title: Sprawy połączone T-267/08 i T-279/08: Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2011 r. — Région Nord-Pas-de-Calais i Communauté d’agglomération du Douaisis przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Produkcja taboru kolejowego — Zaliczki podlegające zwrotowi — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Dostosowanie żądań — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Zasoby państwowe — Możliwość przypisania państwu — Kryterium inwestora prywatnego — Przedsiębiorstwo przeżywające trudności)

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/19

         Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2011 r. — Région Nord-Pas-de-Calais i Communauté d’agglomération du Douaisis przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-267/08 i T-279/08) (1)

   (Pomoc państwa - Produkcja taboru kolejowego - Zaliczki podlegające zwrotowi - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Dostosowanie żądań - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia - Zasoby państwowe - Możliwość przypisania państwu - Kryterium inwestora prywatnego - Przedsiębiorstwo przeżywające trudności)
   2011/C 186/34
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strony skarżące: Région Nord-Pas-de-Calais (Francja) (przedstawiciele: adwokaci M. Cliquennois i F. Cavedon) (sprawa T-267/08); oraz Communauté d’agglomération du Douaisis (Francja) (przedstawiciele: adwokaci M.Y. Benjamin i D. Rombi) (sprawa T-279/08)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Początkowo — żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2008) 1089 wersja ostateczna z dnia 2 kwietnia 2008 r. w sprawie pomocy państwa C-38/2007 (ex NN 45/2007) przyznanej przez Francję na rzecz Arbel Fauvet Rail SA, następnie — żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2010) 4112 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. w sprawie pomocy państwa C-38/2007 (ex NN 45/2007) przyznanej przez Francję na rzecz Arbel Fauvet Rail.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie żądań stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2008) 1089 wersja ostateczna z dnia 2 kwietnia 2008 r. w sprawie pomocy państwa C-38/2007 (ex NN 45/2007) przyznanej przez Francję na rzecz Arbel Fauvet Rail SA.

               2)

               Skargi zostają oddalone.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa koszty postępowania, z wyjątkiem kosztów poniesionych przez Région Nord-Pas-de-Calais oraz Communauté d’agglomération du Douaisis po przekazaniu im decyzji Komisji C(2010) 4112 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. w sprawie pomocy państwa C-38/2007 (ex NN 45/2007) przyznanej przez Francję na rzecz Arbel Fauvet Rail, która to decyzja uchyliła decyzję C(2008) 1089 wersja ostateczna.

      (1)  Dz.U. C 247 z 27.9.2008.


title: Sprawa T-750/15: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2015 r. – Mitteldeutsche Braunkohlengesellschaft i in./Komisja

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/47

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2015 r. – Mitteldeutsche Braunkohlengesellschaft i in./Komisja
   (Sprawa T-750/15)
   (2016/C 059/54)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mitteldeutsche Braunkohlengesellschaft mbH (Zeitz, Niemcy), RWE Power AG (Essen, Niemcy), Vattenfall Europe Mining AG (Cottbus, Niemcy) (przedstawiciele: U. Karpenstein, K. Dingemann i M. Kottmann, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2014) 5081 final z dnia 23 lipca 2014 r. w postępowaniu w sprawie pomocy państwa SA.38632 (2014/N) (ex 2013/NN) – Niemcy – EEG 2014 – reforma prawa energii odnawialnej w zakresie, w jakim ta decyzja klasyfikuje regulacje dotyczące istniejących instalacji służących zaopatrywaniu w energię w art. 61 ust. 3 i 4 EEG 2014 jako pomoc państwa i w pkt 5 tiret drugie (s. 75) uznaje za zgodne ze wspólnym rynkiem tylko do 31 grudnia 2017 r;

               —

               Obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku selektywnego uprzywilejowania określonych przedsiębiorstw
               W drodze zarzutu pierwszego skarżące podnoszą, że zaskarżona decyzja niesłusznie klasyfikuje regulacje dotyczące istniejących instalacji służących zaopatrywaniu w energię (art. 61 ust. 3 i 4 EEG 2014) jako środek o charakterze selektywnym i tym samym jako pomoc państwa.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący braku wykorzystania państwowych środków finansowych
               W drodze zarzutu drugiego skarżące utrzymują, że finansowane w drodze dopłat EEG wparcie dla energii ze źródeł odnawialnych nie jest zasilane ze środków państwowych, lecz prywatnych. Zgodnie z wymogami wynikającymi z orzecznictwa ani pobór, ani wykorzystanie dopłaty EEG nie podlega stałej kontroli ze strony państwa. Ponadto przedmiotowe uregulowania nie obciąża budżetu państwa właśnie dlatego, że całość dopłat EEG nie jest zmniejszona poprzez swobodę rozłożenia dopłat dla zaopatrzenia w energie istniejących instalacji.


title: Sprawa C-184/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Protodikeio Thessalonikis (Grecja) w dniu 1 kwietnia 2016 r. – Ovidiu-Mihaita Petrea/Ypourgos Esoterikon kai Dioikitikis Anasygrotisis

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/33

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Protodikeio Thessalonikis (Grecja) w dniu 1 kwietnia 2016 r. – Ovidiu-Mihaita Petrea/Ypourgos Esoterikon kai Dioikitikis Anasygrotisis
      (Sprawa C-184/16)
      (2016/C 211/43)
      Język postępowania: grecki

         Sąd odsyłający

      Dioikitiko Protodikeio Thessalonikis.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ovidiu-Mihaita Petrea.

         Druga strona postępowania: Ypourgos Esoterikon kai Dioikitikis Anasygrotisis.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 27 i 32 dyrektywy 2004/38/WE (1) w związku z art. 45 TFUE i art. 49 TFUE oraz w świetle autonomii proceduralnej państw członkowskich, a także zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i dobrej administracji powinny być interpretowane w ten sposób, że nakazują – lub że dopuszczają – uchylenie zaświadczenia o rejestracji jako obywatela Unii Europejskiej, już wydanego zgodnie z art. 8 ust. 1 dekretu prezydenta nr 106/2007 obywatelowi innego państwa członkowskiego, i zastosowanie wobec niego środka nakazującego powrót z terytorium państwa przyjmującego, jeżeli ów obywatel Unii, pomimo że został już umieszczony na krajowej liście cudzoziemców niepożądanych objętych zakazem wjazdu ze względów porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego, ponownie przybył do danego państwa członkowskiego i rozpoczął tam działalność gospodarczą bez wystąpienia o uchylenie zakazu wjazdu zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 32 dyrektywy 2004/38, ze względu na uznanie tego ostatniego (zakazu wjazdu) za samodzielny wzgląd porządku publicznego uzasadniający uchylenie zaświadczenia o rejestracji obywatela państwa członkowskiego?

                  2)

                  W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, czy wspomniany stan faktyczny można porównać do nielegalnego pobytu obywatela Unii Europejskiej na terytorium państwa przyjmującego, tak iż ów stan faktyczny umożliwia wydanie, zgodnie z art. 6 ust. 1 dyrektywy 2008/115/WE (2), decyzji nakazującej powrót przez właściwy organ i uchylenie zaświadczenia o rejestracji jako obywatela Unii, chociaż, po pierwsze, zaświadczenie o rejestracji nie stanowi, jak powszechnie przyjęto, podstawy legalnego pobytu, a po drugie, dyrektywa 2008/115/WE ma zastosowanie ratione personae wyłącznie do obywateli państw trzecich?

                  3)

                  W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej, czy uchylenie ze względów porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego zaświadczenia o rejestracji obywatela innego państwa członkowskiego, które to zaświadczenie nie stanowi podstawy legalnego pobytu w danym państwie, i zastosowanie wobec takiego obywatela środka nakazującego powrót – dokonane jednocześnie przez właściwe organy krajowe w ramach wykonywania autonomii proceduralnej przyjmującego państwa członkowskiego – mogą być uznane, zgodnie z prawidłową wykładną prawa, za jeden akt administracyjny wydalenia administracyjnego w rozumieniu art. 27 i 28 dyrektywy 2004/38, podlegający kontroli sądowej, zgodnie z warunkami określonymi we wspomnianych przepisach, które ustanawiają jedyny sposób, w razie potrzeby, wydalenia administracyjnego obywateli UE z terytorium przyjmującego państwa członkowskiego?

                  4)

                  Zarówno w razie udzielenia na pytanie pierwsze i drugie odpowiedzi twierdzącej jak i odpowiedzi przeczącej, czy z zasadą skuteczności sprzeczna jest krajowa praktyka sądowa polegająca na zakazywaniu organom administracyjnym i w konsekwencji zainteresowanym właściwym sądom dokonywania kontroli – w kontekście uchylenia zaświadczenia o rejestracji jako obywatela Unii Europejskiej lub zastosowania środka polegającego na wydaleniu z terytorium państwa przyjmującego ze względu na obowiązywanie wobec obywatela innego państwa członkowskiego środka polegającego na zakazie wjazdu do wspomnianego (pierwszego) państwa członkowskiego – czy w ramach wydania wspomnianej decyzji o zakazie wjazdu były respektowane zabezpieczenia proceduralne przewidziane w art. 30 i 31 dyrektywy 2004/38?

                  5)

                  W razie udzielenia na pytanie czwarte odpowiedzi twierdzącej, czy z art. 32 dyrektywy 2004/38 wynika spoczywający na właściwych organach administracyjnych państwa członkowskiego obowiązek notyfikowania zainteresowanemu obywatelowi innego państwa członkowskiego decyzji o wydaleniu w zrozumiałym dla niego języku, tak aby mógł on skutecznie skorzystać z uprawnień proceduralnych przysługujących mu na podstawie wyżej wspomnianych przepisów dyrektywy, również jeżeli obywatel ów nie wystąpił z takim żądaniem?

         (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (Dz.U. L 158 z dnia 30 kwietnia 2004 r., s. 77, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5. t. 5, s. 46).

         (2)  Dyrektywa 2008/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2008 r., w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U L 348 z dnia 24 grudnia 2008 r., s. 98).


title: Sprawa C-457/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 31 lipca 2017 r. – Heiko Jonny Maniero/Studienstiftung des deutsche Volkes eV

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 31 lipca 2017 r. – Heiko Jonny Maniero/Studienstiftung des deutsche Volkes eV
   (Sprawa C-457/17)
   (2017/C 347/14)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę rewizyjną: Heiko Jonny Maniero

      Druga strona postępowania: Studienstiftung des deutsche Volkes eV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przyznawanie przez zarejestrowane stowarzyszenie stypendiów mających na celu wspieranie prowadzenia badań lub odbywania studiów za granicą jest objęte pojęciem „edukacji” w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2000/43/WE (1)?

               2)

               W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Czy warunek przyznania stypendiów wymienionych w pierwszym pytaniu prejudycjalnym w postaci zdanego w Niemczech pierwszego państwowego egzaminu prawniczego stanowi pośrednią dyskryminację osoby ubiegającej się [o stypendium] w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2000/43/WE, jeżeli osoba ubiegająca się jest obywatelem Unii, ukończyła porównywalne studia w państwie nienależącym do Unii Europejskiej, przy czym wybór tego miejsca ukończenia studiów nie jest związany z pochodzeniem etnicznym osoby ubiegającej się, lecz, zważywszy na jej miejsce zamieszkania na terytorium Niemiec i biegłą znajomość języka niemieckiego, taką jak obywatel niemiecki, miała ona możliwość przystąpienia do pierwszego egzaminu państwowego po odbyciu niemieckich studiów prawniczych?
               Czy ma w tym względzie jakiekolwiek znaczenie okoliczność, że przy pomocy tego nieopierającego się na dyskryminujących kryteriach programu stypendialnego realizowany jest cel umożliwienia absolwentom studiów prawniczych w Niemczech uzyskania poprzez wspieranie prowadzenia badań lub odbywania studiów za granicą wiedzy na temat zagranicznych systemów prawnych, doświadczenia zagranicznego oraz znajomości języków?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzająca w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne, Dz.U. L 180, s. 22.


title: Sprawa T-410/04: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2004 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/29

         Skarga wniesiona w dniu 4 października 2004 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-410/04)
   (2005/C 19/63)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 4 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Republiki Włoskiej, reprezentowanej przez Danila Del Gaizo, Avvocato dello Stato, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności i uznanie za niebyłą zaskarżonej decyzji;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności i uznanie za niebyłą decyzji w części, w której zmniejsza całkowitą kwotę wsparcia finansowego przyznaną Republice Włoskiej na lata 2000–2006 na podstawie decyzji 1999/659 w brzmieniu zmienionym treścią decyzji 2000/426;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją jest decyzja Komisji z dnia 23 lipca 2004 r. zmieniająca decyzję 1999/659/EWG ustalającą orientacyjny podział między Państwa Członkowskie wsparcia finansowego w ramach Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, Sekcja Gwarancji, przeznaczonego na środki wspierające rozwój obszarów wiejskich na okres 2000–2006 r. (1)

   Zdaniem skarżącej zmiana zawarta w zaskarżonej decyzji zawiera w sobie nie tylko dostosowanie kwoty wspólnotowego wsparcia finansowego przyznanej Republice Włoskiej na rok 2004 do prognozowanych wydatków przez nią przedłożonych, lecz także ustala na nowo całkowitą kwotę wsparcia jej przyznaną zmniejszając, poprzez przyznanie całkowitej kwoty wynoszącej 4.473,2 miliony Euro, o około 40 milionów Euro kwotę wynikającą z tzw. berlińskiego profilu (wynoszącą 4.512,30 milionów Euro).
   W uzasadnieniu swoich roszczeń skarżąca wskazuje na naruszenie zasady niedziałania prawa wstecz. Skarżąca podnosi, że rozporządzenie nr 817/2004 (2) wydane zostało 20 kwietnia 2004 r., a weszło w życie 7 maja 2004 r. to jest długo po tym, jak upłynął już termin wyznaczony datą 30 września 2003 r., przewidziany w art. 47 ust. 1 rozporządzenia nr 445/2002 celem przedłożenia Komisji przez Państwa Członkowskie zestawienia wydatków poniesionych podczas roku budżetowego 2003 oraz wydatków pozostających do wydatkowania do końca tego roku, jak również prognoz takich wydatków na rok budżetowy 2004 i następne lata budżetowe. A zatem Komisja powinna była ustalić wysokość środków w budżecie na rok budżetowy 2004 na podstawie art. 49 wymienionego wyżej rozporządzenia, które obowiązywało jeszcze w dniu 30 września 2003 r., nie zaś już na podstawie art. 57 rozporządzenia nr 817/2004. W konsekwencji Komisja nie była uprawniona do przyjęcia na rok budżetowy 2004 zaskarżonej decyzji, mającej za podstawę prawną nową regulację zawierająca przepisy wykonawcze do rozporządzenia nr 1257/1999 (3) ani też nie miała prawa postanowić o związanym z tym dostosowaniu wstępnej wysokości wsparcia finansowego dla Państw Członkowskich przewidzianych w decyzji 426/2000 zgodnie z powołanym wyżej art. 57.
   Nadto, nawet gdyby założyć, że rozporządzenie nr 817/2004, w szczególności zaś jego art. 57, zostało prawidłowo zastosowane również w odniesieniu do prognoz przedłożonych przez Państwa Członkowskie do 30 września 2003 r. przy zastosowaniu rozporządzenia 445/2002, Komisja nie miała prawa zmienić kwoty wsparcia finansowego przyznanej mocą decyzji 1999/659, w brzmieniu zmienionym treścią decyzji 2000/426, choćby nawet poprzez obniżenie całkowitej kwoty wsparcia finansowego wynikającej z tzw. berlińskiego profilu, a w każdym razie nie mogło to dotyczyć Republiki Włoskiej. W tym względzie skarżąca wskazuje na naruszenie art. 46 rozporządzenia nr 1257/1999, jak również art. 57 rozporządzenia nr 817/2004. Skarżąca twierdzi, że całkowity brak rzeczywistej podstawy prawnej, która pozwalałaby na obniżenie kwoty wsparcia finansowego, którego dokonano w zaskarżonej decyzji jest dowodem na to, że wydając zaskarżoną decyzję pozwana całkowicie straciła z oczu cel rozporządzenia będącego jej podstawą, dopuszczając się tym samym również nadużycia władzy.
   Wreszcie, skarżąca wskazuje na naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań oraz naruszenie obowiązku uzasadniania aktów prawnych.

      (1)  Dz.U. L 263 z 10.8.2004, str. 24.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. L 153 z 30.4.2004, str. 31).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. L 160 z 26.6.1999, str. 80).


title: Sprawa T-239/09 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 31 marca 2009 r. w sprawie F-146/07 Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 16 czerwca 2009 r. przez Luigiego Marcuccia

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/28

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 31 marca 2009 r. w sprawie F-146/07 Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 16 czerwca 2009 r. przez Luigiego Marcuccia
   (Sprawa T-239/09 P)
   2009/C 193/45
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, avvocato)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącego odwołanie

   W każdym wypadku:

               —

               uchylenie w całości i bez żadnego wyjątku zaskarżonego postanowienia;

               —

               stwierdzenie, że skarga w pierwszej instancji, w odniesieniu do której zostało wydane zaskarżone postanowienie, była całkowicie dopuszczalna w całości i bez żadnego wyjątku.

         Tytułem głównym:

               —

               uwzględnienie w całości i bez żadnego wyjątku żądań przedstawionych w skardze w pierwszej instancji oraz obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania, jaki poniósł wnoszący odwołanie w odniesieniu do skargi w obu instancjach.

         Pomocniczo:

               —

               skierowanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej, orzekającego w innym składzie, celem ponownego rozpoznania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie zostało wniesione od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 31 marca 2009 r., wydanego w sprawie F-146/07. Postanowienie to odrzuciło jako częściowo niedopuszczalną i jako częściowo bezzasadną skargę mającą za przedmiot stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej o nienadaniu dalszego biegu wnioskowi wnoszącego odwołanie o podjęcie dochodzenia w sprawie przesyłki rzekomo zakażonej wąglikiem, której ofiarą stał się rzekomo sam wnoszący odwołanie w okresie, gdy był zatrudniony w przedstawicielstwie Komisji w Angoli, jak również roszczenie o naprawienie szkody i zadośćuczynienie za krzywdę poniesione w konsekwencji tej decyzji.
   W uzasadnieniu swojego odwołania wnoszący odwołanie podnosi istnienie błędów co do prawa wynikających z wielu twierdzeń SSP w odniesieniu do niedopuszczalności i bezzasadnego charakteru żądań, jak również błędne ustalenia w zakresie okoliczności faktycznych.


title: Sprawa T-197/10: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2011 r. — BVR przeciwko OHIM — Austria Leasing (Austria Leasing Gesellschaft m.b.H. Mitglied der Raiffeisen-Bankengruppe Österreich) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Austria Leasing Gesellschaft m.b.H. Mitglied der Raiffeisen-Bankengruppe Österreich — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Raiffeisenbank — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/43

         Wyrok Sądu z dnia 9 września 2011 r. — BVR przeciwko OHIM — Austria Leasing (Austria Leasing Gesellschaft m.b.H. Mitglied der Raiffeisen-Bankengruppe Österreich)
   (Sprawa T-197/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Austria Leasing Gesellschaft m.b.H. Mitglied der Raiffeisen-Bankengruppe Österreich - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Raiffeisenbank - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 311/80
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Bundesverband der Deutschen Volksbanken und Raiffeisenbanken e.V. (BVR) (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat I. Rinke)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: B. Schmidt, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Austria Leasing GmbH (Eschborn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat B. Joachim)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 lutego 2010 r. (sprawa R 248/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Bundesverband der Deutschen Volksbanken und Raiffeisenbanken e.V. (BVR) a Austria Leasing GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bundesverband der Deutschen Volksbanken und Raiffeisenbanken e.V. (BVR) zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa C-121/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/32

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-121/08) (1)

   (2008/C 285/57)

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008.


title: Sprawa C-381/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 28 czerwca 2012 r. w sprawie T-133/09 I Marchi Italiani i Basile przeciwko OHIM — Osra, wniesione w dniu 9 sierpnia 2012 r. przez I Marchi Italiani Srl

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/20

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 28 czerwca 2012 r. w sprawie T-133/09 I Marchi Italiani i Basile przeciwko OHIM — Osra, wniesione w dniu 9 sierpnia 2012 r. przez I Marchi Italiani Srl
   (Sprawa C-381/12 P)
   2012/C 303/35
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: I Marchi Italiani Srl (przedstawiciele: adwokaci L. Militerni i G. Militerni)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Osra SA

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               częściowe uchylenie wyroku Sądu w zakresie, w jakim Sąd oddalił skargę wniesioną przez I Marchi Italiani s.r.l. i obciążył ją kosztami postępowania z wyjątkiem kosztów dotyczących cofnięcia skargi;

               —

               częściowe uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji i w rezultacie stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 stycznia 2009 r. — doręczonej wnoszącej odwołanie w dniu 30 stycznia 2009 r. — wydanej w postępowaniu R 502/2008 pomiędzy I Marchi Italiani Srl a Osra SA, w której utrzymano w mocy decyzję Wydziału Unieważnień uwzględniającą wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego „B Antonio Basile 1952” złożony przez Osra S.A. i unieważniającą to prawo;

               —

               obciążenie OHIM kosztami, opłatami i wydatkami zgodnie z prawem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie opiera je na trzech następujących podstawach:

               1)

               Naruszenie art. 135 § 4 regulaminu postępowania przed Sądem poprzez błędne uznanie przez Sąd, że należy odrzucić dokumenty przedstawione przez wnoszącą odwołanie bez potrzeby zbadania ich mocy dowodowej i że argumenty odnoszące się do renomy spornego znaku towarowego i naruszenia zasady dobrej wiary są niedopuszczalne.

               2)

               Naruszenie art. 53 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 (1) (obecnie art. 54 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 (2)) poprzez błędne uznanie przez Sąd, że upłynęło mniej niż pięć lat pomiędzy dniem rejestracji spornego znaku towarowego a dniem złożenia wniosku o unieważnienie prawa do znaku i z tego powodu nie ma znaczenia data dokonania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego.

               3)

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, gdyż Sąd błędnie ustalił, że istnieje podobieństwo między kolidującymi ze sobą znakami towarowymi, i w rezultacie błędnie zastosował ten przepis, stwierdzając, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-482/15 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 15 października 2015 r. – Ahrend Furniture/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zamówienia publiczne — Postępowanie przetargowe — Dostawa mebli — Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innemu oferentowi — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Brak fumus boni iuris)

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/56

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 15 października 2015 r. – Ahrend Furniture/Komisja
   (Sprawa T-482/15 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zamówienia publiczne - Postępowanie przetargowe - Dostawa mebli - Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak fumus boni iuris))
   (2015/C 398/71)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ahrend Furniture (Zaventem, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokacji A. Lepièce, V. Dor i S. Engelen, a następnie adwokaci A. Lepièce, V. Dor, S. Engelen i F. Caillol)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Delaude i J. Estrada de Solà, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem głównym żądanie zawieszenia wykonania decyzji Komisji o udzieleniu części nr 1 zamówienia nr OIB.DR.2/PO/2014/055/622 – „Dostawa mebli” innemu oferentowi; pomocniczo, żądanie przedstawienia dokumentów dotyczących oceny finansowej ofert i zawieszenia tej decyzji do czasu upływu ponownego terminu dziesięciodniowego od chwili wysłania tych dokumentów.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Postanowienie z dnia 26 sierpnia 2015 r. w sprawie T-482/15 R zostaje uchylone.

         Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-755/15: Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2015 r. – Luksemburg/Komisja

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/48

         Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2015 r. – Luksemburg/Komisja
   (Sprawa T-755/15)
   (2016/C 059/55)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: D. Holderer, pełnomocnik oraz adwokaci D. Waelbroeck, S. Naudin i A. Steichen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               tytułem głównym, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 21 października 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.38375 wdrożonej przez Wielkie Księstwo Luksemburga na rzecz firmy Fiat;

               —

               posiłkowo, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 21 października 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.38375 wdrożonej przez Wielkie Księstwo Luksemburga na rzecz firmy Fiat w zakresie, w jakim w decyzji tej nakazuje się odzyskanie pomocy;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 TFUE, w zakresie, w jakim Komisja nie przedstawiła dowodu na to, że sporna interpretacja przepisów prawa podatkowego ma charakter selektywny.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 TFUE oraz ciążącego na Komisji obowiązku uzasadnienia, w zakresie, w jakim instytucja ta nie przedstawiła dowodu na zaistnienie korzyści ani ograniczenie konkurencji.

               3.

               Zarzut trzeci, podniesiony posiłkowo, dotyczący naruszenia art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE w zakresie, w jakim Komisja nałożyła wymóg odzyskania pomocy z naruszeniem zasady pewności prawa oraz prawa do obrony.


title: Sprawa C-298/06: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/4

         Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-298/06)
   (2006/C 237/08)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Tserepa-Lacombe i I. Xatzigiannis)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/43/WE z dnia 26 maja 2003 r. zmieniającej dyrektywę 88/407/EWG ustanawiającą warunki zdrowotne zwierząt, wymagane w handlu wewnątrzwspólnotowym oraz w przywozie nasienia bydła domowego (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy do wewnętrznego porządku prawnego upłynął w dniu 1 lipca 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 143 z 11.6.2003, str. 23


title: Sprawa T-187/08: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2008 r. — Rodd & Gunn Australia przeciwko OHIM (Przedstawienie psa)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/47

         Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2008 r. — Rodd & Gunn Australia przeciwko OHIM (Przedstawienie psa)
   (Sprawa T-187/08)
   (2008/C 171/90)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Rodd & Gunn Australia Limited (Wellington, Nowa Zelandia) (przedstawiciel: B. Brandreth, barrister i N. Jenkins, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 marca 2008 r. w sprawie R 1245/2007-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku: Graficzny znak towarowy składający się z przedstawienia psa zarejestrowany dla towarów i usług z klas 16, 18 i 25 — wspólnotowy znak towarowy nr 339 218

      Decyzja Wydziału Administracji Znakami Towarowymi i Prawnego: Odrzucenie wniosku o przywrócenie do stanu poprzedniego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 47 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ przedłużenie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego może zostać dokonane nie tylko przez właściciela znaku, ale też jego przedstawiciela; Izba Odwoławcza naruszyła prawo i dopuściła się błędu w ocenie stanu faktycznego, twierdząc, że w zaistniałych okolicznościach strona skarżąca i upoważniony przez nią przedstawiciel nie dochowali wymaganej staranności; Izba Odwoławcza naruszyła prawo, uznając, że zlecenie Computer Patent Annuities Limited, pośrednikowi zajmującemu się przedłużaniem rejestracji znaków towarowych, dokonania przedłużenia rejestracji jej znaków stanowiło lekkomyślność ze strony strony skarżącej.


title: Sprawa C-143/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg w dniu  17 marca 2006 r.  — Ludwigs-Apotheke München Internationale Apotheke przeciwko Juers Pharma Import-Export GmbH

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg w dniu 17 marca 2006 r. — Ludwigs-Apotheke München Internationale Apotheke przeciwko Juers Pharma Import-Export GmbH
   (Sprawa C-143/06)
   (2006/C 121/11)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landgericht Hamburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ludwigs-Apotheke München Internationale Apotheke

      Strona pozwana: Juers Pharma Import-Export GmbH
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepis art. 86 ust. 2 tiret trzecie dyrektywy 2001/83/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie istnieniu uregulowania prawa krajowego, które zabrania wysyłania aptekom cenników produktów leczniczych jako niedozwolonej reklamy przywożonych produktów leczniczych, jeśli i w zakresie w jakim wymienione w nich produkty lecznicze nie są wprawdzie dopuszczone do obrotu w danym Państwie Członkowskim, jednak w pojedynczych przypadkach mogą być przywożone z innych Państw Członkowskich Unii Europejskiej, jak również z innych państw?

               2)

               Jaką funkcję należy przypisać uregulowaniu, zgodnie z którym tytuł dotyczący reklamy nie obejmuje katalogów handlowych i cenników, o ile nie zawierają odniesienia do właściwości konkretnego produktu, jeśli nie określa ono w sposób wyczerpujący zakresu stosowania krajowych przepisów dotyczących reklamy produktów leczniczych?

      (1)  Dz.U. L 311, str. 67


title: Sprawa T-265/12: Wyrok Sądu z dnia 29 lutego 2016 r. – Schenker/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Usługi międzynarodowej spedycji lotniczej — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE — Ustalanie cen — Opłaty dodatkowe i mechanizmy ustalania opłat mające wpływ na cenę końcową — Dowody zawarte we wniosku o zwolnienie z grzywny — Ochrona poufności informacji wymienianych między adwokatem i klientem — Zasady deontologiczne dotyczące obowiązku lojalności oraz zakazu podwójnej reprezentacji — Obowiązki powiernicze — Wpływ na handel między państwami członkowskimi — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Wybór spółek — Grzywny — Proporcjonalność — Waga naruszenia — Okoliczności łagodzące — Równość traktowania — Współpraca — Ugoda — Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien)

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/27

         Wyrok Sądu z dnia 29 lutego 2016 r. – Schenker/Komisja
   (Sprawa T-265/12) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Usługi międzynarodowej spedycji lotniczej - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Ustalanie cen - Opłaty dodatkowe i mechanizmy ustalania opłat mające wpływ na cenę końcową - Dowody zawarte we wniosku o zwolnienie z grzywny - Ochrona poufności informacji wymienianych między adwokatem i klientem - Zasady deontologiczne dotyczące obowiązku lojalności oraz zakazu podwójnej reprezentacji - Obowiązki powiernicze - Wpływ na handel między państwami członkowskimi - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Wybór spółek - Grzywny - Proporcjonalność - Waga naruszenia - Okoliczności łagodzące - Równość traktowania - Współpraca - Ugoda - Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien))
   (2016/C 136/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Schenker Ltd (Feltham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: F. Montag, B. Kacholdt, F. Hoseinian, adwokaci, D. Colgan i T. Morgan, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Dawes i N. von Lingen, następnie A. Dawes i G. Meessen, pełnomocnicy, wspierani przez B. Kennelly’ego i H. Mussę, barristers)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2012) 1959 final z dnia 28 marca 2012 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39462 – Usługi spedycyjne) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej, oraz żądanie zmiany grzywny, jaka została na nią nałożona w tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Schenker Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.


title: Sprawa C-543/08: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/21

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-543/08)
   (2009/C 19/40)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Braun, P. Guerra e Andrade i M. Teles Romão, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że utrzymując prawa specjalne państwa w przedsiębiorstwie EDP — Energias de Portugal, przyznane w związku z akcjami specjalnymi (golden shares) państwa Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 56 WE i 43 WE

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgodnie ze statutem EPD na każdą akcję przypada jeden głos, przy czym nie bierze się pod uwagę głosów związanych z akcjami zwykłymi, których właścicielem nie jest państwo, pochodzących od jednego akcjonariusza, przekraczających 5 % całkowitej liczby głosów odpowiadających kapitałowi spółki.
   Na mocy portugalskiego ustawodawstwa państwo posiada prawa specjalne w stosunku do EPD niezależnie od liczby posiadanych przez nie akcji. Te prawa specjalne polegają w szczególności na prawie weta na posiedzeniach walnego zgromadzenia mających na celu podjęcie decyzji o zmianie statutu (w tym decyzji w sprawie zwiększenia kapitału, łączenia, podziału i rozwiązania spółki), zawarcie umów w zakresie grup przedsiębiorstw na zasadzie stosunków równoprawnych lub zależnych, a także zniesienie lub ograniczenie prawa akcjonariuszy do subskrypcji na preferencyjnych warunkach w razie zwiększenia kapitału.
   Państwu przysługuje również prawo specjalne do mianowania członka zarządu w przypadku, gdy głosowało ono przeciwko składowi zarządu, który został przyjęty.
   Komisja uważa, że zarówno ograniczenie w zakresie prawa głosu jak i prawa specjalne stanowią ograniczenie przepływu kapitału i przedsiębiorczości. Środki te stanowią przeszkodę dla bezpośrednich inwestycji w EDP, inwestycji portfelowych i korzystania ze swobody przedsiębiorczości.
   Przytoczone prawa specjalne państwa są państwowymi środkami, ponieważ uprzywilejowane akcje nie powstają w wyniku zwykłego zastosowania prawa spółek.
   Ograniczenie prawa głosu, w okolicznościach, w których zostało ustanowione, również stanowi środek państwowy.

      Golden shares i ograniczenie prawa głosu nie są zgodne z takimi uzasadnionymi celami interesu ogólnego, jak bezpieczeństwo publiczne, pewność dostaw i koncesje dotyczące usługi publicznej, podnoszonymi w szczególności przez państwo portugalskie.
   W każdym razie państwo portugalskie nie postępuje zgodnie z zasadą proporcjonalności, ponieważ omawiane środki nie są odpowiednie do zagwarantowania realizacji zamierzonych celów i wykraczają poza to, co niezbędne do ich osiągnięcia.


title: Wyrok Trybunału (drugiej izby) z dnia 9 września 2004 r. w sprawie C-195/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa — Dyrektywa 91/439/EWG — Prawa jazdy — Wzajemne uznawanie — Obowiązkowe wymiana i rejestracja — Warunki dotyczące odnowienia prawa jazdy wydanych przed transpozycją dyrektywy)

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (drugiej izby)
   z dnia 9 września 2004 r.
   w sprawie C-195/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa - Dyrektywa 91/439/EWG - Prawa jazdy - Wzajemne uznawanie - Obowiązkowe wymiana i rejestracja - Warunki dotyczące odnowienia prawa jazdy wydanych przed transpozycją dyrektywy)
   (2004/C 262/05)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-195/02 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom Państwa w trybie art. 226 WE, wniesioną dnia 27 maja 2002 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: F. Castillo de la Torre i W. Wils) przeciwko Królestwu Hiszpanii (pełnomocnik: N. Díaz Abad), popieranemu przez Królestwo Niderlandów (pełnomocnicy: H. G. Sevenster i S. Terstal) i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnik P. Ormond, wspierana przez A. Robertsona), Trybunał (druga izba), w składzie C. W. A. Timmermans, prezes izby, J.-P. Puissochet i R. Schintgen (sprawozdawca), F. Macken i N. Colneric sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał dnia 7 września 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Przyjmując art. 22 do 24 i 25 ust. 2 Reglamento de conductores (rozporządzenia w sprawie kierowców) z dnia 30 maja 1997 r. oraz siódmy przepis przejściowy tego rozporządzenia, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 1 ust. 2 i art. 7 ust. 1 lit. a) oraz załącznika I pkt 4 do dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę Rady 96/47 z dnia 23 lipca 1996 r.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami.

               3)

               Królestwo Niderlandów i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokryją swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 191 z 10.8.2002.


title: Sprawa C-518/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 28 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych — Artykuły 43 WE i 49 WE — Dyrektywa 92/49/EWG — Ustawodawstwo krajowe nakładające na zakłady ubezpieczeń obowiązek ubezpieczenia — Ograniczenie swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług — Ochrona społeczna poszkodowanych w wypadkach drogowych — Proporcjonalność — Swoboda ustalania taryf składek przez zakłady ubezpieczeń — Zasada sprawowania nadzoru przez rodzime państwo członkowskie)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 28 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-518/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych - Artykuły 43 WE i 49 WE - Dyrektywa 92/49/EWG - Ustawodawstwo krajowe nakładające na zakłady ubezpieczeń obowiązek ubezpieczenia - Ograniczenie swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług - Ochrona społeczna poszkodowanych w wypadkach drogowych - Proporcjonalność - Swoboda ustalania taryf składek przez zakłady ubezpieczeń - Zasada sprawowania nadzoru przez rodzime państwo członkowskie)
   2009/C 153/08
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Traversa i N. Yerrell, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciel: M. Fiorilli, pełnomocnik)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Finlandii (przedstawiciel: J. Himmanen, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 43 i 49 WE — Naruszenie art. 6, 9, 29 i 39 dyrektywy Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniającej dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie) (Dz.U. L 228, s. 1) — Obliczanie składek z tytułu ubezpieczenia — Obowiązki zakładów ubezpieczeń mających siedzibę w innym państwie członkowskim

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich, Republika Włoska i Republika Finlandii pokrywają własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007


title: Sprawa C-25/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapest Környéki Törvényszék – Węgry) – postępowanie przeciwko Istvánowi Baloghowi (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach karnych — Prawo do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego — Dyrektywa 2010/64/UE — Zakres stosowania — Pojęcie postępowania karnego — Postępowanie przewidziane w państwie członkowskim zmierzające do uznania orzeczenia w sprawie karnej wydanego przez sąd innego państwa członkowskiego i wpisania do rejestru karnego wyroku skazującego wydanego przez ten sąd — Koszty tłumaczenia tego orzeczenia — Decyzja ramowa 2009/315/WSiSW — Decyzja 2009/316/WSiSW)

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/10

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapest Környéki Törvényszék – Węgry) – postępowanie przeciwko Istvánowi Baloghowi
   (Sprawa C-25/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach karnych - Prawo do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego - Dyrektywa 2010/64/UE - Zakres stosowania - Pojęcie postępowania karnego - Postępowanie przewidziane w państwie członkowskim zmierzające do uznania orzeczenia w sprawie karnej wydanego przez sąd innego państwa członkowskiego i wpisania do rejestru karnego wyroku skazującego wydanego przez ten sąd - Koszty tłumaczenia tego orzeczenia - Decyzja ramowa 2009/315/WSiSW - Decyzja 2009/316/WSiSW))
   (2016/C 296/14)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Budapest Környéki Törvényszék

      Strona w postępowaniu głównym

   István Balogh

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/64/UE z dnia 20 października 2010 r. w sprawie prawa do tłumaczenia ustnego i tłumaczenia pisemnego w postępowaniu karnym należy interpretować w ten sposób, że dyrektywa ta nie ma zastosowania do krajowego postępowania szczególnego w sprawie uznania przez sąd jednego państwa członkowskiego prawomocnego orzeczenia wydanego przez sąd innego państwa członkowskiego, skazującego określoną osobę za popełnienie przestępstwa.
   Decyzję ramową Rady 2009/315/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie organizacji wymiany informacji pochodzących z rejestru karnego pomiędzy państwami członkowskimi oraz treści tych informacji oraz decyzję Rady 2009/316/WSiSW z dnia 6 kwietnia 2009 r. w sprawie ustanowienia europejskiego systemu przekazywania informacji z rejestrów karnych (ECRIS), zgodnie z art. 11 decyzji ramowej 2009/315/WSiSW, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie wykonywaniu uregulowania krajowego wprowadzającego tego rodzaju postępowanie szczególne.

      (1)  Dz.U. C 127 z 20.4.2015.


title: Sprawa T-246/04: Skarga wniesiona dnia 17 czerwca 2004 r. przez Jacquesa Wunenburgera przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/31

         Skarga wniesiona dnia 17 czerwca 2004 r. przez Jacquesa Wunenburgera przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-246/04)
   (2004/C 217/56)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 17 czerwca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich sporządzona przez Jacquesa Wunenburgera, zamieszkałego w Zagrzebiu (Chorwacja), reprezentowanego przez Erica Boigelota, avocat.
   Skarżący wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej dnia 11 września 2003 r. przez Davida O'Sullivana, Sekretarza Generalnego, działającego w charakterze osoby oceniającej w postępowaniu odwoławczym, zarzucając jej, iż ostatecznie potwierdziła i zatwierdziła sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej skarżącego za okres od 1.7.2001 r. do 31.12.2002 r.;

               —

               uchylenie wspomnianego sprawozdania;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji odrzucającej sprzeciw skarżącego, wniesiony dnia 9 grudnia 2003 r. zgodnie z art. 90 ust. 2 regulaminu i zarejestrowany pod sygnaturą R/711/03, mający na celu uchylenie zaskarżonej decyzji;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego zadośćuczynienia z tytułu krzywd moralnych oraz wyrządzenia szkody jego karierze, zarówno z powodu istotnych błędów, jak również z powodu znacznego opóźnienia w sporządzeniu wspomnianego sprawozdania, którego wysokość została oszacowana zgodnie z zasadami słuszności na 4 000 euro, z zastrzeżeniem możliwości podwyższenia lub obniżenia w trakcie postępowania;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, dla uzasadnienia swej skargi, powołuje się na naruszenie art. 25 akapit drugi, art. 26 i art. 43 regulaminu, jak również ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 regulaminu, wydanych przez Komisję dnia 26 kwietnia 2002 r. Ponadto, skarżący podnosi pogwałcenie jego prawa do obrony, zasady prawidłowego administrowania, obowiązku staranności oraz zasady równego traktowania, jak również popełnienie oczywistego błędu w ocenie.


title: Sprawa C-687/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München – Niemcy) – Fliesen-Zentrum Deutschland GmbH/Hauptzollamt Regensburg [Odesłanie prejudycjalne — Dumping — Cło antydumpingowe nałożone na przywóz płytek ceramicznych pochodzących z Chin — Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 917/2011 — Ważność — Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 — Artykuł 2 ust. 7 lit. a) — Wartość normalna — Ustalenie na podstawie ceny w państwie trzecim o gospodarce rynkowej — Wybór odpowiedniego państwa trzeciego — Obowiązek staranności — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Kontrola wyrywkowa]

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München – Niemcy) – Fliesen-Zentrum Deutschland GmbH/Hauptzollamt Regensburg
   (Sprawa C-687/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Dumping - Cło antydumpingowe nałożone na przywóz płytek ceramicznych pochodzących z Chin - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 917/2011 - Ważność - Rozporządzenie (WE) nr 1225/2009 - Artykuł 2 ust. 7 lit. a) - Wartość normalna - Ustalenie na podstawie ceny w państwie trzecim o gospodarce rynkowej - Wybór odpowiedniego państwa trzeciego - Obowiązek staranności - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia - Kontrola wyrywkowa])
   (2015/C 363/06)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht München

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Fliesen-Zentrum Deutschland GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Regensburg

      Sentencja

   Analiza pytania prejudycjalnego przedstawionego przez sąd odsyłający nie wykazała istnienia żadnych okoliczności, które mogłyby wpłynąć na ważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 917/2011 z dnia 12 września 2011 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz płytek ceramicznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.

      (1)  Dz.U. C 78 z 15.3.2014.


title: Sprawa C-324/06: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 1 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/116/WE — Włączenie drożdży Candida guilliermondii do załącznika do dyrektywy 82/471/EWG — Brak ustanowienia niezbędnych przepisów)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/8

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 1 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-324/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/116/WE - Włączenie drożdży Candida guilliermondii do załącznika do dyrektywy 82/471/EWG - Brak ustanowienia niezbędnych przepisów)
   (2007/C 82/14)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Szmytkowska, P. Guerra i P. Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Fernandes i F. Fraústo de Azevedo, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektywy Komisji 2004/116/WE z dnia 23 grudnia 2004 r. zmieniającej załącznik do dyrektywy Rady 82/417/EWG w zakresie włączenia Candida guilliermondii (Dz.U. L 379, str. 81)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektywy Komisji 2004/116/WE z dnia 23 grudnia 2004 r. zmieniającej załącznik do dyrektywy Rady 82/471/EWG w zakresie włączenia Candida guilliermondii, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 224 z 16.9.2006.


title: Sprawa C-275/07: Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/21

         Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-275/07)
   (2007/C 199/32)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Wilms oraz M. Velardo)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej
   stwierdzenie, że

               —

               odmawiając zapłaty na rzecz Komisji odsetek za zwłokę w wysokości 847,06 euro związanych ze zwłoką w dokonaniu wpisu dochodów z ceł w rachunkach oraz odmawiając dostosowania przepisów krajowych do uregulowania wspólnotowego dotyczącego wpisu w rachunkach bezspornych operacji celnych objętych zabezpieczeniem w zakresie tranzytu wspólnotowego oraz

               —

               odmawiając zapłaty na rzecz Komisji odsetek za zwłokę w wysokości 3 322 euro związanych z niedotrzymaniem terminu określonego przez uregulowanie wspólnotowe w odniesieniu do wpisu do rachunków A dochodów z ceł w ramach tranzytu wspólnotowego zgodnie z konwencją TIR
               Republika Włoska naruszyła zobowiązania wynikające z rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 (1) z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, a w szczególności z art. 6 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia, które z mocą od dnia 31 maja 2000 r. zostało zastąpione rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 (2) z dnia 22 maja 2000 r. wykonującym decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, a w szczególności z art. 6 ust. 3 lit. a) tego rozporządzenia.

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja wystąpiła przeciwko dwóm decyzjom Republiki Włoskiej. Pierwsza z nich dotyczyła odmowy zapłaty na rzecz Komisji odsetek za zwłokę w wysokości 847,06 euro związanych ze zwłoką w dokonaniu wpisu dochodów z ceł w rachunkach oraz odmowy dostosowania przepisów krajowych do uregulowania wspólnotowego dotyczącego wpisu w rachunkach bezspornych operacji celnych objętych zabezpieczeniem w zakresie tranzytu wspólnotowego. Druga decyzja dotyczyła odmowy zapłaty na rzecz Komisji odsetek za zwłokę w wysokości 3322 euro związanych z niedotrzymaniem terminu określonego przez uregulowanie wspólnotowe w odniesieniu do wpisu do rachunków A dochodów z ceł w ramach tranzytu wspólnotowego zgodnie z konwencją TIR.
   Skarżąca podnosi, że Republika Włoska naruszyła nie tylko art. 8 i 11 rozporządzenia nr 1552/89, lecz także zobowiązania wynikające z art. 6 ust. 2 lit. a) rozporządzenia, które z mocą od dnia 31 maja 2000 r. zostało zastąpione rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującym decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, a szczególności art. 6 ust. 3 lit. a) tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. L 155, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 130, str. 1.


title: Sprawa T-656/16: Skarga wniesiona w dniu 12 września 2016 r. – PM/ECHA

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/58

         Skarga wniesiona w dniu 12 września 2016 r. – PM/ECHA
   (Sprawa T-656/16)
   (2016/C 402/69)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: PM (przedstawiciel: C. Zambrano Almero, adwokat)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o uznanie niniejszej skargi na decyzję nr SME(2016)3198, i w konsekwencji o stwierdzenie jej nieważności poprzez stwierdzenie, że PM jest małym i średnim przedsiębiorstwem, a zatem zapłacone opłaty są zgodne z prawem, oraz o dokonanie w konsekwencji wnioskowanego wpisu.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut oparty na definicji małego i średniego przedsiębiorstwa zawartej w art. 2 ust. 1 załącznika do zalecenia 2003/361/WE dotyczącego definicji drobnych, małych i średnich przedsiębiorstw. W tym zakresie strona ta, w imieniu grupy spółek, której stanowi część, twierdzi, iż spełnia przesłanki wymagane tym artykułem.


title: Sprawy T-118/11, T-123/11 i T-124/11: Postanowienie Sądu z dnia 4 czerwca 2012 r. — Attey i in. przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające stosowane w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej — Skreślenie z wykazu osób i podmiotów — Skarga o stwierdzenie nieważności — Umorzenie postępowania)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/20

         Postanowienie Sądu z dnia 4 czerwca 2012 r. — Attey i in. przeciwko Radzie
   (Sprawy T-118/11, T-123/11 i T-124/11) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające stosowane w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej - Skreślenie z wykazu osób i podmiotów - Skarga o stwierdzenie nieważności - Umorzenie postępowania)
   2012/C 227/33
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Philipp Attey (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (sprawa T-118/11); Thierry Legré (Abidżan) (sprawa T-123/11); i Stéphane Kipré (Abidżan) (T-124/11) (przedstawiciel: adwokat J.C. Tchikaya)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i M. Chavrier, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Wybrzeża Kości Słoniowej (przedstawiciele: adwokaci J.P. Mignard i J.P. Benoit); i Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bordes i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 11, s. 36) oraz, po drugie, rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 11, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżących.

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-118/11, T-123/11 i T-124/11 zostają połączone w celu wydania postanowienia.

               2)

               Postępowanie w przedmiocie skarg zostaje umorzone.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa, poza własnymi kosztami postępowania, koszty, które ponieśli Philipp Attey, Thierry Legré i Stéphane Kipré.

               4)

               Republika Wybrzeża Kości Słoniowej i Komisja Europejska pokrywają własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 130 z 30.4.2011.


title: Sprawa T-109/05: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2005 r. przez Navigazione Libera del Golfo S.p.a. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/43

         Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2005 r. przez Navigazione Libera del Golfo S.p.a. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-109/05)
   (2005/C 106/84)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 8 marca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Navigazione Libera del Golfo S.p.a. (N.L.G.), z siedzibą w Neapolu, reprezentowanej przez adwokata S. Ravennę, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, o stwierdzenie nieważności decyzji przyjętej w dniu 3 lutego 2005 r. (1) na podstawie art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (2), potwierdzającej odmowę dostępu do danych i informacji, o które wystąpiła skarżąca spółka.
   Objęte wnioskiem skarżącej dane, których ujawnienia Komisja odmówiła, dotyczą dodatkowych kosztów związanych z usługami transportu pasażerskiego między portem Napoli Beverello a wyspą Capri, świadczonymi z tytułu usług publicznych przez mające siedzibę w Neapolu przedsiębiorstwo państwowe Caremar S.p.a., w związku z którymi otrzymuje ono roczne rekompensaty (pomoc państwa) zatwierdzone przez Komisję decyzją przyjętą w dniu 16 marca 2004 r. na podstawie art. 88 ust. 2 Traktatu WE.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               1)

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 3 lutego 2005 r.,

               2)

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Informując skarżącą o decyzji z dnia 16 marca 2004 r., Komisja nie ujawniła w uzasadnieniu — podobno ze względu na ochronę interesów handlowych Carmar — danych w zakresie kosztów operacyjnych działalności gospodarczej Caremar, w szczególności dodatkowych kosztów poniesionych z tytułu świadczenia usług publicznych na połączeniach z wyspą Capri i związanych z nimi rocznych rekompensat wypłaconych przez Regione Campagnia.
   W ramach świadczenia usług publicznych skarżąca od dawna wykonuje na tej samej linii Napoli Beverello-Capri takie same usługi transportu pasażerskiego, nie otrzymując jednakże żadnych dotacji na pokrycie wynikających z tych usług dodatkowych kosztów i wobec tego uważa takie traktowanie za dyskryminacyjne.
   Zważywszy na jej interes prawny oraz wobec konieczności jak najszybszego uzyskania pełnej wiedzy o decyzji dotyczącej Caremar celem obrony swych interesów i ewentualnego późniejszego zaskarżenia decyzji z dnia 16 marca 2004 r., skarżąca wystąpiła o udzielenie dostępu do danych dotyczących dodatkowych kosztów poniesionych przez Caremar z tytułu świadczenia usług publicznych w zakresie połączeń z wyspą Capri i kwot związanej z nimi pomocy.
   Decyzją z dnia 3 lutego 2005 r. Komisja odmówiła dostępu do danych wskazanych we wniosku N.L.G. przedstawiając uzasadnienie oparte na ochronie interesów handlowych Caremar.
   Zaskarżając tę decyzję N.L.G. stwierdza, że Komisja dopuściła się m.in. rażącego naruszenia prawa wskutek niezastosowania się do postanowień zawartych w jej własnym Komunikacie C (2003) 4582 z dnia 1 grudnia 2003 r. w sprawie tajemnicy zawodowej w decyzjach dotyczących pomocy państwa (3), który w ust. 17 wyraźnie przewiduje wymóg przejrzystości i jawności danych i informacji dotyczących kosztów usług publicznych, które nie są zastrzeżone ani chronione tajemnicą handlową.

      (1)  Decyzja nieopublikowana.

      (2)  Dz.U. L 145 z 31.05.2001, str. 43.

      (3)  Dz.U. C 297 z 9.12.2003, str. 6


title: Sprawa C-146/13: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2013 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/15

         Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2013 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-146/13)
   2013/C 171/30
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: E. Chamizo Llatas i S. Centeno Huerta, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1257/2012 z dnia 17 grudnia 2012 r. wprowadzającego wzmocnioną współpracę w dziedzinie tworzenia jednolitego systemu ochrony patentowej (1) za prawnie nieistniejące a, tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności rozporządzenia w całości,

               —

               Tytułem ewentualnym stwierdzenie nieważności:

                           a)

                           Artykułu 9 ust. 1 w całości oraz art. 9 ust. 2 w sposób wskazany w zarzucie piątym niniejszej skargi.

                           b)

                           Całego art. 18 ust. 2 oraz wszystkich zawartych w rozporządzeniu odniesień do Jednolitego Sądu Patentowego jako systemu sądowego patentu europejskiego o jednolitym skutku i jako źródła prawa patentu europejskiego o jednolitym skutku oraz

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Naruszenie wartości państwa prawa przez ustanowienie uregulowania opartego na dokumencie wydanym przez Europejski Urząd Patentowy, którego akty nie podlegają kontroli sądowej.

               2)

               Brak aktu Unii a, tytułem ewentualnym, brak podstawy prawnej rozporządzenia ze względu na niewprowadzenie środków zapewniających jednolitą ochronę przewidzianą w art. 118 TFUE.

               3)

               Nadużycie władzy przez wykorzystanie wzmocnionej współpracy do odmiennych celów niż cele przewidziane w traktatach.

               4)

               Naruszenie art. 291 ust. 2 TFUE oraz, tytułem ewentualnym, naruszenie orzecznictwa w sprawie Meroni przez regulowanie systemu ustalenia opłat za utrzymanie patentu w mocy i określenia udziału w podziale tych opłat.

               5)

               Naruszenie orzecznictwa w sprawie Meroni przez przekazanie Europejskiemu Urzędowi Patentowemu określonych zadań administracyjnych związanych z patentem europejskim o jednolitym skutku.

               6)

               Naruszenie zasad autonomii i jednolitego stosowania prawa Unii ze względu na system wejścia w życie rozporządzenia.

      (1)  Dz.U L 361, s. 1.


title: Sprawa T-497/09: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r. — LG Electronics przeciwko OHIM (KOMPRESSOR PLUS) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego KOMPRESSOR PLUS — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               12.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/12

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r. — LG Electronics przeciwko OHIM (KOMPRESSOR PLUS)
   (Sprawa T-497/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego KOMPRESSOR PLUS - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 46/24
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: LG Electronics, Inc. (Seul, Korea Południowa) (przedstawiciel: adwokat J. Blanchard)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 września 2009 r. (sprawa R 397/2009-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego KOMPRESSOR PLUS jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               LG Electronics, Inc. Zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010.


title: Sprawa C-661/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 4 grudnia 2015 r. – X BV/Staatssecretaris van Financiën

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 4 grudnia 2015 r. – X BV/Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-661/15)
   (2016/C 098/25)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: X BV

      Druga strona postępowania kasacyjnego: Staatssecretaris van Financiën

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Czy wykładni art. 145 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego do Kodeksu Celnego (RWKC) (1) w związku z art. 29 ust. 1 i 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (WKC) (2) należy dokonywać w taki sposób, iż zawarte w nich uregulowanie dotyczy także przypadku, w którym stwierdzono, że w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego w odniesieniu do określonego towaru istniało ryzyko związane z jego produkcją, polegające na tym że podczas użytkowania w części towaru może wystąpić usterka i w związku z tym sprzedawca, wypełniając zobowiązanie gwarancyjne przewidziane w umowie sprzedaży zawartej z kupującym, udzielił kupującemu upustu w formie pokrycia kosztów, które powstały dla niego na skutek eliminującego powyższe ryzyko dostosowania towaru?

                           b)

                           Jeżeli uregulowanie art. 145 ust. 2 RWKC nie znajdowałoby zastosowania w wyżej wymienionym przypadku, to czy same uregulowania art. 29 ust. 1 i 3 WKC w związku z art. 78 WKC umożliwiają obniżenie zadeklarowanej wartości celnej po udzieleniu wyżej wymienionego upustu cenowego?

               2)

               Czy ustanowiony w art. 145 ust. 3 RWKC na wypadek opisanego tam dostosowania wartości celnej wymóg, zgodnie z którym korekta faktycznie za towary zapłaconej lub należnej ceny musi nastąpić w okresie dwunastu miesięcy od daty przyjęcia zgłoszenia towarów do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu, jest niezgodny z uregulowaniami art. 78 i art. 236 WKC w związku z art. 29 WKC?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 2, t. 6, s. 3).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 2, t. 4, s. 307).


title: Sprawa T-250/10: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2010 r. — KNUT IP Management przeciwko OHIM — Zoologischer Garten Berlin (KNUT — DER EISBÄR)

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/50

         Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2010 r. — KNUT IP Management przeciwko OHIM — Zoologischer Garten Berlin (KNUT — DER EISBÄR)
   (Sprawa T-250/10)
   ()
   2010/C 209/75
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: KNUT IP Management Ltd. (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat C. Jaeckel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Zoologischer Garten Berlin AG (Berlin, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 marca 2010 r. w sprawie R 650/2009-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „KNUT — DER EISBÄR” dla towarów i usług z klas 9, 16, 25, 28 i 41

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Zoologischer Garten Berlin AG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy „KNUD” dla towarów z klas 9, 16 i 28; zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy „Knut der Eisbär” dla towarów i usług z klas 16, 25, 28 i 41; zarejestrowany z Niemczech słowny znak towarowy „KNUT” dla towarów i usług z klas 3, 4, 5, 8, 9, 11, 12, 14, 16, 18, 20, 21, 24, 25, 28, 29, 30, 32, 33, 35, 39, 41, 42 i 43, zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy „KNUT” dla towarów i usług z klas 16, 18, 21, 25, 28, 35, 41 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa T-558/13: Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2015 r. – FSA/OHIM – Motokit Veículos e Acessórios (FSA K-FORCE) Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy FSA K-FORCE — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy FORCE-X — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/25

         Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2015 r. – FSA/OHIM – Motokit Veículos e Acessórios (FSA K-FORCE)
   (Sprawa T-558/13) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy FSA K-FORCE - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy FORCE-X - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 127/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: FSA Srl (Busnago, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Locatelli i M. Cartella)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM: Motokit Veículos e Acessórios, SA (Vagos, Portugalia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 sierpnia 2013 r. (sprawa R 436/2012-2) dotycząca postępowania w sprawie unieważnienia między Motokit Veículos e Acessórios, SA a FSA Srl.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 5 sierpnia 2013 r. (sprawa R 436/2012-2).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C @@ z @@


title: Sprawa T-111/14: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Unitec Bio/Rada (Dumping — Przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny — Ostateczne cło antydumpingowe — Skarga o stwierdzenie nieważności — Bezpośrednie oddziaływanie — Indywidualne oddziaływanie — Dopuszczalność — Artykuł 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 — Wartość normalna — Koszty produkcji)

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/29

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Unitec Bio/Rada
   (Sprawa T-111/14) (1)

   ((Dumping - Przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny - Ostateczne cło antydumpingowe - Skarga o stwierdzenie nieważności - Bezpośrednie oddziaływanie - Indywidualne oddziaływanie - Dopuszczalność - Artykuł 2 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 - Wartość normalna - Koszty produkcji))
   (2016/C 402/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Unitec Bio SA (Buenos Aires, Argentyna) (przedstawiciele: adwokaci J.-F. Bellis, R. Luff i G. Bathory)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo S. Boelaert i B. Driessen, następnie H. Marcos Fraile, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów R. Bierwagena i C. Hippa)
   Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. França i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy) i European Biodiesel Board (EBB) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci O. Prost i M.-S. Dibling)

      Przedmiot

   Skarga oparta na art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. 2013, L 315, s. 2) w zakresie, w jakim nakłada ono cło antydumpingowe na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważności art. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji w zakresie, w jakim przepisy te dotyczą Unitec Bio SA.

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Unitec Bio.

               3)

               Komisja Europejska i European Biodiesel Board (EBB) pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 112 z 14.4.2014.


title: Sprawa C-594/13: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 12 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – „go fair” Zeitarbeit OHG/Finanzamt Hamburg-Altona [Odesłanie prejudycjalne — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 132 ust. 1 lit. g) — Zwolnienie świadczenia usług ściśle związanych z opieką i pomocą społeczną — Pojęcie „podmiotów uznanych za podmioty o charakterze społecznym” — Agencja pracy tymczasowej — Udostępnienie kwalifikowanego personelu opiekuńczego — Wykluczenie zwolnienia]

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/4

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 12 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – „go fair” Zeitarbeit OHG/Finanzamt Hamburg-Altona
   (Sprawa C-594/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 132 ust. 1 lit. g) - Zwolnienie świadczenia usług ściśle związanych z opieką i pomocą społeczną - Pojęcie „podmiotów uznanych za podmioty o charakterze społecznym” - Agencja pracy tymczasowej - Udostępnienie kwalifikowanego personelu opiekuńczego - Wykluczenie zwolnienia])
   (2015/C 146/05)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„go fair” Zeitarbeit OHG

      Strona pozwana: Finanzamt Hamburg-Altona

      Sentencja

   Artykuł 132 ust. 1 lit. g) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że ani personel opiekuńczy posiadający uprawnienia państwowe, świadczący usługi bezpośrednio na rzecz osób wymagających opieki, ani agencja pracy tymczasowej, która udostępnia tego rodzaju personel instytucjom uznanym za posiadające charakter społeczny, nie są objęte pojęciem „podmioty uznane za podmioty o charakterze społecznym” w rozumieniu owego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 71 z 8.3.2014.


title: Sprawa T-34/12: Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2013 r. — Herbacin cosmetic przeciwko OHIM — Laboratoire Garnier (HERBA SHINE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego HERBA SHINE — Wcześniejsze słowne, krajowy, wspólnotowy i międzynarodowy, znaki towarowe Herbacin — Względna podstawa odmowy rejestracji — Rzeczywiste używanie wcześniejszych znaków towarowych — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               18.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 15/14

         Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2013 r. — Herbacin cosmetic przeciwko OHIM — Laboratoire Garnier (HERBA SHINE)
   (Sprawa T-34/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego HERBA SHINE - Wcześniejsze słowne, krajowy, wspólnotowy i międzynarodowy, znaki towarowe Herbacin - Względna podstawa odmowy rejestracji - Rzeczywiste używanie wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)
   2014/C 15/19
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Herbacin cosmetic GmbH (Wutha-Farnroda, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Eberhardt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Laboratoire Garnier et Cie (Paryż, Francja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 listopada 2011 r. (sprawa R 2255/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Herbacin cosmetic GmbH a Laboratoire Garnier et Cie.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 22 listopada 2011 r. (sprawa R 2255/2010-1).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 80 z 17.3.2012.


title: Sprawa C-156/14: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 6 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Tamoil Italia SpA/Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Artykuł 191 ust. 2 TFUE — Dyrektywa 2004/35/WE — Odpowiedzialność za środowisko naturalne — Przepisy krajowe nieprzewidujące możliwości nałożenia przez administrację na właścicieli zanieczyszczonych nieruchomości, którzy nie przyczynili się do tego zanieczyszczenia, obowiązku wykonania środków zapobiegawczych i zaradczych oraz przewidujące jedynie obowiązek zwrotu kosztów działań podjętych przez administrację — Zgodność z zasadami „zanieczyszczający płaci”, ostrożności, działania zapobiegawczego i naprawiania szkody w środowisku w pierwszym rzędzie u źródła)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/12

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 6 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Tamoil Italia SpA/Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare
   (Sprawa C-156/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Artykuł 191 ust. 2 TFUE - Dyrektywa 2004/35/WE - Odpowiedzialność za środowisko naturalne - Przepisy krajowe nieprzewidujące możliwości nałożenia przez administrację na właścicieli zanieczyszczonych nieruchomości, którzy nie przyczynili się do tego zanieczyszczenia, obowiązku wykonania środków zapobiegawczych i zaradczych oraz przewidujące jedynie obowiązek zwrotu kosztów działań podjętych przez administrację - Zgodność z zasadami „zanieczyszczający płaci”, ostrożności, działania zapobiegawczego i naprawiania szkody w środowisku w pierwszym rzędzie u źródła))
   (2016/C 038/16)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Tamoil Italia SpA

      Strona pozwana: Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare

      przy udziale: Provincia di Venezia, Comune di Venezia, Regione Veneto

      Sentencja

   Dyrektywę 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które w sytuacji gdy jest niemożliwe zidentyfikowanie podmiotu odpowiedzialnego za zanieczyszczenie nieruchomości lub wyegzekwowanie od tego podmiotu środków zaradczych, nie pozwalają właściwemu organowi na nałożenie obowiązku wykonania środków zapobiegawczych i zaradczych na właściciela tej nieruchomości, który nie jest odpowiedzialny za zanieczyszczenie, i jest on tylko zobowiązany do zwrotu kosztów działań podjętych przez właściwy organ w granicach wartości rynkowej terenu określonej po zakończeniu działań.

      (1)  Dz.U. C 194 z 24.6.2014.


title: Sprawa C-116/12: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Protodikeio Serron — Grecja) — Ioannis Christodoulou, Nikolaos Christodoulou, Afoi N. Christodoulou AE przeciwko Elliniko Dimosio (Wartość celna — Towary wywożone do państwa trzeciego — Refundacje wywozowe — Uznane za nieistotne przetworzenie w państwie wywozu — Powrotny wywóz towarów na terytorium Unii Europejskiej — Określenie wartości celnej — Wartość transakcyjna)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/8

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Protodikeio Serron — Grecja) — Ioannis Christodoulou, Nikolaos Christodoulou, Afoi N. Christodoulou AE przeciwko Elliniko Dimosio
   (Sprawa C-116/12) (1)

   (Wartość celna - Towary wywożone do państwa trzeciego - Refundacje wywozowe - Uznane za nieistotne przetworzenie w państwie wywozu - Powrotny wywóz towarów na terytorium Unii Europejskiej - Określenie wartości celnej - Wartość transakcyjna)
   2014/C 52/12
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Dioikitiko Protodikeio Serron

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ioannis Christodoulou, Nikolaos Christodoulou, Afoi N. Christodoulou AE

      Strona pozwana: Elliniko Dimosio

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Dioikitiko Protodikeio Serron — Wykładnia art. 24, 29, 32 i 146 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) — Wartość celna — Wartość transakcyjna — Ustalenie — Wywiezione towary, które zostały poddane obróbce lub przetworzeniu w kraju wywozu niewystarczającym do uznania ich za produkty pochodzące z kraju ostatniego przetworzenia w rozumieniu art. 24 rozporządzenia i które nie zostały objęte procedurą uszlachetniania biernego w celu powrotnego przywozu do kraju pierwotnego wywozu

      Sentencja

               1)

               Artykuły 29 i 32 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 82/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r., należy interpretować w ten sposób, że znajdują one zastosowanie do określenia wartości celnej przywożonych towarów na podstawie umowy, która choć uznana została za umowę sprzedaży, okazuje się być w rzeczywistości umową obróbki lub przetworzenia. W ramach takiego określenia wartości celnej bez znaczenia jest, czy czynności obróbki lub przetworzenia spełniają przesłanki określone w art. 24 tego rozporządzenia, tak aby dane towary były uznane za pochodzące z państwa, w którym czynności te zostały dokonane.

               2)

               Artykuły 29 i 32 rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 82/97, należy interpretować w ten sposób, że przy określaniu wartości celnej uwzględnia się wartość refundacji wywozowej przyznanej w odniesieniu do danego towaru, która została uzyskana w wyniku działania polegającego na zastosowaniu prawa Unii w celu otrzymania z tego tytułu korzyści w sposób stanowiący nadużycie.

      (1)  Dz.U. C 138 z 12.5.2012.


title: Sprawa C-326/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf – Niemcy) – Rita van Caster, Patrick van Caster przeciwko Finanzamt Essen-Süd (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ kapitału — Artykuł 63 TFUE — Opodatkowanie zysków z funduszy inwestycyjnych — Obowiązki informowania i publikacji niektórych informacji przez fundusz inwestycyjny — Ryczałtowe opodatkowanie zysków z funduszy inwestycyjnych, które nie dochowują obowiązków informacji i publikacji)

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf – Niemcy) – Rita van Caster, Patrick van Caster przeciwko Finanzamt Essen-Süd
   (Sprawa C-326/12) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ kapitału - Artykuł 63 TFUE - Opodatkowanie zysków z funduszy inwestycyjnych - Obowiązki informowania i publikacji niektórych informacji przez fundusz inwestycyjny - Ryczałtowe opodatkowanie zysków z funduszy inwestycyjnych, które nie dochowują obowiązków informacji i publikacji))
   (2014/C 439/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Rita van Caster, Patrick van Caster

      Strona pozwana: Finanzamt Essen-Süd

      Sentencja

   Artykuł 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom krajowym tego rodzaju jak w postępowaniu głównym, które przewidują, że brak dochowania przez fundusz inwestycyjny niebędący rezydentem obowiązków informowania i publikacji niektórych informacji określonych w tych przepisach mających zastosowanie bez różnicy do funduszy będących rezydentami i niebędących rezydentami prowadzi do ryczałtowego opodatkowania zysków osiągniętych przez podatnika z owych funduszy inwestycyjnych, o ile przepisy te nie umożliwiają podatnikowi przedstawienia dowodów lub informacji mogących wykazać rzeczywistą wysokość owych zysków.

      (1)  Dz.U. C 303 z 6.10.2012.


title: Sprawa F-83/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 1 marca 2016 r. – Pujante Cuadrupani/GSA (Służba publiczna — Zatrudnienie — Członek personelu tymczasowego — Zwolnienie po okresie próbnym — Skarga o stwierdzenie nieważności skierowana jednocześnie przeciwko decyzji o zwolnieniu i potwierdzającej decyzji o zwolnieniu — Dopuszczalność — Artykuł 14 ust. 3 WZIP — Nadużycie władzy i procedury — Oczywisty błąd w ocenie — Prawo do obrony — Zasięgnięcie opinii wspólnego komitetu ds. ocen — Opinia wydana w oparciu o badanie dokumentów na piśmie, bez wysłuchania skarżącego — Brak naruszenia prawa do obrony)

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/48

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 1 marca 2016 r. – Pujante Cuadrupani/GSA
   (Sprawa F-83/15) (1)

   ((Służba publiczna - Zatrudnienie - Członek personelu tymczasowego - Zwolnienie po okresie próbnym - Skarga o stwierdzenie nieważności skierowana jednocześnie przeciwko decyzji o zwolnieniu i potwierdzającej decyzji o zwolnieniu - Dopuszczalność - Artykuł 14 ust. 3 WZIP - Nadużycie władzy i procedury - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo do obrony - Zasięgnięcie opinii wspólnego komitetu ds. ocen - Opinia wydana w oparciu o badanie dokumentów na piśmie, bez wysłuchania skarżącego - Brak naruszenia prawa do obrony))
   (2016/C 136/68)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Antonio Pujante Cuadrupani (Murcja, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

      Strona pozwana: Agencja Europejskiego GNSS (przedstawiciele: O. Lambinet i D. Petrlík, pełnomocnicy, adwokaci D. Waelbroeck i A. Duron)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny okresu próbnego skarżącego oraz późniejszej decyzji dyrektora wykonawczego pozwanej o zwolnieniu skarżącego po okresie próbnym.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Antonio Pujante Cuadrupani pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Agencję Europejskiego GNSS.

      (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015, s. 60.


title: Sprawa T-589/15: Postanowienie Sądu z dnia 18 marca 2016 r. – Eurorail/Komisja i INEA

text:
               10.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/21

         Postanowienie Sądu z dnia 18 marca 2016 r. – Eurorail/Komisja i INEA
   (Sprawa T-589/15) (1)

   (2016/C 165/28)
   Język postępowania: angielski
   Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.