title: Sprawa T-132/04: Skarga wniesiona dnia 2 kwietnia 2004 r. przez André Bonneta przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich

text:
               26.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/7

         Skarga wniesiona dnia 2 kwietnia 2004 r. przez André Bonneta przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-132/04)
   (2004/C 168/12)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 2 kwietnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich sporządzona przez André Bonneta, zamieszkałego w Saint Pierre de Vassols (Francja), reprezentowanego przez Hervé de Lepinau, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji z dnia 11 lutego 2004 r. i 4 marca 2004 r. oraz decyzji mianującej inną osobą na stanowisko, które miał objąć skarżący;

               —

               orzeczenie, iż nabór z dnia 4 lutego 2004 r. staje się w pełni skuteczny od dnia 1 marca 2004 r.;

               —

               zasądzenie od Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich kwoty 100 000 euro tytułem poniesionej przez niego szkody moralnej oraz sumy 5000 euro miesięcznie począwszy od dnia 1 marca do chwili rzeczywistego podjęcia obowiązków przez skarżącego;

               —

               ewentualnie, przy założeniu, że Sąd Pierwszej Instancji nie przychyliłby się do żądania skarżącego w zakresie podjęcia przez niego obowiązków, zasądzenie od Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich na rzecz skarżącego sumy ogółem 260 000 euro wraz z odsetkami ustawowymi naliczanymi od dnia złożenia niniejszej skargi;

               —

               w każdym przypadku, o obciążenie kosztami Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżący ubiegał się o stanowisko lektora wyroków w gabinecie prezesa Trybunału Sprawiedliwości. Według skarżącego, przeszedł on pozytywnie selekcję, jednak, na podstawie zaskarżonych decyzji, nie został mianowany na to stanowisko.
   Na poparcie swej skargi skarżący podnosi brak kompetencji szefa gabinetu w zakresie dotyczącym mianowania pracownika Trybunału. Skarżący powołuje się ponadto na naruszenie zasadniczych wymogów formalnych takich jak zasady paralelizmu form, brak uzasadnienia oraz naruszenie prawa do obrony.
   Ponadto, skarżący podnosi naruszenie praw nabytych, zasady niedziałania prawa wstecz oraz zasady bezpieczeństwa prawnego, jak również naruszenie zasady poszanowania życia prywatnego i zasady neutralności politycznej. Wreszcie, skarżący powołuje się na nadużycie władzy.


title: Sprawa C-206/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/29

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-206/09) (1)

   2010/C 51/53

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


title: Sprawa T-481/08: Postanowienie Sądu z dnia 8 lutego 2010 r. — Alisei przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Działania zewnętrzne Europejskiego Funduszu Rozwoju — Zakończenie audytu i przyjęcie sprawozdania końcowego — Czynność związana wyłącznie z kontekstem umownym — Brak właściwości — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność — Skarga o odszkodowanie — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/40

         Postanowienie Sądu z dnia 8 lutego 2010 r. — Alisei przeciwko Komisji
   (Sprawa T-481/08) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Działania zewnętrzne Europejskiego Funduszu Rozwoju - Zakończenie audytu i przyjęcie sprawozdania końcowego - Czynność związana wyłącznie z kontekstem umownym - Brak właściwości - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność - Skarga o odszkodowanie - Oczywista niedopuszczalność)
   2010/C 100/63
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Alisei (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: F. Sciaudone, R. Sciaudone, S. Gobbato, R. Rio oraz A. Neri, avvocati)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. van Nuffel oraz L. Prete, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji rzekomo zawartej w piśmie Komisji z dnia 19 sierpnia 2008 r. dotyczącej odzyskania zaliczek wypłaconych skarżącej w ramach określonych projektów współpracy na rzecz rozwoju i pomocy humanitarnej finansowanych z budżetu Wspólnoty lub Europejskiego Funduszu Rozwoju oraz, po drugie, żądanie naprawienia szkody, jaką miała rzekomo ponieść skarżąca na skutek zachowania Komisji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Alisei zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 6 z 10.1.2009.


title: Sprawa T-352/15: Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2015 r. – DEI/Komisja

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/10

         Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2015 r. – DEI/Komisja
   (Sprawa T-352/15)
   (2015/C 328/09)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI) (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: E. Bourtzalas, D. Waelbroeck, C. Tagaras, C. Synodinos i Ε. Salaka, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2015)1942 wersja ostateczna z dnia 25 marca 2015 r. w sprawie SA.38101 w części, w której instytucja ta uznała, że żadna pomoc państwa nie została przyznana Alouminion oraz że w związku z tym Komisja nie jest zobowiązana wszczynać formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2015)1942 wersja ostateczna z dnia 25 marca 2015 r. w sprawie SA.38101 w części, w której instytucja ta uznała, że skarga dotycząca pomocy państwa złożona do niej przez DEI w oparciu o uzasadnienie decyzji 346/2012 greckiego organu regulacyjnego ds. energii (Rythmistiki Archi Energeias, Grecja) stała się bezprzedmiotowa w związku z orzeczeniem 1/2013 sądu arbitrażowego, oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami poniesionymi przez DEI.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, jako że zaskarżony akt nie spełnia przesłanek proceduralnych do wydania takiej decyzji.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący braku odpowiedniego uzasadnienia, sprzeczności i naruszenia obowiązku zbadania wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych istotnych w odniesieniu do oceny, zgodnie z którą klauzula arbitrażowa definiowała „jasne i obiektywne kryteria”, które „ograniczały swobodną ocenę arbitrów” i których „logicznym skutkiem” było ustalenie ostatecznej ceny energii elektrycznej.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący oczywistego naruszenia prawa przy dokonywaniu wykładni i stosowaniu kryterium rozważnego inwestora prywatnego oraz art. 107 ust. 1 TFUE i art. 108 ust. 2 TFUE w odniesieniu do oceny, zgodnie z którą cena energii elektrycznej ustalona w orzeczeniu sądu arbitrażowego stanowi „logiczny skutek parametrów określonych prawidłowo w klauzuli arbitrażowej”.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący oczywistego naruszenia prawa przy dokonywaniu wykładni i stosowaniu art. 107 TFUE i 108 TFUE w odniesieniu do oceny, zgodnie z którą Komisja nie była zobowiązana dokonać złożonych ocen ekonomicznych, jak również oczywistego naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych, jako że Komisja nie zbadała decydujących kwestii w celu stwierdzenia istnienia lub nieistnienia pomocy państwa.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący oczywistego naruszenia prawa przy stosowaniu art. 107 ust. 1 TFUE i art. 108 ust. 2 TFUE oraz oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych przy stosowaniu kryterium rozważnego inwestora prywatnego w gospodarce rynkowej.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący oczywistego naruszenia prawa przy dokonywaniu wykładni i stosowaniu art. 107 ust. 1 TFUE, naruszenia obowiązku przedstawienia wystarczającego uzasadnienia i oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych w związku z decyzją Komisji, by nie nadawać dalszego biegu złożonej do niej skardze DEI z 2002 r. zgodnie z art. 108 ust. 2 TFUE na podstawie jej oceny, zgodnie z którą skarga ta „stała się bezprzedmiotowa” wskutek wydania orzeczenia 1/2013 przez sąd arbitrażowy.


title: Sprawa T-512/12: Wyrok Sądu z dnia 10 grudnia 2015 r. – Front Polisario/Rada (Stosunki zewnętrzne — Porozumienie w formie wymiany listów między Unią a Marokiem — Wzajemna liberalizacja w odniesieniu do produktów rolnych, przetworzonych produktów rolnych oraz ryb i produktów rybołówstwa — Stosowanie porozumienia do Sahary Zachodniej — Front Polisario — Skarga o stwierdzenie nieważności — Zdolność procesowa — Bezpośrednie i indywidualne oddziaływanie — Dopuszczalność — Zgodność z prawem międzynarodowym — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony)

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/26

         Wyrok Sądu z dnia 10 grudnia 2015 r. – Front Polisario/Rada
   (Sprawa T-512/12) (1)

   ((Stosunki zewnętrzne - Porozumienie w formie wymiany listów między Unią a Marokiem - Wzajemna liberalizacja w odniesieniu do produktów rolnych, przetworzonych produktów rolnych oraz ryb i produktów rybołówstwa - Stosowanie porozumienia do Sahary Zachodniej - Front Polisario - Skarga o stwierdzenie nieważności - Zdolność procesowa - Bezpośrednie i indywidualne oddziaływanie - Dopuszczalność - Zgodność z prawem międzynarodowym - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony))
   (2016/C 068/33)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Front populaire pour la libération de la saguia-el-hamra et du rio de oro (Front Polisario) (przedstawiciele: początkowo C.E. Hafiz i G. Devers, następnie G. Devers, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Kyriakopoulou, A. Westerhof Löfflerová i N. Rouam, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Castillo de la Torre, E. Paasivirta i D. Stefanov, następnie F. Castillo de la Torre i E. Paasivirta, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2012/497/UE z dnia 8 marca 2012 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych w odniesieniu do produktów rolnych, przetworzonych produktów rolnych oraz ryb i produktów rybołówstwa, a także zastąpienia protokołów 1, 2 i 3 oraz załączników do nich, jak również zmian do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony (Dz.U. L 241, s. 2).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2012/497/UE z dnia 8 marca 2012 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych w odniesieniu do produktów rolnych, przetworzonych produktów rolnych oraz ryb i produktów rybołówstwa, a także zastąpienia protokołów 1, 2 i 3 oraz załączników do nich, jak również zmian do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony w zakresie, w jakim zatwierdzono w niej stosowanie wspomnianego porozumienia do Sahary Zachodniej (Dz.U. L 241, s. 2).

               2)

               Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Front populaire pour la libération de la saguia-el-hamra et du rio de oro (Front Polisario).

      (1)  Dz.U. C 55 z 23.2.2013.


title: Sprawa T-603/14: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Drex Technologies przeciwko Radzie

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/21

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Drex Technologies przeciwko Radzie
   (Sprawa T-603/14)
   2014/C 361/31
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Drex Technologies SA (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciele: adwokaci E. Ruchat i C. Cornet d’Elzius)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               w rezultacie zasądzenie od Unii Europejskiej obowiązku naprawienia wszystkich szkód poniesionych przez stronę skarżącą w kwocie 10  000 EUR;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej koszami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-592/14 Makhlouf/Rada lub do nich podobne.


title: Sprawa C-72/06: Skarga wniesiona w dniu  7 lutego 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/12

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-72/06)
   (2006/C 74/24)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 7 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Marię Contou-Durande i Carmel O'Reilly, doradców prawnych służby prawnej Komisji, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Greckiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl (1) lub w każdym razie nie powiadamiając o ich przyjęciu Komisji Republika Grecka uchybiła swoim zobowiązaniom, ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               2)

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 7 lutego 2006 r.

      (1)  Dz. U. L 31 z 6.2.2003, str. 18


title: Sprawa T-334/10: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. — Leifheit przeciwko OHIM — Vermop Salmon (Twist System) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy Twist System — Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe TWIX i TWIXTER — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/18

         Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. — Leifheit przeciwko OHIM — Vermop Salmon (Twist System)
   (Sprawa T-334/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy Twist System - Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe TWIX i TWIXTER - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 258/30
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Leifheit AG (Nassau, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Hasselblatt i V. Töbelmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Vermop Salmon GmbH (Gilching, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci W. von der Osten-Sacken, O. Sude i M. Ring)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 maja 2010 r. (sprawy połączone R 924/2009-1 i R 1013/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Vermop Salmon GmbH a Leifheit AG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Leifheit AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa C-454/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Republika Łotewska) w dniu 1 września 2011 r. — Gunārs Pusts przeciwko Lauku atbalsta dienests

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Republika Łotewska) w dniu 1 września 2011 r. — Gunārs Pusts przeciwko Lauku atbalsta dienests
   (Sprawa C-454/11)
   2011/C 331/19
   Język postępowania: łotewski

      Sąd krajowy

   Augstākās tiesas Senāts.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gunārs Pusts.

      Strona pozwana: Lauku atbalsta dienests.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy Unii Europejskiej regulujące zwrot pomocy należy interpretować w ten sposób, iż pozwalają one uznać wypłatę pomocy za nienależną w przypadkach, w których, pomimo iż korzystający z pomocy wykonywał zobowiązania, to jednak naruszył procedurę ustanowioną dla wniosku o wypłatę?

               2)

               Czy zgodne z prawem Unii Europejskiej regulującym zwrot pomocy jest uregulowanie, z którego wynika, że zobowiązania nabyte przez korzystającego z pomocy zostają zawieszone, jeżeli owo zawieszenie jest skutkiem wyłącznie tego, iż nie złożono wniosku, bez udzielenia korzystającemu z pomocy możliwości wypowiedzenia się w tym zakresie?

               3)

               Czy zgodne z prawem Unii Europejskiej regulującym zwrot pomocy jest uregulowanie, zgodnie z którym w przypadku, gdy nie można dokonać kontroli in situ (ponieważ upłynął już rok), z czego wynika, że zobowiązania nabyte przez korzystającego z pomocy zostają zawieszone, korzystający z pomocy powinien zwrócić całą kwotę pomocy już przyznanej w umówionym okresie, nawet wówczas gdy środki te zostały już przyznane i wypłacone na kilka lat?


title: Sprawa C-199/04: Skarga wniesiona dnia 4 maja 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu

text:
               10.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/4

         Skarga wniesiona dnia 4 maja 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu
   (Sprawa C-199/04)
   (2004/C 179/09)
   Dnia 4 maja 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez Claire-Francoise Durand i Florence Simonetti, działające w charakterze pełnomocników oraz Anneli Howard, barrister, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Północnej Irlandii nie podjęło wszystkich środków koniecznych do zapewnienia pełnej i właściwej transpozycji art. 2, 3, 4, 5, 6, 8 i 9 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (1) zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. (2)

               2.

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Północnej Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Bezspornym jest, iż Zjednoczone Królestwo przyjęło wymagane akty prawne w celu transpozycji dyrektywy nr 85/337, jak również zmian wniesionych dyrektywą nr 97/11. Niniejsza skarga dotyczy sposobu, w jaki władze Zjednoczonego Królestwa dokonały wykładni i stosowały wyżej wymienione przepisy, który według Komisji, nie zapewnia właściwej i pełnej transpozycji Dyrektywy zarówno w jej pierwotnej, jak i zmienionej wersji.
   W niniejszej skardze Komisja podnosi następujące dwa główne zarzuty:

               a)

               przyjęcie przez brytyjskie władze krajowego kryterium „material change of use” (istotna zmiana stosowania) w odniesieniu do procedury wydania zezwolenia na inwestycję, w połączeniu z wąskim rozumieniem słowa „projekt”, prowadzi do wyłączenia pewnych przedsięwzięć oraz zmian istniejących już przedsięwzięciach z prawnych ram wspomnianej dyrektywy, w wyniku czego, w tego typu projektach procedury oceny wpływu na środowisko nie mogą być stosowane; oraz

               b)

               rząd Zjednoczonego Królestwa nie przewidział właściwych mechanizmów kontroli planowania przestrzennego i zanieczyszczenia środowiska niezbędnych do wywiązania się z obowiązków nałożonych przez art. 3 i art. 8 dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 175, 5.7.1985, str. 40.

      (2)  Dz.U. L 73, 14.3.1997, str. 5.


title: Sprawa C-506/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 września 2008 r. w sprawie T-403/05 MyTravel Group plc przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 14 listopada 2008 r. przez Królestwo Szwecji

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/6

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 września 2008 r. w sprawie T-403/05 MyTravel Group plc przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 14 listopada 2008 r. przez Królestwo Szwecji
   (Sprawa C-506/08 P)
   (2009/C 55/09)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: K. Petkovska, A. Falk, and S. Johannesson, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: MyTravel Group plc, Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie pkt 2 sentencji wyroku wydanego w dniu 9 września 2008 r. przez Sąd w sprawie T-403/05 (1),

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 września 2005 r. [D(2005) 8461], zgodnie z żądaniami MyTravel Group plc sformułowanymi w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji, w zakresie w jakim decyzji ta odmawia dostępu do sprawozdania i innych dokumentów roboczych Komisji,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 12 października 2005 r. [D(2005) 9763] zgodnie z żądaniami MyTravel Group plc sformułowanymi w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji, w zakresie w jakim decyzji ta odmawia dostępu do innych dokumentów wewnętrznych Komisji,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Zasada przejrzystości i dostępu do dokumentów instytucji ma ogromne znaczenie w odniesieniu do wszystkich dziedzin ich działalności, z zatem również do ich wewnętrznej procedury administracyjnej. Artykuł 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawie publicznego dostępu do dokumentów również stanowi, że rozporządzenie ma zastosowanie do wszystkich dokumentów będących w posiadaniu instytucji, tzn. dokumentów przez nie sporządzonych, uzyskanych i pozostających w ich posiadaniu, dotyczących wszystkich dziedzin aktywności Unii Europejskiej. Natomiast argumentacji Sądu Pierwszej Instancji w odniesieniu do głównego zagadnienia stawia ogólny wymóg poufności w odniesieniu do dokumentów wewnętrznych dotyczący kwestii administracyjnych. Takie stanowisko pozostaje w sprzeczności z zasadą największej możliwej przejrzystości.

               2.

               Zdaniem strony skarżącej argumentacja Sądu Pierwszej Instancji dotycząca pierwszej z decyzji — w przedmiocie sprawozdania i związanych z nim dokumentów, wskazuje, że nie było takiej konieczności by Komisja oceniała zasadność ujawnienia dokumentów na podstawie treści każdego z nich z osobna, aby ocenić w jakim stopniu informacje zawarte w sprawozdaniu i innych dokumentach winny być szczególnie chronione, ale że natomiast przeciwnie odmowa ujawnienia dokumentów była słuszną decyzją, w przeciwnym przypadku bowiem zaważyłoby to na swobodzie wyrażania opinii przez urzędników. Na podstawie ogólnego wnioskowania Sądu Pierwszej Instancji w zakresie ochrony swobody autora dokumentu w zakresie wyrażania opinii nie sposób określić w jakich warunkach winny być ujawniane dokumenty wewnętrzne.

               3.

               Strona skarżąca twierdzi, że również w odniesieniu do drugiej z decyzji — dotyczącej innych dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy — Sąd Pierwszej Instancji nie przestrzegał podstawowego wymogu zbadania dokumentów, aby stwierdzić czy treść każdego z dokumentów wymaga takiej ochrony, że ich ujawnienie spowodowałoby istotne zagrożenie dla procesu decyzyjnego. Wedle ogólnej argumentacji Sądu Pierwszej Instancji ujawnienie informacji, które nie zostały zawarte w ostatecznej decyzji uniemożliwiłoby urzędnikom Komisji swobodną komunikację. Zgodnie z takim rozumowaniem nie jest konieczne żadne badanie, aby ocenić czy treść spornych dokumentów wymaga takiej ochrony, że ich ujawnienie spowodowałoby szkodę w procesie decyzyjnym.

               4.

               Strona skarżąca kwestionuje by sprawozdanie urzędnika dokonującego audytu oraz notatka adresowana przez Dyrekcje Generalną ds. Konkurencji do komitetu opiniodawczego może w rzeczywistości być traktowana jako dokumenty przeznaczone do użytku wewnętrznego, które w związku z tym powinny być utajnione zgodnie z przepisami o ochronie wewnętrznej procedury decyzyjnej.

               5.

               Zdaniem story skarżącej argumentacja Sądu Pierwszej Instancji w zakresie opinii służby prawnej jest sprzeczna z wyrokiem Trybunału w sprawie Turco. Nawet jeśli niniejsza sprawa nie dotyczy przepisów prawa, oczywistym jest, że konieczne jest przeprowadzenia badania na tym etapie na podstawie treści opinii. Fakt, iż zgodność z prawem poprzedniej decyzji mogła być zostać zakwestionowana nie stanowi samo w sobie powodu do ujawnienia dokumentu — a wręcz odwrotnie. Brak informacji może sam w sobie powodować wątpliwości co do zgodności z prawem określonej decyzji, jak i zgodności z prawem całego procesu decyzyjnego. Ryzyko pojawienia się wątpliwości mogło również zostać oddalone jeśli tyko Komisja określiłaby jasno w uzasadnieniu, dlaczego wybrała rozwiązanie, które służba prawna odradzała. Twierdzenie, że służba prawna była bardziej powściągliwa i ostrożna jest pozbawione wszelkich podstaw w ten sam sposób jak argumentacja Sądu dotycząca dokumentów. Poza tym strona skarżąca uważa, że argument, iż trudno byłoby służbie prawnej obronić inne stanowisko w sądzie ma zbyt ogólny charakter, aby wykazać, iż ryzyko jest racjonalne i przewidywalne a nie jest czystą hipotezą.

               6.

               Strona skarżąca nie kwestionuje faktu, że znaczna część dokumentacji zawiera materiał, który wymaga takiej ochrony, iż powinien pozostać tajny. Tego rodzaju wniosek musi jednak, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, opierać się na szczegółowym I indywidualnym badaniu by ustalić czy ujawnienie treści dokumentu spowoduje poważne zagrożenie dla chronionego interesu.

               7.

               Co się tyczy służącej urzędnikom swobody wyrażania opinii, skarżąca pragnie zwrócić uwagę na fakt, iż na urzędnikach spoczywa obowiązek wykonywania swych obowiązków w ramach służby i stosownie do postanowień regulaminu pracowniczego obowiązującego w instytucjach Wspólnoty. Fakt, że opinia publiczna ma prawo przygląda się ich działaniom nie stanowi akceptowalnego powodu by zaniedbywać prawidłowe wykonywanie ich obowiązków.

               8.

               Przedsiębiorstwo, będące częścią koncentracji przedsiębiorstw, jak każdy obywatel Unii i każde przedsiębiorstwo z siedzibą w Unii Europejskiej, ma prawo uzyskać informacje o dokumencie nawet jeśli dokument ten jest poufny ze względu na ochronę wewnętrznej procedury decyzyjnej jeżeli zachodzi okoliczność nadrzędnego interesu społecznego w ujawnieniu tego dokumentu. Uwagi jakie przedstawiła MyTravel mogły w opinii story skarżącej jak najbardziej stanowić taki interes i nie mogą być oddalone bez dalszego badania — jak uczynił Sąd Pierwszej Instancji — wyłącznie ze względu na prywatny interes strony skarżącej. Strona skarżąca nie ma żadnego obowiązku przedstawiać w tym zakresie twierdzenia i dowody. Do instytucji wspólnotowych należy raczej stwierdzenie czy zachodzi okoliczność nadrzędnego interesu prawnego.

               9.

               strona skarżąca twierdzi, że w swym wyroku Sądu Pierwszej Instancji naruszył prawo wspólnotowe i nie zastosowała prawidłowo art. 4 ust. 2 tiret drugie i art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia w sprawie publicznego dostępu do dokumentów.

               10.

               W każdym razie prawdopodobnie istnieją części dokumentów, które mogły zosta ujawnione stosownie do przepisów o częściowym ujawnieniu z art. 4 ust. 6 rozporządzenia w sprawie publicznego dostępu do dokumentów.

      (1)  Dz.U. Dz 272, s. 18.


title: Sprawa T-866/16: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2016 r. – SilverTours/EUIPO (billiger mietwagen.de)

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/33

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2016 r. – SilverTours/EUIPO (billiger mietwagen.de)
   (Sprawa T-866/16)
   (2017/C 053/41)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: SilverTours GmbH (Freiburg im Breisgau, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Neuwald)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „billiger-mietwagen.de” – zgłoszenie nr 14 343 099

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 listopada 2016 r. w sprawie R 206/2016-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 76 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-321/04: Skarga wniesiona 29 lipca 2004 r. przez Air Bourbon przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/48

         Skarga wniesiona 29 lipca 2004 r. przez Air Bourbon przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-321/04)
   (2004/C 262/91)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 29 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesiona przez société Air Bourbon, z siedzibą w Sainte-Marie, Reunion (Francja), reprezentowaną przez Sauvera Vaisse'a, adwokata.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 grudnia 2003 r. nr C(2003) 4708 fin, na mocy której Komisja zezwoliła państwu francuskiemu na przyznanie pomocy państwowej dla Air Austral;

               —

               polecenie Komisji i państwu francuskiemu podjęcia koniecznych kroków celu dokonania zwrotu przez linie Air Austral bezpodstawnie uzyskanej pomocy;

               —

               na podstawie art. 87 § 2 regulaminu Sądu obciążenie Komisji zapłatą na rzecz linii Air Bourbon kwoty 10. 000 euro tytułem zwrotu kosztów postępowania

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji C(2003)4708 z dnia 16 grudnia 2003 r., na mocy której Komisja uznała za zgodną ze wspólnym rynkiem, na podstawie art. 87 ust. 3 Traktatu, pomoc przyznaną liniom AIR AUSTRAL. Chodziłoby konkretnie w tym wypadku o pomoc operacyjną w wysokości 1.950.536 euro w formie odpisu podatkowego, z którego skorzystaliby podatnicy, którzy zainwestują w nowe wyposażenie dwóch samolotów typu B 777-2000 w celu otwarcia linii PARYŻ-REUNION i którzy - jako wspólnicy spółki jawnej – oddadzą w najem to wyposażenie na rzecz AIR AUSTRAL na okres pięciu lat, a następnie przeniosą na nią własność tych urządzeń za sumę x.
   Zaskarżona decyzja opiera się na twierdzeniu, że zgodnie z wytycznymi w sprawie pomocy regionalnej, sporna pomoc stanowi pomoc operacyjną, na którą może zostać udzielone zezwolenie w celu częściowej rekompensaty dodatkowych kosztów transportu w regionach najbardziej oddalonych, do których zalicza się Reunion.
   Zdaniem skarżącej, sporna pomoc powinna zostać uznana za niezgodną ze wspólnym rynkiem z następujących względów:

               —

               Pomoc stanowi pomoc inwestycyjną w na zakup urządzeń transportowych, która miałaby być zakazana zgodnie z cytowanymi wytycznymi;

               —

               Pomoc jest zastrzeżona jedynie dla linii AIR AUSTRAL i stwarza nierównowagę pomiędzy zakłóceniami konkurencji a korzyściami jakie przedstawia ona dla rozwoju Regionu;

               —

               Pomoc narusza zasadę niekumulacji pomocy państwowej, ponieważ linie AIR AUSTRIAL skorzystały z wkładu z funduszy publicznych pochodzących od Regionu i Departamentu Reunion, które nie stanowią inwestycji, której dokonałby inwestor prywatny działający w normalnych warunkach rynkowych. Te wkłady miałyby ponadto stworzyć nadwyżkę podaży na linii Paryż-Saint Denis;

               —

               Pomoc ta zakłóca równowagę, która powinna istnieć pomiędzy, z jednej strony, korzyściami, jakie stwarza ta pomoc dla rozwoju regionu i, z drugiej strony, zakłóceniami warunków konkurencji pomiędzy AIR AUSTRAL i skarżącą.

         AIR BOURBON podnosi ponadto naruszenie prawa do obrony, zagwarantowanego w art. 88 ust. 3 Traktatu.


title: Sprawa T-419/09: Skarga wniesiona w dniu 16 października 2009 r. — Cybergun przeciwko OHIM — Umarex Sportwaffen (AK 47)

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/37

         Skarga wniesiona w dniu 16 października 2009 r. — Cybergun przeciwko OHIM — Umarex Sportwaffen (AK 47)
   (Sprawa T-419/09)
   2009/C 312/60
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Cybergun (Bondoufle, Francja) (przedstawiciel: adwokat S. Guyot)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Umarex Sportwaffen GmbH & Co. KG (Arnsberg, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 sierpnia 2009 r. w zakresie, w jakim unieważniono w niej znak towarowy AK 47 z powodu jego charakteru opisowego na podstawie art. 51 ust. 1 lit a), do której to podstawy prawnej odwołanie się nie odnosiło;

               —

               obciążenie, zgodnie z art. 87 § 2 i art. 91 regulaminu Sądu, OHIM kosztami postępowania obejmującymi koszty poniesione przez skarżącą w ramach niniejszego postępowania, w szczególności koszty tłumaczenia dokumentów, wynagrodzenia jej adwokata oraz w razie potrzeby pobytu i podróży; wnioskuje się, aby Trybunał oszacował tę kwotę na 20 000 EUR.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny znak towarowy „AK 47” dla towarów z klasy 28 — wspólnotowy znak towarowy nr 4 528 378

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Umarex Sportwaffen GmbH & Co. Kommanditgesellschaft

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie rozpatrywanego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień i unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty:

   Podstawa prawna, czyli art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94], na którym opiera się stwierdzenie nieważności znaku towarowego ze względu na jego charakter opisowy, nigdy nie została przywołana w pismach wymienionych w postępowaniu przed Pierwszą Izbą Odwoławczą, a ponadto mylna jest ocena charakteru opisowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-31/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               13.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/13

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-31/08) (1)

   (2008/C 236/22)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 79 z 29.3.2008.


title: Sprawa C-657/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 12 grudnia 2013 r. — Verder LabTec przeciwko Finanzamt Hilden

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 12 grudnia 2013 r. — Verder LabTec przeciwko Finanzamt Hilden
      (Sprawa C-657/13)
      (2014/C 71/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Verder LabTec GmbH & Co. KG

         Strona pozwana: Finanzamt Hilden

         Pytanie prejudycjalne

      Czy jest zgodne ze swobodą przedsiębiorczości na podstawie art. 49 TFUE, jeżeli w wypadku przeniesienia składnika majątkowego z krajowego do zagranicznego zakładu tego samego przedsiębiorstwa uregulowanie krajowe przewiduje, że ma miejsce pobranie do celów niezwiązanych z przedmiotem przedsiębiorstwa, powodujące, że poprzez ujawnienie cichych rezerw powstaje zysk związany z pobraniem, a inne uregulowanie krajowe daje możliwość równomiernego rozłożenia tego zysku na pięć albo dziesięć lat gospodarczych?


title: Sprawa T-281/08: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2008 r. — Republika Austrii przeciwko Komisji

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/16

         Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2008 r. — Republika Austrii przeciwko Komisji
   (Sprawa T-281/08)
   (2008/C 247/30)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Austrii (przedstawiciel: C. Pesendorfer)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 1625 końcowy z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 56/06 (ex NN 77/06) udzielonej przez Austrię na prywatyzację Banku Burgenland;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca zwraca się przeciwko decyzji Komisji C(2008) 1625 końcowy z dnia 30 kwietnia 2008 r. (C 56/06, ex NN 77/06 — Prywatyzacja Banku Burgenland), na mocy której Komisja stwierdziła, że pomoc państwa, udzielona przez Austrię spółce ubezpieczeniowej Grazer Wechselseitige Versicherung AG i GW Beteiligungserwerbs- und -verwaltungs-GmbH z naruszeniem art. 88 ust. 3 WE w związku z prywatyzacją HYPO Bank Burgenland AG, nie jest zgodna ze wspólnym rynkiem.
   Jeżeli chodzi o uzasadnienie skargi, proszę zapoznać się ze skrótowym przedstawieniem zarzutów w sprawie T-268/08 Land Burgenland przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-22/09: Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/13

         Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-22/09)
   (2009/C 82/24)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Schima i L. de Schietere de Lophem, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (1), a w każdym razie nie przekazując ich do wiadomości Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2002/31/WE upłynął w dniu 4 stycznia 2006 r. Do dnia wniesienia skargi strona pozwana nie podjęła wszelkich koniecznych działań w celu dokonania transpozycji dyrektywy, a w każdym razie nie powiadomiła o nich Komisji.

      (1)  Dz.U. 2003, L 1, s. 65.


title: Połączone sprawy T-333/04 i T-334/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 kwietnia 2007 r. — House of Donuts International przeciwko OHIM — Panrico (House of donuts) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie wspólnotowych graficznych znaków towarowych House of donuts — Wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe DONUT i graficzne znaki towarowe donuts — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/33

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 kwietnia 2007 r. — House of Donuts International przeciwko OHIM — Panrico (House of donuts)
   (Połączone sprawy T-333/04 i T-334/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie wspólnotowych graficznych znaków towarowych House of donuts - Wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe DONUT i graficzne znaki towarowe donuts - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)
   (2007/C 96/68)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: House of Donuts International (George Town, Grand Cayman) (przedstawiciel: N. Decker, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: S. Laitinen i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Uczestnikiem postępowania przez Izbą Odwoławczą OHIM była również, występująca przed Sądem w charakterze interwenienta: Panrico, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: D. Pellisé Urquiza, adwokat)
   Przedmiot
   Dwie skargi na decyzje Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 maja 2004 r. (sprawy R 1034/2001-4 i R 1036/2001-4) dotyczące postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Panrico, SA i House of Donuts International
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania poniesionymi przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) oraz przez interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004.


title: Sprawy połączone C-400/13 i C-408/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf, Amtsgericht Karlsruhe – Niemcy) – Sophia Marie Nicole Sanders, reprezentowana przez Mariannę Sanders/David Verhaegen (C-400/13), Barbara Huber/Manfred Huber (C-408/13) (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Współpraca w sprawach cywilnych — Rozporządzenie nr 4/2009 — Artykuł 3 — Właściwość do orzekania w przedmiocie powództwa dotyczącego zobowiązania alimentacyjnego skierowanego przeciwko osobie, która ma miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim — Przepisy krajowe ustanawiające koncentrację właściwości)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf, Amtsgericht Karlsruhe – Niemcy) – Sophia Marie Nicole Sanders, reprezentowana przez Mariannę Sanders/David Verhaegen (C-400/13), Barbara Huber/Manfred Huber (C-408/13)
   (Sprawy połączone C-400/13 i C-408/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Współpraca w sprawach cywilnych - Rozporządzenie nr 4/2009 - Artykuł 3 - Właściwość do orzekania w przedmiocie powództwa dotyczącego zobowiązania alimentacyjnego skierowanego przeciwko osobie, która ma miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim - Przepisy krajowe ustanawiające koncentrację właściwości))
   (2015/C 065/11)
   Język postępowania: niemiecki

      Sądy odsyłające

   Amtsgericht Düsseldorf, Amtsgericht Karlsruhe

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sophia Marie Nicole Sanders, reprezentowana przez Mariannę Sanders (C-400/13), Barbara Huber (C-408/13)

      Strona pozwana: David Verhaegen (C-400/13), Manfred Huber (C-408/13)

      Sentencja

   Artykuł 3 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak rozpatrywany w postępowaniach głównych, który ustanawia koncentrację właściwości sądowej w zakresie transgranicznych zobowiązań alimentacyjnych na rzecz sądu pierwszej instancji właściwego dla siedziby sądu odwoławczego, z wyjątkiem sytuacji, gdy ten przepis krajowy przyczynia się do wdrożenia celu polegającego na prawidłowym administrowaniu wymiarem sprawiedliwości oraz chroni interes wierzycieli alimentacyjnych, ułatwiając jednocześnie skuteczne dochodzenie takich należności, co powinny jednak ustalić sądy odsyłające.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 lipca 2004 r. w sprawie C-82/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Artykuł 10 WE — Współpraca z instytucjami wspólnotowymi — Nieprzekazanie Komisji informacji)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/11

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 13 lipca 2004 r.
   w sprawie C-82/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Artykuł 10 WE - Współpraca z instytucjami wspólnotowymi - Nieprzekazanie Komisji informacji)
   (2004/C 228/20)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-82/03: Komisja Wspólnot Europejskich, (pełnomocnik: A. Aresu) przeciwko Republice Włoskiej (pełnomocnicy: I. M. Braguglia, A. Cingolo oraz P. Gentili), w przedmiocie stwierdzenia, że nie współpracując w sposób lojalny z Komisją w sprawie dotyczącej bezpieczeństwa i higieny pracy, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, ciążącym na niej na mocy art. 10 WE, Trybunał (druga izba) w składzie C. W. A. Timmermans prezes izby, C. Gulmann, J. N. Cunha Rodrigues, F. Macken oraz N. Colneric (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał dnia 13 lipca 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie współpracując w sposób lojalny z Komisją Wspólnot Europejskich w sprawie dotyczącej bezpieczeństwa i higieny pracy w oczyszczalni ścieków położonej w gminie Mandello del Lario w Lombardii (Włochy), Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, ciążącym na niej na mocy art. 10 WE.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.4.2003.


title: Sprawa C-264/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 28 maja 2010 r. — Gheorghe Kita.

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 28 maja 2010 r. — Gheorghe Kita.
   (Sprawa C-264/10)
   ()
   2010/C 209/41
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Înalta Curte Casație și Justiție (Rumunia)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gheorghe Kita.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni art. 5 pkt 3 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW (1) z dnia 13 czerwca 2002 r. należy dokonywać w ten sposób, że odesłanie (przekazanie) osoby skazanej, wydanej uprzednio na mocy europejskiego nakazu aresztowania w celu przeprowadzenia postępowania karnego, do państwa, którego osoba ta jest obywatelem następuje automatycznie, nawet w braku jej zgody, stanowiącej warunek ustanowiony w europejskiej Konwencji o przekazywaniu osób skazanych?

      (1)  Decyzja ramowa Rady w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. L 190, s. 1).


title: Sprawa C-46/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Datenschutzbehörde (dawniej Datenschutzkommission) – Austria) – H przeciwko E

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/17

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Datenschutzbehörde (dawniej Datenschutzkommission) – Austria) – H przeciwko E
   (Sprawa C-46/13) (1)

   2014/C 261/27
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.


title: Sprawa C-304/06 P: Odwołanie wniesione w dniu 13 lipca 2006 r. przez Eurohypo AG od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 3 maja 2006 r. w sprawie T-439/04 Eurohypo AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/22

         Odwołanie wniesione w dniu 13 lipca 2006 r. przez Eurohypo AG od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 3 maja 2006 r. w sprawie T-439/04 Eurohypo AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-304/06 P)
   (2006/C 224/43)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Eurohypo AG (Przedstawiciele: C. Rohnke i M. Kloth, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 maja 2006 r. w sprawie T-439/04,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej z dnia 6 sierpnia 2004 r. w sprawie R 829/2002-4,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie uzasadnia odwołanie od wyżej wskazanego wyroku Sądu w następujący sposób:
   Sąd nie uwzględnił wymogów dotyczących badania stanu faktycznego z urzędu na podstawie art. 74 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 40/94. Zgodnie z orzecznictwem badanie stanu faktycznego przez urząd właściwy do spraw znaków towarowych musi być rygorystyczne i wyczerpujące, by zgodnie z zasadami pewności prawa i dobrej administracji uniknąć bezzasadnych rejestracji znaków towarowych czy też bezzasadnych zarzutów wobec znaków towarowych mających charakter rejestracyjnych. Ustalenia Urzędu muszą być na tyle szczegółowe, by mógł on na ich podstawie z pewnością stwierdzić, czy zachodzą podstawy odmowy rejestracji określone w art. 7 rozporządzenia nr 40/94. Jednakże ani w wyroku, ani we wcześniejszych decyzjach Urzędu nie zawarto ustaleń o charakterze faktycznym dotyczących rzekomego opisowego charakteru „EUROHYPO”. Zawarte w tych dokumentach ustalenia ograniczały się raczej do możliwych opisowych znaczeń poszczególnych części „EURO” i „HYPO”. Brak było innych stwierdzeń o charakterze faktycznym odnoszących się do całego oznaczenia „EUROHYPO”.
   Sąd w błędny sposób dokonał wykładni wymogu charakteru odróżniającego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 i niesłusznie odmówił rejestracji zgłoszonego znaku towarowego. W przypadku znaku towarowego składającego się ze słów ewentualny charakter odróżniający może wprawdzie zostać przeanalizowany dla każdego z zawartych w nim pojęć lub części odrębnie, jednak w każdym razie winien on zależeć od badania całości, które części te tworzą. Nawet jeśli prawdą jest, że każda z tych części składowych odrębnie nie ma charakteru odróżniającego, to nie wyklucza to, że ich kombinacja może wykazywać charakter odróżniający. W niniejszym przypadku Urząd ograniczył się w wydanej w postępowaniu odwoławczym decyzji do stwierdzenia, że części „EURO” i „HYPO” są opisowe, a całe to określenie nie wywiera całościowego wrażenia wykraczającego poza zwykłą sumę tych elementów, bez wskazania, w jakim zakresie zestawienie słów EUROHYPO jako całość nie może odróżniać usług wnoszącej odwołanie od usług innych przedsiębiorstw.
   Następnie wyrok Sądu opiera się na zastosowaniu kryterium, zgodnie z którym zdolność rejestracyjna znaku towarowego składającego się z opisowych części może zostać przyznana, jeśli zestawione słowo weszło do języka potocznego i uzyskało w nim własne znaczenie, przy czym należy jeszcze zbadać, czy samo to słowo nie jest opisowe. Kryterium to jest istotne w ramach stosowania art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 w przypadku ewentualnej konieczności pozostawienia oznaczenia do swobodnego używania przez wszystkich, natomiast nie służy ono dokonaniu wykładni art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia celem ustalenia istnienia charakteru odróżniającego. Poprzez zawarcie tego właściwego dla art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 kryterium w uzasadnieniu niekorzystnego rozstrzygnięcia Sąd dokonał błędnej wykładni art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia.


title: Sprawa C-533/11: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/29

      Skarga wniesiona w dniu 19 października 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
      (Sprawa C-533/11)
      (2012/C 25/51)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i A. Marghelis, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Belgii

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie, że nie podejmując wszelkich środków koniecznych do wykonania wyroku wydanego przez Trybunał Sprawiedliwości w dniu 4 lipca 2004 r. w sprawie C-27/03, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 260 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

                  —

                  nakazanie Królestwu Belgii zapłaty na rzecz Komisji zaproponowanej okresowej kary pieniężnej w wysokości 55 836 EUR za każdy dzień opóźnienia w wykonaniu wyroku wydanego w dniu 4 lipca 2004 r. w sprawie C-27/03, począwszy od dnia, w którym zostanie wydany wyrok w niniejszej sprawie, do dnia wykonania wyroku wydanego w sprawie C-27/03,

                  —

                  nakazanie Królestwu Belgii zapłaty na rzecz Komisji ryczałtowej kwoty dziennej w wysokości 6 204 EUR, począwszy od dnia ogłoszenia wyroku z dnia 4 lipca 2004 r. w sprawie C-27/03 do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie lub do dnia wykonania wyroku wydanego w sprawie C-27/03, jeżeli jego wprowadzenie w życie nastąpi wcześniej,

                  —

                  obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie swojej skargi Komisja podnosi, że w przypadku aglomeracji Brukseli-Stolicy oraz sześciu aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców (RLM) większej niż 10 000 położonych w Regionie Walońskim systemy zbierania ścieków komunalnych pozostają na dzień dzisiejszy niezgodne z wymogami ustalonymi w art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (1).
      Ponadto w przypadku aglomeracji Regionu Brukseli-Stolicy, jednej aglomeracji o RLM ponad 10 000 w Regionie Flamandzkim i 19 aglomeracji o RLM ponad 10 000 w Regionie Walońskim systemy oczyszczania tych ścieków odprowadzanych do obszarów wrażliwych nie odpowiadają na dzień dzisiejszy wymogom przewidzianym w art. 5 ust. 2 i 3 dyrektywy 91/271/EWG.
      Komisja wnioskuje z tego, że Belgia nie wydała do dnia dzisiejszego przepisów koniecznych do pełnego wprowadzenia w życie wyroku Trybunału z dnia 8 lipca 2004 r.

         (1)  Dz.U. L 135, s. 40.


title: Sprawa T-508/10: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2010 r. — Seba Diș Tįcaret ve Naklįyat przeciwko OHIM — von Eicken (SEBA TRADITION ESTABLISHED 193220 FILTER)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/56

         Skarga wniesiona w dniu 19 października 2010 r. — Seba Diș Tįcaret ve Naklįyat przeciwko OHIM — von Eicken (SEBA TRADITION ESTABLISHED 193220 FILTER)
   (Sprawa T-508/10)
   ()
   2010/C 346/110
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Seba Diș Tįcaret ve Naklįyat A.S. (Stanbuł, Turcja) (przedstawiciel: adwokat H. Wilde)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Johann Wilhelm von Eicken GmbH (Lubeka, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 sierpnia 2010 r. w sprawie R 0559/2009-4;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Kolorowy graficzny znak towarowy, zawierający elementy słowne „ESTABLISHED 1932 SEBA TRADITION” dla towarów z klasy 34

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Johann Wilhelm von Eicken GmbH

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Zarejestrowany w Niemczech graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „ESTABLISHED 1770 JOHANN WILHELM VON EICKEN TRADITION” dla towarów z klasy 34.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Uwzględnienie wniosku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa F-10/09: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2009 r. — Moschonaki przeciwko Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/37

         Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2009 r. — Moschonaki przeciwko Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy
   (Sprawa F-10/09)
   (2009/C 82/66)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Chrysanthe Moschonaki (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: N. Lhoëst, adwokat)

      Strona pozwana: Fundacja na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy
   Przedmiot i opis sporu
   Po pierwsze żądanie stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej zażalenie w sprawie mobbingu wniesione przez skarżącą przeciwko szefowi zasobów ludzkich i po drugie żądanie obciążenia pozwanej wypłatą odszkodowania za poniesioną szkodę.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora Fundacji z dnia 29 lutego 2008 r. oddalającej zażalenie w sprawie mobbingu wniesione przez skarżącą przeciwko szefowi zasobów ludzkich;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności wyraźnej decyzji Fundacji z dnia 24 października 2008 r. oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącą w dniu 27 czerwca 2008 r. na podstawie art. 90 § 2;

               —

               zasądzenie od Fundacji kwoty odszkodowania oszacowanego wstępnie na 100 000 EUR;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-23/07: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2007 r. — Borco-Marken-Import Matthiesen przeciwko OHIM (α)

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/24

         Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2007 r. — Borco-Marken-Import Matthiesen przeciwko OHIM (α)
   (Sprawa T-23/07)
   (2007/C 69/52)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Borco-Marken-Import Matthiesen GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Wolter)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego wydanej w dniu 30 listopada 2006 r. w sprawie R0808/2006-4;

               —

               stwierdzenie, że postanowienia art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 nie stoją na przeszkodzie publikacji znaku towarowego zgłoszonego do rejestracji dla towarów należących do klasy 33 [„napoje alkoholowe (z wyjątkiem piwa), wina, wina musujące i napoje na bazie wina”];

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „α ”dla towarów należących do klasy 33 (zgłoszenie nr 4 634 663)

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) poprzez niesłuszne uznanie, iż wystąpiła bezwzględna podstawa odmowy rejestracji. Ponadto niewłaściwie ustalono zakres normowania i sens art. 12 rozporządzenia (WE) nr 40/94.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1).


title: Sprawa C-350/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen — Belgia) — Argenta Spaarbank NV przeciwko Belgische Staat (Przepisy podatkowe — Podatek dochodowy od osób prawnych — Odliczenie na kapitał wysokiego ryzyka — Fikcyjne odsetki — Zmniejszenie kwoty podlegającej odliczeniu dla spółek posiadających zakłady za granicą, których dochody są zwolnione na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania)

text:
               24.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen — Belgia) — Argenta Spaarbank NV przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-350/11) (1)

   (Przepisy podatkowe - Podatek dochodowy od osób prawnych - Odliczenie na kapitał wysokiego ryzyka - Fikcyjne odsetki - Zmniejszenie kwoty podlegającej odliczeniu dla spółek posiadających zakłady za granicą, których dochody są zwolnione na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania)
   2013/C 245/04
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Argenta Spaarbank NV

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen — Wykładnia art. 49 TFUE — Przepisy podatkowe — Podatek dochodowy od osób prawnych — Odliczenie na kapitał wysokiego ryzyka („fikcyjne odsetki”) — Zmniejszenie kwoty podlegającej odliczeniu dla spółek posiadających zakłady za granicą, których dochody są zwolnione na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania

      Sentencja

   Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on regulacji krajowej, na podstawie której przy obliczaniu odliczenia przyznanego spółce podlegającej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w jednym państwie członkowskim wartość netto aktywów zakładu stałego znajdującego się w innym państwie członkowskim nie jest uwzględniana, jeżeli zyski rzeczonego zakładu nie są opodatkowane w pierwszym państwie członkowskim na mocy umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, podczas gdy aktywa przypisane zakładowi stałemu znajdującemu się na terytorium pierwszego państwa członkowskiego są uwzględniane w tym celu.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa C-87/11: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 21 marca 2012 r. — Fidelio KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Artykuł 119 regulaminu postępowania — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) — Słowny znak towarowy Hallux — Odmowa rejestracji — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji)

text:
               4.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/3

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 21 marca 2012 r. — Fidelio KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-87/11) (1)

   (Odwołanie - Artykuł 119 regulaminu postępowania - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) - Słowny znak towarowy Hallux - Odmowa rejestracji - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji)
   2012/C 235/04
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Fidelio KG (przedstawiciel: M. Gail, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie T-286/08 Fidelio przeciwko OHIM, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 maja 2008 r. dotyczącej rejestracji oznaczenia słownego Hallux jako wspólnotowego znaku towarowego dla określonych towarów należących do klas 10 i 25 (artykuły ortopedyczne i obuwie) — Charakter odróżniający oznaczenia słownego równoznacznego z łacińską nazwą „dużego palca”

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Fidelio KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 152 z 21.5.2011.


title: Sprawa C-144/07 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 października 2008 r. — K-Swiss, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 2868/95 — Termin do wniesienia skargi do Sądu Pierwszej Instancji — Decyzja OHIM — Doręczenie przesyłką ekspresową — Obliczanie terminu do wniesienia skarg)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 października 2008 r. — K-Swiss, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-144/07 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 2868/95 - Termin do wniesienia skargi do Sądu Pierwszej Instancji - Decyzja OHIM - Doręczenie przesyłką ekspresową - Obliczanie terminu do wniesienia skarg)
   (2008/C 301/14)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: K-Swiss, Inc. (przedstawiciel: H.E. Hübner, adwokat)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: O. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawie T-14/06 K-Swiss przeciwko OHIM, na mocy którego odrzucono jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM — Termin do wniesienia skargi — Doręczenie przesyłką ekspresową — Dzień od którego rozpoczyna biec termin
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               K-Swiss Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2006.


title: Sprawy połączone od C-132/14 do C-136/14: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 grudnia 2015 r. – Parlament Europejski/Rada Unii Europejskiej [Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (WE) nr 1385/2013 — Dyrektywa 2013/62/UE — Dyrektywa 2013/64/UE — Podstawa prawna — Artykuł 349 TFUE — Najbardziej oddalone regiony Unii Europejskiej — Zmiana statusu Majotty względem Unii Europejski]

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 grudnia 2015 r. – Parlament Europejski/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawy połączone od C-132/14 do C-136/14) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (WE) nr 1385/2013 - Dyrektywa 2013/62/UE - Dyrektywa 2013/64/UE - Podstawa prawna - Artykuł 349 TFUE - Najbardziej oddalone regiony Unii Europejskiej - Zmiana statusu Majotty względem Unii Europejski])
   (2016/C 068/05)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: I. Liukkonen, L. Visaggio i J. Rodrigues, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, W. Mölls, D. Bianchi i D. Martin, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Westerhof Löfflerová, E. Karlsson, F. Florindo Gijón i J. Czuczai, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Sampol Pucurull, pełnomocnik), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, F. Fize, D. Colas i N. Rouam, pełnomocnicy), Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, B. Andrade Corre, M. Duarte i S. Marques, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Skargi w sprawach od C-132/14 do C-136/14 zostają oddalone.

               2)

               Parlament Europejski zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej w związku ze sprawami C-132/14 i C-136/14.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej w związku ze sprawami od C-133/14 do C-135/14.

               4)

               Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska i Republika Portugalska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 175 z 10.6.2014.


title: Sprawa F-49/11: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/36

         Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-49/11)
   2011/C 186/68
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat B. Rohde-Liebenau)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej odmawiającej uwzględnienia wniosku skarżącego o usunięcie pewnych dokumentów z jego dokumentacji medycznej oraz żądanie odszkodowania.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 17 stycznia 2011 r. (nr R/588jlO);

               —

               zasądzenie od Komisji wypłaty na rzecz skarżącego kwoty 363,23 EUR tytułem zwrotu kosztów leczenia;

               —

               nakazanie Komisji udostępnienia pełnych akt osobowych włącznie z całą dokumentacją medyczną lekarzowi wyznaczonemu przez skarżącego,

                           —

                           lub, posiłkowo, poprzez przesłanie ich przedstawicielowi prawnemu skarżącego w niniejszym postępowaniu;

                           —

                           lub, posiłkowo, poprzez udostępnienie kopii pełnych akt;

                           —

                           lub, posiłkowo, poprzez udostępnienie pełnych akt w wersji elektronicznej;

               —

               nakazanie Komisji wydania oświadczenia, że nie istnieją żadne paralelne lub dodatkowe akty osobowe ani dokumentacja medyczna,

                           —

                           lub, posiłkowo, nakazanie Komisji usunięcia takich dodatkowych aktów lub dokumentacji lub ich kopii;

                           —

                           lub, posiłkowo, nakazanie Komisji dołączenia ich pełnej zawartości do zwykłych akt osobowych (lub dokumentacji medycznej).

               —

               nakazanie Komisji zapłaty odszkodowania za szkody poniesione z tytułu godzącego w cześć i dobre imię skarżącego naruszenia jego praw podstawowych w wysokości uznanej przez Sąd za odpowiednią ex aequo et bono i zgodnie z jego wcześniejszym orzecznictwem, ale nie niższej od rocznego dochodu netto uzyskiwanego przez skarżącego podczas jego normalnej służby dla pozwanego bezpośrednio przed zdarzeniem z 2000 r.;

               —

               nakazanie Komisji wypłaty skarżącemu kwoty 717 863,04 EUR równej ośmiokrotnej wysokości rocznego wynagrodzenia podstawowego, obliczonej na podstawie kwot miesięcznych wynagrodzenia otrzymywanego w okresie dwunastu miesięcy przed wypadkiem zgodnie z art. 73 ust. 2 lit. b) regulaminu pracowniczego;

                           —

                           lub, posiłkowo, części takiej kwoty zgodnie z uznaniem Sądu ex aequo et bono;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-431/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 września 2013 r. — Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego — Porozumienie EOG — Propozycja zmiany — Decyzja Rady — Wybór podstawy prawnej — Artykuł 48 TFUE — Artykuł 79 ust. 2 lit. b) TFUE)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/10

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 września 2013 r. — Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-431/11) (1)

   (Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego - Porozumienie EOG - Propozycja zmiany - Decyzja Rady - Wybór podstawy prawnej - Artykuł 48 TFUE - Artykuł 79 ust. 2 lit. b) TFUE)
   2013/C 344/15
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: C. Murrell, pełnomocnik, wspierana przez A. Dashwooda, QC)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Veiga, A. De Elera i G. Marhic, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Irlandia (przedstawiciele: E. Creedon, pełnomocnik, wspierana przez N. Traversa, BL)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Kreuschitz i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/407/UE z dnia 6 czerwca 2011 r. dotyczącej stanowiska Unii Europejskiej we Wspólnym Komitecie EOG w sprawie zmiany załącznika VI (Zabezpieczenia społeczne) oraz protokołu 37 do porozumienia o EOG (Dz.U. L 182, s. 12) — Wybór podstawy prawnej (art. 48 TFUE czy art. 79 TFUE)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Irlandia i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 311 z 22.10.2011.


title: Sprawa C-150/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 11 lutego 2009 r. w sprawie T-25/07 Iride SpA i Iride Energia SpA SPM przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 27 kwietnia 2009 r. przez Iride SpA et Iride Energia SpA

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/27

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 11 lutego 2009 r. w sprawie T-25/07 Iride SpA i Iride Energia SpA SPM przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 27 kwietnia 2009 r. przez Iride SpA et Iride Energia SpA
   (Sprawa C-150/09 P)
   2009/C 153/51
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Iride SpA i Iride Energia SpA (przedstawiciele: L. Radicati di Brozolo, M. Merola i T. Ubaldi, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku,

               —

               uwzględnienie wniosków przedstawionych w pierwszej instancji lub tytułem subsydiarnym odesłanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w trybie art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości,

               —

               zasądzenie od Komisji pokrycia kosztów postępowania w dwóch instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszące odwołanie podnoszą dwa zarzuty na jego poparcie.
   W pierwszym zarzucie podnoszą one naruszenie prawa w zakresie wykładni i zastosowania art. 235 WE w zakresie braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Sąd naruszył bowiem prawo uznając, że w zakresie występowania w niniejszej sprawie przesłanek, o których mowa w art. 97 ust. 1 WE by spełnić wymóg uzasadnienia przewidziany w art. 253 WE wystarczy: i) zwykłe stwierdzenie Komisji, że ustaliła iż sporny środek musi być uznany za pomoc państwa, ii) możliwość wykorzystania decyzji o wszczęciu postępowania i wcześniejsza i odrębna decyzja Komisji dla uzasadnienia zaskarżonego aktu
   Drugi zarzut jest oparty na zniekształceniu środków zaskarżenia i naruszeniu przez Sąd prawa w zakresie oceny orzecznictwa Deggendorf dla celów niniejsze sprawy. W szczególności Sąd:

               i)

               zniekształcił środki zaskarżenia przedstawione w pierwszej instancji przez skarżące stwierdzając, że zniekształciły one postępowanie w zakresie kontroli pomocy państwa, bez wskazania jednakże na czym w istocie polegało to zniekształcenie,

               ii)

               zaniechał wskazania błędu, którego dopuściła się Komisja w ocenie znaczenia wyroku Deggendorf dla niniejszej sprawy, wobec tego że nie dokonała konkretnej i specyficznej analizy skutków zniekształcenia konkurencji i wymiany wspólnotowej spowodowanych skumulowaniem nowej pomocy i uprzedniej nie zwróconej pomocy,

               iii)

               zaniechał wskazania błędu, którego dopuściła się Komisja w ocenie znaczenia wyroku Deggendorf dla niniejszej sprawy, polegającego na de facto przekształceniu nie zwrócenia wcześniejszej pomocy z dodatkowego kryterium zgodności pomocy na dodatkowy i unieważniający warunek zgodności pomocy, który nie jest przewidziany traktatem,

               iv)

               zaniechał wskazania, że pozbawiona znaczenia i nietrafna wykładnia wyroku Deggendorf, której dokonała Komisja w niniejszej sprawie prowadzi do zmiany tego orzecznictwa w instrument represji uchybień państw członkowskich, którego nie przewidziano w traktacie ani w prawie wtórnym,

               v)

               zaniechał wskazania, że decydując o wszczęciu formalnego postępowania dochodowego w zakresie środka notyfikowanego przez Włochy, Komisja przypuszczała że posiadała wszystkie informacje niezbędne dla przystąpienia do badania zgodności tego środka. Komisja zaprzeczyła zatem tezie stanowiącej podstawę zaskarżonej decyzji, że władze włoskie i będąca beneficjentem spółka nie dostarczyły jej w toku postępowania notyfikacyjnego informacji wystarczających do przeprowadzenia analizy zgodności środka,

               vi)

               dopuścił się istotnego naruszenia prawa stwierdzając, że orzecznictwo wspólnotowe nie uznaje za niezbędne, by Komisja dokonała konkretnej i szczegółowej analizy istnienia elementów mogących wypełniać wszystkie przesłanki przewidziane w art. 87 ust. 1 WE, by móc uznać rozpatrywany środek za pomoc.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie C-467/03 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Finanzgericht München): Ikegami Electronics (Europe) GmbH przeciwko Oberfinanzdirektion Nürnberg (Wspólna taryfa celna — Pozycje taryfowe — Klasyfikacja cyfrowego urządzenia do rejestracji obrazu — Klasyfikacja w Nomenklaturze Scalonej)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/10

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 17 marca 2005 r.
   w sprawie C-467/03 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Finanzgericht München): Ikegami Electronics (Europe) GmbH przeciwko Oberfinanzdirektion Nürnberg (1)

   (Wspólna taryfa celna - Pozycje taryfowe - Klasyfikacja cyfrowego urządzenia do rejestracji obrazu - Klasyfikacja w Nomenklaturze Scalonej)
   (2005/C 132/18)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-467/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Finanzgericht München (Niemcy), postanowieniem z dnia 24 czerwca 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 6 listopada 2003 r. w postępowaniu Ikegami Electronics (Europe) GmbH przeciwko Oberfinanzdirektion Nürnberg, Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts, prezes izby (sprawozdawca), J. N. Cunha Rodrigues i E. Levits, sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: K. Sztranc, administrator, wydał w dniu 17 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Urządzenie, które zapisuje sygnały pochodzące z kamer i po skompresowaniu odtwarza je na ekranie w celach nadzoru wideo, spełnia specyficzne funkcje, inne niż przetwarzanie danych w rozumieniu uwagi 5 E do działu 84 Nomenklatury Scalonej Wspólnej Taryfy Celnej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionej przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r.

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.01.2004.


title: Sprawa C-192/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 6 kwietnia 2016 r. – Peter Fisher, Stephen Fisher, Anne Fisher/Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 6 kwietnia 2016 r. – Peter Fisher, Stephen Fisher, Anne Fisher/Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-192/16)
   (2016/C 200/19)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber).

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Peter Fisher, Stephen Fisher, Anne Fisher

      Druga strona postępowania: Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

      Strona zainteresowana: Her Majesty’s Government of Gibraltar

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Do celów art. 49 TFUE (swoboda przedsiębiorczości) oraz w świetle konstytucyjnego stosunku pomiędzy Gibraltarem a Zjednoczonym Królestwem:

                           1.1

                           Czy Gibraltar i Zjednoczone Królestwo należy traktować w ten sposób, że wchodzą one w skład jednego państwa członkowskiego a) do celów prawa Unii, a jeżeli tak, to czy niesie to ze sobą skutek tego rodzaju, że art. 49 TFUE nie ma zastosowania pomiędzy Zjednoczonym Królestwem a Gibraltarem, z wyjątkiem sytuacji, w jakich może mieć on zastosowanie wobec aktu wewnętrznego, lub alternatywnie b) do celów art. 49 TFUE rozpatrywanego odrębnie w ten sposób, że artykuł ten nie ma zastosowania, z wyjątkiem sytuacji, w jakich może mieć on zastosowanie wobec aktu wewnętrznego? Alternatywnie,

                           1.2

                           Mając na uwadze postanowienie art. 355 ust. 3 TFUE, czy Gibraltar posiada konstytucyjny status odrębnego względem Zjednoczonego Królestwa terytorium w ramach Unii Europejskiej, skutkujący tym, że albo a) korzystanie ze swobody przedsiębiorczości w stosunkach pomiędzy Gibraltarem a Zjednoczonym Królestwem należy traktować jako handel wewnątrzunijny do celów art. 49 TFUE, lub b) art. 49 TFUE stosuje się w celu zakazania ograniczeń w korzystaniu ze swobody przedsiębiorczości przez obywateli Zjednoczonego Królestwa w Gibraltarze (jako odrębnym podmiocie)? Alternatywnie,

                           1.3

                           Czy Gibraltar należy traktować jako państwo trzecie lub terytorium trzecie w ten sposób, że prawo Unii ma zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do wymiany handlowej pomiędzy Gibraltarem a Zjednoczonym Królestwem w sytuacji, gdy prawo Unii ma zastosowanie pomiędzy państwem członkowskim a państwem niebędącym państwem członkowskim? Alternatywnie,

                           1.4

                           Czy do celów art. 49 TFUE stosunek konstytucyjny pomiędzy Gibraltarem a Zjednoczonym Królestwem należy traktować w jeszcze inny sposób?

               2.

               W jaki sposób, jeśli w ogóle, odpowiedź na powyższe pytania będzie odmienna, jeśli będą one rozpatrywane w kontekście art. 63 TFUE (a tym samym w odniesieniu do swobodnego przepływu kapitału) zamiast art. 49 TFUE?


title: Sprawa T-230/13: Postanowienie Sądu z dnia 2 października 2014 r. – HTC Sweden przeciwko OHIM – Vermop Salmon (TWISTER) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku — Umorzenie postępowania)

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/22

         Postanowienie Sądu z dnia 2 października 2014 r. – HTC Sweden przeciwko OHIM – Vermop Salmon (TWISTER)
   (Sprawa T-230/13) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku - Umorzenie postępowania))
   (2014/C 431/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: HTC Sweden AB (Söderköping, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci G. Hasselblatt i D. Kipping)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Vermop Salmon GmbH (Gilching, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Ring i W. von der Osten-Sacken)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 stycznia 2013 r. (sprawy połączone R 1873/2011-1 i R 1881/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Vermop Salmon GmbH a HTC Sweden AB.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i interwenient pokrywają własne koszty oraz po połowie koszty poniesione przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 178 z 22.6.2013.


title: Sprawa F-10/08: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba)z dnia 22 października 2009 r. — Aayhan i in. przeciwko Parlamentowi (Umorzenie postępowania)

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/43

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba)z dnia 22 października 2009 r. — Aayhan i in. przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-10/08) (1)

   (Umorzenie postępowania)
   2009/C 312/70
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Laleh Aayhan (Strasburg, Francja) (przedstawiciel: adwokat R. Blindauer)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Mustapha-Pacha i R. Ignătescu, pełnomocnicy i następnie R. Ignătescu i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 25 października 2007 r. oddalającej zażalenie wniesione przez skarżących w dniu 21 czerwca 2007 r. w celu przekwalifikowania wszystkich umów na czas określony zawartych przez nich z Parlamentem w jedną umowę na czas nieokreślony

      Sentencja postanowienia

               1)

               Umarza się postępowanie w sprawie F-10/08 Aayhan i in. przeciwko Parlamentowi.

               2)

               Skarżący zostają obciążeni własnymi kosztami postępowania i kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008, s. 70.


title: Sprawa T-116/11: Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2013 r. — EMA przeciwko Komisji (Klauzula arbitrażowa — Szósty program ramowy w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji, przyczyniający się do utworzenia europejskiej przestrzeni badawczej i innowacji (2002–2006) — Umowy Dicoems i Cocoon — Niezgodność części zadeklarowanych wydatków z postanowieniami umownymi — Rozwiązanie umów — Zwrot części wypłaconych kwot — Odszkodowanie — Żądanie wzajemne — Odpowiedzialność pozaumowna — Bezpodstawne wzbogacenie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt niezaskarżalny — Akt objęty wyłącznie uregulowaniami wynikającymi z umowy, z którą jest nierozerwalnie związany — Nota obciążeniowa — Niedopuszczalność)

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/8

         Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2013 r. — EMA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-116/11) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Szósty program ramowy w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji, przyczyniający się do utworzenia europejskiej przestrzeni badawczej i innowacji (2002–2006) - Umowy Dicoems i Cocoon - Niezgodność części zadeklarowanych wydatków z postanowieniami umownymi - Rozwiązanie umów - Zwrot części wypłaconych kwot - Odszkodowanie - Żądanie wzajemne - Odpowiedzialność pozaumowna - Bezpodstawne wzbogacenie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt niezaskarżalny - Akt objęty wyłącznie uregulowaniami wynikającymi z umowy, z którą jest nierozerwalnie związany - Nota obciążeniowa - Niedopuszczalność)
   2014/C 31/12
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Association médicale européenne EMA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. Franchi i L. Picciano)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Delaude i F. Moro, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata D. Gulla)

      Przedmiot

   W pierwszej kolejności, żądanie główne mające na celu, po pierwsze, zwrot kosztów poniesionych w związku z wykonaniem umowy nr 507126 dotyczącej projektu Cocoon i umowy nr 507760 dotyczącej projektu Dicoems, zawartych odpowiednio w dniach 7 i 19 grudnia 2003 r. pomiędzy Komisją i skarżącą, po drugie, stwierdzenie niezgodności z prawem decyzji Komisji rozwiązującej te umowy, po trzecie, uchylenie odnośnej noty obciążeniowej oraz, po czwarte, wypłatę odszkodowania za poniesioną szkodę, a także, w drugiej kolejności, żądanie ewentualne oparte na odpowiedzialności pozaumownej Komisji.

      Sentencja

               1)

               Skarga Association médicale européenne (EMA) zostaje uwzględniona w zakresie obejmującym zwrot kosztów bezpośrednich dotyczących personelu odnoszących się do umów Cocoon i Dicoems w wysokości 17 231,28 EUR, a także związanych z nimi kosztów pośrednich wynikających z tych umów.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga EMA zostaje oddalona.

               3)

               Żądanie wzajemne Komisji zostaje odrzucone.

               4)

               Każda ze stron ponosi własne koszty, w tym koszty wynikłe z postępowania w sprawie zarządzenia środków tymczasowych w sprawie T-116/11 R.

      (1)  Dz.U. C 120 z 16.4.2011.


title: Sprawa C-384/14: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 28 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n° 44 de Barcelona - Hiszpania) – Alta Realitat SL/Erlock Film ApS, Ulrich Thomsen [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych i handlowych — Doręczanie dokumentów sądowych i pozasądowych — Rozporządzenie (WE) nr 1393/2007 — Artykuł 8 — Brak tłumaczenia dokumentu — Odmowa przyjęcia dokumentu — Znajomość języków przez adresata dokumentu — Kontrola orzeczenia w państwie członkowskim pochodzenia orzeczenia]

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/14

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 28 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 44 de Barcelona - Hiszpania) – Alta Realitat SL/Erlock Film ApS, Ulrich Thomsen
   (Sprawa C-384/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych i handlowych - Doręczanie dokumentów sądowych i pozasądowych - Rozporządzenie (WE) nr 1393/2007 - Artykuł 8 - Brak tłumaczenia dokumentu - Odmowa przyjęcia dokumentu - Znajomość języków przez adresata dokumentu - Kontrola orzeczenia w państwie członkowskim pochodzenia orzeczenia])
   (2016/C 243/14)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia no 44 de Barcelona.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Alta Realitat SL

      Strona pozwana: Erlock Film ApS, Ulrich Thomsen

      Sentencja

   Rozporządzenie nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczące doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych (doręczanie dokumentów) oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000, należy interpretować w ten sposób, że przy doręczaniu dokumentów adresatowi zamieszkałemu na terytorium innego państwa członkowskiego w przypadku, gdy dokument ten nie został sporządzony w języku, który adresat rozumie, lub w języku urzędowym państwa członkowskiego, do którego adresowane są dokumenty, lub jeżeli w tym państwie członkowskim jest kilka języków urzędowych — w języku urzędowym lub jednym z języków urzędowych miejsca, w którym ma nastąpić doręczenie, lub nie dołączono do dokumentu tłumaczenia na jeden z powyżej opisanych języków:

               —

               rozpoznający sprawę sąd państwa członkowskiego pochodzenia orzeczenia musi upewnić się, że adresat został prawidłowo poinformowany za pomocą standardowego formularza znajdującego się w załączniku II tego rozporządzenia o prawie do odmowy przyjęcia tego dokumentu;

               —

               w przypadku niedopełnienia rzeczonej formalności do tego sądu należy obowiązek usunięcia owego braku zgodnie z postanowieniami wspomnianego rozporządzenia;

               —

               sąd rozpoznający postępowanie nie może sprzeciwić się wykonywaniu przez adresata prawa do odmowy przyjmowania dokumentu;

               —

               jedynie po tym, gdy adresat faktycznie skorzysta z prawa do odmowy przyjęcia dokumentu, sąd rozpatrujący sprawę może zbadać zasadność tej odmowy; w tym celu sąd ten powinien uwzględnić wszystkie mające znaczenie dowody znajdujące się w aktach sprawy by ustalić, czy zainteresowany rozumie język, w którym sporządzony jest dokument i

               —

               jeżeli wspomniany sąd stwierdzi, że odmowa dokonana przez adresata nie była uzasadniona, może on zasadniczo zastosować skutki przewidziane przez jego prawo krajowe w takim przypadku, o ile zachowana jest skuteczność rozporządzenia nr 1393/2007.

      (1)  Dz.U. C 338 z 3.11.2014.