title: Sprawa T-106/10: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2011 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Orientacji — Zmniejszenie pomocy finansowej — Program inicjatywy wspólnotowej Leader+ — Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 438/2001 — Proporcjonalność)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/23

         Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2011 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-106/10) (1)

   (EFOGR - Sekcja Orientacji - Zmniejszenie pomocy finansowej - Program inicjatywy wspólnotowej Leader+ - Artykuł 4 rozporządzenia (WE) nr 438/2001 - Proporcjonalność)
   2012/C 32/44
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Muñoz Pérez, abogado del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. von Rintelen i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 10136 wersja ostateczna z dnia 18 grudnia 2009 r. dotyczącej zastosowania korekt finansowych w odniesieniu do Sekcji Orientacji EFOGR w części odpowiadającej programowi inicjatywy wspólnotowej CCI 2000 ES.06.0.PC.003 (Hiszpania — Leader+Aragonia).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa T-2/16: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2016 r. – K&K Group/OHIM – Pret a Manger (Europe) (Pret A Diner)

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/33

         Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2016 r. – K&K Group/OHIM – Pret a Manger (Europe) (Pret A Diner)
   (Sprawa T-2/16)
   (2016/C 078/45)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: K&K Group AG (Cham, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen i N. Bertram)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Pret a Manger (Europe) Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego zawierającego elementy słowne „Pret A Diner” – rejestracja międzynarodowa nr 1 113 460

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 października 2015 r. w sprawie R 2825/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5, art. 15 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady 22 rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa C-198/05: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 26 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 92/100/EWG — Prawa pokrewne prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej — Prawo publicznego użyczenia — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/11

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 26 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-198/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 92/100/EWG - Prawa pokrewne prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej - Prawo publicznego użyczenia - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2006/C 326/22)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: W. Wils i L. Pignataro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (Przedstawiciele: I. M. Braguglia, pełnomocnik, M. Massella Ducci Teri, adwokat)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 1 i 5 dyrektywy Rady 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (Dz.U. L 346, str. 61) — Odstępstwo od wyłącznego prawa publicznego użyczenia — Zakres
   Sentencja

               1)

               Wyłączając wszystkie kategorie instytucji oddających w publiczne użyczenie w rozumieniu dyrektywy Rady 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 1 i 5 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 182 z 23.07.2005 r.


title: Sprawa T-258/06: Skarga wniesiona w dniu 12 września 2006 r. — Niemcy przeciwko Komisji

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/52

         Skarga wniesiona w dniu 12 września 2006 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-258/06)
   (2006/C 294/107)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i C. Schulze-Bahr)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności Komunikatu wyjaśniającego Komisji z dnia 23 czerwca 2006 r. dotyczącego prawa wspólnotowego obowiązującego w dziedzinie udzielania zamówień, które nie są lub są jedynie częściowo objęte dyrektywami w sprawie zamówień publicznych oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje Komunikat wyjaśniający Komisji dotyczący prawa wspólnotowego obowiązującego w dziedzinie udzielania zamówień, które nie są lub są jedynie częściowo objęte dyrektywami w sprawie zamówień publicznych opublikowany w dniu 24 lipca 2006 r. na stronie internetowej Komisji i w dniu 1 sierpnia 2006 r. w Dzienniku Urzędowym (Dz.U. C 179, str. 2).
   Na uzasadnienie skargi skarżąca podnosi, że Komisja nie miała kompetencji do ustanowienia przedmiotowego komunikatu. Skarżąca wyjaśnia w tym kontekście, że zaskarżony komunikat zawiera nowe zasady dotyczące zamówień publicznych, które wykraczają poza zobowiązania wynikające z obowiązującego prawa wspólnotowego. Zasady te wywierają skutki wiążące dla państw członkowskich. W WE brak jest jednak upoważnienia strony pozwanej do stanowienia tego rodzaju uregulowań. W związku z tym, zdaniem skarżącej w niniejszej sprawie chodzi o przypadek prawodawstwa faktycznego.
   Skarżąca zarzuca ponadto, że ustanawiając wiążące uregulowania, strona pozwana naruszyła instytucjonalną równowagę pomiędzy Radą, Parlamentem Europejskim i Komisją.
   Skarżąca podnosi wreszcie, że nawet gdyby Komisja była uprawniona do ustanowienia zaskarżonego komunikatu, należałoby stwierdzić jego nieważność, ponieważ miało miejsce naruszenie zasady pewności prawa. Strona pozwana powinna była powołać podstawę prawną i wyraźnie wskazać ją w przedmiotowym akcie prawnym. W związku z tym, Komisja uchybiła również obowiązkowi uzasadnienia wynikającemu z art. 253 WE.


title: Wyrok Trybunału z dnia 16 maja 2017 r. w sprawie E-8/16 – Netfonds Holding ASA, Netfonds Bank AS oraz Netfonds Livsforsikring AS przeciwko rządowi Norwegii (Swoboda przedsiębiorczości – Art. 31 Porozumienia EOG – Dyrektywa 2000/12/WE – Dyrektywa 2002/83/WE – Dyrektywa 2006/48/WE – Dyrektywa 2007/44/WE – Instytucje kredytowe – Zakłady ubezpieczeń na życie – Znaczne pakiety akcji – Proporcjonalność – Odpowiedniość – Konieczność)

text:
               28.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 321/10

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 16 maja 2017 r.
   w sprawie E-8/16
   Netfonds Holding ASA, Netfonds Bank AS oraz Netfonds Livsforsikring AS przeciwko rządowi Norwegii

      (Swoboda przedsiębiorczości – Art. 31 Porozumienia EOG – Dyrektywa 2000/12/WE – Dyrektywa 2002/83/WE – Dyrektywa 2006/48/WE – Dyrektywa 2007/44/WE – Instytucje kredytowe – Zakłady ubezpieczeń na życie – Znaczne pakiety akcji – Proporcjonalność – Odpowiedniość – Konieczność)

   (2017/C 321/08)
   W sprawie E-8/16 Netfonds Holding ASA, Netfonds Bank AS i Netfonds Livsforsikring AS przeciwko rządowi Norwegii – WNIOSEK skierowany do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości złożony przez Sąd Rejonowy w Oslo (Oslo tingrett) dotyczący interpretacji art. 31, 36 oraz 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym w kontekście przepisów i praktyk mających zastosowanie do własności norweskich przedsiębiorstw w momencie składania przez nich wniosku o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności jako banki lub zakłady ubezpieczeń, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie Per Christiansen oraz Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), wydał w dniu 16 maja 2017 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1.

               W czasie wystąpienia okoliczności faktycznych, których dotyczy spór, dyrektywa 2000/12/WE, dyrektywa 2006/48/WE oraz dyrektywa 2002/83/WE, również zmieniona dyrektywą 2007/44/WE, nie uniemożliwiały państwom EOG zachowania bardziej rygorystycznych przepisów odnośnie do procedury udzielania zezwoleń bankom oraz zakładom ubezpieczeń. Takie przepisy muszą jednak być zgodne z podstawowymi swobodami zagwarantowanymi w Porozumieniu EOG.

               2.

               Wydaje się, że prawodawstwo, jakie opisano w pytaniach 1 i 2, oraz praktyki administracyjne, jakie opisano w pytaniu 3, stanowią ograniczenia, które wchodzą głównie w zakres art. 31 Porozumienia EOG. Zadaniem sądu odsyłającego jest ocena, czy taka sytuacja ma w tym przypadku miejsce.

               3.

               Cel, jakim jest zmniejszenie środków zachęty nakłaniających właścicieli banków lub zakładów ubezpieczeń do podejmowania nadmiernego ryzyka, zwłaszcza w związku z ryzykiem nadużycia władzy, odzwierciedla nadrzędne względy interesu ogólnego, które mogą uzasadniać krajowe środki ograniczające swobodę przedsiębiorczości, tak jak jest to zagwarantowane w art. 31 Porozumienia EOG. Zadaniem sądu odsyłającego jest określenie celów, jakim rzeczywiście służą środki krajowe, jak również stwierdzenie, czy uzasadnione zamierzone cele są realizowane w sposób odpowiedni i konsekwentny.

               4.

               Przepisy dotyczące udzielania zezwoleń, jakie zostały opisane w pytaniach 1 i 2, wydają się niewłaściwe do osiągnięcia uzasadnionego zamierzonego celu wyodrębnionego przez sąd. Praktyka administracyjna, jaka została opisana w pytaniu 3, wydaje się właściwa do osiągnięcia tego celu w takim zakresie, w jakim ma ona zastosowanie do wniosków o zezwolenie na prowadzenie działalności jako bank lub zakład ubezpieczeń, a nie do nabycia następczego po udzieleniu zezwolenia.

               5.

               Jeżeli sąd odsyłający stwierdzi, że co najmniej jeden środek krajowy jest właściwy do osiągnięcia uzasadnionego celu, konieczne jest również ocenienie, czy wykracza(-ją) on(-e) poza zakres niezbędny do jego osiągnięcia. W niniejszym postępowaniu wydaje się, że środki inne niż te zakwestionowane są mniej restrykcyjne, a jednocześnie równie skuteczne, jeżeli chodzi o osiągnięcie określonego uzasadnionego celu.


title: Sprawa T-227/14: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2014 r. – CBM Creative Brands Marken przeciwko OHIM – Aeronautica Militare – Stato Maggiore (Trecolore)

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/17

         Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2014 r. – CBM Creative Brands Marken przeciwko OHIM – Aeronautica Militare – Stato Maggiore (Trecolore)
   (Sprawa T-227/14)
   2014/C 245/24
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CBM Creative Brands Marken GmbH (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci U. Lüken, M. Grundmann i N. Kerger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Aeronautica Militare – Stato Maggiore (Rzym, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 stycznia 2014 r. w sprawie R 253/2013-1, w zakresie w jakim Pierwsza Izba Odwoławcza uchyliła decyzję Wydziału Sprzeciwów i uwzględniła sprzeciw wniesiony wobec zgłoszenia do rejestracji nr 00 9 8 77  325 dla towarów z klas 18 i 25;

               —

               oddalenie w całości sprzeciwu wniesionego wobec zgłoszenia do rejestracji nr 00 9 8 77  325;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Trecolore” dla towarów i usług należących do klas 18, 25 i 35 – zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 8 77  325

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Aeronautica Militare – Stato Maggiore

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny i graficzny krajowy i wspólnotowy znak towarowy „FRECCE TRICOLORI” dla towarów i usług należących do klas 9, 14, 16, 18, 20, 25, 28 i 41.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie spornej decyzji

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-362/06: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Ballast Nedam Infra przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Niderlandzki rynek bitumu do nawierzchni drogowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Grzywny — Dowód naruszenia — Waga naruszenia — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Prawo do obrony — Podnoszenie nowych zarzutów w toku postępowania — Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/19

         Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Ballast Nedam Infra przeciwko Komisji
   (Sprawa T-362/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Niderlandzki rynek bitumu do nawierzchni drogowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Grzywny - Dowód naruszenia - Waga naruszenia - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Prawo do obrony - Podnoszenie nowych zarzutów w toku postępowania - Nieograniczone prawo orzekania)
   2012/C 355/37
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Ballast Nedam Infra BV (Nieuwegein, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci A. Bosman i J. van de Hel, a następnie adwokaci A. Bosman i E. Oude Elferink)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, A. Nijenhuis i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez adwokatów F. Wijckmansa, F. Tuytschaevera i L. Gyselena, a następnie przez adwokatów F. Wijckmansa i F. Tuytschaevera)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 (WE) (sprawa COMP/F/38.456 — Asfalt (Niderlandy)) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej, oraz, tytułem żądania ewentualnego, z jednej strony stwierdzenie częściowej nieważności tej decyzji i obniżenie kwoty nałożonej na nią grzywny oraz z drugiej strony stwierdzenie częściowej nieważności tej decyzji w zakresie, w jakim ustalono w niej czas trwania naruszenia w odniesieniu do skarżącej, i w konsekwencji obniżenie kwoty nałożonej na nią grzywny.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 lit. a) decyzji Komisji C(2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 (WE) (sprawa COMP/F/38.456 — Asfalt (Niderlandy)) w zakresie, w jakim dotyczy on udziału Ballast Nedam Infra BV w naruszeniu w okresie od dnia 21 czerwca 1996 r. do dnia 30 września 2000 r.

               2)

               Kwota grzywny nałożonej solidarnie na Ballast Nedam Infra w art. 2 lit. a) decyzji wskazanej w pkt 1 powyżej zostaje obniżona do 3,45 mln EUR.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007.


title: Sprawa T-70/09: Wyrok Sądu z dnia 14 kwietnia 2011 r. — Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji (EFRR — Jednolity dokument planowania programów dla regionu Groningen-Drenthe — Decyzja dotycząca obniżenia udziału finansowego i nakazująca zwrot otrzymanych kwot — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 23 ust. 1 i art. 24 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88)

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/17

         Wyrok Sądu z dnia 14 kwietnia 2011 r. — Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji
   (Sprawa T-70/09) (1)

   (EFRR - Jednolity dokument planowania programów dla regionu Groningen-Drenthe - Decyzja dotycząca obniżenia udziału finansowego i nakazująca zwrot otrzymanych kwot - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 23 ust. 1 i art. 24 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88)
   2011/C 160/22
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels, M. Noort, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Roels i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C(2008) 8355 z dnia 11 grudnia 2008 r. w sprawie obniżenia udziału Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR), przyznanego pierwotnie w ramach jednolitego dokumentu planowania programów dla objętego celem nr 2 regionu Groningen-Drenthe w Niderlandach — nr 97.07.13.003 — stosownie do decyzji Komisji C(1997) 1362 z dnia 26 maja 1997 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 90 z 18.4.2009.


title: Sprawa T-26/10: Postanowienie Sądu z dnia 15 kwietnia 2010 r. — Alibaba Group przeciwko OHIM — allpay.net (ALIPAY)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/51

         Postanowienie Sądu z dnia 15 kwietnia 2010 r. — Alibaba Group przeciwko OHIM — allpay.net (ALIPAY)
   (Sprawa T-26/10) (1)

   2010/C 148/90

      Język postępowania: angielski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa T-29/06: Skarga wniesiona w dniu  24 stycznia 2006 r.  — Procter & Gamble przeciwko OHIM

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/33

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2006 r. — Procter & Gamble przeciwko OHIM
   (Sprawa T-29/06)
   (2006/C 86/68)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: The Procter & Gamble Company (Cincinnati, USA) (Przedstawiciel: adwokat G. Kuipers)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 listopada 2005 r. (sprawa R 1071/2004-1), o której P&G powiadomiono pismem z dnia 5 grudnia 2005 r. i w której uznano, że zgłoszony znak towarowy nie spełnia wymogów określonych w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy w postaci białej kwadratowej tabletki z rysunkiem niebieskiego pięciopłatkowego kwiatu dla towarów zaliczanych do klasy 3 (środki piorące i wybielające i inne substancje stosowane w praniu; środki do czyszczenia, polerowania, szorowania i ścierania; środki do mycia, czyszczenia i pielęgnacji naczyń; mydła) — zgłoszenie nr 1 697 432

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia
   Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94.


title: Sprawa C-109/11: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Czeskiej

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/11

         Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-109/11)
   2011/C 160/11
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Walker i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że zezwalając na to, by osoby niebędące podatnikami stawały się członkami grupy VAT, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 9 i 11 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej; (1)

               —

               obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z art. 9 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. Artykuł 11 tej dyrektywy stanowi, że po konsultacji z komitetem doradczym ds. podatku od wartości dodanej (zwanym dalej „Komitetem ds. VAT”), każde państwo członkowskie może uznać za jednego podatnika osoby mające siedzibę na terytorium tego samego państwa członkowskiego, które będąc niezależnymi pod względem prawnym, są ściśle powiązane pod względem finansowym, ekonomicznym i organizacyjnym.
   W ocenie Komisji, zezwalając na to, by osoby niebędące podatnikami stawały się członkami grup VAT na zasadzie art. 11 dyrektywy 2006/112/WE, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 9 i 11 dyrektywy 2006/112/WE.

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-237/06: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2006 r. — NOS przeciwko Komisji

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/51

         Skarga wniesiona w dniu 4 września 2006 r. — NOS przeciwko Komisji
   (Sprawa T-237/06)
   (2006/C 294/106)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Nederlandse Omroep Stichting (przedstawiciele: J. J. Feenstra i H. M. H. Speyart)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, w szczególności art. 1 ust. 1 i 2 oraz art. 2 i 3 oraz odpowiadających im motywów;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W skardze Nederlandse Omroep Stichting (NOS) wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 22 czerwca 2006 r. w sprawie środków finansowych ad hoc przyznanych niderlandzkiej radiofonii publicznej (pomoc państwa C 2/2004 [ex NN 170/2003]).
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi po pierwsze naruszenie art. 88 ust. 1, 2 i 3 WE oraz rozporządzenia nr 659/1999 (1). Jej zdaniem Komisja nieprawidłowo zinterpretowała i zastosowała rozróżnienie pomiędzy nową pomocą a istniejącą pomocą. Pomoc ad hoc, która jest przedmiotem zaskarżonej decyzji, jest częścią całego systemu finansowania niderlandzkiej radiofonii publicznej. Ten ogólny system został uznany przez Komisję za istniejącą pomoc. Pieniądze, które Komisja kwalifikuje jako środki finansowe ad hoc, zostały przyznane zgodnie z tym samym systemem i musiały zostać uznane za istniejącą pomoc.
   Po drugie skarżąca podnosi naruszenie art. 87 WE i 88 WE, ponieważ Komisja nieprawidłowo zinterpretowała i zastosowała wyrok w sprawie Altmark (2). Komisja niesłusznie i przyjmując błędny punkt wyjścia stwierdziła, że środki finansowe ad hoc należy uznać za pomoc państwa. Zdaniem skarżącej kryteria, które Trybunał wypracował w wyroku Altmark, nie mogą mieć zastosowania w niniejszej sytuacji. Zamiast tego jako punkt wyjścia należało przyjąć Protokół Amsterdamski (3) w sprawie finansowania radiofonii publicznej.
   Po trzecie skarżąca podnosi naruszenie art. 87 WE i 88 WE, art. 253 EG oraz rozporządzenia nr 659/1999 z powodu braku związku pomiędzy przyznaniem środków finansowych ad hoc, a nadmierną kompensacją stwierdzoną przez Komisję. Nadmierna kompensacja, którą wiąże się z powstaniem rezerw u nadawców radiofonii, nie jest w wystarczającym zakresie wynikiem przyznania pieniędzy, które Komisja określa jako środki finansowe ad hoc.
   Po czwarte Komisja naruszyła art. 87 i 88 WE, ponieważ niesłusznie uznała dochody pochodzące z praw autorskich jako pomoc państwa. Ponadto przyznanie środków finansowych ad hoc nie sprzyja skarżącej jako przedsiębiorstwu w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE, a przyznanie publicznych środków finansowych nie prowadzi do zakłócenia konkurencji w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE.
   Po piąte podnosi ona naruszenie art. 86 ust. 2 WE wynikające z niewystarczającego zbadania proporcjonalności. Także w świetle Protokołu Amsterdamskiego w sprawie finansowania radiofonii publicznej Komisja niesłusznie nie powiązała braku negatywnych skutków nadmiernej kompensacji z interesem związanym z wykonaniem zadania publicznego i z ogólnym interesem Wspólnoty po stwierdzeniu, że nie wystąpiło zakłócenie konkurencji. Skarżąca uważa, że Komisja powinna była w niniejszym przypadku uwzględnić ograniczony zasięg niderlandzkiego obszaru językowego i fakt, że utworzone rezerwy zostałyby wykorzystane w bliskiej przyszłości i z tego względu znikłyby.
   Wreszcie skarżąca podnosi naruszenie przepisów proceduralnych ustanowionych w art. 88 ust. 2 WE oraz praw do obrony, ponieważ Komisja rozszerzyła zakres dochodzenia na inne aspekty.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) Nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, str. 1);

      (2)  Wyrok Trybunału z dnia 24 lipca 2003 r. w sprawie C-280/00Altmark Trans i Regierungspräsidium Magdeburg, Rec. str. I-7747

      (3)  Protokół w sprawie systemów radiofonii publicznej w Państwach Członkowskich załączony do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską


title: Sprawa T-563/11: Skarga wniesiona w dniu 28 października 2011 r. — Anbouba przeciwko Radzie

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/53

      Skarga wniesiona w dniu 28 października 2011 r. — Anbouba przeciwko Radzie
      (Sprawa T-563/11)
      (2012/C 25/104)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Issam Anbouba (Homs, Syria) (przedstawiciele: adwokaci M.-A. Bastin i J.-M. Salva)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi w całości;

                  —

                  stwierdzenie zasadności niniejszej skargi w odniesieniu do wszystkich zarzutów;

                  —

                  orzeczenie, iż możliwe jest częściowe stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów, ponieważ część aktów, których nieważność należy stwierdzić może zostać oddzielona od całego aktu,

                  —

                  w konsekwencji:

                              —

                              częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/522/WPZiB z dnia 2 września 2011 r. [zmieniająca decyzję 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii], decyzji Rady 2011/628/WPZiB z dnia 23 września 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 878/2011 z dnia 2 września 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii poprzez usunięcie z nich nazwiska Issama ANBOUBY oraz wzmianki dotyczącej wspierania przez niego aktualnego reżimu syryjskiego,

                              —

                              ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/522/WPZiB z dnia 2 września 2011 r. [zmieniająca decyzję 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii], decyzji Rady 2011/628/WPZiB z dnia 23 września 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 878/2011 z dnia 2 września 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii;

                  —

                  ewentualnie stwierdzenie, że decyzje te oraz rozporządzenie nie mają zastosowania do Issama ANBOUBY i nakazanie usunięcia jego nazwiska oraz dotyczącej go wzmianki z wykazu podmiotów objętych sankcjami Unii Europejskiej;

                  —

                  zasądzenie od Rady kwoty określonej tymczasowo na 1 EUR tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia celem naprawienia krzywdy doznanej przez skarżącego i szkody poniesionej przez niego na skutek wskazania Issama ANBOUBY jako wspierającego aktualny reżim syryjski;

                  —

                  obciążenie Rady całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1)

                  Zarzut pierwszy dotyczący

                              —

                              po pierwsze naruszenia zasady domniemania niewinności gwarantowanej przez art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC) i przez art. 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz

                              —

                              po drugie oczywistego błędu w ocenie, gdyż oskarżenia pod adresem strony skarżącej nie zostały oparte na obiektywnych faktach, lecz zwykłych domniamaniach związanych z pozycją społeczną strony skarżącej jako biznesmena.

                  2)

                  Zarzut drugi, podzielony na cztery części, dotyczący naruszenia prawa do obrony, prawa do rzetelnego procesu sądowego, obowiązku uzasadnienia, prawa do prywatności i wolności religijnej w zakresie, w jakim:

                              —

                              stronie skarżącej nie zostały zakomunikowane żadne dowody ani poważne wskazówki, które mogłyby doprowadzić do wpisania jej nazwiska do wykazu podmiotów objętych sankcjami i nie została wysłuchana przed przyjęciem zaskarżonych aktów;

                              —

                              przyjmując środki ograniczające względem strony skarżącej strona pozwana ograniczyła się w zaskarżonych aktach do użycia bardzo ogólnych sformułowań i w szczególności nieuzasadnionych;

                              —

                              przyjęcie środków ograniczających względem strony skarżącej doprowadziło do żywych reakcji i gróźb ze strony osób i grup ofiar represji prowadzonych w Syrii, z którymi strona skarżąca jest w wyniku zaskarżonych aktów uosabiana;

                              —

                              prawdziwy powód przyjęcia środków ograniczających względem strony skarżącej jest natury religijnej.


title: Opinia 1/09: Opinia Trybunału (w pełnym składzie) z dnia 8 marca 2011 r. — Rada Unii Europejskiej (Opinia wydana na mocy art. 218 ust. 11 TFUE — Projekt porozumienia — Wniosek o wydanie opinii — Ustanowienie jednolitego systemu rozstrzygania sporów patentowych — Europejski i wspólnotowy sąd patentowy — Zgodność wspomnianego projektu z traktatami)

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/2

         Opinia Trybunału (w pełnym składzie) z dnia 8 marca 2011 r. — Rada Unii Europejskiej
   (Opinia 1/09) (1)

   (Opinia wydana na mocy art. 218 ust. 11 TFUE - Projekt porozumienia - Wniosek o wydanie opinii - Ustanowienie jednolitego systemu rozstrzygania sporów patentowych - Europejski i wspólnotowy sąd patentowy - Zgodność wspomnianego projektu z traktatami)
   2011/C 211/03
   Język postępowania: wszystkie języki

      Strony

      Strona wnosząca o wydanie opinii: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie opinii — Zgodność z traktatem WE projektu porozumienia ustanawiającego jednolity system sądowego rozstrzygania sporów patentowych — System sądowniczy dotyczący patentu europejskiego i patentu wspólnotowego złożony z sądu pierwszej instancji i sądu apelacyjnego — Przyznanie tym sądom właściwości do orzekania w szczególności w przedmiocie sporów dotyczących ważności lub stosowania patentów wspólnotowych związanej z uprawnieniem względnie obowiązkiem tych sądów do zwrócenia się do Trybunału w trybie prejudycjalnym z pytaniami dotyczącymi wykładni traktatu WE lub ważności i wykładni aktów przyjętych przez instytucje Unii — Naruszenie autonomii wspólnotowego porządku prawnego i pierwszeństwa prawa wspólnotowego?

      Sentencja

   Przewidywane porozumienie ustanawiające jednolity system rozstrzygania sporów patentowych (zwany obecnie „europejskim i wspólnotowym sądem patentowym”) nie jest zgodne z postanowieniami traktatu UE i traktatu FUE.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009


title: Sprawa T-397/13: Wyrok Sądu z dnia 14 stycznia 2016 r. – Tilly-Sabco/Komisja [Rolnictwo — Refundacja wywozowa — Mięso drobiowe — Rozporządzenie wykonawcze ustalające refundację na poziomie 0 EUR — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt regulacyjny niewymagający środków wykonawczych — Bezpośrednie oddziaływanie — Dopuszczalność — Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 164 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 — Uzasadnione oczekiwania]

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/15

         Wyrok Sądu z dnia 14 stycznia 2016 r. – Tilly-Sabco/Komisja
   (Sprawa T-397/13) (1)

   ([Rolnictwo - Refundacja wywozowa - Mięso drobiowe - Rozporządzenie wykonawcze ustalające refundację na poziomie 0 EUR - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt regulacyjny niewymagający środków wykonawczych - Bezpośrednie oddziaływanie - Dopuszczalność - Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 182/2011 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 164 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 - Uzasadnione oczekiwania])
   (2016/C 078/23)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Tilly-Sabco (Guerlesquin, Francja) (przedstawiciele: R. Milchior, F. Le Roquais i S. Charbonnel, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi i K. Skelly, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Doux SA (Châteaulin, Francja) (przedstawiciel: J. Vogel, adwokat)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 689/2013 z dnia 18 lipca 2013 r. ustalającego refundacje wywozowe dla mięsa drobiowego (Dz.U. L 196, s. 13).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Tilly-Sabco pokrywa własne koszty, w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty, w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

               4)

               Doux SA pokrywa własne koszty.

               5)

               Republika Francuska pokrywa własne koszty, które poniosła jako interwenient w postępowaniu w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 291 z 5.10.2013.


title: Sprawa T-430/08: Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2010 r. — Grain Millers przeciwko OHIM — Grain Millers (GRAIN MILLERS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GRAIN MILLERS — Wcześniejsza krajowa nazwa handlowa Grain Millers i jej przedstawienie w formie graficznej — Częściowa odmowa rejestracji — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/34

         Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2010 r. — Grain Millers przeciwko OHIM — Grain Millers (GRAIN MILLERS)
   (Sprawa T-430/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GRAIN MILLERS - Wcześniejsza krajowa nazwa handlowa Grain Millers i jej przedstawienie w formie graficznej - Częściowa odmowa rejestracji - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 234/59
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Grain Millers, Inc. (Eden Prairie, Minnesota, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat L.-E. Ström)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Grain Millers GmbH & Co. KG (Brema, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Böckenholt)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 lipca 2008 r. (sprawa R 478/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Grain Millers GmbH & Co. KG a Grain Millers, Inc.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Grain Millers, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa C-267/09: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/27

         Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-267/09)
   2009/C 220/52
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: R. Lyal i G. Braga da Cruz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że poprzez przyjęcie i utrzymanie w mocy przepisów prawnych zawartych w art. 130 Código do Imposto sobre o Rendimento das Pessoas Singulares [kodeksu podatku dochodowego od osób fizycznych, „CIRS”], które zobowiązują podatników nie będących rezydentami portugalskimi do wyznaczenia pełnomocnika ds. podatkowych, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 18 WE i 56 WE oraz odpowiednich artykułów porozumienia EOG;

               —

               Obciążenie kosztami postępowania Republiki Portugalskiej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja uważa, że art. 130 CIRS nakłada powszechny obowiązek na nierezydentów portugalskich polegający na wyznaczaniu przedstawicieli ds. podatkowych mających miejsce zamieszkania w Portugalii, który to obowiązek nie jest zgodny z postanowieniami art. 18 WE i 56 WE oraz odpowiednimi artykułami porozumienia EOG:

               a)

               Z jednej strony, nakłada się obowiązek wyznaczania przedstawiciela ds. podatkowych na nierezydentów portugalskich, którzy osiągają jedynie dochody podlegające ostatecznemu opodatkowaniu u źródła;

               b)

               Z drugiej strony, nakłada się obowiązek wyznaczenia przedstawiciela ds. podatkowych na nierezydentów portugalskich, którzy osiągają dochody zobowiązujące do złożenia deklaracji podatkowej.

         Zdaniem Komisji obowiązek powszechny, taki jak przewidziany w art. 130 CIRS, jest sprzeczny ze swobodnym przepływem osób i kapitału, ustanowionym w art. 18 WE i 56 WE oraz w odpowiednich przepisach porozumienia EOG, ponieważ nie dość, że ma on dyskryminujący charakter, to jednocześnie nie jest on proporcjonalny do zamierzonego celu.
   Obowiązek ten ma dyskryminujący charakter ponieważ w praktyce taki obowiązek wiąże się z obciążeniem finansowym dla nierezydentów, ponieważ w większości przypadków, tacy pełnomocnicy nie będą świadczyli swoich usług bez wynagrodzenia. Ponadto, nawet jeżeli usługi pełnomocników ds. podatkowych byłyby świadczone nieodpłatnie, to sama już tylko okoliczność obowiązkowości ich wyznaczenia stanowi przeszkodę w swobodnym przepływie osób i kapitału. Aby nie można było mówić o istnieniu takiej przeszkody, to sam podatnik powinien decydować o tym, czy chce ustanowić pełnomocnika ds. podatkowych.
   Z drugiej strony, pomimo iż pełnomocnik ds. podatkowych nie ma żadnego obowiązku ani też nie ponosi żadnej odpowiedzialności za zapłatę podatku, i jedynie pełni obowiązki o charakterze czysto formalnym, sama tylko okoliczność obowiązkowości jego wyznaczenia stanowi sama w sobie przeszkodę w swobodnym przepływie osób i kapitału. Aby nie można było mówić o istnieniu takiej przeszkody, to sam podatnik powinien decydować o tym, czy chce ustanowić pełnomocnika ds. podatkowych.
   Rzeczony obowiązek nie jest również proporcjonalny, jako że zamierzony zgodny z prawem cel — jakim jest zapewnienie skutecznej kontroli podatkowej i zwalczanie unikania opodatkowania — mógłby zostać osiągnięty również za pomocą mniej restrykcyjnych środków.
   Z jednej strony dyrektywa Rady 2008/55/WE z dnia 26 maja 2008 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących niektórych opłat, ceł, podatków i innych obciążeń (1) — stanowiąca kodyfikację dyrektywy Rady 76/308/EWG z dnia 15 marca 1976 r., przewiduje wzajemną pomoc przy pobieraniu podatków, pomiędzy którymi znajdują się podatki dochodowe [zob. art. 2 lit. g)], jak również podatek dochodowy od osób fizycznych. Z drugiej strony zgodnie z dyrektywą Rady 77/799/EWG (2) z dnia 19 grudnia 1977 r. dotyczącej wzajemnej pomocy właściwych władz państw członkowskich w obszarze podatków bezpośrednich właściwy organ państwa członkowskiego zawsze może wystąpić do właściwego organu innego państwa członkowskiego o udostępnienie mu informacji niezbędnych dla zwalczania unikania opodatkowania.

      (1)  Dz.U. L 150, s. 28.

      (2)  Dz.U. L 336, s. 15.


title: Sprawa C-505/09 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej, Republice Litewskiej, Republice Słowackiej oraz Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Odwołanie — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2003/87/CE — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgłoszony przez Republikę Estońską na lata 2008–2012 — Kompetencje Komisji i państw członkowskich — Artykuł 9 ust. 1 i 3 oraz art. 11 ust. 2 dyrektywy 2003/87 — Równość traktowania — Zasada dobrej administracji)

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej, Republice Litewskiej, Republice Słowackiej oraz Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-505/09 P) (1)

   (Odwołanie - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2003/87/CE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgłoszony przez Republikę Estońską na lata 2008–2012 - Kompetencje Komisji i państw członkowskich - Artykuł 9 ust. 1 i 3 oraz art. 11 ust. 2 dyrektywy 2003/87 - Równość traktowania - Zasada dobrej administracji)
   2012/C 151/03
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Kružíková, E. Randvere i E. White, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający Komisję: Królestwo Danii (przedstawiciel: C. Vang, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Republika Estońska (przedstawiciele: L. Uibo i M. Linntam, pełnomocnicy), Republika Litewska, Republika Słowacka, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Interwenienci popierający Republikę Estońską: Republika Czeska (przedstawiciel: M. Smolek, pełnomocnik), Republika Łotewska (przedstawiciele: K. Drēviņa i M. I. Kalniņš, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 23 września 2009 r. w sprawie T-263/07 Estonia przeciwko Komisji, którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji z dnia 4 maja 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgłoszonego przez Republikę Estońską na lata 2008–2012 zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32) — Naruszenie prawa przy badaniu dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności — Błędna wykładnia art. 9 ust. 1 i 3 oraz art. 11 ust. 2 dyrektywy 2003/87/WE oraz ogólnej zasady równego traktowania — Błędna interpretacja zakresu zastosowania zasady dobrej administracji — Błędna kwalifikacja przepisów zaskarżonej decyzji jako nierozerwalnie związanych, co doprowadziło do stwierdzenia nieważności całej decyzji, zamiast jej części.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Czeska, Królestwo Danii i Republika Łotewska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 63 z 13.3.2010.


title: Sprawa T-129/09: Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2011 r. — Bongrain przeciwko OHIM — apetito (APETITO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego APETITO — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy apetito — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/15

         Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2011 r. — Bongrain przeciwko OHIM — apetito (APETITO)
   (Sprawa T-129/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego APETITO - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy apetito - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 179/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bongrain SA (Viroflay, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Hertz-Eichenrode)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Novais Gonçalves, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: apetito AG (Rheine, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Weeg)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 lutego 2009 r. (sprawa R 720/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między apetito AG a Bongrain SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bongrain SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawa T-99/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 września 2005 r. — Atienza Morales/Komisja („Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Pojęcie organizacji międzynarodowej”)

text:
               15.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/9

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 września 2005 r. — Atienza Morales/Komisja
   (Sprawa T-99/03) (1)

   („Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Pojęcie organizacji międzynarodowej”)
   (2005/C 257/15)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Maria Luisa Atienza Morales (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciel: É. Boigelot, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich. [Przedstawiciele: J. Curral i V. Voris, działający w charakterze pełnomocników.]
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze, wniosek o uchylenie decyzji Komisji z dnia 20 czerwca 2002 r. i z dnia 13 grudnia 2002 r. dotyczących, odpowiednio, odmowy przyznania skarżącej dodatku zagranicznego przewidzianego w art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich oraz oddalenia zażalenia wniesionego w tej sprawie, a po drugie, wniosek o wypłacenie wspomnianego dodatku od dnia 1 kwietnia 2002 r.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 124 z 24.5.2003


title: Sprawa C-520/12 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 4 lipca 2013 r. — Diadikasia Symvouloi Epicheiriseon AE przeciwko Komisji Europejskiej, Delegaturze Unii Europejskiej w Turcji, Central Finance & Contracts Unit (CFCU) (Odwołanie — Instrument pomocy przedakcesyjnej — Zamówienie publiczne — Projekt dotyczący rozszerzenia europejskiej sieci centrów biznesu w Turcji — Decyzja o nieprzyznaniu realizacji projektu — Żądanie naprawienia podnoszonych szkód — Decyzja krajowa — Brak zaangażowania organu Unii)

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/3

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 4 lipca 2013 r. — Diadikasia Symvouloi Epicheiriseon AE przeciwko Komisji Europejskiej, Delegaturze Unii Europejskiej w Turcji, Central Finance & Contracts Unit (CFCU)
   (Sprawa C-520/12 P) (1)

   (Odwołanie - Instrument pomocy przedakcesyjnej - Zamówienie publiczne - Projekt dotyczący rozszerzenia europejskiej sieci centrów biznesu w Turcji - Decyzja o nieprzyznaniu realizacji projektu - Żądanie naprawienia podnoszonych szkód - Decyzja krajowa - Brak zaangażowania organu Unii)
   2013/C 304/05
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Diadikasia Symvouloi Epicheiriseon AE (przedstawiciel: adwokat A. Krystallidis)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Aresu i F. Erlbacher, pełnomocnicy), Delegatura Unii Europejskiej w Turcji, Central Finance & Contracts Unit (CFCU)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 13 września 2012 r. w sprawie T-369/11 Diadikasia Symbouloi Epicheiriseon AE przeciwko Komisji Europejskiej, Central Finance & Contracts Unit (CFCU) i Delegaturze Unii Europejskiej w Turcji, którym to postanowieniem Sąd oddalił skargę o odszkodowanie mającą na celu naprawienie szkody poniesionej przez wnoszącą odwołanie zgodnie z jej twierdzeniem wskutek decyzji Delegatury Unii Europejskiej w Turcji o nieudzieleniu wnoszącej odwołanie zamówienia na realizację projektu „Enlargement of the European Turkish Business Centers Network to Sivas, Antakya, Batman and Van” (Europe Aid/128621/D/SET/TR) — Niedopuszczalność — Brak właściwości

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne, a w części oddalone jako oczywiście bezzasadne.

               2)

               Diadikasia Symvouloi Epicheiriseon AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa T-95/13: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2013 r. — Walcher Meßtechnik przeciwko OHIM (HIPERDRIVE)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/36

         Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2013 r. — Walcher Meßtechnik przeciwko OHIM (HIPERDRIVE)
   (Sprawa T-95/13)
   2013/C 108/85
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Walcher Meßtechnik GmbH (Kirchzarten, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Walter)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie R 1779/2012-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą;

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „HIPERDRIVE” dla towarów z klas 7 i 9

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit c) rozporządzenia nr 207/2009

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa F-34/09: Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2009 r. — Sluiter przeciwko Europolowi

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/25

         Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2009 r. — Sluiter przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-34/09)
   2009/C 167/48
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Rudolf Sluiter (Hillegom, Niderlandy) (przedstawiciel: P. de Casparis, adwokat)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w której skarżący został poinformowany o braku możliwości zaoferowania mu stałego zatrudnienia, a także decyzji z dnia 7 stycznia 2009 r. odrzucającej zażalenie złożone na pierwszą z decyzji.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w której strona pozwana poinformowała skarżącego o braku możliwości zaoferowania mu stałego zatrudnienia a także decyzji wydanej w przedmiocie zażalenia w dniu 7 stycznia 2009 r., w której zarzuty przedstawione przez skarżącego wobec decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r. zostały uznane za bezzasadne;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.


title: Sprawa C-677/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 29 grudnia 2011 r. — Doux Élevage SNC, Coopérative agricole UKL-AREE przeciwko Ministère de l'Agriculture, de l'alimentation, de la pêche, de la ruralité et de l'aménagement du territoire, Comité interprofessionnel de la dinde française (CIDEF)

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 29 grudnia 2011 r. — Doux Élevage SNC, Coopérative agricole UKL-AREE przeciwko Ministère de l'Agriculture, de l'alimentation, de la pêche, de la ruralité et de l'aménagement du territoire, Comité interprofessionnel de la dinde française (CIDEF)
   (Sprawa C-677/11)
   2012/C 89/16
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Doux Élevage SNC, Coopérative agricole UKL-AREE

      Strona pozwana: Ministère de l'Agriculture, de l'alimentation, de la pêche, de la ruralité et de l'aménagement du territoire, Comité interprofessionnel de la dinde française (CIDEF)

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 107 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej zgodnie z wykładnią zastosowaną w wyroku z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C-345/02 Pearle BV i in. należy interpretować w ten sposób, iż, ze względu na charakter rozpatrywanych działań, sposób ich finansowania oraz warunki ich przeprowadzania, dotyczy pomocy państwa decyzja organu władzy krajowej rozszerzająca na wszystkie należące do danej branży przedsiębiorstwa zakres stosowania porozumienia, które, tak jak ma to miejsce w przypadku porozumienia zawartego przez comité interprofessionnel de la dinde française (CIDEF, międzybranżowe zrzeszenie francuskich hodowców i przetwórców indyków), ustanawia składkę w ramach uznanej przez organ władzy krajowej organizacji międzybranżowej, która to składka stała się w ten sposób obowiązkowa, a jej celem jest umożliwienie prowadzenia działań informacyjnych, promocyjnych, z zakresu stosunków zewnętrznych, zapewnienie jakości i badań, działań mających na celu obronę interesów sektora, a także prowadzenie studiów i odbywanie spotkań panelowych z konsumentami?


title: Sprawa C-565/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hovrätten för västra Sverige (Szwecja) w dniu 4 listopada 2013 r. — Kammaråklagaren przeciwko Ove Ahlström, Lennart Kjellberg, Fiskeri Aktiebolaget Ganthi i Fiskeri Aktiebolaget Nordic

text:
               18.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 15/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hovrätten för västra Sverige (Szwecja) w dniu 4 listopada 2013 r. — Kammaråklagaren przeciwko Ove Ahlström, Lennart Kjellberg, Fiskeri Aktiebolaget Ganthi i Fiskeri Aktiebolaget Nordic
   (Sprawa C-565/13)
   2014/C 15/13
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Hovrätten för västra Sverige

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnoszący apelację: Kammaråklagaren

      Strona przeciwna: Ove Ahlström, Lennart Kjellberg, Fiskeri Aktiebolaget Ganthi i Fiskeri Aktiebolaget Nordic

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 6 ust. 1 porozumienia o partnerstwie w sektorze rybołówstwa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka stanowi klauzulę wyłączności w tym znaczeniu, że wyklucza możliwość zezwolenia statkom wspólnotowym na dokonywanie połowów w marokańskich strefach rybołówstwa na podstawie licencji wydanych wyłącznie przez właściwe władze marokańskie marokańskim właścicielom kwot połowowych?

               2)

               Czy art. 6 ust. 1 porozumienia o partnerstwie w sektorze rybołówstwa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka stanowi klauzulę wyłączności w tym znaczeniu, że wyklucza możliwość wyczarterowania statków wspólnotowych spółkom marokańskim w ramach czarteru gołego statku (bareboat charter) (na standardowym formularzu „Barecon 2001” BIMCO Standard Bareboat Charter) do połowów w marokańskich strefach rybołówstwa prowadzonych na podstawie licencji wydanej wyłącznie przez właściwe władze marokańskie marokańskim właścicielom kwot połowowych?

               3)

               Czy na pytanie drugie należy udzielić innej odpowiedzi, jeżeli oddający w czarter udostępnia spółce marokańskiej fachowe kompetencje w postaci zarządzania statkiem i załogi statku oraz udziela jej pomocy technicznej?

               4)

               Czy porozumienie o partnerstwie w sektorze rybołówstwa pomiędzy Wspólnotą Europejską a Królestwem Maroka oznacza, że Królestwo Maroka jest uprawnione do rozwoju i prowadzenia własnych połowów pelagicznych na skalę przemysłową obok porozumienia poniżej 29. północnego równoleżnika? Jeżeli tak jest, czy porozumienie uprawnia Królestwo Maroka do czarterowania wspólnotowych statków rybackich lub przyznawania im bezpośrednio licencji do celów swojej własnej działalności połowowej bez konieczności posiadania zezwolenia ze strony Wspólnoty Europejskiej?


title: Sprawa T-374/07: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2007 r. — Pachtitis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i EPSO

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/37

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2007 r. — Pachtitis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i EPSO
   (Sprawa T-374/07)
   (2007/C 283/68)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Dimitrios Pachtitis (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: P. Giatagantzidis; V. Niagkou, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich i Europejski Urząd Doboru Kadr (EPSO)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EPSO z dnia 27 czerwca 2007 r. oraz dorozumianej decyzji odmownej w sprawie ponownego wniosku skarżącego z dnia 10 lipca 2007 r. dotyczących jego prawa dostępu do dokumentów EPSO;

               —

               zobowiązanie EPSO do udostępnienia mu: 1) dokładnej kopii zadanych mu pytań i udzielonych przez niego odpowiedzi podczas testów wstępnych a) i b) w ramach konkursu otwartego EPSO/AD/77/06 (Dz.U. C 277 A, s. 1), w którym uczestniczył, a który miał na celu stworzenie listy rezerwowej dla potrzeb zatrudnienia w instytucjach europejskich administratorów — prawników lingwistów stopnia AD5 z języka greckiego w dziedzinie tłumaczenia oraz 2) dokładnej kopii listy prawidłowych odpowiedzi w wymienionych testach wstępnych, w których uczestniczył.

               —

               obciążenie EPSO kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący utrzymuje, że odmowa ze strony Europejskiego Urzędu Doboru Kadr udostępnienia mu zadanych mu pytań i udzielonych przez niego odpowiedzi podczas testów wstępnych a) i b) w ramach konkursu otwartego EPSO/AD/77/06, w których uczestniczył, a także dokładnej kopii listy prawidłowych odpowiedzi w wymienionych testach wstępnych, w których uczestniczył, stanowi decyzję bezprawną i nieuzasadnioną, ponieważ jest sprzeczna z prawem dostępu do dokumentów instytucji europejskich przysługującym mu na podstawie art. 225 WE oraz art. 2 i 4 rozporządzenia WE nr 1049/2001 (1), że jej uzasadnienie zawiera istotne niejasności oraz że narusza art. 253 WE. Równolegle, zdaniem skarżącego, odmowa ze strony EPSO udostępnienia mu tych dokumentów jest sprzeczna z zasadami przejrzystości, dobrej administracji, pewności prawnej oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145 z 31.5.2001, s. 43).


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie C-282/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa — Zanieczyszczenie wód — Dyrektywa 76/464/EWG)

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 2 czerwca 2005 r.
   w sprawie C-282/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa - Zanieczyszczenie wód - Dyrektywa 76/464/EWG)
   (2005/C 281/04)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-282/02 Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M. Shotter) przeciwko Irlandii (pełnomocnik: D. J. O'Hagan, wspierany przez adwokata A. M. Collinsa), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 31 lipca 2002 r., Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca), C. Gulmann, J. Makarczyk i P. Kūris, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 2 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie podejmując wszelkich działań niezbędnych dla zapewnienia prawidłowej transpozycji i stosowania dyrektywy Rady 76/464/EWG z dnia 4 maja 1976 r. w sprawie zanieczyszczenia spowodowanego przez niektóre substancje niebezpieczne odprowadzane do środowiska wodnego Wspólnoty, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 7 tej dyrektywy.

               2.

               Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.

               3.

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 261 z 26.10.2002 r.


title: Sprawa T-162/08: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2008 r. — Frag Comercio Internacional przeciwko OHIM — Tinkerbell Modas (GREEN by missako)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/40

         Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2008 r. — Frag Comercio Internacional przeciwko OHIM — Tinkerbell Modas (GREEN by missako)
   (Sprawa T-162/08)
   (2008/C 171/78)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Frag Comercio Internacional, SL (Esparraguera, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Sugrañes)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Tinkerbell Modas, Ltda (São Paulo, Brazylia)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 lutego 2008 r. w sprawie R 1527/2006-2;

               —

               odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego o nr 3 663 234 oraz

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: uczestnik postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „GREEN by missako” dla towarów i usług z klas 3, 25, 35 — zgłoszenie nr 3 663 234.
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca.
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny wspólnotowy znak towarowy „MI SA KO” dla towarów z klas 18 i 25; graficzny krajowy znak towarowy „MI SA KO” dla usług z klasy 35.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na to, że dla odrzucenia zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego wystarczy występowanie ogólnego prawdopodobieństwa wprowadzenia konsumentów w błąd.


title: Sprawa F-102/12: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2012 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/41

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2012 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-102/12)
   2012/C 366/82
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci C. Bernard-Glanz i S. Rodrigues)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o zmianie zaszeregowania skarżącego do grupy AST5 stopień 3 z mocą wsteczną.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz, w razie potrzeby, decyzji oddalającej zażalenie;

               —

               poinformowanie strony pozwanej o skutkach wynikających z powyższego stwierdzenia nieważności, którymi są: zmiana zaszeregowania skarżącego do grupy D4 stopień 8 od dnia 1 maja 2004 r., odtworzenie ścieżki jego kariery zawodowej zgodnie z awansami i przeniesieniami na wyższy stopień, które go od tamtej pory dotyczyły oraz wypłata wszelkich ewentualnych zaległych części wynagrodzenia;

               —

               obciążenie Parlamentowi kosztami postępowania.


title: Sprawa C-5/10 P: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 16 maja 2011 r. — Giampietro Torresan przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Klosterbrauerei Weissenohe GmbH & Co. KG (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy CANNABIS — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 7 ust. 1 lit. c))

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/7

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 16 maja 2011 r. — Giampietro Torresan przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Klosterbrauerei Weissenohe GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-5/10 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy CANNABIS - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 7 ust. 1 lit. c))
   2011/C 252/12
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Giampietro Torresan (przedstawiciele: G. Recher i R. Munarini, avvocati)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: O. Montalto, pełnomocnik), Klosterbrauerei Weissenohe GmbH & Co. KG (przedstawiciele: A. Masetti Zannini de Concina, M. Bucarelli i R. Cartella, avvocati)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie T-234/06 Torresan przeciwko OHIM, w którym Sąd oddalił skargę wniesioną na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 czerwca 2006 r. (sprawa R 517/2005-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Klosterbrauerei Weissenohe GmbH & Co. KG a Giampietrem Torresanem.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               G. Torresan zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 63 z 13.3.2010.


title: Sprawa C-471/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret – Dania) – Sjelle Autogenbrug I/S/Skatteministeriet (Odesłanie prejudycjalne — Opodatkowanie — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Szczególna procedura opodatkowania marży — Pojęcie „towarów używanych” — Sprzedaż części wymontowanych z pojazdów samochodowych wycofanych z eksploatacji)

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret – Dania) – Sjelle Autogenbrug I/S/Skatteministeriet
   (Sprawa C-471/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Opodatkowanie - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Szczególna procedura opodatkowania marży - Pojęcie „towarów używanych” - Sprzedaż części wymontowanych z pojazdów samochodowych wycofanych z eksploatacji))
   (2017/C 070/09)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Vestre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sjelle Autogenbrug I/S

      Strona pozwana: Skatteministeriet

      Sentencja

   Artykuł 311 ust. 1 pkt 1 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że części używane pochodzące z pojazdu samochodowego wycofanego z eksploatacji, nabytego przez przedsiębiorstwo zajmujące się recyklingiem samochodowym od osoby fizycznej i przeznaczone do odsprzedaży jako części zamienne stanowią „towary używane” w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym dostawy tego rodzaju części dokonane przez podatnika-pośrednika są objęte zakresem zastosowania procedury marży.

      (1)  Dz.U. C 363 z 3.11.2015.


title: Sprawa T-48/07: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2007 r. — ratiopharm przeciwko OHIM (BioGeneriX)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/50

         Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2007 r. — ratiopharm przeciwko OHIM (BioGeneriX)
   (Sprawa T-48/07)
   (2007/C 82/105)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: ratiopharm GmbH (Ulm, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Völker)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie R1048/2004-4 dotyczącej zgłoszenia nr 001701762;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „BioGeneriX ”dla towarów z klas 1 i 5 (zgłoszenie nr 2 603 124).

      Decyzja eksperta: częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), z uwagi na to, że zgłoszony znak towarowy ma dostateczny charakter odróżniający i nie ma konieczności pozostawienia go do swobodnego używania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994 L 11, str. 1).


title: Sprawa F-24/12: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2012 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/36

         Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2012 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-24/12)
   2012/C 138/83
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues, A. Tymen i A. Blot)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji przyjętej przez Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego o przeniesieniu strony skarżącej w ramach jednej dyrekcji generalnej Parlamentu ze stanowiska szefa wydziału na stanowisko doradcy dyrektora jednej z dyrekcji oraz żądanie naprawienia szkody poniesionej w wyniku mobbingu.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego z dnia 16 stycznia 2012 r., którą, ze skutkiem wstecznym od dnia 1 stycznia 2012 r., odebrano stronie skarżącej funkcję szefa wydziału Równości Szans i Różnorodności w dyrekcji generalnej ds. Personelu i przeniesiono ją, tego samego dnia, do dyrekcji D w ramach tej samej dyrekcji generalnej na stanowisko doradcy, odbierając jej tym samy dodatek przysługujący szefom wydziałów;

               —

               zasądzenie na rzecz strony skarżącej odszkodowania za poniesioną szkodę w wysokości oszacowanej ex aequo et bono na 50000 EUR;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


title: Sprawa C-9/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 13 stycznia 2014 r. – Staatssecretaris van Financiën przeciwko D.G. Kiebackowi

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 13 stycznia 2014 r. – Staatssecretaris van Financiën przeciwko D.G. Kiebackowi
   (Sprawa C-9/14)
   2014/C 102/19
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: Staatssecretaris van Financiën

      Druga strona postępowania: D.G. Kieback

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 39 WE należy interpretować w ten sposób, że opodatkowując dochody państwo członkowskie, w którym podatnik wykonuje pracę najemną musi uwzględnić sytuację osobistą i rodzinną podatnika w przypadku, gdy (i) podatnik ten pracował w tym państwie tylko przez część roku podatkowego, podczas gdy w tym okresie zamieszkiwał w innym państwie członkowskim, (ii) w okresie tym uzyskał cały, bądź niemal cały dochód na terytorium państwa miejsca wykonywania pracy, (iii) podczas tego roku przeprowadził się do innego państwa i podjął w nim pracę oraz (iv) biorąc pod uwagę cały rok podatkowy nie uzyskał całego, bądź niemal całego dochodu w wyżej wymienionym państwie miejsca wykonywania pracy?

               2)

               Czy dla treści odpowiedzi udzielonej na pytanie pierwsze ma znaczenie, czy państwo, w którym podatnik zamieszkał i podjął pracę w trakcie roku podatkowego jest państwem członkowskim Unii Europejskiej, czy też nie?


title: Sprawy połączone T-236/04 i T-241/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  28 listopada 2005 r.  — EEB i Stichting Natuur en Milieu przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzje 2004/247/WE i 2004/248/WE — Zarzut niedopuszczalności — Legitymacja czynna)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/33

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 listopada 2005 r. — EEB i Stichting Natuur en Milieu przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-236/04 i T-241/04) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzje 2004/247/WE i 2004/248/WE - Zarzut niedopuszczalności - Legitymacja czynna)
   (2006/C 48/64)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: European Environmental Bureau EEB (Bruksela, Belgia) i Stichting Natuur en Milieu (Utrecht, Holandia) [Przedstawiciele: P. van den Biesem i B. Arentz, adwokaci]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel: B. Doherty, pełnomocnik]

      Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Republika Francji [Przedstawiciele: J.-L. Florent i G. de Bergues, pełnomocnicy]

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Syngenta Crop Protection AG (Bazylea, Szwajcaria) [Przedstawiciele: D. Abrahams, barrister, i C. Simpson, solicitor]
   Przedmiot sprawy
   W sprawie T-236/04, wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji 2004/248/WE z dnia 10 marca 2004 r. dotyczącej niewłączenia atrazyny do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną (Dz.U. L 78, str.53), a w sprawie T-241/04, wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji 2004/247/WE z dnia 10 marca 2004 r. dotyczącej niewłączenia symazyny do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję czynną (Dz.U. L 78, str.50).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Sprawy T-236/04 i T-241/04 zostają połączone.

               2)

               Skargi w sprawach T-236/04 i T-241/04 zostają odrzucone jako niedopuszczalne.

               3)

               Strona skarżąca poniesie własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję w sprawach T-236/04 i T-241/04.

               4)

               Każdy z interwenientów poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 217 z 28.8.2004.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  27 października 2005 r.  w sprawie C-525/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Przepisy krajowe, które przestały wywoływać jakiekolwiek skutki prawne przed upływem terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii — Niedopuszczalność skargi)

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 27 października 2005 r.
   w sprawie C-525/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Przepisy krajowe, które przestały wywoływać jakiekolwiek skutki prawne przed upływem terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii - Niedopuszczalność skargi)
   (2005/C 330/08)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-525/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 16 grudnia 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: X. Lewis, C. Loggi i K. Wiedner, pełnomocnicy) przeciwko Republice Włoskiej (przedstawiciele: I. M. Braguglia, pełnomocnik i G. Fiengo, avocat), Trybunał (druga izba) w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, J. Makarczyk (sprawozdawca) i C. Gulmann, R. Schintgen et J. Klučka, sędziowie; rzecznik generalny: G. Jacobs, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 27 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich i Republika Włoska poniosą swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 59 z 06.03.2004.


title: Sprawa C-64/11: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/8

         Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-64/11)
   2011/C 113/17
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R.Layl i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez art. 17 ust. 1 Real Decreto Legislativo 4/2004, de 5 de marzo, por el que se aprueba el texto refundido de la Ley del Impuesto sobre Sociedades [królewskiego dekretu z mocą ustawy nr 4/2004 z dnia 5 marca przyjmującego tekst jednolity ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych] Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom przewidzianym w art. 49 TFUE i art. 31 porozumienia EOG.

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Sporny przepis ustanawia specjalne traktowanie niezrealizowanych zysków spółek, które przenoszą swoją siedzibę do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zaprzestają prowadzenia działalności w Hiszpanii, aby kontynuować ją w innym państwie członkowskim lub przenoszą swoje aktywa do innego państwa członkowskiego. W tych wypadkach państwo członkowskie opodatkowuje niezrealizowane zyski w chwili wyjścia, tak że spółki, których to opodatkowanie dotyczy, muszą zapłacić należność podatkową od niezrealizowanych i hipotetycznych zysków, których być może nigdy nie zrealizują. System ten stanowi wyjątek od zwykłej zasady, zgodnie z którą opodatkowuje się rzeczywisty zysk podatnika w trakcie okresu podatkowego.
   Komisja uważa, że taki aspekt hiszpańskiego uregulowania jest sprzeczny z TFUE i porozumieniem EOG, ponieważ jest on środkiem dyskryminującym, a w każdym razie nieproporcjonalnym środkiem ograniczającym swobodę przedsiębiorczości. Hiszpańskie uregulowanie może zniechęcić do przepływu spółek lub aktywów, które mogłyby doprowadzić do lepszej dystrybucji środków finansowych.
   Zdaniem Komisji spółki powinny mieć prawo do przenoszenia swojej siedziby lub poszczególnych składników majątku do innego państwa członkowskiego bez konieczności poddawania się nadmiernie złożonym i kosztownym postępowaniom. Zdaniem rzeczonej instytucji brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla przystępowania do bezpośredniego pobierania podatku od niezrealizowanego zysku przy okazji przeniesienia do innego państwa członkowskiego hiszpańskiej spółki lub zaprzestania działalności w Hiszpanii stałego przedsiębiorstwa siedziby lub też przy okazji przeniesienia do innego państwa członkowskiego aktywów posiadanych w Hiszpanii, w sytuacji, gdy opodatkowanie to nie istnieje w porównywalnych sytuacjach krajowych.


title: Sprawa T-158/09: Wyrok Sądu z dnia 10 października 2012 r. — Grecja przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania — Rozliczenie rachunków agencji płatniczych państw członkowskich dotyczących wydatków finansowanych przez EFOGR — Zaniedbania państwa członkowskiego przy odzyskiwaniu kwot niesłusznie wypłaconych — Obciążenie państwa członkowskiego konsekwencjami finansowymi nieodzyskania)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/29

         Wyrok Sądu z dnia 10 października 2012 r. — Grecja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-158/09) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania - Rozliczenie rachunków agencji płatniczych państw członkowskich dotyczących wydatków finansowanych przez EFOGR - Zaniedbania państwa członkowskiego przy odzyskiwaniu kwot niesłusznie wypłaconych - Obciążenie państwa członkowskiego konsekwencjami finansowymi nieodzyskania)
   2012/C 366/55
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias, S. Papaïoannou i V. Karra, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Jimeno Fernández i E. Tserepa-Lacombe, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata N. Korogiannakisa)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności lub dokonania zmiany decyzji Komisji C(2009) 810 z dnia 13 lutego 2009 r. dotyczącej konsekwencji finansowych, które należy wyciągnąć w ramach rozliczenia wydatków finansowanych z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), w niektórych przypadkach nieprawidłowości, jakich dopuściły się podmioty gospodarcze, w zakresie, w jakim decyzja ta wyłącza z finansowania wspólnotowego kwotę 13 348 979,02 EUR i obciąża nią Republikę Grecką.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2009) 810 z dnia 13 lutego 2009 r. dotyczącej konsekwencji finansowych, które należy wyciągnąć w ramach rozliczenia wydatków finansowanych z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), w niektórych przypadkach nieprawidłowości, jakich dopuściły się podmioty gospodarcze, w zakresie, w jakim kończy ona postępowanie w sprawach EL/1993/01 i EL/1994/031 oraz obciąża z tego tytułu Republikę Grecką kwotami 519 907 i 300 914,99 EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Grecka pokrywa cztery piąte własnych kosztów oraz cztery piąte kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

               4)

               Komisja pokrywa jedną piątą własnych kosztów oraz jedną piątą kosztów poniesionych przez Republikę Grecką.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009.


title: Sprawa C-272/08: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/83/WE — Prawo azylu — Brak transpozycji dyrektywy w wyznaczonym terminie)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/9

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-272/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/83/WE - Prawo azylu - Brak transpozycji dyrektywy w wyznaczonym terminie)
   2009/C 205/14
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Condou-Durande i E. Adsera Ribera, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: B. Plaza Cruz, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w przepisanym terminie przepisów niezbędnych dla dostosowania się do dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony (Dz. U. 2004 L 304, s.12)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 38 tej dyrektywy

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


               15.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 76/13

         Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2012 r. przez Den norske Forleggerforening przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-1/12)
   2012/C 76/10
   W dniu 9 stycznia 2012 r. do Trybunału EFTA została wniesiona skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA przez Den norske Forleggerforening, którego reprezentantem prawnym jest adwokat Jan Magne Juuhl-Langsethi Peter Dyrberg, Advokatfirmaet Schjødt, Munkedamsveien 45, N-0201 Oslo, Norwegia.
   Skarżący występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               stwierdzenie nieważności decyzji nr 311/11/COL Urzędu Nadzoru EFTA, oraz

               2)

               obciążenie Urzędu Nadzoru EFTA kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               stroną skarżącą jest Norweskie Stowarzyszenie Wydawców. Jego członkami są wydawnictwa z Norwegii,

               —

               skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji nr 311/11/COL Urzędu Nadzoru EFTA przyjętej w dniu 12 października 2011 r.,

               —

               skarżący twierdzi między innymi, że Urząd Nadzoru EFTA:

                           —

                           nie wszczął formalnego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 1 ust. 2 części I protokołu 3 do porozumienia o nadzorze i Trybunale, oraz

                           —

                           nie przedstawił wystarczającego uzasadnienia swojej decyzji zgodnie z art. 16 porozumienia o nadzorze i Trybunale.


               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/14

         Wybór prezesa izby złożonej z trzech sędziów
   (2006/C 190/23)
   W dniu 5 lipca 2006 r. Sąd Pierwszej Instancji wybrał, zgodnie z art. 15 § 3 regulaminu, na stanowisko prezesa izby złożonej z trzech sędziów sędziego J.D. Cooke'a, na okres od 1 października 2006 r. do 31 sierpnia 2007 r.


title: Sprawa T-431/10 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 19 października 2010 r. — Nencini przeciwko Parlamentowi (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Poseł do Parlamentu Europejskiego — Zwrot dodatków wypłaconych z tytułu zwrotu kosztów zatrudnienia asystentów parlamentarnych i kosztów podróży — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/30

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 19 października 2010 r. — Nencini przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-431/10 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Poseł do Parlamentu Europejskiego - Zwrot dodatków wypłaconych z tytułu zwrotu kosztów zatrudnienia asystentów parlamentarnych i kosztów podróży - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   2010/C 328/52
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Riccardo Nencini (Barberino di Mugello, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Bertini)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Lorens, A. Caiola i D. Moore, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania wielu aktów Parlamentu dotyczących zwrotu dodatków parlamentarnych, które miały zostać nienależnie pobrane.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Wyrok Trybunału z dnia 29 sierpnia 2014 r. w sprawie E-24/13 – Casino Admiral AG przeciwko Wolfgangowi Eggerowi (Swoboda przedsiębiorczości – Swoboda świadczenia usług – Obowiązek przejrzystości – Zasada równoważności i efektywności)

text:
               19.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/32

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 29 sierpnia 2014 r.
   w sprawie E-24/13
   Casino Admiral AG przeciwko Wolfgangowi Eggerowi
   (Swoboda przedsiębiorczości – Swoboda świadczenia usług – Obowiązek przejrzystości – Zasada równoważności i efektywności)
   (2015/C 92/06)
   W sprawie E-24/13 Casino Admiral AG przeciwko Wolfgangowi Eggerowi – WNIOSEK do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości złożony przez Sąd Krajowy Księstwa Liechtenstein (Staatsgerichtshof des Fürstentums Liechtenstein) dotyczący wykładni art. 31 i 36 Porozumienia EOG oraz wynikającego z nich obowiązku przejrzystości w kontekście procedury przyznawania koncesji na prowadzenie kasyna, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), wydał w dniu 29 sierpnia 2014 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1.

               W przypadku braku przepisów szczegółowych organy krajowe przy przyznawaniu koncesji na świadczenie usług obowiązują podstawowe zasady prawa EOG. Nie wyklucza to, że organ krajowy, udzielając koncesji, zastosuje względne ważenie kryteriów, jest on jednak zobowiązany do przestrzegania obowiązku przejrzystości. Obowiązek ten oznacza, że względne ważenie kryteriów nie może zmieniać pierwotnych kryteriów oceny, mieć charakteru, który może w istotny sposób wpłynąć na przygotowanie przetargu lub nie może powodować dyskryminacji jednego z uczestników przetargu.

               2.

               Naruszenie obowiązku przejrzystości w kontekście przyznania koncesji na świadczenie usług nie zawsze musi powodować rozwiązanie umowy przez organy krajowe lub wstrzymanie przez sądy krajowe decyzji o przyznaniu koncesji. Jakkolwiek, oceniając w ramach okoliczności danej sprawy dostępne środki zaradcze mające zapobiegać negatywnym skutkom sprzecznym z art. 31 i 36 Porozumienia EOG, sąd krajowy musi uwzględnić kwestię adekwatnego odzwierciedlenia w decyzji o przyznaniu koncesji celu interesu publicznego, jakim jest dobra administracja, tak aby proces przyznawania koncesji nie przebiegał w sposób arbitralny ani dyskryminacyjny. W przypadku braku zasad EOG dotyczących środków zaradczych krajowy porządek prawny powinien uregulować zagadnienie środków prawnych mających na celu zapewnienie ochrony uprawnień przysługujących jednostkom na mocy tego obowiązku w taki sposób, aby środki te nie były mniej korzystne niż podobne środki prawne o charakterze wewnątrzkrajowym ani by nie sprawiały, że korzystanie z tych uprawnień stanie się praktycznie niemożliwe lub nadmiernie utrudnione.


title: Sprawa C-415/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Nienburg (Niemcy) w dniu 13 września 2012 r. — Bianca Brandes przeciwko Land Niedersachsen

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Nienburg (Niemcy) w dniu 13 września 2012 r. — Bianca Brandes przeciwko Land Niedersachsen
   (Sprawa C-415/12)
   2012/C 366/44
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Arbeitsgericht Nienburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bianca Brandes

      Strona pozwana: Land Niedersachsen

      Pytanie prejudycjalne

   Czy właściwe prawo Unii, w szczególności klauzulę 4 pkt 1 i 2 Porozumienia ramowego w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin w załączniku do dyrektywy 97/81 dotyczącej Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (1), w brzmieniu zmienionym dyrektywą 98/23 (2), należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się mu prawo krajowe, obowiązujące zbiorowe układy pracy lub praktyka, według których przy zmianie wymiaru zatrudnienia pracownika związanej ze zmianą liczby dni roboczych w tygodniu wymiar jeszcze niewykorzystanego prawa do urlopu wypoczynkowego — którego wykonanie nie było możliwe przez pracownika w okresie odniesienia — zostaje dostosowany w ten sposób, że wyrażone w tygodniach prawo do urlopu wprawdzie pozostaje takie samo pod względem wysokości, jednakże przy tym wyrażone w dniach prawo do urlopu zostaje przeliczone na nowy wymiar zatrudnienia?

      (1)  Dyrektywa Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r., Dz.U. 1998, L 14, s. 9.

      (2)  Dyrektywa Rady 98/23/WE z dnia 7 kwietnia 1998 r. w sprawie rozszerzenia dyrektywy 97/81/WE w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) na Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Dz.U. L 131, s. 10.