title: Sprawa C-42/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Belgia) w dniu 25 stycznia 2010 r. — 1. Vlaamse Dierenartsenvereniging VZW, 2. Marc Janssens przeciwko Królestwu Belgii, interwenient: Luk Vangheluwe

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Belgia) w dniu 25 stycznia 2010 r. — 1. Vlaamse Dierenartsenvereniging VZW, 2. Marc Janssens przeciwko Królestwu Belgii, interwenient: Luk Vangheluwe
   (Sprawa C-42/10)
   2010/C 100/31
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

               Strona skarżąca

               :

               Vlaamse Dierenartsenvereniging VZW
               Marc Janssens

               Strona pozwana

               :

               Królestwo Belgii

               Interwenient

               :

               Luk Vangheluwe

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 lit. b), art. 4 ust. 2, art. 5 i art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 998/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie wymogów dotyczących zdrowia zwierząt, stosowanych do przemieszczania zwierząt domowych o charakterze niehandlowym, i zmieniającego dyrektywę Rady 92/65/EWG (1), i artykuły oraz załączniki do decyzji Komisji 2003/803/WE z dnia 26 listopada 2003 r. ustanawiającej wzór paszportu do celu wewnątrzwspólnotowego przemieszczania psów, kotów i fretek (2) stoją na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, które w odniesieniu do paszportów dla kotów i fretek odsyła do wzoru i dodatkowych wymogów ustanowionych przez decyzję Komisji z dnia 26 listopada 2003 r., jednakże przewiduje ponadto, że każdy paszport musi zawierać ujednolicony 13-cyfrowym numer, składający się z „BE”, kodu ISO dla Belgii, dwucyfrowego numeru identyfikacyjnego podmiotu go wydającego oraz dziewięciocyfrowego numeru porządkowego?

               2)

               Czy art. 3 lit. b), art. 4 ust. 2, art. 5 i art. 17 ust. 2 rozporządzenia nr 998/2003 […], i artykuły oraz załączniki do decyzji 2003/803 […] stoją na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, które zarządza korzystanie z europejskiego paszportu dla zwierząt domowych również jako dowodu identyfikacji i rejestracji dla psów i przewiduje przy tym, że używając samoprzylepnych etykiet dla celów identyfikacji osoby trzecie mogą dokonywać zmian danych identyfikacyjnych właściciela i zwierzęcia w częściach I-III paszportu zawierającego wpis upoważnionego do tego weterynarza, zaklejając wcześniejsze dane identyfikacyjne?

      (1)  Dz.U. L 146, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 312, s. 1.


title: Sprawa F-118/05: Skarga wniesiona w dniu  12 grudnia 2005 r.  — Klopfer przeciwko Komisji

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/52

         Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2005 r. — Klopfer przeciwko Komisji
   (Sprawa F-118/05)
   (2006/C 60/96)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Matthias Klopfer (Berlin, Niemcy) [Przedstawiciel: E. Pätzel]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji dyrektora Europejskiego Biura Naboru Kadr (EPSO) z dnia 29 sierpnia 2005 r. nr ADMIN.B.2/D (05) 18479/EGL-ade;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący uczestniczył w konkursie EPSO/B/11/03 mającym na celu utworzenie listy rezerwowej asystentów administracyjnych (grupa zaszeregowania B5/B4) w dziedzinie: korekta tekstów w ramach przygotowania do publikacji.
   Komisja konkursowa postanowiła wyłączyć skarżącego z uczestnictwa w egzaminach konkursowych, gdyż wymagane trzyletnie doświadczenie zawodowe zgromadził on pracując jedynie w niepełnym wymiarze czasu pracy, co z punktu widzenia komisji konkursowej nie odpowiadało wymaganiom.
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnosi naruszenie zasady równości traktowania zawartej w art. 5 Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich. Ponadto, ogłoszenie o naborze było sformułowane w sposób niejednoznaczny i w rezultacie naruszona została również zasada samoograniczenia administracji.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Inastancji z dnia 27 lipca 2005 r. w sprawach połączonych od T-49/02 do T-51/02 Brasserie nationale SA (dawniej Brasseries Funck-Bricher et Bofferding) i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Porozumienia — Luksemburski rynek piwa — Grzywny)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/13

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INASTANCJI

   z dnia 27 lipca 2005 r.
   w sprawach połączonych od T-49/02 do T-51/02 Brasserie nationale SA (dawniej Brasseries Funck-Bricher et Bofferding) i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Porozumienia - Luksemburski rynek piwa - Grzywny)
   (2005/C 229/25)
   Język postępowania: francuski
   W sprawach połączonych od T-49/02 do T-51/02 Brasserie nationale SA (dawniej Brasseries Funck-Bricher et Bofferding), z siedzibą w Bascharage (Luksemburg), reprezentowana przez A. Carneluttiego i L. Schiltza, avocats, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, Brasserie Jules Simon et Cie SCS, z siedzibą w Wiltz (Luksemburg), reprezentowana przez A. Carneluttiego i J. Mosara, avocats, Brasserie Battin SNC, z siedzibą w Esch-sur-Alzette (Luksemburg), reprezentowana przez A. Carneluttiego i M. Santiniego, avocats, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: W. Wils i A. Bouquet, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mających za przedmiot, po pierwsze, wniosek o stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji 2002/759/WE z dnia 5 grudnia 2001 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 Traktatu WE (sprawa COMP/37.800/F3 — Brasseries luxembourgeoises) (Dz.U. 2002, L 253, str. 21), w zakresie, w jakim dotyczy on skarżących, a po drugie wniosek o stwierdzenie nieważności art. 2 tej decyzji w zakresie, w jakim nakłada się w nim grzywny na skarżących, lub ewentualnie o zasadnicze obniżenie wysokości tych grzywien, Sąd (druga izba), w składzie A.W.H. Meij, prezes, N.J. Forwood i I. Pelikánová, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 27 lipca 2005 r. wyroki, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Skarżący obciążeni zostają kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 109 z 4.5.2002


title: Sprawa T-200/12: Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2012 r. — Shannon Free Airport Development przeciwko Komisji

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/22

         Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2012 r. — Shannon Free Airport Development przeciwko Komisji
   (Sprawa T-200/12)
   2012/C 258/41
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Shannon Free Airport Development Co. Ltd (Shannon, Irlandia) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Delegatury Komisji Europejskiej na Ukrainie z dnia 28 lutego 2012 r., zaskarżonej w niniejszym postępowaniu, wydanej w postępowaniu przetargowym EuropeAid/131567/C/SER/UA „Projekt wspierania i dywersyfikacji turystyki na Krymie”, jak również wydanych w tym przedmiocie późniejszych decyzji tego organu oraz dyrektora Wydziału Komisji Europejskiej ds. Rozwoju

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia istotnego wymogu formalnego, jakim jest obowiązek uzasadnienia, ze względu na to, że

                           —

                           orzecznictwo i przepisy prawne zobowiązują stronę pozwaną, aby jasno przedstawiła zalet wybranej oferty, nie zaś wyłącznie podważyła wartość dowodów podniesionych przez stronę skarżącą; dobra administracja wymaga, aby zbadanie i ocena zarzutów zostały dokonane w sposób prawidłowy, szczególnie w wypadku wystąpienia różnych okoliczności obciążających.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia istotnego wymogu formalnego, jakim jest obowiązek przestrzegania właściwej procedury, ze względu na to, że

                           —

                           procedura oceny zastosowana przez komisję oceniającą była obciążona nieprawidłowościami, o których strona pozwana wiedziała, lecz nie wzięła ich pod uwagę przed ogłoszeniem wyników. Późniejsze decyzje są zatem niezgodne z prawem, ponieważ zostały wydane w oparciu o skutki tych nieprawidłowości.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady równego traktowania i nadużycia władzy, ze względu na to, że

                           —

                           niezgodna z prawem procedura zastosowana została wyłącznie w wypadku konsorcjum, w którego skład wchodzi strona skarżąca, z naruszeniem zasady niedyskryminacji. Wydaje się również, że niezgodna z prawem procedura miała na celu wyłącznie wyeliminowanie konsorcjum strony skarżącej z pierwszego miejsca na liście wyników


title: Sprawa T-145/05: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2005 r. przez Joségo Antonia de Brita Sequeirę Carvalha przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/24

         Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2005 r. przez Joségo Antonia de Brita Sequeirę Carvalha przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-145/05)
   (2005/C 155/47)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 4 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Joségo Antonia de Brita Sequeirę Carvalha, zamieszkałego w Lizbonie, reprezentowanego przez adwokata Karela Hartoga Hagenaara.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu z mocą wsteczną,

               2)

               stwierdzenie nieważności z mocą wsteczną wszystkich późniejszych aktów, które odnoszą się, potwierdzają lub zmierzają do przedłużenia zamierzonych skutków owego nieważnego aktu,

               3)

               zarządzenie wypłaty odszkodowania z tytułu szkodliwych skutków tego aktu wstępnie oszacowanych na kwotę 30.000 euro przy szkodzie oszacowanej na 300.000 euro,

               4)

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w całości.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Niniejsza skarga jest skierowana w szczególności przeciwko dokumentowi, do którego podpisania skarżący został zmuszony przez Dyrektora Generalnego sprawującego obowiązki w ramach Dyrekcji Generalnej ds. Rozwoju, który został załączony do jego akt administracyjnych, na mocy którego zdecydował się on o przejściu z urzędu na zwolnienie chorobowe. Sprzeciwia się ona również prowadzeniu akt równoległych.
   Zdaniem skarżącego sporny akt winien być uznany za niewywołujący skutków prawnych z mocą wsteczną.
   Na poparcie swych roszczeń skarżący podnosi ponadto,:

               —

               iż przesłanki leżące u podstaw wydania zaskarżonego aktu były nieścisłe,

               —

               iż decyzja o odrzuceniu zażalenia wniesionego na podstawie art. 90 regulaminu pracowniczego opiera się na faktach i zachowaniach przypisanych skarżącemu, o których nie miał on żadnej wiedzy, i które, po pierwsze, nigdy nie pojawiały się w sprawozdaniach z oceny pracownika, i które, po drugie, nigdy nie zostały mu wspomniane przez jego zwierzchników,

               —

               fakt zaistnienia w niniejszej sprawie nadużycia kompetencji i naruszenia przepisów proceduralnych,

               —

               naruszenie zasad równości wobec prawa i niedyskryminacji.


title: Sprawa T-513/12: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2012 r. — NCL przeciwko OHIM (NORWEGIAN GETAWAY)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/65

         Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2012 r. — NCL przeciwko OHIM (NORWEGIAN GETAWAY)
   (Sprawa T-513/12)
   2013/C 26/129
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: NCL Corporation Ltd (Miami, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat N. Grüger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 września 2012 r. w sprawie R 1014/2012-4 i przekazanie sprawy Izbie Odwoławczej celem ponownego rozpoznania;

               —

               posiłkowo stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w odniesieniu do usług z klasy 39: „Arranging of cruises (organizacja rejsów wycieczkowych), Cruise ship services (udostępnianie statku wycieczkowego), Cruise arrangement (organizacja przewozów statkiem wycieczkowym)”;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „NORWEGIAN GETAWAY” dla usług z klasy 39 — zgłoszenie nr 10 281 939

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-160/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2012 r. — Maria Rosa Gramegna przeciwko A.S.L. Lodi i in.

text:
               2.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 157/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2012 r. — Maria Rosa Gramegna przeciwko A.S.L. Lodi i in.
   (Sprawa C-160/12)
   2012/C 157/08
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Maria Rosa Gramegna

      Strona pozwana: A.S.L. Lodi i in.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zasady swobody przedsiębiorczości, niedyskryminacji i ochrony konkurencji, o których mowa w art. 49 i nast. TFUE sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisów krajowych, które nie zezwalają farmaceucie — uprawnionemu do wykonywania zawodu i należącemu do odnośnego samorządu zawodowego, lecz nieposiadającemu apteki objętej planem rozmieszczenia — na prowadzenie w punkcie sprzedaży produktów parafarmaceutycznych, którego jest właścicielem sprzedaży detalicznej obejmującej również produkty lecznicze, dostępne tylko na receptę zwaną „białą receptą”, tj. takie, których koszty nie obciążają krajowego systemu opieki zdrowotnej, a pokrywane są w całości przez obywatela, ustanawiając jednocześnie w tym sektorze zakaz sprzedaży określonej kategorii produktów leczniczych jak też reglamentując liczbę aptek, które mogą być utworzone na terytorium krajowym?


title: Sprawa T-57/06: Skarga wniesiona w dniu  17 lutego 2006 r.  — Marly przeciwko OHIM

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/22

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2006 r. — Marly przeciwko OHIM
   (Sprawa T-57/06)
   (2006/C 96/39)
   Język skargi: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Marly SA (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciel: adwokat B. Mouffe]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Erdal Gesellschaft m.b.H. (Hallein, Austria)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji a quo w części uwzględniającej sprzeciw właściciela słownego znaku towarowego „TOFIX”,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, z uwzględnieniem niezbędnych kosztów poniesionych przez skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, określonych w decyzji a quo.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy TOPIX dla towarów z klasy 3 (zgłoszenie nr 2 326 072)
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Erdal Gesellschaft m.b.H.
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Międzynarodowy słowny znak towarowy TOFIX dla towarów z klas 3 i 4

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu dla wszystkich zakwestionowanych towarów
   Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ między spornymi znakami występują różnice wizualne i koncepcyjne, jak również między towarami oznaczonymi tymi dwoma znakami towarowymi istnieje bardzo istotna różnica.


title: Sprawa T-505/14: Postanowienie Sądu z dnia 23 lutego 2015 r. – Seven for all mankind/OHIM – Seven (SEVEN FOR ALL MANKIND) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SEVEN FOR ALL MANKIND — Wcześniejsze graficzne, wspólnotowy i międzynarodowy, znaki towarowe Seven — Względne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej]

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/26

         Postanowienie Sądu z dnia 23 lutego 2015 r. – Seven for all mankind/OHIM – Seven (SEVEN FOR ALL MANKIND)
   (Sprawa T-505/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SEVEN FOR ALL MANKIND - Wcześniejsze graficzne, wspólnotowy i międzynarodowy, znaki towarowe Seven - Względne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej])
   (2015/C 127/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Seven for all mankind LLC (Vernon, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Gautier-Sauvagnac)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Seven SpA (Leinì, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Trevisan)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 kwietnia 2014 r. (sprawa R 1277/2013-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Seven SpA a Seven for all mankind LLC.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Seven for all mankind LLC zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 292 z 1.9.2014.


title: Sprawa T-212/10: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2010 r. — Strålfors Aktiebolag przeciwko OHIM (IDENTIFICATION SOLUTIONS)

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/21

         Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2010 r. — Strålfors Aktiebolag przeciwko OHIM (IDENTIFICATION SOLUTIONS)
   (Sprawa T-212/10)
   2010/C 195/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Strålfors AB (Malmö, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat M. Nielsen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 stycznia 2010 r. w sprawie R 1112/2009-2;

               —

               dopuszczenie do rejestracji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 8235186 „IDENTIFICATION SOLUTIONS” dla towarów „etykiety i pudełka z papieru i tektury (nieprzeznaczone do identyfikacji osób); materiały introligatorskie; spoiwa (kleje) do materiałów piśmiennych lub do celów domowych; materiały przeznaczone dla artystów; pędzle malarskie; maszyny do pisania i artykuły biurowe (z wyłączeniem mebli); materiały szkoleniowe i instruktażowe (z wyłączeniem aparatów); materiały z tworzyw sztucznych do pakowania (nieujęte w innych klasach); czcionki drukarskie; klisze i matryce do druku ręcznego” z klasy 16; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „IDENTIFICATION SOLUTIONS” dla towarów z klasy 16 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8235186

      Decyzja eksperta: częściowe odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania i utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji

      Podniesione zarzuty: strona skarżąca twierdzi, że należy dopuścić do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 8235186 „IDENTIFICATION SOLUTIONS” dla towarów z klasy 16 ze względu na to, że znak towarowy „IDENTIFICATION SOLUTIONS” jest odróżniający dla tych towarów i tym samym spełnia wymagania na podstawie art. 4 rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-178/06: Skarga wniesiona w dniu  5 kwietnia 2006 r.  — Komisja przeciwko Estonii

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/26

         Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2006 r. — Komisja przeciwko Estonii
   (Sprawa C-178/06)
   (2006/C 143/48)
   Język postępowania: estoński
   Strony

      Strona skarżąca: Komisję Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: K. Simonsson i E. Randvere]

      Strona pozwana: Republika Estonii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie powiadamiając o przepisach niezbędnych dla transpozycji dyrektywy do prawa wewnętrznego Republika Estonii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie dyrektywy 2002/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. zmieniającej dyrektywę 97/67/WE w zakresie dalszego otwarcia na konkurencję wspólnotowych usług pocztowych (1),

               —

               obciążenie Republiki Estonii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy do prawa wewnętrznego upłynął w dniu 31 grudnia 2002 r.

      (1)  Dz.U. L 176, str. 21.


title: Sprawa C-108/11: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2011 r. — Komisja przeciwko Irlandii

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/13

         Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2011 r. — Komisja przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-108/11)
   2011/C 145/19
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i C. Soulay, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Irlandia uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 96, art. 98 w związku z załącznikiem III oraz art. 110 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) w ten sposób, że stosuje stawkę podatku VAT w wysokości 4,8% w odniesieniu do dostaw chartów oraz koni, które nie są zazwyczaj wykorzystywane przy produkcji żywności, do wynajmu koni oraz do niektórych usług inseminacyjnych;

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z art. 96 dyrektywy o podatku VAT standardowa stawka tego podatku, ustalana przez każde państwo członkowskie na poziomie nie niższym niż 15 %, ma zastosowanie do wszelkich towarów i usług. Stawka niestandardowa może być stosowana jedynie wówczas, gdy zezwala na to inny przepis tej dyrektywy.
   Artykuł 98 dyrektywy o podatku VAT stanowi, że państwa członkowskie mogą stosować jedną lub dwie obniżone stawki podatku VAT w odniesieniu do towarów i usług wymienionych w załącznik III do dyrektywy. Towary i usługi będące przedmiotem niniejszej sprawy nie figurują w tym załączniku.
   Dyrektywa o podatku VAT zawiera także przepisy przejściowe, na mocy których państwa członkowskie mogą w dalszym ciągu stosować stawki odbiegające od ogólnych przepisów dyrektywy dotyczących struktury i poziomu stawek podatku VAT pod warunkiem jednak, że przepisy takie obowiązywały według stanu na dzień 1 stycznia 1991 r.
   Zgodnie z art. 113 dyrektywy o podatku VAT, w sytuacji gdy według stanu na dzień 1 stycznia 1991 r. dane państwo członkowskie stosowało stawkę obniżoną niższą niż stawka minimalna określona w art. 99, może ono, w odniesieniu do objętych tą stawką towarów i usług, stosować jedną ze stawek obniżonych przewidzianych w art. 98. Ponieważ jednak stawka stosowana przez Irlandię w odniesieniu do spornych towarów i usług jest niższa niż stawka minimalna określona w art. 99 dyrektywy, państwo to nie może powoływać się na art. 113.
   Artykuł 110 dyrektywy ma również zastosowanie do stawek niższych niż stawka minimalna określona w art. 99. Jest to przepis przejściowy odnoszący się do niektórych przepisów krajowych, wydanych z uwagi na jasno określone cele społeczne (tj. w celu obniżenia obciążenia podatkowego towarów i usług zaspokajających podstawowe potrzeby społeczne) i z korzyścią dla odbiorcy końcowego. Komisja twierdzi, że dostawy koni i chartów (niewykorzystywanych przy produkcji żywności), wynajem koni oraz usługi inseminacyjne nie mogą być uznane za niezbędne do zaspokajania podstawowych potrzeb społecznych. Komisja twierdzi następnie, że ponieważ znacząca część koni oraz chartów wykorzystywana jest dla potrzeb wyścigów lub rozrodu, nie można uznać, by korzyść ze spornego unormowania odnosił odbiorca końcowy.

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-255/14: Postanowienie Sądu z dnia 10 czerwca 2015 r. – Aalto-korkeakoulusäätiö/OHIM (APPCAMPUS)

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/61

         Postanowienie Sądu z dnia 10 czerwca 2015 r. – Aalto-korkeakoulusäätiö/OHIM (APPCAMPUS)
   (Sprawa T-255/14) (1)

   (2015/C 311/69)
   Język postępowania: angielski
   Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 235 z 21.7.2014.


title: Sprawa T-723/15: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2015 r. – Genossenschaftsverband Bayern/Komisja

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/40

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2015 r. – Genossenschaftsverband Bayern/Komisja
   (Sprawa T-723/15)
   (2016/C 059/46)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Genossenschaftsverband Bayern e.V. (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: C. Bittner i N. Thies, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim:

                           —

                           w art. 1 tego aktu uznano, że w odniesieniu do kontroli jakości przeprowadzanych w kraju związkowym Bawaria Niemcy naruszyły art. 108 ust. 3 TFUE, przyznając na rzecz określonych zakładów mleczarskich w Bawarii pomoc państwa i że pomoc ta jest niezgodna z rykiem wewnętrznym od dnia 1 stycznia 2007 r.;

                           —

                           w art. 2–4 nakazano odzyskanie od beneficjentów owej pomocy wraz z odsetkami;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji C(2015) 6295 final z dnia 18 września 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.35484 (2013/C) [ex SA.35484 (2012/NN)] przyznanej przez Niemcy w odniesieniu do kontroli jakości mleka w ramach ustawy o mleku i tłuszczach.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów, które są zasadniczo identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-722/15, Interessengemeinschaft privater Milchverarbeiter Bayerns/Komisja, lub podobne do nich.


title: Sprawa T-452/17: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2017 r. – TL/EIOD

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/28

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2017 r. – TL/EIOD
   (Sprawa T-452/17)
   (2017/C 347/37)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: TL (przedstawiciele: adwokaci T. Léonard i M. Cock)

      Strona pozwana: Europejski Inspektor Ochrony Danych

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że poprzez oddalenie skargi z tego względu, iż stanowiła ona wniosek o rewizję, oraz poprzez nieudzielenie odpowiedzi na argumenty strony wnoszącej skargę, decyzja Europejskiego Inspektora Ochrony Danych (EIOD) z dnia 16 maja 2017 r. oddalająca wniosek o utajnienie wyroku [poufne] (1) oraz stron internetowych zawierających dane osobowe, narusza:

                           —

                           art. 46 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (JO 2001, L 8, s. 1) oraz art. 33 i 34 ust. 1 decyzji Europejskiego Inspektora Ochrony Danych z dnia 17 grudnia 2012 r. w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego (2013/504/UE) (Dz.U. 2013, L 273, s. 41), przyjętych w wykonaniu wspomnianego 46 lit. a), który powierza EIOD funkcję badania skarg i informowania podmiotów danych o wynikach badania;

                           —

                           art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, który nakłada na instytucje i organy Unii ogólny obowiązek uzasadnienia;

               —

               stwierdzenie, że zaskarżona decyzja, poprzez uznanie, że EIOD jest niewłaściwy do rozpoznania skargi strony skarżącej, narusza art. 46 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 45/2001, w świetle art. 8 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

         w konsekwencji:

               —

               uznanie zaskarżonej decyzji za nieważną;

               —

               obciążenie EIOD kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku odpowiedzi EIOD na złożoną do niego przez stronę skarżącą skargę. Poprzez oddalenie skargi z tego powodu, że stanowi ona wniosek o rewizję, i poprzez brak udzielenia odpowiedzi na argumenty podniesione przez stronę skarżącą w uzasadnieniu wniosku o utajnienie, zaskarżona decyzja narusza art. 46 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 45/2001, który powierza EIOD funkcję badania skarg i informowania podmiotów danych o wynikach badania, a także art. 33 i 34 ust. 1 decyzji Europejskiego Inspektora Ochrony Danych z dnia 17 grudnia 2012 r. w sprawie przyjęcia regulaminu wewnętrznego (2013/504/UE), przyjętych w wykonaniu ww. art. 46 lit. a), na mocy którego EIOD bada skargi i informuje wnoszącego skargę o wyniku tego badania oraz podjętych działaniach. Zdaniem strony skarżącej EIOD nie zbadał skargi, skoro tylko błędnie uznał ją za wniosek o rewizję. Poza tym zaskarżona decyzja narusza art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, który nakłada na instytucje i organy Unii ogólny obowiązek uzasadnienia.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 46 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 45/2001, w świetle art. 8 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w zakresie, w jakim EIOD błędnie uznał, że jest właściwy do rozpoznania skargi strony skarżącej.

      (1)  Dane poufne zostały utajnione.


title: Sprawa T-582/10: Postanowienie Sądu z dnia 18 lutego 2015 r. – Acron i Dorogobuzh/Rada

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/39

         Postanowienie Sądu z dnia 18 lutego 2015 r. – Acron i Dorogobuzh/Rada
   (Sprawa T-582/10) (1)

   (2015/C 127/52)
   Język postępowania: angielski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 55 z 19.2.2011.


title: Sprawa C-685/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich – Austria) – Online Games Handels GmbH i in./Landespolizeidirektion Oberösterreich Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 49 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Artykuł 56 TFUE — Swobodne świadczenie usług — Gry hazardowe — Ograniczające przepisy państwa członkowskiego — Sankcje administracyjne o charakterze karnym — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Proporcjonalność — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 47 — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Przepisy krajowe nakładające na sądy obowiązek ustalenia z urzędu okoliczności rozpatrywanych w ramach postępowań w przedmiocie wykroczeń administracyjnych o charakterze karnym administracyjnego — Zgodność

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/10

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich – Austria) – Online Games Handels GmbH i in./Landespolizeidirektion Oberösterreich
   (Sprawa C-685/15) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 49 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Artykuł 56 TFUE - Swobodne świadczenie usług - Gry hazardowe - Ograniczające przepisy państwa członkowskiego - Sankcje administracyjne o charakterze karnym - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Proporcjonalność - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47 - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Przepisy krajowe nakładające na sądy obowiązek ustalenia z urzędu okoliczności rozpatrywanych w ramach postępowań w przedmiocie wykroczeń administracyjnych o charakterze karnym administracyjnego - Zgodność)
   (2017/C 277/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landesverwaltungsgericht Oberösterreich

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Online Games Handels GmbH, Frank Breuer, Nicole Enter, Astrid Walden

      Strona przeciwna: Landespolizeidirektion Oberösterreich

      Sentencja

   Biorąc pod uwagę art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 49 i 56 TFUE, w rozumieniu nadanym im w szczególności przez wyrok z dnia 30 kwietnia 2014 r., Pfleger i in. (C-390/12, EU:C:2014:281), powinny być interpretowane w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one krajowym przepisom proceduralnym, zgodnie z którymi w ramach postępowań administracyjnych o charakterze karnym sąd rozpatrujący sprawę zgodności z prawem Unii przepisów ograniczających jedną z podstawowych swobód unijnych, takich jak swoboda przedsiębiorczości lub swoboda świadczenia usług wewnątrz Unii, jest zobowiązany do ustalenia z urzędu okoliczności zawisłej przed nim sprawy w ramach badania istnienia wykroczenia administracyjnego, pod warunkiem że przepisy takie nie prowadzą do sytuacji, w której sąd ten jest zobowiązany do zastąpienia właściwych organów danego państwa członkowskiego, których zadaniem jest przedstawienie koniecznych dowodów pozwalających wspomnianemu sądowi na sprawdzenie, czy to ograniczenie swobód jest uzasadnione.

      (1)  Dz.U. C 118 z 4.4.2016 r.


title: Sprawa T-339/16: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2016 r. – Ville de Paris/Komisja

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/27

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2016 r. – Ville de Paris/Komisja
   (Sprawa T-339/16)
   (2016/C 314/38)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ville de Paris (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat J. Assous)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) 2016/646 z dnia 20 kwietnia 2016 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 692/2008 w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 6);

               —

               zasądzenie zapłaty od Komisji Europejskiej symbolicznej kwoty 1 EUR tytułem wynagrodzenia za szkodę wyrządzoną miastu Paryżowi poprzez przyjęcie tego rozporządzenia;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący nieważności rozporządzenia Komisji (UE) 2016/646 z dnia 20 kwietnia 2016 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 692/2008 w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 6) (Dz.U. 2016, L 109, s. 1; zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”) z powodu braku kompetencji ze względu na nieodpowiednie zastosowanie przez Komisję Europejską procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą. Komisja jest niewłaściwa rzeczowo i naruszyła istotne wymogi proceduralne, przyjmując zaskarżone rozporządzenie.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący nieważności zaskarżonego rozporządzenia z powodu naruszenia norm prawa pierwotnego, prawa wtórnego z zakresu ochrony środowiska, jak też norm pomocniczych prawa Unii Europejskiej ze względu na naruszenie zasad ogólnych europejskiego prawa ochrony środowiska, jak też zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań.

         Co się tyczy części odszkodowawczej skargi, skarżąca utrzymuje, że warunki powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii są spełnione, gdyż, po pierwsze, zaskarżone rozporządzenie zawiera wady zarówno formalne, jak i materialne, po drugie, wyrządziło ono skarżącej rzeczywistą i niewątpliwą szkodę, i po trzecie, nie można kwestionować związku przyczynowego między zachowaniem Komisji a podnoszoną szkodą.


title: Sprawa T-244/08: Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2008 r. — Konsum Nord przeciwko Komisji

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/51

         Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2008 r. — Konsum Nord przeciwko Komisji
   (Sprawa T-244/08)
   (2008/C 223/89)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Konsum Nord ekonomisk förening (Umeå, Sweden)(przedstawiciel: U. Öberg, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2008) final z dnia 30 stycznia 2008 r. w sprawie pomocy państwa ustanowionej przez Szwecję na rzecz Konsum Jämtland ekonomisk förening,

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzją z dnia 30 stycznia 2008 r. w sprawie pomocy państwa nr C 35/2006 (ex NN 37/2006) ustanowionej przez Szwecję na rzecz Konsum Jämtland, która została połączona ze skarżącą w 2006 roku, Komisja stwierdziła, że sprzedaż przez gminę Åre części niezabudowanej działki za kwotą 2 milionów SEK zamiast 6,6 milionów SEK, oferowanej przez jej konkurenta Lidl, stanowi pomoc państwa sprzeczną z art. 87 WE.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi, że w ramach klasyfikacji prawnej spornej sprzedaży jako pomocy państwa, Komisja dopuściła się szeregu błędów w ocenie, z tego względu, że:

               —

               Komisja nieprawidłowo ustaliła, że sprzedaży dokonano po cenie innej niż rynkowa, co miałoby zatem stanowić korzyść gospodarczą na rzecz Konsum Jämtland,

               —

               Komisja nie uwzględniła okoliczności, że sprzedaż stanowiła element szeregu transakcji dotyczących gruntów, zawartych pomiędzy różnymi stronami, których celem było wykonanie szczegółowego planu dla miasta Åre,

               —

               Komisja błędnie założyła, że oferta konkurenta, którym jest Lidl, była niezgodna z szeregiem przesłanek, i że była wiążąca i wiarygodna, oraz

               —

               Komisja nieprawidłowo zastosowała zasadę prywatnego inwestora w gospodarce rynkowej.

         Następnie skarżąca podnosi, że Komisja pominęła swe własne wytyczne zawarte w komunikacie w sprawie elementów pomocy państwa w sprzedaży gruntów i budynków przez władze publiczne (1) oraz naruszyła obowiązek prowadzenia dochodzenia, gdyż nie dokonała badania okoliczności faktycznych.
   Wreszcie skarżąca podnosi, że zarzucana pomoc państwa nie zakłóca konkurencji ani nie wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

      (1)  Dz.U. 1997 C 209, s. 3.


title: Sprawa C-384/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem postanowieniem Urteil Hoge Raad der Nederlanden z dnia  14 października 2005 r.  w sprawie Johan Piek przeciwko Niderlandom Niederländischer Staat (Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit)

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem postanowieniem Urteil Hoge Raad der Nederlanden z dnia 14 października 2005 r. w sprawie Johan Piek przeciwko Niderlandom Niederländischer Staat (Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit)
   (Sprawa C-384/05)
   (2005/C 330/19)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 24 października 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) z dnia 14 października 2005 r. w sprawie Johan Piek przeciwko Niderlandom (Ministerie van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit).
   Hoge Raad der Nederlanden zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy art. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 857/84 z dnia 31 marca 1984 r. (1) sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu przyjętemu w celu wykonania tego przepisu, stanowiącemu, że producenci, którzy podjęli zobowiązania inwestycyjne, niezależnie od tego czy miało to miejsce w ramach planu rozwoju, mogą otrzymać specjalną ilość referencyjną wyłącznie, jeżeli zobowiązania te podjęli po dniu 1 września 1981 r., ale przed 1 marca 1984 r.?

               2.

               Jeżeli na pytanie 1 nie można odpowiedzieć w sposób ogólny: Na podstawie jakich kryteriów należy oceniać, w jakim zakresie wymienione w pytaniu 1 ograniczenie czasowe jest zgodne z rozporządzeniem nr 857/84?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 857/84 z dnia 31 marca 1984 r. przyjmujące ogólne zasady stosowania opłaty wyrównawczej określonej w art. 5c rozporządzenia (EWG) nr 804/68 w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 90, str. 13).


title: Sprawa F-73/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 18 listopada 2015 r. – FH/Parlament Europejski (Służba publiczna — Urzędnicy — Wniosek o wypłacenie diet dziennych — Dorozumiana decyzja odmowna, po której nastąpiło wydanie wyraźnej decyzji odmownej — Brak zażalenia na dorozumianą decyzję odmowną — Charakter potwierdzający wyraźnej decyzji odmownej — Prekluzja — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/36

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 18 listopada 2015 r. – FH/Parlament Europejski
   (Sprawa F-73/15) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Wniosek o wypłacenie diet dziennych - Dorozumiana decyzja odmowna, po której nastąpiło wydanie wyraźnej decyzji odmownej - Brak zażalenia na dorozumianą decyzję odmowną - Charakter potwierdzający wyraźnej decyzji odmownej - Prekluzja - Oczywista niedopuszczalność))
   (2016/C 007/48)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: FH (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: O. Caisou-Rousseau i N. Chemaï, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o nieprzyznaniu skarżącemu diet dziennych w następstwie przeniesienia się przez niego z Komisji, w której był zatrudniony w delegaturze UE w Jemenie, do Parlamentu Europejskiego w Brukseli.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Parlament Europejski pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez FH.

      (1)  Dz.U. 245 z 27.7.2015, s. 50.


title: Sprawa T-374/08: Skarga wniesiona w dniu 10 września 2008 r. — Aldi Einkauf przeciwko OHIM — Illinois Tools Works (TOP CRAFT)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/35

         Skarga wniesiona w dniu 10 września 2008 r. — Aldi Einkauf przeciwko OHIM — Illinois Tools Works (TOP CRAFT)
   (Sprawa T-374/08)
   (2008/C 313/63)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, L. Kolks i C. Fürsen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Illinois Tools Works, Inc. (Glenview, Stany Zjednoczone)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 czerwca 2008 r. — sprawa R 952/2007-2;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „TOP CRAFT” dla towarów z klas 1 i 3 (zgłoszenie nr 3 444 767)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Illinois Tools Works, Inc.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzne krajowe znaki towarowe „krafft” dla towarów z klas 1 i 3

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów w zakresie, w jakim został uwzględniony sprzeciw dotyczący towarów „preparaty chemiczne przeznaczone dla rolnictwa, ogrodnictwa i leśnictwa”, należących do klasy 1

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady nr 40/94 oraz zasady 22 ust. 3 rozporządzenia Komisji nr 2868/95, ponieważ:

               —

               dokumenty przedstawione przez wnoszącego sprzeciw nie dowodzą używania znaków towarowych, na które powołano się w sprzeciwie,

               —

               kolidujące ze sobą znaki towarowe wykazują pod względem wizualnym istotne różnice,

               —

               element słowny „TOP” nie ma charakteru opisowego i wykazuje charakter odróżniający oraz

               —

               prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd jest wykluczone nawet w przypadku identycznych lub podobnych towarów z uwagi na istotne różnice wizualne oraz dodatkowy element słowny „TOP” zawarty w zgłoszonym znaku towarowy.


title: Sprawa F-11/16: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2016 r. – ZZ/Komisja

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/41

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2016 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-11/16)
   (2016/C 145/50)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: N. Lhoest, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie odmowy zmiany grupy zaszeregowania przyznanej skarżącej podczas jej przeniesienia do Parlamentu Europejskiego i przywrócenia jej na odpowiedni szczebel kariery zawodowej, a także nakazanie Komisji zapłaty różnicy pomiędzy wynagrodzeniem wypłaconym skarżącej a wynagrodzeniem, jakie powinno było zostać jej wypłacone w związku z przywrócenia jej na odpowiedni szczebel kariery zawodowej, wraz z odsetkami za zwłokę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 17 kwietnia 2015 r. w sprawie odmowy zmiany grupy zaszeregowania skarżącej podczas jej przeniesienia oraz ponownego ustalenia jej kariery zawodowej w Komisji Europejskiej w okresie od dnia 16 czerwca 2001 r. do dnia 31 grudnia 2010 r., pomimo awansu z grupy zaszeregowania C4 (obecnie AST 3) do grupy zaszeregowania C3 (obecnie AST 4), który został jej przyznany przez Parlament Europejski w dniu 7 sierpnia 2009 r. ze skutkiem wstecznym od dnia 1 stycznia 2000 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 9 listopada 2015 r. w sprawie oddalenia złożonego przez skarżącą w dniu 17 lipca 2015 r. zażalenia;

               —

               nakazanie Komisji wypłacenia skarżącej różnicy pomiędzy wypłaconym jej wynagrodzeniem a wynagrodzeniem, jakie powinno było zostać jej wypłacone w związku z przywróceniem jej na odpowiedni szczebel kariery zawodowej (do odpowiedniej grupy zaszeregowania i na odpowiedni stopień), wraz z odsetkami za zwłokę;

               —

               obciążenie Komisja Europejska kosztami postępowania.


title: Sprawa T-304/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Cain Cellars przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego złożonego z wizerunku pięciokąta — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Niezłożoność oznaczenia)

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/31

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — Cain Cellars przeciwko OHIM
   (Sprawa T-304/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego złożonego z wizerunku pięciokąta - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Niezłożoność oznaczenia)
   (2007/C 247/50)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Cain Cellars, Inc. (St. Helena, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci J.Albrecht i W.-W. Wodrich)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: J. Weberndörfer i G. Schneider, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 maja 2005 r. (sprawa R 975/2004-1) dotyczącą rejestracji wizerunku pięciokąta jako wspólnotowego znaku towarowego
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Cain Cellars, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 257 z 15.10.2005.


title: Sprawa C-465/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajową Izbę Odwoławczą (Rzeczpospolita Polska) w dniu 9 września 2011 r. — Praxis Sp. z o.o., ABC Direct Contact Sp. z o.o. przeciwko Poczcie Polskiej SA

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajową Izbę Odwoławczą (Rzeczpospolita Polska) w dniu 9 września 2011 r. — Praxis Sp. z o.o., ABC Direct Contact Sp. z o.o. przeciwko Poczcie Polskiej SA
   (Sprawa C-465/11)
   2012/C 13/05
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Krajowa Izba Odwoławcza

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Praxis Sp. z o.o., ABC Direct Contact Sp. z o.o.

      Strona pozwana: Poczta Polska SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 45 ust. 2 pkt d dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (1) w brzmieniu: z udziału w zamówieniu można wykluczyć każdego wykonawcę, który (…) jest winny poważnego wykroczenia zawodowego, udowodnionego dowolnymi środkami przez instytucje zamawiające w zw. z art. 53 ust. 3 i art. 54 ust. 4 dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (2) można interpretować w ten sposób, że za takie zawinione poważne wykroczenie zawodowe można uznać sytuację, w której dana instytucja zamawiająca rozwiązała albo wypowiedziała umowę w sprawie zamówienia publicznego albo odstąpiła od umowy w sprawie zamówienia publicznego z danym wykonawcą, z powodu okoliczności, za które wykonawca ten ponosi odpowiedzialność, jeżeli rozwiązanie albo wypowiedzenie umowy albo odstąpienie od niej nastąpiło w okresie 3 lat przed wszczęciem postępowania, a wartość niezrealizowanego zamówienia wyniosła co najmniej 5 % wartości umowy?

               2)

               W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie 1 — czy, jeśli państwo członkowskie może wprowadzić inne niż wymienione w art. 45 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi podstawy wykluczenia wykonawców z udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, które uzna za zasadne dla ochrony interesu publicznego, słusznych interesów instytucji zamawiających oraz zachowania uczciwej konkurencji pomiędzy wykonawcami, za zgodną z tą dyrektywą oraz Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej można uznać sytuację, w której wykluczeniu z postępowania podlegają wykonawcy, z którymi dany zamawiający rozwiązał albo wypowiedział umowę w sprawie zamówienia publicznego albo odstąpił od umowy w sprawie zamówienia publicznego, z powodu okoliczności, za które wykonawca ponosi odpowiedzialność, jeżeli rozwiązanie albo wypowiedzenie umowy albo odstąpienie od niej nastąpiło w okresie 3 lat przed wszczęciem postępowania, a wartość niezrealizowanego zamówienia wyniosła co najmniej 5 % wartości umowy?

      (1)  Dz.U. L 134, s. 114; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 06 Tom 07 P. 132 — 262

      (2)  Dz.U. L 134, s. 1; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 06 Tom 07 P. 19 — 131


title: Sprawa T-335/04: Skarga wniesiona dnia 11 sierpnia 2004 r. przez Viz Stal i Duferco Commerciale SpA przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/34

         Skarga wniesiona dnia 11 sierpnia 2004 r. przez Viz Stal i Duferco Commerciale SpA przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-335/04)
   (2004/C 273/66)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 11 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Radzie Unii Europejskiej przez Viz Stal z siedzibą w Jekaterinburgu (Federacja Rosyjska) i Duferco Commerciale SpA, z siedzibą w Genovie, (Republika Włoska), reprezentowane przez R. Luffa i J-F. Bellisa, prawników.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 990/2004 z dnia 17 maja 2004 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 151/2003 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych blach ze stali elektrotechnicznej o ziarnach zorientowanych pochodzących z Rosji w zakresie, w którym rozporządzenie to nakłada ostateczne cło antydumpigowe na przywóz przedmiotowych wyrobów produkowanych przez Viz Stal i przywożonych do Wspólnoty Europejskiej przez Duferco;

               2)

               nakazanie tymczasowego utrzymania zmienionej stawki cła stosowanej wobec Viz Stal w zaskarżonym rozporządzeniu do czasu, gdy właściwe instytucje przyjmą środki konieczne do wykonania wyroku w niniejszej sprawie;

               3)

               obciążenie Rady kosztami postępownia

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżone rozporządzenie (1) zostało przyjęte przy uwzględnieniu przeglądu okresowego wszczętego na podstawie wniosku zgłoszonego przez skarżącą, Viz Stal i na podstawie wniosku zgłoszonego przez innego rosyjskiego producenta przedmiotowego wyrobu. Wnioski zostały uzasadnione tym, że producenci spełnili wymogi traktowania według gospodarki rynkowej, i że zmniejszyła się ich marża dumpingowa.
   W ramach przeglądu okresowego, który był ograniczony do ustalenia marży dumpingowej, skalkulowane zostały wartość normalna i cena eksportowa dla skarżącej i w rezultacie ustalono marżę antydumpingową dotyczącą Viz Stal. Zdaniem skarżących, wartość normalna i cena eksportowa zostały ustalone w sposób niezgodny z prawem.
   W uzasadnieniu skargi, skarżące podnoszą, że Komisja naruszyła art. 2 ust. 3 i 2 ust. 5 rozporządzenia podstawowego (2) poprzez odrzucenie cen, które Viz Stal płaciła swemu dostawcy. Zdaniem skarżących, Komisja błędnie przyjęła, że Viz Stal i jej dostawca, Magnitogorsk, były powiązane i że przedmiotowe ceny były niemiarodajne. W tym zakresie, skarżące podnoszą również naruszenie ich praw do obrony zagwarantowanych w art. 18 ust. 4 rozporządzenia podstawowego i w art. 6.2 Porozumienia Antydumpingowego WTO.
   Skarżące podnoszą ponadto, że Komisja naruszyła art. 2 ust. 5 i art. 2 ust. 6 podstawowego rozporządzenia zwiększając wskazane w dokumentach księgowych koszty finansowania poniesione przez Viz Stal poprzez naliczenie odsetek w zakresie nieoprocentowanych pożyczek udzielanych przez Vertrade, będącej wobec Viz Stal spółką holdingową. Zdaniem skarżących, Viz Stal nie poniosła żadnych kosztów, które związane byłyby z tymi pożyczkami. Pożyczki te nie mogą być porównywane z pożyczkami zapewnianymi przez niezależne osoby trzecie. Skarżące zarzucają ponadto, że stawka oprocentowania zastosowana przez Komisję była arbitralna.
   Ostatecznie, skarżące zarzucają, że Komisja popełniła błąd odliczając dwukrotnie koszty kredytu od ceny eksportowej. Skarżące podnoszą, że Komisja, z jednej strony odjęła koszty kredytu jako część kosztów sprzedaży, kosztów administracyjnych i innych kosztów ogólnych, zgodnie z art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Z drugiej strony, Komisja dokonała również, na podstawie art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego, dostosowania ceny eksportowej w zakresie kosztów kredytu w związku z terminami płatności stosowanymi przez Duferco wobec pierwszego niezależnego nabywcy.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 990/2004 z dnia 17 maja 2004 r. zmieniające Rozporządzenie (WE) nr 151/2003 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych blach ze stali elektrotechnicznej o ziarnach zorientowanych pochodzących z Rosji (Dz.U. L 182, str. 5).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996, L 56, str. 1).


title: Sprawa T-432/08: Skarga wniesiona w dniu 1 października 2008 r. — AKM przeciwko Komisji

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/33

         Skarga wniesiona w dniu 1 października 2008 r. — AKM przeciwko Komisji
   (Sprawa T-432/08)
   (2008/C 327/60)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Staatlich genehmigte Gesellschaft der Autoren, Komponisten und Musikverleger reg. Gen. mbH (AKM) (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: Rechtsanwälte H. Wollmann i F. Urlesberger)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie zgodnie z art. 231 akapit pierwszy WE nieważności decyzji Komisji w odniesieniu do AKM;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga dotyczy decyzji Komisji C (2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. w sprawie COMP/C2/38.698 — CISAC, w której Komisja uznała za niezgodne z art. 81 WE i art. 53 porozumienia o EOG uzgodnione praktyki związane ze wzajemnym przyznawaniem praw autorskich do utworów muzycznych między organizacjami zbiorowego zarządzania należącymi do Confédération internationale des sociétés d'auteurs et compositeurs (Międzynarodowej Konfederacji Stowarzyszeń Autorów i Kompozytorów, zwanej dalej „CISAC”).
   Skarżąca dąży do stwierdzenia nieważności decyzji, w zakresie w jakim Komisja stwierdziła w niej, że AKM naruszyła art. 81 WE i art. 53 porozumienia o EOG poprzez stosowanie w swoich porozumieniach o wzajemnej reprezentacji ograniczeń członkostwa zawartych w art. 11 ust. 2 umowy wzorcowej CISAC bądź poprzez stosowanie de facto tych ograniczeń członkostwa, jak również poprzez koordynowanie terytorialnych ograniczeń licencji oraz nakazała AKM zaprzestanie tych naruszeń.
   Skarżąca opiera swoją skargę na następujących zarzutach:
   Skarżąca twierdzi najpierw, że Komisja nieprawidłowo ustaliła stan faktyczny w odniesieniu do stosowania ograniczeń członkostwa przez AKM. Komisja nie przedstawiła żadnych dowodów, które potwierdzałyby faktyczne stosowanie takiego ograniczenia przez AKM. Wręcz przeciwnie, Komisja pominęła dowody na to, że AKM stosuje „politykę otwartego członkostwa”. Ponadto Komisja przeoczyła okoliczność, iż wcześniej obowiązujące klauzule w sprawie członkostwa występujące w porozumieniach AKM o wzajemnej reprezentacji zostały przynajmniej w sposób dorozumiany uchylone i nie stanowią już treści porozumień o wzajemnej reprezentacji zawieranych przez AKM.
   Co więcej, skarżąca podnosi, iż art. 3 decyzji Komisji, w którym Komisja czyni AKM zarzut, że „naruszyła art. 81 WE i art. 53 porozumienia o EOG poprzez koordynowanie terytorialnych ograniczeń, przez co zakres obowiązywania licencji jest ograniczony do terytorium krajowego danej organizacji zbiorowego zarządzania”, pozostaje w sprzeczności z motywami decyzji. W sentencji decyzji brakuje w szczególności ograniczenia do tych form rozpowszechniania (satelita, Internet i kabel), którymi Komisja zajmowała się w swoich rozważaniach.
   Ponadto zdaniem skarżącej istniejące, terytorialne ograniczenia licencji figurujące w porozumieniach AKM o wzajemnej współpracy nie są wynikiem uzgodnionej praktyki. W celu udowodnienia istnienia świadomego uzgodnienia w zakresie określonego postępowania Komisja oparła się właściwie tylko na tej okoliczności, że umowy o wzajemnej reprezentacji zawierane przez europejskie organizacje zbiorowego zarządzania stosują się faktycznie do jednolitego systemu. Zdaniem skarżącej to równoległe zachowanie można jednak po prostu wytłumaczyć tradycyjną strukturą rynku i ustawowymi warunkami ramowymi odnoszącymi się do działalności organizacji zbiorowego zarządzania
   Skarżąca utrzymuje również, że decyzja Komisji narusza zasadę precyzji, gdyż z art. 4 ust. 2 decyzji nie wynika jasno, co należy rozumieć przez wymóg „sprawdzenia” niektórych postanowień umownych.


title: Sprawa T-8/07: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2007 r. — TORRES przeciwko OHIM — Gala-Salvador Dalí (TG Torre Galatea)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/34

         Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2007 r. — TORRES przeciwko OHIM — Gala-Salvador Dalí (TG Torre Galatea)
   (Sprawa T-8/07)
   (2007/C 56/65)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Miguel Torres S.A. (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci Sres. E. Armijo Chávarri, M. A. Baz de San Ceferino i A. Castán Pérez-Gómez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Fundación Gala-Salvador Dalí
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w dniu 24 października 2006 r. przez Drugą Izbę Odwoławczą Urzędu w sprawie R 168/2006-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: FUNDACIÓN GALA-SALVADOR DALÍ

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „TG Torre Galatea” dla towarów z klasy 33 (zgłoszenie nr 2730513)
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy „TORRES 10” dla towarów z klasy 33 (nr 466896), a także liczne inne wspólnotowe, krajowe i międzynarodowe znaki towarowe

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania, uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), jako że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do występujących w sprawie znaków towarowych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa T-296/14 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 4 września 2014 r. – Erbslöh przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Krajowe wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych — Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa — Wniosek o zawieszenie wykonania — Fumus boni iuris)

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/26

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 4 września 2014 r. – Erbslöh przeciwko Komisji
   (Sprawa T-296/14 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Krajowe wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych - Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa - Wniosek o zawieszenie wykonania - Fumus boni iuris))
   (2014/C 431/45)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Erbslöh AG (Velbert, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Volz i B. Wißmann)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie skutków prawnych decyzji, którą Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające w dziedzinie pomocy państwa, dotyczące niemieckiej ustawy o energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-552/15: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2015 r. – Bank Refah Kargaran/Rada

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/59

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2015 r. – Bank Refah Kargaran/Rada
   (Sprawa T-552/15)
   (2015/C 398/74)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bank Refah Kargaran (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat J.-M. Thouvenin)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o orzeczenie:

               —

               że przyjmując i utrzymując w mocy środek ograniczający przyjęty przez Radę Unii Europejskiej wobec BRK, którego nieważność została stwierdzona wyrokiem Sądu z dnia 6 września 2013 r. (sprawa T-25/11), Rada Unii Europejskiej spowodowała powstanie odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej;

               —

               że w konsekwencji Unia Europejska ma obowiązek naprawienia szkody wyrządzonej w ten sposób stronie skarżącej;

               —

               że szkoda materialna wynosi 6 8 6 51  318 EUR, do której to kwoty należy dodać odsetki ustawowe, a także każdą inna kwotę, która będzie uzasadniona;

               —

               że krzywda odpowiada kwocie 5 2 5 47  415 EUR, do której to kwoty należy dodać odsetki ustawowe, a także każdą inna kwotę, która będzie uzasadniona;

               —

               subsydiarnie, że całość lub część kwot żądanych z tytułu krzywdy powinna być uznana za szkodę materialną i naliczona na tej podstawie; oraz

               —

               że Rada powinna zostać obciążona kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów, z których dwa dotyczą powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej, a trzy dotyczą szkody wynikającej z naruszenia prawa przez Radę Unii Europejskiej.

               —

               Odnośnie do powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej

                           1.

                           Zarzut pierwszy, dotyczący bezprawności zachowania zarzucanego Radzie (przyjęcie i utrzymanie w mocy zamrożenia środków finansowych strony skarżącej), należycie stwierdzonej wyrokiem z dnia 6 września 2013 r. Bank Refah Kargaran/Rada, T-24/11, Zb.Orz., EU:T:2013:403.

                           2.

                           Zarzut drugi, dotyczący faktu, że naruszenie prawa, którego dopuściła się Rada, jest wystarczająco istotnym naruszeniem norm prawnych przyznających uprawnienia jednostkom

               —

               Odnośnie do szkody wynikającej z naruszenia prawa przez Radę Unii Europejskiej.

                           3.

                           Zarzut trzeci, dotyczący zaprzestania działalności przez stronę skarżącą z instytucjami znajdującymi się na terenie Unii Europejskiej z powodu zamrożenia środków finansowych.

                           4.

                           Zarzut czwarty, dotyczący utraconych korzyści w wyniku zablokowania linii kredytowych.

                           5.

                           Zarzut piąty, dotyczący krzywdy.


title: Sprawa C-512/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 3 września 2014 r. w sprawie T-686/13 Unibail/OHIM, wniesione w dniu 14 listopada 2014 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/24

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 3 września 2014 r. w sprawie T-686/13 Unibail/OHIM, wniesione w dniu 14 listopada 2014 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa C-512/14 P)
   (2015/C 138/34)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Unibail Management

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               ostateczne rozstrzygnięcie sporu na podstawie art. 61 akapit pierwszy, zdanie drugie statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie strony skarżącej w postępowaniu przed Sądem kosztami postępowania poniesionymi przez OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi w odwołaniu jeden zarzut. Zdaniem OHIM Sąd naruszył art. 75 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 (1) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia. Sąd bowiem dokonał błędnej interpretacji nie tylko zakresu pojęcia ogólnego uzasadnienia, lecz także własnego orzecznictwa. Dodatkowo w ocenie wnoszącego odwołanie Sąd doprowadził do odwrócenia ciężaru dowodu.

      (1)  Dz.U. L 78, s. 1


title: Sprawa C-360/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 29 czerwca 2016 r. – Bundesrepublik Deutschland/Aziz Hasan

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 29 czerwca 2016 r. – Bundesrepublik Deutschland/Aziz Hasan
   (Sprawa C-360/16)
   (2016/C 343/42)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bundesrepublik Deutschland

      Strona pozwana: Aziz Hasan

      Pytania prejudycjalne

               1.

               W przypadku, gdy obywatel państwa trzeciego po złożeniu drugiego wniosku o udzielenie azylu w innym państwie członkowskim (tutaj: Niemcy) na podstawie odrzucenia przez sąd jego wniosku o zawieszenie decyzji o przekazaniu zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 (1) z dnia 26 czerwca 2013 r. (rozporządzenie Dublin III) został przekazany do pierwotnie odpowiedzialnego za pierwszy wniosek o udzielenie azylu państwa członkowskiego (tutaj: Włochy) i następnie od razu nielegalnie powrócił do drugiego państwa członkowskiego (tutaj: Niemcy):

                           a)

                           Czy zgodnie z zasadami rozporządzenia Dublin III dla sądowej kontroli decyzji o przekazaniu decydujące są okoliczności faktyczne w chwili dokonania przekazania, ponieważ z chwilą dokonanego terminowo przekazania ostatecznie ustalona jest odpowiedzialność i w związku z tym nie należy już stosować określających odpowiedzialność przepisów rozporządzenia Dublin III w toku dalszego rozwoju sprawy, lub czy następująca w późniejszym okresie zmiana okoliczności zasadniczo istotnych dla kwestii odpowiedzialności – takich np. jak upływ terminów wtórnego przejęcia lub (ponownego) przekazania – powinna być uwzględniana?

                           b)

                           Czy po zakończeniu ustalania odpowiedzialności decyzją o przekazaniu możliwe są kolejne przekazania do państwa pierwotnie właściwego i czy to państwo członkowskie jest dalej zobowiązane do przejęcia obywatela państwa trzeciego?

               2.

               Jeśli w wyniku przekazania odpowiedzialność nie jest ostatecznie ustalona: którą z następujących regulacji prawnych należy zastosować w takim przypadku w rozumieniu art. 18 ust. 1 lit. b), c) lub d) rozporządzenia Dublin III do osoby w związku z toczącym się jeszcze postępowaniem odwoławczym w sprawie wykonanej już decyzji o przekazaniu:

                           a)

                           art. 23 rozporządzenia Dublin III (w drodze analogii) z konsekwencją, iż w przypadku niezłożonego terminowo kolejnego wniosku o wtórne przejęcie może nastąpić przeniesienie odpowiedzialności stosownie do art. 23 ust. 2 i 3 rozporządzenia Dublin III, lub

                           b)

                           art. 24 rozporządzenia Dublin III (w drodze analogii), lub

                           c)

                           żadnego z uregulowań, wymienionych w pkt a) i b)?

               3.

               W przypadku, gdy wobec takiej osoby nie jest możliwe (w drodze analogii) zastosowanie ani art. 23, ani art. 24 rozporządzenia Dublin III (pytanie 2 lit. c): czy na podstawie zaskarżonej decyzji o przekazaniu do czasu zakończenia toczącego się w stosunku do niej postępowania odwoławczego możliwe są dalsze przekazania do pierwotnie odpowiedzialnego państwa członkowskiego (tutaj: Włochy) i czy to państwo członkowskie jest zobowiązane do przejęcia tego obywatela państwa trzeciego – niezależnie od dalszych wniosków o wtórne przejęcie, złożonych bez uwzględnienia terminów przewidzianych w art. 23 ust. 3 i art. 24 ust. 2 rozporządzenia Dublin III i niezależnie od terminów na przekazanie przewidzianych w art. 29 ust. 1 i 2 rozporządzenia Dublin III?

               4.

               W przypadku, gdyby wobec takiej osoby należało zastosować (w drodze analogii) art. 23 rozporządzenia Dublin III (pytanie 2 lit. a): czy ponowny wniosek o wtórne przejęcie związany jest z nowym terminem stosownie do art. 23 ust. 2 rozporządzenia Dublin III (w drodze analogii)? Jeżeli tak: czy bieg tego nowego terminu rozpoczyna się w momencie uzyskania przez właściwe organy wiedzy odnośnie ponownego wjazdu, czy o rozpoczęciu biegu terminu decyduje inne zdarzenie?

               5.

               W przypadku, gdyby wobec takiej osoby należało zastosować (w drodze analogii) art. 24 rozporządzenia Dublin III (pytanie 2 lit. b):

                           a)

                           Czy w przypadku ponownego wniosku o wtórne przejęcie obowiązuje nowy termin, przewidziany w art. 24 ust. 2 rozporządzenia Dublin III (w drodze analogii)? Jeżeli tak: to czy bieg tego nowego terminu rozpoczyna się w momencie uzyskania przez właściwe organy wiedzy odnośnie ponownego wjazdu, czy o rozpoczęciu biegu terminu decyduje inne zdarzenie?

                           b)

                           Jeżeli inne państwo członkowskie (tutaj: Niemcy) nie dochowa terminu, wynikającego z art. 24 ust. 2 rozporządzenia Dublin III (w drodze analogii): czy złożenie nowego wniosku o udzielenie azylu zgodnie z art. 24 ust. 3 rozporządzenia Dublin III uzasadnia bezpośrednio odpowiedzialność innego państwa członkowskiego (tutaj: Niemiec), czy też może ono, mimo nowego wniosku o udzielenie azylu, bez konieczności dochowania terminu wnioskować ponownie do pierwotnie odpowiedzialnego państwa członkowskiego (tutaj: Włochy) o wtórne przejęcie lub przekazać cudzoziemca temu państwu członkowskiemu bez wniosku o wtórne przejęcie?

                           c)

                           Jeżeli inne państwo członkowskie (tutaj: Niemcy) nie dochowa terminu, wynikającego z art. 24 ust. 2 rozporządzenia Dublin III (w drodze analogii): czy zawisłość wniosku o udzielenie azylu, złożonego w innym państwie członkowskim przed przekazaniem (tutaj: Niemcy), ma być traktowana na równi ze złożeniem nowego wniosku o udzielenie azylu stosownie do art. 24 ust. 3 rozporządzenia Dublin III?

                           d)

                           Jeżeli inne państwo członkowskie (tutaj: Niemcy) nie dochowa terminu, wynikającego z art. 24 ust. 2 rozporządzenia Dublin III (w drodze analogii) a cudzoziemiec ani nie złoży nowego wniosku o udzielenie azylu, ani zawisłość wniosku o udzielenie azylu, złożonego w innym państwie członkowskim przed przekazaniem (tutaj: Niemcy), nie może być traktowana na równi ze złożeniem nowego wniosku o udzielenie azylu stosownie do art. 24 ust. 3 rozporządzenia Dublin III: czy inne państwo członkowskie (tutaj: Niemcy) może bez konieczności dochowania terminu wnioskować ponownie do pierwotnie odpowiedzialnego państwa członkowskiego (tutaj: Włochy) o wtórne przejęcie lub przekazać cudzoziemca temu państwu członkowskiemu bez wniosku o wtórne przejęcie?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, Dz.U. L 180, s. 31.


title: Sprawa F-106/14: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/45

         Skarga wniesiona w dniu 9 października 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-106/14)
   (2015/C 026/59)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie przyznania skarżącemu od dnia 1 stycznia 2014 r. jedynie 2,5 dnia urlopu dodatkowego z tytułu „urlopu w miejscu pochodzenia” zamiast przyznania mu „czasu podróży” w wymiarze 5 dni, z których korzystał na podstawie art. 7 załącznika V do regulaminu pracowniczego, zmienionego rozporządzeniem nr1023/2013 Parlamentu i Rady z dnia 22 października 2013 r. w sprawie zmiany regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, wynikającej z rubryki „Uprawnienia” strony SYSPER i potwierdzonej decyzją Komisji nr R/396/14 z dnia 2 lipca 2014 r. oddalającą zażalenie, w sprawie przyznania skarżącemu od dnia 1 stycznia 2014 r. urlopu dodatkowego w wymiarze 2,5 dnia z tytułu „urlopu w miejscu pochodzenia” zamiast przyznania mu 5 dni „czasu podróży”, z których korzystał wcześniej na podstawie art. 7 akapit pierwszy załącznika V do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, zmienionego rozporządzeniem (UE, Euratom) nr1023/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 października 2013 r. w sprawie zmiany Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-638/11: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2011 r. — European Dynamics Belgium i in. przeciwko Europejskiej Agencji Leków

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/29

         Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2011 r. — European Dynamics Belgium i in. przeciwko Europejskiej Agencji Leków
   (Sprawa T-638/11)
   2012/C 49/52
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Belgium SA (Bruksela, Belgia), European Dynamics Luxembourg SA (Ettelbrück, Luksemburg), Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja), European Dynamics UK Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: B. Christianos, adwokat)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji nr EMA/787935/2011 Europejskiej Agencji Leków (zwanej dalej „EMA”), doręczonej skarżącym w dniu 3 października 2011 r., w której EMA odrzuciła ich ofertę w ramach spornego postępowania przetargowego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji nr EMA/882467/2011 zarządzającego dyrektora EMA z dnia 9 listopada 2011 r., w której zostało odrzucone żądanie skarżących o podanie do ich wiadomości składu komitetu oceniającego; i

               —

               obciążenie EMA wszystkimi kosztami postępowania poniesionymi przez skarżące.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności następujących aktów: po pierwsze, decyzji nr EMA/787935/2011 Europejskiej Agencji Leków, doręczonej skarżącym w dniu 3 października 2011 r., w której EMA odrzuciła ich ofertę w ramach otwartego postępowania przetargowego EMA/2011/05/DV, oraz po drugie, decyzji nr EMA/882467/2011 zarządzającego dyrektora EMA z dnia 9 listopada 2011 r., w której EMA odrzuciła żądanie skarżących o uzyskanie dostępu do dokumentów postępowania przetargowego dotyczących składu komitetu oceniającego.
   Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności pierwszej zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia istotnych wymogów proceduralnych, a w szczególności z powodu niewystarczającego lub błędnego uzasadnienia czy też całkowitego braku uzasadnienia, ponieważ: a) pierwsza zaskarżona decyzja nie zawierała i nadal nie zawiera wystarczającego uzasadnienia w odniesieniu do powodów, z których oferta skarżących została odrzucona, a w każdym razie uzasadnienie jest błędne. W szczególności skarżące utrzymują, że pierwsza zaskarżona decyzja nie zawiera wyjaśnień na temat elementów przemawiających na niekorzyść ich oferty oraz elementów świadczących o tym, że oferty innych uczestników są bardziej korzystne; b) pierwsza zaskarżona decyzja nie zawierała i nadal nie zawiera wystarczającego uzasadnienia w odniesieniu do wzoru matematycznego (algorytmu) użytego w celu obliczenia dokładnej oceny (aż do drugiego miejsca po przecinku) skarżących; c) pierwsza zaskarżona decyzja nie zawierała i nadal nie zawiera wystarczającego uzasadnienia w odniesieniu do powodów, dla których oferta finansowa jednego z oferentów nie została uznana za rażąco niską.
   Skarżące utrzymują, że nieważność drugiej zaskarżonej decyzji należy stwierdzić zgodnie z art. 263 TFUE z powodu naruszenia normy prawa Unii, a w szczególności rozporządzenia nr 1049/2001, uzupełnionego przepisami wykonawczymi do tego rozporządzenia mającymi zastosowanie do EMA, ponieważ EMA odrzuciła żądanie skarżących o uzyskanie dostępu do nazwisk i innych danych członków komitetu oceniającego oferty w ramach spornego postępowania przetargowego.


title: Sprawa C-392/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Bundesverwaltungsgericht z dnia 7 lipca 2004 r. w sprawie i-21-germany GmbH przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Bundesverwaltungsgericht z dnia 7 lipca 2004 r. w sprawie i-21-germany GmbH przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-392/04)
   (2004/C 273/35)
   Dnia 16 września 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie postanowienia Bundesverwaltungsgericht z dnia 7 lipca 2004 r. w sprawie i-21-germany GmbH przeciwko Republice Federalnej Niemiec. Bundesverwaltungsgericht zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy wykładni art. 11 ust. 1 dyrektywy 97/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 kwietnia 1997 r. w sprawie wspólnych przepisów ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji w dziedzinie usług telekomunikacyjnych należy dokonać w ten sposób, że wyklucza on możliwość pobrania opłaty licencyjnej, której wysokość ustalono na podstawie z góry ustalonych ogólnych kosztów administracyjnych krajowego organu regulacyjnego za okres 30tu lat?
               W przypadku udzielenia przez Trybunał Sprawiedliwości pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze:

               2.

               Czy wykładni art. 10 WE i art. 11 dyrektywy 97/13/WE należy dokonać w ten sposób, że nakazują one uchylenie decyzji w sprawie ustalenia opłat w rozumieniu pytania 1, która nie została zaskarżona, chociaż prawo krajowe przewiduje możliwość jej uchylenia, w sytuacji, gdy prawo krajowe taką możliwość dopuszcza ale nie zobowiązuje organu do tego?


title: Sprawa C-148/09 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 września 2011 r. — Królestwo Belgii przeciwko Deutsche Post AG, DHL International, przy udziale Komisji Europejskiej (Odwołanie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Artykuł 88 ust. 3 WE — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Decyzja Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń — Pojęcie wątpliwości — Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym)

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 września 2011 r. — Królestwo Belgii przeciwko Deutsche Post AG, DHL International, przy udziale Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-148/09 P) (1)

   (Odwołanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Artykuł 88 ust. 3 WE - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Decyzja Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń - Pojęcie „wątpliwości” - Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym)
   2011/C 331/02
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Belgii (przedstawiciele: C. Pochet, T. Materne, pełnomocnicy, J. Meyers, advocaat)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Deutsche Post AG (przedstawiciele: T. Lübbig i J. Sedemund, Rechtsanwälte), DHL International (przedstawiciele: T. Lübbig i J. Sedemund, Rechtsanwälte), Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Martenczuk i D. Grespan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 10 lutego 2009 r. w sprawie T-388/03 Deutsche Post i DHL International przeciwko Komisji, w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji C(2003) 2508 wersja ostateczna z dnia 23 lipca 2003 r. o niewnoszeniu, po przeprowadzeniu wstępnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 88 ust. 3 WE, zastrzeżeń wobec szeregu środków przyjętych przez władze belgijskie na rzecz belgijskiego przedsiębiorstwa publicznego La Poste SA — Rekompensata kosztów netto usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym — Błędne zakwalifikowanie pewnych okoliczności jako poszlak wskazujących na istnienie poważnych okoliczności uzasadniających wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego — Uwzględnienie niedopuszczalnych zarzutów — Naruszenie zasady pewności prawa

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Królestwo Belgii oraz Komisja zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 167 z 18.07.2009.


title: Sprawa T-453/04: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2004 r. przez Dr. Petera Lesetara przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/25

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2004 r. przez Dr. Petera Lesetara przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-453/04)
   (2005/C 57/42)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 22 września 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Petera Lesetara, reprezentowanego przez adwokat E.I. Faludy, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Peter Lesetar wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji EPSO, zgodnie z którą skarżący nie został umieszczony na liście laureatów konkursu EPSO/LA/11/03;

               —

               nakazanie umieszczenia skarżącego na tej liście;

               —

               nakazanie zapłacenia skarżącemu pensji, którą otrzymałby, gdyby umieszczono go w sposób prawidłowy na liście laureatów, za okres od dnia obliczonego na podstawie średniej z dat zatrudnienia kandydatów znajdujących się przed nim i za nim na liście do dnia, w którym rzeczywiście będzie mógł podjąć zatrudnienie po umieszczeniu go na liście.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący twierdzi, że ocena jego pracy pisemnej w ramach ww. konkursu jest znacznie zaniżona, że ocena ustnego testu jest również obarczona błędami i że ogólnie rzecz ujmując nie zostało należycie zbadane i ocenione, czy jest on odpowiednim kandydatem na to stanowisko.


title: Sprawa C-41/06: Skarga wniesiona w dniu  27 stycznia 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/30

         Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-41/06)
   (2006/C 60/59)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 27 stycznia 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez B. Stromskiego i B. Schimę, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2002/31/WE z dnia 22 marca 2002 r. wykonującej dyrektywę Rady 92/75/EWG w sprawie etykiet efektywności energetycznej urządzeń klimatyzacyjnych typu domowego (1), a w każdym razie nie podając ich do wiadomości Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin transpozycji dyrektywy 2002/31 upłynął w dniu 31 grudnia 2002 r.

      (1)  Dz.U. L 86 z 3.4.2002, str. 26.


title: Sprawa T-168/11: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2012 r. — AQ przeciwko Parlamentowi

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/15

         Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2012 r. — AQ przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-168/11)
   2012/C 250/29
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: AQ (Żary, Polska) (przedstawiciel: K. Rosiak, radca prawny)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Wyznaczony przedstawiciel strony skarżącej wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie, że skarga skarżącego jest niedopuszczalna i ze nie ma potrzeby jej rozpatrywania; oraz

               —

               Stwierdzenie, że brak jest podstaw do wystąpienia przez skarżącego o wypłatę odszkodowania z uwagi na brak rzeczywistej i pewnej szkody, spowodowanej działaniem lub zaniechaniem Parlamentu Europejskiego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swoich tez wyznaczony przedstawiciel strony skarżącej podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy:

                           —

                           Z zastrzeżeniem sytuacji, w której zostałoby stwierdzone, że pismo Parlamentu Europejskiego z dnia 7 lipca 2008 r. zawiera decyzję Komisji Petycji w sprawie wcześniejszej petycji strony skarżącej, której treść w całości obejmuje treść petycji, można założyć, iż w niniejszej sprawie spełniony został warunek naruszenia przez Parlament Europejski istotnych wymogów proceduralnych (Regulamin PE) lub też fakt zaniechania wydania aktu skierowanego do strony skarżącej w reakcji na skierowaną do Parlamentu Europejskiego petycję;

               2)

               Zarzut drugi:

                           —

                           Jednakże z uwagi na fakt, iż petycja nie dotyczy spraw objętych zakresem działalności Unii Europejskiej strona skarżąca nie posiada interesu prawnego do wniesienia skargi;

               3)

               Zarzut trzeci:

                           —

                           Ponadto, ze względu na przekroczenie terminów do skutecznego wniesienia skargi zarówno na podstawie art. 230 TWE (art. 263 TFUE), jak i art. 232 TWE (art. 265 TFUE) już w momencie złożenia przez wnioskodawcę wniosku o przyznanie pomocy w zakresie kosztów postępowania, skarga jest niedopuszczalna.


title: Sprawa C-278/11 P: Postanowienie Trybunału z dnia 12 lipca 2012 r. — Densmore Ronald Dover przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (Odwołanie — Przepisy dotyczące zwrotu kosztów oraz diet posłów do Parlamentu Europejskiego — Kontrola korzystania z diet — Dieta asystencka — Wykazanie wydatków — Odzyskanie nienależnie wypłaconych kwot)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/18

         Postanowienie Trybunału z dnia 12 lipca 2012 r. — Densmore Ronald Dover przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa C-278/11 P) (1)

   (Odwołanie - Przepisy dotyczące zwrotu kosztów oraz diet posłów do Parlamentu Europejskiego - Kontrola korzystania z diet - Dieta asystencka - Wykazanie wydatków - Odzyskanie nienależnie wypłaconych kwot)
   2012/C 366/30
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Densmore Ronald Dover (przedstawiciele: D. Vaughan QC, M. Lester, barrister, i R. Collard, solicitor)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: D. Moore i M. Windisch, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 24 marca 2011 r. w sprawie T-149/09 Dover przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, w którym Sąd stwierdził częściową nieważność decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 29 stycznia 2009 r. w sprawie odzyskania określonych kwot nienależnie wypłaconych wnoszącemu odwołanie z tytułu kosztów i diet parlamentarnych.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Densmore Ronald Doker zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.


title: Sprawa F-50/10: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2010 r. — De Roos-Le Large przeciwko Komisji

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/27

         Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2010 r. — De Roos-Le Large przeciwko Komisji
   (Sprawa F-50/10)
   ()
   2010/C 260/36
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Simone Thérèse De Roos-Le Large ('s Hertogenbosch, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci E. Lutjens i M.H. van Loon)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, na mocy której skarżąca ma obowiązek zwrotu nadwyżki renty rodzinnej otrzymanej przez nią w związku ze śmiercią matki.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności na podstawie art. 264 TFUE decyzji Komisji z dnia 12 maja 2010 r.;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.