title: Sprawa T-342/08: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2008 r. — Edward William Batchelor przeciwko Komisji

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/41

         Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2008 r. — Edward William Batchelor przeciwko Komisji
   (Sprawa T-342/08)
   (2008/C 272/82)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Edward William Batchelor (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: F. Young, Solicitor, A. Barav, Barrister, D. Reymond, lawyer)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianej negatywnej decyzji Komisji Europejskiej, wywiedzionej z art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, wydanej w dniu 11 czerwca 2008 r., jej wyraźnej negatywnej decyzji SG/E/3/HP/cr D(2008) 5545 z dnia 3 lipca 2008 r. oraz jej wyraźnej negatywnej decyzji SG/E/3/EV/psi D(2008) 6636 z dnia 7 sierpnia 2008 r., wydanych w przedmiocie wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów, złożonego na postawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43);

               —

               obciążenie Komisji jej własnymi kosztami oraz kosztami strony skarżącej poniesionymi w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona na podstawie art. 230 akapit czwarty WE jest skierowana przeciwko dorozumianej negatywnej decyzji Komisji z dnia 11 czerwca 2008 r., wyraźnej negatywnej decyzji Komisji SG/E/3/HP/cr D(2008) 5545 z dnia 3 lipca 2008 r. oraz wyraźnej negatywnej decyzji Komisji SG/E/3/EV/psi D(2008) 6636 z dnia 7 sierpnia 2008 r., wydanych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie dostępu”), w których Komisja oddaliła wniosek skarżącego o udzielenie dostępu do dokumentów przesłanych przez Komisję władzom belgijskim, a także otrzymanych od władz belgijskich, a dotyczących notyfikacji środków przyjętych na podstawie art. 3a ust. 1 dyrektywy Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (2), zmienionej dyrektywą 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. (3)

   Skarżący twierdzi, że brak odpowiedniego i wystarczającego uzasadnienia przez Komisję odmowy dostępu do wnioskowanych dokumentów stanowi naruszenie art. 253 WE i art. 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie dostępu, a zatem zaskarżona decyzja jest nieważna ze względu na naruszenie istotnego wymogu proceduralnego, o którym mowa w art. 230 akapit drugi WE.
   Skarżący twierdzi następnie, że błędnie powołując się na dopuszczalne odstępstwa w celu odmowy udzielenia dostępu do wnioskowanych dokumentów Komisja naruszyła art. 255 WE, a także art. 1 lit. a), art. 2 ust. 1 i 3, oraz art. 4 ust. 1-6 rozporządzenia w sprawie dostępu, a zatem zaskarżona decyzja jest nieważna ze względu na naruszenie traktatu lub jakiejkolwiek reguły prawnej związanej z jego stosowaniem, o którym mowa w art. 230 akapit drugi WE.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145. s. 43).

      (2)  Dz.U. 1989, L 298, s. 23.

      (3)  Dz.U. 1997, L 202, s. 60.


title: Sprawa T-317/09: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2009 r. — Concord Power Nordal przeciwko Komisji

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/66

         Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2009 r. — Concord Power Nordal przeciwko Komisji
   (Sprawa T-317/09)
   2009/C 267/120
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Concord Power Nordal GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte C. von Hammerstein, C.S. Schweer i C. Wünschmann)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 12 czerwca 2009 r., oznaczenie sprawy CAB D(2009), w części w jakiej odnosi się ona do projektu gazociągu Ostseepipeline-Anbindungsleitung (zwanego dalej „OPAL”);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca, podmiot odpowiedzialny za projekt gazociągu NORDAL, kwestionuje pismo z dnia 12 czerwca 2009 r. adresowane przez Komisję do niemieckiego organu regulacji energetyki Bundesnetzagentur, w którym Komisja wzywa ten organ do zmiany niektórych aspektów odstępstwa przyznanego w odniesieniu do OPAL na podstawie art. 22 dyrektywy 2003/55/WE (1). Strona skarżąca krytykuje to, że Komisja nie zgłosiła zasadniczych zastrzeżeń co do odstępstwa od regulacji przyznanego w odniesieniu do niektórych zdolności transportowych OPAL do Czech.
   Na poparcie skargi strona skarżąca przytacza pięć zarzutów.
   Po pierwsze, strona skarżąca utrzymuje, że OPAL nie spełnia przesłanek określonych w art. 22 ust. 1 dyrektywy 2003/55/WE, ponieważ nie jest on gazociągiem międzysystemowym, nie poprawia konkurencyjności i bezpieczeństwa dostaw, ryzyko związane z inwestycją nie jest nadzwyczajne oraz narusza on zasadę dekartelizacji. W tym względzie podnosi ona również, że odstępstwo wywrze negatywny wpływ na konkurencję, prawidłowe funkcjonowanie rynku wewnętrznego i regulowanej sieci.
   Po drugie, strona skarżąca twierdzi, że wymogi, od których uzależnione jest odstępstwo, nie są w stanie zapobiec naruszeniu konkurencji bądź są niewykonalne.
   Ponadto strona skarżąca powołuje się na naruszenie art. 82 WE, naruszenie jej praw podstawowych (mianowicie swobody podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej oraz prawa do własności) oraz na naruszenie zasady lojalności wspólnotowej.

      (1)  Dyrektywa 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 98/30/WE (Dz.U. L 176, s. 57).


title: Sprawa T-474/15: Wyrok Sądu z dnia 26 stycznia 2017 r. – GGP Italy/Komisja (Ochrona zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów oraz pracowników — Dyrektywa 2006/42/WE — Klauzula ochronna — Krajowy środek wprowadzający nakaz wycofania z obrotu i zakaz wprowadzania do obrotu kosiarki trawnikowej — Wymagania dotyczące urządzeń ochronnych — Kolejne wersje normy zharmonizowanej — Pewność prawa — Decyzja Komisji uznająca środek za uzasadniony — Naruszenie prawa)

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/25

         Wyrok Sądu z dnia 26 stycznia 2017 r. – GGP Italy/Komisja
   (Sprawa T-474/15) (1)

   ((Ochrona zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów oraz pracowników - Dyrektywa 2006/42/WE - Klauzula ochronna - Krajowy środek wprowadzający nakaz wycofania z obrotu i zakaz wprowadzania do obrotu kosiarki trawnikowej - Wymagania dotyczące urządzeń ochronnych - Kolejne wersje normy zharmonizowanej - Pewność prawa - Decyzja Komisji uznająca środek za uzasadniony - Naruszenie prawa))
   (2017/C 078/33)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Global Garden Products Italy SpA (GGP Italy) (Castelfranco Veneto, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Villani, L. D’Amario i M. Caccialanza)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo G. Braga da Cruz i L. Cappelletti, następnie G. Braga da Cruz i C. Zadra, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Łotewska (przedstawiciele: I. Kalniņš i D. Pelše, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/902 z dnia 10 czerwca 2015 r. w sprawie środka wprowadzonego przez Łotwę zgodnie z dyrektywą 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w celu zakazania wprowadzenia do obrotu kosiarki produkowanej przez przedsiębiorstwo GGP Italy SpA (Dz.U. 2015, L 147, s. 22).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/902 z dnia 10 czerwca 2015 r. w sprawie środka wprowadzonego przez Łotwę zgodnie z dyrektywą 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w celu zakazania wprowadzenia do obrotu kosiarki produkowanej przez przedsiębiorstwo GGP Italy SpA.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Global Garden Products Italy SpA (GGP Italy) w niniejszej instancji i w postępowaniu w przedmiocie środków tymczasowych.

               4)

               Republika Łotewska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 328 z 5.10.2015.


title: Sprawa T-393/09: Wyrok Sądu z dnia 13 października 2011 r. — NEC Display Solutions Europe przeciwko OHIM — Nokia (NaViKey) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego NaViKey — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy NAVI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Naruszenie obowiązku uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/28

         Wyrok Sądu z dnia 13 października 2011 r. — NEC Display Solutions Europe przeciwko OHIM — Nokia (NaViKey)
   (Sprawa T-393/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego NaViKey - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy NAVI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Naruszenie obowiązku uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)
   2011/C 347/43
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: NEC Display Solutions Europe GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Munzinger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel S. Hanne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Nokia Corp. (Espoo, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat J. Tanhuanpää)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 czerwca 2009 r. (sprawa R 1143/2008-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Nokia Corp. a NEC Display Solutions Europe GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               NEC Display Solutions Europe GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 297 z 5.12.2009.


title: Sprawa T-18/10 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 30 kwietnia 2010 r. — Inuit Tapiriit Kanatami i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie (Środki tymczasowe — Rozporządzenie (WE) nr 1007/2009 — Handel produktami z fok — Zakaz przywozu i sprzedaży — Wyjątek na rzecz społeczności Eskimosów — Wniosek o zawieszenie wykonania aktu — Dopuszczalność — Fumus boni juris — Brak okoliczności niecierpiących zwłoki)

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/41

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 30 kwietnia 2010 r. — Inuit Tapiriit Kanatami i in. przeciwko Parlamentowi i Radzie
      (Sprawa T-18/10 R)
      (Środki tymczasowe - Rozporządzenie (WE) nr 1007/2009 - Handel produktami z fok - Zakaz przywozu i sprzedaży - Wyjątek na rzecz społeczności Eskimosów - Wniosek o zawieszenie wykonania aktu - Dopuszczalność - Fumus boni juris - Brak okoliczności niecierpiących zwłoki)
      (2010/C 161/64)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Inuit Tapiriit Kanatami (Ottawa, Kanada), Nattivak Hunters & Trappers Association (Qikiqtarjuaq, Kanada) Pangnirtung Hunters’ and Trappers’ Organisation (Pangnirtung, Kanada), Jaypootie Moesesie (Qikiqtarjuaq, Kanada), Allen Kooneeliusie (Qikiqtarjuaq, Kanada), Toomasie Newkingnak (Qikiqtarjuaq, Kanada), David Kuptana (Ulukhaktok, Kanada), Karliin Aariak (Iqaluit, Kanada), Efstathios Andreas Agathos (Ateny, Grecja), Canadian Seal Marketing Group (Quebec, Kanada), Ta Ma Su Seal Products (Cap-aux-Meules, Kanada), Fur Institute of Kanada (Ottawa, Kanada), NuTan Furs, Inc (Catalina, Kanada), Inuit Circumpolar Conference Greenland (ICC) (Nuuk, Grenlandia), Johannes Egede (Nuuk, Grenlandia), Kalaallit Nunaanni Aalisartut Piniartullu Kattuffiat (KNAPK) (Nuuk, Grenlandia) (przedstawiciele: J. Bouckaert, advocaat, M. van der Woude, avocat i H. Viaene, advocaat)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: I. Anagnostopoulou i L. Visaggio, pełnomocnicy) i Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Moore i K. Michoel, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniosek o zawieszenie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1007/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie handlu produktami z fok (Dz.U. L 286, s. 36).

         Sentencja

                  1)

                  Opinia służby prawnej Rady Unii Europejskiej z dnia 18 lutego 2009 r. dotycząca projektu rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i rady w sprawie handlu produktami z fok, przedstawionego przez Komisję Wspólnot Europejskich [KOM (2008) 469 wersja ostateczna, z dnia 23 lipca 2008 r. ], znajdująca się w załączniku A 4 do wniosku o zastosowanie środków tymczasowych oraz wyciąg z tej opinii zawarty w pkt 16 tego wniosku zostają usunięte z akt sprawyT-18/10 R.

                  2)

                  Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-635/11: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2011 r. — Regency Entertainment Psychagogiki kai Touristiki przeciwko Komisji

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/41

         Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2011 r. — Regency Entertainment Psychagogiki kai Touristiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-635/11)
   2012/C 32/81
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Regency Entertainment Psychagogiki kai Touristiki AE (Maroussi Attikis, Grecja) (przedstawiciele: N. Niejahr, Q. Azau, F. Spyropoulos, I. Dryllerakis, K. Spyropoulos, adwokaci, i F. Carlin, Barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2011/716/UE z dnia 24 maja 2011 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Grecję na rzecz niektórych kasyn w Grecji [środek pomocy państwa C 16/10 (ex NN 22/10, ex CP 318/09)] (Dz.U. 2011, L 285, s. 25);

               —

               w drugiej kolejności, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona strony skarżącej; lub

               —

               w dalszej kolejności, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim nakazano w niej odzyskanie od strony skarżącej kwot pomocy; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej własnymi kosztami oraz kosztami strony skarżącej poniesionymi w związku z niniejszym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE, ustalając, że analizowany środek stanowi pomoc, poprzez uznanie, że:

                           —

                           strona skarżąca odniosła korzyść gospodarczą w postaci „dyskryminacji podatkowej”, w kwocie 7,20 EUR za każdy bilet;

                           —

                           omawiany środek ten wiązał się z utratą zasobów państwowych;

                           —

                           środek ten był selektywny na korzyść strony skarżącej; oraz

                           —

                           środek ten zakłócił konkurencję i wywarł wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

               2)

               Zarzut drugi, w ramach którego strona skarżąca utrzymuje, ze strona pozwana naruszyła jej proceduralne prawo do obrony poprzez całkowite pominięcie uwag i dodatkowych komentarzy przedstawionych przez stronę skarżącą w wykonaniu praw proceduralnych po wydaniu decyzji wszczynającej postępowanie.

               3)

               Zarzut trzeci, w którym strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana naruszyła art. 296 TFUE przez to, że nie przedstawiła uzasadnienia wystarczającego, by strona skarżąca mogła zrozumieć, a Trybunał skontrolować rozumowanie, w oparciu o które strona pozwana doszła do wniosku, że strona skarżąca odniosła korzyść selektywną, że każda korzyść tego rodzaju wiąże się z utratą zasobów państwowych oraz może zakłócić konkurencję i wywrzeć wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

               4)

               Zarzut czwarty, w ramach którego strona skarżąca podnosi, że w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja nakazuje odzyskanie od strony skarżącej kwot pomocy, akt ten narusza:

                           —

                           art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 (1), zgodnie z którym odzyskanie odnosi się do pomocy otrzymanej przez beneficjenta, gdyż w zaskarżonej decyzji strona pozwana nie określiła prawidłowo kwoty pomocy, jaką strona skarżąca mogła otrzymać; oraz

                           —

                           art. 14 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999, gdyż odzyskanie pomocy narusza w tym wypadku ogólne zasady prawa Unii, a mianowicie zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasadę pewności prawa i zasadę proporcjonalności.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1)


title: Sprawy połączone C-42/10, C-45/10 i C-57/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 kwietnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State van België — Belgia) — Vlaamse Dierenartsenvereniging VZW (C-42/10, C-45/10 i C-57/10), Marc Janssens (C-42/10 i C-45/10) przeciwko Belgische Staat (Sektor weterynaryjny i zootechniczny — Rozporządzenie (WE) nr 998/2003 — Wymogi dotyczące zdrowia zwierząt, stosowane do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym — Decyzja 2003/803/WE — Wzór paszportu do celu wewnątrzwspólnotowego przemieszczania psów, kotów i fretek)

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 kwietnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State van België — Belgia) — Vlaamse Dierenartsenvereniging VZW (C-42/10, C-45/10 i C-57/10), Marc Janssens (C-42/10 i C-45/10) przeciwko Belgische Staat
   (Sprawy połączone C-42/10, C-45/10 i C-57/10) (1)

   (Sektor weterynaryjny i zootechniczny - Rozporządzenie (WE) nr 998/2003 - Wymogi dotyczące zdrowia zwierząt, stosowane do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym - Decyzja 2003/803/WE - Wzór paszportu do celu wewnątrzwspólnotowego przemieszczania psów, kotów i fretek)
   2011/C 179/07
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State van België

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vlaamse Dierenartsenvereniging VZW (C-42/10, C-45/10 i C-57/10), Marc Janssens (C-42/10 i C-45/10)

      Strona pozwana: Belgische Staat

      przy udziale: Luk Vangheluwe (C-42/10)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Raad van State — Wykładnia art. 3 lit. b), art. 4 ust. 2, art. 5 i art. 17 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt, stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym, i zmieniającego dyrektywę Rady 92/65/EWG (Dz.U. L 146, s. 1) i decyzji Komisji 2003/803/WE z dnia 26 listopada 2003 r. ustanawiającej wzór paszportu do celu wewnątrzwspólnotowego przemieszczania psów, kotów i fretek (Dz.U. L 313, s. 1) — Przepisy krajowe ustanawiające obowiązek zamieszczenia w każdym paszporcie niepowtarzalnego numeru składającego się z 13 znaków (kod ISO), po którym następuje numer identyfikacyjny podmiotu go wydającego — Dowód identyfikacji i rejestracji psów — Dane dotyczące właściciela zwierzęcia

      Sentencja

               1)

               Artykuł 3 lit. b), art. 4 ust. 2, art. 5 i art. 17 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt, stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym, i zmieniającego dyrektywę Rady 92/65/EWG oraz artykuły i załączniki do decyzji Komisji z dnia 26 listopada 2003 r. ustanawiającej wzór paszportu do celu wewnątrzwspólnotowego przemieszczania psów, kotów i fretek należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym nakazującym numerację paszportów dla zwierząt domowych składającą się z niepowtarzalnego numeru zawierającego dwuznakowy kod ISO danego państwa członkowskiego, po którym następuje dwucyfrowy numer identyfikacyjny upoważnionego podmiotu go wydającego i ciąg dziewięciu cyfr, o ile przepisy te zapewniają niepowtarzalny charakter numeru identyfikacyjnego.

               2)

               Artykuł 3 lit. b), art. 4 ust. 2, art. 5 i art. 17 akapit drugi rozporządzenia nr 998/2003 oraz artykuły i załączniki do decyzji 2003/803 należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           nie stoją one na przeszkodzie przepisom takim jak rozpatrywane w postępowaniu przed sądem krajowym, na podstawie których paszport dla zwierząt domowych wykorzystywany jest nie tylko jako dokument podróżny zgodnie z uregulowaniem Unii, lecz również jako świadectwo identyfikacji i rejestracji psów na poziomie krajowym;

                           —

                           stoją one na przeszkodzie prawu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu przed sądem krajowym, które przewiduje jedno pole w paszporcie dla zwierząt domowych przeznaczone na wpisanie tożsamości i adresu właściciela zwierzęcia, którego późniejsze zmiany są dokonywane poprzez naklejenie samoprzylepnych etykiet.

               3)

               Przepisy krajowe takie jak zawarte w uregulowaniach belgijskich dotyczących paszportu dla zwierząt domowych, odnoszące się, po pierwsze, do korzystania z niego jako dowodu identyfikacji i rejestracji psów oraz do używania samoprzylepnych etykiet w celu dokonania zmian dotyczących identyfikacji właściciela i zwierzęcia oraz, po drugie, do określenia niepowtarzalnego numeru dla kotów i fretek, nie stanowią uregulowań technicznych w rozumieniu art. 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r., które zgodnie z art. 8 tej dyrektywy powinny zostać przedstawione Komisji Europejskiej przed ich przyjęciem.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa C-688/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 21 grudnia 2015 r. – Agnieška Anisimovienė i in.

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 21 grudnia 2015 r. – Agnieška Anisimovienė i in.
   (Sprawa C-688/15)
   (2016/C 106/20)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca apelację: Agnieška Anisimovienė i in.

      Druga strona postępowania: AB bankas „Snoras” w likwidacji; VĮ „Indėlių ir investicijų draudimas”; AB „Šiaulių bankas”, następca prawny AB bankas „FINASTA”

               1)

               Czy dyrektywę w sprawie depozytów (1) należy interpretować w ten sposób, że mogą zostać uznane za depozyt zgodnie z tą dyrektywą środki, którymi obciążono rachunki osób, za ich zgodą, albo środki przekazane albo wpłacone przez te osoby na rachunek otwarty w imieniu instytucji kredytowej w innej instytucji kredytowej?

               2)

               Czy art. 7 ust. 1 i 8 ust. 3 dyrektywy w sprawie depozytów, rozpatrywane łącznie, należy rozumieć w ten sposób, że wypłaty z tytułu ubezpieczenia depozytu do kwoty określonej w art. 7 ust. 1 należy dokonać na rzecz każdej osoby, której roszczenie można wykazać przed dniem, w którym dokonano ustalenia określonego w art. 1 ust. 3 lit. ppkt (i), (ii) dyrektywy w sprawie depozytów albo w którym wydano decyzję określoną tym artykule?

               3)

               Czy do celów dyrektywy w sprawie depozytów definicja „normalnej operacji bankowej” jest istotna dla dokonania wykładni pojęcia depozytu jako należności pochodzącej z operacji bankowych? Czy definicję tą należy także uwzględnić przy dokonywaniu wykładni pojęcia depozytu zawartego w przepisach prawa krajowego, na mocy których transponowano dyrektywę w sprawie depozytów?

               4)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie, jak należy rozumieć i interpretować pojęcie normalnej operacji bankowej użyte w art. 1 ust. 1 dyrektywy w sprawie depozytów:

                           a)

                           jakie operacje bankowe należy uznać za normalne albo na podstawie jakich kryteriów należy ustalić, czy konkretna operacja bankowa jest normalna?

                           b)

                           czy pojęcie normalnej operacji bankowej należy ocenić mając na względzie cel dokonanych operacji bankowych, czy też strony między którymi takie operacje bankowe są przeprowadzane?

                           c)

                           czy użyte w dyrektywie w sprawie depozytów pojęcie depozytu, oznaczające należność pochodzącą z normalnych operacji bankowych, należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono jedynie wypadki, w których wszystkie operacje skutkujące powstaniem takiej należności uważa się za normalne?

               5)

               W wypadku gdy środki nie są objęte definicją depozytu zawartą w dyrektywie w sprawie depozytów, lecz państwo członkowskie zdecydowało się transponować dyrektywę w sprawie depozytów oraz dyrektywę w sprawie inwestorów (2) do prawa krajowego w taki sposób, że środki, z tytułu których deponentowi przysługują roszczenia wynikające z obowiązku instytucji kredytowej do świadczenia usług inwestycyjnych uważa się również za depozyt – czy zabezpieczenie depozytów można zastosować jedynie po ustaleniu, że w konkretnym przypadku instytucja kredytowa działała jako przedsiębiorstwo inwestycyjne, a środki były jej przekazywane w celu dokonania operacji inwestycyjnych/działań inwestycyjnych w rozumieniu dyrektywy w sprawie inwestorów i dyrektywy MiFID (3)?

      (1)  Dyrektywa 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów (Dz.U. 1994 L 135, s. 5).

      (2)  Dyrektywa 97/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 marca 1997 r. w sprawie systemów rekompensat dla inwestorów (Dz.U. 1997 L 84, s. 22).

      (3)  Dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniająca dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 93/22/EWG (Dz.U. 2004 L 145, s. 1).


title: Sprawa C-560/08: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/11

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-560/08)
   (2009/C 55/18)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: S. Pardo Quintillán, D. Recchia i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy:

                           —

                           art. 2 ust. 1, art. 3 i 4 ust. 1 albo 2, a także art. 5 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (1), w związku z realizacją odrębnych projektów rozbudowy lub modernizacji drogi M-501 na odcinkach 1, 2 i 4; art. 6 ust. 2 i art. 8 dyrektywy 85/337/EWG w związku z realizacją odrębnych projektów rozbudowy lub modernizacji drogi M-501 na odcinkach 2 i 4; oraz art. 9 dyrektywy 85/337 w związku z realizacją odrębnych projektów rozbudowy lub modernizacji drogi M-501 na odcinkach 1,2 i 4;

                           —

                           art. 6 ust. 3 i 4 w związku z art. 7 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (2), w związku z realizacją odrębnych projektów rozbudowy lub modernizacji drogi krajowej M-501 na odcinkach 1, 2 i 4, w odniesieniu do specjalnego obszaru ochrony ptaków ES 0000056 „Encinares del río Alberche y río Cofio [lasy dębów korkowych nad rzekami Alberche i Cofio]”;

                           —

                           oraz dyrektywy 92/43/EWG zinterpretowanej w wyrokach Trybunału z dnia 13 stycznia 2005 r. w sprawie C-117/03 oraz z dnia 14 września 2006 r. w sprawie C-244/05, jak również art. 12 ust. 1 lit. b) i d) dyrektywy 92/43 w związku z realizacją odrębnych projektów rozbudowy lub modernizacji drogi M-501 na odcinku 1, w odniesieniu do proponowanego obszaru o znaczeniu dla Wspólnoty ES 3110005 „Cuenca del río Guadarrama [dorzecze rzeki Guadarrama]” oraz na odcinkach 2 i 4, w odniesieniu do proponowanego obszaru o znaczeniu dla Wspólnoty ES 3110007 „Cuencas de los ríos Alberche y Cofio [dorzecza rzek Alberche i Cofio]”;

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga wniesiona przez Komisję dotyczy zatwierdzonych, względnie realizowanych przez władze hiszpańskie projektów rozbudowy lub modernizacji drogi M-501 (gmina Madryt). Według Komisji podejmując się realizacji tych projektów Królestwo Hiszpanii naruszyło zobowiązania ciążące na nim na mocy dyrektywy 85/337 w jej pierwotnym bądź zmienionym brzmieniu oraz na mocy dyrektywy 92/43 zinterpretowanej w wyrokach Trybunału z dnia 13 stycznia 2005 r. w sprawie C-117/03 oraz z dnia 14 września 2006 r. w sprawie C-244/05.

      (1)  Dz.U. L 175, s. 40.

      (2)  Dz.U. L 206, s. 7.


title: Sprawa T-515/11: Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2013 r. — Delphi Technologies przeciwko OHIM (INNOVATION FOR THE REAL WORLD) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego INNOVATION FOR THE REAL WORLD — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/72

         Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2013 r. — Delphi Technologies przeciwko OHIM (INNOVATION FOR THE REAL WORLD)
   (Sprawa T-515/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego INNOVATION FOR THE REAL WORLD - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 225/159
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Delphi Technologies, Inc. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci C. Albrecht i J. Heumann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 czerwca 2011 r. (sprawa R 1967/2010-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego INNOVATION FOR THE REAL WORLD jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Delphi Technologies, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 355 z 3.12.2011.


title: Sprawa C-617/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 23 listopada 2015 r. – Hummel Holding A/S/Nike Inc., Nike Retail B.V.

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/37

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 23 listopada 2015 r. – Hummel Holding A/S/Nike Inc., Nike Retail B.V.
   (Sprawa C-617/15)
   (2016/C 038/50)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hummel Holding A/S

      Strony pozwane: Nike Inc., Nike Retail B.V.

      Pytanie prejudycjalne

   W jakich okolicznościach prawnie samodzielna i mająca siedzibę w jednym z państw członkowskich Unii spółka pośrednio zależna przedsiębiorstwa, które samo nie ma siedziby w Unii, powinna być uznawana za „[oddział]” tego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 97 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1)?

      (1)  Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa C-483/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Niemcy) – KA Finanz AG/Sparkassen Versicherung AG Vienna Insurance Group (Odesłanie prejudycjalne – Konwencja rzymska – Prawo właściwe – Transgraniczne połączenie spółek – Dyrektywa 78/855/EWG – Dyrektywa 2005/56/WE – Połączenie poprzez przejęcie – Ochrona wierzycieli – Przeniesienie wszystkich aktywów i wszystkich pasywów spółki przejmowanej na spółkę przejmującą)

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/14

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Niemcy) – KA Finanz AG/Sparkassen Versicherung AG Vienna Insurance Group
      (Sprawa C-483/14) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Konwencja rzymska - Prawo właściwe - Transgraniczne połączenie spółek - Dyrektywa 78/855/EWG - Dyrektywa 2005/56/WE - Połączenie poprzez przejęcie - Ochrona wierzycieli - Przeniesienie wszystkich aktywów i wszystkich pasywów spółki przejmowanej na spółkę przejmującą))
      (2016/C 211/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: KA Finanz AG

         Strona pozwana: Sparkassen Versicherung AG Vienna Insurance Group

         Sentencja

                  1)

                  Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że:

                              —

                              prawem właściwym znajdującym zastosowanie po transgranicznym połączeniu spółek do interpretacji, wykonania zobowiązań, a także sposobów wygaśnięcia umów subskrypcji obligacji, takich jak umowy subskrypcyjne sporne w postępowaniu głównym, zawarte przez spółkę przejmowaną, jest prawo właściwe dla tych umów przed rzeczonym połączeniem;

                              —

                              przepisami regulującymi ochronę wierzycieli spółki przejmowanej w takim przypadku jak omawiany w postępowaniu głównym, są przepisy prawa krajowego, któremu podlegała ta spółka.

                  2)

                  Artykuł 15 trzeciej dyrektywy Rady 78/855/EWG z dnia 9 października 1978 r., wydanej na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) traktatu, dotyczącej łączenia się spółek akcyjnych, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/109/WE z dnia 16 września 2009 r. należy interpretować w ten sposób, że przepis ten przyznaje prawa posiadaczom papierów wartościowych innych niż akcje, z którymi związane są szczególne uprawnienia, ale nie emitentowi tychże papierów wartościowych.

         (1)  Dz.U. C 46 z 9.2.2015.


title: Sprawa C-345/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Republika Łotewska) w dniu 12 czerwca 2017 r. – Sergejs Buivids

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Republika Łotewska) w dniu 12 czerwca 2017 r. – Sergejs Buivids
   (Sprawa C-345/17)
   (2017/C 277/39)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sergejs Buivids

      Druga strona postępowania: Datu valsts inspekcija

      Pytania prejudycjalne

   Czy zakresem stosowania dyrektywy 95/46 (1) objęte są działania takie jak te będące przedmiotem niniejszej sprawy, mianowicie filmowanie policjantów na komisariacie policji podczas podejmowanych przez nich czynności proceduralnych i opublikowanie nagrania wideo na stronie internetowej www.youtube.com?
   Czy dyrektywę 95/46 należy interpretować w ten sposób, że wspomniane działania można uznać za przetwarzanie danych osobowych w celach dziennikarskich w rozumieniu art. 9 rzeczonej dyrektywy?

      (1)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. 1995, L 281, s. 31).


title: Sprawa C-172/13: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 lutego 2015 r. – Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuł 49 TFUE – Artykuł 31 porozumienia EOG – Podatek dochodowy od osób prawnych – Grupy spółek – Ulga grupowa – Przeniesienie strat poniesionych przez spółkę zależną niebędącą rezydentem – Warunki – Data, w której został ustalony ostateczny charakter strat spółki zależnej niebędącej rezydentem)

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/2

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 lutego 2015 r. – Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
      (Sprawa C-172/13) (1)

      ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 49 TFUE - Artykuł 31 porozumienia EOG - Podatek dochodowy od osób prawnych - Grupy spółek - Ulga grupowa - Przeniesienie strat poniesionych przez spółkę zależną niebędącą rezydentem - Warunki - Data, w której został ustalony ostateczny charakter strat spółki zależnej niebędącej rezydentem))
      (2015/C 107/02)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Roels i R. Lyal, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: V. Kaye, S. Brighouse oraz A. Robinson, pełnomocnicy, wspierani przez D. Ewarta, QC, oraz S. Ford, barrister)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze oraz K. Petersen, pełnomocnicy), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: A. Rubio González oraz A. Gavela Llopis, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M.K. Bulterman oraz J. Langer, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciel: S. Hartikainen, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

                  3)

                  Republika Federalna Niemiec, Królestwo Hiszpanii, Królestwo Niderlandów i Republika Finlandii pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa C-485/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 29 czerwca 2016 r. w sprawie T-727/14, UNIVERSAL PROTEIN SUPPLEMENTS/EUIPO – H YOUNG HOLDINGS (ANIMAL), wniesione w dniu 7 września 2016 r. przez Universal Protein Supplements Corp.

text:
               27.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/4

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 29 czerwca 2016 r. w sprawie T-727/14, UNIVERSAL PROTEIN SUPPLEMENTS/EUIPO – H YOUNG HOLDINGS (ANIMAL), wniesione w dniu 7 września 2016 r. przez Universal Protein Supplements Corp.
   (Sprawa C-485/16 P)
   (2017/C 095/09)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Universal Protein Supplements Corp. (przedstawiciel: S. Malynicz, QC)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), H Young Holdings plc
   Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2017 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawa F-131/06: Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2006 r. — Steinmetz przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/86

         Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2006 r. — Steinmetz przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-131/06)
   (2006/C 326/174)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Robert Steinmetz (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: J. Choucroun, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Komisji z dnia 21 lutego 2006 r. odmawiającej w całości wykonania ugody zawartej przez strony;

               —

               zobowiązanie Komisji do zapłacenia symbolicznej kwoty 1 EUR tytułem naprawienia krzywd doznanych przez skarżącego w następstwie zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący zawarł z Komisją ugodę mającą na celu polubowne zakończenie sporu zawisłego przed Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (sprawa T-155/05) (1).
   Skarżący zarzuca Komisji częściowe wykonanie postanowień ugody.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi w szczególności naruszenie przez Komisję zasady legalności, zasady pacta sunt servanda, obowiązku ochrony uzasadnionych oczekiwań, obowiązku starannego działania oraz zasady dobrej administracji.

      (1)  Dz.U. C 155 z 25.6.2006, str. 26.


title: Sprawa C-464/11: Postanowienie Prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 8 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Palermo — Sezione Distaccata di Bagheria — Włochy) — Paola Galioto przeciwko Maria Guccione, Maria Piera Savona, Fabio Savona

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/18

         Postanowienie Prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 8 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Palermo — Sezione Distaccata di Bagheria — Włochy) — Paola Galioto przeciwko Maria Guccione, Maria Piera Savona, Fabio Savona
   (Sprawa C-464/11) (1)

   2013/C 108/38
   Język postępowania: włoski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 340 z 19.11.2011.


title: Sprawa C-640/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zwrot podatków pobranych nienależnie w świetle prawa Unii — Przepisy krajowe — Skrócenie z mocą wsteczną terminu przedawnienia mających zastosowanie środków zaskarżenia — Zasada skuteczności — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/16

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-640/13) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zwrot podatków pobranych nienależnie w świetle prawa Unii - Przepisy krajowe - Skrócenie z mocą wsteczną terminu przedawnienia mających zastosowanie środków zaskarżenia - Zasada skuteczności - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań))
   (2015/C 065/22)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i W. Roels, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciel: J. Beeko, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Przyjmując uregulowanie prawne takie jak art. 107 Finance Act 2007 (ustawy o finansach z 2007 r.), które ogranicza ze skutkiem wstecznym i bez wcześniejszej zapowiedzi ani systemu przejściowego prawo podatników do odzyskania podatków pobranych z naruszeniem prawa Unii, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na tym państwie na mocy art. 4 ust. 3 TUE.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 78 z 15.3.2014.


title: Wniosek do Trybunału EFTA o wydanie opinii doradczej, złożony przez Sąd Okręgowy w Oslo (Oslo tingrett) w dniu 14 września 2007 r. , w sprawie Celina Nguyen przeciwko państwu norweskiemu reprezentowanemu przez Ministerstwo Sprawiedliwości i Policji (Sprawa E-8/07)

text:
               7.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 33/10

         Wniosek do Trybunału EFTA o wydanie opinii doradczej, złożony przez Sąd Okręgowy w Oslo (Oslo tingrett) w dniu 14 września 2007 r., w sprawie Celina Nguyen przeciwko państwu norweskiemu reprezentowanemu przez Ministerstwo Sprawiedliwości i Policji
   (Sprawa E-8/07)
   (2008/C 33/08)
   W dniu 17 września 2007 r. do kancelarii Trybunału wpłynął wniosek z dnia 14 września 2007 r., złożony do Trybunału EFTA przez Sąd Okręgowy w Oslo (Oslo tingrett), o wydanie, w związku ze sprawą Celina Nguyen przeciwko państwu norweskiemu reprezentowanemu przez Ministerstwo Sprawiedliwości i Policji, opinii doradczej w sprawie następujących kwestii:

               1)

               Czy wyłączenie odszkodowania za szkody o charakterze niematerialnym („ból i cierpienie”) z systemu ubezpieczeń obowiązkowych przewidzianego w prawie krajowym jest zgodne z dyrektywami dotyczącymi ubezpieczeń komunikacyjnych?

               2)

               Jeżeli odpowiedź na pierwsze pytanie jest przecząca: czy wyłączenie z zakresu ochrony ubezpieczeniowej szkód wskazanych w pytaniu 1 stanowi na tyle poważne naruszenie dyrektyw dotyczących ubezpieczeń komunikacyjnych, że pociąga za sobą odpowiedzialność państwa?


title: Sprawa C-107/07: Postanowienie Trybunału z dnia 29 listopada 2007 r. — Friedrich Weber przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Odmowa dostępu do dokumentów — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/10

         Postanowienie Trybunału z dnia 29 listopada 2007 r. — Friedrich Weber przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-107/07) (1)

   (Odwołanie - Odmowa dostępu do dokumentów - Oczywista niedopuszczalność)
   (2008/C 79/18)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Friedrich Weber (przedstawiciel: W. Declair, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira i C. Ladenburger, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 11 grudnia 2006 r. w sprawie T-290/05 Friedrich Weber przeciwko Komisji odrzucającego jako niedopuszczalną skargę na decyzję sekretarza generalnego Komisji z dnia 27 maja 2005 r. oddalającą wniosek o udostępnienie wnoszącemu odwołanie pisma Dyrekcji Generalnej „Konkurencja” zaadresowanego do rządu Republiki Federalnej Niemiec dotyczącego procedury udzielania pomocy państwa na rzecz publiczno-prawnych stacji nadawczych
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone

               2)

               F. Weber zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa T-297/05: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2005 r. przez IPK International — World Tourism Marketing Consultants przeciwko Komisji

text:
               15.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/13

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2005 r. przez IPK International — World Tourism Marketing Consultants przeciwko Komisji
   (Sprawa T-297/05)
   (2005/C 257/26)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: International — World Tourism Marketing Consultants GmbH (Monachium, Niemcy) (Przedstawiciele: H.-J. Priess, Rechtsanwalt, M. Niestedt, Rechtsanwalt oraz C. Pitschas, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich.
   Żądania strony skarżącej:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 13 maja 2005 r. (Az.: ENTR/01/Audit/RVDZ/ss D(2005) 11382) w sprawie uchylenia decyzji z dnia 4 sierpnia 1992 r. (Az.: 003977/XXIII/A3-S92/DG/ENV8/LD/kz) dotyczącej przyznania skarżącej subwencji w wysokości 530 000 ECU w ramach Projektu ECODATA;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W dniu 4 sierpnia 1992 r. Komisja przyznała skarżącej subwencję w wysokości 530 000 ECU, przeznaczoną na utworzenie bazy danych dla ekologicznego ruchu turystycznego w Europie. Decyzja ta została przez pozwaną uchylona w drodze zaskarżonej decyzji z dnia 13 maja 2005 r.
   Skarżąca podnosi, iż zaskarżona decyzja jest sprzeczna z prawem. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazuje, że nie zachodzą przesłanki pozwalające na uchylenie decyzji, gdyż przywołane przez Komisję argumenty nie znajdują rzeczowego uzasadnienia, a ponadto uchylenie decyzji w sprawie subwencji nie jest dopuszczalne z powodu upływu czasu. Skarżąca wskazała także, iż zaskarżona decyzja stanowi uchybienie zasadzie dobrej administracji, jak również obowiązkowi uzasadnienia decyzji, sformułowanemu w art. 253 Traktatu WE. Wreszcie, skarżąca zarzuca naruszenie zakazu ponownego rozstrzygnięcia, którego nieważność została już stwierdzona.


title: Sprawa T-446/15: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2015 r. – Indecopi/OHIM – Synergy Group (PISCO)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/42

         Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2015 r. – Indecopi/OHIM – Synergy Group (PISCO)
   (Sprawa T-446/15)
   (2015/C 320/59)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Instituto Nacional de Defensa de la Competencia y de la Protección de la Propiedad Intelectual (Indecopi) (San Borja, Peru) (przedstawiciele: adwokaci M.A. Pomares Caballero i A. Pomares Caballero)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Synergy Group sp. z o.o. (Wrocław, Polska)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Synergy Group sp. z o.o.

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „PISCO” – zgłoszenie nr 1016 7674

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie R 1291/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmiana zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie, że w niniejszym przypadku spełnione zostały wymogi zastosowania względnej podstawy odmowy rejestracji określonej w art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 lub, posiłkowo, stwierdzenie nieważności tej decyzji;

               —

               nakazanie OHIM pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez stronę skarżącą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 23 rozporządzenia nr 110/2008;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-183/07 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 listopada 2007 r. — Polska przeciwko Komisji (Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego — System handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych — Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji dla Polski na lata 2008-2012 — Decyzja oddalająca Komisji — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/16

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 listopada 2007 r. — Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-183/07 R) (1)

   (Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego - System handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych - Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji dla Polski na lata 2008-2012 - Decyzja oddalająca Komisji - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   (2008/C 8/30)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: T. Nowakowski, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker i K. Herrmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2007) 1295 wersja ostateczna z dnia 26 marca 2007 r. w sprawie krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych notyfikowanego przez Rzeczpospolitą Polską na lata 2008-2012 zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, str. 32)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowania środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa F-119/10: Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2010 r. — Di Tullio przeciwko Komisji

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/66

         Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2010 r. — Di Tullio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-119/10)
   ()
   2011/C 30/132
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Roberto Di Tullio (Rovigo, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci E. Boigelot i S. Woog)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji OLAF odmawiającej przyznania skarżącemu urlopu na czas pełnienia służby na podstawie art. 18 WZIPW.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji OLAF z dnia 21 kwietnia 2010 r. odmawiającej przyznania skarżącemu urlopu na czas pełnienia służby pomimo ponownego wezwania wystosowanego przez Guardia di Finanza (policję finansową)w dniu 24 lutego 2010 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 10 września 2010 r. o oddaleniu zażalenia skarżącego po części z innych względów niż względy podane w zaskarżonej decyzji z dnia 27 kwietnia 2010 r.;

               —

               w konsekwencji stwierdzenia nieważności tych decyzji przyznanie skarżącemu urlopu na czas pełnienia służby za okres od dnia 1 lipca 2010 r. do dnia 30 czerwca 2012 r.;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-420/17: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2017 r. – Portigon/SRB

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/56

         Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2017 r. – Portigon/SRB
   (Sprawa T-420/17)
   (2017/C 277/81)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Portigon AG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: D. Bliesener i V. Jungkind, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 11 kwietnia 2017 r. w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji za 2017 r. (sygn. SRB/ES/SRF/2017/05) w zakresie, w jakim decyzja dotyczy skarżącej; oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 70 ust. 2 akapity od pierwszego do trzeciego rozporządzenia (UE) nr 806/2014 (1) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/81 (2) w związku z art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/UE (3)

                           —

                           pozwana niesłusznie nałożyła na skarżącą obowiązek uiszczania składek na rzecz funduszu, ponieważ rozporządzenie (UE) nr 806/2014 i dyrektywa 2014/59/EU nie przewidują obowiązku uiszczania składek dla instytucji objętych restrukturyzacją lub uporządkowaną likwidacją. Artykuł 114 TFUE zakazuje poboru składek od instytucji takich jak skarżąca, które restrukturyzują lub likwidują swoją pozostałą działalność. Przesłanki do podjęcia środków na podstawie art. 114 ust. 1 TFUE nie zostały spełnione w odniesieniu do skarżącej. Także art. 114 ust. 2 TFUE sprzeciwia się pobieraniu składek.

                           —

                           Pozwana niesłusznie nałożyła na skarżącą obowiązek uiszczania składek na rzecz funduszu, ponieważ instytucja ta nie jest wystawiona na ryzyko, wykluczona jest restrukturyzacja lub uporządkowana likwidacja na podstawie rozporządzenia (UE) nr 806/2014, a instytucja nie ma znaczenia dla stabilności systemu finansowego. Narusza to art. 103 ust. 7 lit. a), d) i g) dyrektywy 2014/59/UE.

                           —

                           Od początku 2012 r. skarżąca nie prowadziła już nowych operacji i w wyniku decyzji Komisji Europejskiej w przedmiocie pomocy państwa jest objęta restrukturyzacją, względnie uporządkowaną likwidacją. W stosunku do większości jej niespełnionych zobowiązań ma ona pozycję powiernika na rzecz innego podmiotu prawa, który przejął ryzyko powodzenia i strat z jej działalności.

                           —

                           Rozporządzenie delegowane (UE) 2015/63 (4) narusza art. 114 TFUE oraz art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/UE jako istotny przepis dotyczący obliczania składek (art. 290 ust. 1 zdanie drugie TFUE). Ponadto nie można było przekazać pozwanej określania dodatkowych wskaźników ryzyka (art. 290 ust. 1 TFUE).

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie art. 16 i 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), ponieważ na podstawie szczególnej sytuacji skarżącej w porównaniu do innych instytucji kredytowych zobowiązanych do uiszczania składek, decyzja narusza ogólną zasadę równego traktowania. Ponadto decyzja ta nieproporcjonalnie ingeruje w wolność prowadzenia działalności gospodarczej, z której korzysta skarżąca.

               3.

               Zarzut trzeci (pomocniczo): naruszenie art. 70 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 w związku z art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/UE, ponieważ pozwana niesłusznie nie odliczyła od kwoty zobowiązań stanowiących podstawę dla obliczenia wysokości składki wartości wykonywanego przez stronę skarżącą i podlegającego uwzględnieniu w bilansie nieobciążonego ryzykiem powiernictwa.

               4.

               Zarzut czwarty (pomocniczo): naruszenie art. 70 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 w związku z art. 5 ust. 3 i 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/633, ponieważ w odniesieniu do zawartych przez skarżącą umów dotyczących instrumentów pochodnych pozwana niesłusznie zastosowała koncepcję brutto.

               5.

               Zarzut piąty (pomocniczo): naruszenie art. 70 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 w związku z art. 6 ust. 8 lit. a) rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/633, ponieważ dokonując obliczenia wysokości składki pozwana niesłusznie potraktowała skarżącą jako instytucję w reorganizacji, a wskaźnik ryzyka w rozumieniu art. 6 ust. 5 lit. c) rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/633 powinien był zostać określony na najniższym możliwym poziomie.

               6.

               Zarzut szósty: naruszenie art. 41 ust. 1 i ust. 2 lit. a) karty z powodu braku wysłuchania skarżącej.

               7.

               Zarzut siódmy: naruszenie art. 41 ust. 1 i ust. 2 lit. c) karty z powodu braku dostatecznego uzasadnienia decyzji.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2015/81 z dnia 19 grudnia 2014 r. określające jednolite warunki stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 15, s. 1).

      (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014, L 173, s. 190).

      (4)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).


title: Sprawa T-473/04: Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2004 r. przez Cristinę Asturias Cuerno przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/26

         Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2004 r. przez Cristinę Asturias Cuerno przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-473/04)
   (2005/C 45/58)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 6 grudnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Cristiny Asturias Cuerno, zamieszkałej w Brukseli, reprezentowanej przez Ramona Garcíę-Gallardo i Alicię Sayagués Torres przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               uchylenie decyzji Komisji z dnia 26 sierpnia 2004 r. w sprawie nieuwzględnienia sprzeciwu z dnia 27 kwietnia 2004 r.;

               2)

               uznanie prawa skarżącej do pobierania dodatku zagranicznego za rozłąkę oraz innych związanych z nim dodatków;

               3)

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca w niniejszej sprawie sprzeciwia się negatywnej decyzji organu administracji w sprawie prawa do pobierania dodatku zagranicznego za rozłąkę.
   Na poparcie swoich roszczeń skarżąca podnosi następujące zarzuty prawne:

               —

               Błąd co do prawa oraz co do oceny stanu faktycznego, poprzez nieuwzględnienie w zaskarżonej decyzji tego, że praca wykonywana przez skarżącą w charakterze asystenta parlamentarnego posła do Parlamentu Europejskiego powinna być uznana za pracę wykonywaną dla organizacji międzynarodowej, zaliczanej do wyjątków od okresu referencyjnego, w rozumieniu Regulaminu.

               —

               Oczywisty błąd w ocenie stanu faktycznego, a w szczególności sytuacji osobistej skarżącej, poprzez błędną ocenę i obliczenie jej okresu referencyjnego w Brukseli, który wynosił jedynie cztery lata i jedenaście miesięcy.

               —

               Naruszenie zasady niedyskryminacji. Skarżąca utrzymuje, że fakt niezakwalifikowania pracy wykonywanej przez asystenta parlamentarnego jako pracy wykonywanej dla organizacji międzynarodowej stoi w sprzeczności z praktyką, utrzymującą się w innych instytucjach wspólnotowych. Zasadę równości naruszyła również Komisja, w zakresie, w jakim nie uznano pracy świadczonej przez skarżącą na rzecz Europejskiej Federacji Hipotecznej za pracę wykonywaną dla organizacji międzynarodowej, chociaż w przeszłości Komisja sama przyjęła taką kwalifikację.


title: Sprawa C-388/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court), wydanego dnia 24 sierpnia 2004 r., w sprawie The Queen na wniosek South Western Fish Producers' Organisation Ltd i in. przeciwko Secretary of State for Environment. Food and Rural Affairs

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court), wydanego dnia 24 sierpnia 2004 r., w sprawie The Queen na wniosek South Western Fish Producers' Organisation Ltd i in. przeciwko Secretary of State for Environment. Food and Rural Affairs
   (Sprawa C-388/04)
   (2004/C 284/18)
   Do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich został wniesiony wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) wydanego dnia 24 sierpnia 2004 r. w sprawie The Queen na wniosek South Western Fish Producers' Organisation Ltd i in. przeciwko Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs, który wpłynął do Sekretariatu Trybunału dnia 10 września 2004 r.
   High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy art. 12 i ust. 6 załącznika V do rozporządzenia Rady (WE) nr 2287/2003 (1), w zakresie w jakim odnosi się do statków posiadających narzędzia połowowe określone w pkt 4 lit. b tego załącznika, są niezgodne z prawem, jeżeli chodzi o ich zastosowanie do włoków ramowych o „matach łańcuchowych” eksploatowanych w Kanale La Manche, ponieważ są:

               a)

               niezgodne z art. 33 i 34 WE;

               b)

               nieproporcjonalne,

               c)

               niezgodne z zasadą równego traktowania,

               d)

               niezgodne z prawem skarżącego do zarabiania na życie w sposób wolny od niepotrzebnych ograniczeń?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2287/2003 z dnia 19 grudnia 2003 r. ustalające wielkości dopuszczalne połowów na 2004 r. i inne związane z nimi warunki dla niektórych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, gdzie wymagane są ograniczenia połowowe (Dz.U. L 344 z 31.12.2003, str. 1).


title: Sprawa C-599/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – Somalische Vereniging Amsterdam en Omgeving (Somvao)/Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie [Odesłanie prejudycjalne — Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 — Artykuł 4 — Budżet ogólny Unii — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1605/2002 — Artykuł 53b ust. 2 — Decyzja 2004/904/WE — Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców na okres 2005 – 2010 — Artykuł 25 ust. 2 — Podstawa prawna obowiązku odzyskania dotacji w wypadku nieprawidłowości]

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/15

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – Somalische Vereniging Amsterdam en Omgeving (Somvao)/Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
   (Sprawa C-599/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Artykuł 4 - Budżet ogólny Unii - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 1605/2002 - Artykuł 53b ust. 2 - Decyzja 2004/904/WE - Europejski Fundusz na rzecz Uchodźców na okres 2005 – 2010 - Artykuł 25 ust. 2 - Podstawa prawna obowiązku odzyskania dotacji w wypadku nieprawidłowości])
   (2015/C 065/20)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Somalische Vereniging Amsterdam en Omgeving (Somvao)

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

      Sentencja

   Artykuł 53b ust. 2 lit. c) rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1995/2006 z dnia 13 grudnia 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że w wypadku braku podstawy prawnej wynikającej z prawa wewnętrznego przepis ten dostarcza podstawy prawnej dla decyzji władz krajowych zmieniającej, na niekorzyść beneficjenta, kwotę dotacji przyznanej z Europejskiego Funduszu na rzecz Uchodźców, w ramach podziału zarządzania pomiędzy Komisją Europejską a państwami członkowskimi i zarządzającej odzyskanie od tego beneficjenta części owej kwoty. Do sądu odsyłającego należy ocena, czy – biorąc pod uwagę zachowanie zarówno beneficjenta dotacji, jak i administracji krajowej – zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, takie jak są rozumiane w prawie Unii, były przestrzegane w odniesieniu do żądania zwrotu.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa T-133/12: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2012 r. — Ben Ali przeciwko Radzie

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/25

         Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2012 r. — Ben Ali przeciwko Radzie
   (Sprawa T-133/12)
   2012/C 165/43
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mehdi Ben Tijani Ben Haj Hamda Ben Haj Hassen Ben Ali (Saint-Étienne-du-Rouvray, Francja) (przedstawiciel: A. de Saint Remy, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zarządzenie środka organizacji postępowania w trybie art. 64 regulaminu postępowania przed Sądem mającego spowodować udostępnienie przez Komisję „wszystkich dokumentów dotyczących przyjęcia” zaskarżonego rozporządzenia;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia w części dotyczącej strony skarżącej;

               —

               zasądzenie od Rady Unii Europejskiej na rzecz strony skarżącej łącznej kwoty 50 000 euro tytułem naprawienia wszystkich rodzajów szkód;

               —

               zasądzenie od Rady Unii Europejskiej na rzecz strony skarżącej– oprócz kosztów adwokackich podlegających zwrotowi na podstawie art. 91 regulaminu postępowania — kwoty 7 500 euro tytułem kosztów adwokackich związanych z wniesieniem niniejszego pisma;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swojej skardze strona skarżąca wnosi po pierwsze o stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/50/WPZiB z dnia 27 stycznia 2012 r. w sprawie zmiany decyzji 2011/72/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (1), a po drugie o nakazanie naprawienia szkody, jaką w swoim przekonaniu poniosła.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 7 zarzutów, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-301/11 (2) Ben Ali przeciwko Radzie lub do nich podobne

      (1)  Dz.U. L 27, s. 11.

      (2)  Dz.U. C 226, s. 29


title: Sprawa T-138/12: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2012 r. — Geipel przeciwko OHIM — Reeh (BEST BODY NUTRITION)

text:
               2.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 157/10

         Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2012 r. — Geipel przeciwko OHIM — Reeh (BEST BODY NUTRITION)
   (Sprawa T-138/12)
   2012/C 157/18
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Yves Geipel (Auerbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Sachs)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Jörg Reeh (Buxtehude, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 stycznia 2012 r. i oddalenie sprzeciwu wniesionego w dniu 24 lipca 2009 r.;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania włącznie z kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżący

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „BEST BODY NUTRITION” (międzynarodowa rejestracja nr W 982 101 z oznaczeniem Unii Europejskiej) dla towarów należących do klas 25, 28, 29, 30 i 32

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Jörg Reeh

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy nr 4020161 „BEST4BODY” dla towarów należących do klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: W przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-349/07 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 grudnia 2007 r. — FMC Chemical i in. przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Dyrektywa 91/414/EWG — Wniosek o zawieszenie wykonania — Dopuszczalność — Brak pilnego charakteru)

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/23

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 grudnia 2007 r. — FMC Chemical i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-349/07 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Dyrektywa 91/414/EWG - Wniosek o zawieszenie wykonania - Dopuszczalność - Brak pilnego charakteru)
   (2008/C 37/35)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: FMC Chemical SPRL (Bruksela, Belgia); Satec Handelsgesellschaft mbH (Elmshorn, Niemcy); Belchim Crop Protection NV (Londerzeel, Belgia); FMC Foret SA (Sant Cugat de Valles, Hiszpania); F&N Agro Slovensko spol. s.r.o. (Bratysława, Słowacja); F&N Agro Ceská republika spol. s.r.o., (Praga, Republika Czeska); F&N Agro Polska sp. z o.o. (Warszawa, Polska); et FMC Corp. (Filadelfia, Pensylwania, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: C. Mereu oraz K. Van Maldegem, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Parpala oraz B. Doherty, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji 2007/415/WE z dnia 13 czerwca 2007 r. dotyczącej niewłączenia karbosulfanu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję (Dz.U. L 156, str. 28), do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie.
   Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-441/07: Postanowienie Sądu z dnia 5 października 2010 r. — Ryanair przeciwko Komisji

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/57

         Postanowienie Sądu z dnia 5 października 2010 r. — Ryanair przeciwko Komisji
   (Sprawa T-441/07) (1)

   ()
   2010/C 328/89
   Język postępowania: angielski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.


title: Sprawa T-215/99: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 września 2006 r. — Autoservice Fermans Exclusive przeciwko Komisji

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/30

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 września 2006 r. — Autoservice Fermans Exclusive przeciwko Komisji
   (Sprawa T-215/99) (1)

   (2006/C 261/57)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes drugiej izby w powiększonym składzie zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 6 z 8.1.2000


title: Sprawa T-440/07: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2007 r. — Huta Buczek przeciwko Komisji

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/50

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2007 r. — Huta Buczek przeciwko Komisji
   (Sprawa T-440/07)
   (2008/C 22/95)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Huta Buczek sp. z o.o. (Sosnowiec, Polska) (Przedstawiciel: D. Szlachetko-Reiter, radca prawny)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1, art. 3 ust. 1 i art. 3 ust. 3 decyzji Komisji z dnia 23 października 2007 r. w sprawie pomocy Państwa nr C 2 3/2006 (ex NN 35/2006) udzielonej przez Polskę na rzecz producenta stali Grupy Technologie Buczek;

               —

               tytułem żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności art. 1, art. 3 ust. 1 i art. 3 ust. 3, decyzji Komisji z dnia 23 października 2007 r. w sprawie pomocy Państwa nr C 23/2006 (ex NN 35/2006) udzielonej przez Polskę na rzecz producenta stali Grupy Technologie Buczek, w części w jakiej Komisja nakazuje uzyskanie zwrotu od spółki Huta Buczek sp. z o.o.;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 i art. 5, decyzji Komisji z dnia 23 października 2007 r. w sprawie pomocy Państwa nr C 23/2006 (ex NN 35/2006) udzielonej przez Polskę na rzecz producenta stali Grupy Technologie Buczek, w części w jakiej Komisja dotyczą one uzyskania zwrotu od Huty Buczek sp. z o.o;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie żądań skargi, skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 88 ust. 2 i art. 87 ust.1 TWE poprzez błędne, zdaniem skarżącej, przyjęcie, iż stanowi pomoc niezgodną ze wspólnym rynkiem sytuacja polegająca na istnieniu zaległości publicznoprawnych spółki Technologie Buczek S.A.. Skarżąca podnosi, że takie twierdzenie Komisji wynika z błędnego przyjęcia, że organy publicznoprawne zaniechały prowadzenia egzekucji wobec spółki Technologie Buczek S.A. Naruszenie art. 88 ust. 2 i art. 87 ust.1 TWE miałoby również wynikać z nakazania państwu polskiemu uzyskania zwrotu pomocy uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem, mimo iż Polska nie przyznała pomocy w określonej w decyzji kwocie ani spółce Technologie Buczek S.A., ani grupie Technologie Buczek oraz ustalenia kwoty zwrotu pomocy w wysokości dowolnej bez podstawy prawnej i uzasadnienia ekonomicznego. Skarżąca podnosi także, iż stanowi naruszenie art. 88 ust. 2 i art. 87 ust.1 TWE nakazanie państwu polskiemu uzyskania zwrotu pomocy od spółki Huta Buczek sp. z o.o., pomimo braku podstaw do przyjęcia, iż spółka ta mogłaby być faktycznym beneficjentem pomocy przyznanej spółce Technologie Buczek S.A., i pomimo iż taka pomoc nie została jej udzielona oraz uznanie, iż faktycznymi beneficjentami rzekomej pomocy były wyłącznie spółki Huta Buczek sp. z o.o. i Buczek Automotive sp. z o.o., pomimo iż korzystały one jedynie z części składników majątkowych spółki Technologie Buczek S.A.

               —

               Naruszenie zasady rzetelnej administracji przewidzianej w art. 253 TWE oraz art. 41 Karty Praw Podstawowych, poprzez: brak należytego uzasadnienia decyzji, które pozwalałoby skarżącemu ustalić powody przyjęcia rozstrzygnięcia i, w konsekwencji, wydanie decyzji niezrozumiałej w swej istocie dla skarżącego oraz poprzez błędne i niewystarczające ustalenie okoliczności faktycznych mających znaczenie dla sprawy.

               —

               Naruszenie art. 5 akapit 3 TWE oraz wynikającej z niego zasady proporcjonalności poprzez nałożenie na spółkę Huta Buczek sp. z o.o. obowiązku zwrotu pomocy, mimo iż, zdaniem skarżącej, takie działanie nie jest ani odpowiednie ani konieczne dla osiągnięcia celów wskazanych w traktacie, w tym w szczególności nie jest uzasadnione potrzebą zniesienia pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem

               —

               Naruszenie zasady pewności prawa poprzez: nałożenie na kontrahenta podmiotu posiadającego zaległości płatnicze wobec organów publicznych obowiązku zwrotu pomocy, której ten nigdy nie otrzymał i z której nigdy nie skorzystał; ustalenie proporcji, w jakiej podmioty grupy Technologie Buczek S.A. miałyby skorzystać z rzekomo udzielonej pomocy w sposób, według skarżącej dowolny; naruszenie prawa własności poprzez nakazanie uzyskania zwrotu części pomocy państwa od podmiotu, który nie otrzymał jakiejkolwiek pomocy ani też nie był jej faktycznym beneficjentem; nadużycie władzy, poprzez wydanie decyzji w innym celu niż zniesienie pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem.


title: Sprawa C-500/13: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 5 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Gmina Międzyzdroje przeciwko Ministrowi Finansów (Odesłanie prejudycjalne — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Odliczenie podatku naliczonego — Dobra inwestycyjne — Nieruchomości — Korekta odliczeń — Przepisy krajowe przewidujące dziesięcioletni okres korekty)

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/10

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 5 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Gmina Międzyzdroje przeciwko Ministrowi Finansów
   (Sprawa C-500/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Odliczenie podatku naliczonego - Dobra inwestycyjne - Nieruchomości - Korekta odliczeń - Przepisy krajowe przewidujące dziesięcioletni okres korekty))
   2014/C 261/16
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gmina Międzyzdroje

      Strona pozwana: Minister Finansów

      Sentencja

   Artykuły 167, 187 i 189 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz zasadę neutralności należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom prawa krajowego takim jak przepisy w postępowaniu głównym, które w sytuacji, gdy przeznaczenie dobra inwestycyjnego stanowiącego nieruchomość ulega zmianie z wykonywania w pierwszej kolejności czynności niedających prawa do odliczenia podatku VAT na wykonywanie następnie czynności umożliwiających skorzystanie z tego prawa, przewidują dziesięcioletni okres korekty, licząc od chwili oddania do użytkowania dóbr inwestycyjnych oraz wykluczają w związku z tym korektę jednorazową w przeciągu jednego roku podatkowego.

      (1)  Dz.U. C 367 z 14.12.2013.


title: Sprawa C-670/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – postępowanie z inicjatywy Jana Šalplachty (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Dostęp do wymiaru sprawiedliwości w sporach transgranicznych — Dyrektywa 2003/8/WE — Minimalne wspólne zasady odnoszące się do pomocy prawnej w sporach o tym charakterze — Zakres stosowania — Przepis państwa członkowskiego stanowiący, że koszty tłumaczenia koniecznych dokumentów uzasadniających wniosek o przyznanie pomocy prawnej nie podlegają zwrotowi)

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/6

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – postępowanie z inicjatywy Jana Šalplachty
   (Sprawa C-670/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Dostęp do wymiaru sprawiedliwości w sporach transgranicznych - Dyrektywa 2003/8/WE - Minimalne wspólne zasady odnoszące się do pomocy prawnej w sporach o tym charakterze - Zakres stosowania - Przepis państwa członkowskiego stanowiący, że koszty tłumaczenia koniecznych dokumentów uzasadniających wniosek o przyznanie pomocy prawnej nie podlegają zwrotowi))
   (2017/C 309/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

   Jan Šalplachta

      Sentencja

   Wykładni art. 3, 8 i 12 dyrektywy Rady 2003/8/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. w celu usprawnienia dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sporach transgranicznych poprzez ustanowienie minimalnych wspólnych zasad odnoszących się do pomocy prawnej w sporach o tym charakterze, rozpatrywanych łącznie, należy dokonywać w ten sposób, że pomoc prawna przyznawana przez państwo członkowskie forum, w którym osoba fizyczna mająca miejsce zamieszkania lub stałego pobytu w innym państwie członkowskim złożyła wniosek o przyznanie pomocy prawnej w sporze transgranicznym, obejmuje również poniesione przez tę osobę koszty tłumaczenia koniecznych dokumentów uzasadniających ten wniosek.

      (1)  Dz.U. C 90 z 7.3.2016.


title: Sprawa C-72/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja), w dniu 18 lutego 2009 r. – Établissements Rimbaud SA przeciwko Directeur général des impôts, Directeur des services fiscaux d'Aix-en-Provence

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja), w dniu 18 lutego 2009 r. – Établissements Rimbaud SA przeciwko Directeur général des impôts, Directeur des services fiscaux d'Aix-en-Provence
   (Sprawa C-72/09)
   2009/C 102/18
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Établissements Rimbaud SA.

      Strona pozwana: Directeur général des impôts, Directeur des services fiscaux d'Aix-en-Provence.

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 40 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym sprzeciwia się przepisom takim jak art. 990 D i nast. code général des impôts [francuskiej ordynacji podatkowej], w brzmieniu obowiązującym w chwili zaistnienia okoliczności faktycznych, która zwalnia z podatku w wysokości 3 % od wartości rynkowej nieruchomości położonych we Francji spółki mające siedzibę we Francji i uzależnia owo zwolnienie w przypadku spółek, które mają siedzibę w państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego, nie będącym członkiem Unii Europejskiej, od istnienia konwencji o pomocy administracyjnej zawartej pomiędzy Francją a tym państwem w celu zwalczania oszustw podatkowych i unikania opodatkowania lub od okoliczności, że na podstawie traktatu zawierającego klauzulę o niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową, rzeczone osoby prawne nie powinny podlegać większemu obciążeniu podatkowemu niż obciążenie podatkowe, jakiemu podlegają spółki mające siedzibę we Francji?


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia  24 listopada 2005 r.  w sprawie C-136/04 Deutsches Milch-Kontor GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas (wniosek Bundesfinanzhof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Refundacje wywozowe — Rozporządzenia (EWG) nr 804/68, 1706/89 i 3445/89 — Sery przeznaczone do przetworzenia w kraju trzecim)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/10

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 24 listopada 2005 r.
   w sprawie C-136/04 Deutsches Milch-Kontor GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas (1) (wniosek Bundesfinanzhof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Refundacje wywozowe - Rozporządzenia (EWG) nr 804/68, 1706/89 i 3445/89 - Sery przeznaczone do przetworzenia w kraju trzecim)
   (2006/C 36/17)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C- 136/04 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) postanowieniem z dnia 3 lutego 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 15 marca 2004 r., w postępowaniu: Deutsches Milch-Kontor GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas, Trybunał (piąta izba), w składzie: J. Makarczyk, prezes izby, R. Schintgen i R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: B. Fülöp, administrator, wydał w dniu 24 listopada 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Sery wywiezione w 1990 r., które ze swej natury są przeznaczone do przetworzenia w kraju trzecim, mogą być objęte refundacją wywozową na podstawie art. 17 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych, zmienionego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3904/87 z dnia 22 grudnia 1987 r. pod warunkiem zaklasyfikowania ich, biorąc pod uwagę ich rodzaj i skład, do jednego z kodów produktów znajdujących się w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1706/89 z dnia 15 czerwca 1989 r. ustalającego refundacje wywozowe w sektorze mleka i przetworów mlecznych, które są zdefiniowane przez nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych, znajdującą się w Załączniku do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3445/89 z dnia 15 listopada 1989 r. ustanawiającego pełną wersję nomenklatury produktów rolnych do celów refundacji wywozowych obowiązującej od dnia 1 stycznia 1990 r.

      (1)  Dz.U. C 118 z 30.04.2004 r.


title: Sprawa C-498/13: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 5 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias – Grecja) – Agrooikosystimata EPE/Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon, Ypourgos Agrotikis Anaptyxis kai Trofimon, Perifereia Thessalias (Perifereaki Enotita Magnisias) (Odesłanie prejudycjalne – Rolnictwo – Wspólna polityka rolna – Rozporządzenie (EWG) nr 2078/92 – Metody produkcji rolnej zgodne z wymogami ochrony środowiska i utrzymania obszarów wiejskich – Długotrwałe odłogowanie gruntów rolnych w celach związanych ze środowiskiem naturalnym – Pomoc rolnośrodowiskowa dla posiadaczy gospodarstw rolnych współfinansowana przez Unię Europejską – Status beneficjenta takiej pomocy)

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/9

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 5 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias – Grecja) – Agrooikosystimata EPE/Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon, Ypourgos Agrotikis Anaptyxis kai Trofimon, Perifereia Thessalias (Perifereaki Enotita Magnisias)
      (Sprawa C-498/13) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Wspólna polityka rolna - Rozporządzenie (EWG) nr 2078/92 - Metody produkcji rolnej zgodne z wymogami ochrony środowiska i utrzymania obszarów wiejskich - Długotrwałe odłogowanie gruntów rolnych w celach związanych ze środowiskiem naturalnym - Pomoc rolnośrodowiskowa dla posiadaczy gospodarstw rolnych współfinansowana przez Unię Europejską - Status beneficjenta takiej pomocy))
      (2015/C 107/11)
      Język postępowania: grecki

         Sąd odsyłający

      Symvoulio tis Epikrateias

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Agrooikosystimata EPE

         Strona pozwana: Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon, Ypourgos Agrotikis Anaptyxis kai Trofimon, Perifereia Thessalias (Perifereaki Enotita Magnisias)

         Sentencja

      Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2078/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. w sprawie metod produkcji rolnej zgodnych z wymogami ochrony środowiska i utrzymania obszarów wiejskich powinno być interpretowane w ten sposób, iż z przewidzianego w art. 2 ust. 1 lit. f) tego rozporządzenia programu długotrwałego odłogowania gruntów rolnych miały prawo skorzystać jedynie te osoby, które prowadziły wcześniej produkcję rolną.

         (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa T-109/13: Postanowienie Sądu z dnia 10 czerwca 2014 r. – Othman przeciwko Radzie

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/66

         Postanowienie Sądu z dnia 10 czerwca 2014 r. – Othman przeciwko Radzie
   (Sprawa T-109/13) (1)

   2014/C 253/91
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 129 z 4.5.2013.


title: Sprawa T-262/14: Wyrok Sądu z dnia 26 listopada 2015 r. – Bionecs/OHIM – Fidia farmaceutici (BIONECS) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BIONECS — Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy BIONECT — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)]

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/44

         Wyrok Sądu z dnia 26 listopada 2015 r. – Bionecs/OHIM – Fidia farmaceutici (BIONECS)
   (Sprawa T-262/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BIONECS - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy BIONECT - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)])
   (2016/C 027/54)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bionecs GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Knitter)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Fidia farmaceutici SpA (Abano Terme, Włochy) (przedstawiciel: adwokat R. Kunz-Hallstein)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 lutego 2014 r. (sprawa R 1179/2013-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Fidia Farmaceutici SpA a Bionecs GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bionecs GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 235 z 21.7.2014.