title: Sprawa C-801/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 października 2021 r. w sprawie T-342/20, Indo European Foods/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 17 grudnia 2021 r. przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/10

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 października 2021 r. w sprawie T-342/20, Indo European Foods/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 17 grudnia 2021 r. przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      (Sprawa C-801/21 P)
      (2022/C 207/14)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Hanf, V. Ruzek, D. Gaja, E. Markakis, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Indo European Foods Ltd, Hamid Ahmad Chakari

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie w całości zaskarżonego wyroku w sprawie T-342/20;

                  —

                  stwierdzenie, że orzekanie w przedmiocie wniesionej do Sądu skargi na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO (sprawa R 1079–4) z dnia 2 kwietnia 2020 r. jest bezprzedmiotowe; oraz

                  —

                  obciążyć stronę skarżącą w pierwszej instancji kosztami poniesionymi przez EUIPO w ramach niniejszego postępowania odwoławczego i postepowań przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszący je EUIPO podnosi jeden zarzut oparty na naruszeniu uznanego w utrwalonym orzecznictwie Trybunału wymogu ciągłości istnienia interesu prawnego, co stanowi kwestię istotną z punktu widzenia jedności, ciągłości i rozwoju prawa Unii.

                  —

                  Pierwsze naruszenie prawa polegające na tym, że Sąd naruszył podstawową i autonomiczną przesłankę wszczęcia postępowania sądowego, uznaną w utrwalonym orzecznictwie, dotyczącą ciągłości istnienia interesu prawnego, odmawiając uwzględnienia kwestii, które zaistniały po wydaniu zaskarżonej decyzji z tego tylko powodu, że nie mogłyby one podważyć zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Taka wykładnia nie tylko myli ten wstępny wymóg proceduralny z późniejszą, przeprowadzaną co do istoty, kontrolą zgodności z prawem, ale także pozbawia wymóg ciągłości istnienia interesu prawnego jego własnej i niezależnej funkcji.

                  —

                  Drugie naruszenie prawa polegające na tym, że Sąd w konsekwencji nie przeprowadził w odniesieniu do strony skarżącej w pierwszej instancji badania ciągłości istnienia jej interesu prawnego. Koncentrując się na kontroli zgodności z prawem, Sąd pozostawił bez odpowiedzi to pytanie dotyczące wstępnego wymogu proceduralnego: jakie korzyści ze stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji mogłaby uzyskać strona skarżąca w pierwszej instancji?

                  —

                  Trzecie naruszenie prawa polegające na tym, że Sąd nie stwierdził, że strona skarżąca w pierwszej instancji nie wywiązała się z ciążącego na niej obowiązku wykazania ciągłości istnienia jej interesu prawnego po upływie okresu przejściowego. Zważywszy, ze zgłoszony znak towarowy może zostać zarejestrowany dopiero po upływie okresu przejściowego, czyli w chwili, gdy kolidujące ze sobą znaki towarowe nie będą mogły pełnić (i nigdy nie pełniły) jednocześnie swojej podstawowej funkcji (1), EUIPO podnosi, że żaden konflikt ratione temporis ani ratione loci nie może powstać. Wynika z tego, że strona skarżąca w pierwszej instancji nie mogła uzyskać żadnej korzyści z tego postępowania, a tym samym nie mogła wykazać ciągłości istnienia jej interesu prawnego.

                  —

                  Czwarte naruszenie prawa polegające na tym, że Sąd ze względu na popełnione błędy naruszył art. 50 ust. 3 TUE, art. 126 i 127 umowy o wystąpieniu (2) oraz art. 72 ust. 6 rozporządzenia (UE) 1001/2017, stanowiące wyraz podstawowej zasady terytorialności, nakładając na EUIPO obowiązek pominięcia w rozpoznawanej sprawie konsekwencji prawnych upływu końca przejściowego.

                  —

                  Niniejsze odwołanie podnosi kwestię istotną z punktu widzenia jedności, ciągłości i rozwoju prawa Unii. W zaskarżonym wyroku Sąd zatwierdził wąską interpretację zakresu horyzontalnego wymogu ciągłości istnienia interesu prawnego. Wspomniany wymóg wywodzi się ze wspólnej państwom członkowskim powszechnej teorii prawa procesowego, a wykładnia nadana mu przez sąd Unii może znacząco wpływać na jego stosowanie przez sądy krajowe. Niniejsze odwołanie podnosi również istotną kwestię o charakterze proceduralnym, która nie ogranicza się w żaden sposób do dziedziny prawa własności intelektualnej, a mianowicie problem konsekwencji, jakie należy wywieść z zasady, zgodnie z którą autor aktu, którego nieważność została stwierdzona musi odnieść się do daty jego wydania w celu przyjęcia aktu go zastępującego. Kwestia ustania prawa wcześniejszego w toku postępowania sądowego była przedmiotem wydanych przez Sąd sprzecznych ze sobą orzeczeń, natomiast Trybunał miał sposobność zająć się tą kwestią jedynie pokrótce, w ramach postanowienia z uzasadnieniem. Niniejsze odwołanie porusza wreszcie, w sposób ogólny, zagadnienie konsekwencji w porządku prawnym Unii rzeczywistego wystąpienia z niej Zjednoczonego Królestwa.

         (1)  Artykuł 11, art. 51 ust. 1, art. 66 ust. 1 i art. 71 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1).

         (2)  Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (Dz.U. 2019, C 384 I, s. 1).


title: Sprawa C-19/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 10 listopada 2021 r. w sprawie T-443/20, Sanford/EUIPO – Avery Zweckform (Labels), wniesione w dniu 10 stycznia 2022 r. przez Sanford LP

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/11

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 10 listopada 2021 r. w sprawie T-443/20, Sanford/EUIPO – Avery Zweckform (Labels), wniesione w dniu 10 stycznia 2022 r. przez Sanford LP
      (Sprawa C-19/22 P)
      (2022/C 207/15)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Sanford LP (przedstawiciel: J. Zecher, Rechtsanwalt)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Avery Zweckform GmbH
      Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2022 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył Sanford LP jej własnymi kosztami.


title: Sprawa T-325/17: Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Koninklijke Luchtvaart Maatschappij/Komisja [Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek lotniczego przewozu towarów – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego – Koordynowanie składników ceny usług lotniczego przewozu towarów (dopłata paliwowa, dopłata z tytułu bezpieczeństwa, wypłata prowizji od dopłat) – Wymiana informacji – Właściwość miejscowa Komisji – Jednolite i ciągłe naruszenie – Równość traktowania – Obowiązek uzasadnienia – Kwota grzywny – Wartość sprzedaży – Waga naruszenia – Okoliczności łagodzące – Zachęcanie przez organy władzy publicznej do zachowania antykonkurencyjnego – Proporcjonalność – Nieograniczone prawo orzekania]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/24

      Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Koninklijke Luchtvaart Maatschappij/Komisja
      (Sprawa T-325/17) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek lotniczego przewozu towarów - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego - Koordynowanie składników ceny usług lotniczego przewozu towarów (dopłata paliwowa, dopłata z tytułu bezpieczeństwa, wypłata prowizji od dopłat) - Wymiana informacji - Właściwość miejscowa Komisji - Jednolite i ciągłe naruszenie - Równość traktowania - Obowiązek uzasadnienia - Kwota grzywny - Wartość sprzedaży - Waga naruszenia - Okoliczności łagodzące - Zachęcanie przez organy władzy publicznej do zachowania antykonkurencyjnego - Proporcjonalność - Nieograniczone prawo orzekania)
      (2022/C 207/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV (Amstelveen, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat M. Smeets)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Dawes i C. Vollrath, pełnomocnicy, wspierani przez B. Doherty’ego, barrister)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 Porozumienia EOG oraz art. 8 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (Sprawa AT.39258 – Lotniczy transport towarowy) w zakresie, w jakim dotyczy ona strony skarżącej oraz tytułem żądania ewentualnego – stwierdzenie częściowej nieważności tej decyzji oraz obniżenie kwoty nałożonej na nią grzywny.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Komisja pokrywa jedną trzecią swoich kosztów

                  3)

                  Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV pokrywa własne koszty oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez Komisję.

         (1)  Dz.U. C 239 z 24.7.2017


title: Sprawa T-326/17: Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Air Canada/Komisja [Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek lotniczego przewozu towarów – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego – Koordynowanie składników ceny usług lotniczego przewozu towarów (dopłata paliwowa, dopłata z tytułu bezpieczeństwa, zapłata prowizji od dopłat) – Wymiana informacji – Właściwość miejscowa Komisji – Prawo do obrony – Brak nowego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów – Jednolite i ciągłe naruszenie – Wycofanie wniosku o złagodzenie kary – Nieograniczone prawo orzekania]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/25

      Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Air Canada/Komisja
      (Sprawa T-326/17) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek lotniczego przewozu towarów - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego - Koordynowanie składników ceny usług lotniczego przewozu towarów (dopłata paliwowa, dopłata z tytułu bezpieczeństwa, zapłata prowizji od dopłat) - Wymiana informacji - Właściwość miejscowa Komisji - Prawo do obrony - Brak nowego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów - Jednolite i ciągłe naruszenie - Wycofanie wniosku o złagodzenie kary - Nieograniczone prawo orzekania)
      (2022/C 207/33)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Air Canada (Saint-Laurent, Quebec, Kanada) (przedstawiciele: T. Soames, I.Z.-Prodromou-Stamoudi, adwokaci, i J. Joshua, barrister)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Dawes i H. Leupold, pełnomocnicy, wspierani przez G. Peretza, QC)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające zasadniczo do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG oraz art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa AT.39258 – Lotniczy przewóz towarów) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej, a posiłkowo do uchylenia nałożonej na nią grzywny lub obniżenia jej kwoty.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 1 lit. a), ust. 2 lit. a), ust. 3 lit. a) i ust. 4 lit. a) decyzji Komisji C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG oraz art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa AT.39258 – Lotniczy przewóz towarów) w zakresie, w jakim stwierdza się w nim udział Air Canada w elemencie składowym jednolitego i ciągłego naruszenia dotyczącym odmowy zapłaty prowizji od dopłat.

                  2)

                  Kwota grzywny nałożonej na Air Canada w art. 3 lit. a) decyzji C(2017) 1742 final zostaje ustalona na 17 952 000 EUR.

                  3)

                  W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz jedną trzecią kosztów poniesionych przez Air Canada.

                  5)

                  Air Canada pokrywa dwie trzecie własnych kosztów.

         (1)  Dz.U. C 239 z 24.7.2017.


title: Sprawa T-337/12: Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Air France-KLM/Komisja [Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek lotniczego przewozu towarów – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego – Koordynowanie składników ceny usług lotniczego przewozu towarów (dopłata paliwowa, dopłata z tytułu bezpieczeństwa, zapłata prowizji od dopłat) – Wymiana informacji – Właściwość miejscowa Komisji – Jednolite i ciągłe naruszenie – Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia – Warunki przyznania zwolnienia – Równość traktowania – Obowiązek uzasadnienia – Kwota grzywny – Wartość sprzedaży – Waga naruszenia – Czas trwania uczestnictwa w naruszeniu – Okoliczności łagodzące – Zachęta do antykonkurencyjnego zachowania udzielona przez organy władzy publicznej – Proporcjonalność – Nieograniczone prawo orzekania]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/27

      Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Air France-KLM/Komisja
      (Sprawa T-337/12) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek lotniczego przewozu towarów - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego - Koordynowanie składników ceny usług lotniczego przewozu towarów (dopłata paliwowa, dopłata z tytułu bezpieczeństwa, zapłata prowizji od dopłat) - Wymiana informacji - Właściwość miejscowa Komisji - Jednolite i ciągłe naruszenie - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Warunki przyznania zwolnienia - Równość traktowania - Obowiązek uzasadnienia - Kwota grzywny - Wartość sprzedaży - Waga naruszenia - Czas trwania uczestnictwa w naruszeniu - Okoliczności łagodzące - Zachęta do antykonkurencyjnego zachowania udzielona przez organy władzy publicznej - Proporcjonalność - Nieograniczone prawo orzekania)
      (2022/C 207/35)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Air France-KLM (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Wachsmann, A. de La Cotardière i A.-E. Herrada)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Dawes i C. Giolito, pełnomocnicy, wspierani przez adwokat N. Coutrelis)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG oraz art. 8 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa AT.39258 – Lotniczy przewóz towarów) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżącej, oraz, tytułem ewentualnym, stwierdzenia częściowej nieważności tej decyzji, a także obniżenia kwoty nałożonych na skarżącą grzywien.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Komisja pokrywa jedną trzecią swoich kosztów.

                  3)

                  Spółka Air France KLM pokrywa własne koszty oraz dwie trzecie kosztów Komisji.

         (1)  Dz.U. C 256 z 7.8.2017.


title: Sprawa T-338/17: Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Air France/Komisja [Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek lotniczego przewozu towarów – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego – Koordynowanie składników ceny usług lotniczego przewozu towarów (dopłata paliwowa, dopłata z tytułu bezpieczeństwa, zapłata prowizji od dopłat) – Wymiana informacji – Właściwość miejscowa Komisji – Jednolite i ciągłe naruszenie – Warunki przyznania zwolnienia – Równość traktowania – Obowiązek uzasadnienia – Kwota grzywny – Wartość sprzedaży – Waga naruszenia – Czas trwania uczestnictwa w naruszeniu – Okoliczności łagodzące – Zachęta do antykonkurencyjnego zachowania udzielona przez organy władzy publicznej – Proporcjonalność – Nieograniczone prawo orzekania]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/28

      Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Air France/Komisja
      (Sprawa T-338/17) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek lotniczego przewozu towarów - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego - Koordynowanie składników ceny usług lotniczego przewozu towarów (dopłata paliwowa, dopłata z tytułu bezpieczeństwa, zapłata prowizji od dopłat) - Wymiana informacji - Właściwość miejscowa Komisji - Jednolite i ciągłe naruszenie - Warunki przyznania zwolnienia - Równość traktowania - Obowiązek uzasadnienia - Kwota grzywny - Wartość sprzedaży - Waga naruszenia - Czas trwania uczestnictwa w naruszeniu - Okoliczności łagodzące - Zachęta do antykonkurencyjnego zachowania udzielona przez organy władzy publicznej - Proporcjonalność - Nieograniczone prawo orzekania)
      (2022/C 207/36)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Société Air France (Tremblay-en-France, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Wachsmann i A. de La Cotardière)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Dawes i C. Giolito, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata N. Coutrelis)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG oraz art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa AT.39258 – Lotniczy przewóz towarów) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej, oraz, tytułem ewentualnym, żądanie stwierdzenia nieważności części tej decyzji i obniżenia kwoty nałożonej na skarżącą grzywny.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa jedną trzecią własnych kosztów.

                  3)

                  Société Air France pokrywa własne koszty oraz dwie trzecie kosztów Komisji.

         (1)  Dz.U. C 277 z 21.8.2017.


title: Sprawa T-340/17: Wyrok Trybunału z dnia 30 marca 2022 r. – Japan Airlines/Komisja [Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek lotniczego przewozu towarów – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego – Koordynowanie składników ceny usług lotniczego przewozu towarów (dopłata paliwowa, dopłata z tytułu bezpieczeństwa, zapłata prowizji od dopłat) – Wymiana informacji – Właściwość miejscowa Komisji – Artykuł 266 TFUE – Przedawnienie – Prawo do obrony – Niedyskryminacja – Jednolite i ciągłe naruszenie – Kwota grzywny – Wartość sprzedaży – Waga naruszenia – Kwota dodatkowa – Okoliczności łagodzące – Zachęta do antykonkurencyjnego zachowania udzielona przez organy władzy publicznej – Zasadniczo ograniczony udział – Proporcjonalność – Nieograniczone prawo orzekania]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/28

      Wyrok Trybunału z dnia 30 marca 2022 r. – Japan Airlines/Komisja
      (Sprawa T-340/17) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek lotniczego przewozu towarów - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego - Koordynowanie składników ceny usług lotniczego przewozu towarów (dopłata paliwowa, dopłata z tytułu bezpieczeństwa, zapłata prowizji od dopłat) - Wymiana informacji - Właściwość miejscowa Komisji - Artykuł 266 TFUE - Przedawnienie - Prawo do obrony - Niedyskryminacja - Jednolite i ciągłe naruszenie - Kwota grzywny - Wartość sprzedaży - Waga naruszenia - Kwota dodatkowa - Okoliczności łagodzące - Zachęta do antykonkurencyjnego zachowania udzielona przez organy władzy publicznej - Zasadniczo ograniczony udział - Proporcjonalność - Nieograniczone prawo orzekania)
      (2022/C 207/37)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Japan Airlines Co. Ltd. (przedstawiciele: adwokaci J.F. Bellis i K. Van Hove i R. Burton, solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Dawes, G. Koleva i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy, wspierani przez J. Holmesa, QC)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 Porozumienia EOG oraz art. 8 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa AT.39258 – Lotniczy transport towarowy) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej, oraz, tytułem ewentualnym, żądanie obniżenia kwoty grzywny, która została na nią nałożona.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 1 lit. h) i art. 1 ust. 4 lit. h) decyzji C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 Porozumienia EOG oraz art. 8 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (Sprawa AT.39258 – Lotniczy transport towarowy).

                  2)

                  Kwota grzywny nałożonej na Japan Airlines Co. Ltd w art. 3 lit. h) wspomnianej decyzji zostaje ustalona na 28 875 000 EUR.

                  3)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  Japan Airlines pokrywa jedną trzecią własnych kosztów.

                  5)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez Japan Airlines.

         (1)  Dz.U. C 239 z 24.7.2017.


title: Sprawa T-342/17: Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Deutsche Lufthansa i in./Komisja [Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek lotniczego przewozu towarów – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego – Koordynacja elementów ceny za usługi lotniczego przewozu towarów (dopłata paliwowa, dopłata z tytułu bezpieczeństwa, zapłata prowizji od dopłat) – Wymiana informacji – Właściwość miejscowa Komisji – Obowiązek uzasadnienia – Wpływ na handel między państwami członkowskimi – Przymus państwowy – Jednolite i ciągłe naruszenie]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/30

      Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Deutsche Lufthansa i in./Komisja
      (Sprawa T-342/17) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek lotniczego przewozu towarów - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego - Koordynacja elementów ceny za usługi lotniczego przewozu towarów (dopłata paliwowa, dopłata z tytułu bezpieczeństwa, zapłata prowizji od dopłat) - Wymiana informacji - Właściwość miejscowa Komisji - Obowiązek uzasadnienia - Wpływ na handel między państwami członkowskimi - Przymus państwowy - Jednolite i ciągłe naruszenie)
      (2022/C 207/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Deutsche Lufthansa AG (Kolonia, Niemcy), Lufthansa Cargo AG (Frankfurt nad Menem, Niemcy), Swiss International Air Lines AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat S. Völcker)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Dawes i H. Leupold, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 decyzji Komisji C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG oraz art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa AT.39258 – Lotniczy przewóz towarów) w zakresie, w jakim dotyczy on skarżących.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa jedną trzecią własnych kosztów.

                  3)

                  Deutsche Lufthansa AG, Lufthansa Cargo AG, Swiss International Air Lines AG pokrywają własne koszty oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez Komisję.

         (1)  Dz.U. C 239 z 24.7.2017.


title: Sprawa T-343/17: Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Cathay Pacific Airways/Komisja [Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek lotniczego przewozu towarów – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego – Koordynowanie składników ceny usług lotniczego przewozu towarów (dopłata paliwowa, dopłata z tytułu bezpieczeństwa, zapłata prowizji od dopłat) – Wymiana informacji – Właściwość miejscowa Komisji – Prawo do obrony – Przedawnienie – Przymus państwowy – Jednolite i ciągłe naruszenie – Kwota grzywny – Wartość sprzedaży – Waga naruszenia – Okoliczności łagodzące – Zachęcanie przez organy władzy publicznej do zachowania antykonkurencyjnego – Zasadniczo ograniczony udział – Proporcjonalność – Nieograniczone prawo orzekania]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/31

      Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Cathay Pacific Airways/Komisja
      (Sprawa T-343/17) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek lotniczego przewozu towarów - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego - Koordynowanie składników ceny usług lotniczego przewozu towarów (dopłata paliwowa, dopłata z tytułu bezpieczeństwa, zapłata prowizji od dopłat) - Wymiana informacji - Właściwość miejscowa Komisji - Prawo do obrony - Przedawnienie - Przymus państwowy - Jednolite i ciągłe naruszenie - Kwota grzywny - Wartość sprzedaży - Waga naruszenia - Okoliczności łagodzące - Zachęcanie przez organy władzy publicznej do zachowania antykonkurencyjnego - Zasadniczo ograniczony udział - Proporcjonalność - Nieograniczone prawo orzekania)
      (2022/C 207/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Cathay Pacific Airways Ltd (Hong Kong, Chiny) (przedstawiciele: Kreisberger, QC, N. Grubeck, barrister, M. Reesa, solicitor, i E. Estellon, avocat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Dawes i C. Urraca Caviedesa, pełnomocnicy, których wspierał J. Holmes, QC)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG oraz art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa AT.39258 – Lotniczy przewóz towarów) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżącej, oraz, tytułem żądania ewentualnego, obniżenia kwoty nałożonej na nią grzywny.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 1 lit. g) i ust. 4 lit. g) decyzji Komisji C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG oraz art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa AT.39258 – Lotniczy przewóz towarów).

                  2)

                  Kwota grzywny nałożonej na Cathay Pacific Airways Ltd w art. 3 lit. g) tej decyzji zostaje ustalona na 47 040 000 EUR.

                  3)

                  W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  Cathay Pacific Airways pokrywa jedną trzecią własnych kosztów.

                  5)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez Cathay Pacific Airways.

         (1)  Dz.U. C 239 z 24.7.2017.


title: Sprawa T-344/17: Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Latam Airlines Group i Lan Cargo/Komisja [Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek lotniczego przewozu towarów – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego – Koordynowanie składników ceny usług lotniczego przewozu towarów (dopłata paliwowa, dopłata z tytułu bezpieczeństwa, zapłata prowizji od dopłat) – Wymiana informacji – Właściwość miejscowa Komisji – Przedawnienie – Zasada ne bis in idem – Zasada niedyskryminacji – Prawo do obrony – Przymus państwowy – Jednolite i ciągłe naruszenie – Kwota grzywny – Wartość sprzedaży – Waga naruszenia – Okoliczności łagodzące – Zasadniczo ograniczony udział – Proporcjonalność – Nieograniczone prawo orzekania]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/32

      Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Latam Airlines Group i Lan Cargo/Komisja
      (Sprawa T-344/17) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek lotniczego przewozu towarów - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego - Koordynowanie składników ceny usług lotniczego przewozu towarów (dopłata paliwowa, dopłata z tytułu bezpieczeństwa, zapłata prowizji od dopłat) - Wymiana informacji - Właściwość miejscowa Komisji - Przedawnienie - Zasada ne bis in idem - Zasada niedyskryminacji - Prawo do obrony - Przymus państwowy - Jednolite i ciągłe naruszenie - Kwota grzywny - Wartość sprzedaży - Waga naruszenia - Okoliczności łagodzące - Zasadniczo ograniczony udział - Proporcjonalność - Nieograniczone prawo orzekania)
      (2022/C 207/41)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Latam Airlines Group SA (Santiago, Chile), Lan Cargo SA (Santiago) (przedstawiciele: B. Hartnett, barrister, O. Geiss i W. Sparks, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Dawes, H. Leupold i G. Koleva, pełnomocnicy, których wspierał G. Peretz, QC)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 1742final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG oraz art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa AT.39258 – Lotniczy przewóz towarów) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących, oraz, tytułem żądania ewentualnego, obniżenia kwoty nałożonej na nią grzywny.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 1 lit. i) i j), ust. 3 lit. i) i j) oraz ust. 4 lit. i) i j) decyzji Komisji C(2017) 1742 final wersja ostateczna z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG oraz art. 8 umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (sprawa AT.39258 – Lotniczy przewóz towarów).

                  2)

                  Stwierdza się nieważność art.. 1 ust. 2 lit. i) i j) tej decyzji w zakresie, w jakim uwzględniono w nim udział Latam Airlines Group SA i Lan Cargo SA z jednej strony w elemencie składowym jednolitego i ciągłego naruszenia dotyczącego dopłaty z tytułu bezpieczeństwa i odmowy zapłaty prowizji, a z drugiej strony w elemencie składowym jednolitego i ciągłego naruszenia dotyczącego dopłaty paliwowej przed dniem 22 lipca 2005 r.

                  3)

                  Stwierdza się nieważność art. 3 lit. i) tej decyzji.

                  4)

                  Kwota grzywny nałożonej solidarnie na Latam Airlines Group i Lan Cargo zostaje ustalona na 2 244 000 EUR.

                  5)

                  W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

                  6)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postepowania.

         (1)  Dz.U. C 239 z 24.7.2017.


title: Sprawa T-350/17: Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Singapore Airlines i Singapore Airlines Cargo/Komisja [Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek lotniczego przewozu towarów – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego – Koordynowanie składników ceny usług lotniczego przewozu towarów (dopłata paliwowa, dopłata z tytułu bezpieczeństwa, zapłata prowizji od dopłat) – Wymiana informacji – Właściwość miejscowa Komisji – Zasada ne bis in idem – Gwarancje państwowe – Jednolite i ciągłe naruszenie – Kwota grzywny – Wartość sprzedaży – Waga naruszenia – Nieograniczone prawo orzekania]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/33

      Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Singapore Airlines i Singapore Airlines Cargo/Komisja
      (Sprawa T-350/17) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek lotniczego przewozu towarów - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego - Koordynowanie składników ceny usług lotniczego przewozu towarów (dopłata paliwowa, dopłata z tytułu bezpieczeństwa, zapłata prowizji od dopłat) - Wymiana informacji - Właściwość miejscowa Komisji - Zasada ne bis in idem - Gwarancje państwowe - Jednolite i ciągłe naruszenie - Kwota grzywny - Wartość sprzedaży - Waga naruszenia - Nieograniczone prawo orzekania)
      (2022/C 207/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Singapore Airlines (Singapour, Singapour) i Singapore Airlines Cargo (Singapour) (przedstawiciele: J. Kallaugher, J.P. Poitras, solicitors, oraz adwokat J. Ruiz Calzado)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Dawes i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy, których wspierał C. Brown, barrister)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 Porozumienia EOG oraz art. 8 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (Sprawa AT.39258 – Lotniczy transport towarowy) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących, oraz, tytułem ewentualnym, żądanie obniżenia kwoty grzywny, która została na nie nałożona.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa jedną trzecią własnych kosztów.

                  3)

                  Singapore Airlines i Singapore Airlines Cargo pokrywają własne koszty oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez Komisję.

         (1)  Dz.U. C 239 z 24.7.2017.


title: Sprawa T-129/19 RENV: Wyrok Sądu z dnia 23 marca 2022 r. – Necci/Komisja [Służba publiczna – Personel kontraktowy – Zabezpieczenie społeczne – RCAM – Oddalenie wniosku o objęcie ubezpieczeniem w następstwie przeniesienia uprawnień emerytalnych – Warunek związany z co najmniej trzyletnim stażem pracy – Artykuł 95 WZIP – Artykuł 34 ust. 1 karty praw podstawowych – Artykuł 45 TFUE]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/33

      Wyrok Sądu z dnia 23 marca 2022 r. – Necci/Komisja
      (Sprawa T-129/19 RENV) (1)

      (Służba publiczna - Personel kontraktowy - Zabezpieczenie społeczne - RCAM - Oddalenie wniosku o objęcie ubezpieczeniem w następstwie przeniesienia uprawnień emerytalnych - Warunek związany z co najmniej trzyletnim stażem pracy - Artykuł 95 WZIP - Artykuł 34 ust. 1 karty praw podstawowych - Artykuł 45 TFUE)
      (2022/C 207/43)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Claudio Necci (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Mongin i T. Bohr, pełnomocnicy)

         Interwenienci, popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: J. Van Pottelberge i I. Terwinghe, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i M. Alver, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      W swojej skardze na podstawie art. 270 TFUE skarżący żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 18 kwietnia 2018 r., mocą której Komisja Europejska oddaliła w sposób dorozumiany jego wniosek z dnia 18 grudnia 2017 r. o objęcie ubezpieczeniem we wspólnym systemie ubezpieczenia zdrowotnego instytucji Wspólnot Europejskich (RCAM).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Claudia Necciego związane z postępowaniem odwoławczym przed Trybunałem w sprawie C-202/20 P.

                  3)

                  Claudio Necci zostaje obciążony kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd (T-129/19 RENV) oraz z pierwotnym postępowaniem przed Sądem w sprawie T-129/19.

                  4)

                  Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty postępowania w sprawie T-129/19 i w niniejszym postępowaniu po przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania.

         (1)  Dz.U. C 155 z 6.5.2019.


title: Sprawa T-291/20: Wyrok Sądu z dnia z dnia 30 marca 2022 r. – Janukowycz/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie – Zamrożenie środków finansowych – Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie – Spoczywający na Radzie obowiązek zweryfikowania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/34

      Wyrok Sądu z dnia z dnia 30 marca 2022 r. – Janukowycz/Rada
      (Sprawa T-291/20) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Spoczywający na Radzie obowiązek zweryfikowania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej)
      (2022/C 207/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Wiktor Fedorowycz Janukowycz (Rostów nad Donem, Rosja) (przedstawiciele: M. Anderson, solicitor, E. Dean i J. Marjason-Stamp, barristers)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: T. Haas, P. Mahnič, S. Van Overmeire i A. Boggio-Tomasaz, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2020/373 z dnia 5 marca 2020 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2020, L 71, s. 10) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/370 z dnia 5 marca 2020 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2020, L 71, s. 1) w zakresie, w jakim na mocy tych aktów nazwisko skarżącego pozostawiono w wykazie osób, podmiotów i organów, do których stosują się te środki ograniczające.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2020/373 z dnia 5 marca 2020 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 2020/370 z dnia 5 marca 2020 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim nazwisko Wiktora Fedorowycza Janukowycza zostało pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów, do których stosują się te środki ograniczające.

                  2)

                  Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 222 z 6.7.2020.


title: Sprawa T-292/20: Wyrok Sądu z dnia z dnia 30 marca 2022 r. – Janukowycz/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie – Zamrożenie środków finansowych – Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie – Spoczywający na Radzie obowiązek zweryfikowania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/35

      Wyrok Sądu z dnia z dnia 30 marca 2022 r. – Janukowycz/Rada
      (Sprawa T-292/20) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Spoczywający na Radzie obowiązek zweryfikowania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej)
      (2022/C 207/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

      Strona skarżąca: Ołeksandr Wiktorowycz Janukowycz (Petersburg, Rosja) (przedstawiciele: M. Anderson, solicitor, E. Dean i J. Marjason-Stamp, barristers)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: T. Haas, P. Mahnič, S. Van Overmeire i A. Boggio-Tomasaz, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2020/373 z dnia 5 marca 2020 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2020, L 71, s. 10) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/370 z dnia 5 marca 2020 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2020, L 71, s. 1) w zakresie, w jakim na mocy tych aktów nazwisko skarżącego pozostawiono w wykazie osób, podmiotów i organów, do których stosują się te środki ograniczające

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2020/373 z dnia 5 marca 2020 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 2020/370 z dnia 5 marca 2020 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim nazwisko Ołeksandra Wiktorowycza Janukowycza zostało pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów, do których stosują się te środki ograniczające.

                  2)

                  Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 222 z 6.7.2020.


title: Sprawa T-299/20: Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – KF/EBI [Służba publiczna – Personel EBI – Skarga na mobbing – Dochodzenie administracyjne – Decyzja oddalająca skargę – Błąd w ocenie – Zasada dobrej administracji – Odpowiedzialność]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/36

      Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – KF/EBI
      (Sprawa T-299/20) (1)

      (Służba publiczna - Personel EBI - Skarga na mobbing - Dochodzenie administracyjne - Decyzja oddalająca skargę - Błąd w ocenie - Zasada dobrej administracji - Odpowiedzialność)
      (2022/C 207/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: KF (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: K. Carr i J. Pawlowicz, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów J. Curralla i B. Wägenbaura)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE i art. 50a statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji EBI z dnia 27 stycznia 2020 r. oddalającej złożoną przez skarżącego skargę o mobbing i, po drugie, o naprawienie szkody, jaką skarżący miał w swej ocenie ponieść i zadośćuczynienie za krzywdę, jakiej miał doznać w związku z tą decyzją.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Prezesa Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) z dnia 27 stycznia 2020 r.

                  2)

                  EBI zapłaci KF kwotę 3 000 EUR.

                  3)

                  Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

                  4)

                  EBI, poza własnymi kosztami postępowania, pokryje koszty poniesione przez KF.

         (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2020.


title: Sprawa T-720/20: Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Perry Street Software/EUIPO – Toolstream (SCRUFFS) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Słowny znak towarowy SCRUFFS – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001]]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/36

      Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Perry Street Software/EUIPO – Toolstream (SCRUFFS)
      (Sprawa T-720/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy SCRUFFS - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001])
      (2022/C 207/47)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Perry Street Software, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: M. Hawkins, solicitor, i adwokat T. Dolde)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Toolstream Ltd (Yeovil, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: J. Hourigan, solicitor)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 września 2020 r. (sprawa R 550/2020-4), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Perry Street Software a Toolstream.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Perry Street Software, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 44 z 8.2.2021.


title: Sprawa T-30/21: Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – L’Oréal/EUIPO – Debonair Trading Internacional (SO COUTURE) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SO COUTURE – Słowny unijny znak towarowy SO…? – Względne podstawy odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/37

      Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – L’Oréal/EUIPO – Debonair Trading Internacional (SO COUTURE)
      (Sprawa T-30/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SO COUTURE - Słowny unijny znak towarowy SO…? - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2022/C 207/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: L’Oréal (Clichy, Francja) (przedstawiciele: adwokaci M. Treis i E.-M. Strobel)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Debonair Trading Internacional Lda (Funchal, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci J. Quirin i J.-P. Jacquey)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 listopada 2020 r. (sprawa R 158/2016-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Debonair Trading Internacional a L’Oréal.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  L’Oréal zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 128 z 12.4.2021.


title: Sprawa T-35/21: Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – SFD/EUIPO – Allmax Nutrition (ALLNUTRITION DESIGNED FOR MOTIVATION) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ALLNUTRITION DESIGNED FOR MOTIVATION – Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe ALLMAX NUTRITION – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/38

      Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – SFD/EUIPO – Allmax Nutrition (ALLNUTRITION DESIGNED FOR MOTIVATION)
      (Sprawa T-35/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ALLNUTRITION DESIGNED FOR MOTIVATION - Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe ALLMAX NUTRITION - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2022/C 207/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: SFD S.A. (Opole, Polska) (przedstawiciel: adwokat T. Grucelski)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i V. Ruzek, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Allmax Nutrition Inc. (North York, Ontario, Kanada)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 października 2020 r. (sprawa R 511/2020-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Allmax Nutrition a SFD.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  SFD S.A. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 98 z 22.3.2021.


title: Sprawa T-36/21: Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – PO/Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Zatrudnienie – Ogłoszenie o konkursie otwartym EPSO/AD/338/17 – Nieumieszczenie na liście rezerwy kadrowej – Artykuł 21 karty praw podstawowych – Artykuł 1d ust. 1 i 4 regulaminu pracowniczego – Racjonalne usprawnienia – Zasada zakazu dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność – Dyrektywa 2000/78/WE – Obowiązek uzasadnienia – Obowiązek dbałości – Odpowiedzialność – Szkoda majątkowa i krzywda]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/38

      Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – PO/Komisja
      (Sprawa T-36/21) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Ogłoszenie o konkursie otwartym EPSO/AD/338/17 - Nieumieszczenie na liście rezerwy kadrowej - Artykuł 21 karty praw podstawowych - Artykuł 1d ust. 1 i 4 regulaminu pracowniczego - Racjonalne usprawnienia - Zasada zakazu dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność - Dyrektywa 2000/78/WE - Obowiązek uzasadnienia - Obowiązek dbałości - Odpowiedzialność - Szkoda majątkowa i krzywda)
      (2022/C 207/50)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: PO (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Melo Sampaio i D. Milanowska, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      W skardze wniesionej na podstawie art. 270 TFUE skarżący żąda, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursowej z dnia 29 kwietnia 2020 r., wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy, o niewpisaniu jego nazwiska na listę rezerwową konkursu otwartego EPSO/AD/338/17 oraz decyzji organu powołującego z dnia 14 października 2020 r. oddalającej jego zażalenie, a po drugie, naprawienia szkody, jaką miał ponieść w związku z tymi decyzjami.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 110 z 29.3.2021.


title: Sprawa T-206/21: Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Kalita i Haas/EUIPO – Kitzbühel Tourismus (Przedstawienie dwóch zwierząt) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego dwa zwierzęta – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający jedno zwierzę – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/39

      Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Kalita i Haas/EUIPO – Kitzbühel Tourismus (Przedstawienie dwóch zwierząt)
      (Sprawa T-206/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego dwa zwierzęta - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający jedno zwierzę - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2022/C 207/51)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Oliver Kalita (Jochberg, Austria), Christian Haas (Kitzbühel, Austria) (przedstawiciel: adwokat G. Donath)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Graul i D. Hanf, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Kitzbühel Tourismus, Körperschaft des öffentlichen Rechts (Kitzbühel) (przedstawiciel: adwokat M. Horak)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 lutego 2021 r. (sprawa R 863/2020-1) dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu między Kitzbühel Tourismus a O. Kalitą i C. Haasem.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej EUIPO z dnia 2 lutego 2021 r. (sprawa R 863/2020-1).

                  2)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Olivera Kalitę i Christiana Haasa.

                  3)

                  Kitzbühel Tourismus, Körperschaft des öffentlichen Rechts pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez O. Kalitę i C. Haasa.

         (1)  Dz.U. C 217 z 7.6.2021.


title: Sprawa T-264/21: Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Établissement Amra/EUIPO – eXpresio (Kształt buta na resorach) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Trójwymiarowy unijny znak towarowy – Kształt buta na resorach – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Oznaczenie utworzone wyłącznie przez kształt produktu konieczny do uzyskania rezultatu technicznego – Artykuł 7 ust. 1 lit e) ppkt ii) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Obecność elementów słownych – Brak zasadniczych właściwości niemających charakteru funkcjonalnego]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/40

      Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Établissement Amra/EUIPO – eXpresio (Kształt buta na resorach)
      (Sprawa T-264/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Trójwymiarowy unijny znak towarowy - Kształt buta na resorach - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Oznaczenie utworzone wyłącznie przez kształt produktu konieczny do uzyskania rezultatu technicznego - Artykuł 7 ust. 1 lit e) ppkt ii) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Obecność elementów słownych - Brak zasadniczych właściwości niemających charakteru funkcjonalnego)
      (2022/C 207/52)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Établissement Amra (Vaduz, Lichtenstein) (przedstawiciel: M. Gómez Calvo, abogada)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: eXpresio, estudio creativo, SL (La Nucía, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 marca 2021 r. (sprawa R 1083/2020-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Établissement Amra a eXpresio, estudio creativo.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 15 marca 2021 r. (sprawa R 1083/2020-1)

                  2)

                  EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 263 z 5.7.2021.


title: Sprawa T-451/21: Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Hesse/EUIPO – Wedl & Hofmann (Testa Rossa) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Testa Rossa – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy TESTA ROSSA – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/40

      Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Hesse/EUIPO – Wedl & Hofmann (Testa Rossa)
      (Sprawa T-451/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Testa Rossa - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy TESTA ROSSA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2022/C 207/53)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Kurt Hesse (Nuremberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Krogmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Eberl i E. Markakis, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Wedl & Hofmann GmbH (Mils/Hall in Tirol, Austria) (przedstawiciel: adwokat T. Raubal)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 maja 2021 r. (sprawa R 878/2020-1) dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu między Wedl & Hofmann a K. Hesse.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Kurt Hesse zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 368 z 13.9.2021.


title: Sprawa T-17/21: Postanowienie Sądu z dnia 22 marca 2022 r. – Miquel y Costas & Miquel/EUIPO (Pure Hemp) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Uchylenie zaskarżonej decyzji – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Umorzenie postępowania]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/41

      Postanowienie Sądu z dnia 22 marca 2022 r. – Miquel y Costas & Miquel/EUIPO (Pure Hemp)
      (Sprawa T-17/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Uchylenie zaskarżonej decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2022/C 207/54)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Miquel y Costas & Miquel, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: J. Mora Cortés)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 października 2020 r. (sprawa R 853/2020-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego Pure Hemp jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Miquel y Costas & Miquel, SA.

         (1)  Dz.U. C 72 z 1.3.2021.


title: Sprawa T-232/21: Postanowienie Sądu z dnia 18 marca 2022 r. – Saure/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Korespondencja Komisji dotycząca ilości i terminów dostaw szczepionek przeciw COVID-19 AstraZaneca – Dorozumiana odmowa dostępu – Wyraźna decyzja przyjęta po wniesieniu skargi – Umorzenie postępowania – Wnioski o zezwolenie na dostosowanie żądań – Zawisłość sprawy – Oczywista niedopuszczalność]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/41

      Postanowienie Sądu z dnia 18 marca 2022 r. – Saure/Komisja
      (Sprawa T-232/21) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Korespondencja Komisji dotycząca ilości i terminów dostaw szczepionek przeciw COVID-19 AstraZaneca - Dorozumiana odmowa dostępu - Wyraźna decyzja przyjęta po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania - Wnioski o zezwolenie na dostosowanie żądań - Zawisłość sprawy - Oczywista niedopuszczalność)
      (2022/C 207/55)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Hans-Wilhelm Saure (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Partsch)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara, K. Herrmann i A. Spina, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skargą wniesioną na podstawie art. 263 TFUE skarżący żąda stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji z dnia 30 kwietnia 2021 r., a także – po dostosowaniu żądań – wyraźnej decyzji z dnia 13 lipca 2021 r., którymi Komisja odrzuciła jego ponowny wniosek o dostęp do pewnych dokumentów

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie żądań stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji Komisji Europejskiej z dnia 30 kwietnia 2021 odrzucającej ponowny wniosek o dostęp do pewnych dokumentów zostaje umorzone.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

                  3)

                  Komisja zostaje obciążona własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez Hansa-Wilhelma Saurego związanymi ze skargą i żądaniem umorzenia postępowania.

                  4)

                  Hans-Wilhelm Saure zostaje obciążony własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez Komisję związanymi z wnioskiem o zezwolenie na dostosowanie żądań.

         (1)  Dz.U. C 242 z 21.6.2021.


title: Sprawa T-431/21: Postanowienie Sądu z dnia 8 marca 2022 r. – UNIS/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Zabezpieczenie społeczne – Organy odpowiedzialne za zarządzanie ustawowymi systemami ubezpieczeń zdrowotnych i emerytalnych – Krajowy zakład ubezpieczeń emerytalnych – Działalność gospodarcza – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Niedopuszczalność]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/42

      Postanowienie Sądu z dnia 8 marca 2022 r. – UNIS/Komisja
      (Sprawa T-431/21) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Zabezpieczenie społeczne - Organy odpowiedzialne za zarządzanie ustawowymi systemami ubezpieczeń zdrowotnych i emerytalnych - Krajowy zakład ubezpieczeń emerytalnych - Działalność gospodarcza - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
      (2022/C 207/56)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Union nationale des indépendants solidaires (UNIS) (Lorient, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Ortega)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Martin, H. van Vliet, T. Baumé i A. Boitos, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      W swojej skardze na podstawie art. 263 TFUE, skarżąca, będąca organizacją zawodową utworzoną zgodnie z prawem francuskim w dniu 21 lutego 2020 r., wnosi o stwierdzenie nieważności pisma Komisji Europejskiej z dnia 18 maja 2021 r., w którym Komisja oświadczyła, że nie jest właściwa do zbadania kwestii podniesionych przez skarżącą w jej skardze administracyjnej z dnia 7 kwietnia 2021 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Union nationale des indépendants solidaires (UNIS) pokryje własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 422 z 18.10.2021.


title: Sprawa T-550/21: Postanowienie Sądu z dnia 21 marca 2022 r. – Kalypso Media Group / EUIPO (COMMANDOS) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Uchylenie zaskarżonej decyzji – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Umorzenie postępowania]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/42

      Postanowienie Sądu z dnia 21 marca 2022 r. – Kalypso Media Group / EUIPO (COMMANDOS)
      (Sprawa T-550/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Uchylenie zaskarżonej decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2022/C 207/57)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Kalypso Media Group GmbH (Worms, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Boddien)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 lipca 2021 r. (sprawa R 1864/2020-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego COMMANDOS jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zostaje obciążony własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Kalypso Media Group GmbH.

         (1)  Dz.U. C 431 z 25.10.2021.


title: Sprawa T-123/22: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2022 r. – Ecocert India/Komisja

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/43

      Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2022 r. – Ecocert India/Komisja
      (Sprawa T-123/22)
      (2022/C 207/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ecocert India Pte Ltd (Gurugram, Indie) (przedstawiciele: adwokaci Y. Martinet, D. Todorova i J. Sohm)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/2325 z dnia 16 grudnia 2021 r. ustanawiającego, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/848, wykaz państw trzecich oraz wykaz organów kontrolnych i jednostek certyfikujących, które zostały uznane na podstawie art. 33 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 do celów przywozu produktów ekologicznych do Unii (1) w związku z pkt 5 załącznika I do tego rozporządzenia w zakresie dotyczącym Indii, ze względu na to, że przepis ten wyklucza Ecocert India Private Limited spośród znajdujących się w dotyczącym Indii wykazie uznanych jednostek certyfikujących, które są uprawnione do przeprowadzania kontroli i wydawania certyfikatów kontroli pozwalających na swobodny obrót w Unii Europejskiej, jako produktami ekologicznymi, produktami przywiezionymi z Indii; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku uprawnienia pozwanej do usunięcia skarżącej z wykazu uznanych indyjskich jednostek certyfikujących.

                              —

                              Na podstawie art. 33 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 834/2007 (2) i art. 7 rozporządzenia (WE) nr 1235/2008 (3) pozwana jest uprawniona do sporządzenia wykazu uznanych krajów trzecich, który znajduje się w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1235/2008. Niemniej jednak wyłącznie właściwy organ krajowy państwa trzeciego może akredytować lub usuwać z wykazu jednostki certyfikujące. Skarżąca podnosi, że poprzez usunięcie jej z wykazu uznanych jednostek certyfikujących pozwana przekroczyła granice swoich uprawnień i naruszyła art. 33 ust. 2 rozporządzenia nr 834/2007 w związku z art. 7 rozporządzenia nr 1235/2008. Ponadto przepisy, na których pozwana oparła rozporządzenie 2021/2325, mianowicie art. 3 lit. a) rozporządzenia delegowanego Komisji 2021/1342 z dnia 27 maja 2021 r. (4), nie weszły w życie do dnia 1 stycznia 2022 r.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez pozwaną istotnych wymogów formalnych.

                              —

                              Skarżąca podnosi, że postanawiając usunąć ją z wykazu indyjskich jednostek certyfikujących na podstawie wykazu opublikowanego w załączniku III do rozporządzenia Komisji nr 1235/2008 (wykaz uznanych krajów trzecich) pozwana pozbawiła ją wszelkich gwarancji proceduralnych, ponieważ ta podstawa prawna nie daje indywidualnym jednostkom certyfikującym możliwości bycia wysłuchanym przed podjęciem w stosunku do nich niekorzystnej decyzji.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący błędu w ocenie okoliczności faktycznych i w weryfikacji dowodów oraz błędu pozwanej w ocenie dotyczącej wydania rozporządzenia (UE)2021/2325

                              —

                              Część pierwsza zarzutu trzeciego: skarżąca podnosi, że pozwana nie wzięła pod uwagę faktu, że w momencie wystąpienia zdarzenia skarżąca nie wiedziała o stosowaniu tlenku etylenu (EtO) jako fumigantu do zwalczania salmonelli

                              —

                              Część druga zarzutu trzeciego: pozwana nie wyciągnęła właściwych wniosków z faktu, że skarżąca podjęła wszystkie niezbędne środki naprawcze.

                              —

                              Część trzecia zarzutu trzeciego: zdaniem skarżącej pozwana nie wzięła pod uwagę sankcji zastosowanych przez właściwy organ indyjski APEDA.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia ogólnych zasad prawa dotyczących ochrony uzasadnionych oczekiwań, proporcjonalności i niedyskryminacji.

                              —

                              Część pierwsza zarzutu czwartego: naruszenie zasady proporcjonalności, ponieważ, usunięcie skarżącej z wykazu jednostek certyfikujących było nieproporcjonalne w stosunku do stwierdzonych nieprawidłowości i nie uwzględniało przesunięcia w czasie oraz właściwych środków naprawczych.

                              —

                              Część druga zarzutu czwartego: naruszenie zasady równego traktowania i zasady niedyskryminacji, ponieważ pozwana postanowiła w sposób dyskryminujący odebrać certyfikat tylko niektórym jednostkom certyfikującym pomimo popełnienia takich samych nieprawidłowości inne jednostki, czym spowodowała nieuczciwą konkurencję pomiędzy zagranicznymi jednostkami certyfikującymi.

                              —

                              Część trzecia zarzutu czwartego: naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ powtarzające się włączanie skarżącej do wykazu jednostek certyfikujących, od 2006 r., stworzyło sytuację mogącą powodować uzasadnione oczekiwania, które zostały naruszone przez pozwaną; niejasny i nieprzewidywalny przepis prawny posłużył za podstawę usunięcia skarżącej z wykazu indyjskich jednostek certyfikujących.

         (1)  Dz.U. 2021, L 465, s. 8.

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 834/2007 z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych i uchylające rozporządzenie (EWG) nr 2092/91 (Dz.U. 2007, L 189, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1235/2008 z dnia 8 grudnia 2008 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w odniesieniu do ustaleń dotyczących przywozu produktów ekologicznych z krajów trzecich (Dz.U. L 2008 L 334, s. 25).

         (4)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2021/1342 z dnia 27 maja 2021 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/848 w odniesieniu do przepisów dotyczących informacji, które mają być przekazywane przez państwa trzecie oraz organy kontrolne i jednostki certyfikujące do celów nadzoru nad ich uznawaniem na mocy art. 33 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w przypadku przywożonych produktów ekologicznych, oraz do przepisów dotyczących środków, jakie należy przyjąć w ramach sprawowania tego nadzoru (Dz.U. 2021, L 292, s. 20).


title: Sprawa T-156/22: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2022 r. – Hyundai Heavy Industries Holdings/Komisja

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/44

      Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2022 r. – Hyundai Heavy Industries Holdings/Komisja
      (Sprawa T-156/22)
      (2022/C 207/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Hyundai Heavy Industries Holdings Co. Ltd (Seul, Korea Południowa) (przedstawiciele: adwokaci S. Völcker, J. Ruiz Calzado, H. Armengod Suarez, J.B. Douchy, a także D. Little, Solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności, w całości, decyzji Komisji z dnia 13 stycznia 2022 r. w sprawie M.9343 – Hyundai Heavy Industries Holdings/Daewoo Shipbuilding & Marine Engineering (zwanej dalej „decyzją”);

                  —

                  obciążenie Komisji własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszeń prawa związanych z próbą wykazania przez Komisję powstania pozycji dominującej na podstawie analizy merytorycznej niezwiązanej z kryterium prawnym, które miało zostać zastosowane w decyzji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszeń prawa, błędów w ocenie i braku wystarczającego uzasadnienia o odniesieniu do stwierdzenia Komisji, że zakwestionowana transakcja doprowadziłaby do powstania pozycji dominującej, co skutkowałoby znaczącym zakłóceniem rzeczywistej konkurencji na rynku wewnętrznym, jako że instytucja: po pierwsze, powołała się na udział w rynku jako na dowód prima facie powstania pozycji dominującej, pomimo utrzymywania się niskich marż, istnienia strukturalnej nadwyżki zdolności produkcyjnych oraz małej stabilności zamówień; po drugie, nie uwzględniła presji konkurencyjnej wywieranej przez konkurentów oraz błędnie oceniła jej znaczenie; po trzecie, nie uwzględniła oczywistej siły nabywczej klientów na rynku charakteryzującym się nadwyżką zdolności produkcyjnych oraz nieczęstymi i mającymi dużą wartość zamówieniami; po czwarte, nie wykazała, w jaki sposób zakwestionowana transakcja doprowadzi do powstania znaczącego zakłócenia rzeczywistej konkurencji na rynku wewnętrznym; i po piąte, błędnie oceniła spektrum skutków, jakie mogłyby zaistnieć, gdyby zakwestionowana transakcja nie miała miejsca.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do obrony oraz prawa do dobrej administracji poprzez brak wystosowania przez Komisję uzupełniającego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów w celu usunięcia niejasności w odniesieniu do kluczowych aspektów pisma w sprawie przedstawienia zarzutów oraz powołania się na niewymienione w tym piśmie dowody.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia obowiązku staranności polegającego na tym, że w czasie, gdy Komisja przyjmowała decyzję, dowody wskazane w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów były już nieaktualne, oraz na tym, że instytucja ta nie zbadała w sposób staranny i bezstronny najbardziej istotnych okoliczności faktycznych, przesądzając z góry o wyniku zakwestionowanej transakcji.


title: Sprawa T-157/22: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2022 r. – Dehaen/EUIPO – National Geographic Society (NATIONAL GEOGRAPHIC)

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/45

      Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2022 r. – Dehaen/EUIPO – National Geographic Society (NATIONAL GEOGRAPHIC)
      (Sprawa T-157/22)
      (2022/C 207/60)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Karolien Dehaen (Schilde, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci T. van Innis i A. Van der Planken)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: National Geographic Society (Waszyngton, Dystrykt Kolumbii, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „NATIONAL GEOGRAPHIC” – unijny znak towarowy nr 2 148 799

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie R 972/2020-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-101/21: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 5 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – HJ/Ministerstvo práce a sociálních věcí [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 2008/94/WE – Ochrona pracowników najemnych na wypadek niewypłacalności pracodawcy – Artykuł 2 ust. 2 – Pojęcie „pracownika” – Artykuł 12 lit. a) i c) – Granice odpowiedzialności instytucji gwarancyjnych – Osoba pełniąca na podstawie umowy o pracę zawartej ze spółką handlową funkcje członka zarządu i dyrektora tej spółki – Łączenie funkcji – Orzecznictwo krajowe odmawiające tej osobie możliwości korzystania z gwarancji przewidzianych w tej dyrektywie]

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/10

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 5 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – HJ/Ministerstvo práce a sociálních věcí
      (Sprawa C-101/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2008/94/WE - Ochrona pracowników najemnych na wypadek niewypłacalności pracodawcy - Artykuł 2 ust. 2 - Pojęcie „pracownika” - Artykuł 12 lit. a) i c) - Granice odpowiedzialności instytucji gwarancyjnych - Osoba pełniąca na podstawie umowy o pracę zawartej ze spółką handlową funkcje członka zarządu i dyrektora tej spółki - Łączenie funkcji - Orzecznictwo krajowe odmawiające tej osobie możliwości korzystania z gwarancji przewidzianych w tej dyrektywie)
      (2022/C 257/14)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Nejvyšší správní soud

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: HJ

         Druga strona postępowania: Ministerstvo práce a sociálních věcí

         Sentencja

      Artykuł 2 ust. 2 oraz art. 12 lit. a) i c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1794 z dnia 6 października 2015 r., należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, zgodnie z którym osoba pełniąca na podstawie ważnej w świetle prawa krajowego umowy o pracę łącznie funkcje dyrektora i członka organu statutowego spółki handlowej nie może zostać uznana za pracownika w rozumieniu tej dyrektywy, a tym samym nie może korzystać z gwarancji przewidzianych we wspomnianej dyrektywie.

         (1)  Dz.U. C 148 z 26.4.2021.


title: Sprawa C-179/21: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – absoluts-bikes and more- GmbH & Co. KG / the-trading-company GmbH [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 2011/83/UE – Artykuł 6 ust. 1 lit. m) – Umowa zawierana na odległość między konsumentem a przedsiębiorcą – Spoczywający na przedsiębiorcy obowiązek poinformowania konsumenta o istnieniu i warunkach gwarancji handlowej producenta – Warunki, w których obowiązek taki się konkretyzuje – Treść informacji w przedmiocie gwarancji handlowej producenta, którą należy przekazać konsumentowi – Wpływ art. 6 ust. 2 dyrektywy 1999/44/WE]

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/11

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – absoluts-bikes and more- GmbH & Co. KG / the-trading-company GmbH
      (Sprawa C-179/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 2011/83/UE - Artykuł 6 ust. 1 lit. m) - Umowa zawierana na odległość między konsumentem a przedsiębiorcą - Spoczywający na przedsiębiorcy obowiązek poinformowania konsumenta o istnieniu i warunkach gwarancji handlowej producenta - Warunki, w których obowiązek taki się konkretyzuje - Treść informacji w przedmiocie gwarancji handlowej producenta, którą należy przekazać konsumentowi - Wpływ art. 6 ust. 2 dyrektywy 1999/44/WE)
      (2022/C 257/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący skargę rewizyjną: absoluts-bikes and more- GmbH & Co. KG

         Druga strona postępowania: the-trading-company GmbH

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 6 ust. 1 lit. m) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do gwarancji handlowej udzielanej przez producenta obowiązek informacyjny nałożony na przedsiębiorcę przez ten przepis nie powstaje przez sam fakt istnienia tej gwarancji, lecz jedynie wówczas, gdy konsument ma uzasadniony interes w uzyskaniu informacji na ten temat, aby móc podjąć decyzję o związaniu się umową z przedsiębiorcą. Taki uzasadniony interes występuje w szczególności wtedy, gdy przedsiębiorca czyni z gwarancji handlowej udzielanej przez producenta centralny lub decydujący element swojej oferty. W celu ustalenia, czy gwarancja stanowi taki centralny lub decydujący element, należy wziąć pod uwagę treść i ogólną konfigurację oferty w odniesieniu do danego towaru; znaczenie, w kategoriach argumentu sprzedaży lub argumentu reklamowego, wzmianki o gwarancji handlowej producenta; miejsce, jakie ta wzmianka zajmuje w ofercie; ryzyko pomyłki lub wprowadzenia w błąd, jakie wzmianka ta może wywołać w świadomości przeciętnego konsumenta, właściwie poinformowanego, dostatecznie uważnego i rozsądnego, co do różnych przysługujących mu uprawnień z tytułu gwarancji lub co do rzeczywistej tożsamości gwaranta; istnienia w ofercie wyjaśnień dotyczących innych gwarancji związanych z danym towarem lub wszelkich innych czynników mogących uzasadnić obiektywną potrzebę ochrony konsumenta.

                  2)

                  Artykuł 6 ust. 1 lit. m) dyrektywy 2011/83 w związku z art. 6 ust. 2 tiret drugie dyrektywy 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji należy interpretować w ten sposób, że informacje w przedmiocie warunków gwarancji handlowej producenta, które należy przekazać konsumentowi, obejmują wszystkie warunki stosowania i realizacji takiej gwarancji umożliwiające konsumentowi podjęcie decyzji o związaniu się umową z przedsiębiorcą.

         (1)  Dz.U. C 242 z 21.6.2021.


title: Sprawa C-189/21: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 5 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven – Niderlandy) – R. en R./Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit [Odesłanie prejudycjalne – Wspólna polityka rolna (WPR) – Rozporządzenie (UE) nr 1306/2013 – Załącznik II – Wymóg podstawowy w zakresie zarządzania 10 – Rozporządzenie (UE) nr 1107/2009 – Artykuł 55 akapit pierwszy i akapit drugi zdanie pierwsze – System wsparcia bezpośredniego – Wspólne zasady – Zmniejszenie lub wykluczenie całości lub części pomocy otrzymanej w ramach WPR – Nieprzestrzeganie przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności – Stosowanie środka ochrony roślin, który nie uzyskał zezwolenia w danym państwie członkowskim lub w odniesieniu do którego zezwolenie już nie obowiązuje i – w tym drugim przypadku – którego termin przydatności do użycia został przekroczony]

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/12

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 5 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven – Niderlandy) – R. en R./Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
      (Sprawa C-189/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka rolna (WPR) - Rozporządzenie (UE) nr 1306/2013 - Załącznik II - Wymóg podstawowy w zakresie zarządzania 10 - Rozporządzenie (UE) nr 1107/2009 - Artykuł 55 akapit pierwszy i akapit drugi zdanie pierwsze - System wsparcia bezpośredniego - Wspólne zasady - Zmniejszenie lub wykluczenie całości lub części pomocy otrzymanej w ramach WPR - Nieprzestrzeganie przepisów dotyczących zasady wzajemnej zgodności - Stosowanie środka ochrony roślin, który nie uzyskał zezwolenia w danym państwie członkowskim lub w odniesieniu do którego zezwolenie już nie obowiązuje i – w tym drugim przypadku – którego termin przydatności do użycia został przekroczony)
      (2022/C 257/16)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      College van Beroep voor het bedrijfsleven

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: R. en R.

         Strona przeciwna: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

         Sentencja

      Wymóg podstawowy w zakresie zarządzania 10, ustanowiony w załączniku II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008, który odsyła do art. 55 akapit pierwszy i akapit drugi zdanie pierwsze rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylającego dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG, należy interpretować w ten sposób, że dotyczy on również stosowania środka ochrony roślin, który nie uzyskał zezwolenia w danym państwie członkowskim lub w odniesieniu do którego takie zezwolenie już nie obowiązuje i – w tym drugim przypadku – którego termin przydatności do użycia został przekroczony.

         (1)  Dz.U. C 228 z 14.6.2021.


title: Sprawa C-218/21: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 5 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Autoridade Tributária e Aduaneira/DSR – Montagem e Manutenção de Ascensores e Escadas Rolantes SA [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Stawki – Przepisy przejściowe dotyczące niektórych usług pracochłonnych – Punkt 2 załącznika IV – Remonty i naprawy prywatnych mieszkań – Stosowanie obniżonej stawki VAT do usług naprawy i konserwacji wind w budynkach mieszkalnych]

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/12

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 5 maja 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Autoridade Tributária e Aduaneira/DSR – Montagem e Manutenção de Ascensores e Escadas Rolantes SA
      (Sprawa C-218/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Stawki - Przepisy przejściowe dotyczące niektórych usług pracochłonnych - Punkt 2 załącznika IV - Remonty i naprawy prywatnych mieszkań - Stosowanie obniżonej stawki VAT do usług naprawy i konserwacji wind w budynkach mieszkalnych)
      (2022/C 257/17)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Supremo Tribunal Administrativo

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Druga strona postępowania: DSR – Montagem e Manutenção de Ascensores e Escadas Rolantes SA

         Sentencja

      Punkt 2 załącznika IV do dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „remontów i napraw prywatnych budynków mieszkalnych [mieszkań]” w rozumieniu tego przepisu obejmuje usługi naprawy i remontu wind w budynkach mieszkalnych, z wyłączeniem usług konserwacji takich wind.

         (1)  Dz.U. C 252 z 28.6.2021.


title: Sprawa C-242/21 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 maja 2022 r. – Évariste Boshab/Rada Unii Europejskiej [Odwołanie – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga – Rozporządzenie (WE) nr 1183/2005 – Artykuł 2b) i art. 9 ust. 2 – Decyzja 2010/788/ WPZiB – Artykuł 3 ust. 2 i art. 9 ust. 2 – Pozostawienia nazwiska wnoszącego odwołanie w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi – Decyzja (WPZiB) 2018/1940 – Rozporządzenie wykonawcze 2018/1931 – Prawo do bycia wysłuchanym]

text:
               4.7.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/13

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 maja 2022 r. – Évariste Boshab/Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-242/21 P) (1)

      (Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Demokratycznej Republice Konga - Rozporządzenie (WE) nr 1183/2005 - Artykuł 2b) i art. 9 ust. 2 - Decyzja 2010/788/ WPZiB - Artykuł 3 ust. 2 i art. 9 ust. 2 - Pozostawienia nazwiska wnoszącego odwołanie w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi - Decyzja (WPZiB) 2018/1940 - Rozporządzenie wykonawcze 2018/1931 - Prawo do bycia wysłuchanym)
      (2022/C 257/18)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona wnosząca odwołanie: Évariste Boshab (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck, P. De Wolf, T. Payan, A. Guillerme)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo J.P. Hix, S. Lejeune, a następnie S. Lejeune, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Évariste Boshab pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 217 z dnia 7.6.2021.