title: Sprawa C-70/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 9 lutego 2017 r. – NCG Banco, S.A. (obecnie Abanca Corporación Bancaria, S.A)./Alberto García Salamanca Santos

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 9 lutego 2017 r. – NCG Banco, S.A. (obecnie Abanca Corporación Bancaria, S.A)./Alberto García Salamanca Santos
   (Sprawa C-70/17)
   (2017/C 121/24)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: NCG Banco, S.A. (obecnie Abanca Corporación Bancaria S.A.)

      Strona pozwana: Alberto García Salamanca Santos

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 (1) należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy, przy rozpatrywaniu nieuczciwego charakteru warunku dotyczącego wcześniejszej wymagalności spłaty objętego konsumencką umową kredytu hipotecznego przewidującego natychmiastową wymagalność tego kredytu ze względu na nieuiszczenie jednej raty oprócz innych przypadków nieuiszczenia w odniesieniu do większej liczby rat, mógł dokonać jedynie oceny nieuczciwego charakteru części warunku lub przypadku nieuiszczenia raty i utrzymał ważność warunku dotyczącego wcześniejszej wymagalności spłaty ze względu na nieuiszczenie rat, także przewidzianego zasadniczo w postanowieniu, niezależnie od tego, iż konkretne orzeczenie w przedmiocie ważności lub nieuczciwego charakteru należy odroczyć do momentu wykonania uprawnienia?

               2)

               Czy po stwierdzeniu, że warunek dotyczący wcześniejszej spłaty umowy pożyczki lub kredytu zabezpieczonej hipoteką jest nieuczciwy, sąd krajowy posiada kompetencje zgodnie z dyrektywą 93/13, aby móc ocenić, czy uzupełniające zastosowanie przepisu prawa krajowego, pomimo, iż oznacza wszczęcie lub kontynuowanie postępowania egzekucyjnego wobec konsumenta, okaże się dla konsumenta bardziej korzystne niż umorzenie tego szczególnego postępowania w przedmiocie egzekucji wierzytelności zabezpieczonej hipoteką i umożliwienie wierzycielowi wytoczenia powództwa o rozwiązanie umowy pożyczki lub kredytu, lub roszczenie o zapłatę należnych kwot i późniejsze wykonanie wyroku skazującego, bez korzyści, które przyznaje konsumentowi szczególna egzekucja wierzytelności zabezpieczonej hipoteką?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa T-533/93: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 lipca 2009 r. — Bouma i in. przeciwko Radzie i Komisji

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/21

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 lipca 2009 r. — Bouma i in. przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-533/93) (1)

   2009/C 233/39

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 334 z 9.12.1993.


title: Sprawa C-331/07: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/4

         Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-331/07)
   (2007/C 247/06)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Tserepa-Lacombe i F. Erlbacher)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie podejmując stosownych działań niezbędnych do zaradzenia poważnemu niedoborowi pracowników służb odpowiedzialnych za kontrole weterynaryjne w Grecji, który może zagrażać prawidłowemu i skutecznemu stosowaniu wspólnotowych przepisów weterynaryjnych, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tych przepisów;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W skardze Komisja wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów administracyjnych, wymaganych prawem po pierwsze w celu zastosowania się do obowiązku przewidzianego w art. 4 ust. 2 lit. c rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U. L 165 z dnia 30 kwietnia 2004 r. str. 1, będącego przedmiotem sprostowania w Dz.U. L 191 z dnia 28 maja 2004 r. str. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem 882/2004”) tj. posiadania dostatecznej liczby odpowiednio wykwalifikowanych i doświadczonych pracowników, tak aby skutecznie wykonywać kontrole urzędowe, a po drugie w celu zastosowania się do przewidzianego wspólnotowymi przepisami weterynaryjnymi obowiązku finansowania pracowników w liczbie koniecznej do przeprowadzania wymaganych kontroli weterynaryjnych, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tych przepisów.
   Komisja wskazuje, że wspólnotowe przepisy weterynaryjne nakładają na państwa członkowskie obowiązek przeprowadzenia znacznej liczby kontroli w zakresie przestrzegania przewidzianych prawem warunków i wymogów. Tym samym niektóre przepisy, w szczególności art. 4 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 882/2004 przewidują, że państwa członkowskie mają obowiązek posiadania dostatecznej liczby odpowiednio wykwalifikowanych i doświadczonych pracowników w celu przeprowadzania kontroli weterynaryjnych. Poza tym znaczna część tych przepisów, bądź wyraźnie stanowi o obowiązku przeprowadzania niektórych kontroli weterynaryjnych, których szczegółowe zasady wykonywania są co do zasady określone, bądź definiuje warunki i wymogi, które z założenia wymagają przeprowadzenia takich kontroli.
   Jednakże Komisja opierając się na znacznej liczbie sprawozdań z inspekcji Biura ds. Żywności i Weterynarii („FVO”) podkreśla, że w dniu upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii, a nawet po tej dacie, mimo pewnych wysiłków ze strony władz greckich, Republika Grecka nie podjęła wszelkich działań koniecznych w celu usunięcia zarzucanych braków. W istocie poczynając od 1998 r. FVO przeprowadziło w Grecji znaczną ilość inspekcji, podczas których stwierdzono na wszystkich szczeblach administracji istotne niedobory pracowników w służbach odpowiedzialnych za przeprowadzanie urzędowych kontroli przewidzianych w przepisach wspólnotowych. Stwierdzony niedobór był tak poważny, zdaniem ekspertów Komisji, że urzędowe kontrole niezbędne w celu zapewnienia skutecznego stosowanie przepisów wspólnotowych w dziedzinie ochrony zwierząt nie mogły być przeprowadzane, programy mające na celu zwalczanie i eliminowania chorób zwierzęcych nie osiągnęły swoich celów a przepisy w zakresie dobrostanu zwierząt nie były przestrzegane.
   Władze greckie nie zastosowały się do większości skierowanych do nich zaleceń lub uczyniły to w niewystarczającym stopniu. Co więcej sprawozdania z inspekcji rysują niepokojący obraz urzędowych kontroli przeprowadzanych w Grecji.


title: Sprawa T-155/15: Wyrok Sądu z dnia 26 października 2016 r. – Kaddour/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko Syrii — Zamrożenie środków finansowych — Stwierdzenie nieważności aktów wcześniejszych wyrokiem Sądu — Nowe akty, na mocy których umieszczono nazwisko skarżącego w wykazach — Skarga o stwierdzenie nieważności — Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania — Treść skargi — Dopuszczalność — Obowiązek uzasadnienia — Ciężar dowodu — Prawo własności — Wolność prowadzenia działalności gospodarczej)

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/18

         Wyrok Sądu z dnia 26 października 2016 r. – Kaddour/Rada
   (Sprawa T-155/15) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Stwierdzenie nieważności aktów wcześniejszych wyrokiem Sądu - Nowe akty, na mocy których umieszczono nazwisko skarżącego w wykazach - Skarga o stwierdzenie nieważności - Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania - Treść skargi - Dopuszczalność - Obowiązek uzasadnienia - Ciężar dowodu - Prawo własności - Wolność prowadzenia działalności gospodarczej))
   (2016/C 462/22)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Khaled Kaddour (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: początkowo A. Boesch, D. Amaudruz, M. Ponsard, adwokaci, V. Davies, solicitor, i T. Eicke, QC, następnie V. Davies, T. Eicke i V. Wilkinson, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: G. Étienne i S. Kyriakopoulou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga oparta na art. 263 TFUE i mająca na celu stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2015/117 z dnia 26 stycznia 2015 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2015, L 20, s. 85), i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 2015/108 z dnia 26 stycznia 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2015, L 20, s. 2), w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego zostało umieszczone w wykazie osób i podmiotów, wobec których mają zastosowanie środki ograniczające.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Khaled Kaddour pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej w ramach niniejszego postępowania oraz postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 190 z 8.6.2015.


title: Sprawa T-426/09: Wyrok Sądu z dnia 26 października 2011 r. — Bayerische Asphaltmischwerke przeciwko OHIM — Koninklijke BAM Groep (bam) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BAM — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy BAM — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa towarów — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/17

         Wyrok Sądu z dnia 26 października 2011 r. — Bayerische Asphaltmischwerke przeciwko OHIM — Koninklijke BAM Groep (bam)
   (Sprawa T-426/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BAM - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy BAM - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 355/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bayerische Asphaltmischwerke GmbH & Co. KG für Straßenbaustoffe (Hofolding, Niemcy) (przedstawiciele: G. Würtenberger i R. Kunze, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Koninklijke BAM Groep NV (Bunnik, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo J. van Manen, następnie J. van Manen i M. van de Braak, i w końcu J. van Manen i R. Sjoerdsma, adwokaci)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 sierpnia 2009 r. (sprawa R 1005/2008-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Bayerische Asphaltmischwerke GmbH & Co. KG für Straßenbaustoffe i Koninklijke BAM Groep NV.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bayerische Asphaltmischwerke GmbH & Co. KG für Straßenbaustoffe zostaje obciążona, poza kosztami własnymi, kosztami poniesionymi przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i Koninklijke BAM Groep NV, włącznie, w odniesieniu do tej ostatniej, z niezbędnymi kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

      (1)  Dz.U. C 11 z 16.1.2010.


title: Sprawa C-60/07: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 8 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/33/WE — Wymagania techniczne dotyczące krwi i składników krwi — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/22

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 8 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-60/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/33/WE - Wymagania techniczne dotyczące krwi i składników krwi - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   (2007/C 315/37)
   Język postępowania: czeski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Šimerdová i L. Pignataro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika czeska (Przedstawiciel: T. Boček, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2004/33/WE z dnia 22 marca 2004 r. wykonującej dyrektywę 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie niektórych wymagań technicznych dotyczących krwi i składników krwi (Dz.U. L 91, str. 25)
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w przewidzianym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2004/33/WE z dnia 22 marca 2004 r. wykonującej dyrektywę 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie niektórych wymagań technicznych dotyczących krwi i składników krwi, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Czeska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.


title: Sprawa C-4/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Warszawie – Polska) – J. D./Prezes Urzędu Regulacji Energetyki [Odesłanie prejudycjalne — Środowisko — Dyrektywa 2009/28/WE — Artykuł 2 akapit drugi lit. a) — Energia ze źródeł odnawialnych — Hydroenergia — Definicja — Energia wytworzona w małej elektrowni wodnej zlokalizowanej na zrzutach ścieków technologicznych innego zakładu]

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Warszawie – Polska) – J. D./Prezes Urzędu Regulacji Energetyki
   (Sprawa C-4/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Środowisko - Dyrektywa 2009/28/WE - Artykuł 2 akapit drugi lit. a) - Energia ze źródeł odnawialnych - Hydroenergia - Definicja - Energia wytworzona w małej elektrowni wodnej zlokalizowanej na zrzutach ścieków technologicznych innego zakładu])
   (2017/C 121/09)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Apelacyjny w Warszawie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: J. D.

      Strona pozwana: Prezes Urzędu Regulacji Energetyki

      Sentencja

   Pojęcie „energii ze źródeł odnawialnych”, zawarte w art. 2 akapit drugi lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE, należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono energię wytworzoną w małej elektrowni wodnej, która nie jest ani elektrownią szczytowo-pompową, ani elektrownią z członem pompowym, zlokalizowanej na zrzutach ścieków technologicznych innego zakładu, który wcześniej pobrał wodę do własnych celów.

      (1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016.


title: Sprawa T-596/15: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2015 r. – Batmore Capital/OHIM – Univers Poche (POCKETBOOK)

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/37

         Skarga wniesiona w dniu 19 października 2015 r. – Batmore Capital/OHIM – Univers Poche (POCKETBOOK)
   (Sprawa T-596/15)
   (2015/C 414/48)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Batmore Capital Ltd (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciel: adwokat D. Masson)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Univers Poche (Paryż, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „POCKETBOOK” – zgłoszenie nr 1 034 872

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 lipca 2015 r. w sprawie R 1952/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

               —

               zarejestrowanie międzynarodowej rejestracji znaku towarowego nr 1 034 872 w zakresie części wspólnotowej;

               —

               obciążenie OHIM kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w toku niniejszego postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Błędna ocena podobieństwa towarów i usług;

               —

               Błędna ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą oznaczeń.


title: Sprawa C-131/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 17 marca 2011 r. — Pfeifer & Langen Kommanditgesellschaft przeciwko Hauptzollamt Aachen

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 17 marca 2011 r. — Pfeifer & Langen Kommanditgesellschaft przeciwko Hauptzollamt Aachen
   (Sprawa C-131/11)
   2011/C 179/12
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pfeifer & Langen Kommanditgesellschaft

      Strona pozwana: Hauptzollamt Aachen

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 3 ust. 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1443/82 (1) z dnia 8 czerwca 1982 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu kwot w sektorze cukru należy interpretować w ten sposób, że przepisem tym objęte są także nadwyżki stwierdzone przez urząd w ramach następczej kontroli u producenta?

      (1)  Dz.U. L 158, s. 17


title: Sprawa T-520/14: Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2014 r. – bd breyton-design przeciwko OHIM (RACE GTP)

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/50

         Skarga wniesiona w dniu 11 lipca 2014 r. – bd breyton-design przeciwko OHIM (RACE GTP)
   (Sprawa T-520/14)
   2014/C 303/59
   Język postępowania: nimiecki

      Strony

      Strona skarżąca: bd breyton-design GmbH (Stockach, Deutschland) (przedstawiciele: adwokaci T. Raab i H. Lauf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 marca 2014 r. w sprawie R 1230/2013 w całości;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „RACE GTP” dla towarów z klasy 12 – zgłoszenie nr 1 1 0 18  918

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009 oraz naruszenie art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-328/08: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii

text:
               13.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/12

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-328/08)
   (2008/C 236/20)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker i I. Koskinen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Finlandii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu dostosowania się do dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (1) oraz nie przekazując ich do wiadomości Komisji Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 30 kwietnia 2007 r.

      (1)   Dz.U. 2004 L 143, s. 56.


title: Sprawa C-78/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo per il Lazio (Włochy) w dniu 10 lutego 2016 r. – Giovanni Pesce i in./Presidenza del Consiglio dei ministri – Dipartimento della Protezione Civile i in.

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo per il Lazio (Włochy) w dniu 10 lutego 2016 r. – Giovanni Pesce i in./Presidenza del Consiglio dei ministri – Dipartimento della Protezione Civile i in.
   (Sprawa C-78/16)
   (2016/C 156/34)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Giovanni Pesce, Cosima Tomaselli, Angela Tomaselli

      Druga strona postępowania: Presidenza del Consiglio dei Ministri – Dipartimento della Protezione Civile, Commissario delegato OCDPC n. 225/2015, Ministero delle Politiche Agricole e Forestali, Regione Puglia

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywa 2000/29/WE (1), z późniejszymi uzupełnieniami i zmianami, a w szczególności postanowienia przewidziane w jej art. 11 ust. 3, art. 13c ust. 7, art. 16 ust. 1, 2, 3 i 5, a także zasady proporcjonalności, zasadności i racjonalności stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 6 ust. 2 i 4 decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej 2015/789/UE (2), tak jak został on transponowany do włoskiego porządku prawnego przez art. 8 ust. 2 i 4 dekretu ministerstwa ds. polityki rolnej, żywnościowej i leśnej, w zakresie, w jakim nakazuje on niezwłoczne usunięcie, w promieniu 100 metrów wokół roślin, które zostały przebadane i uznane za zakażone określonym organizmem, roślin żywicielskich, niezależnie od ich statusu zdrowotnego, i równocześnie przewiduje, że przed usunięciem roślin, o których mowa w ust. 2, dane państwo członkowskie stosuje odpowiednie zabiegi fitosanitarne przeciwko wektorom określonego organizmu i roślinom, które mogą być żywicielami tych wektorów, które to zabiegi mogą obejmować, w stosownych przypadkach, usuwanie roślin?

               2)

               Czy dyrektywa 2000/29/CE, z późniejszymi uzupełnieniami i zmianami, a w szczególności postanowienia przewidziane w jej art. 16 ust. 1, poprzez wyrażenie „niezbędne środki w celu zwalczenia lub, jeżeli nie jest to możliwe, powstrzymania rozprzestrzeniania się danych organizmów szkodliwych”, stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 6 ust. 2 decyzji Komisji Europejskiej 2015/789/UE, tak jak został on transponowany do włoskiego porządku prawnego przez art. 8 ust. 2 i 4 dekretu ministerstwa ds. polityki rolnej, żywnościowej i leśnej, w zakresie, w jakim przewiduje on niezwłoczne usunięcie roślin żywicielskich, niezależnie od ich statusu zdrowotnego, w promieniu 100 metrów wokół roślin, które zostały przebadane i uznane za zakażone?

               3)

               Czy art. 16 ust. 1, 2, 3 i 5 dyrektywy 2000/29/WE i zasady proporcjonalności, zasadności oraz sprawiedliwego procesu stoją na przeszkodzie wykładni art. 6 ust. 2 i 4 decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej 2015/789/UE – tak jak została ona transponowana do włoskiego porządku prawnego przez art. 8 ust. 2 i 4 dekretu ministerstwa ds. polityki rolnej, żywnościowej i leśnej – zgodnie z którą środek zwalczający wspomniany w ust. 2 może być nakazany przed prewencyjnym zastosowaniem przewidzianym w tymże art. 6?

               4)

               Czy zasady ostrożności, stosowności i proporcjonalności stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 6 ust. 2, 3 i 4 decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej 2015/789/UE, tak jak została ona transponowana do włoskiego porządku prawnego przez art. 8 ust. 2 i 4 dekretu ministerstwa ds. polityki rolnej, żywnościowej i leśnej, w zakresie, w jakim nakazuje środki zwalczania roślin żywicielskich, w promieniu 100 metrów wokół roślin uznanych za zakażone organizmem „Xylella fastidiosa (Wells et al.)”, bez odpowiedniego wsparcia naukowego stwierdzającego z pewnością związek przyczynowy między organizmem a usychaniem roślin uznanych za zakażone?

               5)

               Czy art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 karty z Nicei stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 6 ust. 2 decyzji Komisji Europejskiej 2015/789/UE, tak jak został on transponowany do włoskiego porządku prawnego przez art. 8 ust. 2 i 4 dekretu ministerstwa ds. polityki rolnej, żywnościowej i leśnej, w zakresie, w jakim przewiduje on niezwłoczne usunięcie roślin żywicielskich, niezależnie od ich statusu zdrowotnego, w promieniu 100 metrów wokół roślin, które zostały przebadane i uznane za zakażone, jeżeli nie został on odpowiednio uzasadniony?

               6)

               Czy zasady stosowności i proporcjonalności stoją na przeszkodzie stosowaniu decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej 2015/789/UE – tak jak została ona transponowana do włoskiego porządku prawnego przez dekretu ministerstwa ds. polityki rolnej, żywnościowej i leśnej – która przewiduje środki zwalczania roślin żywicielskich, niezależnie od ich statusu zdrowotnego, roślin uznanych za zakażone określonym organizmem i roślin wykazujących oznaki możliwego zakażenia organizmem „Xylella fastidiosa (Wells et al.)” lub podejrzanych, że są zakażone takim organizmem, bez przewidzenia jakiejkolwiek formy odszkodowania na rzecz właścicieli, którzy nie są winni rozprzestrzenianiu się omawianego organizmu?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/29/WE z dnia 8 maja 2000 r. w sprawie środków ochronnych przed wprowadzaniem do Wspólnoty organizmów szkodliwych dla roślin lub produktów roślinnych i przed ich rozprzestrzenianiem się we Wspólnocie (Dz.U L 169, s. 1).

      (2)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2015/789 z dnia 18 maja 2015 r., w sprawie środków zapobiegających wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w niej organizmu Xylella fastidiosa (Wells et al.) (Dz.U. L 125, s. 36).


title: Sprawa T-71/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2009 r. — Promat przeciwko OHIM — Prosima Comercial (PROSIMA PROSIMA COMERCIAL S.A.) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego PROSIMA PROSIMA COMERCIAL S.A. — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy PROMINA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa towarów — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. lit. b) rozporządzenia nr 207/2009])

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/34

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2009 r. — Promat przeciwko OHIM — Prosima Comercial (PROSIMA PROSIMA COMERCIAL S.A.)
   (Sprawa T-71/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego PROSIMA PROSIMA COMERCIAL S.A. - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy PROMINA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. lit. b) rozporządzenia nr 207/2009])
   2009/C 205/62
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Promat GmbH (Ratingen, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo S. Beckmann, następnie H. Alt, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo A. Poch, następnie G. Schneider, pełnomocnicy)
   Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Prosima Comercial, SA (Barcelona, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 listopada 2007 r. (sprawa R 574/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Promat GmbH a Prosima Comercial, SA.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Promat GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa T-519/15: Postanowienie Sądu z dnia 13 lipca 2017 r. – myToys.de/EUIPO – Laboratorios Indas (myBaby) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego myBaby — Wcześniejsze słowny i graficzny unijne znaki towarowe oraz słowny krajowy znak towarowy MAYBABY, May BaBy oraz MAY BABY — Odwołanie posiłkowe — Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 216/96 — Decyzja wyłącznie potwierdzająca — Niedopuszczalność]

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/29

         Postanowienie Sądu z dnia 13 lipca 2017 r. – myToys.de/EUIPO – Laboratorios Indas (myBaby)
   (Sprawa T-519/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego myBaby - Wcześniejsze słowny i graficzny unijne znaki towarowe oraz słowny krajowy znak towarowy MAYBABY, May BaBy oraz MAY BABY - Odwołanie posiłkowe - Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 216/96 - Decyzja wyłącznie potwierdzająca - Niedopuszczalność])
   (2017/C 300/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: myToys.de GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Hauss-Löhde i M. Mette)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. Kunz, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Laboratorios Indas, SA (Pozuelo de Alarcón, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. de Justo Bailey)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 czerwca 2015 r. (sprawa R 1002/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Laboratorios Indas a myToys.de.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               myToys.de GmbH pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Laboratorios Indas, SA.

               3)

               Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 363 z 3.11.2015.


title: Sprawa T-306/07: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2007 r. — Offshore Legends przeciwko OHIM — Acteon [OFFSHORE LEGENDS (w kolorach niebieskim, czarnym, zielonym)]

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/49

         Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2007 r. — Offshore Legends przeciwko OHIM — Acteon [OFFSHORE LEGENDS (w kolorach niebieskim, czarnym, zielonym)]
   (Sprawa T-306/07)
   (2007/C 269/88)
   Język skargi: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Offshore Legends NV (Nevele, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci P. Maeyaert i N. Clarembeaux)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)(OHIM)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Acteon SARL (Saint-Tropez, Francja)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 29 maja 2007 r. (sprawa R 1038/2006-2);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Offshore Legends” w kolorze niebieskim, czarnym i zielonym dla towarów należących do klas 3, 9, 14, 18, 20, 24, 25, 28 i 35 — zgłoszenie nr 2 997 021

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Acteon SARL

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny krajowy i międzynarodowy znak towarowy „Offshore One” dla towarów należących do klas 16, 18 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu w stosunku do wszystkich towarów będących przedmiotem sporu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów w części w jakiej na jej mocy odrzucono sprzeciw w stosunku do towarów należących do klas 18 i 25

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) polegające na tym, że Izba Odwoławcza popełniła błąd w ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, a w szczególności błąd w ocenie podobieństwa rozpatrywanych znaków towarowych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa C-18/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten w Jönköping w dniu 22 stycznia 2007 r. — Mattias Jalkhed przeciwko Jordbruksverket

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten w Jönköping w dniu 22 stycznia 2007 r. — Mattias Jalkhed przeciwko Jordbruksverket
   (Sprawa C-18/07)
   (2007/C 56/42)
   Język postępowania: szwedzki
   Sąd krajowy
   Kammarrätten i Jönköping
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mattias Jalkhed

      Strona pozwana: Jordbruksverket
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepis krajowy zabraniający posiadania dzikich ptaków w charakterze zwierząt domowych lub w celach hobbistycznych stanowi ograniczenie ilościowe w przywozie lub środek o skutku równoważnym w rozumieniu art. 28 traktatu WE, jeśli przepis ten oznacza, że nie jest dozwolony przywóz okazu takiego ptaka do danego państwa członkowskiego z innego państwa członkowskiego?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie: czy sporny przepis krajowy można mimo to uznać za zgodny z prawem wspólnotowym w związku z faktem, iż według właściwych organów państwowych powodem wprowadzenia tego przepisu są trudności w uwzględnieniu w niewoli naturalnego zachowania dzikich ptaków (a mianowicie społecznego zachowania ptaków, instynktu łowczego i ich potrzeby swobodnego poruszania się) oraz niemożność ich oswojenia, co powoduje strach i niepożądany stres w obchodzeniu się z nimi?

                           a)

                           Jakie znaczenie może mieć fakt, że sporny przepis krajowy został notyfikowany Komisji jako projekt przepisu technicznego zgodnie z dyrektywą 98/43/WE (1) (zmienioną przez dyrektywę 98/48/WE) i nie był przedmiotem sprzeciwu ze strony Komisji (w porównaniu przede wszystkim z art. 8 ust. 5 akapit drugi tej dyrektywy)?

                           b)

                           Jakie znaczenie może mieć fakt, że na poziomie wspólnotowym nie została przeprowadzona harmonizacja dotycząca przywozu i posiadania między innymi dzikich ptaków takich jak te, o których mowa w sprawie (w przeciwieństwie do sytuacji, która miała miejsce w sprawie stanowiącej przyczynę wydania przez Trybunał Sprawiedliwości wyroku z dnia 19 listopada 1998 r. w sprawie C-162/97 Nilsson i in.)?

      (1)  Dz.U. L 204, str. 37


title: Sprawa T-522/15: Skarga wniesiona w dniu 10 września 2015 r. – CCPL i in./Komisja

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/52

         Skarga wniesiona w dniu 10 września 2015 r. – CCPL i in./Komisja
   (Sprawa T-522/15)
   (2015/C 354/63)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: CCPL – Consorzio Cooperative di Produzione e Lavoro SC (Reggio Emilia, Włochy), Coopbox group SpA (Reggio Emilia, Włochy), Poliemme Srl (Reggio Emilia, Włochy), Coopbox Hispania, SL (Lorca, Hiszpania), Coopbox Eastern s.r.o. (Nowe Miasto nad Wagiem, Słowacja) (przedstawiciele: S. Bariatti, adwokat, E. Cucchiara, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie nałożonej na skarżące grzywny; lub

               —

               tytułem żądania ewentualnego zmniejszenie jej wysokości, a w każdym razie

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga została wniesiona w związku z decyzją Komisji Europejskiej z dnia 24 czerwca 2015 r. nr C(2015) 4336 final, w sprawie AT.39563 – Opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej, dotyczącej naruszenia art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.
   Na poparcie skargi skarżące podnoszą pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty na nadużyciu władzy z uwagi na brak dochodzenia i brak uzasadnienia co do skutków naruszenia.

                           —

                           W tym zakresie podniesione zostało, że zarzucane w zachowania nie zostały w praktyce zrealizowane, jak wynika z dokumentów dochodzenia i jak przyznała Komisja w zaskarżonej decyzji. Okoliczność ta powinna była zostać należycie uwzględniona w ogólnej ocenia wagi naruszenia, a zatem przy określaniu wysokości zastosowanych sankcji. Zaskarżona decyzja pomija ten aspekt, nie przedstawiając żadnego uzasadnienia w tym zakresie.

               2.

               Zarzut drugi oparty na naruszeniu zasad proporcjonalności i adekwatności przy określaniu wysokości kwoty podstawowej sankcji.

                           —

                           W tym zakresie podniesione zostało, że do celów obliczenia kwoty podstawowej grzywny zaskarżona decyzja uwzględniła wartość sprzedaży dokonanej w ostatnim roku udziału w naruszeniu, jakkolwiek taka wartość nie odzwierciedlała rzeczywistej pozycji na rynku skarżących i innych stron postępowania.

               3.

               Zarzut trzeci oparty na naruszeniu art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003.

                           —

                           W tym zakresie podniesione zostało, że wartość uwzględniona przez Komisję w celu obliczenia progu 10 %, przewidzianego w art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 jest bezsprzecznie błędna, w zakresie w jakim wartość ta:

                                       —

                                       obejmuje cały obrót grupy CCPL, pomimo iż Komisja nie wykazała tzw. parental liability spółki dominującej grupy;

                                       —

                                       obejmuje cały obrót podmiotu, który nie należał już do grupy CCPL w chwili przyjęcia decyzji;

                                       —

                                       nie uwzględnia w ogóle żadnych szczególnych okoliczności składających się na obrót przypisany grupie CCPL.

               4.

               Zarzut czwarty oparty na naruszeniu zasady proporcjonalności i równego traktowania przy określaniu wymiaru sankcji.

                           —

                           W tym zakresie podniesione zostało, że zaskarżona decyzja nie uwzględniła w ogóle sytuacji poważnego kryzysu sektora opakowań, a grzywna nałożona na skarżące jest bezsprzecznie i w nieuzasadniony sposób nieproporcjonalna w stosunku do grzywny nałożonej na inne strony.

               5.

               Zarzut piąty oparty na naruszeniu przez Komisję Europejską obowiązku uzasadnienia zgodnie z art. 296 TFUE z uwagi na uwzględnienie wyłącznie części okoliczności dotyczących braku zdolności płatniczej, przedstawionych przez grupę CCPL.

                           —

                           Zaskarżona decyzja przyznając, że skarżące znajdują się w poważnym kryzysie, nie uwzględniła tego w wystarczającym stopniu przy stopniowaniu sankcji.


title: Sprawa T-208/11: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2011 r. — LTTE przeciwko Radzie

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/17

         Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2011 r. — LTTE przeciwko Radzie
   (Sprawa T-208/11)
   2011/C 179/30
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Liberation Tigers of Tamil Eelam (LTTE) (Herning, Dania) (przedstawiciel: adwokat V. Koppe)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (EU) nr 83/2011 (1) w zakresie dotyczącym strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie, że rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 (2) nie znajduje zastosowania do strony skarżącej;

               —

               zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów niniejszego postępowania wraz z odsetkami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, w którym strona skarżąca podnosi, że rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 83/2011 jest w stosunku do niej nieważne lub że rozporządzenie Rady (WE) nr 2580/2001 nie podlega stosowaniu ze względu na nieuwzględnienie prawa konfliktów zbrojnych.

               2)

               Zarzut drugi, w którym strona skarżąca podnosi, że rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 83/2011 jest w stosunku do niej nieważne, ponieważ nie może ona zostać uznana za grupę terrorystyczną w rozumieniu art. 1 ust. 3 wspólnego stanowiska Rady 2001/931/WPZiB (3). W tym zakresie strona skarżąca podnosi, że jej działania nie stanowią przestępstw w rozumieniu międzynarodowego prawa humanitarnego i krajowego prawa karnego, które nie ma zastosowania w sytuacji konfliktu zbrojnego.

               3)

               Zarzut trzeci, w którym strona skarżąca podnosi, że rozporządzenie wykonawcze Rady nr 83/2011 jest w stosunku do niej nieważne, ponieważ nie istnieje żadna decyzja wydana przez właściwą władzę, tak jak tego wymaga art. 1 ust. 4 wspólnego stanowiska Rady 2001/931/WPZiB.

               4)

               Zarzut czwarty, w którym strona skarżąca podnosi, że rozporządzenie wykonawcze Rady nr 83/2011 jest w stosunku do niej nieważne, ponieważ Rada nie przeprowadziła żadnej kontroli, tak jak tego wymaga art. 1 ust. 6 wspólnego stanowiska Rady 2001/931/WPZiB. Strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na to, iż nie ucieka się już ona do działań militarnych w celu osiągnięcia swych celów i nie podejmuje już bezpośrednich działań na Sri Lance, taka kontrola doprowadziłaby do wniosku, że powinna zostać skreślona z listy.

               5)

               Zarzut piąty, w którym strona skarżąca podnosi, że rozporządzenie wykonawcze Rady nr 83/2011 jest w stosunku do niej nieważne, ponieważ nie dopełniono obowiązku uzasadnienia z naruszeniem art. 296 TFUE.

               6)

               Zarzut szósty, w którym strona skarżąca podnosi, że rozporządzenie wykonawcze Rady nr 83/2011 jest w stosunku do niej nieważne, ponieważ narusza przysługujące jej prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 83/2011 z dnia 31 stycznia 2011 r. dotyczące wdrożenia art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 610/2010 (Dz.U. L 28, s. 14)

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (Dz.U. L 344, s. 70)

      (3)  Wspólne stanowisko Rady z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu (Dz.U. L 344, s. 93).


title: Wykreślenie sprawy C-307/04 P

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/24

         Wykreślenie sprawy C-307/04 P (1)

   (2005/C 57/41)

      (Język postępowania: angielski)

   Postanowieniem z dnia 25 listopada 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-307/04 P: SEC Corporation przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 239 z 25.9.2004


title: Sprawa T-438/15: Postanowienie Sądu z dnia 9 marca 2016 r. – Port autonome du Centre et de l’Ouest i in./Komisja (Pomoc państwa — Podatek dochodowy od osób prawnych — Pomoc na rzecz belgijskich portów przyznana przez Belgię — Pismo Komisji informujące państwo członkowskie o wstępnym badaniu tej pomocy jako niezgodnej z rynkiem wewnętrznym i o prawdopodobnym przyjęciu stosownych środków — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/46

         Postanowienie Sądu z dnia 9 marca 2016 r. – Port autonome du Centre et de l’Ouest i in./Komisja
   (Sprawa T-438/15) (1)

   ((Pomoc państwa - Podatek dochodowy od osób prawnych - Pomoc na rzecz belgijskich portów przyznana przez Belgię - Pismo Komisji informujące państwo członkowskie o wstępnym badaniu tej pomocy jako niezgodnej z rynkiem wewnętrznym i o prawdopodobnym przyjęciu stosownych środków - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność))
   (2016/C 156/62)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Port autonome du Centre et de l’Ouest SCRL (La Louvière, Belgia), Port autonome de Namur (Namur, Belgia), Port autonome de Charleroi (Charleroi, Belgia) i Région wallonne (Belgia) (przedstawiciel: J. Vanden Eynde, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Noë i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji rzekomo zawartej w piśmie Komisji z dnia 1 czerwca 2015 r. uznającej, że zwolnienie belgijskich portów z podatku dochodowego od osób prawnych stanowi istniejącą pomoc niezgodną z rynkiem wewnętrznym [pomoc państwa SA.38393 (2014/CP)].

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Port autonome du Centre et de l’Ouest SCRL, Port autonome de Namur, Port autonome de Charleroi i Région wallonne pokrywają ich własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Port autonome de Liège i Société régionale du port de Bruxelles pokrywają ich własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa T-36/13: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2013 r. — Erreà Sport przeciwko OHIM — Facchinelli (ANTONIO BACIONE)

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/29

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2013 r. — Erreà Sport przeciwko OHIM — Facchinelli (ANTONIO BACIONE)
   (Sprawa T-36/13)
   2013/C 79/50
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Erreà Sport SpA (Torrile, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci D. Caneva i G. Fucci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Antonio Facchinelli (Dalang, Chiny)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 24 października 2012 r. w sprawie R 1561/2011-1 i odrzucenie opublikowanego w Dzienniku Wspólnotowych Znaków Towarowych nr 117/2010 zgłoszenia Antonia Facchinelliego dla wszystkich towarów;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Antonio Facchinelli

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „ANTONIO BACIONE” dla towarów z klas 3, 14, 18 i 25 — zgłoszenie nr 9056037.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „erreà” i graficzny znak towarowy z nachodzącymi na siebie rombami dla towarów z klas 3, 9, 14, 16, 18, 25, 28, 35 i 41.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-29/15: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2015 r. – ZZ/Wspólne przedsiębiorstwo ECSEL

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/50

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2015 r. – ZZ/Wspólne przedsiębiorstwo ECSEL
   (Sprawa F-29/15)
   (2015/C 146/69)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat Vasileios A.Christianos)

      Strona pozwana: Wspólne przedsiębiorstwo ECSEL

      Przedmiot i opis sporu

   Naprawienie rzekomo doznanej przez skarżącego krzywdy ze względu na niezgodności z prawem, których dopuściła się strona pozwana w ramach sporządzania jego sprawozdania z oceny z 2012 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Zasądzenie od wspólnego przedsiębiorstwa ECSEL zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną wszystkimi niezgodnymi z prawem aktami wymienionymi w skardze poprzez wypłacenie skarżącemu kwoty czterdziestu tysięcy EUR (40  000 €) wraz z odsetkami naliczanymi od dnia ogłoszenia wyroku do dnia całkowitej spłaty;

               —

               obciążenie wspólnego przedsiębiorstwa ECSEL kosztami postępowania.


title: Sprawa T-164/07 P: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 czerwca 2008 r. — Sundholm przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny za 2003 r. — Prawo do obrony — Odwołanie niedopuszczalne — Odwołanie bezzasadne)

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 czerwca 2008 r. — Sundholm przeciwko Komisji
   (Sprawa T-164/07 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny za 2003 r. - Prawo do obrony - Odwołanie niedopuszczalne - Odwołanie bezzasadne)
   (2008/C 197/40)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Asa Sundholm (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i M. D. Martin, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 1 marca 2007 r. w sprawie F-30/05 Sundholm przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze) i zmierzające do uchylenia tego wyroku.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w części oddalone.

               2)

               Asa Sundholm pokryje własne koszty, jak również koszty poniesione przez Komisję w ramach niniejszego postępowania.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa C-256/11: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Murat Dereci, Vishaka Heiml, Alban Kokollari, Izunna Emmanuel Maduike, Dragica Stevic przeciwko Bundesministerium für Inneres (Obywatelstwo Unii — Prawo pobytu obywateli państw trzecich będących członkami rodziny obywateli Unii — Odmowa na podstawie braku wykonywania przez obywatela prawa do swobodnego przemieszczania się — Ewentualna różnica w traktowaniu w porównaniu z obywatelami Unii wykonującymi prawo do swobodnego przemieszczania się — Układ ustanawiający stowarzyszenie EWG-Turcja — Artykuł 13 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia — Artykuł 41 protokołu dodatkowego — Klauzule „standstill” )

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/20

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Murat Dereci, Vishaka Heiml, Alban Kokollari, Izunna Emmanuel Maduike, Dragica Stevic przeciwko Bundesministerium für Inneres
      (Sprawa C-256/11) (1)

      (Obywatelstwo Unii - Prawo pobytu obywateli państw trzecich będących członkami rodziny obywateli Unii - Odmowa na podstawie braku wykonywania przez obywatela prawa do swobodnego przemieszczania się - Ewentualna różnica w traktowaniu w porównaniu z obywatelami Unii wykonującymi prawo do swobodnego przemieszczania się - Układ ustanawiający stowarzyszenie EWG-Turcja - Artykuł 13 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia - Artykuł 41 protokołu dodatkowego - Klauzule „standstill”)
      (2012/C 25/33)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd krajowy

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Murat Dereci, Vishaka Heiml, Alban Kokollari, Izunna Emmanuel Maduike, Dragica Stevic

         Strona pozwana: Bundesministerium für Inneres

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgerichtshof — Wykładnia art. 20 TFUE, art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego z dnia 23 listopada 1973 r. do Układu ustanawiającego Stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją w sprawie podjęcia środków w celu jego wejścia w życie (Dz.U. 1972, L 293, s. 4), oraz art. 13 decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia, przyjętej przez Radę Stowarzyszenia, utworzoną mocą tego Układu — Obywatelstwo Unii — Prawo obywateli Unii oraz członków ich rodzin do swobodnego przebywania na terytorium państwa członkowskiego — Sytuacja, w której obywatel Unii przebywa w państwie członkowskim, którego posiada obywatelstwo — Przesłanki przyznania pozwolenia na pobyt członkom rodziny będącym obywatelami państwa trzeciego.

         Sentencja

                  1)

                  Prawo Unii, a w szczególności jego przepisy dotyczące obywatelstwa Unii należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się odmowie przez państwo członkowskie obywatelowi państwa trzeciego pobytu na swoim terytorium, podczas gdy ten obywatel zamierza przebywać z członkiem swojej rodziny, który jest obywatelem Unii mieszkającym w tym państwie członkowskim, którego obywatelstwo posiada i który nigdy nie skorzystał ze swojego prawa do swobodnego przemieszczania się, o ile taka odmowa nie pociąga za sobą dla tego obywatela Unii pozbawienia skutecznego korzystania z istoty praw przyznanych w związku ze statusem obywatela Unii, czego zbadanie należy do sądu krajowego.

                  2)

                  Artykuł 41 ust. 1 protokołu dodatkowego, podpisanego w dniu 23 listopada 1973 r. w Brukseli i zawartego, zatwierdzonego i ratyfikowanego w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r. należy interpretować w ten sposób, że jako „nowe ograniczenie” w rozumieniu tego artykułu należy uznać uchwalenie nowych przepisów, surowszych niż wcześniej obowiązujące, ponieważ te przepisy wcześniej obowiązujące stanowiły złagodzenie regulacji wcześniejszej dotyczącej warunków wykonywania swobody przedsiębiorczości tureckich obywateli w momencie wejścia w życie tego protokołu na terytorium danego państwa członkowskiego.

         (1)  Dz.U. C 219 z 23.07.2011.


title: Sprawa C-584/15: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Melun – Francja) – Glencore Céréales Francja/Etablissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer) [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 — Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej — Artykuł 3 — Rozporządzenie (EWG) nr 3665/87 — Artykuł 11 — Zwrot niesłusznie przyznanej refundacji wywozowej — Rozporządzenie (EWG) nr 3002/92 — Artykuł 5a — Zabezpieczenie niesłusznie zwolnione — Należne odsetki — Termin przedawnienia — Rozpoczęcie biegu terminu — Przerwanie biegu terminu — Górna granica — Dłuższy termin — Stosowanie]

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Melun – Francja) – Glencore Céréales Francja/Etablissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer)
   (Sprawa C-584/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej - Artykuł 3 - Rozporządzenie (EWG) nr 3665/87 - Artykuł 11 - Zwrot niesłusznie przyznanej refundacji wywozowej - Rozporządzenie (EWG) nr 3002/92 - Artykuł 5a - Zabezpieczenie niesłusznie zwolnione - Należne odsetki - Termin przedawnienia - Rozpoczęcie biegu terminu - Przerwanie biegu terminu - Górna granica - Dłuższy termin - Stosowanie])
   (2017/C 121/07)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal administratif de Melun

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Glencore Céréales France

      Strona pozwana: Etablissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

      Sentencja

               1)

               Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich należy interpretować w ten sposób, iż termin przedawnienia przewidziany w tym artykule stosuje się względem dochodzenia wierzytelności z tytułu odsetek takich jak te w postępowaniu głównym, należnych na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 495/97 z dnia 18 marca 1997 r., i art. 5a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3002/92 z dnia 16 października 1992 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady kontroli wykorzystania lub przeznaczenia produktów z interwencji, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 770/96 z dnia 26 kwietnia 1996 r.

               2)

               Artykuł 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w ten sposób, że okoliczność występowania w roli dłużnika z tytułu odsetek takich jak te będące przedmiotem postępowania głównego nie stanowi dla podmiotu „nieprawidłowości ciągłej lub powtarzającej się” w rozumieniu tego przepisu. Takie wierzytelności należy uznać za wynikające z tej samej nieprawidłowości w rozumieniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 co nieprawidłowość pociągająca za sobą windykację pomocy i kwot nienależnie otrzymanych, stanowiących wierzytelność główną.

               3)

               Artykuł 3 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w ten sposób, iż w odniesieniu do postępowań prowadzących do przyjęcia środków administracyjnych mających na celu ściągnięcie wierzytelności z tytułu odsetek, takich jak te będące przedmiotem postępowania głównego, termin przedawnienia przewidziany w rzeczonym art. 3 ust. 1 akapit pierwszy rozpoczyna bieg od dnia, w którym doszło do naruszenia skutkującego odzyskaniem pomocy i kwot nienależnych, na podstawie których obliczono odsetki, to jest w dniu wystąpienia czynnika świadczącego o naruszeniu, czyli albo czynności, albo zaniechania, albo szkody, które następują jako ostatnie.

               4)

               Artykuł 3 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do czynności prowadzących do przyjęcia środków administracyjnych mających na celu odzyskanie odsetek takich jak te będące przedmiotem postępowania głównego przedawnienie następuje wraz z upływem terminu przewidzianego w art. 3 ust. 1 akapit czwarty, jeśli w tym terminie właściwy organ, mimo wystąpienia z żądaniem zwrotu pomocy albo kwot nienależnie otrzymanych przez podmiot gospodarczy, nie wydał decyzji w sprawie tych odsetek.

               5)

               Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w ten sposób, że termin przedawnienia przewidziany w prawie krajowym, który jest dłuższy niż termin, o którym mowa w art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia, może być stosowany w sytuacji takiej jak ta w postępowaniu głównym względem dochodzenia roszczeń powstałych przed dniem wejścia w życie tego terminu i jeszcze nieprzedawnionych na podstawie tego ostatniego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa C-210/07: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/14

         Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-210/07)
   (2007/C 129/25)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: R. Vidal Puig i P. Dejmek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając wszelkich przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/49/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie bezpieczeństwa kolei wspólnotowych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 95/18/WE w sprawie przyznawania licencji przedsiębiorstwom kolejowym, oraz dyrektywę 2001/14/WE w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz certyfikację w zakresie bezpieczeństwa (dyrektywa w sprawie bezpieczeństwa kolei), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o rzeczonych przepisach, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 33 rzeczonej dyrektywy,

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2004/49/WE do prawa krajowego upłynął w dniu 30 kwietnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 164, str. 44.


title: Sprawa T-696/15: Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2015 r. – Bodegas Vega Sicilia, SA/OHIM (TEMPOS VEGA SICILIA)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/71

         Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2015 r. – Bodegas Vega Sicilia, SA/OHIM (TEMPOS VEGA SICILIA)
   (Sprawa T-696/15)
   (2016/C 038/95)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Bodegas Vega Sicilia, SA (Valbuena de Duero, Hiszpania) (przedstawiciel: S. Alonso Maruri, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „TEMPOS VEGA SICILIA” – zgłoszenie nr 13 066 121

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 września 2015 r. w sprawie R 285/2015-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 września 2015 r. w sprawie R 285/2015-4, a w konsekwencji uznanie jej za bezskuteczną;

               —

               stwierdzenie nieważności wydanej przez OHIM w dniu 8 grudnia 2014 r. decyzji odrzucającej zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego „TEMPOS VEGA SICILIA” w odniesieniu do produktów klasy 33, a w konsekwencji uznanie jest za bezskuteczną;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. j) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 118l rozporządzenia nr 491/2009 dotyczącym organizacji rynku wina.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lipca 2005 r. w sprawie T-260/97 Camar Srl przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich (Wspólna organizacja rynku — Banany — Reżim prawny przywozu — Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty — Ustalenie rozmiarów szkody)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/12

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 13 lipca 2005 r.
   w sprawie T-260/97 Camar Srl przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Wspólna organizacja rynku - Banany - Reżim prawny przywozu - Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty - Ustalenie rozmiarów szkody)
   (2005/C 229/23)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-260/97, Camar Srl, z siedzibą we Florencji (Włochy), reprezentowana przez adwokatów W. Viscardini Donę, M. Paolina i S. Donę, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Radzie Unii Europejskiej (pełnomocnicy: pierwotnie J.P. Hix i A. Tanca, następnie J.P. Hix i F. Ruggeri Laderchi, z adresem do doręczeń w Luksemburgu) i Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: pierwotnie H. van Vliet, następnie C. Van der Hauwaert i L. Visaggio, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), popieranym przez Republikę Francuską (pełnomocnicy: K. Rispal- Bellanger i C. Vasak, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot ustalenie kwoty odszkodowania, którego zapłata na rzecz skarżącej została zasądzona od Komisji wskutek stwierdzenia nieważności — w wyroku wstępnym Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawach połączonych T-79/96, T-260/97 i T-117/98 Camar i Tico przeciwko Komisji i Radzie, Rec. str. II-2193 — decyzji Komisji z dnia 17 lipca 1997 r. o nieuwzględnieniu wniosku o przyjęcie środków przejściowych złożonego przez skarżącą na podstawie art. 30 rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 z dnia 13 lutego 1993 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku bananów (Dz.U. L 47, str. 1), Sąd (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes izby, P. Mengozzi i I. Wiszniewska-Białecka, sędziowie; sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 13 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Zasądza się od Komisji na rzecz skarżącej odszkodowanie w wysokości 5 024 192 EUR.

               2)

               To odszkodowanie zostanie zrewaloryzowane zgodnie z kryteriami ustalonymi w pkt 139–141 oraz 145 niniejszego wyroku.

               3)

               Kwota zrewaloryzowanego odszkodowania zostanie powiększona o odsetki za zwłokę naliczone za okres od dnia wydania niniejszego wyroku aż do dnia całkowitej spłaty. Stopa procentowa, którą należy zastosować, zostanie obliczona na podstawie stopy ustalonej przez EBC dla głównych operacji refinansowych dla okresu będącego podstawą ich naliczania, powiększonej o dwa punkty procentowe.

               4)

               Zasądza się od Komisji 90 % kosztów poniesionych na tym etapie niniejszego postępowania, który nastąpił po wydaniu wyroku z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawach połączonych T-79/96, T-260/97 i T-117/98 Camar i Tico przeciwko Komisji i Radzie, Rec. str. II-2193.

               5)

               Zasądza się od Rady 10 % kosztów poniesionych na tym etapie niniejszego postępowania, który nastąpił po wydaniu wyroku z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawach połączonych T-79/96, T-260/97 i T-117/98 Camar i Tico przeciwko Komisji i Radzie, Rec. str. II-2193.

               6)

               Republika Francuska pokrywa swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 357 z 22.11.1997


title: Sprawa T-328/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lipca 2008 r. — Apple Computer przeciwko OHIM — TKS-Teknosoft (QUARTZ) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego QUARTZ — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy QUARTZ — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/46

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lipca 2008 r. — Apple Computer przeciwko OHIM — TKS-Teknosoft (QUARTZ)
   (Sprawa T-328/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego QUARTZ - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy QUARTZ - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 209/79)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Apple Computer, Inc. (Cupertino, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: P. Rawlinson, S. Jones, J. Rutter i T.M. D'Souza Culora, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. García Murillo, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: TKS-Teknosoft SA (Trélex, Szwajcaria) (przedstawiciele: C. Moreau, T. van Innis i K. Manhaeve, adwokaci)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 kwietnia 2005 r. (sprawa R 416/2004-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między TKS-Teknosoft SA a Apple Computer, Inc.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Apple Computer, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 281 z 18.11.2005.


title: Sprawa T-618/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 6 grudnia 2011 r. przez Carlo De Nicolę od wyroku wydanego w dniu 28 września 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-13/10 De Nicola przeciwko EBI

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/65

      Odwołanie wniesione w dniu 6 grudnia 2011 r. przez Carlo De Nicolę od wyroku wydanego w dniu 28 września 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-13/10 De Nicola przeciwko EBI
      (Sprawa T-618/11 P)
      (2012/C 25/125)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

         Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny

         Żądania

      Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:
      stwierdzenie nieważności

                  —

                  decyzji z dnia 23 września 2009 r., którą Komitet do spraw Odwołań oddalił odwołanie skarżącego dotyczące sprawozdania informacyjnego za 2008 r. oraz aktów z nią związanych;

                  —

                  sprawozdania informacyjnego za 2008 r. w całości;

                  —

                  awansów przyznanych w dniu 18 marca 2009 r.;

                  —

                  wszystkich aktów powiązanych, wydanych uprzednio lub później, włącznie z wytycznymi dyrekcji do spraw osobowych (w trakcie postępowania w pierwszej instancji wnoszący odwołanie ograniczył zakres żądania w tym zakresie);

                  —

                  zasądzenie od EBI naprawienia szkody i zadośćuczynienia za krzywdę oraz kosztów postępowania wraz z odsetkami i rewaloryzacją powstałego długu;

                  —

                  obciążenie kosztami drugiej strony postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Odwołanie dotyczy wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 września 2011 r., którym w części odrzucono i w części oddalono skargę wniesioną przez wnoszącego odwołanie mającą za przedmiot po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji Komitetu do spraw Odwołań Europejskiego Banku Inwestycyjnego z dnia 23 września 2009 r., po drugie stwierdzenie nieważności sprawozdania informacyjnego wnoszącego odwołanie za 2008 r., po trzecie stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 18 marca 2009 r. o przyznaniu awansów, po czwarte stwierdzenie nieważności decyzji o odmowie przyznania awansu i po piąte zasadzenie od EBI naprawienia szkody i zadośćuczynienia za krzywdę, jakie miał ponieść wnoszący odwołanie.
      Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi następujące zarzuty.

                  A.

                  W przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności

                              1)

                              wnoszący odwołanie podnosi, że SSP co do zasady nie wypowiedział się w przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności decyzji Komitetu do spraw Odwołań, która umieszczona została w jego aktach osobowych i może mieć negatywny wpływ na dalszy przebieg jego kariery;

                              2)

                              zdaniem wnoszącego odwołanie z uwagi na to, iż zaskarżył on dwa różne akty za pomocą dwóch różnych uzasadnień SSP nie może nie wypowiedzieć się co do jednego z nich, tym bardziej, że po pierwsze sąd ten zawsze wykluczał możliwość stwierdzenia nieważności pochodnej (takiej, która obejmuje akty powiązane, wydane uprzednio lub później, chociaż nie mające niezależnego charakteru ale wykazujące ścisły związek z aktami uznanymi za nieważne lub bezskuteczne) a po drugie bez wątpienia ma on interes prawny w tym aby nowe rozstrzygnięcie zostało wydane przez Komitet do spraw Odwołań rozpatrujący istotę sprawy, który w odróżnieniu od Sądu może nawet zastąpić ocenę przełożonych swoją własną oceną;

                              3)

                              w odniesieniu do zaskarżenia sprawozdania informacyjnego wnoszący odwołanie podnosi, iż SSP z urzędu najpierw odmówił wzięcia pod uwagę licznych i udokumentowanych niedogodności, z którymi stykał się on w roku, którego dotyczy sprawozdanie a następnie przerzucając ciężar dowodu nie wypowiedział się w przedmiocie prawie wszystkich zarzutów jak choćby zarzutu dotyczącego pewnych zadań odnoszących się do nieodpowiednich celów czy szczególnej inicjatywy wskazującej na złą wiarę osoby, która dokonała jego oceny;

                              4)

                              wnoszący odwołanie podnosi również wadliwość uzasadnienia, w wielu miejscach wynikającą z błędnej interpretacji żądań a także brak wypowiedzenia się w przedmiocie podniesionej niezgodności z prawem „Przewodnika dotyczącego sprawozdań informacyjnych”, który ma umożliwiać przyznawanie awansów „znajomym” a nie „osobom, którzy osiągnęły najlepsze rezultaty” i wykluczenie kontroli Sądu w tym zakresie, w związku z czym ocena roczna przekształciła się z bezwzględnej we względną i nie zostało ustanowione jakie warunki muszą zostać spełnione aby wyniki w pracy uznane zostały za doskonałe, bardzo dobre, zadowalające lub niedostateczne;

                              5)

                              wnoszący odwołanie podnosi wreszcie, że SSP nie wskazał jakimi kryteriami posłużył się przy interpretacji wniosku przedstawionego przez wnoszącego odwołanie Komitetowi do spraw Odwołań i przy stwierdzeniu, iż zaskarżając brak przyznania mu awansu nie zmierzał on do zaskarżenia awansów przyznanych przez EBI i utrzymanych w mocy.

                  B.

                  W przedmiocie żądania zasądzenia odszkodowania

                              6)

                              w odniesieniu do odszkodowania i zadośćuczynienia za krzywdę w związku z bezprawnym zachowaniem EBI Carlo De Nicola podnosi po raz kolejny niedopuszczalność obrony z urzędu SSP, który najpierw ograniczył zakres jego żądań w oparciu o zarzuty nie podniesione przez EBI a następnie je odrzucił uzasadniając to zawisłością sporu, która została wyeliminowana przez stronę i nie występuje dlatego że nie została udowodniona, nie została przewidziana w praktyce tudzież dlatego że podobne żądania były rozpatrywane w innej instancji;

                              7)

                              Carlo De Nicola podnosi ponadto, iż zasadniczo nie wydano rozstrzygnięcia w przedmiocie jego żądania dotyczącego zastosowania terminów przedawnienia przewidzianych w jego prawie krajowym w oparciu o wzgląd, iż jego umowa o pracę jest objęta zakresem prawa prywatnego tudzież o wzgląd, że jako słabsza strona umowy ma on prawo żądać zastosowania korzystniejszych dla niego przepisów;

                              8)

                              Carlo De Nicola zarzuca wreszcie, iż założenie przyjęte przez SSP jest błędne, ponieważ zmierzał on do zaskarżenia bezprawnego zachowania swojego pracodawcy, podczas gdy sąd zajął się poszukiwaniem aktu bezprawnego, decydując o zastosowaniu do jego umowy o pracę prawa prywatnego tych przepisów, które dotyczą wyraźnie pracowników sektora publicznego.


title: Sprawa C-441/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 3 października 2012 r. — Almer Beheer BV i in. przeciwko Van den Dungen Vastgoed BV i in.

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 3 października 2012 r. — Almer Beheer BV i in. przeciwko Van den Dungen Vastgoed BV i in.
   (Sprawa C-441/12)
   2013/C 9/48
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Almer Beheer BV, Daedalus Holding BV

      Strona pozwana: Van den Dungen Vastgoed BV, Oosterhout II BVBA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 ust. 1 dyrektywy 2003/71 (1) należy interpretować w ten sposób, że obowiązek publikacji prospektu emisyjnego przewidziany w tej dyrektywie ma zasadniczo (to jest abstrahując od zwolnień i wyjątków przewidzianych dla niektórych przypadków w dyrektywie) zastosowanie także do licytacji przymusowej papierów wartościowych?

               2)

                           a)

                           W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy pojęcie „całkowita wartość oferty” w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. h) dyrektywy 2003/71 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku licytacji przymusowej papierów wartościowych wartość ta powinna być ustalana na podstawie wartości przychodu, jakiego można się rozsądnie spodziewać, mając na uwadze szczególny charakter licytacji przymusowej, nawet jeśli przychód, jakiego można się rozsądnie spodziewać, jest zdecydowanie niższy od wartości w obrocie gospodarczym?

                           b)

                           W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze oraz odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie lit. a), jak należy interpretować pojęcie „całkowita wartość oferty” w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. h) dyrektywy 2003/71, w szczególności w przypadku licytacji przymusowej papierów wartościowych?

      (1)  Dyrektywa 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych i zmieniająca dyrektywę 2001/34/WE (Dz.U. L 345, s. 64).


title: Sprawa C-362/08 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 stycznia 2010 r. — Internationaler Hilfsfonds eV przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Dostęp do dokumentów instytucji — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Pojęcie aktu zaskarżalnego w rozumieniu art. 230 WE)

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/9

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 stycznia 2010 r. — Internationaler Hilfsfonds eV przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-362/08 P) (1)

   (Odwołanie - Dostęp do dokumentów instytucji - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Pojęcie aktu zaskarżalnego w rozumieniu art. 230 WE)
   2010/C 63/14
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Internationaler Hilfsfonds eV (przedstawiciele: H. Kaltenecker i R. Karpenstein, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira, S. Fries i T. Scharf, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 5 czerwca 2008 r. w sprawie T-141/05 Internationaler Hilfsfonds przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji zawartej jakoby w piśmie Komisji z dnia 14 lutego 2005 r., odmawiającej skarżącej dostępu do niektórych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, dotyczących umowy LIEN 97-2011 w sprawie współfinansowania programu pomocy medycznej organizowanego w Kazachstanie — Niedopuszczalność skargi o stwierdzenie nieważności aktu wyłącznie potwierdzającego wcześniejszą decyzję, która nie została zaskarżona w terminie — Błędna kwalifikacja zaskarżonego aktu — Niedopuszczalność skargi o stwierdzenie nieważności aktu stanowiącego odpowiedź wstępną w rozumieniu art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/2001 — Błędna wykładnia art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 5 czerwca 2008 r. w sprawie T-141/05 Internationaler Hilfsfonds przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2)

               Zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Komisję Wspólnot Europejskich przed Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zostaje oddalony.

               3)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania w celu wydania orzeczenia w przedmiocie żądań Internationaler Hilfsfonds eV zmierzających do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 14 lutego 2005 r. odmawiającej jej dostępu do niektórych dokumentów znajdujących się w posiadaniu Komisji.

               4)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania w pierwszej instancji związanymi z zarzutem niedopuszczalności.

               5)

               Rozstrzygnięcie w przedmiocie pozostałych kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Sprawa C-628/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 24 listopada 2015 r. – The Trustees of the BT Pension Scheme/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/38

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 24 listopada 2015 r. – The Trustees of the BT Pension Scheme/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs
   (Sprawa C-628/15)
   (2016/C 038/52)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie i druga strona postępowania: The Trustees of the BT Pension Scheme

      Druga strona postępowania i strona wnosząca odwołanie: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Mając na uwadze, że Trybunał w swojej odpowiedzi na pytanie czwarte w wyroku z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie Test Claimants in the FII Group Litigation/Commissioners of Inland Revenue, C-4446/04, Zb.Orz. s. I-11753 orzekł, że art. 43 WE i 56 WE – obecnie art. 49 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 63 tego traktatu – sprzeciwiają się przepisom państwa członkowskiego, które przyznają spółkom będącym rezydentami i dokonującym na rzecz swych udziałowców wypłaty dywidend, które wynikają z dywidend zagranicznych otrzymanych przez te spółki, możliwość wyboru systemu umożliwiającego im odzyskanie podatku dochodowego od osób prawnych zapłaconego w formie zryczałtowanej, ale po pierwsze, zobowiązują te spółki do zapłaty wspomnianego zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych oraz do wystąpienia następnie z wnioskiem o jego zwrot, a po drugie, nie przewidują ulgi podatkowej dla udziałowców tych spółek, podczas gdy udziałowcy ci uzyskaliby taką ulgę w przypadku wypłaty przez spółkę będącą rezydentem dokonanej na podstawie dywidend krajowych: czy jakiekolwiek prawa przyznawane są rzeczonym udziałowcom przez unijny porządek prawny, na mocy art. 63 TFUE lub innych postanowień, w przypadku gdy otrzymują oni dywidendy i wybierają możliwość uzyskania wypłaty w ramach wspomnianego systemu; w szczególności w sytuacji, gdy udziałowiec ma siedzibę w tym samym państwie członkowskim, co spółka dokonująca wypłaty dywidend?

               2)

               Czy w przypadku gdy udziałowcowi, o którym mowa w pytaniu pierwszym, nie przysługują prawa na mocy art. 63 TFUE, jest on uprawniony do powoływania jakiegokolwiek naruszenia praw spółki wypłacającej dywidendę na mocy art. 49 TFUE i 63 TFUE?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze lub pytanie drugie odpowiedzi, że udziałowcowi przysługują prawa wynikające z prawa Unii lub może on powoływać prawo Unii, czy prawo Unii przewiduje jakiekolwiek wymogi odnośnie do środka odwoławczego, jaki należy zapewnić udziałowcowi na gruncie prawa krajowego?

               4)

               Czy odpowiedź Trybunału na pytania przedstawione powyżej byłyby inna, jeśli:

                           a)

                           udziałowiec nie podlega obowiązkowi z tytułu podatku dochodowego w państwie członkowskim od jakichkolwiek otrzymanych dywidend, na skutek czego w przypadku dokonania przez spółkę będącą rezydentem wypłaty poza wspomnianym systemem ulga podatkowa, do której otrzymania udziałowiec uprawniony jest na mocy prawa krajowego, może skutkować wypłatą ulgi podatkowej na rzecz udziałowca przez państwo członkowskie;

                           b)

                           sąd krajowy uznał, że naruszenie prawa Unii przez rozpatrywane przepisy krajowe nie miało wystarczająco poważnego charakteru, aby powodować powstanie odpowiedzialności odszkodowawczej państwa członkowskiego wobec spółki wypłacającej dywidendy, zgodnie z zasadami ustanowionymi w wyroku w sprawach połączonych Brasserie du Pêcheur SA/Niemcy i The Queen/Secretary of State for Transport, ex parte: Factortame Limited i in., C-46/93 i C-48/93, Rec. s. I-1029; lub jeśli

                           c)

                           w niektórych przypadkach spółka wypłacająca dywidendy w ramach wspomnianego wyżej systemu mogła zwiększyć kwoty wypłacane na rzecz wszystkich udziałowców w celu uzyskania sumy odpowiadającej kwocie, jaką zwolniony z podatku udziałowiec uzyskałby w ramach wypłaty dywidend dokonanej poza rzeczonym systemem?


title: Sprawa C-495/13 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 22 stycznia 2015 r. – GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Villiger Söhne GmbH (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Graficzny znak towarowy w kolorze, zawierający elementy słowne „LIBERTE american blend” — Sprzeciw właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego „La LIBERTAD” — Odmowa rejestracji)

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/7

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 22 stycznia 2015 r. – GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Villiger Söhne GmbH
   (Sprawa C-495/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Graficzny znak towarowy w kolorze, zawierający elementy słowne „LIBERTE american blend” - Sprzeciw właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego „La LIBERTAD” - Odmowa rejestracji))
   (2015/C 146/09)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH (przedstawiciele: adwokaci I. Memmler i S. Schulz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik), Villiger Söhne GmbH (przedstawiciel: adwokat B. Pikolin)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


title: Sprawa C-443/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez The Labour Court, Ireland – Irlandia) – David L. Parris/Trinity College Dublin i in. (Odesłanie prejudycjalne — Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy — Dyrektywa 2000/78/WE — Artykuł 2 — Zakaz dyskryminacji ze względu na orientację seksualną i wiek — Krajowy system emerytalno-rentowy — Wypłata renty rodzinnej partnerowi cywilnemu — Warunek — Zawarcie związku partnerskiego przed ukończeniem 60. roku życia przez ubezpieczonego w tym systemie — Związek cywilny — Niemożność w danym państwie członkowskim przed 2010 r. — Ustalony trwały stosunek — Artykuł 6 ust. 2 — Uzasadnienie odmiennego traktowania ze względu na wiek)

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez The Labour Court, Ireland – Irlandia) – David L. Parris/Trinity College Dublin i in.
   (Sprawa C-443/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Dyrektywa 2000/78/WE - Artykuł 2 - Zakaz dyskryminacji ze względu na orientację seksualną i wiek - Krajowy system emerytalno-rentowy - Wypłata renty rodzinnej partnerowi cywilnemu - Warunek - Zawarcie związku partnerskiego przed ukończeniem 60. roku życia przez ubezpieczonego w tym systemie - Związek cywilny - Niemożność w danym państwie członkowskim przed 2010 r. - Ustalony trwały stosunek - Artykuł 6 ust. 2 - Uzasadnienie odmiennego traktowania ze względu na wiek))
   (2017/C 030/10)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   The Labour Court, Ireland

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Dr David L. Parris

      Druga strona postępowania: Trinity College Dublin, Higher Education Authority, Department of Public Expenditure and Reform i Department of Education and Skills

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie krajowe, które w ramach zawodowego programu emerytalnego uzależnia prawo pozostałych przy życiu zarejestrowanych partnerów członków programu do uzyskania renty rodzinnej od warunku wymagającego zawarcia zarejestrowanego związku partnerskiego przed osiągnięciem przez członka wieku 60 lat, w sytuacji gdy prawo krajowe nie zezwalało danemu członkowi na zawarcie zarejestrowanego związku partnerskiego przed osiągnięciem tej granicy wieku, nie stanowi dyskryminacji ze względu na orientację seksualną.

               2)

               Artykuł 2 i art. 6 ust. 2 dyrektywy 2000/78 należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie krajowe takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które w ramach zawodowego programu emerytalnego uzależnia prawo pozostałych przy życiu zarejestrowanych partnerów członków programu do uzyskania renty rodzinnej od warunku wymagającego zawarcia zarejestrowanego związku partnerskiego przed osiągnięciem przez członka wieku 60 lat, w sytuacji gdy prawo krajowe nie zezwalało danemu członkowi na zawarcie zarejestrowanego związku partnerskiego przed osiągnięciem tej granicy wieku, nie stanowi dyskryminacji ze względu na wiek.

               3)

               Artykuł 2 i art. 6 ust. 2 dyrektywy 2000/78 należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie krajowe takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym nie może prowadzić do dyskryminacji ze względu na łączny skutek orientacji seksualnej i wieku, jeśli uregulowanie to nie stanowi dyskryminacji ani ze względu na orientację seksualną, ani ze względu na wiek rozpatrywane oddzielnie.

      (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015.


title: Wykreślenie sprawy C-156/02

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/31

         Wykreślenie sprawy C-156/02 (1)

   (2005/C 217/61)

      (Język postępowania: niemiecki)

   Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-156/02 Maria Purschke przeciwko Landesversicherungsanstalt Oberbayern (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundessozialgericht).

      (1)  Dz.U. C 180 z 27.7.2002


title: Sprawa C-36/10: Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/17

         Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-36/10)
   2010/C 80/32
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Sipos i J.B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując wszystkich środków w celu dokonania prawidłowej transpozycji art. 12 ust. 1 akapit drugi dyrektywy Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi (1), zmienionej dyrektywą 2003/105/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2003 r. (2), Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swej skardze Komisja Europejska podnosi, że strona pozwana nie wprowadziła prawidłowo w życie przepisów art. 12 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 96/82/WE w Regionie Bruksela-Stolica. W celu zapobieżenia poważnym awariom i ograniczenia ich konsekwencji przepis ten nakłada bowiem na państwa członkowskie zobowiązanie do zapewnienia, aby w swojej polityce zagospodarowania przestrzennego uwzględniały potrzebę utrzymania w dłuższej perspektywie właściwych odległości pomiędzy zakładami objętymi dyrektywą a obszarami takimi jak obszary mieszkalne, nieruchomości i miejsca powszechnie dostępne czy tereny rekreacyjne, o których mowa w art. 12 tej dyrektywy. Tymczasem z analizy przepisów przekazanych przez władze Brukseli wynika, że przepisy te dotyczą jedynie procedury wydawania pozwoleń budowlanych bądź pozwoleń na podział gruntów, przeprowadzanej w każdym razie dopiero po opracowaniu polityki zagospodarowania przestrzennego. Przepisy regionalne są zatem niekompletne, gdyż nie regulują one całej procedury określania i wprowadzania w życie tej polityki.

      (1)  Dz.U. 1997, L 10, s. 13.

      (2)  Dyrektywa 2003/105/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2003 r. zmieniająca dyrektywę Rady 96/82/WE w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi (Dz.U. L 345, s. 97).