title: Sprawa C-507/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowackiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Pomoc państwa — Częściowe umorzenie zobowiązania podatkowego spółki w ramach postępowania układowego — Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność tej pomocy ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Niewykonanie)

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowackiej
   (Sprawa C-507/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pomoc państwa - Częściowe umorzenie zobowiązania podatkowego spółki w ramach postępowania układowego - Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność tej pomocy ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Niewykonanie)
   2011/C 63/03
   Język postępowania: słowacki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito, J. Javorský i K. Walkerová, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Słowacka (przedstawiciel: B Ricziová, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do decyzji Komisji C(2006) 2082 wersja ostateczna z dnia 7 czerwca 2006 r., w której stwierdzono niezgodność ze wspólnym rynkiem pomocy Słowacji na rzecz Frucona Košice, udzielonej w postaci umorzenia zobowiązania podatkowego przez urząd skarbowy w ramach postępowania układowego z wierzycielami, oraz nakazano jej odzyskanie (pomoc państwa nr C 25/2005, ex NN 21/2005) (Dz.U. L 112, s. 14)

      Sentencja

               1)

               Nie podejmując w wyznaczonym terminie wszelkich środków koniecznych do odzyskania od beneficjenta bezprawnie przyznanej pomocy, o której mowa w decyzji Komisji 2007/254/WE z dnia 7 czerwca 2006 r. w sprawie pomocy państwa C-25/05 (ex NN 21/05) udzielonej przez Republikę Słowacką na rzecz Frucona Košice a.s., Republika Słowacka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążyły na mocy art. 249 akapit czwarty WE oraz art. 2 tej decyzji.

               2)

               Republika Słowacka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 102 z 1.5.2009.


title: Sprawa T-237/00: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  8 grudnia 2005 r.  - Reynolds przeciwko Parlamentowi (Urzędnicy — Oddelegowanie w interesie służby — Artykuł 38 regulaminu pracowniczego — Grupa polityczna — Wcześniejsze zakończenie oddelegowania — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Ochrona uzasadnionych oczekiwań — Obowiązek staranności — Nadużycie władzy — Skarga o uchylenie — Skarga o odszkodowanie — Częściowe uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji — Powaga rzeczy osądzonej)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 grudnia 2005 r. - Reynolds przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-237/00) (1)

   (Urzędnicy - Oddelegowanie w interesie służby - Artykuł 38 regulaminu pracowniczego - Grupa polityczna - Wcześniejsze zakończenie oddelegowania - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia - Ochrona uzasadnionych oczekiwań - Obowiązek staranności - Nadużycie władzy - Skarga o uchylenie - Skarga o odszkodowanie - Częściowe uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji - Powaga rzeczy osądzonej)
   (2006/C 48/42)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Patrick Reynolds (Bruksela, Belgia) [przedstawiciele: P. Legros i S. Rodrigues, avocats]

      Strona pozwana: Parlament Europejski [przedstawiciele: H. Von Hertzen i D. Moore, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji z dnia 18 lipca 2000 r. sekretarza generalnego Parlamentu o zakończeniu oddelegowania skarżącego do grupy politycznej „Europa Demokracji i Różnic” w interesie służby oraz jego przywrócenie do pracy w ramach Dyrekcji Generalnej ds. Informacji i Stosunków Publicznych a także wniosek o naprawienie szkody poniesionej przez skarżącego w wyniku tej decyzji, jak również w wyniku intryg tej grupy politycznej oraz niektórych jej członków
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja z dnia 18 lipca 2000 r. sekretarza generalnego Parlamentu o zakończeniu oddelegowania skarżącego do grupy politycznej „Europa Demokracji i Różnic” w interesie służby oraz jego przywrócenie do pracy w ramach Dyrekcji Generalnej ds. Informacji i Stosunków Publicznych zostaje uchylona w części dotyczącej jej wykonania w okresie od dnia 15 lipca 2000 r. do dnia 24 lipca 2000 r.

               2)

               Parlament wypłaci skarżącemu kwotę odpowiadającą różnicy pomiędzy wynagrodzeniem, jakie skarżący otrzymałby w charakterze urzędnika w grupie zaszeregowania A 2, stopień 1 a wynagrodzeniem, jakie otrzymał w następstwie przywrócenia na stanowisko w grupie zaszeregowania LA 5, stopień 3 za okres od 15 do 24 lipca 2000 r., powiększoną o odsetki za zwłokę począwszy od dnia, w którym składowe części tej kwoty stały się należne do dnia rzeczywistej wypłaty. Wysokość odsetek za zwłokę zostanie obliczona na podstawie stawki ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, stosowanej w tym okresie, powiększonej o dwa punkty procentowe.

               3)

               Skarga o odszkodowanie jest niedopuszczalna w zakresie, w jakim dotyczy naprawienia szkody spowodowanej zachowaniem o charakterze niedecyzyjnym grupy „Europa Demokracji i Różnic” oraz niektórych jej członków.

               4)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               5)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty poniesione we wszystkich instancjach, o których mowa w pkt 213 powyżej.

      (1)  Dz.U. C 302 z 21.10.2000


title: Sprawa C-203/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 30 kwietnia 2012 r. — Billerud Karlsborg Aktiebolag i Billerud Skärblacka Aktiebolag przeciwko Naturvårdsverket

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 30 kwietnia 2012 r. — Billerud Karlsborg Aktiebolag i Billerud Skärblacka Aktiebolag przeciwko Naturvårdsverket
   (Sprawa C-203/12)
   2012/C 184/12
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Högsta domstolen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Billerud Karlsborg Aktiebolag i Billerud Skärblacka Aktiebolag

      Strona pozwana: Naturvårdsverket

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy z przepisów art. 16 ust. 3 i 4 dyrektywy 2003/87 (1) wynika, iż operator, który w dniu 30 kwietnia nie dokonał zwrotu wystarczającej ilości przydziałów, podlega karze niezależnie od powodu braku zwrotu, na przykład w razie gdy operator ten dysponował w dniu 30 kwietnia wystarczającą ilością przydziałów, lecz nie dokonał ich zwrotu z powodu zaniedbania, błędu administracyjnego lub problemów technicznych?

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy art. 16 ust. 3 i 4 dyrektywy 2003/87 pozwala na zwrot lub obniżenie kary, na przykład w okolicznościach opisanych w pierwszym pytaniu?

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32).


title: Sprawa C-398/08 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 stycznia 2010 r. — Audi AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 63 — Słowny znak towarowy Vorsprung durch Technik — Znaki towarowe składające się z haseł reklamowych — Charakter odróżniający — Zgłoszenie znaku towarowego dla bardzo dużej liczby towarów i usług — Właściwy krąg odbiorców — Ocena i uzasadnienie o charakterze całościowym — Nowe dokumenty)

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/10

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 stycznia 2010 r. — Audi AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-398/08 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 63 - Słowny znak towarowy Vorsprung durch Technik - Znaki towarowe składające się z haseł reklamowych - Charakter odróżniający - Zgłoszenie znaku towarowego dla bardzo dużej liczby towarów i usług - Właściwy krąg odbiorców - Ocena i uzasadnienie o charakterze całościowym - Nowe dokumenty)
   2010/C 63/15
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Audi AG (przedstawiciele: adwokaci S. O. Gillert i F. Schiwek)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie T 70/06 Audi przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 grudnia 2005 r., oddalającej częściowo odwołanie od decyzji eksperta, którą odmówiono rejestracji słownego znaku towarowego „VORSPRUNG DURCH TECHNIK” dla towarów i usług należących do klas 9, 12, 14, 25, 28, 37–40 i 42 — Znaki towarowe składające się ze sloganów reklamowych — Charakter odróżniający — Zastosowanie szczególnych kryteriów oceny — Niewystarczający charakter uzasadnienia w zakresie określenia kręgu odbiorców, w stosunku do których należy dokonać oceny — Uwzględnienie zarzutów przedstawionych po raz pierwszy w postępowaniu przed Sądem

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie T-70/06 Audi przeciwko OHIM (Vorsprung durch Technik) zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich orzekł, że przyjmując decyzję z dnia 16 grudnia 2005 r. w sprawie R 237/2005-2 Druga Izba Odwoławcza Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) nie naruszyła art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 3288/94 z dnia 22 grudnia 1994 r.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 16 grudnia 2005 r. w sprawie R 237/2005-2 w części dotyczącej częściowego odrzucenia zgłoszenia znaku towarowego Vorsprung durch Technik na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, zmienionego rozporządzeniem nr 3288/94.

               3)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) zostaje obciążony kosztami postępowania w obydwu instancjach.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa T-199/16: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2016 r. – Kohrener Landmolkerei i DHG/Komisja

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/26

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2016 r. – Kohrener Landmolkerei i DHG/Komisja
   (Sprawa T-199/16)
   (2016/C 232/35)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Kohrener Landmolkerei GmbH (Penig, Niemcy) i DHG Deutsche Heumilchgesellschaft mbH (Frohburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Wagner)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/304 z dnia 2 marca 2016 r. rejestrujące w rejestrze gwarantowanych tradycyjnych specjalności nazwę [Heumilch/Haymilk/Latte fieno/Lait de foin/Leche de heno (GTS)].

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Strony skarżące zarzucają stronie pozwanej, że przy przyjmowaniu zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego nie uwzględniła ich sprzeciwu, mimo że został on zgłoszony w terminie właściwemu organowi krajowemu zgodnie z rozporządzeniem (UE) nr 1151/2012 (1), który to organ nie przekazał następnie tego sprzeciwu Komisji w terminie.

               2.

               Ponadto strony skarżące zarzucają stronie pozwanej, że przyjęła zaskarżone rozporządzenie wykonawcze jeszcze przed prawomocnym orzeczeniem przez Sąd w przedmiocie skargi w sprawie T-178/15, Kohrener Landmolkerei i DHG/Komisja, która to skarga została wniesiona na nieprawidłową decyzję strony pozwanej odrzucającą sprzeciw z powodu niedochowania terminu.

               3.

               Wreszcie przyjęcie zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego w istotny sposób działa na niekorzyść stron skarżących. Jest ono sprzeczne z zasadami Unii Europejskiej mającymi na celu ochronę wolnej i uczciwej konkurencji.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. 2012, L 343, s. 1).


title: Sprawa C-159/06: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 26 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2001/42/WE — Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/21

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 26 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-159/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2001/42/WE - Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2006/C 326/42)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker, F. Simonetti i K. Nyberg, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Finlandii (przedstawiciel: E. Bygglin, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niezapewnienie w odniesieniu do prowincji autonomicznej Åland w wyznaczonym terminie transpozycji dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. L 197, str. 30)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko, Republika Finlandii, w odniesieniu do regionu autonomicznego Wysp Alandzkich, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Finlandii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006.


title: Sprawa T-399/16: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2016 r. – CK Telecoms UK Investments/Komisja

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/10

         Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2016 r. – CK Telecoms UK Investments/Komisja
   (Sprawa T-399/16)
   (2016/C 371/12)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CK Telecoms UK Investments Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci T. Wessely i O. Brouwer, a także A.Woods, J. Aitken i M. Davies, Solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 11 maja 2016 r., C (2016) 2796 w sprawie COMP/M. 7612 – Hutchison 3G UK Investments Limited/Telefónica (Europe plc), notyfikowanej Hutchison w dniu 13 maja 2016 r., stwierdzającej, że nabycie spółki Telefónica Europe plc planowane przez spółkę Hutchison jest niezgodne z rynkiem wewnętrznym i porozumieniem EOG zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami dotyczącymi ewentualnej interwencji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo, popełniła oczywiste błędy w ocenie i naruszyła istotne wymogi formalne przy dokonywaniu wykładni i stosowaniu prawnego kryterium oceny nieskoordynowanych skutków horyzontalnych na detalicznym rynku ruchomych usług telekomunikacyjnych w Zjednoczonym Królestwie. W szczególności Komisja popełniła błąd, uznając skarżącą za „ważną siłę konkurencyjną” i oceniając bliskość stosunku konkurencji. Komisja popełniła również oczywiste błędy w ocenie przy analizie przewidywanych skutków cenowych i prawdopodobnych atutów podmiotu powstałego w wyniku koncentracji.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistych błędów w ocenie i przeinaczenia dowodów w odniesieniu do analizy alternatywnego scenariusza. W szczególności Komisja nie oceniła należycie przepustowości sieci Hutchison w stosunku do sieci jej konkurentów i niesłusznie oparła się na rzekomej zdolności Hutchison do podjęcia inicjatyw „zarządzania popytem”, takich jak wzrost cen, aby uzasadnić nieuwzględnienie dowodu przedstawionego przez Hutchison w odniesieniu do przyszłej przepustowości sieci.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący błędów co do okoliczności faktycznych, naruszeń prawa, oczywistych błędów w ocenie i naruszeń podstawowych wymogów formalnych w odniesieniu do nieskoordynowanych skutków horyzontalnych wynikających ze wspólnego korzystania z sieci. W szczególności Komisja popełniła błąd, co się tyczy jej nowych propozycji dotyczących potrzeby i zakresu „dopasowania” między konkurentami w umowach o podziale sieci. Ponadto Komisja naruszyła prawo i popełniła oczywiste błędy w ocenie, opierając swoje wnioski raczej na potencjalnej szkodzie wyrządzonej konkurentom podmiotu powstałego w wyniku koncentracji niż na naruszeniu konkurencji. Komisja popełniła dalsze błędy, odrzucając zobowiązania zaproponowane przez Hutchison, które całkowicie rozwiązałyby problemy związane ze wspólnym korzystaniem z sieci.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący oczywistych błędów w ocenie, naruszeń prawa i naruszeń podstawowych wymogów formalnych w odniesieniu do nieskoordynowanych skutków horyzontalnych powstających na hurtowym rynku dostępu i rozpoczynania połączeń w publicznych sieciach ruchomych w Zjednoczonym Królestwie. W szczególności Komisja popełniła błąd, stwierdzając, że Hutchison stanowi „ważną siłę konkurencyjną” na rynku hurtowym pomimo posiadania bardzo małego udziału w rynku (poniżej 3 %), i opierając swoje wnioski na opiniach stron trzecich zamiast przeprowadzić własną analizę.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszeń prawa, oczywistych błędów w ocenie, braku uzasadnienia i naruszenia podstawowych wymogów formalnych w odniesieniu do oceny zobowiązań zaproponowanych przez Hutchison w związku z obawami dotyczącymi detalicznego i hurtowego rynku telekomunikacji ruchomej w Zjednoczonym Królestwie. W szczególności Komisja niesłusznie sprzeciwiła się proponowanym zobowiązaniom, twierdząc, że ich wykonanie jest niepewne. Komisja w sposób oczywiście błędny oceniła zdolność nowego i silnego konkurenta do skutecznego konkurowania w oparciu o zaproponowane zobowiązania. Komisja popełniła błąd przy dokonywaniu oceny ogólnej przydatności zaproponowanych zobowiązań do zrównoważenia ograniczenia konkurencji zarzucanego w decyzji.


title: Sprawa T-89/13 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 11 marca 2013 r. — Calestep przeciwko ECHA (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Opłaty i należności pobierane przez ECHA — Zmniejszenie opłaty przyznane małym przedsiębiorstwom — Weryfikacja przez ECHA oświadczenia dotyczącego rozmiaru przedsiębiorstwa — Decyzja nakazująca pokrycie różnicy między opłatą uiszczoną a opłatą należną — Wniosek o zawieszenie wykonania — Naruszenie wymogów formalnych — Niedopuszczalność)

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/21

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 11 marca 2013 r. — Calestep przeciwko ECHA
   (Sprawa T-89/13 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Opłaty i należności pobierane przez ECHA - Zmniejszenie opłaty przyznane małym przedsiębiorstwom - Weryfikacja przez ECHA oświadczenia dotyczącego rozmiaru przedsiębiorstwa - Decyzja nakazująca pokrycie różnicy między opłatą uiszczoną a opłatą należną - Wniosek o zawieszenie wykonania - Naruszenie wymogów formalnych - Niedopuszczalność)
   2013/C 129/43
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Calestep, SL (Estepa, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Cabezas Mateos)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: M. Heikkilä, A. Iber i C. Jacquet, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania wezwań do zapłaty z dnia 23 stycznia i 8 lutego 2013 r. skierowanych przez ECHA do skarżącej z uwagi na niespełnianie wymogów skorzystania z obniżenia opłat przewidzianego dla małych przedsiębiorstw.

      Sentencja

               1)

               Wniosek zostaje odrzucony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-461/09: Wyrok Sądu z dnia 5 maja 2011 r. — CheapFlights International przeciwko OHIM — Cheapflights (Cheapflights z czarnym samolotem) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Cheapflights z czarnym samolotem — Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy CheapFlights — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/22

         Wyrok Sądu z dnia 5 maja 2011 r. — CheapFlights International przeciwko OHIM — Cheapflights (Cheapflights z czarnym samolotem)
   (Sprawa T-461/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Cheapflights z czarnym samolotem - Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy CheapFlights - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 186/41
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CheapFlights International Ltd (Ballybofey, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Cheapflights Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: M. Edenborough, QC)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 sierpnia 2009 r. (sprawa R 1607/2007-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy CheapFlights International Ltd a Cheapflights Ltd.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 31 sierpnia 2009 r. w sprawie R 1607/2007-4.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               OHIM i Cheapflights Ltd zostają obciążone kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez CheapFlights International Ltd w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia  15 grudnia 2005 r.  w sprawie C-88/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2002/59/WE — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/17

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 15 grudnia 2005 r.
   w sprawie C-88/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2002/59/WE - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   (2006/C 36/33)
   Język postępowania: fiński
   W sprawie C-88/05, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 18 lutego 2005 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. Huttunen i K. Simonsson) przeciwko Republice Finlandii (pełnomocnik: A. Guimaraes-Purokoski), Trybunał (piąta izba), w składzie: J. Makarczyk, prezes izby, R. Schintgen i J. Klučka (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 15 grudnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie ustanawiając w przepisanym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiająca wspólnotowy system monitorowania i informacji o ruchu statków i uchylająca dyrektywę Rady 93/75/WE, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2.

               Republika Finlandii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005


               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/1

         2009/C 312/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 297 z 5.12.2009.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 282 z 21.11.2009.

      Dz.U. C 267 z 7.11.2009.

      Dz.U. C 256 z 24.10.2009.

      Dz.U. C 244 z 10.10.2009.

      Dz.U. C 233 z 26.9.2009.

      Dz.U. C 220 z 12.9.2009.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  6 października 2005r.  w sprawie C-276/03 P Scott SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i Republice Francuskiej (Odwołanie — Pomoc państwa przyznana bezprawnie — Obowiązywanie w czasie rozporządzenia (WE) nr 659/1999 — Decyzja o niezgodności i o windykacji pomocy — Okres przedawnienia — Przerwanie okresu przedawnienia — Konieczność powiadomienia beneficjenta pomocy o działaniu powodującym przerwanie okresu przedawnienia)

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 6 października 2005r.
   w sprawie C-276/03 P Scott SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i Republice Francuskiej (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa przyznana bezprawnie - Obowiązywanie w czasie rozporządzenia (WE) nr 659/1999 - Decyzja o niezgodności i o windykacji pomocy - Okres przedawnienia - Przerwanie okresu przedawnienia - Konieczność powiadomienia beneficjenta pomocy o działaniu powodującym przerwanie okresu przedawnienia)
   (2005/C 296/05)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-276/03 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 Statutu Trybunału Sprawiedliwości, wniesione w dniu 24 czerwca 2003 r., Scott SA z siedzibą w Saint-Cloud (Francja), (pełnomocnicy: J. Lever, QC, G. Peretz, A. Nourry, R. Griffith i M. Papadakis), w której pozostałymi uczestnikami postępowania są Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: J. Flett), Republika francuska, Trybunał (pierwsza izba) w składzie: P. Jann (sprawozdawca), prezes izby, N. Colneric, K. Schiemann, E. Juhász i E. Levits, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 6 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Scott SA i Komisja Wspólnot Europejskich ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 200 z 23.08.2003.


title: Sprawa C-90/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 25 lutego 2011 r. — Alfred Strigl przeciwko Deutsches Patent- und Markenamt

text:
               11.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 173/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 25 lutego 2011 r. — Alfred Strigl przeciwko Deutsches Patent- und Markenamt
   (Sprawa C-90/11)
   2011/C 173/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundespatentgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Alfred Strigl

      Strona pozwana: Deutsches Patent- und Markenamt

      Pytania prejudycjalne

   Czy podstawa odmowy rejestracji znaku towarowego określona w art. 3 ust. 1 lit. b) lub c) dyrektywy 2008/95/EG (1) znajduje zastosowanie także do oznaczenia słownego składającego się z połączenia mającej opisowy charakter kombinacji wyrazów i niemającego charakteru opisowego ciągu liter, jeżeli ciąg liter postrzegany jest przez odbiorców jako skrót wyrazów mających charakter opisowy, ponieważ odzwierciedla ich pierwsze litery, a w związku z tym cały znak towarowy może być rozumiany jako kombinacja wzajemnie objaśniających się i mających charakter opisowy wskazówek, względnie skrótów?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (wersja skodyfikowana) Dz.U. L 299, s. 25


title: Sprawa C-137/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapesti II. és III. Kerületi Bíróság (Węgry) w dniu 7 kwietnia 2008 r. — VB Pénzügyi Lízing Zrt. przeciwko Ferencowi Schneiderowi

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapesti II. és III. Kerületi Bíróság (Węgry) w dniu 7 kwietnia 2008 r. — VB Pénzügyi Lízing Zrt. przeciwko Ferencowi Schneiderowi
   (Sprawa C-137/08)
   (2008/C 183/15)
   Język postępowania: węgierski
   Sąd krajowy
   Budapesti II. és III. Kerületi Bíróság
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: VB Pénzügyi Lízing Zrt.

      Strona pozwana: Ferenc Schneider
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ochrona konsumentów gwarantowana w dyrektywie Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) wymaga, by — niezależnie od rodzaju postępowania oraz jego kontradyktoryjności lub braku kontradyktoryjności — sąd krajowy w ramach kontroli swojej własnej właściwości oceniał z urzędu, nawet w braku stosownego wniosku, czy przedłożona mu klauzula umowna ma nieuczciwy charakter?

               2)

               W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze, jakie kryteria powinien brać pod uwagę sąd krajowy w ramach takiej kontroli, w szczególności w przypadku, gdy klauzula umowna wskazuje jako właściwy nie sąd siedziby spółki będącej usługodawcą, lecz inny sąd, który jednak położony jest w pobliżu tej siedziby?

               3)

               Czy na podstawie art. 23 akapit pierwszy Protokołu w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości załączonego do traktatu o Unii Europejskiej, traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej wyłączona jest możliwość informowania z urzędu przez sąd krajowy Ministra Sprawiedliwości swego państwa członkowskiego o postępowaniu prejudycjalnym równolegle z jego wszczęciem?

      (1)  Dz.U. L 95, str. 29.


title: Sprawa T-269/06: Skarga wniesiona w dniu 21 września 2006 r. — Rautaruukki przeciwko OHIM (RAUTARUUKKI)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/42

         Skarga wniesiona w dniu 21 września 2006 r. — Rautaruukki przeciwko OHIM (RAUTARUUKKI)
   (Sprawa T-269/06)
   (2006/C 281/74)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Rautaruukki Oyj (Helsinki, Finlandia) (przedstawiciel: P. Hagman, lawyer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 lipca 2006 r., orzeczenie, iż będący przedmiotem zgłoszenia nr 3 608 081 wspólnotowy znak towarowy RAUTARUUKKI powinien być uznany za odróżniający i nadający się do zarejestrowania oraz przesłanie akt sprawy do OHIM celem dokonania rejestracji znaku;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „RAUTARUUKKI” dla towarów należących m. in. do klasy 6 — zgłoszenie nr 3 608 081

      Decyzja eksperta: oddalenie wniosku o rejestrację w zakresie obejmującym towary należące do klasy 6

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie przepisu art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 40/94 ze względu na to, iż znak towarowy „RAUTARUUKKI” uzyskał charakter odróżniający w odniesieniu do towarów z klasy 6 w następstwie szerokiego długoterminowego używania.


title: Sprawa C-421/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 lipca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwo Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Ochrona konsumentów — Nieuczciwe praktyki handlowe — Dyrektywa 2005/29/WE — Pełna harmonizacja — Wyłączenie osób wykonujących wolny zawód oraz dentystów i fizjoterapeutów — Zasady podawania do wiadomości obniżek cen — Ograniczenie lub zakaz określonych form działalności z zakresu sprzedaży obwoźnej)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 lipca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Królestwo Belgii
   (Sprawa C-421/12) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Ochrona konsumentów - Nieuczciwe praktyki handlowe - Dyrektywa 2005/29/WE - Pełna harmonizacja - Wyłączenie osób wykonujących wolny zawód oraz dentystów i fizjoterapeutów - Zasady podawania do wiadomości obniżek cen - Ograniczenie lub zakaz określonych form działalności z zakresu sprzedaży obwoźnej))
   2014/C 315/06
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: M. van Beek et M. Owsiany-Hornung, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciel: T. Materne i J.-C. Halleux, pełnomocnicy, wspierani przez É. Balate, adwokata)

      Sentencja

               1)

               Królestwo Belgii

                           —

                           wyłączając osoby wykonujące wolny zawód oraz dentystów i fizjoterapeutów z zakresu stosowania loi du 14 juillet 1991 sur les pratiques du commerce et sur l’information et la protection du consommateur (ustawy z dnia 14 lipca 1991 r. o praktykach handlowych oraz informowaniu i ochronie konsumenta), zmienionej przez loi du 5 juin 2007 (ustawę z dnia 5 czerwca 2007 r.), transponującej dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywę dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych”),

                           —

                           utrzymując w mocy art. 20, 21 i 29 loi du 6 avril 2010 relative aux pratiques du marché et à la protection du consommateur (ustawy z dnia 6 kwietnia 2010 r. o praktykach handlowych i ochronie konsumentów), oraz

                           —

                           utrzymując w mocy art. 4 ust. 3 loi du 25 juin 1993 sur l’exercice et l’organisation des activités ambulantes et foraines (ustawy z dnia 25 czerwca 1993 r. o prowadzeniu i organizacji działalności obwoźnej i jarmarcznej), zmienionej przez loi du 4 juillet 2005 (ustawę z dnia 4 lipca 2005 r), a także art. 5 ust. 1 arrêté royal du 24 septembre 2006 relatif à l’exercice et à l’organisation des activités ambulantes (rozporządzenie królewskie z dnia 24 września 2006 r. w sprawie prowadzenia i organizacji działalności obwoźnej),

                     uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 2 lit. b) i d), art. 3 i art. 4 dyrektywy 2005/29.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 355 z 17.11.2012.


title: Sprawa C-107/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria regionale della Lombardia (Włochy) w dniu 4 lutego 2014 r. – 3D I srl przeciwko Agenzia delle Entrate Ufficio di Cremona

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria regionale della Lombardia (Włochy) w dniu 4 lutego 2014 r. – 3D I srl przeciwko Agenzia delle Entrate Ufficio di Cremona
   (Sprawa C-107/14)
   2014/C 315/55
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione tributaria regionale della Lombardia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: 3D I srl

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate Ufficio di Cremona
   Postanowieniem z dnia 17 lipca 2014 r. Trybunał (trzecia izba) stwierdził niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.


title: Sprawa T-73/15: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2015 r. – Aston Martin Lagonda/OHIM (Przedstawienie maskownicy umiejscowionej na przodzie samochodu)

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/39

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2015 r. – Aston Martin Lagonda/OHIM (Przedstawienie maskownicy umiejscowionej na przodzie samochodu)
   (Sprawa T-73/15)
   (2015/C 118/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aston Martin Lagonda Ltd (Gaydon, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: D. Farnsworth, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Wspólnotowy znak towarowy oznaczony jako „inny” (Przedstawienie maskownicy umiejscowionej na przodzie samochodu) – zgłoszenie nr 1 2 2 18  426

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 grudnia 2014 r. w sprawie R 1796/2014-2

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim utrzymano w niej mocy stwierdzenie eksperta, że zgłoszony znak jest prima facie pozbawiony charakteru odróżniającego w odniesieniu do rozpatrywanych towarów i usług;

               —

               dopuszczenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 1 2 2 18  426 do publikacji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-197/08: Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republika Francuska

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/14

         Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republika Francuska
   (Sprawa C-197/08)
   (2008/C 183/27)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: W. Mölls, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Francuska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez przyjęcie i utrzymanie w mocy systemu cen minimalnych dla papierosów dopuszczonych do konsumpcji we Francji, podobnie jak i zakazu sprzedaży wyrobów tytoniowych „po cenie promocyjnej sprzecznej z celami ochrony zdrowia publicznego”, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy dyrektywy 95/59/WE; (1)

               —

               obciążenie Republika Francuska kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca podnosi, ze art. ust. 1 dyrektywy 5/5/WE, w świetle wykładni Trybunału, wyraźnie zakazuje interwencji państw członkowskich w celu wprowadzenia w sposób uznaniowy cen minimalnych sprzedaży detalicznej wyrobów tytoniowych. W zakresie, w jakim uniemożliwiają one producentom i importerom z państw trzecich swobodnego ustalenia maksymalnych cen sprzedaży detalicznej każdego z ich wyrobów, rzeczona cena minimalna ogranicza w rzeczywistości konkurencję ze względu na cenę i stanowi zagrożenie dla rynku wewnętrznego.
   Ponadto, jeżeli chodzi o podkreślaną przez pozwaną konieczność uchylenia wyżej wymienionego przepisu w celu ochrony zdrowia publicznego, Komisja nie zaprzecza temu, ze w niektórych okolicznościach, może okazać się konieczne odstąpienie od przepisów traktatu WE dotyczących swobodnego przepływu towarów w celu osiągnięcia tego celu. Jednakże w niniejszej sprawie, zgodnie ze wcześniejszym orzecznictwem Trybunału, cel ochrony zdrowia publicznego może w sposób odpowiedni zostać osiągnięty poprzez zwiększone opodatkowanie wyrobów tytoniowych, co chroniłoby zasadę swobodnego ustalania cen.

      (1)  Dyrektywa Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 21, str. 40).


title: Sprawa C-470/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 2 września 2013 r. — Generali-Providencia Biztosító Zrt. przeciwko Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 2 września 2013 r. — Generali-Providencia Biztosító Zrt. przeciwko Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság
   (Sprawa C-470/13)
   2013/C 367/36
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Generali-Providencia Biztosító Zrt.

      Strona pozwana: Közbeszerzési Hatóság Közbeszerzési Döntőbizottság

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy państwa członkowskie mają możliwość ustanowienia wykluczenia podmiotów gospodarczych z udziału w postępowaniu w sprawie zamówień publicznych z innych powodów niż powody wymienione w art. 45 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (1) — w szczególności z powodów, jakie uznają za stosowne z punktu widzenia ochrony interesu publicznego, uzasadnionych interesów instytucji zamawiającej lub uczciwej i przejrzystej konkurencji? W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy zgodne z motywem 2 ww. dyrektywy oraz art. 18 TFUE, 34 TFUE, 49 TFUE i 56 TFUE jest wykluczenie takiego podmiotu gospodarczego z udziału w postępowaniu w sprawie zamówień publicznych, wobec którego zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądowym wydanym przed upływem pięciu lat, że popełnił on wykroczenie w związku z jego działalnością gospodarczą lub zawodową?

               2)

               W razie przeczącej odpowiedzi Trybunału Sprawiedliwości na pytanie pierwsze, czy postanowienia art. 45 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy 2004/18, a w szczególności lit. c) i d) tego przepisu, należy interpretować w ten sposób, że należy wykluczyć z udziału w postępowaniu w sprawie zamówień publicznych każdy podmiot gospodarczy, który zostanie uznany za winnego przez organy administracyjne lub sądowe w postępowaniu w dziedzinie konkurencji wszczętym w związku z jego działalnością gospodarczą lub zawodową i wobec którego, w związku z wykroczeniem, zostaną zastosowane sankcje prawne w dziedzinie konkurencji?

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 14).


title: Sprawa C-490/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hajdú-Bihar Megyei Bíróság (Węgry) w dniu 26 września 2011 r. — IBIS S.r.l. przeciwko PARTIUM ’70 Műanyagipari Zrt.

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hajdú-Bihar Megyei Bíróság (Węgry) w dniu 26 września 2011 r. — IBIS S.r.l. przeciwko PARTIUM ’70 Műanyagipari Zrt.
   (Sprawa C-490/11)
   2011/C 370/27
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Hajdú-Bihar Megyei Bíróság

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: IBIS S.r.l.

      Strona pozwana: PARTIUM ’70 Műanyagipari Zrt.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 45 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że sąd w państwie członkowskim, w którym wystąpiono o uznanie orzeczenia, może odrzucić w postępowaniu w przedmiocie środka zaskarżenia określonym w tym art. 45, wniosek o stwierdzenie wykonalności orzeczenia, w przypadku gdy wystawiono zaświadczenie określone w art. 54 tego rozporządzenia, mimo że nie zostały spełnione wymogi ustanowione w art. 66 ust. 2 lit. a) lub b) tego rozporządzenia?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej jak należy interpretować art. 35 ust. 3 tego rozporządzenia w związku ze stosowaniem art. 66 tego rozporządzenia?

               3)

               Czy art. 1 ust. 2 lit. b) tego rozporządzenia stoi na przeszkodzie temu, aby na podstawie zaświadczenia wystawionego przez sąd pochodzenia odrzucić wniosek o stwierdzenie wykonalności orzeczenia, w przypadku gdy orzeczenie, do którego wystawiono zaświadczenie zawierało zapis na sąd polubowny?

      (1)  Dz.U. 2001, L 12, s. 1.


title: Sprawa T-436/09: Wyrok Sądu z dnia 26 października 2011 r. — Dufour przeciwko EBC (Dostęp do dokumentów — Decyzja 2004/258/WE — Bazy danych EBC, które służyły do przygotowania sprawozdań dotyczących naboru i przepływu personelu — Odmowa dostępu — Skarga o stwierdzenie nieważności — Interes prawny — Dopuszczalność — Pojęcie dokumentu — Skarga o odszkodowanie — Przedwczesny charakter)

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/17

         Wyrok Sądu z dnia 26 października 2011 r. — Dufour przeciwko EBC
   (Sprawa T-436/09) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Decyzja 2004/258/WE - Bazy danych EBC, które służyły do przygotowania sprawozdań dotyczących naboru i przepływu personelu - Odmowa dostępu - Skarga o stwierdzenie nieważności - Interes prawny - Dopuszczalność - Pojęcie dokumentu - Skarga o odszkodowanie - Przedwczesny charakter)
   2011/C 355/30
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Julien Dufour (Jolivet, Francja) (przedstawiciele: adwokaci I. Schoenacker Rossi i H. Djeyaramane)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: początkowo K. Laurinavicius i S. Lambrinoc, następnie S. Lambrinoc i P. Embley, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Królestwo Danii (przedstawiciele: B. Weis Fogh i. S. Juul Jørgensen, pełnomocnicy); Republika Finlandii (przedstawiciele: początkowo J. Heliskoski, H. Leppo i M. Pere, następnie J. Heliskoski i H. Leppo, pełnomocnicy); Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk, K. Petkovska i S. Johannesson, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.P. Keppenne i C. ten Dam, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności odmownej decyzji zarządu EBC, przekazanej skarżącemu pismem prezesa EBC w dniu 2 września 2009 r., w sprawie złożonego przez skarżącego wniosku o uzyskanie dostępu do baz danych, które stanowiły podstawę sporządzania sprawozdań EBC dotyczących naboru i przepływu personelu a po drugie, żądanie nakazania EBC udostępnienia skarżącemu rozpatrywanych baz danych i wreszcie, żądanie naprawienia szkody rzekomo przez niego poniesionej w związku z oddaleniem wniosku o dostęp do baz.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji zarządu Europejskiego Banku Centralnego (EBC), przekazanej Julienowi Dufourowi pismem prezesa EBC w dniu 2 września 2009 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               EBC pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez J. Dufoura.

               4)

               Królestwo Danii, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji oraz Komisja Europejska pokrywają swe własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 11 z 16.1.2010.


title: Sprawa T-29/12: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2012 r. — Bauer przeciwko OHIM — BenQ Materials (Daxon)

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/23

         Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2012 r. — Bauer przeciwko OHIM — BenQ Materials (Daxon)
   (Sprawa T-29/12)
   2012/C 80/39
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Erika Bauer (Schaufling, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Merz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: BenQ Materials Corp. (Gueishan Taoyuan, Tajwan)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 listopada 2011 r. w sprawie R 2191/2010-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: BenQ Materials Corp.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Daxon” dla towarów należących do klas 3, 5 i 10

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „DALTON” dla towarów i usług należących do klas 3, 5, 18, 25, 35, 41 i 44

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa F-106/13: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2013 r. — ZZ przeciwko FRA

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/46

         Skarga wniesiona w dniu 25 października 2013 r. — ZZ przeciwko FRA
   (Sprawa F-106/13)
   2014/C 45/86
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora FRA w sprawie nałożenia na skarżącego dyscyplinarnej kary nagany.

      Żądania strony skarżącej

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora FRA z dnia 20 lutego 2013 r. w sprawie udzielenia nagany i w razie potrzeby decyzji z dnia 22 lutego 2013 potwierdzającej naganę na piśmie;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora FRA z dnia 17 lipca 2013 r., otrzymanej w dniu 18 lipca 2013 r. oddalającej zażalenie;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego odpowiedniego zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną z racji rażącej niezgodności z prawem i nieprawidłowości dochodzenia administracyjnego i decyzji w sprawie udzielenia nagany. Krzywda ta szacowana jest ex aequo et bono na 15 000 EUR;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-403/05: Skarga wniesiona w dniu  15 listopada 2005 r.  — MyTravel Group plc przeciwko Komisji

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/29

         Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2005 r. — MyTravel Group plc przeciwko Komisji
   (Sprawa T-403/05)
   (2006/C 10/57)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Skarżąca: MyTravel Group plc (Rochdale, Zjednoczone Królestwo) [reprezentowana przez: D. Pannicka, QC, A. Lewisa, Barrister, M. Nicholsona, S. Cardell, B. McKenna, Solicitors]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania skarżącej:

               —

               stwierdzenie nieważności w całości lub, alternatywnie, w określonej przez Sąd części, decyzji Komisji zawartej w dwóch pismach z dnia 5 września 2005 r. oraz z dnia 12 października 2005 r. skierowanych do prawnika skarżącej, odmawiającej skarżącej dostępu do sprawozdania przygotowanego przez Komisję zgodnie z wyrokiem Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie T-342/99 Airtours przeciwko Komisji oraz do licznych projektów, dokumentów roboczych i notatek, zarówno tych, które dotyczyły wspomnianego sprawozdania, jak i tych, które zostały zawarte w aktach sprawy zakończonej decyzją Komisji, której nieważność została stwierdzona w rzeczonym wyroku;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i podstawowe argumenty:
   Skarżąca, która wówczas nosiła nazwę „Airtours plc” wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji dotyczącej połączenia skarżącej z inną spółką. Wyrokiem w sprawie T-342/99 Airtours przeciwko Komisji Sąd zgodnie z żądaniem skarżącej stwierdził nieważność tej decyzji. Następnie skarżąca wniosła kolejną skargę (sprawa T-212/03 MyTravel przeciwko Komisji) w celu dochodzenia odszkodowania, które jej zdaniem poniosła w wyniku błędów Komisji i naruszenia przez nią prawa wspólnotowego w postępowaniu, doprowadziło do stwierdzenia nieważności.
   W ramach tego drugiego postępowania, skarżąca opierając się na rozporządzeniu nr 1049/2001, (1) wniosła do Komisji o udzielenie jej dostępu do sprawozdania przygotowanego przez służby Komisji zgodnie z wyrokiem, jak również do licznych projektów, dokumentów roboczych i notatek, zarówno tych, które dotyczyły wspomnianego sprawozdania, jak i tych, które zostały zawarte w aktach sprawy zakończonej decyzją Komisji, której nieważność została stwierdzona. Zaskarżoną decyzją Komisja oddaliła wniosek skarżącej, stwierdzając, iż należało zastosować wyjątki z art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1049/2001, dotyczące ochrony postępowania sądowego i porady prawnej, celu kontroli, śledztwa i audytu lub ochrony procesu podejmowania decyzji przez Komisję.
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Nie zgadza się ona w szczególności z ustaleniem Komisji, jakoby niektóre dokumenty nie powinny być ujawniane w celu ochrony postępowania sądowego, i uważa, że nie powinno się dopuszczać do tego, aby Komisja mogła opierać się na konieczności ochrony dawnych postępowań sądowych, takich jak już zakończone postępowanie w sprawie T-342/99, w celu odmówienia ujawnienia dokumentów, które są kluczowe dla rzetelnego rozstrzygnięcia innego toczącego się postępowania.
   Co się tyczy ochrony śledztwa, skarżąca uważa, że ocena przez Komisję zgłoszenia planowanego połączenia nie jest śledztwem w rozumieniu tego wyjątku oraz że wyjątek ten nie znajduje zastosowania do badań wewnętrznych, ani też w żadnym wypadku do badań zakończonych. Skarżąca twierdzi ponadto, że ujawnienie akt nie stanowi zamachu na cel śledztwa w podobnych postępowaniach w sprawie połączenia. Skarżąca kwestionuje również twierdzenie Komisji jakoby wewnętrzny audyt mający na celu usprawnienie postępowania administracyjnego nie byłby audytem niezależnym, gdyby podano do publicznej wiadomości jego zalecenia i wyniki.
   Wreszcie skarżąca uważa, że Komisja nie wykazała, że ujawnienie akt poważnie zaszkodziłoby procesowi podejmowania przez nią decyzji, ponieważ skoro sprawozdanie, o którego ujawnienie wniesiono nie dotyczy sposobu, w jaki decyzje zostaną podjęte w przyszłości, lecz sposobu, w jaki nieprawidłowo zostały podjęte w przeszłości, to jawność nie może być utożsamiana z zewnętrzną presją i wnioskowane ujawnienie nie będzie miało żadnego wpływu na stabilność porządku prawnego Wspólnoty.
   Skarżąca podnosi wreszcie, iż istniejące względy nadrzędnego interesu ogólnego przemawiają za ujawnieniem wnioskowanych dokumentów.

      (1)  Dz.U. L 145, 31/05/2001, str. 43


title: Sprawa T-112/13: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2013 r. — Cadbury Holdings przeciwko OHIM — Société des produits Nestlé (Kształt czterosztabkowej tabliczki czekolady)

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/19

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2013 r. — Cadbury Holdings przeciwko OHIM — Société des produits Nestlé (Kształt czterosztabkowej tabliczki czekolady)
   (Sprawa T-112/13)
   2013/C 123/32
   Język skargi:angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cadbury Holdings Ltd (Uxbridge, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: T. Mitcheson, Barrister, P. Walsh i S. Dunstan, Solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Société des produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej wydanej w sprawie R 513/2011-2 w dniu 11 grudnia 2012 r. z wyjątkiem zakresu, w jakim Izba Odwoławcza stwierdziła, że znak ten jest pozbawiony samoistnego charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b); oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami niniejszego postępowania a interwenienta kosztami postępowaniu przed Wydziałem Unieważnień i Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający kształt czterosztabkowej tabliczki czekolady dla towarów z klasy 30 — rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 2 632 529

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Société des produits Nestlé SA

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: podstawą wniosku o unieważnienie prawa do znaku są art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b), lit. c), lit. d) i lit. e) ppkt ii) rozporządzenia Rady nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie spornej decyzji

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b), lit. c), lit. d) i lit. e) ppkt ii) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-671/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 29 grudnia 2011 r. — Établissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer), dawniej Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l’horticulture (VINIFLHOR) przeciwko Société anonyme d'intérêt collectif agricole Unanimes

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 29 grudnia 2011 r. — Établissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer), dawniej Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l’horticulture (VINIFLHOR) przeciwko Société anonyme d'intérêt collectif agricole Unanimes
   (Sprawa C-671/11)
   2012/C 89/10
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Wnoszący skargę kasacyjną: Établissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer), dawniej Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l'horticulture (VINIFLHOR)

      Druga strona postępowania: Société anonyme d'intérêt collectif agricole Unanimes

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W jaki sposób państwo członkowskie może skorzystać z możliwości przewidzianej w art. 2 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4045/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli przez państwa członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (1), dotyczącej rozszerzenia okresów objętych kontrolą „na okresy (…) poprzedzające lub następujące po okresie 12-miesięcznym”, biorąc pod uwagę, po pierwsze, potrzebę ochrony interesów finansowych Wspólnoty i, po drugie, zasadę pewności prawa i konieczność wykluczenia sytuacji, w której organy kontrolne dysponowałyby nieokreślonymi kompetencjami?

               2)

               W szczególności:

                           —

                           Czy okres okres objęty kontrolą musi, w każdym wypadku — pod rygorem wadliwości kontroli, na którą podmiot kontrolowany może się powołać przeciwko decyzji pokontrolnej — zakończyć się na dwunastomiesięcznym okresie poprzedzającym okres „kontroli”, w czasie którego wykonywane są czynności kontrolne?

                           —

                           W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie poprzedzające, w jaki sposób należy rozumieć wyraźnie przewidzianą w rozporządzeniu możliwość, by rozszerzyć okres objęty kontrolą na okresy „następujące po okresie 12-miesięcznym”?

                           —

                           W wypadku odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie, czy okres objęty kontrolą musi jednakże — pod rygorem wadliwości kontroli, na którą podmiot kontrolowany może się powołać przeciwko decyzji pokontrolnej — obejmować dwunastomiesięczny okres, kończący się w okresie objętym kontrolą, poprzedzającym okres, w którym odbywa się kontrola, czy też kontrola może obejmować jedynie okres, który kończy się przed rozpoczęciem poprzedniego okresu kontroli?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4045/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli przez państwa członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej i uchylające dyrektywę 77/435/EWG (Dz.U. L 388, s. 18).


title: Sprawa C-516/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawach T-144/07, T-147/07, T-148/07, T-149/07, T-150/07 i T-154/07, ThyssenKrupp Liften Ascenseurs i in. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 7 października 2011 r. przez ThyssenKrupp Liften Ascenseurs NV

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawach T-144/07, T-147/07, T-148/07, T-149/07, T-150/07 i T-154/07, ThyssenKrupp Liften Ascenseurs i in. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 7 października 2011 r. przez ThyssenKrupp Liften Ascenseurs NV
   (Sprawa C-516/11 P)
   2011/C 355/19
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: ThyssenKrupp Liften Ascenseurs NV (przedstawiciele: O. W. Brouwer i J. Blockx, advocaten)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku z dnia 13 lipca 2001 r. w zakresie, w którym sąd oddalił zarzuty wnoszącej odwołanie w pierwszej instancji;

               —

               rozstrzygnięcie sprawy i następcze stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 512 wersja ostateczna (1) z dnia 21 lutego 2007 r. w sprawie COMP/E-1/38.823 — Windy i Schody ruchome — na podstawie zarzutów wskazanych w postępowaniu w pierwszej instancji lub obniżenie grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie;

               —

               ewentualnie obniżenie grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie;

               —

               ewentualnie — w dalszej kolejności — przekazanie sprawy sądowi do ponownego rozpatrzenia;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszące odwołanie opierają skargę na czterech zarzutach:

               1)

               Naruszenie art. 81 ust. 1 WE (obecnie art. 101 ust. 1 TFUE) w związku z tym, że nieprawidłowości nie mogły w sposób odczuwalny wpłynąć na handel pomiędzy państwami członkowskimi i Komisja wszczęła postępowanie niezgodnie z prawem.

               2)

               Naruszenie zasady
                     Ne bis in idem.

               3)

               Naruszenie art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 (2), art. 48 ust. 1 oraz art. 49 ust. 1 i ust. 3 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz zasady osobistego charakteru kar poprzez przyjęcie solidarnej odpowiedzialności wnoszącej odwołanie w zakresie grzywny obliczonej na podstawie obrotów łącznych.

               4)

               Nieprawidłowe badanie i niezgodne z prawem zaniechanie sądu poprzez brak zastosowania uprawnienia do nieograniczonej weryfikacji grzywien, w szczególności odnośnie do wielkości danego rynku, celu odstraszającego i współpracy na podstawie obwieszczenia w sprawie współpracy z 2002 r., a także w zakresie wykraczającym poza owe obwieszczenie.

      (1)  Streszczenie w Dz.U. 2008, C 75, s. 19.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).


title: Sprawa T-16/16: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2016 r. – Mast-Jägermeister/OHIM (Kubek)

text:
               7.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/25

         Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2016 r. – Mast-Jägermeister/OHIM (Kubek)
   (Sprawa T-16/16)
   (2016/C 090/34)
   Język postępowania: niemiecki

      Strona

      Strona skarżąca: Mast-Jägermeister SE (Wolfenbüttel, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Schrammek, C. Drzymalla, S. Risthaus, J. Engberding)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny wzór: Wzór wspólnotowy „Kubek” – zgłoszenie nr 2683615-0001 i nr 2683615-0002

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 listopada 2015 r. w sprawie R 1842/2015-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               uznanie dnia 17 kwietnia 2015 r. jako daty zarejestrowania wzorów wspólnotowych nr 2683615-0001 i nr 2683615-0002;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 45 ust. 1, art. 46 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 6/2002 w związku art. 36 ust. 1 lit. c) i art. 38 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               Naruszenie art. 62 zdanie drugie rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa T-851/16: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2016 r. – Access Info Europe/Komisja

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/31

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2016 r. – Access Info Europe/Komisja
   (Sprawa T-851/16)
   (2017/C 053/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Access Info Europe (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer, E. Raedts i J. Wolfhagen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2016) 6030 z dnia 19 września 2016 r. odmawiającej stronie skarżącej dostępu do żądanych dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zastosowała art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 stwierdzając, że udzielenie dostępu do żądanych dokumentów poważnie naruszyłoby stosunki międzynarodowe.

               2.

               Zarzut drugi, w którym skarżąca podnosi, że Komisja błędnie zastosowała art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 stwierdzając, że udzielenie dostępu do żądanych dokumentów poważnie naruszyłoby ochronę postępowań sądowych toczących się w sprawach T-192/16, T-193/16 i T-257/16 oraz że udzielenie dostępu do wspomnianych dokumentów naruszyłoby interes Komisji polegający zwracaniu się o poradę prawną i uzyskaniu w odpowiedzi prawdziwych, obiektywnych i wyczerpujących opinii. W ramach zarzutu drugiego skarżąca podnosi również, że Komisja nie uznała, że udzielenia dostępu do żądanych dokumentów wymaga ochrona nadrzędnego interesu publicznego oraz że z tego względu dokumenty te powinny były zostać ujawnione.

               3.

               Zarzut trzeci, w którym skarżąca podnosi, że Komisja błędnie zastosowała art. 4 ust. 3 akapit pierwszy i drugi rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 stwierdzając, że udzielenie dostępu do żądanych dokumentów poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji oraz nie uznała istnienia nadrzędnego interesu publicznego, w szczególności zważywszy, że proces podejmowania decyzji został w tej sprawie zakończony.

               4.

               Zarzut czwarty, którym skarżąca podnosi w dalszej kolejności, że Komisja błędnie zastosowała art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 nie udzielając przynajmniej częściowego dostępu do żądanych dokumentów, do których odmówiła dostępu w całości.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43)


title: Sprawa T-458/07: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2007 r. — Dominio de la Vega, S.L. przeciwko OHIM — Ambrosio Velasco (DOMINIO DE LA VEGA)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/47

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2007 r. — Dominio de la Vega, S.L. przeciwko OHIM — Ambrosio Velasco (DOMINIO DE LA VEGA)
   (Sprawa T-458/07)
   (2008/C 51/88)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Dominio de la Vega, S.L. (Requena, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Caballero i A. Sanz-Bermell y Martínez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Ambrosio Velasco, S.A. (Dicastillo, Navarra, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji izby odwoławczej OHIM z dnia 3 października 2007 r. (sprawa R 1431/2006-2) i w konsekwencji odrzucenie sprzeciwu wniesionego przez Ambrosio Velasco, S.A.;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Dominio de la Vega, S.L.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „DOMINIO DE LA VEGA” dla towarów z klas 33, 42 i 43 (zgłoszenie nr 2.789.576).

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Ambrosio Velasco, S.A.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny wspólnotowy znak towarowy (nr78.147) „PALACIO DE LA VEGA” dla towarów z klasy 33

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w stosunku do wszystkich towarów, wobec których został skierowany sprzeciw, w klasie 33 i odrzucenie zgłoszenia dla tych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) z uwagi na to, że w przypadku spornych znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa C-52/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 11 grudnia 2014 r. w sprawie T-490/14 Arthur Lambauer/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 6 lutego 2015 r. przez Arthura Lambauera

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 11 grudnia 2014 r. w sprawie T-490/14 Arthur Lambauer/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 6 lutego 2015 r. przez Arthura Lambauera
   (Sprawa C-52/15 P)
   (2015/C 337/02)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Arthur Lambauer

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej
   Postanowieniem z dnia 3 września 2015 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (szósta izba) oddalił odwołanie i postanowił, że wnoszący odwołanie poniesie własne koszty.


title: Sprawa T-177/12: Wyrok Sądu z dnia 2 października 2014 r. – Spraylat przeciwko ECHA (REACH – Opłata należna za rejestrację substancji – Obniżka przyznana mikro-, małym i średnim przedsiębiorstwom – Błąd w oświadczeniu dotyczącym rozmiaru przedsiębiorstwa – Decyzja nakładająca opłatę administracyjną – Proporcjonalność)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/37

      Wyrok Sądu z dnia 2 października 2014 r. – Spraylat przeciwko ECHA
      (Sprawa T-177/12) (1)

      ((REACH - Opłata należna za rejestrację substancji - Obniżka przyznana mikro-, małym i średnim przedsiębiorstwom - Błąd w oświadczeniu dotyczącym rozmiaru przedsiębiorstwa - Decyzja nakładająca opłatę administracyjną - Proporcjonalność))
      (2014/C 395/44)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Spraylat GmbH (Akwizgran, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Fischer)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: M. Heikkilä, A. Iber i C. Schultheiss, pełnomocnicy, wspierani przez adwokat M. Kuschewsky)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo D. Düsterhaus i E. Manhaeve, a następnie B. Eggers i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie stwierdzenia nieważności faktury nr 10030371 wystawionej przez ECHA w dniu 21 lutego 2012 r., ustalającej kwotę opłaty administracyjnej nałożonej na skarżącą, oraz, zapobiegawczo, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji ECHA SME(2012) 1445 z dnia 15 lutego 2012 r., stanowiącej, że skarżąca nie spełniła warunków skorzystania z obniżki opłaty przewidzianej dla małych przedsiębiorstw, i nakładającej na nią opłatę administracyjną.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) SME(2012) 1445 z dnia 21 lutego 2012 r. oraz faktury nr 10030371 wystawionej przez ECHA w dniu 21 lutego 2012 r.

                  2)

                  ECHA zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Spraylat GmbH.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 174 z 16.6.2012.


title: Sprawa C-568/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 43 WE i 48 WE — Optycy — Warunki przedsiębiorczości — Zakładanie i prowadzenie salonów optycznych — Ryczałt)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-568/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 43 WE i 48 WE - Optycy - Warunki przedsiębiorczości - Zakładanie i prowadzenie salonów optycznych - Ryczałt)
   2009/C 180/18
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Zavvos i E. Traversa)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciel: E. Skandalou, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niepełne wykonanie wyroku Trybunału z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie C-140/03 Komisja przeciwko Republice Greckiej w sprawie naruszenia art. 43 WE i art. 48 WE w odniesieniu do własności, zakładania i prowadzenia salonów optycznych — Ustawodawstwo krajowe przewidujące, że właścicielami salonów optycznych mogą być wyłącznie licencjonowani optycy — Wniosek o nałożenie kary pieniężnej.

      Sentencja

               1)

               Nie podejmując do dnia, w którym upłynął termin wyznaczony w uzasadnionej opinii wystosowanej przez Komisję Wspólnot Europejskich w trybie art. 228 WE, środków zapewniających wykonanie wyroku z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie C-140/03 Komisja przeciwko Grecji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 228 ust. 1 WE.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona obowiązkiem zapłaty na rzecz Komisji Wspólnot Europejskich, na rachunek „Dochody własne Wspólnoty Europejskiej”, ryczałtu w kwocie 1 mln EUR.

               3)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa T-160/16: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2016 r. – Groningen Seaports i in./Komisja

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/29

         Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2016 r. – Groningen Seaports i in./Komisja
   (Sprawa T-160/16)
   (2016/C 200/42)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Groningen Seaports NV (Delfzijl, Niderlandy), Havenbedrijf Amsterdam NV (Amsterdam, Niderlandy), Havenbedrijf Rotterdam NV (Rotterdam, Niderlandy), Havenschap Moerdijk (Moerdijk, Niderlandy), NV Port of Den Helder (Den Helder, Niderlandy), Zeeland Seaports NV (Terneuzen, Niderlandy) (przedstawiciele: E. Pijnacker Hordijk i I. Kieft, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący podważają decyzję Komisji (UE) 2016/634 z dnia 21 stycznia 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.25338 (2014/C) (ex E 3/2008 i ex CP 115/2004) wdrożonej przez Niderlandy – Zwolnienie z podatku od osób prawnych przedsiębiorstw publicznych.
   Na poparcie skargi skarżący podnoszą jeden zarzut.
   Jedyny zarzut: naruszenie celów przepisów o pomocy państwa, naruszenie ogólnych zasad prawa Unii, w szczególności zasady równości, wymogu starannego przygotowania decyzji i zakazu arbitralności oraz naruszenie obowiązku uzasadnienia.

               —

               Niderlandzkie publiczne porty morskie nie konkurują z niderlandzkimi przedsiębiorstwami prywatnymi, lecz z portami francuskimi, belgijskimi i niemieckimi obszaru Hamburg-Le Havre.

               —

               Ci konkurenci europejscy otrzymują ze szkodą dla niderlandzkich publicznych portów morskich różne formy pomocy państwa. Komisja miała tego świadomość w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Tak jak niderlandzkie publiczne porty morskie wszystkie konkurujące z nimi porty obszaru Hamburg-Le Havre są zwolnione z podatku od osób prawnych. Niemieckie porty morskie otrzymują ponadto wysoką pomoc operacyjną w postaci kompensacji strat. Komisja miała świadomość również tego w chwili wydania zaskarżonej decyzji.

               —

               Zaskarżona decyzja jednostronnie znosi zwolnienie podatkowe przysługujące niderlandzkim publicznym portom morskim, podczas gdy odpowiednie zwolnienia dla belgijskich i francuskich portów morskich tymczasowo zostają zachowane i nie został nawet jeszcze wszczęty pierwszy formalny etap postępowania, aby znieść pomoc dla niemieckich portów morskich.

               —

               Ponieważ zaskarżoną decyzję Komisja kieruje tylko przeciwko zwolnieniu podatkowemu niderlandzkich publicznych portów morskich, znacznie pogarszają się i tak już nieuczciwe warunki konkurencyjne dla europejskiego sektora portowego, a Komisja doprowadza do znacznie gorszej sytuacji niderlandzkich publicznych portów morskich niż ich bezpośrednich konkurentów, którzy również są zwolnieni z podatku od osób prawnych a do tego otrzymują też inne formy pomocy państwa. Komisja nie uzasadnia, dlaczego ingeruje tylko w zwolnienie podatkowe dla niderlandzkich publicznych portów morskich.


title: Sprawa T-222/17: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2017 r. – Recylex a.o./Komisja

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/34

         Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2017 r. – Recylex a.o./Komisja
   (Sprawa T-222/17)
   (2017/C 195/48)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Recylex SA (Paryż, Francja), Fonderie et Manufacture de Métaux (Anderlecht, Belgia), Harz-Metall GmbH (Goslar, Niemcy) (przedstawiciele: M. Wellinger, S. Reinart i K. Bongs, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżący wnoszą do Sądu o:

               —

               obniżenie wysokości grzywny nałożonej na nich decyzją Komisji Europejskiej z dnia 8 lutego 2017 r. [C(2017) 900 final] dotyczącą postępowania na podstawie art. 101 TFUE;

               —

               przyznanie skarżącym odpowiednie warunków płatności i

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący błędu Komisji polegającego na niezastosowaniu w stosunku do skarżących pkt 26 (ostatni ustęp) komunikatu w sprawie współpracy (1) w odniesieniu do czasu trwania naruszenia.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący błędu Komisji polegającego na niezastosowaniu w stosunku do skarżących pkt 26 (ostatni ustęp) komunikatu w sprawie współpracy w odniesieniu do naruszenia dotyczącego Francji.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący błędu Komisji polegającego na zastosowaniu specjalnego zwiększenia w wysokości 10 % przy obliczaniu grzywny na podstawie pkt 37 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien (2).

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący błędu Komisji polegającego na nieprzyznaniu skarżącym obniżki w wysokości 50 % grzywny na podstawie pkt 26 tiret pierwsze komunikatu w sprawie współpracy.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez zaskarżoną decyzję zasad proporcjonalności i niedyskryminacji, jak też zasady indywidualnego wymiaru grzywny.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący tego, że Trybunał powinien w ramach nieograniczonego prawa orzekania przyznać skarżącym odpowiednie warunki płatności w odniesieniu do ewentualnych nadal należnych części grzywny.

      (1)  Obwieszczenie Komisji w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych (Dz.U. 2006, C 298, s. 17), zmienione ostatnio komunikatem Komisji w sprawie zmian do obwieszczenia Komisji w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych (Dz.U. 2015, C 256, s. 1).

      (2)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003 (Dz.U. J 2006, C 210, s. 2).


title: Sprawa C-695/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 23 grudnia 2015 r. – Shiraz Baig Mirza/Bevándorlási és Állampolgársági Hivatal

text:
               7.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 23 grudnia 2015 r. – Shiraz Baig Mirza/Bevándorlási és Állampolgársági Hivatal
   (Sprawa C-695/15)
   (2016/C 090/13)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság.

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnioskodawca: Shiraz Baig Mirza.

      Druga strona postępowania: Bevándorlási és Állampolgársági Hivatal.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem Dublin III”) należy interpretować w ten sposób, że:

                           a)

                           państwa członkowskie mogą korzystać z prawa do odesłania wnioskodawcy do bezpiecznego państwa trzeciego jedynie zanim zostanie ustalone odpowiedzialne państwo członkowskie lub że mogą również korzystać z tego prawa po tym ustaleniu?

                           b)

                           czy odpowiedź na powyższe pytanie jest inna w wypadku, gdy państwo członkowskie stwierdzi, że jest państwem odpowiedzialnym nie w chwili, gdy wniosek wpłynął do jego organów po raz pierwszy, zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Dublin III i rozdziałem III tego rozporządzenia, ale gdy przyjmuje wnioskodawcę z innego państwa członkowskiego, w następstwie wniosku o jego przekazanie lub wtórne przejęcie na podstawie rozdziałów V i VI rozporządzenia Dublin III?

               2)

               Jeżeli, zgodnie z wykładnią dokonaną przez Trybunał w odpowiedzi na pytanie pierwsze, z prawa do odesłania wnioskodawcy do bezpiecznego państwa trzeciego można korzystać również po przekazaniu dokonanym zgodnie z procedurą dublińską:
               Czy wykładni art. 3 ust. 3 rozporządzenia Dublin III można dokonywać w ten sposób, że państwa członkowskie mogą również skorzystać z tego prawa w przypadku, gdy państwo członkowskie dokonujące przekazania nie zostało w trakcie procedury dublińskiej poinformowane o konkretnym przepisie krajowym dotyczącym wykonywania tego prawa lub praktyki stosowanej przez władze krajowe?

               3)

               Czy wykładni art. 18 ust. 2 rozporządzenia Dublin III można dokonywać w ten sposób, że w przypadku wnioskodawcy, który został powtórnie przejęty na podstawie art. 18 [ust. 1] lit. c) tego rozporządzenia, procedura powinna być kontynuowana na etapie, na którym została przerwana w trakcie poprzedniej procedury?

      (1)  Dz.U. 2013 L 180, s. 31.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 maja 2005 r. w sprawie C-315/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Huhtamaki Dourdan SA (Klauzula arbitrażowa — Zwrot zaliczki wypłaconej w ramach wykonania umowy o badania — Brak uzasadnienia części kosztów)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 12 maja 2005 r.
   w sprawie C-315/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Huhtamaki Dourdan SA (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Zwrot zaliczki wypłaconej w ramach wykonania umowy o badania - Brak uzasadnienia części kosztów)
   (2005/C 182/15)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-315/03, mającej za przedmiot skargę, na podstawie art. 238 WE, wniesioną w dniu 23 lipca 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: C. Giolito) przeciwko Huhtamaki Dourdan SA, z siedzibą w Dourdan (Francja), (adwokaci: F. Puel i L. François-Martin) Trybunał (szósta izba), w składzie: A. Borg Barthet, prezes izby, J.-P. Puissochet (sprawozdawca) i S. von Bahr, sędziowie; rzecznik generalny: L. M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 12 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Huhtamaki Dourdan S.A. zapłaci Komisji Wspólnot Europejskich kwotę w wysokości 151 533, 47 euro, która stanowiącą kwotę głównego długo podlegającego zwrotowi, powstałego na skutek wypłaty spółce zaliczki w ramach umowy nr BRST-CT 98 5422 oraz kwotę w wysokości 23 583, 63 euro stanowiącą należne w dniu wydania niniejszego wyroku odsetki. Huhtamaki Dourdan S.A. również zapłaci Komisji odsetki w wysokości 4,81 % od kwoty głównego długu, który pozostaje do zwrócenia począwszy od dnia następującego po wydaniu wyroku aż do momentu całkowitego jego uregulowania.

               2)

               Huhtamaki Dourdan S.A. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 213 z 6.9.2003


title: Sprawa T-678/15: Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2015 r. – Novartis/OHIM (Przedstawienie półksiężyca w kolorze czarnym i białym)

text:
               7.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/19

         Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2015 r. – Novartis/OHIM (Przedstawienie półksiężyca w kolorze czarnym i białym)
   (Sprawa T-678/15)
   (2016/C 090/26)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Zintler)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy (Przedstawienie półksiężyca w kolorze czarnym i białym) – zgłoszenie nr 13 191 036

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 września 2015 r. w sprawie R 89/2015-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               stwierdzenie, że ar. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 nie stoi na przeszkodzie przedmiotowemu oznaczeniu (wspólnotowy znak towarowy nr 13 191 036) dla towarów z klasy 5 opisanych w zgłoszeniu do rejestracji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-74/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Revere (Włochy) w dniu 13 lutego 2012 r. — postępowanie karne przeciwko Abdowi Azizowi Tamowi

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Revere (Włochy) w dniu 13 lutego 2012 r. — postępowanie karne przeciwko Abdowi Azizowi Tamowi
   (Sprawa C-74/12)
   2012/C 118/27
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Giudice di Pace di Revere

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Abd Aziz Tam

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w świetle zasady lojalnej współpracy i zasady skuteczności dyrektyw art. 2, 4, 6, 7 i 8 dyrektywy 2008/115/WE (1) sprzeciwiają się możliwości nałożenia na obywatela państwa trzeciego przebywającego nielegalnie w państwie członkowskim kary pieniężnej zamienionej jako sankcja karna na areszt domowy, wyłącznie w następstwie nielegalnego wjazdu i pobytu, jeszcze przed naruszeniem nakazu wydalenia wydanego przez organ administracji?

               2)

               Czy w świetle zasady lojalnej współpracy i zasady skuteczności dyrektyw art. 2, 15 i 16 dyrektywy 2008/115/WE sprzeciwiają się możliwości, aby po przyjęciu dyrektywy państwo członkowskie mogło przyjąć przepis przewidujący nałożenia na obywatela państwa trzeciego przebywającego nielegalnie w tym państwie członkowskim kary pieniężnej zamienionej na wydalenie podlegające jako sankcja karna natychmiastowemu wykonaniu, bez przestrzegania procedury i praw obywatela obcego przewidzianych w dyrektywie?

               3)

               Jeśli zasada lojalnej współpracy zapisana w art. 4 ust. 3 TUE sprzeciwia się przyjęciu w okresie przewidzianym na dokonanie wdrożenia dyrektywy przepisów krajowych mających na celu obejście dyrektywy lub w każdym razie ograniczenie zakresu jej zastosowania, to jakie środki sąd krajowy powinien zastosować w wypadku stwierdzenia takiego celu?

      (1)  Dz.U L 348, s. 98.


title: Sprawa C-405/06: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 24 września 2007 r. — Miguel Torres, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Bodegas Muga, SA (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego znaku towarowego Torre Muga — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wcześniejszy słowny międzynarodowy i krajowy znak towarowy TORRES — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Odrzucenie sprzeciwu)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/28

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 24 września 2007 r. — Miguel Torres, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Bodegas Muga, SA
   (Sprawa C-405/06) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego znaku towarowego „Torre Muga’ - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wcześniejszy słowny międzynarodowy i krajowy znak towarowy „TORRES’ - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Odrzucenie sprzeciwu)
   (2008/C 51/47)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Miguel Torres, SA (przedstawiciel: E. Armijo Chávarri, abogado)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: I. de Medrano Caballero, pełnomocnik), Bodegas Muga, SA (przedstawiciel: F. Porcuna de la Rosa, abogado)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 11 lipca 2006 r. w sprawie T-247/03 Miguel Torres, SA przeciwko OHIM i Bodega Muga, SA, na mocy którego Sąd oddalił skargę na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 kwietnia 2003 r. (sprawa R 998/2001-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Miguel Torres, SA a Bodega Muga, SA.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Miguel Torres, SA zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 310 z 16.12.2006.