title: Sprawa T-367/12: Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2013 r. — MOL przeciwko OHIM — Banco Bilbao Vizcaya Argentaria (MOL Blue Card) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Słowny znak towarowy MOL Blue Card — Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe BLUE, BLUE BBVA i TARJETA BLUE BBVA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/77

         Wyrok Sądu z dnia 27 czerwca 2013 r. — MOL przeciwko OHIM — Banco Bilbao Vizcaya Argentaria (MOL Blue Card)
   (Sprawa T-367/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Słowny znak towarowy MOL Blue Card - Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe BLUE, BLUE BBVA i TARJETA BLUE BBVA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 225/172
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: MOL Magyar Olaj- és Gázipari Nyrt. (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciel: adwokat K. Szamosi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: F. Mattina, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA (Bilbao, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. de Oliveira Vaz Miranda Sousa i N. González-Alberto Rodríguez)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 maja 2012 r. (sprawa R 2532/2011-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA a MOL Magyar Olaj- és Gázipari Nyrt.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona i w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               MOL Magyar Olaj- és Gázipari Nyrt. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 319 z 20.10.2012.


title: Sprawa C-64/15: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 28 stycznia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – BP Europa SE/Hauptzollamt Hamburg-Stadt (Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Ogólne zasady dotyczące podatku akcyzowego — Dyrektywa 2008/118/WE — Wystąpienie nieprawidłowości w trakcie przemieszczania wyrobów akcyzowych — Przemieszczanie wyrobów akcyzowych w procedurze zawieszenia poboru akcyzy — Wyroby brakujące w momencie dostawy — Pobór podatku akcyzowego w braku dowodu zniszczenia lub utraty wyrobów)

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/8

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 28 stycznia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – BP Europa SE/Hauptzollamt Hamburg-Stadt
   (Sprawa C-64/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Ogólne zasady dotyczące podatku akcyzowego - Dyrektywa 2008/118/WE - Wystąpienie nieprawidłowości w trakcie przemieszczania wyrobów akcyzowych - Przemieszczanie wyrobów akcyzowych w procedurze zawieszenia poboru akcyzy - Wyroby brakujące w momencie dostawy - Pobór podatku akcyzowego w braku dowodu zniszczenia lub utraty wyrobów))
   (2016/C 106/11)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: BP Europa SE

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Stadt

      Sentencja

               1)

               Artykuł 20 ust. 2 dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG, należy interpretować w ten sposób, że przemieszczanie wyrobów akcyzowych w ramach procedury zawieszenia poboru akcyzy kończy się, w rozumieniu tego przepisu, w sytuacji takiej jak ta w postępowaniu głównym, w chwili gdy odbiorca tych wyrobów po całkowitym rozładunku środka transportu zawierającego dane wyroby stwierdził, że brakuje części tych wyrobów w stosunku do ilości, jaka miała zostać dostarczona.

               2)

               Przepisy art. 7 ust. 2 lit. a) w związku z art. 10 ust. 2 dyrektywy 2008/118 należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           sytuacje uregulowane w tych przepisach są wyłączone z sytuacji, o której mowa w art. 7 ust. 4 tej dyrektywy, oraz

                           —

                           okoliczność, iż przepis krajowy transponujący art. 10 ust. 2 dyrektywy 2008/118, taki jak ten będący przedmiotem postępowania głównego, nie stanowi wyraźnie, że nieprawidłowość regulowana przez ten przepis dyrektywy powinna była spowodować dopuszczenie do konsumpcji danych wyrobów, nie stoi na przeszkodzie stosowaniu tego przepisu krajowego przy stwierdzeniu braków, które bezwzględnie prowadzą do takiego dopuszczenia do konsumpcji.

               3)

               Artykuł 10 ust. 4 dyrektywy 2008/118 należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie nie tylko wtedy, gdy całość wyrobów akcyzowych objętych procedurą zawieszenia poboru akcyzy nie dotarła do miejsca przeznaczenia, lecz także w przypadkach, w których tylko część tych wyrobów nie dotarła do miejsca przeznaczenia.

      (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Sprawa T-356/06: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2006 r. — Koninklijke Volker Wessels Stevin przeciwko Komisji

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/24

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2006 r. — Koninklijke Volker Wessels Stevin przeciwko Komisji
   (Sprawa T-356/06)
   (2007/C 20/35)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Koninklijke Volker Wessels Stevin NV (przedstawiciele: adwokaci E.H. Pijnacker Hordijk i Y. de Vries)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Skarżąca wnosi o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1, 2 i 3 decyzji z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/38.456 — Bitum — Niderlandy), w każdym wypadku w zakresie w jakim decyzja ta jest skierowana do Koninklijke Volker Wessels Stevin;

               —

               obciążenie Komisji jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Koninklijke Volker Wessels Stevin.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 13 września 2006 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/38.456 — Bitum — Niderlandy), na mocy której wymierzono jej grzywnę z tytułu naruszenia art. 81 WE.
   Na poparcie skargi skarżąca powołuje się na naruszenie art. 81 WE oraz art. 7 i 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003. Jej zdaniem Komisja przyjęła niewłaściwe kryteria do oceny odpowiedzialności spółki matki i tym samym niesłusznie obciążyła skarżącą solidarną odpowiedzialnością z tytułu domniemanych praktyk spółki Koninklijke Wegenbouw Stevin BV.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia  25 października 2005 r.  w sprawie C-350/03 Elisabeth Schulte, Wolfgang Schulte przeciwko Bausparkasse Badenia AG (wniosek Landgericht Bochum o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Ochrona konsumentów — Akwizycja w domu — Zakup nieruchomości — Inwestycja finansowana przez kredyt hipoteczny — Prawo do odstąpienia — Skutki odstąpienia)

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 25 października 2005 r.
   w sprawie C-350/03 Elisabeth Schulte, Wolfgang Schulte przeciwko Bausparkasse Badenia AG (1) (wniosek Landgericht Bochum o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Ochrona konsumentów - Akwizycja w domu - Zakup nieruchomości - Inwestycja finansowana przez kredyt hipoteczny - Prawo do odstąpienia - Skutki odstąpienia)
   (2006/C 86/04)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C- 350/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Landgericht Bochum, postanowieniem z dnia 29 lipca 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 8 sierpnia 2003 r., w postępowaniu: Elisabeth Schulte, Wolfgang Schulte przeciwko Bausparkasse Badania AG, Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, A. Rosas, prezesi izb, C. Gulmann (sprawozdawca), R. Schintgen, N. Colneric, S. von Bahr, R. Silva de Lapuerta i K. Lenaerts, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 25 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Artykuł 3 ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady 85/577/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa należy interpretować w ten sposób, że wyłącza on z zakresu stosowania tej dyrektywy umowy sprzedaży nieruchomości, nawet jeśli stanowią one jedynie część inwestycji finansowej, finansowanej przez kredyt i w ramach której negocjacje przedumowne miały miejsce w warunkach akwizycji w domu zarówno w przypadku umowy sprzedaży nieruchomości, jak i umowy pożyczki służącej wyłącznie finansowaniu.

               2.

               Dyrektywa 85/577 nie sprzeciwia się przepisom krajowym, które przewidują, że jedynym skutkiem odstąpienia od umowy pożyczki jest jej anulowanie, nawet jeśli chodzi o inwestycje finansowe, na które nie zostałaby udzielona pożyczka, gdyby nie nabyto nieruchomości.

               3.

               Dyrektywa 85/577 nie sprzeciwia się:

                           —

                           zobowiązaniu konsumenta, który skorzystał z prawa do odstąpienia zgodnie z tą dyrektywą, do zwrotu pożyczkodawcy kwoty pożyczki, chociaż pożyczka — zgodnie z planem sporządzonym dla celów inwestycji finansowej — służy wyłącznie finansowaniu nieruchomości i jest bezpośrednio wypłacona sprzedawcy nieruchomości;

                           —

                           żądaniu natychmiastowej spłaty pożyczki;

                           —

                           przepisom krajowym, które przewidują w przypadku odstąpienia od umowy kredytu hipotecznego, że konsument zobowiązany jest nie tylko do zwrotu kwoty otrzymanej na podstawie tej umowy, ale dodatkowo do zapłaty na rzecz pożyczkodawcy odsetek stosowanych na rynku.
                           Jednak w sytuacji gdyby bank zawiadomił konsumenta o przysługującym mu prawie odstąpienia, konsument mógłby uniknąć ryzyka związanego z takimi inwestycjami jak inwestycje będące przedmiotem sprawy toczącej się przed sądem krajowym. Z tego względu art. 4 dyrektywy 85/577 zobowiązuje Państwa Członkowskie, by dbały o to, żeby ich prawo chroniło konsumentów, którzy nie mogli uniknąć takiego ryzyka, poprzez przyjęcie środków, które pozwalają ustrzec konsumenta od poniesienia konsekwencji urzeczywistnienia się takiego ryzyka.

      (1)  Dz.U. C 264 z 01.11.2003


title: Sprawa T-515/09 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 7 października 2009 r. w sprawie F-3/08 Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 21 grudnia 2009 r. przez Luigiego Marcuccia

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/39

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 7 października 2009 r. w sprawie F-3/08 Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 21 grudnia 2009 r. przez Luigiego Marcuccia
   (Sprawa T-515/09 P)
   2010/C 51/74
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               w każdym razie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i bez żadnego wyjątku;

               —

               stwierdzenie, że skarga w pierwszej instancji, w przedmiocie której zostało wydane zaskarżone postanowienie, była całkowicie dopuszczalna w całości i bez żadnego wyjątku;

               —

               tytułem głównym: uwzględnienie w całości i bez żadnego wyjątku żądań skarżącego zawartych w skardze w pierwszej instancji;

               —

               zasądzenie od Komisji Europejskiej na rzecz wnoszącego odwołanie wszelkich kosztów poniesionych przez niego w toku całego postępowania we wszystkich instancjach, rozpatrujących sprawę co do istoty.

               —

               pomocniczo: odesłanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przed Sąd do spraw Służby Publicznej rozpoznający w innym składzie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie wniósł niniejsze odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 7 października 2009 r., wydanego w sprawie F-3/08. Postanowieniem tym Sąd odrzucił jako w sposób oczywisty bezzasadną skargę mającą za przedmiot stwierdzenie nieważności decyzji Komisji odmawiającej odesłania mu tłumaczenia na język włoski wcześniejszej decyzji, a także zasądzenie od pozwanej odszkodowania za szkodę poniesioną jakoby w związku z tą odmową. Na mocy zaskarżonego postanowienia zasądzono również od skarżącego, na podstawie art. 94 lit. a) regulaminu postępowania przed SSP, na rzecz Sądu kwoty 1 000 EUR.
   W uzasadnieniu odwołania wnoszący odwołanie podnosi następujące zarzuty:

               —

               całkowity brak uzasadnienia, również w związku z wypaczeniem okoliczności faktycznych, jeśli chodzi o twierdzenia SSP związane z możliwością zrozumienia przez skarżącego treści rozpatrywanego pisma w wersji językowej, w której zostało mu doręczone.

               —

               naruszenie norm prawnych składających się na prawo każdej osoby do zwrócenia się do instytucji wspólnotowej w jakimkolwiek języku urzędowym Unii i do otrzymania odpowiedzi w tym samym języku.

               —

               błędna interpretacja i zastosowanie art. 94 regulaminu postępowania przed SSP.


title: Sprawa T-76/16: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2016 r. – Ikos/EUIPO (AEGYPTISCHE ERDE)

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/40

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2016 r. – Ikos/EUIPO (AEGYPTISCHE ERDE)
   (Sprawa T-76/16)
   (2016/C 118/46)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ikos GmbH (Lörrach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Masberg)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „AEGYPTISCHE ERDE” – zgłoszenie nr 14 027 239

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 grudnia 2015 r. w sprawie R 1257/2015-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i dopuszczenie znaku towarowego do rejestracji zgodnie ze zgłoszeniem;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-767/15: Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2015 r. – Labeyrie/OHIM – Delpeyrat (Przedstawienie ornamentu z motywem jasnych ryb na ciemnym tle)

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/28

         Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2015 r. – Labeyrie/OHIM – Delpeyrat (Przedstawienie ornamentu z motywem jasnych ryb na ciemnym tle)
   (Sprawa T-767/15)
   (2016/C 078/39)
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Labeyrie (Saint-Geours-de-Maremne, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Lecomte)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Delpeyrat (Saint Pierre du Mont, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy bez zastrzeżenia kolorów (Przedstawienie ornamentu z motywem jasnych ryb na ciemnym tle) – wspólnotowy znak towarowy nr 3 916 533

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 października 2015 r. w sprawie R 2694/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim utrzymano w niej w mocy decyzję Wydziału Unieważnień OHIM, w której stwierdzono wygaśnięcie prawa spółki LABEYRIE do wspólnotowego znaku towarowego nr 3 916 533 w zakresie oznaczania ryb;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 1 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia, a także zasad 22 i 40 rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa C-579/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 16 października 2014 r. w sprawie T-297/13 Junited Autoglas Deutschland GmbH & Co. KG/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 12 grudnia 2014 r. przez Junited Autoglas Deutschland GmbH & Co. KG

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 16 października 2014 r. w sprawie T-297/13 Junited Autoglas Deutschland GmbH & Co. KG/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 12 grudnia 2014 r. przez Junited Autoglas Deutschland GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-579/14 P)
   (2015/C 311/16)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Junited Autoglas Deutschland GmbH & Co. KG (przedstawiciel: C. Weil, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2015 r. Trybunał (szósta izba) oddalił odwołanie i obciążył Junited Autoglas Deutschland GmbH & Co. KG kosztami postępowania.


title: Sprawa C-41/06: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 15 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/9

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 15 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-41/06) (1)

   (2006/C 249/22)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006


title: Sprawa T-413/10: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2010 r. — Socitrel przeciwko Komisji

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/34

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2010 r. — Socitrel przeciwko Komisji
   (Sprawa T-413/10)
   ()
   2010/C 317/62
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Socitrel — Sociedade Industrial de Trefilaria, S.A. (São Romão de Coronado, Portugalia) (przedstawiciele: F. Proença de Carvalho i T. de Faria, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności w części art. 1 i 2 decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia EOG (sprawa COMP/38.344 — Stal sprężająca) w zakresie dotyczącym skarżącej,

               —

               znaczne obniżenie kwoty nałożonej grzywny,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Decyzja zaskarżona przez skarżącą w ramach niniejszego postępowania jest tożsama z decyzją stanowiącą przedmiot skargi w sprawie T-385/10 ArcelorMittal Wire France i in. przeciwko Komisji.
   W swej skardze skarżąca podnosi, że:

               (i)

               zaskarżona decyzja zawiera istotne braki w uzasadnieniu powodujące naruszenie art. 296 TFUE; miało miejsce naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań ze względu na zastosowanie nałożonej grzywny, co z kolei stanowiło naruszenie prawa do obrony przysługującego skarżącej dotyczącego obliczenia omawianej grzywny;

               (ii)

               ze względu na zbyt długi czas trwania postępowania administracyjnego wszczętego przez Komisję zostało naruszone prawo do obrony Socitrel; zostało również zakwestionowane prawo do procesu w rozsądnym terminie przewidziane w art. 6 ust. 1 Europejskiej konwencji praw człowieka;

         oraz tytułem ewentualnym:

               (iii)

               naruszenie art. 101 TFUE i oczywisty błąd w ocenie, ponieważ uznano, że Socitrel nie działał na rynku w sposób autonomiczny;

               (iv)

               skarżąca zarzuca, iż Komisja dopuściła się również oczywistego błędu w ocenie włączając do całkowitego obrotu przy ustalaniu granicy 10 % obrotu w celu obliczenia grzywien obrót uzyskany przez przedsiębiorstwa Emesa, Galycas i ITC, które nie należały do grupy Previdente w momencie popełnienia naruszenia oraz

               (v)

               przy ustalaniu kwoty grzywny Komisja naruszyła zasady proporcjonalności i niedyskryminacji oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań.


               1.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/38

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej, złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur na mocy orzeczenia tego sądu z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie HOB-vin ehf. v. Islandia i Państwowe Przedsiębiorstwo Przemysłu Alkoholowego i Tytoniowego w Islandii

   (Sprawa E-4/05)
   (2005/C 304/16)
   W dniu 17 czerwca 2005 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek złożony do Trybunału EFTA na mocy orzeczenia Héraðsdómur Reykjavíkur (Sądu Rejonowego w Reykjaviku), Islandia, z dnia 4 maja 2005 r., dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie HOB-vin ehf. v. Islandia i Państwowe Przedsiębiorstwo Przemysłu Alkoholowego i Tytoniowego w Islandii, w odniesieniu do następujących kwestii:

               1.

               Czy art. 11 i 16 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym dopuszczają możliwość żądania przez przedsiębiorstwo państwowe, które ma wyłączne prawo do sprzedaży detalicznej napojów alkoholowych, by dostawy (do tego przedsiębiorstwa) napojów alkoholowych przeznaczonych na sprzedaż detaliczną były realizowane przez dostawców na specjalnym rodzaju palety (paleta EUR), a także włączenia ceny palety w cenę produktu?

               2.

               Czy art. 59 Porozumienia dopuszcza możliwość nałożenia tego rodzaju wymogów?


title: Sprawa C-428/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 1 sierpnia 2016 r. – „Fronteks Interneszynył” EAD/Emił Janakiew

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 1 sierpnia 2016 r. – „Fronteks Interneszynył” EAD/Emił Janakiew
   (Sprawa C-428/16)
   (2016/C 371/08)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Sofijski rajonen syd

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnioskodawca w postępowaniu nakazowym:„Fronteks Interneszynył” EAD

      Dłużnik: Emił Janakiew

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 101 ust. 1 TFUE (zakaz zapobiegania, ograniczania lub zakłócania konkurencji) jest niezgodny z art. 36 ust. 2 Zakon za adwokaturata (ustawy o adwokaturze), zgodnie z którym związek przedsiębiorstw wykonujących wolny zawód [Wisszija adwokatski sywet (naczelna rada adwokacka)] ma na podstawie przyznanej przez państwo właściwości uprawnienie dyskrecjonalne umożliwiające uprzednie określanie minimalnych wysokości cen świadczonych przez te przedsiębiorstwa usług (wynagrodzeń adwokatów)?

               2)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, czy art. 78 ust. 5 in fine Grażdanski procesualen kodeks (kodeksu postępowania cywilnego) – w części, w jakiej przepis ten nie dopuszcza obniżenia wynagrodzenia adwokata poniżej określonej minimalnej wysokości – jest niezgodny z art. 101 ust. 1 TFUE?

               3)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, czy art. 132 pkt 5 Zakon za adwokaturata (mając na względzie stosowanie art. 136 ust. 1 Zakon za adwokaturata) jest niezgodny z art. 101 ust. 1 TFUE?

               4)

               Czy art. 56 ust. 1 TFUE (zakaz ograniczania swobodnego świadczenia usług) jest niezgodny z art. 36 ust. 2 Zakon za adwokaturata?

               5)

               Czy art. 78 ust. 8 Grażdanski procesualen kodeks jest niezgodny z art. 101 ust. 1 TFUE?

               6)

               Czy art. 78 ust. 8 Grażdanski procesualen kodeks jest niezgodny z dyrektywą 77/249/EWG (1) (mając na względzie prawo osób reprezentowanych przez doradcę prawnego do dochodzenia wynagrodzenia adwokata)?

               7)

               Czy niezgodny z dyrektywą 2006/112/WE (2) jest § 2а dopyłnitełni razporedbi na naredba № 1 ot 09.07.2004 g. za minimałnite razmeri na adwokatskite wyznagrażdenija (przepisów uzupełniających do rozporządzenia nr 1 z dnia 9 lipca 2004 r. w sprawie minimalnych stawek wynagrodzeń adwokatów), w którym dopuszczono uznanie VAT za część ceny usługi świadczonej w ramach wykonywania wolnego zawodu (w odniesieniu do włączenia VAT jako części należnego honorarium adwokata)?

      (1)  Dyrektywa Rady 77/249/EWG z dnia 22 marca 1977 r. mająca na celu ułatwienie skutecznego korzystania przez prawników ze swobody świadczenia usług, Dz.U. L 78, s. 17.

      (2)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa C-252/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 18 marca 2015 r. w sprawie T-250/13 Naazneen Investments Limited/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 28 maja 2015 r. przez Naazneen Investments Ltd

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/19

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 18 marca 2015 r. w sprawie T-250/13 Naazneen Investments Limited/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 28 maja 2015 r. przez Naazneen Investments Ltd
   (Sprawa C-252/15 P)
   (2015/C 294/25)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Naazneen Investments Ltd (przedstawiciele: P. Goldenbaum, Rechtsanwältin, I. Rohr, Rechtsanwältin)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Energy Brands, Inc.

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 18 marca 2015 r. wydanego w sprawie T-250/13;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej wydanej w sprawie R-1101/2011-2 i, pomocniczo, w razie potrzeby przekazanie sprawy do rozpoznania przez Sąd;

               —

               obciążenie OHIM własnymi kosztami postępowania oraz kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w postępowaniach przed Trybunałem, Sądem i Izbą Odwoławczą; oraz

               —

               w sytuacji gdyby Energy Brands, Inc. wstąpiła do postępowania, obciążenie Energy Brands, Inc. kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd: dokonał błędnej wykładni zakresu art. 75 i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 (1); nie dokonał prawidłowej całościowej oceny wszystkich przedstawionych dowodów ani wszystkich istotnych okoliczności niniejszej sprawy lub błędnie nie stwierdził braku uzasadnienia Izby Odwoławczej w tym względzie; nie uwzględnił wystarczająco lub błędnie zastosował zasady wywiedzione z orzecznictwa. Ponadto w licznych stwierdzeniach Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne.
   I.   Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009
   Sąd naruszył prawo stwierdzając, że Izba Odwoławcza przedstawiła odpowiednie uzasadnienie swojej decyzji. W szczególności nie rozważył, że Izba Odwoławcza całkowicie pominęła strony 6–22 pisma zawierającego odwołanie oraz że nie uwzględniła wszystkich przedstawionych dowodów ani nie przedstawiła żadnych argumentów na poparcie swoich stwierdzeń. W kontekście oceny uzasadnionych powodów nieużywania Sąd naruszył przepisy postępowania, opierając swoje stwierdzenie na nowym argumencie opartym na podnoszonym zobowiązaniu licencjobiorcy do kontrolowania i nadzorowania wytwarzania towarów.
   II.   Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009
   1.   Rzeczywiste używanie
   Sąd:

               —

               błędnie stwierdził, że Izba Odwoławcza uwzględniła złożone pod przysięgą oświadczenia, mimo że nie rozpatrzyła ona kwestii mocy dowodowej tych oświadczeń;

               —

               oparł swoje stwierdzenia na nieprawidłowo ustalonych okolicznościach faktycznych, potwierdzając bardzo ograniczoną wartość gospodarczą zamówienia dwunastu palet butelek w celu dokonania „próbnej sprzedaży”;

               —

               błędnie ustalił i zastosował zasadę, zgodnie z którą rynek znacznych rozmiarów, taki jak rynek napojów jako towarów masowej konsumpcji, automatycznie skutkuje wzmocnionymi wymogami w odniesieniu do zakresu używania;

               —

               nie przestrzegał zasady braku wymogu nieprzerwanego używania;

               —

               naruszył prawo stwierdzając, że względy, dla których znak towarowy nie był intensywniej używany ani używany w całym istotnym okresie, należy rozpatrywać wyłącznie w ramach oceny uzasadnionych powodów nieużywania;

               —

               nie uwzględnił rozróżnienia między wypadkami „nieużywania” a wypadkami „ograniczonego używania”;

               —

               błędnie wskazał na zasadę, zgodnie z którą, gdy izba odwoławcza dokonuje oceny rzeczywistego używania znaku towarowego, musi ona wyłącznie uwzględnić dowody istnienia takiego używania, a nie dowody uzasadniające nieużywanie tego znaku towarowego;

               —

               błędnie stwierdził, że w kontekście reklamy i innej działalności promocyjnej istotne są wyłącznie kampanie o znacznej skali;

               —

               błędnie nie uznał istotności wydruków z witryny internetowej właściciela znaku towarowego oraz nie uwzględnił wyjaśnień ani dowodów przedstawionych w tym względzie;

               —

               dokonał błędnej wykładni terminu „symboliczny”.

         W kontekście badania istotności nieznacznego wolumenu handlu w fazach nowego lub ponownego wprowadzenia na rynek Sąd:

               —

               popełnił błąd w obliczeniach;

               —

               nie uwzględnił wadliwości towarów oraz postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku wszczętego przez osobę trzecią jako wiarygodnego uzasadnienia; oraz

               —

               naruszył prawo w odniesieniu do wymaganej jakości uzasadnienia ograniczonego zakresu używania. W kontekście rzeczywistego używania względy, dla których znak towarowy nie był używany w szerokim zakresie, nie muszą spełniać wymogu uzasadnionych powodów nieużywania, lecz powinno wystarczać, że uwiarygadniają one względy, dla których ten zakres nie był szeroki.

         2.   Uzasadnione powody nieużywania
   2.1.   Problemy dotyczące wytwarzania napojów „SMART WATER”
   Sąd:

               —

               oparł swoje ustalenia na przeinaczonych okolicznościach faktycznych, ponieważ w rzeczywistości nie doszło do zaniedbania obowiązków kontroli wytwarzania towarów i nadzoru nad tym wytwarzaniem;

               —

               nieprawidłowo zrozumiał kryteria „okoliczności, które powstały niezależnie od woli właściciela znaku towarowego” i „przeszkody dla używania znaku” w rozumieniu art. 19 ust. 1 porozumienia TRIPS, w szczególności nie rozpatrując kwestii, czy wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nowych towarów były nieracjonalne, lecz wyłącznie rozpatrując, czy było to niemożliwe;

               —

               nie stwierdził, że wnosząca odwołanie przedstawiła szczegółowe wyjaśnienia dotyczące względów, dla których niemożliwe było łatwe i szybkie podjęcie na nowo wytwarzania i dostaw towarów, czego nie uwzględniła ani Izba Odwoławcza ani nie uwzględnił sam Sąd.

         2.2.   Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku wszczęte przez osobę trzecią
   Sąd

               —

               nie stwierdził, że postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku jest oczywiście niezależne od woli właściciela znaku towarowego;

               —

               zastosował nieprawidłowe kryterium, opierając swoje stwierdzenie na wywodzie, że postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku nie stoi na przeszkodzie dla używania tego znaku towarowego przez właściciela;

               —

               ustalił nieprawidłowe kryterium „bezpośrednich skutków”: Sąd stwierdził, że możliwe jest – w sytuacji gdyby takie postępowanie skutkowało stwierdzeniem wygaśnięcia prawa do znaku – wniesienie skargi o odszkodowanie. Jednakże wskazał on, że nie stanowi to uzasadnionego powodu nieużywania, ponieważ nie jest to „bezpośredni skutek” postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku. Stwierdzenia Sądu w tym względzie są niezgodne z ratio legis wymogu rzeczywistego używania. Zwięzłe stwierdzenie – zgodnie z którym właściciel znaku towarowego powinien ocenić i oszacować ponoszone ryzyko i następnie nadal używać swojego znaku towarowego, pomimo niepewności związanej z koniecznością zapłaty odszkodowania, lub powstrzymać się od używania – skutkuje oczywistą dyskryminacją małych i średnich przedsiębiorstw. Ponadto łatwo mogłoby to skutkować ryzykiem nadużycia postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku przez osoby trzecie zainteresowane zarejestrowanym znakiem towarowym.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-359/15: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Arrom Conseil/EUIPO – Nina Ricci (Roméo has a Gun by Romano Ricci) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Roméo has a Gun by Romano Ricci — Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe NINA RICCI i RICCI — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. B) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych — Naruszenie renomy — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/41

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Arrom Conseil/EUIPO – Nina Ricci (Roméo has a Gun by Romano Ricci)
   (Sprawa T-359/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Roméo has a Gun by Romano Ricci - Wcześniejsze słowne unijne znaki towarowe NINA RICCI i RICCI - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. B) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszych znaków towarowych - Naruszenie renomy - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2016/C 402/47)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Arrom Conseil (Paryż, Francja) (przestawiciele: adwokaci C. Herissay Ducamp i J. Blanchard)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Nina Ricci SARL (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat E. Armijo Chávarri)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 kwietnia 2015 r. (sprawa R 1021/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Nina Ricci a Arrom Conseil.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Arrom Conseil pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) o przez Nina Ricci SARL.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa T-656/11 R II: Postanowienie sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych z dnia 13 czerwca 2012 r. — Morison Menon Chartered Accountants i in. przeciwko Radzie (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Umorzenie postępowania)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/22

         Postanowienie sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych z dnia 13 czerwca 2012 r. — Morison Menon Chartered Accountants i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-656/11 R II)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Umorzenie postępowania)
   2012/C 227/36
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Morison Menon Chartered Accountants (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie), Morison Menon Chartered Accountants — Dubai Office (Dubaj) i Morison Menon Chartered Accountants — Sharjah Office (Szardża, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: adwokaci H. Viaene, D. Gillet i T. Ruys)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej(przedstawiciele: M.M. Joséphidès i G. Étienne, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania po pierwsze rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 11) oraz po drugie decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 71) w zakresie w jakim na mocy tych aktów do wykazu osób i podmiotów, których fundusze i zasoby gospodarcze zostały zamrożone dodano podmiot o nazwie „Morison Menon Chartered Accountant”.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie wniosku o zastosowanie środków tymczasowych.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-385/07: Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2011 r. — Fifa przeciwko Komisji (Telewizyjna działalność nadawcza — Artykuł 3a dyrektywy 89/552/EWG — Przepisy wydane przez Królestwo Belgii w przedmiocie wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa belgijskiego — Mistrzostwa świata w piłce nożnej — Decyzja stwierdzająca zgodność przepisów krajowych z prawem wspólnotowym — Uzasadnienie — Artykuły 43 WE i 49 WE — Prawo własności)

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/19

         Wyrok Sądu z dnia 17 lutego 2011 r. — Fifa przeciwko Komisji
   (Sprawa T-385/07) (1)

   (Telewizyjna działalność nadawcza - Artykuł 3a dyrektywy 89/552/EWG - Przepisy wydane przez Królestwo Belgii w przedmiocie wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa belgijskiego - Mistrzostwa świata w piłce nożnej - Decyzja stwierdzająca zgodność przepisów krajowych z prawem wspólnotowym - Uzasadnienie - Artykuły 43 WE i 49 WE - Prawo własności)
   2011/C 103/33
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fédération Internationale de Football Association (Fifa) (Zurych, Szwajcaria) (przedstawciele: początkowo R. Denton, E. Batchelor, F. Young, solicitors, i A. Barav, avocat, następnie E. Batchelor, A. Barav, D. Reymond, avocat, i F. Carlin, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Montaguti i N. Yerrell, pełnomocnicy, wspierani przez J. Flynna, QC, i L. Maya, barrister)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Belgii (przedstawiciele: L. Van den Broeck i C. Pochet, pełnomocnicy, wspierani przez J. Stuycka, A. Berenbooma i A. Joachimowicza, avocats); Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i J. Möller, pełnomocnicy); Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Behzadi-Spencer, E. Jenkinson i L. Seeboruth, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez T. de la Marego, a następnie przez B. Kennelly’ego, barristers)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji 2007/479/WE z dnia 25 czerwca 2007 r. w sprawie zgodności z prawem wspólnotowym środków przyjętych przez Belgię na mocy art. 3a ust. 1 dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz. U. L 180, s. 24)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Fédération Internationale de Football Association (Fifa) zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

               3)

               Królestwo Belgii, Republika Federalna Niemiec oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 315 z 22.12.2007.


title: Sprawa T-161/10: Wyrok Sądu z dnia 24 maja 2011 r. — Longevity Health Products przeciwko OHIM — Tecnifar (E-PLEX) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego E-PLEX — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy EPILEX — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/22

         Wyrok Sądu z dnia 24 maja 2011 r. — Longevity Health Products przeciwko OHIM — Tecnifar (E-PLEX)
   (Sprawa T-161/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego E-PLEX - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy EPILEX - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 204/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Longevity Health Products, Inc. (Nassau, Bahamy) (przedstawiciel: adwokat J. Korab)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: R. Pethke, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Tecnifar — Industria Tecnica Farmaceutica, SA (Lizbona, Portugalia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 lutego 2010 r. (sprawa R 662/2009-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Tecnifar — Industria Tecnica Farmaceutica, SA a Longevity Health Products, Inc.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Longevity Health Products, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010.


title: Sprawa F-12/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 11 września 2007 r. — O'Connor przeciwko Komisji (Służba publiczna — Inni pracownicy — Kolejne umowy pracownika zatrudnionego na czas określony, członka personelu pomocniczego i pracownika kontraktowego — Maksymalny okres przyznania zasiłku dla bezrobotnych — Dopuszczalność)

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/42

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 11 września 2007 r. — O'Connor przeciwko Komisji
   (Sprawa F-12/07) (1)

   (Służba publiczna - Inni pracownicy - Kolejne umowy pracownika zatrudnionego na czas określony, członka personelu pomocniczego i pracownika kontraktowego - Maksymalny okres przyznania zasiłku dla bezrobotnych - Dopuszczalność)
   (2007/C 283/76)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Elizabeth O'Connor (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin i M. Velardo, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej na 11 miesięcy i 25 dni zamiast 17,83 miesięcy maksymalnego okresu zasiłku dla bezrobotnych skarżącej, byłego pracownika Komisji pracującego u tej ostatniej w oparciu o różne umowy pracownika zatrudnionego na czas określony, członka personelu pomocniczego i pracownika kontraktowego od dnia 16 stycznia 2001 r. do dnia 31 grudnia 2005 r.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna i w pozostałej części oddalona jako oczywiście bezzasadna.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich poniesie całość kosztów, włączając w to koszty ewentualnie poniesione przez skarżącą w związku z jej wnioskiem o pomoc w zakresie kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 95 z dnia 28.4.2007 str. 57.


title: Sprawa C-306/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle — Belgia) — Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko I.B. (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW — Europejski nakaz aresztowania i procedura wydawania osób między państwami członkowskimi — Artykuł 4 — Powody fakultatywnej odmowa wykonania — Artykuł 4 pkt 6 — Nakaz aresztowania wydany w celu wykonania kary — Artykuł 5 — Gwarancje ze strony wydającego nakaz państwa członkowskiego — Artykuł 5 pkt 1 — Skazanie w trybie zaocznym — Artykuł 5 pkt 3 — Nakaz aresztowania wydany do celów ścigania — Wydanie uzależnione od spełnienia warunku, by poszukiwana osoba została odesłana do wykonującego nakaz państwa członkowskiego — Łączne zastosowanie art. 5 pkt 1 i art. 5 pkt 3 — Zgodność)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/16

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle — Belgia) — Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko I.B.
   (Sprawa C-306/09) (1)

   (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Europejski nakaz aresztowania i procedura wydawania osób między państwami członkowskimi - Artykuł 4 - Powody fakultatywnej odmowa wykonania - Artykuł 4 pkt 6 - Nakaz aresztowania wydany w celu wykonania kary - Artykuł 5 - Gwarancje ze strony wydającego nakaz państwa członkowskiego - Artykuł 5 pkt 1 - Skazanie w trybie zaocznym - Artykuł 5 pkt 3 - Nakaz aresztowania wydany do celów ścigania - Wydanie uzależnione od spełnienia warunku, by poszukiwana osoba została odesłana do wykonującego nakaz państwa członkowskiego - Łączne zastosowanie art. 5 pkt 1 i art. 5 pkt 3 - Zgodność)
   2010/C 346/27
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour constitutionnelle

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   I.B.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour Constitutionnelle (Belgia) — Wykładnia art. 4 pkt 6 i art. 5 pkt 3 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz. U. L 190, s. 1), jak również art. 6 ust. 2 traktatu UE — Podstawy fakultatywnego niewykonania europejskiego nakazu aresztowania oraz gwarancje, których udzielić powinno państwo członkowskie wydania tego nakazu — Możliwość uzależnienia przez państwo członkowskiego wykonania nakazu wydania osoby zamieszkującej na jego terytorium od spełnienia warunku, by ta osoba po byciu wysłuchaną w państwie członkowskim wydania nakazu, została odesłana do państwa członkowskiego wykonania nakazu celem odbycia tam kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania, które mogą być wobec niej orzeczone w państwie członkowskim wydania nakazu — Szczególna sytuacja osoby skazanej w państwie członkowskim wydania nakazu na podstawie orzeczenia zaocznego, od którego przysługuje jeszcze środek odwoławczy — Ewentualne znaczenie zagrożenia naruszenia praw podstawowych zainteresowanej osoby, a w szczególności poszanowania życia prywatnego i rodzinnego dla orzeczenia, które ma być wydane przez organy sądowe państwa członkowskiego wykonania nakazu

      Sentencja

   Artykuły 4 pkt 6 i art. 5 pkt 3 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi należy interpretować w ten sposób, że jeżeli dane państwo członkowskie wykonujące nakaz aresztowania dokonało transpozycji art. 5 pkt 1 i 3 tej decyzji ramowej do wewnętrznego porządku prawnego wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego w celach wykonania orzeczonej zaocznie kary w rozumieniu wspomnianego art. 5 ust. 1 może zostać uzależnione od spełnienia warunku, że osoba, której dotyczy nakaz, będąca obywatelem państwa członkowskiego wykonującego nakaz lub mająca w tym państwie miejsce zamieszkania, zostanie do niego odesłana w celu ewentualnego odbycia kary orzeczonej wobec niej w wyniku ponownego postępowania przeprowadzonego z jej udziałem w państwie członkowskim wydającym nakaz.

      (1)  Dz.U. C 233 z 26.9.2009, str. 11.


title: Sprawa F-41/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. — Roumimper przeciwko Europejskiemu Urzędowi Policji (Europolowi) (Służba publiczna — Personel Europolu — Nieodnowienie umowy o pracę — Umowa na czas nieokreślony — Artykuł 6 regulaminu pracowniczego mającego zastosowanie do pracowników Europolu — Zasada poszanowania prawa do obrony)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/71

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. — Roumimper przeciwko Europejskiemu Urzędowi Policji (Europolowi)
      (Sprawa F-41/09) (1)

      (Służba publiczna - Personel Europolu - Nieodnowienie umowy o pracę - Umowa na czas nieokreślony - Artykuł 6 regulaminu pracowniczego mającego zastosowanie do pracowników Europolu - Zasada poszanowania prawa do obrony)
      (2010/C 288/132)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Jacques Pierre Roumimper (Zoetermeer, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo adwokat P. de Casparis, następnie adwokaci W. J. Dammingh i N. D. Dane)

         Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol) (przedstawiciele: D. Neumann i D. El Khoury, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów B. Wägenbaura i R. Van der Houta)

         Przedmiot sprawy

      Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której skarżąca została poinformowana o braku możliwości zaoferowania jej stałego zatrudnienia a także decyzji z dnia 7 stycznia 2009 r. odrzucającej zażalenie złożone na pierwszą z decyzji.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której Europejski Urząd Policji (Europol) odmówił zawarcia z J. P. Roumimperem umowy na czas nieokreślony.

                  2)

                  Europol zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009, s. 63.


title: Sprawa T-283/12: Wyrok Sądu z dnia 6 listopada 2014 r. – FIS’D przeciwko Komisji (Program działań Erasmus Mundus — Porozumienie ramowe w przedmiocie partnerstwa — Porozumienie szczególne w przedmiocie subwencji — Wydana przez EACEA decyzja o rozwiązaniu porozumienia ramowego i modyfikacji porozumienia szczególnego — Skarga administracyjna do Komisji — Wydana przez Komisję decyzja o oddaleniu bezzasadnej skargi administracyjnej — Naruszenie porozumień i wytycznych administracyjno-finansowych)

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/18

         Wyrok Sądu z dnia 6 listopada 2014 r. – FIS’D przeciwko Komisji
   (Sprawa T-283/12) (1)

   ((Program działań Erasmus Mundus - Porozumienie ramowe w przedmiocie partnerstwa - Porozumienie szczególne w przedmiocie subwencji - Wydana przez EACEA decyzja o rozwiązaniu porozumienia ramowego i modyfikacji porozumienia szczególnego - Skarga administracyjna do Komisji - Wydana przez Komisję decyzja o oddaleniu bezzasadnej skargi administracyjnej - Naruszenie porozumień i wytycznych administracyjno-finansowych))
   (2014/C 448/23)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: FIS’D – Formazione integrata superiore del design (Catanzaro, Włochy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci S. Bariatti i A. Sodano, a następnie adwokaci F. Sutti i A. Boso Caretta)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo M. Van Hoof, następnie C. Cattabriga i D. Roussanov, a wreszcie C. Cattabriga, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Agencja wykonawcza ds. edukacji, kultury i sektora audiowizualnego (EACEA) (przedstawiciele: H. Monet, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów M. Merolę i C. Santacroce)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 12 kwietnia 2012 r. [znak Ares (2012) 446225], którą instytucja ta oddaliła skargę administracyjną wniesioną na decyzję Agencji wykonawczej ds. edukacji, kultury i sektora audiowizualnego (EACEA) z dnia 13 stycznia 2012 r. w przedmiocie przedterminowego rozwiązania porozumienia ramowego w przedmiocie partnerstwa 2011/0181 zawartego z Università degli Studi Mediterranea di Reggio Calabria (uniwersytetem studiów śródziemnomorskich w Reggio Calabria) i modyfikacji zawartego z tym uniwersytetem porozumienia szczególnego w przedmiocie subwencji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               FIS’D – Formazione integrata superiore del design ponosi swe własne koszty oraz pokrywa koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Agencja wykonawcza ds. edukacji, kultury i sektora audiowizualnego (EACEA) ponosi swe koszty.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.


title: Sprawa C-397/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 30 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék — Węgry) — Erika Jőrös przeciwko Aegon Magyarország Hitel Zrt. (Dyrektywa 93/13/EWG — Nieuczciwe warunki umowne w umowach konsumenckich — Badanie z urzędu przez sąd krajowy nieuczciwego charakteru warunku umownego — Konsekwencje, jakie powinien wyciągnąć sąd krajowy ze stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunku)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 30 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék — Węgry) — Erika Jőrös przeciwko Aegon Magyarország Hitel Zrt.
   (Sprawa C-397/11) (1)

   (Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki umowne w umowach konsumenckich - Badanie z urzędu przez sąd krajowy nieuczciwego charakteru warunku umownego - Konsekwencje, jakie powinien wyciągnąć sąd krajowy ze stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunku)
   2013/C 225/12
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Törvényszék (dawny Fővárosi Bíróság)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Erika Jőrös

      Strona pozwana: Aegon Magyarország Hitel Zrt.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Fővárosi Bíróság — Wykładnia art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29) — Ustawodawstwo krajowe przewidujące, że sąd krajowy jest ograniczony w badaniu nieuczciwego charakteru tak zwanych umów przez przystąpienie, gdy strony nie żądają wyraźnie stwierdzenia tego nieuczciwego charakteru — Możliwość zbadania z urzędu przez sąd krajowy orzekający w drugiej instancji nieuczciwego charakteru warunku znajdującego się w poddanej jego ocenie umowie w sytuacji, gdy kwestia ta nie została podniesiona w postępowaniu w pierwszej instancji i, zgodnie z krajowymi uregulowaniami, nie można co do zasady w postępowaniu odwoławczym uwzględniać nowych okoliczności faktycznych ani nowych dowodów

      Sentencja

               1)

               Dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że o ile sąd krajowy rozpoznający w postępowaniu odwoławczym spór dotyczący ważności warunków znajdujących się w umowie zawartej pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem na podstawie formularza wcześniej przygotowanego przez owego przedsiębiorcę ma prawo zgodnie z krajowymi przepisami proceduralnymi do oceny wszystkich podstaw nieważności wynikających w sposób oczywisty z dowodów przedstawionych w pierwszej instancji i, w odpowiednim przypadku, na podstawie ustalonych okoliczności do zmiany kwalifikacji podstawy prawnej podniesionej w celu ustalenia nieważności tych warunków, to powinien on oceniać z urzędu lub poprzez zmianę kwalifikacji podstawy prawnej pozwu, nieuczciwy charakter rzeczonych warunków w świetle kryteriów owej dyrektywy.

               2)

               Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy, który stwierdza nieuczciwy charakter warunku umownego, ma obowiązek, po pierwsze, wyciągnięcia wszystkich konsekwencji wynikających na podstawie prawa krajowego z takiego stwierdzenia bez oczekiwania na wniosek konsumenta w tym zakresie w celu zapewnienia, iż konsument nie będzie związany takim warunkiem, oraz po drugie, oceny co do zasady na podstawie obiektywnych kryteriów, czy dana umowa może dalej istnieć bez takiego warunku.

               3)

               Dyrektywę 93/13 należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy, który z urzędu stwierdza nieuczciwy charakter warunku umownego, powinien w miarę możliwości zastosować krajowe przepisy proceduralne w taki sposób, aby wyciągnąć wszystkie konsekwencje, które na podstawie prawa krajowego wynikają ze stwierdzenia nieuczciwego charakteru danego warunku, w celu zapewnienia, że konsument nie będzie nim związany.

      (1)  Dz.U. C 331 z 12.11.2011.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 57 z 5.3.2005.

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/28

         (2005/C 69/48)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w
         Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 57 z 5.3.2005.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 45 z 19.2.2005.

      Dz.U. C 31 z 5.2.2005.

      Dz.U. C 19 z 22.1.2005.

      Dz.U. C 6 z 8.1.2005.

      Dz.U. C 314 z 18.12.2004.

      Dz.U. C 300 z 4.12.2004.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa T-107/16: Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2017 r. – Airhole Facemasks/EUIPO – sindustrysurf (AIR HOLE FACE MASKS YOU IDIOT) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy AIR HOLE FACE MASKS YOU IDIOT — Zła wiara — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Kompetencja o charakterze reformatoryjnym]

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/20

         Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2017 r. – Airhole Facemasks/EUIPO – sindustrysurf (AIR HOLE FACE MASKS YOU IDIOT)
   (Sprawa T-107/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy AIR HOLE FACE MASKS YOU IDIOT - Zła wiara - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Kompetencja o charakterze reformatoryjnym])
   (2017/C 221/25)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Airhole Facemasks, Inc. (Vancouver, Kanada) (przedstawiciele: S. Barker, solicitor, i A. Michaels, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: sindustrysurf, SL (Trapagaran, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 stycznia 2016 r. (sprawa R 2547/2014 4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Airhole Facemasks a sindustrysurf.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 18 stycznia 2016 r. (sprawa R 2547/2014 4), dotyczącej postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Airhole Facemasks, Inc. a sindustrysurf, SL, i dokonuje się zmiany tej decyzji poprzez orzeczenie, że odwołanie wniesione przez sindustrysurf do EUIPO na decyzję Wydziału Unieważnień z dnia 30 lipca 2014 r. zostaje oddalone.

               2)

               Airhole Facemasks i EUIPO pokrywają własne koszty poniesione w związku z postępowaniem przed Sądem.

               3)

               Sindustrysurf zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Airhole Facemasks w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

               4)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

      (1)  Dz.U. C 175 z 17.5.2016.


title: Sprawa T-494/04: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2004 r. przez Wineke Neirinck przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/34

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2004 r. przez Wineke Neirinck przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-494/04)
   (2005/C 57/58)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 22 grudnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Wineke Neirinck, zamieszkałej w Brukseli, reprezentowanej przez Georges'a Vandersandena, Laure Levi i Aurore Finchelstein, adwokatów.
   Wineke Neirinck wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji, o której skarżąca dowiedziała się podczas zebrania Wydziału OIB.1 (Biuro Infrastruktury i Logistyki w Brukseli – Realizacja polityki dotyczącej nieruchomości) dnia 4 marca 2004 r., a w myśl której na stanowisko prawnika w dziedzinie polityki dotyczącej nieruchomości w ramach OIB, o które ubiegała się skarżąca, wybrano innego kandydata;

               —

               uchylenie potwierdzającej decyzji z dnia 9 marca 2004 r., w której poinformowano skarżącą o odrzuceniu jej kandydatury;

               —

               uchylenie późniejszej decyzji z dnia 27 kwietnia 2004 r., w której poinformowano skarżącą, że nie zaliczyła ustnego testu oraz potwierdzono w ten sposób powołanie innej osoby;

               —

               w każdym razie, przyznanie kwoty 30.000 euro tytułem zadośćuczynienia za straty moralne i materialne poniesione przez skarżącą, która to suma została oszacowana tymczasowo zgodnie z zasadą słuszności;

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, w tamtym czasie będąca członkiem personelu tymczasowego Komisji zatrudnionym w Biurze Infrastruktury i Logistyki w Brukseli (OIB), ubiegała się o stanowisko prawnika w dziedzinie polityki dotyczącej nieruchomości w ramach OIB. Swą skargą pragnie ona uzyskać uchylenie decyzji, w których odrzucono jej kandydaturę i powołano na to stanowisko inną osobę, a także zadośćuczynienie za swoje rzekome straty moralne i materialne.
   Na poparcie skargi skarżąca powołuje się na naruszenie interesu służby, ogólnych zasad bezstronności, obiektywizmu, niedyskryminacji, przejrzystości i obowiązku uzasadnienia, a także naruszenie zasad proceduralnych. Skarżąca podnosi, że o wyborze osoby, która została powołana na to stanowisko, zadecydowano z pominięciem procedur prawnych i bez uprzedniego porównania kwalifikacji tej osoby ze skarżącą. W tym samym zakresie skarżąca podnosi rażący błąd w ocenie, a także naruszenie ogólnej zasady równego traktowania, odnosząc się do tego, że wszyscy członkowie personelu pomocniczego i tymczasowego OIB, których umowy kończyły się dnia 1 maja 2004 r., za wyjątkiem skarżącej pozostali w OIB po upływie tego terminu.


title: Sprawa T-47/09: Wyrok Sądu z dnia 7 października 2010 r. — Deutsche Behindertenhilfe — Aktion Mensch przeciwko OHIM (diegesellschafter.de) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego diegesellschafter.de — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/28

         Wyrok Sądu z dnia 7 października 2010 r. — Deutsche Behindertenhilfe — Aktion Mensch przeciwko OHIM (diegesellschafter.de)
   (Sprawa T-47/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego diegesellschafter.de - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 317/51
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Behindertenhilfe — Aktion Mensch eV (Moguncja, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci V. Töbelmann i A. Piltz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: A. Pohlmann, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 listopada 2008 r. (sprawa R 1094/2008-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego diegesellschafter.de jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Deutsche Behindertenhilfe — Aktion Mensch eV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 102 z 1.5.2009.


title: Sprawy od C-278/07 do C-280/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Hauptzollamt Hamburg-Jonas przeciwko Josef Vosding Schlacht-, Kühl- und Zerlegebetrieb GmbH & Co (Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 — Ochrona interesów finansowych Wspólnot Europejskich — Artykuł 3 — Odzyskanie refundacji wywozowej — Ustalenie okresu przedawnienia — Nieprawidłowości, których dopuszczono się przed wejściem w życie rozporządzenia nr 2988/95 — Reguła przedawnienia stanowiąca część ogólnego prawa cywilnego państwa członkowskiego)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Hauptzollamt Hamburg-Jonas przeciwko Josef Vosding Schlacht-, Kühl- und Zerlegebetrieb GmbH & Co
   (Sprawy od C-278/07 do C-280/07) (1)

   (Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Ochrona interesów finansowych Wspólnot Europejskich - Artykuł 3 - Odzyskanie refundacji wywozowej - Ustalenie okresu przedawnienia - Nieprawidłowości, których dopuszczono się przed wejściem w życie rozporządzenia nr 2988/95 - Reguła przedawnienia stanowiąca część ogólnego prawa cywilnego państwa członkowskiego)
   (2009/C 69/09)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hauptzollamt Hamburg-Jonas

      Strona pozwana: Josef Vosding Schlacht-, Kühl- und Zerlegebetrieb GmbH & Co. (C-278/07), Vion Trading GmbH (C-279/07), Ze Fu Fleischhandel GmbH (C-280/07)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 3 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich — Ustalenie terminu przedawnienia mającego zastosowanie do nieprawidłowości, których dopuszczono się przed wejściem w życie rozporządzenia nr 2988/95 i prowadzących do odzyskania refundacji wywozowych
   Sentencja

               1)

               Okres przedawnienia, o którym mowa w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, ma zastosowanie do środków administracyjnych takich jak odzyskanie refundacji wywozowych nienależnie pobranych przez eksportera w związku z nieprawidłowościami, których się on dopuścił.

               2)

               W sytuacji takiej jak w postępowaniu przed sądem krajowym termin przedawnienia przewidziany w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 2988/95:

                           —

                           ma zastosowanie do nieprawidłowości, których dopuszczono się przed wejściem w życie tego rozporządzenia;

                           —

                           rozpoczyna swój bieg z datą dopuszczenia się rzeczonej nieprawidłowości.

               3)

               Dłuższe okresy przedawnienia, których możliwość stosowania państwa członkowskie zachowują na mocy art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95, mogą wynikać z przepisów prawa powszechnego poprzedzających ustanowienie tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa T-511/08 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 stycznia 2009 r. — Unity OSG FZE przeciwko Radzie i EUPOL Afganistan (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zamówienia publiczne — Odrzucenie oferty — Wniosek o zawieszenie wykonania — Utrata szansy — Brak pilnego charakteru)

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/25

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 stycznia 2009 r. — Unity OSG FZE przeciwko Radzie i EUPOL Afganistan
   (Sprawa T-511/08 R) (1)

   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zamówienia publiczne - Odrzucenie oferty - Wniosek o zawieszenie wykonania - Utrata szansy - Brak pilnego charakteru)
   (2009/C 82/45)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Unity OSG FZE (Sharjach, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: C. Bryant i J. McEwen, solicitors)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: G. Marhic i A. Vitro, pełnomocnicy); i misja policyjna Unii Europejskiej w Afganistanie (EUPOL Afganistan) (Kabul, Afganistan)
   Przedmiot
   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji wydanej przez EUPOL Afganistan w ramach postępowania przetargowego o odrzuceniu ofertę skarżącej i udzieleniu innemu oferentowi zamówienia na świadczenie usług dozorowania i ścisłej ochrony w Afganistanie.
   Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 32 z 7.2.2009.


title: Sprawa T-253/12: Wyrok Sądu z dnia 28 października 2015 r. – Hammar Nordic Plugg/Komisja (Pomoc państwa — Sprzedaż i najem działek oraz jednostki produkcyjnej — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie — Brak postępowania przetargowego — Ustalenie ceny rynkowej — Kryterium inwestora prywatnego — Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi)

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/15

         Wyrok Sądu z dnia 28 października 2015 r. – Hammar Nordic Plugg/Komisja
   (Sprawa T-253/12) (1)

   ((Pomoc państwa - Sprzedaż i najem działek oraz jednostki produkcyjnej - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Brak postępowania przetargowego - Ustalenie ceny rynkowej - Kryterium inwestora prywatnego - Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi))
   (2015/C 429/19)
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Hammar Nordic Plugg AB (Trollhättan, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci I. Otken Eriksson i U. Öberg)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Grespan i P.J. Loewenthal, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata L. Sandberg-Morch)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2012/293/UE z dnia 8 lutego 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.28809 (C 29/10) (ex NN 42/10 i ex CP 194/09) udzielonej przez Szwecję na rzecz spółki Hammar Nordic Plugg AB (Dz.U. L 150, s. 78)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hammar Nordic Plugg AB pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 258 z 25.8.2012.


title: Sprawa C-396/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – A.M. van der Ham, A.H. van der Ham-Reijersen van Buuren przeciwko College van Gedeputeerde Staten van Zuid-Holland (Wspólna polityka rolna — Finansowanie z EFRROW — Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich — Redukcja lub anulowanie płatności w razie nieprzestrzegania zasad wzajemnej zgodności — Pojęcie „umyślnej niezgodności” )

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – A.M. van der Ham, A.H. van der Ham-Reijersen van Buuren przeciwko College van Gedeputeerde Staten van Zuid-Holland
   (Sprawa C-396/12) (1)

   ((Wspólna polityka rolna - Finansowanie z EFRROW - Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich - Redukcja lub anulowanie płatności w razie nieprzestrzegania zasad wzajemnej zgodności - Pojęcie „umyślnej niezgodności”))
   2014/C 112/08
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: A.M. van der Ham, A.H. van der Ham-Reijersen van Buuren

      Strona pozwana: College van Gedeputeerde Staten van Zuid-Holland

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Raad van State – Niderlandy – Wykładnia art. 51 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 277), zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 74/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. (Dz.U. L 30, s. 100), art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. L 368, s. 74) oraz art. 67 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiając[ym] wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U. L 141, s. 18) – Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich – Redukcja lub anulowanie płatności w przypadku nieprzestrzegania norm – Pojęcie umyślnej niezgodności

      Sentencja

               1)

               Pojęcie „umyślnej niezgodności” w rozumieniu art. 67 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiając[ym] wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników i art. 23 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich należy interpretować w ten sposób, że wymaga ono naruszenia zasad wzajemnej zgodności przez beneficjenta pomocy, który zmierza do stanu niezgodności z tymi zasadami lub – nie zmierzając do takiego stanu – godzi się na ewentualność, że może on nastąpić. Z prawem Unii nie jest sprzeczny przepis krajowy, który tak jak ten, którego dotyczy postępowanie główne, wiąże podwyższoną moc dowodową z kryterium istnienia długoterminowej trwałej polityki, pod warunkiem że beneficjent pomocy dysponuje w danym wypadku możliwością przeprowadzenia dowodu na brak elementu umyślności w swoim zachowaniu.

               2)

               Artykuł 67 ust. 1 rozporządzenia nr 796/2004 i art. 23 rozporządzenia nr 1975/2006 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji naruszenia wymogów wzajemnej zgodności przez osobę trzecią, która wykonuje prace na zlecenie beneficjenta pomocy, wspomnianego beneficjenta można uznać za odpowiedzialnego za to naruszenie, jeżeli jego działanie miało znamiona umyślności lub niedbalstwa w formie wyboru tej osoby trzeciej, nadzoru nad nią lub udzielonych jej instrukcji, i to niezależnie od znamion umyślności lub niedbalstwa w zachowaniu wspomnianej osoby trzeciej.

      (1)  Dz.U. C 379 z 8.12.2012.


title: Sprawa C-683/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 czerwca 2017 r. – Komisja Europejska/Rzeczpospolita Polska

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/27

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 czerwca 2017 r. – Komisja Europejska/Rzeczpospolita Polska
   (Sprawa C-683/15) (1)

   (2017/C 300/32)
   Język postępowania: polski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 78 z 29.2.2016.


title: Sprawa T-320/10: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2013 r. — Fürstlich Castell’sches Domänenamt przeciwko OHIM — Castel Frères (CASTEL) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy CASTEL — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Dopuszczalność — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji niepodniesiona przed izbą odwoławczą — Badanie stanu faktycznego z urzędu — Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/20

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2013 r. — Fürstlich Castell’sches Domänenamt przeciwko OHIM — Castel Frères (CASTEL)
   (Sprawa T-320/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy CASTEL - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Dopuszczalność - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji niepodniesiona przed izbą odwoławczą - Badanie stanu faktycznego z urzędu - Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009)
   2013/C 313/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fürstlich Castell’sches Domänenamt Albrecht Fürst zu Castell-Castell (Castell, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunze, G. Würtenberger i T. Wittmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Geroulakos i G. Schneider, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Castel Frères SAS (Blanquefort, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 maja 2010 r. (sprawa R 962/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Fürstlich Castell’sches Domänenamt Albrecht Fürst zu Castell-Castell a Castel Frères SAS,

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 4 maja 2010 r. (sprawa R 962/2009-2).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Fürstlich Castell’sches Domänenamt Albrecht Fürst zu Castell-Castell.

               3)

               Castel Frères SAS pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 260 z 25.9.2010.


title: Sprawy połączone C-352/07 do C-356/07, C-365/07 do C-367/07 oraz C-400/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Włochy) — A. Menarini Industrie Farmaceutiche Riunite Srl, FIRMA srl, Laboratori Guidotti SpA, Istituto Lusofarmaco d'Italia SpA, Malesi Istituto Farmacobiologico SpA, Menarini International Operations Luxembourg SA (C-352/07) przeciwko Ministero della Salute, Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA) przy udziale Sanofi Aventis SpA, Sanofi Aventis SpA (C-353/07) przeciwko Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), IFB Stroder Srl (C-354/07) przeciwko Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), Schering Plough SpA (C-355/07) przeciwko Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), przy udziale: Baxter SpA, Bayer SpA (C-356/07) przeciwko Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), Ministero della Salute, Simesa SpA (C 365/07) przeciwko Ministero della Salute, Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), przy udziale: Merck Sharp & Dohme (Italia) SpA, Abbott SpA (C-366/07) przeciwko Ministero della Salute, Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), Baxter SpA (C-367/07) przeciwko Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), przy udziale: Merck Sharp & Dohme (Italia) SpA, oraz SALF SpA (C-400/07) przeciwko Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), Ministero della Salute (Dyrektywa 89/105/EWG — Przejrzystość środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka — Artykuł 4 — Zamrożenie cen — Obniżenie cen)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 2 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Włochy) — A. Menarini Industrie Farmaceutiche Riunite Srl, FIRMA srl, Laboratori Guidotti SpA, Istituto Lusofarmaco d'Italia SpA, Malesi Istituto Farmacobiologico SpA, Menarini International Operations Luxembourg SA (C-352/07) przeciwko Ministero della Salute, Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA) przy udziale Sanofi Aventis SpA, Sanofi Aventis SpA (C-353/07) przeciwko Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), IFB Stroder Srl (C-354/07) przeciwko Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), Schering Plough SpA (C-355/07) przeciwko Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), przy udziale: Baxter SpA, Bayer SpA (C-356/07) przeciwko Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), Ministero della Salute, Simesa SpA (C 365/07) przeciwko Ministero della Salute, Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), przy udziale: Merck Sharp & Dohme (Italia) SpA, Abbott SpA (C-366/07) przeciwko Ministero della Salute, Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), Baxter SpA (C-367/07) przeciwko Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), przy udziale: Merck Sharp & Dohme (Italia) SpA, oraz SALF SpA (C-400/07) przeciwko Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), Ministero della Salute
   (Sprawy połączone C- 352/07 do C-356/07, C-365/07 do C-367/07 oraz C-400/07) (1).
   (Dyrektywa 89/105/EWG - Przejrzystość środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka - Artykuł 4 - Zamrożenie cen - Obniżenie cen)
   2009/C 141/09
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Włochy

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: A. Menarini Industrie Farmaceutiche Riunite Srl, FIRMA srl, Laboratori Guidotti SpA, Istituto Lusofarmaco d'Italia SpA, Malesi Istituto Farmacobiologico SpA, Menarini International Operations Luxembourg SA (C-352/07 Sanofi Aventis SpA (C-353/07), IFB Stroder Srl (C-354/07), Schering Plough SpA (C-355/07), Bayer SpA (C-356/07), Simesa SpA (C-365/07), Abbott SpA (C-366/07), Baxter SpA (C-367/07), SALF SpA (C-400/07)

      Strona pozwana: Ministero della Salute, Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Wykładnia art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych (Dz.U. L 40, str. 8) — Produkty lecznicze, których ceny zostały zamrożone — Tryby postępowania w przypadku ewentualnego obniżenia cen

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych powinien być interpretowany w ten sposób, że właściwe organy danego państwa członkowskiego — pod warunkiem, że spełnione zostały wymogi przewidziane w tym przepisie — mogą przyjąć środki mające ogólny zakres polegające na obniżeniu cen wszystkich produktów leczniczych lub niektórych kategorii produktów leczniczych nawet wtedy, gdy przyjęcie tych środków nie zostało poprzedzone zamrożeniem tych cen.

               2)

               Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 89/105 powinien być interpretowany w ten sposób, że pod warunkiem, że spełnione zostały wymogi przewidziane w tym przepisie, przyjęcie środków polegających na obniżeniu cen wszystkich produktów leczniczych lub niektórych kategorii produktów leczniczych jest możliwe kilka razy w roku, i to przez okres kilku lat.

               3)

               Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 89/105 powinien być interpretowany w ten sposób, iż nie stoi on na przeszkodzie temu, aby środki zmierzające do kontroli cen wszystkich produktów leczniczych lub niektórych kategorii produktów leczniczych były przyjmowane na podstawie prognoz wydatków, pod warunkiem, że zostały spełnione wymogi przewidziane w tym przepisie oraz że owe prognozy zostały oparte na obiektywnych i możliwych do sprawdzenia czynnikach.

               4)

               Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 89/105 powinien być interpretowany w ten sposób, że do państw członkowskich należy określenie z uwzględnieniem celu przejrzystości, do którego dąży ta dyrektywa, a także z uwzględnieniem wymogów przewidzianych w tej dyrektywie, kryteriów, na podstawie których należy dokonać sprawdzenia warunków makroekonomicznych, o których mowa w tym przepisie, oraz że kryteria te mogą zasadzać się wyłącznie na wydatkach farmaceutycznych, na wszystkich wydatkach związanych ze zdrowiem lub też na innych rodzajach wydatków.

               5)

               Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy 89/105 powinien być interpretowany w następujący sposób:

                           —

                           państwa członkowskie powinny przewidzieć, że we wszystkich przypadkach przedsiębiorstwu, którego dotyczy środek polegający na zamrożeniu lub obniżeniu cen wszystkich produktów leczniczych lub niektórych kategorii produktów leczniczych, przysługuje możliwość wystąpienia o odstępstwo od ceny nałożonej na podstawie tych środków;

                           —

                           mają one obowiązek zapewnić, że zostanie wydana umotywowana decyzja odnośnie do każdego takiego wniosku; oraz

                           —

                           rzeczywisty udział zainteresowanego przedsiębiorstwa polega, po pierwsze, na wystarczającym wskazaniu szczególnych powodów uzasadniających jego wniosek o odstępstwo, oraz po drugie, na przedstawieniu dodatkowych szczegółowych informacji, w przypadku gdy informacje przedstawione na poparcie jego wniosku nie są wystarczające.

      (1)  Dz.U. C 247 z 20.10.2007

      Dz.U. C 269 z 10.11.2007


title: Sprawa C-133/05: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/20

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-133/05)
   (2005/C 143/29)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 21 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez D. Martina, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Austrii.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że Republika Austrii nie przyjmując do dnia 2 grudnia 2003 r. wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania na płaszczyźnie związkowej przepisów dotyczących dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność lub nie informując o nich Komisji, a w pozostałym zakresie na płaszczyźnie krajów związkowych z wyłączeniem Wiednia i Dolnej Austrii wszystkich przepisów niniejszej dyrektywy, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 18 dyrektywy Rady 2000/78 (1) z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy w prawie krajowym.

               2)

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Republika Austrii nie podjęła środków w celu wykonania dyrektywy na płaszczyźnie związkowej w odniesieniu do przepisów dotyczących dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność, a w pozostałym zakresie na płaszczyźnie krajów związkowych z wyłączeniem Wiednia i Dolnej Austrii w całości, ani nie poinformowała o nich Komisji.

      (1)  Dz.U. L 303, str. 16.


title: Sprawa T-138/07: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. — Schindler Holding i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek instalacji i obsługi wind i schodów ruchomych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Manipulowanie w ramach postępowań przetargowych — Podział rynku — Ustalenie cen)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/44

         Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. — Schindler Holding i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-138/07) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek instalacji i obsługi wind i schodów ruchomych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Manipulowanie w ramach postępowań przetargowych - Podział rynku - Ustalenie cen)
   2011/C 269/96
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Schindler Holding Ltd (Hergiswil, Szwajcaria), Schindler Management AG (Ebikon, Szwajcaria); Schindler SA (Bruksela, Belgia), Schindler Deutschland Holding GmbH (Berlin, Niemcy); Schindler Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) i Schindler Liften BV (Haga, Niderlandy) (przedstawiciele: R. Bechtold, W. Bosch, U. Soltész i S. Hirsbrunner, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Mojzesowicz i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Simm i G. Kimberley, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2007) 512 wersja ostateczna z dnia 21 lutego 2007 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] (sprawa COMP/E-1/38.823 — Windy i schody ruchome) oraz, tytułem żądania ewentualnego, obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżące.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone w zakresie, w jakim została ona wniesiona przez Schindler Management AG.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Schindler Holding Ltd, Schindler SA, Schindler Deutschland Holding GmbH, Schindler Sàrl i Schindler Liften BV zostają obciążone kosztami postępowania.

               4)

               Schindler Management ponosi własne koszty.

               5)

               Rada Unii Europejskiej ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa T-216/13: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2013 r. — Telefónica, SA przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/54

         Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2013 r. — Telefónica, SA przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-216/13)
   2013/C 156/100
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Telefónica, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Folguera Crespo, P. Vidal Martínez y E. Peinado Iríbar, abogados)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 i 2 decyzji Komisji z dnia 23 stycznia 2013 r. w zakresie dotyczącym skarżącej, lub ewentualnie o

               —

               stwierdzenie nieważności części art. 2 zaskarżonej decyzji i zmniejszenie wysokości nałożonej grzywny,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżoną decyzją w niniejszym postępowaniu jest ta sama decyzja, co w sprawie T-208/13 Portugal Telecom przeciwko Komisji.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 101 TFUE

                           —

                           W tym zakresie twierdzi się, że zaskarżona decyzja nieprawidłowo stosuje orzecznictwo dotyczące ograniczenia ze względu na cel i narusza zasady domniemania niewinności, ciężaru dowodu i zasadę in dubio pro reo w związku z treścią dziewiątej klauzuli porozumieniu o nabyciu. Twierdzi się w szczególności w tym zakresie, ze rzeczona klauzula była powiązana z transakcją i nie może być rozpatrywana ani stosowana w oderwaniu od transakcji oraz trudnego procesu negocjacyjnego, charakteryzującego się ciągłą interwencją rządu portugalskiego.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 101 TFUE

                           —

                           W tym zakresie zarzuca się oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych i naruszenie zasady łącznej oceny dowodów w związku z kontekstem, w którym przyjęto klauzulę, z zachowaniem odnośnych stron i celem klauzuli.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady ciężaru dowodu i prawidłowego przebiegu postępowania, prawa do obrony i domniemania niewinności w związku z dowodem uczestniczenia rządu portugalskiego w negocjacjach oraz powstania i przyjęcia rzeczonej klauzuli.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 101 TFUE

                           —

                           Zarzuca się w tym zakresie niewystarczające uzasadnienie i nieprawidłową ocenę znaczenia klauzuli dla ograniczenia konkurencji jako koniecznej przesłanki wystąpienia naruszenia ze względu na cel art. 101 TFUE.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 101 TFUE

                           —

                           W tym zakresie twierdzi się, że rzeczona klauzula nie jest również ze względu na skutek sprzeczna z art. 101 TFUE.

                     Pomocniczo skarżąca zarzuca również naruszenie zasady proporcjonalności i uzasadnienia, a także popełnienie oczywistego błędu poprzez brak uwzględnienia okoliczności łagodzących oraz poprzez ich niewystarczającą ocenę.