title: Sprawa C-115/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 25 lutego 2016 r. – N Luxembourg 1/Skatteministeriet

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 25 lutego 2016 r. – N Luxembourg 1/Skatteministeriet
   (Sprawa C-115/16)
   (2016/C 270/28)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: N Luxembourg 1

      Strona pozwana: Skatteministeriet

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 1 ust. 1 dyrektywy 2003/49/WE (1) w związku z jej art. 1 ust. 4 należy interpretować w ten sposób, że objęta zakresem zastosowania art. 3 tej dyrektywy spółka będąca rezydentem państwa członkowskiego, która w okolicznościach takich jak okoliczności rozpatrywanej sprawy otrzymuje odsetki od spółki zależnej z innego państwa członkowskiego, jest „właścicielem” tych odsetek w rozumieniu tej dyrektywy?

                           1.1.

                           Czy pojęcie „właściciel [odsetek]” użyte w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2003/49/WE w związku z jej art. 1 ust. 4 należy interpretować zgodnie z odpowiadającym mu pojęciem użytym w art. 11 modelowej konwencji podatkowej z 1977 r.?

                           1.2.

                           Jeśli na pytanie 1.1. należy odpowiedzieć twierdząco, czy pojęcie to należy zatem interpretować jedynie z uwzględnieniem komentarzy do tego art. 11 modelowej konwencji podatkowej z 1977 r. (pkt 8), czy też przy dokonywaniu tej wykładni tej można zastosować późniejsze komentarze, m.in. te dokonane w dodatkach z 2003 r. w przedmiocie „spółek pośredniczących” (pkt 8.1, obecnie pkt 10.1), czy też te dokonane w dodatkach z 2014 r. w przedmiocie „obowiązków umownych i wynikających z przepisów prawnych” (pkt 10.2)?

                           1.3.

                           Jeśli komentarze z 2003 r. mogą zostać zastosowane przy dokonywaniu tej wykładni, czy warunkiem uznania spółki za niebędącą „właścicielem [odsetek]” w rozumieniu dyrektywy 2003/49/WE jest stwierdzenie rzeczywistego przepływu środków do podmiotu uznanego w państwie, w którym spółka dokonująca wypłaty odsetek jest rezydentem, za „właściciela” rozpatrywanych odsetek, a jeśli tak – czy dalszym warunkiem tego uznania jest stwierdzenie, że ten rzeczywisty przepływ miał miejsce w ścisłym związku czasowym z wypłatą odsetek czy też miał postać wypłaty odsetek?

                                       1.3.1.

                                       Jakie znaczenie ma w tym względzie to, czy pożyczka została udzielona za pomocą kapitału akcyjnego, czy rozpatrywane odsetki są dopisywane do kapitału („rolled up”), czy spółka otrzymująca odsetki przekazała je następnie w obrębie grupy do będącej rezydentem w tym samym państwie członkowskim spółki dominującej mając na celu optymalizację wyników pod względem podatkowym zgodnie z obowiązującymi w tym państwie przepisami, czy rozpatrywane odsetki zostały następnie przekształcone w kapitał spółki udzielającej pożyczki, czy odbiorca odsetek ma umowny lub wynikający z przepisów prawa obowiązek do przekazania ich innemu podmiotowi oraz to, czy znaczna część podmiotów uznanych w państwie, w którym spółka dokonująca wypłaty odsetek jest rezydentem, za „właścicieli odsetek”, jest rezydentami w innych państwach, również członkowskich, z którymi Dania zawarła umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania, efektem czego zgodnie z duńskim ustawodawstwem jest brak podstawy do pobrania podatku u źródła, jeśli te podmioty były pożyczkodawcami i otrzymały odsetki w sposób bezpośredni?

                           1.4.

                           Jakie znaczenie dla rozpatrzenia kwestii, czy spółkę otrzymującą odsetki można uznać za ich „właściciela” w rozumieniu dyrektywy ma to, że sąd odsyłający po dokonaniu oceny okoliczności faktycznych stwierdzi, iż spółka otrzymująca odsetki – pomimo tego, że nie jest ani umownie, ani na podstawie przepisów prawa zobowiązana do dalszego przekazania otrzymanych odsetek innemu podmiotowi – nie ma „pełnego” prawa do „korzystania i pobierania korzyści” z odsetek o którym mowa w sporządzonych w 2014 r. komentarzach do modelowej konwencji podatkowej z 1977?

               2.

               Czy powołanie się przez państwo członkowskie na art. 5 ust. 1 dyrektywy o stosowaniu w przypadku zwalczania nadużyć przepisów krajowych czy też na art. 5 ust. 2 wiąże się z przyjęciem założenia, że to państwo członkowskie przyjęło szczególny przepis wykonawczy do art. 5 dyrektywy czy też że w tym prawie krajowym ustanowione zostały powszechnie obowiązujące przepisy czy też zasady dotyczące nadużyć i oszustw podatkowych oraz uchylania się od opodatkowania, które mogą być interpretowane zgodnie z tym art. 5?

                           2.1.

                           Jeśli na pytanie 2 należy odpowiedzieć twierdząco, czy § 2 ust. 2 lit. d) duńskiej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym ograniczony obowiązek podatkowy w zakresie dochodu z odsetek nie obejmuje „odsetek zwolnionych z opodatkowania […] z tytułu dyrektywy 2003/49/WE w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich”, można uznać za taki szczególny krajowy przepis, o którym mowa w art. 5 dyrektywy?

               3.

               Czy postanowienie zawarte w podpisanej przez dwa państwa członkowskie umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania sporządzonej zgodnie z modelową konwencją OECD, zgodnie z którą opodatkowanie odsetek jest uzależnione od tego, czy spółkę otrzymującą odsetki można uznać za ich właściciela stanowi oparty na umowie przepis niezbędny do zapobiegania nadużyciom finansowym, o którym mowa w art. 5 dyrektywy?

               4.

               Czy zgodnie z dyrektywą 2003/49/WE mamy do czynienia z nadużyciem w sytuacji, gdy w państwie członkowskim, w którym spółka dokonująca wypłaty odsetek jest rezydentem, odliczanie podatku w przypadku odsetek jest dozwolone, a odsetki te nie podlegają opodatkowaniu w tym państwie członkowskim, w którym rezydentem jest spółka je otrzymująca?

               5.

               Czy państwo członkowskie, które nie chce uznać tego, że spółka z innego państwa członkowskiego jest właścicielem odsetek, i podnosi, że ta spółka z innego państwa członkowskiego jest sztucznie stworzoną spółką pośredniczącą, jest zgodnie z dyrektywą 2003/49/WE czy też art. 10 WE zobowiązane do udzielenia informacji, kogo w tej sytuacji państwo to uznaje za właściciela [odsetek]?

               6.

               Jeśli będąca rezydentem w danym państwie członkowskim spółka (dominująca) nie może w danym przypadku zostać uznana, w związku z dyrektywą 2003/49/WE, za zwolnioną z opodatkowania u źródła odnośnie odsetek otrzymanych od spółki (zależnej) będącej rezydentem w innym państwie członkowskim, a spółka dominująca w tym drugim państwie członkowskim jest uznana za objętą w nim w zakresie tych odsetek ograniczonym obowiązkiem podatkowym, czy art. 43 WE w związku z art. 48 WE wyklucza ustawodawstwo, zgodnie z którym to drugie państwo członkowskie nakłada na (zależną) spółkę zobowiązaną do potrącenia podatku u źródła wymóg uiszczenia odsetek za zwłokę o wyższej stawce niż stawka odsetek za zwłokę wymaganych w państwie członkowskich w przypadku skierowania wierzytelności podatkowej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych (obejmującej m. in. dochód z odsetek) wobec spółki będącej rezydentem tego samego państwa członkowskiego?

               7.

               Jeśli będąca rezydentem w danym państwie członkowskim spółka (dominująca) nie może w danym przypadku zostać uznana, w związku z dyrektywą 2003/49/WE, za zwolnioną z opodatkowania u źródła odnośnie odsetek otrzymanych od spółki (zależnej) będącej rezydentem w innym państwie członkowskim, a spółka dominująca w tym drugim państwie członkowskim jest uznana w tym państwie członkowskim odnośnie tych odsetek za podatnika objętego ograniczonym obowiązkiem podatkowym, czy art. 43 WE z związku z art. 48 WE (bądź też art. 56 WE), razem lub każdy z osobna, wyklucza ustawodawstwo, zgodnie z którym,

                           a)

                           to inne państwo członkowskie nakłada na spółkę wypłacającą odsetki obowiązek potrącenia podatku od odsetek u źródła oraz odpowiedzialność wobec organów publicznych za niepobrany u źródła podatek, jeśli nie ma takiego obowiązku potrącenia podatku u źródła w przypadku, gdy spółka otrzymująca odsetki jest rezydentem w tym innym państwie członkowskim?

                           b)

                           spółka dominująca w tym innym państwie członkowskim nie ma obowiązku płacenia zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych przez dwa pierwsze lata podatkowe, lecz może zacząć płacić ten podatek dopiero znacznie później niż data wymagalności podatku potrącanego u źródła?

                     Trybunał jest proszony o udzielenie odpowiedzi na pytanie 7 łącznie z odpowiedzią na pytanie 6.

      (1)  Dyrektywa Rady 2003/49/WE z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich.Dz.U. 2003, L 157, s. 49


title: Sprawa T-614/13: Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2013 r. — Romonta przeciwko Komisji

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/13

         Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2013 r. — Romonta przeciwko Komisji
   (Sprawa T-614/13)
   2014/C 31/24
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Romonta GmbH (Seegebiet Mansfelder Land, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte I. Zenke, M. Vollmer, C. Telschow i A. Schulze)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie, w jakim odmawia ona w art. 1 ust. 1 skarżącej przydziału z uwagi na nadzwyczajne okoliczności na trzeci okres handlu emisjami 2013 — 2020 zgodnie z § 9 ust. 5 niemieckiej Treibhausgas-Emissionshandelsgesetzes;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności
               Zgodnie ze stanowiskiem skarżącej zaskarżona decyzja narusza zasadę proporcjonalności, ponieważ zakazanie przydziału uprawnień do emisji z uwagi na nadzwyczajne okoliczności z punktu widzenia sformułowanego przez skarżącą celu jest błędne i w dodatku jest całkowicie nieproporcjonalne w stosunku do niekorzystnej sytuacji, która w ten sposób powstanie dla skarżącej. Posiłkowo w tym miejscu podnosi się, że decyzja 2011/278/UE (1) jest niezgodna z prawem europejskim i nieważna.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady subsydiarności
               W ramach tego zarzutu skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza zasadę subsydiarności, zgodnie z którą działanie Unii Europejskiej powinno być ograniczone do niezbędnego zakresu. Twierdzi ona — inaczej niż pozwana — że państwom członkowskim pozostawiono (nawet jeśli w ograniczonym zakresie) prawo do stanowienia przepisów dotyczących przydziałów. Do przepisów, których kompetencję stanowienia pozostawiono państwom członkowskim, należą przepisy regulujące sytuacje związane z nadzwyczajnymi okolicznościami, takie jak te na podstawie § 9 ust. 5 niemieckiej Treibhausgas-Emissionshandelsgesetzes (ustawa do handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych).

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia praw podstawowych
               W tym miejscu skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza jej prawa podstawowe do wolności prowadzenia działalności gospodarczej, wolności wyboru zawodu i prawa do swobodnego wykonywania prawa własności, bez uzasadnienia tych naruszeń celami uznanymi przez Unię Europejską lub służącymi ochronie praw i wolności innych podmiotów.

      (1)  Decyzja Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [notyfikowana jako dokument nr C(2011) 2772] (Dz.U. L 130, s. 1)


title: Sprawa F-56/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 14 lipca 2016 r. – Dominguez Perez/Komisja (Służba publiczna — Emerytury i renty — Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego — Uprawnienia emerytalne nabyte przed rozpoczęciem służby w Unii w krajowym systemie emerytalnym — Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii — Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, przyjęta przez zainteresowanego i oparta na nowych ogólnych przepisach wykonawczych — Akt niewywołujący niekorzystnych skutków — Pewność prawa — Uzasadnione oczekiwania — Równość traktowania — Artykuł 81 regulaminu postępowania)

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/34

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 14 lipca 2016 r. – Dominguez Perez/Komisja
   (Sprawa F-56/14) (1)

   ((Służba publiczna - Emerytury i renty - Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Uprawnienia emerytalne nabyte przed rozpoczęciem służby w Unii w krajowym systemie emerytalnym - Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii - Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, przyjęta przez zainteresowanego i oparta na nowych ogólnych przepisach wykonawczych - Akt niewywołujący niekorzystnych skutków - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania - Równość traktowania - Artykuł 81 regulaminu postępowania))
   (2016/C 326/58)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Dolores Dominguez Perez (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy, następnie G. Gattinara, pełnomocnik, i wreszcie G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności dwóch propozycji obliczenia dotyczących przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącej do systemu emerytalnego Unii, które stosują nowe ogólne przepisy wykonawcze do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna, a w części oddalona jako oczywiście bezzasadna.

               2)

               Dolores Dominguez Perez pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014, s. 70.


title: Sprawa T-310/03: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  25 kwietnia 2006 r.  — Kreuzer Medien przeciwko Parlamentowi i Radzie (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 2003/33/WE — Osoby fizyczne lub prawne — Legitymacja czynna — Niedopuszczlność)

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/16

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 kwietnia 2006 r. — Kreuzer Medien przeciwko Parlamentowi i Radzie
   (Sprawa T-310/03) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 2003/33/WE - Osoby fizyczne lub prawne - Legitymacja czynna - Niedopuszczlność)
   (2006/C 154/43)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Kreuzer Medien GmbH (Lipsk, Niemcy) [Przedstawiciele: początkowo U. Kornmeier i D. Valbert, następnie M. Lenz, adwokaci]

      Strona pozwana: Parlament Europejski [Przedstawiciele: E. Waldherr i U. Rösslein, pełnomocnicy] i Rada Unii Europejskiej [Przedstawiciel: E. Karlsson, pełnomocnik]

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Falstaff Verlags-Gesellschaft mbH (Klosterneuburg, Austria) [Przedstawiciel: W.-G. Schärf, adwokat]

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: M.-J. Jonczy, L. Pignataro-Nolin i F. Hoffmeister, pełnomocnicy], Królestwo Hiszpanii [Przedstawiciel: L. Fraguas Gadea, pełnomocnik] i Republika Finlandii [Przedstawiciele: A. Guimaraes-Purokoski, T. Pynnä i E. Bygglin, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności art. 3 ust. 1 dyrektywy 2003/33/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, odnoszących się do reklamy i sponsorowania wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 152, str. 16).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament i Radę.

               3)

               Królestwo Hiszpanii i Komisja pokrywają własne koszty, w tym koszty postępowania w sprawie środków tymczasowych przed Sądem.

               4)

               Republika Finlandii pokrywa własne koszty.

               5)

               Falstaff Verlags-Gesellschaft mbH pokrywa własne koszty, w tym koszty postępowania w sprawie środków tymczasowych przed Sądem.

      (1)  Dz.U. C 289 z 29.11.2003


title: Sprawa T-452/05: Skarga wniesiona w dniu  27 grudnia 2005 r.  — Belgian Sewing Thread przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/43

         Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2005 r. — Belgian Sewing Thread przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-452/05)
   (2006/C 60/83)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Belgian Sewing Thread N.V. [Przedstawiciel: H. Gilliams, adwokat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               a)

               w ramach skargi o stwierdzenie nieważności:

                           —

                           stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji C(2005) 3452 wersja ostateczna z dnia 14 września 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 Porozumienia o EOG (sprawa 38.337 — PO/Nici) w zakresie, w jakim zostało w nim ustalone, że skarżąca uczestniczyła w stwierdzonym tam naruszeniu w tym samym stopniu co inne przedsiębiorstwa biorące w nim udział oraz art. 2 tej decyzji w zakresie, w jakim nakłada on na skarżącą grzywnę;

                           —

                           ewentualnie, uchylenie lub przynajmniej znaczne obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą w art. 2 decyzji;

                           —

                           obciążenie Komisji kosztami postępowania;

               b)

               w ramach skargi o odszkodowanie:

                           —

                           stwierdzenie odpowiedzialności Komisji na podstawie art. 235 WE i art. 288 WE;

                           —

                           zobowiązanie Komisji do zapłaty odszkodowania za szkody już poniesione i szkody przyszłe będące następstwem opublikowania przez Komisję wewnętrznych wykazów cen skarżącej;

                           —

                           zobowiązanie Komisji do zapłaty odsetek w wysokości 8 % rocznie, naliczanych od momentu popełnienia przez Komisję uchybienia;

                           —

                           zobowiązanie Komisji do zapłaty zaliczki na poczet odszkodowania w wysokości 705 812 EUR do czasu sporządzenia opinii biegłego;

                           —

                           obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W pierwszym rzędzie skarżąca kwestionuje wspomnianą decyzję Komisji w zakresie, w jakim zostało w niej ustalone, że skarżąca uczestniczyła w stwierdzonym tam naruszeniu w tym samym stopniu co inne przedsiębiorstwa biorące w nim udział oraz wnosi o uchylenie lub przynajmniej znaczne obniżenie nałożonej na nią grzywny.
   Skarżąca stwierdza, że popełnione przez nią naruszenie zostało błędnie zaliczone do kategorii bardzo poważnych naruszeń. Zdaniem skarżącej Komisja naruszyła w ten sposób zasadę słuszności i proporcjonalności, art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 (1) oraz obowiązek uzasadnienia i prawo do obrony. Zdaniem skarżącej Komisja nie uwzględniła faktu, że skarżąca nie odgrywała żadnej roli w planowaniu i organizowaniu naruszenia, nie uczestniczyła w spornych spotkaniach mających na celu zawarcie porozumień ograniczających konkurencję oraz tego, że skarżąca nigdy nie wprowadziła w życie tych porozumień.
   Skarżąca kwestionuje również umieszczenie jej w drugiej kategorii w celu ustalenia kwoty podstawowej grzywny oraz jej wysokość. Zdaniem skarżącej Komisja przeceniła możliwość wywarcia rzeczywistego wpływu na konkurencję przez skarżącą, zarówno w porównaniu z wpływem innych przedsiębiorstw uczestniczących w naruszeniu, jak też w świetle niestabilnej sytuacji finansowej skarżącej oraz ograniczonej wielkości rynku. W związku z tym skarżąca podnosi również, że Komisja naruszyła zasadę słuszności i proporcjonalności, art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003, wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien, zasadę równego traktowania oraz obowiązek uzasadnienia.
   Skarżąca dodaje, że Komisja dokonała również błędnej oceny okoliczności łagodzących w odniesieniu do skarżącej oraz naruszyła wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien oraz obowiązek uzasadnienia. Komisja powinna była uwzględnić jako okoliczność łagodzącą fakt, że skarżąca nie wprowadziła w życie wspomnianych porozumień i że odgrywała ona bardzo ograniczoną i bierną rolę.
   Skarżąca twierdzi, że obniżenie grzywny ze względu na jej współpracę w toku dochodzenia jest zbyt małe i zostało przyznane z naruszeniem obowiązku uzasadnienia, zasady równego traktowania i proporcjonalności oraz komunikatu Komisji w sprawie nienakładania grzywien lub obniżenia ich kwoty w sprawach kartelowych (zwanego „komunikatem w sprawie współpracy”).
   Wreszcie skarżąca wnosi o odszkodowanie za szkodę poniesioną wskutek naruszenia przez Komisję zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz obowiązku zachowania poufności poprzez opublikowanie wewnętrznych wykazów cen skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, str. 1).


title: Sprawa C-360/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 5 września 2006 r. — Heinrich Bauer Verlag BeteiligungsGmbH przeciwko Finanzamt für Großunternehmen in Hamburg

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/1

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 5 września 2006 r. — Heinrich Bauer Verlag BeteiligungsGmbH przeciwko Finanzamt für Großunternehmen in Hamburg
   (Sprawa C-360/06)
   (2006/C 310/02)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Hamburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Heinrich Bauer Verlag BeteiligungsGmbH

      Strona pozwana: Finanzamt für Großunternehmen in Hamburg
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 52 traktatu EWG w związku z art. 58 traktatu EWG/art. 52 traktatu WE w związku z art. 58 traktatu WE, obecnie art. 43 WE w związku z art. 48 WE sprzeciwia się temu, że w ramach wyceny nienotowanych udziałów w spółkach kapitałowych udział w krajowej spółce osobowej ma wartość niższą niż udział w spółce osobowej w innym państwie członkowskim?


title: Sprawa F-34/16: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2016 r.– ZZ/Parlament

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/35

         Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2016 r.– ZZ/Parlament
   (Sprawa F-34/16)
   (2016/C 326/60)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zwrotu kwot, które skarżąca miała nienależnie otrzymać tytułem dodatku edukacyjnego i dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu, a także decyzji pozbawiających stronę skarżącą uprawnień do niektórych dodatków.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności nowej decyzji w sprawie zwrotu „[kwot] pobranych ponadto”;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zwrotu odnoszącej się do „ustania prawa” w zakresie, w jakim określono w niej ustanie prawa skarżącej do dodatku edukacyjnego na XX i YY na dzień 1 lipca 2015 r., zamiast na dzień 1 października 2015 r., a także w zakresie, w jakim określono w niej ustanie prawa skarżącej do dodatku na gospodarstwo domowe na dzień 1 sierpnia 2015 r., zamiast na dzień 1 października 2015 r.;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącej odsetek za zwłokę od kwot, które nieprawidłowo zatrzymano lub które zostały zwrócone, naliczanych według stopy określonej przez Europejski Bank Centralny dla podstawowych operacji refinansowania, powiększonej o dwa punkty, licząc w odniesieniu do każdej z kwot od daty, w której kwota ta powinna była być wypłacona stronie skarżącej;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-40/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, Manchester — Zjednoczone Królestwo) — Astra Zeneca UK Limited przeciwko Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 2 pkt 1 — Pojęcie „świadczenie usług dokonywane odpłatnie” — Bony towarowe wydawane przez spółkę swym pracownikom w ramach wynagrodzenia)

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, Manchester — Zjednoczone Królestwo) — Astra Zeneca UK Limited przeciwko Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs
   (Sprawa C-40/09) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 2 pkt 1 - Pojęcie „świadczenie usług dokonywane odpłatnie” - Bony towarowe wydawane przez spółkę swym pracownikom w ramach wynagrodzenia)
   2010/C 246/06
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   VAT and Duties Tribunal, Manchester

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Astra Zeneca UK Limited

      Strona pozwana: Her Majesty's Commissioners of Revenue and Customs

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — VAT and Duties Tribunal, Manchester — Interpretacja art. 2 ust. 1, art. 6 ust. 2 lit. b) i art. 17 ust. 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Pojęcie odpłatnego świadczenia usług — Bony towarowe wydawane pracownikowi zgodnie z umową o pracę, których część wartości odliczana jest z wynagrodzenia

      Sentencja

   Artykuł 2 pkt 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatki od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r., musi być interpretowany w ten sposób, że przekazanie bonów towarowych przez spółkę, która nabyła je ca cenę obejmującą podatek od wartości dodanej, swym pracownikom w zamian za rezygnację przez nich z części wynagrodzenia w gotówce, stanowi odpłatne świadczenie usług w rozumieniu tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 90 z 18.4.2009.


title: Sprawa C-393/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Włochy) — Emanuela Sbarigia przeciwko Azienda USL RM/A, Comune di Roma, Assiprofar — Associazione Sindacale Proprietari Farmacia, Ordine dei Farmacisti della Provincia di Roma (Krajowe przepisy regulujące godziny otwarcia i dni zamknięcia aptek — Zwolnienie — Uprawnienia decyzyjne właściwych organów)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Włochy) — Emanuela Sbarigia przeciwko Azienda USL RM/A, Comune di Roma, Assiprofar — Associazione Sindacale Proprietari Farmacia, Ordine dei Farmacisti della Provincia di Roma
   (Sprawa C-393/08) (1)

   (Krajowe przepisy regulujące godziny otwarcia i dni zamknięcia aptek - Zwolnienie - Uprawnienia decyzyjne właściwych organów)
   2010/C 234/08
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Emanuela Sbarigia

      Strona pozwana: Azienda USL RM/A, Comune di Roma, Assiprofar — Associazione Sindacale Proprietari Farmacia, Ordine dei Farmacisti della Provincia di Roma

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Wykładnia art. 49 WE, art. 81 WE — 86 WE, art. 152 WE i 153 WE — Krajowe przepisy regulujące godziny otwarcia i dni zamknięcia aptek — Zakaz wprowadzania odstępstwa od okresu corocznego zamknięcia aptek i przekraczania obowiązującego maksymalnego limitu godzin ich otwarcia

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale amministrativo regionale per il Lazio postanowieniem z dnia 21 maja 2008 r. jest niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008.


title: Sprawa C-558/07: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Queen's Bench Division) — Zjednoczone Królestwo) — The Queen, S.P.C.M. SA, C.H. Erbslöh KG, Lake Chemicals and Minerals Ltd, Hercules Inc. przeciwko Secretary of State for the Environment, Food and Rural Affairs (Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 — Chemikalia — Rejestracja, ocena, udzielanie zezwoleń i stosowanie ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) — Termin monomery — Ważność — Proporcjonalność — Równość traktowania)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Queen's Bench Division) — Zjednoczone Królestwo) — The Queen, S.P.C.M. SA, C.H. Erbslöh KG, Lake Chemicals and Minerals Ltd, Hercules Inc. przeciwko Secretary of State for the Environment, Food and Rural Affairs
   (Sprawa C-558/07) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 - Chemikalia - Rejestracja, ocena, udzielanie zezwoleń i stosowanie ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) - Termin „monomery” - Ważność - Proporcjonalność - Równość traktowania)
   2009/C 205/08
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (Queen's Bench Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: The Queen, S.P.C.M. SA, C.H. Erbslöh KG, Lake Chemicals and Minerals Ltd, Hercules Inc.

      Strona pozwana: Secretary of State for the Environment, Food and Rural Affairs

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice, Queen's Bench Division — Wykładnia i ważność art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz. U. L 396, s. 1) — Termin „monomery”

      Sentencja

               1)

               Termin „monomery” użyty w art. 6 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE, dotyczy wyłącznie monomerów w postaci przereagowanej, zawartych w polimerach.

               2)

               Analiza drugiego pytania nie ujawniła żadnej okoliczności mogącej wpłynąć na ważność art. 6 ust. 3 rozporządzenia nr 1907/2006.

      (1)  Dz.U. C 51 z 23.2.2008 r.


title: Sprawa C-75/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Alessandria (Włochy) w dniu 20 lutego 2009 r. – Agra Srl przeciwko Agenzia Dogane Ufficio delle Dogane di Alessandria

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Alessandria (Włochy) w dniu 20 lutego 2009 r. – Agra Srl przeciwko Agenzia Dogane Ufficio delle Dogane di Alessandria
   (Sprawa C-75/09)
   2009/C 102/20
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Commissione Tributaria Provinciale di Alessandria

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Agra Srl

      Strona pozwana: Agenzia Dogane Ufficio delle Dogane di Alessandria

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy mając na uwadze przepisy art. 11 decreto legislativo nr 374/1990 w związku z art. 221 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2913/1992 i dodanym doń później ust. 4 oraz z uwzględnieniem art. 84 akapit trzeci TULD (DPR nr 43/1973), prawo Agenzia della Dogane (agencji celnej) do przeprowadzenia weryfikacji decyzji w sprawie ustalenia wysokości należności celnych ulega przedawnieniu bądź wygaśnięciu wraz z upływem trzech lat od dnia zgłoszenia celnego czy też bieg tego terminu może zostać przerwany lub ulec zawieszeniu na czas trwania postępowania karnego wszczętego z powodu naruszenia związanego z należnościami celnymi, o których mowa w decyzji w sprawie ustalenia ich wysokości?


title: Sprawa C-194/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 25 marca 2009 r. w sprawie T-332/06 Alcoa Trasformazioni Srl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 1 czerwca 2009 r. przez Alcoa Trasformazioni Srl

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/8

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 25 marca 2009 r. w sprawie T-332/06 Alcoa Trasformazioni Srl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 1 czerwca 2009 r. przez Alcoa Trasformazioni Srl
   (Sprawa C-194/09 P)
   2009/C 193/09
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Alcoa Trasformazioni Srl (przedstawiciele: M. Siragusa, T. Müller-Ibold, T. Graf, F. Salerno, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącego odwołanie

   W pierwszej kolejności:

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 marca 2009 r. w sprawie T-332/06 Alcoa Trasformazioni Srl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/C 214/03 notyfikowanej Republice Włoskiej w dniu 19 lipca 2006 r., w zakresie w jakim dotyczy ona taryf elektryczności stosowanych wobec fabryk aluminium należących do Alcoa Trasformazioni Srl.

         W drugiej kolejności:

               —

               skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd.

         W obu przypadkach:

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie zgodnie z art. 69 regulaminu Trybunału, włącznie ze zwrotem kwot zapłaconych Komisji jako koszty postępowania poniesione w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Ze względu na to, że Komisja stwierdziła najpierw, iż taryfy elektryczności stosowane wobec energochłonnych zakładów we Włoszech nie stanowiły pomocy państwa, powstaje kwestia, jakie standardy Komisja powinna stosować w zakresie dochodzenia i uzasadnienia w takich okolicznościach przed wszczęciem procedury formalnej. Alcoa podnosi, że w sytuacji gdy Komisja wcześniej stwierdziła, iż dany środek nie stanowi pomocy państwa, nie może ona wszczynać takiej procedury bez uprzedniego przeprowadzenia wyczerpującego badania w celu wykazania, dlaczego wcześniejsze ustalenia nie są już wiążące. Ponadto Komisja powinna wskazać te powody wystarczająco jasno w decyzji wszczynającej procedurę formalną. Alcoa twierdzi, że Sąd błędnie stwierdził, że Komisja mogła wszcząć procedurę formalną bez badania, czy jej pierwotna analiza z 1996 r. straciła ważność. Wcześniejsze ustalenie przez Komisję, że środek nie stanowił pomocy, wywołuje również kwestię, jaka procedura powinna mieć zastosowanie, w sytuacji gdy Komisja decyduje zrewidować sprawę i wszcząć procedurę formalną skierowaną przeciwko danemu środkowi. Z mających zastosowanie przepisów proceduralnych i podstawowych zasad pewności prawa, jak również ochrony uzasadnionych oczekiwań wynika, że w takich okolicznościach należy stosować procedurę badania pomocy istniejącej. Wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że badając taryfy stosowane wobec Alcoa, Komisja słusznie oparła się na procedurze dotyczącej nowej pomocy.


title: Wyrok Trybunału z dnia 27 czerwca 2014 r. w sprawie E-26/13 – Republika Islandii przeciwko Atliemu Gunnarssonowi (Swobodny przepływ osób – art. 28 EOG – dyrektywa 2004/38/WE – dyrektywa 90/365/EWG – prawo pobytu – prawo do wyprowadzenia się z państwa pochodzenia – mniej korzystne opodatkowanie)

text:
               26.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/3

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 27 czerwca 2014 r.
   w sprawie E-26/13
   Republika Islandii przeciwko Atliemu Gunnarssonowi
   (Swobodny przepływ osób – art. 28 EOG – dyrektywa 2004/38/WE – dyrektywa 90/365/EWG – prawo pobytu – prawo do wyprowadzenia się z państwa pochodzenia – mniej korzystne opodatkowanie)
   (2015/C 68/03)
   W sprawie E-26/13 Republika Islandii przeciwko Atliemu Gunnarssonowi – WNIOSEK do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości złożony przez Sąd Najwyższy Republiki Islandii (Hæstiréttur Íslands) dotyczący wykładni art. 28 Porozumienia EOG i art. 7 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson, wydał w dniu 27 czerwca 2014 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Niezgodne z art. 1 dyrektywy 90/365/EWG i art. 7 ust. 1 lit. b) i d) dyrektywy 2004/38/WE jest nieudzielenie współmałżonkom, którzy przenieśli się do innego państwa EOG, możliwości połączenia przysługujących im indywidualnie ulg podatkowych w związku z ustalaniem wysokości należnego podatku dochodowego, podczas gdy byliby oni uprawnieni do połączenia przysługujących im indywidualnie ulg podatkowych, gdyby przebywali w państwie pochodzenia, w sytuacji, gdy jeden ze współmałżonków otrzymuje emeryturę z państwa pochodzenia, która stanowi cały lub niemal cały dochód tego współmałżonka, a drugi nie uzyskuje dochodu.


title: Sprawa T-214/10: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2010 r. — Moselland przeciwko OHIM — Renta Siete (DIVINUS)

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/23

         Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2010 r. — Moselland przeciwko OHIM — Renta Siete (DIVINUS)
   (Sprawa T-214/10)
   2010/C 195/37
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Moselland eG — Winzergenossenschaft (Bernkastel-Kues, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Dippelhofer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Renta Siete, SL (Albacete, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 lutego 2010 r. w sprawie R 1204/2009-2;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Renta Siete, SL (Albacete, Spanien)

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „DIVINUS” dla towarów i usług z klas 30, 33 i 35

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny krajowy znak towarowy, który zawiera element słowny „Moselland Divinum” dla towarów z klasy 33

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) oraz zasad 19 ust. 2 i 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 (2), ponieważ Izba Odwoławcza niewłaściwie lub niewystarczająco zbadała dowód na istnienie wcześniejszych praw.
   Naruszenie art. 76 ust. 1 zdanie 2 rozporządzenia nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza nie ograniczyła się do oceny dowodów przedstawionych przez skarżącą.
   Naruszenie art. 78 ust. 1, 3 i 4 rozporządzenia nr 207/2009 z powodu błędnej oceny dowodów oraz ze względu na to, że Izba Odwoławcza ograniczyła się do uzyskania informacji tylko od jednej strony, mimo że został jej przedstawiony dowód przeciwny na okoliczność sprzeczną z uzyskaną informacją oraz naruszenie również art. 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nie umożliwiła skarżącej wypowiedzenia się w przedmiocie okoliczności faktycznych uwzględnionych przez nią z urzędu.
   Naruszenie zasady 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95, ponieważ Izba Odwoławcza powinna była uznać przedstawiony dowód na okoliczność dostępu do Internetu za wystarczający do stwierdzenia, że dokumenty zostały złożone po upływie terminu.
   Naruszenie zasady 50 ust. 1 zdanie trzecie rozporządzenia nr 2868/95 z powodu nadużycia władzy.
   Wreszcie naruszenie zasady 51 lit. b) rozporządzenia nr 2868/95, ponieważ Izba Odwoławcza niesłusznie nie zarządziła zwrotu opłaty za wniesienie odwołania.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1).


title: Sprawa T-340/02: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lipca 2006 r. — Wijsmuller przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/53

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lipca 2006 r. — Wijsmuller przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-340/02) (1)

   (2006/C 224/114)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes trzeciej izby w składzie powiększonym zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 19 z 25.1.2003


title: Sprawa C-241/08: Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/15

         Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-241/08)
   (2008/C 197/25)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: D. Recchia i J.-B.Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych i wykonawczych koniecznych do właściwej transpozycji art. 6 ust. 2 i 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (1), Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja podnosi dwa zarzuty na poparcie swej skargi dotyczące naruszenia odpowiednio art. 6 ust. 2 i 3 dyrektywy 92/43/EWG („dyrektywy siedliskowej”).
   W pierwszym zarzucie skarżąca podkreśla, iż art. 6 ust. 2 dyrektywy siedliskowej zawiera wyraźny zakaz pogarszania stanu chronionych siedlisk przyrodniczych. Wprowadzenie w przepisach krajowych pojęcia „poważnych skutków” w celu ograniczenia zakresu stosowania tego przepisu do określonych działań człowieka nie znajduje zatem uzasadnienia. Podobnie ustawodawca krajowy nie może uznać w sposób definitywny, iż określone działania, takie jak polowanie albo połów na terenach „Natura 2000”, nie stanowią „niepokojenia”, nawet jeżeli są one podejmowane przez pewien ograniczony czas bądź w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami krajowymi.
   W drugim zarzucie Komisja podnosi w pierwszej kolejności, że przepis art. 6 ust. 3 dyrektywy siedliskowej wymaga, aby wszelkie plany lub przedsięwzięcia, które nie są bezpośrednio związane z obszarem lub konieczne do jego zagospodarowania, podlegały odpowiedniej ocenie, z wyłączeniem przypadków jednoznacznych. Przepisy wydane przez stronę pozwaną stanowią problem z punktu widzenia prawa wspólnotowego, ponieważ przewidują regularne zwolnienia prac, budów i planów zagospodarowania przewidzianych w umowach objętych „Naturą 2000” z procedury oceny skutków dla środowiska.
   Komisja podnosi w dalszej kolejności, że w prawie francuskim dla niektórych przedsięwzięć nie przewidziano ani pozwoleń, ani zgody ze strony organów administracji, w związku z czym nie stosuje się do nich procedury oceny. Tymczasem część z tych przedsięwzięć ma poważne skutki dla terenów „Natura 2000”, z uwagi na cele w zakresie ochrony gatunków.
   Wreszcie — zdaniem Komisji — przepisy krajowe powinny nakładać na wnioskodawców wyraźny obowiązek przewidzenia rozwiązać alternatywnych w przypadku negatywnej oceny skutków przedsięwzięcia albo planu zagospodarowania danego terenu.

      (1)  Dz.U. L 206, str. 7.


title: Sprawa F-29/08: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2008 r. — Y przeciwko Komisji

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/35

         Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2008 r. — Y przeciwko Komisji
   (Sprawa F-29/08)
   (2008/C 116/69)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Y (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: N. Lhoëst, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 24 maja 2007 r. wydanej przez organ upoważniony do zawierania umów o pracę w sprawie rozwiązania stosunku pracy ze skarżącym,, zatrudnionym w charakterze pracownika kontraktowego z racji jego rzekomo niepoprawnego zachowania w pracy oraz wniosek o naprawienie szkody majątkowej i zadośćuczynienie za doznaną krzywdę.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę wydanej w dniu 24 maja 2007 r. dotyczącej rozwiązania stosunku pracy ze skarżącym zatrudnionym w charakterze pracownika kontraktowego;

               —

               o ile zaistnieje taka potrzeba, stwierdzenie nieważności wyraźnej decyzji Komisji z dnia 16 listopada 2007 r. oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącego w oparciu o art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego z dnia 31 sierpnia 2007 r.;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego wynagrodzenia jakie otrzymywałby, gdyby organ upoważniony do zawierania umów o pracę nie rozwiązał z nim przedwcześnie i z naruszeniem prawa umowy, wraz z wszelkimi dodatkowymi świadczeniami, o jakie może ubiegać się skarżący;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego zadośćuczynienia oszacowanego na 500 000 EUR za doznaną krzywdę, z zastrzeżeniem zwiększenia tej kwoty w trakcie postępowania;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Wykreślenie sprawy T- 236/99

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/27

         Wykreślenie sprawy T- 236/99 (1)

   (2004/C 239/59)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 4 maja 2004 r., prezes drugiej izby w składzie powiększonym Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-236/99 Direcks Sernice Station Bocholtz B.V., popieranej przez Królestwo Niderlandów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 47 z 19.2.2000.


title: Sprawa T-268/13: Wyrok Sądu z dnia 21 października 2014 r. – Włochy przeciwko Komisji (Niewykonanie wyroku Trybunału stwierdzającego uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Okresowa kara pieniężna — Decyzja określająca wysokość okresowej kary pieniężnej — Obowiązek odzyskania — Przedsiębiorstwa objęte postępowaniem upadłościowym — Przedmiot postępowań upadłościowych — Należyta staranność — Ciężar dowodu)

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/19

         Wyrok Sądu z dnia 21 października 2014 r. – Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-268/13) (1)

   ((Niewykonanie wyroku Trybunału stwierdzającego uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Okresowa kara pieniężna - Decyzja określająca wysokość okresowej kary pieniężnej - Obowiązek odzyskania - Przedsiębiorstwa objęte postępowaniem upadłościowym - Przedmiot postępowań upadłościowych - Należyta staranność - Ciężar dowodu))
   (2014/C 431/32)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez S. Fiorentina, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, G. Conte i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 1264 wersja ostateczna z dnia 7 marca 2013 r. nakazującej Republice Włoskiej zapłatę na rachunek „Środki własne Unii Europejskiej” sumy 1 6 5 33  000 EUR tytułem okresowej kary pieniężnej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa C-215/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Markkinaoikeus — Finlandia) — Mehiläinen Oy, Terveystalo Healthcare Oy, dawniej Suomen Terveystalo Oyj przeciwko Oulun kaupunki (Zamówienia publiczne na usługi — Dyrektywa 2004/18/WE — Umowa mieszana — Umowa zawarta między instytucją zamawiającą a niezależną od niej spółką prywatną — Utworzenie, przy wniesieniu równych udziałów, wspólnego przedsiębiorstwa świadczącego usługi zdrowotne — Zobowiązanie się partnerów do powierzenia wspólnemu przedsiębiorstwu, w trakcie czteroletniego okresu przejściowego, świadczenia usług zdrowotnych, które mają oni obowiązek zapewnić swoim pracownikom)

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Markkinaoikeus — Finlandia) — Mehiläinen Oy, Terveystalo Healthcare Oy, dawniej Suomen Terveystalo Oyj przeciwko Oulun kaupunki
   (Sprawa C-215/09) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Dyrektywa 2004/18/WE - Umowa mieszana - Umowa zawarta między instytucją zamawiającą a niezależną od niej spółką prywatną - Utworzenie, przy wniesieniu równych udziałów, wspólnego przedsiębiorstwa świadczącego usługi zdrowotne - Zobowiązanie się partnerów do powierzenia wspólnemu przedsiębiorstwu, w trakcie czteroletniego okresu przejściowego, świadczenia usług zdrowotnych, które mają oni obowiązek zapewnić swoim pracownikom)
   2011/C 63/07
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Markkinaoikeus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mehiläinen Oy, Terveystalo Healthcare Oy, dawniej Suomen Terveystalo Oyj

      Strona pozwana: Oulun kaupunki

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Markkinaoikeus — Wykładnia art. 1 ust. 2 lit. a) i d) dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114) — Umowa między gminą a niezależną spółką prywatną przewidująca utworzenie, przy objęciu równych udziałów, wspólnego przedsiębiorstwa, na które ma zostać przeniesiona ich działalność w zakresie zdrowia i dobrego samopoczucia w miejscu pracy — Umowa, na podstawie której gmina i spółka prywatna zobowiązują się powierzyć nowemu wspólnemu przedsiębiorstwu w okresie przejściowym świadczenie usług w zakresie zdrowia i dobrego samopoczucia w miejscu pracy na rzecz swych pracowników.

      Sentencja

               1)

               Dyrektywę 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że jeżeli instytucja zamawiająca zawiera z niezależną od niej spółką prywatną umowę przewidującą utworzenie wspólnego przedsiębiorstwa w formie spółki akcyjnej, którego przedmiotem działalności jest świadczenie usług w zakresie ochrony zdrowia i dobrego samopoczucia w miejscu pracy, udzielanie przez tę instytucję zamawiającą zamówienia dotyczącego usług na rzecz osób przez nią zatrudnionych, którego wartość przekracza próg przewidziany w tej dyrektywie i które jest możliwe do oddzielenia od umowy ustanawiającej tę spółkę, powinno odbywać się zgodnie z przepisami tej dyrektywy odnoszącymi się do usług objętych załącznikiem II B do niej.

      (1)  Dz.U. C 193 z 15.8.2009.


title: Sprawa C-216/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/26

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-216/06) (1)

   (2006/C 331/55)

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 165 z 15.7.2006.


title: Sprawa T-317/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  26 stycznia 2006 r.  — Volkswagen przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Wariant — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy DERBIVARIANT — Odmowa rejestracji przez izbę odwoławczą — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 74 ust. 1 i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/17

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 stycznia 2006 r. — Volkswagen przeciwko OHIM
   (Sprawa T-317/03) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Wariant - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy DERBIVARIANT - Odmowa rejestracji przez izbę odwoławczą - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 74 ust. 1 i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2006/C 74/33)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) [Przedstawiciel: adwokat S. Risthaus]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Przedstawiciele: J. Weberndörfer i G. Schneider, pełnomocnicy]

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Nacional Motor, S.A. (Martorelles, Hiszpania)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 czerwca 2003 r. (sprawa R 610/2001-4), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między Nacional Motor, SA a Volkswagen AG
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność pkt 2 sentencji decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) w części, w jakiej odrzuca ona wniosek o rejestrację w charakterze wspólnotowego znaku towarowego oznaczenia słownego Wariant dla innych towarów i usług niż należące do klas 7, 12 i 37.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 304 z 13.12.2003


title: Sprawa C-27/16: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 8 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad – Bułgaria) – Angel Marinkov/Predsedatel na Darzhavna agentsia za balgarite v chuzhbina (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Dyrektywy 2000/78/WE i 2006/54/WE — Zakres stosowania — Oczywista niedopuszczalność — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Wprowadzanie w życie prawa Unii — Brak — Oczywisty brak właściwości)

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/2

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 8 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad – Bułgaria) – Angel Marinkov/Predsedatel na Darzhavna agentsia za balgarite v chuzhbina
   (Sprawa C-27/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Dyrektywy 2000/78/WE i 2006/54/WE - Zakres stosowania - Oczywista niedopuszczalność - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Wprowadzanie w życie prawa Unii - Brak - Oczywisty brak właściwości))
   (2017/C 086/02)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administrativen sad Sofia-grad

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Angel Marinkov

      Strona przeciwna: Predsedatel na Darzhavna agentsia za balgarite v chuzhbina

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wniesiony przez Administrativen sad Sofia-grad (sąd administracyjny w mieście Sofia, Bułgaria), postanowieniem z dnia 28 grudnia 2015 r., jest oczywiście niedopuszczalny w zakresie, w jakim dotyczy dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, a także dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy.
   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy, aby udzielić odpowiedzi na zadane pytania, w zakresie, w jakim dotyczą one art. 30 i 47 oraz art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016.


title: Sprawa T-194/12: Postanowienie Sądu z dnia 27 marca 2013 r. — Advance Magazine Publishers przeciwko OHIM — Bauer Consumer Media (GOLF WORLD)

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/26

         Postanowienie Sądu z dnia 27 marca 2013 r. — Advance Magazine Publishers przeciwko OHIM — Bauer Consumer Media (GOLF WORLD)
   (Sprawa T-194/12) (1)

   2013/C 141/50
   Język postępowania: angielski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 209 z 14.7.2012.


title: Sprawa C-371/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez hof van beroep te Gent w dniu 13 lipca 2011 r. — Punch Graphix Prepress Belgium NV przeciwko państwu belgijskiemu

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez hof van beroep te Gent w dniu 13 lipca 2011 r. — Punch Graphix Prepress Belgium NV przeciwko państwu belgijskiemu
   (Sprawa C-371/11)
   2011/C 282/22
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hof van beroep te Gent

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Punch Graphix Prepress Belgium NV

      Strona pozwana: państwo belgijskie

      Pytania prejudycjalne

   Czy krajowe organy podatkowe mogą wykluczyć stosowanie art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (1) na podstawie zawartego w tym artykule postanowienia, zgodnie z którym artykuł ten nie stosuje się w przypadku likwidacji spółki zależnej, powołując się na przepis prawa krajowego (w niniejszym przypadku art. 210 kodeksu podatków dochodowych 1992 r.) uznający łącznie przez przejęcie, w ramach którego nie następuje w rzeczywistości żadna likwidacja spółki zależnej, za równoznaczne z łączeniem, w ramach którego faktycznie następuje likwidacja spółki zależnej?

      (1)  Dz.U. L 225, s. 6.


title: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 7 października 2015 r. w połączonych sprawach E-8/15 i E-9/15, Financial Services and Compensation Scheme Limited przeciwko The Depositors' and Investors' Guarantee Fund i De Nederlandsche Bank N.V. przeciwko The Depositors' and Investors' Guarantee Fund

text:
               8.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 457/12

         POSTANOWIENIE PREZESA TRYBUNAŁU
   z dnia 7 października 2015 r.
   w połączonych sprawach E-8/15 i E-9/15,
   Financial Services and Compensation Scheme Limited przeciwko The Depositors' and Investors' Guarantee Fund i De Nederlandsche Bank N.V. przeciwko The Depositors' and Investors' Guarantee Fund
   (2016/C 457/09)
   Wnioski do Trybunału złożone przez Héraðsdómur Reykjavíkur (sąd okręgowy w Reykjavíku) dotyczące wydania opinii doradczych zgodnie z art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, Prezes Trybunału wydał w dniu 7 października 2015 r. postanowienie zawierające sentencję następującej treści:
   Połączone sprawy E-8/15 i E-9/15 zostają usunięte z rejestru.


title: Sprawa C-120/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Hamburg z dnia 2 marca 2005 r. w sprawie Heinrich Schulze GmbH & Co.KG i.L. reprezentowanej przez likwidatora Ravensberger Honig GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Hamburg z dnia 2 marca 2005 r. w sprawie Heinrich Schulze GmbH & Co.KG i.L. reprezentowanej przez likwidatora Ravensberger Honig GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-120/05)
   (2005/C 143/23)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 15 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Hamburg z dnia 2 marca 2005 r. w sprawie Heinrich Schulze GmbH & Co.KG i.L. reprezentowanej przez likwidatora Ravensberger Honig GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas.
   Finanzgericht Hamburg zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               Czy można odstąpić od dowodu z dokumentu przewidzianego w art. 7 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 1222/94 (1) i zezwolić eksporterowi na wykazanie produktów faktycznie wykorzystanych do produkcji wywożonych towarów poprzez inne środki dowodowe, gdy z powodu siły wyższej eksporter nie może (już) dostarczyć dokumentów dotyczących produkcji?

               Czy uwzględnienie siły wyższej prowadzi również do obniżenia kryterium dowodu w tym znaczeniu, że eksporter musi wyłącznie uwiarygodnić lub uprawdopodobnić produkty faktycznie wykorzystane do produkcji wywożonych towarów?

      (1)  Dz.U. L 136, str. 5.


               10.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/26

         Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2005 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii
   (Sprawa E-1/05)
   (2005/C 60/10)
   Skarga przeciwko Królestwu Norwegii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 11 stycznia 2005 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Nielsa Fengera i Pera Andreasa Bjørgana, działających jako przedstawiciele Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, B-1040 Bruksela.
   Skarżący twierdzi, iż Trybunał powinien:

               1)

               Oświadczyć, że utrzymując w mocy wymóg regulowania z góry kosztów realizacji znajdujący się w sekcji 3(2) norweskiego rozporządzenia z dnia 21 listopada 1989 r. nr 1167 w sprawie rozdziału kosztów, strat, przychodów, funduszy itp. pomiędzy zakładami ubezpieczeń w ramach jednego koncernu oraz pomiędzy filiami i przedstawicielstwami zakładów ubezpieczeń, oraz w sekcji 10 norweskiego rozporządzenia z dnia 22 września 1995 r. nr 827 w sprawie usług ubezpieczeniowych oraz zakładania filii zakładu ubezpieczeń z siedzibą w innym Państwie EOG, Królestwo Norwegii nie wypełniło swoich zobowiązań wynikających z art. 33 aktu wymienionego w pkt 11 załącznika IX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywy 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącej ubezpieczeń na życie) dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia; oraz

               2)

               Obciążyć Królestwo Norwegii kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone w sprawie:

               —

               Artykuł 33 wymienionego aktu stanowi, że Państwo EOG zobowiązania „nie zabrania ubezpieczającemu zawarcia umowy z zakładem ubezpieczeń posiadającym zezwolenie zgodnie z warunkami art. 4, o ile nie jest to sprzeczne z przepisami prawa chroniącymi ogólne dobro w Państwie Członkowskim zobowiązania.”

               —

               Preambuła tego aktu stanowi, że „w ramach rynku wewnętrznego, w interesie ubezpieczającego jest posiadanie dostępu do możliwie najszerszej grupy produktów ubezpieczeniowych dostępnych we Wspólnocie, tak aby mógł on wybrać produkt najlepiej odpowiadający jego potrzebom. (…) Na rynku wewnętrznym ubezpieczeń konsument będzie miał szerszy i bardziej zróżnicowany wybór umów”.

               —

               Zawarty w sekcji 10 rozporządzenia z dnia 22 września 1995 r. nr 827 norweski zapis wymaga, aby zagraniczne zakłady ubezpieczeń chcące wejść na rynek norweski wyliczały i wymagały regulowania kosztów realizacji zgodnie z sekcją 3(2) rozporządzenia z dnia 21 listopada 1989 r. nr 1167.

               —

               Przepis ten uniemożliwia ubezpieczającemu w Norwegii zawarcie umowy z zakładem ubezpieczeń rozkładającym w czasie koszty realizacji, ograniczając tym samym wybór konsumenta.

               —

               Ponadto przepis ten potencjalnie ogranicza świadczenie różnych usług ubezpieczeniowych, ponieważ zakłady ubezpieczeń, które otrzymały zezwolenie w innych Państwach EOG, mogą napotkać przeszkody przy wprowadzaniu swych produktów na rynek norweski.


title: Sprawa C-661/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 21 grudnia 2016 r. – Finanzamt Göppingen/Erich Wirtl.

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 21 grudnia 2016 r. – Finanzamt Göppingen/Erich Wirtl.
   (Sprawa C-661/16)
   (2017/C 086/16)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Finanzamt Göppingen

      Strona pozwana: Erich Wirtl

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Zgodnie z wyrokiem TSUE z dnia 13 marca 2014 FIRIN, C-107/13 (1) odliczenie z tytułu zapłaconej zaliczki nie jest możliwe, gdy okaże się, że w momencie zapłaty zaliczki wystąpienie zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego jest niepewne. Czy należy oceniać ten warunek według obiektywnej sytuacji faktycznej czy z zobiektywizowanego punktu widzenia wpłacającego zaliczkę?

               2)

               Czy wyrok TSUE w sprawie FIRIN należy interpretować w ten sposób, że zgodnie z prawem Unii Europejskiej przesłanką korekty odliczenia dokonanego przez wpłacającego zaliczkę z faktury wystawionej na zapłatę zaliczki dotyczącej dostawy towarów, nie jest zwrot zapłaconej zaliczki, jeżeli dostawa nie została ostatecznie wykonana?

               3)

               W wypadku udzielania na powyższe pytanie odpowiedzi twierdzącej, czy art. 186 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (zwanej dalej „dyrektywą 2006/112”) (2), który upoważnia państwa członkowskie do wydania przepisów wykonawczych dotyczycących korekty na podstawie art. 185 dyrektywy 2006/112, uprawnia państwo członkowskie Republikę Federalną Niemiec do ustalenia w swoim prawie krajowym, że dopiero wraz z zwrotem zaliczki dochodzi do obniżenia podstawy opodatkowania i w związku z tym obowiązek podatkowy dotyczący VAT i odliczenie podatku naliczonego podlegają korekcie w tym samym czasie i na tych samych warunkach?

      (1)  ECLI:EU:C:2014:151

      (2)  Dz.U. L 347, s.1.


title: Sprawa C-300/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Guimarães (Portugalia) w dniu 17 czerwca 2010 r. — Vítor Hugo Marques Almeida przeciwko Companhia de Seguros Fidelidade-Mundial SA, Jorge Manuel da Cunha Carvalheira, Paulo Manuel Carvalheira, Fundo de Garantia Automóvel

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Guimarães (Portugalia) w dniu 17 czerwca 2010 r. — Vítor Hugo Marques Almeida przeciwko Companhia de Seguros Fidelidade-Mundial SA, Jorge Manuel da Cunha Carvalheira, Paulo Manuel Carvalheira, Fundo de Garantia Automóvel
   (Sprawa C-300/10)
   ()
   2010/C 234/42
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Tribunal da Relação de Guimarães.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vítor Hugo Marques Almeida.

      Strona pozwana: Companhia de Seguros Fidelidade-Mundial SA, Jorge Manuel da Cunha Carvalheira, Paulo Manuel Carvalheira, Fundo de Garantia Automóvel.

      Pytania prejudycjalne

               a)

               Czy przepisy art. 3 ust. 1 pierwszej dyrektywy (72/166/EWG (1)), art. 2 ust. 1 drugiej dyrektywy (84/5/EWG (2)) oraz art. 1 i art. 1a trzeciej dyrektywy (90/232/EWG (3)) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby prawo krajowe, konkretnie w przepisach art. 503 ust. 1, 504, 505 i 570 Código Civil, przewidywało, iż w przypadku zderzenia dwóch pojazdów, w wyniku którego pasażer jednego z pojazdów doznał obrażeń ciała (poszkodowany domaga się odszkodowania), gdy winy nie można przypisać żadnemu z kierowców, należy odmówić lub obniżyć dochodzone odszkodowanie, na tej podstawie, iż pasażer ten przyczynił się do wystąpienia szkody, ponieważ podróżował na przednim miejscu obok kierowcy bez zapiętego pasa bezpieczeństwa, do czego był zobowiązany na podstawie prawa krajowego?

               b)

               biorąc pod uwagę, iż wykazano, iż w chwili zderzenia dwóch odnośnych pojazdów, rzeczony pasażer w wyniku braku zapięcia pasów bezpieczeństwa uderzył gwałtownie głową w przednią szybę samochodu, rozbijając ją, co spowodowało głębokie cięcia na głowie i twarzy?

               c)

               biorąc pod uwagę również i to, że w chwili wypadku jeden z odnośnych pojazdów nie miał ważnego i skutecznego ubezpieczenia zawartego z instytucją ubezpieczeniową, pozwanymi są, obok ubezpieczyciela drugiego odnośnego pojazdu, także kierowca pojazdu bez ubezpieczenia oraz Fundo de Garantia Automóvel, którzy na podstawie odpowiedzialności obiektywnej mogą zostać solidarnie zobowiązani do zapłaty odszkodowania?

      (1)  Dyrektywa Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (pierwsza dyrektywa) (Dz.U. L 103, s. 1).

      (2)  Druga dyrektywa Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych (Dz.U. 1984, L 8, s. 17).

      (3)  Trzecia dyrektywa Rady 2000/26/WE z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 129, s. 33).


title: Wykreślenie sprawy C-21/04

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/11

         Wykreślenie sprawy C-21/04 (1)

   (2004/C 314/27)
   Postanowieniem z dnia 8 września 2004 r. prezes piątej izby Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-21/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii.

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 listopada 2004 r. w sprawie T-168/02, IFAW Internationaler Tierschutz-Fonds GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — art. 4 ust. 5 — Nieujawnienie dokumentu pochodzącego z Państwa Członkowskiego bez uprzedniej zgody tego Państwa)

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/19

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 30 listopada 2004 r.
   w sprawie T-168/02, IFAW Internationaler Tierschutz-Fonds GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - art. 4 ust. 5 - Nieujawnienie dokumentu pochodzącego z Państwa Członkowskiego bez uprzedniej zgody tego Państwa)
   (2005/C 31/37)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-168/02, IFAW Internationaler Tierschutz-Finds GmbH, dawna Internationaler Tierschutz-Fonds (IFAW) GmbH, z siedzibą w Hamburgu (Niemcy), reprezentowana przez S. Crosby'ego, solicitor, popierana przez Królestwo Niderlandów reprezentowane przez H. Sevenster, S. Terstal, N. Bela i C. Wissels, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, Królestwo Szwecji (pełnomocnicy: A. Kruse i K. Wistrand, z adresem do doręczeń w Luksemburgu oraz Królestwo Danii (pełnomocnicy: początkowo J. Bering Liisberg, a następnie J. Molde, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. Docksey i P. Aalto, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), popieranej przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (reprezentowane przez R. Caudwell, działającą w charakterze pełnomocnika oraz M. Hoskinsa, barrister, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 26 marca 2002 r. odmawiającej skarżącej, przy zastosowaniu art. 4 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, str. 43), dostępu do niektórych dokumentów dotyczących zdeklasyfikowania obszaru ochrony, Sąd Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym), w składzie: P. Lindh, prezes, R. García-Valdecasas, J. D. Cooke, P. Mengozzi i M. E. Martins Ribeiro, sędziowie; sekretarz: D. Christensen, administrator, wydał w dniu 30 listopada 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygniecie:

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Skarżąca poniesie koszty własne oraz koszty poniesione przez Komisję.

               3)

               Królestwo Niderlandów, Królestwo Szwecji, Królestwo Danii i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej poniosą swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 202 z 24.8.2002.


title: Sprawa T-598/14: Postanowienie Sądu z dnia 15 września 2015 r. – Almashreq Investment Fund/Rada

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/60

         Postanowienie Sądu z dnia 15 września 2015 r. – Almashreq Investment Fund/Rada
   (Sprawa T-598/14) (1)

   (2015/C 381/79)
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 361 z 13.10.2014.


title: Sprawa T-82/05: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2005 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/41

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2005 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-82/05)
   (2005/C 93/74)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 17 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Republiki Włoskiej, reprezentowanej przez Antonia Cingolo, Avvocato dello Stato, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności pisma z dnia 8 grudnia 2004 r. D(2204) 12075, której przedmiotem są wypłaty Komisji odmienne od kwoty wnioskowanej w ramach Programu POR Kampania, nr wniosku o wypłatę 2004 2245 w części, w której Komisja, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej – Interwencja na Cyprze, w Grecji, we Włoszech, na Malcie, na Węgrzech i w Niderlandach, zawiadamia o swej następującej decyzji: „jak zostało wskazane w piśmie Ministra Gospodarki nr 0037474 z dnia 25 listopada 2004 r., kwota opiewająca na 1 995 835 EUR nie została uwzględniona w ramach środka 4.2., albowiem odnosi się ona do zaliczek w ramach programów pomocowych wypłaconych po dniu 19 lutego 2003 r. bądź których termin w ogłoszeniu o zamówieniu upływał po tej dacie, a które zatem nie zostały zużyte przez ostatecznego beneficjenta na opłacenie rzeczywistych wydatków”;

               —

               stwierdzenie nieważności wszelkich aktów związanych i przygotowawczych do ww. pisma;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty pokrywają się z tymi, które zostały powołane w ramach sprawy T-345/04 Republika Włoska przeciwko Komisji (1).

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004, str. 55.


title: Sprawa C-73/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht w Kolonii z dnia  19 stycznia 2006 r.  w sprawie Planzer Luxembourg Sàrl przeciwko Bundeszentralamt für Steuern

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht w Kolonii z dnia 19 stycznia 2006 r. w sprawie Planzer Luxembourg Sàrl przeciwko Bundeszentralamt für Steuern
   (Sprawa C-73/06)
   (2006/C 96/08)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 8 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht w Kolonii (Niemcy) z dnia 19 stycznia 2006 r. w sprawie Planzer Luxembourg Sàrl przeciwko Bundeszentralamt für Steuern.
   Finanzgericht w Kolonii zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy zaświadczenie o statusie podatnika, zgodne ze wzorem zamieszczonym w załączniku B do ósmej dyrektywy Rady (79/1072/EWG) z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju (1) ma charakter wiążący lub może stanowić podstawę niewzruszalnego domniemania, iż przedsiębiorca posiada siedzibę w państwie, które wydało to zaświadczenie?

               2.

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie:
               Czy pojęcie posiadania „przedsiębiorstwa w celu realizacji transakcji handlowych [siedziby]” w rozumieniu art. 1 ust. 1 trzynastej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, iż przez pojęcie to należy rozumieć miejsce, w którym spółka ma swą statutową siedzibę, czy miejsce, w którym zapadają decyzje związane z prowadzeniem spraw spółki, czy też miejsce w którym zapadają decyzje związane z jej bieżącą działalnością operacyjną?

      (1)  Dz.U. L 331, str. 11.


title: Sprawa F-29/12: Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2012 r. — ZZ i in. przeciwko Komisji

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/31

         Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2012 r. — ZZ i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-29/12)
   2012/C 133/62
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o przeniesieniu praw emerytalnych nabytych przed rozpoczęciem służby w Komisji na podstawie propozycji urzędu do spraw administrowania i rozliczania należności indywidualnych (PMO), w której dokonano ich ponownego obliczenia.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych dla art. 11 ust. 2 załącznika VIII regulaminu pracowniczego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o wycofaniu oferty przeniesienia praw emerytalnych skarżących i zastąpieniu jej nową ofertą;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o zastosowaniu do wniosków o przeniesienie praw emerytalnych skarżących parametrów określonych w ogólnych przepisach wykonawczych dla art. 11 ust. 2 załącznika VIII regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-245/15: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 2 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Balş – Judeţul Olt – Rumunia) – SC Casa Noastră SA/Ministerul Transporturilor – Inspectoratul de Stat pentru Controlul în Transportul Rutier ISCTR [Odesłanie prejudycjalne — Transport drogowy — Przepisy socjalne — Odstępstwa — Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 — Artykuł 3 lit. a) — Rozporządzenie (WE) nr 1073/2009 — Artykuł 2 pkt 3 — Usługi regularne polegające na przewozie osób — Definicja — Przewóz bezpłatny zorganizowany przez podmiot gospodarczy dla swych pracowników do i z miejsca wykonywania pracy w pojazdach do niego należących, prowadzonych przez jednego z pracowników]

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/2

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 2 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Balş – Judeţul Olt – Rumunia) – SC Casa Noastră SA/Ministerul Transporturilor – Inspectoratul de Stat pentru Controlul în Transportul Rutier ISCTR
   (Sprawa C-245/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Transport drogowy - Przepisy socjalne - Odstępstwa - Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 - Artykuł 3 lit. a) - Rozporządzenie (WE) nr 1073/2009 - Artykuł 2 pkt 3 - Usługi regularne polegające na przewozie osób - Definicja - Przewóz bezpłatny zorganizowany przez podmiot gospodarczy dla swych pracowników do i z miejsca wykonywania pracy w pojazdach do niego należących, prowadzonych przez jednego z pracowników])
   (2017/C 121/02)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Judecătoria Balş – Judeţul Olt

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SC Casa Noastră SA

      Strona pozwana: Ministerul Transporturilor – Inspectoratul de Stat pentru Controlul în Transportul Rutier ISCTR

      Sentencja

   Artykuł 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 oraz art. 2 pkt 3 rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 należy interpretować w ten sposób, że usługi przewozu pracowników na trasie między miejscem pracy a miejscem zamieszkania organizowane przez ich pracodawcę, których trasa nie przekracza 50 km, wchodzą w zakres stosowania określonego w art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 561/2006 odstępstwa, zgodnie z którym rozporządzenie to nie ma zastosowania do takich usług transportowych.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa F-101/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 13 września 2011 r. — AA przeciwko Komisji (Służba publiczna — Powołanie — Członkowie personelu tymczasowego powołani na urzędników — Zaszeregowanie do grupy — wykonanie rzeczy osądzonej — Utrata szansy)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/36

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 13 września 2011 r. — AA przeciwko Komisji
   (Sprawa F-101/09) (1)

   (Służba publiczna - Powołanie - Członkowie personelu tymczasowego powołani na urzędników - Zaszeregowanie do grupy - wykonanie rzeczy osądzonej - Utrata szansy)
   2011/C 340/72
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: AA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci K. Van Maldegem i C. Mereu, następnie adwokaci K. Van Maldegem, C. Mereu i M. Velardo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o zaszeregowaniu skarżącego do grupy AD6, stopień 2 i zasądzenia od strony pozwanej naprawienia wyrządzonej szkody.

      Sentencja wyroku

               1)

               Komisja Europejska wypłaci skarżącemu, tytułem odszkodowania za szkodę poniesioną przed ogłoszeniem niniejszego wyroku, kwotę równą różnicy pomiędzy wynagrodzeniem netto po odliczeniu składek na ubezpieczenie społeczne i podatków, jakie skarżący otrzymywałby, gdyby został zatrudniony w charakterze urzędnika w przejściowej grupie zaszeregowania A*6 w dniu 1 sierpnia 2004 r. i gdyby następnie jego kariera zawodowa przebiegała zgodnie z przesunięciem co stopień przewidzianym w regulaminie pracowniczym urzędników Unii Europejskiej i według przeciętnego okresu, jakiego potrzebuje urzędnik na awans do kolejnej grupy zaszeregowania, wynikajacego z załącznika I lit. b) regulaminu pracowniczego, a wynagrodzeniem netto po odliczeniu składek na ubezpieczenie społeczne i podatków, jakie skarżący pobierał w okresie pomiędzy dniem 1 sierpnia 2004 r. a datą ogłoszenia niniejszego wyroku, najpierw w charakterze urzędnika krajowego, a następnie od dnia 15 marca 2009 r., w charakterze urzędnika Unii Europejskiej, do której to różnicy należy zastosować współczynnik 0,8.

               2)

               Komisja Europejska wypłaci skarżącemu kwotę 120 000 EUR tytułem odszkodowania za szkodę poniesioną po ogłoszeniu niniejszego wyroku.

               3)

               Komisja Europejska wypłaci skarżącemu sumę kwot już należnych w wykonaniu niniejszego wyroku, powiększonych o odsetki za zwłokę, naliczane od dat, od których wspomniane kwoty były należne, a jeśli te daty przypadają w okresie wcześniejszym od dnia 15 marca 2009 r., to od tej ostatniej daty. Odsetki te będą naliczane, do dnia faktycznej zapłaty, według stawki ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, obowiązującej w danym okresie, powiększonej o dwa punkty.

               4)

               Komisja Europejska wypłaci skarżącemu zadośćuczynienie w wysokości 2 000 EUR.

               5)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               6)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz dwie trzecie kosztów skarżącego.

               7)

               Skarżący pokrywa jedną trzecia własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 63 z 13.3.2010, s. 52


title: Sprawa F-54/11: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2011 r. — ZZ przeciwko Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/30

         Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2011 r. — ZZ przeciwko Europejskiemu Rzecznikowi Praw Obywatelskich
   (Sprawa F-54/11)
   2011/C 204/55
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

      Strona pozwana: Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o zastosowaniu względem strony skarżącej sankcji w postaci wydalenia ze służby bez utraty uprawnień emerytalnych. W konsekwencji, tytułem żądania głównego, wniosek o przywrócenie strony skarżącej do pracy na dawne stanowisko, a tytułem ewentualnym, przyznanie jej kwoty odpowiadającej wynagrodzeniu, jakie pobierałaby w okresie od wejścia w życie środka w postaci wydalenia ze służby a osiągnięciem przez nią wieku emerytalnego. W każdym razie przyznanie stronie skarżącej określonej kwoty tytułem zadośćuczynienia za krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji dyscyplinarnej Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia 20 lipca 2010 r. o zastosowaniu względem strony skarżącej sankcji w postaci wydalenia ze służby bez utraty uprawnień emerytalnych;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności wyraźnej decyzji z dnia 18 stycznia 2011 r. oddalającej zażalenie;

         O ile zaistnieje konieczność:

               —

               tytułem głównym, stwierdzenie, że unieważnienie decyzji w sprawie wydalenia ze służby pociąga za sobą przywrócenie strony skarżącej do pracy z mocą wsteczną od dnia wejścia w życie decyzji w sprawie wydalenia ze służby, na stanowisko administratora w grupie zaszeregowania A5 stopień 2, jak również wypłatę kwot, do których byłą uprawniona za cały ten okres, powiększonych o odsetki za zwłokę w stopie o 2 punkty procentowe wyższej od stopy Europejskiego Banku Centralnego;

               —

               tytułem ewentualnym, zasądzenie od pozwanego zapłaty kwoty odpowiadającej wynagrodzeniu, jakie strona skarżąca pobierałaby w okresie od wejścia w życie środka w postaci wydalenia ze służby w sierpniu 2010 r. do osiągnięcia wieku emerytalnego w lipcu 2040 r. oraz odpowiedniego dostosowania uprawnień strony skarżącej;

               —

               w każdym razie, zasądzenie od pozwanego zapłaty kwoty 65 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznana przez stronę skarżącą;

               —

               obciążenie Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich kosztami postępowania.


title: Sprawa T-234/10: Postanowienie Sądu z dnia 21 marca 2012 r. — Ebro Foods przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — System pomocy umożliwiający amortyzację podatkową finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nienakazująca jej odzyskania — Akt obejmujący środki wykonawcze — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/26

         Postanowienie Sądu z dnia 21 marca 2012 r. — Ebro Foods przeciwko Komisji
   (Sprawa T-234/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - System pomocy umożliwiający amortyzację podatkową finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nienakazująca jej odzyskania - Akt obejmujący środki wykonawcze - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   2012/C 133/50
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Ebro Foods, SA, dawniej Ebro Puleva, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, M. Muñoz de Juan i R. Calvo Salinero)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 ust. 1 decyzji Komisji 2011/5/WE z dnia 28 października 2009 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię (Dz.U. 2011, L 7, s. 48).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ebro Foods, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010.


title: Sprawa T-516/12: Wyrok Sądu z dnia 25 września 2014 r. – Ted-Inwest przeciwko OHIM – Scandia Down (sensi scandia) [Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny wspólnotowy znak towarowy sensi scandia – Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy SCANDIA HOME – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/42

      Wyrok Sądu z dnia 25 września 2014 r. – Ted-Inwest przeciwko OHIM – Scandia Down (sensi scandia)
      (Sprawa T-516/12) (1)

      ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy sensi scandia - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy SCANDIA HOME - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
      (2014/C 395/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ted-Inwest EOOD (Płowdiw, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat A. Iwanowa)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Scandia Down LLC (Weehawken, New Jersey, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat G. Farrington)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 września 2012 r. (sprawa R 2247/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Scandia Down LLC a Ted-Inwest EOOD.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Ted-Inwest EOOD zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 32 z 2.2.2013.