title: Sprawa T-389/08: Skarga wniesiona w dniu 16 września 2008 r. — Lemans przeciwko OHIM — Turner (ICON)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/50

         Skarga wniesiona w dniu 16 września 2008 r. — Lemans przeciwko OHIM — Turner (ICON)
   (Sprawa T-389/08)
   (2008/C 301/84)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Lemans (Janesville, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: M. Cover, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Stephen Turner (Luddington, Zjednoczone Królestwo)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 lipca 2008 r. w sprawie R 778/2007-2;

               —

               stwierdzenie, że sprzeciw zostaje odrzucony i że sporny znak towarowy może zostać zarejestrowany; oraz

               —

               obciążenie Stephena Tunera, będącego drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą, kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą i Sądem Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ICON” dla towarów i usług należących do klas 9, 18 i 25 — zgłoszenie nr 2 197 440

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Stephen Turner

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny krajowy znak towarowy „IKON” dla towarów należących do klas 9 — znak towarowy zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie pod nr 2 243 676

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie zgłoszenia w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Izba Odwoławcza uznała błędnie, że Stephen Turner, będący drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą, posiadał legitymację do wniesienia sprzeciwu.


title: Sprawa T-568/12: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2012 r. — GOLAM przeciwko OHIM — Derby Cycle Werke (FOCUS extreme)

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/23

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2012 r. — GOLAM przeciwko OHIM — Derby Cycle Werke (FOCUS extreme)
   (Sprawa T-568/12)
   2013/C 63/47
   Język skargi: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Sofia Golam (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat N. Trovas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Derby Cycle Werke GmbH (Cloppenburg, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie za dopuszczalną niniejszej skargi, zmierzającej do stwierdzenia nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 października 2012 r. w sprawie R 2327/2011-4;

               —

               odrzucenie sprzeciwu wniesionego przez drugą stronę postępowania i uwzględnienie w całości żądania strony skarżącej;

               —

               obciążenie drugiej strony kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w niniejszym postępowaniu.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „FOCUS extreme” dla towarów z klas 5, 16 i 25 — wspólnotowy znak towarowy nr 8945487

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: druga strona postępowania przed izbą odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: niemiecki słowny znak towarowy „FOCUS” zarejestrowany pod nr 2062620 dla towarów z klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r.


title: Sprawa C-257/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln (Niemcy) w dniu 9 maja 2016 r. – Elke Roch, Jürgen Roch/Germanwings GmbH

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln (Niemcy) w dniu 9 maja 2016 r. – Elke Roch, Jürgen Roch/Germanwings GmbH
   (Sprawa C-257/16)
   (2016/C 279/21)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Köln

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Elke Roch, Jürgen Roch

      Strona pozwana: Germanwings GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy techniczna usterka samolotu spowodowana przez zderzenie z ptakiem t.j. kolizję samolotu w powietrzu z ptakami stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (1)?

               2)

               Czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że obsługujący przewoźnik lotniczy może się również powoływać na takie nadzwyczajne okoliczności, które nie wystąpiły podczas lotu zarezerwowanego przez pasażera, lecz podczas lotu bezpośrednio go poprzedzającego, samolotem przewidzianym dla zarezerwowanego lotu w ramach procedury przelotu samolotów?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (EWG) Nr. 295/91, Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa T-71/16 P: Postanowienie Sądu z dnia 3 maja 2017 r. – De Nicola/EBI [Odwołanie — Służba publiczna — Personel EBI — Ocena — Sprawozdanie z oceny przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny (2007) — Naruszenia prawa — Odwołanie oczywiście bezzasadne]

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/29

         Postanowienie Sądu z dnia 3 maja 2017 r. – De Nicola/EBI
   (Sprawa T-71/16 P) (1)

   ([Odwołanie - Służba publiczna - Personel EBI - Ocena - Sprawozdanie z oceny przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny (2007) - Naruszenia prawa - Odwołanie oczywiście bezzasadne])
   (2017/C 213/39)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat G. Ferabecoli)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) (przedstawiciele: początkowo G. Nuvoli i F. Martin, następnie G. Nuvoli i G. Faedo, pełnomocnicy, wspomagani przez adwokata A. Dal Ferra)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu częściowe uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (w składzie jednego sędziego) z dnia 18 grudnia 2015 r., De Nicola/EBI (F-82/12, EU:F:2015:166).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Carlo De Nicola pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 118 z 4.4.2016.


title: Sprawa C-627/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 2 grudnia 2013 r. — postępowanie karne przeciwko Miguelowi M.

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 2 grudnia 2013 r. — postępowanie karne przeciwko Miguelowi M.
   (Sprawa C-627/13)
   2014/C 39/19
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strona w postępowaniu głównym

   Miguel M.

      Pytania prejudycjalne

   Czy produkty lecznicze zgodnie z definicją dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (1), zawierające substancje sklasyfikowane przez rozporządzenia nr 273/2004 (2) i nr 111/2005 (3), zgodnie z odpowiednim art. 2 lit. a) tych rozporządzeń są zawsze wyłączone spod zakresu stosowania tych aktów albo czy należy to jedynie wówczas założyć, gdy produkty lecznicze mają taki skład, że substancje sklasyfikowane nie mogą być łatwo wykorzystane lub odzyskane za pomocą łatwych do zastosowania lub ekonomicznie opłacalnych środków?

      (1)  Dz.U. L 311, s. 67.

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych (Dz.U. L 47, s. 1)

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 111/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. określające zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi (Dz.U. 2005 L 22, s. 1)


title: Sprawa T-531/13: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2013 r. — Kicks Kosmetikkedjan przeciwko OHIM — Kik Textilien und Non-Food (KICKS)

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/16

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2013 r. — Kicks Kosmetikkedjan przeciwko OHIM — Kik Textilien und Non-Food (KICKS)
   (Sprawa T-531/13)
   2013/C 359/32
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kicks Kosmetikkedjan AB (Sztokholm, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat K. Strömholm)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Kik Textilien und Non-Food GmbH (Bönen, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji;

               —

               obciążenie kosztami postępowania OHIM lub posiłkowo interwenienta, jeśli wstąpi do postępowania;

               —

               dopuszczenie rejestracji zakwestionowanego zgłoszenia nr 924 6166 w całości.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Kicks Kosmetikkedjan AB

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „KICKS” dla towarów i usług z klas 3, 8, 14, 21 i 35 — zgłoszenie nr 9246166

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Kik Textilien und Non-Food GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny niemiecki i międzynarodowy znak towarowy „kik” dla usług z klasy 35

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu dla zakwestionowanych towarów i usług

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-227/13 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 lutego 2013 r. w sprawach połączonych od T-278/00 do T-280/00, od T-282/00 do T-286/00 i od T-288/00 do T-295/00 Albergo Quatro Fontane i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 kwietnia 2013 r. przez Albergo Quattro Fontane Snc

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/13

         Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 lutego 2013 r. w sprawach połączonych od T-278/00 do T-280/00, od T-282/00 do T-286/00 i od T-288/00 do T-295/00 Albergo Quatro Fontane i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 kwietnia 2013 r. przez Albergo Quattro Fontane Snc
   (Sprawa C-227/13 P)
   2013/C 207/25
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Albergo Quattro Fontane Snc (przedstawiciele: A. Bianchini i F. Busetto, avvocati)

      Druga strona postępowania: Comitato „Venezia vuole vivere”, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu;

               —

               uwzględnienie żądań podniesionych w pierwszej instancji i w konsekwencji

                           —

                           stwierdzenie nieważności, o ile będzie to wymagane oraz w granicach interesu skarżących, decyzji Komisji Europejskiej nr 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995;

                           —

                           tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności wyżej wspomnianej decyzji w zakresie, w jakim nakłada obowiązek odzyskania udzielonych obniżek i wymaga zwiększenia wysokości domniemanych obniżek podlegających odzyskaniu o odsetki za okresy rozpatrywane w tej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona wnosząca odwołanie podnosi na jego poparcie dziewięć zarzutów.

                  Zarzut pierwszy: błędny charakter postanowienia z powodu nieuwzględnienia okoliczności, że rozpatrywane środki ze względu na swój odszkodowawczy charakter nie stanowiły korzyści dla beneficjentów.

                  Zarzut drugi: błędny charakter postanowienia z powodu braku wykluczenia lub przynajmniej dokonania oceny możliwości, iż rozpatrywane środki wpłyną na konkurencję i wewnątrzwspólnotową wymianę handlową.

                  Zarzut trzeci: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątków wskazanych w art. 87 ust. 2 lit. b) WE (obecnie art. 107 ust. 2 lit. b) TFUE) i w art. 87ust. 3 lit. b) WE (obecnie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE).

                  Zarzut czwarty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątku wskazanego w art. 87 ust. 3 lit. c) WE (obecnie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE).

                  Zarzut piaty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątków wskazanych w art. 87 ust. 3) lit. d) i e) (obecnie art. 107 ust. 3 lit. d) i e) TFUE).

                  Zarzut szósty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątku wskazanego w art. 86 ust. 2 WE (obecnie art. 106 ust. 2 TFUE).

                  Zarzut siódmy: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia istnienia pomocy i w konsekwencji naruszenia art. 88 ust. 3 WE (obecnie art. 108 ust. 3 TFUE) i art. 15 rozporządzenia nr 659/1999 (1).

                  Zarzut ósmy: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w odniesieniu do nakazu odzyskania.

                  Zarzut dziewiąty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w odniesieniu do naliczenia odsetek.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1.).


title: Sprawa T-534/10: Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2012 — Organismos Kypriakis Galaktokomikis Viomichanias przeciwko OHIM — Garmo (HELLIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego HELLIM — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak wspólny HALLOUMI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Prawo do bycia wysłuchanym — Artykuł 63 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/20

         Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2012 — Organismos Kypriakis Galaktokomikis Viomichanias przeciwko OHIM — Garmo (HELLIM)
   (Sprawa T-534/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego HELLIM - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak wspólny HALLOUMI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 63 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009)
   2012/C 217/41
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Organismos Kypriakis Galaktokomikis Viomichanias (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: początkowo adwokaci C. Milbradt i H. Van Volxem, następnie adwokaci C. Milbradt i A. Schwarz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Garmo AG (Stuttgart, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 września 2010 r. (sprawa R 794/2010-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Organismos Kypriakis Galaktokomikis Viomichanias a Garmo AG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Organismos Kypriakis Galaktokomikis Viomichanias zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa F-91/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 24 maja 2012 r. — Alionescu przeciwko Komisji (Służba publiczna — Zatrudnienie — Konkurs otwarty — Decyzja w sprawie przedłużenia terminu do składania zgłoszeń — Brak zażalenia — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/31

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 24 maja 2012 r. — Alionescu przeciwko Komisji
   (Sprawa F-91/11)
   (Służba publiczna - Zatrudnienie - Konkurs otwarty - Decyzja w sprawie przedłużenia terminu do składania zgłoszeń - Brak zażalenia - Oczywista niedopuszczalność)
   2012/C 217/66
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ciprian-Calin Alionescu (Etterbeek, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Stănculescu)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenie nieważności decyzji EPSO w sprawie przedłużenia o sześć godzin terminu do składania kandydatur w konkursie otwartym EPSO/AD/206-207/11.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Ciprian-Calin Alionescu pokrywa własne koszty.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 maja 2004 r w sprawie C-68/03 (wniosek Hoge Raad der Nederlanden o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Staatssecretaris van Infanciën przeciwko D. Lipjes (Szósta Dyrektywa VAT — Art. 28 b lit. E ust. 3 — Usługi pośrednictwa — Miejsce wykonania świadczenia)

text:
               10.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/2

         Wyrok Trybunału
   (pierwsza izba)
   z dnia 27 maja 2004 r
   w sprawie C-68/03 (wniosek Hoge Raad der Nederlanden o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Staatssecretaris van Infanciën przeciwko D. Lipjes (1)

   (Szósta Dyrektywa VAT - Art. 28 b lit. E ust. 3 - Usługi pośrednictwa - Miejsce wykonania świadczenia)
   (2004/C 179/03)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-68/03, której przedmiotem jest wniosek skierowany do Trybunału na mocy art. 234 WE, przez Hoge Raad der Nederlanden (Holandia) wniosek o wydanie, w ramach sporu zawisłego przed tym sądem między Staatssecretaris van Infanciën a D. Lipjes, orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni art. 28 b lit. E Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) w wersji po zmianach wprowadzonych dyrektywą Rady z dnia 16 grudnia 1991 r. uzupełniającą wspólny system podatku od wartości dodanej i zmieniającą dyrektywę 77/388/EWG w celu zniesienia granic fiskalnych (Dz.U. L 376, str. 1), Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann (sprawozdawca), prezes izby, A. Rosas i A. La Pergola, R. Silva de Lapuerta i K. Lenaerts, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grasz, wydał w dniu 27 maja 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Art. 28 b lit. E ust. 3 Szóstej Dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, w wersji po zmianach dokonanych przez dyrektywę Rady z dnia 16 grudnia 1991 r. uzupełniającą wspólny system podatku od wartości dodanej i zmieniającą dyrektywę 77/388/EWG w celu zniesienia granic fiskalnych, nie powinien być interpretowany w ten sposób, iż dotyczy on jedynie usług pośrednictwa na rzecz podatnika lub na rzecz osoby prawnej nie będącej podatnikiem podatku od wartości dodanej.

               2)

               Gdy transakcja pośrednictwa wchodzi w zakres art. 28 b lit. E ust. 3 Szóstej Dyrektywy w wersji zmienionej, celem ustalenia miejsca gdzie zostały dokonane transakcje leżące u podstaw usług pośrednictwa należy stosować przepisy art. 28 b lit. A i B przedmiotowej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. 83 z dnia 5.4.2003.


title: Sprawa C-133/14: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/25

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-133/14)
   2014/C 175/31
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, W. Mölls, i D. Martin, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności dyrektywy Rady 2013/64/UE z dnia 17 grudnia 2013 r. zmieniającej dyrektywy Rady 91/271/EWG i 1999/74/WE oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/60/WE, 2006/7/WE, 2006/25/WE i 2011/24/UE w związku ze zmianą statusu Majotty względem Unii Europejskiej (1);

               —

               utrzymanie w mocy skutków dyrektywy 2013/64/UE do czasu wejścia w życie nowej dyrektywy opartej na właściwej podstawie prawnej;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja żąda stwierdzenia nieważności dyrektywy Rady 2013/64/UE, która została przyjęta na podstawie art. 349 TFUE.
   Komisja zarzuca Radzie przyjęcie owej dyrektywy, choć Komisja proponowała przyjęcie owego aktu w oparciu o sektorowe podstawy prawne, a mianowicie art. 43 ust. 2, art. 114, art. 153 ust. 2, art. 168 i art. 192 ust. 1 TFUE.
   Komisja uważa, że zgodnie z celem zaskarżonej dyrektywy, art. 349 TFUE nie może być użyty jako ważna podstawa prawna. Ów art. 349 TFUE ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy chodzi o odstąpienie od zasady zastosowania prawa pierwotnego do regionów najbardziej oddalonych, jak ustanowiono w art. 355 ust. 1 TFUE. Tymczasem, sporna dyrektywa, jedynie dostosowuje prawo wtórne bez odstępstwa od traktatów, aby zareagować na sytuację powstałą w związku ze zmianą statusu Majotty. Interpretację tę potwierdza nie tylko brzmienie art. 349 TFUE, lecz również system podstaw prawnych traktatu, a także geneza owego artykułu.

      (1)  Dz.U. L 355, s. 8.


title: Sprawa T-619/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 26 listopada 2013 r. przez Carlę Faitę od wyroku wydanego w dniu 16 września 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-92/11Faita przeciwko EKES

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/36

         Odwołanie wniesione w dniu 26 listopada 2013 r. przez Carlę Faitę od wyroku wydanego w dniu 16 września 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-92/11Faita przeciwko EKES
   (Sprawa T-619/13 P)
   2014/C 24/67
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Carla Faita (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: D. Abreu Caldas, M. Abreu Caldas i J.N. Louis, avocats)

      Druga strona postępowania: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny

      Żądania

   Wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie i orzeczenie, że:

                           —

                           wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 16 września 2013 r. w sprawie F-92/11 Faita przeciwko EKES zostaje uchylony;

                           —

                           EKES wypłaci wnoszącej odwołanie kwotę 15 000 EUR tytułem zadośćuzynienia za krzywdę wynikającą z naruszenia przez organ powołujący obowiązku staranności;

                           —

                           EKES zostaje obciążony kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa w odniesieniu do celu postępowania poprzedzającego wniesienie skargi i zasady dobrej administracji, ponieważ SSP nie zastosował sankcji w stosunku do okoliczności, że decyzja oddalająca zażalenie zawierała uzasadnienie identyczne, słowo w słowo, z uzasadnieniem decyzji oddalającej wniosek, na którą wniesiono zażalenie i to pomimo tego, że w zażaleniu powołano się na inne argumenty od zawartych we wniosku (dot. pkt 44 i 65-67 zaskarżonego wyroku).

               2)

               Zarzut drugi dotyczący po pierwsze, naruszenia prawa do obrony w zakresie, w jakim wnosząca odwołanie nie miała sposobności przeprowadzenia debaty w postępowaniu przed SSP, gdy ten stwierdził, że organ powołujący oparł się na piątym motywie dorozumianym w swojej decyzji oddalającej wniosek wnoszącej odwołanie, a po drugie naruszenia prawa w zakresie, w jakim SSP przystąpił do analizy przesłanek zawartych w art. 12a ust. 3 regulaminu urzędników Unii europejskiej podczas kontroli zgodności z prawem wdrożenia art. 24 tego regulaminu (dot. pkt 94 i nast. zaskarżonego wyroku).


title: Sprawa C-153/13: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 3 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Bardejov – Słowacja) – Pohotovosť s.r.o. przeciwko Ján Soroka (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 93/13/EWG — Zastosowanie ratione temporis — Okoliczności faktyczne, które miały miejsce przed przystąpieniem Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/5

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 3 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Bardejov – Słowacja) – Pohotovosť s.r.o. przeciwko Ján Soroka
   (Sprawa C-153/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Zastosowanie ratione temporis - Okoliczności faktyczne, które miały miejsce przed przystąpieniem Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej - Oczywisty brak właściwości Trybunału))
   2014/C 261/06
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Okresný súd Bardejov

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pohotovosť s.r.o.

      Strona pozwana: Ján Soroka

      przy udziale: Združenie na ochranu občana spotrebiteľa HOOS

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania zadane przez Okresný súd Bardejov (Słowacja) postanowieniem z dnia 15 lutego 2013 r.

      (1)  Dz.U. C 178 z 22.6.2013.


title: Sprawy połączone C-180/08 i C-186/08: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 13 listopada 2008 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Dioikitiko Efeteio Thessalonikis — Grecja) — Maria Kastrinaki tou Emmanouil przeciwko Panepistimiako Geniko Nosokomeio Thessalonikis AHEPA (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy Regulaminu Trybunału Sprawiedliwości — Dyrektywa 89/48/EWG — Uznawanie dyplomów — Studia odbyte w  ośrodku wolnych nauk nieuznawanym przez przyjmujące państwo członkowskie za instytucję oświatową — Zawód psychologa)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/25

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 13 listopada 2008 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Dioikitiko Efeteio Thessalonikis — Grecja) — Maria Kastrinaki tou Emmanouil przeciwko Panepistimiako Geniko Nosokomeio Thessalonikis AHEPA
   (Sprawy połączone C-180/08 i C-186/08) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy Regulaminu Trybunału Sprawiedliwości - Dyrektywa 89/48/EWG - Uznawanie dyplomów - Studia odbyte w „ośrodku wolnych nauk’ nieuznawanym przez przyjmujące państwo członkowskie za instytucję oświatową - Zawód psychologa)
   (2009/C 44/41)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Dioikitiko Efeteio Thessalonikis
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Maria Kastrinaki tou Emmanouil

      Strona pozwana: Panepistimiako Geniko Nosokomeio Thessalonikis AHEPA
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Dioikitiko Efeteio Thessalonikis — Wykładnia art. 1, art. 2, art. 3 i art. 4 dyrektywy Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (Dz.U. L 19, s. 16) — Wykładnia art. 39 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 43, art. 47 ust. 1, art. 49, art. 55, art. 149 i art. 150 WE — Obywatel państwa członkowskiego, który wykonywał zawód regulowany w przyjmującym państwie członkowskim przed i po uznaniu równoważności zawodowej wynikającej z kwalifikacji naukowych uzyskanych w innym państwie członkowskim — Wcześniejsze odbycie części studiów uniwersyteckich, w ramach umowy franchisingowej, w jednostce, której nie uznano w przyjmującym państwie członkowskim za instytut szkolnictwa — Możliwość wykluczenia z działalności zawodowej pracownika poprzez odmowę uznania jego kwalifikacji
   Sentencja
   Na podstawie art. 3 dyrektywy 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata, właściwe organy przyjmującego państwa członkowskiego są zobowiązane względem obywatela danego państwa członkowskiego, który jest posiadaczem dyplomu w rozumieniu tej dyrektywy wydanego przez właściwy organ w innym państwie członkowskim do umożliwienia wykonywania swojego zawodu na takich samych warunkach, które są stosowane wobec posiadaczy dyplomów krajowych, nawet wówczas, gdy dyplom ten:

               —

               potwierdza wykształcenie uzyskane, w całości lub w części, w instytucji położonej w przyjmującym państwie członkowskim, która zgodnie z prawem tego państwa nie jest uznana za instytucję oświatową, i

               —

               nie został uznany za równoważny przez właściwy organ krajowy.

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008.


title: Sprawa T-620/13: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Marchi Industriale/ECHA (REACH — Opłata należna za rejestrację substancji — Ulga przyznana mikro-, małym i średnim przedsiębiorstwom — Błąd w oświadczeniu dotyczącym wielkości przedsiębiorstwa — Zalecenie 2003/361/WE — Decyzja nakładająca opłatę administracyjną — Określenie wielkości przedsiębiorstwa — Uprawnienia ECHA — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/27

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Marchi Industriale/ECHA
   (Sprawa T-620/13) (1)

   ((REACH - Opłata należna za rejestrację substancji - Ulga przyznana mikro-, małym i średnim przedsiębiorstwom - Błąd w oświadczeniu dotyczącym wielkości przedsiębiorstwa - Zalecenie 2003/361/WE - Decyzja nakładająca opłatę administracyjną - Określenie wielkości przedsiębiorstwa - Uprawnienia ECHA - Obowiązek uzasadnienia))
   (2016/C 402/28)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Marchi Industriale SpA (Florencja, Włochy) (przedstawiciele: M. Baldassarri i F. Donati, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: początkowo M. Heikkilä, A. Iber, E. Bigi, J.P. Trnka i E. Maurage, następnie M. Heikkilä, E. Bigi, J.P. Trnka i E. Maurage, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata C. Garcię Molyneux)

      Przedmiot

   Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji ECHA SME(2013) 3747 z dnia 19 września 2013 r., w której ECHA stwierdziła, że skarżąca nie spełnia przesłanek pozwalających na skorzystanie z opłaty ulgowej przewidzianej dla średnich przedsiębiorstw, i nałożyła na nią opłatę administracyjną, a po drugie, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności faktur wystawionych przez ECHA po wydaniu decyzji SME(2013) 3747.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Marchi Industriale SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa T-240/08: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2008 r. — Procter & Gamble przeciwko OHIM — Laboratorios Alcala Farma (oli)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/60

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2008 r. — Procter & Gamble przeciwko OHIM — Laboratorios Alcala Farma (oli)
   (Sprawa T-240/08)
   (2008/C 209/108)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: The Procter & Gamble Company (Cincinnati, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: N. Beckett i T. Scourfield, Solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Laboratorios Alcala Farma SL (Alcala de Henares, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 2 kwietnia 2008 r. w sprawie R 1481/2007-2 oraz decyzji Wydziału Sprzeciwów Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 lipca 2007 r. wydanej w postępowaniu w sprawie sprzeciwu nr B 893 216; uwzględnienie wniesionego przez skarżącą sprzeciwu wobec rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego graficznego znaku towarowego „oli” dla towarów z klas 3 i 5, zgłoszonego w dniu 4 października 2004 r.; nakazanie OHIM odmowę rejestracji tego znaku, zgłoszonego w dniu 4 października 2004 r.;

               —

               obciążenie stron niniejszego postępowania kosztami.

               —

               Zarzuty i główne argumenty

               —

                  Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: uczestnik postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „oli” dla towarów z klas 3 i 5 — zgłoszenie nr 4 059 176.
   Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca.
   Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowe znaki towarowe „OLAY” dla towarów z klas 3 i 5.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ występujące w sprawie znaki towarowe są podobne i używanie zgłoszonego znaku towarowego prawdopodobnie wywoła prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-316/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Gießen w dniu 9 lipca 2007 r. — Markus Stoß przeciwko Wetteraukreis

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Gießen w dniu 9 lipca 2007 r. — Markus Stoß przeciwko Wetteraukreis
   (Sprawa C-316/07)
   (2007/C 269/32)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Gießen.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Markus Stoß.

      Strona pozwana: Wetteraukreis.
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te sprzeciwiają się krajowemu monopolowi na określone gry losowe, takie jak np. zakłady sportowe, jeżeli w danym państwie członkowskim generalnie brak jest spójnej i systematycznej polityki zmierzającej do ograniczania gier losowych, w szczególności z tego względu, że organizatorzy posiadający w tym państwie koncesję zachęcają do udziału w innych grach losowych, takich jak loterie i gry hazardowe, a ponadto inne gry o takim samym lub wyższym ryzyku uzależnienia, takie jak zakłady dotyczące niektórych imprez sportowych (jak wyścigi konne) i gry na automatach, mogą być świadczone przez prywatnych usługodawców?

               2.

               Czy art. 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że wydawane przez powołane w tym celu organy krajowe państw członkowskich pozwolenia na organizowanie zakładów sportowych, które nie są ograniczone do danego terytorium państwa, uprawniają posiadacza pozwolenia oraz upoważnione przez niego osoby trzecie do składania ofert do zawierania umów również w innych państwach członkowskich bez konieczności uzyskania dodatkowych pozwoleń krajowych?


title: Sprawa T-512/11: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2011 r. — Ryanair przeciwko Komisji

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/40

         Skarga wniesiona w dniu 24 września 2011 r. — Ryanair przeciwko Komisji
   (Sprawa T-512/11)
   2011/C 347/71
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: E. Vahida i I. Metaxas-Maragkidis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, na podstawie art. 263 i art. 264 TFUE, częściowej nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawie pomocy państwa SA.29064 (2011/C ex 2011/NN) — Irlandia — Transport lotniczy — Zwolnienia z pogłównego podatku lotniskowego, w której instytucja ta uznała, że zwolnienie z irlandzkiego podatku od transportu lotniczego przyznane w odniesieniu do ruchu transferowego i tranzytowego nie stanowi pomocy państwa;

               —

               nakazanie pozwanej zapłatę jej własnych kosztów, a także kosztów poniesionych przez skarżącą;

               —

               podjęcie uznanych przez Sąd za właściwe dodatkowych działań.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie oraz naruszenia prawa popełnionych przez pozwaną ze względu na to, że uznała, iż zwolnienie z irlandzkiego podatku od transportu lotniczego przyznane w odniesieniu do ruchu transferowego i tranzytowego nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez pozwaną art. 108 ust. 2 TFUE oraz art. 4 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 659/1999 (1) ze względu na to, że nie wszczęła ona przewidzianego w tych przepisach postępowania w przedmiocie pomocy, o której mowa w pierwszej części zaskarżonej decyzji, pomimo istnienia co najmniej poważnych wątpliwości co do zgodności z rynkiem wewnętrznym zwolnienia z irlandzkiego podatku od transportu lotniczego przyznanego w odniesieniu do ruchu transferowego i tranzytowego; efektem tego instytucja ta naruszyła uprawnienia proceduralne strony skarżącej przysługujące jej na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE oraz art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 659/1999.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez pozwaną spoczywającego na niej obowiązku uzasadnienia ze względu na to, że podane przez nią uzasadnienie było wewnętrznie sprzeczne, zawierało błędy i mające znamiona nadużycia uogólnienia.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa C-50/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 stycznia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte – Włochy) – Consorzio Artigiano Servizio Taxi e Autonoleggio (CASTA) i in./Azienda sanitaria locale di Ciriè, Chivasso e Ivrea (ASL TO4), Regione Piemonte (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE — Dyrektywa 2004/18/WE — Usługi transportu sanitarnego — Ustawodawstwo krajowe upoważniające lokalne organy służby zdrowia do powierzenia zadań w zakresie transportu sanitarnego spełniającym wymogi prawne i zarejestrowanym stowarzyszeniom wolontariackim w drodze bezpośredniego udzielenia zamówienia, bez ogłoszenia o zamówieniu, za zwrot poniesionych kosztów — Dopuszczalność)

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/3

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 stycznia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte – Włochy) – Consorzio Artigiano Servizio Taxi e Autonoleggio (CASTA) i in./Azienda sanitaria locale di Ciriè, Chivasso e Ivrea (ASL TO4), Regione Piemonte
   (Sprawa C-50/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE - Dyrektywa 2004/18/WE - Usługi transportu sanitarnego - Ustawodawstwo krajowe upoważniające lokalne organy służby zdrowia do powierzenia zadań w zakresie transportu sanitarnego spełniającym wymogi prawne i zarejestrowanym stowarzyszeniom wolontariackim w drodze bezpośredniego udzielenia zamówienia, bez ogłoszenia o zamówieniu, za zwrot poniesionych kosztów - Dopuszczalność))
   (2016/C 106/03)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Consorzio Artigiano Servizio Taxi e Autonoleggio (CASTA), Galati Lucimorto Roberto – Autonoleggio Galati, Seren Bernardone Guido – Autonoleggio Seren Guido

      Strona pozwana: Azienda sanitaria locale di Ciriè, Chivasso e Ivrea (ASL TO4), Regione Piemonte

      przy udziale: Associazione Croce Bianca del Canavese i in., Associazione nazionale pubblica assistenza (ANPAS) – Comitato regionale Liguria

      Sentencja

               1)

               Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, które, tak jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, pozwala organom władzy lokalnej powierzyć stowarzyszeniom wolontariackim świadczenie usług transportu sanitarnego w drodze bezpośredniego udzielenia zamówienia, bez jakiegokolwiek ogłoszenia o zamówieniu, o ile ramy prawne i umowne, w których prowadzona jest działalność tychże organizacji, faktycznie przyczyniają się do realizacji celu społecznego, a także celów solidarności oraz efektywności budżetowej.

               2)

               W przypadku, gdy państwo członkowskie pozwala organom władzy publicznej korzystać bezpośrednio ze stowarzyszeń wolontariackich w celu wykonania pewnych zadań, organ władzy publicznej, który zamierza zawrzeć umowę z takimi stowarzyszeniami, nie jest zobowiązany na mocy prawa Unii do uprzedniego porównania ofert różnych stowarzyszeń.

               3)

               W przypadku, gdy państwo członkowskie, które pozwala organom władzy publicznej korzystać bezpośrednio ze stowarzyszeń wolontariackich w celu wykonania pewnych zadań, upoważnia takie stowarzyszenia do wykonywania działalności gospodarczej w pewnym zakresie, w gestii tego państwa członkowskiego pozostaje ustanowienie ograniczeń, w ramach których ta działalność może być prowadzona. Ograniczenia te muszą niemniej gwarantować, że omawiana działalność gospodarcza będzie miała charakter uboczny w stosunku do całej działalności takich stowarzyszeń i że będzie prowadzona w celu wsparcia ich działalności wolontariackiej.

      (1)  Dz.U. C 93 z 29.3.2014.


20150731008616602015/C 270/08512014CJC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL201506117711Sprawa C-51/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen- Niemcy) – Pfeifer & Langen GmbH & Co. KG/Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung [Odesłanie prejudycjalne – Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Cukier – Refundacja kosztów składowania – Rozporządzenie (EWG) nr 1998/78 – Artykuł 14 ust. 3 – Rozporządzenie (EWG) nr 2670/81 – Artykuł 2 ust. 2 – Zastąpienie cukru C do celów wywozu – Przesłanki – Materialna wymiana cukru C na cukier zastępczy – Zastąpienie, którego można dokonać wyłącznie przy użyciu cukru wyprodukowanego przez producenta z siedzibą w tym samym państwie członkowskim – Ważność w świetle art. 34 TFUE i 35 TFUE]
 ---documentbreak--- C2702015PL710120150611PL00087171Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen- Niemcy) – Pfeifer & Langen GmbH & Co. KG/Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung
   (Sprawa C-51/14) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Cukier — Refundacja kosztów składowania — Rozporządzenie (EWG) nr 1998/78 — Artykuł 14 ust. 3 — Rozporządzenie (EWG) nr 2670/81 — Artykuł 2 ust. 2 — Zastąpienie cukru C do celów wywozu — Przesłanki — Materialna wymiana cukru C na cukier zastępczy — Zastąpienie, którego można dokonać wyłącznie przy użyciu cukru wyprodukowanego przez producenta z siedzibą w tym samym państwie członkowskim — Ważność w świetle art. 34 TFUE i 35 TFUE]”2015/C 270/08Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pfeifer & Langen GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung

      Sentencja

            1)

            Artykuł 14 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1998/78 z dnia 18 sierpnia 1978 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wyrównywania kosztów składowania w odniesieniu do cukru, zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1714/88 z dnia 13 czerwca 1988 r. w związku z art. 2 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2670/81 z dnia 14 września 1981 r. ustanawiającego szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące produkcji cukru przewyższającej kwotę, zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 3892/88 z dnia 14 grudnia 1988 r. powinno się interpretować w ten sposób, iż jeśli chodzi o sytuację taką jak sytuacja rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której producent zamierza zastąpić do celów wywozu ilość cukru C równoważną ilością cukru kwotowego wyprodukowaną przez innego producenta, w ramach refundacji kosztów składowania należy uwzględnić przesłanki zawarte w tym ostatnim przepisie. Przesłanki te obejmują zwłaszcza wymóg, by cukier zastępczy został wyprodukowany przez innego producenta z siedzibą w tym samym państwie członkowskim. Badanie przedstawionych pytań nie wykazało, by istniał jakikolwiek czynnik mogący wpływać na ważność tego przepisu.

            2)

            Artykuły 14 ust. 3 rozporządzenia nr 1998/78 oraz art. 2 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 2670/81 powinny być interpretowane w ten sposób, iż nie wymagają, jako przesłanki prawidłowości operacji zastąpienia cukru do celów wywozu, by początkowa ilość cukru C oraz ilość cukru zastępczego zostały wymienione przez producenta materialnie.

      (
         1
      )	Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa T-368/17: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2017 r. – Linak/EUIPO – ChangZhou Kaidi Electrical (Sterowana elektrycznie kolumna podnosząca)

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/45

         Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2017 r. – Linak/EUIPO – ChangZhou Kaidi Electrical (Sterowana elektrycznie kolumna podnosząca)
   (Sprawa T-368/17)
   (2017/C 249/62)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Linak A/S (Nordborg, Dania) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard i J. Fuhrmann)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: ChangZhou Kaidi Electrical Co. Ltd (Changzhou, Chiny)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

      Sporny wzór: Wzór wspólnotowy „Sterowana elektrycznie kolumna podnosząca” – wzór wspólnotowy nr 101 159-0002

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 marca 2017 r. w sprawie R 1412/2015-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 6 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa C-560/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 27 września 2012 r. w sprawie T-303/10 Wam Industriale przeciwko Komisji, wniesione w dniu 5 grudnia 2013 r. przez Wam Industriale SpA

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 27 września 2012 r. w sprawie T-303/10 Wam Industriale przeciwko Komisji, wniesione w dniu 5 grudnia 2013 r. przez Wam Industriale SpA
   (Sprawa C-560/12 P)
   2013/C 63/15
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Wam Industriale SpA (przedstawiciele: E. Giuliani i R. Bertoni, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku z dnia 27 września 2012 r., notyfikowanego w dniu 1 października 2012 r., wydanego przez Sąd w sprawie T-303/10, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2010 C(2010) 1711 z dnia 24 marca 2010 r. w sprawie pomocy państwa C 4/2003 (ex NN 102/2002) udzielonej przez Włochy na rzecz Wam SpA (Dz.U. 2011, L 57, s. 29);

               —

               Stwierdzenie, w oparciu o przedstawione uzasadnienie, nieważności wyżej wspomnianej decyzji Komisji Europejskiej 2011/134/UE, oraz stwierdzenie, że pomoc przewidziana w umowie z 1995 r. i w umowie z 200 r. jest zgodna ze wspólnym rynkiem.

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Naruszenie art. 107 ust. 1 i art. 266 TFUE, oczywisty błąd w ocenie i naruszenie art. 296 TFUE ze względu na to, że Komisja Europejska nie zastosowała się do wyroków Sądu i Trybunału stwierdzających nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 19 maja 2004 r., wydając nową decyzję w sprawie tej samej pomocy państwa, pomimo że stwierdzenie nieważności poprzedniej decyzji nie dotyczyło uchybień formalnych ani proceduralnych.
   Naruszenia art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 1 TFUE oraz art. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1) i art. 296 TFU poprzez uznanie, że rzekoma pomoc państwa wchodziła w zakres stosowania art. 108 TFUE, podczas gdy chodziło o pomoc służącą wejściu na rynki pozaunijne; poprzez nieuwzględnienie okoliczności, że rzekoma pomoc państwa została przyznana na podstawie włoskiej ustawy nr 394 z dnia 29 lipca 1981 r., która była zgłoszona Komisji Europejskiej, choć zgłoszenie to nie miało charakteru prewencyjnego zgodnie z art. 108 ust. 3 TFUE; oraz poprzez nieuwzględnienie faktu, że sporna pomoc została domyślnie zatwierdzona zgodnie z art. 2 ust. 2 i art. 4 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 659/1999.
   Naruszenie art. 107 ust. 3 i art. 108 ust. 1 TFUE, a także rozporządzeń (WE) nr 800/2008 (2), 1998/2006 (3), 69/2001 (4) i 70/2001 (5), oraz brak uzasadnienia z naruszeniem art. 296 TFUE ze względu na nieuwzględnienie okoliczności, że sporna pomoc stanowiła zastosowanie systemu ogólnego; ze względu na nieuznanie spornej pomocy za pomoc zgodną z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 lit. c), TFUE, ponieważ poprzez ułatwienie internacjonalizacji przedsiębiorstw pomoc ta ułatwiała rozwój przedsiębiorstw wspólnotowych; ze względu na uznanie pomocy za pomoc na rzecz eksportu lub pomoc na rzecz działalności związanej z eksportem, a nie za pomoc służąca ułatwieniu wejścia na rynki państw spoza Unii; oraz ze względu na nieuznanie, że pomoc ta była niższa niż próg zwolnienia przewidziany w rozporządzeniach de minimis.
   Naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na błędną ocenę ekwiwalentu subwencji.
   Naruszenie art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 oraz zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasady proporcjonalności, ze względu na nakazanie odzyskania pomocy, pomimo że chodzi o pomoc z zakresu systemu ogólnego z 1981 r., który był znany Komisji i którego żaden organ europejski uznał za niezgodny z prawem.
   Naruszenie art. 108 ust. 2 TFUE, rozporządzenia (WE) nr 659/1999 a także zasady dobrej administracji i prawa do obrony, ze względu na udzielenie dodatkowego pouczenia w celu usunięcia braków stwierdzonych przez sąd wspólnotowy i ze względu na uniemożliwienie Wam i władzom włoskim skorzystania z zasady kontradyktoryjności.
   Naruszenie zasad dobrej administracji, staranności i troski, ponieważ niniejszy spór trwa dobrych siedemnaście lat od momentu przyznania pierwszej pomocy.

      (1)  Dz.U. 1999, L 83, s. 1.

      (2)  Dz.U 2008, L 214, s. 3.

      (3)  Dz.U 2006, L 379, s. 5.

      (4)  Dz.U 2001, L 10, s. 30.

      (5)  Dz.U 2001, L 10, s. 33.


title: Sprawa C-352/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Oviedo (Hiszpania) w dniu 13 lipca 2010 r. — Angel Lorenzo González Alonso przeciwko Nationale Nederlanden Vida Cia De Seguros y Reaseguros S.A.E

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Oviedo (Hiszpania) w dniu 13 lipca 2010 r. — Angel Lorenzo González Alonso przeciwko Nationale Nederlanden Vida Cia De Seguros y Reaseguros S.A.E
      (Sprawa C-352/10)
      ()
      (2010/C 288/29)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd krajowy

      Audiencia Provincial de Oviedo (Hiszpania).

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Ángel Lorenzo González Alonso.

         Strona pozwana: Nationale Nederlanden Vida Cia De Seguros y Reaseguros S.A.E.

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 3 ust. 2 lit. d) dyrektywy Rady 85/577/EWG (1) z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa należy interpretować w sposób ścisły, tak że w konsekwencji nie będzie ona obejmować umowy zawartej poza lokalem przedsiębiorstwa handlowego, które oferuje ubezpieczenie na życie w zamian za składkę pieniężną, która ma być inwestowana w zmiennych proporcjach w inwestycje o stałym oprocentowaniu, w inwestycje o oprocentowaniu zmiennym oraz w produkty inwestycji finansowych danego przedsiębiorstwa?

         (1)  Dz.U. L 372, s. 31.


title: Sprawa T-358/12 P: Postanowienie Sądu z dnia 13 września 2013 r. — Conticchio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Decyzja dotycząca wyliczenia uprawnień emerytalnych — Odwołanie w części w sposób oczywisty niedopuszczalne a w części w sposób oczywisty bezzasadne)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/24

         Postanowienie Sądu z dnia 13 września 2013 r. — Conticchio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-358/12 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Decyzja dotycząca wyliczenia uprawnień emerytalnych - Odwołanie w części w sposób oczywisty niedopuszczalne a w części w sposób oczywisty bezzasadne)
   2013/C 336/50
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rosella Conticchio (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: R. Giuffrida i A. Tortora, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferrę)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 12 lipca 2012 r. w sprawie F-22/11 Conticchio przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U C 295 z 29.9.2012 r.


title: Sprawa T-93/07: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2007 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/31

         Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2007 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-93/07)
   (2007/C 117/49)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: P. Gentilli, Avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej nr 175 z dnia 11 stycznia 2007 r., Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — dotyczącej wypłaty przez Komisję kwot innych niż wnioskowane [Program POR Sicilia (nr CCI 1999 IT 161 PO 011)];

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej nr 234 z dnia 12 stycznia 2007 r., Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — dotyczącej wypłaty przez Komisję kwoty innej niż wnioskowana [Program POR Sicilia (nr CCI 1999 IT 161 PO 011)];

               —

               oraz wszelkich wcześniejszych aktów związanych z tymi notami lub na których podstawie zostały one wydane i w konsekwencji obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do przywołanych w sprawie T-345/04 Republika Włoska przeciwko Komisji (1).

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004, str. 55.


title: Sprawa T-164/15: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2015 r. – European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki/Parlament

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/17

         Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2015 r. – European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki/Parlament
   (Sprawa T-164/15)
   (2015/C 228/21)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Luksemburg, Luksemburg), Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: I. Ampazis i M. Sfyri, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego, doręczonej stronie skarżącej pismem D (2015) 7680 z dnia 13 lutego 2015 r., na mocy której oferta strony skarżącej została zaklasyfikowana na trzecim miejscu w odniesieniu do jednej z ośmiu części, a dokładnie w odniesieniu do części nr 3, w otwartym postępowaniu przetargowym 2014/S 066- 111912, zatytułowanym „PE/ITEC ITS14 – External provision of IT services”,

               —

               zasądzenie od Parlamentu odszkodowania za szkodę poniesioną przez stronę skarżącą z uwagi na utratę możliwości zaklasyfikowania jej na pierwszej pozycji w odniesieniu do części nr 3 umowy ramowej ITS14, która to szkoda została przez nią oszacowana ex aequo et bono na kwotę w wysokości milion pięćset tysięcy euro (1 5 00  000 EUR) wraz z odsetkami od dnia wydania wyroku lub też odszkodowania w kwocie określonej przez Sąd, oraz

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem strony skarżącej należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji na podstawie art. 263 TFUE, z uwagi na to, że Parlament naruszył:

               1.

               ciążący na nim obowiązek uzasadnienia, przedstawiając niedostateczne uzasadnienie w odniesieniu do oceny oferty technicznej, w drodze której strona skarżąca uczestniczyła w spornym postępowaniu przetargowym oraz w zakresie w jakim nie przedstawił on stronie skarżącej informacji dotyczących oferty finansowej wybranego konsorcjum,

               2.

               postanowienia dokumentów dotyczących umowy (specyfikację warunków zamówienia i dodatkowe wskazówki), które sporządził sam Parlament, w zakresie w jakim przy ocenie ofert finansowych uczestników przetargu zastosował on metodę obliczenia inną niż metoda przewidziana w tychże dokumentach, oraz

               3.

               postanowienia dokumentów dotyczących umowy i prawo Unii Europejskiej, w zakresie w jakim Parlament nie określił i nie zbadał kwestii rażąco niskiej oferty.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  12 stycznia 2006 r.  w sprawach połączonych C-354/03, C-355/03 i C-484/03 [(wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division (Zjednoczone Królestwo)]: Optigen Ltd, Fulcrum Electronics Ltd, Bond House Systems Ltd przeciwko Commissioners of Customs & Excise (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 1 — Odliczenie podatku naliczonego — Działalność gospodarcza — Podatnik działający w takim charakterze — Dostawa towarów — Transakcja będąca częścią łańcucha dostaw, w którym uczestniczył podmiot niewywiązujący się lub podmiot posługujący się przywłaszczonym numerem identyfikacji podatkowej VAT — Oszustwo typu  karuzeli podatkowej )

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 12 stycznia 2006 r.
   w sprawach połączonych C-354/03, C-355/03 i C-484/03 [(wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division (Zjednoczone Królestwo)]: Optigen Ltd, Fulcrum Electronics Ltd, Bond House Systems Ltd przeciwko Commissioners of Customs & Excise (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 2 ust. 1, art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 1 - Odliczenie podatku naliczonego - Działalność gospodarcza - Podatnik działający w takim charakterze - Dostawa towarów - Transakcja będąca częścią łańcucha dostaw, w którym uczestniczył podmiot niewywiązujący się lub podmiot posługujący się przywłaszczonym numerem identyfikacji podatkowej VAT - Oszustwo typu „karuzeli podatkowej”)
   (2006/C 74/01)
   Język postępowania: angielski
   W sprawach połączonych C-354/03, C-355/03 i C-484/03, mających za przedmiot wnioski o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożone przez High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division (Zjednoczone Królestwo) postanowieniami z dnia 28 lipca 2003 r. (w sprawach: C-354/03 i C-355/03) oraz z dnia 27 października 2003 r. (w sprawie C-484/03), które wpłynęły do Trybunału odpowiednio w dniach: 18 sierpnia i 19 listopada 2003 r. w postępowaniach: Optigen Ltd (C-354/03), Fulcrum Electronics Ltd (C-355/03), Bond House Systems Ltd (C-484/03) przeciwko Commissioners of Customs & Excise, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, J. Malenovský, J.-P. Puissochet, S. von Bahr (sprawozdawca) oraz U. Lõhmus, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 12 stycznia 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Transakcje, jak te rozpatrywane w postępowaniu przed sądem krajowym, które same nie są oszustwem w podatku od wartości dodanej, stanowią dostawy towarów dokonane przez podatnika działającego w takim charakterze oraz stanowią działalność gospodarczą w rozumieniu art. 2 ust. 1. art. 4 oraz art. 5 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, ponieważ spełniają obiektywne kryteria, na których opierają się te pojęcia, niezależnie od zamiaru innego niż dany podatnik podmiotu uczestniczącego w tym samym łańcuchu dostaw lub od ewentualnego oszukańczego charakteru, o którym podatnik ten nie wiedział lub nie mógł wiedzieć, innej transakcji wchodzącej w skład owego łańcucha dostaw, wcześniejszej lub późniejszej w stosunku do tej, której dokonał ten podatnik. Prawo podatnika, dokonującego takich transakcji, do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej nie może być również ucierpieć wskutek tego, że w łańcuchu dostaw, którego część stanowią owe transakcje, o czym podatnik ten nie wie lub nie może wiedzieć, inna transakcja, wcześniejsza lub późniejsza w stosunku do tej, która została dokonana przez niego, stanowi oszustwo w podatku od wartości dodanej.

      (1)  Dz.U. C 251 z 18.10.2003

      Dz.U. C 35 z 7.2.2004


title: Sprawa T-333/13: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2013 r. — Westermann Lernspielverlag przeciwko OHIM — Diset (bambinoLÜK)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/36

         Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2013 r. — Westermann Lernspielverlag przeciwko OHIM — Diset (bambinoLÜK)
   (Sprawa T-333/13)
   2013/C 252/60
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Westermann Lernspielverlag GmbH (Brunszwik, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Nordemann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Diset, SA (Barcelona, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 3 kwietnia 2013 r., sprawa R 1323/2012-2, dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu nr B 1 724 593 (zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego 009080359) pomiędzy DISET, S.A. a Westermann Lernspielverlag GmbH;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „bambinoLÜK” dla towarów z klas 9, 16 i 28 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 080 359

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Diset, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny wspólnotowy znak towarowy „BAMBINO” dla towarów z klas 16, 28 i 41

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uwzględnienie odwołania i dopuszczenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego dla niektórych towarów z klasy 9

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa T-322/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lipca 2008 r. — Espinosa Labella i.in. przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Decyzja 2006/613/WE — Wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty — Akt podlegający zaskarżeniu — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/40

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lipca 2008 r. — Espinosa Labella i.in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-322/06) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Decyzja 2006/613/WE - Wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty - Akt podlegający zaskarżeniu - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   (2008/C 223/68)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Manuel José Espinosa Labella (Almería, Hiszpania); Josefa Labella Dávalos (Almería); María Pilar Espinosa Labella (Almería); María José Espinosa Labella (Almería); Tomasa Peñuela Ortiz (Almería); Tomás Espinosa Peñuela (Almería); Francisco José Espinosa Peñuela (Mairena del Aljarafe, Hiszpania); Juan Manuel Espinosa Peñuela (Madryt, Hiszpania); María Lourdes Espinosa Peñuela, (Almería); Adela Espinosa Peñuela (Almería); Jorge Jesús Espinosa Peñuela (Almería); spadkobiercy Rafaela Espinosa Peñuela (Almería) (przedstawiciel: M. J. Rovira Daudí, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: F. Díez Moreno, abogado del Estado)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji 2006/613/WE Komisji Europejskiej z dnia 19 lipca 2006 r. przyjmującej na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego, mających znaczenie dla Wspólnoty (Dz.U. L 259, s. 1) w zakresie dotyczącym uznania terenu zwanego „Artos de El Ejido” , na którym znajdują się nieruchomości gruntowe skarżących, za teren śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego mający znaczenie dla Wspólnoty.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Manuel José Espinosa Labella, Josefa Labella Dávalos, María Pilar Espinosa Labella, María José Espinosa Labella, Tomasa Peñuela Ortiz, Tomás Espinosa Peñuela, Francisco José Espinosa Peñuela, Juan Manuel Espinosa Peñuela, María Lourdes Espinosa Peñuela, Adela Espinosa Peñuela, Jorge Jesús Espinosa Peñuela oraz spadkobiercy Rafaela Espinosa Peñuela pokryją koszty własne oraz koszty poniesione przez Komisję.

               3)

               Królestwo Hiszpanii poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa T-146/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 października 2009 r. — Deutsche Rockwool Mineralwoll przeciwko OHIM — Redrock Construction (REDROCK) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego REDROCK — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Rock — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/44

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 października 2009 r. — Deutsche Rockwool Mineralwoll przeciwko OHIM — Redrock Construction (REDROCK)
   (Sprawa T-146/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego REDROCK - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Rock - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2009/C 282/84
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Rockwool Mineralwoll GmbH & Co. OHG (Gladbeck, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Beckmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: K. Dvořáková i O. Montalto, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Redrock Construction s.r.o. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat D. Krofta)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 lutego 2008 r. (sprawa R 506/2007-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Deutsche Rockwool Mineralwoll Gmbh & Co. OHG a Redrock Construction s.r.o.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Deutsche Rockwool Mineralwoll GmbH & Co. OHG pokrywa własne koszty oraz trzy czwarte kosztów poniesionych przez Redrock Construction s.r.o.

               3)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) pokrywa własne koszty oraz jedną czwartą kosztów poniesionych przez Redrock Construction s.r.o.

      (1)  Dz.U. C 158 z 21.6.2008.


title: Sprawa T-834/16: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2016 r. – QC/Rada Europejska

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/36

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2016 r. – QC/Rada Europejska
   (Sprawa T-834/16)
   (2017/C 038/49)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: QC (Lesbos, Grecja) (przedstawiciel: C. Ladis, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności „Oświadczenia UE-Turcja” z dnia 18 marca 2016 r., opublikowanego tego samego dnia w komunikacie prasowym nr 144/16;

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich skutków wywartych przez to oświadczenie;

               —

               rozpoznanie sprawy w trybie przyspieszonym;

               —

               zarządzenie natychmiastowego zawieszenia wykonania porozumienia.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty na argumencie, że porozumienie narusza istotne wymogi proceduralne i prawo materialne oraz jest obarczone nadużyciem władzy.

               2.

               Zarzut drugi oparty na stosownych i wiarygodnych raportach Amnesty International, które potwierdzają wspomniane powyżej naruszenia, a także kryzys humanitarny spowodowany porozumieniem.

                           —

                           Stosowanie porozumienia, które strona skarżąca uznaje za prawdziwą umowę międzynarodową, spowodowało systematyczne niestosowanie reguł dotyczących azylu oraz bezpośrednie naruszenie konwencji z Genewy.

               3.

               Zarzut trzeci oparty na nocie informacyjnej posłów europejskich Konfederacyjnej Grupy Zjednoczonej Lewicy Europejskiej.

                           —

                           Porozumienie stanowi „poważne i stałe naruszenie” wartości Unii.

               4.

               Zarzut czwarty oparty na orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.

                           —

                           Skarga zawiera także twierdzenie, udowodnione na szczeblu międzynarodowym, że Turcja nie jest „krajem bezpiecznym” zważywszy na stosowanie tortur i liczne przypadki skazania z tytułu naruszenia praw człowieka.

               5.

               Zarzut piąty oparty na TFUE.

               6.

               W skardze została skrytykowana okoliczność, że oświadczenie, błędnie oznaczone takim mianem, zawiera wyraźne naruszenie części piątej tytuł V TFUE dotyczącej umów międzynarodowych.

               7.

               Zarzut szósty oparty na Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej.

                           —

                           Porozumienie narusza ponadto prawo międzynarodowe praw człowieka, w tym postanowienia Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, dotyczące zarówno samej godności ludzkiej, jak i wyraźnego zakazu „wydaleń zbiorowych”. W szczególności w skardze podkreślono nieświadome naruszenie lub umyślne niestosowanie wyraźnie wymienionych dyrektyw, które wymagają od Unii stosownej reakcji wobec „masowego napływu” osób na jej granicach, zwłaszcza gdy osoby te są w delikatnej sytuacji, a także dyrektyw, które regulują procedurę przyznawania ochrony międzynarodowej i prawa azylu.

               8.

               Zarzut siódmy oparty na dokumentach organizacji zawodowych oraz innych wiarygodnych organizacji

                           —

                           W skardze wskazano ponadto, że w drodze spornego porozumienia Unia Europejska spowodowała zarówno w Grecji, jak i w Turcji ogromny napływ osób, które żyją w żałosnych warunkach i w braku wszelkich praw, nie biorąc pod uwagę okoliczności, że mogą być już one ofiarami złego traktowania ze strony sił porządkowych.

                           —

                           Wreszcie skarga opiera się na stwierdzeniu, że w obliczu katastrofalnej sytuacji ludzkiej i społecznej Unia Europejska naruszyła w oczywisty sposób ciążące na niej obowiązki wynikające z prawa Unii i prawa międzynarodowego.


title: Sprawa C-534/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud — Republika Czeska) — Mehmet Arslan przeciwko Policie ČR, Krajské ředitelství policie Ústeckého kraje, odbor cizinecké policie (Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Dyrektywa 2008/115/WE — Wspólne normy i procedury stosowane przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich — Zastosowanie względem osób ubiegających się o azyl — Możliwość dalszego stosowania środka detencyjnego względem obywatela państwa trzeciego po złożeniu przez niego wniosku o udzielenie azylu)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/13

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud — Republika Czeska) — Mehmet Arslan przeciwko Policie ČR, Krajské ředitelství policie Ústeckého kraje, odbor cizinecké policie
   (Sprawa C-534/11) (1)

   (Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Dyrektywa 2008/115/WE - Wspólne normy i procedury stosowane przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich - Zastosowanie względem osób ubiegających się o azyl - Możliwość dalszego stosowania środka detencyjnego względem obywatela państwa trzeciego po złożeniu przez niego wniosku o udzielenie azylu)
   2013/C 225/21
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mehmet Arslan

      Strona pozwana: Policie ČR, Krajské ředitelství policie Ústeckého kraje, odbor cizinecké policie

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) — Wykładnia art. 2 ust. 1 w związku z motywem 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348, s. 98) — Zakres zastosowania — Stosowanie środka detencyjnego wobec obywatela państwa trzeciego przebywającego nielegalnie na terytorium państwa członkowskiego w celu jego wydalenia w sytuacji, gdy obywatel ten złożył wniosek o udzielenie azylu w rozumieniu dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich (Dz.U. L 326, s. 13)

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich w związku z motywem 9 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że dyrektywa ta nie ma zastosowania do obywatela państwa trzeciego, który złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej w rozumieniu dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich, i to w okresie pomiędzy złożeniem tego wniosku a wydaniem w pierwszej instancji decyzji w przedmiocie tego wniosku bądź, w danym wypadku, do czasu wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie środka odwoławczego wniesionego od tej decyzji.

               2)

               Dyrektywa Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiająca minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl i dyrektywa 2005/85 nie stoją na przeszkodzie utrzymaniu na podstawie przepisów prawa krajowego w mocy środka detencyjnego względem obywatela państwa trzeciego, który złożył wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej w rozumieniu dyrektywy 2005/85, po tym jak względem niego został zastosowany środek detencyjny zgodnie z art. 15 dyrektywy 2008/115, gdy w następstwie przeprowadzenia indywidualnej oceny wszystkich istotnych okoliczności okazuje się, że osoba ta złożyła ów wniosek jedynie w celu opóźnienia lub uniemożliwienia wykonania decyzji o powrocie i że utrzymanie w mocy środka detencyjnego jest obiektywnie niezbędne i proporcjonalne, aby uniknąć sytuacji, w której zainteresowany uniknie definitywnie powrotu.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012.


title: Sprawa C-520/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden - Niderlandy) – Gemeente Borsele/Staatssecretaris van Financiën, Staatssecretaris van Financiën/Gemeente Borsele (Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 2 ust. 1 lit. c) i art. 9 ust. 1 — Podatnicy — Działalność gospodarcza — Pojęcie — Dowóz uczniów do szkół)

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/10

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden - Niderlandy) – Gemeente Borsele/Staatssecretaris van Financiën, Staatssecretaris van Financiën/Gemeente Borsele
   (Sprawa C-520/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 2 ust. 1 lit. c) i art. 9 ust. 1 - Podatnicy - Działalność gospodarcza - Pojęcie - Dowóz uczniów do szkół))
   (2016/C 243/08)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gemeente Borsele, Staatssecretaris van Financiën

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën, Gemeente Borsele

      Sentencja

   Artykuł 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że jednostka samorządu terytorialnego, która świadczy usługę dowozu uczniów do szkół w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym, nie prowadzi działalności gospodarczej, a więc nie działa jako podatnik.

      (1)  Dz.U. C 56 z 16.2.2015.


title: Sprawa T-250/04: Skarga wniesiona dnia 21 czerwca 2004 r. przez Philippe Combescota przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/33

         Skarga wniesiona dnia 21 czerwca 2004 r. przez Philippe Combescota przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-250/04)
   (2004/C 217/60)
   Język postępowania: włoski
   Dnia 21 czerwca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Philippe Combescota, reprezentowanego przez Alberto Maritati i Wiola Messa, avvocati.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji odrzucającej wniosek o udział w konkursie na stanowisko Szefa Przedstawicielstwa Komisji w Kolumbii, opublikowanego 28 maja 2003 (ogłoszenie o wolnym stanowisku COM/091/03), w związku z tym, stwierdzenie nieważności całego postępowania konkursowego, a w konsekwencji także decyzji o przyznaniu stanowiska, będącego przedmiotem konkursu; stwierdzenie, że Pan Philippe Combescota doznał uszczerbku w zakresie wizerunku i reputacji zawodowej, z poważnym wpływem na jego równowagę psychiczną, spowodowanym bezprawną decyzją o wyłączeniu go z konkursu; zasądzenie na rzecz Pana Combescota kwoty 100.000 euro, tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżący w niniejszej sprawie sprzeciwia się decyzji, którą pozwana odmówiła dopuszczenia go do udziału w konkursie na wolne stanowisko Szefa Przedstawicielstwa w Kolumbii.
   Na poparcie swojej skargi, skarżący podnosi następujące zarzuty:

               —

               naruszenie warunków zawartych w ogłoszeniu, polegające na tym, że powody, dla których nastąpiło odrzucenie jego kandydatury (fakt nie posiadania dwóch lat doświadczenia na stanowisku naczelnika wydziału), nie zostały faktycznie przewidziane w samym ogłoszeniu;

               —

               naruszenie zasady niedyskryminacji, jako że pozostali funkcjonariusze znajdujący się w sytuacji podobnej do tej, w jakiej znajdował się skarżący, zostali dopuszczeni do konkursu;

               —

               wadliwość uzasadnienia i błąd w ustaleniach, polegający na odmowie uznania, że obowiązki i funkcje pełnione przez skarżącego w ramach formalnego tytułu doradcy - rezydenta w Gwatemali, odpowiadają obowiązkom pełnionym przez naczelnik wydziału, w zakresie, w jakim administrował Przedstawicielstwem w Gwatemali, posiadając pełną autonomię w zakresie zarządzania i gospodarowania.


title: Sprawa C-512/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 25 września 2013 r. — X, przy udziale: Staatssecretaris van Financiën

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 25 września 2013 r. — X, przy udziale: Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-512/13)
   2013/C 367/40
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ma miejsce pośrednie odmienne traktowanie — wymagające uzasadnienia — ze względu na przynależność państwową lub przeszkoda w swobodnym przepływie pracowników, gdy ustawowa regulacja państwa członkowskiego umożliwia pracownikom przyjezdnym uzyskanie zwolnionego z podatku zwrotu kosztów ekstraterytorialnych i pracownikowi, który w czasie przed podjęciem pracy w owym państwie członkowskim zamieszkiwał zagranicą, w odległości większej niż 150 kilometrów od granicy z owym państwem, może zostać udzielony bez dalszych dowodów, określony ryczałtowo, zwolniony z podatku zwrot kosztów, nawet wówczas, gdy kwota zwrotu przewyższa rzeczywiste koszty ekstraterytorialne, podczas gdy w przypadku pracownika, który we wskazanym okresie zamieszkiwał w bliższej odległości od owego państwa członkowskiego, zwolniony z podatku zwrot jest ograniczony do wysokości wykazywalnych, rzeczywistych kosztów ekstraterytorialnych?

               2)

               Jeśli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi twierdzącej: czy rozpatrywana regulacja niderlandzka zawarta w rozporządzeniu wykonawczym w sprawie podatku dochodowego od osób fizycznych z 1965 r. opiera się w tym przypadku na nadrzędnych względach interesu ogólnego?

               3)

               Jeżeli na pytanie drugie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej: czy zawarte we wskazanej regulacji kryterium 150 kilometrów wykracza w tym przypadku poza to, co konieczne do osiągnięcia celu zamierzonego poprzez ową regulację?


title: Sprawa T-214/07: Wyrok Sądu z dnia 31 marca 2011 r. — Grecja przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Rośliny uprawne — Szczególne działania w odniesieniu do niektórych produktów rolnych na rzecz mniejszych wysp Morza Egejskiego)

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/23

         Wyrok Sądu z dnia 31 marca 2011 r. — Grecja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-214/07) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Rośliny uprawne - Szczególne działania w odniesieniu do niektórych produktów rolnych na rzecz mniejszych wysp Morza Egejskiego)
   2011/C 145/36
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: V. Kontolaimos i I. Chalkias, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Tserepa-Lacombe, pełnomocnik, wspierany przez adwokata N. Korogiannakis)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2007/243/WE z dnia 18 kwietnia 2007 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. L 106, s. 55).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 199 z 25.8.2007.


title: Sprawa C-208/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2008 r. w sprawie T-215/06 American Clothing Associates przeciwko OHIM, wniesione w dniu 20 maja 2008 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/22

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2008 r. w sprawie T-215/06 American Clothing Associates przeciwko OHIM, wniesione w dniu 20 maja 2008 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-208/08 P)
   (2008/C 209/32)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: American Clothing Associates
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 lutego 2008 r. w sprawie T-215/066 w zakresie, w jakim orzeczono, że art. 7 ust. 1 lit. h) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) nie ma zastosowania do znaków usługowych;

               —

               obciążenie American Clothing Associates kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie podnosi na poparcie odwołania jedyny zarzut dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 lit. h) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w związku z art. 6ter Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej z dnia 20 marca 1883 r. z późniejszymi zmianami (2). Wbrew temu, co orzekł Sąd, ten ostatni przepis, do którego odsyła art. 7 ust. 1 lit. h) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego na poparcie, znajduje w istocie bez rozróżnienia zastosowanie zarówno do znaków oznaczających towary, jak i do znaków oznaczających usługi.
   W tym zakresie wnoszący odwołanie wskazuje, po pierwsze, że Sąd naruszył prawo, dokonując literalnej i oderwanej od kontekstu wykładni art. 6ter konwencji paryskiej, nie biorąc pod uwagę ducha tego przepisu i samej konwencji, która po wprowadzeniu zmian aktem lizbońskim z dnia 31 października 1958 r. zaleca rozciągnięcie wszystkich przepisów odnoszących się do znaków fabrycznych lub handlowych na znaki usługowe, z wyjątkiem kilku przepisów, które nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie.
   Wnoszący odwołanie podnosi, po drugie, że sam prawodawca wspólnotowy kwestionuje dokonywanie rozróżnienia między znakami towarowymi a znakami usługowymi, ponieważ art. 29 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, który stanowi transpozycję art. 4A konwencji paryskiej, odnoszący się do prawa pierwszeństwa, wyraźnie wymienia usług objęte wnioskiem o rejestrację znaku.
   Wskazuje on, po trzecie, że wbrew temu, co Sąd orzekł w zaskarżonym wyroku, art. 6 traktatu o prawie znaków towarowych sporządzonego w Genewie dnia 27 października 1994 r. należy interpretować w ten sposób, że objaśnia on zakres stosowania konwencji paryskiej, nie rozciągając jednak zakresu stosowania na sytuacje, które są wykluczone w obecnym brzmieniu tej konwencji.
   Wreszcie wnoszący odwołanie podkreśla, że w niedawnym wyroku sam Trybunał Sprawiedliwości dopuścił, przynajmniej domyślnie, że konwencja paryska zaleca równe traktowanie znaków towarowych i znaków usługowych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).

      (2)  Zbiór traktatów Organizacji Narodów Zjednoczonych, tom 828, nr 11847, str. 108.


title: Sprawa C-578/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 6 grudnia 2010 r. — Staatssecretaris van Financiën; druga strona postępowania: L.A.C. van Putten

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 6 grudnia 2010 r. — Staatssecretaris van Financiën; druga strona postępowania: L.A.C. van Putten
   (Sprawa C-578/10)
   2011/C 72/11
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym:

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

      Druga strona postępowania: L.A.C. van Putten

      Pytania prejudycjalne

   Czy z perspektywy art. 18 WE (obecnie art. 21 TFUE) sytuacja regulowana prawem wspólnotowym zachodzi, gdy państwo członkowskie opodatkowuje rozpoczęcie korzystania na krajowych drogach publicznych z pojazdu silnikowego w przypadku, gdy pojazd ten jest zarejestrowany w innym państwie członkowskim, został wypożyczony od osoby zamieszkałej w tym innym państwie członkowskim i jest wykorzystywany przez osobę zamieszkałą w tym pierwszym państwie członkowskim do przemieszczania się po jego terytorium?


title: Sprawa C-248/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 2 maja 2016 r. – Austria Asphalt GmbH & Co OG/Bundeskartellanwalt.

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 2 maja 2016 r. – Austria Asphalt GmbH & Co OG/Bundeskartellanwalt.
   (Sprawa C-248/16)
   (2016/C 260/34)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnosząca odwołanie: Austria Asphalt GmbH & Co OG

      Druga strona postępowania: Bundeskartellanwalt

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 3 ust. 1 lit. b) i art. 3 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1) z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw […] należy interpretować w ten sposób, że w wypadku zmiany kontroli nad istniejącym przedsiębiorstwem z wyłącznej na wspólną, w związku z którą przedsiębiorstwo sprawujące uprzednio wyłączną kontrolę nadal zachowuje uprawnienia kontrolne w ramach kontroli wspólnej, koncentracja ma miejsce jedynie wówczas, gdy przedsiębiorstwo to w sposób trwały spełnia wszystkie funkcje samodzielniej jednostki?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw), Dz.U. L 24, s. 1.