title: Sprawa C-9/06 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 listopada 2007 r. — Tomás Salazar Brier przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Przesłanka przewidziana w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Pojęcie praca wykonywana dla innego państwa )

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 listopada 2007 r. — Tomás Salazar Brier przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-9/06 P) (1)

   (Odwołanie - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Przesłanka przewidziana w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Pojęcie „praca wykonywana dla innego państwa’)
   (2008/C 22/10)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Tomás Salazar Brier (przedstawiciele: R. García-Gallardo Gil-Fournier, D. Domínguez Pérez i A. Sayagués Torres, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall, pełnomocnik, J. Gutiérrez Gisbert, J. Rivas Andrés i M. Canal, adwokaci)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (pierwsza izba) wydanego w dniu 25 października 2005 r. w sprawie T-83/03 Salazar Brier przeciwko Komisji, mocą którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 24 lutego 2003 r. i wyraźnej decyzji Komisji z dnia 24 marca 2003 r. oddalających zażalenie na odmowę przyznania dodatku zagranicznego przewidzianego w art. 4 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich oraz innych związanych z nim dodatków.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone jako bezzasadne.

               2)

               T. Salazar Brier zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006.


title: Sprawa T-372/05: Skarga wniesiona w dniu  5 października 2005 r.  — Giant (China) przeciwko Radzie

text:
               10.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/17

         Skarga wniesiona w dniu 5 października 2005 r. — Giant (China) przeciwko Radzie
   (Sprawa T-372/05)
   (2005/C 315/31)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Giant (China) Co., Ltd (Kunshan, Chińska Republika Ludowa) [Przedstawiciel: P. De Baere, avocat]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1095/2005 z dnia 12 lipca 2005 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów pochodzących z Wietnamu, zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1524/2000 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 183, str. 1) w zakresie w jakim odrzucony został wniosek skarżącej o przyznanie jej statusu spółki działającej w warunkach gospodarki rynkowej z naruszeniem art. 2 ust. 7 lit. b) w związku z art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Rady nr 384/96 („rozporządzenia podstawowego”), odrzucony został z naruszeniem art. 11 ust. 10 rozporządzenia podstawowego wniosek skarżącej o niezredukowanie o kwotę cła antydumpingowego skonstruowanej ceny eksportowej oraz naruszony został art. 253 WE przez brak uzasadnienia.

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca jest spółką z ograniczą odpowiedzialnością prawa chińskiego, produkującą głównie rowery i części do nich, przeznaczone do wywozu do Wspólnoty. Ze względu na fakt, że zaskarżone przepisy jej dotyczą, skarżąca zwróciła się do Komisji z wnioskiem o przyznanie jej statusu spółki działającej w warunkach gospodarki rynkowej. Ponadto przedłożyła kwestionariusze stosowane przy dochodzeniu antydumpingowym i prowadziła z Komisją wymianę korespondencji dotyczącej różnych kwestii.
   Obecnie strona skarżąca kwestionuje rozporządzenie, przede wszystkim w zakresie odrzucenia wniosku o przyznanie statusu spółki działającej w warunkach gospodarki rynkowej. Jej zdaniem wniosek został odrzucony z tego względu, że — z uwagi na fakt istnienia systemu licencjonowania wywozu — jej decyzje dotyczące cen sprzedaży i ilości nie zostały podjęte z uwzględnieniem sygnałów rynkowych i bez znaczącej interwencji państwa. Skarżąca podnosi, że art. 2 ust. 7 lit. c) rozporządzenia podstawowego należy interpretować w ten sposób, że status spółki działającej w warunkach gospodarki rynkowej powinien zostać przyznany, jeżeli w konkretnym przypadku warunki gospodarki rynkowej przeważają, niezależnie od istnienia krajowego ustawodawstwa lub mechanizmów niezgodnych z ustawodawstwem lub mechanizmami obowiązującymi w gospodarkach rynkowych. Jako że zaskarżone rozporządzanie nie uwzględnia jej szczególnej sytuacji, skarżąca utrzymuje, iż został popełniony oczywisty błąd w ocenie, pociągający za sobą naruszenie art. 2 ust. 7 lit. c). W tym samym kontekście skarżąca powołuje się na naruszenie art. 253 WE polegające na braku wystarczającego uzasadnienia odrzucenia wniosku o przyznanie statusu spółki działającej w warunkach gospodarki rynkowej w zaskarżonym rozporządzeniu.
   Skarżąca kwestionuje również odrzucenie wniosku o niezredukowanie skonstruowanej ceny eksportowej o kwotę cła antydumpingowego, czyli kosztów poniesionych między przywozem a odsprzedażą, zgodnie z art. 11 ust. 10 rozporządzania podstawowego. Twierdzi ona, że Rada naruszyła prawo uznając, że nie wystąpiły żadne zmiany w cenach odsprzedaży i cenach dalszych sprzedaży w porównaniu z cenami eksportowymi skarżącej ustalonymi we wcześniejszych dochodzeniach. Ponadto skarżąca podnosi, że art. 11 ust. 10 nie wymaga wcale, aby zmiany te były oceniane przez odniesienie do cen eksportowych ustalonych we wcześniejszych dochodzeniach.


title: Sprawa C-176/06 P: Odwołanie wniesione w dniu  5 kwietnia 2006 r.  przez Stadtwerke Schwäbisch Hall GmbH, Stadtwerke Tübingen GmbH i Stadtwerke Uelzen GmbH od wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia  26 stycznia 2006 r.  w sprawie T-92/02 Stadtwerke Schwäbisch Hall GmbH, Stadtwerke Tübingen GmbH i Stadtwerke Uelzen GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich popieranej przez E.ON Kernkraft GmbH, RWE Power AG, EnBW Energie Baden-Württemberg AG i Hamburgische Electricitäts-Werke AG

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/35

         Odwołanie wniesione w dniu 5 kwietnia 2006 r. przez Stadtwerke Schwäbisch Hall GmbH, Stadtwerke Tübingen GmbH i Stadtwerke Uelzen GmbH od wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie T-92/02 Stadtwerke Schwäbisch Hall GmbH, Stadtwerke Tübingen GmbH i Stadtwerke Uelzen GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich popieranej przez E.ON Kernkraft GmbH, RWE Power AG, EnBW Energie Baden-Württemberg AG i Hamburgische Electricitäts-Werke AG
   (Sprawa C-176/06 P)
   (2006/C 131/66)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Stadtwerke Schwäbisch Hall GmbH, Stadtwerke Tübingen GmbH, Stadtwerke Uelzen GmbH [Przedstawiciele: adwokaci D. Fouquet i P. Becker]

      Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich, E.ON Kernkraft GmbH, RWE Power AG, EnBW Energie Baden-Württemberg AG, Hamburgische Electricitäts-Werke AG
   Żądania wnoszących odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie T-92/02 (1)Stadtwerke Schwäbisch Hall GmbH i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich;

               —

               O ile stan sprawa pozwala na jej rozstrzygnięcie, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C (2001) 3967 wersja ostateczna z dnia 11 grudnia 2001 r. w zakresie, w jakim Komisja stwierdza w niej, że rezerwy na zagospodarowanie i zamknięcie elektrowni atomowych w Republice Federalnej Niemiec nie stanowią pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE;

               —

               O ile stan sprawy nie pozwala na jej rozstrzygnięcie, zwrot sprawy do ponownego rozpatrzenia do pierwszej izby powiększonej Sądu Pierwszej Instancji, z zachowaniem składu sędziowskiego orzekającego w pierwszej instancji;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania skargowego;

               —

               Obciążenie drugiej strony postępowania odwoławczego kosztami tego postępowania.

         Pomocniczo:

               —

               Oddalenie wniosku interwenientów o obciążenie wnoszących odwołanie kosztami postępowania skargowego poniesionymi przez nich przed Sądem Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie kierują je przeciw wyrokowi Sądu Pierwszej Instancji stwierdzającego zgodność z prawem decyzji Komisji stwierdzającej, że odroczenie terminu zapłaty podatku od rezerw na zagospodarowanie odpadów radioaktywnych i zamknięcie elektrowni atomowych w Republice Federalnej Niemiec nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE. W uzasadnieniu podnoszą oni naruszenie procesowego i materialnego prawa wspólnotowego.
   Sąd Pierwszej Instancji mimo oczywistych trudności prawnych i istotnej wagi sprawy skierował ją z pierwszej izby powiększonej do czwartej izby w składzie trzech sędziów, chociaż nie wystąpiły żadne wyjątkowe okoliczności. To bezpodstawne i nieuzasadnione przekazanie sprawy po wielu latach procesu do mniejszej izby narusza prawo wnoszących odwołanie do właściwego sądu.
   Sąd Pierwszej Instancji nie dokonał rozróżnienia między przesłankami istnienia pomocy państwa a przesłankami wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego. Ponieważ w niniejszym przypadku ocena, czy dotowane przedsięwzięcie jest zgodne ze wspólnym rynkiem, stwarza poważne trudności natury faktycznej i prawnej odnośnie istnienia gwarancji wyrównania kosztów przez państwo, wystarczającej konkretyzacji obowiązków związanych z zamknięciem i zagospodarowaniem oraz konkretnych kwot rezerw, ulg podatkowych i ogólnych kosztów zamknięcia, Komisja nie była uprawniona do ograniczenia się jedynie do fazy wstępnej postępowania wyjaśniającego. Powinna ona była natomiast w niniejszym przypadku wszcząć fazę formalnego postępowania wyjaśniającego.
   Sąd nie ocenił również prawidłowo kwestii selektywności niemieckiej regulacji dotyczącej rezerw. Nie uwzględnił on, że zwolnienie podatkowe rezerw w gospodarce atomowej stanowi odstępstwo od ogólnej regulacji podatkowej. Odstępstwo jest dopuszczalne tylko wtedy, gdy przyszłe zobowiązania są określone wystarczająco konkretnie. W niniejszym przypadku nie ma to jednak miejsca: kryteria związane z terminem zamknięcia, obowiązkami związanymi z zamknięciem oraz skutkami prawnymi niezachowania przepisów wcale nie były wystarczająco określone. Nawet gdyby nie można stwierdzić selektywności pomocy, dane działanie może naruszać prawo pomocowe, jeżeli może ono faworyzować określone przedsiębiorstwa. Dyrektywa w sprawie liberalizacji wewnętrznego rynku energii elektrycznej wymaga od państw członkowskich aktywnego likwidowania dyskryminacji i zakłóceń konkurencji. Mimo tego Sąd nie stwierdził jednak, że rząd federalny był zobowiązany do zmiany niemieckiej praktyki w dziedzinie rezerw, która poprzez selektywne wspieranie poszczególnych sektorów gospodarki stanowi bezpośrednie naruszenie dyrektywy i zasady „effet utile”.
   W końcu wnoszący odwołanie podnoszą, że zaskarżony wyrok niesłusznie obciąża je kosztami poniesionymi przez interwenientów. Ponieważ interwenienci przystąpili do postępowania dopiero na bardzo późnym etapie, kiedy wszystkie istotne pisma procesowe zostały już złożone, ich wsparcie udzielone pozwanej mogło mieć jedynie marginalne znaczenie. Sytuacja ta nie uzasadnia obciążenia skarżących kosztami w całości.

      (1)  Dz.U. C 74, str. 15


title: Sprawa C-392/06: Skarga wniesiona w dniu 21 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwo Hiszpanii

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/28

         Skarga wniesiona w dniu 21 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-392/06)
   (2006/C 294/49)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: N. Yerrell i R. Vidal Puig, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim z mocy tej dyrektywy

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2002/15/WE upłynął w dniu 23 marca 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 80, str. 35


title: Sprawa C-15/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) w dniu 11 stycznia 2010 r. — Etimine SA przeciwko Secretary of State for Work and Pensions

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/39

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) w dniu 11 stycznia 2010 r. — Etimine SA przeciwko Secretary of State for Work and Pensions
   (Sprawa C-15/10)
   2010/C 63/62
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Etimine SA

      Strona pozwana: Secretary of State for Work and Pensions

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zaskarżone klasyfikacje boranów zawarte w dyrektywie Komisji 2008/58 (1) (dyrektywie w sprawie trzydziestego DPT) oraz/lub w rozporządzeniu Komisji nr 790/2009 (2) (zwanym dalej „rozporządzeniem w sprawie pierwszego DPT”) są nieważne z uwagi na jeden lub więcej z następujących zarzutów:

                           (i)

                           Klasyfikacje zostały włączone do dyrektywy w sprawie trzydziestego DPT z naruszeniem istotnych wymogów proceduralnych?

                           (ii)

                           Klasyfikacje zostały włączone do dyrektywy w sprawie trzydziestego DPT z naruszeniem dyrektywy 67/548 (3) (zwanej dalej „dyrektywą dotyczącą substancji niebezpiecznych”) oraz/lub w wyniku oczywistych błędów w ocenie, polegających na tym, że:

                                       a)

                                       Komisja nie zastosowała lub zastosowała nieprawidłowo zasadę „normalnego obchodzenia się i używania” określoną w załączniku VI dyrektywy dotyczącej substancji niebezpiecznych?

                                       b)

                                       Bezprawnie zostały zastosowane kryteria oceny ryzyka?

                                       c)

                                       Komisja nie zastosowała bądź zastosowała nieprawidłowo kryterium „stosowności” naruszając pkt 4.2.3.3. załącznika VI do dyrektywy dotyczącej substancji niebezpiecznych?

                                       d)

                                       Komisja nie nadała wystarczającej wagi danym epidemiologicznym odnoszącym się do ludzi? oraz/lub

                                       e)

                                       Komisja bezprawnie wnioskowała z danych odnoszących się do kwasu borowego dla celów sklasyfikowania innych boranów oraz/lub nie przedstawiła dostatecznego uzasadnienia zastosowania tego wnioskowania, wbrew art. 253 WE?

                           (iii)

                           Klasyfikacje zostały włączone do dyrektywy w sprawie trzydziestego DPT z naruszeniem podstawowej zasady prawa wspólnotowego, jaką jest zasada proporcjonalności?

               2)

               Czy zaskarżone klasyfikacje boranów zawarte w rozporządzeniu w sprawie pierwszego DPT są nieważne, ponieważ:

                           (i)

                           Rozporządzenie w sprawie pierwszego DPT zostało przyjęte w nieprawidłowy sposób, z zastosowaniem procedury określonej w art. 53 jako podstawy prawnej?

                           (ii)

                           Kryteria nowej zharmonizowanej klasyfikacji w myśl załącznika I do rozporządzenia (WE) nr 1278/2008 (4) (zwanego dalej „rozporządzeniem CLP”) nie zostały zastosowane, natomiast zastosowano w nieprawidłowy sposób załącznik VII do rozporządzenia CLP?

      (1)  Dyrektywa Komisji 2008/58/WE z dnia 21 sierpnia 2008 r. dostosowująca po raz trzydziesty do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (Dz. U. L 246, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 790/2009 z dnia 10 sierpnia 2009 r. dostosowujące do postępu naukowo-technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (Dz.. U. L 235, s. 1).

      (3)  Dyrektywa Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (Dz. U. L 196, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniające i uchylające dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (Dz. U. L 353, s. 1).


title: Sprawa T-178/11: Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2013 r. — Voss of Norway przeciwko OHIM — Nordic Spirit (kształt butelki cylindrycznej) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy przedstawiający kształt butelki cylindrycznej — Bezwzględna podstawa odmowy)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/67

         Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2013 r. — Voss of Norway przeciwko OHIM — Nordic Spirit (kształt butelki cylindrycznej)
   (Sprawa T-178/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy przedstawiający kształt butelki cylindrycznej - Bezwzględna podstawa odmowy)
   2013/C 225/149
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Voss of Norway ASA (Oslo, Norwegia) (przedstawiciele: F. Jacobacci i adwokat B. La Tella)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i V. Melgar, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Nordic Spirit AB (publ) (Sztokholm, Szwecja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 stycznia 2011 r. (sprawa R 785-2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Nordic Spirit AB (publ) a Voss of Norway ASA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Voss of Norway ASA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.


title: Sprawa C-569/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 10 listopada 2016 r. – Stadt Wuppertal/Maria Elisabeth Bauer

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 10 listopada 2016 r. – Stadt Wuppertal/Maria Elisabeth Bauer
   (Sprawa C-569/16)
   (2017/C 053/27)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesarbeitsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę rewizyjną: Stadt Wuppertal

      Druga strona postępowania: Maria Elisabeth Bauer

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 7 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (1) lub art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej przyznają spadkobiercy pracownika zmarłego w czasie trwania stosunku pracy prawo do wyrównania finansowego za minimalny coroczny urlop przysługujący pracownikowi przed śmiercią, co jest wykluczone na mocy § 7 ust. 4 Bundesurlaubsgesetz (ustawy federalnej o urlopach, BUrlG) w związku z § 1922 ust. 1 Bürgerliches Gesetzbuch (kodeksu cywilnego, BGB)?

      (1)  Dz.U. 2003, L 299, s. 9.


title: Sprawa T-112/15: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2015 r. – Republika Grecka/Komisja

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/27

         Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2015 r. – Republika Grecka/Komisja
   (Sprawa T-112/15)
   (2015/C 171/32)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (I.K. Chalkias, G. Kanellopoulos, E. Leftheriotou i A.E. Vasilopoulou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji z dnia 19 grudnia 2014 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [notyfikowanej jako dokument nr C(2014) 10135] (Dz.U. L 369, s. 71) w części, w której z finansowania Unii Europejskiej zostały wyłączone wydatki dokonane w sektorze pomocy dla obszarów w roku składania wniosków 2008 i odpowiadające: a) 10 % łącznej kwoty wydatków poniesionych na pomoc dla użytków zielonych, b) 5 % łącznej kwoty wydatków poniesionych na dodatkową powiązaną pomoc c) 5 % łącznej kwoty wydatków poniesionych w sektorze rozwoju obszarów wiejskich.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi przedstawione poniżej zarzuty.

               1.

               W odniesieniu do korekty w wysokości 10 % zastosowanej w stosunku do użytków zielonych:

                           —

                           W zarzucie pierwszym skarżąca powołuje się na błędną wykładnię i błędne zastosowanie art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 (1) z dnia 21 kwietnia 2004 r. w odniesieniu do definicji użytków zielonych, niedostateczne uzasadnienie i naruszenie zasady proporcjonalności.

               2.

               W odniesieniu do korekt w wysokości 5 % zastosowanych do dodatkowej powiązanej pomocy zależnej od obszaru i do środków rozwoju obszarów wiejskich:

                           —

                           W zarzucie drugim skarżąca utrzymuje, że korekta finansowa w wysokości 5 % w odniesieniu do dodatkowej powiązanej pomocy zależnej od obszaru została dokonana na podstawie błędu w ustaleniach faktycznych, bez przedstawienia dostatecznego uzasadnienia i z naruszeniem zasady proporcjonalności.

                           —

                           W zarzucie trzecim skarżąca twierdzi, że korekta finansowa w wysokości 5 % przewidziana w odniesieniu do drugiego filaru została zastosowana niesłusznie oraz że w każdym razie ocena dokonana przez Komisję w tym względzie opiera się na błędzie w ustaleniach faktycznych i jest ewidentnie nieproporcjonalna do jej oceny ryzyka związanego ze środkami drugiego filaru. W szczególności, jeśli chodzi o środek 214 Programu rozwoju obszarów wiejskich, skarżąca podnosi, że zastosowana korekta stanowi częściowo drugą korektę dokonaną z tego samego powodu i w związku z tym jest ona niezgodna z prawem i należy stwierdzić jej nieważność.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U. L 141, s. 18).


title: Sprawa C-395/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 stycznia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Vodafone GmbH/Bundesrepublik Deutschland (Odesłanie prejudycjalne — Wspólne ramy regulacyjne sieci i usług łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/21/WE — Artykuł 7 ust. 3 — Postępowanie konsolidacyjne na wewnętrznym rynku łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/19/WE — Artykuły 8 i 13 — Operator wskazany jako posiadający znaczącą pozycję na rynku — Obowiązki nałożone przez krajowe organy regulacyjne — Kontrola cen i obowiązki związane z systemem księgowania kosztów — Zezwolenia na pobieranie opłat za zakańczanie połączeń w sieciach telefonii komórkowej)

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 stycznia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Vodafone GmbH/Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-395/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólne ramy regulacyjne sieci i usług łączności elektronicznej - Dyrektywa 2002/21/WE - Artykuł 7 ust. 3 - Postępowanie konsolidacyjne na wewnętrznym rynku łączności elektronicznej - Dyrektywa 2002/19/WE - Artykuły 8 i 13 - Operator wskazany jako posiadający znaczącą pozycję na rynku - Obowiązki nałożone przez krajowe organy regulacyjne - Kontrola cen i obowiązki związane z systemem księgowania kosztów - Zezwolenia na pobieranie opłat za zakańczanie połączeń w sieciach telefonii komórkowej))
   (2016/C 098/11)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vodafone GmbH

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Sentencja

   Artykuł 7 ust. 3 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej) należy interpretować w ten sposób, że jeżeli krajowy organ regulacyjny zobowiązał operatora, który został wskazany jako mający znaczącą pozycję rynkową, do świadczenia usług zakańczania połączeń w sieciach telefonii komórkowej i w odniesieniu do pobieranych za nie opłat ustanowił obowiązek uzyskania zezwolenia zgodnie z postępowaniem przewidzianym w tym przepisie, to ów krajowy organ regulacyjny jest ponownie zobowiązany do przeprowadzenia tego postępowania przed każdym wydaniem temu operatorowi zezwolenia na pobieranie wspomnianych opłat, jeżeli owo zezwolenie może mieć wpływ na wymianę handlową pomiędzy państwami członkowskimi w rozumieniu tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 372 z 20.10.2014.


title: Sprawa T-74/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 października 2009 r. — Nestlé przeciwko OHIM — Quick (QUICKY)

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/38

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 października 2009 r. — Nestlé przeciwko OHIM — Quick (QUICKY)
   (Sprawa T-74/04) (1)

   2010/C 11/70

      Język postępowania: francuski

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004.


title: Sprawa C-143/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság (Republika Węgierska) w dniu 23 kwietnia 2009 r. — Pannon GSM Távközlési Rt. przeciwko Nemzeti Hírközlési Hatóság Tanácsának Elnöke

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság (Republika Węgierska) w dniu 23 kwietnia 2009 r. — Pannon GSM Távközlési Rt. przeciwko Nemzeti Hírközlési Hatóság Tanácsának Elnöke
   (Sprawa C-143/09)
   2009/C 153/46
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Fővárosi Bíróság

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pannon GSM Távközlési Rt.

      Strona pozwana: Nemzeti Hírközlési Hatóság Tanácsának Elnöke.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy na podstawie prawa wspólnotowego, a w szczególności na podstawie aktu przystąpienia (Dz.U, L 2003, L 236) oraz art. 10 WE i 249 WE, dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1) (zwana dalej „dyrektywą o usłudze powszechnej”), a w szczególności jej art. 13 ust. 2 i załącznik IV, znajduje zastosowanie do mechanizmów pomocy i podziału, które Węgry, jako państwo członkowskie, ustanowiły w stosunku do powszechnych usług świadczonych w roku 2003, to jest przed przystąpieniem Węgier z dniem 1 maja 2004 r., w związku z którymi jednak obowiązek finansowania, przyznania i wypłaty pomocy opiera się na decyzjach wydanych w postępowaniach administracyjnych wszczętych i zakończonych po przystąpieniu Węgier do Unii Węgier do Unii Europejskiej?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy dyrektywę o usłudze powszechnej, a w szczególności jej art. 13 i załącznik IV, należy interpretować w ten sposób, że podmiot świadczący usługi powszechne ma prawo do otrzymania pomocy w wysokości równej różnicy pomiędzy ceną abonamentu a oferowanymi przez niego preferencyjnymi i normalnymi pakietami taryfowymi?

               3)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie, czy pomoc przeznaczoną na finansowanie powszechnych usług, której wysokości nie została obliczona zgodnie z dyrektywą o usłudze powszechnej, lecz w oparciu o koszty przekraczające jej wartość netto, należy zakwalifikować za pomoc państwa zgodną ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE ?

               4)

               Czy zgodnie z prawidłową wykładnią postanowień dyrektywy o usłudze powszechnej dopuszczalne są przepisy przejściowe przyjęte przez państwo członkowskie w celu zarządzenia stosowania wyłącznie w odniesieniu do usług powszechnych świadczonych w roku 2003, przed przystąpieniem, przepisów, które różnią się od dyrektywy w sprawie usługi powszechnej, pomimo iż zezwalają na podjecie decyzji dotyczących funkcjonowania mechanizmu pomocy i podziału opartego na tych przepisach, a w szczególności decyzji dotyczących wkładów i wypłaty pomocy w sposób, który w rzeczywistości jest nieograniczony w czasie?

               5)

               Czy postanowienia dyrektywy o usłudze powszechnej dotyczące finansowania, a w szczególności jej art. 13 ust. 2 ostatnie zdanie, oraz postanowienia załącznika IV, należy interpretować w ten sposób, iż mają one bezpośredni skutek?

      (1)  Dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, s. 51)


title: Sprawa C-479/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 9 lipca 2015 r. w sprawie T-89/11 Nanu-Nana Joachim Hoepp/EUIPO, wniesione w dniu 7 września 2015 r. przez Nanu-Nana Joachim Hoepp GmbH & Co. KG

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 9 lipca 2015 r. w sprawie T-89/11 Nanu-Nana Joachim Hoepp/EUIPO, wniesione w dniu 7 września 2015 r. przez Nanu-Nana Joachim Hoepp GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-479/15 P)
   (2016/C 270/20)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Nanu-Nana Joachim Hoepp GmbH & Co. KG (przedstawiciele: A. Nordemann, Rechtsanwalt, M.C. Maier, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
   Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2016 r. Trybunał (szósta izba) orzekł, że odwołanie jest niedopuszczalne.


title: Sprawa C-244/11: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               23.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 219/10

         Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-244/11)
   2011/C 219/13
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Ζαvvόs i E. Montaguti)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że przyjmując wymogi w zakresie udzielania zezwoleń określone w art. 11 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 2 oraz wymogi w zakresie udzielania zezwoleń przewidziane w art. 11 ust. 3 greckiej ustawy nr 3631/2008, Republika Grecka uchybiła obowiązkom ciążącym na niej na mocy art. 63 TFUE dotyczącym swobodnego przepływu kapitału oraz art. 49 TFUE dotyczącym swobody przedsiębiorczości;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Według Komisji uzależnianie nabycia prawa głosu w wysokości 20 % lub więcej całkowitego kapitału zakładowego w przedsiębiorstwach o strategicznym znaczeniu narodowym od uprzedniego zezwolenia wydawanego przez Diypourgiki Epitropi Apokratikopoiiseon (międzyministerialną komisję ds. prywatyzacji) zgodnie z art. 11 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 2 ustawy 3631/2008, ogranicza swobodny przepływu kapitału (art. 63 TFUE) i swobodę przedsiębiorczości (art. 49 TFUE). Jakkolwiek omawiane przepisy nie są — jak twierdzi rząd grecki — dyskryminujące, to mogą odwieść podmioty gospodarcze od inwestowania ich kapitału w przedsiębiorstwa o strategicznym znaczeniu narodowym i w konsekwencji również od założenia działalności gospodarczej w Grecji.
   Ponadto Komisja uważa, że art. 11 ust. ustawy 3631/2008 przewidujący mechanizm kontroli ex post przez ministra właściwego ds. gospodarki i finansów pewnych kwestii o decydującym znaczeniu dotyczących przedsiębiorstwa ogranicza swobodny przepływ kapitału (art. 63 TFUE) i swobodę przedsiębiorczości (art. 49 TFUE), ponieważ zapewnia państwu możliwość unieważnienia istotnych decyzji przedsiębiorstwa z powodów administracyjnych, które nie były znane ex ante gdyż pojawiły się później. W następstwie powyższego ograniczone zostają przysługujące akcjonariuszom dyskrecjonalne uprawnienia stosowania ich decyzji a ich rzeczywiste uczestnictwo w kierowaniu przedsiębiorstwem o strategicznym znaczeniu narodowym i kontroli nad nim — i w konsekwencji ich działalność gospodarcza w Grecji — napotykają przeszkody.
   Rząd grecki twierdzi, że sporna ustawa wprowadza ograniczenia jedynie w zakresie prywatyzacji sześciu przedsiębiorstw o strategicznym znaczeniu narodowym podlegających kontroli państwowej. Komisja natomiast jest zdania, iż zasadniczo zakres stosowania ustawy pozostaje niepewny, ponieważ nie wspomina się w niej ani o rozważanych przedsiębiorstwach ani o sektorach objętych zakresem stosowania nowego uregulowania, czego skutkiem jest, iż ustawa jest niejednoznaczna nie tylko w odniesieniu do jej obecnego, lecz również przyszłego zakresu stosowania i w konsekwencji nie gwarantuje koniecznej pewności prawa.
   Rząd grecki utrzymuje, że jedynym celem ustawy jest ochrona interesu publicznego i zagwarantowanie ciągłego i płynnego świadczenia usług publicznych oraz funkcjonowania sieci. Niemniej jednak Komisja twierdzi, że celem ustawy jest dodatkowo zagwarantowanie państwu możliwości wyboru strategicznego inwestora dla przedsiębiorstw o strategicznym znaczeniu narodowym, poprawienie ich konkurencyjności i zagwarantowanie, że prywatyzacja przedsiębiorstw o strategicznym znaczeniu dla gospodarki krajowej będzie odbywać się w przejrzystych warunkach. Komisja zaznacza, że jakkolwiek omawiane przepisy mogą być uzasadnione względami interesu publicznego, to niezgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości, według którego systemy uprzednich zezwoleń „muszą opierać się na obiektywnych, niedyskryminacyjnych i uprzednio znanych danym przedsiębiorstwom kryteriach a każdy podmiot, którego dotyczy ograniczający przepis tego rodzaju musi dysponować środkiem zaskarżenia” (1) przewidziane kryteria udzielenia zezwolenia są nieodpowiednie, aby osiągnąć cel, do jakiego zmierza ustawa. Kryteria prywatyzacji (udzielanie uprzedniego zezwolenia, lecz również kontrola ex post z możliwością uchylenia decyzji przedsiębiorstwa) ustanowione w omawianych przepisach nie są jasne, obiektywne, dokładnie określone w ustawie oraz nie mają jakiegokolwiek związku z celami, do jakich zmierza ustawa, podczas gdy nadają organom szerokie uprawnienia dyskrecjonalne, czego skutkiem jest nałożenie na prywatyzację przedsiębiorstw o strategicznym znaczeniu narodowym dodatkowych ograniczeń ex post, prawdopodobieństwo, iż dostęp inwestorów do prywatyzowanych przedsiębiorstw i sektorów rynku będzie selektywny oraz uniemożliwienie organom sądowym skontrolowania sposobu, w jaki organy administracji zastosowały przyznane im w ustawie uprawnienia.
   Komisja uważa, że Republika Grecka nie przedstawiła wystarczających wyjaśnień i informacji, aby uzasadnić wprowadzenie powyższych ograniczeń oraz że w konsekwencji art. 11 ust. 1 w związku z art. 11 ust. 2 i art. 11 ust. 3 ustawy 3631/2008, które ustanawiają system uprzedniego zezwolenia i system kontroli ex post naruszają art. 63 i art. 49 TFUE.

      (1)  Zobacz wyroki: w sprawie C-205/99 Analir i in., pkt 38; w sprawie C-380/05 Centro Europa 7 Sri, pkt 116; w sprawie C-367/98 Komisja przeciwko Portugalii, pkt 50; w sprawie C-483/99 Komisja przeciwko Francji, pkt 46; w sprawie C-463/00 Komisja przeciwko Hiszpanii, pkt 69.


title: Sprawa F-88/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 9 grudnia 2010 r. — Vandeuren przeciwko Europejskiej Fundacji Kształcenia (ETF) (Służba publiczna — Personel Europejskiej Fundacji Kształcenia — Członek personelu tymczasowego — Umowa na czas nieokreślony — Rozwiązanie stosunku pracy — Wymóg podania ważnego powodu — Likwidacja stanowiska pracy — Obowiązek staranności — Przywrócenie do pracy)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/59

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 9 grudnia 2010 r. — Vandeuren przeciwko Europejskiej Fundacji Kształcenia (ETF)
   (Sprawa F-88/08) (1)

   (Służba publiczna - Personel Europejskiej Fundacji Kształcenia - Członek personelu tymczasowego - Umowa na czas nieokreślony - Rozwiązanie stosunku pracy - Wymóg podania ważnego powodu - Likwidacja stanowiska pracy - Obowiązek staranności - Przywrócenie do pracy)
   2011/C 30/111
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Monique Vandeuren (Pino Torinese, Włochy) (przedstawiciele: początkowo adwokat N. Lhoest, następnie adwokaci N. Lhoest i L. Delhaye)

      Strona pozwana: Europejska Fundacja Kształcenia (ETF) (przedstawiciele: T. Ciccarone, pełnomocnik, wspierany przez adwokata L. Levi)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej o rozwiązaniu stosunku pracy ze skarżącą oraz zasądzenie od Europejskiej Fundacji Kształcenia odszkodowania za poniesioną przez skarżącą szkodę i zadośćuczynienia za doznaną przez nią krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy z M. Vandeuren z dnia 23 października 2007 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Europejska Fundacja Kształcenia (ETF) pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008, s. 44.


title: Sprawa T-474/11: Skarga wniesiona w dniu 6 września 2011 r. — Oster Weinkellerei przeciwko OHIM — Viñedos Emiliana (Igama)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/24

         Skarga wniesiona w dniu 6 września 2011 r. — Oster Weinkellerei przeciwko OHIM — Viñedos Emiliana (Igama)
   (Sprawa T-474/11)
   2011/C 319/51
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Andreas Oster Weinkellerei KG (Cochem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Schindler)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Viñedos Emiliana, SA (Santiago, Chile)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 czerwca 2011 r. w sprawie R 637/2010-2;

               —

               nakazanie Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez stronę skarżącą;

               —

               pomocniczo: zawieszenie postępowania do czasu wydania prawomocnej decyzji w postępowaniu w sprawie unieważnienia toczącym się przed OHIM i zarejestrowanym pod numerem 000005716 C.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Igama” dla towarów należących do klasy 33.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Viñedos Emiliana, S.A.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „GAMMA” dla towarów należących do klasy 33.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.
   Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-184/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België — Belgia) — United Antwerp Maritime Agencies (UNAMAR) NV przeciwko Navigation Maritime Bulgare (Konwencja rzymska o prawie właściwym dla zobowiązań umownych — Artykuł 3 i art. 7 ust. 2 — Swoboda wyboru prawa przez strony — Granice — Przepisy wymuszające swoje zastosowanie — Dyrektywa 86/653/EWG — Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek — Umowy sprzedaży lub kupna towarów — Rozwiązanie umowy przedstawicielstwa handlowego przez zleceniodawcę — Dokonujące transpozycji przepisy krajowe przewidujące ochronę wykraczającą poza wymogi minimalne dyrektywy i przewidujące również ochronę przedstawicieli handlowych w ramach umów świadczenia usług)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/12

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België — Belgia) — United Antwerp Maritime Agencies (UNAMAR) NV przeciwko Navigation Maritime Bulgare
   (Sprawa C-184/12) (1)

   (Konwencja rzymska o prawie właściwym dla zobowiązań umownych - Artykuł 3 i art. 7 ust. 2 - Swoboda wyboru prawa przez strony - Granice - Przepisy wymuszające swoje zastosowanie - Dyrektywa 86/653/EWG - Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek - Umowy sprzedaży lub kupna towarów - Rozwiązanie umowy przedstawicielstwa handlowego przez zleceniodawcę - Dokonujące transpozycji przepisy krajowe przewidujące ochronę wykraczającą poza wymogi minimalne dyrektywy i przewidujące również ochronę przedstawicieli handlowych w ramach umów świadczenia usług)
   2013/C 367/19
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van Cassatie van België

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: United Antwerp Maritime Agencies (UNAMAR) NV

      Strona pozwana: Navigation Maritime Bulgare

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van Cassatie van België — Wykładnia art. 3 i art. 7 ust. 2 Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 r. (Dz.U. 1980, L 266, s. 1) i dyrektywy Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek (Dz.U. L 382, s. 17) — Swoboda wyboru prawa przez strony — Granice — Umowa przedstawicielstwa handlowego — Klauzula określająca prawo państwa zleceniodawcy jako prawo podlegające zastosowaniu — Sprawa zawisła przed sądem miejsca siedziby przedstawiciela handlowego

      Sentencja

   Artykuł 3 i art. 7 ust. 2 Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 r., należy interpretować w ten sposób, że prawo państwa członkowskiego Unii Europejskiej spełniające wymogi minimalnej ochrony przewidzianej przez dyrektywę Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych, wybrane przez strony dla umowy przedstawicielstwa handlowego, może zostać wyłączone przez rozpatrujący sprawę sąd innego państwa członkowskiego na rzecz lex fori ze względu na bezwzględnie obowiązujący charakter przepisów regulujących sytuację przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek w porządku prawnym tego drugiego państwa członkowskiego jedynie wtedy, gdy sąd, przed którym zawisła sprawa, ustali w sposób szczegółowy, że w ramach owej transpozycji ustawodawca państwa siedziby sądu uznał za sprawę zasadniczą w rozpatrywanym porządku prawnym, by przyznać przedstawicielowi handlowemu ochronę wykraczającą poza ochronę przewidzianą w dyrektywie, biorąc w tym względzie pod uwagę charakter i cel tego rodzaju bezwzględnie obowiązujących przepisów.

      (1)  Dz.U. C 200 z 7.7.2012.


title: Sprawy połączone od T-53/04 do T-56/04, T-58/04 i T-59/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 czerwca 2007 r. — Budějovický Budvar przeciwko OHMI — Anheuser-Busch (BUDWEISER) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BUDWEISER — Oznaczenia pochodzenia zarejestrowane na podstawie Porozumienia lizbońskiego — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Odrzucenie sprzeciwu)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/19

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 czerwca 2007 r. — Budějovický Budvar przeciwko OHMI — Anheuser-Busch (BUDWEISER)
   (Sprawy połączone od T-53/04 do T-56/04, T-58/04 i T-59/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego BUDWEISER - Oznaczenia pochodzenia zarejestrowane na podstawie Porozumienia lizbońskiego - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Odrzucenie sprzeciwu)
   (2007/C 170/34)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Budějovický Budvar, národní podnik (České Budějovice, Republika Czeska (przedstawiciel: F. Fajgenbaum, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i I. de Medrano Caballero, pełnomocnicy)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, występująca przed Sądem w charakterze interwenienta: Anheuser-Busch, Inc. (Saint Louis, Missouri, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo V. von Bomhard, A. Renck, A. Pohlmann, D. Ohlgart i B. Goebel, następnie V. von Bomhard, A. Renck, D. Ohlgart i B. Goebel, adwokaci)
   Przedmiot
   Wniosek o stwierdzenie nieważności sześciu decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 grudnia 2003 r. (sprawy R 820/2001-2, R 822/2001-2, R 823/2001-2, R 921/2001-2, R 29/2002-2 i R 32/2002-2) dotyczących postępowań w sprawie sprzeciwu pomiędzy Budějovický Budvar, národní podnik a Anheuser-Busch, Inc.
   Sentencja

               1)

               Skargi w sprawach połączonych od T-53/04 do T-56/04, T-58/04 i T-59/04 zostają oddalone.

               2)

               Budějovický Budvar, národní podnik zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004.


title: Sprawa F-73/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 24 kwietnia 2013 r. — CB przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Konkurs otwarty — Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/181/10 — Niedopuszczenie do udziału w etapie oceny zintegrowanej)

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/41

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 24 kwietnia 2013 r. — CB przeciwko Komisji
   (Sprawa F-73/11) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Konkurs otwarty - Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/181/10 - Niedopuszczenie do udziału w etapie oceny zintegrowanej)
   2013/C 171/84
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CB (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues, C. Bernard-Glanz i A. Blot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: J. Currall, pełnomocnik, wspierany przez adwokata A. Dal Ferra)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenie nieważności decyzji o niedopuszczeniu strony skarżącej do etapu oceny zintegrowanej w ramach konkursu EPSO/AD/181/10.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona i w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona połową kosztów poniesionych przez CB.

               3)

               CB pokrywa połowę swoich kosztów.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011, s. 53.


title: Sprawa T-135/10: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2010 r. — Pieno žvaigždės przeciwko OHIM — Fattoria Scaldasole (Iogurt.)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/47

         Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2010 r. — Pieno žvaigždės przeciwko OHIM — Fattoria Scaldasole (Iogurt.)
   (Sprawa T-135/10)
   2010/C 134/76
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: AB „Pieno žvaigždės” (Wilno, Litwa) (przedstawiciele: I. Lukauskienė i R. Žabolienė, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Fattoria Scaldasole Srl (Monguzzo, Włochy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Drugą Izbę Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) w dniu 18 stycznia 2010 r. w sprawie R 1070/2009-2; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Fattoria Scaldasole Srl

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Iogurt” dla towarów należących do klasy 29

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: rejestracja litewska graficznego znaku towarowego „jogurtas” dla towarów należących do klasy 29; rejestracja wspólnotowa graficznego znaku towarowego „jogurt” dla towarów należących do klasy 29.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: odwołanie uznane za niewniesione

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 60 rozporządzenia Rady nr 207/2009 w związku z art. 8 rozporządzenia Komisji nr 2869/95 (1), ze względu na to, że Izba Odwoławcza błędnie uznała, że opłata z tytułu odwołania nie została wniesiona w wyznaczonym terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia decyzji, której odwołanie dotyczy.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2869/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. w sprawie opłat na rzecz Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Dz.U. L 303 z dn. 15.12.1995 r., s. 33-38).


title: Sprawa F-71/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 19 listopada 2009 r. — N przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z oceny — Ustalenie celów — Oczywisty błąd w ocenie — Dopuszczalność — Środek niepowodujący negatywnych konsekwencji)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/74

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 19 listopada 2009 r. — N przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-71/08) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z oceny - Ustalenie celów - Oczywisty błąd w ocenie - Dopuszczalność - Środek niepowodujący negatywnych konsekwencji)
   2010/C 24/137
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: N (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: K. Zejdová, R. Ignâtescu i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny strony skarżącej za okres od dnia 16 sierpnia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 12 września 2007 r. przyjmującej ostateczne sprawozdanie z oceny N za okres od dnia 16 sierpnia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2006 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Parlament Europejski zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008, s. 51.


title: Sprawa T-405/04: Skarga wniesiona w dniu 11 października 2004 r. przez Borco-Marken-Import Matthiesen GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/23

         Skarga wniesiona w dniu 11 października 2004 r. przez Borco-Marken-Import Matthiesen GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa T-405/04)
   (2004/C 314/56)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 11 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Borco-Marken-Import Matthiesen GmbH & Co. KG, z siedzibą w Hamburgu (Niemcy), reprezentowanej przez adwokata M. Woltera przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 13 sierpnia 2004 r. w sprawie R 0912/2002-2;

               —

               stwierdzenie, że postanowienia art. 7 ust. 1 lit. b) i c) i ust. 2 nie sprzeciwiają się publikacji zgłoszenia znaku towarowego „Caipi” dla towarów z klasy 33 („napoje alkoholowe (z wyłączeniem piwa)”);

               —

               obciążenie pozwanego Urzędu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Skarżąca

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowny znak towarowy „Caipi” dla towarów z klasy 33 (napoje alkoholowe z wyłączeniem piwa) – zgłoszenie nr 2 655 967

               Decyzja eksperta:

               Odmowa rejestracji zgłoszonego znaku towarowego

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Odrzucenie odwołania

               Podniesione zarzuty:

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 12 rozporządzenia Rady nr 40/94 (1). Błędne nieuwzględnienie wcześniejszych krajowych rejestracji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1).


title: Sprawa T-162/10: Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2010 r. — Niki Luftfahrt przeciwko Komisji

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/45

      Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2010 r. — Niki Luftfahrt przeciwko Komisji
      (Sprawa T-162/10)
      (2010/C 161/72)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Niki Luftfahrt GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat H. Asenbauer)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 264 ust. 1 TFUE (art. 231 ust. 1 WE), zaskarżonej decyzji Komisji Europejskiej z dnia 28 sierpnia 2009 r. w sprawie COMP/M.5440 — Lufthansa/Austrian Airlines;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej, na podstawie art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem, kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 6690 wersja ostateczna z dnia 28 sierpnia 2009 r. uznającej koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem oraz porozumieniem EOG (Sprawa COMP/M.5440 — Lufthansa/Austrian Airlines). W decyzji tej Komisja stanęła na stanowisku, że nabycie przez Deutsche Lufthansa AG wyłącznej kontroli nad przedsiębiorstwem Austrian Airlines jest zgodne ze wspólnym rynkiem oraz porozumieniem EOG, pod warunkiem dotrzymania przez Deutsche Lufthansa AG podjętych zobowiązań.
      W uzasadnieniu skargi o stwierdzenie nieważności skarżąca, będąca przewoźnikiem lotniczym finansowanym ze środków prywatnych, podnosi po pierwsze, że Komisja naruszyła traktat WE (względnie TFUE) oraz przepisy służące jego wykonaniu jego postanowień. W tym względzie skarżąca twierdzi, że w zaskarżonej decyzji Komisja przyjęła definicję rynku, która uniemożliwiła ocenę wszystkich niekorzystnych z punktu widzenia konkurencji skutków koncentracji. Ponadto skarżąca utrzymuje, iż Komisja błędnie oceniła skutki koncentracji w szczególności w odniesieniu do tras lotniczych prowadzących do Europy Wschodniej, dopuszczając się tym samym poważnego i oczywistego błędu w ocenie. Ponadto Komisja nie zastosowała się do wytycznych w sprawie oceny horyzontalnego połączenia przedsiębiorstw na mocy rozporządzenia Rady w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (1). Według skarżącej Komisja nie wzięła pod uwagę w szczególności okoliczności, że rozpatrywana koncentracja powodowała niekorzystne skutki dla konkurencji na wspólnym rynku, gdyż ograniczeniu uległa zdolność pozostałych na właściwych rynkach przedsiębiorstw do konkurowania, na rynkach tych brakowało alternatywnych oferentów, a dostęp do właściwych rynków nie był wystarczająco łatwy. Skarżąca podnosi dalej, że podjęte przez Deutche Lufthansa AG i zaakceptowane przez Komisję zobowiązania nie pozwalają na uniknięcie istotnego zakłócenia skutecznej konkurencji.
      W drugiej kolejności skarżąca zarzuca Komisji naruszenie art. 253 WE (art. 296 TFUE) poprzez niewystarczające uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Komisja nie wskazała bowiem, na jakiej konkretnie podstawie wykluczyła możliwość zakłócenia konkurencji na trasach lotniczych prowadzących do Europy Wschodniej. Skarżąca twierdzi nadto, że Komisja nie dokonała wystarczająco dokładnej analizy stanu faktycznego.
      W trzeciej kolejności skarżąca zarzuca Komisji przekroczenie przysługującego jej zakresu uznania.

         (1)  Dz.U. 2004, C 31, s. 5.


title: Sprawa C-155/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingom — Zjednoczone Królestwo) — Williams i in. przeciwko British Airways plc (Warunki pracy — Dyrektywa 2003/88/WE — Organizacja czasu pracy — Prawo do urlopu corocznego — Piloci linii lotniczych)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingom — Zjednoczone Królestwo) — Williams i in. przeciwko British Airways plc
   (Sprawa C-155/10) (1)

   (Warunki pracy - Dyrektywa 2003/88/WE - Organizacja czasu pracy - Prawo do urlopu corocznego - Piloci linii lotniczych)
   2011/C 319/11
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Supreme Court of the United Kingdom

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Williams i in.

      Strona pozwana: British Airways plc

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Supreme Court of the United Kingdom — Wykładnia art. 7 dyrektywy Rady 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 307, s. 18) i art. 7 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s. 9) — Zakres nałożonych dyrektywami obowiązków dotyczących charakteru i wysokości ekwiwalentu za płatny, coroczny urlop — Zakres swobody państw członkowskich przy ustanawianiu przepisów wykonawczych w tym przedmiocie — Płatny, coroczny urlop przysługujący pilotom linii lotniczych

      Sentencja

   Artykuł 7 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy oraz klauzulę 3 porozumienia stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 2000/79/WE z dnia 27 listopada 2000 r. dotyczącej wprowadzenia w życie Europejskiego porozumienia w sprawie organizacji czasu pracy personelu pokładowego w lotnictwie cywilnym, zawartego przez Stowarzyszenie Europejskich Linii Lotniczych (AEA), Europejską Federację Pracowników Transportu (ETF), Europejskie Stowarzyszenie Cockpit (ECA), Stowarzyszenie Linii Lotniczych Regionów Europy (ERA) i Międzynarodowe Stowarzyszenie Przewoźników Lotniczych (IACA), należy interpretować w ten sposób, że pilot linii lotniczych ma w okresie przybywania na corocznym urlopie prawo nie tylko do utrzymania podstawowego wynagrodzenia, ale także, po pierwsze, do wszystkich składników nieodzownie związanych z wykonywaniem zadań powierzonych mu na podstawie umowy o pracę, które rekompensowane są poprzez kwotę pieniężną uwzględnianą przy obliczaniu jego całkowitego wynagrodzenia, i po drugie, do wszystkich składników, które są związane ze statusem osobistym i zawodowym pilota linii lotniczych.
   Do sądu krajowego należy ustalenie, czy poszczególne składniki całkowitego wynagrodzenia wspomnianego pracownika spełniają te kryteria.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa C-484/10: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 1 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Asociación para la Calidad de los Forjados (Ascafor), Asociación de Importadores y Distribuidores de Acero para la Construcción (Asidac) przeciwko Administración del Estado i in. (Swobodny przepływ towarów — Ograniczenia ilościowe i środki o skutku równoważnym — Dyrektywa 89/106/EWG — Wyroby budowlane — Normy niezharmonizowane — Znaki jakości — Wymogi odnoszące się do jednostek certyfikujących)

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/5

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 1 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Asociación para la Calidad de los Forjados (Ascafor), Asociación de Importadores y Distribuidores de Acero para la Construcción (Asidac) przeciwko Administración del Estado i in.
   (Sprawa C-484/10) (1)

   (Swobodny przepływ towarów - Ograniczenia ilościowe i środki o skutku równoważnym - Dyrektywa 89/106/EWG - Wyroby budowlane - Normy niezharmonizowane - Znaki jakości - Wymogi odnoszące się do jednostek certyfikujących)
   2012/C 118/07
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Asociación para la Calidad de los Forjados (Ascafor), Asociación de Importadores y Distribuidores de Acero para la Construcción (Asidac)

      Strona pozwana: Administración del Estado, Calidad Siderúrgica SL, Colegio de Ingenieros Técnicos Industriales, Asociación Española de Normalización y Certificación (AENOR), Consejo General de Colegios Oficiales de Aparejadores y Arquitectos Técnicos, Asociación de Investigación de las Industrias de la Construcción (Aidico) Instituto Tecnológico de la Construcción, Asociación Nacional Española de Fabricantes de Hormigón Preparado (Anefhop), Ferrovial Agromán SA, Agrupación de Fabricantes de Cemento de España (Oficemen), Asociación de Aceros Corrugados Reglamentarios y su Tecnología y Calidad (Acerteq)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Supremo –Wykładnia art. 28 i 30 WE (obecnie art. 34 i 36 TFUE) — Wyroby budowlane — Wyroby niewymienione w zharmonizowanych przepisach takich jak przewidziane przez dyrektywę Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych (Dz.U. 1989, L 40, s. 12) — Dopuszczenie do obrotu uzależnione od wyższego znaku jakości lub certyfikatu wydanego zgodnie z procedurami spełniającymi szczegółowe warunki równoważne z warunkami wymaganymi przez organy krajowe lub od wcześniejszego zatwierdzenia rzeczonych procedur, pomimo iż znak ten został już uzyskany w państwie członkowskim pochodzenia.

      Sentencja

   Artykuły 34 TFUE i 36 TFUE należy interpretować w ten sposób, że wymogi ustanowione w art. 81 instrukcji dotyczącej betonu strukturalnego (EHE-08) zatwierdzonej dekretem królewskim 1247/08 z dnia 18 lipca 2008 r., w związku z załącznikiem nr 19 do tej instrukcji, w celu umożliwienia oficjalnego uznawania świadectw potwierdzających poziom jakości stali do zbrojenia betonu, wystawianych w państwie członkowskim innym niż Królestwo Hiszpanii, stanowią przeszkodę w swobodnym przepływie towarów. Przeszkoda taka może być uzasadniona celem ochrony zdrowia i życia ludzi, o ile ustanowione wymogi nie są surowsze niż minimalne standardy, których spełnienie wymagane jest po to, aby stal do zbrojenia betonu mogła być używana w Hiszpanii. W takim wypadku zadaniem sądu krajowego jest zbadanie — w sytuacji gdy podmiot wystawiający świadectwo jakości, które ma zostać oficjalnie uznane w Hiszpanii, ma charakter organu zatwierdzonego w rozumieniu dyrektywy Rady 89/106/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych, zmienionej dyrektywą Rady 93/68/EWG z dnia 22 lipca 1993 r. — które z tych wymogów wykraczają poza to, co konieczne do realizacji celu ochrony zdrowia i życia ludzi.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Sprawa C-303/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 stycznia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) –Administración General del Estado przeciwko Red Nacional de Ferrocarriles Españoles (RENFE)

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/10

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 stycznia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) –Administración General del Estado przeciwko Red Nacional de Ferrocarriles Españoles (RENFE)
   (Sprawa C-303/10) (1)

   2011/C 120/23
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010.


title: Sprawa C-543/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 56 WE i 43 WE — Swobodny przepływ kapitału — Akcje uprzywilejowane ( golden shares ) państwa portugalskiego w EDP — Energias de Portugal — Ograniczenia w nabywaniu akcji sprywatyzowanej spółki i udział w zarządzaniu tą spółką)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-543/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 56 WE i 43 WE - Swobodny przepływ kapitału - Akcje uprzywilejowane („golden shares”) państwa portugalskiego w EDP - Energias de Portugal - Ograniczenia w nabywaniu akcji sprywatyzowanej spółki i udział w zarządzaniu tą spółką)
   2011/C 13/05
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun, P. Guerra e Andrade i M. Teles Romão, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, pełnomocnik, C. Botelho Moniz i P. Gouveia e Melo, advogados)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 43 WE i 56 WE — Akcje uprzywilejowane („golden shares”) państwa portugalskiego w spółce EDP — Energias de Portugal

      Sentencja

               1)

               Utrzymując w EDP — Energias de Portugal szczególne uprawnienia, takie jak te, które w niniejszym przypadku zostały przewidziane w Lei n.o 11/90, Lei Quadro das Privatizaçoes (ustawie ramowej nr 11/90 o prywatyzacji) z dnia 5 kwietnia 1990 r., dekrecie z mocą ustawy nr 141/2000 z dnia 15 lipca 2000 r. zatwierdzającym czwarty etap procesu reprywatyzacji kapitału zakładowego EDP — Energias de Portugal SA i statucie tej spółki na rzecz państwa portugalskiego i innych podmiotów publicznych, przyznane w związku z akcjami uprzywilejowanymi („golden shares”) państwa portugalskiego w tej spółce, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 56 WE.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 19 z 24.1.2009


title: Sprawa C-29/12: Postanowienie prezesa dziewiątej izby z dnia 12 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/56

         Postanowienie prezesa dziewiątej izby z dnia 12 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-29/12) (1)

   2013/C 225/108
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 98 z 31.3.2012.


title: Sprawy połączone T-156/07 i T-232/07: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2010 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (System językowy — Ogłoszenie o konkursach otwartych w celu zatrudnienia administratorów — Publikacja we wszystkich językach urzędowych — Poprawki — Rozporządzenie nr 1 — Artykuły 27, 28 i art. 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego — Artykuł 1 ust. 1 i 2 załącznika III do regulaminu pracowniczego — Obowiązek uzasadnienia — Zasada niedyskryminacji)

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/24

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2010 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-156/07 i T-232/07) (1)

   (System językowy - Ogłoszenie o konkursach otwartych w celu zatrudnienia administratorów - Publikacja we wszystkich językach urzędowych - Poprawki - Rozporządzenie nr 1 - Artykuły 27, 28 i art. 29 ust. 1 regulaminu pracowniczego - Artykuł 1 ust. 1 i 2 załącznika III do regulaminu pracowniczego - Obowiązek uzasadnienia - Zasada niedyskryminacji)
   2010/C 301/37
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: w sprawie T-156/07 F. Díez Moreno, a w sprawie T-232/07 F. Díez Moreno i N. Díaz Abad, abogados del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall, L. Escobar Guerrero i H. Krämer, następnie J. Currall, H. Krämer i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Litewska (przedstawiciel: D. Kriaučiūnas, pełnomocnik) (sprawy T-156/07 i T-232/07); Republika Grecka (przedstawiciele: S. Vodina i M. Michelogiannaki, pełnomocnicy) (sprawa T-156/07)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/94/07 mającym na celu utworzenie rezerwy dla potrzeb zatrudnienia administratorów (AD5) w dziedzinie informacji, komunikacji i mediów (Dz.U. 2007, C 45 A, s. 3), a po drugie, ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/95/07 mającym na celu utworzenie rezerwy dla potrzeb zatrudnienia administratorów (AD5) w dziedzinie informacji (biblioteka/dokumentacja) (Dz.U. 2007, C 103 A, s. 7).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii pokryje swoje koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Republika Litewska i Republika Grecka pokryją swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.


title: Sprawa C-601/10: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 października 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywy 92/50/EWG i 2004/18/WE — Zamówienia publiczne na usługi — Usługi dodatkowe związane z katastrem i z zagospodarowaniem przestrzennym — Procedura negocjacyjna bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu)

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/15

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 października 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-601/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywy 92/50/EWG i 2004/18/WE - Zamówienia publiczne na usługi - Usługi dodatkowe związane z katastrem i z zagospodarowaniem przestrzennym - Procedura negocjacyjna bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu)
   2011/C 370/25
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Patakia i D. Kukovec, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: S. Chala i D. Tsagkaraki, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 8 i art. 11 ust. 3 dyrektywy Rady 92/50/WE z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, s. 1) oraz art. 20 i art. 31 ust. 4 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114) — Udzielenie zamówienia bez uprzedniej publikacji ogłoszenia — Umowa w sprawie usług dodatkowych związanych z dokonywaniem wpisów w katastrze i z zagospodarowaniem przestrzennym — Gminy Vasilika, Kassandra, Egnatia i Arethousa

      Sentencja

               1)

               Republika Grecka, udzielając w procedurze negocjacyjnej, bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu, zamówień publicznych mających za przedmiot usługi dodatkowe związane z dokonywaniem wpisów w katastrze i z zagospodarowaniem przestrzennym, które nie były objęte pierwotnym zamówieniem gmin Vasilika, Kassandra, Egnatia i Arethousa, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 8 i art. 11 ust. 3 dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 97/52/WE z dnia 13 października 1997 r. oraz na podstawie art. 20 i art. 31 ust. 4 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 63 z 26.2.2011.


title: Sprawa T-803/14: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2014 r. – Gervais Danone/OHIM – San Miguel (B’lue)

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/44

         Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2014 r. – Gervais Danone/OHIM – San Miguel (B’lue)
   (Sprawa T-803/14)
   (2015/C 034/52)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Compagnie Gervais Danone (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Lakits)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: San Miguel, Fábricas de Cerveza y Malta, SA (Barcelona, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „B’lue” – zgłoszenie nr 1 0 5 49  509

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 września 2014 r. w sprawie R 1382/2013-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania oraz drugiej strony postępowania przed izbą odwoławczą kosztami postępowania przed OHIM.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-426/13: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2013 r. — L’Oréal przeciwko OHIM — Cosmetica Cabinas (AINHOA)

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/21

         Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2013 r. — L’Oréal przeciwko OHIM — Cosmetica Cabinas (AINHOA)
   (Sprawa T-426/13)
   2013/C 304/36
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: L’Oréal SA (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokaci M. Granado Carpenter i M. Polo Carreño)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Cosmetica Cabinas, SL (El Masnou, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 czerwca 2013 r. w sprawie R 1642/2012-1;

               —

               zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów poniesionych w związku z niniejszym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: Słowny znak towarowy „AINHOA” dla towarów i usług z klas 3, 35 i 39 — wspólnotowy znak towarowy nr 2 720 811

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Cosmetica Cabinas

      Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku w odniesieniu do usług z klas 35 i 39 oraz oddalenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku w odniesieniu do „kosmetyków”, należących do klasy 3

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1)

      (1)  Dz.U. L 78, s. 1


title: Sprawa T-505/12: Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2015 r. – Compagnie des montres Longines, Francillon/OHIM – Cheng (B) [Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego B – Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy przedstawiający dwa rozpostarte skrzydła – Względne podstawy odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Brak działania na szkodę renomy znaku towarowego – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/24

      Wyrok Sądu z dnia 12 lutego 2015 r. – Compagnie des montres Longines, Francillon/OHIM – Cheng (B)
      (Sprawa T-505/12) (1)

      ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego B - Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy przedstawiający dwa rozpostarte skrzydła - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak działania na szkodę renomy znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009])
      (2015/C 107/31)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Compagnie des montres Longines, Francillon SA (Saint-Imier, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat P. González-Bueno Catalán de Ocón)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo F. Mattina, następnie P. Bullock)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM: Xiuxiu Cheng (Budapeszt, Węgry)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 września 2012 r. (sprawa R 193/2012-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Compagnie des montres Longines, Francillon SA a Xiuxiu Chengiem.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Compagnie des montres Longines, Francillon SA, zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa F-20/09: Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2009 r. — Juvyns przeciwko Radzie

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/46

         Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2009 r. — Juvyns przeciwko Radzie
   (Sprawa F-20/09)
   2009/C 113/98
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Marc Juvyns (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AST 7 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2008 oraz w razie potrzeby, decyzji o awansowaniu do tej grupy urzędników o mniejszych osiągnięciach.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AST 7 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2008 oraz w razie potrzeby, decyzji o awansowaniu do tej grupy urzędników o mniejszych osiągnięciach;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-268/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 marca 2012 r. w sprawie T-288/08 Cadila Healthcare Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 30 maja 2012 r. przez Cadila Healthcare Ltd

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 marca 2012 r. w sprawie T-288/08 Cadila Healthcare Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 30 maja 2012 r. przez Cadila Healthcare Ltd
   (Sprawa C-268/12 P)
   2012/C 258/17
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Cadila Healthcare Ltd (przedstawiciel: S. Malynicz, Barrister)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Novartis AG

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu wydanego w dniu 15 marca 2012 r. w sprawie T-288/08;

               —

               obciążenie Urzędu oraz interwenienta własnymi kosztami oraz kosztami skarżącej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie twierdzi, że należy uchylić zaskarżony wyrok z następujących powodów:

               Sąd naruszył art.113 regulaminu postępowania nie orzekając, że skarga stała się bezprzedmiotowa, ze względu na to, że w dniu wydania wyroku nie przedłużono rejestracji wcześniejszego znaku towarowego oraz że upłynął dodatkowy termin sześciu miesięcy przewidziany w art. 47 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 (1)

               W przedmiocie podobieństwa fonetycznego Sąd przeinaczył dowody oraz nie ocenił prawidłowo stanu faktycznego; orzeczenie Sądu jest materialnie nieścisłe, gdy chodzi o poczynione przez niego ustalenia w kwestii przedstawionych mu dokumentów.

               Sąd nie wziął pod uwagę faktu, że sprzedaż produktów leczniczych wymagała udziału specjalistów.

               W kwestii podobieństwa wizualnego Sąd niewłaściwie zastosował swoje własne orzecznictwo, zgodnie z którym początek znaków towarowych jest ogólnie uznawany za najważniejszy element oraz zgodnie z którym w stosunkowo krótkich oznaczeniach, jak te w niniejszej sprawie, elementy środkowe są tak samo ważne jak elementy początku czy końca oznaczenia.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa C-331/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 31 lipca 2006 r. — K. D. Chuck przeciwko Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 31 lipca 2006 r. — K. D. Chuck przeciwko Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank
   (Sprawa C-331/06)
   (2006/C 281/27)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Rechtbank Amsterdam (Niderlandy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: K. D. Chuck.

      Strona pozwana: Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank.
   Pytania prejudycjalne
   Czy w przypadku, gdy w chwili osiągnięcia wieku emerytalnego pracownik zamieszkuje poza terytorium Wspólnoty to art. 48 rozporządzenia (1) należy stosować w ten sam sposób jak gdyby dany pracownik nadal zamieszkiwał na terytorium Wspólnoty?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i członków ich rodzin, przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, str. 2)


title: Sprawa T-161/10: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2010 r. — Longevity Health Products przeciwko OHIM — Tecnifar (E-PLEX)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/47

         Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2010 r. — Longevity Health Products przeciwko OHIM — Tecnifar (E-PLEX)
   (Sprawa T-161/10)
   2010/C 148/77
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Longevity Health Products, Inc. (Nassau, Bahamy) (przedstawiciel: adwokat J. Korab)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Tecnifar — Industria Tecnica Farmaceutica, SA (Lizbona, Portugalia)

      Żądania strony skarżącej

               —

               dopuszczenie wniesionej przez skarżącą skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 lutego 2010 r. w sprawie R 662/2009-4 i oddalenie sprzeciwu wniesionego przez Tecnifar — Industria Tecnica Farmaceutica, S.A. w odniesieniu do produktów farmaceutycznych i medyczno-weterynaryjnych z wyjątkiem produktów leczniczych przeznaczonych do leczenia chorób związanych z ośrodkowym układem nerwowym; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „E-PLEX” dla towarów i usług z klas 3, 5 i 35

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Tecnifar — Industria Tecnica Farmaceutica, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Portugalii słowny znak towarowy „EPILEX” dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 ze względu na błędne uznanie przez Izbę Odwoławczą, że w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia błąd.


title: Sprawa C-253/09: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Węgierskiej

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/6

         Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Węgierskiej
   (Sprawa C-253/09)
   2009/C 233/10
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: R. Lyal i K. Ritzné Talabér, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Węgierska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że traktując nabycie mieszkania położonego na Węgrzech w zamian za mieszkanie położone w innym państwie członkowskim w sposób mniej korzystny niż nabycie mieszkania położonego na Węgrzech w zamian za mieszkanie położone w tym samym państwie, Republika Węgierska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy art. 18 WE, 39WE i 43WE oraz art. 28 i 31 porozumienia EOG.

               —

               obciążenie Republiki Węgierskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przedmiotem niniejszej skargi jest węgierski przepis podatkowy, na którego podstawie przy naliczaniu podstawy podatku należnego w momencie nabycia własności mieszkania położonego na terenie kraju możliwe jest odliczenie od ceny mieszkania nabytego ceny mieszkania sprzedanego, jeżeli położone jest ono na terenie kraju.
   W świetle art. 18 WE, 39WE i 43WE oraz art. 28 i 31 porozumienia EOG przepis ten jest sprzeczny ze swobodą przepływu osób i swobodą przedsiębiorczości.
   Celem wymienionych postanowień prawa wspólnotowego jest ułatwienie obywatelom państw członkowskich wykonywania działalności zawodowej jakiegokolwiek rodzaju w jakimkolwiek miejscu Wspólnoty, a jednocześnie zakazują one jakichkolwiek środków skutkujących tym, że obywatele któregokolwiek państwa Wspólnoty, którzy — korzystając z prawa do swobodnego przemieszczania się — zamierzają wykonywać działalność gospodarczą na terytorium innego państwa członkowskiego, mogliby znaleźć się w niekorzystnej sytuacji. Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że przepisy, które utrudniają obywatelowi państwa opuszczenie państwa członkowskiego pochodzenia w celu wykonywania prawa do swobodnego przemieszczania się lub zniechęcają go do tego, stanowią przeszkody w wykonywaniu tej swobody nawet wówczas, gdy stosowane są niezależnie od przynależności państwowej osób, których to dotyczy.
   Tymczasem węgierski przepis podatkowy będący przedmiotem niniejszej skargi jest uregulowaniem takich cechach. Z uwagi na wyłączenie wskazanej korzyści podatkowej obywatele węgierscy lub obywatele innych państw, którzy, korzystając z prawa do swobodnego przepływu, zamieszkują przez pewien czas w innym państwie członkowskim i tam nabywają mieszkanie, otrzymają mniej zachęt do nabycia mieszkania na Węgrzech niż ci, którzy mają miejsce zamieszkania na Węgrzech i nabyli nowe mieszkanie w zamian za inne, położone na terenie kraju, którego byli właścicielami. W ten sposób skutkiem uregulowania węgierskiego może być oczywiście zniechęcanie obywateli innych państw do osiedlania się na Węgrzech. Komisja uważa, że osoby, które ewentualnie uiściły podatek w podobnej kwocie w państwie swojego poprzedniego zamieszkania, kiedy nabyły mieszkanie, znajdują się w takiej samej sytuacji jak osoby, które nabyłyby poprzednie mieszkanie na Węgrzech. W konsekwencji osoby te powinny być traktowane jednakowo. Zważywszy, że uregulowanie węgierskie stawia w bardziej niekorzystnej sytuacji osoby, które nabywają na Węgrzech mieszkanie w zamian za mieszkanie położone w którymkolwiek innym państwie członkowskim w porównaniu z osobami, które nabywając mieszkanie już dysponują innym na terenie kraju, w uregulowaniu tym dwie obiektywnie identyczne sytuacje są traktowane w sposób odmienny, zatem jest to przepis dyskryminujący.
   Jedyny argument rządu węgierskiego nie uzasadnia takiego naruszenia prawa.
   Po pierwsze, co się tyczy zarzutu dotyczącego potrzeby zagwarantowania spójności systemu podatkowego, należy zauważyć, że w niniejszej sprawie nie występuje jakikolwiek bezpośredni związek między rozpatrywaną korzyścią podatkową a kompensatą tej korzyści poprzez określoną podstawę podatku, a taki jest wymóg, by przytoczona potrzeba zagwarantowania spójności systemu podatkowego mogła stanowić uzasadnione ograniczenie wykonywania podstawowych swobód. Z gospodarczego punktu widzenia nie istnieje żaden bezpośredni związek między nabyciem innego mieszkania i obowiązkiem uiszczenia podatku oraz sprzedażą pierwszego mieszkania i podatkami uiszczonymi w tym momencie — związek między tymi elementami wprowadza jedynie ustawodawca węgierski.
   Wreszcie, co się tyczy argumentacji rządu węgierskiego dotyczącej poważnych trudności administracyjnych, jakie mogłoby spowodować uwzględnianie nieruchomości sprzedawanych w innych państwach członkowskich i podatków uiszczanych w momencie ich nabycia oraz zapobieganie nadużyciom, do których ewentualnie mogłoby dochodzić przy tych operacjach, Komisja zauważa, że ewentualne trudności administracyjne nie mogą w żadnym przypadku uzasadniać naruszenia podstawowych swobód gwarantowanych w prawie wspólnotowym. Republika Węgierska oczywiście może nakładać określone wymogi w celu uzyskania potrzebnych informacji, lecz wymogi te nie mogą być nieproporcjonalne w stosunku do zamierzonego celu.