title: Sprawa T-57/07: Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2007 r. — E.ON Ruhrgas i E.ON Földgáz Trade przeciwko Komisji

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/47

         Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2007 r. — E.ON Ruhrgas i E.ON Földgáz Trade przeciwko Komisji
   (Sprawa T-57/07)
   (2007/C 95/95)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: E.ON Ruhrgas International AG (Essen, Niemcy) i E.ON Földgáz Trade Zrt. (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciele: adwokaci G. Wiedemann i T. Lübbig)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności ust. 4 na dole pierwszej strony decyzji Komisji Europejskiej z dnia 19 grudnia 2006 r. (dokument nr *30783) skierowanej do E.ON Ruhrgas International AG w sprawie M.3696 — E.ON/MOL i stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 16 stycznia 2007 r. (dokument nr *924) skierowanej również do E.ON Ruhrgas International AG w sprawie M.3696 — E.ON/MOL;

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania poniesionymi przez skarżące.

         Zarzuty i główne argumenty
   W decyzji z dnia 21 grudnia 2005 r. Komisja stwierdziła, że nabycie dwóch węgierskich przedsiębiorstw gazowych przez skarżącą E.ON Ruhrgas International AG jest zgodne ze wspólnym rynkiem i funkcjonowaniem Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z zastrzeżeniem, że skarżąca spełni określone warunki i obowiązki.
   W ramach jednego z obowiązków skarżąca E.ON Ruhrgas International AG podjęła się opracować i wdrożyć program uwolnienia gazu na rynku węgierskim. Cena początkowa sprzedaży w drodze przetargu miała być określona jako 95 % średniej ważonej kosztów gazu pod warunkiem, że łączne straty, które skarżące mogłyby ponieść wskutek ustalenia ceny końcowej sprzedaży w drodze przetargu poniżej średniej ważonej kosztów gazu, nie przekroczy 26 milionów EUR.
   Komisja wskazała w zaskarżonych pismach, że straty poniesione przez skarżące w danym przetargu powinny zostać zrównoważone zyskami osiągniętymi przez skarżące w innych przetargach. Skarżące kwestionują tę ocenę i uważają, że straty wynikające z przetargów w ramach programu uwolnienia gazu nie muszą być zrównoważone ewentualnymi zyskami, które można uzyskać z przyszłych przetargów.
   Skarżące podnoszą dwa zarzuty na poparcie swej skargi.
   Po pierwsze, skarżące twierdzą, że Komisja nie dysponuje żadną podstawą prawną, by zwiększyć obciążenia finansowe, a tym samym zmienić obowiązki prawne wynikające z decyzji Komisji z dnia 21 grudnia 2005 r.
   Po drugie, skarżące utrzymują, że naruszony został Regulamin Komisji (1), ponieważ nie wszyscy członkowie Komisji naradzali się nad treścią obu zaskarżonych pism, a przekazanie uprawnień Dyrekcji Generalnej Komisji na podstawie art. 14 wspomnianego regulaminu nie odbyło się we właściwy sposób.

      (1)  Dz.U. 2000, L 308, str. 26, ze zmianami.


title: Sprawa T-610/14: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – Laverana/OHIM (BIO organic) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BIO organic — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/38

         Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – Laverana/OHIM (BIO organic)
   (Sprawa T-610/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BIO organic - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 354/46)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Laverana GmbH & Co. KG (Wennigsen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Wachinger, M. Zöbisch i D. Chatterjee)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: D. Walicka i D. Botis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 czerwca 2014 r. (sprawa R 301/2014-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego BIO organic jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Laverana GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 361 z 13.10.2014.


title: Sprawa T-873/16: Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2016 r. – Groupe Canal +/Komisja

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/50

         Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2016 r. – Groupe Canal +/Komisja
   (Sprawa T-873/16)
   (2017/C 038/66)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Groupe Canal + (Issy–les–Moulineaux, Francja) (przedstawiciele: P. Wilhelm, P. Gassenbach i O. de Juvigny, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               tytułem żądania głównego,

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji nr AT.40023 z dnia 26 lipca 2016 r. (art. 264 TFUE);

               —

               posiłkowo,

                           —

                           stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji nroAT.40023 z dnia 26 lipca 2016 r. w odniesieniu do rynku francuskiego oraz do istniejących bądź przyszłych umów GROUPE CANAL +;

                           —

                           wydanie wszelkich postanowień, które Sąd uzna za odpowiednie;

                           —

                           obciążenie Komisji w całości kosztami poniesionymi przez spółkę GROUPE CANAL +.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący popełnienia przez Komisję oczywistego błędu w ocenie, gdy potraktowała ona umowę zawartą między GROUPE CANAL + oraz Pictures International Limited (zwanym dalej „Paramount”) jako sprzeczną, ze względu na jej przedmiot, z art. 101 ust. 1 TFUE i gdy uznała, że zobowiązania zaproponowane przez Paramount pozostawały bez wpływu na różnorodność kulturową oraz ogólniej rzecz ujmując na finansowanie i wykorzystanie filmów w EOG. Zarzut ten dzieli się na dwie części.

                           —

                           Część pierwsza dotyczy zgodności zakazanych postanowień z prawem kartelowym. Po pierwsze zaskarżona decyzja została wydana jedynie w oparciu o rozszerzające i naruszające prawo rozumienie pojęcia celu antykonkurencyjnego, co sprawiło, że Komisja Europejska nie dokonała analizy skutków klauzul terytorialnych albo przynajmniej nie wykazała tych skutków. Po drugie ocena rzekomo antykonkurencyjnego charakteru klauzul terytorialnych wynika wyłącznie z błędnego rozumienia tego, jak funkcjonuje rynek płatnej telewizji. Po trzecie klauzule wyłączności terytorialnej, które Komisja uznaje za antykonkurencyjne, są właśnie konieczne dla zapewnienia na rynku płatnej telewizji skutecznej konkurencji opartej na jakości.

                           —

                           Część druga dotyczy naruszenia różnorodności kulturowej, finansowania i wykorzystania filmów w wyniku zaskarżonej decyzji. Po pierwsze zaskarżona decyzja skutkuje ograniczeniem finansowania oferty audiowizualnej w oryginalnej wersji francuskiej, przez co zakłóca konkurencję na rynku płatnej telewizji. Po drugie poprzez ograniczenie finansowania oferty audiowizualnej zaskarżona decyzja skutkuje ograniczeniem jakości i różnorodności oferty proponowanej odbiorcy.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego przekroczenia przez Komisję przysługujących jej uprawnień dyskrecjonalnych, gdy instytucja ta zaakceptowała zobowiązania mogące stanowić odpowiedź na obawy dotyczące naruszenia zasad konkurencji, o których nie wspomniała ona we wstępnej ocenie. Zarzut ten dzieli się na dwie części.

                           —

                           Część pierwsza, zgodnie z którą zaskarżona decyzja ma zastosowanie do zobowiązań obejmujących wszystkie umowy zawarte z nadawcami telewizyjnymi z EOG, natomiast wstępna ocena obejmowała jedynie umowy dotyczące praw wyłącznych w Zjednoczonym Królestwie i w Irlandii.

                           —

                           Część druga, zgodnie z którą sposób, w jaki zobowiązania zostały sformułowane, prowadzi do wyłączenia ich stosowania do Zjednoczonego Królestwa po wystąpieniu tego państwa z Unii Europejskiej, mimo, iż zobowiązania te nadal będą miały zastosowanie na innych rynkach, których nie dotyczy pismo w sprawie przedstawienia zarzutów i które nie zostały zbadane przez Komisję.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący oczywistego naruszenia przez Komisję zasady proporcjonalności. Zarzut ten dzieli się na trzy części.

                           —

                           Po pierwsze zobowiązania, które stały się wiążące na mocy zaskarżonej decyzji nie są odpowiednie do podniesionych wcześniej przez Komisję obaw dotyczących naruszenia zasad konkurencji.

                           —

                           Po drugie zobowiązania, które stały się wiążące na mocy zaskarżonej decyzji naruszają interesy osób trzecich, w związku z czym środki te nie są proporcjonalne, co uzasadnia ich unieważnienie.

                           —

                           Po trzecie Sąd powinien uznać, że konieczne jest, aby Komisja czuwała nad proporcjonalnością zobowiązań wobec zainteresowanych osób trzecich.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący nadużycia władzy, którego dopuściła się Komisja, gdyż zobowiązania, które stały się za jej sprawą wiążące, ingerują w toczący się przed Parlamentem Europejskim proces legislacyjny; Parlament Europejski wyraził zastrzeżenia i obawy dotyczące zniesienia terytorialności licencji w sektorze audiowizualnym oraz wpływu owego zniesienia na finansowanie kina, koncentrację w sektorze oraz różnorodność kulturową. Komisja w ogóle nie uwzględniła tego stanowiska i uprzedziła w drodze negocjacji z jednym przedsiębiorstwem nieeuropejskim, mianowicie Paramount, wynik istotnych debat legislacyjnych. Zarzut ten dzieli się na dwie części.

                           —

                           Część pierwsza, zgodnie z którą zaskarżona decyzja realizuje cel leżący w kompetencjach i w zamierzeniach prawodawcy, a nie Komisji, która przejmuje tym samym rolę prawodawcy europejskiego.

                           —

                           Część druga, zgodnie z którą wskazany przez GROUPE CANAL + łańcuch poszlak może stanowić wstępny dowód wystarczający, aby zrodzić poważną wątpliwość co do odpowiedzialności Komisji na gruncie zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa C-636/13 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Roca Sanitario, SA/Komisja Europejska (Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek — Koordynacja cen sprzedaży i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych — Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien — Obowiązek uzasadnienia — Zasada równego traktowania — Proporcjonalność — Wykonywanie nieograniczonego prawa orzekania)

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Roca Sanitario, SA/Komisja Europejska
   (Sprawa C-636/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek - Koordynacja cen sprzedaży i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien - Obowiązek uzasadnienia - Zasada równego traktowania - Proporcjonalność - Wykonywanie nieograniczonego prawa orzekania))
   (2017/C 104/11)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Roca Sanitario, SA (przedstawiciele: J. Folguera Crespo, P. Vidal Martínez i E. Navarro Varona, abogados)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castilla Contreras, F. Castillo de la Torre i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Roca Sanitario SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014.


title: Sprawa T-92/13: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2013 r. — Philips przeciwko Komisji

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/35

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2013 r. — Philips przeciwko Komisji
   (Sprawa T-92/13)
   2013/C 108/84
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Koninklijke Philips Electronics NV (Eindhoven, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci J. de Pree i S. Molin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 5 grudnia 2012 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 53 porozumienia EOG w sprawie COMP/39.437 — Lampy do ekranów telewizyjnych i komputerowych w części, w jakiej dotyczy ona Koninklijke Philips Electronics N.V.;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, uchylenie lub obniżenie kwot nałożonych na Koninklijke Philips Electronics N.V. w art. 2 zaskarżonej decyzji grzywien, oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG oraz naruszenia zasady pewności prawa polegający na tym, że Komisja stwierdziła dokonane przez grupę Philips naruszenia a przypisała odpowiedzialność za nie skarżącej.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 27 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1), naruszenia prawa do obrony w szczególności prawa do bycia wysłuchanym i zasady dobrej administracji ze względu na to, że Komisja nie przypisała LG Philips Displays (zwanej dalej „LPD”) odpowiedzialności za jej własne domniemane naruszenia.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady równego traktowania, popełnienia oczywistego błędu w ocenie, naruszenia obowiązku uzasadnienia, naruszenia art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 i art. 15 rozporządzenia (WE) nr 773/2004 (2) oraz naruszenia prawa do obrony, a w szczególności zasady dobrej administracji i prawa do bycia wysłuchanym, ze względu na to, że Komisja zastosowała odmienne standardy w odniesieniu do przedsiębiorstw podlegających temu samemu postępowaniu przy przypisywaniu odpowiedzialności za domniemane naruszenia oraz ze względu na to, że Komisja zastosowała odmienne standardy przy ustalaniu kwoty grzywny w odniesieniu do przedsiębiorstw podlegających temu samemu postępowaniu.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, naruszenia art. 23 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 i wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien (3) oraz naruszenia zasady równego traktowania ze względu na to, że Komisja uwzględniła sprzedaż dokonaną poza EOG we właściwym obrocie w celu obliczania podstawowej kwoty grzywien.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 23 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 i wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien ze względu na to, że Komisja nie obliczyła właściwego obrotu na podstawie ostatniego pełnego roku obrotowego uczestnictwa w domniemanym naruszeniu.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 23 rozporządzenia (WE) nr 1/2003, ze względu na niezastosowanie przez Komisję 10 % górnego limitu obrotu do obrotu grupy LPD w odniesieniu do grzywien nałożonych na grupę LPD za domniemane naruszenia.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia zasady rozsądnego terminu, art. 41 i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 6 europejskiej konwencji praw człowieka.

               8)

               Zarzut ósmy dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności; skarżąca wnosi do Sądu o skorzystanie przez niego z nieograniczonego prawa orzekania na podstawie art. 261 TFUE i art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 w celu obniżenia kwoty nałożonych na skarżącą grzywien.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 Traktatu WE (Dz. U. L 123, s. 18).

      (3)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2)


title: Sprawa T-353/16: Postanowienie Sądu z dnia 26 stycznia 2017 r. – European Social Enterprise Law Association/EUIPO (EUROPEAN SOCIAL ENTERPRISE LAW ASSOCIATION) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Reprzezentowanie strony skarżącej przez adwokata niebędącego osobą trzecią — Niedopuszczalność]

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/32

         Postanowienie Sądu z dnia 26 stycznia 2017 r. – European Social Enterprise Law Association/EUIPO (EUROPEAN SOCIAL ENTERPRISE LAW ASSOCIATION)
   (Sprawa T-353/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Reprzezentowanie strony skarżącej przez adwokata niebędącego osobą trzecią - Niedopuszczalność])
   (2017/C 078/45)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Social Enterprise Law Association (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: L. Fletcher, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 kwietnia 2016 r. (sprawa R 2208/2015-4), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego EUROPEAN SOCIAL ENTERPRISE LAW ASSOCIATION jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               European Social Enterprise Law Association zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 314 z 29.8.2016.


title: Sprawa T-369/11: Postanowienie Sądu z dnia 13 września 2012 r. — Diadikasia Symbouloi Epicheiriseon przeciwko Komisji i in. (Skarga o odszkodowanie — Instrument pomocy przedakcesyjnej — Państwo trzecie — Krajowe zamówienie publiczne — Zarządzanie zdecentralizowane — Niedopuszczalność — Brak właściwości)

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/16

         Postanowienie Sądu z dnia 13 września 2012 r. — Diadikasia Symbouloi Epicheiriseon przeciwko Komisji i in.
   (Sprawa T-369/11) (1)

   (Skarga o odszkodowanie - Instrument pomocy przedakcesyjnej - Państwo trzecie - Krajowe zamówienie publiczne - Zarządzanie zdecentralizowane - Niedopuszczalność - Brak właściwości)
   2012/C 343/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Diadikasia Symbouloi Epicheiriseon AE (Chalandri, Grecja) (przedstawiciel: adwokat A. Krystallidis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher i P. van Nuffel, pełnomocnicy); Delegatura Unii Europejskiej w Turcji (Ankara, Turcja); oraz Central Finance & Contracts Unit (CFCU) (Ankara, Turcja)

      Przedmiot

   Żądanie naprawienia szkody wynikającej z decyzji CFCU z dnia 5 kwietnia 2011 r. oraz z każdej kolejnej decyzji uchylającej udzielenie zamówienia na realizację projektu „Rozszerzenie europejsko-tureckiej sieci centrów biznesu w Sivas, Antiochii, Batman i Van (EuropeAid/128621/D/SER/TR)” na rzecz konsorcjum Diadikasia business Consultants SA (GR) — Wyg International Ltd (UK) — Deleeuw International Ltd (TR) — Cyberpark (TR) z powodu rzekomo fałszywych oświadczeń.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Diadikasia Symbouloi Epicheiriseon AE pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa C-46/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 28 stycznia 2014 r. – Jürgen Kaiser przeciwko Condor Flugdienst GmbH

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 28 stycznia 2014 r. – Jürgen Kaiser przeciwko Condor Flugdienst GmbH
   (Sprawa C-46/14)
   2014/C 142/13
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Rüsselsheim

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jürgen Kaiser

      Strona pozwana: Condor Flugdienst GmbH

      Pytanie prejudycjalne

   Czy w celu skorzystania z możliwości zwolnienia przewidzianej w art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 (1) przewoźnik lotniczy musi stwierdzić i wykazać, że podjął wszelkie racjonalne środki, aby uniknąć przewidywalnych skutków nadzwyczajnych okoliczności w postaci odwołania lub dużego opóźnienia, czy też nie przysługują mu żadne racjonalne środki tego rodzaju?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 z dnia 11 lutego 2004 r., Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa T-693/14: Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2016 r. – Hamr – Sport/Komisja [Pomoc państwa — Obiekty sportowe dostarczane przez organizacje non-profit — Dotacje na obsługę i inwestycję mające umożliwić budowę, obsługę, utrzymanie, odbudowę lub rozbudowę niekomercyjnych obiektów sportowych — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym — Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE — Skarga o stwierdzenie nieważności — Indywidualne oddziaływanie — Pojęcie zainteresowanej strony — Dopuszczalność — Brak zakłócenia warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem — Brak wątpliwości uzasadniających wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego]

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/13

         Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2016 r. – Hamr – Sport/Komisja
   (Sprawa T-693/14) (1)

   ([Pomoc państwa - Obiekty sportowe dostarczane przez organizacje non-profit - Dotacje na obsługę i inwestycję mające umożliwić budowę, obsługę, utrzymanie, odbudowę lub rozbudowę niekomercyjnych obiektów sportowych - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE - Skarga o stwierdzenie nieważności - Indywidualne oddziaływanie - Pojęcie zainteresowanej strony - Dopuszczalność - Brak zakłócenia warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem - Brak wątpliwości uzasadniających wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego])
   (2016/C 232/16)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Hamr - Sport a.s. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: T. Capoušek, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil i T. Müller, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE obejmujące stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2014) 3602 final, z dnia 11 czerwca 2014 r., dotyczącej pomocy państwa SA.33575 (2013/NN) – Republiki Czeskiej na rzecz niekomercyjnych obiektów sportowych przyznanej przez publiczne instytucje centralnego szczebla.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hamr - Sport a.s. zostaje obciążona kosztami postępowania, z wyjątkiem kosztów poniesionych przez Republikę Czeską.

               3)

               Republika Czeska pokrywa koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 stycznia 2005 r. w sprawie T-367/02 - T-369/02, Wieland Werke AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Słowne znaki towarowe SnTEM, SnPUR i SnMIX — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 40/94)

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/14

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 12 stycznia 2005 r.
   w sprawie T-367/02 - T-369/02, Wieland Werke AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Słowne znaki towarowe SnTEM, SnPUR i SnMIX - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 40/94)
   (2005/C 69/26)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-367/02 - T-369/02, Wieland Werke AG z siedzibą w Ulm, reprezentowanej przez S. Grubera i F. Graf von Stoscha przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: T. L. Eichenberg i G. Schneider), mającej za przedmiot skargę na trzy decyzje pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 września 2002 r. (sprawy połączone R338/2001-1, R337/2001-1 i R335/2001-1) dotyczące zgłoszenia słownych znaków towarowych SnTEM, SnPUR SnMIX jako wspólnotowych znaków towarowych, Sąd Pierwszej Instancji (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, i V. Tiili i M. Vilaras, sędziowie; sekretarz: D. Christensen, administrator, wydał w dniu 12 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 8.3.2003


title: Sprawa F-15/14: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2014 r. – ZZ przeciwko Parlamentowi

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/40

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2014 r. – ZZ przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-15/14)
   2014/C 184/66
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat A. Salerno)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu o wypowiedzeniu skarżącemu umowy o pracę po upływie okresu, o który przedłużono jego okres próbny

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 12 kwietnia 2013 r. o zwolnieniu ze skutkiem na dzień 15 lipca 2013 r.;

               —

               zasądzenie kwoty 45 000 EUR uzupełnionej o odsetki za zwłokę z tytułu odszkodowania na wypadek, gdyby Parlament powołał się na brak prawnej możliwości przywrócenia go do służby w drodze powołania go na dożywotnie stanowisko urzędnicze;

               —

               obciążenie Parlamentu całością kosztów postępowania.


title: Sprawa C-181/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 3 lutego 2011 r. w sprawie T-33/05 Compañía Española de Tabaco en Rama, S.A. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 15 kwietnia 2011 r. przez Compañía Española de Tabaco en Rama, S.A. (Cetarsa)

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 3 lutego 2011 r. w sprawie T-33/05 Compañía Española de Tabaco en Rama, S.A. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 15 kwietnia 2011 r. przez Compañía Española de Tabaco en Rama, S.A. (Cetarsa)
   (Sprawa C-181/11 P)
   2011/C 186/24
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Compañía Española de Tabaco en Rama, S.A. (Cetarsa) (przedstawiciele: M. Araujo Boyd, J. Buendía Sierra i Á. Givaja Sanz, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2004) 4030 wersja ostateczna z dnia 20 października 2004 r. w sprawie postępowania zgodnie z art. 81 ust. 1 [WE] (sprawa COMP/C.38.238/B.2 — Surowiec tytoniowy — Hiszpania),

               —

               tytułem żądania ewentualnego, obniżenie nałożonej na wnoszącą odwołanie w art. 3 zaskarżonej decyzji grzywny poprzez ustalenie jej nowej kwoty na 1000 EUR i tytułem dalszego żądania ewentualnego, w przypadku gdy nałożona grzywna nie byłaby taka sama, jak grzywna nałożona na producentów, ustalenie grzywny na 2 905 200 EUR, kwotę będącą wynikiem otrzymanym po zastosowaniu 40 % obniżki z uwagi na okoliczności łagodzące do maksymalnej granicy 10 % obrotu, niezależnie od mającej następnie zastosowanie do Cetarsy obniżki ze względu na współpracę w trakcie dochodzenia, tak jak zostało uznane przez Sąd.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd w zaskarżonym wyroku naruszył prawo w odniesieniu do zgodności z prawem zachowania Cetarsy w świetle krajowych ram prawnych.
   Wnosząca odwołanie podnosi również, że Sąd dopuścił się błędu dotyczącego przeinaczenia elementów ustawodawstwa krajowego obowiązującego w momencie naruszenia, co doprowadziło do niesłusznego uznania przez Sąd, iż zachowanie przetwórców było bardziej szkodliwe, niż zachowanie wytwórców i że poprzez swe działania przetwórcy znacznie wykroczyli poza to, co było dozwolone w ramach prawnych.
   Wreszcie wnosząca odwołanie podnosi, że w odróżnieniu od pozostałych uczestniczących przedsiębiorstw, obniżka przyznana ze względu na niepewność wywołaną przez przepisy krajowe nie miała żadnego wpływu na obliczenie grzywny nałożonej na Cetarsę.


title: Sprawy połączone od T-427/16 do T-429/16: Wyrok Sądu z dnia 29 czerwca 2017 r. – Martín Osete/EUIPO – Rey (AN IDEAL WIFE I.IN.) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowne unijne znaki towarowe AN IDEAL WIFE, AN IDEAL LOVER i AN IDEAL HUSBAND — Brak rzeczywistego używania znaków towarowych — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak uzasadnionej przyczyny nieużywania]

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/42

         Wyrok Sądu z dnia 29 czerwca 2017 r. – Martín Osete/EUIPO – Rey (AN IDEAL WIFE I.IN.)
   (Sprawy połączone od T-427/16 do T-429/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowne unijne znaki towarowe AN IDEAL WIFE, AN IDEAL LOVER i AN IDEAL HUSBAND - Brak rzeczywistego używania znaków towarowych - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak uzasadnionej przyczyny nieużywania])
   (2017/C 277/62)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Isabel Martín Osete (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat V. Wellens)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Danielle Rey (Tuluza, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Wallaert i J. Cockain-Barere, avocats)

      Przedmiot

   Skarga na decyzje Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 kwietnia 2016 r. (sprawy R 1528/2015-2, R 1527/2015-2 i R 1526/2015-2) dotyczące postępowań w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między D. Rey a I. Martín Osete.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Isabel Martín Osete zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 343 z 19.9.2016.


title: Sprawa C-205/16 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 1 lutego 2016 r. w sprawie T-142/14 SolarWorld AG i inni/Rada Unii Europejskiej wniesione w dniu 11 kwietnia 2016 r. przez SolarWorld AG

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/6

         Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 1 lutego 2016 r. w sprawie T-142/14 SolarWorld AG i inni/Rada Unii Europejskiej wniesione w dniu 11 kwietnia 2016 r. przez SolarWorld AG
   (Sprawa C-205/16 P)
   (2016/C 232/07)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: SolarWorld AG (przedstawiciele: L. Ruessmann, avocat, J. Beck, solicitor)

      Druga strona postępowania: Brandoni solare SpA, Solaria Energia y Medio Ambiente, SA, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, China Chamber of Commerce for Import and Export of Machinery and Electronic Products (CCCME)

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że odwołanie jest dopuszczalne i zasadne;

               —

               uchylenie postanowienia Sądu w sprawie T-142/14;

               —

               orzeczenie co do istoty i stwierdzenie nieważności art. 2 rozporządzenia nr 1239/2013 lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd co do istoty w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Sąd naruszył prawo uznając, że nie jest możliwe oddzielenie art. 2 rozporządzenia nr 1239/2013 (1) od reszty tego rozporządzenia. Zmiana formy środków nie zmienia zakresu rozporządzenia nakładającego te środki. Środki antydumpingowe obejmują swym zakresem cały przywóz dokonywany przez producentów, co do których stwierdzono, że brali udział w subsydiowaniu wyrządzającym szkodę, i – niezależnie od formy – mają być one wystarczające do usunięcia szkody podniesionej przez unijnych producentów. Stwierdzenie nieważności art. 2 nie zmienia tego zakresu.
   Zaskarżone postanowienie narusza prawo wnoszącego odwołanie wynikające z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w zakresie w jakim odmawia ono przemysłowi unijnemu środka odwoławczego w sprawach dotyczących ochrony handlu przeciwko ostatecznym cłom, które nie zachowują wymogów rozporządzenia podstawowego. Ponadto zaskarżone postanowienie narusza prawo wnoszącego odwołanie wynikające z art. 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stawiając producentów eksportujących w lepszej sytuacji niż przemysł unijny zważywszy, że orzecznictwo przyznaje im prawo do wniesienia odwołania.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1239/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładające ostateczne cło wyrównawcze na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 325, s. 66).


title: Sprawa C-633/15: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 lipca 2017 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) – Zjednoczone Królestwo] – London Borough of Ealing/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs [Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Zwolnienia usług ściśle związanych z uprawianiem sportu — Artykuł 133 — Wykluczenie zwolnienia w wypadku ryzyka zakłócenia konkurencji na niekorzyść przedsiębiorstw komercyjnych podlegających VAT — Usługi świadczone przez podmioty prawa publicznego nienastawione na osiąganie zysku]

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 lipca 2017 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) – Zjednoczone Królestwo] – London Borough of Ealing/Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs
   (Sprawa C-633/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Zwolnienia usług ściśle związanych z uprawianiem sportu - Artykuł 133 - Wykluczenie zwolnienia w wypadku ryzyka zakłócenia konkurencji na niekorzyść przedsiębiorstw komercyjnych podlegających VAT - Usługi świadczone przez podmioty prawa publicznego nienastawione na osiąganie zysku])
   (2017/C 293/03)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: London Borough of Ealing

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

      Sentencja

               1)

               Artykuł 133 akapit drugi dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on przepisom państwa członkowskiego uzależniającym od przestrzegania warunku przewidzianego w art. 133 akapit pierwszy lit. d) tej dyrektywy przyznanie zwolnienia z podatku od wartości dodanej (VAT) podmiotom prawa publicznego świadczącym usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. m) owej dyrektywy, podczas gdy, po pierwsze, w dniu 1 stycznia 1989 r. owo państwo członkowskie nie opodatkowywało wszystkich tych usług VAT, a po drugie, sporne usługi nie były objęte zwolnieniem z VAT przed ustanowieniem rzeczonego warunku.

               2)

               Artykuł 133 akapit drugi dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom krajowym takim jak będące przedmiotem postępowania głównego w zakresie, w jakim uzależniają one od przestrzegania warunku przewidzianego w art. 133 akapit pierwszy lit. d) tej dyrektywy przyznanie zwolnienia z VAT podmiotom prawa publicznego nienastawionym na osiąganie zysku, które świadczą usługi ściśle związane ze sportem lub wychowaniem fizycznym w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. m) tej dyrektywy, i nie stosują tego warunku także w odniesieniu do podmiotów nienastawionych na osiąganie zysku, niebędących podmiotami prawa publicznego, które świadczą takie usługi.

      (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Sprawa T-204/14: Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2014 e. – Victor International przeciwko OHIM– Ovejero Jiménez i Becerra Guibert (VICTOR)

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/14

         Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2014 e. – Victor International przeciwko OHIM– Ovejero Jiménez i Becerra Guibert (VICTOR)
   (Sprawa T-204/14)
   2014/C 245/20
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Victor International GmbH (Elmshorn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kaase i J. Plate)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą byli również: Gregorio Ovejero Jiménez i María Luisa Cristina Becerra Guibert (Alicante, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 stycznia 2014 r. w sprawie R 2208/2012-2 w zakresie, w jakim uwzględnia ona sprzeciw;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

               —

               obciążenie interwenienta kosztami postępowania przed OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „VICTOR” dla towarów i usług z klas 25, 28 i 35 – zgłoszenie nr 8 4 09  963

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Gregorio Ovejero Jiménez i María Luisa Cristina Becerra Guibert

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Klika graficznych krajowych znaków towarowych zawierających element słowny „Victoria” dla towarów i usług z klas 25 i 35

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie zaskarżonej decyzji

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 42 ust. 2 i 4 rozporządzenia nr 207/2009 oraz zasady 22 pkt 3 i 4 rozporządzenia nr 2868/95; naruszenie art. 15 ust. 1 lit. a) w związku z art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 oraz naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa F-125/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 lutego 2016 r. – Sesma Merino/OHIM

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/45

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 lutego 2016 r. – Sesma Merino/OHIM
   (Sprawa F-125/13) (1)

   (2016/C 111/57)
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 129 z 28.4.2014, s. 37.


title: Sprawa T-397/05 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia  10 stycznia 2006 r.  — ArchiMEDES przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego — Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego — Klauzula arbitrażowa — Pilny charakter — Brak)

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/29

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 stycznia 2006 r. — ArchiMEDES przeciwko Komisji
   (Sprawa T-397/05 R)
   (Postępowanie w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego - Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego - Klauzula arbitrażowa - Pilny charakter - Brak)
   (2006/C 86/59)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Architecture, microclimat, énergies douces — Europe et Sud (ArchiMEDES) SARL (Ganges, Francja) [przedstawiciele: P.-P. van Gehuchten, J. Sambon, P. Reyniers, adwokaci]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: K. Kańska i E. Manhaeve, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania, po pierwsze, decyzji Komisji zawartej w piśmie z dnia 5 października 2005 r. w sprawie dokonania w stosunku do skarżącej potrącenia wierzytelności, po drugie, decyzji Komisji zawartej w piśmie z dnia 30 sierpnia 2005 r. oraz, po trzecie, noty obciążającej z dnia 23 sierpnia 2005 r. nro 3240705638
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-287/15: Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2017 r. – Tayto Group/EUIPO – MIP Metro (real) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy real — Rzeczywiste używanie — Postać różniąca się co do elementów, które nie wpływają na charakter odróżniający — Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Używanie znaku towarowego przez osobę trzecią — Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 — Dowód rzeczywistego używania — Artykuł 15 ust. 1 i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/34

         Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2017 r. – Tayto Group/EUIPO – MIP Metro (real)
   (Sprawa T-287/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy real - Rzeczywiste używanie - Postać różniąca się co do elementów, które nie wpływają na charakter odróżniający - Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Używanie znaku towarowego przez osobę trzecią - Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 - Dowód rzeczywistego używania - Artykuł 15 ust. 1 i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia])
   (2017/C 277/50)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tayto Group Ltd (Corby, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: G. Würtenberger i R. Kunze, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.-C. Plate i R. Kaase)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 marca 2015 r. (sprawa R 2285/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Tayto Group a MIP Metro Group Intellectual Property

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Tayto Group Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015.


title: Sprawa T-588/13: Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2013 r. — Deutsche Rockwool Mineralwoll przeciwko OHIM — A. Weber (JETROC)

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/28

         Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2013 r. — Deutsche Rockwool Mineralwoll przeciwko OHIM — A. Weber (JETROC)
   (Sprawa T-588/13)
   2014/C 24/51
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Rockwool Mineralwoll GmbH & Co. OHG (Gladbeck, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Krenzel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: A. Weber SA (Rouhling, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 czerwca 2013 r. w sprawie R 257/2013-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Słowny znak towarowy „JETROC” dla towarów z klas 1, 17 i 19 — międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską nr 940 180

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: A. Weber SA

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, zgodnie z art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-387/13: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2013 r. — Federación Nacional de Cafeteros de Colombia przeciwko OHIM — Hautrive (COLOMBIANO HOUSE)

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/21

         Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2013 r. — Federación Nacional de Cafeteros de Colombia przeciwko OHIM — Hautrive (COLOMBIANO HOUSE)
   (Sprawa T-387/13)
   2013/C 274/35
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Federación Nacional de Cafeteros de Colombia (Bogota, Kolumbia) (przedstawiciele: adwokaci A. Pomares Caballero i M. Pomares Caballero)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Nadine Helene Jeanne Hautrive (Chatou, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 maja 2013 r. w sprawie R 757/2012-5 poprzez stwierdzenie, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki zastosowania względnej podstawy odmowy rejestracji określonej w art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               w przeciwnym wypadku stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               w każdym wypadku nakazanie OHIM pokrycia własnych kosztów i kosztów poniesionych przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Nadine Helene Jeanne Hautrive

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „COLOMBIANO HOUSE” dla towarów i usług z klas 16, 25 i 43 — zgłoszenie nr 9 225 798

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Chronione oznaczenie geograficzne zawierające elementy słowne „Café de Colombia”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 14 rozporządzenia nr 510/2006

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 13 rozporządzenia nr 510/2006

               —

               Naruszenie wymogu proceduralnego z powodu braku uzasadnienia.


title: Sprawy połączone C-473/13 i C-514/13: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof, Landgericht München I – Niemcy) – Adala Bero przeciwko Regierungspräsidium Kassel (C-473/13), Ettayebi Bouzalmate przeciwko Kreisverwaltung Kleve (C-514/13) (Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Dyrektywa 2008/115/WE — Wspólne normy i procedury stosowane przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich — Artykuł 16 ust. 1 — Środek detencyjny w celu wydalenia — Przetrzymywanie w zakładzie karnym — Brak możliwości umieszczenia obywateli państw trzecich w specjalnym ośrodku detencyjnym — Brak takiego ośrodka w kraju związkowym, w którym wobec obywatela państwa trzeciego stosuje się środek detencyjny)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/22

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof, Landgericht München I – Niemcy) – Adala Bero przeciwko Regierungspräsidium Kassel (C-473/13), Ettayebi Bouzalmate przeciwko Kreisverwaltung Kleve (C-514/13)
   (Sprawy połączone C-473/13 i C-514/13) (1)

   ((Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Dyrektywa 2008/115/WE - Wspólne normy i procedury stosowane przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich - Artykuł 16 ust. 1 - Środek detencyjny w celu wydalenia - Przetrzymywanie w zakładzie karnym - Brak możliwości umieszczenia obywateli państw trzecich w specjalnym ośrodku detencyjnym - Brak takiego ośrodka w kraju związkowym, w którym wobec obywatela państwa trzeciego stosuje się środek detencyjny))
   2014/C 315/33
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof, Landgericht München I

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Adala Bero (C-473/13), Ettayebi Bouzalmate (C-514/13)

      Strony pozwane: Regierungspräsidium Kassel (C-473/13), Kreisverwaltung Kleve (C-514/13)

      Sentencja

   Artykuł 16 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie jest co do zasady zobowiązane do zastosowania środka detencyjnego w celu wydalenia obywateli państw trzecich przebywających nielegalnie na jego terytorium poprzez ich umieszczenie w specjalnym ośrodku detencyjnym tego państwa także wtedy, gdy wspomniane państwo członkowskie ma strukturę federalną, a kraj związkowy właściwy na mocy prawa krajowego do zarządzenia i wykonania środka detencyjnego nie posiada takiego ośrodka detencyjnego.

      (1)  Dz.U. C 336 z 16.11.2013.

      Dz.U. C 367 z 14.12.2013.


title: Sprawa T-408/15: Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2015 r. – Globo Comunicação e Participações/OHIM (dźwięki „PLIM PLIM”)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/36

         Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2015 r. – Globo Comunicação e Participações/OHIM (dźwięki „PLIM PLIM”)
   (Sprawa T-408/15)
   (2015/C 320/53)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Globo Comunicação e Participações S.A. (Rio de Janeiro, Brazylia) (przedstawiciel: adwokat E. Gaspar)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Dźwiękowy wspólnotowy znak towarowy „PLIM PLIM” – zgłoszenie nr 12 826 368

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 maja 2015 r. w sprawie R 2945/2014-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że wspólnotowy znak towarowy nr 12 826 368 nadaje się do określania klas 9, 38 i 41;

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie dotyczącym odrzucenia zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-173/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 2 kwietnia 2007 r. — Emirates Airlines Direktion für Deutschland przeciwko Diether Schenkel

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 2 kwietnia 2007 r. — Emirates Airlines Direktion für Deutschland przeciwko Diether Schenkel
   (Sprawa C-173/07)
   (2007/C 155/16)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberlandesgericht Frankfurt am Main (Niemcy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Emirates Airlines Direktion für Deutschland.

      Strona pozwana: Diether Schenkel.
   Pytanie prejudycjalne
   Czy przepis art. 3 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1) należy interpretować w ten sposób, że „lot” obejmuje podróż lotniczą od miejsca wylotu do miejsca lądowania i z powrotem w każdym bądź razie wtedy, gdy lot do miejsca przeznaczenia oraz lot powrotny zostały zarezerwowane równocześnie?

      (1)  Dz.U. L 46, str. 1.


title: Sprawa C-443/10: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Limoges — Francja) — Philippe Bonnarde przeciwko Agence de Services et de Paiement (Swobodny przepływ towarów — Ograniczenia ilościowe — Środki o skutku równoważnym — Przywóz przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w danym państwie członkowskim pojazdu zarejestrowanego uprzednio w innym państwie członkowskim — Premia ekologiczna — Przesłanki przyznania — Poświadczenie demonstracyjnego charakteru pojazdu w dowodzie rejestracyjnym)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/6

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Limoges — Francja) — Philippe Bonnarde przeciwko Agence de Services et de Paiement
   (Sprawa C-443/10) (1)

   (Swobodny przepływ towarów - Ograniczenia ilościowe - Środki o skutku równoważnym - Przywóz przez osobę mającą miejsce zamieszkania lub siedzibę w danym państwie członkowskim pojazdu zarejestrowanego uprzednio w innym państwie członkowskim - Premia ekologiczna - Przesłanki przyznania - Poświadczenie demonstracyjnego charakteru pojazdu w dowodzie rejestracyjnym)
   2011/C 347/08
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal administratif de Limoges

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Philippe Bonnarde

      Strona pozwana: Agence de Services et de Paiement

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal administratif de Limoges — Wykładnia dyrektywy Rady 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów (Dz.U. L 138, s. 57) zmienionej dyrektywą Komisji 2003/127/WE z dnia 23 grudnia 2003 r. (Dz.U. L 10, s. 29) — Przywóz pojazdu już zarejestrowanego w innym państwie członkowskim przez osobę zamieszkałą we Francji — Przepisy krajowe uzależniające przyznanie premii ekologicznej od przedstawienia zaświadczenia potwierdzającego, że dany pojazd ma charakter pojazdu demonstracyjnego — Ograniczenia ilościowe — Środki o skutku równoważnym

      Sentencja

   Artykuły 34 TFUE i 36 TFUE stoją na przeszkodzie przepisom prawa państwa członkowskiego, które jako przesłankę przyznania świadczenia pod nazwą „bonus écologique — Grenelle de l’environnement” (premia ekologiczna — wielostronny układ na rzecz środowiska) przy rejestracji w tym państwie członkowskim demonstracyjnego pojazdu samochodowego pochodzącego z przywozu przewidują konieczność występowania w pierwszym dowodzie rejestracyjnym takiego pojazdu wzmianki o treści „pojazd demonstracyjny”.

      (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawa C-220/11: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 1 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud — Republika Czeska) — Star Coaches s. r. o przeciwko Finančnímu ředitelství pro hlavní město Prahu (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Dyrektywa o podatku VAT — Szczególna procedura opodatkowania biur podróży — Wykonywanie usługi przewozu autokarowego na rzecz biur podróży z wykluczeniem wszelkich innych usług)

text:
               4.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/4

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 1 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud — Republika Czeska) — Star Coaches s. r. o przeciwko Finančnímu ředitelství pro hlavní město Prahu
   (Sprawa C-220/11) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Dyrektywa o podatku VAT - Szczególna procedura opodatkowania biur podróży - Wykonywanie usługi przewozu autokarowego na rzecz biur podróży z wykluczeniem wszelkich innych usług)
   2012/C 235/05
   Język postępowania: czeski

      Sąd krajowy

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Star Coaches s. r. o.

      Strona pozwana: Finanční ředitelství pro hlavní město Prahu

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Nejvyšší správní soud — Wykładnia art. 306 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Stosowanie procedury szczególnej dla biur podróży w stosunku do podmiotu gospodarczego, który nie będąc biurem podróży świadczy na rzecz biur podróży usługi przewozu autokarowego, nie świadcząc przy tym żadnych innych usług turystycznych

      Sentencja

   Przedsiębiorstwo przewozowe, które ogranicza się do zapewniania przewozu osób poprzez świadczenie usług przewozu autokarowego na rzecz biur podróży i które nie świadczy żadnych innych usług, takich jak zakwaterowanie, przewodnictwo turystyczne czy poradnictwo, nie dokonuje transakcji objętych procedurą szczególną dla biur podróży określoną w art. 306 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

      (1)  Dz.U. C 219 z 23.7.2011.


title: Sprawa T-491/07 RENV: Wyrok Sądu z dnia 30 czerwca 2016 r. – CB/Komisja (Konkurencja — Decyzja związku przedsiębiorstw — Rynek wydawania kart płatniczych we Francji — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Środki cenowe stosowane wobec „nowych członków” — Opłata za przystąpienie i tak zwane mechanizmy „regulacji świadczenia usług w zakresie autoryzacji i rozliczania transakcji” i „pobudki dla śpiących” — Rynek właściwy — Ograniczenie konkurencji ze względu na skutek — Artykuł 81 ust. 3 WE — Oczywiste błędy w ocenie — Zasada dobrej administracji — Proporcjonalność — Pewność prawa)

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/22

         Wyrok Sądu z dnia 30 czerwca 2016 r. – CB/Komisja
   (Sprawa T-491/07 RENV) (1)

   ((Konkurencja - Decyzja związku przedsiębiorstw - Rynek wydawania kart płatniczych we Francji - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Środki cenowe stosowane wobec „nowych członków” - Opłata za przystąpienie i tak zwane mechanizmy „regulacji świadczenia usług w zakresie autoryzacji i rozliczania transakcji” i „pobudki dla śpiących” - Rynek właściwy - Ograniczenie konkurencji ze względu na skutek - Artykuł 81 ust. 3 WE - Oczywiste błędy w ocenie - Zasada dobrej administracji - Proporcjonalność - Pewność prawa))
   (2016/C 305/30)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Groupement des cartes bancaires (CB) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci F. Pradelles i J. Ruiz Calzado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i B. Mongin, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: BNP Paribas (Paryż) (przedstawiciele: adwokaci O. de Juvigny i J. Caminati); BPCE, dawniej Caisse Nationale des Caisses d’Epargne et de Prévoyance (CNCEP) (Paryż) (przedstawiciele: adwokaci A. Choffel i S. Hautbourg) oraz Société générale (Paryż) (przedstawiciele: adwokaci P. Guibert i P. Patat)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji Komisji C(2007) 5060 wersja ostateczna z dnia 17 października 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] (COMP/D1/38606 – Groupement des cartes bancaires „CB”).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2007) 5060 wersja ostateczna z dnia 17 października 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] (COMP/D1/38606 – Groupement des cartes bancaires „CB”) w zakresie, w jakim Komisja Europejska nakazała Groupement w art. 2 „powstrzymania się w przyszłości od stosowania środków lub od zachowań o podobnym albo identycznym celu lub skutku”.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Groupement des cartes bancaires (CB) oraz Komisja pokrywają własne koszty, w tym koszty związane z postępowaniem przed Trybunałem.

               4)

               BNP Paribas, BPCE oraz Société générale pokrywają własne koszty, w tym koszty związane z postępowaniem przed Trybunałem.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


               25.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/36

         Wniosek do Trybunału EFTA o wydanie opinii doradczej złożony przez Héraðsdómur Íslands w dniu 6 grudnia 2012 r. w sprawie Jan Anfinn Wahl przeciwko Republice Islandii
   (Sprawa E-15/12)
   2013/C 118/11
   W dniu 6 grudnia 2012 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek, złożony do Trybunału EFTA w dniu 6 grudnia 2012 r. przez Hæstiréttur Íslands (Sąd Najwyższy Islandii), dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie Jan Anfinn Wahl przeciwko Republice Islandii w odniesieniu do następujących kwestii:

               1)

               Czy państwa członkowskie, które są stronami Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, mają w odniesieniu do art. 7 Porozumienia możliwość wyboru formy i metody wdrażania do swojego prawa krajowego przepisów dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich?

               2)

               Czy art. 27 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE należy interpretować tak, że już sam fakt, iż właściwe organy państwa członkowskiego EOG zakładają na podstawie oceny zagrożenia, że jakaś organizacja, do której należy dana osoba, jest powiązana z przestępczością zorganizowaną, a ocena ta jest oparta na przekonaniu, że przestępczość zorganizowana rozprzestrzenia się wszędzie tam, gdzie organizacje takie zdołały się zadomowić, jest wystarczający do uznania danego obywatela Unii za stanowiącego zagrożenie dla porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego w tym państwie członkowskim?

               3)

               Czy dla odpowiedzi na drugie pytanie istotne jest, czy państwo członkowskie zakazało działalności organizacji, której osoba ta jest członkiem, i członkostwo w takiej organizacji jest zakazane w tym państwie?

               4)

               Czy dla uznania istnienia zagrożenia dla porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego w rozumieniu art. 27 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE wystarczającym powodem jest to, że w przepisach prawa państwa członkowskiego EOG, będącego stroną Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, karalne jest postępowanie polegające na przyzwalaniu na popełnianie przez inną osobę czynu przestępczego, będącego częścią działalności organizacji przestępczej, czy też przepisy takie należy uznać za ogólną prewencję w rozumieniu art. 27 ust. 2 dyrektywy? Pytanie to opiera się na tym, że pojęcie „przestępczości zorganizowanej” w rozumieniu prawa krajowego odnosi się do związku trzech lub więcej osób, którego głównym celem jest świadome popełnianie czynów przestępczych motywowane bezpośrednio lub pośrednio chęcią zysku lub którego istotną część działalności stanowi popełnianie takich czynów.

               5)

               Czy art. 27 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE należy rozumieć w ten sposób, że warunkiem do zastosowania przeciwko danej osobie środków, o których jest mowa w art. 27 ust. 1 dyrektywy, jest wykazanie przez państwo członkowskie prawdopodobieństwa, że osoba ta zamierza uczestniczyć w działaniach, obejmujących podejmowanie określonych czynów, lub powstrzymać się od podejmowania określonych czynów, aby można było uznać jej indywidualne zachowanie za stanowiące rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie dla jednego z podstawowych interesów społecznych?


title: Sprawa C-422/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n° 33 de Barcelona – Hiszpania) – Cristian Pujante Rivera/Gestora Clubs Dir SL, Fondo de Garantía Salarial (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Zwolnienia grupowe — Dyrektywa 98/59/WE — Artykuł 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) — Pojęcie pracowników „zatrudnionych zwykle” w danym przedsiębiorstwie — Artykuł 1 ust. 1 akapit drugi — Pojęcia „zwolnień” i „przypadków rozwiązania umowy o pracę zrównanych ze zwolnieniem” — Zasady obliczania liczby zwolnionych pracowników)

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/12

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 33 de Barcelona – Hiszpania) – Cristian Pujante Rivera/Gestora Clubs Dir SL, Fondo de Garantía Salarial
   (Sprawa C-422/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Zwolnienia grupowe - Dyrektywa 98/59/WE - Artykuł 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) - Pojęcie pracowników „zatrudnionych zwykle” w danym przedsiębiorstwie - Artykuł 1 ust. 1 akapit drugi - Pojęcia „zwolnień” i „przypadków rozwiązania umowy o pracę zrównanych ze zwolnieniem” - Zasady obliczania liczby zwolnionych pracowników))
   (2016/C 016/13)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social no 33 de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Cristian Pujante Rivera

      Strona pozwana: Gestora Clubs Dir SL, Fondo de Garantía Salarial

      Sentencja

               1)

               Artykuł 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych należy interpretować w ten sposób, że pracowników zatrudnionych na umowę na czas określony lub na wykonanie zadania szczególnego należy uważać za pracowników „zwykle” zatrudnionych w danym przedsiębiorstwie w rozumieniu tego przepisu.

               2)

               W celu ustalenia, czy ma miejsce „zwolnienie zbiorowe” w rozumieniu art. 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 98/59 pociągające za sobą stosowanie tej dyrektywy, znajdujący się w akapicie drugim tego przepisu warunek, „że zwolnień tych jest co najmniej pięć”, należy interpretować w ten sposób, iż nie dotyczy on przypadków rozwiązania umowy o pracę zrównanych ze zwolnieniem, lecz jedynie zwolnień w ścisłym tego słowa znaczeniu.

               3)

               Dyrektywę 98/59 należy interpretować w ten sposób, że dokonanie przez pracodawcę jednostronnej i niekorzystnej dla pracownika zasadniczej zmiany istotnych elementów jego umowy o pracę z powodów niezwiązanych z tym pracownikiem wchodzi w zakres pojęcia „zwolnienia”, o którym mowa w art. 1 ust. 1 akapit pierwszy lit. a) tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 421 z 24.11.2014.


title: Sprawa T-202/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  5 kwietnia 2006 r.  — Madaus przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wcześniejszy międzynarodowy słowny znak towarowy ECHINACIN — Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego ECHINAID — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/39

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 kwietnia 2006 r. — Madaus przeciwko OHIM
   (Sprawa T-202/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wcześniejszy międzynarodowy słowny znak towarowy ECHINACIN - Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego ECHINAID - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2006/C 131/73)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Madaus AG (Kolonia, Niemcy) [Przedstawiciel: adwokat I. Valdelomar Serrano]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Przedstawiciel: J. Novais Gonçalves, pełnomocnik]
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Optima Healthcare Ltd (Cardiff, Zjednoczone Królestwo)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 marca 2004 r. (sprawa R 714/2002-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Madaus AG a Optima Healthcare Ltd
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 201 z 7.8.2004


title: Sprawa T-301/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 września 2009 r. — Clearstream przeciwko Komisji (Konkurencja — Nadużycie pozycji dominującej — Usługi finansowe — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 82 WE — Odmowa świadczenia transgranicznych usług rozliczeniowych i rozrachunkowych — Ceny dyskryminujące — Rynek właściwy — Odpowiedzialność za bezprawne zachowanie)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/21

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 września 2009 r. — Clearstream przeciwko Komisji
   (Sprawa T-301/04) (1)

   (Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Usługi finansowe - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 82 WE - Odmowa świadczenia transgranicznych usług rozliczeniowych i rozrachunkowych - Ceny dyskryminujące - Rynek właściwy - Odpowiedzialność za bezprawne zachowanie)
   2009/C 256/35
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Clearstream Banking AG (Frankfurt nad Menem, Niemcy) i Clearstream International SA (Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci H. Satzky i B. Maassen)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo T. Christoforou, A. Nijenhuis i M. Schneider, a następnie A. Nijenhuis i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2004) 1958 wersja ostateczna z dnia 2 czerwca 2004 r. odnosząca się do procedury przewidzianej w art. 82 [WE] [sprawa COMP/38.096 — Clearstream (usługi rozliczeniowe i rozrachunkowe)]

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Clearstream Banking AG i Clearstream International SA zostają obciążone kosztami.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004.


title: Sprawa C-428/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 16 sierpnia 2011 r. — Purely Creative Ltd i in. przeciwko Office of Fair Trading

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 16 sierpnia 2011 r. — Purely Creative Ltd i in. przeciwko Office of Fair Trading
   (Sprawa C-428/11)
   2011/C 311/42
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona apelująca: Purely Creative Ltd, Strike Lucky Games Ltd, Winners Club Ltd, McIntyre & Dodd Marketing Ltd, Dodd Marketing Ltd, Adrian Williams, Wendy Ruck, Catherine Cummings, Peter Henry

      Druga strona postępowania: Office of Fair Trading

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zakazana praktyka określona w pkt 31 załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE (1) obejmuje wypadek, w którym przedsiębiorca informuje konsumenta, iż wygrał on nagrodę lub uzyskał porównywalną korzyść, podczas gdy w rzeczywistości przedsiębiorca zachęca konsumenta do poniesienia pewnego kosztu, w tym kosztu bagatelnego, w związku ze zgłoszeniem się po nagrodę lub porównywalną korzyść?

               2)

               W sytuacji, gdy przedsiębiorca oferuje konsumentowi wybór pomiędzy kilkoma sposobami zgłoszenia się po nagrodę lub porównywalną korzyść, czy pkt 31 załącznika I zostaje naruszony w wypadku, gdy podjęcie jakiejkolwiek czynności w ramach któregokolwiek ze sposobów zgłoszenia się po nagrodę lub korzyść jest uzależnione od poniesienia przez konsumenta kosztu, w tym także kosztu bagatelnego?

               3)

               Jeżeli nie dochodzi do naruszenia pkt 31 załącznika I w sytuacji, gdy sposób zgłoszenia się wymaga od konsumenta poniesienia jedynie kosztów bagatelnych, w jak sposób sąd krajowy powinien ustalić, czy koszty takie są kosztami bagatelnymi? W szczególności czy takie koszty powinny być całkowicie niezbędne:

                           a)

                           w celu zidentyfikowania przez przedsiębiorcę konsumenta jako zdobywcy nagrody lub

                           b)

                           w celu wejścia przez konsumenta w posiadanie nagrody lub

                           c)

                           w celu przeżycia przez konsumenta doświadczenia przedstawianego jako nagroda?

               4)

               Czy zastosowanie sformułowania „fałszywe wrażenie” w pkt 31 wprowadza jakikolwiek wymóg dodatkowy obok wymogu, by konsument wpłacił kwotę pieniężną lub poniósł koszt w związku ze zgłoszeniem się po nagrodę, pozwalający sądowi krajowemu na stwierdzenie, że wystąpiło naruszenie pkt 31?

               5)

               Jeżeli tak, to w jaki sposób sąd krajowy powinien stwierdzić, czy takie „fałszywe wrażenie” zostało wywarte? W szczególności, czy przy ustalaniu, że zostało wywarte „fałszywe wrażenie” sąd krajowy powinien uwzględniać stosunek wartości nagrody do kosztu zgłoszenia się po nią? Jeżeli tak, czy taka „stosunkowa wartość” powinna być oceniana w odniesieniu do:

                           a)

                           kosztu jednostkowego ponoszonego przez przedsiębiorcę przy nabywaniu nagrody lub

                           b)

                           kosztu jednostkowego ponoszonego przez przedsiębiorcę w celu przekazania nagrody konsumentowi lub

                           c)

                           wartości nagrody z punktu widzenia konsumenta, przy uwzględnieniu, „wartości rynkowej” porównywalnego przedmiotu dostępnego w sprzedaży?

      (1)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22).


title: Sprawy połączone C-659/13 i C-34/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 lutego 2016 r. [wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez First-tier Tribunal (Tax Chamber), Finanzgericht München – Niemcy, Zjednoczone Królestwo] – C & J Clark International Ltd/Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs (C-659/13), Puma SE/Hauptzollamt Nürnberg (C-34/14) [Odesłanie prejudycjalne — Dopuszczalność — Dumping — Przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chin i Wietnamu — Ważność rozporządzenia (WE) nr 1472/2006 i rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1294/2009 — Porozumienie antydumpingowe WTO — Rozporządzenie (WE) nr 384/96 — Artykuł 2 ust. 7 — Ustalenie istnienia dumpingu — Przywóz z krajów nieposiadających gospodarki rynkowej — Wnioski o przyznanie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Termin — Artykuł 9 ust. 5 i 6 — Wnioski o traktowanie indywidualne — Artykuł 17 — Kontrola wyrywkowa — Artykuł 3 ust. 1, 5 i 6, art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 — Współpraca przemysłu Unii — Artykuł 3 ust. 2 i 7 — Ustalenie istnienia szkody — Inne znane czynniki — Wspólnotowy kodeks celny — Artykuł 236 ust. 1 i 2 — Zwrot nienależnych ceł — Termin — Nieprzewidywalne okoliczności lub siła wyższa — Nieważność rozporządzenia, w którym ustanowiono cła antydumpingowe]

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 lutego 2016 r. [wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez First-tier Tribunal (Tax Chamber), Finanzgericht München – Niemcy, Zjednoczone Królestwo] – C & J Clark International Ltd/Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs (C-659/13), Puma SE/Hauptzollamt Nürnberg (C-34/14)
   (Sprawy połączone C-659/13 i C-34/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Dopuszczalność - Dumping - Przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chin i Wietnamu - Ważność rozporządzenia (WE) nr 1472/2006 i rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 1294/2009 - Porozumienie antydumpingowe WTO - Rozporządzenie (WE) nr 384/96 - Artykuł 2 ust. 7 - Ustalenie istnienia dumpingu - Przywóz z krajów nieposiadających gospodarki rynkowej - Wnioski o przyznanie statusu przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Termin - Artykuł 9 ust. 5 i 6 - Wnioski o traktowanie indywidualne - Artykuł 17 - Kontrola wyrywkowa - Artykuł 3 ust. 1, 5 i 6, art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 - Współpraca przemysłu Unii - Artykuł 3 ust. 2 i 7 - Ustalenie istnienia szkody - Inne znane czynniki - Wspólnotowy kodeks celny - Artykuł 236 ust. 1 i 2 - Zwrot nienależnych ceł - Termin - Nieprzewidywalne okoliczności lub siła wyższa - Nieważność rozporządzenia, w którym ustanowiono cła antydumpingowe])
   (2016/C 106/02)
   Języki postępowania: angielski i niemiecki

      Sądy odsyłające

   First-tier Tribunal (Tax Chamber), Finanzgericht München

      Strony w postępowaniach głównych

      Strony skarżące: C & J Clark International Ltd (C-659/13), Puma SE (C-34/14)

      Strony pozwane: Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs (C-659/13), Hauptzollamt Nürnberg (C-34/14)

      Sentencja

               1)

               Rozporządzenie Rady (WE) nr 1472/2006 z dnia 5 października 2006 r. nakładające ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu jest nieważne w zakresie, w jakim narusza art. 2 ust. 7 lit. b) i art. 9 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 461/2004 z dnia 8 marca 2004 r.
               Badanie pytań prejudycjalnych nie ujawniło żadnego elementu, który mógłby wpłynąć na ważność rozporządzenia nr 1472/2006 w świetle art. 296 TFUE, a także art. 2 ust. 7 lit. c), art. 3 ust. 1, 2 i 5–7, art. 4 ust. 1, art. 5 ust. 4, art. 9 ust. 6 lub art. 17 rozporządzenia nr 384/96, zmienionego rozporządzeniem nr 461/2004, przy czym niektóre z tych artykułów lub przepisów są uwzględnianie odrębnie, a pozostałe łącznie.

               2)

               Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1294/2009 z dnia 22 grudnia 2009 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Wietnamu i pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami wysyłanego ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzące ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 384/96, jest nieważne w tym samym zakresie co rozporządzenie nr 1472/2006.

               3)

               W sytuacji takiej jak rozpatrywana w sprawach w postępowaniach głównych sądy państw członkowskich nie mogą oprzeć się na wyrokach, w których sąd Unii Europejskiej stwierdził nieważność rozporządzenia ustanawiającego cła antydumpingowe w zakresie, w jakim dotyczyło ono niektórych producentów- eksporterów, o których mowa w tym rozporządzeniu, w celu stwierdzenia, że cła nałożone na produkty innych producentów-eksporterów, o których mowa we wspomnianym rozporządzeniu i znajdujących się w takiej samej sytuacji jak producenci-eksporterzy, względem których stwierdzono nieważność takiego rozporządzenia, nie są prawnie należne w rozumieniu art. 236 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny. Ponieważ takie rozporządzenie nie zostało cofnięte przez instytucję Unii Europejskiej, która je przyjęła, nie stwierdzono jego nieważności w wyroku sądu Unii Europejskiej ani nie zostało uznane za nieważne przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w zakresie, w jakim nakłada on cła na produkty tych innych producentów-eksporterów, wspomniane cła pozostają prawnie należne w rozumieniu tego przepisu.

               4)

               Artykuł 236 ust. 2 rozporządzenia nr 2913/92 należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż rozporządzenie ustanawiające cła antydumpingowe zostało uznane w pełni lub w części za nieważne przez sąd Unii Europejskiej, nie stanowi nieprzewidzianych okoliczności ani siły wyższej w rozumieniu tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 71 z 8.3.2014

      Dz.U. C 194 z 24.6.2014.


title: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 czerwca 2004 r. w sprawie C-555/03 (wniosek Tribunal du Travail de Charleroi o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Magali Warbecq przeciwko Ryanair Ltd (Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych — Sąd uprawniony, w rozumieniu art. 68 WE, do wniesienia do Trybunału sprawy w trybie prejudycjalnym — Niewłaściwość Trybunału)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/19

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 10 czerwca 2004 r.
   w sprawie C-555/03 (wniosek Tribunal du Travail de Charleroi o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Magali Warbecq przeciwko Ryanair Ltd (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych - Sąd uprawniony, w rozumieniu art. 68 WE, do wniesienia do Trybunału sprawy w trybie prejudycjalnym - Niewłaściwość Trybunału)
   (2004/C 228/36)
   Język postępowania – francuski
   W sprawie C-555/03, której przedmiotem był wniosek skierowany do Trybunału, na podstawie art. 68 WE, przez Tribunal du Travail z Cherleroi (Belgia) w celu uzyskania, w sporze zawisłym przed tym sądem pomiędzy Magali Warbecq a Ryanair Ltd, orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. z 2001 r., L 12, str. 1), Trybunał (czwarta izba), w składzie: J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), prezes izby, K. Schiemann i E. Juhász, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał dnia 10 czerwca 2004r. następujące postanowienie:
   Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania zadane przez Tribunal du Travail z Charleroi (Belgia) postanowieniem z dnia 15 grudnia 2003 r.

      (1)  Dz.U. C 47 z 21.2.2004.


title: Sprawa T-199/14: Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2014 r. – Vanbreda Risk & Benefits przeciwko Komisji

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/36

         Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2014 r. – Vanbreda Risk & Benefits przeciwko Komisji
   (Sprawa T-199/14)
   2014/C 159/49
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Vanbreda Risk & Benefits (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci P. Teerlinck i P. de Bandt)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 30 stycznia 2014 r. (sygn. Ares(2014)221245), na mocy której Komisja postanowiła nie przyjąć oferty VANBREDA RISK & BENEFITS SA w odniesieniu do części 1 zamówienia 2013/S 155-269617 (przetarg OIB.DR.2/PO/2013/062/591) i udzielić jej spółce Marsh SA;

               —

               zarządzenie przedstawienia dokumentów, o których mowa w rozdziale III (środki organizacji postępowania) niniejszej skargi;

               —

               stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Komisji i zasądzenie od Komisji na rzecz strony skarżącej kwoty 1 000 000 EUR z tytułu odszkodowania i zadośćuczynienia za utratę okazji do uzyskania zamówienia, za utratę referencji i za doznaną krzywdę;

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący niezgodności z prawem udzielenia przez Komisję zamówienia spółce, która z naruszeniem specyfikacji nie dołączyła do swojej oferty porozumienia/pełnomocnictwa stanowiącego, że wszyscy ubezpieczyciele należący do konsorcjum zobowiązują się do solidarnego wykonania zamówienia.
   Zarzut dzieli się na trzy części dotyczące tego, że Komisja:

               —

               naruszyła zasadę równości oferentów, art. 111 ust. 5 i art. 113 ust. 1 rozporządzenia finansowego (1), a także art. 146 ust. 1 i 2, art. 149 ust. 1 oraz art. 158 ust. 1 i 3 rozporządzenia wykonawczego (2) i postanowienia specyfikacji, uznając ofertę Marsh za zgodną, chociaż nie zawierała ona porozumienia/pełnomocnictwa należycie podpisanego przez wszystkich ubezpieczycieli należących do konsorcjum zgodnie z postanowieniami specyfikacji;

               —

               naruszyła zasadę równego traktowania oferentów i art. 112 ust. 1 rozporządzenia finansowego oraz art. 160 rozporządzenia wykonawczego, umożliwiając Marsh dokonanie zmiany oferty po terminie składania ofert;

               —

               naruszyła zasadę przejrzystości w związku z art. 102 ust. 1 rozporządzenia finansowego, odmawiając udzielania ścisłej odpowiedzi na pytanie, które zadała strona skarżąca, aby dowiedzieć się, czy porozumienie/pełnomocnictwo zostało podpisane przez wszystkich ubezpieczycieli uczestniczących w konsorcjum Marsh i czy dokument ten został dołączony do oferty Marsh.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. L 362, s. 1).


title: Sprawa C-106/06: Skarga wniesiona w dniu  22 lutego 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/21

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-106/06)
   (2006/C 86/42)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 22 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez B. Schimę i J. Hottiaux, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, iż nie składając krajowego sprawozdania dotyczącego promowania biopaliw, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 4 ust. 1 dyrektywy 2003/30/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 maja 2003 r. w sprawie wspierania użycia w transporcie biopaliw lub innych paliw odnawialnych;

               2.

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wielkie Księstwo Luksemburga do tej pory nie przekazało do Komisji pierwszego sprawozdania dotyczącego promowania biopaliw, które winno było zostać złożone przed dniem 1 lipca 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 123, str. 42


title: Sprawa T-287/16: Wyrok Sądu z dnia 20 lipca 2017 r. – Belgia/Komisja (EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Wydatki poniesione przez Belgię — Refundacje wywozowe — Brak odzyskania wynikający z zaniedbań, które można przypisać organowi państwa członkowskiego — Brak wyczerpania wszystkich istniejących środków odwoławczych — Proporcjonalność)

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/30

         Wyrok Sądu z dnia 20 lipca 2017 r. – Belgia/Komisja
   (Sprawa T-287/16) (1)

   ((EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Wydatki poniesione przez Belgię - Refundacje wywozowe - Brak odzyskania wynikający z zaniedbań, które można przypisać organowi państwa członkowskiego - Brak wyczerpania wszystkich istniejących środków odwoławczych - Proporcjonalność))
   (2017/C 293/34)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Belgii (przedstawiciele: początkowo J.C. Halleux i M. Jacobs, następnie M. Jacobs, L. Van den Broeck i J. Van Holm, pełnomocnicy, wspierani przez É. Grégoire’a i J. Mariani, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet i P. Ondrůšek, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/417 z dnia 17 marca 2016 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2016, L 75, s. 16), w zakresie, w jakim decyzją tą wyłącza się z owego finansowania kwotę 9 601 619,00 EUR poniesioną przez Królestwo Belgii.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 270 z 25.7.2016.


title: Sprawa T-55/14: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2015 r. – Genossenschaftskellerei Rosswag-Mühlhausen/OHIM (Lembergerland) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Lembergerland — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Znak towarowy wina, który zawiera oznaczenia geograficzne — Artykuł 7 ust. 1 lit. j) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/51

         Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2015 r. – Genossenschaftskellerei Rosswag-Mühlhausen/OHIM (Lembergerland)
   (Sprawa T-55/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Lembergerland - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Znak towarowy wina, który zawiera oznaczenia geograficzne - Artykuł 7 ust. 1 lit. j) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 302/65)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Genossenschaftskellerei Rosswag-Mühlhausen eG (Vaihingen an der Enz, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Steffan)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Poch, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 listopada 2013 r. (sprawa R 566/2013-1), dotyczącą zgłoszenia oznaczenia słownego Lembergerland jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Genossenschaftskellerei Rosswag-Mühlhausen eG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 78 z 15.3.2014.


title: Sprawa T-549/11: Postanowienie Sądu z dnia 26 listopada 2012 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — Real Seguros (real,- BIO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wygaśnięcie praw do wcześniejszych krajowych znaków towarowych — Umorzenie postępowania)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/47

         Postanowienie Sądu z dnia 26 listopada 2012 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — Real Seguros (real,- BIO)
   (Sprawa T-549/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wygaśnięcie praw do wcześniejszych krajowych znaków towarowych - Umorzenie postępowania)
   2013/C 26/94
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.C. Plate i R. Kaase)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Real Seguros, SA (Porto, Portugalia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 sierpnia 2011 r. (sprawa R 115/2011-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Real Seguros, SA a MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty postępowania przed Sądem.

      (1)  Dz.U. C 6 z 7.1.2012.