title: Sprawa T-381/19: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – adp Gauselmann / EUIPO – Gameloft (City Mania) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego City Mania – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy City Lights – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/41

      Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – adp Gauselmann / EUIPO – Gameloft (City Mania)
      (Sprawa T-381/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego City Mania - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy City Lights - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 215/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: adp Gauselmann GmbH (Espelkamp, Niemcy) (przedstawiciel: adwokatka P. Koch Moreno)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Gameloft SE (Paryż, Francja)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 kwietnia 2019 r. (sprawa R 976/2018-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między adp Gauselmann a Gameloft.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  adp Gauselmann GmbH pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 270 z 12.8.2019.


title: Sprawa T-503/19: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Global Brand Holdings / EUIPO (XOXO) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego XOXO – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/41

      Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – Global Brand Holdings / EUIPO (XOXO)
      (Sprawa T-503/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego XOXO - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 215/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Global Brand Holdings, LLC (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat D. de Marion de Glatigny)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 kwietnia 2019 r. (sprawa R 1413/2018-1), dotyczącą wniosku o rejestrację oznaczenia słownego XOXO jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Global Brand Holdings, LLC zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 288 z 26.8.2019.


title: Sprawa T-532/19: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – EC Brand Comércio, Importação e Exportação de Vestuário em Geral / EUIPO (pantys) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego pantys – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania – Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001]

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/42

      Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2020 r. – EC Brand Comércio, Importação e Exportação de Vestuário em Geral / EUIPO (pantys)
      (Sprawa T-532/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego pantys - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia 2017/1001)
      (2020/C 215/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: EC Brand Comércio, Importação e Exportação de Vestuário em Geral Ltda (Sorocaba, Brazylia) (przedstawiciele: adwokaci B. Bittner i U. Heinrich)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 maja 2019 r. (sprawa R 314/2019-5), dotyczącą wniosku o rejestrację graficznego znaku towarowego pantys jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  EC Brand Comércio, Importação e Exportação de Vestuário em Geral Ltda zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 312 z 16.9.2019.


title: Sprawa T-233/20: Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2020 – Rochem Group / EUIPO – Rochem Marine (R.T.S. ROCHEM Technical Services)

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/43

      Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2020 – Rochem Group / EUIPO – Rochem Marine (R.T.S. ROCHEM Technical Services)
      (Sprawa T-233/20)
      (2020/C 215/54)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Rochem Group AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat K. Guridi Sedlak)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Rochem Marine Srl (Genua, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy R.T.S. ROCHEM Technical Services – unijny znak towarowy nr 12 326 609

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 lutego 2020 w sprawie R 1544/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  zobowiązanie EUIPO do wydania nowej decyzji oddalającej wniosek o unieważnienie prawa do unijnego znaku towarowego nr 12 326 609, w tym dla klas 11 i 40;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 64 ust .2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-241/20: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2020 r. – Susta / Parlament

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/46

      Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2020 r. – Susta / Parlament
      (Sprawa T-241/20)
      (2020/C 215/57)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Gianluca Susta (Biella, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Schmitt i A. Grosjean)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
      orzeczenie,

                  —

                  że niniejsza skarga jest dopuszczalna;

                  —

                  w razie potrzeby, tytułem środków organizacji postępowania lub środków dowodowych, że Parlament Europejski jest zobowiązany do przedłożenia opinii wydanych przez służbę prawną Parlamentu Europejskiego, które zdaniem strony skarżącej zostały sporządzone w dniach 16 lipca 2018 r. i 3 grudnia 2018 r., z zastrzeżeniem braku pewności co do dokładnej daty, lecz w każdym razie przed przyjęciem przez Prezydium Parlamentu decyzji z dnia 10 grudnia 2018 r. zmieniającej przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego (2018/C 466/02, Dziennik Urzędowy z dnia 28 grudnia 2018 r., C 466/8);

                  —

                  na podstawie art. 263 TFUE, że zaskarżona decyzja indywidualna, doręczona stronie skarżącej przez wydział ds. wynagrodzeń i uprawnień socjalnych posłów Dyrekcji Generalnej ds. Finansów Parlamentu Europejskiego, dotycząca praw strony skarżącej do uzupełniających (dobrowolnych) świadczeń emerytalnych jest nieważna, ponieważ decyzja ta stanowiła wykonanie wprowadzonego ww. decyzją prezydium z dnia 10 grudnia 2018 r. podwyższenia wieku uprawniającego do otrzymywania uzupełniających (dobrowolnych) świadczeń emerytalnych, należnych stronie skarżącej od wieku 63 do 65 lat, poczynając od dnia 1 stycznia 2019 r.;

                  —

                  na podstawie art. 277 TFUE, że ww. decyzja, przyjęta przez Prezydium Parlamentu w dniu 10 grudnia 2018 r., jest nieważna lub nie może być stosowana w zakresie, w jakim zmienia ona przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego, a dokładniej w zakresie, w jakim podwyższa ona wiek uprawniający do uzupełniających (dobrowolnych) świadczeń emerytalnych wymagalnych od dnia 1 stycznia 2019 r.

                  —

                  że Parlament zostaje obciążony kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący braku kompetencji Prezydium ratione materiae.

                              —

                              po pierwsze, decyzja Prezydium z dnia 10 grudnia 2018 r. (zwana dalej „decyzją Prezydium”) została przyjęta z naruszeniem statutu posła do Parlamentu Europejskiego, przyjętego decyzją Parlamentu Europejskiego z dnia 28 września 2005 r., 2005/684/WE, Euratom (Dz.U. 2005, L 262, s. 1) (zwanego dalej „statutem”). Decyzja Prezydium jest między innymi sprzeczna z przepisami art. 27 statutu, który zobowiązuje do pozostawienia w mocy „praw nabytych” lub „w trakcie nabywania”.

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium ustanawia podatek, przewidując odprowadzanie specjalnego podatku w wysokości 5 % kwoty nominalnej świadczenia emerytalnego, podczas gdy ustanawianie podatku nie należy w myśl art. 233 ust. 2 TFUE do kompetencji Prezydium.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych.

                              —

                              po pierwsze, strona skarżąca zarzuca Prezydium, że przyjęło decyzję, nie przestrzegając zasad, których wymaga art. 233 TFUE.

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium jest niedostatecznie uzasadniona i w ten sposób narusza obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 akapit drugi TFUE i w art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia praw nabytych i praw w trakcie nabywania oraz zasady uzasadnionych oczekiwań.

                              —

                              po pierwsze, decyzja Prezydium narusza prawa nabyte i prawa w trakcie nabywania wynikające zarówno z ogólnych zasad prawa jak i statutu, który wyraźnie zobowiązuje do utrzymania ich „w pełni” (art. 27).

                              —

                              po drugie, decyzja prezydium narusza zasadę uzasadnionych oczekiwań.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności oraz zasad równości traktowania i niedyskryminacji.

                              —

                              po pierwsze, naruszenia praw strony skarżącej są nieproporcjonalne w odniesieniu do celów, których osiągnięciu ma służyć decyzja Prezydium.

                              —

                              po drugie, należy orzec, że decyzja Prezydium nie może być stosowana z powodu naruszenia zasad równości traktowania i niedyskryminacji.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszenia zasady pewności prawa oraz braku przepisów przejściowych.

                              —

                              po pierwsze, decyzja Prezydium narusza zasadę pewności prawa, ponieważ niezgodnie z prawem wiążą się z nią skutki wsteczne.

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium narusza zasadę pewności prawa, ponieważ nie zawiera przepisów przejściowych.


title: Sprawa T-242/20: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2020 r. – Frutos Gama / Parlament

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/48

      Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2020 r. – Frutos Gama / Parlament
      (Sprawa T-242/20)
      (2020/C 215/58)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Manuela Frutos Gama (Valverde de Mérida, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci A. Schmitt i A. Grosjean)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
      orzeczenie,

                  —

                  że niniejsza skarga jest dopuszczalna;

                  —

                  w razie potrzeby, tytułem środków organizacji postępowania lub środków dowodowych, że Parlament Europejski jest zobowiązany do przedłożenia opinii wydanych przez służbę prawną Parlamentu Europejskiego, które zdaniem strony skarżącej zostały sporządzone w dniach 16 lipca 2018 r. i 3 grudnia 2018 r., z zastrzeżeniem braku pewności co do dokładnej daty, lecz w każdym razie przed przyjęciem przez Prezydium Parlamentu decyzji z dnia 10 grudnia 2018 r. zmieniającej przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego (2018/C 466/02, Dziennik Urzędowy z dnia 28 grudnia 2018 r., C 466/8);

                  —

                  na podstawie art. 263 TFUE, że zaskarżona decyzja indywidualna, doręczona stronie skarżącej przez wydział ds. wynagrodzeń i uprawnień socjalnych posłów Dyrekcji Generalnej ds. Finansów Parlamentu Europejskiego, dotycząca praw strony skarżącej do uzupełniających (dobrowolnych) świadczeń emerytalnych jest nieważna, ponieważ decyzja ta stanowiła wykonanie wprowadzonego ww. decyzją prezydium z dnia 10 grudnia 2018 r. podwyższenia wieku uprawniającego do otrzymywania uzupełniających (dobrowolnych) świadczeń emerytalnych, należnych stronie skarżącej od wieku 63 do 65 lat, poczynając od dnia 1 stycznia 2019 r.;

                  —

                  na podstawie art. 277 TFUE, że ww. decyzja, przyjęta przez Prezydium Parlamentu w dniu 10 grudnia 2018 r., jest nieważna lub nie może być stosowana w zakresie, w jakim zmienia ona przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego, a dokładniej w zakresie, w jakim podwyższa ona wiek uprawniający do uzupełniających (dobrowolnych) świadczeń emerytalnych wymagalnych od dnia 1 stycznia 2019 r.

                  —

                  że Parlament zostaje obciążony kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący braku kompetencji Prezydium ratione materiae.

                              —

                              po pierwsze, decyzja Prezydium z dnia 10 grudnia 2018 r. (zwana dalej „decyzją Prezydium”) została przyjęta z naruszeniem statutu posła do Parlamentu Europejskiego, przyjętego decyzją Parlamentu Europejskiego z dnia 28 września 2005 r., 2005/684/WE, Euratom (Dz.U. 2005, L 262, s. 1) (zwanego dalej „statutem”). Decyzja Prezydium jest między innymi sprzeczna z przepisami art. 27 statutu, który zobowiązuje do pozostawienia w mocy „praw nabytych” lub „w trakcie nabywania”.

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium ustanawia podatek, przewidując odprowadzanie specjalnego podatku w wysokości 5 % kwoty nominalnej świadczenia emerytalnego, podczas gdy ustanawianie podatku nie należy w myśl art. 233 ust. 2 TFUE do kompetencji Prezydium.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych.

                              —

                              po pierwsze, strona skarżąca zarzuca Prezydium, że przyjęło decyzję, nie przestrzegając zasad, których wymaga art. 233 TFUE.

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium jest niedostatecznie uzasadniona i w ten sposób narusza obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 akapit drugi TFUE i w art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia praw nabytych i praw w trakcie nabywania oraz zasady uzasadnionych oczekiwań.

                              —

                              po pierwsze, decyzja Prezydium narusza prawa nabyte i prawa w trakcie nabywania wynikające zarówno z ogólnych zasad prawa jak i statutu, który wyraźnie zobowiązuje do utrzymania ich „w pełni” (art. 27).

                              —

                              po drugie, decyzja prezydium narusza zasadę uzasadnionych oczekiwań.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności oraz zasad równości traktowania i niedyskryminacji.

                              —

                              po pierwsze, naruszenia praw strony skarżącej są nieproporcjonalne w odniesieniu do celów, których osiągnięciu ma służyć decyzja Prezydium.

                              —

                              po drugie, należy orzec, że decyzja Prezydium nie może być stosowana z powodu naruszenia zasad równości traktowania i niedyskryminacji.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszenia zasady pewności prawa oraz braku przepisów przejściowych.

                              —

                              po pierwsze, decyzja Prezydium narusza zasadę pewności prawa, ponieważ niezgodnie z prawem wiążą się z nią skutki wsteczne.

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium narusza zasadę pewności prawa, ponieważ nie zawiera przepisów przejściowych.


title: Sprawa T-243/20: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2020 r. – Galeote / Parlament

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/49

      Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2020 r. – Galeote / Parlament
      (Sprawa T-243/20)
      (2020/C 215/59)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Gerardo Galeote (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci A. Schmitt i A. Grosjean)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
      orzeczenie,

                  —

                  że niniejsza skarga jest dopuszczalna;

                  —

                  w razie potrzeby, tytułem środków organizacji postępowania lub środków dowodowych, że Parlament Europejski jest zobowiązany do przedłożenia opinii wydanych przez służbę prawną Parlamentu Europejskiego, które zdaniem strony skarżącej zostały sporządzone w dniach 16 lipca 2018 r. i 3 grudnia 2018 r., z zastrzeżeniem braku pewności co do dokładnej daty, lecz w każdym razie przed przyjęciem przez Prezydium Parlamentu decyzji z dnia 10 grudnia 2018 r. zmieniającej przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego (2018/C 466/02, Dziennik Urzędowy z dnia 28 grudnia 2018 r., C 466/8);

                  —

                  na podstawie art. 263 TFUE, że zaskarżona decyzja indywidualna, doręczona stronie skarżącej przez wydział ds. wynagrodzeń i uprawnień socjalnych posłów Dyrekcji Generalnej ds. Finansów Parlamentu Europejskiego, dotycząca praw strony skarżącej do uzupełniających (dobrowolnych) świadczeń emerytalnych jest nieważna, ponieważ decyzja ta stanowiła wykonanie wprowadzonego ww. decyzją prezydium z dnia 10 grudnia 2018 r. podwyższenia wieku uprawniającego do otrzymywania uzupełniających (dobrowolnych) świadczeń emerytalnych, należnych stronie skarżącej od wieku 63 do 65 lat, poczynając od dnia 1 stycznia 2019 r.;

                  —

                  na podstawie art. 277 TFUE, że ww. decyzja, przyjęta przez Prezydium Parlamentu w dniu 10 grudnia 2018 r., jest nieważna lub nie może być stosowana w zakresie, w jakim zmienia ona przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego, a dokładniej w zakresie, w jakim podwyższa ona wiek uprawniający do uzupełniających (dobrowolnych) świadczeń emerytalnych wymagalnych od dnia 1 stycznia 2019 r.

                  —

                  że Parlament zostaje obciążony kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący braku kompetencji Prezydium ratione materiae.

                              —

                              po pierwsze, decyzja Prezydium z dnia 10 grudnia 2018 r. (zwana dalej „decyzją Prezydium”) została przyjęta z naruszeniem statutu posła do Parlamentu Europejskiego, przyjętego decyzją Parlamentu Europejskiego z dnia 28 września 2005 r., 2005/684/WE, Euratom (Dz.U. 2005, L 262, s. 1) (zwanego dalej „statutem”). Decyzja Prezydium jest między innymi sprzeczna z przepisami art. 27 statutu, który zobowiązuje do pozostawienia w mocy „praw nabytych” lub „w trakcie nabywania”.

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium ustanawia podatek, przewidując odprowadzanie specjalnego podatku w wysokości 5 % kwoty nominalnej świadczenia emerytalnego, podczas gdy ustanawianie podatku nie należy w myśl art. 233 ust. 2 TFUE do kompetencji Prezydium.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych.

                              —

                              po pierwsze, strona skarżąca zarzuca Prezydium, że przyjęło decyzję, nie przestrzegając zasad, których wymaga art. 233 TFUE.

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium jest niedostatecznie uzasadniona i w ten sposób narusza obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 akapit drugi TFUE i w art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia praw nabytych i praw w trakcie nabywania oraz zasady uzasadnionych oczekiwań.

                              —

                              po pierwsze, decyzja Prezydium narusza prawa nabyte i prawa w trakcie nabywania wynikające zarówno z ogólnych zasad prawa jak i statutu, który wyraźnie zobowiązuje do utrzymania ich „w pełni” (art. 27).

                              —

                              po drugie, decyzja prezydium narusza zasadę uzasadnionych oczekiwań.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności oraz zasad równości traktowania i niedyskryminacji.

                              —

                              po pierwsze, naruszenia praw strony skarżącej są nieproporcjonalne w odniesieniu do celów, których osiągnięciu ma służyć decyzja Prezydium.

                              —

                              po drugie, należy orzec, że decyzja Prezydium nie może być stosowana z powodu naruszenia zasad równości traktowania i niedyskryminacji.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszenia zasady pewności prawa oraz braku przepisów przejściowych.

                              —

                              po pierwsze, decyzja Prezydium narusza zasadę pewności prawa, ponieważ niezgodnie z prawem wiążą się z nią skutki wsteczne.

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium narusza zasadę pewności prawa, ponieważ nie zawiera przepisów przejściowych.


title: Sprawa T-244/20: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2020 r. – Marques / Parlament

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/51

      Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2020 r. – Marques / Parlament
      (Sprawa T-244/20)
      (2020/C 215/60)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Mário Sérgio Marques (Funchal, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci A. Schmitt i A. Grosjean)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
      orzeczenie,

                  —

                  że niniejsza skarga jest dopuszczalna;

                  —

                  w razie potrzeby, tytułem środków organizacji postępowania lub środków dowodowych, że Parlament Europejski jest zobowiązany do przedłożenia opinii wydanych przez służbę prawną Parlamentu Europejskiego, które zdaniem strony skarżącej zostały sporządzone w dniach 16 lipca 2018 r. i 3 grudnia 2018 r., z zastrzeżeniem braku pewności co do dokładnej daty, lecz w każdym razie przed przyjęciem przez Prezydium Parlamentu decyzji z dnia 10 grudnia 2018 r. zmieniającej przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego (2018/C 466/02, Dziennik Urzędowy z dnia 28 grudnia 2018 r., C 466/8);

                  —

                  na podstawie art. 263 TFUE, że zaskarżona decyzja indywidualna, doręczona stronie skarżącej przez wydział ds. wynagrodzeń i uprawnień socjalnych posłów Dyrekcji Generalnej ds. Finansów Parlamentu Europejskiego, dotycząca praw strony skarżącej do uzupełniających (dobrowolnych) świadczeń emerytalnych jest nieważna, ponieważ decyzja ta stanowiła wykonanie wprowadzonego ww. decyzją prezydium z dnia 10 grudnia 2018 r. podwyższenia wieku uprawniającego do otrzymywania uzupełniających (dobrowolnych) świadczeń emerytalnych, należnych stronie skarżącej od wieku 63 do 65 lat, poczynając od dnia 1 stycznia 2019 r.;

                  —

                  na podstawie art. 277 TFUE, że ww. decyzja, przyjęta przez Prezydium Parlamentu w dniu 10 grudnia 2018 r., jest nieważna lub nie może być stosowana w zakresie, w jakim zmienia ona przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego, a dokładniej w zakresie, w jakim podwyższa ona wiek uprawniający do uzupełniających (dobrowolnych) świadczeń emerytalnych wymagalnych od dnia 1 stycznia 2019 r.

                  —

                  że Parlament zostaje obciążony kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący braku kompetencji Prezydium ratione materiae.

                              —

                              po pierwsze, decyzja Prezydium z dnia 10 grudnia 2018 r. (zwana dalej „decyzją Prezydium”) została przyjęta z naruszeniem statutu posła do Parlamentu Europejskiego, przyjętego decyzją Parlamentu Europejskiego z dnia 28 września 2005 r., 2005/684/WE, Euratom (Dz.U. 2005, L 262, s. 1) (zwanego dalej „statutem”). Decyzja Prezydium jest między innymi sprzeczna z przepisami art. 27 statutu, który zobowiązuje do pozostawienia w mocy „praw nabytych” lub „w trakcie nabywania”.

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium ustanawia podatek, przewidując odprowadzanie specjalnego podatku w wysokości 5 % kwoty nominalnej świadczenia emerytalnego, podczas gdy ustanawianie podatku nie należy w myśl art. 233 ust. 2 TFUE do kompetencji Prezydium.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych.

                              —

                              po pierwsze, strona skarżąca zarzuca Prezydium, że przyjęło decyzję, nie przestrzegając zasad, których wymaga art. 233 TFUE.

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium jest niedostatecznie uzasadniona i w ten sposób narusza obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 akapit drugi TFUE i w art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia praw nabytych i praw w trakcie nabywania oraz zasady uzasadnionych oczekiwań.

                              —

                              po pierwsze, decyzja Prezydium narusza prawa nabyte i prawa w trakcie nabywania wynikające zarówno z ogólnych zasad prawa jak i statutu, który wyraźnie zobowiązuje do utrzymania ich „w pełni” (art. 27).

                              —

                              po drugie, decyzja prezydium narusza zasadę uzasadnionych oczekiwań.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności oraz zasad równości traktowania i niedyskryminacji.

                              —

                              po pierwsze, naruszenia praw strony skarżącej są nieproporcjonalne w odniesieniu do celów, których osiągnięciu ma służyć decyzja Prezydium.

                              —

                              po drugie, należy orzec, że decyzja Prezydium nie może być stosowana z powodu naruszenia zasad równości traktowania i niedyskryminacji.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszenia zasady pewności prawa oraz braku przepisów przejściowych.

                              —

                              po pierwsze, decyzja Prezydium narusza zasadę pewności prawa, ponieważ niezgodnie z prawem wiążą się z nią skutki wsteczne.

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium narusza zasadę pewności prawa, ponieważ nie zawiera przepisów przejściowych.


title: Sprawa T-245/20: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2020 r. – Watson / Parlament

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/53

      Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2020 r. – Watson / Parlament
      (Sprawa T-245/20)
      (2020/C 215/61)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Graham R. Watson (Edynburg, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci A. Schmitt i A. Grosjean)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
      orzeczenie,

                  —

                  że niniejsza skarga jest dopuszczalna;

                  —

                  w razie potrzeby, tytułem środków organizacji postępowania lub środków dowodowych, że Parlament Europejski jest zobowiązany do przedłożenia opinii wydanych przez służbę prawną Parlamentu Europejskiego, które zdaniem strony skarżącej zostały sporządzone w dniach 16 lipca 2018 r. i 3 grudnia 2018 r., z zastrzeżeniem braku pewności co do dokładnej daty, lecz w każdym razie przed przyjęciem przez Prezydium Parlamentu decyzji z dnia 10 grudnia 2018 r. zmieniającej przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego (2018/C 466/02, Dziennik Urzędowy z dnia 28 grudnia 2018 r., C 466/8);

                  —

                  na podstawie art. 263 TFUE, że zaskarżona decyzja indywidualna, doręczona stronie skarżącej przez wydział ds. wynagrodzeń i uprawnień socjalnych posłów Dyrekcji Generalnej ds. Finansów Parlamentu Europejskiego, dotycząca praw strony skarżącej do uzupełniających (dobrowolnych) świadczeń emerytalnych jest nieważna, ponieważ decyzja ta stanowiła wykonanie wprowadzonego ww. decyzją prezydium z dnia 10 grudnia 2018 r. podwyższenia wieku uprawniającego do otrzymywania uzupełniających (dobrowolnych) świadczeń emerytalnych, należnych stronie skarżącej od wieku 63 do 65 lat, poczynając od dnia 1 stycznia 2019 r.;

                  —

                  na podstawie art. 277 TFUE, że ww. decyzja, przyjęta przez Prezydium Parlamentu w dniu 10 grudnia 2018 r., jest nieważna lub nie może być stosowana w zakresie, w jakim zmienia ona przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego, a dokładniej w zakresie, w jakim podwyższa ona wiek uprawniający do uzupełniających (dobrowolnych) świadczeń emerytalnych wymagalnych od dnia 1 stycznia 2019 r.

                  —

                  że Parlament zostaje obciążony kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący braku kompetencji Prezydium ratione materiae.

                              —

                              po pierwsze, decyzja Prezydium z dnia 10 grudnia 2018 r. (zwana dalej „decyzją Prezydium”) została przyjęta z naruszeniem statutu posła do Parlamentu Europejskiego, przyjętego decyzją Parlamentu Europejskiego z dnia 28 września 2005 r., 2005/684/WE, Euratom (Dz.U. 2005, L 262, s. 1) (zwanego dalej „statutem”). Decyzja Prezydium jest między innymi sprzeczna z przepisami art. 27 statutu, który zobowiązuje do pozostawienia w mocy „praw nabytych” lub „w trakcie nabywania”.

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium ustanawia podatek, przewidując odprowadzanie specjalnego podatku w wysokości 5 % kwoty nominalnej świadczenia emerytalnego, podczas gdy ustanawianie podatku nie należy w myśl art. 233 ust. 2 TFUE do kompetencji Prezydium.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych.

                              —

                              po pierwsze, strona skarżąca zarzuca Prezydium, że przyjęło decyzję, nie przestrzegając zasad, których wymaga art. 233 TFUE.

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium jest niedostatecznie uzasadniona i w ten sposób narusza obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 akapit drugi TFUE i w art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia praw nabytych i praw w trakcie nabywania oraz zasady uzasadnionych oczekiwań.

                              —

                              po pierwsze, decyzja Prezydium narusza prawa nabyte i prawa w trakcie nabywania wynikające zarówno z ogólnych zasad prawa jak i statutu, który wyraźnie zobowiązuje do utrzymania ich „w pełni” (art. 27).

                              —

                              po drugie, decyzja prezydium narusza zasadę uzasadnionych oczekiwań.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności oraz zasad równości traktowania i niedyskryminacji.

                              —

                              po pierwsze, naruszenia praw strony skarżącej są nieproporcjonalne w odniesieniu do celów, których osiągnięciu ma służyć decyzja Prezydium.

                              —

                              po drugie, należy orzec, że decyzja Prezydium nie może być stosowana z powodu naruszenia zasad równości traktowania i niedyskryminacji.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszenia zasady pewności prawa oraz braku przepisów przejściowych.

                              —

                              po pierwsze, decyzja Prezydium narusza zasadę pewności prawa, ponieważ niezgodnie z prawem wiążą się z nią skutki wsteczne.

                              —

                              po drugie, decyzja Prezydium narusza zasadę pewności prawa, ponieważ nie zawiera przepisów przejściowych.


title: Sprawa T-246/20: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2020 r. – Aerospinning Master Franchising / EUIPO – Mad Dogg Athletics (SPINNING)

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/54

      Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2020 r. – Aerospinning Master Franchising / EUIPO – Mad Dogg Athletics (SPINNING)
      (Sprawa T-246/20)
      (2020/C 215/62)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Aerospinning Master Franchising s. r. o. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat K. Labalestra)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mad Dogg Athletics, Inc. (Venice, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy SPINNING – unijny znak towarowy nr 175 117

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 lutego 2020 r. w sprawie R 369/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  naruszenie art. 58 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                  —

                  naruszenie art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-249/20: Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2020 r. – Sabra / Rada

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/55

      Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2020 r. – Sabra / Rada
      (Sprawa T-249/20)
      (2020/C 215/63)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Abdelkader Sabra (Bejrut, Liban) (przedstawiciel: M. Lester, QC, i A. Bradshaw, solicitor)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zakwestionowanych środków w zakresie, w jakim mają one do niego zastosowanie;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2020/212 z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (1) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/211 z dnia 17 lutego 2020 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (2).
      Na poparcie skargi skarżący podnosi, że objęcie go zakwestionowanymi środkami jest wynikiem popełnienia przez Radę oczywistego błędu w ocenie. W szczególności skarżący twierdzi, że

                  —

                  nie jest wiodącym przedsiębiorcą działającym w Syrii w rozumieniu art. 15 ust. 1a rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. (3).;

                  —

                  nie jest powiązany z reżimem syryjskim, nie wywiera na niego wpływu ani nie jest z nim związane ryzyko ominięcia środków ograniczających w rozumieniu art. 15 ust. 1b rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012; i

                  —

                  nie udziela żadnego wsparcia reżimowi syryjskiemu ani nie czerpie z niego korzyści.

         (1)  Dz.U. 2020, L 43I, s. 6.

         (2)  Dz.U. 2020, L 43I, s. 1.

         (3)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz uchylające rozporządzenie (UE) nr 442/2011 (Dz.U. 2012, L 16, s. 1).


title: Sprawa T-252/20: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2020 r. – JU i in. / Rada Unii Europejskiej

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/56

      Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2020 r. – JU i in. / Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa T-252/20)
      (2020/C 215/64)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: JU, JV, JW, JY, JZ, KA, KB (przedstawiciele: P. Tridimas, Barrister, A. von Westernhagen i D. Harrison, Solicitors)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (UE) 2020/135 z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawie zawarcia Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (1) w zakresie, w jakim pozbawia ona skarżących bez ich zgody i bez zachowania właściwej procedury prawnej ich statusu obywateli Unii Europejskiej i praw z niego dla nich wynikających;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarżący utrzymują, że pozbawiając ich przysługującego im statusu obywateli Unii Europejskiej i ich praw podstawowych, które z niego wynikają, Rada naruszyła art. 20 i 23 TFUE, art. 50 TFUE, art. 7, 19, 39, 40, 45 i 46 karty oraz zasady proporcjonalności, równości traktowania i uzasadnionych oczekiwań.
      W konsekwencji skarżący twierdzą, że obywatelstwo Unii jest podstawowym statusem obywateli Unii. Jako takie, obywatelstwo to posiada osobisty charakter i kiedy raz zostało przyznane nie zanika automatycznie wraz z wystąpieniem z Unii Europejskiej. Skarżący utrzymują, że żadna osoba nie może zostać pozbawiona w sposób arbitralny jej statusu obywatela Unii i praw z niego wynikających.

         (1)  Decyzja Rady (UE) 2020/135 z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawie zawarcia Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, Dz.U. 2020, L 29, s. 1.


title: Sprawa T-253/20: Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2020 r. – Oatly / EUIPO (IT'S LIKE MILK BUT MADE FOR HUMANS)

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/57

      Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2020 r. – Oatly / EUIPO (IT'S LIKE MILK BUT MADE FOR HUMANS)
      (Sprawa T-253/20)
      (2020/C 215/65)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Oatly AB (Malmö, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat M. Johansson)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „IT’S LIKE MILK BUT MADE FOR HUMANS” – zgłoszenie nr 18 035 560

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 lutego 2020 r. w sprawie R 2446/2019-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-254/20: Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2020 r. – Kondyterska korporatsiia „Roshen” / EUIPO – Krasnyj Octyabr (Przedstawienie homara)

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/57

      Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2020 r. – Kondyterska korporatsiia „Roshen” / EUIPO – Krasnyj Octyabr (Przedstawienie homara)
      (Sprawa T-254/20)
      (2020/C 215/66)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Dochirnie pidpryiemstvo Kondyterska korporatsiia „Roshen” (Kijów, Ukraina) (przedstawiciel: adwokat I. Lukauskienė)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Krasnyj Octyabr (Moskwa, Rosja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie homara) – unijny znak towarowy nr 15 948 185

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 marca 2020 r. w sprawie R 1916/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym w związku z art. 94 ust. 1 i art. 95 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Błędne zastosowanie art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Błędne zastosowanie przepisów art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Błędne zastosowanie przepisów art. 59 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Błędne zastosowanie przepisów art. 59 ust. 3 w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-256/20: Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2020 r. – Steinel / EUIPO (GluePro)

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/58

      Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2020 r. – Steinel / EUIPO (GluePro)
      (Sprawa T-256/20)
      (2020/C 215/67)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Steinel GmbH (Herzebrock-Clarholz, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Breuer i K. Freudenstein)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy GluePro – zgłoszenie nr 18 029 161

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 lutego 2020 r. w sprawie R 2516/2019-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-259/20: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2020 r. – Ryanair / Komisja

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/59

      Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2020 r. – Ryanair / Komisja
      (Sprawa T-259/20)
      (2020/C 215/68)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci E. Vahida, F. Laprévote, S. Rating i I. Metaxas-Maranghidis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej (UE) z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.56765 (1); oraz

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

                  —

                  Strona skarżąca wniosła również o rozpoznanie jej skargi w trybie przyspieszonym, przewidzianym w art. 23a statutu Trybunału Sprawiedliwości.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący tego, że decyzja Komisji Europejskiej narusza konkretne postanowienia TFUE oraz ogólne zasady prawa europejskiego dotyczące zakazu dyskryminacji ze względu na przynależność państwową i swobodnego przepływu usług, które stanowiły podstawę liberalizacji transportu lotniczego w UE od końca lat 80-tych ubiegłego wieku. Liberalizacja rynku transportu lotniczego w UE pozwoliła na rozwój prawdziwie paneuropejskich tanich linii lotniczych. Decyzja Komisji Europejskiej ignoruje rolę takich paneuropejskich linii lotniczych w strukturze rynkowej państw członkowskich UE, zezwalając Francji na zarezerwowanie pomocy tylko dla tych linii lotniczych UE, którym Francja wydała koncesje na prowadzenie działalności w UE. Artykuł 107 ust. 2 lit. b) TFUE przewiduje wyjątek od zakazu udzielania pomocy państwa zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE, ale nie przewiduje wyjątku od innych norm i zasad TFUE.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący tego, że Komisja Europejska przeprowadzając kontrolę proporcjonalności pomocy w stosunku do szkód spowodowanych przez kryzys COVID-19 popełniła oczywisty błąd w ocenie.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący tego, że Komisja Europejska nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego pomimo poważnych trudności i naruszyła prawa proceduralne skarżącej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja Europejska naruszyła w swojej decyzji obowiązek uzasadnienia.

         (1)  Decyzja Komisji Europejskiej (UE) z dnia 31 marca 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.56765 (2020/N) – France COVID-19 – Moratorium na płacenie podatków lotniczych przedsiębiorstwom publicznego transportu lotniczego (dotychczas nieopublikowana w Dz.U.).


title: Sprawa T-260/20: Skarga wniesiona w dniu 1 maja 2020 r. – Da Silva Carreira/Komisja

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/60

      Skarga wniesiona w dniu 1 maja 2020 r. – Da Silva Carreira/Komisja
      (Sprawa T-260/20)
      (2020/C 215/69)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: José Da Silva Carreira (Olhos de Água, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 26 lipca 2019 r., na mocy której Komisja odmówiła dokonać przeglądu na przyszłość emerytury skarżącego;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi jedyny zarzut dotyczący naruszenia art. 21 i 22 załącznika XIII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”). Podnosi on zwłaszcza, że odmowa dokonania przez Komisję przeglądu na przyszłość jego emerytury jest sprzeczna z art. 41 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego i z zasadą legalności.


title: Sprawa T-263/20: Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2020 r. – Rochem Group / EUIPO – Rochem Marine (R.T.S. ROCHEM Technical Services)

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/60

      Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2020 r. – Rochem Group / EUIPO – Rochem Marine (R.T.S. ROCHEM Technical Services)
      (Sprawa T-263/20)
      (2020/C 215/70)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Rochem Group AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat K. Guridi Sedlak)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Rochem Marine Srl (Genua, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „R.T.S. ROCHEM Technical Services” – unijny znak towarowy nr 12 313 797

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 marca 2020 r. w sprawie R 1545/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  zobowiązanie EUIPO do wydania nowej decyzji oddalającej wniosek o unieważnienie prawa do unijnego znaku towarowego nr 12 313 797, w tym dla klas 11 i 40

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz interwenienta, na wypadek gdyby druga strona postępowania przed izbą odwoławczą postanowiła wstąpić do sprawy w tym charakterze, kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 64 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-282/20: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2020 r. – Apologistics / EUIPO – Kerckhoff (APO)

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/61

      Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2020 r. – Apologistics / EUIPO – Kerckhoff (APO)
      (Sprawa T-282/20)
      (2020/C 215/71)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Apologistics GmbH (Markkleeberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Hug)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Markus Kerckhoff (Bergisch Gladbach, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „APO” – unijny znak towarowy nr 9 273 103

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 lutego 2020 r. w sprawie R 982/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawy połączone T-103/19, od T-110/19 do T-113/19 i od T-116/19 do T-124/19: Postanowienie Sądu z dnia 17 kwietnia 2020 r. – Mende Omalanga i in. / Rada

text:
               29.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/62

      Postanowienie Sądu z dnia 17 kwietnia 2020 r. – Mende Omalanga i in. / Rada
      (Sprawy połączone T-103/19, od T-110/19 do T-113/19 i od T-116/19 do T-124/19) (1)

      (2020/C 215/72)
      Język postępowania: francuski
      Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie spraw T-103/19 i T-112/19 z rejestru.

         (1)  JO C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa C-716/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Timişoara – Rumunia) – CT / Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Caraş-Severin – Serviciul Inspecţie Persoane Fizice, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Timişoara – Serviciul Soluţionare Contestaţii 1 [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 288 akapit pierwszy pkt 4 – Szczególna procedura dla małych przedsiębiorstw – Metoda obliczania kwoty rocznego obrotu stanowiącej punkt odniesienia dla zastosowania procedury szczególnej dla małych przedsiębiorstw – Pojęcie „pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości” – Wynajem nieruchomości przez osobę fizyczną wykonującą kilka wolnych zawodów]

text:
               31.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/5

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Timişoara – Rumunia) – CT / Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Caraş-Severin – Serviciul Inspecţie Persoane Fizice, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Timişoara – Serviciul Soluţionare Contestaţii 1
      (Sprawa C-716/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 288 akapit pierwszy pkt 4 - Szczególna procedura dla małych przedsiębiorstw - Metoda obliczania kwoty rocznego obrotu stanowiącej punkt odniesienia dla zastosowania procedury szczególnej dla małych przedsiębiorstw - Pojęcie „pomocniczych transakcji w zakresie nieruchomości” - Wynajem nieruchomości przez osobę fizyczną wykonującą kilka wolnych zawodów)
      (2020/C 287/06)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Timişoara

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: CT

         Druga strona postępowania: Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Caraş-Severin – Serviciul Inspecţie Persoane Fizice, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Timişoara – Serviciul Soluţionare Contestaţii 1

         Sentencja

      Artykuł 288 akapit pierwszy pkt 4 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2009/162/UE z dnia 22 grudnia 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do podatnika będącego osobą fizyczną, którego działalność gospodarcza obejmuje wykonywanie kilku wolnych zawodów oraz wynajem nieruchomości, taki wynajem nie stanowi „transakcji pomocniczej” w rozumieniu tego przepisu, jeżeli transakcja ta jest dokonywana w ramach zwykłej działalności gospodarczej podatnika.

         (1)  Dz.U. C 65 z 18.2.2019.


title: Sprawa C-257/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 lipca 2020 r. – Komisja Europejska / Irlandia [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Zasady regulujące dochodzenia w sprawach wypadków w sektorze transportu morskiego – Dyrektywa 2009/18/WE – Artykuł 8 ust. 1 – Strony, których interesy mogłyby stać w sprzeczności z zadaniem powierzonym organowi dochodzeniowemu – Członkowie organu dochodzeniowego pełniący równolegle inne funkcje – Nieustanowienie niezależnego organu dochodzeniowego]

text:
               31.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/10

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 lipca 2020 r. – Komisja Europejska / Irlandia
      (Sprawa C-257/19) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zasady regulujące dochodzenia w sprawach wypadków w sektorze transportu morskiego - Dyrektywa 2009/18/WE - Artykuł 8 ust. 1 - Strony, których interesy mogłyby stać w sprzeczności z zadaniem powierzonym organowi dochodzeniowemu - Członkowie organu dochodzeniowego pełniący równolegle inne funkcje - Nieustanowienie niezależnego organu dochodzeniowego)
      (2020/C 287/14)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S.L. Kalėda i N. Yerrell, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciele: M. Browne, G. Hodge i A. Joyce, pełnomocnicy, wspierani przez N.J. Traversa, SC, i B. Doherty’ego, BL)

         Sentencja

                  1)

                  Poprzez nieustanowienie organu dochodzeniowego niezależnego – z punktu widzenia jego organizacji i sposobu podejmowania decyzji – od każdej strony, której interesy mogłyby stać w sprzeczności z powierzonym mu zadaniem, Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 8 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/18/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. ustanawiającej podstawowe zasady regulujące dochodzenia w sprawach wypadków w sektorze transportu morskiego i zmieniającej dyrektywę Rady 1999/35/WE oraz dyrektywę 2002/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady.

                  2)

                  Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 206 z 17.6.2019.


title: Sprawa C-61/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 4 grudnia 2019 r. w sprawie T-524/18 Billa AG / EUIPO, wniesione w dniu 4 lutego 2020 r. przez Billa AG

text:
               31.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/27

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 4 grudnia 2019 r. w sprawie T-524/18 Billa AG / EUIPO, wniesione w dniu 4 lutego 2020 r. przez Billa AG
      (Sprawa C-61/20 P)
      (2020/C 287/41)
      Język postępowania: angielski
      Postanowieniem z dnia 28 maja 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył Billa AG jej własnymi kosztami.


title: Sprawa C-282/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 26 czerwca 2020 r. – postępowanie karne przeciwko ZX

text:
               31.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 26 czerwca 2020 r. – postępowanie karne przeciwko ZX
      (Sprawa C-282/20)
      (2020/C 287/46)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Specializiran nakazatelen syd

         Strony w postępowaniu głównym

      ZX

         Pytanie prejudycjalne

      Czy przepis krajowy – art. 248 ust. 3 Nakazatełno-procesualen kodeks (kodeksu postępowania karnego) Republiki Bułgarii, w którym nie przewidziano procesowego trybu usunięcia niejasności i niepełności w treści aktu oskarżenia po zakończeniu pierwszej rozprawy w sprawie karnej (rozprawy wstępnej), co narusza prawo oskarżonego do zrozumienia, o co jest oskarżony – jest zgodny z art. 6 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE (1) z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej[?]
      Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej – czy zgodna z wyżej wspomnianymi przepisami i z art. 47 karty będzie wykładnia prawa krajowego dotycząca zmiany oskarżenia, która umożliwia prokuratorowi usunięcie na rozprawie tej niejasności i niepełności w treści aktu oskarżenia w sposób zapewniający, że prawo oskarżonego do zrozumienia, o co jest oskarżony, będzie faktycznie chronione; czy też zgodne z wyżej wspomnianymi przepisami będzie odstąpienie od stosowania krajowego zakazu umorzenia postępowania sądowego i zwrotu sprawy prokuratorowi w celu sporządzenia nowego aktu oskarżenia[?]

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym, Dz.U. 2012, L 142, s. 1.


title: Sprawa T-553/19: Postanowienie Sądu z dnia 11 czerwca 2020 r. – Perfect Bar/EUIPO (PERFECT BAR) [Skarga o stwierdzenie nieważności – Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego PERFECT BAR – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniejszej decyzji – Artykuł 76 ust. 6 rozporządzenia 2017/1001 – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               31.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/32

      Postanowienie Sądu z dnia 11 czerwca 2020 r. – Perfect Bar/EUIPO (PERFECT BAR)
      (Sprawa T-553/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego PERFECT BAR - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniejszej decyzji - Artykuł 76 ust. 6 rozporządzenia 2017/1001 - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2020/C 287/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Perfect Bar LLC (San Diego, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci F. Miazzetto, J. L. Gracia Albero, R. Seoane Lacayo i E. Cebollero González)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 maja 2019 r. (sprawa R 371/2019-5), dotyczącą zgłoszenia oznaczenia słownego PERFECT BAR jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona jako prawnie oczywiście bezzasadna.

                  2)

                  Perfect Bar LLC zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 337 z 7.10.2019.


title: Sprawa T-456/20: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2020 r. – LA / Komisja

text:
               31.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/43

      Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2020 r. – LA / Komisja
      (Sprawa T-456/20)
      (2020/C 287/63)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: LA (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności:

                  —

                  decyzji z dnia 20 czerwca 2019 r. o nieumieszczeniu skarżącej na liście kandydatów dopuszczonych do kolejnego etapu po etapie oceny zintegrowanej w konkursie EPSO/AD/371/19;

                  —

                  decyzji z dnia 24 września 2019 r. oddalającej jej wniosek o ponowne rozpatrzenie decyzji;

                  —

                  decyzji z dnia 6 kwietnia 2020 r. oddalającej zażalenie złożone na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego.

            Wnosi również o obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie.

                              —

                              Podnosi w tym względzie naruszenie ogłoszenia o konkursie (art. 5 ust. 1 załącznika III do regulaminu pracowniczego), w zakresie w jakim komisja konkursowa nie uwzględniła jej kwalifikacji zawodowych, co stało w oczywistej sprzeczności z przepisami ogłoszenia o konkursie oraz zadaniami, które otrzymali laureaci.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady równości.

                              —

                              Podnosi w tym względzie, że komisja konkursowa na etapie doboru na podstawie kwalifikacji nie stosowała się do kryteriów oceny określonych w ogłoszeniu o konkursie, przez co nie zapewniła równego traktowania kandydatów.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia i powiązanej z nim zasady równości stron postępowania (art. 47 karty praw podstawowych).

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym względzie brak merytorycznego uzasadnienia zaskarżonych decyzji, który miał wpływ na jej prawo do obrony i równość stron postępowania.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący zarzutu niezgodności z prawem ogłoszenia o konkursie na podstawie art. 277 TFUE.

                              —

                              Podnosi w tym względzie, że wbrew art. 1 lit. e) załącznika III do regulaminu pracowniczego, który zastrzega dla organu powołującego zadanie ustalenia charakteru egzaminów oraz tego, jaką będą miały wagę, w rozpatrywanym postępowaniu to komisja konkursowa określiła współczynniki wagi, choć w rozumieniu wskazanego przepisu była to kompetencja organu powołującego.


title: Sprawa T-458/20: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2020 r. – – SBG/EUIPO – VF International (GEØGRAPHICAL NØRWAY)

text:
               31.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/44

      Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2020 r. – – SBG/EUIPO – VF International (GEØGRAPHICAL NØRWAY)
      (Sprawa T-458/20)
      (2020/C 287/64)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Super Brand Licencing (SBG) (Villeurbanne, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i A. Sion)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: VF International Sagl (Stabio, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego GEØGRAPHICAL NØRWAY – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 933 206

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 kwietnia 2020 r. w sprawie R 1178/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z postępowaniem przed Pierwszą Izbą Odwoławczą Urzędu.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 wywodzone z błędnej oceny istnienia złej wiary w chwili zgłaszania znaku towarowego.


title: Sprawa T-461/20: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2020 r. – SBG / EUIPO – VF International (GEOGRAPHICAL NORWAY)

text:
               31.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/46

      Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2020 r. – SBG / EUIPO – VF International (GEOGRAPHICAL NORWAY)
      (Sprawa T-461/20)
      (2020/C 287/67)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Super Brand Licencing (SBG) (Villeurbanne, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i A. Sion)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: VF International Sagl (Stabio, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy GEOGRAPHICAL NORWAY – unijny znak towarowy nr 11 048 147

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 kwietnia 2020 r. w sprawie R 661/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z postępowaniem przed Pierwszą Izbą Odwoławczą Urzędu.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 wywodzone z błędnej oceny istnienia złej wiary w chwili zgłaszania znaku towarowego.


title: Sprawa C-378/16 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2020 r. – Inclusion Alliance for Europe GEIE / Komisja Europejska [Odwołanie – Klauzula arbitrażowa – Umowy o udzielenie dotacji zawarte w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) oraz programu ramowego na rzecz konkurencyjności i innowacji (2007–2013) – Projekty MARE, Senior i ECRN – Decyzja Komisji o odzyskaniu nienależnie wypłaconych kwot – Właściwość sądu Unii]

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/2

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2020 r. – Inclusion Alliance for Europe GEIE / Komisja Europejska
      (Sprawa C-378/16 P) (1)

      (Odwołanie - Klauzula arbitrażowa - Umowy o udzielenie dotacji zawarte w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) oraz programu ramowego na rzecz konkurencyjności i innowacji (2007–2013) - Projekty MARE, Senior i ECRN - Decyzja Komisji o odzyskaniu nienależnie wypłaconych kwot - Właściwość sądu Unii)
      (2020/C 297/02)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Inclusion Alliance for Europe GEIE (przedstawiciele: A. D'Amico i S. Famiani, avvocati)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Moro, S. Delaude i L. Di Paolo, następnie F. Moro i S. Delaude, pełnomocnicy, wspierane przez D. Gullo, avvocato)

         Sentencja

                  1)

                  Uchyla się postanowienie Sądu Unii Europejskiej z dnia 21 kwietnia 2016 r., Inclusion Alliance for Europe/Komisja (T-539/13, niepublikowane, EU:T:2016:235).

                  2)

                  Sprawa T-539/13 zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 326 z 5.9.2016.


title: Sprawa C-517/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Milkiyas Addis / Bundesrepublik Deutschland [Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Polityka azylowa – Wspólne procedury udzielania i cofania ochrony międzynarodowej – Dyrektywa 2013/32/UE – Artykuły 14 i 34 – Obowiązek zapewnienia osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową możliwości stawienia się na przesłuchanie przed wydaniem decyzji o niedopuszczalności – Naruszenie tego obowiązku w postępowaniu w pierwszej instancji – Konsekwencje]

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/2

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Milkiyas Addis / Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-517/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Polityka azylowa - Wspólne procedury udzielania i cofania ochrony międzynarodowej - Dyrektywa 2013/32/UE - Artykuły 14 i 34 - Obowiązek zapewnienia osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową możliwości stawienia się na przesłuchanie przed wydaniem decyzji o niedopuszczalności - Naruszenie tego obowiązku w postępowaniu w pierwszej instancji - Konsekwencje)
      (2020/C 297/03)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Milkiyas Addis

         Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

         Sentencja

      Wykładni art. 14 i 34 art. 12 ust. 1 dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu, zgodnie z którym naruszenie obowiązku zapewnienia osobie ubiegającej się o ochronę międzynarodową możliwości stawienia się na przesłuchanie przed wydaniem decyzji o niedopuszczalności na podstawie art. 33 ust. 2 lit. a) tej dyrektywy nie prowadzi do uchylenia tej decyzji i do przekazania sprawy organowi rozstrzygającemu do ponownego rozpoznania, chyba że przepis ten pozwala wnioskodawcy na przedstawienie osobiście w ramach postępowania odwoławczego od tej decyzji wszystkich jego argumentów przeciwko tej decyzji podczas przesłuchania spełniającego mające zastosowanie podstawowe warunki i gwarancje określone w art. 15 tej dyrektywy, a argumenty te nie są w stanie zmienić tej decyzji.

         (1)  Dz.U. C 392 z 20.11.2017.


title: Sprawa C-584/17 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2020 r. – ADR Center SpA / Komisja Europejska [Odwołanie – Klauzula arbitrażowa – Umowy o udzielenie dotacji zawarte w ramach programu szczegółowego „Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych” na lata 2007–2013 – Sprawozdania z audytu kwestionujące kwalifikowalność niektórych kosztów – Decyzja Komisji Europejskiej o odzyskaniu nienależnie wypłaconych kwot – Artykuł 299 TFUE – Uprawnienie Komisji do wydania decyzji stanowiącej tytuł egzekucyjny w ramach stosunków umownych – Właściwość sądu Unii – Skuteczna ochrona sądowa]

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/3

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2020 r. – ADR Center SpA / Komisja Europejska
      (Sprawa C-584/17 P) (1)

      (Odwołanie - Klauzula arbitrażowa - Umowy o udzielenie dotacji zawarte w ramach programu szczegółowego „Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych” na lata 2007–2013 - Sprawozdania z audytu kwestionujące kwalifikowalność niektórych kosztów - Decyzja Komisji Europejskiej o odzyskaniu nienależnie wypłaconych kwot - Artykuł 299 TFUE - Uprawnienie Komisji do wydania decyzji stanowiącej tytuł egzekucyjny w ramach stosunków umownych - Właściwość sądu Unii - Skuteczna ochrona sądowa)
      (2020/C 297/04)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: ADR Center SpA (przedstawiciele: A. Guillerme i T. Bontinck, adwokaci)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Estrada de Solà i A. Katsimerou, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  ADR Center SpA pokrywa, poza dwiema trzecimi własnych kosztów, dwie trzecie kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa, poza jedną trzecią własnych kosztów, jedną trzecią kosztów poniesionych przez ADR Center SpA.

         (1)  Dz.U. C 5 z 8.1.2018.


title: Sprawa C-549/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 lipca 2020 r. – Komisja Europejska / Rumunia [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuł 258 TFUE – Zapobieganie wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu – Dyrektywa (UE) 2015/849 – Brak transpozycji lub poinformowania o przepisach transponujących – Artykuł 260 ust. 3 TFUE – Żądanie zasądzenia zapłaty w formie ryczałtu]

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/5

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 lipca 2020 r. – Komisja Europejska / Rumunia
      (Sprawa C-549/18) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 258 TFUE - Zapobieganie wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu - Dyrektywa (UE) 2015/849 - Brak transpozycji lub poinformowania o przepisach transponujących - Artykuł 260 ust. 3 TFUE - Żądanie zasądzenia zapłaty w formie ryczałtu)
      (2020/C 297/06)
      Język postępowania: rumuński

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Scharf, L. Flynn, G. von Rintelen, L. Nicolae i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rumunia (przedstawiciele: początkowo C.-R. Canţăr, E. Gane, L. Liţu i R.I. Haţieganu, a następnie te trzy ostatnie, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Belgii (przedstawiciele: C. Pochet, P. Cottin i J.-C. Halleux, pełnomocnicy), Republika Estońska (przedstawiciel: N. Grünberg, pełnomocnik), Republika Francuska (przedstawiciele: A.-L. Desjonquères, B. Fodda i J.-L. Carré, pełnomocnicy), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Nie przyjmując do dnia upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii z dnia 8 grudnia 2017 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniającej rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylającej dyrektywę 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE, a w konsekwencji nie informując o tych środkach Komisji Europejskiej, Rumunia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 67 dyrektywy 2015/849.

                  2)

                  Od Rumunii zasądza się zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej ryczałtu w wysokości 3 000 000 EUR.

                  3)

                  Rumunia zostaje obciążona kosztami postępowania.

                  4)

                  Królestwo Belgii, Republika Estońska, Republika Francuska i Rzeczpospolita Polska ponoszą własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 381 z 22.10.2018.


title: Sprawa C-550/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 lipca 2020 r. – Komisja Europejska / Irlandia [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuł 258 TFUE – Zapobieganie wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu – Dyrektywa (UE) 2015/849 – Brak transpozycji lub poinformowania o przepisach transponujących – Artykuł 260 ust. 3 TFUE – Żądanie zasądzenia zapłaty w formie ryczałtu]

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/6

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 lipca 2020 r. – Komisja Europejska / Irlandia
      (Sprawa C-550/18) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 258 TFUE - Zapobieganie wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu - Dyrektywa (UE) 2015/849 - Brak transpozycji lub poinformowania o przepisach transponujących - Artykuł 260 ust. 3 TFUE - Żądanie zasądzenia zapłaty w formie ryczałtu)
      (2020/C 297/07)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Scharf, L. Flynn i G. von Rintelen, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciele: G. Hodge, M. Browne i A. Joyce, pełnomocnicy, wspierani przez G. Gilmore, BL, i P. McGarry’ego, SC)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Estońska (przedstawiciel: N. Grünberg, pełnomocnik), Republika Francuska (przedstawiciele: A.-L. Desjonquères, B. Fodda i J.-L. Carré, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Nie przyjmując do dnia upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii z dnia 8 marca 2018 r., wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniającej rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylającej dyrektywę 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE, a w konsekwencji nie informując o tych środkach Komisji Europejskiej, Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 67 dyrektywy 2015/849.

                  2)

                  Od Irlandii zasądza się zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej ryczałtu w wysokości 2 000 000 EUR.

                  3)

                  Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

                  4)

                  Republika Estońska i Republika Francuska ponoszą własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018.


title: Sprawa C-686/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – OC i in., Adusbef, Federconsumatori, PB i in., QA i in. / Banca d’Italia, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Economia e delle Finanze [Odesłanie prejudycjalne – Dopuszczalność – Artykuł 63 i nast. TFUE – Swobodny przepływ kapitału – Artykuł 107 i nast. TFUE – Pomoc państwa – Artykuły 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Wolność prowadzenia działalności gospodarczej – Prawo własności – Rozporządzenie (UE) nr 575/2013 – Wymogi ostrożnościowe dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych – Artykuł 29 – Rozporządzenie (UE) nr 1024/2013 – Artykuł 6 ust. 4 – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi – Szczególne zadania powierzone Europejskiemu Bankowi Centralnemu (EBC) – Rozporządzenie delegowane (UE) nr 241/2014 – Regulacyjne standardy techniczne dotyczące wymogów w zakresie funduszy własnych obowiązujących instytucje – Uregulowanie krajowe nakładające próg aktywów na banki spółdzielcze utworzone w formie spółdzielni i umożliwiające ograniczenie prawa do wykupu akcji występujących wspólników]

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/9

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – OC i in., Adusbef, Federconsumatori, PB i in., QA i in. / Banca d’Italia, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Economia e delle Finanze
      (Sprawa C-686/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dopuszczalność - Artykuł 63 i nast. TFUE - Swobodny przepływ kapitału - Artykuł 107 i nast. TFUE - Pomoc państwa - Artykuły 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Wolność prowadzenia działalności gospodarczej - Prawo własności - Rozporządzenie (UE) nr 575/2013 - Wymogi ostrożnościowe dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych - Artykuł 29 - Rozporządzenie (UE) nr 1024/2013 - Artykuł 6 ust. 4 - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi - Szczególne zadania powierzone Europejskiemu Bankowi Centralnemu (EBC) - Rozporządzenie delegowane (UE) nr 241/2014 - Regulacyjne standardy techniczne dotyczące wymogów w zakresie funduszy własnych obowiązujących instytucje - Uregulowanie krajowe nakładające próg aktywów na banki spółdzielcze utworzone w formie spółdzielni i umożliwiające ograniczenie prawa do wykupu akcji występujących wspólników)
      (2020/C 297/11)
      Język postępowania: włoski.

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: OC i in., Adusbef, Federconsumatori, PB i in., QA i in.

         Strona przeciwna: Banca d’Italia, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Economia e delle Finanze

         Przy udziale: Banca Popolare di Sondrio ScpA, Veneto Banca ScpA, Banco Popolare – Società Cooperativa, Coordinamento delle associazioni per la tutela dell’ambiente e dei diritti degli utenti e consumatori (Codacons), Banco BPM SpA, Unione di Banche Italiane – Ubi Banca SpA, Banca Popolare di Milano, Amber Capital Italia SGR SpA, RZ i in., Amber Capital UK LLP, Unione di Banche Italiane – Ubi Banca ScpA, Banca Popolare di Vicenza ScpA, Banca Popolare dell’Etruria e del Lazio SC

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012, art. 10 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 241/2014 z dnia 7 stycznia 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie nr 575/2013 w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych dotyczących wymogów w zakresie funduszy własnych obowiązujących instytucje oraz art. 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego zabraniającemu bankom spółdzielczym z siedzibą w tym państwie odmowy wykupu instrumentów funduszy własnych, które to uregulowanie umożliwia wszakże owym bankom odroczenie na czas nieokreślony wykupu udziału występującego wspólnika oraz ograniczenie kwoty tego wykupu w całości lub w części, o ile ograniczenia wykupu zastosowane w ramach wykonywania tego uprawnienia nie wykraczają poza to, co w świetle sytuacji ostrożnościowej rzeczonych banków jest konieczne dla zapewnienia, aby emitowane przez nie instrumenty kapitałowe kwalifikowały się jako instrumenty w kapitale podstawowym Tier I, przy uwzględnieniu w szczególności elementów, o których mowa w art. 10 ust. 3 rozporządzenia delegowanego nr 241/2014, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

                  2)

                  Artykuł 63 i nast. TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego ustanawiającemu próg aktywów dla prowadzenia działalności bankowej przez banki spółdzielcze z siedzibą w tym państwie członkowskim utworzone w formie spółdzielni akcyjnych z ograniczoną odpowiedzialnością, powyżej którego to progu owe banki mają obowiązek przekształcić się w spółki akcyjne, zmniejszyć stan swoich aktywów poniżej tego progu lub postawić się w stan likwidacji, o ile uregulowanie to jest właściwe dla zagwarantowania osiągnięcia zamierzonych przez nie celów interesu ogólnego i nie wykracza poza to, co jest konieczne dla ich osiągnięcia, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 35 z 28.1.2019.


title: Sprawa C-771/18: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 16 lipca 2020 r. – Komisja Europejska / Węgry [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Rynki wewnętrzne energii elektrycznej i gazu ziemnego – Systemy przesyłowe energii elektrycznej i gazu ziemnego – Warunki dostępu – Rozporządzenie (WE) nr 714/2009 – Artykuł 14 ust. 1 – Rozporządzenie (WE) nr 715/2009 – Artykuł 13 ust. 1 – Koszty – Ustalanie opłat za dostęp do sieci – Dyrektywa 2009/72/WE – Artykuł 37 ust. 17 – Dyrektywa 2009/73/WE – Artykuł 41 ust. 17 – Wewnętrzne środki odwoławcze – Zasada skutecznej ochrony sądowej]

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/10

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 16 lipca 2020 r. – Komisja Europejska / Węgry
      (Sprawa C-771/18) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rynki wewnętrzne energii elektrycznej i gazu ziemnego - Systemy przesyłowe energii elektrycznej i gazu ziemnego - Warunki dostępu - Rozporządzenie (WE) nr 714/2009 - Artykuł 14 ust. 1 - Rozporządzenie (WE) nr 715/2009 - Artykuł 13 ust. 1 - Koszty - Ustalanie opłat za dostęp do sieci - Dyrektywa 2009/72/WE - Artykuł 37 ust. 17 - Dyrektywa 2009/73/WE - Artykuł 41 ust. 17 - Wewnętrzne środki odwoławcze - Zasada skutecznej ochrony sądowej)
      (2020/C 297/13)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet i K. Talabér-Ritz, pełnomocnik)

         Strona przeciwna: Węgry (przedstawiciele: początkowo M.Z. Fehér i Z. Wagner, następnie M.Z. Fehér, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Nie zapewniając prawa do skutecznego środka odwoławczego od rozporządzeń krajowego organu regulacyjnego ustalających opłaty za dostęp do sieci, Węgry uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy art. 37 ust. 17 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE oraz art. 41 ust. 17 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55/WE.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Komisja Europejska i Węgry pokrywają własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa C-73/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen – Belgia) – Belgische Staat, reprezentowane przez Minister van Werk, Economie en Consumenten, odpowiedzialnego za Buitenlandse handel, oraz przez Directeur-Generaal van de Algemene Directie Controle en Bemiddeling van de FOD Economie, K.M.O., Middenstand en Energie, obecnie Algemene Directie Economische Inspectie; Directeur-Generaal van de Algemene Directie Controle en Bemiddeling van de FOD Economie, K.M.O., Middenstand en Energie, obecnie Algemene Directie Economische Inspectie / Movic BV; Events Belgium BV; Leisure Tickets & Activities International BV [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Artykuł 1 ust. 1 – Zakres stosowania – Pojęcie „spraw cywilnych i handlowych” – Powództwo o zaniechanie nieuczciwych praktyk handlowych wniesione przez organ publiczny w celu ochrony interesów konsumentów]

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/11

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen – Belgia) – Belgische Staat, reprezentowane przez Minister van Werk, Economie en Consumenten, odpowiedzialnego za Buitenlandse handel, oraz przez Directeur-Generaal van de Algemene Directie Controle en Bemiddeling van de FOD Economie, K.M.O., Middenstand en Energie, obecnie Algemene Directie Economische Inspectie; Directeur-Generaal van de Algemene Directie Controle en Bemiddeling van de FOD Economie, K.M.O., Middenstand en Energie, obecnie Algemene Directie Economische Inspectie / Movic BV; Events Belgium BV; Leisure Tickets & Activities International BV
      (Sprawa C-73/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Artykuł 1 ust. 1 - Zakres stosowania - Pojęcie „spraw cywilnych i handlowych” - Powództwo o zaniechanie nieuczciwych praktyk handlowych wniesione przez organ publiczny w celu ochrony interesów konsumentów)
      (2020/C 297/14)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hof van beroep te Antwerpen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Belgische Staat, reprezentowane przez Minister van Werk, Economie en Consumenten, odpowiedzialnego za Buitenlandse handel, oraz przez Directeur-Generaal van de Algemene Directie Controle en Bemiddeling van de FOD Economie, K.M.O., Middenstand en Energie, obecnie Algemene Directie Economische Inspectie; Directeur-Generaal van de Algemene Directie Controle en Bemiddeling van de FOD Economie, K.M.O., Middenstand en Energie, obecnie Algemene Directie Economische Inspectie

         Strona pozwana: Movic BV; Events Belgium BV; Leisure Tickets & Activities International BV

         Sentencja

      Wykładni art. 1 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy dokonywać w ten sposób, że zawarte w tym przepisie pojęcie „sprawy cywilne i handlowe” obejmuje spory między organami państwa członkowskiego a przedsiębiorcami mającymi siedzibę w innym państwie członkowskim, w ramach których organy te żądają tytułem głównym stwierdzenia istnienia naruszeń stanowiących w ocenie tych organów niezgodne z prawem nieuczciwe praktyki handlowe i nakazania ich zaprzestania, a także, tytułem żądania dodatkowego, nakazania upublicznienia orzeczenia i nałożenia kary pieniężnej.

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.