title: Sprawa C-383/08: Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/16

         Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-383/08)
   (2008/C 301/30)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: L. Pignataro, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Włoska, przyjmując przepisy zarządzenia ministerialnego z dnia 26 sierpnia 2005 r. zmienionego ostatnio zarządzeniem z dnia 17 grudnia 2007 r., wprowadzające obowiązek oznaczenia państwa pochodzenia mięsa drobiowego wymienionego w art. 3 ust. 1 tego zarządzenia, uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 3 ust. 1 pkt 8 i art. 18 ust. 2 dyrektywy 2000/13/WE (1) w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w zakresie etykietowania, prezentacji i reklamy środków spożywczych w związku z art. 5 ust. 3 lit. e) i art. 5 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1906/90 (2) w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do drobiu do dnia 30 czerwca 2008 r., a od dnia 1 lipca 2008 r., w związku z art. 5 ust. 4 lit. e) i art. 5 ust. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 543/2008 (3);

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja twierdzi, że obowiązek oznaczenia pochodzenia mięsa drobiowego pochodzącego z innych państw członkowskich ustanowiony w zarządzeniu z dnia 26 sierpnia 2005 r., zmienionym ostatnio zarządzeniem z dnia 17 grudnia 2007 r., jest sprzeczny z art. 3 ust. 1 pkt 8 i art. 18 ust. 2 dyrektywy 2000/13/WE w związku z art. 5 ust. 3 lit. e) i art. 5 ust. 4 rozporządzenia nr 1906/90 do dnia 30 czerwca 2008 r., a od dnia 1 lipca 2008 r., w związku z art. 5 ust. 4 lit. e) i art. 5 ust. 5 rozporządzenia nr 543/2008. Rząd włoski twierdzi, że obowiązek ten został wprowadzony w wyniku pojawienia się ognisk ptasiej grypy w państwach trzecich w celu zapewnienia prześledzenia pochodzenia mięsa.
   Komisja uważa, że obowiązek ten jest sprzeczny z art. 3 ust. 1 pkt 8 dyrektywy 2000/13/WE. Przepis ten ustanawia bowiem w jasny sposób, w odniesieniu do środków spożywczych w ogóle, że dane odnoszące się do źródła lub pochodzenia, powinny znaleźć się na etykiecie, wyłącznie w przypadku gdy w braku takich danych konsument mógłby błędnie uznać, że dany produkt spożywczy ma określone źródło lub pochodzenie. Prawodawca wspólnotowy nie uważa zatem, oznaczenia pochodzenia za informację konieczną dla konsumenta w sposób ogólny i bezwzględny, ale wyłącznie wówczas gdy jego brak może wprowadzić konsumenta w błąd.
   Rząd włoski jest zobowiązany wykazać, że obowiązek oznaczenia pochodzenia drobiu pochodzącego z innych państw członkowskich ustanowiony w omawianym zarządzeniu ma rzeczywiste znaczenie w odniesieniu do mięsa drobiowego i że brak takiego oznaczenia stwarza ryzyko wprowadzenia konsumenta w błąd. Komisja uważa, że w rzeczywistości, rząd włoski nie przedstawił żadnego dowodu mogącego wykazać, że istnieje ryzyko wprowadzenia włoskiego konsumenta w błąd w odniesieniu do źródła lub pochodzenia mięsa drobiowego w braku oznaczenia pochodzenia.
   Okoliczności związane z zagrożeniem ptasią grypą nie wyjaśniają dlaczego brak oznaczenia pochodzenia mógłby wprowadzić konsumenta w błąd i spowodować, że uzna on, iż mięso drobiowe ma określone pochodzenie. Sam fakt, że przeciętny konsument przywiązuje wagę do pochodzenia produktu nie oznacza, że zostanie on wprowadzony w błąd co do jego faktycznego pochodzenia w przypadku braku oznaczenie w tym względzie. Oznaczałoby to, że konsument przypisuje z góry określone pochodzenie mięsu drobiowemu, co w żaden sposób nie zostało wykazane przez rząd włoski. Należy ponadto zauważyć, że kwestie z zakresu zdrowia zwierząt nie mogą być oceniane przez konsumenta, który nie posiada wiedzy koniecznej dla dokonania oceny ryzyka na podstawie oznaczenia pochodzenia.
   Ponadto rzeczone przepisy zarządzenia nie są uzasadnione względami ochrony zdrowia publicznego w rozumieniu art. 18 ust. 2 dyrektywy 2000/13/WE, które zostały jednak przywołane przez rząd włoski w celu uzasadnienia dodatkowego obowiązku w zakresie etykietowania. Wspólnota w ramach zwalczania ptasiej grypy przyjęła szeroką gamę środków mających zagwarantować, że wyłącznie zdrowe mięso drobiowe może zostać wprowadzone do Wspólnoty i dopuszczone w niej do sprzedaży.
   Argument rządu włoskiego, zgodnie z którym wskazane wspólnotowe środki nie gwarantują prześledzenia pochodzenia mięsa jest zdaniem Komisji pozbawiony znaczenia, gdyż środki te mają właśnie zapobiegać wprowadzeniu na terytorium Wspólnoty mięsa pochodzącego z państw trzecich, w których pojawiły się ogniska ptasiej grypy. Środki te wywołują zatem skutki na etapie poprzedzającym sprzedaż, do której odnosi się włoski środek, właśnie w celu uniknięcia, aby mięso pochodzące z państw trzecich, w których pojawiły się ogniska ptasiej grypy mogło zostać przywiezione do Wspólnoty. Ponadto Wspólnota przyjęła również środki gwarantujące odseparowanie ognisk ptasiej grypy, mogących pojawić się na jej terytorium, w celu uniknięcia jakiegokolwiek ryzyka zakażenia. We Wspólnocie Europejskiej zostały również przyjęty liczne środki weterynaryjne w celu zapobieżenia przenoszeniu się wirusa z dzikiego ptactwa na drób w regionach, w których zauważono chore ptaki i w celu powstrzymania ewentualnej epidemii u drobiu.
   Rząd włoski w celu uzasadnienia obowiązku wprowadzonego przez sporne zarządzenie powołuje się następnie na rozporządzenie nr 1760/2000 (4), które ustanowiło system śledzenia pochodzenia wołowiny i wprowadziło obowiązek etykietowania dotyczący pochodzenia mięsa.
   Komisja zauważa jednak, że rozporządzenie to w odróżnieniu od omawianego zarządzenia, zostało przyjęte na szczeblu wspólnotowym i że nie chodzi o akt krajowy, a zatem jednostronny, mogący stwarzać przeszkody w handlu. Ponadto skuteczność systemu wprowadzonego rozporządzeniem nr 1760/2000 nie jest oparta wyłącznie na mechanizmie oznaczania pochodzenia produktu, jak jest to w przypadku włoskiego zarządzenia w odniesieniu do mięsa drobiowego, ale na połączeniu wielu elementów obejmujących system identyfikacji i rejestracji zwierząt.
   Jeśli chodzi o argument rządu włoskiego uzasadniający środek na podstawie zasady ostrożności, z uwagi na fakt, że Komisja nie wykazała braku wątpliwości naukowych dotyczących sposobu przenoszenia wirusa na człowieka, Komisja zauważa, zgodnie z orzecznictwem sądów wspólnotowych, iż dane naukowe, na które powołuje się rząd włoski w odpowiedzi na uzasadnioną opinię nie dostarczają dowodu co do rzeczywistych wątpliwości naukowych w tym przedmiocie. Zgodnie z orzecznictwem sądów wspólnotowych to do władz krajowych należy wykazanie wątpliwości naukowych uzasadniających przyjęcie krajowych środków na podstawie zasady ostrożności, a nie do Komisji wykazanie braku wątpliwości naukowych, jak sugeruje rząd włoski w odpowiedzi na uzasadnioną opinię.
   Przyznając nawet, w odniesieniu do ograniczonej hipotezy przenoszenia wirusa z zarażonego drobiu na zwierzęta domowe w ogóle, a w szczególności na koty, że rząd włoski wykazał występowanie rzeczywistych wątpliwości naukowych na podstawie dokumentów Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) i Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności, przywołanych w odpowiedzi na uzasadnioną opinię, Komisja uważa jednak, iż zasada ostrożności, stanowiąca uzasadnienie omawianego zarządzenia, jest niewspółmierna i zatem nieproporcjonalna do celu, jakim jest ochrona zdrowia zwierząt, gdyż szereg środków mających ten sam cel został przyjęty na szczeblu wspólnotowym.
   Wreszcie art. 5 ust. 3 lit. e) i art. 5 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1906/90 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do drobiu do dnia 30 czerwca 2008 r., a następnie od dnia 1 lipca 2008 r., art. 5 ust. 4 lit. e) i art. 5 ust. 5 rozporządzenia Komisji nr 543/2008 ustanawiają obowiązek oznaczenia pochodzenia mięsa drobiowego wyłącznie w odniesieniu do drobiu pochodzącego z państw trzech. Rząd włoski nie zakwestionował tego argumentu.

      (1)  Dz.U. L 109, s. 29.

      (2)  Dz.U. L 173, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 157, s. 46.

      (4)  Rozporządzenie (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z 17.7.2000. ustanawiające system identyfikacji i rejestracji bydła i dotyczące etykietowania wołowiny i produktów z wołowiny oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 820/97 (Dz.U. L 2004, s. 1).


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie T-326/03 Hippocrate Vounakis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Awans — Art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego — Wcześniejszy sprzeciw — Terminy — Przeszkoda bezwzględna — Niedopuszczalność)

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/22

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 2 czerwca 2005 r.
   w sprawie T-326/03 Hippocrate Vounakis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Awans - Art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego - Wcześniejszy sprzeciw - Terminy - Przeszkoda bezwzględna - Niedopuszczalność)
   (2005/C 205/39)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-326/03 Hippocrate Vounakis, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich zam. w Wezembeek-Oppem (Belgia) reprezentowany przez S. Orlandiego, A. Coolena, J.-N. Louisa i E. Marchal, avocats, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot skargę o uchylenie decyzji Komisji o odmowie awansowania skarżącego na stopień A 4 w ramach postępowania w sprawie awansów za rok 2002, Sąd (trzecia izba izba), w składzie: M. Jaeger, Prezes, V. Tiili i M. O. Czúcz, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 2 czerwca 2005 r. r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. 289 z 29.11.2003


title: Sprawa T-562/17: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2017 r. – dm-drogerie markt/EUIPO – Albea Services (ALBÉA)

text:
               9.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/18

         Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2017 r. – dm-drogerie markt/EUIPO – Albea Services (ALBÉA)
   (Sprawa T-562/17)
   (2017/C 338/20)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: dm-drogerie markt Verwaltungs-GmbH (Karlsruhe, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Bludovsky i C. Mellein)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Albea Services (Gennevilliers, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Albea Services

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „ALBÉA” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 210 553

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 maja 2017 r. w sprawie R 1870/2016-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej z dnia 25 maja 2017 r. (odwołanie nr R 1870/2016-1) i w drodze korekty wykreślenie znaku towarowego strony skarżącej;
               tytułem ewentualnym

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej z dnia 25 maja 2017 r. (odwołanie nr R 1870/2016-1) i przekazanie sprawy Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej;
               tytułem ewentualnym

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej z dnia 25 maja 2017 r. (odwołanie nr R 1870/2016-1).

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-548/09 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 listopada 2011 r. — Bank Melli Iran przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Republice Francuskiej, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Komisji Europejskiej (Odwołanie — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające wobec Islamskiej Republiki Iranu przyjęte w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej — Zamrożenie funduszy banku — Brak doręczenia decyzji — Podstawa prawna — Prawo do obrony)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/6

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 listopada 2011 r. — Bank Melli Iran przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Republice Francuskiej, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Komisji Europejskiej
      (Sprawa C-548/09 P) (1)

      (Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające wobec Islamskiej Republiki Iranu przyjęte w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej - Zamrożenie funduszy banku - Brak doręczenia decyzji - Podstawa prawna - Prawo do obrony)
      (2012/C 25/09)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Bank Melli Iran (przedstawiciel L. Defalque, adwokat)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop oraz R. Szostak, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues, L. Butel oraz E. Ranaivoson, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Hathaway, pełnomocnik, D. Beard, barrister), Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Boelaert oraz M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 14 października 2009 r. w sprawie T-390/08 Bank Melli przeciwko Radzie, którym Sąd oddalił skargę wniesioną przez wnoszącego odwołanie, mającą za przedmiot stwierdzenie nieważności pkt 4 tabeli B załącznika do decyzji Rady 2008/475/WE z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 163, s. 29) w części dotyczącej Banku Melli Iran oraz jego filii — Brak indywidualnego doręczenia tej decyzji — Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych — Brak podstawy prawnej decyzji o zamrożeniu funduszy wydanej w odniesieniu do wnoszącego odwołanie — Nieprzestrzeganie prawa do obrony i zasady skutecznej ochrony sądowej — Naruszenie zasady proporcjonalności i prawa własności.

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Bank Melli Iran zostaje obciążony kosztami postępowania

         (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa C-179/05: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/8

         Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-179/05)
   (2005/C 155/16)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 21 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez M. Nolina, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Francuskiej.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że nie przekazując Komisji danych określonych w art. 18 ust. 1 i art. 19i tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia nr 2847/93 (1), Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tego rozporządzenia;

               2.

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               —

               W odniesieniu do danych określonych w art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 2847/93 władze francuskie nie zawsze nie zawsze przekazywały je za lata 1999 i 2000. Ponadto w latach następnych dane te były przekazywane z opóźnieniem;

               —

               W odniesieniu do danych określonych w art. 19i rozporządzenia nr 2847/93 władze francuskie nie przekazały ich za lata 1999, 2000, 2001 i 2002. Dane te nie były także przekazywane w latach następnych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 261 z 20.10.1993, str. 1)


title: Sprawa C-204/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 17 lutego 2011 r. w sprawie T-385/07 Fédération Internationale de Football Association (FIFA) przeciwko Komisji, wniesione w dniu 27 kwietnia 2011 r. przez Fédération Internationale de Football Association (FIFA)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 17 lutego 2011 r. w sprawie T-385/07 Fédération Internationale de Football Association (FIFA) przeciwko Komisji, wniesione w dniu 27 kwietnia 2011 r. przez Fédération Internationale de Football Association (FIFA)
   (Sprawa C-204/11 P)
   2011/C 232/21
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Fédération internationale de football association (FIFA) (przedstawiciele: adwokaci A. Barav i D. Reymond)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Belgii, Republika Federalna Niemiec, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               utrzymanie w mocy wyroku Sądu wydanego w dniu 17 lutego 2011 r. w sprawie T-385/07, w zakresie w jakim dotyczy dopuszczalności;

               —

               uchylenie wyroku Sądu wydanego w dniu 17 lutego 2011 r. w sprawie T-385/07 co do istoty sprawy, w zakresie w jakim dopuszcza włączenie „drugorzędnych” meczów finałów mistrzostw świata FIFA w piłce nożnej do belgijskiego wykazu „wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa” w rozumieniu dyrektywy;

               —

               wydanie ostatecznego orzeczenia, zgodnie z art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości;

               —

               obciążenie Komisji poniesionymi przez FIFA kosztami postępowania w pierwszej instancji i niniejszego postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   1)   Naruszenie prawa, naruszenie art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości, naruszenie art. 3a ust. 2 dyrektywy 89/552/EWG
       (1)
      zmienionej dyrektywą 97/36/EC
       (2), naruszenie prawa Unii, niewłaściwe zastosowanie art. 296 TFUE (przekroczenie granic kontroli sądowej, sprzeczne uzasadnienie, wprowadzenie niezawartego w zaskarżonej decyzji uzasadnienia dotyczącego sposobu klasyfikacji finałów mistrzostw świata FIFA w piłce nożnej i wyciągnięcie z niego błędnych wniosków prawnych, przeniesienie ciężaru dowodu).
   Wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo Unii poprzez podanie uzasadnienia, które nie zostało zawarte w decyzji Komisji (3), gdyż stwierdził, iż Komisja słusznie uznała, że finały mistrzostw świata FIFA w piłce nożnej „stanowią, ze swej natury, jedno wydarzenie” w rozumieniu dyrektywy 89/552/EWG zmienionej dyrektywą 97/36/WE; poprzez podanie sprzecznego i niespójnego uzasadnienia; poprzez stwierdzenie, że aby włączyć całe finały mistrzostw świata FIFA w piłce nożnej do swoich wykazów wydarzeń o doniosłym znaczeniu, państwa członkowskie nie są zobowiązane podać szczególnego uzasadnienia; oraz poprzez przeniesienie ciężaru dowodu.
   2)   Naruszenie prawa, naruszenie art. 3a ust. 1 dyrektywy 89/552/EWG zmienionej dyrektywą 97/36/WE, niewłaściwe zastosowanie art. 296 TFUE, naruszenia art. 36 statusu Trybunału Sprawiedliwości (błędne zaklasyfikowanie finałów mistrzostw świata FIFA w piłce nożnej, przekroczenie granic kontroli sądowej, oparcie się na uzasadnieniu nie zawartym w zaskarżonej decyzji, błędne ustalenie okoliczności faktycznych dotyczących „drugorzędnych” meczów i wyciągnięcie na tej podstawie niesłusznych wniosków prawnych, uznanie uzasadnienia podanego w zaskarżonej decyzji za wystarczające, brak rozpatrzenia podniesionych argumentów). Wnosząca odwołanie wskazuje, że Sąd naruszył prawo Unii poprzez stwierdzenia, iż Komisja słusznie uznała — i należycie to uzasadniła — że całe finały mistrzostw świata FIFA w piłce nożnej stanowią wydarzenie o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa belgijskiego w rozumieniu dyrektywy 89/552/EWG zmienionej dyrektywą 97/36/WE. W szczególności Sąd naruszył prawo i wyciągnął błędne wnioski prawne z okoliczności faktycznych, zgadzając się z bezpodstawnymi twierdzeniami Komisji, jakoby całe finały mistrzostw świata FIFA w piłce nożnej miały „szczególny powszechny oddźwięk w Belgii”, były tradycyjnie transmitowane w ogólnodostępnym programie telewizyjnym i zyskiwały dużą widownię telewizyjną.
   3)   Naruszenie prawa, naruszenie TFUE, naruszenia art. 3a ust. 1 i 2 dyrektywy 89/552EWG zmienionej dyrektywą 97/36/WE, niewłaściwe zastosowanie art. 296 TFUE, naruszenie art. 36 statusu Trybunału Sprawiedliwości (nieuwzględnienie celu kontroli sądowej, stwierdzenie, że Komisja słusznie uznała — a także należycie to uzasadniła — iż zgłoszone przepisy belgijskie są zgodne z prawem Unii i że wynikające z nich ograniczenia są proporcjonalne, błędna wykładnia zakresu prawa do informacji i interesu ogólnego polegającego na szerokim dostępie widowni do telewizyjnej relacji z wydarzeń o doniosłym znaczeniu dla społeczeństwa).

      Zarzut ten dzieli się na dwie części:

   Część pierwsza: Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo Unii poprzez stwierdzenie, iż Komisja słusznie uznała, że zgłoszone przepisy belgijskie są zgodne z prawem Unii, mimo że w zaskarżonej decyzji nie zostało zbadane ograniczenie swobody przedsiębiorczości. Ponadto Sąd naruszył prawo Unii poprzez stwierdzenie, że ograniczenie swobody przedsiębiorczości jest proporcjonalne oraz poprzez stwierdzenie, że Komisja słusznie uznała — i należycie to uzasadniła — iż ograniczenie swobody świadczenia usług jest proporcjonalne.
   Część druga: Wnosząca odwołanie wskazuje, że Sąd naruszył prawo Unii poprzez stwierdzenie, iż Komisja słusznie uznała, że zgłoszone przepisy belgijskie są zgodne z prawem Unii, mimo że w zaskarżonej decyzji nie zostało zbadane ograniczenie prawa własności FIFA. Ponadto Sąd naruszył prawo Unii poprzez stwierdzenie, że ograniczenie prawa własności FIFA jest proporcjonalne.

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 298, s. 23)

      (2)  Dyrektywa 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. zmieniająca dyrektywę Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 202, s. 60)

      (3)  Decyzja Komisji 2007/479/WE z dnia 25 czerwca 2007 r. w sprawie zgodności z prawem wspólnotowym środków przyjętych przez Belgię na mocy art. 3a ust. 1 dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 180, s. 24)


title: Wykreślenie sprawy C-349/02

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/34

         Wykreślenie sprawy C-349/02 (1)

   (2004/C 228/73)
   Postanowieniem z dnia 3 maja 2004 r. prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-349/03, Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej.

      (1)  Dz.U. C 289 z 23.11.2002.


title: Wykreślenie sprawy C-273/02

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/29

         Wykreślenie sprawy C-273/02 (1)

   (2005/C 143/46)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 16 grudnia 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-273/02, Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej, popieranej przez Irlandię, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej i Wielkie Księstwo Luksemburga.

      (1)  Dz.U. C 219 z 14.9.2002


title: Sprawa T-519/16: Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2017 r. – Piessevaux/Rada (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Przeniesienie uprawnień emerytalnych do systemu emerytalnego Unii — Propozycja doliczenia lat uprawniających do emerytury — Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego — Nowe ogólne przepisy wykonawcze — Równość traktowania — Prawa nabyte — Uzasadnione oczekiwania)

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/22

         Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2017 r. – Piessevaux/Rada
   (Sprawa T-519/16) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Przeniesienie uprawnień emerytalnych do systemu emerytalnego Unii - Propozycja doliczenia lat uprawniających do emerytury - Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Nowe ogólne przepisy wykonawcze - Równość traktowania - Prawa nabyte - Uzasadnione oczekiwania))
   (2017/C 231/27)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Vincent Piessevaux (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. de Abreu Caldas i J.N. Louis, następnie J.N. Louis, a w końcu L. Ponteville)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i E. Rebasti, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniesiona na podstawie art. 270 TFUE skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 7 października 2013 r. ustalającej ostatecznie, tytułem systemu emerytalnego Unii Europejskiej, uprawnienia emerytalne nabyte przez skarżącego w następstwie przeniesienia uprawnień, które nabył przed podjęciem służby w Unii, z krajowego organu emerytalno-rentowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Vincent Piessevaux zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 421 z 24.11.2014 (sprawa zarejestrowana początkowo w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-91/14, przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.)


title: Sprawa T-297/04: Skarga wniesiona dnia 22 lipca 2004 r. przez Cristóbala Gallego Martíneza, Benita Garcíę Burgosa i Antonia Parrasa Rosę przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/27

         Skarga wniesiona dnia 22 lipca 2004 r. przez Cristóbala Gallego Martíneza, Benita Garcíę Burgosa i Antonia Parrasa Rosę przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-297/04)
   (2004/C 251/50)
   Język postępowania: hiszpański
   Dnia 22 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Radzie przez Cristóbala Gallego Martíneza, Benita Garcíę Burgosa i Antonia Parrasa Rosę, zamieszkałych w Jaén (Hiszpania), reprezentowanych przez letrado en ejercicio José Francisca Vázqueza Medinę,abogado del Ilustre Colegio de Jaén.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności – ipso iure – art. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 864/04;

               —

               odłożenie decyzji w przedmiocie kosztów.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty zostały już przytoczone w sprawie T-295/04.


title: Sprawa T-98/06: Skarga wniesiona w dniu  28 marca 2006 r.  — Fédération nationale du Crédit agricole przeciwko Komisji

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/44

         Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2006 r. — Fédération nationale du Crédit agricole przeciwko Komisji
   (Sprawa T-98/06)
   (2006/C 131/83)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Fédération nationale du Crédit agricole (Paryż, Francja) [Przedstawiciele: adwokaci N. Lenoir i P.-A. Jeanneney]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie N 531/2005 Francja — Środki związane z utworzeniem i funkcjonowaniem Banque Postale

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W dniu 26 stycznia 2005 r. władze francuskie poinformowały Komisję o podjętej przez nie decyzji o przeniesieniu działalności bankowej i ubezpieczeniowej prowadzonej przez La Poste na spółkę-córkę (Banque Postale), w której początkowo całość udziałów należała do La Poste. W dniu 21 lipca 2005 r. skarżąca złożyła do Komisji formalną skargę na podstawie art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 695/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (obecnie art. 88 traktatu) (1), wskazując na niezgodność pomocy państwa przyznanej Banque Postale ze wspólnym rynkiem oraz wnosząc do Komisji o wszczęcie formalnej procedury dochodzenia.
   Decyzją z dnia 21 grudnia 2005 r. Komisja stwierdziła, że przeniesienie usług finansowych La Poste na jej spółkę-córką nie przynosi Banque Postale korzyści gospodarczych oraz że środki związane z jej utworzeniem i funkcjonowaniem nie stanowią pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE. Chodzi tu o zaskarżoną decyzję.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty, z których pierwszy oparty jest na naruszeniu formalnej legalności, mianowicie na naruszeniu rozporządzenia nr 695/1999 w związku z tym, że Komisja, zdaniem skarżącej, postanowiła odłożyć niektóre kwestie do późniejszego zbadania oraz naruszeniu art. 88 ust. 2 WE w związku z tym, że Komisja odmówiła wszczęcia formalnej procedury dochodzenia.
   W zarzucie drugim skarżąca podnosi, że uznając środki związane z utworzeniem i funkcjonowaniem Banque Postale za niestanowiące pomocy państwa, Komisja popełniła kilka błędów w ocenie, między innymi w odniesieniu do korzyści gospodarczych przedstawionych w złożonej przez nią skardze do Komisji oraz że w konsekwencji naruszyła ona art. 87 i art. 88 WE.
   W zarzucie trzecim skarżąca zarzuca Komisji, że zaskarżona decyzja jest wadliwa pod względem formalnym z powodu braku uzasadnienia dotyczącego odmowy rozpatrzenia istotnych zarzutów podniesionych przez skarżącą w jej skardze do Komisji oraz z powodu wewnętrznie sprzecznego i niewystarczającego uzasadnienia w odniesieniu do niektórych szczegółowych kwestii rozważanych w decyzji.
   W zarzucie czwartym skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła art. 43, art. 82 i art. 86 WE, ponieważ w swojej decyzji zaniechała ona dokonania oceny naruszeń swobody przedsiębiorczości i wolnej konkurencji, wynikających ze środków związanych z przedmiotem pomocy państwa wynikającej z książeczki oszczędnościowej A (livret A).

      (1)  Dz.U. L 83, str.1


title: Sprawa T-495/17: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2017 r. – Sedes Holding/EUIPO (gratis)

text:
               25.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 318/24

         Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2017 r. – Sedes Holding/EUIPO (gratis)
   (Sprawa T-495/17)
   (2017/C 318/30)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Sedes Holding AŞ (Stanbuł, Turcja) (przedtawiciele: adwokaci K. Ongena i C. Du Jardin)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „gratis” – zgłoszenie nr 15 950 637

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 maja 2017 r. w sprawie R 507/2017-2

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zgodnie art. 68 regulaminu postępowania przed Sądem połączenie sprawy, której dotyczy niniejsza skarga, ze sprawą, której dotyczy skarga na decyzję EUIPO w sprawie R 506/2017-2, do celów rozpoznania w ramach ustnego etapu postępowania ze względu na ich powiązanie;

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną, a w związku z tym:

                           —

                           po pierwsze, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i nakazanie EUIPO rejestracji graficznego znaku towarowego GRATIS (zgłoszenie nr 15 950 637) dla wszystkich towarów objętych zgłoszeniem;

                           —

                           ewentualnie, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i nakazanie EUIPO rejestracji graficznego znaku towarowego GRATIS (zgłoszenie nr 15 950 637) dla „perfum, produktów kosmetycznych, środków zapachowych i dezodorantów osobistych”;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie ogólnych zasad prawa Unii.


title: Sprawa C-581/11 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 września 2011 r. w sprawie T-292/09 Muhamad Mugraby przeciwko Radzie i Komisji, wniesione w dniu 22 listopada 2011 r. przez Muhamada Mugrabego

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/37

      Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 września 2011 r. w sprawie T-292/09 Muhamad Mugraby przeciwko Radzie i Komisji, wniesione w dniu 22 listopada 2011 r. przez Muhamada Mugrabego
      (Sprawa C-581/11 P)
      (2012/C 25/72)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Muhamad Mugraby (przedstawiciel: S. Delhaye, advocate)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej i Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie zwraca się do Sądu o:

                  1)

                  stwierdzenie, że Komisja dopuściła się bezczynności w odniesieniu do:

                              (i)

                              wniosku skierowanego przez wnoszącego odwołanie do Komisji, w którym domagał się on, by Komisja przedstawiła Radzie zalecenie dotyczące zawieszenia pomocy wspólnotowej dla Libanu, zgodnie z przepisem art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1638/2006 (1), albowiem tego rodzaju środki są wymagane i dopuszczalne zgodnie z tym rozporządzeniem;

                              (ii)

                              wniosku skierowanego przez wnoszącego odwołanie do Komisji, w którym domagał się on, by Komisja — jako organ bezpośrednio odpowiedzialny za wdrażanie rozmaitych programów pomocy unijnej dla Libanu — zawiesiła wdrażanie tych programów do czasu zaprzestania przez Liban naruszania praw podstawowych, a w szczególności praw podstawowych wnoszącego odwołanie;

                  2)

                  stwierdzenie, że Rada — działając w charakterze strony Rady Stowarzyszenia Unia-Liban — dopuściła się bezczynności w odniesieniu wniosku skarżącego, w którym domagał się on, by Rada wezwała Komisję, by Komisja zaleciła Radzie podjęcie określonych i skutecznych środków w zakresie pomocy unijnej dla Libanu przewidzianej na mocy układu stowarzyszeniowego (2) pomiędzy Libanem a Wspólnotami, a to w celu wypełnienia obowiązków, jakie ciążą na stronach tego układu;

                  3)

                  stwierdzenie, że Unia Europejska, Komisja — jako strażnik traktatów i jako organ bezpośrednio odpowiedzialny za wdrażanie rozmaitych programów pomocy unijnej dla Libanu, a także Rada — jako strona Rady Stowarzyszenia Unia-Liban — ponoszą odpowiedzialność pozaumowną za szkody, jakie poniósł wnoszący odwołanie wskutek tego, że poczynając od grudnia 2002 r. nie skorzystały w sposób skuteczny z dostępnych im zasobów i narzędzi w celu zapewnienia rzeczywistego przestrzegania klauzuli praw człowieka ujętej w układzie stowarzyszeniowym;

                  4)

                  nakazanie, by Komisja — w ramach naprawienia szkody w naturze — zwróciła się do Rady o zawieszenie mocy obowiązującej układu stowarzyszeniowego Liban-Unia aż do czasu, gdy Liban zacznie przestrzegać art. 2 tego układu w odniesieniu do wnoszącego odwołanie;

                  5)

                  nakazanie, by Komisja ograniczyła realizację aktualnych programów pomocowych (które są realizowane lub nadzorowane przez Komisję) jedynie do tych spośród nich, które mają wyraźnie na celu promocję praw podstawowych i które nie stanowią wsparcia pieniężnego dla władz libańskich, aż do czasu, gdy Liban zacznie przestrzegać art. 2 tego układu w odniesieniu do wnoszącego odwołanie;

                  6)

                  nakazanie, by Rada wezwala Komisję do wystosowania zalecenia, o którym mowa w pkt 4 powyżej, a także by podjęła działania, posługując się instytucjami układu stowarzyszeniowego, mające na celu realizację tego samego celu;

                  7)

                  nakazanie Unii Europejskiej, Radzie oraz Komisji — pozwanym w postępowaniu w pierwszej instancji — naprawienie szkody poniesionej przez wnoszącego odwołanie, a także zadośćuczynienie mu za doznaną krzywdę poprzez zapłatę na jego rzecz kwoty określonej na zasadach słuszności w wysokości nie mniejszej niż 5 mln EUR, a także obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zdaniem wnoszącego odwołanie następujące względy przemawiają za uchyleniem zaskarżonego postanowienia.
      Sąd dopuścił się obrazy prawa w ten sposób, że:

                  —

                  odrzucił skargę, choć nie występowały podstawy do uznania ją za niedopuszczalną;

                  —

                  naruszył prawo skarżącego do wskazania ogółu pozwanych;

                  —

                  naruszył prawo skarżącego do obrony poprzez zignorowanie przedłożonych przezeń argumentów;

                  —

                  nie odniósł się do wszystkich żądań skargi;

                  —

                  zignorował przepisy prawa Unii oraz zobowiązania Unii wynikające z prawa międzynarodowego i oparł wydane przez siebie postanowienie jedynie na rozporządzeniu jednej z instytucji Unii.

            Wnoszący odwołanie twierdzi ponadto, że Sąd dokonał błędnej wykładni układu stowarzyszeniowego Unia-Liban, że przyjęta przez Sąd wykładnia pojęcia szerokiego zakresu swobodnego uznania pozbawiona była podstawowy prawnej, a także iż Sąd nie był władny wydawać poleceń Radzie Unii Europejskiej i Komisji Europejską.
      Z uwagi na powyższe wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd odmówił mu dostępu do wymiaru sprawiedliwości.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1638/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 2006 r. określające przepisy ogólne w sprawie ustanowienia Europejskiego Instrumentu Sąsiedztwa i Partnerstwa (Dz.U. 310, s. 1).

         (2)  Umowa Przejściowa w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Libanu, z drugiej strony (Dz.U. 2002 L 262, s. 2).


title: Sprawa T-501/10: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2010 r. — TI Media Broadcasting i TI Media przeciwko Komisji

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/53

         Skarga wniesiona w dniu 22 października 2010 r. — TI Media Broadcasting i TI Media przeciwko Komisji
   (Sprawa T-501/10)
   ()
   2010/C 346/104
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Telecom Italia Media Broadcasting Srl (TI Media Broadcasting) (Rzym Włochy), Telecom Italia Media SpA (TI Media) (Rzym Włochy) (przedstawiciele: adwokaci B. Caravita di Toritto, L. Sabelli, F. Pace, A. d'Urbano)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż zaskarżona decyzji narusza prawo i stwierdzenie jej nieważności w zakresie w jakim dopuściła SKY do udziału w przetargu publicznego na dywidendę cyfrową;

               —

               tytułem żądanie ewentualnego nakazanie Komisji 1) określenia zakresu oferty, w której ramach SKY może zostać dopuszczony do udziału w przetargu publicznym; 2) rozszerzenia zakresu pięcioletniego zakazu użytkowania częstotliwości w celach nadawania sygnału telewizji Pay na częstotliwości nabyte na postawie umów zawartych z już istniejącymi lub nowymi nadawcami;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Spółki skarżące domagają się w niniejszej sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2010) 4976 z dnia 20 lipca 2010 r. zmieniającej klauzulę 9.1 postanowień załączonych do decyzji z dnia 2 kwietnia 2003 r. (Sprawa COMP/M.2876), w której Komisja stwierdziła zgodność ze wspólnym rynkiem i porozumieniem EOG koncentracji zaistniałej poprzez utworzenie „SKY Italia” (zwanej dalej SKY).
   Należy dodać w tym zakresie, że klauzula ta zobowiązywała SKY do zwolnienia częstotliwości analogowych i cyfrowych oraz zakazywała jej wszelkiej działalności w ramach naziemnej platformy cyfrowej, zarówno jako operatorowi sieci, jak i nadawcy treści do dnia 31 grudnia 2011 r. W zaskarżonej decyzji Komisja przyjęła wniosek SKY, dopuszczając ją do udziału w przetargu publicznym na przydział dywidendy cyfrowej i przedłożenia oferty w przetargu na dostawę multipleksu telewizyjnego, który miał nadawać niekodowane treści w okresie pięciu lat od daty przyjęcia przytoczonej decyzji.
   Na poparcie swych żądań skarżące powołują się na następujące zarzuty: naruszenie art. 2, 6 i 8 ust. 2, rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (1), pkt 74 zawiadomienia Komisji w sprawie środków zaradczych dopuszczalnych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 i rozporządzenia Komisji (WE) nr 802/2004 (2), klauzuli nr 14.1 postanowień zawartych w załączniku do decyzji z dnia 2 kwietnia 2003 r. (Sprawa COMP/M.2876), a także art. 102 TFUE.
   Dokładniej, skarżące powołują się na fakt, iż zaskarżona decyzji została wydana z nadużyciem uprawnień oraz jest obarczona brakiem uzasadnienia, ponieważ uznając wniosek, który wykraczał co do zasady poza przedmiotowy zakres zastosowania klauzuli i 9.1 załącznika do decyzji z 2003 r. (Sprawa COMP/M.2876), Komisja dopuściła SKY do udziału w przetargu publicznym na przydział dywidendy cyfrowej.
   Skarżące potwierdzają poza tym, że pozwana naruszając istotne wymogi proceduralne oraz dokonując wypaczenia okoliczności faktycznych sprawy, błędnie uznała, iż zachodzą szczególnych okoliczności uzasadniające zmianę zobowiązań pierwotnie nałożonych na SKY. W szczególności opierając się na nietypowych przebiegu procedury przetargowej w niniejszej sprawie Komisja zrównała pozycję TI Media z dominującymi nadawcami RAI i Mediaset, mimo faktu, że TI Media nie była nigdy oskarżona o zajmowanie pozycji dominującej na rynku. W celu uzasadnienia tego rodzaju obiter dictum, dotyczącego jakoby silnej pozycji („strong position”), którą TI Media zajmowała na rynku, Komisja oparła się na błędnej wykładni decyzji 544/07/CONS, pomijając całkowicie potrzebę uwzględnienia wyników badań rynkowych.
   Wreszcie skarżące podnoszą niezgodność z prawem decyzji ze względu na brak pouczenia i brak uzasadnienia, ponieważ, powołując definicję kryteriów udzielenia zamówienia, Komisja oparła się na mylącym i błędnym przedstawieniu treści decyzji 181/09/CONS i 427/09/CONS. Wbrew temu co twierdzi Komisja, decyzje te bowiem definiowały kryteria udzielania zamówień na zakresy częstotliwości (A, B i ewentualnie C), nie różnicując nadawców krajowych na kategorie i przede wszystkim nie zaliczając TI Media do nadawców zintegrowanych pionowo.

      (1)  Dz.U. L 24, s. 1

      (2)  Dz.U.C 267 z 22.10.2008, s. 1


title: Sprawa C-539/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Employment Tribunal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 26 listopada 2012 r. — ZJR Lock przeciwko British Gas Trading Limited & Others

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Employment Tribunal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 26 listopada 2012 r. — ZJR Lock przeciwko British Gas Trading Limited & Others
   (Sprawa C-539/12)
   2013/C 46/25
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Employment Tribunal

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ZJR Lock

      Strona pozwana: British Gas Trading Limited & Others

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w sytuacji, gdy:

                           (i)

                           roczne wynagrodzenie pracownika składa się z wynagrodzenia podstawowego oraz z prowizji wypłacanej na podstawie umownego roszczenia o zapłatę prowizji;

                           (ii)

                           prowizja jest wypłacana w związku z dokonaną przez pracownika sprzedażą i zawartymi przez niego umowami wskutek jego pracy;

                           (iii)

                           prowizja jest wypłacana następczo i kwota otrzymanej prowizji w danym okresie jest zmienna w zależności od wartości dokonanych sprzedaży, zawartych umów oraz od chwili dokonania sprzedaży;

                           (iv)

                           w czasie urlopów wypoczynkowych pracownik nie wykonuje pracy, która uprawniałaby go do otrzymania wskazanych prowizji i w konsekwencji za te okresy nie uzyskuje on prowizji;

                           (v)

                           w okresie objętym wynagrodzeniem, który zawiera okres urlopu wypoczynkowego pracownik ma prawo do wynagrodzenia podstawowego i w dalszym ciągu uzyskuje wypłaty uprzednio zarobionych prowizji; oraz

                           (vi)

                           jego średni roczny dochód z prowizji jest niższy od dochodu, który uzyskałby, gdyby nie skorzystał z urlopu, ponieważ w okresie urlopu nie wykonuje on pracy, która uprawniałaby go do wypłaty prowizji,

                     art. 7 dyrektywy 93/104/WE (1) zmienionej dyrektywą 2003/88/WE (2) wymaga, aby państwa członkowskie podejmowały środki celem zapewnienia, że pracownik otrzyma wynagrodzenie w zakresie dotyczącym okresów urlopu wypoczynkowego w odniesieniu do prowizji, którą uzyskałby w tych okresach, gdyby nie skorzystał z urlopu, a także wynagrodzenie podstawowe?

               2)

               Jakie zasady leżą u podstaw odpowiedzi na pytanie 1?

               3)

               Gdyby na pytanie 1 została udzielona odpowiedź twierdząca, jakie zasady (w danym przypadku) powinny zostać przyjęte przez państwa członkowskie przy obliczaniu kwoty podlegającej wypłacie na rzecz pracownika tytułem prowizji, którą pracownik uzyskałby lub mógł uzyskać, gdyby nie skorzystał z urlopu wypoczynkowego?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/104/WE z dnia 23 listopada 1993 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy, Dz.U. L 307, s. 18.

      (2)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy, Dz.U. L 299, s. 9.


title: Sprawa C-616/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 28 listopada 2016 r. – Presidenza del Consiglio dei Ministri in./Nello Grassi i in.

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 28 listopada 2016 r. – Presidenza del Consiglio dei Ministri in./Nello Grassi i in.
   (Sprawa C-616/16)
   (2017/C 063/22)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Presidenza del Consiglio dei Ministri, Gianni Pantuso, Angelo Tralongo, Maria Michela D’Alessandro

      Strona pozwana: Nello Grassi, Carmela Amato, Università degli Studi di Palermo, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero della Salute, Ministero dell’Istruzione, dell’Università e della Ricerca

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywę nr 82/76/EWG (1) zmieniającą dyrektywy nr 75/362/EWG (2) i nr 75/363/EWG (3) należy interpretować w ten sposób, że zakresem jej stosowania objęte są również szkolenia lekarzy specjalistów, zarówno w pełnym jak też w niepełnym wymiarze godzin, będące w toku w dniu 31 grudnia 1982 i kontynuowane po tym dniu, który stanowi termin wyznaczony przez art. 16 dyrektywy 82/76/EWG na przyjęcie przez państwa członkowskie środków niezbędnych w celu dostosowania się do niej?
               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

               2)

               Czy załącznik dodany do dyrektywy w sprawie koordynacji nr 75/363/EWG przez art. 13 dyrektywy nr 82/76/EWG zmieniającej dyrektywy nr 75/362/EWG i nr 75/363/EWG należy interpretować w ten sposób, że w wypadku szkoleń specjalistycznych rozpoczętych przed dniem 31 grudnia 1982 r., powstanie obowiązku odpowiedniego wynagrodzenia dla lekarzy odbywających szkolenie specjalistyczne zależy od dopełnienia obowiązku reorganizacji lub w każdym razie kontroli zgodności z przepisami wspomnianych dyrektyw?

               3)

               Czy w odniesieniu do lekarzy, którzy uzyskali specjalizacje uczęszczając na szkolenia, które rozpoczęły się przed dniem 1 stycznia 1983 r. lecz nie zakończyły przed tym dniem, powstał obowiązek odpowiedniego wynagrodzenia za cały czas trwania szkolenia lub jedynie za okres po dniu 31 grudnia 1982 r. i ewentualnie pod jakimi warunkami?

      (1)  Dyrektywa Rady 82/76/EWG z dnia 26 stycznia 1982 r. zmieniająca dyrektywę 75/362/EWG w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dowodów posiadania kwalifikacji lekarskich, łącznie ze środkami ułatwiającymi skuteczne korzystanie z prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług oraz dyrektywę 75/363/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. dotyczącą koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych w zakresie działalności lekarzy (Dz.U. L 43, s. 21).

      (2)  Dyrektywa Rady 75/362/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. dotycząca wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji lekarza i zawierająca przepisy służące ułatwieniu skutecznego wykonywania działalności gospodarczej i swobody świadczenia usług (Dz.U. L 167, s. 1)

      (3)  Dyrektywa Rady 75/363/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do działalności lekarzy (Dz.U. L 167, s. 14).


title: Sprawa F-64/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 2 kwietnia 2008 r. — S przeciwko Parlamentowi

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/63

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 2 kwietnia 2008 r. — S przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-64/07) (1)

   (2008/C 223/122)

      Język postępowania: włoski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 199 z 25.8.2007, str. 53.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 maja 2004 r. w sprawie T-154/01, Distilleria F. Palma SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Rozporządzenie (EWG) nr 822/87 — Wspólna organizacja rynku wina — Rozporządzenie (EWG) nr 1780/89 — Rozporządzenie (EWG) nr 2710/93 — Rozporządzenie (WE) nr 416/96 — Zbyt alkoholu uzyskanego w drodze destylacji — Rozporządzenie (EWG) nr 3390/90 — Przetarg w celu wykorzystania w sektorze paliw silnikowych — Odmowa zmiany niektórych warunków przetargu ze strony Komisji — Siła wyższa — Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty — Dopuszczalność)

text:
               24.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/15

         SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI
   Wyrok Sądu Pierwszej Instancji
   z dnia 25 maja 2004 r.
   w sprawie T-154/01, Distilleria F. Palma SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Rozporządzenie (EWG) nr 822/87 - Wspólna organizacja rynku wina - Rozporządzenie (EWG) nr 1780/89 - Rozporządzenie (EWG) nr 2710/93 - Rozporządzenie (WE) nr 416/96 - Zbyt alkoholu uzyskanego w drodze destylacji - Rozporządzenie (EWG) nr 3390/90 - Przetarg w celu wykorzystania w sektorze paliw silnikowych - Odmowa zmiany niektórych warunków przetargu ze strony Komisji - Siła wyższa - Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty - Dopuszczalność)
   (2004/C 190/24)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-154/01, Distilleria F. Palma SpA, w likwidacji, z siedzibą w Neapolu (Włochy), reprezentowaną przez F. Caruso, avocat, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: L. Visaggio, C. Cattabriga oraz A. Dal Ferro), której przedmiotem była skarga na podstawie art. 235 WE i art. 288 ust. 2 WE z żądaniem naprawienia szkody, mającej wedle skargi być konsekwencją niezgodnego z prawem postępowania Komisji, które spowodowane zostało pismem wysłanym przez tę instytucję do władz włoskich w dniu 11 listopada 1996 r., Sąd Pierwszej Instancji (druga izba) w składzie J. Pirrung, prezes, A.W.H. Meij i N. J. Forwood, sędziowie; sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 25 maja 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 259 z 15.9.2001 r.


title: Sprawa C-339/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel – Belgia) – Postępowanie karne przeciwko Lucowi Vanderborghtowi (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 56 TFUE — Swobodne świadczenie usług — Świadczenia leczenia ust i zębów — Przepisy krajowe zakazujące całkowicie reklamy usług leczenia ust i zębów — Istnienie aspektu transgranicznego — Ochrona zdrowia publicznego — Proporcjonalność — Dyrektywa 2000/31/WE — Usługa społeczeństwa informacyjnego — Reklama na stronie internetowej — Członek zawodu regulowanego — Zasady wykonywania zawodu — Dyrektywa 2005/29/WE — Nieuczciwe praktyki handlowe — Krajowe przepisy z zakresu zdrowia — Krajowe przepisy dotyczące zawodów regulowanych)

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel – Belgia) – Postępowanie karne przeciwko Lucowi Vanderborghtowi
   (Sprawa C-339/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 56 TFUE - Swobodne świadczenie usług - Świadczenia leczenia ust i zębów - Przepisy krajowe zakazujące całkowicie reklamy usług leczenia ust i zębów - Istnienie aspektu transgranicznego - Ochrona zdrowia publicznego - Proporcjonalność - Dyrektywa 2000/31/WE - Usługa społeczeństwa informacyjnego - Reklama na stronie internetowej - Członek zawodu regulowanego - Zasady wykonywania zawodu - Dyrektywa 2005/29/WE - Nieuczciwe praktyki handlowe - Krajowe przepisy z zakresu zdrowia - Krajowe przepisy dotyczące zawodów regulowanych))
   (2017/C 213/07)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel

      Strona w postępowaniu karnym będącym postepowaniem głównym:

   Luc Vanderborght

      Sentencja

               1)

               Dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywę o nieuczciwych praktykach handlowych”) należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, które chronią zdrowie publiczne i godność zawodu dentysty poprzez ogólny i całkowity zakaz wszelkiej reklamy dotyczącej świadczeń leczenia ust i zębów oraz poprzez ustanowienie określonych wymogów co do dyskrecji w zakresie dotyczącym szyldów gabinetów dentystycznych.

               2)

               Dyrektywę 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego („dyrektywę o handlu elektronicznym”) należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, które ustanawiają ogólny i całkowity zakaz wszelkiej reklamy dotyczącej świadczeń leczenia ust i zębów, w zakresie, w jakim zakazują one wszelkiej formy informacji handlowych przekazywanych drogą elektroniczną, w tym również poprzez stronę internetową utworzoną przez dentystę.

               3)

               Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak przepisy rozpatrywane w postępowaniu głównym, które ustanawiają ogólny i całkowity zakaz wszelkiej reklamy dotyczącej świadczeń leczenia ust i zębów.

      (1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


title: Sprawa C-277/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n o 23 de Madrid (Hiszpania) w dniu 26 czerwca 2008 r. — Francisco Vicente Pereda przeciwko Madrid Movilidad S.A.

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 23 de Madrid (Hiszpania) w dniu 26 czerwca 2008 r. — Francisco Vicente Pereda przeciwko Madrid Movilidad S.A.
   (Sprawa C-277/08)
   (2008/C 223/45)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Juzgado de lo Social no 23 de Madrid
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Francisco Vicente Pereda

      Strona pozwana: Madrid Movilidad S.A.
   Pytania prejudycjalne
   Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku, gdy okres urlopu wypoczynkowego ustalony w planie urlopowym pracodawcy zbiega się z okresem czasowej niezdolności do pracy wynikającej z wypadku przy pracy mającego miejsce przed datą rozpoczęcia urlopu, zainteresowanemu pracownikowi, po uzyskaniu zezwolenia na powrót do pracy, przysługuje prawo do wykorzystania urlopu wypoczynkowego w innych terminach niż wcześniej ustalone, niezależnie od tego czy upłynął już rok kalendarzowy, którego urlop ten dotyczy?

      (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s. 19).


title: Sprawa C-267/13: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 30 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Nutricia NV przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Nomenklatura scalona — Pozycje taryfowe — Leki w rozumieniu pozycji 3004 — Pojęcie — Przetwory spożywcze przeznaczone wyłącznie do podawania dojelitowego pod kontrolą lekarza osobom, które są leczone medycznie — Napoje w rozumieniu podpozycji 2202 — Pojęcie — Płyny odżywcze przeznaczone do podawania dojelitowego, a nie do picia)

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/8

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 30 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Nutricia NV przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-267/13) (1)

   ((Nomenklatura scalona - Pozycje taryfowe - Leki w rozumieniu pozycji 3004 - Pojęcie - Przetwory spożywcze przeznaczone wyłącznie do podawania dojelitowego pod kontrolą lekarza osobom, które są leczone medycznie - Napoje w rozumieniu podpozycji 2202 - Pojęcie - Płyny odżywcze przeznaczone do podawania dojelitowego, a nie do picia))
   2014/C 194/08
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nutricia NV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Hoge Raad der Nederlanden – Nomenklatura scalona – Pozycje taryfowe – Leki w rozumieniu pozycji 3004 – Pojęcie – Przetwory spożywcze przeznaczone wyłącznie do podawania przez zgłębnik pod kontrolą lekarza osobom, które ze względu na chorobę są leczone medycznie – Napoje w rozumieniu podpozycji 2202 – Pojęcie – Płyny odżywcze przeznaczone do podawania przez zgłębnik, a nie do picia

      Sentencja

   Pozycję taryfową 3004 Nomenklatury scalonej, która znajduje się w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że pojęcie leków w rozumieniu tej pozycji obejmuje przetwory spożywcze przeznaczone wyłącznie do podawania dojelitowego (przez zgłębnik żołądkowy) pod kontrolą lekarza osobom, które są leczone medycznie, gdy w ramach zwalczania choroby lub dolegliwości, które u nich występują, celem podawania wspomnianych przetworów jest zwalczanie niedożywienia tych osób lub zapobieganie mu.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa T-435/11: Wyrok Sądu z dnia 2 maja 2012 r. — Universal Display przeciwko OHIM (UniversalPHOLED) (Wspólnotowy znak towarowy — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego UniversalPHOLED — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/21

         Wyrok Sądu z dnia 2 maja 2012 r. — Universal Display przeciwko OHIM (UniversalPHOLED)
   (Sprawa T-435/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego UniversalPHOLED - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 174/33
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Universal Display Corp. (Ewing, New Jersey, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: A. Poulter i C. Lehr, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 maja 2011 r. (sprawa R 215/2011-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego UniversalPHOLED jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Universal Display Corp. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 298 z 8.10.2011.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 grudnia 2004 r. w sprawie C-36/03, The Queen, na wniosek Approved Prescription Services Ltd, przeciwko Licensing Authority (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)), (Produkty lecznicze — Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu — Procedury dotyczące produktów zasadniczo podobnych)

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 9 grudnia 2004 r.
   w sprawie C-36/03, The Queen, na wniosek Approved Prescription Services Ltd, przeciwko Licensing Authority (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)) (1),
   (Produkty lecznicze - Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu - Procedury dotyczące produktów zasadniczo podobnych)
   (2005/C 45/09)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-36/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo), orzeczeniem z dnia 23 grudnia 2002 r., który wpłynął do Trybunału dnia 3 lutego 2003 r., w postępowaniu: The Queen, na wniosek Approved Prescription Services Ltd przeciwko Licensing Authority, reprezentowanej przez Medicines and Healthcare Products Regulatory Agency, przy udziale Eli Lilly & Co. Ltd, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann (sprawozdawca), J.-P. Puissochet, N. Colneric i J. N. Cunha Rodrigues, sędziowie, rzecznik generalny: F.G. Jacobs, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 9 grudnia 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Wniosek o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu C może zostać wniesiony zgodnie z art. 10 ust. 1 lit a) pkt iii) dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, gdy we wniosku wykazuje się, że produkt C jest zasadniczo podobny do produktu B, jeżeli:

               —

               produkt B jest nową postacią farmaceutyczną produktu A i

               —

               produkt A, w przeciwieństwie do produktu B, jest wprowadzony do obrotu we Wspólnocie przez okres co najmniej sześciu lub dziesięciu lat zgodnie z wskazanym przepisem.

      (1)  Dz.U. C 83 z 5.4.2003.


title: Sprawa C-486/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 2 lipca 2015 r. w sprawach T-425/04 REV i T-444/04 REV, Francja i Orange/Komisja, wniesione w dniu 14 września 2015 r. przez Komisję Europejską

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/22

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 2 lipca 2015 r. w sprawach T-425/04 REV i T-444/04 REV, Francja i Orange/Komisja, wniesione w dniu 14 września 2015 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-486/15 P)
   (2015/C 381/25)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito, B. Stromsky, D. Grespan, i T. Maxian Rusche, członkowie Służby Prawnej)

      Druga strona postępowania: Republika Francuska, Orange, wcześniej France Télécom, Republika Federalna Niemiec

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (szósta izba w składzie powiększonym) z dnia 2 lipca 2015 r. w sprawach połączonych T-425/04, Republika Francuska przeciwko Komisji i T 444/04, France Télécom przeciwko Komisji, w zakresie, w jakim wyrok ten:

                           —

                           stwierdza nieważność art. 1 decyzji Komisji 2006/621/CE z dnia 2 sierpnia 2004 r. dotyczącej pomocy państwa wdrożonej przez Francję na rzecz France Télécom (1);

                           —

                           obciąża Komisję jej własnymi kosztami oraz ośmioma dziesiątymi kosztów poniesionych przez Republikę Francuską i przez Orange w sprawach T-425/04 i T-444/04.

               —

               wydanie ostatecznego orzeczenia w sprawie i oddalenie skarg skarżących oraz obciążenie ich kosztami postępowania we wszystkich instancjach;

               —

               tytułem ewentualnym, odesłanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd i orzeczenie, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania Komisja podnosi cztery zarzuty.
   W pierwszej kolejności uważa, że wyrok Sądu jest niewystarczająco uzasadniony i wewnętrznie sprzeczny. Sąd nie uwzględnił bowiem zasad określonych w wyroku wydanym w postępowaniu odwoławczym (2) i nie odpowiedział w sposób wystarczający na argumenty przedstawione przez Komisję w tym postępowaniu.
   W drugiej kolejności Komisja zarzuca Sądowi popełnienie licznych naruszeń art. 107 ust. 1 TFUE. Jej zdaniem naruszenia te doprowadziły do wykluczenia przez Sąd oświadczeń organów publicznych od lipca do grudnia 2002 r., a także części „reasekuracja rynków” ogłoszenia z dnia 4 grudnia 2000 r. z zakresu analizy kryterium prywatnego inwestora. Po pierwsze, dążąc do zastosowania kryterium świadomego inwestora prywatnego do konkretnej chwili, Sąd nie uwzględnił bowiem rozstrzygnięcia Trybunału, zgodnie z którym należy się przenieść w kontekst czasowy, w którym podjęto środki w zakresie wsparcia i uwzględnić wszystkie istotne elementy. Zdaniem Komisji Sąd wydaje się nie wiedzieć, że środek pomocy może wynikać z wielu interwencji, które są ze sobą związane i których nie można rozdzielić. Po drugie, według Komisji Sąd popełnił szereg naruszeń prawa, jeśli chodzi o związek istniejący pomiędzy pojęciem korzyści i stosowaniem kryterium świadomego inwestora prywatnego. W szczególności Komisja zarzuca Sądowi ograniczenie testu świadomego inwestora prywatnego do ograniczonego okresu, w którym korzyść przyniosła efekty. Po trzecie, Komisja zarzuca Sądowi wyłączenie elementów kontekstowych z zakresu swojego badania. Po czwarte, według niej Sąd niesłusznie ograniczył łączne badanie szeregu korzyści do korzyści mających ten sam charakter. Po piąte, Sąd nie zastosował kryterium określonego przez Trybunał w celu stwierdzenia, czy środki państwowe są nierozerwalnie związane i muszą być badane razem. Po szóste, Komisja podważa uznanie przez Sąd zdarzeń stanowiących „przerwanie” następstwa środków państwowych w okresie od września do grudnia 2002 r. Zdaniem Komisji takie „przerwy” nie mogą uzasadniać oddzielnego badania środków wcześniejszych i późniejszych od tej daty. Wreszcie Komisja kwestionuje uzasadnienie Sądu dotyczące narażenia reputacji.
   W trzeciej kolejności Komisja zarzuca Sądowi przekroczenie granic kontroli legalności aktów administracyjnych.
   Na koniec Komisja uważa, że Sąd dokonał błędnej wykładni, a nawet przeinaczył decyzję Komisji.

      (1)  Dz.U 2006, L 257, s.11.

      (2)  Wyrok i in./Komisja i in., C-399/10 P i C-401/10 P, EU:C:2013:175.


title: Sprawa T-308/00 RENV: Wyrok Sądu z dnia 22 stycznia 2013 r. — Salzgitter przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Przemysł metalurgiczny — Zachęty podatkowe mające na celu przyczynienie się do rozwoju strefy położonej wzdłuż granicy z byłą NRD i byłą Republiką Czechosłowacką — Niezgłoszona pomoc — Decyzja stwierdzająca niezgodność pomocy ze wspólnym rynkiem — Odzyskanie pomocy — Zwłoka — Pewność prawa — Obliczanie pomocy podlegającej zwrotowi — Pomoc objęta zakresem traktatu EWWiS — Inwestycje mające na celu ochronę środowiska naturalnego — Stopa dyskontowa)

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/17

         Wyrok Sądu z dnia 22 stycznia 2013 r. — Salzgitter przeciwko Komisji
   (Sprawa T-308/00 RENV) (1)

   (Pomoc państwa - Przemysł metalurgiczny - Zachęty podatkowe mające na celu przyczynienie się do rozwoju strefy położonej wzdłuż granicy z byłą NRD i byłą Republiką Czechosłowacką - Niezgłoszona pomoc - Decyzja stwierdzająca niezgodność pomocy ze wspólnym rynkiem - Odzyskanie pomocy - Zwłoka - Pewność prawa - Obliczanie pomocy podlegającej zwrotowi - Pomoc objęta zakresem traktatu EWWiS - Inwestycje mające na celu ochronę środowiska naturalnego - Stopa dyskontowa)
   2013/C 63/32
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Salzgitter AG (Salzgitter, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Sedemund i T. Lübbig)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo V. Kreuschitz i M. Niejahr, następnie V. Kreuschitz i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i A. Wiedmann, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata U. Karpensteina)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2000/797/EWWiS z dnia 28 czerwca 2000 r. dotyczącej pomocy państwa wdrożonej przez Niemcy na rzecz Salzgitter AG, Preussag Stahl AG i oddziałów metalurgicznych tej grupy, obecnie połączonych pod nazwą Salzgitter AG — Stahl und Technologie (SAG) (Dz.U. L 323, s. 5).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Salzgitter AG pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską zarówno w postępowaniu przed Sądem, jak i w postępowaniu przed Trybunałem.

               3)

               Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty zarówno w postępowaniu przed Sądem, jak i w postępowaniu przed Trybunałem.

      (1)  Dz.U. C 335 z 25.11.2000.


title: Sprawa C-112/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België (Belgia) w dniu 1 marca 2010 r. — Procureur-Generaal bij het Hof van Beroep te Antwerpen przeciwko Zaza Retail BV (Phillippe i Cécile Noelmans jako syndycy Zaza Retail BV (Belgia)), interwenient strony pozwanej: Zaza Retail BV (Manon Cordewener jako syndyk Zaza Retail BV (Niderlandy))

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België (Belgia) w dniu 1 marca 2010 r. — Procureur-Generaal bij het Hof van Beroep te Antwerpen przeciwko Zaza Retail BV (Phillippe i Cécile Noelmans jako syndycy Zaza Retail BV (Belgia)), interwenient strony pozwanej: Zaza Retail BV (Manon Cordewener jako syndyk Zaza Retail BV (Niderlandy))
   (Sprawa C-112/10)
   2010/C 113/51
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hof van Cassatie van België

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Procureur-Generaal bij het Hof van Beroep te Antwerpen

      Strona pozwana: Zaza Retail BV [Phillippe i Cécile Noelmans jako syndycy Zaza Retail BV (Belgia)]

      Interwenient: Zaza Retail BV [Manon Cordewener jako syndyk Zaza Retail BV (Niderlandy)]

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie „wymagania przewidziane” w art. 3 ust. 4 lit. a) rozporządzenia upadłościowego (1) obejmuje także wymagania, które dotyczą cechy koniecznej dla złożenia wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego lub koniecznego w tym celu interesu osoby — jak prokuratury innego państwa członkowskiego, czy też wymagania te dotyczą tylko materialnych przesłanek wszczęcia i przeprowadzenia tego postępowania?

               2)

               Czy pojęcie „wierzyciel” w art. 3 ust. 4 lit. b) rozporządzenia upadłościowego może być interpretowane szeroko w ten sposób, że także organ krajowy, który na podstawie prawa państwa członkowskiego, do którego przynależy, jest właściwy do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego i występuje w interesie ogólnym oraz jako przedstawiciel ogółu wierzycieli, w niniejszej sprawie może skutecznie złożyć wniosek o wszczęcie ubocznego postępowania upadłościowego na podstawie art. 3 ust. 4 lit. b) rozporządzenia upadłościowego?

               3)

               Jeśli pojęcie „wierzyciel” obejmuje także organ krajowy, który jest właściwy do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego, to czy dla zastosowania art. 3 ust. 4 lit. b) rozporządzenia upadłościowego konieczne jest, aby ten organ krajowy wykazał, iż działa w interesie wierzycieli posiadających miejsce zamieszkania, siedzibę lub miejsce zwykłego pobytu w państwie tego organu krajowego?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L 160, s. 1).


title: Sprawa C-562/07: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/22

         Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-562/07)
   (2008/C 64/33)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: R. Lyal i I. Martinez del Peral Cagigal, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że różnicując zyski kapitałowe uzyskane w Hiszpanii przez nierezydentów i rezydentów do dnia 31 grudnia 2006 r. Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 39 WE i 56 WE oraz art. 28 i 40 Porozumienia EOG.

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgodnie z ustawodawstwem hiszpańskim obowiązującym do dnia 31 grudnia 2006 r. opodatkowanie zysków kapitałowych nierezydentów podlegało skali proporcjonalnej 35 %, podczas gdy opodatkowanie rezydentów podlegało opodatkowaniu progresywnemu jeżeli aktywa kapitałowe pozostawały w ich posiadaniu przez okres krótszy niż rok, i proporcjonalnemu w wysokości 15 % jeżeli okres posiadania tych aktywów przekraczał rok. W konsekwencji obciążenie podatkowe nierezydentów było zawsze większe gdy sprzedawali swe aktywa po upływie roku od ich nabycia. W przypadku rozporządzenia aktywami w trakcie roku następującego po ich nabyciu, nierezydenci również podlegali większemu obciążeniu podatkowemu, chyba że średnia stopa mająca zastosowanie do podatników będących rezydentami przekraczała 35 % (co musiałoby oznaczać znaczne zyski kapitałowe).
   Komisja uważa, że nie istnieje obiektywna różnica w sytuacji tych dwóch kategorii podatników co oznacza, że większe obciążenie podatkowe nierezydentów stanowi dyskryminację, która stanowi jednocześnie niezgodną z prawem przeszkodę dla swobodnego przepływu pracowników i swobodnego przepływu kapitału, o których stanowi art. 39 WE i art. 56 WE oraz art. 28 i 40 Porozumienia EOG.


title: Sprawa C-35/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England and Wales) (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 21 stycznia 2011 — Test Claimants in the FII Group Litigation przeciwko Commissioners of Inland Revenue, Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England and Wales) (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 21 stycznia 2011 — Test Claimants in the FII Group Litigation przeciwko Commissioners of Inland Revenue, Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs
   (Sprawa C-35/11)
   2011/C 103/27
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (England and Wales) (Chancery Division).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Test Claimants in the FII Group Litigation

      Strona pozwana: Commissioners of Inland Revenue, Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy odniesienia do „stawki podatkowej” i „odmiennego stopnia opodatkowania” zawarte w pkt. 56 wyroku Trybunału z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie C-446/04 Test Claimants in the FII Group Litigation, Zb.Orz. s. I-11753:

                           a)

                           odnoszą się wyłącznie do ustawowych lub nominalnych stawek podatkowych; czy

                           b)

                           odnoszą się do efektywnych stawek podatku zapłaconego, jak również ustawowych lub nominalnych stawek podatku; czy też

                           c)

                           przywołane wyrażenia posiadają jakieś inne znaczenie, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej, jakie?

               2)

               Czy odpowiedź udzielona przez Trybunał w przedmiocie pytań 2 i 4 wniosku w sprawie C-446/04 byłaby odmienna, jeśli:

                           a)

                           zagraniczny podatek dochodowy od osób prawnych nie zostałby zapłacony (lub nie zostałby zapłacony w całości) przez spółkę niebędącą rezydentem wypłacającą dywidendę spółce będącej rezydentem, ale dywidenda ta zostałaby wypłacona z dochodów obejmujących dywidendy wypłacone przez jej bezpośrednią lub pośrednią spółkę zależną posiadającą siedzibę w państwie członkowskim i które zostały wypłacone z dochodów, od których został odprowadzony podatek w tym państwie; i/lub

                           b)

                           zryczałtowany podatek dochodowy od osób prawnych (zwany dalej „ACT”) nie zostałby zapłacony przez spółkę będącą rezydentem, która otrzymuje dywidendę od spółki niebędącej rezydentem, ale byłby zapłacony przez jej bezpośrednią lub pośrednią spółkę dominującą będącą rezydentem z chwilą dalszej wypłaty dochodów spółki otrzymującej, które bezpośrednio lub pośrednio obejmują dywidendę?

               3)

               W okolicznościach podanych w pytaniu 2 b) powyżej, czy spółce płacącej ACT przysługuje roszczenie o zwrot podatku pobranego bezprawnie (sprawa san Giorgio (1)), czy też jedynie roszczenie o odszkodowanie (sprawa Brasserie du Pêcheur and Factortame (2))?

               4)

               Jeśli krajowe przepisy prawne będące przedmiotem sporu nie znajdują zastosowania wyłącznie do sytuacji, w których spółka dominująca wywiera decydujący wpływ na spółkę wypłacającą dywidendę, czy spółka będąca rezydentem może powoływać się na art. 63 TFUE (poprzednio art. 56 WE) odnośnie dywidend otrzymanych od spółki zależnej, na którą wywiera rozstrzygający wpływ i która posiada siedzibę w państwie trzecim?

               5)

               Czy odpowiedź udzielona przez Trybunał w przedmiocie pytania trzeciego wniosku w sprawie C-446/04 znajduje zastosowanie również w sytuacji, gdy spółki zależne niebędące rezydentami, na rzecz których nie można dokonać przeniesienia nie podlegają podatkowi w państwie członkowskim spółki dominującej?

      (1)  Wyrok z dnia 9 listopada 1983 r. w sprawie 199/82, Rec. s. 3595

      (2)  Wyrok z dnia 5 marca 1996 r. w sprawach połączonych C-46/93 i C-48/93, Rec. s. I-1029.


title: Sprawa C-421/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 16 października 2006 r. — Fratelli Martini & C. SpA, Cargill Srl przeciwko Ministero delle Politiche Agricole e Forestali, Ministero della Salute, Ministero delle Attività Produttive

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 16 października 2006 r. — Fratelli Martini & C. SpA, Cargill Srl przeciwko Ministero delle Politiche Agricole e Forestali, Ministero della Salute, Ministero delle Attività Produttive
   (Sprawa C-421/06)
   (2006/C 326/56)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Consiglio di Stato
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fratelli Martini & C. SpA, Cargill Srl

      Strona pozwana: Ministero delle Politiche Agricole e Forestali, Ministero della Salute, Ministero delle Attività Produttive
   Pytania prejudycjalne

               1)

               czy w następstwie wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 grudnia 2005 r. w sprawach połączonych 453/04, 11/04, 12/04, 194/04, w którym stwierdzono częściową nieważność dyrektywy 2002/2 (1), instytucje europejskie, które przyjęły tę dyrektywę są, w świetle art. 233 traktatu WE (dotyczącego aktów co do których stwierdzono nieważność), „zobowiązane do podjęcia środków, które zapewnią wykonanie wyroku Trybunału Sprawiedliwości”;

               2)

               w przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy środki jakie instytucje europejskie są zobowiązane podjąć w celu dostosowania dyrektywy 2002/2 do wspomnianego wyroku Trybunału, powinny wejść w życie najpierw we wspólnotowym porządku prawnym, tak aby umożliwić państwom członkowskim transponowanie ich do własnego porządku prawnego;

               3)

               czy środki, o których mowa w pytaniu drugim, powinny być przyjęte przez instytucje wspólnotowe i transponowane przez państwa członkowskie z uwzględnieniem rozporządzenia nr 183/2005 (2);

               4)

               czy rozporządzenie nr 183/2005 w zw. z art. 8 i 16 rozporządzenia nr 178/2002 (3), należy interpretować w ten sposób, że zakazuje ono producentom pasz umieszczania na ich produktach etykiet, które mogą wprowadzić konsumentów w błąd;

               5)

               czy należy uznać, że etykiety umieszczane na paszach, na których podany przez producentów procentowy udział składników może w zamierzony sposób różnić się o 15 % w odniesieniu do każdego z zawartych w produkcie składników, są dla konsumentów mylące.

      (1)  Dz. U. L 63, str. 23.

      (2)  Dz. U. L 35, str. 1.

      (3)  Dz. U. L 31, str. 1.


title: Sprawa F-103/08: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2008 r. — Katrakasas przeciwko Komisji

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/77

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2008 r. — Katrakasas przeciwko Komisji
   (Sprawa F-103/08)
   (2009/C 44/139)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Nicolas Katrakasas (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: L. Levi, M. Vandenbussche, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej w konkursie EPSO/AD/116/08 odmawiającej wpisania skarżącego na listę kandydatów dopuszczonych do egzaminów pisemnych oraz wszystkich decyzji wydanych w jej następstwie, włącznie z listą rezerwową i wszystkimi decyzjami o powołaniu
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej w konkursie EPSO/AD/116/08 z dnia 23 września 2008 r. odmawiającej wpisania skarżącego na listę kandydatów dopuszczonych do egzaminów pisemnych;

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich decyzji wydanych w następstwie decyzji z dnia 23 września 2008 r., włącznie z listą rezerwową i wszystkimi decyzjami o powołaniu;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-190/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Madrid (Hiszpania) w dniu 12 kwietnia 2017 r. – Lu Zheng/Ministerio de Economía y Competitividad

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Madrid (Hiszpania) w dniu 12 kwietnia 2017 r. – Lu Zheng/Ministerio de Economía y Competitividad
   (Sprawa C-190/17)
   (2017/C 221/11)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Madrid

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lu Zheng

      Strona pozwana: Ministerio de Economía y Competitividad

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 1889/2005 (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do [Unii Europejskiej] lub wywożonych z [niej] (1) powinien być interpretowany w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu takiemu jak to sporne w postępowaniu głównym, które celem ukarania naruszenia obowiązku zgłoszenia deklaracji przewidzianego w art. 3 tego rozporządzenia przewiduje nałożenie kary grzywny, której wysokość może odpowiadać dwukrotności kwoty przewożonych środków pieniężnych?

               2)

               Czy art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 1889/2005 (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do [Unii Europejskiej] lub wywożonych z [niej] powinien być interpretowany w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu takiemu jak to sporne w postępowaniu głównym, zgodnie z którym okoliczności obciążające stanowią: brak dowodu na to, że środki płatnicze pochodzą z legalnych źródeł i brak spójności pomiędzy działalnością prowadzoną przez zainteresowany przepływem podmiot a ilością [przenoszonych środków]?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na dwa pierwsze pytania, czy art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 1889/2005 (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do [Unii Europejskiej] lub wywożonych z [niej] powinien być interpretowany w ten sposób, że wymóg proporcjonalności zostaje spełniony wówczas, gdy nałożona zostaje kara finansowa, która, niezależnie od ilości przenoszonych środków, może wynieść aż do 25 % niezgłoszonych środków pieniężnych?

      (1)  Dz.U.2005, L 309, s. 9


title: Sprawa C-439/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour de cassation de Belgique (pierwsza izba), wydany dnia 7 października 2004 r., w sprawie Axel Kittel przeciwko Belgii

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour de cassation de Belgique (pierwsza izba), wydany dnia 7 października 2004 r., w sprawie Axel Kittel przeciwko Belgii
   (Sprawa C-439/04)
   (2005/C 6/47)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 19 października 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour de cassation de Belgique (pierwsza izba), wydanym w dniu 7 października 2004 r. w sprawie Axel Kittel przeciwko Belgii.
   Cour de cassation de Belgique (pierwsza izba) zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy w sytuacji, gdy dostawa towarów jest przeznaczona dla podatnika, który zawarł umowę w dobrej wierze, nie wiedząc o oszustwie podatkowym popełnionym przez sprzedawcę, zasada neutralności podatkowej w odniesieniu do podatku od wartości dodanej oznacza, że nieważność umowy sprzedaży wynikła z zasady krajowego prawa cywilnego, na mocy której umowa jest bezwzględnie nieważna jako sprzeczna z zasadami współżycia społecznego z powodu bezprawności po stronie sprzedawcy, nie powoduje utraty przez tego podatnika prawa do odliczenia podatku?

               2)

               Czy odpowiedź brzmi inaczej w sytuacji, gdy bezwzględna nieważność wynika z samego oszustwa dotyczącego podatku od wartości dodanej?

               3)

               Czy odpowiedź brzmi inaczej w sytuacji, gdy bezprawnym działaniem leżącym u podstaw umowy sprzedaży, powodującym według prawa krajowego jej bezwzględną nieważność, jest oszustwo dotyczące podatku od wartości dodanej, o którym wiedziały obie strony umowy?


title: Sprawa C-438/10: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 13 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău — Rumunia) — Direcția Generală a Finanțelor Publice Bacău, Administrația Finanțelor Publice Bacău przeciwko Lilii Druțu (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Podatki wewnętrzne — Artykuł 110 TFUE — Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdów samochodowych)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/13

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 13 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău — Rumunia) — Direcția Generală a Finanțelor Publice Bacău, Administrația Finanțelor Publice Bacău przeciwko Lilii Druțu
   (Sprawa C-438/10) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Podatki wewnętrzne - Artykuł 110 TFUE - Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdów samochodowych)
   2011/C 311/19
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Curtea de Apel Bacău

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Direcția Generală a Finanțelor Publice Bacău, Administrația Finanțelor Publice Bacău

      Strona pozwana: Lilia Druțu

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Curtea de Apel Bacău Secția Comercială, Contencios Administrativ și Fiscal — Rejestracja używanych pojazdów uprzednio zarejestrowanych w innym państwie członkowskim — Podatek ekologiczny obciążający pojazdy samochodowe podczas ich pierwszej rejestracji w państwie członkowskim — Zgodność przepisów krajowych z art. 110 TFUE — Dyskryminacja w stosunku do używanych pojazdów uprzednio zarejestrowanych na terytorium tego państwa członkowskiego i niepodlegających temu podatkowi przy późniejszej sprzedaży i nowej rejestracji

      Sentencja

   Artykuł 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustanowieniu przez państwo członkowskie podatku od zanieczyszczeń emitowanych przez pojazdy samochodowe, pobieranego przy pierwszej rejestracji pojazdu w tym państwie członkowskim, jeżeli ten środek podatkowy zostaje ukształtowany w sposób zniechęcający do wprowadzania do ruchu w tymże państwie członkowskim pojazdów używanych nabytych w innych państwach członkowskich, nie zniechęcając równocześnie do nabywania na rynku krajowym pojazdów używanych w tym samym wieku i o takim samym stopniu zużycia.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa C-508/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Malty (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swoboda świadczenia usług transportu morskiego — Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3577/92 — Artykuły 1 i 4 — Usługi kabotażu w obrębie państwa członkowskiego — Obowiązek udzielania zamówień publicznych w sposób wolny od dyskryminacji — Udzielenie bez przeprowadzenia uprzedniego postępowania przetargowego wyłącznego zamówienia przed dniem przystąpienia państwa członkowskiego do Unii Europejskiej)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Malty
   (Sprawa C-508/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swoboda świadczenia usług transportu morskiego - Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3577/92 - Artykuły 1 i 4 - Usługi kabotażu w obrębie państwa członkowskiego - Obowiązek udzielania zamówień publicznych w sposób wolny od dyskryminacji - Udzielenie bez przeprowadzenia uprzedniego postępowania przetargowego wyłącznego zamówienia przed dniem przystąpienia państwa członkowskiego do Unii Europejskiej)
   2010/C 346/11
   Język postępowania: maltański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Aquilina i K. Simonsson, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Malty (przedstawiciele: S. Camilleri, L. Spiteri i A. Fenech, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie rozporządzenia Rady (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczącego stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie państw członkowskich (kabotaż morski) (Dz.U. L 364, s. 7) — Udzielenie bez przeprowadzenia uprzedniego postępowania przetargowego wyłącznego zamówienia w celu zapewnienia obsługi połączenia morskiego między Maltą a Gozo

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 7.2.2009.