title: Sprawa C-185/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 10 marca 2022 r. – CM/KfH Kuratorium für Dialyse und Nierentransplantation e.V.

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/33

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 10 marca 2022 r. – CM/KfH Kuratorium für Dialyse und Nierentransplantation e.V.
      (Sprawa C-185/22)
      (2022/C 237/42)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesarbeitsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: CM

         Strona pozwana: KfH Kuratorium für Dialyse und Nierentransplantation e.V.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 157 TFUE, jak również art. 2 ust. 1 lit. b) i art. 4 zdanie pierwsze dyrektywy 2006/54/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że krajowa regulacja wynikająca z układu zbiorowego pracy, zgodnie z którą przewiduje się zapłatę dodatków za pracę w godzinach nadliczbowych wyłącznie w odniesieniu do godzin pracy przepracowanych ponad normalny czas pracy pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy, wprowadza nierówne traktowanie pracowników zatrudnionych w pełnym i niepełnym wymiarze czasu pracy?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                              a)

                              Czy art. 157 TFUE, jak również art. 2 ust. 1 lit. b) i art. 4 zdanie pierwsze dyrektywy 2006/54/WE należy interpretować w ten sposób, że w takim przypadku do ustalenia, że nierówne traktowanie dotyczy znacznie więcej kobiet niż mężczyzn, nie wystarczy, że wśród pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy jest znacznie więcej kobiet niż mężczyzn, ale dodatkowo konieczne jest, żeby wśród pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy było znacznie więcej mężczyzn, ewentualnie żeby udział mężczyzn był istotnie wyższy?

                              b)

                              Czy raczej także w odniesieniu do art. 157 TFUE i dyrektywy 2006/54/WE coś innego wynika z wywodów Trybunału Sprawiedliwości przedstawionych w wyroku z dnia 26 stycznia 2021 r., Szpital Kliniczny im. dra J. Babińskiego Samodzielny Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej w Krakowie (2), C-16/19, EU:C:2021:64, pkt 25–36, gdzie wyjaśniono, że odmienne traktowanie, które występuje w ramach grupy osób z niepełnosprawnością, może wchodzić w zakres „pojęcia dyskryminacji”, o którym mowa w art. 2 dyrektywy 2000/78/WE (3)?

                  3)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze i udzielenia przez Trybunał Sprawiedliwości na pytania drugie a) i b) takiej odpowiedzi, że w przypadku takim jak w postępowaniu głównym można byłoby stwierdzić, że nierówne traktowanie w zakresie wynagradzania dotyczy znacznie więcej kobiet niż mężczyzn:
                  Czy art. 157 TFUE, jak również art. 2 ust. 1 lit. b) i art. 4 zdanie pierwsze dyrektywy 2006/54/WE należy interpretować w ten sposób, że za zgodny z prawem cel można uznać przypadek, w którym strony układu zbiorowego pracy poprzez regulację taką jak opisana w pytaniu pierwszym wprawdzie z jednej strony zmierzają do powstrzymania pracodawcy od polecania wykonywania pracy w godzinach nadliczbowych i zagwarantowania, że korzystanie z pracy pracowników ponad umówiony wymiar czasu pracy będzie wynagradzane dodatkiem za pracę w godzinach nadliczbowych, z drugiej strony zmierzają jednak także do tego, by zapobiec mniej korzystnemu traktowaniu pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy w porównaniu z zatrudnionymi w niepełnym wymiarze i dlatego postanawiają, że dodatki za pracę w godzinach nadliczbowych będą należne wyłącznie w odniesieniu do godzin przepracowanych ponad ustalony w miesiącu kalendarzowym czas pracy pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy?

                  4)

                  Czy klauzulę 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin [czasu pracy] z załącznika do dyrektywy 97/81/WE (4) należy interpretować w ten sposób, że krajowa regulacja wynikająca z układu zbiorowego pracy, zgodnie z którą przewiduje się zapłatę dodatków za pracę w godzinach nadliczbowych wyłącznie w odniesieniu do godzin pracy przepracowanych ponad normalny czas pracy pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy, wprowadza nierówne traktowanie pracowników zatrudnionych w pełnym i niepełnym wymiarze czasu pracy?

                  5)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie czwarte:
                  Czy klauzulę 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy w niepełnym wymiarze godzin [czasu pracy] z załącznika do dyrektywy 97/81/WE należy interpretować w ten sposób, że za obiektywną przyczynę można uznać przypadek, w którym strony układu zbiorowego pracy poprzez regulację taką jak opisana w pytaniu czwartym wprawdzie z jednej strony zmierzają do powstrzymania pracodawcy od polecania wykonywania pracy w godzinach nadliczbowych i zagwarantowania, że korzystanie z pracy pracowników ponad umówiony wymiar czasu pracy będzie wynagradzane dodatkiem za pracę w godzinach nadliczbowych, z drugiej strony zmierzają jednak także do tego, by zapobiec mniej korzystnemu traktowaniu pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy w porównaniu z zatrudnionymi w niepełnym wymiarze i dlatego postanawiają, że dodatki za pracę w godzinach nadliczbowych będą należne wyłącznie w odniesieniu do godzin przepracowanych ponad ustalony w miesiącu kalendarzowym czas pracy pracownika zatrudnionego w pełnym wymiarze czasu pracy?

         (1)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2006, L 204, s. 23).

         (2)  Wyrok z dnia 26 stycznia 2021 r. (C-16/19, EU:C:2021:64).

         (3)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2000, L 303, s. 16).

         (4)  Dyrektywa Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotycząca Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC.


title: Sprawa C-189/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht München (Niemcy) w dniu 11 marca 2022 r. – SO/Scalable Capital GmbH

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/34

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht München (Niemcy) w dniu 11 marca 2022 r. – SO/Scalable Capital GmbH
      (Sprawa C-189/22)
      (2022/C 237/43)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht München

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: SO

         Strona pozwana: Scalable Capital GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 82 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych (1) należy interpretować w ten sposób, że roszczenie o odszkodowanie nie ma charakteru sankcji, zwłaszcza ogólnej lub szczególnej funkcji odstraszającej, także w kontekście określania jego wysokości, lecz roszczenie o odszkodowanie ma jedynie funkcję wyrównawczą i ewentualnie funkcję rekompensaty?

                  2.a

                  Czy przy określaniu wysokości roszczenia o odszkodowanie za szkody niemajątkowe należy przyjąć, że roszczenie o odszkodowanie pełni także funkcję indywidualnej rekompensaty – rozumianej tu jako pozostający w sferze prywatnej poszkodowanego interes polegający na postrzeganiu zachowania powodującego szkodę jako ukaranego, czy też roszczenie o odszkodowanie pełni jedynie funkcję wyrównawczą – rozumianą tu jako funkcja kompensacji doznanych naruszeń?

                  2.b.1.

                  Przy założeniu, że roszczenie o odszkodowanie za szkodę niemajątkową pełni zarówno funkcję wyrównawczą, jak i rekompensaty: czy przy określaniu jego wysokości należy przyjąć, że funkcja wyrównawcza ma pierwszeństwo strukturalne, a przynajmniej pierwszeństwo, które należy postrzegać jako relację reguła-wyjątek, przed funkcją rekompensaty? Czy oznacza to, że funkcja rekompensaty może być brana pod uwagę tylko w przypadku naruszenia umyślnego lub wynikającego z rażącego niedbalstwa?

                  2.b.2.

                  Jeżeli roszczenie o odszkodowanie za szkody niemajątkowe nie pełni funkcji rekompensaty: czy przy określaniu jego wysokości tylko umyślne lub wynikające z rażącego niedbalstwa naruszenia ochrony danych mają dodatkowe znaczenie dla oceny przyczynienia się do powstania szkody?

                  3.

                  Czy dla rozumienia odszkodowania za szkody niemajątkowe przy określaniu jego wysokości należy przyjąć, że istnieje strukturalna hierarchia lub przynajmniej hierarchia oparta na zasadzie wyjątku od reguły, w którym doznanie naruszenia wynikające z naruszenia danych ma mniejszą wagę niż doznanie naruszenia i bólu związane z uszkodzeniem ciała?

                  4.

                  Czy sąd odsyłający może, przy założeniu wystąpienia szkody o ograniczonej dolegliwości, zasądzić odszkodowanie, które pod względem materialnym jest niewielkie i tym samym w pewnych okolicznościach może być postrzegane przez poszkodowanego lub generalnie jako symboliczne?

                  5.

                  Czy dla rozumienia odszkodowania za szkody niemajątkowe przy ocenie jego skutków należy przyjąć, że kradzież tożsamości w rozumieniu motywu 75 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych ma miejsce tylko wtedy, gdy sprawca rzeczywiście przybrał tożsamość osoby, której dane dotyczą, tj. podszył się pod nią w jakiejkolwiek formie, czy też kradzież tożsamości polega już na tym, że w międzyczasie sprawcy dysponują danymi, które umożliwiają identyfikację osoby, której dane dotyczą?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1).


title: Sprawa C-193/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 11 marca 2022 r. – TR, UQ/FTI Touristik GmbH

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/35

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 11 marca 2022 r. – TR, UQ/FTI Touristik GmbH
      (Sprawa C-193/22)
      (2022/C 237/44)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: TR, UQ

         Strona pozwana: FTI Touristik GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 12 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2302 (1) z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych należy interpretować

                              a)

                              w ten sposób, że dla oceny prawa do rozwiązania umowy istotne są tylko te nieuniknione i nadzwyczajne okoliczności, które wystąpiły do momentu rozwiązania umowy,

                              b)

                              czy w ten sposób, że należy uwzględnić również nadzwyczajne okoliczności, które faktycznie wystąpią po rozwiązaniu umowy, ale jeszcze przed zaplanowanym rozpoczęciem imprezy turystycznej (= najpóźniejszy możliwy moment rozwiązania umowy)

                        W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie lit. a):

                              aa)

                              Czy art. 12 ust. 2 dyrektywy 2015/2302 należy interpretować w ten sposób, że podróżny może również powołać się na takie nieuniknione i nadzwyczajne okoliczności w sporze sądowym dotyczącym jego prawa do rozwiązania umowy, które wystąpiły do momentu rozwiązania umowy, ale o których dowiedział się dopiero później?

                  2)

                  Czy art. 12 ust. 2 dyrektywy 2015/2302 należy interpretować w ten sposób, że prawo do rozwiązania umowy bez ponoszenia jakiejkolwiek opłaty nie przysługuje, w przypadku gdy okoliczności, na które powołuje się podróżny, istniały już w momencie rezerwacji i były mu znane?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2302 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie imprez turystycznych i powiązanych usług turystycznych, zmieniająca rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 i dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE oraz uchylająca dyrektywę Rady 90/314/EWG (Dz.U. 2015, L 326, s. 1).


title: Sprawa C-206/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgerichts Ludwigshafen am Rhein (Niemcy) w dniu 17 marca 2022 r. – TF/Sparkasse Südpfalz

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/36

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgerichts Ludwigshafen am Rhein (Niemcy) w dniu 17 marca 2022 r. – TF/Sparkasse Südpfalz
      (Sprawa C-206/22)
      (2022/C 237/45)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Arbeitsgerichts Ludwigshafen am Rhein

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: TF

         Strona pozwana: Sparkasse Südpfalz

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy oraz prawo do corocznego płatnego urlopu ustanowione w art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją na przeszkodzie krajowym przepisom prawnym lub praktykom dotyczącym udzielania pracownikom urlopu wypoczynkowego, zgodnie z którymi do zrealizowania prawa do urlopu dochodzi również wtedy, gdy w trakcie udzielonego urlopu pracownika dotyka nieprzewidywalne zdarzenie, jak w niniejszej sprawie kwarantanna zarządzona przez państwo, i w związku z tym pracownik nie może w pełni skorzystać z tego prawa?

         (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 2003, L 299, s. 9).


title: Sprawa C-218/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Lecce (Włochy) w dniu 24 marca 2022 r. – BU / Comune di Copertino

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/36

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Lecce (Włochy) w dniu 24 marca 2022 r. – BU / Comune di Copertino
      (Sprawa C-218/22)
      (2022/C 237/46)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Lecce

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: BU

         Strona pozwana: Comune di Copertino

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  [Czy] art. 7 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (1) oraz art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym [a mianowicie art. 5 ust. 8 decreto-legge 6 luglio 2012, n. 95 – Disposizioni urgenti per la revisione della spesa pubblica con invarianza dei servizi ai cittadini nonché misure di rafforzamento patrimoniale delle imprese del settore bancario (dekretu z mocą ustawy nr 95 z dnia 6 lipca 2012 r. w sprawie pilnych przepisów dotyczących zmiany wydatków publicznych przy zachowaniu niezmiennych usług dla obywateli oraz działań mających na celu wzmocnienie kapitału przedsiębiorstw sektora bankowego), przekształconego w ustawę, po zmianach, przez art. 1 ust. 1 ustawy nr 135 z dnia 7 sierpnia 2012 r.], które ze względu na ograniczenie wydatków publicznych oraz ze względów organizacyjnych pracodawcy przewidują zakaz wypłaty ekwiwalentu pieniężnego za urlop w przypadku wypowiedzenia umowy o pracę przez osobę zatrudnioną w sektorze publicznym?
                  a ponadto,

                  2)

                  w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie, czy art. 7 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy oraz art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że wymagają one, aby osoba zatrudniona w sektorze publicznym wykazała, iż nie ma możliwości wykorzystania urlopu w czasie trwania stosunku pracy?

         (1)  Dz.U. 2003, L 299, s. 9.


title: Sprawa C-223/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli (Włochy) w dniu 29 marca 2022 r. – postępowanie karne przeciwko ND

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/37

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli (Włochy) w dniu 29 marca 2022 r. – postępowanie karne przeciwko ND
      (Sprawa C-223/22)
      (2022/C 237/47)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Napoli

         Oskarżona w postępowaniu głównym

      ND

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  czy prawo Unii, a w szczególności art. 18 [TFUE], art. 45 [TFUE], art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 492/11 (1), art. 11 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2003/109 (2), art. 29 dyrektywy 2011/95 (3), art. 34 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 30 i 31 [Europejskiej Karty Społecznej] stoją na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak zawarty w art. 7 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 lit. a) dekretu z mocą ustawy nr 4 z dnia 28 stycznia 2019 r., przekształconego ze zmianami ustawą nr 26 z dnia 28 marca 2019 r., w zakresie, w jakim uzależnia on przyznanie dochodu z tytułu obywatelstwa od warunku zamieszkiwania we Włoszech przez co najmniej 10 lat (a przez dwa ostatnie lata, uwzględniane w chwili składania wniosku i przez cały okres pobierania świadczenia w sposób nieprzerwany), a tym samym skutkuje mniej korzystnym traktowaniem obywateli włoskich, obywateli [Unii] posiadających prawo pobytu lub prawo stałego pobytu, czy też [obywateli państw trzecich], którzy są rezydentami długoterminowymi […] zamieszkujących [we Włoszech] przez okres krótszy niż 10 lat lub od 10 lat, lecz nie w sposób nieprzerwany w trakcie ostatnich dwóch lat, w porównaniu z traktowaniem tych samych kategorii osób, które tam zamieszkują od 10 lat, a przez dwa ostatnie lata w sposób nieprzerwany?
                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie:

                  2)

                  czy prawo Unii, a w szczególności art. 18 [TFUE], art. 45 [TFUE], art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 492/11, art. 11 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2003/109, art. 29 dyrektywy 2011/95, art. 34 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 30 i 31 [Europejskiej Karty Społecznej] stoją na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak zawarty w art. 7 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 lit. a) dekretu z mocą ustawy nr 4 z dnia 28 stycznia 2019 r., przekształconego ze zmianami ustawą nr 26 z dnia 28 marca 2019 r., w zakresie, w jakim skutkuje on odmiennym traktowaniem rezydentów długoterminowych, którzy mogą nabyć prawo stałego pobytu w państwie Unii po pięcioletnim okresie zamieszkiwania w przyjmującym państwie członkowskim, oraz rezydentów długoterminowych, którzy zamieszkują [we Włoszech] od 10 lat, z czego przez dwa ostatnie lata w sposób nieprzerwany?

                  3)

                  czy prawo Unii, a w szczególności art. 18 [TFUE], art. 45 [TFUE], art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 492/11, art. 11 ust. 1 lit. d) dyrektywy UE 2003/109 i art. 29 dyrektywy 2011/95 stoją na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak zawarty w art. 7 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 lit. a) dekretu z mocą ustawy nr 4 z dnia 28 stycznia 2019 r., który nakłada na obywateli włoskich, [obywateli Unii] i [obywateli państw trzecich] obowiązek dziesięcioletniego okresu zamieszkiwania (a przez ostatnie dwa lata w sposób nieprzerwany), aby mogli ubiegać się o dochód z tytułu obywatelstwa?

                  4)

                  czy prawo Unii, a w szczególności art. 18 [TFUE], art. 45 [TFUE], art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 492/11, art. 11 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2003/109, art. 29 dyrektywy 2011/95, art. 34 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 30 i 31 [Europejskiej Karty Społecznej] stoją na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak zawarty w art. 7 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 lit. a) dekretu z mocą ustawy nr 4 z dnia 28 stycznia 2019 r., w zakresie, w jakim, nakłada on na obywateli włoskich, [obywateli Unii] i [obywateli państw trzecich] obowiązek złożenia oświadczenia, żezamieszkiwali we Włoszech przez 10 lat, a przez ostatnie dwa lata w sposób nieprzerwany, aby mogli ubiegać się o dochód z tytułu obywatelstwa a złożenie fałszywego oświadczenia pociąga za sobą poważne konsekwencje na gruncie prawa karnego?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (Dz.U. 2011, L 141, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz.U. 2004, L 16, s. 44).

         (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (Dz.U. 2011, L 337, s. 9).


title: Sprawa C-227/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad – Gabrovo (Bułgaria) w dniu 31 marca 2022 r. – IL/Regionalna direktsia „Avtomobilna administratsia” Pleven

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/38

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad – Gabrovo (Bułgaria) w dniu 31 marca 2022 r. – IL/Regionalna direktsia „Avtomobilna administratsia” Pleven
      (Sprawa C-227/22)
      (2022/C 237/48)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administrativen sad – Gabrovo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: IL

         Strona przeciwna: Regionalna direktsia „Avtomobilna administratsia” Pleven

         Pytanie prejudycjalne

      Czy przepisy dyrektywy 2006/126 (1) pozwalają państwom członkowskim na ustanowienie wymogu w stosunku do kierowców pojazdów kategorii С, CE, C1, CIE, D, DE, D1, D1E, by poddawali się oni badaniom lekarskim w celu ustalenia ich zdolności psychicznej i fizycznej w przedziałach czasowych krótszych niż okres ważności prawa jazdy oraz na wymaganie w tym kontekście odrębnego dokumentu (oprócz prawa jazdy) poświadczającego ich zdolność? Czy też posiadanie ważnego prawa jazdy na wymienione kategorie poświadcza również zdolność psychiczną i fizyczną kierowcy pojazdu, skoro zdolność ta została już stwierdzona przy pierwszym wydaniu względnie przy przedłużeniu ważności prawa jazdy?

         (1)  Dyrektywa 2006/126 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U. 2006, L 403, p. 18).


title: Sprawa C-228/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 1 kwietnia 2022 r. – flightright GmbH/Eurowings GmbH

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/38

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 1 kwietnia 2022 r. – flightright GmbH/Eurowings GmbH
      (Sprawa C-228/22)
      (2022/C 237/49)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: flightright GmbH

         Strona pozwana: Eurowings GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy nadzwyczajne okoliczności w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) mają miejsce zawsze wówczas, gdy odwołanie lotu lub opóźnienie równoważne z odwołaniem jest spowodowane zmianą przydziału czasu na start lub lądowanie przez właściwą instytucję kontroli ruchu lotniczego?

                  2.

                  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy dla przyjęcia zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności na podstawie art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 wystarczy, gdy zmiana przydziału czasu na start lub lądowanie jest spowodowana ograniczeniem przepustowości w związku z warunkami pogodowymi, ale sytuacja pogodowa nie spowodowała ogólnie wstrzymania ruchu lotniczego w dużym stopniu?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-234/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Halduskohus (Estonia) w dniu 4 kwietnia 2022 r. – Roheline Kogukond MTÜ, Eesti Metsa Abiks MTÜ, Päästame Eesti Metsad MTÜ i Sihtasutus Keskkonnateabe Ühendus/Keskkonnaagentuur

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/39

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Halduskohus (Estonia) w dniu 4 kwietnia 2022 r. – Roheline Kogukond MTÜ, Eesti Metsa Abiks MTÜ, Päästame Eesti Metsad MTÜ i Sihtasutus Keskkonnateabe Ühendus/Keskkonnaagentuur
      (Sprawa C-234/22)
      (2022/C 237/50)
      Język postępowania: estoński

         Sąd odsyłający

      Tallinna Halduskohus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Roheline Kogukond MTÜ, Eesti Metsa Abiks MTÜ, Päästame Eesti Metsad MTÜ i Sihtasutus Keskkonnateabe Ühendus

         Druga strona postępowania: Keskkonnaagentuur

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy dane takie jak te, o których mowa w postępowaniu głównym, dotyczące lokalizacji stałych obszarów obserwacyjnych służących do statystycznej inwentaryzacji lasów należy zakwalifikować jako informacje o środowisku w rozumieniu art. 2 pkt 1 lit. a) lub b) dyrektywy w sprawie informacji o środowisku (1)?

                  2)

                  Jeżeli zgodnie z odpowiedzią udzieloną na pierwsze pytanie są to informacje o środowisku: Czy art. 4 ust. 1 lit. d) dyrektywy w sprawie informacji o środowisku należy interpretować w ten sposób, że materiały będące w trakcie opracowywania lub nieukończone dokumenty lub dane obejmują również dane dotyczące lokalizacji stałych obszarów obserwacyjnych służących do statystycznej inwentaryzacji lasów?
                  Czy art. 4 ust. 2 lit. a) dyrektywy w sprawie informacji o środowisku należy interpretować w ten sposób, że ustanowiony w tym przepisie warunek, aby odpowiednia poufność była przewidziana prawnie, jest spełniony, gdy wymóg poufności nie jest prawnie przewidziany dla konkretnego rodzaju informacji, lecz wynika w drodze wykładni z przepisu aktu prawnego o charakterze ogólnym, takiego jak ustawa o informacji publicznej lub ustawa o statystyce państwowej?
                  Czy dla zastosowania art. 4 ust. 2 lit. b) dyrektywy w sprawie informacji o środowisku należy stwierdzić rzeczywisty negatywny wpływ na stosunki międzynarodowe państwa, który może być spowodowany ujawnieniem żądanych informacji, czy też wystarczy stwierdzić istnienie odpowiedniego ryzyka?
                  Czy powód podany w art. 4 ust. 2 lit. h) dyrektywy w sprawie informacji o środowisku – „ochrony środowiska, którego informacje dotyczą” – uzasadnia ograniczenie dostępu do informacji o środowisku w celu zapewnienia wiarygodności statystyk państwowych

                  3)

                  Jeżeli, zgodnie z odpowiedzią udzieloną na pierwsze pytanie, dane takie jak te, o których mowa w postępowaniu głównym, dotyczące lokalizacji stałych obszarów obserwacyjnych służących do statystycznej inwentaryzacji lasów nie stanowią informacji o środowisku, to czy wniosek o udzielenie informacji dotyczący takich danych należy traktować jako wniosek o dostęp do informacji, o których mowa w art. 2 pkt 1 lit. b) dyrektywy w sprawie informacji o środowisku, który należy rozpatrywać zgodnie z art. 8 ust. 2?

                  4)

                  Jeżeli na pytanie trzecie zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: Czy dane takie jak te, o których mowa w postępowaniu głównym, dotyczące lokalizacji stałych obszarów obserwacyjnych służących do statystycznej inwentaryzacji lasów należy uznać za informacje dotyczące metod stosowanych przy zbieraniu informacji w celu analizy, pobierania i przygotowywania próbek w rozumieniu art. 8 ust. 2 dyrektywy w sprawie informacji o środowisku?

                  5)

                  Jeżeli na pytanie czwarte zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: Czy dostęp do takich informacji, wynikający z art. 8 ust. 2 dyrektywy w sprawie informacji o środowisku, może być ograniczony z ważnego powodu wynikającego z prawa krajowego?
                  Czy odmowę udostępnienia informacji na podstawie art. 8 ust. 2 dyrektywy w sprawie informacji o środowisku można złagodzić za pomocą innych środków, np. środków zapewniających dostęp do żądanych informacji instytucjom badawczo-rozwojowym lub Trybunałowi Obrachunkowemu w celu przeprowadzenia audytu?

                  6)

                  Czy odmowa udostępnienia danych takich jak te, o których mowa w postępowaniu głównym, dotyczące lokalizacji stałych obszarów obserwacyjnych służących do statystycznej inwentaryzacji lasów, może być uzasadniona celem zapewnienia jakości informacji o środowisku w rozumieniu art. 8 ust. 1 dyrektywy w sprawie informacji o środowisku?

                  7)

                  Czy motyw 21 dyrektywy w sprawie informacji o środowisku stanowi podstawę prawną do udostępniania danych dotyczących lokalizacji stałych obszarów obserwacyjnych w ramach statystycznej inwentaryzacji lasów?

         (1)  Dyrektywa 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylająca dyrektywę Rady 90/313/EWG (Dz.U. 2003, L 41, s. 26).


title: Sprawa C-248/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 8 kwietnia 2022 r. – Z.K. i M.S./The Minister for Justice and Equality

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/40

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 8 kwietnia 2022 r. – Z.K. i M.S./The Minister for Justice and Equality
      (Sprawa C-248/22)
      (2022/C 237/51)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court (Irlandia)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Z.K. and M.S.

         Druga strona postępowania: The Minister for Justice and Equality

         Pytania prejudycjalne:

      Czy dyrektywa Rady 2004/38/WE (1) zakazuje jednoczesnego przyznania pochodnego prawa pobytu zarówno żyjącemu osobno małżonkowi, jak i de facto stałemu partnerowi obywatela Unii Europejskiej, który zgodnie z prawem korzysta z prawa do swobodnego przemieszczania się jako pracownik na podstawie tej dyrektywy?

         (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77).


title: Sprawa C-249/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 11 kwietnia 2022 r. – BM / Gebühren Info Service GmbH (GIS)

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/41

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 11 kwietnia 2022 r. – BM / Gebühren Info Service GmbH (GIS)
      (Sprawa C-249/22)
      (2022/C 237/52)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący rewizję: BM

         Strona przeciwna: Gebühren Info Service GmbH (GIS)

         przy udziale: Bundesminister für Finanzen, Österreichischer Rundfunk (ORF)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy opłata, taka jak austriacka opłata za możliwość odbioru programów radiofonii lub telewizji na rzecz ORF, ustalana przez samego publicznego nadawcę radiowo-telewizyjnego w celu finansowania jego działalności powinna – uwzględniając przepis europejskiego prawa pierwotnego art. 151 ust. 1 w związku z załącznikiem XV część IX pkt 2 lit. h) podpunkt 1 tiret drugie aktu dotyczącego warunków przystąpienia oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (1) – zostać zakwalifikowana jako opłata w rozumieniu art. 2 w związku z art. 378 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE (2)?

                  2)

                  Czy w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze wskazana w nim austriacka opłata za możliwość odbioru programów radiofonii lub telewizji na rzecz ORF powinna zostać zakwalifikowana także w takim w zakresie jako opłata w rozumieniu dyrektywy 2006/112/WE, w jakim do jej uiszczenia zobowiązane są osoby, które co prawda używają odbiornika radiowego lub telewizyjnego w budynku, w których dostępne są programy ORF emitowane drogą naziemną, ale z uwagi na brak niezbędnego modułu odbiorczego nie mogą odbierać tych programów ORF?

         (1)  zawartego na mocy Traktatu między Królestwem Belgii, Królestwem Danii, Republiką Federalną Niemiec, Republiką Grecką, Królestwem Hiszpanii, Republiką Francuską, Irlandią, Republiką Włoską, Wielkim Księstwem Luksemburga, Królestwem Niderlandów, Republiką Portugalską, Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (państwami członkowskimi Unii Europejskiej) a Królestwem Norwegii, Republiką Austrii, Republiką Finlandii, Królestwem Szwecji, dotyczącego przystąpienia Królestwa Norwegii, Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji do Unii Europejskiej (Dz.U. 1994, C 241, s. 336).

         (2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa C-256/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 2 lutego 2022 r. w sprawie T-27/19 Pilatus Bank i Pilatus Holding/EBC, wniesione w dniu 12 kwietnia 2022 r. przez Pilatus Bank plc

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/41

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 2 lutego 2022 r. w sprawie T-27/19 Pilatus Bank i Pilatus Holding/EBC, wniesione w dniu 12 kwietnia 2022 r. przez Pilatus Bank plc
      (Sprawa C-256/22 P)
      (2022/C 237/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Pilatus Bank plc (przedstawiciel: O. Behrends, Rechtsanwalt)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Europejski Bank Centralny (EBC), Komisja Europejska, Pilatus Holding ltd.

         Żadania

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 264 TFUE, decyzji EBC z dnia 2 listopada 2018 r. w sprawie cofnięcia zezwolenia Pilatus Bank;

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności w zakresie, w jakim Trybunał Sprawiedliwości nie jest w stanie orzec co do istoty sprawy;

                  —

                  obciążenie EBC kosztami wnoszącego odwołanie oraz kosztami postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty.
      Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Sąd niesłusznie założył, iż ustalenie, czy EBC jest odpowiedzialny za cofnięcie wcześniejszego zezwolenia, a w szczególności, czy EBC miał obowiązek zapobieżenia cofnięciu de facto licencji w drodze interwencji na podstawie art. 6 ust. 5 lit. c) rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (SSMR) (1) jest istotne z prawnego punktu widzenia.
      Zarzut drugi dotyczący tego, że oddalenie przez Sąd zarzutu drugiego wnoszącej odwołanie opiera się na błędnym stwierdzeniu Sądu, zgodnie z którym pojęcie reputacji zawarte w art. 23 dyrektywy w sprawie wymogów w zakresie funduszy własnych (CRDIV) (2) niekoniecznie musi być interpretowane zgodnie z porządkiem prawnym Unii, w związku z czym akt oskarżenia w państwie trzecim może naruszać reputację akcjonariusza, nawet jeśli dane zachowanie nie jest niezgodne z prawem w porządku prawnym Unii, a nawet jeśli owo zachowanie wchodzi w zakres statusu blokującego.
      Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżony wyrok jest oparty na kilku dodatkowych błędach, wśród których Sąd błędnie zinterpretował pojęcie proporcjonalności, nie uznając, że badanie proporcjonalności powinno opierać się na uzasadnieniu, na którym opiera się decyzja.
      Zarzut czwarty dotyczący naruszenia praw proceduralnych wnoszącej odwołanie.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniająca dyrektywę 2002/87/WE i uchylająca dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE (Dz.U. 2013, L 176, s. 338).


title: Sprawa C-291/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 2 marca 2022 r. w sprawie T-556/20, D & A Pharma/Komisja i EMA, wniesione w dniu 2 maja 2022 r. przez Debregeas et associés Pharma (D & A Pharma)

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/42

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 2 marca 2022 r. w sprawie T-556/20, D & A Pharma/Komisja i EMA, wniesione w dniu 2 maja 2022 r. przez Debregeas et associés Pharma (D & A Pharma)
      (Sprawa C-291/22 P)
      (2022/C 237/54)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Debregeas et associés Pharma (D & A Pharma) (przedstawiciele: N. Viguié, E. Gouesse, avocats)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Europejska Agencja Leków (EMA)

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 2 marca 2022 r. w sprawie T-556/20, D & A Pharma/Komisja i EMA;

                  —

                  uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji z dnia 6 lipca 2020 r. C(2020) 4694 final, odmawiającej wydania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „Hopveus – hydroksymaślan sodu” na podstawie rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r.;

                  —

                  obciążenie Komisji i EMA kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty.
      W ramach zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie w pierwszej kolejności podnosi, że w zaskarżonym wyroku naruszono prawo poprzez orzeczenie, wbrew przepisom art. 62 ust. 1 akapit piąty ostatnie zdanie rozporządzenia (WE) nr 726/2004 (1), art. 11 zasad proceduralnych Komitetu ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi (2) (zwanego dalej „Komitetem”) i art. 6.1 wytycznych dotyczących procedury przeglądu (3), że Komitet dysponuje szerokim zakresem uznania przy podejmowaniu decyzji o skorzystaniu ze wsparcia stałej naukowej grupy doradczej lub komitetu ad hoc, przy czym temu naruszeniu prawa towarzyszy błędna kwalifikacja prawna okoliczności faktycznych, ponieważ w niniejszej sprawie – i w każdym wypadku –można było zasadnie zasięgnąć opinii jedynie stałej naukowej grupy doradczej ds. psychiatrii.
      W drugiej kolejności wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że w swoim wyroku dopuścił się błędnej kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych, orzekając, iż wnosząca odwołanie nie wykazała wpływu, jaki na treść decyzji mogła mieć konsultacja ze stałą naukową grupą doradczą ds. psychiatrii, podczas gdy, po pierwsze, Hopveus znajdował się w sytuacji porównywalnej z Selincro (a ten produkt leczniczy został objęty konsultacją ze stałą naukową grupą doradczą ds. psychiatrii i uzyskał pozwolenie na dopuszczenie do obrotu), a po drugie, konsultacja ze stałą naukową grupą doradczą ds. psychiatrii ze względu na jej fachową wiedzę i sposób działania mogła mieć wpływ na treść podjętej decyzji.
      W ramach zarzutu drugiego wnosząca odwołanie podnosi, że w zaskarżonym wyroku w pierwszej kolejności naruszono prawo w świetle prawa do dobrej administracji, ustanowionego w art. 41 Karty praw podstawowych, poprzez orzeczenie, że wnosząca odwołanie nie wykazała braku bezstronności komitetu ad hoc zwołanego przez Komitet ze względu na to, że nie przedstawiła dowodu na stronniczość lub osobiste uprzedzenia któregokolwiek z jego członków, podczas gdy wnosząca odwołanie opierała się na obiektywnej bezstronności, która nie zakłada wykazywania twierdzeń lub stanowisk wchodzących w zakres bezstronności subiektywnej.
      W drugiej kolejności wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że dokonał niewłaściwej kwalifikacji okoliczności faktycznych, orzekając, że dwaj członkowie komitetu ad hoc nie znajdowali się w sytuacji konfliktu interesów, podczas gdy oboje znajdowali się w sytuacji cechującej się istnieniem obiektywnie uzasadnionych wątpliwości, prowadzącej w konsekwencji do braku obiektywnej bezstronności wspomnianego komitetu ad hoc.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. 2004, L 136, s. 1).

         (2)  Committee for Medicinal Products for Human Use – Rules of Procedure, EMEA/45110/2007.

         (3)  Committee for Medicinal Products for Human Use, Procedural Advice on the Re-examination of CHMP Opinions, EMEA/CHMP/50745/2005 Rev. 1.


title: Sprawy połączone T-335/18, T-338/18 i T-327/19: Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Mubarak i in./Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Egipcie – Środki przyjęte wobec osób odpowiedzialnych za sprzeniewierzenie państwowych środków finansowych oraz osób i podmiotów, które są z nimi powiązane – Zamrożenie środków finansowych – Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych – Pozostawienie nazwisk skarżących w wykazie – Prawo do obrony – Spoczywający na Radzie obowiązek zweryfikowania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej – Naruszenie prawa – Oczywisty błąd w ocenie]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/44

      Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Mubarak i in./Rada
      (Sprawy połączone T-335/18, T-338/18 i T-327/19) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Egipcie - Środki przyjęte wobec osób odpowiedzialnych za sprzeniewierzenie państwowych środków finansowych oraz osób i podmiotów, które są z nimi powiązane - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych - Pozostawienie nazwisk skarżących w wykazie - Prawo do obrony - Spoczywający na Radzie obowiązek zweryfikowania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej - Naruszenie prawa - Oczywisty błąd w ocenie)
      (2022/C 237/55)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca w sprawie T-335/18: Gamal Mohamed Hosni Elsayed Mubarak (Kair, Egipt), Alaa Mohamed Hosni Elsayed Mubarak (Kair), Heidy Mohamed Magdy Hussein Rasekh (Kair), Khadiga Mahmoud El Gammal (Kair) (przedstawiciele: B. Kennelly, QC, J. Pobjoy, barrister, G. Martin, C. Enderby Smith i F. Holmey, solicitors)

         Strona skarżąca w sprawie T-338/18: Suzanne Saleh Thabet (Kair) (przedstawiciele: B. Kennelly, QC, J. Pobjoy, barrister, G. Martin, C. Enderby Smith i F. Holmey, solicitors)

         Strona skarżąca w sprawie T-327/19: Gamal Mohamed Hosni Elsayed Mubarak, jako spadkobierca Mohameda Hosniego Elsayeda Mubaraka (Kair) (przedstawiciele: B. Kennelly, QC, J. Pobjoy, barrister, G. Martin, C. Enderby Smith i F. Holmey, solicitors)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i A. Antoniadis, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE skargi o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2018/466 z dnia 21 marca 2018 r. zmieniającej decyzję 2011/172/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2018, L 78I, s. 3), decyzji Rady (WPZiB) 2019/468 z dnia 21 marca 2019 r. zmieniającej decyzję 2011/172/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2019, L 80, s. 40) oraz decyzji Rady (WPZiB) 2020/418 z dnia 19 marca 2020 r. zmieniającej decyzję 2011/172/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2020, L 86, s. 11), a po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/465 z dnia 21 marca 2018 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 270/2011 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2018, L 78I, s. 1), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/459 z dnia 21 marca 2019 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 270/2011 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2019, L 80, s. 1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/416 z dnia 19 marca 2020 r. wykonującego rozporządzenie Rady (UE) nr 270/2011 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2020, L 86, s. 3) w zakresie, w jakim akty te stosują się do skarżących.

         Sentencja

                  1)

                  Sprawy T-335/18, T-338/18 i T-327/19 zostają połączone do celów wydania wyroku.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2018/466 z dnia 21 marca 2018 r. zmieniającej decyzję 2011/172/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie, decyzji Rady (WPZiB) 2019/468 z dnia 21 marca 2019 r. zmieniającej decyzję 2011/172/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie oraz decyzji Rady (WPZiB) 2020/418 z dnia 19 marca 2020 r. zmieniającej decyzję 2011/172/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2020, L 86, s. 3) w zakresie, w jakim akty te dotyczą Gamala Mohameda Hosniego Elsayeda Moubaraka, Alaai Mohameda Hosniego Elsayeda Moubaraka, Heidy Mohamed Magdy Hussein Rasekh, Khadigi Mahmoud El Gammal i Suzanne Saleh Thabet.

                  3)

                  Stwierdza się nieważność decyzji 2019/468 i decyzji 2020/418 w zakresie, w jakim dotyczą one Mohameda Hosniego Elsayeda Moubaraka.

                  4)

                  Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/465 z dnia 21 marca 2018 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 270/2011 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/459 z dnia 21 marca 2019 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 270/2011 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/416 z dnia 19 marca 2020 r. wykonującego rozporządzenie Rady (UE) nr 270/2011 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2020, L 86, s. 3) w zakresie, w jakim akty te dotyczą Gamala Mohameda Hosniego Elsayeda Moubaraka, Alaai Mohameda Hosniego Elsayeda Moubaraka, Heidy Mohamed Magdy Hussein Rasekh, Khadigi Mahmoud El Gammal i Suzanne Saleh Thabet.

                  5)

                  Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego 2019/459 i rozporządzenia wykonawczego 2020/416 w zakresie, w jakim dotyczą one Mohameda Hosniego Elsayeda Moubaraka.

                  6)

                  Rada Unii Europejskiej pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Gamala Mohameda Hosniego Elsayeda Moubaraka, Alaaę Mohameda Hosniego Elsayeda Moubaraka, Mohameda Hosniego Elsayeda Moubaraka, Heidy Mohamed Magdy Hussein Rasekh, Khadigę Mahmoud El Gammal i Suzanne Saleh Thabet.

         (1)  Dz.U. C 259 z 23.7.2018.


title: Sprawa T-508/19: Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Mead Johnson Nutrition (Asia Pacific) I in./Komisja [Pomoc państwa – Wdrożony przez rząd Gibraltaru system pomocy dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych – Zwolnienie podatkowe dotyczące dochodów z tytułu odsetek i opłat licencyjnych – Interpretacje indywidualne prawa podatkowego na rzecz przedsiębiorstw wielonarodowych – Decyzja Komisji uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie – Selektywna korzyść – Prawo do przedstawienia uwag]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/45

      Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Mead Johnson Nutrition (Asia Pacific) I in./Komisja
      (Sprawa T-508/19) (1)

      (Pomoc państwa - Wdrożony przez rząd Gibraltaru system pomocy dotyczący podatku dochodowego od osób prawnych - Zwolnienie podatkowe dotyczące dochodów z tytułu odsetek i opłat licencyjnych - Interpretacje indywidualne prawa podatkowego na rzecz przedsiębiorstw wielonarodowych - Decyzja Komisji uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Selektywna korzyść - Prawo do przedstawienia uwag)
      (2022/C 237/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Mead Johnson Nutrition (Asia Pacific) Pte Ltd (Singapur, Singapur), MJN Global Holdings BV (Amsterdam, Niderlandy), Mead Johnson BV (Nijmegen, Niderlandy), Mead Johnson Nutrition Co., (Chicago, Illinois, USA) (przedstawiciele: C. Quigley, barrister, M. Whitehouse i P. Halford, solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, B. Stromsky i P. Němečková, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/700 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.34914 (2013/C) wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo na rzecz systemu poboru podatku dochodowego od osób prawnych w Gibraltarze (Dz.U. 2019, L 119, s. 151

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji (UE) 2019/700 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie pomocy państwa SA.34914 (2013/C) wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo na rzecz systemu poboru podatku dochodowego od osób prawnych w Gibraltarze w zakresie, w jakim w jej art. 2 Komisja stwierdziła, że przyznana przez rząd Gibraltaru indywidualna pomoc w postaci utrzymania w mocy po dniu 31 grudnia 2013 r. interpretacji indywidualnej prawa podatkowego wydanej dla spółki MJN Holdings (Gibraltar) Ltd jest niezgodna z prawem i z rynkiem wewnętrznym, oraz w zakresie, w jakim w jej art. 5 ust. 1 i 2 instytucja ta nakazała odzyskanie tej pomocy.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Mead Johnson Nutrition (Asia Pacific) Pte Ltd, MJN Global Holdings BV, Mead Johnson BV, Mead Johnson Nutrition Co. i Komisja pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 295 z 2.9.2019


title: Sprawa T-634/19: Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – FC/ AUEA [Służba publiczna – Personel tymczasowy – Postępowanie poprzedzające postępowanie dyscyplinarne – Zawieszenie, wstrzymanie wypłaty wynagrodzenia oraz zakaz wstępu do pomieszczeń AUEA i korzystania z jej narzędzi – Raport OLAF – Zasada dobrej administracji – Prawo do bycia wysłuchanym – Zasada bezstronności – Oczywisty błąd w ocenie – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony – Odpowiedzialność – Ścisły związek z żądaniami stwierdzenia nieważności]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/46

      Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – FC/ AUEA
      (Sprawa T-634/19) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Postępowanie poprzedzające postępowanie dyscyplinarne - Zawieszenie, wstrzymanie wypłaty wynagrodzenia oraz zakaz wstępu do pomieszczeń AUEA i korzystania z jej narzędzi - Raport OLAF - Zasada dobrej administracji - Prawo do bycia wysłuchanym - Zasada bezstronności - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Odpowiedzialność - Ścisły związek z żądaniami stwierdzenia nieważności)
      (2022/C 237/57)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: FC (przedstawiciele: V. Christianos, A. Skoulikis i M.-C. Vlachoy, avocats)

         Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Azylu (przedstawiciele: P. Eyckmans i M. Stamatopoulou, pełnomocnicy, których wspierali A. Guillerme i T. Bontinck, avocats)

         Przedmiot

      W skardze wniesionej na podstawie art. 270 TFUE skarżąca żąda, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Agencji Unii Europejskiej ds. Azylu (AUEA) z dnia [poufne] r., na mocy której zawieszono ją w pełnieniu obowiązków, oraz decyzji z dnia [poufne] r., na mocy której oddalono jej zażalenie z dnia [poufne] r., a po drugie, naprawienia szkody, jaką w swej ocenie poniosła w wyniku tych decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  FC zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.


title: Sprawa T-392/20: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Flašker/Komisja [Pomoc państwa – Środki przyznane przez Słowenię miejskiej sieci aptek – Wstępny etap badania – Decyzja Komisji stwierdzająca brak pomocy państwa i ewentualnie występowanie istniejącej pomocy – Decyzja przyjęta bez wszczynania formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE – Poważne trudności]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/47

      Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Flašker/Komisja
      (Sprawa T-392/20) (1)

      (Pomoc państwa - Środki przyznane przez Słowenię miejskiej sieci aptek - Wstępny etap badania - Decyzja Komisji stwierdzająca brak pomocy państwa i ewentualnie występowanie istniejącej pomocy - Decyzja przyjęta bez wszczynania formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Poważne trudności)
      (2022/C 237/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Petra Flašker (Grosuplje, Słowenia) (przedstawiciel: adwokat K. Zdolšek)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Arenas i C. Georgieva, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Słowenii (przedstawiciel: B. Jovin Hrastnik, pełnomocnik)

         Przedmiot

      W skardze opartej na art. 263 TFUE skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2020) 1724 final z dnia 24 marca 2020 r. kończącej badanie środków dotyczących apteki publicznej Lekarna Ljubljana w świetle zasad dotyczących pomocy państwa zawartych w art. 107 i 108 TFUE [sprawa SA.43546 (2016/FC) – Słowenia].

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2020) 1724 final z dnia 24 marca 2020 r. kończącej badanie środków dotyczących apteki publicznej Lekarna Ljubljana w świetle zasad dotyczących pomocy państwa zawartych w art. 107 i 108 TFUE [sprawa SA.43546 (2016/FC) – Słowenia] w zakresie, w jakim dotyczy ona aktywów zarządzanych przez Lekarna Ljubljana.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Petrę Flašker.

                  3)

                  Republika Słowenii pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 297 z 7.9.2020.


title: Sprawa T-425/20: Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – KU/ESDZ. [Służba publiczna – Personel kontraktowy – Personel ESDZ – Mobbing – Dochodzenie administracyjne – Artykuł 12a regulaminu pracowniczego – Wniosek o udzielenie wsparcia – Oddalenie wniosku – Artykuł 24 regulaminu pracowniczego – Obowiązek uzasadnienia – Błąd w ocenie – Rozsądny termin – Odpowiedzialność]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/47

      Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – KU/ESDZ.
      (Sprawa T-425/20) (1)

      (Służba publiczna - Personel kontraktowy - Personel ESDZ - Mobbing - Dochodzenie administracyjne - Artykuł 12a regulaminu pracowniczego - Wniosek o udzielenie wsparcia - Oddalenie wniosku - Artykuł 24 regulaminu pracowniczego - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie - Rozsądny termin - Odpowiedzialność)
      (2022/C 237/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: KU (przedstawiciel: adwokat A. Tymen)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt, R. Spáč, G. Pasqualetti i E. Orgován, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji ESDZ z dnia 17 września 2019 r. oddalającej wniosek skarżącej o udzielenie wsparcia oraz, po drugie, zasądzenia zadośćuczynienia z krzywdę doznaną wskutek mobbingu.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  KU zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 297 z 7.9.2020.


title: Sprawa T-750/20: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Correia / EKES [Służba Publiczna – Personel EKES – Personel tymczasowy – Wniosek o odtworzenie ścieżki kariery zawodowej – Oddalenie wniosku – Skarga o stwierdzenie nieważności – Prawidłowość postępowania poprzedzającego wniesienie skargi – Termin do złożenia zażalenia – Interes prawny – Dopuszczalność – Równość traktowania – Pewność prawa – Ekspektatywa rozwoju kariery zawodowej – Brak prawa do odtworzenia ścieżki kariery zawodowej – Obowiązek porównania osiągnięć – Odpowiedzialność – Krzywda]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/48

      Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – Correia / EKES
      (Sprawa T-750/20) (1)

      (Służba Publiczna - Personel EKES - Personel tymczasowy - Wniosek o odtworzenie ścieżki kariery zawodowej - Oddalenie wniosku - Skarga o stwierdzenie nieważności - Prawidłowość postępowania poprzedzającego wniesienie skargi - Termin do złożenia zażalenia - Interes prawny - Dopuszczalność - Równość traktowania - Pewność prawa - Ekspektatywa rozwoju kariery zawodowej - Brak prawa do odtworzenia ścieżki kariery zawodowej - Obowiązek porównania osiągnięć - Odpowiedzialność - Krzywda)
      (2022/C 237/60)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Paula Correia (Woluwe-Saint-Étienne, Belgia) (przedstawiciele: adwokat L. Levi)

         Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (przedstawiciele: M. Pascua Mateo, K. Gambino, X. Chamodraka, A. Carvajal García-Valdecasas i L. Camarena Januzec, pełnomocnicy, których wspierał adwokat B. Wägenbaur)

         Przedmiot

      We wniesionej na podstawie art. 270 TFUE skardze skarżąca wnosi, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności odmownej decyzji Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (EKES) z dnia 8 kwietnia 2020 r. w sprawie wniosku skarżącej o odtworzenie jej ścieżki kariery, po drugie, o zasądzenie od EKES zapłaty zaległego wynagrodzenia i powiązanych z nim świadczeń pieniężnych, z odsetkami za zwłokę oraz, po trzecie, zasądzenie zadośćuczynienia za poniesioną krzywdę

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (EKES) z dnia 8 kwietnia 2020 r. oddalającej wniosek Pauli Correii o odtworzenie jej ścieżki kariery.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  EKES zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 53 z 15.2.2021.


title: Sprawa T-68/21: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – QA/Komisja [Odpowiedzialność pozaumowna – Umowa o udzielenie dotacji zwarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie, badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) – Sprawozdanie z audytu – Język – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom – Proporcjonalność – Zasada dobrej administracji]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/49

      Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2022 r. – QA/Komisja
      (Sprawa T-68/21) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Umowa o udzielenie dotacji zwarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie, badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) - Sprawozdanie z audytu - Język - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom - Proporcjonalność - Zasada dobrej administracji)
      (2022/C 237/61)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: QA (przedstawiciel: adwokat C. Roth)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Perrin i E. Stamate, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkód majątkowych i krzywd, które skarżąca miała ponieść ze względu na pewne stwierdzenia zawarte w sprawozdaniu końcowym z audytu z dnia 8 stycznia 2014 r. przyjętym przez Komisję Europejską w następstwie przeprowadzenia audytu finansowego dotyczącego uczestnictwa A w projekcie B, który był finansowany w ramach siódmego programu ramowego w zakresie, badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  QA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 138 z 19.4.2021.


title: Sprawa T-208/21: Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Dorit-DFT/EUIPO – Erwin Suter (DORIT) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Słowny znak towarowy DORIT – Wcześniejsze krajowe firmy – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak używania w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny – Artykuł 8 ust. 4 i art. 52 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 4 i art. 60 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/49

      Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Dorit-DFT/EUIPO – Erwin Suter (DORIT)
      (Sprawa T-208/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy DORIT - Wcześniejsze krajowe firmy - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak używania w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny - Artykuł 8 ust. 4 i art. 52 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 4 i art. 60 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2022/C 237/62)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Dorit-DFT Fleischereimaschinen GmbH (Ellwangen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat E. Strauß)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Erwin Suter AG, Maschinenfabrik Retus (Kölliken, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat C. Brecht)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 lutego 2021 r. (sprawa R 127/2020-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Dorit-DFT Fleischereimaschinen a Erwin Suter Maschinenfabrik Retus.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Dorit-DFT Fleischereimaschinen GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 228 z 14.6.21.


title: Sprawa T-219/21: Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Agora Invest/EUIPO – Transportes maquinaria y Obras (TRAMOSA) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego TRAMOSA – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy TRAMO, SA TRANSPORTE MAQUINARIA Y OBRAS, S.A. – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) oraz art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 18 ust. 1 akapit drugi lit. a) oraz art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2017/1001] – Postać różniąca się pod względem elementów, które nie zmieniają charakteru odróżniającego]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/50

      Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Agora Invest/EUIPO – Transportes maquinaria y Obras (TRAMOSA)
      (Sprawa T-219/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego TRAMOSA - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy TRAMO, SA TRANSPORTE MAQUINARIA Y OBRAS, S.A. - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) oraz art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 18 ust. 1 akapit drugi lit. a) oraz art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2017/1001] - Postać różniąca się pod względem elementów, które nie zmieniają charakteru odróżniającego)
      (2022/C 237/63)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Agora Invest, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Alejos Cutuli)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Transportes Maquinaria y Obras, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat N. Fernández Fernández-Pacheco)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 lutego 2021 r. (sprawa R 566/2020-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Transportes maquinaria y Obras a Agora Invest.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Agora Invest, SA zostaje obciążona kosztami postępowania

         (1)  Dz.U. C 228 z 14.6.2021.


title: Sprawa T-276/21: Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Moio/EUIPO – Paul Hartmann (moio.care) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego moio.care – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Molicare – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/51

      Wyrok Sądu z dnia 6 kwietnia 2022 r. – Moio/EUIPO – Paul Hartmann (moio.care)
      (Sprawa T-276/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego moio.care - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Molicare - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2022/C 237/64)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Moio GmbH (Fürth, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat E. Grande García).

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Eberl i D. Hanf, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Paul Hartmann AG (Heidenheim, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 marca 2021 r. (sprawa R 1034/2020-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Paul Hartmann a Moio.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Moio GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 278 z 12.7.21.


title: Sprawa T-6/21: Postanowienie Sądu z dnia 23 marca 2022 r. – Advanced Organic Materials/EUIPO – Swiss Pharma International (ADVASTEROL) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Wycofanie sprzeciwu – Umorzenie postępowania]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/51

      Postanowienie Sądu z dnia 23 marca 2022 r. – Advanced Organic Materials/EUIPO – Swiss Pharma International (ADVASTEROL)
      (Sprawa T-6/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
      (2022/C 237/65)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Advanced Organic Materials, SA (Buenos Aires, Argentyna) (przedstawiciel: adwokat J.L. Rivas Zurdo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: T. Frydendahl i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Swiss Pharma International AG (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Kondrat)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 października 2020 r. (sprawa R 781/2020-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Swiss Pharma International a Advanced Organic Materials.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Advanced Organic Materials, SA i Swiss Pharma International AG pokrywają własne koszty oraz każda z nich po połowie kosztów poniesionych przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 62 z 22.2.2021.


title: Sprawa T-226/21: Postanowienie Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Retail Royalty / EUIPO – Fashion Energy (Przedstawienie orła) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Cofnięcie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego – Umorzenie postępowania]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/52

      Postanowienie Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Retail Royalty / EUIPO – Fashion Energy (Przedstawienie orła)
      (Sprawa T-226/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Cofnięcie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego - Umorzenie postępowania)
      (2022/C 237/66)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Retail Royalty Co. (Las Vegas, Nevada, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokatki J. Bogatz i Y. Stone)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Walicka, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Fashion Energy Srl (Mediolan, Włochy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 lutego 2021 r. (sprawa R 2813/2019-5 dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Fashion Energy a Retail Royalty.

         Sentencja

                  1)

                  Umarza się postępowanie w przedmiocie skargi.

                  2)

                  Retail Royalty Co. pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 228 z 14.6.2021.


title: Sprawa T-265/21: Postanowienie Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Sunshine Smile/EUIPO (PlusDental+) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Uchylenie zaskarżonej decyzji – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Umorzenie postępowania]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/52

      Postanowienie Sądu z dnia 30 marca 2022 r. – Sunshine Smile/EUIPO (PlusDental+)
      (Sprawa T-265/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Uchylenie zaskarżonej decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2022/C 237/67)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Sunshine Smile GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci D. Weller i V. Wolf)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Eberl i D. Hanf, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 marca 2021 r. (sprawa R 1834/2020-2), dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego PlusDental+ jako unijnego znaku towarowego

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 263 z 5.7.2021.


title: Sprawa T-343/21: Postanowienie Sądu z dnia 18 marca 2022 r. – Hewlett Packard Enterprise Development/EUIPO – Aruba (ARUBA) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Wycofanie wniosku o unieważnienie – Umorzenie postępowania]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/53

      Postanowienie Sądu z dnia 18 marca 2022 r. – Hewlett Packard Enterprise Development/EUIPO – Aruba (ARUBA)
      (Sprawa T-343/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Wycofanie wniosku o unieważnienie - Umorzenie postępowania)
      (2022/C 237/68)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca:: Hewlett Packard Enterprise Development LP (Houston, Teksas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia i N. Parrotta)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: T. Frydendahl i J.F. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Aruba SpA (Ponte San Pietro, Włochy) (przedstawiciel: adwokat N. Scardaccione)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 marca 2021 r. (sprawa R 259/2020-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Aruba a Hewlett Packard Enterprise Development.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Hewlett Packard Enterprise Development LP i Aruba SpA pokrywają własne koszty oraz po połowie koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 329 z 16.8.21.


title: Sprawa T-345/21: Postanowienie Sądu z dnia 18 marca 2022 r. – Hewlett Packard Enterprise Development/EUIPO – Aruba (ARUBA NETWORKS) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Wycofanie wniosku o unieważnienie – Umorzenie postępowania]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/54

      Postanowienie Sądu z dnia 18 marca 2022 r. – Hewlett Packard Enterprise Development/EUIPO – Aruba (ARUBA NETWORKS)
      (Sprawa T-345/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Wycofanie wniosku o unieważnienie - Umorzenie postępowania)
      (2022/C 237/69)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca:: Hewlett Packard Enterprise Development LP (Houston, Teksas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia i N. Parrotta)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: T. Frydendahl i J.F. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Aruba SpA (Ponte San Pietro, Włochy) (przedstawiciel: adwokat N. Scardaccione)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 marca 2021 r. (sprawa R 1473/2020-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Aruba a Hewlett Packard Enterprise Development.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Hewlett Packard Enterprise Development LP i Aruba SpA pokrywają własne koszty oraz po połowie koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 329 z 16.8.21.


title: Sprawa T-797/21: Postanowienie Sądu z dnia 29 marca 2022 r. – Gustopharma Consumer Health/EUIPO – Helixor Heilmittel (HELIXORIGINAL) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Wycofanie sprzeciwu – Umorzenie postępowania]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/54

      Postanowienie Sądu z dnia 29 marca 2022 r. – Gustopharma Consumer Health/EUIPO – Helixor Heilmittel (HELIXORIGINAL)
      (Sprawa T-797/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
      (2022/C 237/70)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Gustopharma Consumer Health, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Wachinger i R. Drozdz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Helixor Heilmittel GmbH (Rosenfeld, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 października 2021 r. (sprawa R 1644/2019-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Helixor Heilmittel a Gustopharma Consumer Health.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Gustopharma Consumer Health, SL pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 73 z 14.2.2022.


title: Sprawa T-798/21: Postanowienie Sądu z dnia 29 marca 2022 r. – Gustopharma Consumer Health/EUIPO – Helixor Heilmittel (HELIXFORTE) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Wycofanie sprzeciwu – Umorzenie postępowania]

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/55

      Postanowienie Sądu z dnia 29 marca 2022 r. – Gustopharma Consumer Health/EUIPO – Helixor Heilmittel (HELIXFORTE)
      (Sprawa T-798/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
      (2022/C 237/71)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Gustopharma Consumer Health, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Wachinger i R. Drozdz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Helixor Heilmittel GmbH (Rosenfeld, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 października 2021 r. (sprawa R 1645/2019-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Helixor Heilmittel a Gustopharma Consumer Health.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Gustopharma Consumer Health, SL pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 73 z 14.2.2022.


title: Sprawa T-522/21: Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2022 r. – XH/Komisja

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/55

      Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2022 r. – XH/Komisja
      (Sprawa T-522/21)
      (2022/C 237/72)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: XH (przedstawiciel: K. Górny-Salwarowska, lawyer)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji D/386/20 z dnia 24 listopada 2020 r. w przedmiocie odmowy sprostowania akt Sysper 2 skarżącego, utrzymanej w mocy decyzją nr R/125/21 wydaną przez organ powołujący w dniu 16 czerwca 2021 r. w odpowiedzi na zażalenie złożone przez skarżącego w dniu 22 lutego 2021 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 listopada 2020 r. (IA nr 32–2020) dotyczącej niewpisania nazwiska skarżącego na listę urzędników awansowanych w 2020 r., utrzymanej w mocy decyzją nr R/80/21 wydaną przez organ powołujący w dniu 8 czerwca 2021 r. w odpowiedzi na zażalenie złożone przez skarżącego w dniu 5 lutego 2021 r.;

                  —

                  naprawienie szkody i zadośćuczynienie za krzywdę doznaną przez skarżącego (1);

                  —

                  obciążenie strony pozwanej całością kosztów i wydatków.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa i nieprawidłowości zaskarżonych postępowań w sprawie awansu: naruszenia decyzji GIP 45 C(2013)8968 ustanawiającej ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego; naruszenia art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego w świetle art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz braku rzeczywistego porównania osiągnięć.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie przy stosowaniu kryteriów awansu przewidzianych w art. 45 regulaminu pracowniczego, w świetle art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

         (1)  W skardze zażądano dwóch konkretnych kwot odszkodowania, a mianowicie 25 000 EUR za krzywdę i 50 000 EUR za szkodę materialną, jaką skarżący poniósł w swej ocenie.


title: Sprawa T-173/22: Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2022 r. – T-Systems International/Komisja

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/56

      Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2022 r. – T-Systems International/Komisja
      (Sprawa T-173/22)
      (2022/C 237/73)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: T-Systems International GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci E. van Nuffel d’Heynsbroeck, D. Bogaert i T. Payan)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji o udzieleniu zamówienia w ramach postępowania przetargowego DIGIT/A3/PR/2019/010 na świadczenie usług w związku z ogólnoeuropejskimi usługami telematycznymi między organami administracji (TESTA), którego wyniki zostały podane do wiadomości w dniu 21 stycznia 2022 r.;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej całością kosztów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 168 ust. 6 rozporządzenia finansowego (1) oraz niezgodności z prawem wszystkich ofert przedstawionych w postępowaniu, gdyż wymogi określone w specyfikacji czynią nadmiernie trudnym lub niemożliwym wykonanie usługi, a tym samym przedstawienie należytej oferty.

                  2.

                  W zarzucie drugim skarżąca twierdzi, że pozwana zmieniła obowiązkowe wymogi w specyfikacji technicznej z naruszeniem istotnych warunków postępowania, gdy oceniała oferty innych oferentów.

                  3.

                  W zarzucie trzecim skarżąca podnosi, że istnieje wysokie ryzyko istotnej zmiany zamówienia, gdyż z naruszeniem art. 170 rozporządzenia finansowego Komisja udzieliła zamówienia na podstawie wymogów technicznych, które – co nie mogło umknąć jej uwadze – staną się szybko zdeaktualizowane, o ile nie są już one zdeaktualizowane w momencie jej oferty.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. 2018, L 193, s. 1).


title: Sprawa T-196/22: Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2022 r. – Mariani/Parlament

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/57

      Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2022 r. – Mariani/Parlament
      (Sprawa T-196/22)
      (2022/C 237/74)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Thierry Mariani (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokat F.-P. Vos)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Zespołu ds. Wspierania Demokracji i Koordynacji Wyborów (DEG) D-301939 z dnia 3 marca 2022 r. o wykluczeniu Thierry’ego Marianiego z udziału w delegacjach obserwacji wyborów Parlamentu Europejskiego do końca jego kadencji poselskiej (2019-2024);

                  —

                  zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 3 000 EUR na podstawie art. 87 i nast. regulaminu postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący braku uzasadnienia. Zdaniem skarżącego zaskarżona decyzja nie została dostatecznie uzasadniona, ponieważ nie zawierała dokładnego odniesienia do aktów prawnych stanowiących podstawię kary.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący nieprzestrzegania postępowania w sprawie nałożenia kary przewidzianego w regulaminie Parlamentu Europejskiego. Skarżący wskazuje w tym względzie, że uchybienie proceduralne jest tu oczywiste, ponieważ żaden przepis regulaminu Parlamentu Europejskiego nie odnosi się do rozpatrywanego przypadku, a postępowanie dyscyplinarne mające zastosowanie do posłów i określone w kodeksie postępowania posłów nie było przestrzegane.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasady kontradyktoryjności. Skarżący podnosi w tym względzie, że postępowanie w sprawie nałożenia kary nie miało charakteru kontradyktoryjnego, ponieważ nie zostało zachowane prawo skarżącego do bycia wysłuchanym, gdyż nie miał on możliwości przedstawienia swoich uwag przed nałożeniem kary.

                  4.

                  Zarzut czwarty, naruszenia art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (zwanej dalej „EKPC”). Zdaniem skarżącego naruszona została zasada równości, ponieważ skarżącemu nie doręczono zaskarżonej decyzji w jego języku ojczystym i nie zawierała ona informacji o przysługujących mu środkach odwoławczych. Ponadto organ prowadzący dochodzenie działał również jako organ orzekający, a rozdzielenie tych funkcji jest gwarancją wynikającą z art. 6 EKPC.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji. Skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja, ze względu na swoją surowość, jest dyskryminująca, ponieważ została wydana po pierwszej decyzji o zawieszeniu z dnia 18 czerwca 2021 r., która już wcześniej utrwaliła nierówne traktowanie posłów do parlamentu w zależności od ich przynależności politycznej.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasady zakazu udzielania obligatoryjnych instrukcji. Zaskarżona decyzja pozbawiła posła niezależności i naruszyła zakaz udzielania obligatoryjnych instrukcji, ponieważ nie można skutecznie uznać, że skarżący postąpił niewłaściwie przez to, że został zaproszony przez państwo spoza Unii Europejskiej do pełnienia roli niezależnego obserwatora wyborów, mimo że nigdy nie twierdził, iż reprezentuje w tym kontekście instytucję europejską, której jest członkiem.

                  7.

                  Zarzut siódmy, dotyczący tego, że decyzja jest ostateczna i nie podlega ponownemu rozpatrzeniu. Zdaniem skarżącego, należy ostatecznie stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ ma ona natychmiastowe zastosowanie i nie przewiduje żadnej możliwości ponownego rozpatrzenia przed upływem kadencji skarżącego.


title: Sprawa T-200/22: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2022 – Polska / Komisja

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/58

      Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2022 – Polska / Komisja
      (Sprawa T-200/22)
      (2022/C 237/75)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej zawartych w pismach z dnia: 7 lutego 2022 r., 8 lutego 2022 r., 16 marca 2022 r. i 31 marca 2022 r., dotyczących potrącenia należności z tytułu dziennych kar pieniężnych zasądzonych w postanowieniu wiceprezes Trybunału Sprawiedliwości z dnia 20 września 2021 r. (Czechy/Polska, C-121/21 R, EU:C:2021:752) w odniesieniu do okresu od dnia 20 września 2021 r. do dnia 17 stycznia 2022 r.;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji Komisji oraz naruszenia art. 101 i art. 102 w związku z art. 98 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 (1) poprzez zastosowanie procedury odzyskiwania należności w drodze potrącenia, pomimo, że należności te przestały istnieć. Strona skarżąca uważa, że Komisja nie miała podstaw prawnych do przyjmowania zaskarżonych decyzji w sytuacji, gdy skutki postanowienia z dnia 20 września 2021 r. wygasły z mocą wsteczną w wyniku zawarcia ugody przez rządy Polski i Czech, zrzeczenia się przez obie strony wszelkich roszczeń oraz wykreślenia sprawy C-121/21 (2) z rejestru Trybunału.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 296 TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) i art. 47 Karty praw podstawowych UE poprzez niewystarczające uzasadnienie zaskarżonych decyzji. Strona skarżąca uważa, że przyjmując zaskarżone decyzje Komisja nie przedstawiła wymaganego przez Traktat i orzecznictwo Trybunału uzasadnienia w odniesieniu do podstaw prawnych prowadzonej w drodze tych decyzji procedury odzyskiwania należności.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz. U. 2018, L 193, S. 1).

         (2)  Postanowienie z dnia 4 lutego 2022 r., Republika Czeska/Polska (Mine de Turów), C-121/21, nieopublikowane, EU:C:2022:82.


title: Sprawa T-203/22: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2022 r. – Niderlandy/Komisja

text:
               20.6.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/59

      Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2022 r. – Niderlandy/Komisja
      (Sprawa T-203/22)
      (2022/C 237/76)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman i J. Langer, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 15 lutego 2022 r. Ares (2022) 1097097 oddalającej wniosek Królestwa Niderlandów o zmianę decyzji z dnia 6 stycznia 2022 r. i o przedłużenie o 4 lata 8-letniego terminu na żądanie zwrotu nienależnie zapłaconych kwot w sprawie FresQ;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: decyzja z dnia 15 lutego 2022 r. jest oparta na nieprawidłowym założeniu, w myśl którego procedura w przedmiocie żądania zwrotu nie została jeszcze zakończona.

                  2.

                  Zarzut drugi: przyjmując, że przekroczenie 8-letniego terminu obciąża Królestwo Niderlandów Komisja Europejska niewłaściwie stosuje art. 54 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia nr 1306/2013.