title: Sprawa T-490/10: Skarga wniesiona w dniu 14 października 2010 r. — Endesa i Endesa Generación przeciwko Komisji

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/52

         Skarga wniesiona w dniu 14 października 2010 r. — Endesa i Endesa Generación przeciwko Komisji
   (Sprawa T-490/10)
   ()
   2010/C 328/81
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strony skarżące: Endesa, SA (Madryt, Hiszpania), Endesa Generación, SA (Sewilla, Hiszpania) (przedstawiciel: M. Merola, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną;

               —

               uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności decyzji w całości oraz

               —

               zasądzenie na rzecz skarżących całości kosztów związanych z wniesieniem skargi.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja Komisja jest tożsama z decyzją będącą przedmiotem spraw T-484/10 Gas Natural Fenosa SDG przeciwko Komisji i T-486/10 Iberdrola przeciwko Komisji.
   W uzasadnieniu skargi skarżące podnoszą trzy zarzuty:

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy oczywistego błędu w ocenie, jaki popełniła Komisja uznając, że środek będący przedmiotem zgłoszenia objęty jest dyrektywą 2003/54/WE. (1) W tym zarzucie skarżące podnoszą, że:

                           —

                           Komisja popełniła oczywisty błąd uznając, że art. 11 ust. 4 dyrektywy 2003/54/WE nie wymaga, aby władze krajowe powoływały się na względy bezpieczeństwa dostaw i wykazywały ich istnienie w celu przyjęcia środków niezgodnych z normami dotyczącymi harmonizacji zawartymi w tej dyrektywie. Taka interpretacja jest sprzeczna z obowiązkiem dokonywania zawężającej wykładni przepisu ustanawiającego wyjątek.

                           —

                           interpretacja art. 11 ust. 4 dyrektywy 2003/54/WE, której dokonuje Komisja, oznacza zezwolenie państwom członkowskim na korzystanie w sposób nieograniczony z normy, która zgodnie z art. 114 traktatu może być stosowana jedynie przejściowo. Wykładnia przyjęta przez Komisję jest zatem niezgodna z podstawą prawną dyrektywy 2003/54/WE.

                           —

                           Komisja popełniła oczywisty błąd przy obliczaniu ustanowionej w dyrektywie 2003/54/WE górnej granicy 15 % w sposób pozbawiający ją skuteczności, do której dąży ustawodawca Unii.

                           —

                           Komisja popełniła oczywisty błąd, ponieważ nie istnieją żadne problemy związane z bezpieczeństwem dostaw w Hiszpanii, które uzasadniałyby przyjęcie zgłoszonego środka.

                           —

                           zgłoszony środek nie spełnia warunków ustalonych w art. 3 ust. 2 dyrektywy 2003/54/WE, który stanowi, że zobowiązania świadczenia usługi publicznej powinny być jasno określone, przejrzyste, niedyskryminacyjne, sprawdzalne i powinny gwarantować spółkom energetycznym Unii równość dostępu do odbiorców krajowych.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy oczywistego błędu, który popełniła Komisja uznając, że art. 106 ust. 2 traktatu ma zastosowanie do zgłoszonego środka. W tym zarzucie skarżące podnoszą, iż:

                           —

                           Komisja popełniła oczywisty błąd uznając, że zgodnie z art. 11 ust. 4 dyrektywy 2003/54/WE nie jest konieczne badanie, czy w danym przypadku zostały spełnione warunki istnienia zobowiązania do świadczenia usługi publicznej.

                           —

                           Komisja popełniła oczywisty błąd nieprawidłowo oceniając proporcjonalność zgłoszonego środka i ograniczyła tę analizę do stwierdzenia braku nadmiernej rekompensaty.

                           —

                           stosując art. 106 ust. 2 traktatu, Komisja nie zbadała usankcjonowanego w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej naruszenia prawa własności, jakie pociąga za sobą zgłoszony środek.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia pewnych aspektów proceduralnych. W tym względzie skarżące twierdzą, że:

                           —

                           Komisja naruszyła art. 108 traktatu i art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 659/1999 (2) nie wszczynając formalnego dochodzenia, mimo iż istniały obiektywne i spójne przesłanki wskazujące na istnienie poważnych trudności w ocenie zgodności zgłoszonego środka.

                           —

                           Komisja dopuściła się nadużycia władzy kończąc badanie na etapie poprzedzającym zgłoszenie w celu uniknięcia wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego.

      (1)  Dyrektywa 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 96/92/WE (Dz.U. L 176, s. 37).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa T-85/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 czerwca 2008 r. — Gabel Industria Tessile przeciwko OHIM — Creaciones Garel (GABEL) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GABEL — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy GAREL — Częściowa odmowa rejestracji — Zakres badania, jakie powinno być przeprowadzane przez izbę odwoławczą — Obowiązek rozpoznania odwołania w całości — Artykuł 62 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/19

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 czerwca 2008 r. — Gabel Industria Tessile przeciwko OHIM — Creaciones Garel (GABEL)
   (Sprawa T-85/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GABEL - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy GAREL - Częściowa odmowa rejestracji - Zakres badania, jakie powinno być przeprowadzane przez izbę odwoławczą - Obowiązek rozpoznania odwołania w całości - Artykuł 62 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 183/40)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Gabel Industria Tessile SpA (Rovellasca, Włochy) (przedstawiciel: A. Petruzzelli, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: O. Montalto i L.Rampini, pełnomocnicy)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Creaciones Garel, SA (Logroño, Hiszpania)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 stycznia 2007 r. (sprawa R 960/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Creaciones Garel, SA a Gabel Industria Tessile SpA.
   Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 25 stycznia 2007 r. (sprawa R 960/2006-2).

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Gabel Industria Tessile SpA i OHIM ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007.


title: Sprawa T-385/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 kwietnia 2009 r. — Valero Jordana przeciwko Komisji (Służba publiczna — Funkcjonariusz — Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga odszkodowawcza — Awans — Przyznanie punktów pierwszeństwa)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/30

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 kwietnia 2009 r. — Valero Jordana przeciwko Komisji
   (Sprawa T-385/04) (1)

   (Służba publiczna - Funkcjonariusz - Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga odszkodowawcza - Awans - Przyznanie punktów pierwszeństwa)
   2009/C 113/60
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Gregorio Valero Jordana (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: M. Merola i I. van Schendel, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo V. Joris i C. Berardis-Kayser, następnie V. Joris i G. Berscheid, pełnomocnicy, wspierani przez D. Waelbroecka, avocat)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności:

               —

               decyzji dyrektora generalnego służby prawnej Komisji o przyznaniu skarżącemu jednego punktu priorytetowego w zakresie awansu w roku 2003 w ramach dyrekcji generalnej, doręczonej w dniu 7 lipca 2003 r. i potwierdzonej decyzją organu o uprawnieniach w zakresie nominacji notyfikowanej w dniu 16 grudnia 2003 r.;

               —

               decyzji organu o uprawnieniach w zakresie nominacji o przyznaniu skarżącemu 20 punktów w zakresie awansu w roku 2003, notyfikowanej w dniu 16 grudnia 2003 r.; listy z punktami funkcjonariuszy o stopniu A5 w zakresie awansu w roku 2003 opublikowanej w Informacjach administracyjnych nr 69-2003 z dnia 13 listopada 2003 r.; listy funkcjonariuszy awansowanych na stopień A 4 w roku 2003 opublikowanej w Informacjach administracyjnych nr 73-2003 z dnia 27 listopada 2003 r.; decyzji o niewpisaniu skarżącego na rzeczone listy;

               —

               decyzji organu o uprawnieniach w zakresie nominacji o nieprzyznaniu skarżącemu dodatkowego punktu pierwszeństwa za rok 2003, zawartej w piśmie z dnia 22 lutego 2007 r. i decyzji z dnia 17 kwietnia 2007 r.,

         zasądzenie odszkodowania w wysokości 5 000 EUR.

      Sentencja wyroku

               1)

               Decyzje Komisji o ustaleniu punktów w zakresie awansu Gregorio Valero Jordana w liczbie 20 i odmowie wpisania go na listę funkcjonariuszy awansowanych na stopień A 4 w roku 2003 są nieważne.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.

               3)

               Komisja pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 284 z 20.11.2004.


title: Sprawa T-750/14: Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2016 r. – Ivo-Kermartin/EUIPO – Ergo Versicherungsgruppe (ELGO) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ELGO — Wcześniejsze słowne i graficzne unijne znaki towarowe ERGO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Późniejsze ograniczenia zgłoszenia — Artykuł 43 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 — Artykuł 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009 — Prawo do bycia wysłuchanym — Zasada 69 rozporządzenia (WE) nr 2868/95]

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/14

         Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2016 r. – Ivo-Kermartin/EUIPO – Ergo Versicherungsgruppe (ELGO)
   (Sprawa T-750/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ELGO - Wcześniejsze słowne i graficzne unijne znaki towarowe ERGO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Późniejsze ograniczenia zgłoszenia - Artykuł 43 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 - Artykuł 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009 - Prawo do bycia wysłuchanym - Zasada 69 rozporządzenia (WE) nr 2868/95])
   (2016/C 232/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ivo-Kermartin GmbH (Walzenhausen, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat F. Henkel)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Ochrony Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Versicherungsgruppe AG (Düsseldorf, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 sierpnia 2014 r. (sprawa R 473/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ergo Versicherungsgruppe AG a Ivo-Kermartin GmbH

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ivo-Kermartin GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2015.


title: Sprawa T-583/14: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2014 r. – Giand przeciwko OHIM – Flamagas (FLAMINAIRE)

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/21

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2014 r. – Giand przeciwko OHIM – Flamagas (FLAMINAIRE)
   (Sprawa T-583/14)
   2014/C 351/27
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Giand Srl (Rimini, Włochy) (przedstawiciel: F. Caricato, avvocato)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Flamagas, SA (Barcelona, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 czerwca 2014 r. wydanej w sprawie R 2117/2011-4, w której stwierdzono brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd pomiędzy rozpatrywanymi w niej znakami towarowymi;

               —

               przekazanie OHIM sprawy do ponownego rozpatrzenia w celu wydania nowej decyzji merytorycznej i rejestracji zgłoszenia wspólnotowego nr 8 6 80  746 dla wszystkich zgłoszonych towarów z wyjątkiem niepodważonych;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami trzystopniowego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „FLAMINAIRE” dla towarów z klas 16 i 34 – Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8 6 80  746.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Flamagas, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Międzynarodowe i krajowe znaki towarowe dla towarów z klas 16 i 34.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Sprzeciw częściowo oddalony.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie zasady ne bis in idem;

               —

               Błędna ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd;

               —

               Błędna ocena dowodu.


title: Sprawa T-252/10: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2010 r. — Cross Czech przeciwko Komisji

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/51

         Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2010 r. — Cross Czech przeciwko Komisji
   (Sprawa T-252/10)
   ()
   2010/C 209/76
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cross Czech a.s. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: T. Schollaert, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji INFSO-02/FD/GVC/Isc D(2010) 208676 z dnia 12 marca 2010 r.; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi, na podstawie art. 263 TFUE, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji INFSO-02/FD/GVC/Isc D(2010) 208676 z dnia 12 marca 2010 r., oznaczonej numerem 09-BA74-006, w postaci pisma potwierdzającego wnioski zawarte w sprawozdaniu z audytu B74-06 dotyczącym audytu sprawozdań finansowych za okres od 1 lutego 2005 r. do 30 kwietnia 2008 r. dla projektów eMaps.com, CEEC IST NET oraz TRANSFER EAST realizowanych w ramach szóstego programu ramowego UE dotyczącego badań i rozwoju technologicznego (2002–2006).
   W uzasadnieniu swych żądań skarżąca podnosi następujące zarzuty:
   Skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza traktat lub zasady jego stosowania, gdyż:

               —

               u jej podstaw leżą błędne i niewystarczające ustalenia faktyczne dokonane przez Komisję;

               —

               jest wyrazem błędnego stosowania umów dotyczących kwestionowanych projektów, w szczególności w odniesieniu do stwierdzenia, że skarżąca naruszyła postanowienia tych umów;

               —

               popełniono w niej oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych w odniesieniu do zarzucanego naruszenia postanowień umów dotyczących tych projektów, skutkujący brakiem spełnienia niezbędnych wymogów prawnych a tym samym naruszeniem prawa;

               —

               u jej podstaw leży błędne rozumowanie; oraz

               —

               narusza prawa proceduralne skarżącej w postępowaniu, które poprzedzało wydanie zaskarżonej decyzji, a także zasadę należytej staranności.


title: Sprawa C-81/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León — Hiszpania) — Anacleto Cordero Alonso przeciwko Fondo de Garantía Salarial (Fogasa) (Polityka społeczna — Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy — Dyrektywa 80/987/EWG — Dyrektywa zmieniająca 2002/74/WE — Odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy o pracę przez pracodawcę przyznane w ugodzie — Wypłata należności zapewniona przez instytucję udzielającą gwarancji — Wypłata należności uzależniona od wydania orzeczenia sądowego)

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León — Hiszpania) — Anacleto Cordero Alonso przeciwko Fondo de Garantía Salarial (Fogasa)
   (Sprawa C-81/05) (1)

   (Polityka społeczna - Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy - Dyrektywa 80/987/EWG - Dyrektywa zmieniająca 2002/74/WE - Odszkodowanie z tytułu rozwiązania umowy o pracę przez pracodawcę przyznane w ugodzie - Wypłata należności zapewniona przez instytucję udzielającą gwarancji - Wypłata należności uzależniona od wydania orzeczenia sądowego)
   (2006/C 261/07)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León (Hiszpania)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Anacleto Cordero Alonso

      Strona pozwana: Fondo de Garantía Salarial (Fogasa)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León — Wykładnia dyrektywy Rady 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. L 283, str. 23) zmienionej przez dyrektywę 2002/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. (Dz.U. L 270, str. 10) — Artykuły 1 i 3 — Zastosowanie prawa wspólnotowego — Prymat — Ochrona pracowników uznana już przez prawo krajowe — Dyrektywa, której termin transpozycji jeszcze nie upłynął — Wykładnia Trybunału Sprawiedliwości odbiegająca od wykładni hiszpańskiego Tribunale Constitutional — Równość traktowania
   Sentencja

               1)

               Jeżeli przed wejściem w życie dyrektywy 2002/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. zmieniającej dyrektywę Rady 80/987/EWG w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy, w przypadku niewypłacalności pracodawcy państwo członkowskie uznało w prawie krajowym prawo pracownika do ochrony przez instytucję udzielającą gwarancji w zakresie odszkodowania z tytułu ustania umowy o pracę, to stosowanie tego przepisu w przypadku niewypłacalności pracodawcy, która nastąpiła po wejściu w życie tej dyrektywy, wchodzi w zakres stosowania dyrektywy 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę 2002/74/WE.

               2)

               W zakresie stosowania dyrektywy 80/987/EWG zmienionej przez dyrektywę 2002/74/WE ogólna zasada równości i niedyskryminacji w rozumieniu, jakie nadaje jej wspólnotowy porządek prawny, wymaga, aby w przypadku gdy zgodnie z przepisami krajowymi, jak te stanowiące przedmiot sporu przed sądem odsyłającym, ustawowe odszkodowania z tytułu ustania umowy o pracę, przyznane w wyroku sądu są wobec niewypłacalności pracodawcy wypłacane przez instytucje udzielające gwarancji, odszkodowania tego samego rodzaju, przyznane w ugodzie zawartej pomiędzy pracownikiem i pracodawcą w obecności sędziego i zatwierdzone przez sąd były traktowane w ten sam sposób.

               3)

               Sąd krajowy nie powinien stosować przepisu krajowego, jeżeli przepis ten, naruszając zasadę równości w rozumieniu, jakie nadaje jej wykładnia Trybunału, wyłącza zapłatę przez właściwą instytucję udzielającą gwarancji odszkodowania z tytułu ustania umowę o pracę, przyznanego w ugodzie zawartej pomiędzy pracownikiem i pracodawca w obecności sędziego i zatwierdzonej przez sąd.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.04.2005


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 czerwca 2005 r. w sprawie T-386/04 Eridania SpA i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Wspólna organizacja rynków w sektorze cukru — System cen — Regionalizacja — Obszary deficytowe — Zaklasyfikowanie Włoch — Rok gospodarczy 2004/2005 — Rozporządzenie (WE) nr 1216/2004 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Osoby fizyczne i prawne — Niedopuszczalność)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/43

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 28 czerwca 2005 r.
   w sprawie T-386/04 Eridania SpA i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Wspólna organizacja rynków w sektorze cukru - System cen - Regionalizacja - Obszary deficytowe - Zaklasyfikowanie Włoch - Rok gospodarczy 2004/2005 - Rozporządzenie (WE) nr 1216/2004 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Osoby fizyczne i prawne - Niedopuszczalność)
   (2005/C 217/94)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-386/04 Eridania Sadam SpA, z siedzibą w Bolonii (Włochy), Italia Zuccheri SpA, z siedzibą w Bolonii, Zuccherificio del Molise SpA, z siedzibą w Termoli (Włochy), CO.PRO. B — Cooperativa produttori bieticoli Soc. coop. rl, z siedzibą w Minerbio (Włochy), SFIR — Società fondiaria industriale romagnola SpA, z siedzibą w Cesena (Włochy), reprezentowane przez adwokatów G. Pittalisa, I. Vigliottiego, G. M. Robertiego, P. Ziottiego i. Franchi, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. Cattabriga i L. Visaggio, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), popieranej przez Radę Unii Europejskiej (pełnomocnik: F. Ruggeri Laderchi), mającej za przedmiot żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 lit. d) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1216/2004 z dnia 30 czerwca 2004 r. ustalającego pochodne ceny interwencyjne dla białego cukru w roku gospodarczym 2004/2005 (Dz.U. L 232, str. 25), Sąd (piąta izba), w składzie: M. Vilaras, prezes, M. E. Martins Ribeiro i K. Jürimae, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 28 czerwca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów złożonych przez Associazione nazionale bieticoltori, Consorzio nazionale bieticoltori i Associazione bieticoltori italiani.

               3)

               Skarżące ponoszą własne koszty, jak również koszty poniesione przez Komisję.

               4)

               Rada pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 284 z 20.11.2004.


title: Sprawa C-328/08: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/35/WE — Odpowiedzialność za środowisko — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/22

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-328/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/35/WE - Odpowiedzialność za środowisko - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2009/C 44/37)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: U. Wölker i I. Koskinen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Finlandii (Przedstawiciel: A. Guimaraes-Purokoski, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie przepisów koniecznych w celu dostosowania się do dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (Dz.U. L 143, s. 56)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu dostosowania się do dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu oraz nie przekazując ich do wiadomości Komisji, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Finlandii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 236 z 13.9.2008.


title: Sprawa C-258/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 9 maja 2016 r. – Finnair Oyj/Keskinäinen Vakuutusyhtiö Fennia

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 9 maja 2016 r. – Finnair Oyj/Keskinäinen Vakuutusyhtiö Fennia
   (Sprawa C-258/16)
   (2016/C 260/37)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnosząca środek zaskarżenia: Finnair Oyj

      Druga strona postępowania: Keskinäinen Vakuutusyhtiö Fennia

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 31 ust. 4 Konwencji montrealskiej należy interpretować w ten sposób, że zachowanie prawa do wystąpienia z powództwem obok złożenia skargi w terminie zakłada, iż skarga w wyznaczonym terminie zostanie złożona w formie pisemnej w rozumieniu art. 31 ust. 3 tego aktu?

               2)

               W wypadku, gdy zachowanie prawa do wystąpienia z powództwem zakłada, że skargę składa się w terminie w formie pisemnej, to czy art. 31 ust. 3 Konwencji montrealskiej należy interpretować w ten sposób, iż wymóg formy pisemnej jest dochowany poprzez zastosowanie postępowania elektronicznego i także przez zapisanie zgłoszonej szkody w systemie informacyjnym przedsiębiorstwa transportu lotniczego?

               3)

               Czy Konwencja montrealska stoi na przeszkodzie wykładni, zgodnie z którą wymóg formy pisemnej należy uznać za dochowany, gdy przedstawiciel przedsiębiorstwa transportu lotniczego zapisuje za wiedzą pasażera ruchu lotniczego zgłoszenie szkody względnie skargę albo na papierze albo elektronicznie w systemie przedsiębiorstwa transportu lotniczego?

               4)

               Czy art. 31 Konwencji montrealskiej stawia względem skargi dalsze wymogi pod względem treści ponad to, że przedsiębiorstwo transportu lotniczego należy powiadomić o powstałej szkodzie?


title: Sprawa T-405/14: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2014 r. – Yavorskaya przeciwko Radzie i in.

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/41

         Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2014 r. – Yavorskaya przeciwko Radzie i in.
   (Sprawa T-405/14)
   2014/C 261/67
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Elena Yavorskaya (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: D. Grisay, C. Hartman i Y. G. Georgiades, adwokaci)

      Strony pozwane: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny (EBC) i Europgroup, reprezentowana przez Radę Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie za dopuszczalną niniejszej skargi dotyczącej odpowiedzialności pozaumownej, opartej na art. 340 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               —

               uznanie skargi za zasadną na tej podstawie, że środki nałożone przez różne instytucje Unii Europejskiej na Republikę Cypryjską w zakresie zajmowania rachunków bankowych naruszają w sposób wystarczająco istotny podstawowe zasady Unii Europejskiej przyznające uprawnienia jednostkom, co stanowi uchybienie w świetle art. 340 TFUE;

               —

               orzeczenie, że działanie Unii Europejskiej stanowi poważne i istotne uchybienie, w wyniku którego skarżąca poniosła szkodę, której wysokość jest szacowana na kwotę 3 2 99  855,45 EUR, z zastrzeżeniem jej obniżenia lub podwyższenia w toku postępowania, w szczególności w związku z należnymi w stosownym przypadku odsetkami lub kosztami;

               —

               nakazanie Unii Europejskiej zapłaty ww. kwot;

               —

               obciążenie ponadto Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący uchybienia pozaumownego Unii Europejskiej, a dokładniej naruszenia prawa własności i zasady niedyskryminacji.
   Środki nałożone przez Unię Europejską na Republikę Cypryjską doprowadziły bowiem do zablokowania rachunków skarżącej w Laïki Bank, przy czym nie zostało jej wypłacone wcześniej żadne słuszne odszkodowanie.
   Unia Europejska naruszyła zatem w sposób oczywisty i nierozsądny prawo własności skarżącej, a także zasadę niedyskryminacji, ponieważ jedynie depozyty o wartości poniżej 1 00  000,00 EUR, ulokowane w Laïki Bank, zostały zabezpieczone w oparciu o środki europejskie nałożone na organy cypryjskie.


title: Sprawa C-322/12: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 3 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Belgia) — Państwo belgijskie przeciwko GIMLE SA (Czwarta dyrektywa 78/660/EWG — Artykuł 2 ust. 3 — Zasada prawdziwego i rzetelnego obrazu spółki — Artykuł 2 ust. 5 — Obowiązek odstąpienia — Artykuł 32 — Metoda wyceny na podstawie kosztu historycznego — Cena nabycia oczywiście niższa od wartości bieżącej)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/34

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 3 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Belgia) — Państwo belgijskie przeciwko GIMLE SA
   (Sprawa C-322/12) (1)

   (Czwarta dyrektywa 78/660/EWG - Artykuł 2 ust. 3 - Zasada prawdziwego i rzetelnego obrazu spółki - Artykuł 2 ust. 5 - Obowiązek odstąpienia - Artykuł 32 - Metoda wyceny na podstawie kosztu historycznego - Cena nabycia oczywiście niższa od wartości bieżącej)
   2013/C 344/58
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Państwo belgijskie

      Strona pozwana: GIMLE SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation (Belgia) — Wykładnia art. 2 ust. 3, 4, i 5 czwartej dyrektywy Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. wydanej na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) traktatu, w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek (Dz.U. L 222, s. 11) — Roczne sprawozdania finansowe niektórych rodzajów spółek — Zasada rzetelnego i prawdziwego obrazu spółki — Cena nabycia aktywów nieodpowiadająca ich wartości bieżącej, ukazująca błędny obraz majątku spółki — Obowiązek odstąpienia od zasady księgowania aktywów na podstawie ceny nabycia i bezzwłocznego zaksięgowania aktywów na podstawie wartości ich odsprzedaży

      Sentencja

   Zasada prawdziwego i rzetelnego obrazu spółki ustanowiona w art. 2 ust. 3–5 czwartej dyrektywy Rady 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r., wydanej na podstawie art. [44 ust. 2 lit. g) WE], w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek nie pozwala na odstąpienie od zasady wyceny aktywów na podstawie ceny ich nabycia lub kosztu ich wytworzenia, o której mowa w art. 32 rzeczonej dyrektywy, na rzecz wyceny na podstawie ich wartości bieżącej, jeżeli cena nabycia lub koszt wytworzenia rzeczonych aktywów są oczywiście niższe od ich bieżącej wartości.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012.


title: Sprawa T-523/10: Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2012 r. — Interkobo przeciwko OHIM — XXXLutz Marken (my baby) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego my baby — Wcześniejsze, krajowy i międzynarodowy, słowne znaki towarowe MYBABY i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy mybaby — Względna podstawa odmowy rejestracji — Nieprzedstawienie dowodów w języku postępowania w sprawie sprzeciwu — Uzasadnione oczekiwania — Zasada 19 ust. 3, zasada 20 ust. 1 i zasada 98 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/17

         Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2012 r. — Interkobo przeciwko OHIM — XXXLutz Marken (my baby)
   (Sprawa T-523/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego my baby - Wcześniejsze, krajowy i międzynarodowy, słowne znaki towarowe MYBABY i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy mybaby - Względna podstawa odmowy rejestracji - Nieprzedstawienie dowodów w języku postępowania w sprawie sprzeciwu - Uzasadnione oczekiwania - Zasada 19 ust. 3, zasada 20 ust. 1 i zasada 98 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)
   2012/C 243/33
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Interkobo sp. z o.o. (Łódź, Polska) (przedstawiciele: R. Skubisz i K. Ziemski, radcy prawni)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: XXXLutz Marken GmbH (Wels, Austria) (przedstawiciel: adwokat H. Pannen)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 września 2010 r. (sprawa R 88/2009-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Interkobo sp. z o.o. a XXXLutz Marken GmbH

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Interkobo sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011.


title: Sprawa T-95/05: Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2005 r. przez Jeana Dehona przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/40

         Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2005 r. przez Jeana Dehona przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa T-95/05)
   (2005/C 106/81)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 14 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Parlamentowi Europejskiemu wniesiona przez Jeana Dehona, zamieszkałego w (Luksemburg), reprezentowanego przez adwokatów Sébastiena Orlandiego, Xaviera Martina M., Alberta Coolena, Jean-Noëla Louis i Etienne'a Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 29 kwietnia 2004 r. o mianowaniu innej osoby zastępcą szefa francuskiego wydziału tłumaczeń,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący w niniejszej sprawie sprzeciwia się odmowie organu uprawnionego do mianowania przyjęcia jego kandydatury na stanowisko zastępcy szefa francuskiego wydziału tłumaczeń. Kandydat, którego kandydaturę przyjęto został mianowany na to stanowisko w drodze konkursu wewnętrznego LA/113 (ogłoszenie o wakacie nr 9192).
   Na poparcie tych żądań skarżący powołuje się na naruszenie art. 233 Traktatu WE, naruszenie art. 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego, naruszenie zasady przewidywalności kariery oraz naruszenie obowiązku uzasadnienia.
   Skarżący podnosi konkretnie następujące argumenty:

               —

               Sporne mianowanie zostało dokonane bez rozpatrzenia kandydatury skarżącego.

               —

               Nie uwzględniono kolejności procedur obsadzania stanowisk przewidzianej w art. 29 regulaminu pracowniczego.

               —

               Brak decyzji co do kandydatury skarżącego w ramach procedury awansu/przeniesienia jest tym bardziej niedopuszczalny, że procedura obsadzenia przedmiotowego stanowiska była już przedmiotem wyroku uchylającego z dnia 15 listopada 2000 r. (sprawa T-261/99, Dehon przeciwko Parlamentowi). Wykonanie zaś tego wyroku oznaczać powinno powrót do sytuacji sprzed zaistnienia okoliczności zakwestionowanych przez sąd.


title: Wyrok Trybunału (pierwszej izby) z dnia 14 października 2004 r. w sprawie C-173/02: Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Rozporządzenie (EWG) nr 3950/92 — Wspólna organizacja rynku mleka i przetworów mlecznych — Decyzja Komisji zakazująca pomocy związanej z nabywaniem kwot mlecznych)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwszej izby)
   z dnia 14 października 2004 r.
   w sprawie C-173/02: Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Rozporządzenie (EWG) nr 3950/92 - Wspólna organizacja rynku mleka i przetworów mlecznych - Decyzja Komisji zakazująca pomocy związanej z nabywaniem kwot mlecznych)
   (2004/C 300/12)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C- 173/02, Królestwo Hiszpanii (pełnomocnik: S. Ortiz Vaamonde) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskiej (pełnomocnik: J. L. Buendía Sierra), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 Traktatu WE, wniesioną dnia 13 maja 2002 r., Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann (sprawozdawca), prezes izby, A. Rosas i S. von Bahr, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 października 2004 r. wyrok, zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami.

      (1)  Dz.U. C 169 z 13.7.2002.


title: Sprawa C-140/15 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 września 2016 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii (Odwołanie — Fundusz Spójności — Zmniejszenie pomocy finansowej — Procedura przyjęcia decyzji przez Komisję Europejską — Istnienie terminu — Brak dochowania wyznaczonego terminu — Konsekwencje)

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/17

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 września 2016 r. – Komisja Europejska/Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-140/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Fundusz Spójności - Zmniejszenie pomocy finansowej - Procedura przyjęcia decyzji przez Komisję Europejską - Istnienie terminu - Brak dochowania wyznaczonego terminu - Konsekwencje))
   (2016/C 419/21)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, pełnomocnik)

      Interwenient popierający Królestwo Hiszpanii: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: B. Koopman i M. Bulterman, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Niderlandów pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 155 z 11.5.2015.


title: Sprawa C-267/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 22 marca 2011 r. w sprawie T-369/07 Republika Łotewska przeciwko Komisji Europejskiej wniesione w dniu 30 maja 2011 r. przez Komisję Europejską

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/17

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 22 marca 2011 r. w sprawie T-369/07 Republika Łotewska przeciwko Komisji Europejskiej wniesione w dniu 30 maja 2011 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-267/11 P)
   2011/C 226/32
   Język postępowania: łotewski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. White i I. Rubene)

      Druga strona postępowania: Republika Łotewska, Republika Litewska, Republika Słowacka, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku będącego przedmiotem niniejszego odwołania;

               —

               obciążenie Republiki Łotewskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Jedyny zarzut odwołania dotyczy niedochowania terminu trzech miesięcy ustanowionego w art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE (1).
   Komisja uważa, że w swej analizie Sąd połączył zdania pierwsze i drugie art. 9 ust. 3 i w konsekwencji ta wykładnia nie jest zgodna z celami ustanowionymi we wspomnianym ustępie.
   Ta wykładnia art. 9 ust. 3 dyrektywy jest sprzeczna z wykładnią dokonaną przez sam Sąd w innej sprawie, w której słusznie stwierdził, że art. 9 ust. 3 zdanie drugie stanowi odrębną podstawę prawną.
   W swej wykładni art. 9 ust. 3 tej dyrektywy Komisja opiera się na dosłownym brzmieniu przepisu, który w pełni odpowiada również celowi wspomnianego przepisu. W rezultacie, w przypadku gdy Komisja odrzuci krajowy plan rozdzielenia zgłoszony przez państwo członkowskie, państwo członkowskie powinno zmienić ten plan uwzględniając zastrzeżenia podniesione przez Komisję i nie będzie mogło wykonać planu, dopóki Komisja nie przyjmie zmian. Nie ustanowiono terminu na wydanie tej pozytywnej decyzji o wydaniu zgody.
   Komisja zaznacza, że sporna decyzja była decyzją w sprawie zmian do krajowego planu rozdzielenia a nie dotyczącą samego zgłoszonego krajowego planu rozdzielenia.
   Jednakże, ponieważ Sąd nie orzekł, że art. 9 ust. 3 zdanie drugie tej dyrektywy ustanawia odrębne postępowanie, był on zobowiązany do uznania zgłoszonych zmian za notyfikację nowego krajowego planu rozdzielenia i w rezultacie do niewłaściwego zastosowania terminu trzech miesięcy.

      (1)  Dz.U. L 275, s. 32.


title: Sprawa C-87/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 9 grudnia 2014 r. w sprawie T-85/10 Alfa Acciai/Komisja, wniesione w dniu 20 lutego 2015 r. przez Alfa Acciai SpA

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/21

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 9 grudnia 2014 r. w sprawie T-85/10 Alfa Acciai/Komisja, wniesione w dniu 20 lutego 2015 r. przez Alfa Acciai SpA
   (Sprawa C-87/15 P)
   (2015/C 146/29)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Alfa Acciai SpA (przedstawiciele: D.M. Fosselard, adwokat, D. Slater, Solicitor, i A. Duron, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu ze względów opisanych poniżej; oraz

               —

               wydanie ostatecznego orzeczenia, na mocy art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości, stwierdzającego nieważność decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona wnoszącej odwołanie;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, na wypadek gdyby Trybunał uznał, że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji w całości – obniżenie grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie ze względów przedstawionych poniżej;

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego, na wypadek gdyby Trybunał nie wydał ostatecznego orzeczenia w niniejszej sprawie – postanowienie, iż rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd zgodnie z wyrokiem Trybunału;

               —

               na koniec, obciążenie Komisji kosztami poniesionymi w postępowaniu w pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym, zgodnie z art. 69 regulaminu postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi następujące zarzuty na jego poparcie:
   W zarzucie pierwszym wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył art. 10 rozporządzenia nr 773/2004 (1). W szczególności Sąd stwierdził, że Komisja była uprawniona do ponownego wydania decyzji zaskarżonej w postępowaniu w pierwszej instancji (zwanej dalej „decyzją”) bez konieczności wysłania wcześniej nowego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów.
   W zarzucie drugim wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył art. 14 rozporządzenia nr 773/2004, przyjmując, że Komisja była uprawniona do ponownego wydania decyzji na podstawie przepisów rozporządzenia nr 1/2003 (2) bez umożliwienia przedstawicielom państw członkowskich bezpośredniego wysłuchania przedsiębiorstw.
   W zarzucie trzecim wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył zasadę kolegialności. Sąd stwierdził, że Komisja była uprawniona do wydania decyzji w postępowaniu, w którym kolegium nie przyjęło całej decyzji w tym samym czasie, ale zamiast tego w dwóch częściach w dwóch różnych momentach, zakładając, że te dwie części stanowią razem pełną decyzję.
   W zarzucie czwartym wnosząca odwołanie wskazuje na naruszenie art. 47 karty praw podstawowych, interpretowanego w świetle art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, polegające na tym, że Sąd naruszył prawo wnoszącej odwołanie do rozpatrzenia jej sprawy w rozsądnym terminie. W szczególności minęły około trzy lata pomiędzy zamknięciem pisemnego etapu postępowania i decyzją Sądu otwierającą etap ustny. Takie opóźnienie stanowi naruszenie przewidzianego w art. 47 karty prawa do skutecznego środka prawnego oraz prawa do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie. Naruszenie art. 47 karty w niniejszej sprawie jest szczególnie poważne w obliczu faktu, że wnosząca odwołanie musiała czekać ponad 14 lat, aby sąd (Sąd) rozpatrzył sprawę co do istoty, zważywszy, że pierwsza decyzja Komisji została unieważniona ze względów proceduralnych po przeprowadzeniu postępowania trwającego około siedem lat.
   W zarzucie piątym wnosząca odwołanie wskazuje na naruszenie art. 65 traktatu EWWiS. W szczególności wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd nie uwzględnił szczególnego kontekstu traktatu EWWiS i obowiązków dotyczących ujawnienia informacji oraz niedyskryminacji, nałożonych na przedsiębiorstwa w związku z tym traktatem, co doprowadziło do błędnego zastosowania orzecznictwa Trybunału dotyczącego pojęcia kartelu. Wnosząca odwołanie podnosi, że powtórzona w czasie publikacja wykazów cen niedostosowanych do cen ustalonych w ramach kartelu spowodowała zawieszenie kartelu, którego celem było zdaniem Sądu ustalenie cen minimalnych. Niemniej jednak Sąd stwierdził, że konieczne było dalsze publicznie zdystansowanie się od kartelu.
   W zarzucie szóstym wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył art. 47 karty, interpretowany w świetle art. 6 konwencji, stwierdzając, że czas trwania postępowania administracyjnego (to znaczy postępowania przed Komisją Europejską) nie był nadmierny w rozumieniu powyższych przepisów. W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne trwało łącznie prawie 54 miesiące, wliczając postępowanie wstępne i późniejsze postępowanie w sprawie ponownego przyjęcia decyzji. Poza tym ponad dwa lata, które Komisja potrzebowała na ponowne wydanie decyzji, wydają się nadmierne. Powody wymienione przez Sąd w celu uzasadnienia czasu trwania postępowania w sprawie ponownego przyjęcia decyzji są niewystarczające i wewnętrznie sprzeczne, a poza tym naruszają w oczywisty sposób wcześniejsze orzecznictwo Sądu.
   W zarzucie siódmym wnosząca odwołanie wskazuje na naruszenie art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 i zasady równego traktowania. W szczególności Komisja podzieliła w niniejszej sprawie przedsiębiorstwa na grupy w celu ustalenia podstawowej kwoty grzywny, która miała być zastosowana do każdego przedsiębiorstwa, dążąc – jak wynika z zaskarżonej decyzji – do zachowania stosunku proporcjonalności pomiędzy średnim udziałem w rynku każdej z grup i podstawową kwotą grzywny nałożoną na pojedyncze przedsiębiorstwa należące do danej grupy. Chociaż Sąd później przyznał, że Komisja zaniżyła średni udział w rynku jednej z tych grup, co skutkowało tym, że stosunek proporcjonalności, który Komisja zamierzała utrzymać, nie został osiągnięty, to nie uznał on, że konieczne było przywrócenie tego stosunku.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 traktatu WE (Dz.U. L 123, s. 18 ).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1 ).


title: Sprawa T-132/15: Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2017 r. – IR/EUIPO – Pirelli Tyre (popchrono) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy popchrono — Brak rzeczywistego używania znaku towarowego — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/34

         Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2017 r. – IR/EUIPO – Pirelli Tyre (popchrono)
   (Sprawa T-132/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy popchrono - Brak rzeczywistego używania znaku towarowego - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 144/45)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: IR (przedstawiciel: adwokat C. de Marguerye)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: początkowo S. Palmero Cabezas, następnie D. Gája, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Pirelli Tyre SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci T. Malte Müller i F. Togo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 lutego 2015 r. (sprawa R 217/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku pomiędzy Pirelli Tyre a IR.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               2)

               IR zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


title: Sprawa T-207/96: Postanowienie Sądu z dnia 17 maja 2011 r. — Van Rossum przeciwko Radzie i Komisji

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/29

         Postanowienie Sądu z dnia 17 maja 2011 r. — Van Rossum przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-207/96) (1)

   2011/C 204/52
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 74 z 8.3.1997.


title: Sprawa T-695/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 29 września 2016 r. przez Komisję Europejską od wyroku wydanego w dniu 20 lipca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-104/15, U (*)/Komisja

text:
                  28.11.2016

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 441/28

         Odwołanie wniesione w dniu 29 września 2016 r. przez Komisję Europejską od wyroku wydanego w dniu 20 lipca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-104/15,  U (*1)/Komisja
         (Sprawa T-695/16 P)
         (2016/C 441/33)
         Język postępowania: francuski

            Strony

            Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: A.C. Simon, F. Simonetti i G. Gattinara, pełnomocnicy)

            Druga strona postępowania: U (*1) i Parlament Europejski

            Żądania

         Wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

                     —

                     uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 20 lipca 2016 r. w sprawie F-104/15,  U (*1)/Komisja;

                     —

                     w odniesieniu do postępowania w pierwszej instancji, jeżeli Sąd uzna, że stan postępowania pozwala na wydanie orzeczenia, oddalenie skargi jako bezzasadnej i obciążenie skarżącej w pierwszej instancji kosztami postępowania;

                     —

                     w odniesieniu do postępowania w odwołaniu, orzeczenie, że każda ze stron pokrywa własne koszty postępowania w tej instancji.

            Zarzuty i główne argumenty

         Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi trzy zarzuty.

                     1.

                     Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa, naruszenia obowiązku uzasadnienia oraz naruszenia zakazu orzekania ultra petita, w odniesieniu do pkt 53-56, 60, 75-78 zaskarżonego wyroku.

                     2.

                     Zarzut drugi dotyczący szeregu naruszeń prawa przy wykładni art. 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników, w odniesieniu do pkt 31, 57-60, 61-65 zdanie pierwsze zaskarżonego wyroku.

                     3.

                     Zarzut trzeci dotyczący szeregu naruszeń prawa i naruszenia obowiązku uzasadnienia w odniesieniu do pkt 65, 67-79 de zaskarżonego wyroku.

            (*1)  Informacje usunięto w ramach ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych.


title: Sprawa C-507/04: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Ochrona dzikiego ptactwa — Dyrektywa 79/409/EWG — Przepisy transponujące)

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-507/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Ochrona dzikiego ptactwa - Dyrektywa 79/409/EWG - Przepisy transponujące)
   (2007/C 211/03)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. van Beek, B. Schima i M. Lang, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii (przedstawiciel: H. Dossi, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niepełna lub nieprawidłowa transpozycja dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 103, str. 1)
   Sentencja

               1)

               Nie dokonując prawidłowej transpozycji:

                           —

                           art. 1 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa w Burgenlandzie, Karyntii, Dolnej Austrii, Górnej Austrii i Styrii,

                           —

                           art. 5 dyrektywy 79/409 w Burgenlandzie, Karyntii, Dolnej Austrii, Górnej Austrii i Styrii,

                           —

                           art. 6 ust. 1 dyrektywy 79/409 w Górnej Austrii,

                           —

                           art. 7 ust. 1 dyrektywy 79/409 w Karyntii, Dolnej Austrii i Górnej Austrii,

                           —

                           art. 7 ust. 4 dyrektywy 79/409 w następujących krajach związkowych i w odniesieniu do następujących gatunków:

                                       —

                                       w Karyntii w odniesieniu do głuszca, cietrzewia, łyski, słonki, gołębia grzywacza i sierpówki,

                                       —

                                       w Dolnej Austrii w odniesieniu do gołębia grzywacza, głuszca, cietrzewia i słonki,

                                       —

                                       w Górnej Austrii w odniesieniu do głuszca, cietrzewia i słonki,

                                       —

                                       w Salzburgu w odniesieniu do głuszca, cietrzewia i słonki,

                                       —

                                       w Styrii w odniesieniu do głuszca, cietrzewia i słonki,

                                       —

                                       w Tyrolu w odniesieniu do głuszca i cietrzewia,

                                       —

                                       w Vorarlbergu w odniesieniu do cietrzewia,

                                       —

                                       we Wiedniu w odniesieniu do słonki,

                           —

                           art. 8 dyrektywy 79/409 w Górnej Austrii,

                           —

                           art. 9 ust. 1 i 2 dyrektywy 79/409 w Burgenlandzie, w Dolnej Austrii w odniesieniu do § 20 ust. 4 ustawy Dolnej Austrii o ochronie przyrody (Niederösterreichisches Naturschutzgesetz), w Górnej Austrii, Salzburgu, Tyrolu i Styrii,

                           —

                           art. 11 dyrektywy 79/409 w Dolnej Austrii,

                     Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 10 i 249 WE oraz art. 18 dyrektywy 79/409.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.

               3)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 45 z 19.2.2005 r.


title: Sprawa C-124/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 3 kwietnia 2009 r. — Smit Reizen BV przeciwko Minister van Verkeer en Waterstaat

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 3 kwietnia 2009 r. — Smit Reizen BV przeciwko Minister van Verkeer en Waterstaat
   (Sprawa C-124/09)
   2009/C 129/18
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State (Niderlandy)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Smit Reizen BV

      Strona pozwana: Minister van Verkeer en Waterstaat

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jak, w świetle art. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (1) i art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (2), należy interpretować pojęcie „centrum operacyjne”, użyte w pkt 21 i nast. wyroku Trybunału z dnia 18 stycznia 2001 r. w sprawie C 297/99 Skills Motor Coaches i in. (3)?

               2)

               Czy dla oceny kwestii, czy chodzi o odpoczynek w rozumieniu art. 1 pkt 5 rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 […] ma znaczenie, czy kierowca jedzie do miejsca odbioru pojazdu wyposażonego w urządzenie rejestrujące samodzielnie, czy też jest tam przez kogoś zawożony?

      (1)  Dz.U. L 370, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 370, s. 8.

      (3)  Rec. s. I-573.


title: Sprawa C-480/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 29 października 2014 r. – Società Sogno di Tolosa Limited i in. przeciwko Ministero dell’Economia e delle Finanze, Agenzia delle Dogane e dei Monopoli di Stato

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 29 października 2014 r. – Società Sogno di Tolosa Limited i in. przeciwko Ministero dell’Economia e delle Finanze, Agenzia delle Dogane e dei Monopoli di Stato
   (Sprawa C-480/14)
   (2015/C 007/23)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Società Sogno di Tolosa Limited, Ds di Dimarco Enzo & C. Sas, Centro Servizi di Barillà Marco, Assok di Rambaldi Stefano e Casbarra Luca Snc, Dg Comunicazioni di Di Giorno Giancarlo, Tamara Maraboli, Andrea Cappiello, Depa di Delberba C. Sas, Luca Campioni, Danio Milazzo, Andrea Menna, Emilio Schiavone, Sandro Casalboni, Lorena Bertora, Andromeda di Novellis Alessandro i Stellini Roberto Snc

      Strona pozwana: Ministero dell’Economia e delle Finanze, Agenzia delle Dogane e dei Monopoli di Stato

      Przy udziale: Carmelo Sisino i in.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 55 i nast. TFUE, a także zasady potwierdzone przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 16 lutego 2012 r. [w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one, aby na przetarg wystawiane były koncesje, których czas obowiązywania jest krótszy, niż czas obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości, jeżeli przetarg zostaje ogłoszony w celu zaradzenia skutkom wynikającym z niezgodnego z prawem wykluczenia pewnej liczby podmiotów gospodarczych z przetargów?

               2)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE, a także zasady potwierdzone przez Trybunał Sprawiedliwości we wspomnianym wyroku z dnia 16 lutego 2012 r. [w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby wymóg uporządkowania i racjonalizacji systemu udzielania koncesji poprzez zrównanie w czasie terminu ich wygaśnięcia stanowił przyczynę należycie uzasadniającą skrócony czas obowiązywania koncesji wystawionych na przetarg w porównaniu do czasu obowiązywania koncesji udzielonych w przeszłości?


title: Sprawa C-335/16: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 30 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Velikoj Gorici – Chorwacja) – VG Čistoća d.o.o./Đuro Vladika, Ljubica Vladika (Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Odpady — Dyrektywa 2008/98/WE — Odzyskanie kosztów gospodarowania odpadami — Zasada zanieczyszczający płaci — Pojęcie posiadaczy odpadów — Cena żądana za gospodarowanie odpadami — Opłata specjalna przeznaczona na finansowanie inwestycji kapitałowych)

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/5

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 30 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski sud u Velikoj Gorici – Chorwacja) – VG Čistoća d.o.o./Đuro Vladika, Ljubica Vladika
   (Sprawa C-335/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Odpady - Dyrektywa 2008/98/WE - Odzyskanie kosztów gospodarowania odpadami - Zasada zanieczyszczający płaci - Pojęcie posiadaczy odpadów - Cena żądana za gospodarowanie odpadami - Opłata specjalna przeznaczona na finansowanie inwestycji kapitałowych))
   (2017/C 161/06)
   Język postępowania: chorwacki

      Sąd odsyłający

   Općinski sud u Velikoj Gorici

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: VG Čistoća d.o.o.

      Strona pozwana: Đuro Vladika, Ljubica Vladika

      Sentencja

   Artykuł 14 i art. 15 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że na obecnym etapie rozwoju prawa Unii przepisy te nie stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak uregulowanie będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, które w celu finansowania usługi gospodarowania odpadami miejskimi i ich unieszkodliwiania przewiduje cenę obliczaną na podstawie szacunkowej objętości odpadów wygenerowanej przez użytkowników tej usługi, a nie na podstawie ilości odpadów rzeczywiście wytworzonych i przekazanych przez nich do punktu zbioru, jak również uiszczenie przez użytkowników, występujących jako posiadacze odpadów, opłaty dodatkowej, z której przychód jest przeznaczony na finansowanie inwestycji kapitałowych niezbędnych do przetwarzania odpadów, w tym ich recyklingu. Do sądu odsyłającego należy jednak sprawdzenie, na podstawie okoliczności faktycznych i prawnych, które zostały mu przedstawione, czy nie prowadzi to do obciążenia niektórych „posiadaczy” kosztami ewidentnie nieproporcjonalnymi do objętości lub rodzaju odpadów, które mogą oni wytworzyć. W tym celu sąd krajowy będzie mógł w szczególności uwzględnić kryteria związane z rodzajem nieruchomości zajmowanych przez użytkowników, z powierzchnią tych nieruchomości oraz ich przeznaczeniem, ze zdolnością „posiadaczy” do wytwarzania odpadów, z objętością pojemników udostępnionych użytkownikom, jak również z częstotliwością zbiórki w zakresie, w jakim parametry te mogą wpływać bezpośrednio na kwotę kosztów gospodarowania odpadami.

      (1)  Dz.U. C 296 z 16.8.2016.


title: Sprawa T-519/10: Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2010 r. — Seikoh Giken przeciwko OHIM — Seiko (SG SEIKOH GIKEN)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/32

         Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2010 r. — Seikoh Giken przeciwko OHIM — Seiko (SG SEIKOH GIKEN)
   (Sprawa T-519/10)
   ()
   2011/C 13/61
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kabushiki Kaisha Seikoh Giken (Matsudo-shi, Japonia) (przedstawiciele: adwokaci G. Marín Raigal, P. López Ronda i G. Macias Bonilla)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Seiko Kabushiki Kaisha (Chuo-ku, Japonia)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 sierpnia 2010 r. w sprawie R 1553/2009-1;

               —

               oddalenie w całości sprzeciwu wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla towarów z klasy 25;

               —

               nakazanie pozwanemu dokonania rejestracji zgłoszonego znaku towarowego;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania; oraz

               —

               obciążenie Seiko Kabushiki Kaisha kosztami niniejszego postępowania, gdyby wystąpiła ona w charakterze interwenienta w niniejszej sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „SG SEIKOH GIKEN” dla towarów z klas 3, 7 i 9 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 908461

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Seiko Kabushiki Kaisha

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy nr 2390953 „SEIKO”, zarejestrowany dla towarów i usług z klas 1–42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Skarżąca uważa, iż zaskarżona decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej narusza przepisy rozporządzenia Rady (WE) 207/2009 w związku z wprowadzającą w błąd, niewłaściwą interpretacją oraz błędnym zastosowaniem art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 oraz odpowiedniego orzecznictwa.


title: Sprawa C-489/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 10 września 2013 r. — Ronny Verest, Gaby Gerards przeciwko Królestwu Belgii

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 10 września 2013 r. — Ronny Verest, Gaby Gerards przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-489/13)
   2013/C 352/12
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van beroep te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca apelację: Ronny Verest, Gaby Gerards.

      Druga strona postępowania: Królestwu Belgii.

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 56 traktatu WE stoi na przeszkodzie opodatkowaniu w państwie członkowskim położonych w innym państwie członkowskim niewynajętych nieruchomości na innej podstawie aniżeli określony lokalnie dochód katastralny, w szczególności w niniejszym przypadku, przy założeniu, że określony lokalnie dochód katastralny jest określany w podobny sposób jak belgijski dochód katastralny z tytułu nieruchomości położonych w Belgii?


title: Sprawa T-175/10: Postanowienie Sądu z dnia 21 marca 2011 r. — Milux przeciwko OHIM (FERTILITYINVIVO) (Wspólnotowy znak towarowy — Reprezentowanie przez adwokata niebędącego osobą trzecią — Niedopuszczalność)

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/28

         Postanowienie Sądu z dnia 21 marca 2011 r. — Milux przeciwko OHIM (FERTILITYINVIVO)
   (Sprawa T-175/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Reprezentowanie przez adwokata niebędącego osobą trzecią - Niedopuszczalność)
   2011/C 145/47
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Milux Holding SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat J. Bojs)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 lutego 2010 r. (sprawa R 1116/2009-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego FERTILITYINVIVO jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Milux Holding SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 maja 2004 w sprawie T-165/02 R Enrique José Lloris Maeso przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Skarga w przedmiocie stwierdzenia nieważności — Bezczynność strony skarżącej — Brak podstaw do rozpoznania skargi)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/39

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 26 maja 2004
   w sprawie T-165/02 R Enrique José Lloris Maeso przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Skarga w przedmiocie stwierdzenia nieważności - Bezczynność strony skarżącej - Brak podstaw do rozpoznania skargi)
   (2004/C 228/88)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie T-165/02, Enrique José Lloris Maeso, zamieszkałego w Walencji (Hiszpania), reprezentowanego przez Juliana Bosch Abaraca, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: Julian Curall, wspierany przez José Rivas Andrés oraz Juana José Gutiérrez Gisber, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursu COM/A/10/01, przyznającej skarżącemu na etapie preselekcji liczbę punktów niewystarczającą do dopuszczenia go do egzaminów w powyższym konkursie, Sąd (druga izba) w składzie: J. Pirrung, prezes, A.W.H. Meij oraz N.J. Forwood, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał dnia 26 maja 2004 postanowienie, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Nie ma podstaw do rozpoznania niniejszej skargi.

               2)

               Skarżący zostaje obciążony własnymi kosztami postępowania, a także kosztami Komisji.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.10.2002.


title: Sprawa T-472/08: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2008 r. — Companhia Muller de Bebidas przeciwko OHIM — Missiato Industria e Comercio (61 A NOSSA ALEGRIA)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/38

         Skarga wniesiona w dniu 22 października 2008 r. — Companhia Muller de Bebidas przeciwko OHIM — Missiato Industria e Comercio (61 A NOSSA ALEGRIA)
   (Sprawa T-472/08)
   (2009/C 6/75)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Companhia Muller de Bebidas (Pirassununga, Brazylia) (przedstawiciele: G. Da Cunha Ferreira i I. Bairrão, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Missiato Industria e Comercio Lda (Santa Rita do Passa Quatro, Brazylia)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 lipca 2008 r. w sprawie R 1687/2007-1 w zakresie, w jakim utrzymuje ona w mocy decyzję dopuszczającą rejestrację przedmiotowego wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               unieważnienie rejestracji przedmiotowego wspólnotowego znaku towarowego dla wszystkich chronionych towarów ze względu na prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku znaków towarowych, na które powołano się w sprzeciwie; i

               —

               obciążenie strony pozwanej i Missiato Industria e Comercio Lda kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Missiato Industria e Comercio Lda

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „61 A NOSSA ALEGRIA” dla towarów z klasy 33

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Portugalii graficzny znak towarowy nr 273 105 „CACHAÇA 51” dla towarów z klasy 33; zarejestrowany w Portugalii graficzny znak towarowy nr 331 952 „CACHAÇA 51” dla towarów z klasy 33; zarejestrowany w Beneluksie graficzny znak towarowy nr 576 901 „CACHAÇA 51” dla towarów z klas 32 i 33; zarejestrowany w Danii graficzny znak towarowy nr VR 1998 03649 „CACHAÇA 51” dla towarów z klasy 33; zarejestrowana w Zjednoczonym Królestwie seria graficznych znaków towarowych nr 2 248 316 „CACHAÇA 51” dla towarów z klasy 33; zarejestrowany w Hiszpanii graficzny znak towarowy nr 2 354 943 „CACHAÇA 51” dla towarów z klasy 33; zarejestrowany w Niemczech graficzny znak towarowy nr 30 071 545 „CACHAÇA 51”; zarejestrowany w Austrii graficzny znak towarowy nr 161 564 „CACHAÇA 51” dla towarów z klasy 33; powszechnie znany w Portugalii graficzny znak towarowy „CACHAÇA 51” dla towarów z klasy 33; powszechnie znany w Portugalii słowny znak towarowy „CACHAÇA 51” dla towarów z klasy 33.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 ze względu na mylne uznanie przez Izbę Odwoławczą, że nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych; naruszenie artykułu 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady nr 40/94 ze względu na mylne uznanie przez Izbę Odwoławczą, że dowody przedstawione przez skarżącą nie wystarczyły do wykazania, iż wcześniejsze znaki towarowe były powszechnie znane w Portugalii lub co najmniej w całości miały charakter wysoce odróżniający.


title: Sprawa F-126/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 9 kwietnia 2013 r. — de Brito Sequeira Carvalho przeciwko Komisji

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/41

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 9 kwietnia 2013 r. — de Brito Sequeira Carvalho przeciwko Komisji
   (Sprawa F-126/12) (1)

   2013/C 171/86
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 71 z 9.3.2013, s. 29.


title: Sprawa T-136/14: Wyrok Sądu z dnia 30 września 2015 r. – Tilda Riceland Private/OHIM – Siam Grains (BASmALI) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BASmALI — Wcześniejszy niezarejestrowany znak towarowy lub wcześniejsze oznaczenie BASMATI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/43

         Wyrok Sądu z dnia 30 września 2015 r. – Tilda Riceland Private/OHIM – Siam Grains (BASmALI)
   (Sprawa T-136/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BASmALI - Wcześniejszy niezarejestrowany znak towarowy lub wcześniejsze oznaczenie BASMATI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 389/46)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tilda Riceland Private Ltd (Gurgaon, Indie) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, oraz N. Urwin i D. Sills, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciele: P. Geroulakos i P. Bullock, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Siam Grains Co. Ltd (Bangkok, Tajlandia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 grudnia 2013 r. (sprawa R 1086/2012-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Tilda Riceland Private Ltd a Siam Grains Co. Ltd.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 18 grudnia 2013 r. (sprawa R 1086/2012-4)

               2)

               OHIM zostaje obciążony własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Tilda Riceland Private Ltd.

      (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa C-159/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 24 stycznia 2013 r. w sprawie T-474/09 Fercal przeciwko OHIM — Jacson of Scandinavia (Jackson Shoes), wniesione w dniu 28 marca 2013 r. przez Fercal — Consultadoria e Serviços, Ld a

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/18

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 24 stycznia 2013 r. w sprawie T-474/09 Fercal przeciwko OHIM — Jacson of Scandinavia (Jackson Shoes), wniesione w dniu 28 marca 2013 r. przez Fercal — Consultadoria e Serviços, Lda

   (Sprawa C-159/13 P)
   2013/C 171/36
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Fercal — Consultadoria e Serviços, Lda (przedstawiciel: A.J. Rodrigues, advogado)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku wydanego w dniu 24 stycznia 2013 r. i doręczonego w dniu 25 stycznia 2013 r. przez piątą izbę Sadu w sprawie T-474/09, i w związku z tym stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie R 1253/2008-2 o stwierdzenie nieważności wpisu nr 2004 C (wniosek o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego nr 1077 858, Jackson Shoes), która została doręczona wnoszącej odwołanie w dniu 30 września 2009 r., zgodnie z właściwymi przepisami prawa wspólnotowego;

               —

               w konsekwencji o potwierdzenie ważności znaku towarowego wnoszącej odwołanie;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Ponieważ oczywiste jest, że istnieją podobieństwa graficzne i fonetyczne pomiędzy nazwami JACKSON i JACSON, porównania pomiędzy dwoma znakami powinno dokonywać się z uwzględnieniem pełnych nazw: JACKSON SHOES/JACSON OF SCANDINAVIA AB.
   Z ar. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 89/104/EWG (1) z dnia 21 grudnia 1988 r., że postrzeganie znaków przez przeciętnego konsumenta ma decydujące znaczenie dla ogólnej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.
   Przeciętny konsument, który w całości ocenia sporne znaki, łatwo może dostrzec, ze ma do czynienia z różnymi oznaczeniami odróżniającymi: znakiem i nazwą handlową — w tym przypadku poprzez wprowadzenie inicjałów „AB”, co przyczynia się do tego, aby oddalić wszelką możliwość, że przeciętny konsument zostanie wprowadzony w błąd przez znak „JaCKSON SHOES”.
   Aspekt ten ma istotne znaczenie dla odwołującej się, ponieważ art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/104/EWG stanowi, że postrzeganie znaków przez przeciętnego konsumenta ma decydujące znaczenie dla ogólnej oceny prawdobodobieństwa wprowadzenia w błąd.
   Znaki te mają wyraźnie określone i różne funkcje: znak jest oznaczeniem umożliwiającym odróżnianie towarów lub usług jednego przedsiębiorstwa od towarów lub usług innych przedsiębiorstw (art. 4 in fine rozporządzenia o wspólnotowym znaku towarowym), podczas gdy nazwa handlowa służy identyfikacji przedsiębiorstwa, tak aby można było je odróżnić od innych przedsiębiorstw.
   Z drugiej strony używanie podobnych nazw — które są powszechnie używane w różnych krajach — nie jest w stanie powodować niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd przeciętnego konsumenta i nie powoduje bezprawnej konkurencji poprzez wprowadzenie w błąd pomiędzy produktami wnoszącej odwołanie i pozwanej.
   Nie można przyznać (na podstawie samej tylko nazwy handlowej w Szwecji) prawa do wyłącznego używania (we wszystkich państwach członkowskich!) nazwy, która powszechnie jest używana w licznych państwach członkowskich przez miliony osób, a także przez inne przedsiębiorstwa.
   Nie można przyznać pozwanej prawa do zakazania wnoszącej odwołania rejestracji w klasie 25 znaku JACKSON SHOES, w sytuacji gdy pod tą nazwą zostały zarejestrowane inne znaki wspólnotowe w klasie 25.
   Ponadto pozwana przyznała współistnienie na rynku licznych znaków wymienionych i opisanych przez wnoszącą odwołanie i nigdy nie podniosła, ze którykolwiek z nich mógłby wprowadzić w błąd przeciętnego konsumenta, ani też że znaki te kolidują ze sobą.
   Podmiot, który obiera jako oznaczenie odróżniające element cechujący się słabą zdolnością odróżniającą, lub który również znajduje się w innych oznaczeniach odróżniających osób trzecich, nie może zakazać, aby to samo oznaczenie (lub podobne) było używane ponownie przez osoby trzecie w połączeniu z innymi elementami.
   Nic nie stoi na przeszkodzie współistnieniu — nota bene już istniejących- znaków odróżniających z podobnymi nazwami powszechnymi, o ile jako całość różnią się one od siebie.
   Ponieważ wiadomo, że wnosząca odwołanie, w przeciwieństwie do tego, co podnosi pozwana przedstawiła dowód na istnienie i na działalność handlową nie tylko na całym obszarze wspólnotowym, ale także na rynkach Ameryki Północnej i Afryki Północnej, nie poprzez katalog, który, jak w przypadku pozwanej, jako zredagowany w języku ojczystym, jest ograniczony geograficznie, lecz w wielojęzykowej praktyce z uczestnictwem na najbardziej znaczących obuwniczych targach światowych.
   Wspólnotowego znaku towarowego JACKSON SHOES nie można pomylić z nazwą handlową JACSON OF SCANDINAVIA AB, tym bardziej, że współistnieją one już przez dość długi czas i żadna ze stron nie podniosła poniesienia szkód w związku z takim współistnieniem, ani też nie podniosła konkurencyjności produktów, z którego to względu oczywiste jest, że również konsument stając wobec obydwu oznaczeń, z łatwością dostrzeże, że ma do czynienia ze znakiem towarowym i oznaczeniem handlowym, a tym samym bez wątpienia z dwoma oznaczeniami wyróżniającymi o odmiennym typie.
   Ponadto, o czym była mowa w wyroku, i co przyznały obydwie strony, w oczach przeciętnego konsumenta nie istnieje wprowadzenie w błąd, a tym samym nie można pomylić jednego znaku z drugim i „ocena podobieństwa znaków powinna zasadzać się na łącznym wrażeniu wywołanym przez te znaki” (zob. wyrok Sądu z dnia 12 listopada 2009 r. w sprawie Spa Monopole przeciwko OHIM — De Francesco Import (SpagO), T-438/07, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo).
   W celu prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy należy podnieść, że OHIM zezwolił na rejestrację wielu znaków z wyrażeniem „JAKSON” w celu oznaczenia obuwia, i nie powinien on odbiegać kompletnie od tego, gdy rozstrzyga wniosek o rejestrację nowego znaku towarowego o tej samej nazwie (zwyczajnej) „JAKSON”.
   Ignorowanie takiej rzeczywistości ma charakter dyskryminacyjny, podważając zasadę równości.
   Zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 8 ust. 4 i 453 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 (2) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

      (1)  Pierwsza dyrektywa Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, s. 1.)

      (2)  Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa C-1/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Siegen — Niemcy) — Postępowanie karne przeciwko Frankowi Weberowi (Dyrektywa 91/439/EWG — Wzajemne uznawanie praw jazdy — Tymczasowe zawieszenie prawa jazdy — Cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami — Ważność drugiego prawa jazdy uzyskanego w innym państwie członkowskim w okresie obowiązywania tymczasowego zawieszenia)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 20 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Siegen — Niemcy) — Postępowanie karne przeciwko Frankowi Weberowi
   (Sprawa C-1/07) (1)

   (Dyrektywa 91/439/EWG - Wzajemne uznawanie praw jazdy - Tymczasowe zawieszenie prawa jazdy - Cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami - Ważność drugiego prawa jazdy uzyskanego w innym państwie członkowskim w okresie obowiązywania tymczasowego zawieszenia)
   (2009/C 6/03)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landgericht Siegen
   Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym
   Frank Weber
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Wykładnia art. 8 ust. 2 i ust. 4 dyrektywy Rady z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy (91/439/EWG) (Dz.U. L 237, s. 1) — Brak uznania przez państwo członkowskie miejsca zamieszkania, na jego terytorium, prawa jazdy uzyskanego w innym państwie członkowskim w okresie obowiązywania zakazu kierowania pojazdami przed administracyjnym cofnięciem prawa jazdy przez państwo członkowskie miejsca zamieszkania
   Sentencja
   Artykuł 1 ust. 2 i art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 r. należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, aby państwo członkowskie odmówiło na swym terytorium uznania uprawnienia do kierowania pojazdami wynikającego z prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie osobie, wobec której na terytorium pierwszego państwa członkowskiego zastosowano środek polegający na cofnięciu uprawnienia do kierowania, mimo że został on zarządzony po wydaniu tego prawa jazdy, jeżeli to ostatnie prawo jazdy zostało uzyskane w okresie obowiązywania środka polegającego na zawieszeniu prawa jazdy wydanego w pierwszym państwie członkowskim i zarówno ten środek, jak i to cofnięcie są uzasadnione przyczynami istniejącymi w dniu wydania drugiego prawa jazdy.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa T-41/17: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2017 r. – Lotte/EUIPO – Nestlé Schöller (Przedstawienie koali)

text:
               27.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/16

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2017 r. – Lotte/EUIPO – Nestlé Schöller (Przedstawienie koali)
   (Sprawa T-41/17)
   (2017/C 095/25)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Lotte Co. Ltd (Tokio, Japonia) (przedstawiciel: adwokat M. Knitter)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Nestlé Schöller GmbH & Co. KG (Norymberga, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie koali) – zgłoszenie nr 6 158 463

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 października 2016 r. w sprawie R 250/2016-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               oddalenie sprzeciwu w całości;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady 22 ust. 3 rozporządzenia 2868/95;

               —

               Naruszenie art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-503/08: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/17

         Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-503/08)
   (2009/C 6/29)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: P. Dejmek i E. Adsera Ribera, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/56/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie transgranicznego łączenia się spółek kapitałowych Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 19 tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin wskazany na dostosowanie prawa krajowego do dyrektywy 2005/56/WE upłynął w dniu 15 grudnia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 310, s. 1.


title: Sprawa T-825/14: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2014 r. – IREPA/Komisja i Trybunał Obrachunkowy

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/45

         Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2014 r. – IREPA/Komisja i Trybunał Obrachunkowy
   (Sprawa T-825/14)
   (2015/C 065/62)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Istituto di ricerche economiche per la pesca e l’acquacoltura – IREPA Onlus (Salerno, Włochy) (przedstawiciel: F. Tedeschini, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności noty debetowej Komisji Europejskiej nr 3241411395 z dnia 30 września 2014 r., w której zażądano od IREPA wpłaty kwoty 4 58  347,35 EUR na rachunek bankowy Komisji Europejskiej do dnia 7 listopada 2014 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej nr ref. Ares (2013) 2644562 z dnia 12 lipca 2013 r., jak również załączonego do niej sprawozdania Europejskiego Trybunału Obrachunkowego z dnia 27 lutego 2013 r., która to nota zawierała wstępne pismo informacyjne poprzedzające nakaz odzyskania w odniesieniu do włoskiego programu gromadzenia danych za rok 2010;

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej nr ref. Ares (2014) z dnia 6 sierpnia 2014 r. w sprawie drugiego wstępnego pisma informacyjnego poprzedzającego nakaz odzyskania w odniesieniu do włoskiego programu gromadzenia danych za rok 2010.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga odnosi się do zastrzeżeń Komisji – zgłoszonych także na podstawie wniosków Trybunału Obrachunkowego – co do zgodności z prawem kosztów poniesionych przez stronę skarżącą na personel i pomoc zewnętrzną w związku z krajowym programem gromadzenia danych o rybołówstwie (rok 2010), w wyniku czego wystosowane zostało żądanie zwrotu zarówno kwoty wspólnotowej, jak i kwoty krajowej.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący zastrzeżenia dotyczącego „Kosztów personelu” i oparty na naruszeniu i błędnym zastosowaniu załącznika 1 do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1078/08 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 861/2006 w odniesieniu do wydatków poniesionych przez państwa członkowskie w zakresie gromadzenia podstawowych danych o rybołówstwie i zarządzania nimi oraz art. 16 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi; jak również na naruszeniu i błędnym zastosowaniu zasady uzasadnionych oczekiwań.

                           —

                           W powyższym względzie strona skarżąca podnosi, że żądanie zwrotu kwot odnoszących się do „Staff Costs” jest niezgodne z prawem, ponieważ generalne i abstrakcyjne uregulowanie załącznika 1 do rozporządzenia (WE) nr 1078/08 należy interpretować w świetle specyficznych szczegółowych zasad realizacji Programu krajowego.

                           —

                           Twierdzi ona także, że Komisja Europejska zatwierdziła w ramach budżetu na rok 2009 specyficzne szczegółowe zasady przewidziane w Programie krajowym, wzbudzając w ten sposób uzasadnione oczekiwania co do ich zgodności z prawem także w odniesieniu do roku 2010.

                           —

                           Niezgodne z prawem jest także zastrzeżenie co do nieprzeprowadzenia postępowania przetargowego w celu udzielenia zamówienia na gromadzenie danych w drodze formularzy, gdyż art. 16 lit. e) dyrektywy 2004/18/WE wyklucza usługi „dotyczące umów o pracę” z zakresu zastosowania przepisów odnoszących się do procedur przetargowych.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący „kosztów pomocy zewnętrznej” i oparty na naruszeniu i błędnym zastosowaniu rozporządzenia (WE) nr 1078/2008, art. 16 dyrektywy 2004/18/WE i art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 199/2008 z dnia 25 lutego 2008 r. w sprawie ustanowienia wspólnotowych ram gromadzenia danych, zarządzania nimi i ich wykorzystywania w sektorze rybołówstwa oraz w sprawie wspierania doradztwa naukowego w zakresie wspólnej polityki rybołówstwa; jak również na naruszeniu i błędnym zastosowaniu zasady uzasadnionych oczekiwań.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi w powyższym względzie, że zastrzeżenie związane z nieprzeprowadzeniem postępowania selekcyjnego w celu udzielenia zamówienia spółce Studio Nouvelle S.r.l. stanowi naruszenie art. 16 lit. f) dyrektywy 2004/18/WE, który wyklucza odnośne usługi z zakresu zastosowania przepisów dotyczących przetargów. W każdym razie IREPA przeprowadziła postępowanie konkurencyjne, zapraszając pięć podmiotów gospodarczych, oraz przestrzegała zasad rządzących przetargami publicznymi.

                           —

                           Twierdzi ona także, że zakwestionowany brak danych związanych z kontrolami przeprowadzonymi w odniesieniu do usługi świadczonej przez Studio Nouvelle S.r.l. jest niezgodny z prawem z powodu naruszenia art. 14 rozporządzenia (WE) nr 199/2008, który nie wymienia szczegółowych zasad kontroli, które z kolei są określone w Programie krajowym zatwierdzonym przez Komisję Europejską, wzbudzając także w tym zakresie uzasadnione oczekiwania co do ich zgodności z prawem.

                           —

                           Zdaniem strony skarżącej zakwestionowane włączenie do żądania zwrotu kosztów, których państwo jeszcze faktycznie nie poniosło, jest niezgodne z prawem, gdyż sumy ujęte w sprawozdaniu zostały przypisane Programowi krajowemu 2009/2010 zgodnie z tym, co przewidziano w art. 7, 10 i 11 rozporządzenia (WE) nr 1078/2008 i sama Komisja zatwierdziła taką typologię sprawozdawczości w odniesieniu do dokumentów dotyczących programu 2008, wzbudzając także w tym zakresie uzasadnione oczekiwania co do ich zgodności z prawem.