title: Sprawa C-685/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 20 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Münster – Niemcy) – EV / Finanzamt Lippstadt (Odesłanie prejudycjalne – Artykuły 63 – 65 TFUE – Swobodny przepływ kapitału – Odliczenie zysku podlegającego opodatkowaniu – Udziały posiadane przez spółkę dominującą w spółce kapitałowej z zarządem i siedzibą w państwie trzecim – Dywidendy wypłacane na rzecz spółki dominującej – Możliwość odliczenia podatkowego podlegająca surowszym wymogom niż odliczenia zysku z udziałów posiadanych w spółce kapitałowej prawa krajowego niepodlegającej zwolnieniu z opodatkowania)

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/9

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 20 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Münster – Niemcy) – EV / Finanzamt Lippstadt
      (Sprawa C-685/16) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 63 – 65 TFUE - Swobodny przepływ kapitału - Odliczenie zysku podlegającego opodatkowaniu - Udziały posiadane przez spółkę dominującą w spółce kapitałowej z zarządem i siedzibą w państwie trzecim - Dywidendy wypłacane na rzecz spółki dominującej - Możliwość odliczenia podatkowego podlegająca surowszym wymogom niż odliczenia zysku z udziałów posiadanych w spółce kapitałowej prawa krajowego niepodlegającej zwolnieniu z opodatkowania))
      (2018/C 408/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Münster

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: EV

         Strona przeciwna: Finanzamt Lippstadt

         Sentencja

      Artykuły 63–65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które uzależniają odliczenie zysków z udziałów posiadanych w spółce kapitałowej z zarządem i siedzibą w państwie trzecim od spełnienia bardziej rygorystycznych warunków niż w przypadku odliczenia zysków z udziałów posiadanych w spółce kapitałowej prawa krajowego niepodlegającej zwolnieniu z opodatkowania.

         (1)  Dz.U. C 144 z 8.5.2017.


title: Sprawa C-327/18 PPU: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court – Irlandia) – Wykonanie europejskich nakazów aresztowania wydanych przeciwko R O (Odesłanie prejudycjalne – Pilny tryb prejudycjalny – Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Europejski nakaz aresztowania – Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW – Podstawy odmowy wykonania – Artykuł 50 TUE – Nakaz wydany przez organy sądowe państwa członkowskiego, które wszczęło procedurę wystąpienia z Unii Europejskiej – Brak pewności co do systemu prawnego mającego zastosowanie w stosunkach pomiędzy tym państwem a Unią w konsekwencji wystąpienia)

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/33

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court – Irlandia) – Wykonanie europejskich nakazów aresztowania wydanych przeciwko R O
      (Sprawa C-327/18 PPU) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Europejski nakaz aresztowania - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Podstawy odmowy wykonania - Artykuł 50 TUE - Nakaz wydany przez organy sądowe państwa członkowskiego, które wszczęło procedurę wystąpienia z Unii Europejskiej - Brak pewności co do systemu prawnego mającego zastosowanie w stosunkach pomiędzy tym państwem a Unią w konsekwencji wystąpienia))
      (2018/C 408/43)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court (Irlandia)

         Strony w postępowaniu głównym

      R O

         Sentencja

      Wykładni art. 50 TUE należy dokonać w ten sposób, że sam fakt notyfikacji przez państwo członkowskie jego zamiaru wystąpienia z Unii Europejskiej zgodnie z tym postanowieniem nie skutkuje tym, że w wypadku wydania przez wspomniane państwo członkowskie europejskiego nakazu aresztowania wobec określonej osoby wykonujące nakaz państwo członkowskie powinno odmówić wykonania tego europejskiego nakazu aresztowania lub zawiesić jego wykonanie w oczekiwaniu na większą jasność co do systemu prawnego, który będzie obowiązywać w wydającym nakaz państwie członkowskim po jego wystąpieniu z Unii Europejskiej. Jeżeli nie istnieją poważne i sprawdzone podstawy, aby uznać, że w konsekwencji wystąpienia przez wydające nakaz państwo członkowskie z Unii Europejskiej osoba, której dotyczy rzeczony europejski nakaz aresztowania, będzie narażona na ryzyko pozbawienia jej praw uznanych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej oraz w decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., wykonujące nakaz państwo członkowskie nie może odmówić wykonania tego właśnie europejskiego nakazu aresztowania dopóty, dopóki wydające nakaz państwo członkowskie pozostaje członkiem Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 349 z 16.7.2018.


title: Sprawa C-241/17 P: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 12 września 2018 r. – Holistic Innovation Institute, SLU / Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych [Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Projekty finansowane przez Unię Europejską w dziedzinie badań – Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego (2007-2013) – Projekty Inachus i ZONeSEC – Decyzja w sprawie odmowy uczestnictwa skarżącego – Skarga o stwierdzenie nieważności oraz odpowiedzialności]

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/34

      Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 12 września 2018 r. – Holistic Innovation Institute, SLU / Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych
      (Sprawa C-241/17 P) (1)

      ([Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Projekty finansowane przez Unię Europejską w dziedzinie badań - Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego (2007-2013) - Projekty Inachus i ZONeSEC - Decyzja w sprawie odmowy uczestnictwa skarżącego - Skarga o stwierdzenie nieważności oraz odpowiedzialności])
      (2018/C 408/44)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Holistic Innovation Institute, SLU (przedstawiciele: J.J. Marín López, abogado)

         Druga strona postępowania: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (przedstawiciele): S. Payan-Lagrou, V. Canetti, pełnomocnicy, wspierani przez J. Rivas Andrésa, abogado)

         Sentencja

                  1.

                  Odwołanie zostaje w częściowo odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne i częściowo oddalone jako oczywiście bezzasadne.

                  2.

                  Holistic Innovation Institute SLU zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 221 z 10.7.2017.


title: Sprawa C-539/17 P: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 13 września 2018 r. – Talanton AE – Symvouleftiki-Ekpaideftiki Etaireia Dianomon, Parochis Ypiresion Marketing kai Dioikisis Epicheiriseon / Komisja Europejska [Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Siódmy program ramowy Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007-2013) – Umowa o udzielenie dotacji – Koszty niekwalifikowalne – Decyzja w sprawie odzyskania środków przez Komisję Europejską – Skarga beneficjenta przed Sądem Unii Europejskiej na podstawie art. 272 TFUE – Odwołanie oczywiście bezzasadne]

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/35

      Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 13 września 2018 r. – Talanton AE – Symvouleftiki-Ekpaideftiki Etaireia Dianomon, Parochis Ypiresion Marketing kai Dioikisis Epicheiriseon / Komisja Europejska
      (Sprawa C-539/17 P) (1)

      ([Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Siódmy program ramowy Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007-2013) - Umowa o udzielenie dotacji - Koszty niekwalifikowalne - Decyzja w sprawie odzyskania środków przez Komisję Europejską - Skarga beneficjenta przed Sądem Unii Europejskiej na podstawie art. 272 TFUE - Odwołanie oczywiście bezzasadne])
      (2018/C 408/45)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Talanton AE – Symvouleftiki-Ekpaideftiki Etaireia Dianomon, Parochis Ypiresion Marketing kai Dioikisis Epicheiriseon (przedstawiciele: K. Damis, dikigoros)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Kyratsou i R. Lyal, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone jako oczywiście bezzasadne.

                  2)

                  Talanton AE – Symvouleftiki-Ekpaideftiki Etaireia Dianomon, Parochis Ypiresion Marketing kai Dioikisis Epicheiriseon zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 374 z 6.11.2017.


title: Sprawa C-41/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia – Hiszpania) – Isabel González Castro / Mutua Umivale, Prosegur España SL, Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS) (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 92/85/EWG – Artykuły 4, 5 i 7 – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Pracownica karmiąca piersią – Praca nocna – Praca zmianowa wykonywana częściowo w godzinach nocnych – Ocena zagrożeń występujących na stanowisku pracy – Środki zapobiegawcze – Zakwestionowanie przez zainteresowaną pracownicę – Dyrektywa 2006/54/WE – Artykuł 19 – Równość traktowania – Dyskryminacja ze względu na płeć – Ciężar dowodu)

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/10

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia – Hiszpania) – Isabel González Castro / Mutua Umivale, Prosegur España SL, Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)
      (Sprawa C-41/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 92/85/EWG - Artykuły 4, 5 i 7 - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Pracownica karmiąca piersią - Praca nocna - Praca zmianowa wykonywana częściowo w godzinach nocnych - Ocena zagrożeń występujących na stanowisku pracy - Środki zapobiegawcze - Zakwestionowanie przez zainteresowaną pracownicę - Dyrektywa 2006/54/WE - Artykuł 19 - Równość traktowania - Dyskryminacja ze względu na płeć - Ciężar dowodu))
      (2018/C 408/11)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Galicia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Isabel González Castro

         Strona pozwana: Mutua Umivale, Prosegur España SL, Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)

         Sentencja

                  1)

                  Wykładni art. 7 dyrektywy Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią należy dokonywać w ten sposób, że znajduje on zastosowanie do sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której zainteresowana pracownica wykonuje pracę zmianową, w ramach której wyłącznie część swoich obowiązków wykonuje w porze nocnej.

                  2)

                  Wykładni art. 19 ust. 1 dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana) należy dokonywać w ten sposób, że ma on zastosowanie do sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której pracownica, której odmówiono wydania zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego istnienie zagrożenia dla karmienia piersią występującego na jej stanowisku pracy, a w konsekwencji świadczenia pieniężnego z tytułu ryzyka w okresie karmienia piersią, kwestionuje przed sądem krajowym lub innym właściwym organem danego państwa członkowskiego ocenę zagrożeń występujących na jej stanowisku pracy, w sytuacji gdy pracownica ta przedstawia okoliczności mogące sugerować, że ocena ta nie zawierała konkretnej analizy, uwzględniającej jej indywidualną sytuację, a tym samym pozwalające domniemywać istnienie dyskryminacji bezpośredniej ze względu na płeć w rozumieniu dyrektywy 2006/54, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.
                  Obowiązkiem strony pozwanej jest wówczas udowodnienie, że taka ocena zagrożeń faktycznie obejmowała taką konkretną analizę i że w konsekwencji nie doszło do naruszenia zasady niedyskryminacji.

         (1)  Dz.U. C 121 z 18.4.2017.


title: Sprawa C-51/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla – Węgry) – OTP Bank Nyrt., OTP Faktoring Követeléskezelő Zrt / Teréz Ilyés, Emil Kiss (Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Nieuczciwe warunki umowne – Dyrektywa 93/13/EWG – Zakres stosowania – Artykuł 1 ust. 2 – Obowiązujące przepisy ustawowe lub wykonawcze – Artykuł 3 ust. 1 – Pojęcie „warunków umowy, które nie były indywidualnie negocjowane” – Warunek wprowadzony do umowy po jej zawarciu w wyniku działania ustawodawcy krajowego – Artykuł 4 ust. 2 – Prosty i zrozumiały język, w jakim został wyrażony warunek – Artykuł 6 ust. 1 – Badanie z urzędu przez sąd krajowy nieuczciwego charakteru warunku umownego – Umowa kredytu denominowanego w walucie obcej zawarta między przedsiębiorcą a konsumentem)

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/11

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla – Węgry) – OTP Bank Nyrt., OTP Faktoring Követeléskezelő Zrt / Teréz Ilyés, Emil Kiss
      (Sprawa C-51/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Nieuczciwe warunki umowne - Dyrektywa 93/13/EWG - Zakres stosowania - Artykuł 1 ust. 2 - Obowiązujące przepisy ustawowe lub wykonawcze - Artykuł 3 ust. 1 - Pojęcie „warunków umowy, które nie były indywidualnie negocjowane” - Warunek wprowadzony do umowy po jej zawarciu w wyniku działania ustawodawcy krajowego - Artykuł 4 ust. 2 - Prosty i zrozumiały język, w jakim został wyrażony warunek - Artykuł 6 ust. 1 - Badanie z urzędu przez sąd krajowy nieuczciwego charakteru warunku umownego - Umowa kredytu denominowanego w walucie obcej zawarta między przedsiębiorcą a konsumentem))
      (2018/C 408/12)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Ítélőtábla

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony powodowe: OTP Bank Nyrt., OTP Faktoring Követeléskezelő Zrt

         Strony pozwane: Teréz Ilyés, Emil Kiss

         Sentencja

                  1)

                  Zawarte w art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich pojęcie „warunków umowy, które nie były indywidualnie negocjowane” należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono w szczególności warunek umowny zmieniony obowiązującym przepisem ustawowym prawa krajowego, przyjętym po zawarciu umowy z konsumentem, w celu zastąpienia nieważnego warunku znajdującego się w tej umowie.

                  2)

                  Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że zakres zastosowania tej dyrektywy nie obejmuje warunków odzwierciedlających obowiązujące przepisy prawa krajowego, wprowadzonych po zawarciu umowy kredytu z konsumentem i mających na celu zastąpienie nieważnego warunku tej umowy, poprzez wprowadzenie urzędowego kursu wymiany ustalonego przez narodowy bank węgierski. Jednakże warunek dotyczący ryzyka kursowego, taki jak będący przedmiotem postępowania głównego, nie jest wyłączony z tego zakresu zastosowania na podstawie owego przepisu.

                  3)

                  Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że wymóg, zgodnie z którym warunki umowy powinny być wyrażone prostym i zrozumiałym językiem, zobowiązuje instytucje finansowe do dostarczenia kredytobiorcom informacji wystarczających do podjęcia przez nich świadomych i rozważnych decyzji. W tym względzie wymóg ów oznacza, że warunek dotyczący ryzyka kursowego musi zostać zrozumiany przez konsumenta zarówno w aspekcie formalnym i gramatycznym, jak i w odniesieniu do jego konkretnego zakresu, tak aby właściwie poinformowany oraz dostatecznie uważny i rozsądny przeciętny konsument mógł nie tylko dowiedzieć się o możliwości spadku wartości waluty krajowej względem waluty obcej, w której kredyt był denominowany, ale również oszacować – potencjalnie istotne – konsekwencje ekonomiczne takiego warunku dla swoich zobowiązań finansowych.

                  4)

                  Artykuł 4 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że wymaga on, aby prosty i zrozumiały język warunków umowy podlegał ocenie z odniesieniem, w momencie zawarcia umowy, do wszelkich okoliczności związanych z zawarciem umowy, a także do wszystkich pozostałych warunków umowy, niezależnie od okoliczności, że niektóre z tych warunków zostały uznane za nieuczciwe lub mogą być nieuczciwe i później z tego względu uznane za nieważne przez ustawodawcę krajowego.

                  5)

                  Artykuł 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy jest zobowiązany ocenić z urzędu, zamiast konsumenta jako strony powodowej, potencjalnie nieuczciwy charakter warunku umownego, w sytuacji gdy sąd ten dysponuje elementami stanu faktycznego i prawnego, które są niezbędne w tym celu.

         (1)  Dz.U. C 144 z 8.5.2017.


title: Sprawa T-558/18: Skarga wniesiona w dniu 21 września 2018 r. – Lupu / EUIPO – Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam (Djili DS)

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/58

      Skarga wniesiona w dniu 21 września 2018 r. – Lupu / EUIPO – Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam (Djili DS)
      (Sprawa T-558/18)
      (2018/C 408/75)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Victor Lupu (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat P. A. Acsinte)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam (Dulovo, Bułgaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Et Djili Soy Dzhihangir Ibryam

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „Djili DS” – zgłoszenie nr 8 404 551

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 czerwca 2018 r. w sprawie R 2391/2017-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uwzględnienie sprzeciwu wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego (zgłoszenie unijnego znaku towarowego nr 8 404 551) lub unieważnienie rejestracji.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  naruszenie art. 1 Protokołu dodatkowego do europejskiej konwencji praw człowieka (EKPC) oraz art. 6 EKPC;

                  —

                  naruszenie zasady 20 ust. 7 lit. a) i c) rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego;

                  —

                  naruszenie art. 53 ust. 2 lit. c) i d) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 w odniesieniu do praw autorskich skarżącego do rysunku opakowania „Djili” zawierającego napis czerwonymi literami na niebieskim opakowaniu z sylwetką papugi i w odniesieniu do prawa skarżącego do używania nazwy handlowej dla towarów w rozumieniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-17/06 „Celine”, EU:C:2007:497.


title: Sprawa T-571/18: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2018 r. – YR/Komisja

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/60

      Skarga wniesiona w dniu 25 września 2018 r. – YR/Komisja
      (Sprawa T-571/18)
      (2018/C 408/78)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: YR (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji indywidualnej o nieprzyznaniu zwrotu wydatków na edukację jego dziecka począwszy od roku szkolnego 2017/2018, wydanej w dniu 13 listopada 2017 r. i przedstawionej po raz pierwszy w ramach rozliczenia wynagrodzenia za grudzień 2017 r.;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty.

                  —

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 3 ust. 1 załącznika VII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących zwrotu kosztów leczenia, w zakresie, w jakim zmiana interpretacji przez stronę pozwaną miałaby naruszać prawa nabyte, uzasadnione oczekiwania, pewność prawa i zasadę dobrej administracji.

                  —

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia praw dziecka, prawa do życia rodzinnego i prawa do nauki.

                  —

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasad równego traktowania i zakazu dyskryminacji.

                  —

                  Zarzut czwarty dotyczący braku skutecznego wyważenia interesów skarżącego oraz nieprzestrzegania zasady proporcjonalności w ramach zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa C-98/17 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 września 2018 r. – Koninklijke Philips NV, Philips France SAS / Komisja Europejska (Odwołanie – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek czipów do kart – Sieć kontaktów dwustronnych – Wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych – Ograniczenie konkurencji „ze względu na cel” – Jednolite i ciągłe naruszenie – Udział w naruszeniu i wiedza jednego z uczestników części kontaktów dwustronnych o innych kontaktach dwustronnych – Kontrola sądowa)

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/15

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 września 2018 r. – Koninklijke Philips NV, Philips France SAS / Komisja Europejska
      (Sprawa C-98/17 P) (1)

      ((Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek czipów do kart - Sieć kontaktów dwustronnych - Wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Ograniczenie konkurencji „ze względu na cel” - Jednolite i ciągłe naruszenie - Udział w naruszeniu i wiedza jednego z uczestników części kontaktów dwustronnych o innych kontaktach dwustronnych - Kontrola sądowa))
      (2018/C 408/16)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Koninklijke Philips NV, Philips France SAS (przedstawiciele: J.K. de Pree, A.M. ter Haar i T.M. Snoep, advocaten)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Biolan, A. Dawes i J. Norris-Usher, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Koninklijke Philips NV i Philips France SAS zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 121 z 18.4.2017.


title: Sprawa T-146/17: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2018 r. – Mondi / ACER (Energia – Decyzja komisji odwoławczej ACER – Oddalenie wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta – Interes bezpośredni i aktualny po zakończeniu postępowania – Prawo do bycia wysłuchanym)

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/49

      Wyrok Sądu z dnia 20 września 2018 r. – Mondi / ACER
      (Sprawa T-146/17) (1)

      ((Energia - Decyzja komisji odwoławczej ACER - Oddalenie wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta - Interes bezpośredni i aktualny po zakończeniu postępowania - Prawo do bycia wysłuchanym))
      (2018/C 408/62)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Mondi AG (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: B. Rajal, Rechtsanwalt)

         Strona pozwana: Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (przedstawiciele: P. Martinet i E. Tremmel, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji komisji odwoławczej ACER z dnia 17 lutego 2017 r., oddalającej wniosek skarżącej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta w sprawie A-001-2017 (ujednolicona).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona..

                  2)

                  Mondi AG pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER).

                  3)

                  Rzeczpospolita Polska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 129 z 24.4.2017.


title: Sprawa C-411/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 25 kwietnia 2018 r. w sprawie T-213/17, Romantik Hotels & Restaurants AG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 21 czerwca 2018 r. przez Romantik Hotels & Restaurants AG

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/36

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 25 kwietnia 2018 r. w sprawie T-213/17, Romantik Hotels & Restaurants AG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 21 czerwca 2018 r. przez Romantik Hotels & Restaurants AG
      (Sprawa C-411/18 P)
      (2018/C 408/47)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Romantik Hotels & Restaurants AG (przedstawicie: S. Hofmann, W. Göpfert, Rechtsanwälte)

         Pozostali uczestnicy postepowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Hotel Preidlhof GmbH
      Postanowieniem z dnia 3 października 2018 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dziesiąta izba) w części odrzucił odwołanie jako oczywiście niedopuszczalne, a w części oddalił jako oczywiście bezzasadne i nakazał wnoszącej odwołanie pokrycie własnych kosztów.


title: Sprawa C-343/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel – Belgia) – Fremoluc NV / Agentschap voor Grond- en Woonbeleid voor Vlaams-Brabant (Vlabinvest ABP) i in. (Odesłanie prejudycjalne – Swobody podstawowe – Artykuły 21, 45, 49 i 63 TFUE – Dyrektywa 2004/38/WE – Artykuły 22 i 24 – Przysługujące agencji publicznej prawo pierwokupu dotyczące gruntów znajdujących się na jej terytorialnym obszarze działania i związane z budową mieszkań socjalnych – Mieszkania przyznawane w drodze pierwszeństwa osobom prywatnym wykazującym „silną więź społeczną, gospodarczą, społeczno-kulturową” z częścią terytorium odpowiadającą wspomnianemu terytorialnemu obszarowi działania – Sytuacja, w której wszystkie okoliczności ograniczają się do jednego państwa członkowskiego – Niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/25

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel – Belgia) – Fremoluc NV / Agentschap voor Grond- en Woonbeleid voor Vlaams-Brabant (Vlabinvest ABP) i in.
      (Sprawa C-343/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Swobody podstawowe - Artykuły 21, 45, 49 i 63 TFUE - Dyrektywa 2004/38/WE - Artykuły 22 i 24 - Przysługujące agencji publicznej prawo pierwokupu dotyczące gruntów znajdujących się na jej terytorialnym obszarze działania i związane z budową mieszkań socjalnych - Mieszkania przyznawane w drodze pierwszeństwa osobom prywatnym wykazującym „silną więź społeczną, gospodarczą, społeczno-kulturową” z częścią terytorium odpowiadającą wspomnianemu terytorialnemu obszarowi działania - Sytuacja, w której wszystkie okoliczności ograniczają się do jednego państwa członkowskiego - Niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym))
      (2018/C 408/31)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Fremoluc NV

         Strona pozwana: Agentschap voor Grond- en Woonbeleid voor Vlaams-Brabant (Vlabinvest ABP), Vlaams Financieringsfonds voor Grond- en Woonbeleid voor Vlaams-Brabant, Vlaamse Maatschappij voor Sociaal Wonen NV (VMSW), Christof De Knop, i in.

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem z dnia 19 maja 2017 r. przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel (niderlandzkojęzyczny sąd pierwszej instancji w Brukseli, Belgia) jest niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 300 z 11.9.2017.


title: Sprawa C-540/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 19 czerwca 2018 r. w sprawie T-408/16, HX / Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 17 sierpnia 2018 r. przez HX

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/41

      Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 19 czerwca 2018 r. w sprawie T-408/16, HX / Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 17 sierpnia 2018 r. przez HX
      (Sprawa C-540/18 P)
      (2018/C 408/54)
      Język postępowania: bułgarski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: HX (przedstawiciel: adwokat St. Koew)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsze odwołanie jest dopuszczalne i zasadne w całości, a także uwzględnienie wszystkich wskazanych w odwołaniu zarzutów;

                  —

                  stwierdzenie, że zaskarżone orzeczenie Sądu Unii Europejskiej podlega uchyleniu w całości;

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (piąta izba) z dnia 19 czerwca 2018 r. w sprawie Т-408/16, НХ/Rada Unii Europejskiej;

                  —

                  stwierdzenie częściowej nieważności decyzji (WPZiB) 2016/850 zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB, rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/840 dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 (Dz.U. L 141, 2014 r., s. 30), decyzji (WPZiB) 2017/917 zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB (Dz.U. L 139, 2017 r., s. 62) oraz rozporządzenia wykonawczego (UE) 2017/907 w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 (Dz.U. L 139, 2017 r., s. 15) w zakresie, w jakim dotyczą one НХ;

                  —

                  obciążenie Sądu Unii Europejskiej wszystkimi kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą, wydatkami, honorariami i innymi kosztami związanymi z obroną.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  Błąd przy stosowaniu prawa przez Sąd polegający na naruszeniu prawa Unii poprzez przyjęcie, że Rada prawidłowo oparła się na powszechnej znajomości przedsiębiorcy prowadzącego działalność w Syrii, ponieważ to domniemanie jest pozbawione podstawy prawnej i jest nieproporcjonalne w stosunku do zamierzonego w prawie celu.

                  2.

                  Błąd przy stosowaniu prawa polegający na naruszeniu reguł dowodowych ze względu na brak dowodów dla celów stosowania powyższego domniemania oraz odmowę zastosowania art. 27 ust. 3 i art. 28 ust. 3 decyzji 2013/255, zmienionej decyzją 2015/1836.

                  3.

                  Błąd przy stosowaniu prawa polegający na naruszeniu reguł procesowych, co narusza interesy strony skarżącej ze względu na nieuwzględnienie nowych dowodów przedłożonych w trybie art. 85 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem.


title: Sprawa T-581/18: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2018 r. – ND (*) i OE (*) / Komisja

text:
                  12.11.2018

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 408/62

         Skarga wniesiona w dniu 27 września 2018 r. –  ND (*1) i  OE (*1) / Komisja
         (Sprawa T-581/18)
         (2018/C 408/81)
         Język postępowania: francuski

            Strony

            Strona skarżąca: ND (*1),  OE (*1) (przedstawiciel: adwokat A. Bove)

            Strona pozwana: Komisja Europejska

            Żądania

         Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                     —

                     uwzględnienie niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności;

                     —

                     co do istoty, stwierdzenie zasadności zawartych w skardze zarzutów i, w konsekwencji, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej doręczonej w dniu 30 lipca 2018 r., na podstawie rozporządzenia Rady nr 260/68 z dnia 29 lutego 1968 r. lub art. 9 traktatu o Unii Europejskiej, w trybie skargi określonej w art. 263 TFUE, i przekazanie sprawy właściwemu organowi;

                     —

                     nakazanie wykonania wszystkich określonych w prawie obowiązków w tej dziedzinie;

                     —

                     obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

                     —

                     zastrzeżenie na rzecz strony skarżącej wszelkich praw, roszczeń i czynności.

            Zarzuty i główne argumenty

         Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                     1.

                     Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia rozporządzenia Rady nr 260/68 z dnia 29 lutego 1968 r.

                     2.

                     Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 9 traktatu o Unii Europejskiej ustanawiającego równe traktowanie wszystkich obywateli Unii, którego nie przestrzegano w niniejszym wypadku.

            (*1)  Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.


title: Sprawa C-546/16: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Órgano Administrativo de Recursos Contractuales de la Comunidad Autónoma de Euskadi – Hiszpania) – Montte SL / Musikene (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 267 TFUE – Właściwość Trybunału – Status organu odsyłającego jako sądu – Dyrektywa 2014/24/UE – Procedury udzielania zamówień publicznych – Procedura otwarta – Kryteria udzielenia zamówienia – Ocena techniczna – Minimalna liczba punktów – Ocena oparta na cenie)

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/7

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Órgano Administrativo de Recursos Contractuales de la Comunidad Autónoma de Euskadi – Hiszpania) – Montte SL / Musikene
      (Sprawa C-546/16) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 267 TFUE - Właściwość Trybunału - Status organu odsyłającego jako sądu - Dyrektywa 2014/24/UE - Procedury udzielania zamówień publicznych - Procedura otwarta - Kryteria udzielenia zamówienia - Ocena techniczna - Minimalna liczba punktów - Ocena oparta na cenie))
      (2018/C 408/06)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Órgano Administrativo de Recursos Contractuales de la Comunidad Autónoma de Euskadi

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Montte SL

         Strona przeciwna: Musikene

         Sentencja

                  1)

                  Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającą dyrektywę 2004/18/WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie stosowaniu przepisów prawa krajowego, takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, które pozwalają instytucji zamawiającej na ustanowienie w specyfikacji dotyczącej zamówienia udzielanego w trybie procedury otwartej minimalnych wymagań co do oceny technicznej, co powoduje, że złożone oferty, które nie osiągną ustalonej uprzednio minimalnej liczby punktów po zakończeniu tej oceny, są wykluczane z dalszej oceny opartej zarówno na kryteriach technicznych, jak i na cenie.

                  2)

                  Artykuł 66 dyrektywy 2014/24 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie stosowaniu przepisów prawa krajowego takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które pozwalają instytucji zamawiającej na ustanowienie w specyfikacji dotyczącej zamówienia udzielanego w trybie procedury otwartej minimalnych wymagań co do oceny technicznej, co powoduje, że złożone oferty, które nie osiągną ustalonej uprzednio minimalnej liczby punktów po zakończeniu tej oceny, są wykluczane z kolejnych etapów udzielania zamówienia i to niezależnie od tego, ilu oferentów pozostało.

         (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa C-618/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Administrative Appeals Chamber) – Zjednoczone Królestwo) – Rafał Prefeta / Secretary of State for Work and Pensions [Odesłanie prejudycjalne – Swobodny przepływ osób – Artykuł 45 TFUE – Akt o przystąpieniu z 2003 r. – Rozdział 2 załącznika XII – Możliwość wprowadzenia przez państwo członkowskie odstępstwa od art. 7 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 492/2011 oraz od art. 7 ust. 3 dyrektywy 2004/38/WE – Obywatel polski, który nie przepracował w przyjmującym państwie członkowskim okresu 12 miesięcy jako zarejestrowany pracownik]

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/9

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Administrative Appeals Chamber) – Zjednoczone Królestwo) – Rafał Prefeta / Secretary of State for Work and Pensions
      (Sprawa C-618/16) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ osób - Artykuł 45 TFUE - Akt o przystąpieniu z 2003 r. - Rozdział 2 załącznika XII - Możliwość wprowadzenia przez państwo członkowskie odstępstwa od art. 7 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 492/2011 oraz od art. 7 ust. 3 dyrektywy 2004/38/WE - Obywatel polski, który nie przepracował w przyjmującym państwie członkowskim okresu 12 miesięcy jako zarejestrowany pracownik])
      (2018/C 408/08)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Upper Tribunal (Administrative Appeals Chamber)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Rafał Prefeta

         Strona pozwana: Secretary of State for Work and Pensions

         Sentencja

      Rozdział 2 załącznika XII do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że w okresie przejściowym przewidzianym w tym akcie zezwalał on Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej na wyłączenie z zakresu zastosowania art. 7 ust. 3 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG obywatela polskiego, takiego jak R. Prefeta, który nie spełniał przewidzianego w ustawodawstwie krajowym warunku przepracowania nieprzerwanego okresu 12 miesięcy w charakterze pracownika zarejestrowanego.

         (1)  Dz.U. C 38 z 6.2.2017.


title: Sprawa C-68/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – IR / JQ (Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 2000/78/WE – Równość traktowania – Działalność zawodowa prowadzona w kościołach lub innych organizacjach, których etyka jest oparta na religii lub przekonaniach – Wymagania zawodowe – Działanie w dobrej wierze i lojalność wobec etyki kościoła lub organizacji – Pojęcie – Odmienne traktowanie ze względu na religię lub przekonania – Zwolnienie pracownika wyznania katolickiego wykonującego funkcje kierownicze ze względu na drugie małżeństwo cywilne zawarte po rozwodzie)

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/13

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – IR / JQ
      (Sprawa C-68/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2000/78/WE - Równość traktowania - Działalność zawodowa prowadzona w kościołach lub innych organizacjach, których etyka jest oparta na religii lub przekonaniach - Wymagania zawodowe - Działanie w dobrej wierze i lojalność wobec etyki kościoła lub organizacji - Pojęcie - Odmienne traktowanie ze względu na religię lub przekonania - Zwolnienie pracownika wyznania katolickiego wykonującego funkcje kierownicze ze względu na drugie małżeństwo cywilne zawarte po rozwodzie))
      (2018/C 408/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesarbeitsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: IR

         Strona pozwana: JQ

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 4 ust. 2 akapit drugi dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że:

                              —

                              po pierwsze, zarządzające szpitalem mającym formę prawną spółki kapitałowej prawa prywatnego Kościół lub inna organizacja, których etyka jest oparta na religii lub przekonaniach, nie mogą nałożyć na swoich zajmujących stanowiska kierownicze pracowników wymogów działania w dobrej wierze i lojalności wobec tej etyki, które to wymogi są odmienne w zależności od wyznania lub braku wyznania tych pracowników, bez możliwości poddania tej decyzji, w konkretnym wypadku, skutecznej kontroli sądowej, wymagającej zapewnienia, że spełniono kryteria wskazane w art. 4 ust. 2 tej dyrektywy, oraz

                              —

                              po drugie, odmienne traktowanie w zakresie wymogów działania w dobrej wierze i lojalności wobec wspomnianej etyki pracowników zajmujących stanowiska kierownicze w zależności od ich wyznania lub braku wyznania jest zgodne ze wspomnianą dyrektywą, jedynie gdy w świetle charakteru danej działalności zawodowej lub kontekstu, w jakim jest ona wykonywana, religia lub przekonania stanowią podstawowy, zgodny z prawem i uzasadniony wymóg zawodowy w świetle etyki danego Kościoła lub danej organizacji, zgodny z zasadą proporcjonalności, co powinien zbadać sąd krajowy.

                  2)

                  Sąd krajowy rozpatrujący spór między dwoma stronami prywatnymi, gdy nie może dokonać wykładni mającego zastosowanie prawa krajowego w sposób zgodny z art. 4 ust. 2 dyrektywy 2000/78, ma obowiązek zapewnienia, w ramach przysługujących mu kompetencji, ochrony prawnej wynikającej dla podmiotów prawa z ogólnych zasad prawa Unii, takich jak zasada niedyskryminacji ze względu na religię lub przekonania, obecnie określona w art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także zagwarantowania pełnej skuteczności praw wynikających z tych zasad, w razie potrzeby poprzez odstąpienie od stosowania wszelkiego niezgodnego z nimi przepisu prawa krajowego.

         (1)  Dz.U. C 144 z 8.5.2017.


title: Sprawa C-518/17: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 20 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Stefan Rudigier / Salzburger Verkehrsverbund GmbH [Odesłanie prejudycjalne – Zamówienia publiczne – Usługi publiczne w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego – Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007: – Artykuł 5 ust. 1 – Udzielanie zamówień na świadczenie usług publicznych – Artykuł 7 ust. 2 – Obowiązek publikacji określonych informacji najpóźniej rok przed wszczęciem postępowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej – Konsekwencje braku ogłoszenia – Unieważnienie przetargu – Dyrektywa 2014/24/UE – Artykuł 27 ust. 1 – Artykuł 47 ust. 1 – Dyrektywa 2014/25/UE – Artykuł 45 ust. 1 – Artykuł 66 ust. 1 – Ogłoszenie o zamówieniu]

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/30

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 20 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Stefan Rudigier / Salzburger Verkehrsverbund GmbH
      (Sprawa C-518/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Usługi publiczne w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego - Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007: - Artykuł 5 ust. 1 - Udzielanie zamówień na świadczenie usług publicznych - Artykuł 7 ust. 2 - Obowiązek publikacji określonych informacji najpóźniej rok przed wszczęciem postępowania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej - Konsekwencje braku ogłoszenia - Unieważnienie przetargu - Dyrektywa 2014/24/UE - Artykuł 27 ust. 1 - Artykuł 47 ust. 1 - Dyrektywa 2014/25/UE - Artykuł 45 ust. 1 - Artykuł 66 ust. 1 - Ogłoszenie o zamówieniu])
      (2018/C 408/38)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Stefan Rudigier

         Druga strona postępowania: Salzburger Verkehrsverbund GmbH

         Sentencja

      Artykuł 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 należy interpretować w ten sposób, że:

                  —

                  przewidziany w nim obowiązek wstępnego ogłoszenia informacyjnego ma zastosowanie do zamówień na usługi publicznego transportu autobusowego, które są co do zasady udzielane zgodnie z procedurami przewidzianymi przez dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającą dyrektywę 2004/18/WE lub przez dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylającą dyrektywę 2004/17/WE;

                  —

                  naruszenie tego obowiązku wstępnego ogłoszenia informacyjnego nie powoduje unieważnienia danego przetargu, o ile są przestrzegane zasady równoważności, skuteczności i równego traktowania, czego weryfikacja należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 392 z 20.11.2017.


title: Sprawa C-175/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – X / Belastingdienst/Toeslagen [Odesłanie prejudycjalne – Wspólna polityka w zakresie azylu i ochrony uzupełniającej – Dyrektywa 2005/85/WE – Artykuł 39 – Dyrektywa 2008/115/WE – Artykuł 13 – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 18, art. 19 ust. 2 i art. 47 – Prawo do skutecznego środka prawnego – Zasada non-refoulement – Decyzja o oddaleniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej i o zobowiązaniu do powrotu – Uregulowanie krajowe przewidujące drugą instancję sądową – Skutek zawieszający z mocy prawa nadany wyłącznie środkowi zaskarżenia wniesionemu do sądu pierwszej instancji]

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/19

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – X / Belastingdienst/Toeslagen
      (Sprawa C-175/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka w zakresie azylu i ochrony uzupełniającej - Dyrektywa 2005/85/WE - Artykuł 39 - Dyrektywa 2008/115/WE - Artykuł 13 - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 18, art. 19 ust. 2 i art. 47 - Prawo do skutecznego środka prawnego - Zasada non-refoulement - Decyzja o oddaleniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej i o zobowiązaniu do powrotu - Uregulowanie krajowe przewidujące drugą instancję sądową - Skutek zawieszający z mocy prawa nadany wyłącznie środkowi zaskarżenia wniesionemu do sądu pierwszej instancji])
      (2018/C 408/23)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: X

         Strona pozwana: Belastingdienst/Toeslagen

         Sentencja

      Artykuł 39 dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich oraz art. 13 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich w związku z art. 18, art. 19 ust. 2 i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje apelację od wyroku wydanego w pierwszej instancji, utrzymującego w mocy decyzję o oddaleniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej i o zobowiązaniu do powrotu, lecz nie nadaje temu środkowi zaskarżenia skutku zawieszającego z mocy prawa, nawet jeśli zainteresowany powołuje się na poważne ryzyko naruszenia zasady non-refoulement

         (1)  Dz.U. C 178 z 6.6.2017.


title: Sprawa C-516/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 6 sierpnia 2018 r. – QE / Sun Express Deutschland GmbH

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/38

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 6 sierpnia 2018 r. – QE / Sun Express Deutschland GmbH
      (Sprawa C-516/18)
      (2018/C 408/51)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Nürnberg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: QE

         Strona pozwana: Sun Express Deutschland GmbH
      Postanowieniem Trybunału z dnia 22 sierpnia 2018 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


title: Sprawa C-304/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Helga Löber / Barclays Bank plc [Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 – Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych – Jurysdykcja szczególna – Artykuł 5 pkt 3 – Jurysdykcja w przypadku odpowiedzialności z tytułu czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego – Miejsce, gdzie nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę – Konsument zamieszkały w jednym państwie członkowskim, który kupił za pośrednictwem banku z siedzibą w tym samym państwie członkowskim papiery wartościowe wyemitowane przez bank mający siedzibę w innym państwie członkowskim – Jurysdykcja do rozpoznania powództwa wytoczonego przez konsumenta z tytułu odpowiedzialności deliktowej rzeczonego banku]

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/23

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Helga Löber / Barclays Bank plc
      (Sprawa C-304/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych - Jurysdykcja szczególna - Artykuł 5 pkt 3 - Jurysdykcja w przypadku odpowiedzialności z tytułu czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego - Miejsce, gdzie nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę - Konsument zamieszkały w jednym państwie członkowskim, który kupił za pośrednictwem banku z siedzibą w tym samym państwie członkowskim papiery wartościowe wyemitowane przez bank mający siedzibę w innym państwie członkowskim - Jurysdykcja do rozpoznania powództwa wytoczonego przez konsumenta z tytułu odpowiedzialności deliktowej rzeczonego banku])
      (2018/C 408/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Helga Löber

         Strona pozwana: Barclays Bank plc

         Sentencja

      Artykuł 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że – w sytuacji takiej jak zaistniała w sporze stanowiącym przedmiot postępowania głównego, w której inwestor wytacza powództwo z tytułu odpowiedzialności deliktowej przeciwko bankowi, który wyemitował certyfikat, w który powód zainwestował, z powodu prospektu emisyjnego sporządzonego dla tego certyfikatu – sądy miejsca zamieszkania tego inwestora są, jako sądy miejsca, gdzie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę w rozumieniu przywołanego przepisu, właściwe dla rozpoznania rzeczonego powództwa, w sytuacji gdy podnoszona szkoda polega na stracie finansowej występującej bezpośrednio na należącym do tego inwestora koncie bankowym w banku mającym siedzibę w okręgu jurysdykcyjnym owych sądów, a pozostałe szczególne okoliczności sprawy również współprzyczyniają się do przyznania jurysdykcji owym sądom.

         (1)  Dz.U. C 269 z 14.8.2017.


title: Sprawa T-541/18: Skarga wniesiona w dniu 12 września 2018 r. – Changmao Biochemical Engineering / Komisja

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/57

      Skarga wniesiona w dniu 12 września 2018 r. – Changmao Biochemical Engineering / Komisja
      (Sprawa T-541/18)
      (2018/C 408/74)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Changmao Biochemical Engineering Co. Ltd (Changzhou, Chiny) (przedstawiciele: K. Adamantopoulos i P. Billiet, adwokaci)

         Strona przeciwna: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia w zakresie w jakim dotyczy ono skarżącej;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności spornego rozporządzenia w całości; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga ma na celu doprowadzenie do stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/921 (1).
      Na poparcie skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym posługując się metodą państwa analogicznego Komisja nie przedstawiła dostatecznego uzasadnienia oraz popełnia oczywisty błąd w ocenie co do prawa i okoliczności faktycznych.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie co do prawa i okoliczności faktycznych, naruszyła zasadę dobrej administracji oraz nie przedstawiła odpowiedniego uzasadnienia uznając, że przemysł Unii w okresie objętym dochodzeniem pozostawał podatny na szkodliwy wpływ przywozu po cenach dumpingowych kwasu winowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, gdyż Komisja nie uwzględniła wyników zdecydowanie największego producenta kwasu winowego w Unii, naruszając art. 11 ust. 2 oraz art. 3 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/1036 (2) oraz art. 11.3 oraz 3.1 porozumienia WTO o stosowaniu artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (zwanego dalej „porozumieniem antydumpingowym”).

                  3.

                  Zarzut trzeci, zgodnie z którym Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie w zakresie prawa i okoliczności faktycznych stwierdzając, że szkoda wyrządzona przemysłowi Unii prawdopodobnie wystąpi ponownie, jeżeli unijne środki antydumpingowe względem kwasu winowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej zostaną zniesione, gdyż zastosowana metoda, po pierwsze, nie jest oparta na zebranych dowodach ale raczej na niepopartych, machinalnych przypuszczeniach i domysłach, a po wtóre, w ogóle nie uwzględnia zachowania Hangzhou Bioking, jednego z głównych producentów kwasu winowego z Chińskiej Republiki Ludowej i największego chińskiego eksportera kwasu winowego do Unii, na którego Unia nie nałożyła żadnego cła antydumpingowego od dnia 20 kwietnia 2012 r. Ponadto skarżąca twierdzi, że Komisja nie uwzględniła wpływu zmian klimatycznych na produkcję naturalnego kwasu winowego, z naruszeniem art. 11 ust. 2 i art. 3 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/1036 oraz art. 11.3 i 3.1 porozumienia antydumpingowego.

                  4.

                  Zarzut czwarty, zgodnie z którym Komisja naruszyła istotny wymóg proceduralny w zakresie prawa skarżącej do obrony, naruszając art. 3 ust. 2, art. 11 ust. 2, art. 16 ust. 1, art. 19 ust. 2 i 4, art. 20 ust. 2 i 4 i art. 21 ust. 5 i 7 rozporządzenia 2016/1036 oraz art. 3.1, 5.3, 6.1, 6.1.2, 9.2, 6.4, 6.5.1, 6.6, 6.9 i art. 11.3 porozumienia antydumpingowego.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2018/921 z dnia 28 czerwca 2018 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz kwasu winowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 (Dz.U. 2018, L 164, s. 14).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii (Dz.U. L 176, s. 21).


title: Sprawa T-572/18: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2018 r. – YS / Komisja

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/61

      Skarga wniesiona w dniu 25 września 2018 r. – YS / Komisja
      (Sprawa T-572/18)
      (2018/C 408/79)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: YS (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji indywidualnej o nieprzyznaniu zwrotu wydatków na edukację na jego dzieci począwszy od roku szkolnego 2017/2018, wydanej w dniu 14 listopada 2017 r. i przedstawionej po raz pierwszy w ramach rozliczenia wynagrodzenia za grudzień 2017 r.;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 3 ust. 1 załącznika VII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących zwrotu kosztów leczenia, w zakresie, w jakim zmiana interpretacji przez stronę pozwaną miałaby naruszać prawa nabyte, uzasadnione oczekiwania, pewność prawa i zasadę dobrej administracji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia praw dziecka, prawa do życia rodzinnego i prawa do nauki.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasad równego traktowania i zakazu dyskryminacji.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący braku skutecznego wyważenia interesów skarżącego oraz nieprzestrzegania zasady proporcjonalności w ramach zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa T-573/18: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2018 r. – Hickies / EUIPO (Kształt sznurowadła do butów)

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/62

      Skarga wniesiona w dniu 25 września 2018 r. – Hickies / EUIPO (Kształt sznurowadła do butów)
      (Sprawa T-573/18)
      (2018/C 408/80)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Hickies, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: I. Fowler, solicitor, oraz adwokat J. Schmitt

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt sznurowadła do butów) – zgłoszenie nr 16 952 962

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 czerwca 2018 r. w sprawie R 2693/2017-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, jakim oddalono nią odwołanie strony skarżącej w odniesieniu do „sznurowadeł do butów; ozdób do obuwia wykonanych z tworzyw sztucznych; ozdób do obuwia; dodatków do odzieży, artykułów do szycia i ozdobnych artykułów tekstylnych; sprzączek do obuwia; zapięć do obuwia”.

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001.


title: Sprawa T-33/17: Wyrok Sądu z dnia 25 września 2018 r. – Amicus Therapeutics UK i Amicus Therapeutics/EMA [Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Dokumenty znajdujące się w posiadaniu EMA zawierające informacje przedłożone przez skarżące w ramach wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Galafold – Decyzja w sprawie przyznania osobie trzeciej dostęp do dokumentu – Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych – Brak ogólnego domniemania poufności]

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/48

      Wyrok Sądu z dnia 25 września 2018 r. – Amicus Therapeutics UK i Amicus Therapeutics/EMA
      (Sprawa T-33/17) (1)

      ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty znajdujące się w posiadaniu EMA zawierające informacje przedłożone przez skarżące w ramach wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Galafold - Decyzja w sprawie przyznania osobie trzeciej dostęp do dokumentu - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych - Brak ogólnego domniemania poufności])
      (2018/C 408/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Amicus Therapeutics UK Ltd (Gerrards Cross, Zjednoczone Królestwo) oraz Amicus Therapeutics, Inc. (Cranbury, New Jersey, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciele: L. Tsang, J. Mulryne, Solicitors, oraz F. Campbell, Barrister)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (przedstawiciele: N. Rampal Olmedo, S. Marino, A. Spina, A. Rusanov oraz T. Jabłoński, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności wydanej przez EMA decyzji ASK-22072 z dnia 14 grudnia 2016 r. przyznającej osobie trzeciej, na podstawie rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s.43) dostępu do dokumentu zawierającego informacje przedłożone przez skarżące w ramach wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Galafold.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Amicus Therapeutics UK Ltd i Amicus Therapeutics, Inc zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 104 z 3.4.2017.


title: Sprawa T-182/17: Wyrok Sądu z dnia 25 września 2018 r. – Novartis / EUIPO – Chiesi Farmaceutici (AKANTO) {Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego AKANTO – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy KANTOS – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/50

      Wyrok Sądu z dnia 25 września 2018 r. – Novartis / EUIPO – Chiesi Farmaceutici (AKANTO)
      (Sprawa T-182/17) (1)

      ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego AKANTO - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy KANTOS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
      (2018/C 408/64)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat L. Junquera Lara)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo P. Duarte Guimarães i J. Ivanauskas, następnie J. Ivanauskas i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Chiesi Farmaceutici SpA (Parma, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan, P. Péters i F. Folmer)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 stycznia 2017 r. (sprawa R 531/2016-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Chiesi Farmaceutici a Novartis.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Novartis AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 22.5.2017.


title: Sprawa C-562/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d'instance de Sens (Francja) w dniu 30 sierpnia 2018 r. – X

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/42

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d'instance de Sens (Francja) w dniu 30 sierpnia 2018 r. – X
      (Sprawa C-562/18)
      (2018/C 408/55)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal d'instance de Sens

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: X

         Strona pozwana, Procureur de la République

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej interpretowany w świetle Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych z jednej strony, oraz art. 39 § 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej z drugiej strony, pozwalają na pozbawienie danej osoby prawa głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego ze względu na ustanowienie opieki z powodu jej niepełnosprawności umysłowej?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy prawo europejskie obwarowuje to pozbawienie szczególnymi warunkami, a jeżeli tak, to jakimi?


title: Sprawa C-575/18 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 28 czerwca 2018 r. w sprawie T-147/15, Republika Czeska / Komisja, wniesione w dniu 13 września 2018 r. przez Republikę Czeską

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/43

      Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 28 czerwca 2018 r. w sprawie T-147/15, Republika Czeska / Komisja, wniesione w dniu 13 września 2018 r. przez Republikę Czeską
      (Sprawa C-575/18 P)
      (2018/C 408/56)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil i O. Serdula, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego postanowienia;

                  —

                  oddalenie zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez Komisję Europejską;

                  —

                  przekazanie sprawy do Sądu w celu ponownego rozpoznania żądań podniesionych przez Republikę Czeską w jej skardze; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”).
      W zaskarżonym postanowieniu Sąd błędnie uznał, że zaskarżony akt, w szczególności ze względu na brak po stronie Komisji kompetencji do wydawania decyzji w dziedzinie tradycyjnych zasobów własnych, nie jest aktem zaskarżalnym w rozumieniu art. 263 TFUE, co w ocenie Sądu nie stoi w sprzeczności z prawem Republiki Czeskiej do skutecznej ochrony sądowej w rozumieniu art. 47 karty, skoro Republika Czeska miała możliwość warunkowej zapłaty spornej kwoty, wyrażenia zastrzeżeń co do zasadności stanowiska prawnego Komisji oraz oczekiwania na wniesienie przez Komisję skargi na podstawie art. 258 TFUE.
      Wnioski Sądu są sprzeczne z art. 263 TFUE w związku z art. 47 karty, ponieważ warunkowa zapłata nie gwarantuje tego, że spór zostanie w przyszłości rozstrzygnięty co do istoty przez Trybunał Sprawiedliwości. Wynika to z utrwalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości odnoszącego się do uprawnień dyskrecjonalnych Komisji związanych z postępowaniem o uchybienie zobowiązaniom, z braku jakiegokolwiek przepisu dotyczącego instytucji warunkowej zapłaty, a w szczególności z dotychczasowej praktyki Komisji w tej dziedzinie.


title: Sprawa C-611/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 lipca 2018 r. w sprawie T-455/14, Pirelli & C. / Komisja, wniesione w dniu 21 września 2018 r. przez Pirelli & C. SpA

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/43

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 lipca 2018 r. w sprawie T-455/14, Pirelli & C. / Komisja, wniesione w dniu 21 września 2018 r. przez Pirelli & C. SpA
      (Sprawa C-611/18 P)
      (2018/C 408/57)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Pirelli & C. SpA (przedstawiciele: adwokaci M. Siregusa i G. Rizza)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Prysmian Cavi e Sistemi Srl

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Pirelli wnosi do Trybunału o:
      w rozumieniu i dla celów art. 169 § 1 regulaminu postępowania, uchylenie orzeczenia Sądu zawartego w sentencji wyroku z dnia 12 lipca 2018 r. w sprawie T-455/14, Pirelli & C. S.p.A./Komisja, notyfikowanego stronie wnoszącej odwołanie w tym samym dniu poprzez e-Curia;
      oraz
      w rozumieniu i dla celów art. 170 § 1 regulaminu postępowania, uwzględnienie, bez kierowania sprawy do Sądu, żądań przedstawionych w pierwszej instancji przez Pirelli, mutatis mutandi, z tym samym:
      tytułem głównym

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji (1) w części dotyczącej Pirelli, a konkretnie art. 1 pkt 5 lit. d); art. 2 lit. g) i art. 4 w sposób ograniczony do włączenia Pirelli na listę adresatów środka;

            tytułem ewentualnym:

                  —

                  przyznanie Pirelli prawa domagania się od wierzyciela, by w pierwszej kolejności dochodził zaspokojenia od innych dłużników solidarnych, w ramach nieograniczonego prawa orzekania na mocy art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (2) i art. 261 TFUE;

            w przypadku uwzględnienia odwołania wniesionego przez spółkę Prysmian we wszczętym przez nią postępowaniu przed Trybunałem przeciwko wyrokowi Sądu z dnia 12 lipca 2018 r w sprawie T-475/14

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji lub zmianę jej art. 2 lit. g) poprzez obniżenie grzywny nałożonej solidarnie na Prysmian i Pirelli;

                  —

                  w każdym przypadku obciążenie Komisji kosztami postępowania;

            w razie nieuchylenia przez Trybunał orzeczenia Sądu zawartego w sentencji wyroku z dnia 12 lipca 2018 r. w sprawie T-455/14 Pirelli & C, Sp.p.A/Komisja – przyznanie Pirelli prawa domagania się od wierzyciela, by w pierwszej kolejności dochodził zaspokojenia od innych dłużników solidarnych, w ramach nieograniczonego prawa orzekania na mocy art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 i art. 261 TFUE.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Sąd ciążącego na nim obowiązku uzasadnienia w odniesieniu do stwierdzonego nieistnienia podnoszonego przez skarżącą Pirelli braku uzasadnienia oddalenia przez Komisję szczegółowej argumentacji Pirelli co do braku zastosowania w niniejszej sprawie domniemania decydującego wpływu, a także w odniesieniu do nierównego traktowania przez Komisję polegającego na zastosowaniu jedynie wobec spółki Goldman Sachs metody zwanej metodą „dwojakiej podstawy”
      Sąd błędnie określił przedmiot i zakres uzasadnienia, do podania którego Komisja była zobowiązana, nie uznając i nie stwierdzając, że podane przez Komisję uzasadnienie nie spełnia wymogów określonych przez sądy Unii. Sąd powinien był stwierdzić nieważność decyzji w zakresie dotyczącym strony wnoszącej odwołanie, w zakresie, w jakim omawiany środek nie zawiera wyczerpującego omówieni dokładnych, szczególnych i konkretnych aktów uzasadniających przypisanie Pirelli naruszenia na podstawie domniemania, pomimo przedstawienia przez Pirelli dowodu na okoliczność, iż powiązania ekonomiczne, organizacyjne i prawne ze spółką Prysmian nie wyłączały ani nie ograniczały autonomii spółki zależnej. Ponadto zaskarżony wyrok całkowicie pomija argumentację Pirelli dotyczącą nierównego traktowania jej ze względu na fakt, że Komisja poprzestała na zastosowaniu domniemania decydującego wpływu (Parental Liability Presumption, zwanego dalej „PLP”), zamiast zastosować metodę przypisania implikującą dwojaką podstawę – którą zastosowała jednak do drugiej spółki dominującej Prysmian, Goldman Sachs.
      Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 48 i 49 karty nicejskiej, a także niewystarczającego i nielogicznego uzasadnienia wyroku w odniesieniu do naruszenia przez Komisję praw podstawowych Pirelli jako osoby prawnej i zasady proporcjonalności
      Stanowisko Sądu – zgodnie z którym odpowiedzialność spółki Pirelli określona w drodze domniemania nie jest odpowiedzialnością karną bez winy i za cudze działanie, lecz odpowiedzialnością osobistą „przedsiębiorstwa”, które tworzyła ona wspólnie z Prysmian, będącą jej spółką zależną i bezpośrednim sprawcą naruszenia – jest oparte na nałożeniu na siebie dwóch poziomów analizy, które się jednak nie pokrywają: zastosowania reguł konkurencji wobec przedsiębiorstw i ochrony praw podstawowych osób prawnych, którym postawione zostały zarzuty. Ponadto wyrok całkowicie pomija argument Pirelli dotyczący charakteru PLP jako podwójnego domniemania. W decyzji Komisja domniemywa bowiem, że Pirelli wywierała decydujący wpływ nie tylko na politykę handlową Prysmian, ale też – bez możliwości przedstawienia przez wnoszącą odwołanie dowodu przeciwnego – na poszczególne antykonkurencyjne zachowania spółki zależnej. Pirelli podnosi brak uzasadnienia zaskarżonego wyroku również w odniesieniu do argumentu, że Komisja nie dokonała wyważenia wchodzących w grę interesów, ze szczególnym odniesieniem do PLP, przy uwzględnieniu szczególnych elementów konkretnego przypadku i przestrzegania prawa do obrony, jak jest to wymagane przez orzecznictwo TSUE. Wreszcie, w odpowiedzi na zarzut Pirrelli, zgodnie z którym zastosowanie PLP w stosunku do niej w decyzji nie było proporcjonalne w rozumieniu art. 5 ust. 4 TUE do realizacji celów polegających na zapewnieniu większej gwarancji rzeczywistej zapłaty kary i umożliwieniu nałożenia wyższej kwoty grzywny w celu odstraszenia, Sąd powołał się na wcześniejsze orzecznictwo, które nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy.
      Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasad odpowiedzialności solidarnej, i równego traktowania oraz braku logiki w uzasadnieniu w odniesieniu do błędnej oceny zastosowania wobec Pirelli zasady odpowiedzialności solidarnej ze spółką Prysmian dla potrzeb zapłaty grzywny, a także braku uzasadnienia wyroku, jeżeli chodzi o nieprzyznanie Pirelli prawa domagania się od wierzyciela, by w pierwszej kolejności dochodził zaspokojenia od innych dłużników solidarnych
      Chociaż Pirelli została zobowiązana – podobnie jak Prysmian – do zapłaty całości kwoty grzywny nałożonej na nie w decyzji, sytuacja wnoszącej odwołanie jest diametralnie różna niż sytuacja jej dawnej spółki zależnej, którą decyzji wyraźnie wskazuje jako bezpośredniego sprawcę naruszenia. Jak słusznie – lecz w sposób wewnętrznie sprzeczny – zostało przyznane w wyroku, Pirelli została przypisana odpowiedzialność o charakterze czysto pochodnym i akcesoryjnym, która wobec tego jest zależna od odpowiedzialności Prysmian. Komisja powinna była złagodzić nielogiczne i nieproporcjonalne skutki karne swojej zniekształconej wizji prerogatyw Pirelli jako spółki w pełni kontrolującej i zaniechać wiązania jej solidarnym zobowiązaniem do zapłaty kary lub zobowiązać ją do tego jedynie w odniesieniu do części kary nałożonej na Prysmian, lub przynajmniej przyznać Pirelli prawo domagania się od wierzyciela, by w pierwszej kolejności dochodził zaspokojenia od innych dłużników solidarnych. Sąd nie tylko nie przedstawił uzasadnia dotyczącego zarzutu Pirelli co do niezastosowania tego prawa, ale także naruszył zasady odpowiedzialności solidarnej, proporcjonalności i równego traktowania.
      Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia art. 261 TFUE i art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 w odniesieniu do oddalenia wniosku o prawo domagania się od wierzyciela, by w pierwszej kolejności dochodził zaspokojenia od innych dłużników solidarnych, zawartego przez Pirelli w żądaniach skargi do Sądu
      Zgodnie z przywołanymi postanowieniami, w zakres uprawnień Sądu wchodzi nie tylko prawo zmiany kwoty kary nałożonej przez Komisję, ale również prawo zmiany sposobu zapłaty i egzekwowania kary. Orzecznictwo przywołane w zaskarżonym wyroku – zgodnie z którym uprawnienia Komisja w zakresie nakładania kar nie obejmują możliwości określenia odpowiednich kwot grzywien dla dłużników solidarnych w ich wzajemnych stosunkach – nie ma znaczenia dla oceny odmiennej kwestii podniesionej przez Pirellii, która w efekcie została przez Sąd pominięta, dotyczącej uprawnienia – przysługującego Komisji i Sądowi w ramach sądowej kontroli jej decyzji – do przyznania spółce mającej pełną kontrolę i ukaranej solidarnie prawa domagania się od wierzyciela, by w pierwszej kolejności dochodził zaspokojenia od innych dłużników solidarnych. Wspomniane prawo w istocie nie dotyczy wewnętrznych stosunków pomiędzy dłużnikami solidarnymi, lecz obowiązku, który ma każdy z nich, oddzielnie, w stosunku do Komisji (tzw. stosunki zewnętrzne).

         (1)  Decyzja Komisji Europejskiej C(2014) 2139 wersja ostateczna z dnia 2 kwietnia 2014 r. (sprawa AT.39610 – kable elektryczne).

         (2)  Rozporządzeni Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 8, t. 1, s. 167).


title: Sprawa C-214/17: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Alexander Mölk / Valentina Mölk (Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Protokół haski o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych – Artykuł 4 ust. 3 – Żądanie ustalenia świadczenia alimentacyjnego wniesione przez wierzyciela alimentacyjnego przed właściwym organem państwa miejsca zwykłego pobytu dłużnika – Prawomocne orzeczenie – Późniejsze żądanie wniesione przez dłużnika przed tym samym organem, mające na celu obniżenie wysokości ustalonego świadczenia alimentacyjnego – Stawiennictwo wierzyciela – Ustalenie prawa właściwego)

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/21

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Alexander Mölk / Valentina Mölk
      (Sprawa C-214/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Protokół haski o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych - Artykuł 4 ust. 3 - Żądanie ustalenia świadczenia alimentacyjnego wniesione przez wierzyciela alimentacyjnego przed właściwym organem państwa miejsca zwykłego pobytu dłużnika - Prawomocne orzeczenie - Późniejsze żądanie wniesione przez dłużnika przed tym samym organem, mające na celu obniżenie wysokości ustalonego świadczenia alimentacyjnego - Stawiennictwo wierzyciela - Ustalenie prawa właściwego))
      (2018/C 408/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Alexander Mölk

         Strona pozwana: Valentina Mölk

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 4 ust. 3 protokołu haskiego z dnia 23 listopada 2007 r. o prawie właściwym dla zobowiązań alimentacyjnych, zatwierdzonego w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2009/941/WE z dnia 30 listopada 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że z sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której podlegające zapłacie świadczenia alimentacyjne zostały ustalone prawomocnym orzeczeniem na żądanie wierzyciela i, na mocy tego art. 4 ust. 3, zgodnie z wyznaczonym na podstawie tego postanowienia prawem miejsca organu orzekającego w sprawie, nie wynika, by prawu temu podlegało późniejsze żądanie mające na celu obniżenie wysokości tych świadczeń alimentacyjnych wniesione przez dłużnika do sądów państwa jego zwykłego miejsca pobytu przeciwko wierzycielowi.

                  2)

                  Artykuł 4 ust. 3 protokołu haskiego z dnia 23 listopada 2007 r. należy interpretować w ten sposób, że wierzyciel nie „wytacza powództwa” w rozumieniu tego przepisu przed właściwym organem państwa, w którym dłużnik ma miejsce zwykłego pobytu, gdy wdaje się w spór w rozumieniu art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych w ramach wszczętego przez tego dłużnika przed tym organem postępowania, wnosząc o oddalenie żądania.

         (1)  Dz.U. C 283 z 28.8.2017.


title: Sprawy połączone C-325/18 PPU i C-375/18 PPU: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 września 2018 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal – Irlandia) – Hampshire County Council / C.E., N.E. (Odesłanie prejudycjalne – Pilny tryb prejudycjalny – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej – Uprowadzenie dziecka za granicę – Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 – Artykuł 11 – Wniosek o powrót – Konwencja haska z dnia 25 października 1980 r. – Wniosek o stwierdzenie wykonalności – Środek odwoławczy – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 47 – Prawo do skutecznego środka prawnego – Termin złożenia odwołania – Postanowienie w sprawie stwierdzenia wykonalności – Wykonanie przed doręczeniem postanowienia)

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/32

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 września 2018 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal – Irlandia) – Hampshire County Council / C.E., N.E.
      (Sprawy połączone C-325/18 PPU i C-375/18 PPU) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej - Uprowadzenie dziecka za granicę - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Artykuł 11 - Wniosek o powrót - Konwencja haska z dnia 25 października 1980 r. - Wniosek o stwierdzenie wykonalności - Środek odwoławczy - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47 - Prawo do skutecznego środka prawnego - Termin złożenia odwołania - Postanowienie w sprawie stwierdzenia wykonalności - Wykonanie przed doręczeniem postanowienia))
      (2018/C 408/42)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Court of Appeal

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Hampshire County Council

         Strona pozwana: C.E., N.E

         Przy udziale: Child and Family Agency, Attorney General

         Sentencja

                  1)

                  Przepisy ogólne rozdziału III rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy zarzucane jest bezprawne uprowadzenie dzieci, w przyjmującym państwie członkowskim można zgodnie z tymi przepisami ogólnymi stwierdzić wykonalność orzeczenia sądu państwa członkowskiego, w którym miały one zwykły pobyt, nakazującego ich powrót i będącego konsekwencją orzeczenia dotyczącego odpowiedzialności rodzicielskiej.

                  2)

                  Artykuł 33 ust. 1 rozporządzenia nr 2201/2003 w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej, jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, stoi on na przeszkodzie wykonaniu orzeczenia sądu państwa członkowskiego nakazującego oddanie dzieci pod opiekę państwa oraz ich powrót, którego wykonalność została stwierdzona w wezwanym państwie członkowskim, przed doręczeniem zainteresowanym rodzicom postanowienia w sprawie stwierdzenia wykonalności tego orzeczenia. Artykuł 33 ust. 5 rozporządzenia nr 2201/2003 należy interpretować w ten sposób, że określony w tym przepisie termin do wniesienia środka odwoławczego nie może zostać przedłużony przez sąd rozpatrujący sprawę.

                  3)

                  Rozporządzenie nr 2201/2003 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej, jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, nie stoi ono na przeszkodzie przyjęciu przez sąd państwa członkowskiego środków zabezpieczających w postaci nakazu, którego adresatem jest organ publiczny innego państwa członkowskiego, zakazującego wszczęcia lub dalszego prowadzenia przez ten organ przed sądami tego innego państwa członkowskiego postępowania w przedmiocie adopcji przebywających w tym państwie dzieci.

         (1)  Dz.U. C 249 z 16.7.2018.

         Dz.U. C 268 z 30.7.2018.


title: Sprawa T-260/16: Wyrok Sądu z dnia 25 września 2018 r. – Szwecja / Komisja (EFRG i EFRROW – Wydatki wyłączone z finansowania – Pomoc bezpośrednia niezwiązana z wielkością produkcji – Kontrole na miejscu – Teledetekcja – Ocena czynników ryzyka – Środki zaradcze, które powinno podjąć dane państwo członkowskie – Oszacowanie szkody finansowej – Proporcjonalność)

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/47

      Wyrok Sądu z dnia 25 września 2018 r. – Szwecja / Komisja
      (Sprawa T-260/16) (1)

      ((EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Pomoc bezpośrednia niezwiązana z wielkością produkcji - Kontrole na miejscu - Teledetekcja - Ocena czynników ryzyka - Środki zaradcze, które powinno podjąć dane państwo członkowskie - Oszacowanie szkody finansowej - Proporcjonalność))
      (2018/C 408/59)
      Język postępowania: szwedzki

         Strony

         Strona skarżąca: Królestwo Szwecj (przedstawiciele: początkowo L. Swedenborg, A. Falk, N. Otte Widgren, C. Meyer-Seitz i U. Persson, a następnie L. Swedenborg, A. Falk, i C. Meyer-Seitz, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i K. Simonsson, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek i J. Vláčil, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające w pierwszej kolejności do stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/417 z dnia 17 marca 2016 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2016, L 75, s. 16) w zakresie, w jakim dotyczy ona przyznanej Królestwu Szwecji pomocy bezpośredniej niezwiązanej z wielkością produkcji w łącznej kwocie 8 811 286,44 EUR w odniesieniu do roku składania wniosków 2013, a posiłkowo do obniżenia wysokości wyłączonej z finansowania pomocy bezpośredniej niezwiązanej z wielkością produkcji do kwoty 1 022 259,46 EUR.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/417 z dnia 17 marca 2016 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy wypłaconej Królestwu Szwecji pomocy bezpośredniej niezwiązanej z wielkością produkcji w łącznej kwocie 8 811 286,44 EUR w odniesieniu do roku składania wniosków 2013.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Królestwo Szwecji.

                  3)

                  Republika Czeska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 305 z 22.8.2016.


title: Sprawa T-570/18: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2018 r. – YQ / Komisja

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/60

      Skarga wniesiona w dniu 25 września 2018 r. – YQ / Komisja
      (Sprawa T-570/18)
      (2018/C 408/77)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: YQ (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji indywidualnej o nieprzedłużeniu wypłacania jej zwrotu kosztów edukacji na jej dziecko od roku szkolnego 2017/2018, podjętej w dniu 15 listopada 2017 r., a wyrażonej po raz pierwszy na rozliczeniu wynagrodzenia za grudzień 2017 r.;

                  —

                  Obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, naruszenia art. 3 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących zwrotu kosztów leczenia, w zakresie w jakim zmiana interpretacji przez skarżącą naruszała prawa nabyte, uzasadnione oczekiwania pewność prawa i zasadę dobrej administracji.

                  2.

                  Zarzut drugi, naruszenia praw dziecka, prawa do życia rodzinnego i prawa do edukacji.

                  3.

                  Zarzut trzeci, naruszenia zasad równego traktowania i niedyskryminacji.

                  4.

                  Zarzut czwarty, braku faktycznego wyważenia interesów skarżącego i poszanowania zasady proporcjonalności, którym obarczona jest zaskarżona decyzja.


title: Sprawa T-123/17: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2018 r. – Exaa Abwicklungsstelle für Energieprodukte / ACER (Energia – Decyzja komisji odwoławczej ACER – Oddalenie wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta – Interes bezpośredni i aktualny po zakończeniu postępowania – Obowiązek uzasadniania – Prawo do bycia wysłuchanym)

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/48

      Wyrok Sądu z dnia 20 września 2018 r. – Exaa Abwicklungsstelle für Energieprodukte / ACER
      (Sprawa T-123/17) (1)

      ((Energia - Decyzja komisji odwoławczej ACER - Oddalenie wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta - Interes bezpośredni i aktualny po zakończeniu postępowania - Obowiązek uzasadniania - Prawo do bycia wysłuchanym))
      (2018/C 408/61)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Exaa Abwicklungsstelle für Energieprodukte AG (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: B. Rajal, Rechtsanwalt)

         Strona pozwana: Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (przedstawiciele: P. Martinet i E. Tremmel, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji komisji odwoławczej ACER z dnia 17 lutego 2017 r., oddalającej wniosek skarżącej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta w sprawie A-001-2017 (ujednolicona).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona..

                  2)

                  Exaa Abwicklungsstelle für Energieprodukte AG pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER), w tym koszty postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

                  3)

                  Rzeczpospolita Polska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 129 z 24.4.2017.


title: Sprawa C-23/18 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 7 listopada 2017 r. w sprawie T-363/17, Ccc Event Management GmbH / Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 10 stycznia 2018 r. przez Ccc Event Management GmbH

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/35

      Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 7 listopada 2017 r. w sprawie T-363/17, Ccc Event Management GmbH / Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 10 stycznia 2018 r. przez Ccc Event Management GmbH
      (Sprawa C-23/18 P)
      (2018/C 408/46)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Ccc Event Management GmbH (przedstawiciel: A. Schuster, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
      Postanowieniem z dnia 13 września 2018 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w części odrzucił odwołanie jako oczywiście niedopuszczalne i w części oddalił je jako oczywiście bezzasadne oraz obciążył wnoszącego odwołanie jego własnymi kosztami.