title: Sprawa C-66/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 września 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas — Republika Litewska) — Kirin Amgen, Inc. przeciwko Lietuvos Respublikos valstybinis patentų biuras (Prawo patentowe — Gotowe produkty lecznicze — Rozporządzenie (EWG) nr 1768/92 — Artykuł 7, art. 19 i art. 19a lit. e) — Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych — Termin na złożenie wniosku o takie świadectwo)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/11

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 września 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas — Republika Litewska) — Kirin Amgen, Inc. przeciwko Lietuvos Respublikos valstybinis patentų biuras
      (Sprawa C-66/09) (1)

      (Prawo patentowe - Gotowe produkty lecznicze - Rozporządzenie (EWG) nr 1768/92 - Artykuł 7, art. 19 i art. 19a lit. e) - Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych - Termin na złożenie wniosku o takie świadectwo)
      (2010/C 288/17)
      Język postępowania: litewski

         Sąd krajowy

      Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Kirin Amgen, Inc.

         Strona pozwana: Lietuvos Respublikos valstybinis patentų biuras

         Interwenient: Amgen Europe BV

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Lietuvos Aukščiausiasis Teismas — Wykładnia art. 3 lit. b), art. 7 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 19 i art. 23 rozporządzenia Rady (EWG) 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. L 182, s. 1) — Spółka uprawniona z patentu europejskiego na określony produkt leczniczy, która uzyskała także pozwolenie na wprowadzenie tego produktu do obrotu we Wspólnocie, a następnie wystąpiła o wydanie dodatkowego świadectwa ochronnego na ten produkt — Określenie początku biegu terminu na złożenie wniosku o udzielenie dodatkowego świadectwa ochronnego — Dzień wydania pozwolenia na wprowadzenie do obrotu czy dzień wejścia w życie wskazanego rozporządzenia w stosunku do Litwy w związku z jej przystąpieniem do Unii Europejskiej

         Sentencja

      Artykuł 7 i art. 19a lit. e) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych, w brzmieniu ustalonym na mocy Aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej, oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, należy rozumieć w ten sposób, że nie zezwalają one na to, by uprawniony z ważnego patentu podstawowego na dany produkt miał prawo żądać od właściwego organu litewskiego, w terminie 6 miesięcy od dnia przystąpienia Republiki Litewskiej do Unii Europejskiej, wydania dodatkowego świadectwa ochronnego w sytuacji, gdy ponad 6 miesięcy przed tym przystąpieniem zostało na ten produkt wydane wspólnotowe pozwolenie na wprowadzenie do obrotu w charakterze produktu leczniczego, zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 2309/93 z dnia 22 lipca 1993 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję ds. Oceny Produktów Leczniczych, ale w odniesieniu do tego produktu nie zostało wydane pozwolenie na wprowadzenie do obrotu na Litwie.

         (1)  Dz.U. C 90 z 18.4.2009.


title: Sprawa C-566/14 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 czerwca 2016 r. – Jean-Charles Marchiani/Parlament Europejski [Odwołanie — Członek Parlamentu Europejskiego — Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych — Zwrot nienależnych kwot — Odzyskanie — Przepisy wykonawcze do statutu posłów Parlamentu — Poszanowanie prawa do obrony — Zasada bezstronności — Przedawnienie — Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 — Artykuły 78 – 81 — Rozporządzenie delegowane (UE) nr 1268/2012 — Artykuły 81, 82 i 93 — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań — Rozsądny termin]

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 czerwca 2016 r. – Jean-Charles Marchiani/Parlament Europejski
   (Sprawa C-566/14 P) (1)

   ([Odwołanie - Członek Parlamentu Europejskiego - Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych - Zwrot nienależnych kwot - Odzyskanie - Przepisy wykonawcze do statutu posłów Parlamentu - Poszanowanie prawa do obrony - Zasada bezstronności - Przedawnienie - Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 - Artykuły 78 – 81 - Rozporządzenie delegowane (UE) nr 1268/2012 - Artykuły 81, 82 i 93 - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Rozsądny termin])
   (2016/C 305/09)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Jean-Charles Marchiani (przedstawiciel: adwokat C.S. Marchiani)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: G. Corstens i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Jean-Charles Marchiani zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 34 z 2.2.2015.


title: Sprawa T-806/16: Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2016 r. – Agricola J.M./EUIPO – Torres (CLOS DE LA TORRE)

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/53

         Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2016 r. – Agricola J.M./EUIPO – Torres (CLOS DE LA TORRE)
   (Sprawa T-806/16)
   (2017/C 014/63)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Agricola J.M., SL (Girona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Clos Creus)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Miguel Torres, SA (Vilafranca del Penedés, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „CLOS DE LA TORRE” – zgłoszenie nr 13 029 533

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 lipca 2016 r. w sprawie R 2099/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 lipca 2016 r.;

               —

               uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 7 sierpnia 2015 r., na mocy której uwzględniono sprzeciw wniesiony dla wszystkich towarów z klasy 33: napoje alkoholowe, z wyjątkiem piwa, odmawiając rejestracji wspólnotowego znaku towarowego dla wszystkich zakwestionowanych towarów;

               —

               zmiana powyższych decyzji poprzez dopuszczenie do rejestracji zgłoszonego znaku towarowego na rzecz zgłaszającego dla wszystkich towarów z klasy 33;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 i orzecznictwa dotyczącego spraw analogicznych do niniejszej sprawy.


title: Sprawa C-468/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Cosenza (Włochy) w dniu 19 października 2012 r. — CCIAA di Cosenza przeciwko Fallimento CIESSE SRL

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Cosenza (Włochy) w dniu 19 października 2012 r. — CCIAA di Cosenza przeciwko Fallimento CIESSE SRL
   (Sprawa C-468/12)
   2012/C 399/24
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Ordinario di Cosenza.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura (CCIAA) di Cosenza

      Strona pozwana: Fallimento CIESSE SRL

      Pytania prejudycjalne

   Czy włoskie uregulowania dotyczące sposobów obliczania opłaty rocznej — do zapłaty której zobowiązane są wszystkie podmioty prowadzące działalność gospodarczą — w części, w jakiej przewidują, że przedsiębiorcy indywidualni uiszczają opłatę roczną w stałej wysokości (200 EUR, jeżeli są wpisani do części zwykłej, lub 88 EUR, jeśli są umieszczeni w części szczególnej); że cywilne spółki rolne uiszczają opłatę stałą w wysokości 100 EUR (obok 20 EUR za każdą jednostkę lokalną); że jednostki lokalne lub oddziały spółek mających siedzibę zagranicą uiszczają opłatę stałą w wysokości 110 EUR; że spółki cywilne inne niż spółki rolne uiszczają opłatę stałą w wysokości 200 EUR; że spółki adwokackie uiszczają opłatę stałą w wysokości 200 EUR, podczas gdy wszystkie inne wieloosobowe podmioty prawne (spółki, konsorcja itd.) są zobowiązane do uiszczenia „opłaty proporcjonalnej do obrotów z roku poprzedniego” (mogącej wynieść do 40 tys. EUR), są niezgodne z art. 5 dyrektywy 2008/7/WE (1) z dnia 12 lutego 2008 r., w sytuacji kiedy nakładają znacznie wyższe obciążenie z tytułu prowadzenia działalności przedsiębiorstwa przez spółkę kapitałową (w szerokim rozumieniu ww. dyrektywy wspólnotowej) w porównaniu do prowadzenia działalności przedsiębiorstwa przez przedsiębiorstwo indywidualne?

      (1)  Dyrektywa Rady 2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008 r. dotycząca podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U L 46, s. 11)


title: Sprawa C-445/10: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 21 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/21

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 21 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-445/10) (1)

   2011/C 211/45
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa T-11/15: Wyrok Sądu z dnia 20 lipca 2016 r. – Internet Consulting/EUIPO – Provincia Autonoma di Bolzano-Alto Adige (SUEDTIROL) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy SUEDTIROL — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Oznaczenie pochodzenia geograficznego — Charakter opisowy]

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/25

         Wyrok Sądu z dnia 20 lipca 2016 r. – Internet Consulting/EUIPO – Provincia Autonoma di Bolzano-Alto Adige (SUEDTIROL)
   (Sprawa T-11/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy SUEDTIROL - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Oznaczenie pochodzenia geograficznego - Charakter opisowy])
   (2016/C 326/44)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Internet Consulting GmbH (Brunico, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci L. Miori i A. Bertella)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Provincia Autonoma di Bolzano-Alto Adige (Włochy) (przedstawiciel: adwokat C. Volkmann)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Wielkiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 października 2014 r. (sprawa R 574/2013-G) dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Provincia Autonoma di Bolzano-Alto Adige a Internet Consulting.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Internet Consulting GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 73 z dnia 2.3.2015.


title: Sprawa F-123/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 1 lutego 2012 r. — Bancale i Buccheri przeciwko Komisji (Służba publiczna — Personel tymczasowy — Konkursy wewnętrzne — Warunki dopuszczenia — Doświadczenie zawodowe zdobyte po uzyskaniu dyplomu — Dyplom — Kwalifikacje zdobyte po uzyskaniu dyplomu — Równoważność)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/27

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 1 lutego 2012 r. — Bancale i Buccheri przeciwko Komisji
   (Sprawa F-123/10) (1)

   (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Konkursy wewnętrzne - Warunki dopuszczenia - Doświadczenie zawodowe zdobyte po uzyskaniu dyplomu - Dyplom - Kwalifikacje zdobyte po uzyskaniu dyplomu - Równoważność)
   2012/C 138/56
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Giovanni Bancale (Waterloo, Belgia) i Roberto Buccheri (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Eggers i P. Pecho, pełnomocnicy, następnie B. Eggers, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursów COM/INT/OLAF/09/AD8 i COM/INT/OLAF/09/AD10 o niedopuszczeniu skarżących do konkursu.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Giovanni Bancale i Roberto Buccheri pokrywają całość kosztów.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011, s. 67


title: Sprawa C-73/17: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2017 r. – Republika Francuska/Parlament Europejski

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/37

         Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2017 r. – Republika Francuska/Parlament Europejski
   (Sprawa C-73/17)
   (2017/C 104/53)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: F. Alabrune, D. Colas, B. Fodda i E. de Moustier, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności: porządku obrad posiedzenia Parlamentu Europejskiego ze środy, dnia 30 listopada 2016 r. [dokument P8_0J (2016)11-30] w zakresie, w jakim przewiduje on obrady plenarne na temat wspólnego projektu budżetu ogólnego, uchwalonego przez komitet pojednawczy; porządku obrad posiedzenia z czwartku, dnia 1 grudnia 2016 r. [dokument P8_0J (2016)12-01], w zakresie, w jakim przewiduje on głosowanie w sprawie wspólnego projektu budżetu ogólnego i następujące po nim wyjaśnienia dotyczące tego głosowania; rezolucji legislacyjnej Parlamentu Europejskiego z dnia 1 grudnia 2016 r. w sprawie wspólnego projektu budżetu ogólnego [dokument TS-0475/2016, P8_TA-PROV(2016)0475 w wersji tymczasowej]; a także aktu, w drodze którego – zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 314 ust. 9 TFUE – przewodniczący Parlamentu Europejskiego stwierdził, że budżet ogólny został ostatecznie przyjęty;

               —

               utrzymanie w mocy skutków aktu, w drodze którego przewodniczący Parlamentu Europejskiego stwierdził, ze budżet ogólny Unii na rok budżetowy 2017 został przyjęty, do dnia, w którym budżet ten zostanie ostatecznie przyjęty na mocy zgodnego z traktatami aktu, w rozsądnym terminie biegnącym od dnia ogłoszenia wyroku;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Rząd francuski wnosi w swej skardze o stwierdzenie nieważności czterech dokumentów przyjętych przez Parlament Europejski w ramach wykonywania jego kompetencji budżetowych, na dodatkowym posiedzeniu plenarnym, które odbyło się w dniach 30 listopada i 1 grudnia 2016 r. w Brukseli.

               2.

               Pierwszy i drugi z dokumentów, których stwierdzenia nieważności domaga się rząd francuski, to dokumenty określające porządek obrad posiedzeń Parlamentu Europejskiego ze środy, dnia 30 listopada 2016 r., i z czwartku, dnia 1 grudnia 2016 r., w zakresie, w jakim przewidują one odpowiednio obrady plenarne na temat wspólnego projektu budżetu ogólnego na rok budżetowy 2017, a także głosowanie i następujące po nim wyjaśnienia dotyczące głosowania nad owym wspólnym projektem budżetu ogólnego.

               3.

               Trzecim zaskarżonym dokumentem jest rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego z dnia 1 grudnia 2016 r. w sprawie wspólnego projektu budżetu ogólnego.

               4.

               Rząd francuski wnosi wreszcie o stwierdzenie nieważności aktu, w drodze którego – zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 314 ust. 9 TFUE – przewodniczący Parlamentu Europejskiego stwierdził, że budżet ogólny został ostatecznie przyjęty. Jak wynika w szczególności z protokołu z posiedzenia Parlamentu Europejskiego z czwartku, dnia 1 grudnia 2016 r., chodzi tu o oświadczenie przewodniczącego Parlamentu Europejskiego oraz o podpisanie przezeń budżetu ogólnego, które to czynności nastąpiły po głosowaniu nad rezolucją legislacyjną w sprawie wspólnego projektu budżetu ogólnego.

               5.

               W jedynym podniesionym zarzucie rząd francuski twierdzi, że należy stwierdzić nieważność czterech zaskarżonych dokumentów, ponieważ naruszają one protokół nr 6 załączony do TUE i TFUE oraz protokół nr 3 załączony do traktatu Euratom, które dotyczą ustalenia siedzib instytucji i niektórych organów, jednostek organizacyjnych i służb Unii Europejskiej.

               6.

               Zarówno z protokołów w sprawie siedzib instytucji, jak i z orzecznictwa Trybunału, wynika bowiem, że Parlament Europejski nie może wykonywać kompetencji budżetowych, jakie zostały mu przyznane w art. 314 TFUE, w trakcie dodatkowych posiedzeń plenarnych, które odbywają się w Brukseli, ale powinien je wykonywać w podczas zwyczajnych posiedzeń plenarnych, które odbywają się w Strasburgu.

               7.

               Ponieważ jednak zgodność z prawem zaskarżonego aktu przewodniczącego Parlamentu Europejskiego jest kwestionowana nie ze względu na jego cel czy treść, ale wyłącznie ze względu na to, że należało go przyjąć na zwyczajnym posiedzeniu plenarnym w Strasburgu, konieczność zapewnienia ciągłości europejskiej służby publicznej oraz ważne względy pewności prawa uzasadniają w ocenie rządu francuskiego utrzymanie w mocy skutków prawnych tego aktu do czasu przyjęcia nowego, zgodnego z traktatem aktu.


title: Sprawa C-121/07: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2001/18/WE — Uwalnianie do środowiska i wprowadzanie do obrotu GMO — Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie zobowiązaniom — Niewykonanie — Artykuł 228 WE — Wykonanie w trakcie postępowania — Kary pieniężne)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/8

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-121/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2001/18/WE - Uwalnianie do środowiska i wprowadzanie do obrotu GMO - Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie zobowiązaniom - Niewykonanie - Artykuł 228 WE - Wykonanie w trakcie postępowania - Kary pieniężne)
   (2009/C 44/12)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Stromsky i C. Zadra, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, S. Gasri i G. de Bergues, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: T. Boček, a następnie M. Smolek, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niewykonanie wyroku Trybunału z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C-419/03 Komisja przeciwko Francji dotyczącej braku transpozycji do prawa krajowego przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę 90/220/EWG [Rady z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie] (Dz.U. L 106, s. 1), które różnią się lub wykraczają poza przepisy dyrektywy Rady 90/220/EWG — Żądanie orzeczenia kar pieniężnych i ryczałtu
   Sentencja wyroku

               1)

               Nie podejmując do dnia, w którym upłynął termin określony w uzasadnionej opinii wszelkich środków, jakich wymaga wykonanie wyroku z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie Komisja przeciwko Francji (C-419/03) dotyczącego braku dokonania transpozycji do prawa krajowego przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG, które różnią się lub wykraczają poza przepisy dyrektywy Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 228 ust. 1 WE.

               2)

               Republika Francuska dokona zapłaty na rzecz Komisji, na rachunek „Dochody własne Wspólnoty Europejskiej”, ryczałtu w kwocie 10 000 000 EUR.

               3)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               4)

               Republika Czeska poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa C-131/03 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 września 2006 r. — R. J. Reynolds Tobacco Holdings, Inc., RJR Acquisition Corp., R.J. Reynolds Tobacco Company, R.J. Reynolds Tobacco International, Inc., Japan Tobacco, Inc. przeciwko Philip Morris International Inc., Komisji Wspólnot Europejskich, Parlamentowi Europejskiemu, Królestwu Hiszpanii, Republice Francuskiej, Republice Włoskiej, Republice Portugalskiej, Republice Finlandii, Republice Federalnej Niemiec, republice Greckiej, Królestwu Niderlandów (Odwołanie — Decyzja Komisji o wniesieniu powództwa do sądu państwa trzeciego — Skarga o stwierdzenie nieważności — Niedopuszczalność)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 września 2006 r. — R. J. Reynolds Tobacco Holdings, Inc., RJR Acquisition Corp., R.J. Reynolds Tobacco Company, R.J. Reynolds Tobacco International, Inc., Japan Tobacco, Inc. przeciwko Philip Morris International Inc., Komisji Wspólnot Europejskich, Parlamentowi Europejskiemu, Królestwu Hiszpanii, Republice Francuskiej, Republice Włoskiej, Republice Portugalskiej, Republice Finlandii, Republice Federalnej Niemiec, republice Greckiej, Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-131/03 P) (1)

   (Odwołanie - Decyzja Komisji o wniesieniu powództwa do sądu państwa trzeciego - Skarga o stwierdzenie nieważności - Niedopuszczalność)
   (2006/C 294/02)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: R. J. Reynolds Tobacco Holdings, Inc., RJR Acquisition Corp., R.J. Reynolds Tobacco Company, R.J. Reynolds Tobacco International, Inc., Japan Tobacco, Inc. (przedstawiciele: P. Lomas, solicitor, i O. W. Brouwer, adwokat)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Philip Morris International Inc., Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Docksey, X. Lewis i C. Ladenburger, pełnomocnicy), Parlament Europejski (przedstawiciele: H. Duintjer Tebbens i A. Baas), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik), Republika Francuska (przedstawiciel: G. de Bergues, pełnomocnik), Republika Włoska (przedstawiciele: I. Braguglia, pełnomocnik, i M. Fiorilli, adwokat), Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Fernandes i Â. Seiça Neves, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciele: T. Pynnä A. Guimaraes-Purokoski, pełnomocnicy), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i W.-D. Plessing, pełnomocnicy), Republika Grecka, Królestwo Niderlandów (przedstawiciel: J.G.M. van Bakel, pełnomocnik)

      Interwenient popierający Komisję: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop T. Blanchet, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sadu Pierwszej Instancji (druga izba w składzie powiększonym) z dnia 15 stycznia 2003 r. Philip Morris International i in. przeciwko Komisji (sprawy połączone T-377/00, T-379/00, T-380/00, T-260/01 i T-272/01), w którym uznał on za niedopuszczalne skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o wniesieniu przeciwko skarżącym pozwu do sądu w Stanach Zjednoczonych w związku z ich rzekomym udziałem w przemycie papierosów do Unii Europejskiej, w celu uzyskania odszkodowania za straty finansowe poniesione przez Unię Europejską oraz nakazu zaprzestania — Wykładnia art. 230 WE oraz orzecznictwa Trybunału — Skutki prawne decyzji Komisji o wniesieniu pozwu do sądu państwa trzeciego.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               R.J. Reynolds Tobacco Holdings, Inc., RJR Acquisition Corp., R.J. Reynolds Tobacco Company, R.J. Reynolds Tobacco International, Inc., i Japan Tobacco, Inc., zostają obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Republika Federalna Niemiec, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Republika Włoska, Królestwo Niderlandów, Republika Portugalska, Republika Finlandii, Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 146 z 21.06.2003


title: Sprawa T-835/16: Postanowienie Sądu z dnia 8 września 2017 r. – Louvers Belgium/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie — Zamówienia publiczne na dostawy i usługi — Procedura przetargowa — Dostawa firanek, obić ściennych i zasłon wewnętrznych oraz powiązane usługi zakładania, czyszczenia i konserwacji — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Umorzenie postępowania przetargowego — Umorzenie postępowania — Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/12

         Postanowienie Sądu z dnia 8 września 2017 r. – Louvers Belgium/Komisja
   (Sprawa T-835/16) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Zamówienia publiczne na dostawy i usługi - Procedura przetargowa - Dostawa firanek, obić ściennych i zasłon wewnętrznych oraz powiązane usługi zakładania, czyszczenia i konserwacji - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Umorzenie postępowania przetargowego - Umorzenie postępowania - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna))
   (2017/C 357/16)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Louvers Belgium Co. (Zaventem, Belgia) (przedstawiciel: adwokat V. Lejeune)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Verheecke i A. Katsimerou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 września 2016 r. o nieudzieleniu skarżącej zamówienia OIB.02/PO/2016/012/703, a po drugie, wniosek na podstawie 268 TFUE o naprawienie szkody poniesionej przez skarżącą z racji naruszeń prawa popełnionych przez Komisję w tym postepowaniu o udzielenie zamówienia.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w sprawie wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 września 2016 r. o nieudzieleniu Louvers Belgium Co. zamówienia w postępowaniu OIB.02/PO/2016/012/703 oraz żądania odszkodowanie w zakresie dotyczącym utraty zysku wynikającej z nieudzielenia zamówienia.

               2)

               Żądanie odszkodowania zostaje oddalone jako prawnie oczywiście bezzasadne w zakresie dotyczącym kosztów i opłat dotyczących udziału Louvers Belgium Co. w postępowaniu w sprawie udzielenia zamówienia OIB.02/PO/2016/012/703.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postepowania.

      (1)  Dz.U. C 30 z 30.1.2017.


title: Sprawa C-21/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Benevento (Włochy) w dniu 14 stycznia 2011 r. — Volturno Trasporti Sas di Santoro Nino & c. przeciwko Camera di Commercio di Benevento, Equitalia Polis SpA

text:
               26.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Benevento (Włochy) w dniu 14 stycznia 2011 r. — Volturno Trasporti Sas di Santoro Nino & c. przeciwko Camera di Commercio di Benevento, Equitalia Polis SpA
   (Sprawa C-21/11)
   2011/C 95/09
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Commissione Tributaria Provinciale di Benevento

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Volturno Trasporti Sas di Santoro Nino & c.

      Strona pozwana: Camera di Commercio di Benevento, Equitalia Polis SpA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy włoska opłata za wpis do rejestru izby handlowej, w szczególności art. 18 ust. 3 ustawy nr 580 z dnia 29 grudnia 1993 r. wprowadzającej reformę izb handlu, przemysłu, rzemiosła i rolnictwa, ujednoliconej i zmienionej, jest zgodna z dyrektywą Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. (1), a w szczególności z art. 10 lit. c) i art. 12 lit. e)?

      (1)  Dz.U. L 249, s. 25.


title: Sprawa T-227/09: Wyrok Sądu z dnia 21 marca 2012 r. — Feng Shen Technology przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy FS — Zła wiara zgłaszającego — Artykuł 51 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/23

         Wyrok Sądu z dnia 21 marca 2012 r. — Feng Shen Technology przeciwko OHIM
   (Sprawa T-227/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy FS - Zła wiara zgłaszającego - Artykuł 51 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2012/C 133/43
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Feng Shen Technology Co. Ltd (Gueishan Township, Tajwan) (przedstawiciele: P. Rath oraz W. Festl-Wietek, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Jarosław Majtczak (Łódź, Polska) (przedstawiciele: początkowo J. Wyrwas, następnie J. Radłowski, adwokaci)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 kwietnia 2009 r. (sprawa R 529/2008-4), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Feng Shen Technology Co. Ltd a J. Majtczakiem

      Sentencja

               1)

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (Znaki Towarowe i Wzory) (OHIM) z dnia 1 kwietnia 2009 r. (sprawa R 529/2008-4).

               2)

               OHIM ponosi własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Feng Shen Technology Co. Ltd.

               3)

               Jarosław Majtczak ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 193 z 15.8.2009


title: Sprawa C-434/13 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Parker Hannifin Manufacturing Srl, dawniej Parker ITR Srl, Parker-Hannifin Corp. (Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek przewodów morskich — Następstwo podmiotów prawnych — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Obniżenie grzywny przez Sąd — Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Parker Hannifin Manufacturing Srl, dawniej Parker ITR Srl, Parker-Hannifin Corp.
   (Sprawa C-434/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek przewodów morskich - Następstwo podmiotów prawnych - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Obniżenie grzywny przez Sąd - Nieograniczone prawo orzekania))
   (2015/C 065/12)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Noë, V. Bottka i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Parker Hannifin Manufacturing Srl, dawniej Parker ITR Srl, Parker-Hannifin Corp. (przedstawiciele: F. Amato, F. Marchini Càmia i B. Amory, adwokaci)

      Sentencja

               1)

               Punkty 1–3 sentencji wydanego przez Sąd Unii Europejskiej wyroku Parker ITR i Parker-Hannifin/Komisja (T-146/09, EU:T:2013:258) zostają uchylone.

               2)

               Sprawa zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej, aby orzekł on w przedmiocie zasadności skargi.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 313 z 26.10.2013.


title: Sprawa T-36/05: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2005 r. przez Coats Holdings Limited i J & P Coats Limited przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/32

         Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2005 r. przez Coats Holdings Limited i J & P Coats Limited przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-36/05)
   (2005/C 93/62)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 31 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Coats Holdings Limited z siedzibą w Uxbridge (Zjednoczone Królestwo) i J & P Coats Limited z siedzibą w Uxbridge (Zjednoczone Królestwo) reprezentowanych przez W. Sibree i C. Jeffs, solicitors, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżące wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 26 października 2004 r. w sprawie COMP/F 1/38.338/PO Needles Doc. C(2004) 4221 (końcowy);

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności tej decyzji w częściach, co do których Sąd uzna, iż Komisja ich nie udowodniła lub które są dotknięte oczywistym błędem lub niewłaściwym uzasadnieniem;

               —

               uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na skarżące;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, iż w okresie pomiędzy 10 września 1994 r. a 31 grudnia 1999 r. skarżące, wśród innych przedsiębiorstw, naruszyły art. 81 ust. 1 WE poprzez uczestnictwo w praktykach uzgodnionych i zawarciu szeregu umów o charakterze trójstronnym, których celem i skutkiem był (i) podział europejskiego rynku pasmanterii metalowej prowadzący do podziału rynku produktowego pomiędzy rynkiem igieł do szycia ręcznego i igieł specjalnych a szerszymi rynkami igieł i innymi rynkami pasmanterii metalowej oraz (ii) podział europejskiego rynku igieł prowadzący do geograficznego podziału rynku igieł.
   Na poparcie swojej skargi skarżące powołują się przede wszystkim na szereg oczywistych błędów w ocenie po stronie Komisji. Skarżące nie kwestionują wniosków Komisji w odniesieniu do istnienia kartelu pomiędzy innymi przedsiębiorstwami wymienionymi w zaskarżonej decyzji. Jednakże skarżące podnoszą, iż wnioski Komisji, jakoby skarżące również uczestniczyły w tym samym kartelu, są oparte na domysłach, bezzasadnych konkluzjach, licznych zwykłych błędach co do faktów oraz szeregu naciągniętych interpretacji zdarzeń. Skarżące uważają, że błędy Komisji są nieuniknione, ponieważ prowadziła ona wadliwe dochodzenie, podczas którego nie zadała skarżącym wielu istotnych pytań dotyczących odnośnych spotkań i porozumień i nie doceniła handlowego kontekstu, w jakim działały skarżące i który doprowadził je do zawarcia w pełni prawidłowych umów dotyczących sprzedaży przedsiębiorstwa i późniejszej dostawy igieł.
   Ponadto skarżące podnoszą, iż nawet gdyby Sąd utrzymał w całości lub w części rzekome naruszenie, grzywna powinna być znacznie obniżona. Według skarżących Komisja nałożyła na nich taką samą grzywnę jak na innego uczestnika, mimo że nawet według wersji wydarzeń przedstawianej przez Komisję skarżące odegrały jedynie nieznaczną rolę w porównaniu do innych przedsiębiorstw. Skarżące twierdzą również, iż grzywna ta jest rażąco nieproporcjonalna do ich obrotu na rynku igieł - jedynym rynku, na który ich udział mógł wywierać jakikolwiek wpływ, a w związku z tym rażąco nieproporcjonalna do ich wszelkich korzyści ekonomicznych oraz szkody dla konsumentów.


title: Sprawa C-31/09: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság — Republika Węgierska) — Nawras Bolbol przeciwko Bevándorlási és Állampolgársági Hivatal (Dyrektywa 2004/83/WE — Minimalne normy dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców — Bezpaństwowiec pochodzenia palestyńskiego, który nie wnosił o ochronę lub pomoc ze strony Agencji Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA) — Wniosek o nadanie statusu uchodźcy — Odmowa z powodu niespełnienia warunków z art. 1A Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie w dniu 28 lipca 1951 r. — Prawo tego bezpaństwowca do uznania statusu uchodźcy na podstawie art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83/WE)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/9

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság — Republika Węgierska) — Nawras Bolbol przeciwko Bevándorlási és Állampolgársági Hivatal
   (Sprawa C-31/09) (1)

   (Dyrektywa 2004/83/WE - Minimalne normy dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców - Bezpaństwowiec pochodzenia palestyńskiego, który nie wnosił o ochronę lub pomoc ze strony Agencji Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA) - Wniosek o nadanie statusu uchodźcy - Odmowa z powodu niespełnienia warunków z art. 1A Konwencji dotyczącej statusu uchodźców sporządzonej w Genewie w dniu 28 lipca 1951 r. - Prawo tego bezpaństwowca do uznania statusu uchodźcy na podstawie art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie drugie dyrektywy 2004/83/WE)
   2010/C 221/13
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Fővárosi Bíróság

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nawras Bolbol

      Strona pozwana: Bevándorlási és Állampolgársági Hivatal

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenie w trybie prejudycjalnym — Fövárosi Bíróság (Węgry) — Wykładnia art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony, oraz zawartości przyznawanej ochrony (Dz.U. L 304, s. 12) — Bezpaństwowiec pochodzenia palestyńskiego, który nie ubiegał się o ochronę lub pomoc ze strony United Nations Relief and Works Agency por Palestine Refugees in the Near East [Agencji Narodów Zjednoczonych dla Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie] (UNRWA) i którego wniosek o przyznanie statusu uchodźcy został rozpoznany odmownie z powodu niespełnienia warunków przewidzianych w art. 1A Konwencji genewskiej — Prawo tego bezpaństwowca do uznania statusu uchodźcy na podstawie art. 12 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2004/83/WE

      Sentencja

   Do celów stosowania art. 12 ust. 1 lit. a) zdanie pierwsze dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony, oraz zawartości przyznawanej ochrony, dana osoba korzysta z ochrony i pomocy agencji Narodów Zjednoczonych innej niż Wysoki Komisarz Narodów Zjednoczonych do spraw Uchodźców, jeżeli osoba ta rzeczywiście otrzymuje tę ochronę lub tę pomoc.

      (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009.


title: Sprawa T-381/14: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2014 r. – Pszonka przeciwko Radzie

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/38

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2014 r. – Pszonka przeciwko Radzie
   (Sprawa T-381/14)
   2014/C 261/63
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wiktor Pawłowicz Pszonka (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci C. Constantina i J.M. Reymond)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie na podstawie art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) częściowej nieważności decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. i rozporządzenia Rady nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego, a konkretniej nakazanie:

                           —

                           wykreślenia nazwiska skarżącego z załącznika I do rozporządzenia Rady nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r.;

                           —

                           wykreślenia nazwiska skarżącego z załącznika I do decyzji Rady 2014/119/WPZIB z dnia 5 marca 2014 r.;

               —

               stwierdzenie na podstawie art. 263 TFUE częściowej nieważności decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. i rozporządzenia Rady nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w zakresie, w jakim nie są one zgodne ze wspólnym wnioskiem;

               —

               obciążenie Rady kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które są co do istoty identyczne z podniesionymi w sprawie T-380/14 Pszonka przeciwko Radzie lub do nich podobne.


title: Sprawa F-13/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 26 czerwca 2014 r. – DL przeciwko Komisji (Wykreślenie — Cofnięcie skargi przez stronę skarżącą — Artykuł 89 paragraf 7 regulaminu postępowania — Porozumienie stron w przedmiocie kosztów)

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/30

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 26 czerwca 2014 r. – DL przeciwko Komisji
   (Sprawa F-13/14) (1)

   ((Wykreślenie - Cofnięcie skargi przez stronę skarżącą - Artykuł 89 paragraf 7 regulaminu postępowania - Porozumienie stron w przedmiocie kosztów))
   2014/C 351/40
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: DL (Orp–Jauche, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i V. Joris, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie przedłużenia uprzedniej zgody na zwrot kosztów terapii logopedycznej syna skarżącej w ramach leczenia jego poważnej choroby na rok 2012/2013

      Sentencja postanowienia

               1)

               Sprawa F-13/14 zostaje wykreślona z rejestru Sądu.

               2)

               DL i Komisja pokrywają koszty zgodnie z zawartym porozumieniem.

      (1)  Dz.U. C 102 z 7.4.2014, s. 46.


title: Wykreślenie sprawy T-197/03

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/40

         Wykreślenie sprawy T-197/03 (1)

   (2005/C 115/72)

      (Język postępowania: włoski)

   Postanowieniem z dnia 19 stycznia 2005 r. prezes trzeciej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-197/03, Proras Srl Engineering and Contracting przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 184 z 2.8.2003


title: Sprawa T-102/99: Postanowienie Sądu z dnia 1 września 2011 r. — Elosta przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin na wniesienie skargi — Przekroczenie terminu — Brak siły wyższej — Brak usprawiedliwionego błędu — Niedopuszczalność)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/20

         Postanowienie Sądu z dnia 1 września 2011 r. — Elosta przeciwko Komisji
   (Sprawa T-102/99) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin na wniesienie skargi - Przekroczenie terminu - Brak siły wyższej - Brak usprawiedliwionego błędu - Niedopuszczalność)
   2011/C 319/41
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Abdelrazag Elosta (Pinner, Middlesex, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: E. Grieves, barrister i A. McMurdie, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Paasivirta i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: R. Szostak, G. Étienne, M.-M. Josephides i E. Finnegan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1330/2008 z dnia 22 grudnia 2008 r. zmieniającego po raz 103. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i taliami (Dz.U. L 345, s. 60), w zakresie w jakim dotyczy ono skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Abdelrazag Elosta pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011.


title: Sprawa T-594/16: Postanowienie Sądu z dnia 16 lutego 2017 r. – Walton/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Służba publiczna — Personel tymczasowy — Odprawa — Ponowne obliczenie — Powaga rzeczy osądzonej — Skarga w części niedopuszczalna a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/32

         Postanowienie Sądu z dnia 16 lutego 2017 r. – Walton/Komisja
   (Sprawa T-594/16) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Odprawa - Ponowne obliczenie - Powaga rzeczy osądzonej - Skarga w części niedopuszczalna a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej))
   (2017/C 121/47)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Robert Walton (Oxford, Wielka Brytania) (przedstawiciel: adwokat F. Moyse)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A.C. Simon i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 270 TFUE mająca na celu stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę, doręczonej pismem Komisji z dnia 15 marca 2016 r. i odrzucającej, jako niedopuszczalny, wniosek skarżącego o uzyskanie ponownego obliczenia odprawy związanej z jego rezygnacją.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Robert Walton zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2016 (sprawa zarejestrowana początkowo w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-24/16 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016)


title: Sprawa C-14/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Ingenieurbüro Michael Weiss und Partner GbR przeciwko Industrie- und Handelskammer Berlin (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 1348/2000 — Doręczanie dokumentów sądowych i pozasądowych — Brak tłumaczenia załączników do dokumentu — Konsekwencje)

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Ingenieurbüro Michael Weiss und Partner GbR przeciwko Industrie- und Handelskammer Berlin
   (Sprawa C-14/07) (1)

   (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 1348/2000 - Doręczanie dokumentów sądowych i pozasądowych - Brak tłumaczenia załączników do dokumentu - Konsekwencje)
   (2008/C 158/07)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ingenieurbüro Michael Weiss und Partner GbR

      Strona pozwana: Industrie- und Handelskammer Berlin

      Przy udziale: Nicholas Grimshaw & Partners Ltd
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1348/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie doręczania w państwach członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 160, str. 37) — Odmowa odbioru pozwu doręczanego w innym państwie członkowskim i sporządzonego w języku tego państwa członkowskiego, do którego przekazywany jest dokument ze względu na to, że załączniki do pozwu są dostępne jedynie w języku państwa członkowskiego z którego pochodzi dokument, będącego językiem który został określony przez strony w zawartej przez nie umowie jako język do prowadzenia korespondencji
   Sentencja

               1)

               Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1348/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie doręczania w państwach członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że adresat doręczanego dokumentu wszczynającego postępowanie nie ma prawa do odmowy odbioru tego dokumentu, o ile dokument ten umożliwia adresatowi wykonywanie jego praw w ramach postępowania sądowego w państwie członkowskim, z którego pochodzi dokument, gdy do tego dokumentu dołączone są załączniki składające się z dokumentów, które nie zostały sporządzone w języku państwa członkowskiego do którego przekazywany jest dokument lub zrozumiałym dla adresata języku państwa członkowskiego, z którego pochodzi dokument, lecz które pełnią jedynie funkcję dowodową i nie są niezbędne dla zrozumienia przedmiotu i podstawy powództwa.
               Do sądu krajowego należy zbadanie, czy treść dokumentu wszczynającego postępowanie jest wystarczająca, aby umożliwić pozwanemu wykonywanie jego praw, czy też nadawca powinien usunąć uchybienie w postaci braku tłumaczenia niezbędnego załącznika.

               2)

               Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1348/2000 należy interpretować w ten sposób, że fakt, iż adresat doręczonego dokumentu określił w umowie zawartej z powodem w ramach wykonywanej działalności zawodowej, że językiem do prowadzenia korespondencji jest język państwa członkowskiego, z którego pochodzi dokument, nie stanowi domniemania znajomości języka, lecz jest wskazówką, którą sąd może wziąć pod uwagę badając, czy adresat rozumie język państwa członkowskiego, z którego pochodzi dokument.

               3)

               Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia nr 1348/2000 należy interpretować w ten sposób, że adresat doręczonego dokumentu wszczynającego postępowanie nie może w każdym razie powoływać się na ten przepis w celu odmowy odbioru załączników do dokumentu, które nie zostały sporządzone w języku państwa członkowskiego, do którego przekazywany jest dokument lub w zrozumiałym dla adresata języku państwa członkowskiego, z którego pochodzi dokument, gdy w ramach wykonywanej działalności zawodowej zawarł on umowę, w której uzgodniono, że językiem do prowadzenia korespondencji jest język państwa członkowskiego, z którego pochodzi dokument, i gdy załączniki, po pierwsze, dotyczą rzeczonej korespondencji, a po drugie, zostały sporządzone w uzgodnionym języku.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 143 z 11.6.2005.

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/34

         (2005/C 155/63)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 143 z 11.6.2005.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 132 z 28.5.2005.

      Dz.U. C 115 z 14.5.2005.

      Dz.U. C 106 z 30.4.2005.

      Dz.U. C 93 z 16.4.2005.

      Dz.U. C 82 z 2.4.2005.

      Dz.U. C 69 z 19.3.2005.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa T-483/09: Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2011 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (Affiliato BRICO CENTER) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Affiliato BRICO CENTER — Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe ATB CENTROS DE BRICOLAGE Brico Centro i CENTROS DE BRICOLAGE BricoCentro — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/28

         Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2011 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (Affiliato BRICO CENTER)
   (Sprawa T-483/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Affiliato BRICO CENTER - Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe ATB CENTROS DE BRICOLAGE Brico Centro i CENTROS DE BRICOLAGE BricoCentro - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 232/50
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ATB Norte, SL (Burgos, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci P. López Ronda, G. Macias Bonilla, H. Curtis-Oliver i G. Marín Raigal, następnie adwokat F. Brandolini Kujman)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: O. Montalto i G. Mannucci, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Bricocenter Italia Srl (Rozzano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Ghidini, M. Mergati i C. Signorini)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 września 2009 r. (sprawa R 1048/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między ATB Norte, SL a Bricocenter Italia Srl.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 28 września 2009 r. (sprawa R 1048/2008-4) w zakresie dotyczącym uwzględnienia odwołania Bricocenter Italia Srl w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą w odniesieniu do usług „reklama”, „zarządzanie w działalności handlowej” i „administrowanie działalności handlowej” objętych zgłoszeniem wspólnotowego znaku towarowego.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               ATB Norte, SL, Bricocenter Italia i OHIM pokrywają własne koszty poniesione w związku z postępowaniem przed Sądem.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa C-94/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Bundesverwaltungsgericht, wydanym w dniu 9 grudnia 2004 r., w sprawie Emsland-Stärke GmbH przeciwko Bezirksregierung Weser-Ems

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Bundesverwaltungsgericht, wydanym w dniu 9 grudnia 2004 r., w sprawie Emsland-Stärke GmbH przeciwko Bezirksregierung Weser-Ems
   (Sprawa C-94/05)
   (2005/C 93/37)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 22 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Bundesverwaltungsgericht, wydanym w dniu 9 grudnia 2004 r., w sprawie Emsland-Stärke GmbH przeciwko Bezirksregierung Weser-Ems.
   Bundesverwaltungsgericht zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

                           a)

                           Czy art. 13 ust. 4 w związku z art. 4 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 97/95 w brzmieniu nadanym przez rozporządzenie (WE) nr 1125/96 znajduje zastosowanie, jeżeli umowa określona jako umowa kontraktacji, zatwierdzona przez odpowiednie władze zgodnie z art. 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia, została zawarta nie z producentem ziemniaków, lecz ze sprzedawcą, który ze swej strony nabywa ziemniaki bezpośrednio lub pośrednio u producentów ziemniaków?

                           b)

                           Czy przesłanką art. 13. ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 97/95 w brzmieniu nadanym przez rozporządzenie (WE) nr 1125/96 jest przekroczenie przez producenta skrobi jego limitu poprzez przyjęcie dostawy ziemniaków?

               2

                           a)

                           Czy regulacja dotycząca sankcji zawarta w art. 13 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 97/95 w brzmieniu nadanym przez rozporządzenie (WE) nr 1125/96, mając na uwadze rozgraniczenie względem art. 13 ust. 3 tego rozporządzenia, spełnia wymóg określoności prawa wspólnotowego?

                           b)

                           Czy wysokość sankcji przewidziana w art. 13 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 97/95 w brzmieniu nadanym przez rozporządzenie (WE) nr 1125/96 jest konieczna w celu zapewnienia ochrony interesów finansowych Wspólnoty w rozumieniu art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE, EURATOM) nr 2988/95, również w przypadkach takich jak niniejszy? Czy w przypadkach takich jak niniejszy, sankcja ta jest odpowiednia ze względu na zapewnienie ochrony interesów finansowych Wspólnoty?

               3)

               Czy nieprawidłowość objęta sankcją w art. 13 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 97/95 w brzmieniu nadanym przez rozporządzenie (WE) nr 1125/96 jest również wtedy skutkiem zaniedbania w rozumieniu art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE, EURATOM) nr 2988/95, jeżeli władze udzieliły zgody na premię posiadając wszelką wiedzę o stanie faktycznym?


title: Sprawa C-163/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshofs Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 3 kwietnia 2017 r. Abubacarr Jawo/Republika Federalna Niemiec

text:
               25.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 318/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshofs Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 3 kwietnia 2017 r. Abubacarr Jawo/Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-163/17)
   (2017/C 318/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Abubacarr Jawo

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dla uznania, że osoba ubiegająca się o azyl „uciekła” w rozumieniu art. 29 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia (UE) nr 604/2013 (1), niezbędne jest ustalenie, że osoba ta celowo i świadomie wymyka się organom krajowym właściwym do dokonania przekazania, aby udaremnić lub utrudnić owo przekazanie, czy też wystarczy, że osoba ta od dłuższego czasu nie przebywa w przydzielonym jej lokalu mieszkalnym, a organ ten nie ma wiedzy na temat miejsca jej pobytu, wobec czego nie jest w stanie dokonać planowanego przekazania?
               Czy zainteresowana osoba może powoływać się na prawidłowe stosowanie wskazanego przepisu i podnosić, w postępowaniu zmierzającym do podważenia decyzji o przekazaniu, że sześciomiesięczny termin na dokonanie przekazania upłynął, ponieważ osoba ta nie uciekła?

               2)

               Czy do przedłużenia terminu określonego w art. 29 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia (UE) nr 604/2013 wystarczy, że dokonujące przekazania państwo członkowskie już przed upływem tego terminu powiadomi odpowiedzialne państwo członkowskie o tym, że dana osoba uciekła, wyznaczając przy tym konkretny, nie dłuższy niż 18 miesięcy termin, w którym przekazanie zostanie dokonane, czy też termin ten może zostać przedłużony jedynie w ten sposób, oba uczestniczące w procedurze państwa członkowskie wspólnie ustalą nowy termin?

               3)

               Czy przekazanie osoby ubiegającej się o azyl odpowiedzialnemu państwu członkowskiemu jest niedozwolone, jeśli w wypadku przyznania tej osobie międzynarodowej ochrony, ze względu na warunki życia, jakich można spodziewać się w tym państwie, istnieje poważne ryzyko, że osoba ta byłaby traktowana w sposób, o którym mowa w art. 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?
               Czy kwestia ta należy jeszcze do zakresu zastosowania prawa Unii?
               Według jakich kryteriów prawa Unii należy oceniać warunki życia osoby, której zostało przyznane prawo do międzynarodowej ochrony?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. L 180, s. 31).


title: Sprawa C-117/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 25 lutego 2016 r. – Skatteministeriet/Y Denmark Aps

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 25 lutego 2016 r. – Skatteministeriet/Y Denmark Aps
   (Sprawa C-117/16)
   (2016/C 270/30)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Skatteministeriet

      Strona pozwana: Y Denmark Aps

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy powołanie się przez państwo członkowskie na art. 1 ust. 2 dyrektywy (1) o stosowaniu w przypadku zwalczania nadużyć przepisów krajowych wiąże się z przyjęciem założenia, że to państwo członkowskie przyjęło szczególny przepis wykonawczy do art. 1 ust. 2 dyrektywy czy też, że w tym prawie krajowym ustanowione zostały powszechnie obowiązujące przepisy czy też zasady dotyczące nadużyć i oszustw podatkowych, które mogą być interpretowane zgodnie z tym art. 1 ust. 2?

                           1.1

                           Jeśli na pytanie 1 należy odpowiedzieć twierdząco, czy § 2 ust. 1 lit. c) duńskiej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym „istnieje wstępny warunek, aby należało zwolnić dywidendy z opodatkowania […] z tytułu dyrektywy 90/435/EWG w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich”, można uznać za taki szczególny krajowy przepis, o którym mowa w art. 1 ust. 2 dyrektywy?

               2)

               Czy postanowienie zawarte w podpisanej przez dwa państwa członkowskie umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania sporządzonej zgodnie z modelową konwencją OECD, zgodnie z którą opodatkowanie wypłaty dywidendy jest uzależnione od tego, czy spółkę otrzymującą tę dywidendę można uznać za jej właściciela, stanowi oparty na umowie przepis niezbędny do zapobiegania nadużyciom finansowym, o którym mowa w art. 1 ust. 2 dyrektywy?

                           2.1.

                           Jeśli tak – to czy użyte w art. 1 ust. 2 wyrażenie „umowy” należy interpretować w ten sposób, że wiąże się ono z przyjęciem założenia, iż państwo członkowskie może zgodnie ze swym prawem krajowym powoływać się na umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania na niekorzyść podatnika?

               3)

               W przypadku udzielenia przez Trybunał odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy sądy krajowe są uprawnione do określania treści pojęcia „właściciela” czy też to poddane rozstrzygnięciu Trybunału pojęcie winno być w zastosowaniu dyrektywy 90/435/EWG interpretowane tak, że należy rozumieć je w szczególny unijnoprawny sposób?

               4)

               W przypadku udzielenia przez Trybunał odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, a na pytanie trzecie – odpowiedzi, zgodnie z którą sądy krajowe są uprawnione do określania treści pojęcia „właściciela”, czy pojęcie to należy interpretować w ten sposób, że spółka będąca rezydentem państwa członkowskiego, która w okolicznościach takich, jak te rozpatrywane, otrzymuje dywidendę od spółki zależnej z innego państwa członkowskiego, jest „właścicielem” tej dywidendy w rozumieniu nadanym temu pojęciu w prawie UE?

                           a)

                           Czy pojęcie „właściciela” należy interpretować zgodnie z odpowiadającym mu pojęciem użytym w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2003/49/WE (o odsetkach i należnościach licencyjnych) w związku z art. 1 ust. 4 tej samej dyrektywy?

                           b)

                           Czy pojęcie to należy zatem interpretować jedynie z uwzględnieniem komentarzy do tego art. 10 modelowej konwencji podatkowej z 1977 r. (pkt 12), czy też przy dokonywaniu tej wykładni tej można zastosować późniejsze komentarze, m.in. te dokonane w dodatkach z 2003 r. w przedmiocie „spółek pośredniczących”, czy też te dokonane w dodatkach z 2014 r. w przedmiocie „obowiązków umownych i wynikających z przepisów prawnych”?

                           c)

                           Jakie znaczenie dla rozpatrzenia kwestii, czy spółkę otrzymującą dywidendę można uznać za jej właściciela ma to, że spółka ta miała umowne i wynikające z przepisów prawnych obowiązki do dalszego przekazania tej dywidendy innemu podmiotowi?

                           d)

                           Jakie znaczenie dla rozpatrzenia kwestii, czy spółkę otrzymującą dywidendę można uznać za jej „właściciela”, ma to, że sąd odsyłający po dokonaniu oceny okoliczności faktycznych postępowania głównego stwierdzi, iż spółka otrzymująca dywidendę – pomimo tego, że nie jest ani umownie, ani na podstawie przepisów prawa zobowiązana do dalszego przekazania jej innemu podmiotowi – nie ma „pełnego” prawa do „korzystania i pobierania korzyści” z dywidendy, o którym mowa w sporządzonych w 2014 r. komentarzach do modelowej konwencji podatkowej z 1977?

               5)

               Czy, jeżeli w sprawie przyjęto, że„istnieją przepisy krajowe lub postanowienia oparte na umowach mające na celu zapobieganie oszustwom i nadużyciom” (zob. art. 1 ust. 2 dyrektywy), że dywidenda jest wypłacana przez będącą rezydentem w państwie członkowskim spółkę (A) do spółki dominującej (B) w innym państwie członkowskim i stamtąd przekazywana do spółki dominującej tej drugiej spółki (C), będącej z kolei rezydentem państwa spoza UE/EOG, która też przekazała te środki dalej do swej spółki dominującej (D), która też jest rezydentem państwa spoza UE/EOG, że pomiędzy tym pierwszym państwem a państwem rezydencji C nie zawarto umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, że pomiędzy tym pierwszym państwem a państwem rezydencji D zawarto umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz że to pierwsze państwo, zgodnie z przepisami krajowymi, nie mogłoby żądać zapłaty podatku u źródła dywidend wypłaconych przez A na rzecz D w przypadku, gdyby D była bezpośrednim właścicielem A, zachodzi nadużycie w rozumieniu dyrektywy, efektem czego B nie jest objęta ochroną na jej podstawie?

               6)

               Jeśli będąca rezydentem w danym państwie członkowskim spółka (dominująca) nie może w danym przypadku zostać uznana, w związku z art. 1 ust. 2 dyrektywy 90/435/EWG, za zwolnioną z opodatkowania u źródła odnośnie dywidendy otrzymanej od spółki (zależnej) będącej rezydentem w innym państwie członkowskim, czy art. 43 WE w związku z art. 48 WE (czy też art. 56 WE) wyklucza ustawodawstwo, zgodnie z którym to drugie państwo członkowskie opodatkowuje dywidendę będącej rezydentem innego państwa członkowskiego spółki w przypadku, gdy to państwo członkowskie uznaje będące jego rezydentami spółki dominujące – w poza tym porównywalnych okolicznościach – za zwolnione z podatku od takich dywidend?

               7)

               Jeśli będąca rezydentem w danym państwie członkowskim spółka (dominująca) nie może w danym przypadku zostać uznana, w związku z art. 1 ust. 2 dyrektywy 90/435/EWG, za zwolnioną z opodatkowania u źródła odnośnie dywidendy otrzymanej od spółki (zależnej) będącej rezydentem w innym państwie członkowskim, a spółka dominująca w tym drugim państwie członkowskim jest uznana za objętą w nim w zakresie tej dywidendy ograniczonym obowiązkiem podatkowym, czy art. 43 WE w związku z art. 48 WE (czy też art. 56 WE) wyklucza ustawodawstwo, zgodnie z którym to drugie państwo członkowskie nakłada na (zależną) spółkę zobowiązaną do potrącenia podatku u źródła w przypadku zwłoki w płatności wymóg uiszczenia odsetek za zwłokę o wyższej stawce niż stawka odsetek za zwłokę wymaganych w państwie członkowskich w przypadku wierzytelności podatkowej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych wobec spółki będącej rezydentem tego samego państwa członkowskiego?

               8)

               W przypadku udzielenia przez Trybunał odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, a na pytanie trzecie – odpowiedzi, zgodnie z którą sądy krajowe są uprawnione do określania treści pojęcia „właściciela” i w zakresie, w jakim będąca rezydentem w danym państwie członkowskim spółka (dominująca) nie może w danym przypadku zostać uznana, w związku z dyrektywą 90/435/EWG, za zwolnioną z opodatkowania u źródła w związku z dywidendą otrzymaną od spółki będącej rezydentem w innym państwie członkowskim (zależnej), czy to drugie państwo członkowskie jest w związku z tym zgodnie z dyrektywą 90/435/EWG czy też art. 10 WE zobowiązane do udzielenia informacji, kogo w tej sytuacji państwo to uznaje za właściciela [dywidendy]?

               9)

               Jeśli będąca rezydentem w danym państwie członkowskim spółka (dominująca) nie może w danym przypadku zostać uznana, w związku z dyrektywą 90/435/EWG, za zwolnioną z opodatkowania u źródła odnośnie dywidendy otrzymanej od spółki (zależnej) będącej rezydentem w innym państwie członkowskim, czy art. 43 WE z związku z art. 48 WE (bądź też art. 56 WE), razem lub każdy z osobna, wyklucza ustawodawstwo, zgodnie z którym,

                           a)

                           to inne państwo członkowskie nakłada na tę spółkę zależną obowiązek potrącenia podatku od dywidendy u źródła oraz odpowiedzialność wobec organów publicznych za niepobrany u źródła podatek, jeśli nie ma takiego obowiązku potrącenia podatku u źródła w przypadku, gdy spółka dominująca jest rezydentem w państwie członkowskim?

                           b)

                           to ostatnie państwo członkowskie nalicza odsetki za zwłokę od należnego podatku u źródła?
                           Trybunał jest proszony o udzielenie odpowiedzi na pytanie 9 łącznie z odpowiedzią na pytanie 6 i 7.

               10)

               W sytuacji, gdy:

                           1.

                           będąca rezydentem w danym państwie członkowskim spółka (dominująca) spełnia określony w dyrektywie 90/435/EWG wymóg dotyczący posiadania (w latach 2005 i 2006) co najmniej 20 % kapitału zakładowego w spółce (zależnej) będącej rezydentem w innym państwie członkowskim,

                           2.

                           ta spółka (dominująca) nie może zostać uznana, w związku z art. 1 ust. 2 dyrektywy 90/435/EWG, za zwolnioną z opodatkowania u źródła dywidendy wypłaconej przez spółkę zależną,

                           3.

                           (pośredni czy też bezpośredni) akcjonariusze (akcjonariusze) tej spółki dominującej, będący rezydentami kraju trzeciego, są uznani za właścicieli rozpatrywanej dywidendy,

                           4.

                           ci (pośredni czy też bezpośredni) akcjonariusze również spełniają ww. wymóg dotyczący udziału w kapitale,
                           czy art. 56 WE wyklucza ustawodawstwo, zgodnie z którym państwo członkowskie, w którym znajduje się spółka zależna, opodatkowuje rozpatrywaną dywidendę w sytuacji, gdy to państwo członkowskie uznaje, żę będące rezydentami spółki, które spełniają wynikający z dyrektywy 90/435/EWG wymóg dotyczący udziału w kapitale, czyli które w latach podatkowych 2005 i 2006 posiadały co najmniej 20 % kapitału zakładowego w spółki wypłacającej dywidendę (15 % w latach 2007 i 2008, a następnie 10 %), są zwolnione z podatku od tych dywidend?

      (1)  Dyrektywa Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich.

      Dz.U. 1990, L 225, s. 6


title: Sprawa T-122/15: Skarga wniesiona w dniu 12 marca 2015 r. – Landeskreditbank Baden-Württemberg/EBC

text:
               1.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/17

         Skarga wniesiona w dniu 12 marca 2015 r. – Landeskreditbank Baden-Württemberg/EBC
   (Sprawa T-122/15)
   (2015/C 178/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Landeskreditbank Baden-Württemberg – Förderbank (Karlsruhe, Niemcy) (przedstawiciele: A. Glos, K. Lackhoff i M. Benzing, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EBC z dnia 5 stycznia 2015 r. (sygnatura ECB/SSM/15/1 – 0SK1ILSPWNVBNQWU0W18/3) i zarządzenie utrzymania w mocy zastąpienia decyzji EBC z dnia 1 września 2014 r. (sygnatura ECB/SSM/14/1 – 0SK1ILSPWNVBNQWU0W18/1);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący zastosowania przez EBC błędnego kryterium oceny szczególnych okoliczności

                           —

                           W zarzucie tym skarżąca podnosi, że EBC oparł się na czterech różnych i niedających się pogodzić kryteriach przy ocenie, czy skarżącą mimo spełnienia kryterium wielkości na podstawie art. 6 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 1024/2013 (1) w związku z art. 70 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 468/2014 (2) należy zaklasyfikować jako mniej istotny podmiot. Każde z tych kryteriów z osobna jest błędne.

                           —

                           Skarżąca podnosi ponadto, że na podstawie art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 468/2014 dla istnienia szczególnych okoliczności istotne jest powstanie „specyficznych i faktycznych okoliczności”, na podstawie których zaklasyfikowanie podmiotu jako istotnego i związany z tym centralny nadzór EBC są „nieuzasadnione”. Zdaniem skarżącej zaklasyfikowanie podmiotu jako istotnego wyłącznie według kryterium wielkości jest „nieuzasadnione” w rozumieniu art. 70 ust. 1 rozporządzenia nr 468/2014, jeżeli nie jest to niezbędne do osiągnięcia celów rozporządzenia nr 1024/2013, lecz do osiągnięcia celu wystarczający jest nadzór właściwego organu krajowego w systemie nadzoru EBC.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie stanu faktycznego

                           —

                           W ramach tego zarzutu skarżąca podnosi, że EBC nie uwzględnił, iż zaklasyfikowanie skarżącej jako istotnego podmiotu w świetle argumentacji skarżącej na przesłuchaniu i w postępowaniu przed administracyjną radą odwoławczą w żadnym aspekcie nie jest niezbędne do osiągnięcia celów rozporządzenia nr 1024/2013, oraz że zaklasyfikowanie skarżącej jako podmiotu mniej istotnego jest też zgodne z założeniami rozporządzenia nr 1024/2013. Ocena EBC, że nie zaistniały szczególne okoliczności, jest oczywiście błędna.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia

                           —

                           W tym zarzucie skarżąca podnosi, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest nielogiczne i wewnętrznie sprzeczne. EBC wymienia łącznie cztery kryteria, które nie są powiązane i nie dają się pogodzić.

                           —

                           Nie można wywnioskować podstaw zaskarżonej decyzji. Argumentacja EBC wyczerpuje się w zwykłych twierdzeniach i zaprzeczeniach.

                           —

                           Ponadto decyzja jest rozbieżna z argumentacją skarżącej w postępowaniu administracyjnym. W szczególności EBC nie wskazuje, dlaczego podnoszone przez skarżącą okoliczności faktyczne i prawne miałyby być niewystarczające do obalenia domniemania z art. 6 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia nr 1024/2013.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący przekroczenia granic uznania poprzez bezprawne niewykonanie uprawnień dyskrecjonalnych

                           —

                           W ramach tego zarzutu skarżąca podnosi, że EBC naruszył obowiązek wykonania uprawnień dyskrecjonalnych w konkretnym przypadku nałożony na niego przez art. 6 ust. 4 rozporządzenia nr 1024/2013 i art. 70 rozporządzenia nr 468/2014. W ten sposób EBC działał z przekroczeniem granic uznania.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku wyjaśnienia i uwzględnienia wszystkich istotnych okoliczności konkretnego przypadku

                           —

                           W tym zarzucie skarżąca podnosi, że w ramach wykonywania przyznanych uprawnień dyskrecjonalnych EBC naruszył obowiązek starannego i bezstronnego wyjaśnienia i uwzględnienia wszystkich istotnych aspektów faktycznych i prawnych konkretnego przypadku. W szczególności zaniedbał on zbadania wszystkich istotnych aspektów faktycznych i prawnych podniesionych przez skarżącą.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. L 287, s. 63).

      (2)  Rozporządzenie (UE) nr 468/2014 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające ramy współpracy pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a właściwymi organami krajowymi oraz wyznaczonymi organami krajowymi w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (rozporządzenie ramowe w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego) (Dz.U. L 141, s. 1).


title: Sprawa T-235/15 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 maja 2016 r. – Pari Pharma/EMA [Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Znajdujące się w posiadaniu EMA dokumenty dotyczące informacji przedstawionych przez przedsiębiorstwo w związku z jego wnioskiem o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego — Postanowienie o zawieszeniu wykonania decyzji o udzieleniu osobie trzeciej dostępu do dokumentów — Wniosek o cofnięcie — Brak zmiany okoliczności — Artykuł 159 regulaminu postępowania przed Sądem]

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/39

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 maja 2016 r. – Pari Pharma/EMA
   (Sprawa T-235/15 R)
   ([Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Znajdujące się w posiadaniu EMA dokumenty dotyczące informacji przedstawionych przez przedsiębiorstwo w związku z jego wnioskiem o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego - Postanowienie o zawieszeniu wykonania decyzji o udzieleniu osobie trzeciej dostępu do dokumentów - Wniosek o cofnięcie - Brak zmiany okoliczności - Artykuł 159 regulaminu postępowania przed Sądem])
   (2016/C 260/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pari Pharma GmbH (Starnberg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Epping i W. Rehmann)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (przedstawiciele: T. Jabłoński, N. Rampal Olmedo, A. Spina, A. Rusanov i S. Marino, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Novartis Europharm Ltd (Camberley, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat C. Schoonderbeek)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 159 regulaminu postępowania przed Sądem mający na celu cofnięcie postanowienia z dnia 1 września 2015 r., Pari Pharma/EMA (T-235/15 R, EU:T:2015:587), w którym zawieszono wykonanie decyzji EMA EMA/271043/2015 z dnia 24 kwietnia 2015 r. o udzieleniu osobie trzeciej, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43), dostępu do niektórych dokumentów zawierających informacje przedstawione w ramach wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Vantobra.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o cofnięcie postanowienia z dnia 1 września 2015 r., Pari Pharma/EMA (T-235/15 R, EU:T:2015:587), zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-172/05: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2005 r. przez Armacell Enterprise GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/30

         Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2005 r. przez Armacell Enterprise GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-172/05)
   (2005/C 171/50)
   Język, w którym została sporządzona skarga: angielski
   W dniu 29 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Armacell Enterprise GmbH z siedzibą w Münster (Niemcy), reprezentowanej przez O. Spuhlera, adwokata, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).
   Uczestnikiem postępowania przed pierwszą Izbą Odwoławczą była również NMC Société Anonyme z siedzibą w Raeren (Belgia).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 lutego 2005 r. w sprawie R 552/2004-1;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Armacell Enterprises GmbH

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowny znak towarowy ARMAFOAM dla towarów z klasy 20 (produkty piankowe z elastomerów, termoplastów lub duroplastów jako komponenty systemowe lub do końcowego zastosowania) — zgłoszenie nr 2 487 338

               Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               NMC S.A.

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Słowny wspólnotowy znak towarowy NOMAFOAM dla towarów lub usług z klas 17, 19, 20, 27 i 28 (produkty z półfabrykowanych plastyków, pianka polietylenowa, materiały budowlane (niemetalowe) i in.) wspólnotowy znak towarowy nr 672 816

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uchylenie zaskarżonej decyzji i odmowa rejestracji wspólnotowego znaku towarowego

               Podniesione zarzuty:

               Naruszenie art. 43 ust. 5 zdanie drugie i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ nie zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w stosunku do przedmiotowych znaków towarowych i towarów


title: Sprawa C-441/11 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 grudnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Verhuizingen Coppens NV (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Artykuł 81 WE i art. 53 EOG — Rynek usług w zakresie przeprowadzek międzynarodowych w Belgii — Porozumienie ogólne składające się z trzech porozumień szczególnych — Jednolite i ciągłe naruszenie — Brak dowodu na wiedzę uczestnika kartelu biorącego udział w jednym porozumieniu szczególnym o istnieniu pozostałych porozumień szczególnych — Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w całości lub w części — Artykuły 263 TFUE i 264 TFUE)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/14

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 grudnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Verhuizingen Coppens NV
   (Sprawa C-441/11 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Artykuł 81 WE i art. 53 EOG - Rynek usług w zakresie przeprowadzek międzynarodowych w Belgii - Porozumienie ogólne składające się z trzech porozumień szczególnych - Jednolite i ciągłe naruszenie - Brak dowodu na wiedzę uczestnika kartelu biorącego udział w jednym porozumieniu szczególnym o istnieniu pozostałych porozumień szczególnych - Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w całości lub w części - Artykuły 263 TFUE i 264 TFUE)
   2013/C 26/24
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, S. Noë i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Verhuizingen Coppens NV (przedstawiciele: J. Stuyck i I. Buelens, advocaten)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie T-210/08 Verhuizingen Coppens przeciwko Komisji, którym Sąd stwierdził nieważność art. 1 lit. i) i art. 2 lit. k) decyzji Komisji C(2008) 926 wersja ostateczna z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie postępowania na podstawie art. [81 WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych).

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie T-210/08 Verhuizingen Coppens przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2)

               Stwierdza się nieważności art. 1 lit. i) decyzji Komisji C(2008) 926 wersja ostateczna z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie postępowania na podstawie art. [81 WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych) w zakresie, w jakim w przepisie tym Komisja Europejska, nie ograniczając się do stwierdzenia udziału spółki Verhuizingen Coppens NV w porozumieniu w sprawie systemu fałszywych kosztorysów, zwanych „pozornymi kosztorysami”, od dnia 13 października 1992 r. do dnia 29 lipca 2003 r., uznaje tę spółkę odpowiedzialną za porozumienie w sprawie systemu kompensacji finansowych za odrzucone oferty lub za powstrzymanie się od złożenia ofert, zwanych „prowizjami”, i przypisuje jej odpowiedzialność za naruszenie jednolite i ciągłe.

               3)

               Kwotę grzywny nałożonej na Verhuizingen Coppens NV w art. 2 lit. k) wspomnianej decyzji C(2008) 926 wersja ostateczna ustala się w wysokości 35 000 EUR.

               4)

               Komisja Europejska zostaje obciążona, obok własnych kosztów, poniesionych zarówno w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym, dwiema trzecimi kosztów poniesionych przez Coppens w tych dwóch instancjach.

               5)

               Coppens pokrywa jedną trzecią własnych kosztów poniesionych w pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym.

      (1)  Dz.U. C 331 z 12.11.2011.


title: Sprawa C-368/15: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – postępowanie wszczęte przez Ilves Jakelu Oy (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 97/67/WE — Artykuł 9 — Swobodne świadczenie usług — Usługi pocztowe — Pojęcie usługi powszechnej i wymagań podstawowych — Zezwolenia ogólne i indywidualne — Zezwolenie na świadczenie usług pocztowych w wykonaniu umów wynegocjowanych indywidualnie — Nałożone warunki)

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/3

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – postępowanie wszczęte przez Ilves Jakelu Oy
   (Sprawa C-368/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 97/67/WE - Artykuł 9 - Swobodne świadczenie usług - Usługi pocztowe - Pojęcie usługi powszechnej i wymagań podstawowych - Zezwolenia ogólne i indywidualne - Zezwolenie na świadczenie usług pocztowych w wykonaniu umów wynegocjowanych indywidualnie - Nałożone warunki))
   (2017/C 277/03)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

   Ilves Jakelu Oy

      przy udziale: Liikenne- ja viestintäministeriö

      Sentencja

               1)

               Artykuł 9 ust. 1 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia 20 lutego 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że usługi przesyłek pocztowych takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym nie są objęte usługą powszechną, jeżeli nie stanowią one ciągłego świadczenia usług pocztowych o określonej jakości we wszystkich punktach danego obszaru, po cenach przystępnych dla wszystkich użytkowników. Nieobjęte usługą powszechną świadczenie usług przesyłek pocztowych może zostać objęte jedynie obowiązkiem uzyskania zezwolenia ogólnego.

               2)

               Artykuł 9 ust. 1 dyrektywy 97/67, zmienionej dyrektywą 2008/6, należy interpretować w ten sposób, że świadczenie usług pocztowych nieobjętych usługą powszechną może zostać poddane wymaganiom takim jak te wskazane w art. 9 ust. 2 akapit drugi tiret drugie tej dyrektywy, ze zmianami.

      (1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


title: Sprawa T-47/16: Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2016 r. – Sigma Orionis/REA

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/58

         Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2016 r. – Sigma Orionis/REA
   (Sprawa T-47/16)
   (2016/C 098/74)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Sigma Orionis SA (Valbonne, Francja) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że REA uchybiła swoim zobowiązaniom umownym wynikającym z umowy dotacji H2020, zawieszając ogół płatności należnych skarżącej na podstawie sporządzonego niezgodnie z prawem raportu z dochodzenia prowadzonego przez OLAF;

               —

               tytułem ewentualnym, nakazanie wyznaczenia biegłego w celu określenia kwot bezsprzecznie należnych skarżącej z tytułu spornej umowy dotacji.

         W konsekwencji, orzeczenie, że strona pozwana zostaje:

               —

               zobowiązana do zapłaty kwot należnych z tytułu umowy dotacji H2020, to znaczy 425 406,25 EUR, powiększonych zgodnie z art. 21.11.1 o odsetki za zwłokę, liczone od dnia wymagalności należnych kwot według głównej stopy refinansowej Europejskiego Banku Centralnego (EBC) powiększonej o 3,5 punktu procentowego,

               —

               zobowiązana do naprawienia dodatkowej szkody poniesionej przez skarżącą, wycenioną na tym etapie jako 1 500 000 EUR, z zastrzeżeniem podwyższenia lub obniżenia w toku postępowania,

               —

               obciążona kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy tego, że Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA) nie może opierać się na raporcie z dochodzenia sporządzonym na podstawie zebranych niezgodnie z prawem dowodów, aby uzasadnić swoją decyzją o zawieszeniu, w całości, płatności należnych stronie skarżącej. W związku z tym strona skarżąca twierdzi, że ponieważ REA oparła się na dowodach zebranych niezgodnie z prawem, zarówno zawieszenie płatności jak i rozwiązanie umów są niezgodne z prawem.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności, ponieważ zdaniem strony skarżącej różne raporty z audytów technicznych prowadzą niezmiennie do wniosku, że zasoby były przez nią wykorzystywane zgodnie z zasadami ekonomii, wydajności i należytego zarządzania finansami. Według niej oznacza to, że REA nie może utrzymywać, iż skutecznie stwierdziła, że strona skarżąca popełniła nieprawidłowości w związku z innymi dotacjami, które uzasadniałyby rozwiązanie lub zawieszenie ogółu płatności w ramach spornych umów dotacji. Ponadto udział w umowach dotacji stanowi według strony skarżącej jedyne źródło jej finansowania i brak nowych projektów europejskich nieuchronnie spowodowałby jej upadłość.


title: Sprawa T-391/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2009 r. — Arcandor przeciwko OHIM — dm drogerie markt (S-HE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego S-HE — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SHE, wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy She i wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy She — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/55

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2009 r. — Arcandor przeciwko OHIM — dm drogerie markt (S-HE)
   (Sprawa T-391/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego S-HE - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SHE, wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy She i wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy She - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2009/C 267/94
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Arcandor AG, dawniej Karstadt Quelle AG (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard, W. Renck i T. Dolde)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: R. Pethke, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: dm drogerie markt GmbH (Wals, Austria) (przedstawiciel: adwokaci N. Dick i M. Dyck)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 września 2006 r. (sprawa R 301/2006-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Karstadt Quelle AG a dm drogerie markt GmbH.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Arcandor AG, dawniej Karstadt Quelle AG, zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.