title: Sprawa T-320/10: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2010 r. — Fürstlich Castell'sches Domänenamt przeciwko OHIM — Castel Frères (CASTEL)

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/24

         Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2010 r. — Fürstlich Castell'sches Domänenamt przeciwko OHIM — Castel Frères (CASTEL)
   (Sprawa T-320/10)
   ()
   2010/C 260/33
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fürstlich Castell'sches Domänenamt, Albrecht Fürst zu Castell-Castell (Castell, Niemcy) (przedstawiciele: R. Kunze, solicitor, adwokaci G. Würtenberger i T. Wittmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Castel Frères S.A. (Blanquefort, Francja)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 maja 2010 r. w sprawie R 962/2009-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „CASTEL” dla towarów z klasy 33 — wspólnotowy znak towarowy nr 2 678 167

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Castel Frères SA

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Wniosek o unieważnienie został oparty na bezwzględnych podstawach odmowy rejestracji określonych w art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza: (i) z jednej strony prawidłowo ustaliła, że „Castell” stanowi uznane oznaczenie pochodzenia dla win, natomiast z drugiej strony mylnie stwierdziła, że zakwestionowany znak towarowy „CASTEL” w oczywisty sposób różnił się od „Castell”, i w rezultacie doszła do wniosku, że zakwestionowany znak towarowy mógł zostać dopuszczony do rejestracji; (ii) twierdząc, że „CASTEL” jest słowem powszechnie używanych w sektorze wina dla „znaku”, błędnie nie doszła do wniosku, że „CASTEL” nie mógł zostać dopuszczony do rejestracji. Naruszenie art. 65 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza wykroczyła poza przysługujące jej uprawnienia, uzasadniając swoją decyzję „pokojowym współistnieniem”, mimo że znaczenie tej teorii nie jest oczywiste w przypadku rejestracji znaku.


title: Sprawa C-445/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Finanzgericht Düsseldorf, wydanym dnia 13 października 2004 r., w sprawie Possehl Erzkontor GmbH przeciwko Huptzollamt Duisburg

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Finanzgericht Düsseldorf, wydanym dnia 13 października 2004 r., w sprawie Possehl Erzkontor GmbH przeciwko Huptzollamt Duisburg
   (Sprawa C-445/04)
   (2004/C 314/09)
   Dnia 21 października 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Düsseldorf, wydanym dnia 13 października 2004 r. w sprawie Possehl Erzkontor GmbH przeciwko Huptzollamt Duisburg.
   Finanzgericht Düsseldorf zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy magnezja topiona o rodzaju bliżej określonym w postanowieniu, kalcynowana kaustycznie z naturalnego magnezytu kopalnianego, a w drugim etapie obróbki uzyskana poprzez topnienie w piecu łukowym wchodzi w zakres podpozycji 2519 9010 załącznika I Nomenklatury Scalonej?


title: Sprawa T-251/12: Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2012 r. — EGL i in. przeciwko Komisji

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/29

         Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2012 r. — EGL i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-251/12)
   2012/C 227/50
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: EGL, Inc. (Houston, Stany Zjednoczone), CEVA Freight (UK) Ltd (Ashby de la Zouch, Zjednoczone Królestwo), CEVA Freight Shanghai Ltd (Szanghaj, Chiny) (przedstawiciele: M. Brealey, QC (Queen’s Counsel), S. Love, Barrister, M. Pullen, D. Gillespie i R. Fawcett-Feuillette, Solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji C(2012) 1959 wersja ostateczna z dnia 28 marca 2012 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, w sprawie COMP/39462 — Usługi spedycyjne, w zakresie, w jakim zarzucono skarżącym uczestnictwo w dwóch naruszeniach art. 101 ust. 1 TFUE polegających na tzw. porozumieniu dotyczącym New Export System (nowego systemu wywozu) (zwanym dalej „NES”) i porozumieniu dotyczącym Currency Adjustment Factor (zmiennego dodatku walutowego) (zwanego dalej „CAF”);

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji Komisji C(2012) 1959 wersja ostateczna z dnia 28 marca 2012 r., w zakresie w jakim nałożono w nim na skarżące grzywny lub, tytułem żądania ewentualnego, obniżenie kwoty grzywny; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi w związku z wniesieniem niniejszej skargi.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że pozwana nie zdefiniowała właściwego rynku, którego dotyczyły porozumienia NES i CAF, a zatem naruszyła istotne wymogi pewności prawa. W ten sposób naruszyła prawo lub popełniła błąd w ocenie okoliczności faktycznych.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że pozwana nie wykazała, iż porozumienie NES miało odczuwalny wpływ na handel między państwami członkowskimi UE. W ten sposób naruszyła prawo lub popełniła błąd w ocenie okoliczności faktycznych stwierdzając taki skutek.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że pozwana nałożyła grzywnę w związku z porozumieniem NES, podczas gdy nie miała kompetencji w tym zakresie w związku z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 141/62 (1) zmienionym rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3975/87 (2). W tym zakresie zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem ze względu na brak interesu prawnego lub naruszenie prawa.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że pozwana, niesłusznie przyznając Deutsche Post zwolnienie w odniesieniu do porozumienia CAF, nie uznała we właściwy sposób samoistnej wartości przedstawionych przez skarżące dowodów w ich wniosku o zwolnienie z grzywny/złagodzenie sankcji w odpowiedzi na argumenty Komisji w odniesieniu do porozumienia CAF.

      (1)  Rozporządzenie Rady nr 141 w sprawie niestosowania rozporządzenia nr 17 do sektora transportu (Dz.U. 1962, 124, s. 2751)

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3975/87 z dnia 14 grudnia 1987 r. ustanawiające procedurę stosowania reguł konkurencji do przedsiębiorstw w sektorze transportu lotniczego (Dz.U. L 374, s. 1)


title: Sprawa T-452/05: Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2010 r. — BST przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek nici przemysłowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Grzywny — Waga naruszenia — Okoliczności łagodzące — Współpraca — Odpowiedzialność pozaumowna — Ujawnienie informacji o charakterze poufnym — Szkoda — Związek przyczynowy)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/25

         Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2010 r. — BST przeciwko Komisji
   (Sprawa T-452/05) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek nici przemysłowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Grzywny - Waga naruszenia - Okoliczności łagodzące - Współpraca - Odpowiedzialność pozaumowna - Ujawnienie informacji o charakterze poufnym - Szkoda - Związek przyczynowy)
   2010/C 148/43
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Belgian Sewing Thread (BST) NV (Deerlijk, Belgia) (przedstawiciele: H. Gilliams i J. Bocken, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet i K. Mojzesowicz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005) 3452 z dnia 14 września 2005 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.337 — PO/Nici), zmienionej decyzją Komisji C(2005) 3765 z dnia 13 października 2005 r., oraz tytułem żądania ewentualnego, o obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą we wspomnianej decyzji, a po drugie, o zasądzenie od Komisji odszkodowania z tytułu odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty Europejskiej za szkodę, jaką miała ponieść skarżąca.

      Sentencja

               1)

               Grzywna nałożona na Belgian Sewing Thread (BST) NV w art. 2 decyzji Komisji C(2005) 3452 z dnia 14 września 2005 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.337 — PO/Nici) zostaje ustalona w wysokości 856 800 EUR.

               2)

               Wniosek o stwierdzenie nieważności zostaje oddalony w pozostałej części.

               3)

               Wniosek o odszkodowanie zostaje oddalony.

               4)

               BST pokrywa 90 % własnych kosztów i 90 % kosztów poniesionych przez Komisję Europejską, zaś Komisja pokrywa 10 % własnych kosztów i 10 % kosztów poniesionych przez BST.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006.


title: Sprawa T-770/14: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2014 r. – Włochy przeciwko Komisji

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/39

         Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2014 r. – Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-770/14)
   (2015/C 026/50)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: P. Gentili, avvocato dello Stato, i G. Palmieri, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności pisma z dnia 11 września 2014 r. Ref Ares (2014) 2975571, w którym Komisja Europejska poinformowała Republikę Włoską o automatycznym umorzeniu w dniu 31 grudnia 2013 r. środków dotyczących zobowiązań EFRR wymienionych w Programie współpracy transgranicznej Włochy-Malta 2007–2013 oraz w ramach orzekania co do istoty – uznanie spornych wydatków i wniosków o płatność za dopuszczalne.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku uzasadnienia w rozumieniu art. 296 akapit drugi TFUE

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie, że poprzestając w zaskarżonej decyzji na lakonicznym twierdzeniu, iż błąd zawarty w tytule decyzji zmieniającej z dnia 31 grudnia 2012 r. nie ma wpływu na treść samej decyzji i na wykonanie programu, Komisja nie wzięła pod uwagę znaczenia okoliczności, że decyzje w sprawie wydatków wydane przez region muszą zostać uprzednio skontrolowane przez Trybunał Obrachunkowy, że między ogłoszeniem sprostowania i jego wykonaniem minęły cztery miesiące, przy czym nieznane były tego powody, że mogło to wywołać wątpliwości co do zakresu sprostowania, które mogło być bardziej istotne aniżeli sprostowanie ograniczone tylko do tytułu decyzji z dnia 31 grudnia 2012 r., że Trybunał Obrachunkowy potwierdził, iż podejście przyjęte przez region, który powstrzymywał się od zaciągania zobowiązań do momentu oficjalnego powiadomienia o korekcie (w dniu 28 marca 2013 r.), było prawidłowe, dając tym samym do zrozumienia, że przeciwne podejście nie byłoby właściwe.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady partnerstwa przy zarządzaniu funduszami strukturalnymi oraz zasad współpracy między państwami członkowskimi i instytucjami europejskimi i poszanowania struktury i tożsamości konstytucyjnej państw członkowskich

                           —

                           Skarżąca twierdzi w tym względzie, że Komisja nie współpracowała z państwem członkowskim tak, aby mogło ono wykonać program operacyjny w możliwie skuteczny sposób bez narażenia się na straty; nie uwzględniła ona między innymi ograniczeń proceduralnych związanych z kontrolą wewnętrzną – zwłaszcza Trybunału Obrachunkowego – której musiało się poddać dane państwo członkowskie.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 96 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999

                           —

                           Skarżąca twierdzi w tym względzie, że zaistniała tu sytuacja stanowi przypadek siły wyższej, która przeszkodziła w przedstawieniu wniosku o płatność w odniesieniu do projektów objętych decyzją zmieniającą. Tym samym pierwotny błąd popełniony przez Komisję przy notyfikacji tej decyzji, następująca natychmiast po tym obietnica szybkiej korekty ograniczonej do tytułu, zamiast tego utrzymujące się przez cztery miesiące milczenie, które pozwalało domniemywać istnienie innych bardziej istotnych błędów i uchybień wymagających naprawienia, uniemożliwiły całkowicie organom administracji krajowej doprowadzenie procedury zarządzania projektami do momentu złożenia wniosku o płatność.

               4.

               Wreszcie w ramach zarzutu czwartego skarżąca powołuje się na naruszenie zasady proporcjonalności.


title: Sprawa C-352/05: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/13

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-352/05)
   (2005/C 281/24)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 22 września 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez radcę prawnego M. Patakia i B. Schimę, członka Służby Prawnej Komisji, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Greckiej.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/54/EG (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/EG, a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o tych przepisach Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 1 lipca 2004 r.

      (1)  ABl. L 176 vom 15.7.2003, S. 37 - 56.


title: Sprawa T-326/16: Wyrok Sądu z dnia 8 czerwca 2017 r. – Bundesverband Deutsche Tafel/EUIPO – Tiertafel Deutschland (Tafel) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy Tafel — Zastosowanie się przez EUIPO do wyroku stwierdzającego nieważność decyzji jednej z jego izb odwoławczych — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 52 ust 1 lit a) i art. 7 ust. 1 lit c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Charakter opisowy — Artykuł 65 ust. 6 rozporządzenia nr 207/2009 — Decyzja wydana w wyniku stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniej wydanej decyzji]

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/27

         Wyrok Sądu z dnia 8 czerwca 2017 r. – Bundesverband Deutsche Tafel/EUIPO – Tiertafel Deutschland (Tafel)
   (Sprawa T-326/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy Tafel - Zastosowanie się przez EUIPO do wyroku stwierdzającego nieważność decyzji jednej z jego izb odwoławczych - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 52 ust 1 lit a) i art. 7 ust. 1 lit c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Charakter opisowy - Artykuł 65 ust. 6 rozporządzenia nr 207/2009 - Decyzja wydana w wyniku stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniej wydanej decyzji])
   (2017/C 249/41)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Bundesverband Deutsche Tafel eV (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Koerl, E. Celenk i S. Vollmer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Tiertafel Deutschland eV (Rathenow, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Nitschke)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 kwietnia 2016 r. (sprawa R 248/2016-4dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Tiertafel Deutschland a Bundesverband Deutsche Tafel.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bundesverband Deutsche Tafel eV zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 287 z 8.8. 2016.


title: Sprawa T-80/14: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2014 r. – PT Musim Mas przeciwko Radzie

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/38

         Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2014 r. – PT Musim Mas przeciwko Radzie
   (Sprawa T-80/14)
   2014/C 102/60
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: PT Perindustrian dan Perdagangan Musim Semi Mas (PT Musim Mas) (Medan, Indonezja) (przedstawiciele: J. García-Gallardo Gil-Fournier, lawyer, C. Humpe, Solicitor oraz A. Verdegay Mena, lawyer)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 i 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. 2013 L 315, s. 2) w zakresie, w jakim przepisy te dotyczą strony skarżącej; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w ramach tego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia (i) art. 1 ust. 1, art. 7 ust. 2 oraz art. 9 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009 L 343, s. 51) przez Radę Unii Europejskiej, a także naruszenia (ii) zasad dobrej administracji, proporcjonalności i niedyskryminacji przez Radę Unii Europejskiej przy ostatecznym pobraniu tymczasowych ceł antydumpingowych nałożonych na skarżącą, ponieważ:

                           —

                           na podstawie art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 na eksporterów, takich jak skarżąca, których produkty nie zostały uznane za przywiezione po cenach antydumpingowych, nie można nałożyć żadnych środków antydumpingowych. Nie istnieje zatem podstawa prawna do nałożenia na skarżącą tymczasowych ceł antydumpingowych, a tym bardziej do nakazania ich pobrania;

                           —

                           Rada naruszyła art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 poprzez nałożenie i ostatecznie pobranie od skarżącej tymczasowego cła antydumpingowego w wysokości 2,8%, przekraczającego prawidłowy tymczasowy margines dumpingu;

                           —

                           artykuł 9 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 zakazuje nakładania ceł tymczasowych przez Komisję w przypadku, gdy tymczasowy margines dumpingu wynosi mniej niż 2%. Rada naruszyła art. 9 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 poprzez nakazanie ostatecznego pobrania ceł tymczasowych nałożonych na skarżącą;

                           —

                           w związku z błędami popełnionymi przez Komisję Europejską przy obliczaniu tymczasowego marginesu dumpingu skarżącej Rada powinna była stwierdzić, że Komisja nie zbadała w sposób dokładny i bezstronny wszystkich istotnych aspektów sprawy. Takie uchybienie stanowi naruszenie zasady dobrej administracji;

                           —

                           działania Rady, polegające na ostatecznym pobraniu nieprawidłowo nałożonych na skarżącą ceł tymczasowych, powinny być uznane za nieproporcjonalne do celu rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009, a w konsekwencji za stanowiące naruszenie zasady proporcjonalności;

                           —

                           domagając się ostatecznego pobrania od skarżącej nieprawidłowo obliczonych ceł dumpingowych i nie domagając się od P.T. Cilandra Perkasa zapłaty tymczasowych ceł dumpingowych, Rada dopuściła się dyskryminacji pomiędzy dwoma przedsiębiorstwami, które znajdują się w porównywalnych sytuacjach. W związku z tym skarżąca utrzymuje, że Rada działa z naruszeniem zasady niedyskryminacji.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 20 ust. 2, art. 2 ust. 5, art. 2 ust 8 i art. 2 ust. l0 lit. i) rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, ponieważ Rada Unii Europejskiej:

                           —

                           nie przekazała najważniejszych faktów w związku z istnieniem „szczególnej sytuacji rynkowej”, z naruszeniem art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009;

                           —

                           dostosowała koszty produkcji skarżącej ze względu na domniemane istnienie „szczególnej sytuacji rynkowej” w oparciu o art. 2 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009;

                           —

                           nie uznała wykorzystania przez skarżącą Palm Fatty Distillates jako surowca;

                           —

                           nie uznała opłaty związanej z podwójnym liczeniem za część ceny eksportowej skarżącej, naruszając art. 2 ust. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009; oraz

                           —

                           nie uznała skarżącej i jej spółek powiązanych za jeden podmiot gospodarczy, naruszając art. 2 ust. 10 lit. i) rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009.


title: Sprawa T-652/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 16 września 2016 r. przez HD od wyroku wydanego w dniu 21 lipca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-136/15, HD/Parlament

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/51

         Odwołanie wniesione w dniu 16 września 2016 r. przez HD od wyroku wydanego w dniu 21 lipca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-136/15, HD/Parlament
   (Sprawa T-652/16 P)
   (2016/C 419/68)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: HD (Aach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Bernard-Glanz)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Uznanie niniejszego odwołania za dopuszczalne;

               —

               Uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 21 lipca 2016 r., HD/Parlament (F-136/15);

               —

               Uwzględnienie żądania stwierdzenia nieważności przedstawionego w pierwszej instancji;

               —

               Obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący przeinaczenia okoliczności faktycznych i dowodów, oczywistego błędu w ocenie i naruszenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001, L 8, s. 1).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący braku uzasadnienia zaskarżonego wyroku.


title: Sprawa C-576/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 9 września 2016 r. w sprawie T-277/16 TVR Italia/EUIPO – TVR Automotive (TVR ITALIA), wniesione w dniu 14 listopada 2016 r. przez TVR Italia Srl

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 9 września 2016 r. w sprawie T-277/16 TVR Italia/EUIPO – TVR Automotive (TVR ITALIA), wniesione w dniu 14 listopada 2016 r. przez TVR Italia Srl
   (Sprawa C-576/16 P)
   (2017/C 144/19)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: TVR Italia Srl (przedstawiciel: F. Caricato, avvocato)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, TVR Automotive Ltd
   Postanowieniem z dnia 2 marca 2017 r. Trybunał (ósma izba) odrzucił odwołanie i obciążył TVR Italia Srl kosztami postępowania.


title: Sprawa T-207/08: Wyrok Sądu z dnia 18 maja 2011 r. — Habanos przeciwko OHIM — Tabacos de Centroamérica (KIOWA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego KIOWA — Wcześniejsze graficzne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe COHIBA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               2.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/13

         Wyrok Sądu z dnia 18 maja 2011 r. — Habanos przeciwko OHIM — Tabacos de Centroamérica (KIOWA)
   (Sprawa T-207/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego KIOWA - Wcześniejsze graficzne, krajowy i wspólnotowy, znaki towarowe COHIBA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 194/18
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Corporación Habanos, SA (Hawana, Kuba) (przedstawiciele: początkowo adwokaci V. Gil Vega i A. Ruiz López, następnie adwokat A. Ruiz López)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Tabacos de Centroamérica, SL (Pozuelo de Alarcón, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat R.M. Caldés Llopis)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 marca 2008 r. (sprawa R 1189/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Corporación Habanos, SA a Tabacos de Centroamérica, SL.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona i w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Corporación Habanos, SA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znak towarowe i wzory) (OHIM).

               3)

               Tabacos de Centroamérica, SL pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawy połączone T-217/07, T-218/07, od T-244/07 do T-246/07, od T-252/07 do T-255/07, od T-258/07 do T-260/07, od T-268/07 do T-272/07 i T-394/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 października 2008 r. — Las Palmeras i in. przeciwko Radzie i Komisji

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/42

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 października 2008 r. — Las Palmeras i in. przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawy połączone T-217/07, T-218/07, od T-244/07 do T-246/07, od T-252/07 do T-255/07, od T-258/07 do T-260/07, od T-268/07 do T-272/07 i T-394/07) (1)

   (2008/C 327/77)

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie spraw połączonych T-217/07, T-218/07, T-244/07, T-245/07, T-246/07, T-253/07, T-254/07, T-255/07, T-258/07, T-259/07, T-260/07, T-268/07, T-269/07, T-270/07 i T-394/07.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa C-493/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 5 listopada 2012 r. — Eli Lilly and Company Ltd przeciwko Human Genome Sciences Inc

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 5 listopada 2012 r. — Eli Lilly and Company Ltd przeciwko Human Genome Sciences Inc
   (Sprawa C-493/12)
   2013/C 9/55
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Eli Lilly and Company Ltd

      Strona pozwana: Human Genome Sciences Inc

      Pytania prejudycjalne

               a)

               Jakie kryteria należy zastosować, aby rozstrzygnąć, czy „produkt chroniony jest patentem podstawowym pozostającym w mocy” w rozumieniu art. 3 lit. a) rozporządzenia 469/2009/WE (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem”)?

               b)

               Czy kryteria te są inne, gdy produkt nie jest produktem będącym mieszaniną, a jeśli tak, jakie są te kryteria?

               c)

               Czy w przypadku zastrzeżenia dotyczącego przeciwciała lub klasy przeciwciał jest wystarczające, że przeciwciało lub przeciwciała są zdefiniowane pod względem ich wiążących właściwości dla docelowego białka, czy też jest konieczne przedstawienie strukturalnej definicji przeciwciała lub przeciwciał, a jeśli tak, w jakim zakresie?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczące dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (wersja ujednolicona) (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 152, s. 1).


title: Sprawa T-138/08: Postanowienie Sądu z dnia 18 maja 2017 r. – Cavankee Fishing i in./Komisja

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/49

         Postanowienie Sądu z dnia 18 maja 2017 r. – Cavankee Fishing i in./Komisja
   (Sprawa T-138/08) (1)

   (2017/C 249/66)
   Język postępowania: angielski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 142 z 7.6.2008.


title: Sprawa C-575/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 2 października 2014 r. w sprawie T-340/07 RENV: Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE/Komisja Europejska, wniesione w dniu 11 grudnia 2014 r. przez Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/25

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 2 października 2014 r. w sprawie T-340/07 RENV: Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE/Komisja Europejska, wniesione w dniu 11 grudnia 2014 r. przez Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE
   (Sprawa C-575/14 P)
   (2015/C 065/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (przedstawiciele: M. Sfyri, I. Ampazis, Δικηγόροι)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu.

               —

               nakazanie Komisji naprawienia szkody poniesionej przez wnoszącego odwołanie wskutek niewywiązania się przez Komisję ze zobowiązań umownych w wykonaniu umowy EDC-53007 EEBO/27873 dotyczącej projektu „e-Content Exposure and Business Opportunities”. W szczególności, zasądzenie od Komisji kwoty 1 72  588,62 EUR, stanowiącej całość kosztów poniesionych przez wnoszącego odwołanie, dotyczących wszystkich prac, które zostały podjęte przez wnoszącego odwołanie przed rozwiązaniem umowy w dniu 16 maja 2003 r. oraz zdane do odbioru przez wnoszącego odwołanie zgodnie z jego zobowiązaniami umownymi. Pomocniczo, gdyby Trybunał Sprawiedliwości uznał, że wnoszący odwołanie powinien był zaprzestać prowadzenia prac z dniem 16 maja 2003 r., zasądzenie od Komisji przynajmniej kwoty 1 27  076,48 EUR, stanowiącej całość kosztów poniesionych lub powziętych przez wnoszącego odwołanie zgodnie z prawem i ściśle według warunków umowy do tego dnia.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w związku z pierwotnym postępowaniem oraz niniejszym postępowaniem odwoławczym, nawet w przypadku oddalenia odwołania oraz kosztów postępowania w niniejszej instancji w razie uwzględnienia odwołania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie opiera odwołanie na okoliczności, że Sąd przeinaczył jasny sens przedstawionego mu materiału dowodowego, dokonując nieprawidłowej interpretacji załącznika II „Ogólne warunki” umowy EDC-53007 EEBO/27873, podważając walor dowodowy przedłożonych oświadczeń o kosztach i w konsekwencji dokonując nieprawidłowej oceny, iż przedłożone przez wnoszącego odwołanie dokumenty nie były odpowiednie i wystarczające do wykazania, że wskazane w nich koszty faktycznie zostały poniesione w celu wdrożenia projektu.


title: Sprawa C-164/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 2 kwietnia 2013 r. — Turbu.com Mobile Phone’s BV; druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 2 kwietnia 2013 r. — Turbu.com Mobile Phone’s BV; druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-164/13)
   2013/C 171/38
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: Turbu.com Mobile Phone’s BV

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zgodnie z prawem Unii Europejskiej władze i sądy krajowe są zobowiązane odmówić prawa do odliczenia podatku, w sytuacji gdy obiektywne okoliczności wykazują, że w związku z dostawą towarów popełniono oszustwo dotyczące podatku VAT i że podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, iż brał w nim udział, jeżeli prawo krajowe nie przewiduje, że w takich okolicznościach należy odmówić prawa do odliczenia?


title: Sprawa C-321/06: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/26

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-321/06)
   (2006/C 212/46)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: J. Enegren i G. Rozet, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej (1), a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 11 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji Dyrektywy 2002/14/WE upłynął w dniu 23 marca 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 80, str. 29.


title: Sprawa T-217/15: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2015 r. – Fiesta Hotels & Resorts/OHIM – Residencial Palladium (PALLADIUM PALACE IBIZA RESORT & SPA

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/40

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2015 r. – Fiesta Hotels & Resorts/OHIM – Residencial Palladium (PALLADIUM PALACE IBIZA RESORT & SPA
   (Sprawa T-217/15)
   (2015/C 205/54)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Fiesta Hotels & Resorts, SL (Ibiza, España) (przedstawiciel: adwokat J. Devaureix)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Residencial Palladium, SL (Ibiza, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „PALLADIUM PALACE IBIZA RESORT & SPA” – wspólnotowy znak towarowy nr 10 524 213

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 lutego 2015 r. w sprawie R 2391/2013-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności i pozostawienie bez skutków prawnych decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 lutego 2015 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-619/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Łotwa) — Trade Agency Ltd przeciwko Seramico Investments Ltd (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Wykonanie — Podstawy zaskarżenia — Brak doręczenia dokumentu wszczynającego postępowanie — Kontrola przez właściwy sąd — Zakres — Znaczenie informacji zawartych w zaświadczeniu — Naruszenie porządku publicznego — Orzeczenie sądowe bez uzasadnienia)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/3

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Łotwa) — Trade Agency Ltd przeciwko Seramico Investments Ltd
      (Sprawa C-619/10) (1)

      (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Wykonanie - Podstawy zaskarżenia - Brak doręczenia dokumentu wszczynającego postępowanie - Kontrola przez właściwy sąd - Zakres - Znaczenie informacji zawartych w zaświadczeniu - Naruszenie porządku publicznego - Orzeczenie sądowe bez uzasadnienia)
      (2012/C 331/05)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd krajowy

      Augstākās tiesas Senāts

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Trade Agency Ltd

         Strona pozwana: Seramico Investments Ltd

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Augstākās tiesas Senāts — Wykładnia art. 34 pkt 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s. 1) — Wykładnia art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Podstawa odmowy uznania — Prawo do skutecznego środka prawnego — Twierdzenie pozwanego, że nie zostały mu doręczone ani dokument wszczynający postępowanie, ani orzeczenie wydane zaocznie — Uprawnienie sądu rozpoznającego wniosek o wykonanie do zbadania kwestii doręczenia dokumentu wszczynającego postępowanie pozwanemu, który się nie stawił, w sytuacji, gdy doręczenie jest potwierdzone zaświadczeniem, o którym mowa w art. 54 rozporządzenia — Orzeczenie sądu państwa pochodzenia wydane zaocznie bez zbadania zasadności pozwu

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 34 pkt 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, do którego odsyła art. 45 ust. 1 owego rozporządzenia w związku z motywami 16 i 17 rozporządzenia, powinien być interpretowany w ten sposób, że wówczas, gdy pozwany wnosi środek zaskarżenia przeciwko stwierdzeniu wykonalności orzeczenia zaocznego wydanego w państwie członkowskim pochodzenia, do którego to orzeczenia dołączono zaświadczenie sporządzone zgodnie z art. 54 wskazanego rozporządzenia, podnosząc, że nie doręczono mu pozwu wszczynającego postępowanie, sąd wezwanego państwa członkowskiego rozpatrujący ów środek zaskarżenia jest uprawniony do zbadania zgodności informacji zawartych w owym zaświadczeniu z materiałem dowodowym.

                  2)

                  Artykuł 34 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001, do którego odsyła art. 45 ust. 1 owego rozporządzenia, powinien być interpretowany w ten sposób, że sąd wezwanego państwa członkowskiego nie może na podstawie klauzuli porządku publicznego udzielić odmowy wykonania zaocznego orzeczenia sądowego, w którym rozstrzygnięto spór bez zbadania zarówno przedmiotu pozwu, jak i jego zasadności, oraz które nie zawiera żadnej argumentacji dotyczącej zasadności pozwu, chyba że po dokonaniu całościowej oceny postępowania i przy uwzględnieniu wszystkich istotnych okoliczności stwierdzi on, że orzeczenie to stanowi oczywiste i nieproporcjonalne naruszenie prawa pozwanego do sprawiedliwego procesu, wskazanego w art. 47 akapit drugi karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ze względu na brak możliwości wniesienia odpowiednio i skutecznie środka zaskarżenia od owego orzeczenia.

         (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011.


title: Sprawa T-470/13: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2013 r. — Merck przeciwko Komisji

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/46

         Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2013 r. — Merck przeciwko Komisji
   (Sprawa T-470/13)
   2013/C 325/74
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Merck KGaA (Darmstadt, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci B. Bär-Bouyssière, K. Lillerud, L. Voldstad, B. Marschall, P. Sabbadini, R. De Travieso, M. Holzhäuser, S. O oraz M. Marelus, Solicitor, R. Kreisberger i L. Osepciu, Barristers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 decyzji Komisji C(2013) 3803 final z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie COMP/39.226 — Lundbeck oraz art. 2 ust. 5, art. 3 i art. 4 w zakresie, w jakim dotyczą Mercka;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, uchylenie grzywny nałożonej na Mercka lub obniżenie jej kwoty; oraz

               —

               w każdym razie, zasądzenie na rzecz Mercka poniesionych przez skarżącego kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzynaście zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca podnosi, że Komisja popełniła błąd w swej interpretacji pojęcia ograniczenia konkurencji ze względu na cel w rozumieniu art. 101.

               2)

               Zarzut drugi, w ramach którego strona skarżąca podnosi, że teoretyczne rozważania Komisji dotyczące szkody są obarczone błędem.

               3)

               Zarzut trzeci, w ramach którego strona skarżąca podnosi, że stanowisko Komisji jest sprzeczne z zasadą pewności prawa.

               4)

               Zarzut czwarty, w ramach którego strona skarżąca podnosi, że Komisja popełniła błąd, nie uwzględniając lub nie uwzględniając w pełni kontekstu faktycznego, gospodarczego i prawnego, który wskazywał, iż w braku porozumień GUK nie wprowadziłby cytalopramu szybciej w Zjednoczonym Królestwie lub na inne rynki EOG.

               5)

               Zarzut piąty, w ramach którego strona skarżąca podnosi, że Komisja popełniła błąd w ocenie zakresu porozumień Lundbecka z GUK.

               6)

               Zarzut szósty, w ramach którego strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła prawo i popełniła oczywisty błąd w zakresie ustaleń faktycznych, przyjmując, iż Lundbeck i GUK byli potencjalnymi konkurentami.

               7)

               Zarzut siódmy, w ramach którego strona skarżąca podnosi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, iż GUK miał antykonkurencyjne zamiary, zawierając porozumienia Zjednoczone Królestwo i EOG.

               8)

               Zarzut ósmy, w ramach którego strona skarżąca podnosi, że Komisja popełniła błąd dotyczący okoliczności faktycznych w ustaleniach odnośnie wielkości i celu transferu środków pieniężnych pomiędzy Lundbeckiem a GUK.

               9)

               Zarzut dziewiąty, w ramach którego strona skarżąca podnosi, że Komisja nie dokonała właściwej oceny argumentów przedstawionych przez strony na postawie art. 101 ust. 3 TFUE.

               10)

               Zarzut dziesiąty, w ramach którego strona skarżąca podnosi, że Komisja nie uwzględniła należycie dowodów przedstawionych przez Mercka obalających domniemanie decydującego wpływu a zatem popełniła błędy faktyczne i błędy co do prawa, przyjmując, iż domniemanie to nie zostało obalone.

               11)

               Zarzut jedenasty, w ramach którego strona skarżąca podnosi, że należy stwierdzić nieważność decyzji Komisji z powodu nadmiernej zwłoki.

               12)

               Zarzut dwunasty dotyczący naruszenia przez Komisję prawa stron do bycia wysłuchanym.

               13)

               Zarzut trzynasty w ramach którego strona skarżąca podnosi, że Komisja popełniła błąd w ocenie sankcji.


title: Sprawa T-375/06: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — Viega przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Uczestnictwo w naruszeniu — Obowiązek uzasadnienia — Grzywny — Obrót właściwy — Okoliczności łagodzące)

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/19

         Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — Viega przeciwko Komisji
   (Sprawa T-375/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Uczestnictwo w naruszeniu - Obowiązek uzasadnienia - Grzywny - Obrót właściwy - Okoliczności łagodzące)
   2011/C 145/26
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Viega GmbH & Co. KG (Attendorn, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo J. Burrichter, T. Mäger i F. Bulst, następnie J. Burrichter, T. Mäger i M. Röhrig, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Nijenhuis i V. Bottka, pełnomocnicy, wspierani przez A. Böhlkego, adwokata)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2006) 4180 z dnia 20 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/F-1/38.121 — Złącza), oraz, tytułem żądania ewentualnego, wniosek o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżące w tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Viega GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007


title: Sprawa T-375/12: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2012 r. — Brouwerij Van Honsebrouck przeciwko OHIM — Beverage Trademark (KASTEEL)

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/16

         Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2012 r. — Brouwerij Van Honsebrouck przeciwko OHIM — Beverage Trademark (KASTEEL)
   (Sprawa T-375/12)
   2012/C 343/28
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Brouwerij Van Honsebrouck (Ingelmunster, Belgia) (przedstawiciel: adwokat P. Maeyaert)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Beverage Trademark Co. Ltd BTM (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie całkowitej nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 czerwca 2012 r. w sprawie R 652/2011-2;

               —

               obciążenie OHIM i Beverage Trademark Co. Ltd BTM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny międzynarodowy znak towarowy „KASTEEL” dla towarów należących do klasy 32 — międzynarodowa rejestracja nr W 975 634

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Beverage Trademark Co. Ltd BTM

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Krajowy znak towarowy „CASTEL BEER” dla towarów należących do klasy 32

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Sprzeciw zostaje uwzględniony

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie skargi

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 42 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-217/08: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 17 marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Milano — Włochy) — Rita Mariano przeciwko Istituto nazionale per l'assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL) (Artykuł 104 § 3 regulaminu — Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy — Artykuły 12 WE i 13 WE — Przyznanie świadczenia dla osób pozostających przy życiu — Uregulowanie krajowe przewidujące odmienne traktowanie małżonka pozostającego przy życiu i konkubenta pozostającego przy życiu)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/24

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 17 marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Milano — Włochy) — Rita Mariano przeciwko Istituto nazionale per l'assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL)
   (Sprawa C-217/08) (1)

   (Artykuł 104 § 3 regulaminu - Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy - Artykuły 12 WE i 13 WE - Przyznanie świadczenia dla osób pozostających przy życiu - Uregulowanie krajowe przewidujące odmienne traktowanie małżonka pozostającego przy życiu i konkubenta pozostającego przy życiu)
   2009/C 180/41
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale ordinario di Milano

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Rita Mariano

      Strona pozwana: Istituto nazionale per l'assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale ordinario di Milano — Wykładnia art. 12 WE i 13 WE — Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy — Przyznanie świadczenia dla osób pozostających przy życiu — Uregulowanie krajowe przewidujące odmienne traktowanie małżonka pozostającego przy życiu i partnera pozostającego przy życiu, który zawarł związek partnerski

      Sentencja

   Prawo wspólnotowe nie zawiera zakazu wszelkiej dyskryminacji, którego stosowanie powinny gwarantować sądy państw członkowskich, jeśli zachowanie, które może stanowić dyskryminację pozostaje bez związku z prawem wspólnotowym. W okolicznościach takich jak mające miejsce w postępowaniu przed sądem krajowym, związek taki nie został utworzony przez same art. 12 WE i 13 WE.
   Przepisy te nie stoją na przeszkodzie, w tych okolicznościach, uregulowaniu krajowemu, na którego mocy, w przypadku zgonu osoby w wyniku wypadku, renta w wysokości 50 % wynagrodzenia pobieranego przez tę osobę przed śmiercią jest wypłacana wyłącznie pozostającemu przy życiu małżonkowi, natomiast niepełnoletnie dziecko zmarłego otrzymuje tylko rentę w wysokości 20 % tego wynagrodzenia.

      (1)  Dz. U. C 197 z 2.8.2008.


title: Sprawa C-308/10 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 19 maja 2011 r. — Union Investment Privatfonds GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Unicre-Cartão International De Crédito SA (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 74 ust. 2 — Dowody na poparcie sprzeciwu nieprzedstawione w wyznaczonym w tym celu terminie — Nieuwzględnienie — Zakres swobodnej oceny przysługujący izbie odwoławczej)

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/11

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 19 maja 2011 r. — Union Investment Privatfonds GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Unicre-Cartão International De Crédito SA
   (Sprawa C-308/10 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 74 ust. 2 - Dowody na poparcie sprzeciwu nieprzedstawione w wyznaczonym w tym celu terminie - Nieuwzględnienie - Zakres swobodnej oceny przysługujący izbie odwoławczej)
   2011/C 204/20
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Union Investment Privatfonds GmbH (przedstawiciel: J. Zindel, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik), Unicre-Cartão International De Crédito SA

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) z dnia 27 kwietnia 2010 r. — Union Investment Privatfonds przeciwko OHIM — Unicre-Cartão International De Crédito, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez właściciela graficznych krajowych znaków towarowych UniFLEXIO, UniVARIO i UniZERO, zarejestrowanych dla usług należących do klas 35 i 36, na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 października 2006 r. oddalającą odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów, którą oddalono sprzeciw wnoszącej odwołanie wobec rejestracji graficznego wspólnotowego znaku towarowego unibanco dla usług należących do klas 36 i 38 — Błędna wykładnia art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Zakres swobodnej oceny przysługujący izbie odwoławczej w odniesieniu do dowodów na poparcie sprzeciwu nieprzedstawionych w wyznaczonym w tym celu terminie.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Union Investment Privatfonds GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie C-320/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2000/43/WE — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 24 lutego 2005 r.
   w sprawie C-320/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2000/43/WE - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   (2005/C 93/04)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-320/04, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 27 lipca 2004 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M.D. Martin) przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (pełnomocnik: S. Schreiner), Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, J. Makarczyk i J Klučka (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 24 lutego 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 228 z 10.9.2004


title: Sprawa C-60/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Tribunale amministrativo Regionale per la Lombardia, z dnia 14 grudnia 2004 r., w sprawie WWF Italia i in. przeciwko Regionowi Lombardii

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Tribunale amministrativo Regionale per la Lombardia, z dnia 14 grudnia 2004 r., w sprawie WWF Italia i in. przeciwko Regionowi Lombardii
   (Sprawa C-60/05)
   (2005/C 93/24)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 10 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunale amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy), z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie WWF Italia i in. przeciwko Regionowi Lombardii, z udziałem Associazione migratoristi italiani w charakterze inerwenienta.
   Tribunale amministrativo Regionale per la Lombardia zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               czy dyrektywę 79/409/EWG (1) należy rozumieć w ten sposób, że bez względu na ustanowiony przez krajowe porządki prawne wewnętrzny podział kompetencji między państwo a regiony, Państwa Członkowskie mają obowiązek ustanowienia przepisów dokonujących transpozycji w zakresie wszystkich sytuacji, które dyrektywa ta uznaje za zasługujące na ochronę, w tym w szczególności w odniesieniu do gwarancji, aby limit odstrzału w drodze wyjątku nie przekraczał małych ilości, o których mowa w art. 9 ust. 1 lit. c);

               2)

               czy – w odniesieniu konkretnie do liczbowego limitu odstrzału w drodze wyjątku – dyrektywę 79/409/EWG należy rozumieć w ten sposób, że krajowe przepisy dokonujące transpozycji powinny odwoływać się do określonego lub możliwego do określenia parametru, ustalanego przez wykwalifikowane organy technicznym, tak aby dokonywanie odstrzału w drodze wyjątku odbywało się na podstawie wskaźników, które w sposób obiektywny ustalają jego nieprzekraczalny poziom liczbowy w obrębie kraju czy regionu, mając przy tym na względzie różne potencjalnie występujące warunki środowiskowe;

               3)

               czy przepis krajowy zawarty w art. 19 bis ustawy nr 157/92 – zwracając się do INFS o określenie w sposób niewiążący tego typu parametru, nie przewidując jednak postępowania między regionami właściwego do uzgodnienia w sposób wiążący rozdzielenia dla każdego gatunku liczbowego limitu odstrzału w drodze wyjątku, tak, aby na poziomie krajowym stanowił on małą ilość – stanowi właściwą transpozycję art. 9 dyrektywy 79/409/EWG;

               4)

               czy procedura kontrolna dotycząca zgodności z przepisami wspólnotowymi dozwolonych przez regiony włoskie limitów ostrzału w drodze wyjątku, o których mowa w art. 19 bis ustawy nr 157/92, poprzedzona etapem upominawczym, a zatem zależna od technicznych terminów koniecznych do przyjęcia i publikacji decyzji, gdy w tym czasie obowiązuje już kalendarz krótkoterminowy, który zezwala na sam odstrzał, jest w stanie zagwarantować skuteczne stosowanie dyrektywy 79/409/WE.

      (1)  Dz.U. L 103 z 25.4.1979, str. 1.


title: Sprawa T-224/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 października 2008 r. — Imperial Chemical Industries przeciwko OHIM (LIGHT & SPACE) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego LIGHT & SPACE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/33

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 października 2008 r. — Imperial Chemical Industries przeciwko OHIM (LIGHT & SPACE)
   (Sprawa T-224/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego LIGHT & SPACE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 301/54)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Imperial Chemical Industries plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo S. Malynicz, barrister i V. Chandler, solicitor, następnie S. Malynicz, J. Bainbridge i K. Briggs, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 marca 2007 r. (sprawa R 1631/2006-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia LIGHT & SPACE jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Imperial Chemical Industries plc zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 199 z 25.8.2007.


title: Sprawa C-592/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 25 listopada 2011 r. — Anssi Ketelä

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 25 listopada 2011 r. — Anssi Ketelä
   (Sprawa C-592/11)
   2012/C 49/25
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Anssi Ketelä

      Uczestnik: Etelä-Pohjanmaan elinkeino-, liikenne- ja ympäristökeskus

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jak należy interpretować art. 22 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 (1) („po raz pierwszy podejmują działalność w gospodarstwie rolnym jako kierujący gospodarstwem”) oraz art. 13 ust. 4 i 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 (2), gdy działalność rolnicza stanowi część działalności spółki? Czy w ramach badania, czy ktoś po raz pierwszy podejmuje działalność w gospodarstwie rolnym jako kierujący gospodarstwem, dla oceny wcześniejszej działalności należy odnieść się do tego, że zainteresowany na podstawie swojego udziału miał dominujący wpływ w spółce, czy do tego, jak wysoki był jego zysk z gospodarstwa rolnego, czy też do tego, czy jego działalność w spółce może stanowić prowadzenie funkcjonalnie i gospodarczo samodzielnej jednostki produkcyjnej. Czy też kierowanie gospodarstwem rolnym należy oceniać jako całość i przy tym oprócz wyżej wymienionych okoliczności należy wziąć pod uwagę stanowisko zainteresowanego w spółce, a także pytanie, czy faktycznie ponosi on ryzyko przedsiębiorcy?

               2)

               Czy w taki sam sposób należy interpretować kierowanie gospodarstwem rolnym przy ocenie pytania, jakie znaczenie przypada wcześniejszej działalności przy przyznaniu wsparcia dla innej działalności, w odniesieniu do wcześniejszej działalności i do działalności, wobec której złożono wniosek o wsparcie? Czy odmowa wsparcia na podjęcie działalności dla młodych rolników w rozumieniu art. 22 rozporządzenia nr 1698/2005 na podstawie wykonywanej wcześniej działalności wymaga, aby ta wcześniejsza działalność zasadniczo mogła podlegać wsparciu na podstawie obowiązujących przepisów?

               3)

               Czy art. 13 ust. 4 rozporządzenia nr 1974/2006 należy interpretować w ten sposób, że kryteria wymienione w pytaniu pierwszym, na podstawie których uważa się kogoś za podejmującego działalność w gospodarstwie rolnym jako kierującego gospodarstwem, mogą być szczegółowo określone lub bliżej zdefiniowane w prawie krajowym, czy też przepis ten uprawnia jedynie do definicji daty podjęcia działalności?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. L 277, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz.U. L 368, s. 15).


title: Sprawa C-181/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Rzeczpospolita Polska) w dniu 9 kwietnia 2010 r. — Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Rzeczpospolita Polska) w dniu 9 kwietnia 2010 r. — Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie
   (Sprawa C-181/10)
   2010/C 179/29
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy do rolnika ryczałtowego w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), który dokonuje sprzedaży działek służących jego działalności rolniczej, przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego gminy pod zabudowę mieszkaniowo-usługową, a nabytych jako grunty rolne (bez VAT), ma zastosowanie art. 16 tej dyrektywy uznający za dostawę odpłatną jedynie takie przeznaczenie aktywów przedsiębiorstwa na cele prywatne podatnika lub inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem, jeżeli podatek od tych aktywów podlegał w całości lub w części odliczeniu?

               2)

               Czy rolnika ryczałtowego w rozumieniu art. 295 ust. 1 pkt 3 Dyrektywy 2006/112/WE, który dokonuje sprzedaży działek służących uprzednio jego działalności rolniczej, przeznaczonych w planie zagospodarowania przestrzennego gminy pod zabudowę mieszkaniowo-usługową, a nabytych jako grunty rolne (bez VAT), należy uznać za podatnika zobowiązanego do rozliczenia VAT z tytułu tej sprzedaży na zasadach ogólnych?

      (1)  Dz. U. L 347 s.1


title: Sprawa T-239/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 lutego 2009 r. — Comtec Translations przeciwko Komisji

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/53

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 lutego 2009 r. — Comtec Translations przeciwko Komisji
   (Sprawa T-239/08) (1)

   (2009/C 69/118)

      Język postępowania: angielski

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawa F-91/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 maja 2016 r. – Bandieri/Komisja

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/45

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 maja 2016 r. – Bandieri/Komisja
   (Sprawa F-91/12) (1)

   (2016/C 222/58)
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 331 z 27.10.2012, s. 33.


title: Sprawa T-428/12: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2012 r. — Banco Bilbao Vizcaya Argentaria przeciwko OHIM (VALORES DE FUTURO)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/37

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2012 r. — Banco Bilbao Vizcaya Argentaria przeciwko OHIM (VALORES DE FUTURO)
   (Sprawa T-428/12)
   2012/C 366/75
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA (Bilbao, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. de Oliveira Vaz Miranda Sousa i N. González-Alberto Rodríguez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie R 2299/2011-2, utrzymującej w mocy odmowę rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 9 408 758; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „VALORES DE FUTURO” dla towarów i usług z klas 16, 36 i 41 — zgłoszenie nr 9 408 758

      Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-358/04: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2004 r. przez Georg Neumann GmbH z siedzibą w Berlinie przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/22

         Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2004 r. przez Georg Neumann GmbH z siedzibą w Berlinie przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory
   (Sprawa T-358/04)
   (2004/C 284/44)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 30 sierpnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Georg Neumann GmbH z siedzibą w Berlinie (Niemcy), reprezentowanej przez adwokata R. Böhma, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 czerwca 2004 r. w sprawie R 919/2002-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Trójwymiarowy znak towarowy w formie mikrofonu dla towarów z klasy 9 (mikrofony) – zgłoszenie nr 493 643

               Decyzja zaskarżona przed Izbą Odwoławczą:

               Odmowa rejestracji przez eksperta

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Odrzucenie odwołania

               Podniesione zarzuty:

                           —

                           Zaskarżona decyzja naruszenie art. 7 ust. 1 rozporządzenia (EG) nr 40/94

                           —

                           Zgłoszony znak towarowy posiada charakter odróżniający.


title: Sprawa T-309/06: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2006 r. — Budějovický Budvar przeciwko OHIM — Anheuser-Busch (BUD)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/64

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2006 r. — Budějovický Budvar przeciwko OHIM — Anheuser-Busch (BUD)
   (Sprawa T-309/06)
   (2006/C 326/136)
   Język skargi: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Budějovický Budvar, národní podnik (České Budějovice, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat F. Fajgenbaum)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Anheuser-Busch, Inc.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji R 305/2005-2, wydanej przez Drugą Izbę Odwoławczą OHIM w dniu 1 września 2006 r.;

               —

               odrzucenie zgłoszenia słownego znaku towarowego „BUD” (zgłoszenie nr 24 711) dla towarów z klasy 32;

               —

               doręczenie orzeczenia wydanego przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich OHIM;

               —

               obciążenie spółki Anheuser-Busch całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Anheuser-Busch, Inc.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „BUD” dla towarów należących do klasy 32 — zgłoszenie nr 24 711.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Prawo do chronionej nazwy pochodzenia „BUD” do oznaczania piwa.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 62 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 (1) oraz art. 20 rozporządzenia wykonawczego nr 2868/95 (2), polegające na tym, że Izba Odwoławcza nie jest organem właściwym do orzekania w przedmiocie ważności nazwy pochodzenia, na którą skarżąca powołała się w sprzeciwie. Wskazuje ona także, że oznaczenie „BUD” jest nazwą pochodzenia chronioną we Francji oraz w Austrii. Skarżąca wskazuje ponadto na nieprawidłowe zastosowanie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 40/94 polegające jej zdaniem na tym, że nazwa pochodzenia „BUD” jest oznaczeniem używanym w działalności handlowej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1995, L 303, str. 1).


title: Sprawa F-70/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 29 września 2011 r. — Mische przeciwko Komisji (Służba publiczna — Powołanie — Laureat konkursu, który został ogłoszony przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego, lecz zakończył się po jego wejściu w życie — Zaszeregowanie do grupy na podstawie nowych, mniej korzystnych przepisów)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/21

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 29 września 2011 r. — Mische przeciwko Komisji
   (Sprawa F-70/05) (1)

   (Służba publiczna - Powołanie - Laureat konkursu, który został ogłoszony przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego, lecz zakończył się po jego wejściu w życie - Zaszeregowanie do grupy na podstawie nowych, mniej korzystnych przepisów)
   2012/C 138/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Harald Mische (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci G. Vandersanden i L. Levi, następnie adwokaci R. Holland, B. Maluch i J. Mische)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Arpio Santacruz i M. Simm, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie zaszeregowania skarżącego do grupy A*6 w następstwie konkursu ogłoszonego przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego, lecz zakończonego po jego wejściu w życie, na podstawie jego mniej korzystnych przepisów (art. 12 załącznika XIII do rozporządzenia (WE, Euratom) nr 723/2004 zmieniającego regulamin pracowniczy urzędników)

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

               3)

               Rada Unii Europejskiej, występująca w charakterze interwenienta, pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 229 z 17.9.2005, s. 35 (sprawa zarejestrowana pierwotnie w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod numerem T-288/05, przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.).


title: Sprawa F-2/09: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2009 r. — Menghi przeciwko ENISA

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/53

         Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2009 r. — Menghi przeciwko ENISA
   (Sprawa F-2/09)
   (2009/C 55/97)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Achille Menghi (Cagliari, Włochy) (przedstawiciel: L. Defalque, adwokat)

      Strona pozwana: Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji
   Przedmiot i opis sporu
   Uchylenie decyzji o niezawarciu umowy o pracę ze skarżącym po upływie okresu próbnego a także żądanie odszkodowania za poniesione straty pieniężne i zadośćuczynienia za poniesiona krzywdę.
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji z dnia 3 października 2008 r. odrzucającej zażalenie skarżącego w sprawie decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę z dnia 14 marca 2008 r. w przedmiocie niezawarcia umowy ze skarżącym;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę z dnia 14 marca 2008 r. w przedmiocie niezawarcia umowy ze skarżącym;

               —

               obciążenie organu upoważnionego do zawierania umów o pracę wypłatą odszkodowania z tytułu poniesionych strat pieniężnych spowodowanych niezawarciem umowy o pracę ze skarżącym na okres 3 lat, strat pieniężnych wywołanych poniesionymi przez skarżącego kosztami badań lekarskich i zadośćuczynienia z tytułu krzywdy poniesionej przez mobbing;

               —

               obciążenie Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-328/13: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2013 r. — Tameio Pronoias Prosopikou Trapezis Kyprou przeciwko Komisji i Europejskiemu Bankowi Centralnemu

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/33

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2013 r. — Tameio Pronoias Prosopikou Trapezis Kyprou przeciwko Komisji i Europejskiemu Bankowi Centralnemu
   (Sprawa T-328/13)
   2013/C 252/55
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Tameio Pronoias Prosopikou Trapezis Kyprou (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: adwokaci E. Efstathiou, K. Efstathiou i K. Liasidou)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny i Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Eurogrupy z dnia 25 marca 2013 r., która uzyskała ostateczną postać w wyniku decyzji prezesa banku centralnego Cypru działającego jako przedstawiciel lub pełnomocnik Europejskiego Systemu Banków Centralnych Europejskiego Banku Centralnego K.D.P. 104/2013 z dnia 29 marca 2013 r., na mocy której zdecydowano o „sprzedaży określonych produktów” Cyprus Popular Bank Public Co Ltd i która co do istoty stanowi wspólną decyzję Europejskiego Banku Centralnego i Komisji Europejskiej;

               —

               tytułem ewentualnym, stwierdzenie, że przedmiotowa decyzja Eurogrupy stanowi co do istoty wspólną decyzję Europejskiego Banku Centralnego i Komisji Europejskiej, niezależnie od jej formy;

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Centralnego lub Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               W ramach pierwszego zarzutu nieważności strona skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest nieważna, gdyż przekracza uprawnienia przyznane na mocy Traktatu o Unii Europejskiej nie tylko Europejskiemu Bankowi Centralnemu, ale także Komisji Europejskiej, i została przyjęta przez te instytucje z przekroczeniem ich uprawnień.

               2)

               W ramach drugiego zarzutu nieważności strona skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza prawo własności, chronione na mocy art. 1 protokołu nr 1 do europejskiej konwencji praw człowieka oraz a mocy art. 14 wspomnianej konwencji, które to prawo zostało wyrażone również Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

               3)

               W ramach trzeciego zarzutu nieważności strona skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest oczywiście bezzasadna i pozbawiona postawy prawnej oraz że jest niezgodna z zasadą proporcjonalności.

               4)

               W ramach czwartego zarzutu nieważności strona skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest również niezgodna z wyrażonymi w prawie Unii Europejskiej powszechnie przyjętymi zasadami ogólnymi prawa, w szczególności z zasadą, zgodnie z którą nikt nie może powoływać się na własne uchybienia celem uzyskania korzyści lub celem usprawiedliwienia niewłaściwego lub bezprawnego zachowania.


title: Sprawa T-134/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 grudnia 2007 r. — Xentral przeciwko OHIM — Pages jaunes (PAGESJAUNES.COM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PAGESJAUNES.COM — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy LES PAGES JAUNES — Nazwa domeny pagesjaunes.com — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/44

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 grudnia 2007 r. — Xentral przeciwko OHIM — Pages jaunes (PAGESJAUNES.COM)
   (Sprawa T-134/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PAGESJAUNES.COM - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy LES PAGES JAUNES - Nazwa domeny „pagesjaunes.com’ - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 22/82)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Xentral LLC (Floryda, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Bertrand)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Pages jaunes SA (Sèvres, Francja) (przedstawiciele: adwokaci C. Bertheux Scotte, B. Potot i B. Corne)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 lutego 2006 r. (sprawa R 708/2005-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Pages jaunes SA a Xentral LLC.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Xentral LLC zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 165 z 15.7.2006.


title: Sprawa T-384/16: Postanowienie Sądu z dnia 17 marca 2017 r. – Tri-Ocean Trading/Rada

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/63

         Postanowienie Sądu z dnia 17 marca 2017 r. – Tri-Ocean Trading/Rada
   (Sprawa T-384/16) (1)

   (2017/C 144/97)
   Język postępowania: angielski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 326 z 5.9.2016.


title: Sprawa C-518/04: Skarga wniesiona dnia 21 grudnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/15

         Skarga wniesiona dnia 21 grudnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-518/04)
   (2005/C 57/30)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 21 grudnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Michela van Beeka, radcę prawnego Służby Prawnej Komisji i Minasa Konstantinidisa, członka Służby Prawnej Komisji, przeciwko Republice Greckiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie podejmując wymaganych środków w celu ustanowienia systemu ścisłej ochrony żmii Vipera schweizeri na wyspie Milos aby uniknąć celowego niepokojenia tego gatunku, w szczególności podczas okresu rozrodu, wychowu młodych i snu zimowego, jak również aby uniknąć pogarszania stanu lub niszczenia terenów rozrodu lub odpoczynku, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 12 ust. 1 lit. b) i d) dyrektywy Rady 92/43/EWG (1) z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Celem dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory jest wspieranie ochrony różnorodności biologicznej poprzez zachowanie siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory na europejskim terytorium Państw Członkowskich, do których ma zastosowanie Traktat.
   Skarga Komisji dotyczy braku przyjęcia i wprowadzenia przez Republikę Grecką systemu ścisłej ochrony gada Vipera schweizeri (żmija) na wyspie Milos.
   Komisja wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że nie podejmując wymaganych środków w celu ustanowienia systemu ścisłej ochrony żmii Vipera schweizeri na wyspie Milos aby uniknąć celowego niepokojenia tego gatunku, w szczególności podczas okresu rozrodu, wychowu młodych, snu zimowego, jak również aby uniknąć pogarszania stanu lub niszczenia terenów rozrodu lub odpoczynku, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 12 ust. 1 lit. b) i d) dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory.

      (1)  Dz. U. L 206 z dnia 22 lipca 1992 r., str. 7.


title: Sprawa T-92/07 P: Postanowienie Sadu Pierwszej Instancji z dnia 8 maja 2008 r. — Frankin i in. przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy i członkowie personelu tymczasowego — Emerytury — Przeniesienie uprawnień emerytalnych — Odwołanie oczywiście niedopuszczalne — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/36

         Postanowienie Sadu Pierwszej Instancji z dnia 8 maja 2008 r. — Frankin i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-92/07 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy i członkowie personelu tymczasowego - Emerytury - Przeniesienie uprawnień emerytalnych - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne - Odwołanie oczywiście bezzasadne)
   (2008/C 171/66)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Jacques Frankin (Sorée, Belgia) i 482 innych urzędników i członków personelu tymczasowego Komisji Wspólnot Europejskich, których nazwiska zostały wymienione w załączniku do wyroku (przedstawiciel: F. Frabetti, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i D. Martin, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 16 stycznia 2007 r. w sprawie F-3/06 Frankin i in. przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowaneg w Zbiorze, mające na celu jego uchylenie.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone

               2)

               Jacques Frankin i 482 innych urzędników i członków personelu tymczasowego Komisji, których nazwiska zostały wymienione w załączniku pokryją własne koszty postępowania, jak również koszty poniesione przez Komisję w ramach postępowania odwoławczego.

      (1)  Dz.U C 117 z 25.5.2007.


title: Sprawa T-232/08: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2011 r. — Luksemburg przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Środki rozwoju obszarów wiejskich —  „Obszary o niekorzystnych warunkach gospodarowania” i  „agrośrodkowisko” — Krajowe systemy zarządzania, kontroli sankcji — Ryczałtowa korekta finansowa)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/18

         Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2011 r. — Luksemburg przeciwko Komisji
   (Sprawa T-232/08) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Środki rozwoju obszarów wiejskich - „Obszary o niekorzystnych warunkach gospodarowania” i „agrośrodkowisko” - Krajowe systemy zarządzania, kontroli sankcji - Ryczałtowa korekta finansowa)
   2012/C 32/32
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: F. Probst, pełnomocnik i adwokaci M. Theisen i K. Spitz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo T. van Rijn, następnie F. Clotuche-Duvieusart i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji 2008/321/WE z dnia 8 kwietnia 2008 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) (Dz.U. L 109, s. 35).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 stycznia 2005 r. w sprawie C-356/03 Elisabeth Mayer przeciwko Versorgungsanstalt des Bundes und der Lider (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof) (Zasada równego traktowania kobiet i mężczyzn — Urlop macierzyński — Nabycie praw do renty)

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/11

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 13 stycznia 2005 r.
   w sprawie C-356/03 Elisabeth Mayer przeciwko Versorgungsanstalt des Bundes und der Lider (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof) (1)

   (Zasada równego traktowania kobiet i mężczyzn - Urlop macierzyński - Nabycie praw do renty)
   (2005/C 57/20)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-356/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) postanowieniem z dnia 9 lipca 2003 r., które wpłynęło do Trybunału dnia 18 sierpnia 2003 r., w postępowaniu: Elisabeth Mayer przeciwko Versorgungsanstalt des Bundes und der Länder, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, N. Colneric, J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), K. Schiemann oraz E. Juhász, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 13 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Art. 6 ust. 1 lit g) dyrektywy Rady 86/378/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w systemach zabezpieczenia społecznego pracowników (Dz.U. L 46, str. 20) zmienionej dyrektywą Rady 96/97/WE z dnia 20 grudnia 1996 r. winien być interpretowany w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom krajowym, zgodnie z którymi, pracownica nie nabywa praw do renty ubezpieczeniowej, stanowiącej część uzupełniającego systemu emerytalnego, w okresie przysługującego jej urlopu macierzyńskiego, w czasie którego wynagrodzenie jest wypłacane częściowo przez pracodawcę, z tego powodu, że nabycie praw uzależnione jest od warunku uzyskiwania przez pracownicę w trakcie urlopu macierzyńskiego dochodu podlegającego opodatkowaniu.

      (1)  Dz.U. C 264 z 01.11.2003.


               25.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 334/33

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2014 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-14/14)
   (2014/C 334/14)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 17 lipca 2014 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Markusa Schneidera i Janne Tysnes Kaasin, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, Rue Belliard 35, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego przywołanego w pkt 1a rozdział XXIII załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/48/WE z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie bezpieczeństwa zabawek), dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia i decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 127/2012, lub nie powiadamiając o tym niezwłocznie Urzędu Nadzoru EFTA, Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tego aktu prawnego i na podstawie art. 7 Porozumienia EOG;

               2)

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię przed dniem 5 maja 2014 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 5 marca 2014 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/48/WE z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie bezpieczeństwa zabawek („akt prawny”), przywołanej w pkt 1a rozdział XXIII załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 54 aktu prawnego oraz art. 7 Porozumienia EOG poprzez nieprzyjęcie środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego w wyznaczonym terminie lub niepowiadomienie Urzędu Nadzoru EFTA o ich przyjęciu.