Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 19 listopada 2002 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii. # Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 97/11/WE. # Sprawa C-319/01.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 marca 2010 r. # Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii. # Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 96/82/WE - Kontrola niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi - Artykuł 11 ust. 1 lit. c) - Obowiązek sporządzenia zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych - Termin. # Sprawa C-392/08.

text:
      Sprawa C-392/08
      Komisja Europejska
      przeciwko
      Królestwu Hiszpanii
      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 96/82/WE – Kontrola niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi – Artykuł 11 ust. 1 lit. c) – Obowiązek sporządzenia zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych – Termin
      Streszczenie wyroku
      Środowisko naturalne – Kontrola niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi – Dyrektywa 96/82
      (dyrektywa Rady 96/82, art. 11 ust. 1 lit. c))
      Sporządzenie zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych, o których mowa w art. 11 ust. 1 lit. c) dyrektywy 96/82 w sprawie
         kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi, wpisuje się w wieloetapowy proces obejmujący,
         po pierwsze, sporządzenie wewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych przez prowadzących zakłady, w których występują znaczne
         ilości niebezpiecznych substancji, i przekazanie właściwym organom niezbędnych informacji, po drugie, sporządzenie przez te
         organy zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych i, po trzecie, przegląd, a w razie konieczności zmianę lub uaktualnienie
         wewnętrznych i zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych odpowiednio przez prowadzących zakłady i właściwe organy.

      Artykuł 11 ust. 1 i 4 omawianej dyrektywy rzeczywiście określa jedynie termin realizacji pierwszego i trzeciego z tych etapów.
         Jednak brak w tym przepisie wyraźnego określenia terminu sporządzenia zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych nie oznacza
         sam w sobie, że państwa członkowskie nie są związane żadnym terminem na wywiązanie się z obowiązku ich sporządzenia.

      Ze wzajemnej zależności pomiędzy wewnętrznymi i zewnętrznymi planami operacyjno-ratowniczymi, których koordynacja zapewnia
         skuteczność mechanizmu przewidzianego w art. 11 dyrektywy, wynika, że właściwe organy są zobowiązane sporządzić zewnętrzne
         plany operacyjno-ratownicze w terminie, który, z jednej strony, nie grozi naruszeniem skuteczności przepisów tego artykułu,
         ale który, z drugiej strony, uwzględnia czas niezbędny do sporządzenia wspomnianych planów, a więc w rozsądnym terminie od
         przekazania niezbędnych informacji przez prowadzących zakłady.

      Ponadto choć prawdą jest, że zgodnie z art. 11 ust. 1 omawianej dyrektywy obowiązek sporządzenia zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych
         wiąże się ze spoczywającym na prowadzących zakłady wchodzące w zakres stosowania tego przepisu obowiązkiem przekazania niezbędnych
         informacji właściwym organom, niemniej jednak ten sam przepis nakłada na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia, że prowadzący
         zakłady dostarczą niezbędne informacje w wyznaczonym terminie. W tych okolicznościach fakt, że w niektórych przypadkach właściwe
         organy nie dysponowały w tych terminach niezbędnymi informacjami, nie może uzasadniać braku zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych.

      (por. pkt 13, 14, 17, 21, 25)
WYROK TRYBUNAŁU (trzecia izba)
      z dnia 25 marca 2010 r.(*)

      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 96/82/WE – Kontrola niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi – Artykuł 11 ust. 1 lit. c) – Obowiązek sporządzenia zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych – Termin
      W sprawie C‑392/08
      mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, wniesioną
         w dniu 9 września 2008 r.,

      Komisja Europejska, reprezentowana przez S. Pardo Quintillán oraz A. Siposa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń
         w Luksemburgu,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Królestwu Hiszpanii, reprezentowanemu przez B. Plaza Cruz, działającą w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      strona pozwana,
      TRYBUNAŁ (trzecia izba),
      w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, R. Silva de Lapuerta, E. Juhász, T. von Danwitz i D. Šváby (sprawozdawca), sędziowie,
      rzecznik generalny: J. Kokott,
      sekretarz: R. Grass,
      uwzględniając procedurę pisemną,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 10 grudnia 2009 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        W swojej skardze Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że nie sporządzając zewnętrznych planów
         operacyjno-ratowniczych dla wszystkich zakładów podlegających przepisom art. 9 dyrektywy Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r.
         w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi (Dz.U. 1997, L 10, s. 13),
         Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 11 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy.

       Ramy prawne
      2        Zgodnie z art. 1 dyrektywy 96/82, jej celem jest zapobieganie poważnym awariom, w których istotną rolę odgrywają niebezpieczne
         substancje, oraz ograniczenie ich skutków dla ludności i środowiska naturalnego, tak aby w skuteczny i konsekwentny sposób
         zapewnić wysoki poziom ochrony we Wspólnocie Europejskiej.

      3        Artykuł 11 dyrektywy 96/82 brzmi:

      „1.       Państwa członkowskie zapewniają, że we wszystkich zakładach, do których stosuje się art. 9:
      a)       prowadzący zakład sporządzi wewnętrzne plany operacyjno-ratownicze dotyczące środków, jakie należy podjąć w zakładzie,
      –        w przypadku nowych zakładów — przed rozpoczęciem działalności,
      –        w przypadku zakładów już istniejących nieobjętych uprzednio dyrektywą [Rady] 82/501/EWG [z dnia 24 czerwca w sprawie zagrożenia
         poważnymi awariami w niektórych rodzajach działalności przemysłowej (Dz.U. L 230, s. 1)] — w ciągu [w terminie] trzech lat
         od daty ustalonej w art. 24 ust. 1,

      –        w przypadku innych zakładów — w ciągu [w terminie] dwóch lat od daty ustalonej w art. 24 ust. 1;
      b)       prowadzący zakład dostarczy właściwym organom niezbędnych informacji umożliwiających im sporządzenie zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych
         w następujących terminach:

      –        w przypadku nowych zakładów — przed rozpoczęciem działalności,
      –        w przypadku zakładów już istniejących, nieobjętych uprzednio dyrektywą 82/501/EWG — w terminie trzech lat od daty ustalonej
         w art. 24 ust. 1,

      –        w przypadku innych zakładów — w terminie dwóch lat od daty ustalonej w art. 24 ust. 1;
      c)       organy wyznaczone do tego celu przez państwa członkowskie sporządzają zewnętrzne plany operacyjno-ratownicze dotyczące środków,
         jakie należy podjąć poza terenem zakładu.

      2.       Plany operacyjno-ratownicze muszą zostać ustalone z uwzględnieniem następujących celów:
      –        ograniczania oraz kontrolowania zdarzeń w celu zminimalizowania skutków i strat dla ludności, środowiska naturalnego i mienia,
      –        wprowadzenia środków niezbędnych do ochrony ludności i środowiska naturalnego przed skutkami poważnych awarii,
      –        przekazania niezbędnych informacji do wiadomości publicznej oraz do wiadomości służb i organów związanych z danym terenem,
      –        zapewnienia oczyszczenia środowiska oraz przywrócenia go do stanu sprzed poważnej awarii.
      Plany operacyjno-ratownicze zawierają informacje wymienione w załączniku IV.
      […]
      4.       Państwa członkowskie zapewniają, że wewnętrzne i zewnętrzne plany operacyjno-ratownicze zostaną poddane przeglądom, testom,
         a w razie konieczności będą zmieniane i uaktualniane przez prowadzących zakład i wyznaczone organy w odpowiednich odstępach
         czasu, nieprzekraczających trzech lat. W przeglądzie uwzględnione zostaną zmiany, które nastąpią w wymienionym zakładzie lub
         w służbach odpowiedzialnych za bezpieczeństwo, najnowsza wiedza techniczna oraz wiedza na temat poważnych awarii.

      […]”.
      4        Zgodnie z art. 24 i 25 dyrektywy 96/82 państwa członkowskie były zobowiązane przyjąć przepisy niezbędne do jej wykonania nie
         później niż do dnia 3 lutego 1999 r.

       Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi
      5        Uznając, że Królestwo Hiszpanii nie zastosowało się do art. 11 ust. 1 lit. c) dyrektywy 96/82, Komisja w dniu 23 marca 2007 r.
         wszczęła przewidziane w art. 226 WE postępowanie w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, wzywając to państwo
         członkowskie do przedstawienia uwag w tym zakresie.

      6        Pismami z dnia 12 i 25 czerwca 2007 r. władze hiszpańskie udzieliły odpowiedzi na wezwanie Komisji, informując ją o liczbie
         zakładów objętych przepisami dyrektywy 96/82 i liczbie zakładów dysponujących zewnętrznym planem operacyjno-ratowniczym.

      7        Stwierdziwszy na podstawie tych informacji, że wciąż istnieją zakłady niedysponujące takim planem, Komisja wystosowała w dniu
         23 października 2007 r. uzasadnioną opinię, wzywając Królestwo Hiszpanii do podjęcia środków niezbędnych do zastosowania się
         do tej opinii w terminie dwóch miesięcy od dnia jej otrzymania.

      8        Pismem z dnia 10 stycznia 2008 r. władze hiszpańskie udzieliły odpowiedzi na wspomnianą opinię, wyjaśniając, że wśród wskazanych
         zakładów, których liczba wynosiła 238 w 2005 roku i 280 w grudniu 2007 roku, 186 zakładów dysponuje zewnętrznym planem operacyjno-ratowniczym.
         Wskazały ponadto, że choć art. 11 ust. 1 lit. b) dyrektywy 96/82 określa termin dostarczenia właściwym organom niezbędnych
         informacji przez prowadzącego zakład, nie przewiduje on jednak żadnego terminu sporządzenia przez te ostatnie zewnętrznych
         planów operacyjno-ratowniczych.

      9        Uznając, że sytuacja w dalszym ciągu jest niezadowalająca, Komisja wniosła skargę w niniejszej sprawie.

       W przedmiocie skargi
      10      Królestwo Hiszpanii przyznaje, że w dniu upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii, to znaczy w dniu 23 grudnia 2007 r.,
         dla 94 zakładów znajdujących się na jego terytorium i podlegających art. 9 dyrektywy 96/82 nie sporządzono zewnętrznego planu
         operacyjno-ratowniczego.

      11      Podkreśla ono jednak, że art. 11 ust. 1 lit. c) dyrektywy 96/82 nie określa terminu sporządzenia zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych
         przez właściwe organy i że w stosunku do tych ostatnich nie może obowiązywać przewidziany w art. 11 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy
         termin sporządzenia wewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych przez prowadzących zakłady objęte zakresem stosowania tego
         przepisu. Jako dodatkowy argument Królestwo Hiszpanii podnosi, że brak przewidzianego w art. 11 ust. 1 lit. b) dyrektywy 96/82
         dostarczenia niezbędnych informacji przez prowadzących zakłady może w każdym razie stanowić wytłumaczenie braku zewnętrznego
         planu operacyjno-ratowniczego w przypadku niektórych zakładów, których dotyczy ten przepis. Wreszcie, wskazuje ono, że w 2008 roku
         sporządzono siedem zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych.

      12      Tytułem wstępu należy wskazać, że przepisy art. 11 dyrektywy 96/82 dotyczącego zakładów, w których występują znaczne ilości
         niebezpiecznych substancji, tworzą zbiór norm mających na celu zapewnienie systemu łagodzącego w skuteczny i spójny sposób
         skutki poważnych awarii.

      13      Sporządzenie zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych wpisuje się zatem w wieloetapowy proces obejmujący, po pierwsze,
         sporządzenie wewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych przez prowadzących zakłady wchodzące w zakres stosowania dyrektywy
         96/82 i przekazanie właściwym organom niezbędnych informacji, po drugie, sporządzenie przez te organy zewnętrznych planów
         operacyjno-ratowniczych i, po trzecie, przegląd, a w razie konieczności zmianę lub uaktualnienie, wewnętrznych i zewnętrznych
         planów operacyjno-ratowniczych odpowiednio przez prowadzących zakłady i właściwe organy.

      14      Artykuł 11 ust. 1 i 4 dyrektywy 96/82 rzeczywiście określa jedynie termin realizacji pierwszego i trzeciego z tych etapów.
         Jednak brak w tym przepisie wyraźnego określenia terminu sporządzenia zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych nie oznacza
         sam w sobie, że państwa członkowskie nie są związane żadnym terminem na wywiązanie się z obowiązku ich sporządzenia.

      15      Obowiązek ten zostałby bowiem pozbawiony treści, a system ochrony ustanowiony w art. 11 dyrektywy 96/82 byłby całkowicie nieskuteczny,
         gdyby sporządzenie wspomnianych planów przez właściwe organy mogło zostać bezterminowo zawieszone.

      16      W tym zakresie należy przypomnieć, że jak wynika z art. 11 ust. 2 dyrektywy 96/82, wewnętrzne i zewnętrzne plany operacyjno-ratownicze
         są sporządzane w szczególności w celu ograniczania i kontrolowania zdarzeń, tak aby zminimalizować skutki i straty dla ludności,
         środowiska naturalnego i mienia, oraz w celu wprowadzenia środków niezbędnych do ochrony ludności i środowiska naturalnego
         przed skutkami poważnych awarii.

      17      Ponadto, jak wynika między innymi z załącznika nr IV do dyrektywy 96/82 dotyczącego danych i informacji, które należy uwzględnić
         w planach operacyjno-ratowniczych, istnieje wzajemna zależność pomiędzy wewnętrznymi i zewnętrznymi planami operacyjno-ratowniczymi,
         których koordynacja zapewnia skuteczność mechanizmu przewidzianego w art. 11 dyrektywy 96/82.

      18      Oznacza to, że właściwe organy powinny niezwłocznie wykorzystać informacje dostarczone przez prowadzących zakłady w celu sporządzenia
         zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych.

      19      Dotyczy to zwłaszcza niektórych wymaganych informacji, których szybka dezaktualizacja może pozbawić skuteczności sporządzony
         na ich podstawie plan operacyjno-ratowniczy. Z tego zresztą powodu państwa członkowskie powinny zapewnić, zgodnie z art. 11
         ust. 4 dyrektywy 96/82, że wewnętrzne i zewnętrzne plany operacyjno-ratownicze będą poddane przeglądom, a w razie konieczności
         będą zmieniane i uaktualniane w odpowiednich odstępach czasu, nieprzekraczających trzech lat.

      20      W związku z tym bieg terminu na wykonanie obowiązku przewidzianego w art. 11 ust. 1 lit c) tej dyrektywy co do zasady nie
         może rozpocząć się przed przekazaniem wspomnianych informacji.

      21      W świetle tych rozważań należy uznać, że właściwe organy są zobowiązane sporządzić zewnętrzne plany operacyjno-ratownicze
         przewidziane w art. 11 dyrektywy 96/82 w terminie, który, z jednej strony, nie grozi naruszeniem skuteczności przepisów tego
         artykułu, ale który, z drugiej strony, uwzględnia czas niezbędny do sporządzenia wspomnianych planów, a więc w rozsądnym terminie
         od przekazania niezbędnych informacji przez prowadzących zakłady.

      22      W niniejszej sprawie bezspornym jest, że od wielu lat nie wszystkie wchodzące w zakres stosowania tego przepisu zakłady dysponują
         zewnętrznymi planami operacyjno-ratowniczymi.

      23      W tym zakresie należy przypomnieć, że art. 11 ust. 1 lit. b) dyrektywy 96/82 określa kilka terminów, w zależności od kategorii
         przedsiębiorstwa. Trzeba jednak stwierdzić, że ostateczny termin, w jakim prowadzący zakłady, których przepis ten dotyczy,
         powinni przekazać właściwym organom informacje niezbędne do sporządzenia zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych, został
         wyznaczony albo przed rozpoczęciem działalności, albo nie później niż do dnia 3 lutego 2002 r., to znaczy trzy lata po upływie
         terminu na dokonanie transpozycji dyrektywy.

      24      Czas, który upłynął pomiędzy tą datą a terminem wyznaczonym w uzasadnionej opinii, to znaczy dniem 23 grudnia 2007 r., w oczywisty
         sposób nie jest rozsądny, a zatem w niniejszej sprawie nie można uzasadnić braku sporządzenia zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych
         dla wszystkich wskazanych zakładów.

      25      Ponadto, choć prawdą jest, że zgodnie z art. 11 ust. 1 dyrektywy 96/82 obowiązek sporządzenia zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych
         wiąże się ze spoczywającym na prowadzących zakłady wchodzące w zakres stosowania tego przepisu obowiązkiem przekazania niezbędnych
         informacji właściwym organom, niemniej jednak ten sam przepis nakłada na państwa członkowskie obowiązek zapewnienia, że prowadzący
         zakłady dostarczą niezbędne informacje w wyznaczonym terminie. W tych okolicznościach fakt, że w niektórych przypadkach właściwe
         organy nie dysponowały w tych terminach niezbędnymi informacjami, nie może uzasadniać, jak wskazała rzecznik generalny w pkt 20
         swojej opinii, braku zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych.

      26      W odniesieniu do sporządzenia kilku zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych w 2008 roku wystarczy przypomnieć, że zgodnie
         z utrwalonym orzecznictwem istnienie uchybienia powinno być oceniane według stanu faktycznego w państwie członkowskim w momencie
         upływu terminu określonego w uzasadnionej opinii, a zmiany, które nastąpiły w okresie późniejszym, nie mogą być uwzględniane
         przez Trybunał (zob. w szczególności wyrok z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie C‑456/05 Komisja przeciwko Niemcom, Zb.Orz.
         s. I‑10517, pkt 15).

      27      W tych okolicznościach skargę wniesioną przez Komisję należy uznać za uzasadnioną.

      28      Wobec tego należy stwierdzić, że nie sporządzając zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych dla wszystkich zakładów podlegających
         przepisom art. 9 dyrektywy 96/82, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 11 ust. 1 lit. c)
         tej dyrektywy.

       W przedmiocie kosztów
      29      Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ
         Komisja wniosła o obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania, a Królestwo Hiszpanii przegrało sprawę, należy obciążyć
         je kosztami postępowania.

      Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:
      1)      Nie sporządzając zewnętrznych planów operacyjno-ratowniczych dla wszystkich zakładów podlegających przepisom art. 9 dyrektywy
            Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi,
            Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 11 ust. 1 lit. c) tej dyrektywy.
      2)      Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.
      Podpisy
      * Język postępowania: hiszpański.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (piąta izba) z dnia 10 czerwca 2004 r. # Mély Garroni przeciwko Parlamentowi Europejskiemu. # Urzędnicy. # Sprawa T-276/01.

text:
      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (piąta izba)
      z dnia 10 czerwca 2004 r.
      Sprawa T-276/01
      Mély Garroni
      przeciwko
      Parlamentowi Europejskiemu
      Urzędnicy – Personel pomocniczy – Tłumacze konferencyjni – Artykuł 74 warunków zatrudnienia innych pracowników – Koniec zatrudnienia
      Pełny tekst w języku francuskim II - 0000
      Przedmiot:         Skarga mająca za przedmiot wniosek o uchylenie decyzji o dalszym niezatrudnianiu tłumaczy konferencyjnych, którzy ukończyli
         65 lat oraz wniosek o zasądzenie odszkodowania.

      Orzeczenie:         Decyzja Parlamentu z dnia 24 stycznia 2001 r. oraz decyzja Parlamentu z dnia 20 lipca 2001 r. oddalające zażalenie skarżącego
         zostają uchylone. Skarga zostaje oddalona w pozostałej części. Parlament poniesie całość kosztów postępowania.

      Streszczenie
      1.     Urzędnicy – Skarga – Akt niekorzystny – Pojęcie – Kwalifikacja należąca do oceny sądu
      (regulamin pracowniczy, art. 91)
      2.     Urzędnicy – Warunki zatrudnienia innych pracowników – Personel pomocniczy – Tłumacze konferencyjni free-lance objęci art.
            78 warunków zatrudnienia innych pracowników – Zbędne zastrzeżenie limitu wieku w odniesieniu do umów ograniczonych do poszczególnych
            dni – Brak zastosowania art. 74 warunków zatrudnienia innych pracowników
      (warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 74 i 78)
      3.     Urzędnicy – Skarga – Skarga o odszkodowanie wniesiona bez postępowania poprzedzającego wniesienie skargi zgodnego z regulaminem
            pracowniczym – Niedopuszczalność
      (regulamin pracowniczy, art. 90 i 91)
      4.     Urzędnicy – Pozaumowna odpowiedzialność instytucji – Niezgodne z prawem działanie administracji – Niedokładna wykładnia przepisu
            regulaminu pracowniczego niestanowiąca sama w sobie niezgodnego z prawem działania administracji
      5.     Urzędnicy – Skarga – Skarga o odszkodowanie – Uchylenie niezgodnego z prawem zaskarżonego aktu – Stosowne zadośćuczynienie
            za krzywdę
      (regulamin pracowniczy, art. 91)
      1.     Aktami lub decyzjami, które mogą być przedmiotem skargi o uchylenie, są jedynie środki wywołujące wiążące skutki prawne, które
         oddziałują w sposób bezpośredni i natychmiastowy na interesy skarżącego zmieniając, w określony sposób jego sytuację prawną.

      Dokładna kwalifikacja prawna pisma lub notatki należy jedynie do oceny sądu, a nie do woli stron.
      (zob. pkt 52 i 53)
      Odesłanie: wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 maja 1992 r. w sprawie T-34/91 Whitehead przeciwko Komisji, Rec. str.
         II-1723, pkt 22; wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 lipca 1993 r. w sprawie T-115/92 Hogan przeciwko Parlamentowi, Rec.
         str. II-895, pkt 36; wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 sierpnia 1998 r. w sprawie T-132/97 Collins przeciwko Komitetowi
         Regionów, RecFP str. I-A-469 i II-1379, pkt 13; wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lipca 2000 r. w sprawie T-87/99 Hendrickx
         przeciwko Europejskiemu Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego, RecFP str. I-A-147 i II-679, pkt 37

      2.     Z analizy art. 78 akapit pierwszy w związku z art. 78 akapit trzeci warunków zatrudnienia innych pracowników wynika, że przepisy
         tytułu III tych warunków mają zastosowanie do personelu pomocniczego zatrudnionego w charakterze tłumaczy konferencyjnych,
         których nabór nastąpił na podstawie wyżej wskazanego artykułu, w takim tylko zakresie, w jakim stanowią one warunki nieobjęte
         warunkami naboru i wynagrodzenia, przewidzianymi w porozumieniu zawartym na podstawie akapitu pierwszego.

      Jeżeli chodzi o umowę ograniczoną do poszczególnych dni, koniec zatrudnienia stanowi charakterystyczny i niezbędny warunek
         naboru tłumacza konferencyjnego, nierozłącznie z nim związany. Wynika stąd, że art. 74 warunków zatrudnienia innych pracowników
         odnoszący się do sytuacji, w których kończy się zatrudnienie członka personelu pomocniczego, stanowi niechybnie jeden z przepisów
         tytułu III wyżej wskazanych warunków, od którego odstępstwem są unormowania stosowane do tłumaczy  konferencyjnych stanowiących
         personel pomocniczy w czasie sesji.

      Nadto, uwzględniając specyfikę zatrudnienia wyżej wskazanych tłumaczy, ich wiek nie może stanowić elementu mającego znaczenie
         dla wykonywania ich pracy w taki sposób, by ich zatrudnienie musiało być ograniczone wiekiem, które to o graniczenie wieku,
         wobec braku wyraźnego postanowienia, winno być tym wprowadzonym przez postanowienia wyżej wymienionego art. 74.

      (zob. pkt 89, 90, 92-94 i 97)
      3.     W systemie środków odwoławczych, wprowadzonym przez art. 90 i 91 regulaminu pracowniczego, skarga o odszkodowanie, która stanowi
         samodzielny środek w stosunku do skargi o uchylenie, jest dopuszczalna jedynie wtedy, gdy została poprzedzona postępowaniem
         poprzedzającym wniesienie skargi zgodnie z postanowieniami regulaminu pracowniczego. Postępowanie to różni się w zależności
         od tego, czy szkoda, której naprawienia się dochodzi, wynika z aktu niekorzystnego w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu
         pracowniczego, czy z zachowania administracji pozbawionego charakteru decyzyjnego.

      W pierwszym przypadku zainteresowany powinien wnieść w wyznaczonym terminie zażalenie na przedmiotowy akt do organu powołującego.
         W drugim zaś przypadku postępowanie administracyjne powinno rozpocząć się od wniesienia wniosku w rozumieniu art. 90 ust.
         1 regulaminu pracowniczego w celu uzyskania odszkodowania i następnie pociągać za sobą, w razie potrzeby, zażalenie na decyzję
         oddalającą wniosek.

      W sytuacji, w której istnieje bezpośredni związek między skargą o uchylenie a roszczeniem odszkodowawczym, to ostatnie jest
         dopuszczalne jako akcesoryjne w stosunku do skargi o uchylenie, bez konieczności nieodzownego poprzedzenia go zarówno przez
         wniosek o naprawienie przez organ powołujący poniesionej jakoby szkody, jak i przez zażalenie kwestionujące zasadność wyraźnego
         lub dorozumianego oddalenia wniosku.

      Za to w sytuacji gdy podnoszona szkoda nie wynika z aktu, o uchylenie którego wniesiono, ale z szeregu błędów czy zaniedbań
         jakoby popełnionych przez administrację, postępowanie poprzedzające spór winno obowiązkowo rozpoczynać się od wniosku o naprawienie
         tej szkody przez organ powołujący.

      (zob. pkt 110, 111 i 113)
      Odesłanie: wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 lipca 1993 r. w sprawach połączonych T-17/90, T-28/91 i T-17/92 Camara
         Alloisio i in. przeciwko Komisji, Rec. str. II-841, pkt 46; wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 czerwca 1996 r. w sprawie
         T-500/93 Y przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, RecFP str. I-A-335 i II-977, pkt 64 i 66

      4.     Dokonanie przez administrację niedokładnej wykładni przepisu regulaminu pracowniczego i, przez analogię, warunków zatrudnienia
         innych pracowników nie stanowi samo w sobie niezgodnego z prawem działania administracji.

      (zob. pkt 117)
      Odesłanie: wyrok Trybunału z dnia 13 lipca 1972 r. w sprawie 79/71 Heinemann przeciwko Komisji, Rec. str. 579, pkt 11; wyrok
         Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 czerwca 1994 r. w sprawie T-94/92 X przeciwko Komisji, RecFP str. I-A-149 i II-481, pkt
         52

      5.     Uchylenie zaskarżonego aktu samo w sobie może stanowić stosowne i co do zasady wystarczające zadośćuczynienie całej krzywdy,
         której strona skarżąca mogła doznać. Stąd też uchylenie decyzji instytucji o niedokonywaniu już naboru w charakterze personelu
         pomocniczego tłumaczy konferencyjnych, którzy ukończyli 65 lat, niezawierającej żadnej negatywnej oceny umiejętności skarżącego,
         winno być uznane za stosowne zadośćuczynienie krzywdy, jakiej ten ostatni mógł doznać.

      (zob. pkt 118)
      Odesłanie: wyrok Trybunału z dnia 7 lutego 1990 r. w sprawie C-343/87 Culin przeciwko Komisji, Rec. str. I-225, pkt 25-29;
         wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 stycznia 1995 r. w prawie T-60/94 Pierrat przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości,
         RecFP str. I-A-23 i II-77, pkt 62


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 27 stycznia 2005 r.#Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej.#Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 75/439/EWG - Unieszkodliwianie olejów odpadowych - Priorytet przetwarzania przez regenerację.#Sprawa C-92/03.

text:
      Sprawa C‑92/03
      Komisja Wspólnot Europejskich
      przeciwko
      Republice Portugalskiej
      Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego – Dyrektywa 75/439/EWG – Unieszkodliwianie olejów odpadowych – Priorytet przetwarzania przez regenerację
      Opinia rzecznika generalnego A. Tizzana przedstawiona w dniu 28 października 2004 r.   I–0000
      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 27 stycznia 2005 r.   I–0000
      Streszczenie wyroku
      Zbliżanie ustawodawstw – Unieszkodliwianie olejów odpadowych – Dyrektywa 75/439 – Obowiązek zapewnienia przez Państwa Członkowskie
            priorytetowego charakteru przetwarzaniu olejów odpadowych przez ich regenerację – Granice – Ograniczenia techniczne, ekonomiczne
            lub organizacyjne – Pojęcie
      (dyrektywa Rady 75/439, art. 3 ust. 1)
      Z art. 3 ust. 1 dyrektywy 75/439 w sprawie unieszkodliwiania olejów odpadowych zmienionej dyrektywą 87/101 wynika, że odwołanie
         się do „ograniczeń technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych”, o których mowa w tym artykule, stanowi część przepisu wyrażającego
         w sposób ogólny zobowiązanie nałożone na Państwa Członkowskie oraz że intencją ustawodawcy wspólnotowego było uniknięcie poprzez
         tę wskazówkę wymieniania wyjątków od zasady ogólnej, ale za to zdefiniowanie zakresu stosowania i treści pozytywnego obowiązku
         polegającego na zapewnieniu priorytetu przetwarzania olejów odpadowych przez ich regenerację.

      Uznanie bowiem, że sytuacja techniczna, ekonomiczna lub organizacyjna w Państwie Członkowskim stanowi nieodzownie ograniczenie
         będące przeszkodą przyjęcia środków przewidzianych w tym przepisie, oznaczałoby pozbawienie go jakiegokolwiek „effet utile”,
         jako że zobowiązanie Państwa Członkowskiego sprowadzałoby się do utrzymywania status quo, z tym skutkiem, że nie istniałoby
         realne zobowiązanie Państw Członkowskich do wprowadzenia środków niezbędnych do przetwarzania olejów odpadowych przez ich
         regenerację.

      (por. pkt 35–36)

WYROK TRYBUNAŁU (druga izba)
      z dnia 27 stycznia 2005 r.(*)

      Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego – Dyrektywa 75/439/EWG – Unieszkodliwianie olejów odpadowych – Priorytet przetwarzania przez regenerację
      W sprawie C‑92/03
      mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną
         w dniu 28 lutego 2003 r.,

      Komisja Wspólnot Europejskich, reprezentowana przez A. Caeirosa i M. Konstantinidisa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Republice Portugalskiej, reprezentowanej przez L. Fernandesa oraz M. Lois, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      strona pozwana,
      popieranej przez:
      Republikę Finlandii, reprezentowaną przez A. Guimaraes‑Purokoski, działającą w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      interwenient,
      TRYBUNAŁ (druga izba),
      w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca), C. Gulmann, R. Schintgen i J. Klučka, sędziowie,
      rzecznik generalny: A. Tizzano,
      sekretarz: R. Grass,
      uwzględniając procedurę pisemną,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 28 października 2004 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1       Komisja Wspólnot Europejskich wniosła w swojej skardze do Trybunału o stwierdzenie, że nie przyjmując środków prawnych i faktycznych
         niezbędnych dla nadania priorytetu przetwarzaniu olejów odpadowych przez ich regenerację, mimo że techniczne, ekonomiczne
         i organizacyjne ograniczenia na to pozwalają, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3
         ust. 1 dyrektywy Rady 75/439/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. w sprawie unieszkodliwiania olejów odpadowych (Dz.U. L 194 str. 23),
         w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 87/101/EWG z dnia 22 grudnia 1986 r. (Dz.U. 1987, L 42, str. 43, zwanej dalej „dyrektywą”).

       Ramy prawne
       Uregulowania wspólnotowe
      2       Dyrektywa ma na celu ochronę środowiska przed szkodliwymi skutkami odprowadzania i przetwarzania olejów odpadowych. Artykuł
         3 dyrektywy stanowi:

      „1.      Jeżeli techniczne, ekonomiczne i organizacyjne ograniczenia na to pozwalają, Państwa Członkowskie podejmują środki niezbędne
         do nadania priorytetu przetwarzaniu olejów odpadowych przez ich regenerację.

      2.      Jeżeli oleje odpadowe nie podlegają regeneracji z uwagi na ograniczenia wymienione w ust. 1 powyżej, Państwa Członkowskie
         podejmują niezbędne środki w celu zagwarantowania spalania olejów odpadowych w warunkach możliwych do zaakceptowania z punktu
         widzenia ochrony środowiska i zgodnie z przepisami niniejszej dyrektywy, pod warunkiem że spalanie jest technicznie, ekonomicznie
         i organizacyjnie wykonalne.

      3.      Jeżeli oleje odpadowe nie są regenerowane ani spalane ze względu na ograniczenia wspomniane w ust. 1 i 2 powyżej, Państwa
         Członkowskie podejmują niezbędne środki w celu zagwarantowania ich bezpiecznego zniszczenia lub składowania”.

      3       Zgodnie z art. 2 dyrektywy 87/101 Państwa Członkowskie winny były podjąć niezbędne środki w celu wykonania zobowiązań, które
         na nich ciążą na mocy tej dyrektywy od dnia 1 stycznia 1990 r.

       Uregulowania krajowe
      4       Na uregulowania krajowe w dziedzinie zarządzania olejami odpadowymi składają się następujące akty prawne:
      –       dekret z mocą ustawy nr 88/91 z dnia 23 lutego 1991 r., który reguluje działalność dotyczącą olejów odpadowych;
      –       rozporządzenie ministerialne nr 240/92 z dnia 25 marca 1992 r. zatwierdzające rozporządzenie w sprawie przyznawania licencji
         na działalność polegającą na zbieraniu, składowaniu, wstępnym przetwarzaniu, regeneracji, odzyskiwaniu, spalaniu i spopielaniu
         olejów odpadowych;

      –       rozporządzenie ministerialne nr 1028/92 z dnia 5 listopada 1992 r., które ustanowiło normy bezpieczeństwa i identyfikacji
         dla transportu olejów odpadowych;

      –       wspólna decyzja ministra przemysłu oraz ministra ochrony środowiska z dnia 18 maja 1993 r. dotycząca stosowania rozporządzenia
         w sprawie przyznawania licencji na zarządzanie olejami odpadowymi.

      5       Celem dokonania zmiany tych uregulowań władze portugalskie przyjęły dnia 19 marca 2001 r. dokument zatytułowany „Nowa krajowa
         strategia zarządzania olejami odpadowymi”.

       Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi
      6       Dnia 18 lipca 2000 r. Komisja zażądała od władz portugalskich, aby przekazały jej w szczególności dane dotyczące ilości olejów
         poddanych regeneracji w latach 1995–1997.

      7       Dnia 4 października 2000 r. władze portugalskie odpowiedziały, że proces regeneracji olejów odpadowych nie został jeszcze
         wdrożony, ale że przeprowadzana jest analiza możliwości technicznych, ekonomicznych i finansowych budowy jednostek służących
         do regeneracji tych olejów. Dnia 7 maja 2002 r. władze te przekazały Komisji sprawozdanie o stosowaniu dyrektywy w latach
         1998–2000, jak również dokument „Nowa krajowa strategia zarządzania olejami odpadowymi”.

      8       Dnia 11 kwietnia 2001 r. Komisja wystosowała do Republiki Portugalskiej wezwanie do usunięcia naruszenia, w którym podniosła,
         że Republika Portugalska nie przyjęła środków niezbędnych dla nadania priorytetu przetwarzaniu olejów odpadowych przez ich
         regenerację, mimo że techniczne, ekonomiczne i organizacyjne ograniczenia na to pozwalały, uchybiając tym samym zobowiązaniom
         ciążącym na tym Państwie Członkowskim na mocy art. 3 ust. 1 dyrektywy.

      9       Dnia 18 października 2001 r. władze portugalskie udzieliły odpowiedzi, wskazując, że projekt tekstu ustawy, będący w trakcie
         opracowywania, przyznaje priorytet przetwarzaniu olejów odpadowych oraz że zainteresowanym podmiotom gospodarczym polecono
         utworzenie jednostek służących do regeneracji.

      10     Uznawszy tę odpowiedź za niezadowalającą, Komisja dnia 24 października 2001 r. skierowała do Republiki Portugalskiej uzasadnioną
         opinię, w której potwierdziła swoje stanowisko, zgodnie z którym ta ostatnia nie przyjęła środków niezbędnych dla nadania
         priorytetu przetwarzaniu olejów odpadowych przez ich regenerację, mimo że techniczne, ekonomiczne i organizacyjne ograniczenia
         na to pozwalały. Dnia 20 grudnia 2001 r. Komisja przesłała do tego Państwa Członkowskiego uzupełniającą uzasadnioną opinię,
         w której wskazała, że mimo udzielonych wyjaśnień uchybienie art. 3 ust. 1 dyrektywy trwało nadal.

      11     Dnia 7 marca 2002 r. władze portugalskie udzieliły odpowiedzi na uzasadnione opinie, podkreślając, że nadal występują techniczne,
         ekonomiczne i organizacyjne ograniczenia, które nie pozwoliły na takie zarządzanie olejami odpadowymi, które dawałoby priorytet
         regeneracji.

      12     W odpowiedzi tej władze portugalskie wyjaśniły również, że powodem, dla którego ustawodawstwo krajowe w dziedzinie olejów
         odpadowych nie zostało natychmiast poparte zbudowaniem instalacji do regeneracji na terytorium kraju, była okoliczność, że
         rozporządzenie Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do
         Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar (Dz.U. L 30, str. 1) nie pozwalało właściwym władzom na zapobieganie wysyłce odpadów
         przeznaczonych na działania dotyczące odzysku energii z odpadów.

      13     Uznając jednak, że w Republice Portugalskiej nie został ustanowiony priorytet przetwarzania olejów odpadowych przez ich regenerację,
         Komisja postanowiła wnieść skargę.

      14     Postanowieniem Prezesa Trybunału z dnia 11 września 2003 r. Republika Finlandii została dopuszczona do sprawy w charakterze
         interwenienta popierającego żądania Republiki Portugalskiej.

       W przedmiocie skargi
       Argumenty stron
      15     Komisja podnosi, że żaden z tekstów ustawowych i wykonawczych wskazanych przez władze portugalskie nie przyznaje priorytetu
         przetwarzaniu olejów odpadowych przez ich regenerację.

      16     Jeśli chodzi o argumentację Republiki Portugalskiej dotyczącą powołanego wyżej rozporządzenia nr 259/93, Komisja wskazuje,
         że jego przepisy umożliwiają właściwym władzom zapobieganie przesyłaniu olejów odpadowych przeznaczonych na działania dotyczące
         odzysku energii z odpadów. Władze portugalskie mogłyby już od dawna wnosić uzasadnione sprzeciwy wobec wysyłek olejów odpadowych
         mających na celu odzysk energii w innych Państwach Członkowskich, gdyby w wyznaczonym przez dyrektywę terminie przyjęły środki
         niezbędne do tego, by ustanowić w Portugalii priorytet przetwarzania olejów odpadowych przez ich regenerację, jak to przewiduje
         art. 3 ust. 1 dyrektywy.

      17     Komisja dodaje, że gdyby ustawodawstwo portugalskie wprowadziło w życie taki priorytet, sprzeciwy wobec wysyłek mogłyby opierać
         się na fakcie, że przesyłanie olejów odpadowych miało na celu ich spalanie. W rzeczywistości bowiem ustawodawca wspólnotowy
         przewidział, że władze państwa wysyłki mogą wnosić uzasadnione sprzeciwy wobec wysyłek odpadów, w szczególności do innych
         Państw Członkowskich, na podstawie jednej z przyczyn wskazanych w art. 7 ust. 4 lit. a) rozporządzenia nr 259/93. Wnioskuje
         stąd, że nie może być to wskazywane jako przeszkoda dla wprowadzenia priorytetu regeneracji wymaganego przez dyrektywę.

      18     Komisja stwierdza, że dwanaście lat po upływie terminu transpozycji ustalonego przez art. 2 dyrektywy 87/101 władze portugalskie
         nadal nie przyjęły środków niezbędnych, aby został nadany priorytet przetwarzaniu olejów odpadowych przez ich regenerację.
         W niniejszej sprawie niedostatki natury prawnej i praktycznej, w szczególności w dziedzinie kontroli przeznaczenia olejów
         odpadowych oraz zbierania ich na terenie Portugalii, przyczyniły się w decydujący sposób do braku warunków umożliwiających
         przyznanie priorytetu temu przetwarzaniu i uniemożliwiły w szczególności wybudowanie na terytorium tego Państwa Członkowskiego
         co najmniej jednej jednostki do regeneracji tych olejów.

      19     Komisja uznaje wreszcie, że publikacja dokumentu zatytułowanego „Nowa krajowa strategia zarządzania olejami odpadowymi” jest
         pozbawiona znaczenia. Podobnie rzecz się ma z pozostałymi inicjatywami ogłoszonymi przez władze portugalskie.

      20     Rząd portugalski podnosi, że brak tekstów normatywnych nie wystarcza do wykazania istnienia naruszenia art. 3 ust. 1 dyrektywy,
         ponieważ z teoretycznego punktu widzenia niekoniecznie ustawodawstwo krajowe jest tym, które ma konkretyzować cel, o którym
         mowa w tym przepisie. Uregulowania krajowe określają, jego zdaniem, warunki, którym podlega regeneracja olejów odpadowych
         w sposób, który nie zagraża celom dyrektywy.

      21     Rząd portugalski utrzymuje, że zbierane ilości olejów odpadowych, w szczególności tych o dobrej jakości, nie osiągają minimalnego
         progu rentowności. Nie jest, jego zdaniem, możliwe zakazanie wywozu olejów odpadowych celem odzysku energii. Niemożliwość
         ta odstrasza potencjalnych inwestorów od inwestycji w jednostkę do regeneracji na terytorium kraju, ponieważ nie mają oni
         gwarancji, że zbierane oleje odpadowe będą kierowane do tego obiektu.

      22     Jeśli chodzi o kwestię wywozu olejów odpadowych, to rząd portugalski podnosi, że możliwości działania właściwych władz na
         podstawie art. 7 ust. 4 lit. a) rozporządzenia nr 259/93 nie stanowią instrumentu, który byłby w stanie zapobiec wysyłce olejów
         odpadowych przeznaczonych do odzysku energii, nawet w przypadku gdyby na szczeblu krajowym istniały wystarczające moce przerobowe.
         W istocie przepis ten nie pozwala Państwom Członkowskim na uznanie ograniczeń wywozu olejów odpadowych przeznaczonych do odzysku
         energii za środki ochrony krajowego przemysłu regeneracji tych olejów.

      23     Rząd portugalski podnosi, że poza ograniczeniami finansowymi, technicznymi i prawnymi wielkość rynku portugalskiego świadczy
         o trudnościach napotykanych przy wdrażaniu regeneracji olejów odpadowych, mając na uwadze minimalny próg odniesienia przyjęty
         dla uczynienia tego procesu rentownym. Przyznaje, że podjął rzeczywiste wysiłki celem zminimalizowania ograniczeń ekonomicznych,
         technicznych i organizacyjnych, z którymi trzeba się zmierzyć, aby wdrożyć priorytet przetwarzania przez regenerację tego
         typu odpadów.

      24     Rząd ten wskazuje, że próg rentowności instalacji do regeneracji zależy od kosztów dostarczania olejów odpadowych, które są
         pochodną lokalnej koniunktury, cen rynkowych ropy naftowej oraz stosowanej technologii regeneracji. Jego zdaniem, z zastrzeżeniem
         przypadku istnienia przymusu używania olejów utlenionych pochodzących z regeneracji, duże instalacje są w większym stopniu
         zdolne przetrwać silne wahania cen ropy naftowej i zachować wystarczającą rentowność w długim okresie.

      25     Rząd portugalski podkreśla w tym zakresie, że chociaż ograniczenia techniczne, ekonomiczne i organizacyjne odstraszyły podmioty
         gospodarcze z branży od stworzenia jednostek do regeneracji olejów odpadowych, władze krajowe postanowiły ustanowić taki tryb
         zarządzania tym odpadem, który w rzeczywistości nadaje regeneracji priorytet.

      26     W interwencji popierającej wnioski Republiki Portugalskiej rząd fiński uważa, że podczas oceny wykonalności i rentowności
         regeneracji z punktu widzenia ekonomicznego należy uwzględnić w szczególności produkowane ilości oleju odpadowego, odległości
         w transporcie, koszty produkcji, jak również warunki rynkowe. W konsekwencji warunki regeneracji powinny być badane w odniesieniu
         do każdego przypadku, właściwego dla danego państwa. Sytuacja rynkowa jest, jego zdaniem, jednym z czynników wpływających
         na warunki regeneracji.

      27     W tym zakresie rząd fiński podnosi, że cena oleju utlenionego silnie się zmieniała. Zmiana ta zwiększyła ryzyko inwestycji
         w sektorze regeneracji olejów odpadowych. Ryzyko to rośnie w związku z tendencją spadkową zużycia smarów, która wynika z faktu,
         że w obecnych czasach używane są smary syntetyczne, które są wyższej jakości.

      28     Rząd fiński dodaje, że, w przypadku gdyby ustawodawstwo krajowe ustanowiło nakaz regeneracji, a nie byłoby w tym Państwie
         Członkowskim instalacji do regeneracji, to oleje odpadowe musiałyby być transportowane do innego Państwa Członkowskiego celem
         dokonania regeneracji na jego terytorium. W takim przypadku nie są brane pod uwagę ani koszty wynikłe dla eksportera w związku
         z transportem oraz regeneracją, ani okoliczność, że wysyłka może być nieuzasadniona ze względu na jej skutki dla środowiska.

       Ocena Trybunału
      29     Należy przypomnieć na wstępie, jak orzekł Trybunał w wyroku z dnia 9 września 1999 r. w sprawie C‑102/97 Komisja przeciwko
         Niemcom, Rec. str. I‑5051, pkt 35, że jednym z zasadniczych celów dyrektywy było przyznanie priorytetu przetwarzaniu olejów
         odpadowych przez ich regenerację. Cel ten wyrażony w drugim motywie dyrektywy 87/101 uzasadniony jest okolicznością, że regeneracja
         stanowi najbardziej racjonalny sposób odzysku olejów odpadowych, mając na uwadze oszczędność energii, którą pozwala uzyskać.

      30     Jeśli chodzi o podniesiony przez Komisję zarzut nieprzestrzegania art. 3 ust. 1 dyrektywy, to należy stwierdzić od razu, że
         istniejące uregulowania krajowe nie zawierają, jak tego wymaga powołany przepis, żadnej normy, która przewidywałaby, że priorytet
         zostaje przyznany przetwarzaniu olejów odpadowych przez ich regenerację.

      31     Należy stwierdzić również, że Republika Portugalska uznała sama, że właściwe władze powinny przedsięwziąć konkretne działania
         zmierzające do ustanowienia tego priorytetu w tekstach posiadających charakter prawnie wiążący. Rząd portugalski wskazał bowiem
         w tym zakresie, że niezbędne jest zmodyfikowanie uregulowań krajowych w tej dziedzinie celem ustanowienia warunków wymaganych
         dla wprowadzenia takiego priorytetu oraz że z tym właśnie zamiarem opracowany został dokument „Nowa krajowa strategia zarządzania
         olejami odpadowymi”.

      32     Jak stwierdził Trybunał w pkt 25 wyroku z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C‑424/02 Komisja przeciwko Zjednoczonemu Królestwu,
         Zb.Orz. str. I‑0000, Państwa Członkowskie mogłyby najpierw dokonywać analiz i sporządzać raporty w celu określenia metod unieszkodliwiania
         olejów odpadowych, za takimi krokami przygotowawczymi winny jednakże iść konkretne środki zmierzające do przyznania priorytetu
         regeneracji w wykonaniu zobowiązania wynikającego z art. 3 ust. 1 dyrektywy.

      33     Jeśli chodzi o argument, że w świetle art. 7 ust. 4 rozporządzenia 259/93 trudne było zapewnienie rentowności instalacji do
         regeneracji olejów odpadowych w Portugalii, to wystarczy stwierdzić, że na podstawie tych samych przepisów właściwe władze
         wyposażone są w uprawnienie do wnoszenia sprzeciwów wobec wysyłki odpadów, w tym również olejów odpadowych, przeznaczonych
         do poddania odzyskowi w innym Państwie Członkowskim.

      34     Jak słusznie podniósł rzecznik generalny w pkt 52 opinii, gdyby Republika Portugalska zapewniła na swoim terytorium priorytet
         regeneracji olejów odpadowych, jak tego wymagał art. 3 ust. 1 dyrektywy, to właściwe władze mogłyby na tej podstawie wnosić
         sprzeciwy wobec takiej wysyłki ich odpadów do innych Państw Członkowskich.

      35     Gdy chodzi o argument wysunięty przez Republikę Portugalską, że zlokalizowanie na jej terytorium instalacji do regeneracji
         nie będzie rentowne oraz że w tych okolicznościach, z uwagi na zasadę proporcjonalności sporne zobowiązania Państw Członkowskich
         powinny być modyfikowane w zależności od konkretnych okoliczności w nich występujących, to należy przypomnieć, że zgodnie
         z poglądem Trybunału wyrażonym w pkt 35 i 43 wyżej powołanego wyroku w sprawie Komisja przeciwko Niemcom jednym z zasadniczych
         celów dyrektywy było przyznanie priorytetu przetwarzaniu olejów odpadowych przez ich regenerację. Uznanie zatem, że sytuacja
         techniczna, ekonomiczna lub organizacyjna w Państwie Członkowskim stanowi nieodzownie ograniczenie będące przeszkodą przyjęcia
         środków przewidzianych w art. 3 ust. 1 dyrektywy, oznaczałoby pozbawienie tego przepisu jakiegokolwiek „effet utile”, jako
         że zobowiązanie Państwa Członkowskiego sprowadzałoby się do utrzymywania status quo, z tym skutkiem, że nie istniałoby realne
         zobowiązanie Państw Członkowskich do wprowadzenia środków niezbędnych do przetwarzania olejów odpadowych przez ich regenerację.

      36     Ponadto, jeśli chodzi o ten priorytet, to należy stwierdzić zgodnie ze stanowiskiem Trybunału wyrażonym w pkt 38 i 39 powołanego
         wyżej wyroku w sprawie Komisja przeciwko Niemcom, że odwołanie się w art. 3 ust. 1 dyrektywy do „ograniczeń technicznych,
         ekonomicznych i organizacyjnych” stanowi część przepisu wyrażającego w sposób ogólny zobowiązanie nałożone na Państwa Członkowskie
         oraz że intencją ustawodawcy wspólnotowego było uniknięcie poprzez tę wskazówkę wymieniania wyjątków od zasady ogólnej, ale
         za to zdefiniowanie zakres stosowania i treści pozytywnego obowiązku polegającego na zapewnieniu priorytetu przetwarzania
         olejów odpadowych przez ich regenerację.

      37     Z powyższego wynika, że skarga Komisji winna zostać uznana za uzasadnioną.
      38     Należy zatem stwierdzić, że nie podejmując środków niezbędnych dla nadania priorytetu przetwarzaniu olejów odpadowych przez
         ich regenerację, mimo że techniczne, ekonomiczne i organizacyjne ograniczenia na to pozwalają, Republika Portugalska uchybiła
         zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, które na niej ciążą na mocy art. 3 ust. 1 dyrektywy.

       W przedmiocie kosztów
      39     Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ
         Komisja wniosła o obciążenie kosztami Republiki Portugalskiej, a ta sprawę przegrała, należy obciążyć ją kosztami postępowania.
         Zgodnie z § 4 tego artykułu Republika Finlandii pokryje koszty własne.

      Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:
      1)      Nie przyjmując środków niezbędnych do nadania priorytetu przetwarzaniu olejów odpadowych przez ich regenerację, mimo że techniczne,
            ekonomiczne i organizacyjne ograniczenia na to pozwalają, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom Państwa Członkowskiego,
            które na niej ciążą na mocy art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 75/439/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. w sprawie unieszkodliwiania
            olejów odpadowych, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 87/101/EWG z dnia 22 grudnia 1986 r.
      2)      Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.
      3)      Republika Finlandii pokryje koszty własne.
      Podpisy
      * Język postępowania: portugalski.


Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 lipca 1982 r. # Helmut Knoeppel przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Urzędnicy. # Sprawa 618/79 A.


Wyrok Sądu (izba odwołań) z dnia 25 września 2014 r. # Diana Grazyte przeciwko Komisji Europejskiej. # Sprawa T-86/13 P.


Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 17 grudnia 2015 r. # T przeciwko Komisja Europejska. # Służba publiczna – Zabezpieczenie społeczne – Choroba zawodowa – Artykuł 73 regulaminu pracowniczego – Wniosek o uznanie zawodowego podłoża choroby – Związek przyczynowy – Żądanie zadośćuczynienia za krzywdę doznaną wskutek opóźnienia w uznaniu przez instytucję zawodowego podłoża choroby – Obowiązek rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie – Krzywda. # Sprawa F-134/14.


Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 28 października 1999 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej. # Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywy 75/117/EWG i 79/7/EWG. # Sprawa C-187/98.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (siódma izba) z dnia 10 grudnia 2008 r. # Vitro Corporativo, SA de CV przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Vitro - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy VITRAL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94. # Sprawa T-295/07.

text:
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 10 grudnia 2008 r. – Vitro Corporativo przeciwko OHIM – VKR Holding (Vitro)
      (sprawa T‑295/07)
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Vitro – Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy VITRAL – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94
      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
         towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8
         ust. 1 lit. b)) (por. pkt 24, 32)

      Przedmiot

               Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 maja 2007 r. (sprawa R 1640/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie
                  sprzeciwu między VKR Holding A/S a Vitro Corporativo, SA de CV.

            Informacje dotyczące sprawy

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Vitro Corporativo, SA de CV

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Graficzny znak towarowy Vitro dla towarów i usług z klas 1, 7, 8, 9, 12, 16, 17, 19, 20, 21, 22, 27, 30, 35, 39, 40, 41, 42
                  i 43 – zgłoszenie nr 2669497

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               VKR Holding A/S

               Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Słowne znaki towarowe: wspólnotowy (nr 651745), duński (nr 1951415 VR), niemiecki (nr 725452) i brytyjski (nr 1436897) dla
                  towarów między innymi z klasy 19, w stosunku do których wniesiono sprzeciw

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia dla towarów należących do klasy 19

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Oddalenie odwołania

      Sentencja

                  1)

                  	Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  	Vitro Corporativo, SA de CV, zostaje obciążona kosztami postępowania.


Wyrok Sądu (druga izba) z dnia 4 lutego 2014 r. # Free SAS przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Sprawa T-127/12.


Wyrok Sądu pierwszej instancji (pierwsza izba) z dnia 27 lutego 2003 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Ivo Camacho-Fernandes. # Urzędnicy. # Sprawa T-20/00 OP.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r.#Greencarrier Freight Services Latvia SIA przeciwko Valsts ieņēmumu dienests.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts.#Odesłanie prejudycjalne – Wspólnotowy kodeks celny – Artykuł 70 ust. 1 i art. 78 – Zgłoszenia celne – Częściowa rewizja towarów – Pobranie próbek – Nieprawidłowy kod – Rozciągnięcie wyników na identyczne towary objęte wcześniejszymi zgłoszeniami celnymi po zwolnieniu tych towarów – Kontrola po zwolnieniu towarów – Brak możliwości zwrócenia się z wnioskiem o przeprowadzenie dodatkowej rewizji.#Sprawa C-571/12.

text:
         WYROK TRYBUNAŁU (trzecia izba)
      27 lutego 2014 r. (
            *1
         )
      „Odesłanie prejudycjalne — Wspólnotowy kodeks celny — Artykuł 70 ust. 1 i art. 78 — Zgłoszenia celne — Częściowa rewizja towarów — Pobranie próbek — Nieprawidłowy kod — Rozciągnięcie wyników na identyczne towary objęte wcześniejszymi zgłoszeniami celnymi po zwolnieniu tych towarów — Kontrola po zwolnieniu towarów — Brak możliwości zwrócenia się z wnioskiem o przeprowadzenie dodatkowej rewizji”
      W sprawie C‑571/12
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Łotwa) postanowieniem z dnia 21 listopada 2012 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 6 grudnia 2012 r., w postępowaniu:

         Greencarrier Freight Services Latvia SIA

      przeciwko

         Valsts ieņēmumu dienests,

      TRYBUNAŁ (trzecia izba),
      w składzie: M. Ilešič, prezes izby, C.G. Fernlund, A. Ó Caoimh (sprawozdawca), C. Toader i E. Jarašiūnas, sędziowie,
      rzecznik generalny: P. Mengozzi,
      sekretarz: M. Aleksejev, administrator,
      uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 2 października 2013 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:

               —

               w imieniu Greencarrier Freight Services Latvia SIA przez A. Brunavsa, wspieranego przez B. Cerę, advokāte,

               —

               w imieniu rządu łotewskiego przez I. Kucinę, K. Freimanisa oraz I. Kalninša, działających w charakterze pełnomocników,

               —

               w imieniu rządu czeskiego przez M. Smolka oraz J. Vláčila, działających w charakterze pełnomocników,

               —

               w imieniu rządu hiszpańskiego przez M.J. Garcíę-Valdecasas Dorrego, działającą w charakterze pełnomocnika,

               —

               w imieniu Komisji Europejskiej przez L. Keppenne, A. Saukę oraz B.R. Killmanna, działających w charakterze pełnomocników,

         po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 5 grudnia 2013 r.,
      wydaje następujący

         Wyrok

               1

               Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 70 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim: rozdz. 2, t. 4, s. 307 – zwanego dalej „kodeksem celnym”).

               2

               Wspomniany wniosek został przedstawiony w ramach sporu pomiędzy Greencarrier Freight Services Latvia SIA (zwaną dalej „GFSL”), spółką z ograniczoną odpowiedzialnością prawa łotewskiego, a Valsts ieņēmumu dienests (łotewskim organem podatkowym, zwanym dalej „VID”), dotyczącego pobrania należności przywozowych i nałożenia grzywny podczas kontroli kilku zgłoszeń celnych przeprowadzonych po zwolnieniu towarów.

         Ramy prawne

               3

               Motywy piąty i szósty kodeksu celnego mają następujące brzmienie:
               „w celu zapewnienia równowagi między potrzebami władz celnych, mając na względzie zapewnienie prawidłowego stosowania przepisów prawa celnego oraz prawa podmiotów gospodarczych do ich sprawiedliwego traktowania, należy przede wszystkim stworzyć wspomnianym władzom szerokie możliwości kontroli oraz zapewnić prawo do odwołania się wymienionym podmiotom; wprowadzenie systemu odwołań w dziedzinie cła wymaga w Zjednoczonym Królestwie wprowadzenia nowych procedur administracyjnych, które nie będą mogły wejść w życie przed dniem 1 stycznia 1995 r.;
               ze względu na nadrzędne znaczenie, jakie ma dla Wspólnoty handel zagraniczny, należy znieść lub przynajmniej ograniczyć do minimum formalności i kontrolę celną”.

               4

               Artykuł 68 tego kodeksu przewiduje:
               „W celu weryfikacji zgłoszeń przyjętych przez organy celne mogą one przeprowadzić:

                        a)

                        kontrolę zgłoszenia i załączonych do niego dokumentów. W celu sprawdzenia prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu organy celne mogą zażądać od zgłaszającego przedstawienia innych dokumentów,

                        b)

                        rewizję towarów z jednoczesnym ewentualnym pobraniem próbek w celu dokonania ich dalszej analizy lub dokładniejszej kontroli”.

               5

               Zgodnie z art. 70 wspomnianego kodeksu:
               „1.   Jeżeli rewizja dotyczy jedynie części towarów objętych zgłoszeniem, to jej wyniki odnoszą się do całości towarów objętych tym zgłoszeniem.
               Jednakże jeżeli zgłaszający uzna, że wyniki częściowej rewizji towarów nie są reprezentatywne dla pozostałej części zgłaszanych towarów, może zwrócić się z wnioskiem o przeprowadzenie dodatkowej rewizji.
               2.   Do celów stosowania ust. 1 jeżeli formularz zgłoszenia obejmuje kilka pozycji towarowych, to elementy zgłoszenia dotyczące każdej pozycji uważane są za odrębne zgłoszenie”.

               6

               Artykuł 71 tego kodeksu został sformułowany w sposób następujący:
               „1.   Podstawę stosowania przepisów regulujących procedurę celną, którą objęte są towary, stanowią wyniki dokonanej weryfikacji zgłoszenia.
               2.   W przypadku niedokonania weryfikacji zgłoszenia przepisy określone w ust. 1 stosuje się na podstawie danych zawartych w zgłoszeniu”.

               7

               Artykuł 78 kodeksu celnego stanowi:
               „1.   Po zwolnieniu towarów organy celne mogą z urzędu lub na wniosek zgłaszającego dokonać sprostowania zgłoszenia.
               2.   Po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą, w celu upewnienia się o prawidłowości danych zawartych w zgłoszeniu, przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Kontrole te mogą być przeprowadzone u zgłaszającego bądź u każdej osoby bezpośrednio lub pośrednio zainteresowanej zawodowo tymi operacjami, jak również u każdej innej osoby posiadającej dla potrzeb zawodowych wymienione dokumenty i dane. Organy te mogą również przeprowadzić rewizję towarów, o ile istnieje jeszcze możliwość ich okazania.
               3.   Jeżeli z kontroli zgłoszenia lub kontroli po zwolnieniu towarów wynika, że przepisy regulujące właściwą procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawidłowe lub niekompletne dane, organy celne podejmują, zgodnie z wydanymi przepisami, niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują”.

               8

               Zgodnie z brzmieniem art. 221 ust. 1 i 3 tego kodeksu:
               „1.   Niezwłocznie po dokonaniu zaksięgowania dłużnik zostaje powiadomiony o kwocie należności zgodnie z odpowiednią procedurą.
               […]
               3.   Powiadomienie dłużnika nie może nastąpić po upływie trzech lat, licząc od dnia powstania długu celnego […]”.

         Postępowanie główne i pytania prejudycjalne

               9

               GFSL dokonuje na rachunek Hantas SIA przywozu z Rosji ciastek i batonów czekoladowych celem wprowadzenia ich do swobodnego obrotu w Unii Europejskiej.

               10

               W kwietniu i w maju 2007 r. VID dokonał kontroli należności celnych uiszczonych przez Hantas SIA w okresie od dnia 1 maja 2004 r. do dnia 31 grudnia 2006 r. na podstawie 35 formularzy zgłoszeń celnych wypełnionych przez GFSL, którą to spółkę w przypadku powstania długu celnego należało uznać za dłużnika.

               11

               W związku z tą kontrolą VID pobrał i poddał analizie próbki odnoszące się do sześciu zgłoszeń celnych dokonanych w październiku i w listopadzie 2005 r. (zwanych dalej „rozpatrywanymi zgłoszeniami celnymi”). Opierając się na wynikach wspomnianej kontroli, VID zauważył, że w 29 zgłoszeniach celnych dokonanych w okresie między dniem 4 czerwca 2004 r. a dniem 29 listopada 2005 r., obejmujących również sześć rozpatrywanych zgłoszeń celnych, GFSL zgłosiła towary przywożone do Unii celem wprowadzenia ich do swobodnego obrotu według nieprawidłowych kodów Nomenklatury scalonej w celu ich klasyfikacji w ramach Zintegrowanej taryfy Wspólnot Europejskich (TARIC) ustanowionej w art. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (Dz.U. L 256, s. 1), z późniejszymi zmianami.

               12

               Decyzją z dnia 31 maja 2007 r. VID poinformował GFSL o powstaniu długu celnego, określił kwoty należności celnych przywozowych oraz podatku od wartości dodanej, podwyższone o odsetki za zwłokę, i nałożył na tę spółkę grzywnę za nieprawidłowe zastosowanie kodów Nomenklatury scalonej.

               13

               W dniu 14 września 2007 r. VID oddalił wniesione przez GFSL odwołanie od powyższej decyzji.

               14

               Na wspomnianą decyzję oddalającą odwołanie GFSL wniosła skargę o stwierdzenie nieważności do administratīvā rajona tiesa (rejonowego sądu administracyjnego), który częściowo ją uwzględnił wyrokiem z dnia 29 czerwca 2009 r. Wyrok ten został utrzymany w mocy przez Administratīvā apgabaltiesa (okręgowy odwoławczy sąd administracyjny), który w wyroku z dnia 8 grudnia 2011 r. orzekł, że jakkolwiek należności celne przywozowe, podatek od wartości dodanej i grzywna dotyczące towarów objętych rozpatrywanymi zgłoszeniami celnymi zostały ustalone prawidłowo, to w pozostałym zakresie należy stwierdzić nieważność decyzji z dnia 14 września 2007 r., ponieważ VID z naruszeniem art. 70 ust. 1 kodeksu celnego nieprawidłowo zastosował wyniki kontroli towarów objętych rozpatrywanymi zgłoszeniami celnymi do towarów objętych 23 innymi zgłoszeniami dokonanymi w okresie od dnia 4 czerwca 2004 r. do dnia 6 września 2005 r. (zwanymi dalej „wcześniejszymi zgłoszeniami celnymi”), czyli do towarów przywiezionych ponad rok przed skontrolowanymi towarami. Sąd ten orzekł, że w konsekwencji VID nie ustalił, że do rozpatrywanych towarów zostały zastosowane nieprawidłowe kody, a więc GFSL nie była w żaden sposób zobowiązana do przedstawienia dowodów dotyczących obiektywnych właściwości tych towarów, tym bardziej że nie ma ona już możliwości przedstawienia tych towarów do kontroli.

               15

               Zarówno VID, jak i GFSL wnieśli skargi kasacyjne od tego wyroku do Augstākās tiesas Senāts (senatu sądu najwyższego).

               16

               W uzasadnieniu skargi VID podnosi, że towary objęte wcześniejszymi zgłoszeniami celnymi były identyczne z tymi, których dotyczą rozpatrywane zgłoszenia celne, ponieważ mają one ten sam skład, tę samą nazwę, ten sam wygląd zewnętrzny i tego samego producenta, co poświadczały informacje zawarte w świadectwach dostarczonych przez producenta. W świetle zasady ekonomii procesowej VID był zatem uprawniony do odstąpienia od rewizji pozostałej części towarów i do wykorzystania wyników identyfikacji w odniesieniu do pozostałych identycznych towarów, ponieważ GFSL była zobowiązana do przedstawienia dowodów potwierdzających różnicę pomiędzy towarami.

               17

               Sąd odsyłający zauważa jednak, że wcześniejsze zgłoszenia celne zostały dokonane ponad rok wcześniej niż rozpatrywane zgłoszenia celne, w przypadku których zostały pobrane próbki. Tymczasem zdaniem GFSL obiektywnie nie jest możliwe przeprowadzenie po dokonaniu odprawy celnej rewizji towarów, które zostały zadeklarowane we wcześniejszych zgłoszeniach celnych, ani skorzystanie z uprawnienia do wystąpienia z wnioskiem o przeprowadzenie dodatkowej rewizji towarów.

               18

               W tych okolicznościach Augstākās tiesas Senāts postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

                        „1)

                        Czy art. 70 ust. 1 akapit pierwszy [kodeksu celnego] można interpretować w ten sposób, że wyniki rewizji części towarów objętych jednym zgłoszeniem mogą zostać rozciągnięte na towary objęte wcześniejszymi zgłoszeniami, w przypadku których nie przeprowadzono rewizji częściowej, które to towary zostały jednak oznaczone w zgłoszeniu tym samym kodem Nomenklatury scalonej, pochodzą od tego samego producenta i zgodnie z informacjami zawartymi w świadectwach dostarczonych przez tego producenta mają taką samą nazwę i skład co towary objęte zgłoszeniem, w przypadku któr[ych] pobrano […] próbki celem przeprowadzenia częściowej rewizji?
                        Innymi słowy:
                        Czy pojęcie zgłoszenia w rozumieniu art. 70 ust. 1 akapit pierwszy [kodeksu celnego] obejmuje także zgłoszenia [dotyczące towarów], w przypadku których nie pobrano próbek towarów, w których jednak zadeklarowano identyczne towary (oznaczone tym samym kodem Nomenklatury scalonej, pochodzące od tego samego producenta, mające w świadectwach dostarczonych przez producenta tę samą nazwę i skład)?

                        2)

                        W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: czy dopuszczalne jest rozciągnięcie wyników rewizji częściowej przewidzianej w art. 70 ust. 1 akapit pierwszy [kodeksu celnego] na zgłoszenia, w odniesieniu do których zgłaszający z przyczyn obiektywnych nie jest w stanie wystąpić o przeprowadzenie dodatkowej rewizji na podstawie art. 70 ust. 1 akapit drugi tego [kodeksu], [ponieważ] nie ma możliwości przedstawienia towarów do kontroli na podstawie art. 78 ust. 2 wspomnianego [kodeksu]?”.

         W przedmiocie pytań prejudycjalnych

               19

               Poprzez pytania prejudycjalne, które należy zbadać łącznie, sąd odsyłający zmierza w istocie do ustalenia, czy art. 70 ust. 1 kodeksu celnego należy interpretować w ten sposób, że przepis ten zezwala organom celnym na rozciągnięcie wyników rewizji częściowej towarów objętych danym zgłoszeniem celnym, którą przeprowadzono w oparciu o próbki pobrane od tych towarów, na towary objęte wcześniejszymi zgłoszeniami celnymi dokonanymi przez tego samego zgłaszającego, które nie zostały i nie mogą już być poddane rewizji, ponieważ zostały już zwolnione, w przypadku gdy z informacji dostarczonych przez tego zgłaszającego na piśmie wynika, że wszystkie te towary objęte są tym samym kodem Nomenklatury scalonej, pochodzą od tego samego producenta i mają te same nazwę i skład.

               20

               Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 68 kodeksu celnego organy celne mogą dokonać weryfikacji zgłoszeń, przeprowadzając bądź kontrolę zgłoszenia i załączonych do niego dokumentów, bądź rewizję towarów z jednoczesnym ewentualnym pobraniem próbek w celu dokonania ich dalszej analizy lub dokładniejszej kontroli.

               21

               W tym ostatnim przypadku art. 70 ust. 1 tegoż kodeksu przewiduje, że jeżeli rewizja dotyczy jedynie części towarów objętych jednym zgłoszeniem, to jej wyniki odnoszą się do całości towarów objętych tym zgłoszeniem, z zastrzeżeniem, że zgłaszający może zwrócić się z wnioskiem o przeprowadzenie dodatkowej rewizji, jeżeli uzna, że wyniki częściowej rewizji towarów nie są reprezentatywne dla pozostałej części zgłaszanych towarów.

               22

               Ten ogólny przepis ustanawia zatem fikcję prawną jednakowej jakości, zezwalającą organom celnym na rozciągniecie wyników rewizji częściowej towarów będących przedmiotem jednego zgłoszenia na wszystkie towary objęte tym zgłoszeniem (zob. podobnie wyroki: z dnia 7 września 2006 r. w sprawie C-353/04 Nowaco Germany, Zb.Orz. s. I-7357, pkt 54, 55; a także z dnia 24 listopada 2011 r. w sprawach połączonych od C-323/10 do C-326/10 Gebr. Stolle, Zb.Orz. s. I-12177, pkt 100, 101).

               23

               Celem wspomnianego przepisu jest w tym zakresie zagwarantowanie szybkiej i skutecznej procedury wprowadzania do swobodnego obrotu poprzez brak zobowiązania organów celnych do przeprowadzania dokładnej rewizji wszystkich towarów objętych jednym zgłoszeniem celnym, która nie leży ani w interesie podmiotów gospodarczych, którzy co do zasady ubiegają się o zwolnienie towarów, aby móc szybko sprzedać zgłaszane towary, ani w interesie wspomnianych organów, dla których systematyczna rewizja zgłaszanych towarów wiązałaby się ze znacznym dodatkowym nakładem pracy (zob. podobnie wyrok z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie C-290/01 Derudder, Rec. s. I-2041, pkt 45).

               24

               Należy stwierdzić, że zarówno z brzmienia art. 70 ust. 1 kodeksu celnego, jak i z systematyki art. 68–74 tego kodeksu wynika, że możliwość rozciągnięcia wyników rewizji częściowej dotyczy wyłącznie towarów objętych „tym samym zgłoszeniem”, podczas gdy towary te są poddawane rewizji przez organy celne w okresie poprzedzającym udzielenie przez nie zwolnienia wspomnianych towarów (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Derudder, pkt 43).

               25

               W konsekwencji przepis ten nie zezwala organom celnym, w sprawie takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, na rozciągnięcie wyników rewizji częściowej towarów objętych danym zgłoszeniem celnym na towary objęte wcześniejszymi zgłoszeniami celnymi, które już zostały zwolnione przez te organy.

               26

               Z powyższego jednak nie wynika, że tego rodzaju wcześniejsze zgłoszenia celne nie mogą już być zakwestionowane przez organy celne.

               27

               W tym względzie należy przypomnieć, że w ramach ustanowionej w art. 267 TFUE procedury współpracy między sądami krajowymi a Trybunałem do tego ostatniego należy udzielenie sądowi krajowemu użytecznej odpowiedzi, która umożliwi mu rozstrzygnięcie zawisłego przed nim sporu (zob. w szczególności wyroki: z dnia 8 marca 2007 r. w sprawie C-45/06 Campina, Zb.Orz. s. I-2089, pkt 30; z dnia 14 października 2010 r. w sprawie C-243/09 Fuß, Zb.Orz. s. I-9849, pkt 39).

               28

               Jak wskazały rządy czeski i hiszpański w uwagach na piśmie, po zwolnieniu towarów objętych danym zgłoszeniem celnym organy celne mogą w stosownym przypadku dokonać z urzędu sprostowania takiego zgłoszenia na podstawie art. 78 kodeksu celnego (zob. podobnie wyrok z dnia 20 października 2005 r. w sprawie C-468/03 Overland Footwear, Zb.Orz. s. I-8937, pkt 62, 64, 66).

               29

               Zgodnie z art. 78 ust. 2 tego kodeksu po dokonaniu zwolnienia towarów organy celne mogą bowiem przystąpić do kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów. Organy te mogą również przeprowadzić rewizję towarów, o ile istnieje jeszcze możliwość ich okazania.

               30

               Przepis ten zezwala zatem organom celnym na zakwestionowanie wcześniejszych zgłoszeń celnych, które nie były przedmiotem weryfikacji na podstawie art. 68 kodeksu celnego i które w konsekwencji, zgodnie z art. 71 ust. 2 tegoż kodeksu, były rozpatrywane na podstawie danych zawartych w tych zgłoszeniach (zob. podobnie wyrok z dnia 15 września 2011 r. w sprawie C-138/10 DP grup, Zb.Orz. s. I-8369, pkt 37).

               31

               Nic nie stoi na przeszkodzie, aby organy celne rozciągnęły wyniki rewizji częściowej towarów objętych danym zgłoszeniem celnym na towary objęte wcześniejszymi zgłoszeniami celnymi, które już zostały zwolnione przez te same organy, w przypadku gdy towary te są identyczne, a ustalenie, czy przesłanka ta została spełniona, należy wyłącznie do sądu odsyłającego. Ustalenie, czy towary są identyczne, może między innymi opierać się na kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów, a w szczególności na informacjach dostarczonych przez zgłaszającego, zgodnie z którymi towary te pochodzą od tego samego producenta i mają takie same nazwę, wygląd zewnętrzny i skład co towary objęte tymi wcześniejszymi zgłoszeniami celnymi.

               32

               Taka możliwość rozciągnięcia wyników jest uzasadniona samym celem kodeksu celnego, który polega zgodnie z motywem piątym tego kodeksu na zapewnieniu prawidłowego stosowania przewidzianych przez niego należności, gwarantując jednocześnie, jak wynika z pkt 23 niniejszego wyroku, szybkie i skuteczne procedury w interesie zarówno podmiotów gospodarczych, jak i organów celnych, poprzez zwolnienie wspomnianych organów z obowiązku przeprowadzania systematycznych kontroli wszystkich towarów objętych zgłoszeniem celnym, w ten sposób ograniczając do minimum formalności i kontrole celne, zgodnie z motywem szóstym tegoż kodeksu (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Derudder, pkt 42, 45).

               33

               Możliwość ta jest także zgodna ze specyficzną logiką art. 78 kodeksu celnego, która opiera się na dostosowaniu procedury celnej do rzeczywistej sytuacji poprzez skorygowanie pomyłek lub braków rzeczowych, jak i błędów w interpretacji stosownych przepisów (zob. podobnie: ww. wyrok w sprawie Overland Footwear, pkt 63; z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawach połączonych C-430/08 i C-431/08 Terex Equipment i in., Zb.Orz. s. I-321, pkt 56; a także z dnia 12 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C‑608/10, C‑10/11 i C‑23/11 Südzucker i in., pkt 47).

               34

               W tym zakresie nie ma znaczenia, że w sprawie takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym zgłaszający nie ma już możliwości zwrócenia się z wnioskiem o przeprowadzenie dodatkowej rewizji danych towarów, a w stosownym przypadku o uzupełniające pobranie próbek.

               35

               Artykuł 78 kodeksu celnego znajduje bowiem co od zasady zastosowanie po zwolnieniu towarów, czyli w chwili, gdy okazanie towarów może być już niemożliwe (zob. ww. wyrok w sprawie Overland Footwear, pkt 66).

               36

               W każdym razie, jak zauważa większość zainteresowanych stron, które złożyły uwagi na piśmie, z samego brzmienia art. 78 ust. 2 kodeksu celnego wynika, że kontrola zgłoszeń celnych po zwolnieniu towarów może zostać dokonana na podstawie pisemnych dokumentów, przy czym organy celne nie są zobowiązane do fizycznej rewizji towarów, gdyż taka rewizja towarów jest przewidziana tylko w przypadku, gdy „istnieje jeszcze możliwość ich okazania” (zob. podobnie wyrok z dnia 22 listopada 2012 r. w sprawach połączonych C‑320/11, C‑330/11, C‑382/11 i C‑383/11 Digitalnet i in., pkt 66, 67).

               37

               W takich okolicznościach jeśli towary, które były poddane rewizji częściowej, oraz towary objęte wcześniejszymi zgłoszeniami celnymi są identyczne, o czym świadczy między innymi fakt, że z kontroli dokumentów i danych handlowych dotyczących operacji przywozu lub wywozu towarów objętych zgłoszeniem oraz późniejszych operacji handlowych dotyczących tych samych towarów, a w szczególności z informacji dostarczonych przez zgłaszającego wynika, że towary te pochodzą od tego samego producenta i mają takie same nazwę, wygląd zewnętrzny i skład, czego ustalenie należy wyłącznie do sądu odsyłającego, organy celne mogą rozciągnąć wyniki tej weryfikacji częściowej na towary objęte wcześniejszymi zgłoszeniami celnymi.

               38

               Ważne jest jednak, aby zgłaszający był uprawniony do podważenia tego rodzaju rozciągnięcia wyników, w szczególności w przypadku gdy, tak jak w sprawie w postępowaniu głównym, niezależnie od przedstawionych przez niego informacji w zgłoszeniach celnych uważa, że wynik rewizji częściowej towarów objętych danym zgłoszeniem nie jest reprezentatywny dla towarów objętych wcześniejszymi zgłoszeniami i przedstawia wszelkie dowody na poparcie twierdzenia, że rozpatrywane towary nie są identyczne (zob. analogicznie ww. wyrok w sprawie Derudder, pkt 42).

               39

               W tym względzie należy jednakże podkreślić, że ogólne i abstrakcyjne twierdzenie, takie jak przedstawione Trybunałowi przez GFSL w uwagach na piśmie, zgodnie z którym, w odniesieniu do produktów spożywczych, takich jak rozpatrywane w sporze w postepowaniu głównym, różne czynniki mogły zmienić ich skład chemiczny, w szczególności zawartość w nich skrobi, nie ma żadnego znaczenia, ponieważ tego rodzaju okoliczności, nawet gdyby zostały wykazane, nie skłoniły zgłaszającego do dostarczenia w odniesieniu do towarów objętych wcześniejszymi zgłoszeniami celnymi informacji odmiennych od tych, które przedstawił w odniesieniu do towarów, które zostały objęte rewizją częściową, lub, w stosownym przypadku, do zwrócenia się z wnioskiem o sprostowanie tych zgłoszeń – a zatem zgłaszający nie wykazał, ani też skądinąd nie podniósł, że tego rodzaju czynniki mogłyby mieć wpływ na klasyfikację tych produktów w Nomenklaturze scalonej. Do sądu odsyłającego należy jednakże dokonanie wszelkich ustaleń w tej mierze.

               40

               Wreszcie należy zauważyć, że o ile art. 78 kodeksu celnego nie ustanawia żadnego specjalnego terminu w odniesieniu do sprostowania zgłoszeń celnych, zgodnie z art. 221 ust. 3 tegoż kodeksu organy celne mogą powiadomić o nowym długu celnym w okresie trzech lat od dnia powstania tego długu.

               41

               W niniejszym przypadku tymczasem, z zastrzeżeniem ustaleń, jakich musi dokonać sąd odsyłający, z informacji przedłożonych Trybunałowi wynika, że termin ten, jak potwierdziła GFSL w odpowiedzi na pytanie postawione przez Trybunał podczas rozprawy, został zachowany, ponieważ, jak wynika z pkt 11 i 12 niniejszego wyroku, pierwsze ze sprostowanych zgłoszeń celnych zostało dokonane w dniu 4 czerwca 2004 r., podczas gdy powiadomienie o nowym długu celnym miało miejsce w dniu 31 maja 2007 r.

               42

               W świetle wszystkich powyższych rozważań na przedstawione Trybunałowi pytania należy odpowiedzieć, że art. 70 ust. 1 kodeksu celnego powinien być interpretowany w ten sposób, że ponieważ przepis ten znajduje zastosowanie wyłącznie do towarów objętych „tym samym zgłoszeniem”, podczas gdy towary te są poddawane rewizji przez organy celne w okresie poprzedzającym zwolnienie przez nie wspomnianych towarów, to nie zezwala on tym organom, w sprawie takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, na rozciągnięcie wyników rewizji częściowej towarów objętych zgłoszeniem celnym na towary objęte wcześniejszymi zgłoszeniami celnymi, które już zostały zwolnione przez te same organy celne.

               43

               Natomiast art. 78 wspomnianego kodeksu należy interpretować w ten sposób, że zezwala on organom celnym na rozciągnięcie wyników rewizji częściowej towarów objętych zgłoszeniem celnym przeprowadzonej w oparciu o próbki tych towarów na towary objęte wcześniejszymi zgłoszeniami celnymi dokonanymi przez tego samego zgłaszającego, które nie zostały i nie mogą już być poddane rewizji, ponieważ zostały już zwolnione, w przypadku gdy towary te są identyczne, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

         W przedmiocie kosztów

               44

               Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.

               Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:

                     Artykuł 70 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że ponieważ przepis ten znajduje zastosowanie wyłącznie do towarów objętych „tym samym zgłoszeniem”, podczas gdy towary te są poddawane rewizji przez organy celne w okresie poprzedzającym zwolnienie przez nie wspomnianych towarów, nie zezwala on tym organom, w sprawie takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, na rozciągnięcie wyników rewizji częściowej towarów objętych zgłoszeniem celnym na towary objęte wcześniejszymi zgłoszeniami celnymi, które już zostały zwolnione przez te same organy celne.

                     Natomiast art. 78 wspomnianego kodeksu należy interpretować w ten sposób, że zezwala on organom celnym na rozciągnięcie wyników rewizji częściowej towarów objętych zgłoszeniem celnym przeprowadzonej w oparciu o próbki tych towarów na towary objęte wcześniejszymi zgłoszeniami celnymi dokonanymi przez tego samego zgłaszającego, które nie zostały i nie mogą już być poddane rewizji, ponieważ zostały już zwolnione, w przypadku gdy towary te są identyczne, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

                     Podpisy

            (
            *1
         )	Język postępowania: łotewski.