title: Wykreślenie sprawy C-101/03

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/18

         Wykreślenie sprawy C-101/03 (1)

   (2005/C 296/35)

      (Język postępowania: włoski)

   Postanowieniem z dnia 24 czerwca 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-101/03 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano, Sezione Prima Penale): postępowanie karne przeciwko Alfonsowi Galeazzo, Marco Banattiemu.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.04.2003


title: Sprawa F-21/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 26 czerwca 2013 r. — Achab przeciwko EKES (Służba publiczna — Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Warunek przewidziany w art. 4 ust. 1 lit. a) i b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Zwrot nadpłaconych kwot)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/46

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 26 czerwca 2013 r. — Achab przeciwko EKES
   (Sprawa F-21/12) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Warunek przewidziany w art. 4 ust. 1 lit. a) i b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Zwrot nadpłaconych kwot)
   2013/C 252/79
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mohammed Achab (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat N. Lhoëst)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) (przedstawiciele: M. Arsène i G. Boudot, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o cofnięciu dodatku zagranicznego przyznanego skarżącemu i nakazaniu zwrotu tego dodatku z mocą wsteczną.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego z dnia 9 czerwca 2011 r. w zakresie, w jakim nakazano w niej zwrot dodatków zagranicznych wypłaconych Mohammedowi Achabowi od dnia 1 lipca 2010 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny pokrywa własne koszty i zostaje obciążony połową kosztów poniesionych przez Mohammeda Achaba.

               4)

               Mohammed Achab pokrywa połowę swoich kosztów.

      (1)  Dz.U. C 133 z 5.5.2012, s. 30.


title: Sprawa C-0055/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca do Porto (Portugalia) w dniu 13 lutego 2008 r. — Santa Casa da Misericórdia de Lisboa przeciwko Liga Portuguesa de Futebol Profissional (CA/LPFP), Baw International Ltd i Betandwin.Com Interactive Entertainment

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca do Porto (Portugalia) w dniu 13 lutego 2008 r. — Santa Casa da Misericórdia de Lisboa przeciwko Liga Portuguesa de Futebol Profissional (CA/LPFP), Baw International Ltd i Betandwin.Com Interactive Entertainment
   (Sprawa C-0055/08)
   (2008/C 92/35)
   Język postępowania: portugalski
   Sąd krajowy
   Tribunal Judicial da Comarca do Porto (Portugalia).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Santa Casa da Misericórdia de Lisboa.

      Strona pozwana: Liga Portuguesa de Futebol Profissional (CA/LPFP), Baw International Ltd e Betandwin.Com Interactive Entertainment.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zastrzeżenie na rzecz państwa „prawa prowadzenia gier losowych lub hazardowych” (art. 9 Decreto Ley 422/89 z dnia 2 grudnia ze zmianami wprowadzonymi przez Decreto Ley 10/95 z dnia 19 stycznia oraz przez Decreto Ley 40/2005 z dnia 17 lutego) oraz prawa do „promowania zakładów wzajemnych” (art. 1 Decreto Ley nr 84/85 z dnia 17 grudnia ze zmianami wprowadzonymi przez Decreto Ley 317/2002) jest zgodne z […] przepisami prawa wspólnotowego, które ustanawiają zasady swobody świadczenia usług, wolnej konkurencji oraz zakaz monopoli państwowych?

               2)

               Jakimi kryteriami należy posłużyć się przy wykładni prawa krajowego, które ustala granice tych zasad, w taki sposób, aby zweryfikować czy takie ustalenie granic jest dopuszczalne w świetle […] przepisów prawa wspólnotowego?

               3)

               Czy zakaz reklamy gier losowych i hazardowych, gdy stanowią one zasadniczą treść przekazu reklamowego, biorąc pod uwagę odstępstwo przewidziane dla takiej reklamy, jeżeli dotyczy ona gier promowanych przez Santa Casa da Misericórdia de Lisboa, jest zgodny z […] przepisami prawa wspólnotowego, które ustanawiają zasady swobody świadczenia usług, wolnej konkurencji oraz zakaz monopoli państwowych?


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie C-147/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Artykuły 12 WE, 149 WE i 150 WE — Przesłanki dostępu do kształcenia na poziomie uniwersyteckim — Dyskryminacja)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 7 lipca 2005 r.
   w sprawie C-147/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Artykuły 12 WE, 149 WE i 150 WE - Przesłanki dostępu do kształcenia na poziomie uniwersyteckim - Dyskryminacja)
   (2005/C 217/10)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-147/03 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 31 marca 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: W. Bogensberger i D. Martin), popierana przez Republikę Finlandii, (pełnomocnicy: A. Guimaraes-Purokoski i T. Pynnä) przeciwko Republice Austrii, (pełnomocnicy: H. Dossi, E. Riedl, C. Ruhs i H. Kasparovsky), Trybunał (druga izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes piątej izby pełniąca obowiązki prezesa drugiej izby, C. Gulmann, J. Makarczyk (sprawozdawca), P. Kūris i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 7 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Republika Austrii, nie podejmując kroków niezbędnych w celu zagwarantowania osobom posiadającym dyplom ukończenia szkoły średniej uzyskany w innych Państwach Członkowskich dostępu do kształcenia na poziomie wyższym i uniwersyteckim w tym państwie na takich samych warunkach jak osobom posiadającym dyplom ukończenia szkoły średniej uzyskany w Austrii, uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 12 WE, 149 WE i 150 WE.

               2.

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.5.2003


title: Sprawa C-107/15 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 16 października 2014 r. w sprawie w sprawie T-329/13 Petros Chatzithoma i Ellenitsa Chatzithoma/Komisja i Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 4 marca 2015 r. przez Petrosa Chatzithomę i Ellenitsę Chatzithomę

text:
               1.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/4

         Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 16 października 2014 r. w sprawie w sprawie T-329/13 Petros Chatzithoma i Ellenitsa Chatzithoma/Komisja i Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 4 marca 2015 r. przez Petrosa Chatzithomę i Ellenitsę Chatzithomę
   (Sprawa C-107/15 P)
   (2015/C 178/04)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Petros Chatzithoma i Ellenitsa Chatzithoma (przedstawiciele: E. Efstathiou, K. Efstathiou i K. Liasidou, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego postanowienia;

               —

               uchylenie wniosku Sądu o uwzględnieniu zarzutu niedopuszczalności, w szczególności wniosku, iż „nie można […] uważać, że deklaracja Eurogrupy stanowi akt zmierzający do wywarcia skutków prawnych wobec podmiotów” i w konsekwencji wobec wnoszących odwołanie oraz że w zakwestionowanej deklaracji Eurogrupa „dokonała w bardzo ogólny sposób streszczenia pewnych środków uzgodnionych na płaszczyźnie politycznej z Republiką Cypryjską”;

               —

               uchylenie zaskarżonego postanowienia, w którym Republice Cypryjskiej przypisano zmniejszenie wartości depozytów bez przypisania zachowania, aktu lub decyzji Eurogrupie, pozwanym lub tym ostatnim za pośrednictwem Eurogrupy;

               —

               uchylenie obciążenia wnoszących odwołanie kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnoszą cztery zarzuty na poparcie swojego odwołania. W szczególności:

               1.

               Zaskarżone postanowienie zostało niewystarczająco uzasadnione i zostało wydane na podstawie błędnej interpretacji pod względem faktycznym i prawnym w odniesieniu do instytucji, która w rzeczywistości przyjęła decyzję w przedmiocie zmniejszenia wartości depozytów „bail in”.

               2.

               Zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem ogólnych zasad prawa, gdyż Sąd przeinaczył okoliczność, że niezależnie od rodzaju i formy, w jakiej zapadła zakwestionowana decyzja Eurogrupy, decyzja ta stanowiła w niniejszym przypadku akt podlegający zaskarżeniu w drodze skargi o stwierdzenie nieważności.

               3.

               Zaskarżone postanowienie jest wadliwe, jako że Sąd, wydając postanowienie, nie zbadał stosunków prawnych i faktycznych między Komisją Europejską, Europejskim Bankiem Centralnym i Eurogrupą ani nie zbadał okoliczności, że na podstawie zasady Legal Causation i kryterium podmiotu ponoszącego w rzeczywistości odpowiedzialność akty Eurogrupy stanowiły akty Europejskiego Banku Centralnego i Komisji Europejskiej, które powinny były postępować zgodnie z traktatem i protokołami Unii Europejskiej, jak również na podstawie prawa wtórnego i pochodnego.
               Wobec powyższego Sąd nie zbadał istoty argumentów i sprawy wnoszących odwołanie i tym samym błędnie odrzucił skargę o stwierdzenie nieważności.

               4.

               W przypadku uwzględnienia niniejszego odwołania wnoszący odwołanie nie powinni zostać obciążeni kosztami niniejszego postępowania ani kosztami poniesionymi w pierwszej instancji.


title: Sprawa C-248/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 23 maja 2007 r. — B.V. Trespa International przeciwko N.V. Nova Haven- en Vervoerbedrijf i B.V.B.A. Meadwestvaco Europe

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 23 maja 2007 r. — B.V. Trespa International przeciwko N.V. Nova Haven- en Vervoerbedrijf i B.V.B.A. Meadwestvaco Europe
   (Sprawa C-248/07)
   (2007/C 170/27)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hof van beroep te Antwerpen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: B.V. Trespa International

      Strona pozwana: N.V. Nova Haven- en Vervoerbedrijf i B.V.B.A. Meadwestvaco Europe
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy osobą, która dokonuje przywozu towarów lub która zleca dokonanie ich przywozu w celu dopuszczenia do swobodnego obrotu w rozumieniu art. 291 rozporządzenia wykonawczego do wspólnotowego kodeksu celnego (1), w wersji obowiązującej w okresie od dnia 1 lipca 1997 r. do dnia 15 maja 1998 r., jest także agent celny, który dokonuje zgłoszenia we własnym imieniu i na własny rachunek, czy tylko podmiot dokonujący przywozu, dla którego towary są przeznaczone?

               2)

               Czy przeniesienie towarów wewnątrz Wspólnoty w rozumieniu art. 297 względnie art. 1a ma miejsce, gdy przywóz towarów do Unii ma miejsce w Antwerpii i są one następnie przewożone do Niderlandów, a jeśli tak, to czy osoba, o której mowa w art. 291 rozporządzenia [o którym mowa w pytaniu 1] musi w takim przypadku posiadać określone w tym przepisie pozwolenie?

               3)

               Czy przez „beneficjenta przeniesienia” w rozumieniu art. 297 rozporządzenia [o którym mowa w pytaniu 1] należy rozumieć agenta celnego, który odprawia towary na rachunek właściwego podmiotu dokonującego przywozu z państwa trzeciego do Unii Europejskiej?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. 1993 L 253, str. 1).


title: Sprawa C-51/08: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/19

         Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-51/08)
   (2008/C 128/32)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: J.-P. Keppenne i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że wprowadzając wymóg posiadania obywatelstwa dla uzyskania dostępu do zawodu notariusza i nie transponując dyrektywy 89/48/EWG (1) w odniesieniu do zawodu notariusza, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy traktatu WE, w szczególności art. 43 WE i 45 WE oraz dyrektywy 89/48/EWG w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (Dz. U. 1989, L 19, str. 16);

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W swej skardze Komisja zarzuca stronie pozwanej po pierwsze, że wprowadzając wymóg posiadania obywatelstwa dla uzyskania dostępu do zawodu notariusza i do jego wykonywania naruszyła w nieproporcjonalny sposób swobodę przedsiębiorczości, o której stanowi art. 43 WE. Artykuł 45 WE co prawda wyłącza ze stosowania rozdziału dotyczącego prawa przedsiębiorczości działalność, która bezpośrednio i wyraźnie związana jest z wykonywaniem władzy publicznej. Według Komisji zadania, którymi obciążani są notariusze przez prawo luksemburskie wykazują jednakże tak słaby związek z takim wykonywaniem władzy publicznej, że nie mogą być objęte zakresem tego przepisu i stanowić uzasadnienia dla podobnej przeszkody dla swobody przedsiębiorczości. Zadania te bowiem nie dają notariuszom środków przymusu i środki mniej restrykcyjne niż wymóg obywatelstwa mogłyby zostać wprowadzone przez krajowego ustawodawcę jak np. poddanie podmiotów, o których mowa surowym wymogom dostępu do zawodu, szczególnym obowiązkom zawodowym lub szczególnej kontroli.
   W drugim zarzucie Komisja zarzuca ponadto stronie pozwanej uchybienie przez nią zobowiązaniom, które na niej ciążą przez brak transpozycji dyrektywy 89/48/EWG w odniesieniu do zawodu notariusza. Jako że chodzi o zawód regulowany, dyrektywa ma jej zdaniem w pełni zastosowanie do tego zawodu i wymagany od notariuszy wysoki poziom kwalifikacji może z łatwością być gwarantowany przez test przydatności lub staż adaptacyjny.

      (1)  Dyrektywa Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (Dz. U. 1989, L 19, str. 16).


title: Sprawa C-281/09: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/7

         Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-281/09)
   2009/C 256/14
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: L. Lozano Palacios i C. Vrignon, pełnomocnicy)

      Strona pozwana:
      Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że dopuszczając do rażących, wielokrotnych i poważnych naruszeń przepisów art. 18 ust. 2 dyrektywy Rady z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (89/552/EWG (1)), Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 3 ust. 2 tej dyrektywy w związku z art. 10 traktatu WE;

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja uważa, że stosowana przez Królestwo Hiszpanii wąska wykładnia pojęcia spotu reklamowego, która powoduje, że niektóre działania reklamowe (w szczególności reportaże reklamowe, telepromocja, ogłoszenia sponsorowane i miniaudycje reklamowe) nie są uznawane za spoty reklamowe, a przez to nie podlegają ograniczeniom czasowym nałożonym przez dyrektywę 89/552/WEG, jest niezgodna z tą dyrektywą.

      (1)  Dz.U. L 298, s. 23


title: Sprawa T-271/13: Wyrok Sądu z dnia 21 maja 2015 r. – Nutrexpa przeciwko OHIM – Kraft Foods Italia Intellectual Property (Cuétara MARĺA ORO) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Cuétara MARÍA ORO — Wcześniejsze graficzne wspólnotowy i krajowy znak towarowy — Częściowa odmowa rejestracji — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/11

         Wyrok Sądu z dnia 21 maja 2015 r. – Nutrexpa przeciwko OHIM – Kraft Foods Italia Intellectual Property (Cuétara MARĺA ORO)
   (Sprawa T-271/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Cuétara MARÍA ORO - Wcześniejsze graficzne wspólnotowy i krajowy znak towarowy - Częściowa odmowa rejestracji - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 221/14)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Nutrexpa, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Grau Mora, M. Ferrándiz Avendaño i Y. Sastre Canet)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: Ó. Mondéjar Ortuño i V. Melgar, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Kraft Foods Italia Intellectual Property Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Masetti Zannini de Concina, M. Bucarelli i G. Petrocchi)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 marca 2013 r. (sprawa R 1285/2012-1) dotyczącą postępowania w przedmiocie sprzeciwu pomiędzy Kraft Foods Italia Intellectual Property Srl a Nutrexpa, SL.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Nutrexpa, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 215 z 27.7.2013.


title: Sprawa C-510/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Gent (Belgia) w dniu 9 listopada 2012 r. — Bloomsbury NV przeciwko Belgische Staat

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Gent (Belgia) w dniu 9 listopada 2012 r. — Bloomsbury NV przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-510/12)
   2013/C 46/23
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van Beroep te Gent

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bloomsbury NV

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 2 ust. 3, 4 i 5 czwartej dyrektywy 78/660/EWG (1) dyrektywy Rady z dnia 25 lipca 1978 r. wydanej na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) traktatu w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek należy interpretować w ten sposób, że wówczas, gdy spółka nabywa nieodpłatnie znaczną wartość majątkową i z tego względu brak jest ceny nabycia, którą mogłaby ona zaksięgować, w związku z czym powstaje zniekształcony obraz jej sytuacji w zakresie majątku, finansów i zysków, musi ona jednak omawianą, nieodpłatnie nabytą wartość majątkową zaksięgować przyjmując wartość rzeczywistą?

      (1)  Dz.U. L 222, s. 11.


title: Sprawa T-3/09: Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2009 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/45

         Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2009 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-3/09)
   (2009/C 55/81)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 6015 final z dnia 21 października 2008 r. notyfikowanej Republice Włoskiej w dniu 22 października 2008 r. pismem z dnia 22 października 2008 r. nr SG-Greffe (2008) D/206436 i dotyczącej pomocy państwa C 20/2008 (ex 62/2008), której Włochy zamierzały udzielić poprzez zmianę reżimu pomocy N 59/2004 w zakresie mechanizmu tymczasowej obrony przemysłu stoczniowego.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżona decyzja w niniejszej sprawie jest tą samą decyzją co w sprawie T-584/08 Cantiere Navale De Poli przeciwko Komisji.
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w ww. sprawie Cantiere Navale De Poli.


title: Sprawa C-338/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 20 czerwca 2013 r. — Marjan Noorzia

text:
               10.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 20 czerwca 2013 r. — Marjan Noorzia
   (Sprawa C-338/13)
   2013/C 233/07
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Marjan Noorzia

      Pozwany organ: Bundesministerin für Inneres

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 4 ust. 5 dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu, zgodnie z którym małżonek i zarejestrowany partner już w chwili złożenia wniosku muszą mieć ukończony 21. rok życia, aby mogli być uznani za członków rodziny uprawnionych do łączenia?

      (1)  Dz.U. L 251, s. 12.


title: Sprawa T-169/10: Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2010 r. — Grupo Osborne przeciwko OHIM — Industria Licorera Quezalteca (TORO XL)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/49

         Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2010 r. — Grupo Osborne przeciwko OHIM — Industria Licorera Quezalteca (TORO XL)
   (Sprawa T-169/10)
   2010/C 148/79
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Grupo Osborne, SA (El Puerto de Santa María, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Iglesias Monravá)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Industria Licorera Quezalteca, SA

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej OHOM z dnia 22.01.2010 r. w sprawie R 223/2009-2, odmawiającej rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 4 769 279 TORO XL w klasie 33

               —

               w konsekwencji dopuszczenie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 4 769 279 TORO XL w klasie 33 oraz

               —

               obciążenie kosztami postępowania każdego, kto sprzeciwia się niniejszej skardze.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „TORO XL” (zgłoszenie nr 4 769 279) dla towarów i usług z klas 32, 33 i 43.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: INDUSTRIA LICORERA QUEZALTECA S.A.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny znak towarowy (nr 4 027 124), zawierający element „XL”, dla towarów z klasy 33 (napoje alkoholowe).

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu.

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia

      Podniesione zarzuty: błędna wykładnia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/209 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie T-270/02, MLP Finanzdienstleistungen AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHMI) (Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Znak towarowy pozbawiony jakiegokolwiek odróżniającego charakteru — Opisowy znak towarowy)

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/20

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 8 lipca 2004 r.
   w sprawie T-270/02, MLP Finanzdienstleistungen AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHMI) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Znak towarowy pozbawiony jakiegokolwiek odróżniającego charakteru - Opisowy znak towarowy)
   (2004/C 239/40)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-270/02, MLP Finanzdienstleistungen AG, z siedzibą w Heidelbergu (Niemcy), reprezentowanej przez W. Göpferta, adwokata, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHMI), (pełnomocnik: G. Schneider), której przedmiotem jest skarga na decyzję trzeciej izby odwoławczej OHMI z dnia 26 czerwca 2002 r. (sprawa R 206/2002-3) w przedmiocie omowy rejestracji słownego znaku towarowego bestpartner, Sąd (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, A.W.H. Meij i N. J. Forwood, sędziowie, sekretarz: D. Christensen, administrator, wydał 8 lipca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.11.2002.


title: Sprawa T-464/09: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko New Acoustic Music i Anna Hildur Hildibrandsdottir

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/33

         Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko New Acoustic Music i Anna Hildur Hildibrandsdottir
   (Sprawa T-464/09)
   2010/C 51/65
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A.-M. Rouchaud-Joët, N. Bambara, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata C. Erkelens)

      Strona pozwana: New Acoustic Music Association (Orpington, Zjednoczone Królestwo), Anna Hildur Hildibrandsdottir (Orpington)

      Żądania strony skarżącej

               —

               nakazanie pozwanym zwrotu na rzecz Komisji kwoty podstawowej w wysokości 31 136,23 EUR wraz z odsetkami obliczonymi według rocznej stopy procentowej 7,70 % od dnia 14 stycznia 2008 r. do dnia zapłaty;

               —

               obciążenie pozwanych kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez Komisję.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy porozumienia w sprawie subwencji, numer umowy 2003-1895/001-001, zawartego pomiędzy Komisją Europejską (zwaną dalej „Komisją”) oraz New Acoustic Music Association (zwanym dalej „NAMA”), reprezentowanym przez Annę Hildur Hildibrandsdottir, w celu realizacji działań zatytułowanych CLT2003/A1/GB-317 — European Music Roadwork w ramach programu „Kultura 2000” (1).
   Celem skargi Komisji jest uzyskanie orzeczenia, w którym Trybunał nakazuje pozwanym, odpowiedzialnym solidarnie za całą kwotę, dokonanie zwrotu na rzecz Komisji kwoty w wysokości 31 136,23 EUR wraz z odsetkami za zwłokę, stanowiącej różnicę między zaliczką wypłaconą NAMA na przeprowadzenie działań przewidzianych w porozumieniu o subwencji oraz kwotą, którą NAMA ma prawo otrzymać.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi jeden zarzut. Twierdzi ona, że NAMA naruszyło zobowiązania wynikające z umowy nie dokonując zwrotu części zaliczki wypłaconej prze Komisję, podczas gdy rzeczywiste koszty były niższe niż szacunkowy całkowity koszt.
   Komisja twierdzi, że NAMA i Anna Hildur Hildibrandsdottir, działająca jako wspólnik i umocowany pełnomocnik NAMA ponoszą solidarną odpowiedzialność za należną kwotę.

      (1)  Decyzja nr 508/2000/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 lutego 2000 r. ustanawiająca program Kultura 2000 (Dz.U. 2000 L 63, s. 1).


title: Sprawa C-348/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 25 kwietnia 2012 r. w sprawie T-509/10, Manufacturing Support & Procurement Kala Naft przeciwko Radzie, wniesione w dniu 16 lipca 2012 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/27

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 25 kwietnia 2012 r. w sprawie T-509/10, Manufacturing Support & Procurement Kala Naft przeciwko Radzie, wniesione w dniu 16 lipca 2012 r. przez Radę Unii Europejskiej
   (Sprawa C-348/12 P)
   2012/C 287/53
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i R. Liudvinaviciute-Cordeiro, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Manufacturing Support & Procurement Kala Naft Co., Tehran, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie T-509/10;

               —

               ostateczne rozstrzygnięcie sporu i odrzucenie skargi Kala Naft przeciwko spornym aktom Rady jako niedopuszczalnej lub, tytułem żądania ewentualnego, oddalenie skargi jako bezzasadnej

               —

               obciążenie Kala Naft poniesionymi przez Radę kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz w postępowaniu odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

   Rada uważa, że wyrok Sądu w ww. sprawie w dwóch kwestiach narusza prawo i w konsekwencji powinien zostać uchylony.
   Po pierwsze, Rada podnosi, że Sąd naruszył prawo, ponieważ nie odrzucił jako niedopuszczalnej skargi wniesionej przez spółkę Kala Naft, chociaż spółka ta stanowi, według Rady, irańską jednostkę rządową.
   Po drugie, Rada uważa, iż Sąd naruszył prawo poprzez uznanie, że jeden z powodów uzasadniających nałożenie w stosunku do Kala Naft środków ograniczających nie był wystarczający dla dopełnienia obowiązku uzasadnienia i że Rada była zobowiązana do przedstawienia dowodów na poparcie innego z tych powodów. Rada podnosi również, iż Sąd naruszył prawo poprzez uznanie, że elementu uzasadnienia dotyczącego prowadzenia przez Kala Naft handlu sprzętem z sektora naftowego i gazowego, który może zostać użyty w irańskim programie jądrowym, nie można uważać za „udzielanie wsparcia” rozprzestrzenianiu broni jądrowej, bez powiązania tego elementu z innymi elementami uzasadnienia.


title: Sprawa T-176/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  6 marca 2006 r.  — Marcuccio przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Dostęp do informacji dotyczących istnienia orzeczenia lekarskiego — Udostępnienie informacji po wniesieniu skargi — Bezprzedmiotowość skargi)

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/12

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 marca 2006 r. — Marcuccio przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-176/04) (1)

   (Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Dostęp do informacji dotyczących istnienia orzeczenia lekarskiego - Udostępnienie informacji po wniesieniu skargi - Bezprzedmiotowość skargi)
   (2006/C 121/20)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) [Przedstawiciel: A. Distante, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez A. Dal Ferro, avocat]
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze żądanie uchylenia dorozumianej decyzji Komisji oddalającej wniosek skarżącego o przesłanie orzeczenia lekarskiego lub pisemne poinformowanie go o tym, że orzeczenie takie nie istnieje, po drugie żądanie uchylenia dorozumianej decyzji Komisji oddalającej zażalenie skarżącego na decyzję oddalającą wniosek i po trzecie żądanie uznania prawa skarżącego do uznania za uzasadnionych argumentów zawartych we wniosku i zażaleniu.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje uznana za bezprzedmiotową.

               2)

               Komisja ponosi własne koszty oraz koszty poniesione przez skarżącego przed doręczeniem odpowiedzi na skargę. Skarżący ponosi własne koszty powstałe po doręczeniu odpowiedzi na skargę.

      (1)  Dz.U. C 179 z 10.7.2004


title: Sprawa C-677/13: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/30

         Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-677/13)
   2014/C 52/55
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Patakia i E. Sanfrutos Cano)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Grecka:

                           —

                           nie podejmując działań koniecznych do zapewnienia, że a) gospodarowanie odpadami na składowisku w Kioto jest prowadzone bez narażania zdrowia ludzkiego oraz bez szkody dla środowiska oraz że b) zakazane jest porzucanie odpadów, składowania ich w miejscach do tego nieprzeznaczonych lub niekontrolowane gospodarowanie nimi na tym składowisku,

                           —

                           tolerując działanie tego składowiska odpadów bez zatwierdzonych wymogów środowiskowych i bez ważnego zezwolenia, które byłyby zgodne z warunkami i treścią wymogów dotyczących wydania takiego zezwolenia, a w konsekwencji nie zapewniając, że na składowisku składowane są jedynie odpady przetworzone, bez możliwości wykazania przez posiadacza odpadów lub podmiot zajmujący się składowiskiem, przed dostawą albo w czasie dostawy, że dane odpady mogą zostać przyjęte na składowisko, zgodnie z kryteriami ustalonymi w zezwoleniu, i że spełniają wymogi przyjęcia określone w załączniku II,

                           —

                           nie zapewniając, że procedury kontroli i nadzoru na każdym etapie działania składowiska spełniają minimalne wymogi prawne,

                     uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 13, 23 i 36 ust. 1 dyrektywy 2008/98/WE (1), a także art. 6 lit. a), art. 8, art. 9 lit. a), b) i c), art. 11ust. 1 lit. a) oraz art. 12 dyrektywy 1999/31/WE w sprawie składowania odpadów (2);

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Władze greckie tolerowały działanie składowiska odpadów w Kiato bez zatwierdzonych wymogów środowiskowych i bez właściwego zezwolenia (z naruszeniem art. 23 dyrektywy 2008/98/WE i art. 8, w szczególności lit. a) oraz art. 9 lit. a), b) i c) dyrektywy 1999/31/WE). Ze względu na brak zezwolenia Republika Grecka nie jest w stanie spełnić zobowiązań wynikających z art. 6 lit. a) i art. 11 ust. 1 lit. a) dyrektywy 1999/31/WE.

               2)

               Kontrole przeprowadzone w dniach 24 października 2007 r., 3 listopada 2011 r. i 31 lipca 2012 r. ujawniły istotne problemy związane z niewłaściwym działaniem składowiska odpadów w Kiato i zapełnienie obiektu. Dochodzi zatem do naruszenia art. 13 i 36 ust. 1 dyrektywy 2008/98/WE oraz art. 8, 9 i 12 dyrektywy 1999/31/WE.

      (1)  Dz.U. L 312 z dnia 22 listopada 2008 r., s. 3.

      (2)  Dz.U. L 182 z dnia 16 lipca 1999 r., s. 1.


title: Sprawa T-348/10: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2010 r. — Panzeri przeciwko OHIM — Royal Trophy (Royal Veste e premia lo sport)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/52

      Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2010 r. — Panzeri przeciwko OHIM — Royal Trophy (Royal Veste e premia lo sport)
      (Sprawa T-348/10)
      ()
      (2010/C 288/97)
      Język skargi: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Luigi Panzeri (Monguzzo, Włochy) (przedstawiciel: adwokat C. Galli)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Royal Trophy Srl (Cava de Tirreni, Włochy)

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 20 maja 2010 r. oraz decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 30 czerwca 2009 r.;

                  —

                  stwierdzenie, że sprzeciw strony skarżącej w odniesieniu do zgłoszenia znaku towarowego nr 5 285 507 został uwzględniony i oddalenie wniosku dotyczącego tego znaku towarowego w zakresie, w jakim dotyczy towarów należących do klas 25 (artykuły odzieżowe) i 28 (artykuły gimnastyczne i sportowe nieujęte w innych klasach) lub zarządzenie każdego innego środka uznanego za stosowny;

                  —

                  obciążenie Royal Trophy s.r.l. kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: ROYAL TROPHY S.r.l

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „ROYAL veste e premia lo sport” (zgłoszenie nr 5 285 507) dla towarów należących do klas 25 i 28.

         Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca.

         Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy (nr 1533504) i międzynarodowy znak towarowy (nr 5769068) „VESTE LO SPORT” dla towarów należących do klasy 25 oraz graficzny znak towarowy „PANZERI veste lo sport”, niezarejestrowany, lecz używany w praktyce handlowej dla „artykułów odzieżowych, w szczególności odzieży sportowej”.

         Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu.

         Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

         Podniesione zarzuty: błędne zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa T-462/09: Wyrok Sądu z dnia 12 stycznia 2012 r. — Storck przeciwko OHIM — RAI (Ragolizia) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Ragolizia — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy FAVOLIZIA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/23

         Wyrok Sądu z dnia 12 stycznia 2012 r. — Storck przeciwko OHIM — RAI (Ragolizia)
   (Sprawa T-462/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Ragolizia - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy FAVOLIZIA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 49/40
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: August Storck KG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I. Rohr, P. Goldenbaum i T. Melchert)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Radiotelevisione italiana SpA (RAI) (Rzym, Włochy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 września 2009 r. (sprawa R 1779/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Radiotelevisione italiana SpA (RAI) a August Storck KG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               August Storck KG zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 11 z 16.1.2010.


title: Sprawa C-363/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial de Póvoa de Lanhoso — Portugalia) — Maria de Jesus Barbosa Rodrigues przeciwko Companhia de Seguros Zurich SA

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/27

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial de Póvoa de Lanhoso — Portugalia) — Maria de Jesus Barbosa Rodrigues przeciwko Companhia de Seguros Zurich SA
   (Sprawa C-363/10) (1)

   2011/C 252/58
   Język postępowania: portugalski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa C-182/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 11 kwietnia 2017 r. – Nagyszénás Településszolgáltatási Nonprofit Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 11 kwietnia 2017 r. – Nagyszénás Településszolgáltatási Nonprofit Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság
   (Sprawa C-182/17)
   (2017/C 221/08)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kúria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nagyszénás Településszolgáltatási Nonprofit Kft.

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie „podmiot[u] prawa publicznego”, o którym mowa w art. 13 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), obejmuje spółkę handlową posiadaną w 100 % przez jednostkę samorządu lokalnego na szczeblu gminy?

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, czy można uznać, że ta spółka handlowa wykonuje jako organ władzy publicznej zadania, które obowiązkowo powinny być realizowane przez jednostkę samorządu lokalnego na szczeblu gminy, ale których wykonanie jednostka ta powierza wspomnianej spółce?

               3)

               Jeżeli na którekolwiek z dwóch powyższych pytań zostanie udzielona odpowiedź przecząca, czy można uznać, że kwota wypłacona przez jednostkę samorządu lokalnego na szczeblu gminy spółce handlowej za wykonywanie zadań stanowi wynagrodzenie?

      (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-436/14: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Davidowi Cazzorli (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Identyczne pytania prejudycjalne — Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Swobodne świadczenie usług — Gry losowe — Reorganizacja systemu koncesji poprzez dostosowanie czasu ich wygaśnięcia — Nowy przetarg — Koncesje przyznane na okres krótszy od okresu koncesji przyznanych w przeszłości — Nieodpłatne zbycie użytkowania stanowiących własność składników materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania — Ograniczenie — Nadrzędne względy interesu ogólnego — Proporcjonalność)

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/6

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari – Włochy) – postępowanie karne przeciwko Davidowi Cazzorli
   (Sprawa C-436/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Identyczne pytania prejudycjalne - Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Swobodne świadczenie usług - Gry losowe - Reorganizacja systemu koncesji poprzez dostosowanie czasu ich wygaśnięcia - Nowy przetarg - Koncesje przyznane na okres krótszy od okresu koncesji przyznanych w przeszłości - Nieodpłatne zbycie użytkowania stanowiących własność składników materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania - Ograniczenie - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Proporcjonalność))
   (2016/C 270/07)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Bari

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem odsyłającym

   Davide Cazzorla

      Sentencja

               1)

               Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE oraz zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie dla przepisów krajowych dotyczących gier losowych, takich jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewidują organizację nowego przetargu dotyczącego koncesji na okres krótszy od okresu koncesji przyznanych w przeszłości z powodu reorganizacji systemu poprzez dostosowanie czasu wygaśnięcia koncesji.

               2)

               Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie dla krajowego przepisu ograniczającego takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który wymaga od koncesjonariusza gier losowych, aby z chwilą zakończenia działalności z powodu wygaśnięcia koncesji, nieodpłatnie zbył użytkowanie stanowiących własność składników materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania, jeśli ograniczenie to wykracza poza to co konieczne do osiągnięcia celu do jakiego faktycznie zmierza ów przepis, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014.


title: Sprawa T-644/14 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 7 kwietnia 2016 r. – ADR Center/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Klauzula arbitrażowa — Umowy zawarte w celu realizacji projektów dotowanych przez Unię w ramach programu „Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych” — Prawomocna decyzja Komisji o przystąpieniu do odzyskania kwot wypłaconych przez Komisję — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/30

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 7 kwietnia 2016 r. – ADR Center/Komisja
   (Sprawa T-644/14 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Klauzula arbitrażowa - Umowy zawarte w celu realizacji projektów dotowanych przez Unię w ramach programu „Wymiar sprawiedliwości w sprawach cywilnych” - Prawomocna decyzja Komisji o przystąpieniu do odzyskania kwot wypłaconych przez Komisję - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2016/C 191/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ADR Center Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Tantalo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Cappelletti i J. Estrada de Solà, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie egzekucji decyzji Komisji C(2014) 4485 final z dnia 27 czerwca 2014 r. dotyczącej odzyskania kwoty 194 275,34 EUR wraz z odsetkami należnej od ADR Center Srl w związku z notami obciążeniowymi nr 3241311168, 3241311170 i 3241311175 dotyczącymi odpowiednio 62 649,47 EUR, 78 991,12 EUR, 52 634,75 EUR.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Postanowienie z dnia 22 stycznia 2016 r. zostaje uchylone, w zakresie w jakim dotyczy sprawy T-644/14 R.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-375/09: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy — Rzeczpospolita Polska) — Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów przeciwko Tele2 Polska sp. z o.o., obecnie Netia S.A. (Konkurencja — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 5 — Nadużycie pozycji dominującej — Uprawnienie organów ochrony konkurencji państw członkowskich do stwierdzenia braku naruszenia art. 102 TFUE)

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy — Rzeczpospolita Polska) — Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów przeciwko Tele2 Polska sp. z o.o., obecnie Netia S.A.
   (Sprawa C-375/09) (1)

   (Konkurencja - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 5 - Nadużycie pozycji dominującej - Uprawnienie organów ochrony konkurencji państw członkowskich do stwierdzenia braku naruszenia art. 102 TFUE)
   2011/C 186/06
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Sąd Najwyższy

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów

      Strona pozwana: Tele2 Polska sp. z o.o., obecnie Netia S.A.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Sąd Najwyższy — Wykładnia art. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 WE (Dz.U. 2003, L 1, s. 1) — Nadużycie pozycji dominującej — Uprawnienie organów ochrony konkurencji państw członkowskich do stwierdzenia w drodze decyzji, że art. 82 WE nie ma zastosowania do praktyk handlowych danego przedsiębiorstwa

      Sentencja

               1)

               Artykuł 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu należy interpretować w taki sposób, iż wyklucza on możliwość wydania przez krajowy organ ochrony konkurencji decyzji stwierdzającej brak naruszenia art. 102 TFUE w sytuacji, gdy w celu zastosowania tego postanowienia organ ten bada, czy spełnione zostały przesłanki tego zastosowania, a następnie uznaje, iż nie doszło do nadużycia pozycji dominującej.

               2)

               Artykuł 5 akapit drugi rozporządzenia nr 1/2003 podlega bezpośredniemu stosowaniu i niezgodne z nim jest stosowanie przepisu prawa krajowego nakazującego zakończenie postępowania prowadzonego na podstawie art. 102 TFUE w drodze decyzji stwierdzającej brak naruszenia tego postanowienia.

      (1)  Dz.U. C 297 z 5.12.2009.


title: Sprawa T-270/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 28 maja 2016 r. przez Petrusa Kerstensa od wyroku wydanego w dniu 18 marca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-23/15, Kerstens/Komisja

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/47

         Odwołanie wniesione w dniu 28 maja 2016 r. przez Petrusa Kerstensa od wyroku wydanego w dniu 18 marca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-23/15, Kerstens/Komisja
   (Sprawa T-270/16 P)
   (2016/C 260/58)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Petrus Kerstens (Overijse, Belgia) (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku drugiej izby Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 marca 2016 r. w sprawie F-23/15 Kerstens/Komisja;

               —

               przekazanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej celem ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania wnoszący je podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący przeinaczenia faktów i środków dowodowych, jak również wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia w odniesieniu do braku sprawozdania z dochodzenia administracyjnego w rozumieniu art. 2-4 ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących prowadzenia dochodzeń administracyjnych i postępowań dyscyplinarnych z 2004 r. (zwanych dalej „OPW z 2004 r.”).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa związanego z niestwierdzeniem nieważności decyzji dyscyplinarnej, nieopartej na sprawozdaniu z dochodzenia administracyjnego w rozumieniu OPW z 2004 r.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący sprzeczności uzasadnienia wyroku, naruszenia obowiązku uzasadnienia, przeinaczenia okoliczności faktycznych i środków dowodowych, naruszenia art. 4 ust. 4 OPW z 2004 r., art. 91 regulaminu pracowniczego oraz zasady podziału władz na sądowniczą i administracyjną, zakazu orzekania ultra petita i zasad kontradyktoryjności oraz niedyskryminacji, a także naruszeń prawa w świetle dokonanego przez Sąd do spraw Służby Publicznej badania konsekwencji nieprawidłowości popełnionych przez Komisję.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa oraz naruszenia zasady kontradyktoryjności związanych z błędną wykładnią art. 24 regulaminu pracowniczego oraz art. 10 załącznika IX do regulaminu pracowniczego.

               5.

               Zarzut piąty, podnoszony pomocniczo, dotyczący przeinaczenia faktów i środków dowodowych, naruszenia obowiązku uzasadnienia oraz naruszenia prawa w świetle zasady poszanowania rozsądnego terminu w obszarze spraw dyscyplinarnych.


title: Sprawa C-221/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First Hall of the Civil Court (Republika Malty) w dniu 17 czerwca 2009 r. — AJD Tuna Ltd przeciwko Direttur tal-Agrikoltura u s-Sajd i Avukat Ġenerali

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First Hall of the Civil Court (Republika Malty) w dniu 17 czerwca 2009 r. — AJD Tuna Ltd przeciwko Direttur tal-Agrikoltura u s-Sajd i Avukat Ġenerali
   (Sprawa C-221/09)
   2009/C 205/41
   Język postępowania: maltański

      Sąd krajowy

   Prim’Awla tal-Qorti Ċivili

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: AJD Tuna Ltd

      Strona pozwana: Direttur tal-Agrikoltura u s-Sajd; Avukat Ġenerali

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozporządzenie Komisji nr 530/2008 (1) jest nieważne, ponieważ narusza art. 253 traktatu w zakresie, w jakim nie uzasadnia w wystarczający sposób przyjęcia nadzwyczajnych środków ustanowionych w art. 1, 2 i 3 tego rozporządzenia oraz w zakresie, w jakim klarownie nie wyjaśnia rozumowania stanowiącego podstawę przyjęcia tych środków?

               2)

               Czy rozporządzenie Komisji nr 530/2008 jest nieważne, ponieważ narusza art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 2371/2002 (2) w zakresie, w jakim rozporządzenie to w swoich motywach nie wykazuje odpowiednio i) istnienia poważnego zagrożenia dla ochrony żywych zasobów wodnych lub dla ekosystemu morskiego, wynikającego z działalności połowowej oraz ii) konieczności natychmiastowego działania?

               3)

               Czy rozporządzenie Komisji nr 530/2008 jest nieważne w zakresie, w jakim przyjęte środki pozbawiają wspólnotowych podmiotów takich jak skarżący uzasadnionych oczekiwań wynikających z art. 1 rozporządzenia Komisji nr 446/2008 (3) z dnia 22 maja 2008 r. i z art. 2 rozporządzenia Rady nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r.?

               4)

               Czy art. 3 rozporządzenia Komisji nr 530/2008 jest nieważny, ponieważ narusza zasadę proporcjonalności w zakresie, w jakim stanowi on, że i) wspólnotowy podmiot nie może wyładowywać, umieszczać tuńczyka w sadzach w celu tuczenia i w celach hodowlanych, nawet tuńczyka złowionego wcześniej zgodnie z rozporządzeniem nr 530/2008; i ii) wspólnotowy podmiot nie może wykonywać powyższych czynności względem tuńczyka złowionego przez rybaków, których statki nie pływają pod banderą jednego z państw członkowskich wymienionych w art. 1 rozporządzenia nr 530/2008, nawet jeżeli tuńczyk ten został złowiony zgodnie z kwotami ustanowionymi w Międzynarodowej konwencji o ochronie tuńczyka atlantyckiego?

               5)

               Czy rozporządzenie Komisji nr 530/2008 jest nieważne, ponieważ narusza zasadę proporcjonalności w zakresie, w jakim Komisja nie wykazała, że przyjęcie planowanego przez nią środka przyczyni się do odbudowy zasobów tuńczyka?

               6)

               Czy rozporządzenie Komisji nr 530/2008 jest nieważne, ponieważ przyjęte środki są nierozsądne i dyskryminujące ze względu na przynależność państwową w rozumieniu art. 12 traktatu WE w zakresie, w jakim wspomniane rozporządzenie dokonuje rozróżnienia pomiędzy statkami rybackimi prowadzącymi połowy okrężnicą pływającymi pod banderą hiszpańską a tymi samymi statkami pływającymi pod banderą grecką, włoską, francuską, cypryjską, maltańską i w zakresie, w jakim rozporządzenie to dokonuje rozróżnienia pomiędzy tymi sześcioma państwami członkowskimi a innymi państwami członkowskimi?

               7)

               Czy rozporządzenie Komisji nr 530/2008 jest nieważne, ponieważ nie były przestrzegane zasady sprawiedliwości chronione art. 47 karty praw podstawowych Unii Europejskiej w zakresie, w jakim zainteresowane strony i państwa członkowskie nie miały możliwości przedstawienia uwag przed wydaniem decyzji?

               8)

               Czy rozporządzenie Komisji nr 530/2008 jest nieważne, ponieważ nie była przestrzegana zasada kontradyktoryjności (audi alteram partem) będąca ogólna zasadą prawa wspólnotowego w zakresie, w jakim państwa członkowskie nie miały możliwości przedstawienia uwag na piśmie przed wydaniem decyzji?

               9)

               Czy rozporządzenie Komisji nr 530/2008 jest nieważne, ponieważ nie były przestrzegana zasada kontradyktoryjności (audi alteram partem) będąca ogólną zasadą prawa wspólnotowego i/lub zasady sprawiedliwości chronione art. 47 karty praw podstawowych Unii Europejskiej i w konsekwencji, czy rozporządzenie Komisji nr 530/2008 jest nieważne, ponieważ jego podstawę prawną stanowi rozporządzenie Rady nr 2371/2008?

               10)

               W przypadku, gdyby Trybunał postanowił, że rozporządzenie Komisji nr 530/2008 jest ważne, czy należy je interpretować w taki sposób, że oznacza ono, iż środki przyjęte w art. 3 tego rozporządzenia sprzeciwiają się, żeby wspólnotowe podmioty zgadzały się na wyładunki, umieszczanie w sadzach w celu tuczenia i w celach hodowlanych oraz na przeładunki na wodach i w portach Wspólnoty tuńczyka błękitnopłetwego złowionego przez pływające pod banderą państwa trzeciego statki rybackie do połowów okrężnicą w Oceanie Atlantyckim na wschód od 45 ° długości geograficznej zachodniej oraz w Morzu Śródziemnym?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. ustanawiającego środki nadzwyczajne w odniesieniu do statków rybackich do połowów okrężnicą prowadzących połowy tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim, na wschód od 45 ° długości geograficznej zachodniej, oraz w Morzu Śródziemnym (Dz.U. L 155, s. 9).

      (2)  Rozporządzenie Rady nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 358 z 31.12.2002, s. 59–80).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 446/2008 z dnia 22 maja 2008 r. dostosowujące niektóre kwoty połowowe dla tuńczyka błękitnopłetwego zgodnie z art. 21 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 134, s. 11).


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie C-153/03 Casse nationale des prestations familiales przeciwko Ursuli Weide małżonce Schwarza (wniosek Cour de cassation o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Świadczenia rodzinne — Zasiłek wychowawczy — Zawieszenie prawa do świadczeń w państwie miejsca zatrudnienia — Uprawnienie do świadczeń tego samego rodzaju w państwie miejsca zamieszkania)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 7 lipca 2005 r.
   w sprawie C-153/03 Casse nationale des prestations familiales przeciwko Ursuli Weide małżonce Schwarza (1) (wniosek Cour de cassation o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Świadczenia rodzinne - Zasiłek wychowawczy - Zawieszenie prawa do świadczeń w państwie miejsca zatrudnienia - Uprawnienie do świadczeń tego samego rodzaju w państwie miejsca zamieszkania)
   (2005/C 229/03)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-153/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Cour de cassation (Luksemburg) postanowieniem z dnia 6 marca 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 3 kwietnia 2003 r., w postępowaniu: Casse nationale des prestations familiales przeciwko Ursuli Weide małżonce Schwarza, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, N. Colneric, J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), M. Ilešič i E. Levits, sędziowie; rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 7 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Artykuł 10 ust. 1 lit. b) ppkt i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie w wersji znowelizowanej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. należy interpretować w ten sposób, że wykonywanie przez małżonka osoby uprawnionej do zasiłku rodzinnego na podstawie art. 73 rozporządzenia nr 1408/71 działalności zawodowej w Państwie Członkowskim miejsca zamieszkania dzieci powoduje zawieszenie prawa do zasiłku przewidzianego w ostatnim z ww. przepisów do wysokości kwoty zasiłku wychowawczego przewidzianego przepisami Państwa Członkowskiego miejsca zamieszkania, niezależnie od tego, kto jest bezpośrednim beneficjentem zasiłku rodzinnego przewidzianego przepisami Państwa Członkowskiego miejsca zamieszkania.

      (1)  Dz.U. C 146 z 21.6.2003


title: Sprawa C-323/13: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 października 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywy 1999/31/WE i 2008/98/WE — Plan zagospodarowania — Wystarczająca i zintegrowana sieć instalacji do unieszkodliwiania odpadów — Obowiązek przetwarzania odpadów zapewniającego najlepszy rezultat dla zdrowia ludzi i ochrony środowiska)

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/7

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 października 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-323/13) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywy 1999/31/WE i 2008/98/WE - Plan zagospodarowania - Wystarczająca i zintegrowana sieć instalacji do unieszkodliwiania odpadów - Obowiązek przetwarzania odpadów zapewniającego najlepszy rezultat dla zdrowia ludzi i ochrony środowiska))
   (2014/C 462/11)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Pignataro-Nolin, E. Sanfrutos Cano i A. Alcover San Pedro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez G. Fiengę, avvocato dello Stato)

      Sentencja

               1)

               Republika Włoska

                           —

                           uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy przepisów art. 1 ust. 1 i art. 6 lit. a) dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów, jak też art. 4 i 13 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy, nie podejmując wszystkich środków niezbędnych dla uniknięcia tego, iż część odpadów komunalnych umieszczonych na składowiskach SubATO Rzym, z wyłączeniem składowiska Cecchina, i na składowiskach SubATO Latina, nie jest poddana przetwarzaniu obejmującemu odpowiednią selekcję różnych frakcji odpadów i stabilizację ich frakcji organicznej,

                           —

                           uchybiła zobowiązaniom, które spoczywają na niej na mocy art. 16 ust. 1 dyrektywy 2008/98, nie ustanawiając w regionie Lacjum zintegrowanej i wystarczającej sieci instalacji do unieszkodliwiania odpadów z uwzględnieniem najlepszych dostępnych technik.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa C-328/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Sezione Terza (Włochy) w dniu 5 lipca 2010 r. — Enipower SpA przeciwko Autorità per l’Energia Elettrica e il Gas

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Sezione Terza (Włochy) w dniu 5 lipca 2010 r. — Enipower SpA przeciwko Autorità per l’Energia Elettrica e il Gas
   (Sprawa C-328/10)
   ()
   2010/C 346/39
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Sezione Terza

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Enipower SpA

      Strona pozwana: Autorità per l’Energia Elettrica e il Gas

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 23, 43, 49 i 56 traktatu oraz art. 11 ust. 2 i 6 i art. 24 dyrektywy 2003/542003 (1) sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisów krajowych, o których nie powiadomiono Komisji Europejskiej i które wymagają od niektórych producentów energii elektrycznej, mających w pewnych okolicznościach zasadnicze znaczenie dla zaspokajania potrzeb w zakresie usług dysponowania energią, przedstawienia na rynku giełdowym energii elektrycznej ofert, zgodnie z programem określonym jednostronnie przez operatora sieci, i które uniemożliwiają swobodne ustalenie przez producentów wynagrodzenia za te oferty, uzależniając je od parametrów, które nie zostały określone wcześniej zgodnie z „przejrzystymi, niedyskryminacyjnymi procedurami opartymi na warunkach rynkowych”?

      (1)  Dz.U. L 176, s. 37.


title: Sprawa T-372/12: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2012 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — Apro Tech (APRO)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/26

      Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2012 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — Apro Tech (APRO)
      (Sprawa T-372/12)
      (2012/C 331/50)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Seijo Veiguela, J. Rivas Zurdo i I. Munilla Muñoz)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Apro Tech Co., Ltd (Taichung Hsien, Tajwan)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 maja 2012 r. w sprawie R 196/2011-2, orzekając, że na podstawie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 odwołanie wnoszącej odwołanie do OHIM należało uwzględnić i uchylić decyzję Wydziału Sprzeciwów o całkowitym dopuszczeniu do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 8 253 551„APRO” (znak mieszany);

                  —

                  obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Apro Tech Co., Ltd

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „APRO” dla towarów z klasy 12 — zgłoszenie nr 8 253 551

         Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

         Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny krajowy i wspólnotowy znak towarowy „B-PRO by Boomerang” i słowne wspólnotowe znaki towarowe „PRO MOUNTAIN” i „PRO OUTDOOR” dla towarów z klasy 12

         Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

         Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

         Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-579/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal do Porto — Portugalia) — Grande Área Metropolitana do Porto (GAMP) przeciwko Comissão Directiva do Programa Operacional Potencial Humano, Ministério do Ambiente e do Ordenamento do Território, Ministério do Trabalho e da Solidariedade Social (Fundusze strukturalne — Rozporządzenie (WE) nr 1083/2006 — Kwalifikowalność terytorialna — Realizowanie inwestycji współfinansowanej przez Unię Europejską z miejscowości położonej poza kwalifikującymi się regionami przez podmiot mający siedzibę w takiej miejscowości)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal do Porto — Portugalia) — Grande Área Metropolitana do Porto (GAMP) przeciwko Comissão Directiva do Programa Operacional Potencial Humano, Ministério do Ambiente e do Ordenamento do Território, Ministério do Trabalho e da Solidariedade Social
   (Sprawa C-579/11) (1)

   (Fundusze strukturalne - Rozporządzenie (WE) nr 1083/2006 - Kwalifikowalność terytorialna - Realizowanie inwestycji współfinansowanej przez Unię Europejską z miejscowości położonej poza kwalifikującymi się regionami przez podmiot mający siedzibę w takiej miejscowości)
   2013/C 46/19
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Administrativo e Fiscal do Porto

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Grande Área Metropolitana do Porto (GAMP)

      Strona pozwana: Comissão Directiva do Programa Operacional Potencial Humano, Ministério do Ambiente e do Ordenamento do Território, Ministério do Trabalho e da Solidariedade Social

      Przy udziale: Instituto Nacional de Administração, Sindicato dos Quadros Técnicos do Estado, Instituto Superior de Ciências, do Trabalho e da Empresa, Instituto do Desporto de Portugal

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Administrativo e Fiscal do Porto — Wykładnia art. 174, 175 i 176 TFUE, art. 5 — 8, 22, 32, 34, 35 i 56 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U. L 210, s. 25) oraz rozporządzenia (WE) nr 1059/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 roku w sprawie ustalenia wspólnej klasyfikacji Jednostek Terytorialnych do Celów Statystycznych (NUTS) (Dz.U. L 154, s. 1) — Interwencje strukturalne — Finansowanie przez Unię — Programy operacyjne — Kwalifikowanie wydatków — Wspólna klasyfikacja jednostek terytorialnych do celów statystycznych (NUTS)

      Sentencja

   Przepisy prawa pierwotnego Unii dotyczące spójności gospodarczej, społecznej i terytorialnej oraz rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, aby inwestycja współfinansowana przez Unię była realizowana z miejscowości położonej poza regionami kwalifikującymi się przez podmiot mający siedzibę w takiej miejscowości, pod warunkiem że inwestycja ta będzie w sposób docelowy i identyfikowalny skierowana do kwalifikujących się regionów.

      (1)  Dz.U. C 32 z 4.2.2012.


title: Sprawa T-247/16: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2016 r. – Trasta Komercbanka i in./EBC

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/51

         Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2016 r. – Trasta Komercbanka i in./EBC
   (Sprawa T-247/16)
   (2016/C 270/58)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strony skarżące: Trasta Komercbanka AS (Ryga, Łotwa) i 6 innych podmiotów (przedstawiciele: O. Behrends, L. Feddern oraz M. Kirchner, lawyers)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EBC z dnia 3 marca 2016 r. w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności bankowej Trasta Komercbanka AS, oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strony skarżące podnoszą sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty na tym, że EBC nie dokonał ostrożnej i bezstronnej analizy i oceny wszystkich aspektów faktycznych, w tym, bez ograniczeń, że nie zareagował on odpowiednio na fakt, iż informacje i dokumenty przedstawione przez łotewski lokalny organ regulacyjny były niedokładne.

               2.

               Zarzut drugi oparty na tym, że EBC naruszył zasadę proporcjonalności, nie uznając dostępności alternatywnych środków.

               3.

               Zarzut trzeci oparty na tym, że EBC naruszył zasadę równego traktowania.

               4.

               Zarzut czwarty oparty na tym, że EBC naruszył art. 19 i motyw 75 rozporządzenia w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (1) oraz dopuścił się nadużycia uprawnień.

               5.

               Zarzut piąty oparty na tym, że EBC naruszył zasady uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa.

               6.

               Zarzut szósty oparty na tym, że EBC naruszył reguły proceduralne, w tym prawo do bycia wysłuchanym, prawo dostępu do akt sprawy, prawo do dostatecznie uzasadnionej decyzji, art. 83 ust. 1 rozporządzenia ramowego w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (2) oraz prawo do sprawiedliwego postępowania administracyjnego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63).

      (2)  Rozporządzenie UE nr 468/2014 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające ramy współpracy pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a właściwymi organami krajowymi oraz wyznaczonymi organami krajowymi w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (rozporządzenie ramowe w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego) (Dz.U. 2014, L 141, s. 1).


title: Sprawa C-48/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 lutego 2015 r. – Parlament Europejski/Rada Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 2013/51/Euratom — Wybór podstawy prawnej — Traktat EWEA — Artykuły 31 EWEA i 32 EWEA — Traktat FUE — Artykuł 192 ust. 1 TFUE — Ochrona zdrowia ludzkiego — Substancje promieniotwórcze w wodzie przeznaczonej do spożycia przez ludzi — Pewność prawa — Lojalna współpracy między instytucjami)

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/11

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 lutego 2015 r. – Parlament Europejski/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-48/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 2013/51/Euratom - Wybór podstawy prawnej - Traktat EWEA - Artykuły 31 EWEA i 32 EWEA - Traktat FUE - Artykuł 192 ust. 1 TFUE - Ochrona zdrowia ludzkiego - Substancje promieniotwórcze w wodzie przeznaczonej do spożycia przez ludzi - Pewność prawa - Lojalna współpracy między instytucjami))
   (2015/C 118/14)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Visaggio i J. Rodrigues, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: O. Segnana i R. Liudvinaviciute-Cordeiro, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek i E. Ruffer, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, D. Colas i N. Rouam, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Van Nuffel i M. Patakia, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Parlament Europejski zostaje obciążony kosztami postępowania.

               3)

               Republika Czeska, Republika Francuska i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 102 z 7.4.2014.


title: Sprawa C-108/16 PPU: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam - Niderlandy) – postępowanie karne przeciwko Pawłowi Dworzeckiemu (Odesłanie prejudycjalne — Pilny tryb prejudycjalny — Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW — Europejski nakaz aresztowania — Artykuł 4a ust. 1 — Procedury wydawania osób między państwami członkowskimi — Warunki wykonania — Powody fakultatywnej odmowy wykonania — Wyjątki — Obligatoryjne wykonanie — Kara orzeczona zaocznie — Pojęcia „osobiste wezwanie do sądu” i „formalne powiadomienie inną drogą” — Pojęcia autonomiczne prawa Unii)

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/13

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam - Niderlandy) – postępowanie karne przeciwko Pawłowi Dworzeckiemu
   (Sprawa C-108/16 PPU) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Europejski nakaz aresztowania - Artykuł 4a ust. 1 - Procedury wydawania osób między państwami członkowskimi - Warunki wykonania - Powody fakultatywnej odmowy wykonania - Wyjątki - Obligatoryjne wykonanie - Kara orzeczona zaocznie - Pojęcia „osobiste wezwanie do sądu” i „formalne powiadomienie inną drogą” - Pojęcia autonomiczne prawa Unii))
   (2016/C 260/16)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Amsterdam

      Strona w postępowaniu głównym

   Paweł Dworzecki

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4a ust. 1 lit. a) decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że zawarte w tym przepisie wyrażenia „wezwana osobiście” a także „inną drogą rzeczywiście otrzymała urzędową informację o wyznaczonym terminie i miejscu rozprawy w sposób jednoznacznie pozwalający stwierdzić, że wiedziała o wyznaczonej rozprawie” stanowią autonomiczne pojęcia prawa Unii i należy interpretować je w sposób jednolity w całej Unii Europejskiej.

               2)

               Artykuł 4a ust. 1 lit. a) decyzji ramowej Rady 2002/584, zmienionej decyzją ramową 2009/299, należy interpretować w ten sposób, że nie spełnia warunków określonych w tym przepisie samo wezwanie, takie jak w postępowaniu głównym, które nie zostało doręczone bezpośrednio zainteresowanemu osobiście, lecz zostało przekazane pod jego adresem dorosłemu domownikowi, który podjął się oddać je do rąk zainteresowanego, jeżeli europejski nakaz aresztowania nie pozwala na upewnienie się, czy i ewentualnie kiedy ten dorosły domownik faktycznie oddał to wezwanie zainteresowanemu.

      (1)  Dz.U. C 156 z 2.5.2016.


title: Sprawa C-357/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 30 sierpnia 2006 r. — Frigerio Luigi & C. Snc przeciwko Comune di Triuggio

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 30 sierpnia 2006 r. — Frigerio Luigi & C. Snc przeciwko Comune di Triuggio
   (Sprawa C-357/06)
   (2006/C 281/36)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Frigerio Luigi & C. Snc

      Strona pozwana: Comune di Triuggio
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepis art. 4 ust. 1 dyrektywy 2004/18/WE (1), lub analogiczny przepis zawarty w art. 26 ust. 2 dyrektywy 92/50/EWG (2) (jeśli uznane zostanie, że stosuje się ten ostatni przepis) — zgodnie z którymi kandydaci lub oferenci, którzy zgodnie z prawem państwa członkowskiego, w którym mają siedzibę lub miejsce zamieszkania, są uprawnieni do świadczenia odnośnej działalności usługowej, nie zostają odrzuceni jedynie na podstawie tego, iż zgodnie z prawem państwa członkowskiego, w którym zamówienie jest udzielone, byliby oni zobowiązani być albo osobami fizycznymi albo prawnymi — stanowi podstawową zasadę prawa wspólnotowego, która znosi ograniczenie formalne zawarte w art. 113 ust. 5 dekretu ustawodawczego nr 267/2000 oraz w art. 2 ust. 6 i art. 15 ust. 1 ustawy Regionu Lombardia nr 26 z dnia 12 grudnia 2003 r., i w związku z tym jego skuteczność rozciąga się na tyle, by zezwolić na uczestnictwo w przetargach również tym podmiotom, które nie są spółkami kapitałowymi?

               2)

               Jeśli Trybunał uzna, że wymieniona wyżej zasada nie stanowi podstawowej zasady prawa wspólnotowego, czy przepis art. 4 ust. 1 dyrektywy 2004/18/WE lub podobny przepis zawarty w art. 26 ust. 2 dyrektywy 92/50/EWG (jeśli uznane zostanie, że stosuje się ten ostatni przepis), jest raczej zasadą, którą można wywnioskować lub „zasadą wywodzącą się” z zasady konkurencji w związku z zasadą przejrzystości w administracji i zasadą niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową, i z tego względu jest on bezpośrednio obowiązujący i ma pierwszeństwo przed sprzecznymi z nim przepisami krajowymi, wydanymi przez państwa członkowskie w odniesieniu do procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, do których nie stosuje się bezpośrednio przepisów prawa wspólnotowego?

               3)

               Czy przepisy art. 113 ust. 5 dekretu ustawodawczego nr 267/2000 oraz art. 2 ust. 6 i art. 15 ust. 1 ustawy Regionu Lombardia z dnia 12 grudnia 2003 r. zgodne są z zasadami wspólnotowymi wymienionymi w art. 39 (zasada swobodnego przepływu pracowników w ramach Wspólnoty), art. 43 (swoboda przedsiębiorczości), art. 48 i art. 81 (zakaz porozumień ograniczających konkurencję) Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i zatem czy w razie stwierdzenia ich niezgodności z tymi zasadami, wymienionych wyżej przepisów krajowych nie stosuje się w zakresie, w jakim są one sprzeczne z bezpośrednio obowiązującymi normami wspólnotowymi mającymi pierwszeństwo przed uregulowaniami krajowymi?

               4)

               Czy przepisy art. 113 ust. 5 dekretu ustawodawczego nr 267/2000 oraz art. 2 ust. 6 i art. 15 ust. 1 ustawy Regionu Lombardia z dnia 12 grudnia 2003 r. zgodne są z przepisem art. 9 ust. 1 dyrektywy 75/442/EWG lub analogicznym przepisem art. 7 ust. 2 dyrektywy nr 2006/12/WE z dnia 5 kwietnia 2006 r. (jeśli uznane zostanie, że stosuje się ten ostatni przepis), które stanowią — odpowiednio — że „[…] wszelkie zakłady lub przedsiębiorstwa, które wykonują czynności określone w załączniku II A muszą uzyskać zezwolenie od właściwych władz określone w art. 6” i że „plany, o których mowa w ust. 1 (gospodarowania odpadami), mogą, przykładowo, obejmować: a) osoby fizyczne lub prawne upoważnione do gospodarowania odpadami […]”?

      (1)  Dz.U. L 134, str. 114.

      (2)  Dz.U. L 209, str. 1.


title: Sprawa C-150/09 P: Postanowienie Trybunału z dnia 21 stycznia 2010 r. — Iride SpA, Iride Energia SpA przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — Pomoc uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem pod warunkiem, że jej beneficjent zwróci wcześniejszą pomoc uznaną za przyznaną bezprawnie — Zgodność z art. 87 ust. 1 WE — Naruszenia prawa — Przeinaczenie argumentów skarżących — Brak uzasadnienia — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/14

         Postanowienie Trybunału z dnia 21 stycznia 2010 r. — Iride SpA, Iride Energia SpA przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-150/09 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Pomoc uznana za zgodną ze wspólnym rynkiem pod warunkiem, że jej beneficjent zwróci wcześniejszą pomoc uznaną za przyznaną bezprawnie - Zgodność z art. 87 ust. 1 WE - Naruszenia prawa - Przeinaczenie argumentów skarżących - Brak uzasadnienia - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)
   2010/C 134/21
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Iride SpA, Iride Energia SpA (przedstawiciele: L. Radicati di Brozolo, M. Merola i T. Ubaldi, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Righini i G. Conte, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 11 lutego 2009 r. w sprawie T-25/07 Iride SpA i Iride Energia SpA, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/941/WE z dnia 8 listopada 2006 r. w sprawie pomocy państwa C 11/06 (ex N 127/05), której Republika Włoska zamierzała udzielić na rzecz AEM Torino (Dz.U. L 366, s. 62), w postaci subwencji przeznaczonych na zwrot niepodlegających odzyskaniu kosztów w sektorze energii, w zakresie w jakim po pierwsze stwierdziła ona, że chodzi o pomoc państwa, a po drugie uzależniła zgodność pomocy ze wspólnym rynkiem od warunku, że AEM Torino zwróci wcześniejszą pomoc przyznaną bezprawnie w ramach systemu pomocy na rzecz przedsiębiorstw zwanych „skomunalizowanymi”

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Iride SpA oraz Iride Energia SpA zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009.


title: Sprawa T-253/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lipca 2006 r. — Ayadi przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami — Kompetencje Wspólnoty — Zamrożenie funduszy — Zasada pomocniczości — Prawa podstawowe — Ius cogens — Kontrola sądowa — Skarga o stwierdzenie nieważności)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/34

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lipca 2006 r. — Ayadi przeciwko Radzie
   (Sprawa T-253/02) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami - Kompetencje Wspólnoty - Zamrożenie funduszy - Zasada pomocniczości - Prawa podstawowe - Ius cogens - Kontrola sądowa - Skarga o stwierdzenie nieważności)
   (2006/C 224/73)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Chafiq Ayadi (Dublin, Irlandia) (Przedstawiciele: początkowo A. Lyon, H. Miller, M. Willis-Stewart, solicitors, i S. Cox, barrister, następnie A. Lyon, H. Miller i S. Cox)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (Przedstawiciele: pełnomocnicy M. Vitsentzatos i M. Bishop)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Przedstawiciele: początkowo pełnomocnik J. Collins, następnie pełnomocnik R. Caudwell, wspierana przez S. Moore, barrister) oraz Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: pełnomocnicy C. Brown i M. Wilderspin)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności w części rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie (Dz.U. L 139, str. 9)
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżący zostaje obciążony własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Radę.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisja pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 289 z 23.11.2002


title: Sprawa T-227/09: Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2009 r. — Feng Shen Technology przeciwko OHIM — Majtczak (FS)

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/24

         Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2009 r. — Feng Shen Technology przeciwko OHIM — Majtczak (FS)
   (Sprawa T-227/09)
   2009/C 193/40
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Feng Shen Technology Co. Ltd (Gueishan, Tajwan) (przedstawiciele: W. Fest-Wietek i P. Rath, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Druga stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Jarosław Majtczak (Łódź, Polska)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 kwietnia 2009 r. w sprawie R 529/2008 4;

               —

               unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego no 4 431 391;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Sądem i Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: znak „FS” dla towarów z klasy 26 — wspólnotowy znak towarowy nr 4 431 391

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Jarosław Majtczak

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Feng Shen Technology Co. Ltd

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: kilka wcześniejszych zgłoszeń graficznego oznaczenia „FS” w Tajwanie, Chinach i Ghanie w odniesieniu do suwaków i podobnych towarów

      Decyzja Wydziału Unieważnień: odrzucenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 51 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 (obecnie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009) poprzez błędną ocenę dowodów i dokumentów przedstawionych przez strony oraz poprzez błędną analizę okoliczności faktycznych niezbędne ażeby uznać, że omawiany znak towarowy został zgłoszony w złej wierze.


title: Sprawa C-509/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  18 maja 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Magpar VI BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału — Dyrektywa 69/335/EWG — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i bb) — Podatek kapitałowy — Zwolnienie — Warunki — Zachowanie nabytych udziałów przez okres pięciu lat)

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 maja 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Magpar VI BV przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-509/04) (1)

   (Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału - Dyrektywa 69/335/EWG - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i bb) - Podatek kapitałowy - Zwolnienie - Warunki - Zachowanie nabytych udziałów przez okres pięciu lat)
   (2006/C 165/15)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Magpar VI BV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 7 ust. 1 lit. b) i bb) dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 249, str. 25), dodanego dyrektywą Rady 73/79/EWG z dnia 9 kwietnia 1973 r. zmieniającą zakres zastosowania obniżonej stawki podatku kapitałowego dla niektórych działań restrukturyzacyjnych spółek przewidzianej w art. 7 ust. 1 lit b) dyrektywy dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U L 103, str. 13) — Utrata udziałów spółki, posiadanych przez inną spółkę, w wyniku połączenia — Okres pięciu lat — Pojęcie przeniesienia udziałów
   Sentencja

               1)

               Wykładni art. 7 ust. 1 lit. b) i bb) dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, zmienionej dyrektywami Rady 73/79/EWG z dnia 9 kwietnia 1973 r. oraz 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r., należy dokonywać w ten sposób, że jeśli spółka kapitałowa w okresie pięciu lat od nabycia udziałów drugiej spółki kapitałowej w ramach połączenia w drodze wymiany tytułów uczestnictwa zwolnionego od podatku kapitałowego przestaje posiadać nabyte udziały, ponieważ ta druga spółka połączyła się z trzecią spółką kapitałową i w wyniku tego przestała istnieć, przy czym pierwsza spółka w zamian otrzymała udziały tej trzeciej spółki, warunek zachowania pierwotnie nabytych udziałów przez okres pięciu lat, o którym mowa w lit. bb) tego przepisu, nie rozciąga się na udziały trzeciej spółki posiadane przez tę pierwszą spółkę.

               2)

               Fakt, iż art. 7 ust 1 lit. bb) akapit drugi zdanie drugie dyrektywy 69/335 zmienionej dyrektywami 73/79 i 85/303 dotyczy „przeniesienia” posiadanych udziałów w następstwie czynności zwolnionej od podatku kapitałowego, nie ma znaczenia dla odpowiedzi na pierwsze pytanie.

      (1)  Dz.U C 31 z 05.02.2005