title: Sprawa C-690/13: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 16 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Efeteio Thrakis – Grecja) – Trapeza Eurobank Ergasias AE/Agrotiki Trapeza tis Ellados AE (ATE), Pavlos Sidiropoulos (Odesłanie prejudycjalne — Pomoc państwa — Pojęcie — Artykuł 87 ust. 1 WE — Przywileje przyznane instytucji bankowej — Spółka wykonująca zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych — Istniejąca pomoc i nowa pomoc — Artykuł 88 ust. 3 WE — Uprawnienia sądu krajowego)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/9

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 16 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Efeteio Thrakis – Grecja) – Trapeza Eurobank Ergasias AE/Agrotiki Trapeza tis Ellados AE (ATE), Pavlos Sidiropoulos
   (Sprawa C-690/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Pojęcie - Artykuł 87 ust. 1 WE - Przywileje przyznane instytucji bankowej - Spółka wykonująca zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych - Istniejąca pomoc i nowa pomoc - Artykuł 88 ust. 3 WE - Uprawnienia sądu krajowego))
   (2015/C 198/12)
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Efeteio Thrakis

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Trapeza Eurobank Ergasias AE

      Strona pozwana: Agrotiki Trapeza tis Ellados AE (ATE), Pavlos Sidiropoulos

      Sentencja

               1)

               Artykuł 87 ust. 1 WE powinien być interpretowany w ten sposób, że zakresem stosowania tego postanowienia mogą być objęte przywileje – takie jak te będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym – na podstawie których bankowi przysługuje prawo do jednostronnego ustanowienia hipoteki na nieruchomościach należących do rolników lub innych osób wykonujących działalność powiązaną z działalnością rolniczą, prawo do prowadzenia egzekucji przymusowej na podstawie zwykłego dokumentu prywatnego oraz prawo do bycia zwolnionym z zapłaty kosztów i opłat z tytułu wpisu tej hipoteki. Zadaniem sądu odsyłającego jest jednak dokonanie oceny, czy sytuacja taka ma miejsce w postępowaniu głównym.

               2)

               Na odpowiedź na pytanie pierwsze lit. a) może mieć wpływ okoliczność, że przywileje – takie jak te będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym – przyznane w krajowych przepisach prawnych niezależnemu bankowi użyteczności publicznej w momencie jego utworzenia ze względu na działalność kredytową dla rolników i specyficzne zadania, jakie zostały mu powierzone, nadal obowiązują po rozszerzeniu funkcji tego banku na wykonywanie wszystkich czynności bankowych i przekształceniu tego banku w spółkę akcyjną. Do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy w świetle wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i prawnych spełnione są cztery kumulatywne przesłanki, które w myśl orzecznictwa Trybunału pozwalają uznać, iż wspomniane przywileje stanowią rekompensatę będącą świadczeniem wzajemnym za świadczenia wykonane przez ten bank w celu wypełnienia zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych i tym samym unikają zakwalifikowania jako pomoc państwa.

               3)

               Artykuł 87 ust. 1 WE powinien być interpretowany w ten sposób, że w przypadku gdy przywileje – takie jak te będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym – są objęte zakresem stosowania tego postanowienia, państwo członkowskie, które je ustanowiło, jest zobowiązane zastosować procedurę uprzedniej kontroli przewidzianą w art. 88 ust. 3 WE, pod warunkiem że przywileje te stały się nową pomocą po wejściu w życie traktatu w zainteresowanym państwie członkowskim i że nie upłynął jeszcze termin przedawnienia przewidziany w art. 15 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [88 WE], czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.

               4)

               Artykuły 87 ust. 1 WE i 88 ust. 3 WE powinny być interpretowane w ten sposób, że jeśli sąd odsyłający stoi na stanowisku, iż w świetle odpowiedzi udzielonej na pytanie drugie sporne przywileje stanowią nową pomoc państwa, jest on zobowiązany odstąpić od stosowania przepisów krajowych, którymi zostały ustanowione takie przywileje, z powodu ich niezgodności z tymi postanowieniami traktatu.

      (1)  Dz.U. C 78 z 15.3.2014.


title: Sprawa T-613/14: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2014 r. – Industrias Tomás Morcillo przeciwko OHIM – Aucar Trailer (Polycart A Whole Cart Full of Benefits)

text:
               29.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 339/27

         Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2014 r. – Industrias Tomás Morcillo przeciwko OHIM – Aucar Trailer (Polycart A Whole Cart Full of Benefits)
   (Sprawa T-613/14)
   2014/C 339/33
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Industrias Tomás Morcillo, SL (Albuixech, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Sanz-Bermell y Martínez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Aucar Trailer, SL (Premia de Mar, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 maja 2014 r. w sprawie R 1735/12-1 i w konsekwencji oddalenie sprzeciwu wniesionego przez Aucar Trailer S.L oraz wznowienie postępowania w sprawie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 9 6 90  314„Polycart A Whole Cart Full of Benefits” dla towarów objętych wnioskiem o ograniczenie wykazu towarów z dnia 16 listopada 2016 r., oddalając sprzeciw wniesiony wobec tej rejestracji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „Polycart A Whole Cart Full of Benefits” dla towarów z klas 12, 17 i 20 – zgłoszenie nr 9 6 90  314

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Aucar Trailer, SL

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „POLICAR” dla towarów i usług z klas 12, 35 i 37

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-607/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 28 listopada 2011 r. — ITV Broadcasting Limited i in. przeciwko TV Catch Up Limited

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 28 listopada 2011 r. — ITV Broadcasting Limited i in. przeciwko TV Catch Up Limited
   (Sprawa C-607/11)
   2012/C 65/06
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: ITV Broadcasting Limited i in.

      Strona pozwana: TV Catch Up Limited

      Pytania prejudycjalne

   W przedmiocie wykładni dyrektywy 2001/29/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym:

               1)

               Czy prawo do zezwalania lub zabraniania „na jakiekolwiek publiczne udostępnianie ich utworów, drogą przewodową lub bezprzewodową”, o którym mowa w art. 3 ust. 1 dyrektywy dotyczy przypadku, w którym:

                           (i)

                           autorzy zezwalają na zawarcie swoich utworów w niekodowanym przekazie telewizyjnym nadawanym w ramach sieci naziemnej, który jest przeznaczony do odbioru bądź to na całym terytorium państwa członkowskiego, bądź też na określonym obszarze geograficznym państwa członkowskiego;

                           (ii)

                           osoba trzecia (tj. organizacja niebędąca nadawcą pierwotnym) świadczy usługę polegającą na tym, że poszczególni abonenci w zamierzonym obszarze odbioru przekazu, którzy mogliby zgodnie z prawem odbierać przekaz za pomocą odbiornika telewizyjnego w swoich własnych domach, mogą logować się na serwerze osoby trzeciej oraz odbierać treść przekazu za pomocą sieci internetowej?

         Czy odpowiedź na pytanie przedstawione powyżej byłaby inna, jeśli:

               a)

               serwer osoby trzeciej umożliwia każdemu abonentowi jedynie połączenie „jeden na jeden”, za pomocą którego poszczególni abonenci nawiązują własne połączenie internetowe z serwerem, a każdy pakiet danych przesyłany przez serwer do Internetu adresowany jest wyłącznie do indywidualnego abonenta?

               b)

               usługa osoby trzeciej finansowana jest przez reklamy emitowane w trybie „pre-roll” (tzn. w okresie po zalogowaniu się przez abonenta, jednakże przed rozpoczęciem odbierania przez niego treści przekazu) lub „in-skin” (tzn. w ramce oprogramowania umożliwiającego odtwarzanie odebranego programu na należącym do abonenta odtwarzaczu, ale poza obrazem programu), jednakże reklamy zawarte pierwotnie w przekazie przedstawiane są abonentowi w miejscu, w którym zostały zamieszczone w programie przez nadawcę?

               c)

               organizacja biorąca udział [w przekazie]:

                           (i)

                           świadczy usługę alternatywną względem usługi świadczonej przez pierwotnego nadawcę, bezpośrednio konkurując w ten sposób o widzów z pierwotnym nadawcą, lub

                           (ii)

                           bezpośrednio konkuruje z pierwotnym nadawcą o dochody z reklam?

      (1)  Dz.U. L 167, s. 10


title: Sprawa T-33/13: Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2015 r. – Türkiye Garanti Bankasi/OHIM – Card & Finance Consulting (bonus & more) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego bonus & more — Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy bonus net — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               23.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/14

         Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2015 r. – Türkiye Garanti Bankasi/OHIM – Card & Finance Consulting (bonus & more)
   (Sprawa T-33/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego bonus & more - Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy bonus net - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 096/17)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Türkiye Garanti Bankasi AS (Istambuł, Turcja) (przedstawiciel: adwokat J. Güell Serra)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciele: początkowo. A. Pohlmann, następnie A. Schifko, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Card & Finance Consulting GmbH (Norymberga, Niemcy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 listopada 2012 r. (sprawa R 1890/2011-4) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Türkiye Garanti Bankasi AS a Card & Finance Consulting GmbH.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (OHIM) z dnia 12 listopada 2012 r. (sprawa R 1890/2011-4).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Türkiye Garanti Bankasi AS.

      (1)  Dz.U. C 86 z 23.3.2013.


title: Sprawa C-243/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Halle (Niemcy) w dniu 3 lipca 2009 r. — Günter Fuß przeciwko Stadt Halle

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Halle (Niemcy) w dniu 3 lipca 2009 r. — Günter Fuß przeciwko Stadt Halle
   (Sprawa C-243/09)
   2009/C 233/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgericht Halle (Niemcy)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Günter Fuß

      Strona pozwana: Stadt Halle

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy krzywda, o której mowa w art. 22 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (1) powinna być pojmowana obiektywnie czy subiektywnie?

               2)

               Czy krzywda w rozumieniu art. 22 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy zachodzi w sytuacji, gdy pracownik służby interwencyjnej ze względu na wniosek o utrzymanie w przyszłości maksymalnego wymiaru czasu pracy zostaje wbrew swojej woli przeniesiony na inne stanowisko, które w większości wymaga pracy na miejscu?

               3)

               Czy niskie wynagrodzenie należy rozumieć jako krzywdę w rozumieniu art. 22 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy, jeśli poprzez przeniesienie nastąpiło zmniejszenie wymiaru czasu pracy w niekorzystnej porze (w nocy albo w niedziele i święta), a w związku z tym zmniejszył się także dodatek za pracę w warunkach niekorzystnych wypłacany za pracę w takich porach?

               4)

               W przypadku, jeśli na pytanie drugie albo trzecie zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, czy krzywda spowodowana przeniesieniem może zostać zrekompensowana korzyściami wynikającymi z nowego stanowiska, takimi jak na przykład krótszy czas pracy albo kształcenie ustawiczne?

      (1)  Dz.U. L 299 z dnia 18 listopada 2003 r., s. 9.


title: Sprawa C-149/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Efeteio Thessalonikis (Grecja) w dniu 29 marca 2010 r. — Zoi Chatzi przeciwko Ypourgos Oikonomikon

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Efeteio Thessalonikis (Grecja) w dniu 29 marca 2010 r. — Zoi Chatzi przeciwko Ypourgos Oikonomikon
   (Sprawa C-149/10)
   2010/C 148/30
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Dioikitiko Efeteio Thessalonikis

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Zoi Chatzi

      Strona pozwana: Ypourgos Oikonomikon

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy można uznać, że w drodze klauzuli 2.1 dyrektywy Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. w sprawie Porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP i ETUC, interpretowanej w świetle art. 24 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej dotyczącego praw dziecka i przy wzięciu pod uwagę, że poziom ochrony tych praw uległ podwyższeniu w związku ze wspomnianą Kartą ustanowione zostało prawo do urlopu rodzicielskiego również na rzecz dziecka w taki sposób, że przyznanie jednego urlopu rodzicielskiego w przypadku narodzin bliźniąt stanowi naruszenie art. 21 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej z powodu dyskryminacji ze względu na urodzenie oraz niezgodne z zasadą proporcjonalności ograniczenie praw bliźniąt ?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej czy pojęcie „urodzenie” zawarte w klauzuli 2.1 dyrektywy 96/34/WE należy interpretować w ten sposób, że na rzecz rodziców będących pracownikami ustanowione zostało podwójne prawo do urlopu rodzicielskiego, którego podstawą jest okoliczność, że ciąża bliźniacza kończy się dwoma następującymi po sobie narodzinami (dwoje bliźniąt) czy też w ten sposób, że urlop rodzicielski przyznany został tylko w odniesieniu do jednych narodzin niezależnie od liczby dzieci, które przyszły na świat ale w tym ostatnim przypadku nie dochodzi do naruszenia równości wobec prawa ustanowionej w art. 20 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej?


title: Sprawa T-804/16: Skarga wniesiona w dniu 16 września 2016 r. – LG Electronics/EUIPO (Dual Edge)

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/46

         Skarga wniesiona w dniu 16 września 2016 r. – LG Electronics/EUIPO (Dual Edge)
   (Sprawa T-804/16)
   (2017/C 022/63)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LG Electronics, Inc. (Seul, Republika Korei) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Dual Edge” – zgłoszenie nr 14 463 178

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 września 2016 r. w sprawie R 832/2016-2

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-368/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Lyon — Francja) — Cedilac SA przeciwko Ministère de l'Économie, des Finances et de l'Industrie (Szósta dyrektywa VAT — Prawo do odliczenia — Zasady natychmiastowego odliczenia i neutralności podatkowej — Przeniesienie nadwyżki podatku VAT na kolejny okres lub jego zwrot — Zasada przesunięcia o miesiąc — Przepisy przejściowe — Utrzymanie w mocy wyjątków)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/20

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Lyon — Francja) — Cedilac SA przeciwko Ministère de l'Économie, des Finances et de l'Industrie
   (Sprawa C-368/06) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Prawo do odliczenia - Zasady natychmiastowego odliczenia i neutralności podatkowej - Przeniesienie nadwyżki podatku VAT na kolejny okres lub jego zwrot - Zasada przesunięcia o miesiąc - Przepisy przejściowe - Utrzymanie w mocy wyjątków)
   (2008/C 51/32)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal administratif de Lyon
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Cedilac SA

      Strona pozwana: Ministère de l'Économie, des Finances et de l'Industrie
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal administratif de Lyon — Wykładnia art. 17 i art. 18 ust. szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Sposoby wykonywania prawa do odliczenia podatku TVA obciążającego cenę świadczenia podlegającego opodatkowaniu w przypadku, gdy kwota dozwolonych odliczeń przekracza kwotę podatku podlegającego zapłacie za dany okres rozliczeniowy — Przeniesienie nadwyżki na następny okres lub jej zwrot
   Sentencja
   Artykuł 17 i art. 18 ust. 4 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się stosowaniu regulacji krajowej, takiej jak regulacja przejściowa przewidziana w ustawie nr 93-859 z dnia 22 czerwca 1993 r. zmieniającej ustawę budżetową na 1993 r., która towarzyszy uchyleniu przepisu krajowego stanowiącego dopuszczalne odstępstwo na podstawie art. 28 ust. 3 lit. d) tej dyrektywy, o ile sąd krajowy stwierdzi, że regulacja ta stosowana w danym przypadku ogranicza skutki wspomnianego przepisu krajowego mającego charakter odstępstwa.

      (1)  Dz.U. C 281 z 18.11.2006.


title: Sprawa F-8/13: Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2013 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/39

         Skarga wniesiona w dniu 28 stycznia 2013 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-8/13)
   2013/C 108/92
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokaci L. Levi i A. Tymen)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o niepozostawieniu skarżącego na stanowisku kierownika wydziału i przeniesieniu go do Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Wewnętrznej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 23 marca 2012 r. o niepozostawieniu skarżącego na stanowisku kierownika wydziału i przeniesieniu go wraz z etatem do Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Wewnętrznej;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji przewodniczącego Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 15 października 2012 r. o oddaleniu zażalenia skarżącego z dnia 22 czerwca 2012 r.

               —

               zobowiązanie do naprawienia szkody finansowej o krzywdy doznanych przez skarżącego w wyniku tych decyzji

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.


title: Sprawa T-99/12: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2012 r. — Syriatel Mobil Telecom przeciwko Radzie

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/30

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2012 r. — Syriatel Mobil Telecom przeciwko Radzie
   (Sprawa T-99/12)
   2012/C 151/51
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Syriatel Mobil Telecom (Joint Stock Company) (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: E. Ruchat, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               w konsekwencji — stwierdzenie nieważności decyzji 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. oraz rozporządzenia (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. i aktów wykonawczych do nich w zakresie, w jakim dotyczą skarżącego,

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami przytoczonymi w sprawach T-432/11 Makhlouf przeciwko Radzie (1) oraz T-433/11 Makhlouf przeciwko Radzie (2) lub do nich podobne
   Zarzut czwarty dotyczy naruszenia zasady równości traktowania, skutkującego zakłóceniem konkurencji zarówno wewnątrz Unii Europejskiej jak i w Syrii, a także między tymi dwoma obszarami.

      (1)  Dz.U. C 290 z 2011 r., s. 13.

      (2)  Dz.U. C 290 z 2011 r., s. 14.


title: Sprawy połączone C-536/08 i C-539/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden, Niderlandy) — Staatssecretaris van Financiën przeciwko X (C 536/08), fiscale eenheid Facet BV/Facet Trading BV (C-539/08) (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 17 ust. 2 i 3 — Artykuł 28b część A ust. 2 — Prawo do odliczenia — Przepisy przejściowe dotyczące opodatkowania handlu między państwami członkowskimi — Miejsce wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów)

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/10

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden, Niderlandy) — Staatssecretaris van Financiën przeciwko X (C 536/08), fiscale eenheid Facet BV/Facet Trading BV (C-539/08)
      (Sprawy połączone C-536/08 i C-539/08) (1)

      (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 17 ust. 2 i 3 - Artykuł 28b część A ust. 2 - Prawo do odliczenia - Przepisy przejściowe dotyczące opodatkowania handlu między państwami członkowskimi - Miejsce wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów)
      (2010/C 161/13)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd krajowy

      Hoge Raad der Nederlanden, Niderlandy

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

         Strona pozwana: X (C-536/08), fiscale eenheid Facet BV/Facet Trading BV (C-539/08)

         Przedmiot

      Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden Den Haag — Wykładnia art. 17 ust. 2 i 3 i art. 28b ust. 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Przejściowy system opodatkowania wymiany handlowej między państwami członkowskimi — Miejsce wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów

         Sentencja

      Artykuły 17 ust. 2 i 3 oraz art. 28b część A ust. 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, w brzmieniu wynikającym z dyrektywy Rady 92/111/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r., powinny być interpretowane w ten sposób, iż podatnik, którego dotyczy sytuacja przewidziana w akapicie pierwszym ostatniego z wymienionych przepisów, nie ma prawa do bezpośredniego odliczenia podatku VAT naliczonego w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym.

         (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa C-195/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 13 kwietnia 2017 r. – Helga Krüsemann i in./TUIfly GmbH.

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 13 kwietnia 2017 r. – Helga Krüsemann i in./TUIfly GmbH.
   (Sprawa C-195/17)
   (2017/C 221/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Helga Krüsemann, Gabriele Heidenreich, Doris Manneck, Rita Juretschke

      Strona pozwana: TUIfly GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku ze zgłoszeniem choroby stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)? W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy spontaniczna nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku z niezgodnym z prawem pracy i układem zbiorowym zaprzestaniem wykonywania pracy („dziki strajk”) stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004? W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy nadzwyczajna okoliczność musiała zaistnieć w przypadku samego odwołania lotu, czy też obsługujący przewoźnik lotniczy jest uprawniony, ze względów ekonomicznych dotyczących przedsiębiorstwa, do sporządzenia nowego planu lotów?

               4)

               W razie udzielenia na pytania pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy w wypadku możliwości zapobiegnięcia znaczenie ma sama nadzwyczajna okoliczność, czy też skutki wystąpienia nadzwyczajnej okoliczności?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91; Dz.U. L 46, s.1.


title: Sprawa C-629/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Gliwicach (Polska) w dniu 2 grudnia 2013 r. — Adarco Invest Sp. z o.o. w Petrosani w Rumunii Oddział w Polsce w Tarnowskich Górach

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Gliwicach (Polska) w dniu 2 grudnia 2013 r. — Adarco Invest Sp. z o.o. w Petrosani w Rumunii Oddział w Polsce w Tarnowskich Górach
      (Sprawa C-629/13)
      (2014/C 71/10)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Gliwicach

         Strona w postępowaniu głównym

         Wnioskodawca: Adarco Invest sp. z o.o. w Petrosani w Rumunii Oddział w Polsce w Tarnowskich Górach

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 49 i art. 54 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. I Jedenastej dyrektywy Rady dotyczący wymogów ujawniania informacji odnośnie do oddziałów utworzonych w Państwie Członkowskim przez niektóre rodzaje spółek podlegające prawu innego państwa (1) stoją na przeszkodzie temu, by w państwie członkowskim odmawiano wykreślenia z Krajowego Rejestru Sądowego (KRS), oddziału spółki mającej siedzibę w innym państwie członkowskim, o ile nie doszło do przeprowadzenia likwidacji tego oddziału w trybie przewidzianym dla likwidacji krajowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, w sytuacji gdy w stosunku do oddziału spółki krajowej wykreślenie z rejestru oddziału tej spółki nie wymaga przeprowadzenia takiej procedury? Przy tym w przypadku spółek krajowych oddziały są wpisywane wyłącznie w rejestrze spółki krajowej a spółka ta ma obowiązek składania skonsolidowanego sprawozdania finansowego obejmującego spółkę macierzystą wraz z jej oddziałami, natomiast oddziały spółek zagranicznych są zarejestrowane w KRS i składają do rejestru wyłącznie sprowadzanie finansowe oddziału.

         (1)  Dz.U. L 395, s. 36; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 17 Tom 01 P. 100 — 103


title: Sprawa C-531/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Fachverband der Buch und Medienwirtschaft przeciwko LIBRO Handelsgesellschaft mbH (Swobodny przepływ towarów — Uregulowanie krajowe dotyczące cen regulowanych wwożonych książek — Środek o skutku równoważnym z ograniczeniem ilościowym w przywozie — Uzasadnienie)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/9

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Fachverband der Buch und Medienwirtschaft przeciwko LIBRO Handelsgesellschaft mbH
   (Sprawa C-531/07) (1)

   (Swobodny przepływ towarów - Uregulowanie krajowe dotyczące cen regulowanych wwożonych książek - Środek o skutku równoważnym z ograniczeniem ilościowym w przywozie - Uzasadnienie)
   2009/C 153/17
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshof — Austria

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fachverband der Buch — und Medienwirtschaft

      Strona pozwana: LIBRO Handelsgesellschaft mbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof (Austria) — Wykładnia art. 3 ust. 1, art. 10, 28, 30, 81 i 151 traktatu WE — Uregulowanie krajowe zobowiązujące importerów książek w języku niemieckim do ustalania ceny sprzedaży detalicznej po cenie nie niższej niż w kraju pochodzenia

      Sentencja

               1.

               Uregulowanie krajowe, takie jak sporne w postępowaniu przed sądem krajowym, które zakazuje importerom książek w języku niemieckim ustalania cen niższych od cen sprzedaży detalicznej ustalonych lub zalecanych przez wydawcę dla kraju wydania, stanowi „środek o skutku równoważnym z ograniczeniem ilościowym w przywozie” w rozumieniu art. 28 WE.

               2.

               Uregulowanie krajowe zakazujące importerom książek w języku niemieckim ustalania cen niższych niż cena detaliczna ustalona lub zalecana przez wydawcę dla kraju wydania nie może być uzasadniane ani na podstawie art. 30 WE i 151 WE, ani nadrzędnymi względami interesu ogólnego.

      (1)  Dz.U. C 37 z 09.02.2008.


title: Sprawa T-463/11: Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2011 r. — Dectane przeciwko OHIM — Hella (DAYLINE)

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/28

         Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2011 r. — Dectane przeciwko OHIM — Hella (DAYLINE)
   (Sprawa T-463/11)
   2011/C 298/53
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dectane GmbH (Lipsk, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Ehrlinger i T. Hagen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Hella KGaA Hueck & Co. (Lippstadt, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 czerwca 2011 r.;

               —

               obciążenie interwenienta kosztami postępowania, w tym postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „DAYLINE” dla towarów z klasy 11 — zgłoszenie nr 7 070 238

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Hella KGaA Hueck & Co.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny krajowy znak towarowy „Ledayline” dla towarów z klasy 11.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-632/14: Wyrok Sądu z dnia 22 września 2016 r. – Intercom/Komisja (Klauzula arbitrażowa — Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) — Decyzja Komisji o dochodzeniu zwrotu kwot wypłaconych skarżącej — Umowny charakter sporu — Artykuł 44 § 1 lit. c) i art. 44 § 5a regulaminu postępowania przed Sądem z dnia 2 maja 1991 r. — Dopuszczalność — Zakres audytu — Przedstawienie dokumentów i uwag po upływie wyznaczonych terminów)

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/12

         Wyrok Sądu z dnia 22 września 2016 r. – Intercom/Komisja
   (Sprawa T-632/14) (1)

   ((Klauzula arbitrażowa - Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) - Decyzja Komisji o dochodzeniu zwrotu kwot wypłaconych skarżącej - Umowny charakter sporu - Artykuł 44 § 1 lit. c) i art. 44 § 5a regulaminu postępowania przed Sądem z dnia 2 maja 1991 r. - Dopuszczalność - Zakres audytu - Przedstawienie dokumentów i uwag po upływie wyznaczonych terminów))
   (2016/C 410/15)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Intercon sp. z o.o. (Łódź, Polska) (przedstawiciel: adwokat B. Eger)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herbout-Borczak i S. Lejeune, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem głównym, wniesiona na podstawie art. 272 TFUE skarga o stwierdzenie naruszenia przez Komisję postanowień umowy dotacji nr 224297 dotyczącej finansowania projektu ARTreat i o stwierdzenie nieważności pisma Komisji z dnia 28 lipca 2014 r. zawiadamiającego skarżącą, w oparciu o przeprowadzony u niej audyt, o żądaniu zwrotu kwoty 258 479,21 EUR wypłaconej nienależnie jako wkład finansowy Unii Europejskiej, a tytułem żądania ewentualnego – podniesione na podstawie art. 272 TFUE żądanie stwierdzenia, że wypłacone kwoty stanowią koszty kwalifikowalne i w związku z tym nie powinny podlegać zwrotowi.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Intercon sp. z o.o. zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 380 z 27.10.2014.


title: Sprawa T-414/13: Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2013 r. — Tsujimoto przeciwko OHIM — Kenzo (KENZO ESTATE)

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/20

         Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2013 r. — Tsujimoto przeciwko OHIM — Kenzo (KENZO ESTATE)
   (Sprawa T-414/13)
   2013/C 304/34
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kenzo Tsujimoto (Osaka, Japonia) (przedstawiciel: adwokat A. Wenninger-Lenz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Kenzo (Paryż, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 maja 2013 r. w sprawie R 333/2012-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy KENZO ESTATE dla towarów z klasy 33 — rejestracja międzynarodowa nr 95337

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Kenzo

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy KENZO nr 720 706 dla towarów z klas 3, 18 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania i uchylenie zakwestionowanej decyzji

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1).

      (1)  Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa C-325/14: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 19 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel – Belgia) – SBS Belgium NV/Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers (SABAM) (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2001/29/WE — Artykuł 3 ust. 1 — Publiczne udostępnianie — Pojęcia „udostępniania” i „publiczności” — Rozpowszechnianie programów telewizyjnych — Proces bezpośredniego przekazu)

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/11

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 19 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel – Belgia) – SBS Belgium NV/Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers (SABAM)
   (Sprawa C-325/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2001/29/WE - Artykuł 3 ust. 1 - Publiczne udostępnianie - Pojęcia „udostępniania” i „publiczności” - Rozpowszechnianie programów telewizyjnych - Proces bezpośredniego przekazu))
   (2016/C 016/12)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van beroep te Brussel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SBS Belgium NV

      Strona pozwana: Belgische Vereniging van Auteurs, Componisten en Uitgevers (SABAM)

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że organizacja radiowa i telewizyjna nie dokonuje czynności publicznego udostępniania w rozumieniu tego przepisu, gdy przekazuje sygnały będące nośnikami programu wyłącznie dystrybutorom sygnałów, przy czym sygnały te nie są publicznie dostępne podczas tej transmisji albo w związku z nią, a dystrybutorzy ci następnie przekazują sygnały swoim abonentom, tak że mogą oni oglądać te programy, chyba że działanie danych dystrybutorów jest wyłącznie zabiegiem technicznym, co powinien ustalić sąd odsyłający.

      (1)  Dz.U. C 315 z 15.9.2014.


title: Sprawa T-75/05: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2005 r. przez NetScout Systems, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/37

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2005 r. przez NetScout Systems, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-75/05)
   (2005/C 106/75)
   Język, w którym wniesiona została skarga: angielski
   W dniu 17 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga NetScout Systems, Inc. z siedzibą w Westford, Massachusets (USA), reprezentowanej przez M. Holaha, solicitor przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również Kye Systems Corporation, z siedzibą w Taipei Hsien (Tajwan).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania,

               —

               ewentualnie, zmianę zaskarżonej decyzji, odrzucenie sprzeciwu wniesionego przez Kye, nadanie dalszego biegu wnioskowi o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego i obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Netscout Systems, Inc.

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowny znak towarowy „NGENIUS” dla towarów i usług z klas 9, 16 i 42 (komputery, sprzęt komputerowy i oprogramowanie, materiały piśmienne, programowanie komputerowe; …) — zgłoszenie nr 1 830 900

               Właściciel znaku lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               KYE Systems Corporation

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Krajowy graficzny znak towarowy „GENIUS” dla towarów z klasy 9 (komputery, dyski, drukarki, telefaksy, …)

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie wniosku o rejestrację znaku towarowego dla wszystkich towarów z klasy 9

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Nieuwzględnienie odwołania

               Podniesione zarzuty:

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94


title: Sprawa T-266/00: Postanowienie Sądu z dnia 6 października 2011 r. — Confartigianato Venezia i in. przeciwko Komisji

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/44

         Postanowienie Sądu z dnia 6 października 2011 r. — Confartigianato Venezia i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-266/00) (1)

   2011/C 347/80
   Język postępowania: włoski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 355 z 9.12.2000.


title: Sprawa T-567/17: Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2017 r. – Disney Enterprises/EUIPO – Di Molfetta (DiSNEY FROZEN)

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/46

         Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2017 r. – Disney Enterprises/EUIPO – Di Molfetta (DiSNEY FROZEN)
   (Sprawa T-567/17)
   (2017/C 347/60)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Disney Enterprises, Inc. (Burbank, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Fabio Di Molfetta (Bisceglie, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „DiSNEY FROZEN” – zgłoszenie nr 11 830 965

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 maja 2017 r. w sprawie R 2342/2016-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-615/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 29 września 2011 r. w sprawie T-442/07, Ryanair Ltd przeciwko Komisji Europejskiej, wspieranej przez Air One SpA, wniesione w dniu 29 listopada 2011 r. przez Komisję Europejską

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/4

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 29 września 2011 r. w sprawie T-442/07, Ryanair Ltd przeciwko Komisji Europejskiej, wspieranej przez Air One SpA, wniesione w dniu 29 listopada 2011 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-615/11 P)
   2012/C 65/08
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, D. Grespan, S. Noë, pełnomocnicy)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Ryanair Ltd, Air One SpA

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku wydanego przez Sąd (piąta izba) w dniu 29 września 2011 r. w sprawie T-442/07 Ryanair Ltd przeciwko Komisji Europejskiej i podanego do wiadomości Komisji w dniu 30 września 2011 r. w zakresie, w jakim sąd ten stwierdził, że Komisja Wspólnot Europejskich uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy traktatu WE nie wydając decyzji w przedmiocie transferu 100 pracowników Alitalii, o którym mowa była w skierowanym do niej piśmie Ryanair Ltd. z dnia 16 czerwca 2006 r.;

               —

               oddalenie wniosku mającego na celu stwierdzenie bezczynności Komisji Wspólnot Europejskich ze względu na to, że instytucja ta bezprawnie nie wydała decyzji w przedmiocie transferu 100 pracowników Alitalii, o którym mowa była w ww. piśmie;

               —

               obciążenie Ryanair Ltd kosztami;

               —

               tytułem żądania ewentualnego,

                           —

                           przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

                           —

                           wydanie w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie domaga się uchylenia zaskarżonego wyroku z następujących powodów:

               —

               błędnej wykładni art. 10 ust. 1 oraz art. 20 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1); jej zdaniem Sąd naruszył prawo ze względu na to, że określił kryteria w przedmiocie ustalenia, czy Komisja posiada informacje dotyczące potencjalnie bezprawnie przyznanej pomocy państwa lub też czy wniesiono do niej skargę w tym przedmiocie;

               —

               błędu w kwalifikacji prawnej pisma Ryanair z dnia 16 czerwca 2006 r.; Sąd doszedł do wniosku, że do Komisji wniesiono skargę lub też dostarczono jej informacji w przedmiocie potencjalnie bezprawnie przyznanej pomocy państwa w postaci pisma z dnia 16 czerwca 2006 r.; zdaniem Komisji w ten sposób Sąd naruszył prawo ze względu na błędną kwalifikację tego pisma;

               —

               naruszenia prawa przy sprawdzaniu przez Sąd, czy Komisja miała obowiązek działania dla celów art. 232 WE w związku z wymogami ustanowionymi w art. 20 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 659/1999.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) Nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE.


title: Sprawa T-422/10 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 12 lipca 2011 r. — Emme przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Decyzja Komisji nakładająca grzywnę — Gwarancja bankowa — Wniosek zawieszenie wykonania — Szkoda finansowa — Brak nadzwyczajnych okoliczności — Brak pilnego charakteru)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/49

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 12 lipca 2011 r. — Emme przeciwko Komisji
   (Sprawa T-422/10 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Decyzja Komisji nakładająca grzywnę - Gwarancja bankowa - Wniosek zawieszenie wykonania - Szkoda finansowa - Brak nadzwyczajnych okoliczności - Brak pilnego charakteru)
   2011/C 269/108
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Emme Holding SpA (Pescara, Włochy) (przedstawiciele: G. Visconti, E. Vassallo di Castiglione, M. Siragusa, M. Beretta i P. Ferrari, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Gencarelli, V. Bottka i P. Manzini, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania art. 2 decyzji Komisji C(2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.344 — Stal sprężająca), a także wniosek o zwolnienie ze zobowiązania do ustanowienia gwarancji bankowej w celu uniknięcia natychmiastowego ściągnięcia grzywny nałożonej na mocy art. 2 wskazanej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-307/08: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2008 r. — Aldi Einkauf przeciwko OHIM — Goya Importaciones y Distribuciones (4 OUT Living)

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/15

         Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2008 r. — Aldi Einkauf przeciwko OHIM — Goya Importaciones y Distribuciones (4 OUT Living)
   (Sprawa T-307/08)
   (2008/C 260/27)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: N. Lützenrath, U. Rademacher, L. Kolks, C. Fürsen, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Goya Importaciones y Distribuciones SL (Cuarte de Huerva, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 maja 2007 r. w sprawie R 1199/2007-1; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „4 OUT Living” dla towarów i usług z klas 18, 25 i 28

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Goya Importaciones y Distribuciones SL

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: hiszpańska rejestracja nr 2 604 969 graficznego znaku towarowego „Living & Co” dla towarów i usług z klas 3, 14, 16, 18, 21, 25, 34 i 35

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na to, iż Izba Odwoławcza błędnie uznała, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do przedmiotowych znaków towarowych.


title: Sprawa C-661/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 23 grudnia 2011 r. — Martin y Paz Diffusion SA przeciwko Davidowi Depuydtowi i Fabriek van Maroquinerie Gauquie SA

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 23 grudnia 2011 r. — Martin y Paz Diffusion SA przeciwko Davidowi Depuydtowi i Fabriek van Maroquinerie Gauquie SA
   (Sprawa C-661/11)
   2012/C 89/04
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona powodowa: Martin y Paz Diffusion SA

      Strona pozwana: David Depuydt i Fabriek van Maroquinerie Gauquie SA

      Pytania prejudycjalne

               1.1)

               Czy art. 5 ust. 1 i art. 8 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (1) należy interpretować w ten sposób, że właściciel znaku towarowego nie może w sposób ostateczny powoływać się wobec określonej osoby trzeciej na swoje wyłączne prawo wynikające z tego znaku w odniesieniu do ogółu towarów, objętych tym znakiem w czasie rejestracji, w sytuacji gdy:

                           —

                           przed dłuższy czas właściciel znaku towarowego współużytkował ten znak z tą osobą trzecią na zasadzie współwłasności w odniesieniu do części towarów objętych tym znakiem;

                           —

                           w związku ze wskazanym współużytkowaniem właściciel znaku towarowego udzielił tej osobie trzeciej nieodwołalnej zgody na posługiwanie się przez nią tym znakiem w odniesieniu do takich towarów?

               1.2)

               Czy wskazane przepisy należy interpretować w ten sposób, że stosowanie przepisów krajowych, takich jak przepis wedle którego uprawniony nie może czynić ze swego prawa użytku w sposób niewłaściwy ani nie może tego prawa nadużywać, mogą prowadzić do ostatecznego uniemożliwienia właścicielowi znaku towarowego korzystania z wyłącznego prawa w odniesieniu do części towarów objętych tym znakiem towarowym, czy też należy je interpretować w ten sposób, że stosowanie przepisów krajowych musi zostać ograniczone do zastosowania odmiennej sankcji w sytuacji nieodpowiedniego wykonywania prawa lub nadużywania go?

               2.1)

               Czy art. 5 ust. 1 i art. 8 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, gdy właściciel zarejestrowanego znaku towarowego wypowiada swoje zobowiązanie wobec osoby trzeciej, by nie korzystać ze znaku towarowego w odniesieniu do określonych towarów, a co za tym idzie, zamierza ponownie korzystać z tego znaku towarowego samemu, sąd krajowy mimo to może w sposób ostateczny zakazać temu właścicielowi ponownego korzystania ze znaku towarowego na tej podstawie, że stanowiłoby to czyn nieuczciwej konkurencji ze względu na korzyść, jaką właściciel uzyskałby z renomy zdobytej uprzednio dla znaku towarowego przez tę osobę trzecią oraz ze względu na możliwe wprowadzenie w błąd klientów, czy też przepisy te należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy powinien zastosować odmienną sankcję, która nie będzie polegać na ostatecznym zakazaniu właścicielowi powrotu do posługiwania się spornym znakiem towarowym?

               2.2)

               Czy powyższe przepisy należy interpretować w ten sposób, że ostateczny zakaz posługiwania się przez właściciela znakiem towarowym jest uzasadniony w sytuacji, gdy osoba trzecia na przestrzeni wielu lat poczyniła nakłady mające na celu spowodowanie, by towary, w odniesieniu do których właściciel znaku towarowego zezwolił tej osobie trzeciej na posługiwanie się spornym znakiem towarowym, stały się znane klienteli?

      (1)  Dz.U. L 40, s. 1


title: Sprawa T-12/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 kwietnia 2009 r. — Itochu przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek konsoli do gier wideo i kartridżów z grami kompatybilnych z konsolami do gier Nintendo — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ograniczenie eksportu równoległego — Przypisanie zachowania noszącego znamiona naruszenia — Grzywny — Zróżnicowane traktowanie — Skutek odstraszający — Czas trwania naruszenia — Okoliczności łagodzące — Współpraca w toku postępowania administracyjnego)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/37

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 kwietnia 2009 r. — Itochu przeciwko Komisji
   (Sprawa T-12/03) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek konsoli do gier wideo i kartridżów z grami kompatybilnych z konsolami do gier Nintendo - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ograniczenie eksportu równoległego - Przypisanie zachowania noszącego znamiona naruszenia - Grzywny - Zróżnicowane traktowanie - Skutek odstraszający - Czas trwania naruszenia - Okoliczności łagodzące - Współpraca w toku postępowania administracyjnego)
   2009/C 141/74
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Itochu Corp. (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: Y. Shibasaki, G. van Gerven, T. Franchoo, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo P. Hellström oraz O. Beynet, a następnie F. Castillo de la Torre oraz O. Beynet, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności art. 1, 3 i 5 decyzji Komisji 2003/675/WE z dnia 30 października 2002 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (COMP/35.587 PO Video Games, COMP/35.706 PO Nintendo Distribution i COMP/36.321 Omega — Nintendo) (Dz.U. 2003, L 255, s. 33) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej, lub tytułem żądania ewentualnego — wniosek o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Itochu Corp. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 8.3.2003.


title: Sprawa C-483/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 9 sierpnia 2017 r. – Neculai Tarola/Minister for Social Protection

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Irlandia) w dniu 9 sierpnia 2017 r. – Neculai Tarola/Minister for Social Protection
   (Sprawa C-483/17)
   (2017/C 347/23)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Neculai Tarola

      Druga strona postępowania: Minister for Social Protection

      Pytania prejudycjalne

   Jeśli obywatel innego państwa członkowskiego Unii po upływie pierwszych dwunastu miesięcy korzystania z prawa do swobodnego przemieszczania się przybędzie do państwa przyjmującego i pracuje (na innej zasadzie niż na podstawie umowy na czas określony) przez okres dwóch tygodni, za który otrzymuje wynagrodzenie, a następnie pozostaje bez pracy w sposób niezamierzony, czy taki obywatel zachowuje status pracownika przez okres nie krótszy niż kolejne sześć miesięcy do celów art. 7 ust. 3 lit. c) i art. 7 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2004/38/WE (1), w sposób uprawniający go do otrzymywania świadczenia z pomocy społecznej lub, w zależności od sytuacji, świadczeń z zabezpieczenia społecznego, na takiej samej podstawie, jak gdyby był obywatelem będącym rezydentem państwa przyjmującego?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77).


title: Sprawa T-631/13: Wyrok Sądu z dnia 26 września 2014 r. – Raffinerie Heide przeciwko Komisji (Środowisko naturalne – Dyrektywa 2003/87/WE – System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych – Zasady przejściowe dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji od 2013 r. – Decyzja 2011/278/UE – Krajowe środki wykonawcze przedłożone przez Niemcy – Klauzula dotycząca przypadków przedstawiających nadmierne utrudnienia – Wolność prowadzenia działalności gospodarczej – Prawo własności – Proporcjonalność)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/49

      Wyrok Sądu z dnia 26 września 2014 r. – Raffinerie Heide przeciwko Komisji
      (Sprawa T-631/13) (1)

      ((Środowisko naturalne - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Zasady przejściowe dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji od 2013 r. - Decyzja 2011/278/UE - Krajowe środki wykonawcze przedłożone przez Niemcy - Klauzula dotycząca przypadków przedstawiających nadmierne utrudnienia - Wolność prowadzenia działalności gospodarczej - Prawo własności - Proporcjonalność))
      (2014/C 395/61)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Raffinerie Heide GmbH (Hemmingstedt, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt U. Karpenstein)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. White, C. Hermes i K. Herrmann, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 240, s. 27) w zakresie, w jakim art. 1 ust. 1 tej decyzji w związku z lit. D załącznika I do tego aktu odmawia wpisania instalacji oznaczonych identyfikatorem DE000000000000010 do wykazu instalacji przewidzianego w art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s.32) oraz odpowiadających im wstępnych rocznych ilości uprawnień do emisji przyznanych bezpłatnie względem tych instalacji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Raffinerie Heide GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 31 z 1.2.2014.


title: Sprawa C-254/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 15 maja 2017 r. – Regina Lorenz i Prisca Sprecher/TUIfly GmbH.

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 15 maja 2017 r. – Regina Lorenz i Prisca Sprecher/TUIfly GmbH.
   (Sprawa C-254/17)
   (2017/C 221/21)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Regina Lorenz, Prisca Sprecher

      Strona pozwana: TUIfly GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku ze zgłoszeniem choroby stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)? W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy spontaniczna nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku z niezgodnym z prawem pracy i układem zbiorowym zaprzestaniem wykonywania pracy („dziki strajk”) stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004? W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy nadzwyczajna okoliczność musiała zaistnieć w przypadku samego odwołania lotu, czy też obsługujący przewoźnik lotniczy jest uprawniony, ze względów ekonomicznych dotyczących przedsiębiorstwa, do sporządzenia nowego planu lotów?

               4)

               W razie udzielenia na pytania pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy w wypadku możliwości zapobiegnięcia znaczenie ma sama nadzwyczajna okoliczność, czy też skutki wystąpienia nadzwyczajnej okoliczności?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91; Dz.U. L 46, s.1.


title: Sprawa T-286/07: Postanowienie Sądu z dnia 30 czerwca 2010 r. — Torres przeciwko OHIM — Torres de Anguix (A TORRES de ANGUIX)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/53

         Postanowienie Sądu z dnia 30 czerwca 2010 r. — Torres przeciwko OHIM — Torres de Anguix (A TORRES de ANGUIX)
   (Sprawa T-286/07) (1)

   ()
   2010/C 234/94
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007.


title: Sprawa T-714/13: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2013 r. — Gold Crest przeciwko OHIM (MIGHTY BRIGHT)

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/17

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2013 r. — Gold Crest przeciwko OHIM (MIGHTY BRIGHT)
   (Sprawa T-714/13)
   2014/C 61/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gold Crest LLC (Santa Barbara, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci P. Rath i W. Festl-Wietek)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 października 2013 r. wydanej w sprawie R 2038/2012-2;

               —

               stwierdzenie, że zgłoszony wspólnotowy znak towarowy kwalifikuje się do rejestracji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „MIGHTY BRIGHT” dla towarów i usług z klasy 11 — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 10 853 141.

      Decyzja eksperta: Odrzucenie wniosku.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 65 ust. 2 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego.


title: Sprawa T-88/06: Skarga wniesiona w dniu  17 marca 2006 r.  — Dorel Juvenile Group przeciwko OHIM

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/28

         Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2006 r. — Dorel Juvenile Group przeciwko OHIM
   (Sprawa T-88/06)
   (2006/C 108/50)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Dorel Juvenile Group, Inc. (Canton, USA) [Przedstawiciel: Gesa Simon, lawyer]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 11 stycznia 2006 r. (sprawa R 616/2004-2) oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SATETY 1ST” dla towarów z klas 12, 20, 21 i 28 — zgłoszenie nr 2 258 697

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ zgłoszony znak towarowy nie jest pozbawiony charakteru odróżniającego w odniesieniu do zgłoszonych towarów.


title: Sprawa T-422/12: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2012 r. — Kappa Filter Systems przeciwko OHIM (THE FUTURE HAS ZERO EMISSIONS)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/35

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2012 r. — Kappa Filter Systems przeciwko OHIM (THE FUTURE HAS ZERO EMISSIONS)
   (Sprawa T-422/12)
   2012/C 355/74
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Kappa Filter Systems GmbH (Steyr-Gleink, Austria) (przedstawiciel: adwokat C. Hadeyer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 lipca 2012 r. w sprawie R 817/2012-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „THE FUTURE HAS ZERO EMISSIONS” dla towarów i usług z klas 9, 11 i 37 — zgłoszenie nr 010139749

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-459/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 31 lipca 2017 r. – SGI/Ministre de l'Action et des Comptes Publics

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 31 lipca 2017 r. – SGI/Ministre de l'Action et des Comptes Publics
   (Sprawa C-459/17)
   (2017/C 347/15)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SGI.

      Strona pozwana: Ministre de l'Action et des Comptes Publics.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 17 szóstej dyrektywy VAT z dnia 17 maja 1977 r. (1), której przepisy zostały co do zasady powtórzone w art. 168 dyrektywy z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2) należy interpretować w ten sposób, że aby odmówić podatnikowi prawa do odliczenia od kwoty podatku od wartości dodanej, który jest obowiązany zapłacić z tytułu własnych transakcji, podatku zawartego na fakturach odpowiadających towarom lub usługom, w odniesieniu do których organ podatkowy ustalił, że rzeczywiście nie zostały temu podatnikowi dostarczone lub świadczone, należy w każdym przypadku ustalić, czy ów podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że w związku z tą transakcją popełniono oszustwo w zakresie podatku od wartości dodanej i że oszustwo to popełniono z inicjatywy wystawcy faktury, odbiorcy lub osoby trzeciej?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1)

      (2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa F-90/09: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 16 września 2010 r. — Ernotte przeciwko Komisji

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/51

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 16 września 2010 r. — Ernotte przeciwko Komisji
   (Sprawa F-90/09) (1)

   ()
   2010/C 317/95
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy w następstwie zawarcia ugody.

      (1)  Dz.U. C 11 z 16.1.2010, s. 41.


               21.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/4

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Eidsivating lagmannsrett w dniu 31 marca 2014 r. w sprawie Enes Deveci i inni przeciwko Scandinavian Airlines System Denmark-Norway-Sweden
   (Sprawa E-10/14)
   (2014/C 274/05)
   W dniu 8 kwietnia 2014 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek złożony do Trybunału EFTA w dniu 31 marca 2014 r. przez Eidsivating lagmannsrett (sąd apelacyjny w Eidsivating) o wydanie opinii doradczej w sprawie Enes Deveci i inni przeciwko Scandinavian Airlines System Denmark-Norway-Sweden, w odniesieniu do następujących kwestii:

               1.

               Czy z art. 3 ust. 1, por. art. 3 ust. 3, dyrektywy Rady 2001/23/WE zgodne jest to, że przedsiębiorstwo przejmujące przypisuje poszczególnych pracowników objętych przejęciem do pozycji w tabeli wynagrodzeń określonej w układzie zbiorowym pracy obowiązującym u przedsiębiorstwa przejmującego, ze skutkiem po dniu wygaśnięcia układu zbiorowego pracy obowiązującego u przedsiębiorstwa zbywającego, nawet jeśli skutkuje to obniżeniem wynagrodzenia poszczególnych pracowników?

               2.

               Czy odpowiedź na pytanie 1 zależy od tego, czy układ zbiorowy pracy mający zastosowanie do pracowników przedsiębiorstwa zbywającego nadal obowiązywał w momencie, gdy do pracowników objętych przejęciem zaczął mieć zastosowanie układ zbiorowy pracy przedsiębiorstwa przejmującego?

               3.

               Czy odpowiedź na pytanie 1 zależy od tego, czy obniżenie wynagrodzenia jest znaczne czy nie?


title: Sprawa C-126/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 10 marca 2017 r. – Orsolya Czakó/ERSTE Bank Hungary Zrt.

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 10 marca 2017 r. – Orsolya Czakó/ERSTE Bank Hungary Zrt.
   (Sprawa C-126/17)
   (2017/C 221/04)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Törvényszék

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Orsolya Czakó

      Strona pozwana: ERSTE Bank Hungary Zrt.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy do celów ustalenia kwoty, na którą została zawarta umowa kredytu, wymogi wyrażenia warunków umowy prostym i zrozumiałym językiem, ustanowione w art. 4 ust. 2 i art. 5 dyrektywy Rady 93/13/EWG (1), spełnia brzmienie takie jak to nadane klauzulom I/1 i II/1 spornej umowy, gdzie podano kwotę 64 731 CHF o charakterze orientacyjnym, natomiast jako kwotę wniosku o finansowanie wskazano maksymalną kwotę 8 280 000 HUF, oraz powiązano ustalenie kwoty, na którą zawiera się umowę kredytu, z wywołującym skutki prawne oświadczeniem strony zawierającej umowę z konsumentem i z zarejestrowanymi danymi?

               2)

               Jeżeli ustalenie poczynione w klauzulach I/1 i II/1 umowy nie spełnia wymogów wyrażenia warunków umowy prostym i zrozumiałym językiem i można zbadać, czy warunki umowy są nieuczciwe, to czy, gdyby uznano, że są one nieuczciwe, można stwierdzić nieważność całej umowy, zważywszy że dla przypadków, gdy przedmiot umowy jest nieokreślony, prawo krajowe przewiduje skutek prawny w postaci nieważności umowy w całości?

               3)

               Czy, w przypadku gdyby można było stwierdzić, że umowa jest ważna, można ustalić kwotę w sposób bardziej korzystny dla konsumenta?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29, sprostowanie w Dz.U. 2016, L 276, s. 17).


title: Sprawa C-491/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  23 lutego 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, Manchester) — Dollond & Aitchison Ltd/Commissioners of Customs & Excise (Wspólnotowy Kodeks Celny — Wartość celna — Należności celne przywozowe — Dostawa towarów przez spółkę z siedzibą na wyspie Jersey i świadczenie usług w Zjednoczonym Królestwie)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/20

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 lutego 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, Manchester) — Dollond & Aitchison Ltd/Commissioners of Customs & Excise
   (Sprawa C-491/04) (1)

   (Wspólnotowy Kodeks Celny - Wartość celna - Należności celne przywozowe - Dostawa towarów przez spółkę z siedzibą na wyspie Jersey i świadczenie usług w Zjednoczonym Królestwie)
   (2006/C 131/36)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   VAT and Duties Tribunal, Manchester
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dollond & Aitchison Ltd

      Strona pozwana: Commissioners of Customs & Excise
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — VAT and Duties Tribunal, Manchester — Wykładnia art. 29 i 30 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, str. 1) — Wartość celna przywożonych towarów — Soczewki kontaktowe dostarczane za pośrednictwem poczty przez spółkę mającą siedzibę na terytorium państwa trzeciego (Wyspa Jersey) należącą do spółki mającej siedzibę w państwie członkowskim, która świadczy usługi, takie jak badanie, porada oraz dalsza opieka związana z soczewkami kontaktowymi
   Sentencja

               1)

               Artykuł 29 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny powinien być interpretowany w ten sposób, iż w okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym, płatności za świadczenie wskazanych usług, takich jak badanie, porada lub dalsza opieka związana z soczewkami kontaktowymi, oraz za określone towary, takie jak soczewki kontaktowe, płyny pielęgnacyjne oraz pojemniki na soczewki kontaktowe, stanowią łącznie „wartość transakcyjną” w rozumieniu art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego i podlegają w związku z tym opodatkowaniu.

               2)

               Zasady określone w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 CPP nie mogą zostać zastosowane jako takie celem ustalenia elementów transakcji, które należy wziąć pod uwagę w związku ze stosowaniem art. 29 Wspólnotowego Kodeksu Celnego.

      (1)  Dz.U. C 45 z 19.02.2005.


title: Sprawa C-184/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 20 kwietnia 2012 r. — United Antwerp Maritime Agencies (UNAMAR) NV przeciwko Navigation Maritime Bulgare

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie (Belgia) w dniu 20 kwietnia 2012 r. — United Antwerp Maritime Agencies (UNAMAR) NV przeciwko Navigation Maritime Bulgare
   (Sprawa C-184/12)
   2012/C 200/11
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hof van Cassatie van België

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: United Antwerp Maritime Agencies (UNAMAR) NV

      Strona pozwana: Navigation Maritime Bulgare

      Pytanie prejudycjalne

   Czy — uwzględniając również dokonaną na podstawie prawa belgijskiego kwalifikację spornych art. 18, art. 20 i art. 21 ustawy z dnia 13 kwietnia 1995 r. o przedstawicielstwie handlowym jako szczególnych, wiążących przepisów w rozumieniu art. 7 ust. 2 konwencji rzymskiej — art. 3 i art. 7 ust. 2 owej konwencji, w danym przypadku w związku z dyrektywą Rady 86/653 z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych, należy interpretować w ten sposób, że dopuszczają zastosowanie do umowy szczególnych, wiążących przepisów prawa państwa sądu orzekającego, które zapewniają większy zakres ochrony, niż przewidziana w owej dyrektywie ochrona minimalna, również wówczas, gdy do umowy ma zastosowanie prawo innego państwa członkowskiego Unii, do którego również transponowana została ochrona minimalna wskazanej dyrektywy.


title: Sprawa C-51/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunale di Livorno z dnia  13 stycznia 2006 r.  w sprawie Alberto Bianchi przeciwko De Robert Calzature Srl

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunale di Livorno z dnia 13 stycznia 2006 r. w sprawie Alberto Bianchi przeciwko De Robert Calzature Srl
   (Sprawa C-51/06)
   (2006/C 86/22)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 1 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunale di Livorno z dnia 13 stycznia 2006 r. w sprawie Alberto Bianchi przeciwko De Robert Calzature Srl.
   Tribunale di Livorno zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy w świetle brzmienia art. 17 dyrektywy Rady 86/653/EWG (1) z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek, wykładni następującego po nim art. 19 należy dokonywać w ten sposób, że krajowy przepis transponujący dyrektywę może stanowić, iż należne przedstawicielowi handlowemu świadczenie wyrównawcze będzie wypłacane na podstawie układu zbiorowego wiążącego strony, które go podpisały, bez względu na wystąpienie przesłanek wskazanych w dwóch tiret art. 17 ust. 2 lit. a) oraz by jego wysokość była ustalana według kryteriów wskazanych w układzie zbiorowym a nie kryteriów wynikających z dyrektywy, wskutek czego w wielu przypadkach świadczenie takie musiałoby zostać wypłacone w znacznie niższym wymiarze niż maksymalny wymiar przewidziany w dyrektywie?

               2)

               Czy ustalenie wymiaru świadczenia wyrównawczego powinno zostać przeprowadzone w sposób analityczny, za pomocą oszacowania kolejnych wynagrodzeń, które przedstawiciel handlowy mógłby otrzymać w latach następujących po rozwiązaniu umowy w związku z pozyskaniem przez niego nowych klientów lub znacznym zwiększeniem obrotów handlowych w stosunkach z istniejącymi klientami, przy uwzględnieniu kryterium słuszności wyłącznie dla dokonania korekt kwoty, czy też dopuszczalne są inne sposoby ustalania wymiaru świadczenia wyrównawczego, w szczególności metody syntetyczne, które w większym stopniu uwzględniają kryterium słuszności?

      (1)  Dz.U. L 382 z 31.12.1986, str. 17


title: Sprawa C-133/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Folien Fischer AG, Fofitec AG przeciwko Ritrama SpA (Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych — Jurysdykcja szczególna w przypadku odpowiedzialności z tytułu czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego — Powództwo o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego lub prawa ( „negative Feststellungsklage” ) — Prawo domniemanego sprawcy zdarzenia wywołującego szkodę do pozwania potencjalnego poszkodowanego przed sąd miejsca, w którym zdarzenie rzekomo nastąpiło lub może nastąpić, w celu ustalenia nieistnienia odpowiedzialności z tytułu czynu niedozwolonego)

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Folien Fischer AG, Fofitec AG przeciwko Ritrama SpA
   (Sprawa C-133/11) (1)

   (Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych - Jurysdykcja szczególna w przypadku odpowiedzialności z tytułu czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego - Powództwo o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego lub prawa („negative Feststellungsklage”) - Prawo domniemanego sprawcy zdarzenia wywołującego szkodę do pozwania potencjalnego poszkodowanego przed sąd miejsca, w którym zdarzenie rzekomo nastąpiło lub może nastąpić, w celu ustalenia nieistnienia odpowiedzialności z tytułu czynu niedozwolonego)
   2012/C 399/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Folien Fischer AG, Fofitec AG

      Strona pozwana: RITRAMA SpA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s. 1) — Jurysdykcja szczególna w przypadku odpowiedzialności z tytułu czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego — Powództwo o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego lub prawa (negative Feststellungsklage) — Prawo sprawcy zdarzenia wywołującego szkodę do pozwania poszkodowanego przed sąd miejsca, w którym zdarzenie nastąpiło lub może nastąpić, w celu stwierdzenia nieistnienia odpowiedzialności z tytułu czynu niedozwolonego

      Sentencja

   Artykuł 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że powództwo o ustalenie nieistnienia stosunku prawnego lub prawa zmierzające do stwierdzenia braku odpowiedzialności z tytułu czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego jest objęte zakresem stosowania tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 204 z 9.7.2011.


title: Sprawa F-47/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 9 lutego 2012 r. — Zur Oven-Krockhaus przeciwko Komisji

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/28

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 9 lutego 2012 r. — Zur Oven-Krockhaus przeciwko Komisji
   (Sprawa F-47/11) (1)

   2012/C 126/53
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy w następstwie zawarcia ugody.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011, s. 56.


title: Sprawa C-453/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Landgericht w Berlinie, wydanym w dniu 31 sierpnia 2004 r., w sprawie o wpis do rejestru handlowego innoventif Limited, uczestnik: innoventif Limited

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Landgericht w Berlinie, wydanym w dniu 31 sierpnia 2004 r., w sprawie o wpis do rejestru handlowego innoventif Limited, uczestnik: innoventif Limited
   (Sprawa C-453/04)
   (2005/C 6/53)
   Język postępowania: niemiecki
   Dnia 28 października 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony postanowieniem Landgericht (sąd okręgowy) w Berlinie, wydanym w dniu 31 sierpnia 2004 r., w sprawie o wpis do rejestru handlowego innoventif Limited, uczestnik: innoventif Limited.
   Landgericht w Berlinie zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy jest zgodne ze swobodą przedsiębiorczości spółek wyrażoną w artykułach 43 i 48 WE, że wpis do rejestru handlowego oddziału otwartego w Republice Federalnej Niemiec przez spółkę kapitałową z siedzibą w Wielkiej Brytanii uzależniany jest od wpłaty zaliczki, obliczanej na podstawie przewidywanych kosztów opublikowania przedmiotu działalności spółki, tak jak jest on opisany w stosownych postanowieniach Memorandum of Association?


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 stycznia 2005 r. w sprawie C-412/03 Hotel Scandic Gåsabäck AB przeciwko Riksskatteverket (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Regeringsrätten) (Szósta dyrektywa VAT — Art. art.2, 5 ust. 6 i 6 ust. 2 — Dostarczanie posiłków w stołówce spółki po cenie niższej niż koszt produkcji — Podstawa opodatkowania)

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/11

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 20 stycznia 2005 r.
   w sprawie C-412/03 Hotel Scandic Gåsabäck AB przeciwko Riksskatteverket (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Regeringsrätten) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Art. art.2, 5 ust. 6 i 6 ust. 2 - Dostarczanie posiłków w stołówce spółki po cenie niższej niż koszt produkcji - Podstawa opodatkowania)
   (2005/C 57/21)
   Język postępowania: szwedzki.
   W sprawie C-412/03., mającej za przedmiot wniose o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Regeringsrätten (Szwecja) postanowieniem z dnia 29 września 2003 r., w postępowaniu: Hotel Scandic Gåsabäck AB przeciwko Riksskatteverket, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Lenaerts (sprawozdawca), J. N. Cunha Rodrigues, E. Juhász i M. Ilešič, sędziowie; rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz K. Sztranc, wydał w dniu 20 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Wykładni przepisów art. art. 2, 5 ust. 6 i 6 ust. 2 lit. b) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy dokonywać w ten sposób, że sprzeczne z nimi jest uregulowanie krajowe uznające za zastosowanie towarów lub usług do celów prywatnych takie transakcje, z tytułu których uzyskano świadczenie wzajemne, nawet jeśli wartość tego świadczenia jest niższa od kosztu produkcji dostarczonego towaru lub usługi.

      (1)  Dz.U. C 289 z 29.11.2003


title: Sprawa T-612/11: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2011 r. — Treofan Holdings i Treofan Germany przeciwko Komisji

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/34

         Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2011 r. — Treofan Holdings i Treofan Germany przeciwko Komisji
   (Sprawa T-612/11)
   2012/C 32/70
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Treofan Holdings GmbH (Raunheim, Niemcy); i Treofan Germany GmbH & Co. KG (Neunkirchen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. de Weerth)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 26 stycznia 2011 r. C(2011) 275 wynikającej ze sprostowania C(2011) 2628, w postępowaniu dotyczącym niemieckiej pomocy państwa C 7/2010 (ex CP 250/2009 oraz NN 5/2010) „KStG, Sanierungsklausel”;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zasadniczo następujące zarzuty:

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE: odliczenie straty nie stanowi pomocy przyznanej ze środków państwa
               Skarżące podnoszą w tym względzie między innymi, że za sprawą klauzuli naprawczej nie przyznaje się żadnej korzyści majątkowej, lecz raczej w formie przeniesienia straty nie pozbawia się już istniejącej pozycji majątkowej. Zdaniem skarżących nie zachodzi tym samym jakiekolwiek finansowanie ze środków państwowych.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE: brakująca selektywność ze względu na brak wyjątku od miarodajnego systemu referencji
               Skarżące w tym miejscu podnoszą, że miarodajny system referencji stanowi ogólne uregulowanie dotyczące odliczenia straty w odniesieniu do osób prawnych [§ 10d niemieckiej Einkommensteuergesetzes (ustawy o podatku dochodowym) w związku z § 8 ust. 1 KStG i § 10a niemieckiej Gewerbesteuergesetzes (ustawy o podatku od prowadzenia działalności gospodarczej)] oraz że ograniczenie przez § 8c KStG stanowi jedynie wyjątek od tego miarodajnego systemu referencji, który z kolei jest ograniczony między innymi przez klauzulę naprawczą.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE: brakująca selektywność z uwagi na brak rozróżnienia pomiędzy podmiotami gospodarczymi, które ze względu na obrany cel znajdują się w porównywalnej pod względem faktycznym i prawnym sytuacji.
               Skarżące podnoszą w tym względzie między innymi, że klauzula naprawcza wychodzi na korzyść każdemu przedsiębiorstwu będącemu podatnikiem oraz że nie uprzywilejowywuje ani określonych dziedzin wzgl. obszarów działania, ani przedsiębiorstw określonej wielkości.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE: brakująca selektywność z uwagi na uzasadnienie wynikające z natury wzgl. wewnętrznej konstrukcji systemu podatkowego.
               Skarżące podnoszą w tym miejscu, że klauzula naprawcza opiera się na podstawach systemu podatkowego wynikających z konstytucyjnoprawnych zasad, jak opodatkowanie według wydajności, uniknięcie nadmiernego opodatkowania oraz zachowanie zasady proporcjonalności.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE: oczywiste błędy w ocenie wskutek niedostatecznego ujęcia niemieckiej sytuacji podatkowej
               Skarżące podnoszą w tym względzie, że Komisja niewłaściwie oceniła niemieckie normy prawa podatkowego dotyczące odliczenia straty.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący dochodzenia ochrony zaufania na gruncie prawa wspólnotowego
               Skarżące w związku z tym podnoszą między innymi, że podatkowe przywileje naprawcze w przypadku nabycia udziału w związku z odliczeniem straty zostały podchwycone przez Komisję dopiero na etapie formalnego postępowania sprawdzającego oraz że chodzi tutaj o działanie o charakterze wyjątkowym, które nie było dostrzegalne ani dla ustawodawcy, wyspecjalizowanych sądów i administracji podatkowej i tym samym również dla przedsiębiorstw nawet przy wnikliwym fachowym doradztwie.