06 P) (1)

   (Odwołanie - Odwołanie incydentalne - Dopuszczalność - Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2004 r. - Przyznanie punktów pierwszeństwa - Ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego - Zarzut niezgodności z prawem - Zamiana motywów - Odwołanie częściowo niezasadne i częściowo zasadne - Osądzony spór - Oddalenie skargi)
   (2008/C 171/57)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Martial Ott (Oberanven, Luksemburg), Fernando Lopez Tola (Luksemburg, Luksemburg) i Francis Weiler (Itzig, Luksemburg) (przedstawiciel: F. Frabetti, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i D. Martin, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 30 czerwca 2006 r. w sprawie F-87/05 Ott i in. przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowany w Zbiorze) z wnioskiem o jego uchylenie.
   Sentencja

               1)

               Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 30 czerwca 2006 r. w sprawie F-87/05 Ott i in. przeciwko Komisji zostaje uchylone w zakresie, w jakim oddala skargę wniesioną przez Francisa Weilera.

               2)

               Odwołanie w pozostałym zakresie zostaje oddalone.

               3)

               Odwołanie incydentalne zostaje oddalone.

               4)

               Skarga wniesiona do Sądu do spraw Służby Publicznej pod sygnaturą F-87/05 przez Francisa Weilera zostaje oddalona.

               5)

               Martial Ott, Fernando Lopez Tola i Francis Weiler pokryją własne koszty wynikłe w tej instancji, a także cztery piąte kosztów poniesionych przez Komisję. Komisja pokryje jedną piątą kosztów wynikłych w tej instancji.

               6)

               Francis Weiler i Komisja pokryją własne koszty wynikłe w postępowaniu przed Sądem do spraw Służby Publicznej.

      (1)  Dz.U C 281 z 18.11.2006.


title: Sprawa T-37/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 kwietnia 2008 r. — Meggle przeciwko OHIM — Clover (HiQ z liściem koniczyny) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Cofnięcie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/25

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 kwietnia 2008 r. — Meggle przeciwko OHIM — Clover (HiQ z liściem koniczyny)
   (Sprawa T-37/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Cofnięcie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   (2008/C 142/44)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Meggle AG (Wasserburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Raab i H. Lauf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Weberndörfer, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Clover Corporation Limited (Sydney, Australia)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 listopada 2005 r. (sprawa R 1130/2004-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Meggle AG a Clover Corporation Limited.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie w sprawie umarza się.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006.


title: Sprawa T-44/07: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. — Kaučuk przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek kauczuku butadienowego i emulsyjnego kauczuku butadienowo styrenowego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Uczestnictwo w porozumieniu, decyzji lub uzgodnionej praktyce — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Grzywny — Waga i czas trwania naruszenia — Okoliczności łagodzące)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/42

         Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. — Kaučuk przeciwko Komisji
   (Sprawa T-44/07) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek kauczuku butadienowego i emulsyjnego kauczuku butadienowo styrenowego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Uczestnictwo w porozumieniu, decyzji lub uzgodnionej praktyce - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Grzywny - Waga i czas trwania naruszenia - Okoliczności łagodzące)
   2011/C 269/92
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kaučuk a.s. (Kralupy nad Vltavou, Republika Czeska) (przedstawiciele: początkowo M. Powell i K. Kuik, następnie M. Powell, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo M. Kellerbauer, V. Bottka i O. Weber, następnie M. Kellerbauer, V. Bottka i V. Di Bucci, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2006) 5700 wersja ostateczna z dnia 29 listopada 2006 r. odnoszącej się do postępowania na mocy art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.638 — Kauczuk butadienowy i emulsyjny kauczuk butadienowo-styrenowy) w zakresie, w jakim decyzja dotyczy Kaučuk a.s., lub, tytułem żądania ewentualnego, uchylenia nałożonej na nią grzywny.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2006) 5700 wersja ostateczna z dnia 29 listopada 2006 r. odnoszącej się do postępowania na mocy art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.638 — Kauczuk butadienowy i emulsyjny kauczuk butadienowo styrenowy) w zakresie dotyczącym Kaučuk a.s.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa T-598/17: Skarga wniesiona w dniu 5 września 2017 r. – Włochy/Komisja

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/27

         Skarga wniesiona w dniu 5 września 2017 r. – Włochy/Komisja
   (Sprawa T-598/17)
   (2017/C 357/36)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, i P. Pucciariello, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności, w części będącej przedmiotem niniejszej skargi, decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej 2017/1144 z dnia 26 czerwca 2017 r. (notyfikowanej tego samego dnia) wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji [(EFRG)] oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jako jeden jedyny zarzut naruszenie art. 7 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (1) oraz art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (2).
   W ramach tego zarzutu strona skarżąca kwestionuje zastosowanie korekt finansowych dokonanych w zaskarżonej decyzji ze względu na nielogiczności w ustaleniach dowodowych.
   Ponadto strona skarżącą kwestionuje wysokość tych korekt, jako że ich konkretne ustalenie wydaje się nieproporcjonalne i oczywiście nielogiczne, gdyż jest znacznie wyższe od potencjalnej szkody wynikającej z zachowania zarzucanego organom włoskim.

      (1)  Dz.U. 1999 L 160, s. 103.

      (2)  Dz.U. 2005 L 209, s. 1


title: Sprawa T-446/16 P: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2017 r. – CC/Parlament (Odwołanie — Służba publiczna — Zatrudnienie — Ogłoszenie o konkursie — Konkurs otwarty — Błędy w zarządzaniu listą laureatów — Odpowiedzialność pozaumowna — Nowe wnioski dowodowe — Szkoda materialna — Równość traktowania — Przeinaczenie okoliczności faktycznych — Utrata szansy)

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/26

         Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2017 r. – CC/Parlament
   (Sprawa T-446/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Zatrudnienie - Ogłoszenie o konkursie - Konkurs otwarty - Błędy w zarządzaniu listą laureatów - Odpowiedzialność pozaumowna - Nowe wnioski dowodowe - Szkoda materialna - Równość traktowania - Przeinaczenie okoliczności faktycznych - Utrata szansy))
   (2017/C 195/36)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: CC (przedstawiciele: adwokaci G. Maximini i C. Hölzer)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Ecker i E. Despotopoulou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (w składzie jednego sędziego) z dnia 21 lipca 2016 r., CC/Parlament (F-9/12 RENV, EU:F:2016:165).

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (w składzie jednego sędziego) z dnia 21 lipca 2016 r., CC/Parlament (F-9/12 RENV) został uchylony w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej, po pierwsze, oszacował utratę szansy przez CC na bycie zatrudnioną w charakterze urzędnika na okresie próbnym przez Radę Unii Europejskiej, wyłączając okres od 16 lutego 2006 r. do 31 sierpnia 2007 r., a po drugie, oszacował utratę szansy przez CC na bycie zatrudnioną w charakterze urzędnika na okresie próbnym przez inne instytucje i organy Unii Europejskiej na podstawie metody różniącej się od tej, która została zastosowana w odniesieniu do Rady.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania przez izbę Sądu inną niż ta, która orzekała w przedmiocie niniejszego odwołania.

               4)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 371 z 10.10.2016.


title: Sprawa C- 582/08: Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2008 r. – Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/23

         Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2008 r. – Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C- 582/08)
   (2009/C 69/41)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: R. Lyal, M. Afonio, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że odmawiając odzyskania podatku naliczonego w odniesieniu do pewnych transakcji przeprowadzanych przez podatników nie mających siedziby na terytorium Wspólnoty Europejskich, Wielka Brytania naruszyła obowiązki ciążące na niej na mocy art. 169, 170 i 171 dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, oraz art. 2 ust. 1 trzynastej dyrektywy Rady 86/560/EWG (2) z dnia 17 listopada 1986 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium Wspólnoty,

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja twierdzi, że wykładni art. 2 ust. 1 trzynastej dyrektywy nie można dokonywać w ten sposób, że wyłącza on zwrot VAT naliczonego od towarów usług wykorzystanych do celów transakcji ubezpieczeniowych i finansowych, o których mowa art. 17 ust. 3 lit. c) szóstej dyrektywy VAT (3). Komisja stoi zatem na stanowisku, że prawodawstwo Zjednoczonego Królestwa, w zakresie w jakim odmawia prawa do zwrotu podatku VAT podatnikom nie mającym siedziby na terytorium Wspólnoty Europejskiej, narusza prawo wspólnotowe.

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 326, s. 40.

      (3)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku.


title: Sprawa T-332/08: Skarga wniesiona w dniu 15 sierpnia 2008 r. — Melli Bank przeciwko Radzie

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/23

         Skarga wniesiona w dniu 15 sierpnia 2008 r. — Melli Bank przeciwko Radzie
   (Sprawa T-332/08)
   (2008/C 247/45)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Melli Bank plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: R. Gordon, QC, M. Hoskins, Barrister, i T. Din, Solicitors)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności sekcji B pkt 4 załącznika do decyzji Rady 2008/475/WE dotyczącej środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim dotyczy on Melli Bank plc;

               —

               w wypadku, gdy Sąd stwierdzi, że art. 7 ust. 2 lit. d) rozporządzenia ma moc bezwzględnie obowiązującą, stwierdzenie, iż art. 7 ust. 2 lit. d) rozporządzenia (WE) Rady nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu jest przepisem, którego nie można wykonać;

               —

               obciążenia Rady poniesionymi przez skarżącą kosztami postępowania w sprawie niniejszej skargi.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca w niniejszej sprawie wnosi o stwierdzenie nieważności części decyzji Rady 2008/475/WE z dnia 23 czerwca 2008 r. (1) w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim skarżąca została dołączona do wykazu osób fizycznych i prawnych, podmiotów oraz organów, których środki i zasoby gospodarcze zostały na podstawie tego przepisu zamrożone. Skarżąca zaskarża te samą decyzję w sprawie T-246/08 Melli Bank przeciwko Radzie. (2)

   Na poparcie skargi w niniejszej sprawie skarżąca podnosi, że Rada nie wykonała swojego obowiązku w zakresie uzasadnienia, ponieważ nie podała żadnej indywidualnej i szczególnej przyczyny, dla której zamieściła w wykazie skarżącą. Skarżąca twierdzi, że została zamieszczona w wykazie, nie dlatego że sama była zaangażowana we wspieraniu działalności jądrowej Iranu, lecz tylko dlatego, ze jest spółką zależną spółki dominującej, co do której przypuszcza się, że jest ona zaangażowana w takiego rodzaju działalność.
   Skarżąca podnosi następnie, żart. 7 ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 423/2007 (3) miałby być interpretowany jako nakładający na Radę obowiązek zamieszczenia w wykazie wszystkich spółek zależnych posiadanych lub kontrolowanych przez spółkę dominującą, która sama została zamieszczona w wykazie osób fizycznych i prawnych, podmiotów oraz organów, których środki i zasoby gospodarcze zostały zamrożone, należałoby stwierdzić, że przepisu tego nie można wykonać, ponieważ narusza on zasadę proporcjonalności.
   Skarżąca twierdzi, że obowiązkowe zamieszczenie spółki zależnej nie jest konieczne i jest nieodpowiednie dla osiągnięcia celów rozporządzenia, ponieważ zamieszczenie spółki dominującej zakazuje spółce zależnej z siedzibą w Unii Europejskiej, otrzymywania poleceń od spółki dominującej, które mogłyby bezpośrednio lub pośrednio obchodzić skutki zamieszczenia w wykazie spółki dominującej.
   Skarżąca twierdzi wreszcie, iż art. 7 ust. 2 lit. d) rzeczonego rozporządzenia Rady powinien być interpretowany jako dający Radzie uprawnienie dyskrecjonalne do zamieszczenia w wykazie spółki zależnej zamieszczonej spółki dominującej, nie zaś jako nakładający na Radę obowiązek w tym zakresie.

      (1)  Dz.U. L 163, s. 29.

      (2)  Dz.U. 2008 C 197, s. 34.

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 423/2007 z dnia 19 kwietnia 2007 r. dotyczące środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 103, s. 1).


title: Sprawa C-55/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Bozen (Włochy) w dniu 1 lutego 2007 r. — Othmar Michaeler i Subito GmbH przeciwko Arbeitsinspektorat der Autonomen Provinz Bozen (obecnie Amt für Sozialen Arbeitsschutz) i Autonome Provinz Bozen

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Bozen (Włochy) w dniu 1 lutego 2007 r. — Othmar Michaeler i Subito GmbH przeciwko Arbeitsinspektorat der Autonomen Provinz Bozen (obecnie Amt für Sozialen Arbeitsschutz) i Autonome Provinz Bozen
   (Sprawa C-55/07)
   (2007/C 95/29)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landesgericht Bozen (Włochy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Othmar Michaeler i Subito GmbH

      Strona pozwana: Arbeitsinspektorat der Autonomen Provinz Bozen (obecnie Amt für Sozialen Arbeitsschutz) i Autonome Provinz Bozen
   Pytania prejudycjalne
   Czy przepisy prawa krajowego (art. 2 i 8 dekretu z mocą ustawy nr 61/2000), które nakładają na pracodawcę obowiązek przesłania kopii umowy o pracę w niepełnym wymiarze godzin właściwej Provinzialdirektion des Arbeitsinspektorates w okresie 30 dni od jej zawarcia i przewidują grzywnę w wysokości 15 EUR za każdy dzień zwłoki za każdego pracownika, nie określając górnej granicy kary administracyjnej (grzywny), są zgodne z przepisami prawa wspólnotowego i dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. (1)?

      (1)  Dz.U. L 14, str. 9.


title: Sprawa C-189/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen (Szwecja) w dniu 4 kwietnia 2016 r. – Boguslawa Zaniewicz-Dybeck/Pensionsmyndigheten

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/34

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen (Szwecja) w dniu 4 kwietnia 2016 r. – Boguslawa Zaniewicz-Dybeck/Pensionsmyndigheten
      (Sprawa C-189/16)
      (2016/C 211/44)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Högsta förvaltningsdomstolen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Boguslawa Zaniewicz-Dybeck

         Strona pozwana: Pensionsmyndigheten

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepis art. 47 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 1408/71 (1) oznacza, że przy obliczaniu szwedzkiej emerytury gwarantowanej okresom ubezpieczenia ukończonym w innym państwie członkowskim można przypisywać wartość uprawniającą do emerytury, odpowiadającą średniej wartości przypisywanej szwedzkim okresom w sytuacji, gdy właściwy organ dokonuje obliczenia w sposób proporcjonalny na mocy art. 46 ust. 2 tego rozporządzenia?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy właściwa instytucja, dokonując obliczeń dotyczących uprawnienia do uzyskania emerytury gwarantowanej, może uwzględnić dochód emerytalny, który osoba ubezpieczona otrzymuje w innym państwie członkowskim bez naruszania przepisów rozporządzenia nr 1408/71?

         (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) NR 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. 1971, L 149, s. 2).


title: Sprawa T-36/09: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2011 r. — dm-drogerie markt przeciwko OHIM — Distribuciones Mylar (dm) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego dm — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy dm — Postępowanie administracyjne — Decyzje wydziałów sprzeciwów — Uchylenie — Poprawianie istotnych błędów — Akt nieistniejący — Dopuszczalność odwołań wnoszonych do izby odwoławczej — Termin do wniesienia odwołania — Uzasadnione oczekiwania — Artykuły 59, 60a, 63 i 77a rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 60, 62, 65 i 80 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Zasada 53 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/39

         Wyrok Sądu z dnia 9 września 2011 r. — dm-drogerie markt przeciwko OHIM — Distribuciones Mylar (dm)
   (Sprawa T-36/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego dm - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy dm - Postępowanie administracyjne - Decyzje wydziałów sprzeciwów - Uchylenie - Poprawianie istotnych błędów - Akt nieistniejący - Dopuszczalność odwołań wnoszonych do izby odwoławczej - Termin do wniesienia odwołania - Uzasadnione oczekiwania - Artykuły 59, 60a, 63 i 77a rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 60, 62, 65 i 80 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Zasada 53 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)
   2011/C 311/69
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: dm-drogerie markt GmbH & Co. KG (Karlsruhe, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Bludovsky i C. Mellein)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo J. Novais Gonçalves, następnie G. Schneider, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Distribuciones Mylar, SA (Gelves, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 października 2008 r. (sprawa R 228/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Distribuciones Mylar, SA a dm-drogerie markt GmbH & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 30 października 2008 r. (sprawa R 228/2008-1) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Distribuciones Mylar, SA a dm-drogerie markt GmbH & Co. KG w zakresie, w jakim nie uznano w niej za nieważną od początku zmienionej wersji decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 16 maja 2007 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               3)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009.


title: Sprawa C-213/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 15 czerwca 2009 r. — Barsoum Chabo przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Hafen

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 15 czerwca 2009 r. — Barsoum Chabo przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Hafen
   (Sprawa C-213/09)
   2009/C 205/37
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Barsoum Chabo

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Hafen

      Pytanie prejudycjalne
       (1)

   Czy wynikająca ze stawki celnej „państw trzecich” i preferencyjnej stawki celnej kwota dodatkowa 222 EUR na 100 kg masy netto towaru pobierana przy przywozie zakonserwowanych grzybów z rodzaju Agaricus (kod CN 2003 10 30) jest nieważna ze względu na naruszenie zasady proporcjonalności?

      (1)  dotyczące rozporządzenia Komisji (WE) nr 1719/2005 z dnia 27 października 2005 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 286, s. 1)


title: Wyrok Trybunału z dnia 28 stycznia 2013 r. w sprawie E-16/11 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Dyrektywa 94/19/WE w sprawie systemów gwarancji depozytów – Zobowiązanie rezultatu – Działanie w imieniu państwa – Dyskryminacja)

text:
               9.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/11

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 28 stycznia 2013 r.
   w sprawie E-16/11
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Dyrektywa 94/19/WE w sprawie systemów gwarancji depozytów – Zobowiązanie rezultatu – Działanie w imieniu państwa – Dyskryminacja)
   2013/C 132/06
   W sprawie E-16/11 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – WNIOSEK o stwierdzenie, że poprzez brak zapewnienia wypłaty minimalnej rekompensaty deponentom Icesave w Niderlandach i w Zjednoczonym Królestwie, określonej w art. 7 ust. 1 aktu, o którym mowa w pkt 19a załącznika IX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów), w terminie ustanowionym w art. 10 wspomnianego aktu Islandia nie wypełniła zobowiązań wynikających ze wspomnianego aktu, w szczególności jego art. 3, 4, 7 i 10, oraz/lub art. 4 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher, przewodniczący i sędzia sprawozdawca, Páll Hreinsson i Ola Mestad, sędziowie (ad hoc), wydał wyrok dnia 28 stycznia 2013 r., z następującą sentencją:
   Trybunał niniejszym:

               1)

               oddala skargę;

               2)

               nakazuje Urzędowi Nadzoru EFTA pokrycie kosztów własnych oraz kosztów poniesionych przez Islandię;

               3)

               nakazuje Komisji Europejskiej pokrycie kosztów własnych;


title: Sprawa C-205/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Hauck GmbH & Co. KG przeciwko Stokke A/S i in. (Znaki towarowe — Dyrektywa 89/104/EWG — Artykuł 3 ust. lit. e) — Odmowa lub stwierdzenie nieważności rejestracji — Trójwymiarowy znak towarowy — Regulowane krzesełko dziecięce „Tripp Trapp”  — Oznaczenie składające się wyłącznie z kształtu wynikającego z charakteru towaru — Oznaczenie składające się z kształtu zwiększającego znacznie wartość towaru)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/10

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Hauck GmbH & Co. KG przeciwko Stokke A/S i in.
   (Sprawa C-205/13) (1)

   ((Znaki towarowe - Dyrektywa 89/104/EWG - Artykuł 3 ust. lit. e) - Odmowa lub stwierdzenie nieważności rejestracji - Trójwymiarowy znak towarowy - Regulowane krzesełko dziecięce „Tripp Trapp” - Oznaczenie składające się wyłącznie z kształtu wynikającego z charakteru towaru - Oznaczenie składające się z kształtu zwiększającego znacznie wartość towaru))
   2014/C 421/13
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hauck GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Stokke A/S, Stokke Nederland BV, Peter Opsvik, Peter Opsvik A/S

      Sentencja

               1)

               Artykuł 3 ust. 1 lit. e) tiret pierwsze pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że podstawa odmowy rejestracji przewidziana w tym przepisie może mieć zastosowanie do oznaczenia, które składa się wyłącznie z kształtu towaru wykazującego jedną lub więcej cech użytkowych istotnych i nierozerwalnie związanych z funkcją lub funkcjami rodzajowymi tego towaru, których konsument może ewentualnie poszukiwać w towarach konkurencji.

               2)

               Artykuł 3 ust. 1 lit. e) tiret trzecie pierwszej dyrektywy 89/104 należy interpretować w ten sposób, że podstawa odmowy rejestracji przewidziana w tym przepisie może mieć zastosowanie do oznaczenia, które składa się wyłącznie z kształtu towaru mającego kilka istotnych cech mogących nadać mu różne istotne wartości. Sposób postrzegania kształtu towaru przez docelowy krąg odbiorców stanowi tylko jeden z elementów oceny dla celów określenia, czy ma zastosowanie rozpatrywana podstawa odmowy.

               3)

               Artykuł 3 ust. 1 lit. e) pierwszej dyrektywy 89/104 należy interpretować w ten sposób, że podstawy odmowy rejestracji wymienione w tiret pierwszym i trzecim tego przepisu nie mogą stosować się w sposób łączny.

      (1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013.


title: Sprawa C-161/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 18 kwietnia 2008 r. — Internationaal Verhuis- en Transportbedrijf Jan de Lely przeciwko État belge

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 18 kwietnia 2008 r. — Internationaal Verhuis- en Transportbedrijf Jan de Lely przeciwko État belge
   (Sprawa C-161/08)
   (2008/C 183/19)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hof van beroep te Antwerpen (Belgia).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Internationaal Verhuis- en Transportbedrijf Jan de Lely.

      Strona pozwana: État belge.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1593/91 (1) z dnia 12 czerwca 1991 r. w związku z art. 11 ust. 1 Konwencji celnej z dnia 14 listopada 1975 r. dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (Konwencji TIR) należy interpretować w ten sposób, że termin zawity określony w art. 11 ust. 1 Konwencji TIR obowiązuje jedynie na rzecz stowarzyszenia poręczającego, lecz nie na rzecz posiadacza karnetu, ewentualnie w ten sposób, że przekroczenie terminu jednego roku po przyjęciu karnetu TIR w odniesieniu do posiadacza karnetu ma wpływ na ściągalność długu celnego bądź akcyzy bądź szczególnych podatków konsumpcyjnych oraz na jego odpowiedzialność i że przekroczenie terminu jednego roku ogranicza prawo właściwych organów celnych do poboru tego długu?

               2)

               Czy art. 2 ust. 2 i 3 ww. rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1593/91 w związku z art. 11 ust. 1 i 2 Konwencji TIR należy interpretować w ten sposób, że określony tam termin dotyczy wyłącznie przeprowadzenia dowodu na okoliczność prawidłowości przewozu, jednakże nie dotyczy przeprowadzenia dowodu na okoliczność miejsca, w którym zostało popełnione naruszenie lub nieprawidłowość?

               3)

               Czy art. 2 ust. 2 i 3 ww. rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1593/91 w związku z art. 11 ust. 1 i 2 Konwencji TIR należy interpretować w ten sposób, że jeżeli określony tam termin dotyczy również przeprowadzenia dowodu na okoliczność miejsca, w którym zostało popełnione naruszenie lub nieprawidłowość, to nie jest on terminem zawitym i że posiadacz karnetu może przedstawić ten dowód także po upływie tego terminu?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1593/91 z dnia 12 czerwca 1991 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 719/91 w sprawie stosowania we Wspólnocie karnetów TIR oraz karnetów ATA jako dokumentów tranzytu (Dz.U. L 148, str. 11).


title: Sprawa C-230/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret — Dania) — Dansk Transport og Logistik przeciwko Skatteministeriet (Wspólnotowy kodeks celny — Artykuł 202, art. 215 ust. 1 i 3, art. 217 ust. 1 oraz art. 233 akapit pierwszy lit. d) — Towary, które zostały „zajęte i równocześnie lub w późniejszym terminie orzeczono ich przepadek” — Rozporządzenie wykonawcze do kodeksu celnego — Artykuł 867a — Dyrektywa 92/12/EWG — Artykuł 5 ust. 1 i 2, art. 6, art. 7 ust. 1, art. 8 i art. 9 — Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 7, art. 10 ust. 3 i art. 16 ust. 1 — Nielegalne wprowadzenie towarów — Przewóz towarów z zastosowaniem karnetu TIR — Zajęcie i zniszczenie — Ustalenie państwa członkowskiego, w którym powstał dług celny oraz obowiązek podatkowy w zakresie podatku VAT i podatku akcyzowego — Wygaśnięcie długu celnego i zobowiązania podatkowego)

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/4

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret — Dania) — Dansk Transport og Logistik przeciwko Skatteministeriet
      (Sprawa C-230/08) (1)

      (Wspólnotowy kodeks celny - Artykuł 202, art. 215 ust. 1 i 3, art. 217 ust. 1 oraz art. 233 akapit pierwszy lit. d) - Towary, które zostały „zajęte i równocześnie lub w późniejszym terminie orzeczono ich przepadek” - Rozporządzenie wykonawcze do kodeksu celnego - Artykuł 867a - Dyrektywa 92/12/EWG - Artykuł 5 ust. 1 i 2, art. 6, art. 7 ust. 1, art. 8 i art. 9 - Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 7, art. 10 ust. 3 i art. 16 ust. 1 - Nielegalne wprowadzenie towarów - Przewóz towarów z zastosowaniem karnetu TIR - Zajęcie i zniszczenie - Ustalenie państwa członkowskiego, w którym powstał dług celny oraz obowiązek podatkowy w zakresie podatku VAT i podatku akcyzowego - Wygaśnięcie długu celnego i zobowiązania podatkowego)
      (2010/C 161/06)
      Język postępowania: duński

         Sąd krajowy

      Østre Landsret

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Dansk Transport og Logistik

         Strona pozwana: Skatteministeriet

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Østre Landsret — Wykładnia art. 215 i art. 233 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1), art. 454 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 253, s. 1), art. 5 i art. 6 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U. L 76, s. 1), oraz art. 7 i art. 10 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Wygaśnięcie długu celnego i zobowiązania podatkowego związane z orzeczeniem przepadku i zniszczeniem towarów przez władze państwa członkowskiego, podczas ich nielegalnego wprowadzenia na obszar celny Wspólnoty

         Sentencja

                  1)

                  Okoliczności, w których towary, które zostały zatrzymane podczas ich wprowadzania na wspólnotowy obszar celny przez lokalne organy celne i podatkowe na terenie, na którym znajduje się pierwszy urząd celny położony na zewnętrznej granicy Wspólnoty, i które zostają równocześnie lub następnie zniszczone przez te organy, pozostając cały czas w ich posiadaniu, wchodzą w zakres pojęcia towarów, które zostały „zajęte i równocześnie lub w późniejszym terminie orzeczono ich przepadek”, zawartego w art. 233 akapit pierwszy lit. d) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 955/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 1999 r., w związku z czym dług celny wygasa na podstawie tego przepisu.

                  2)

                  Wykładni art. 5 ust. 1 akapit trzeci i art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 96/99/WE z dnia 30 grudnia 1996 r., należy dokonywać w ten sposób, że w stosunku do towarów zajętych przez lokalne organy celne i podatkowe podczas ich wprowadzenia na obszar Wspólnoty i równocześnie bądź w późniejszym terminie zniszczonych przez te organy, pozostających przez cały czas w ich posiadaniu, należy uznać, iż nie zostały one przywiezione do Wspólnoty, wobec czego brak jest zdarzenia podatkowego prowadzącego do powstania obowiązku w zakresie podatku akcyzowego. Towary zajęte po ich nielegalnym wprowadzeniu na ten obszar, to jest od chwili opuszczenia przez nie terenu, na którym znajduje się pierwszy urząd celny położony wewnątrz tego obszaru, i równocześnie bądź w późniejszym terminie zniszczone przez te organy, pozostając cały czas w ich posiadaniu, nie są uważane za towary, w stosunku do których „podatek akcyzowy uznaje się za zawieszony” w rozumieniu art. 5 ust. 2 akapit pierwszy i art. 6 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy w związku z art. 84 ust. 1 lit. a) i art. 98 rozporządzenia 2913/92, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 955/99, oraz art. 876a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia nr 2913/92, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1662/1999 z dnia 28 lipca 1999 r., z tym skutkiem, że ma miejsce zdarzenie podatkowe w zakresie podatku akcyzowego dotyczące tych towarów, a zatem podatek akcyzowy w stosunku do nich staje się wymagalny.

                  3)

                  Artykuł 2 ust. 2, art. 7 i art. 10 ust. 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 1999/85/WE z dnia 22 października 1999 r., należy interpretować w ten sposób, że towary zajęte przez lokalne organy celne i podatkowe podczas ich wprowadzenia na obszar Wspólnoty i równocześnie lub w późniejszym terminie zniszczone przez te organy, pozostając przez cały czas w ich posiadaniu, należy uznać za towary, które nigdy nie zostały przywiezione do Wspólnoty, wobec czego brak jest zdarzenia podatkowego w zakresie podatku VAT i nie powstaje obowiązek podatkowy w zakresie tego podatku. Jednakże przepisy art. 10 ust. 3 akapit drugi w związku z art. 16 ust. 1 (B) lit. c) tej dyrektywy i art. 867a rozporządzenia nr 2454/93, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji nr 1662/1999, należy interpretować w ten sposób, że w przypadku towarów zajętych przez organy po ich nielegalnym wprowadzeniu na ten obszar, to jest od chwili opuszczenia przez nie terenu, na którym znajduje się pierwszy urząd celny położony wewnątrz tego obszaru, i równocześnie lub w późniejszym okresie zniszczonych przez te organy, pozostając przez cały czas w posiadaniu tych organów, ma miejsce zdarzenie podatkowe i powstaje obowiązek podatkowy w zakresie podatku VAT, nawet jeśli towary te zostaną następnie objęte procedurą celną.

                  4)

                  Artykuł 202, art. 215 ust. 1 i 3 i art. 217 rozporządzenia nr 2913/92, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 955/1999, oraz art. 7 ust. 2 i art. 10 ust. 3 szóstej dyrektywy 77/388, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 1999/85, należy interpretować w ten sposób, że władze państwa członkowskiego, które znajduje się na zewnętrznej granicy Wspólnoty, przez którą towary zostały nielegalnie wprowadzone na obszar celny Wspólnoty, są właściwe w zakresie pokrycia długu celnego i dochodzenia należności z tytułu podatku VAT i to również wtedy, gdy towary te zostały następnie przewiezione do innego państwa członkowskiego, w którym zostały wykryte i zajęte. Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy nr 92/12, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 96/99, należy interpretować w ten sposób, że władze tego ostatniego państwa członkowskiego są właściwe w zakresie odzyskania należności akcyzowych, pod warunkiem że towary były przechowywane do celów handlowych. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy przesłanka ta została spełniona w przedstawionym mu sporze.

         (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.


               17.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 40/16

         Wniosek o Opinię Doradczą Sądu EFTA złożony przez Gulating lagmannsrett decyzją tego sądu z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie Tsomakas Athanasios m.fl. v Staten v/Rikstrygdeverket
   (Sprawa E-3/04)
   (2005/C 40/09)
   Decyzją z dnia 28 maja 2004 r. Sądu Apelacyjnego Gulating lagmannsrett w Bergen, Norwegia, został złożony wniosek do Sądu EFTA, który wpłynął do Rejestru Sądu dnia 4 czerwca 2004 r., o wydanie Opinii Doradczej w sprawie Tsomakas Athanasios m.fl. v Staten v/Rikstrygdeverket, na następujące pytanie:
   Czy jest to zgodne z wybranymi przepisami prawnymi zawartymi w tytule II Rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, że państwo bandery postępuje zgodnie z przesłanką, że Państwo zamieszkania musiało wydać formularz E 101 lub zaświadczenie zawierające informacje równoważne z zawartymi w formularzu E 101, aby stosowane było prawodawstwo Państwa zamieszkania zgodnie z art. 14b ust. 4, i w przypadku braku takiej dokumentacji, ustawodawstwo państwa bandery stosuje się zgodnie z art. 13 ust. 2 lit. c)?


title: Sprawa C-117/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Unabhängige Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich z dnia 4 marca 2005 r. w sprawie Manfred Seidl przeciwko Bezirkshauptmannschaft Grieskirchen

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/1

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Unabhängige Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich z dnia 4 marca 2005 r. w sprawie Manfred Seidl przeciwko Bezirkshauptmannschaft Grieskirchen
   (Sprawa C-117/05)
   (2005/C 155/02)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 10 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Unabhängige Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich z dnia 4 marca 2005 r. w sprawie Manfred Seidl przeciwko Bezirkshauptmannschaft Grieskirchen.
   Unabhängige Verwaltungssenat des Landes Oberösterreich zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy art. 43 i następne Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską należy interpretować w ten sposób, że norma ustanowiona przez przepisy państwa przyjmującego, zgodnie z którą wnioskujący o zezwolenie na prowadzenie szkoły nauki jazdy, który jest obywatelem Państwa Członkowskiego i który ubiega się o uzyskanie zezwolenia na prowadzenie szkoły nauki jazdy w innym Państwie Członkowskim, nie może posiadać innego zezwolenia na prowadzenie szkoły nauki jazdy, stanowi ograniczenie sprzeczne z gwarantowaną na podstawie art. 43 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską swobodą przedsiębiorczości?


title: Sprawa T-409/07: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2007 r. — Cohausz przeciwko OHIM — Isquierdo Faces (acopat)

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/23

         Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2007 r. — Cohausz przeciwko OHIM — Isquierdo Faces (acopat)
   (Sprawa T-409/07)
   (2008/C 8/41)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Prof. Dr.-Ing. Helge B. Cohausz (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat I. Friedhoff)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: José Izquierdo Faces (Bilbao, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu [decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 września 2007 r. w sprawie R 289/2006-1];

               —

               obciążenie interwenienta lub [OHIM] kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Graficzny znak towarowy „acopat” dla usług z klas 35 i 42 — wspólnotowy znak towarowy nr 1 643 782

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: José Izquierdo Faces

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Słowny krajowy znak towarowy „COPAT” dla towarów i usług z klas 9, 35, 41 i 42

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień i oddalenie wniosku o unieważnienie znaku

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 56 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Rady nr 40/94 oraz zasad 22 ust. 2 i 40 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 2868/95, jako że Izba Odwoławcza niesłusznie stwierdziła, iż krajowy znak towarowy nie był używany w Niemczech w latach 1996-2001.


title: Sprawa T-193/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 października 2006 r. — Tillack przeciwko Komisji (Dochodzenie Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w sprawie ujawnienia informacji poufnych — Podejrzenie korupcji i naruszenia tajemnicy służbowej — Przekazanie krajowym organom wymiaru sprawiedliwości informacji o faktach mogących być przedmiotem postępowania karnego — Przeszukanie w miejscu zamieszkania i pracy dziennikarza — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Skarga o odszkodowanie — Związek przyczynowy — Postępowanie wyczerpujące znamiona naruszenia prawa)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/33

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 października 2006 r. — Tillack przeciwko Komisji
   (Sprawa T-193/04) (1)

   (Dochodzenie Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w sprawie ujawnienia informacji poufnych - Podejrzenie korupcji i naruszenia tajemnicy służbowej - Przekazanie krajowym organom wymiaru sprawiedliwości informacji o faktach mogących być przedmiotem postępowania karnego - Przeszukanie w miejscu zamieszkania i pracy dziennikarza - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Skarga o odszkodowanie - Związek przyczynowy - Postępowanie wyczerpujące znamiona naruszenia prawa)
   (2006/C 281/56)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Hans-Martin Tillack (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: I. Forrester, QC, T. Bosly, C. Arhold, N. Flandin, J. Herrlinger i J. Siaens, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Docksey i C. Ladenburger, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: International Federation of Journalists (IFJ) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: A. Bartosch i T. Grupp, adwokaci)
   Przedmiot
   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności aktu, którym w dniu 11 lutego 2004 r. Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) przekazał niemieckim i belgijskim organom wymiaru sprawiedliwości informacje dotyczące podejrzenia naruszenia tajemnicy służbowej oraz korupcji, a po drugie żądanie naprawienia szkody, jakiej skarżący doznał wskutek przekazania tych informacji oraz opublikowania przez OLAF komunikatów prasowych.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Umarza się postępowanie w zakresie żądania przedstawienia dokumentów.

               3)

               Skarżący zostaje obciążony własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję, w tym w postępowaniu w sprawie zastosowania środków tymczasowych.

               4)

               International Federation of Journalists pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 251 z 9.10.2004


title: Sprawa T-525/10: Wyrok Sądu z dnia 29 lutego 2012 r. — Azienda Agricola Colsaliz di Faganello Antonio przeciwko OHIM — Weinkellerei Lenz Moser (SERVO SUO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SERVO SUO — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy SERVUS — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 pkt b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/10

         Wyrok Sądu z dnia 29 lutego 2012 r. — Azienda Agricola Colsaliz di Faganello Antonio przeciwko OHIM — Weinkellerei Lenz Moser (SERVO SUO)
   (Sprawa T-525/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SERVO SUO - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy SERVUS - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 pkt b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 109/22
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Azienda Agricola Colsaliz di Faganello Antonio (Refrontolo, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Massa i P. Massa)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo G. Mannucci, następnie P. Bullock, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Weinkellerei Lenz Moser AG (Linz, Austria) (przedstawiciel: adwokat C.R. Haarmann)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 sierpnia 2010 r. (sprawa R 1571/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Weinkellerei Lenz Moser AG a Azienda Agricola Colsaliz di Faganello Antonio.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Azienda Agricola Colsaliz di Faganello Antonio zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011.


title: Sprawa C-559/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 3 listopada 2015 r. – Onix Asigurări SA/Istituto per la Vigilanza Sulle Assicurazioni (Ivass)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 3 listopada 2015 r. – Onix Asigurări SA/Istituto per la Vigilanza Sulle Assicurazioni (Ivass)
   (Sprawa C-559/15)
   (2016/C 038/33)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Onix Asigurări SA

      Strona pozwana: Istituto per la Vigilanza Sulle Assicurazioni (Ivass)

      Pytanie prejudycjalne

   Czy prawo wspólnotowe, a w szczególności art. 40 ust. 6 dyrektywy 92/49/EWG (1), komunikat Komisji dotyczący interpretacji 2000/C/43/03 – pkt 5 oraz wspólnotowa zasada home country control sprzeciwiają się przyjętej w orzecznictwie wykładni (dotyczącej art. 193 ust. 4 codice delle assicurazioni private [kodeksu ubezpieczeń prywatnych], zatwierdzonego dekretem ustawodawczym z dnia 7 września 2005 r. nr 209, podzielanej przez sąd odsyłający), zgodnie z którą organ nadzoru przyjmującego państwa, w którym zakład ubezpieczeń korzysta ze swobody świadczenia usług może, w trybie pilnym w celu ochrony interesów ubezpieczonych i podmiotów mających prawo do świadczeń z tytułu ubezpieczenia, wydawać nakazy zaprzestania, na mocy których zakazuje w szczególności zawierania nowych umów na terytorium przyjmującego państwa, których podstawą jest niespełnienie podmiotowej przesłanki koniecznej w celu wydania zezwolenia na prowadzenie działalności ubezpieczeniowej, a w szczególności przesłanki dotyczącej nienagannej reputacji, która to przesłanka nie była spełniona lub przestaje być spełniona, zgodnie z oceną przyjętą w ramach swobodnego uznania?

      (1)  Dyrektywa Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniająca dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie) (Dz.U. L 228, s. 1).


title: Sprawa C-87/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 lipca 2015 r. – Komisja Europejska/Irlandia (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/88/WE — Organizacja czasu pracy — Organizacja czasu pracy lekarzy stażystów)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 lipca 2015 r. – Komisja Europejska/Irlandia
   (Sprawa C-87/14) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/88/WE - Organizacja czasu pracy - Organizacja czasu pracy lekarzy stażystów))
   (2015/C 294/08)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. van Beek i J. Enegren pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciele: E. Creedon, E. Mc Phillips, A Joyce i B. Counihan, pełnomocnicy, wspierani przez D. Fennelly’a, barrister)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 102 z 7.4.2014.


title: Sprawa C-125/12: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 13 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil n °1 de Granada — Hiszpania) — Promociones y Construcciones BJ 200 SL (Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 199 ust. 1 lit. g) — Dobrowolne postępowanie upadłościowe — Osoba odpowiedzialna za zapłatę podatku — Podatnik będący odbiorcą określonych transakcji — Pojęcie „procedura przymusowej licytacji (sprzedaży)” )

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/28

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 13 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 1 de Granada — Hiszpania) — Promociones y Construcciones BJ 200 SL
   (Sprawa C-125/12) (1)

   (Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 199 ust. 1 lit. g) - Dobrowolne postępowanie upadłościowe - Osoba odpowiedzialna za zapłatę podatku - Podatnik będący odbiorcą określonych transakcji - Pojęcie „procedura przymusowej licytacji (sprzedaży)”)
   2013/C 225/46
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Mercantil no 1 de Granada

      Strony w postępowaniu głównym

   Promociones y Construcciones BJ 200 SL

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Juzgado de lo Mercantil de Granada — Wykładnia art. 199 ust. 1 lit. g) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Osoby zobowiązane do zapłaty podatku — Podatnik będący odbiorcą danych transakcji — Pojęcie „dostawy nieruchomości zbywanych przez dłużnika z tytułu wyroku w ramach procedury przymusowej licytacji [sprzedaży]”

      Sentencja

   Artykuł 199 ust. 1 lit. g) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej powinien być interpretowany w ten sposób, że pojęcie procedury przymusowej sprzedaży obejmuje każdą sprzedaż nieruchomości dokonaną przez dłużnika z tytułu wyroku nie tylko w ramach procedury likwidacji jego majątku, lecz również w ramach postępowania upadłościowego zachodzącego przed tego rodzaju procedurą likwidacji, o ile sprzedaż ta jest konieczna dla celów zaspokojenia wierzycieli lub ponownego podjęcia przez dłużnika działalności gospodarczej lub zawodowej.

      (1)  Dz.U. C 174 z 16.6.2012.


title: Sprawy połączone T-225/06, T-255/06, T-257/06 i T-309/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 grudnia 2008 r. — Budějovický Budvar przeciwko OHIM — Anheuser-Busch (BUD) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie wspólnotowych, słownego i graficznego, znaków towarowych BUD — Nazwy pochodzenia bud — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/27

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 grudnia 2008 r. — Budějovický Budvar przeciwko OHIM — Anheuser-Busch (BUD)
   (Sprawy połączone T-225/06, T-255/06, T-257/06 i T-309/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie wspólnotowych, słownego i graficznego, znaków towarowych BUD - Nazwy pochodzenia „bud’ - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2009/C 32/49)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Budějovický Budvar, národní podnik (Česke Budějovice, Republika Czeska) (przedstawiciele: adwokaci F. Fajgenbaum i C. Petsch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Anheuser-Busch, Inc. (Saint Louis, Missouri, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo adwokaci V. von Bomhard, A. Renck, B. Goebel i A. Pohlmann, następnie adwokaci V. von Bomhard, A. Renck i B. Goebel)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzje Drugiej Izby Odwoławczej OHIM, wydane w dniach 14 czerwca (sprawa R 234/2005-2), 28 czerwca (sprawy R 241/2005-2 i R 802/2004-2) i 1 września 2006 r. (sprawa R 305/2005-2), dotyczące postępowań w sprawie sprzeciwu między Budějovický Budvar, národní podnik a Anheuser-Busch, Inc.
   Sentencja wyroku

               1)

               Sprawy T-225/06, T-255/06, T-257/06 i T-309/06 zostają połączone do celów wydania wyroku.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wydanych w dniach 14 czerwca (sprawa R 234/2005-2), 28 czerwca (sprawy R 241/2005-2 i R 802/2004-2) i 1 września 2006 r. (sprawa R 305/2005-2) dotyczących postępowań w sprawie sprzeciwu między Budějovický Budvar, národní podnik a Anheuser-Busch, Inc.

               3)

               OHMI pokrywa, oprócz własnych kosztów, dwie trzecie kosztów Budějovický Budvar, národní podnik.

               4)

               Anheuser-Busch pokrywa, oprócz własnych kosztów, jedną trzecią kosztów Budějovický Budvar, národní podnik.

      (1)  Dz.U. C 261.z 28.10.2006.


title: Wyrok Trybunału z dnia 6 grudnia 2013 r. w sprawie E-16/13 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Zaniechanie wdrożenia – Dyrektywa 2008/122/WE w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do niektórych aspektów umów timeshare, umów o długoterminowe produkty wakacyjne, umów odsprzedaży oraz wymiany)

text:
               27.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 88/15

      WYROK TRYBUNAŁU

   z dnia 6 grudnia 2013 r.
   w sprawie E-16/13
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez Umawiającą się Stronę – Zaniechanie wdrożenia – Dyrektywa 2008/122/WE w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do niektórych aspektów umów timeshare, umów o długoterminowe produkty wakacyjne, umów odsprzedaży oraz wymiany)
   2014/C 88/12
   W sprawie E-16/13 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia, nie przyjmując w przepisanym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 7b załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/122/WE z dnia 14 stycznia 2009 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do niektórych aspektów umów timeshare, umów o długoterminowe produkty wakacyjne, umów odsprzedaży oraz wymiany), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do porozumienia, lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu oraz art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał, w składzie: Carl Baudenbacher (prezes i sędzia sprawozdawca) oraz sędziowie: Per Christiansen oraz Páll Hreinsson, wydał w dniu 6 grudnia 2013 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1)

               orzeka, że Islandia, nie wdrażając prawidłowo aktu, do którego następuje odniesienie w pkt 7b załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/122/WE z dnia 14 stycznia 2009 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do niektórych aspektów umów timeshare, umów o długoterminowe produkty wakacyjne, umów odsprzedaży oraz wymiany), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do porozumienia, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu oraz art. 7 porozumienia;

               2)

               obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa T-374/12: Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. – Brouwerij Van Honsebrouck przeciwko OHIM – Beverage Trademark (KASTEEL) (Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską – Graficzny znak towarowy KASTEEL – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy CASTEL BEER – Względna podstawa odmowy rejestracji – Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 – Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/32

      Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. – Brouwerij Van Honsebrouck przeciwko OHIM – Beverage Trademark (KASTEEL)
      (Sprawa T-374/12) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Graficzny znak towarowy KASTEEL - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy CASTEL BEER - Względna podstawa odmowy rejestracji - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 - Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009)
      (2015/C 016/51)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Brouwerij Van Honsebrouck (Ingelmunster, Belgia) (przedstawiciel: adwokat P. Maeyaert)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Beverage Trademark Co. Ltd BTM (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat R. Dequiré-Portier)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 czerwca 2012 r. (sprawa R 2551/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Beverage Trademark Co. Ltd BTM a Brouwerij Van Honsebrouck.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Brouwerij Van Honsebrouck pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i przez Beverage Trademark Co. Ltd BTM.

         (1)  Dz.U. C 343 z 10.11.2012.


title: Sprawa T-438/09: Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2009 r. — Serifo przeciwko Komisji i Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/48

         Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2009 r. — Serifo przeciwko Komisji i Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego
   (Sprawa T-438/09) (1)

   2010/C 51/89

      Język postępowania: włoski

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa T-83/16: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2016 r. – Banca Monte dei Paschi di Siena i Banca Widiba/EUIPO – ING-DIBa (WIDIBA)

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/52

      Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2016 r. – Banca Monte dei Paschi di Siena i Banca Widiba/EUIPO – ING-DIBa (WIDIBA)
      (Sprawa T-83/16)
      (2016/C 211/66)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Banca Monte dei Paschi di Siena SpA (Siena, Włochy), Wise Dialog Bank SpA (Banca Widiba SpA) (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci L. Trevisan i D. Contini)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: ING-DIBa AG (Frankfurt nad Menem, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Strona skarżąca

         Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „WIDIBA” – zgłoszenie nr 12 192 308

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 listopada 2015 r. w sprawach połączonych R 112/2015-2 i R 190/2015-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Izbę Odwoławczą;

            na wypadek gdyby Sąd oddalił żądanie wskazane w pkt 1 powyżej,

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza utrzymała w mocy decyzję, w której Wydział Sprzeciwów odrzucił zgłoszenie do rejestracji znaku towarowego nr 12 192 308 w odniesieniu do niektórych towarów i usług, oraz stwierdzenie, że zgłoszenie unijnego znaku towarowego nr 12 192 308 może być zarejestrowane dla tych towarów i usług, lub, posiłkowo, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez EUIPO, aby przyjął on rozstrzygnięcia, które wynikają z tego zgłoszenia;

            w każdym wypadku,

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie, w jakim uwzględniono w niej odwołanie ING-DIBa dotyczące kart kredytowych, i stwierdzenie, że zgłoszony unijny znak towarowy nr 12 192 308 może być zarejestrowany dla tych towarów, lub, posiłkowo, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez EUIPO, aby przyjął on rozstrzygnięcia, które wynikają z tego zgłoszenia;

            w każdym wypadku,

                  —

                  obciążenie EUIPO własnymi kosztami oraz kosztami postępowania i honorariami opłaconymi przez Banca Monte dei Paschi di Siena SpA i Wise Dialog Bank SpA w niniejszym postępowaniu i w postępowaniu przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 81 ust. 1 i art. 60 rozporządzenia nr 207/2009;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-291/11: Wyrok Sądu z dnia 16 października 2014 r. – Portovesme przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Energia elektryczna — Taryfa preferencyjna — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Pojęcie pomocy państwa — Nowa pomoc — Równość traktowania — Rozsądny termin)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/29

         Wyrok Sądu z dnia 16 października 2014 r. – Portovesme przeciwko Komisji
   (Sprawa T-291/11) (1)

   ((Pomoc państwa - Energia elektryczna - Taryfa preferencyjna - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie pomocy państwa - Nowa pomoc - Równość traktowania - Rozsądny termin))
   2014/C 421/39
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Portovesme Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Ciulli, G. Dore, M. Liberati i A. Vinci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i É. Gippini Fournier, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie przede wszystkim stwierdzenia nieważności — w całości lub w części, „która zostanie uznana za uzasadnioną” — decyzji Komisji 2011/746/UE z dnia 23 lutego 2011 r. w sprawie pomocy udzielonej przez Włochy spółkom Portovesme Srl, ILA SpA, Eurallumina SpA oraz Syndial SpA [środki pomocy państwa C 38/B/04 (ex NN 58/04) i C 13/06 (ex N 587/05)] (Dz.U. L 309, s. 1), oraz, tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności tej decyzji w zakresie, w jakim Komisja nakazała w niej zwrot spornej pomocy.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Portovesme Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 232 z 6.8.2011.


title: Sprawa C-154/12: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 21 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Bruxelles — Belgia) — Isera & Scaldis Sugar SA, Philippe Bedoret and Co SPRL, Jean Rigot, Mathieu Vrancken przeciwko Bureau d’intervention et de restitution belge (BIRB) (Artykuł 99 regulaminu postępowania — Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Cukier — Rozporządzenie (WE) nr 318/2006 — Artykuł 16 — Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 — Artykuł 51 — Nałożenie opłaty produkcyjnej — Ważność — Brak podstawy prawnej — Brak jasnego i jednoznacznego uzasadnienia — Naruszenie zasady niedyskryminacji — Naruszenie zasady proporcjonalności)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/10

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 21 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Bruxelles — Belgia) — Isera & Scaldis Sugar SA, Philippe Bedoret and Co SPRL, Jean Rigot, Mathieu Vrancken przeciwko Bureau d’intervention et de restitution belge (BIRB)
   (Sprawa C-154/12) (1)

   (Artykuł 99 regulaminu postępowania - Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków - Cukier - Rozporządzenie (WE) nr 318/2006 - Artykuł 16 - Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 - Artykuł 51 - Nałożenie opłaty produkcyjnej - Ważność - Brak podstawy prawnej - Brak jasnego i jednoznacznego uzasadnienia - Naruszenie zasady niedyskryminacji - Naruszenie zasady proporcjonalności)
   2013/C 108/19
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de première instance de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Isera & Scaldis Sugar SA, Philippe Bedoret and Co SPRL, Jean Rigot, Mathieu Vrancken

      Strona pozwana: Bureau d’intervention et de restitution belge (BIRB)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal de première instance de Bruxelles — Ważność art. 16 rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 58, s. 1) — Wykładnia art. 37 ust. 2 WE i art. 253 WE — Nałożenie opłaty produkcyjnej na sektor „cukier — buraki” — Brak podstawy prawnej — Brak jasnego i jednoznacznego uzasadnienia — Dyskryminacja względem innych branż, jak też innych sektorów rolnych i niewolnych — Naruszenie zasady proporcjonalności

      Sentencja

   Analiza pytania prejudycjalnego nie wykazała niczego, co mogłoby naruszać ważność art. 16 rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru i art. 51 rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenia o jednolitej WOR).

      (1)  Dz.U. C 174 z 16.6.2012.