title: Sprawa T-158/07: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2007 r. — COFAC przeciwko Komisji

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/36

         Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2007 r. — COFAC przeciwko Komisji
   (Sprawa T-158/07)
   (2007/C 155/65)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: COFAC (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciel: Luis Gomes, advogado)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie na podstawie art. 230 WE nieważności decyzji D(2004) 24253 Komisji z dnia 3 czerwca 2005 r. o zmniejszeniu pomocy finansowej Europejskiego Funduszu Socjalnego (ESF) przyznanej skarżącemu decyzją C(87) 0860 z dnia 30 kwietnia 1987 r. (akta nr 870927 P1);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W dniu 1 marca 2007 r. skarżący został powiadomiony o decyzji Komisji o zmniejszeniu o 25 291,75 EUR pomocy finansowej przyznanej decyzją C(87)0860 z dnia 30 kwietnia 1987 r. z uzasadnieniem, że „pojawiły się dowody na nieprawidłowości w przebiegu niektórych akcji szkoleń zawodowych współfinansowanych prze ESF (…) po ustaleniach postępowań karnych dotyczących zarządzania i szczegółowego wydatkowania przyznanej pomocy (…) oraz po korektach w odniesieniu do kosztów i finansowania dotyczących niniejszej sprawy zgodnie z orzeczeniami sądowymi lub audytem/ponownymi badaniami przeprowadzonymi w stosunku do podmiotów, o których mowa”.
   Jednakże portugalskie postępowanie sądowe przeciwko skarżącemu zakończyło się rozstrzygnięciem o przedawnieniu ścigania, z którego nie może w żaden sposób wynikać żadne zmniejszenie.
   Skarżący ponadto nigdy nie został powiadomiony przez władze krajowe o przygotowywanych końcowych wnioskach wynikających z audytu lub ponownej oceny, w których nie brał żadnego udziału i nigdy nie był w stanie bronić się przed oskarżeniami o nieprzestrzeganiu struktury kosztów i finansowania w sprawie.
   Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Sądu Pierwszej Instancji, decyzja Komisja o zmniejszeniu lub cofnięciu pomocy finansowej przyznanej przez ESF może dotyczyć korzystających z tej pomocy w sposób bezpośredni i indywidualny.
   Skarżący nigdy nie miał prawdziwej okazji przedstawienia swego punktu widzenia Komisji w odniesieniu do zmniejszenia pomocy, co skutkuje tym, że zaskarżona decyzja Komisji jest dotknięta bezprawnością i musi zatem zostać stwierdzona jej nieważność.
   Decyzja została wydana z naruszeniem prawa do obrony, będącego podstawową zasadą prawa wspólnotowego, zgodnie z którym wszyscy adresaci, na których interesy w znacznym stopniu decyzja może negatywnie wpłynąć powinni mieć możliwość skutecznego przedstawienia swego stanowiska kwestiach, w oparciu o które decyzja została wydana.


title: Sprawa C-211/06 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 24 stycznia 2008 r. — Herta Adam przeciwko Komisji (Odwołanie — Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Przesłanka przewidziana w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Pojęcie pracy wykonywanej dla innego państwa )

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/7

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 24 stycznia 2008 r. — Herta Adam przeciwko Komisji
   (Sprawa C-211/06 P) (1)

   (Odwołanie - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Przesłanka przewidziana w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Pojęcie „pracy wykonywanej dla innego państwa’)
   (2008/C 64/08)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Herta Adam (przedstawiciele: S. Orlandi i J.-N. Louis, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 22 lutego 2006 r. w sprawie T-342/04 Herta przeciwko Komisji, oddalającego skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 22 września 2003 r. odmawiającej przyznania skarżącej dodatku zagranicznego przewidzianego w art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Kosztami postępowania zostaje obciążona H. Adam.

      (1)  Dz.U. C 165 z 15.7.2006.


title: Sprawa T-122/08 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 kwietnia 2008 r. — Cypr przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Ogłoszenie o udzieleniu zamówienia mającego na celu stymulowanie rozwoju gospodarczego w północnej części Cypru — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/38

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 kwietnia 2008 r. — Cypr przeciwko Komisji
   (Sprawa T-122/08 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Ogłoszenie o udzieleniu zamówienia mającego na celu stymulowanie rozwoju gospodarczego w północnej części Cypru - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   (2008/C 171/73)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciel: P. Kliridis, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. van Nuffel oraz I. Zervas, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Wniosek o zawieszenie wykonania ogłoszenia o udzieleniu zamówienia, przyjętego przez Komisję i mającego na celu stymulowanie rozwoju gospodarczego w północnej części Cypru, dotyczącego powołania jednostki zarządzania programem do celów wsparcia wdrażania projektów inwestycyjnych w dziedzinie gospodarowania wodą/ściekami oraz odpadami stałymi.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-495/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (izba druga) wydanego w dniu 3 października 2006 r. w sprawie T-171/05 Bart Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, wniesione w dniu 1 grudnia 2006 r. przez Barta Nijsa

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/9

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (izba druga) wydanego w dniu 3 października 2006 r. w sprawie T-171/05 Bart Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu, wniesione w dniu 1 grudnia 2006 r. przez Barta Nijsa
   (Sprawa C-495/06 P)
   (2007/C 42/15)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Bart Nijs (przedstawiciele: F. Rollinger, avocat)

      Druga strona postępowania: Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie, że niniejsze odwołanie jest dopuszczalne i zasadne;

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 3 października 2006 r. w sprawie T-171/05 Bart Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu;

               —

               uchylenie decyzji zaskarżonych w ramach skargi wniesionej do Sądu w sprawie T-171/05, w szczególności decyzji przyjmującej ostatecznie sprawozdanie z oceny skarżącego za rok 2003 i decyzji o awansie pani Y na stanowisko rewizora w Niderlandzkim Wydziale Tłumaczeń należącym do Służby Tłumaczeń Trybunału Obrachunkowego w 2004 r.;

               —

               zasądzenie na rzecz wnoszącego odwołanie odszkodowania w wysokości nieuzyskanego wynagrodzenia, za szkody, które poniósł wnoszący odwołanie w porównaniu z sytuacją, w której znajdowałby się, gdyby został awansowany;

               —

               obciążenie Trybunału Obrachunkowego kosztami postępowania w przedmiocie skargi, kosztami dwóch postępowań zabezpieczających oraz niniejszego postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząc niniejsze odwołanie wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi przede wszystkim, że Sąd nie ustosunkował się do zarzutu dziewiątego podniesionego przez wnoszącego odwołanie w skardze. Zarzut ten dotyczył naruszenia przez organ powołujący obowiązku bezzwłocznego poinformowania OLAF o zastraszaniu i nadużyciach finansowych wymierzonych we wspólnotowy system rent inwalidzkich, o których powziął wiedzę. Otóż gdyby takie postępowanie zostało przeprowadzone wykazałoby ono liczne nieprawidłowości, których dopuścił się organ powołujący, w szczególności bezprawność tymczasowego sprawowania funkcji przełożonego przez panią Y oraz bezprawność wykonywania jej funkcji przez przełożonego wnoszącego odwołanie. Ze względu na okoliczność, iż organ powołujący nie poinformował komisji odwoławczej o prywatnym interesie zwierzchników dwóch przywołanych urzędników w ich mianowaniu naruszeniem prawa jest również ostateczne sprawozdanie z oceny skarżącego.
   Po drugie wnoszący odwołanie kwestionuje stwierdzenie Sądu, jakoby nie przedstawił on żadnego dowodu na okoliczność, iż pani Y wykonywała tymczasowo obowiązki rewizora, ani nie uczynił swojego twierdzenia przynajmniej wiarygodnym. Wnoszący odwołanie podnosi, iż w marcu 2003 r. nie wiedział nic o zastępstwie wykonywanym przez panią Y, co odkrył dopiero dwa lata później i co stanowi zatem nową okoliczność, która uzasadnia dopuszczalność pisma wniesionego przez niego w dniu 16 grudnia 2005 r. Ponadto nieprawdą jest, że jedenaście zarzutów podniesionych w skardze jest dalekich od udowodnienia bezprawności wykonywania zastępstwa, gdyż zarzuty te przeprowadzają pełny dowód tego twierdzenia. Wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd zignorował wszystkie podniesionego przez niego zarzuty i w uzasadnieniu odniósł się jedynie do jednego zarzutu, którego wnoszący odwołanie nigdy nie podniósł.
   W końcu wnoszący odwołanie podnosi, że decyzję o nieprzyznaniu mu awansu i awansowaniu pani Y należy traktować jako jedyną i niepodzielną decyzję, która została podjęta na długo przed jej zakomunikowaniem, mianowicie w chwili, gdy jesienią 2003 r. art. 7 ust. 2 regulaminu pracowniczego został zastosowany w odniesieniu do kariery pani Y i że decyzja o jej awansowaniu stanowi dla wnoszącego odwołanie akt niekorzystny, ponieważ wpływa ona na jego sytuację prawną i stanowi jednocześnie przejaw nadużycia władzy, ma charakter ukrytej kary i środka dyskryminującego w stosunku do wnoszącego odwołanie.


title: Sprawa T-490/10: Postanowienie Sądu z dnia 20 czerwca 2011 r. — Endesa et Endesa Generación przeciwko Komisji

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/36

         Postanowienie Sądu z dnia 20 czerwca 2011 r. — Endesa et Endesa Generación przeciwko Komisji
   (Sprawa T-490/10) (1)

   2011/C 238/64
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2004 r. w sprawie T-108/04, Nikolaus Steininger przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Zmniejszenie sumy punktów za zasługi — Umorzenie postępowania)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/36

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 27 września 2004 r.
   w sprawie T-108/04, Nikolaus Steininger przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Zmniejszenie sumy punktów za zasługi - Umorzenie postępowania)
   (2005/C 6/71)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-108/04, Nikolaus Steininger, urzędnik Komisji, zamieszkały w Brukseli, reprezentowany przez N. Lhoesta, adwokata, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy – C. Berardis-Kayser i H. Kraemer, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie zmniejszenia punktów za zasługi przyznanych skarżącemu za okres oceny 2001–2002, Sąd (czwarta izba) w składzie: H. Legal, prezes izby, P. Mengozzi i I. Wiszniewska-Białecka, sędziowie; sekretarz: H. Jung wydał w dniu 27 września 2004 r. postanowienie zawierające następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Postępowanie w niniejszej sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Komisja ponosi koszty własne oraz koszty poniesione przez skarżącego.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004.


title: Sprawa T-497/15: Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2015 r. – Oltis Group/Komisja

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/59

         Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2015 r. – Oltis Group/Komisja
   (Sprawa T-497/15)
   (2015/C 389/68)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Oltis Group a.s. (Ołomuniec, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat P. Konečný)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o odrzuceniu wniosku lub wniosków skarżącej o udział w programach innowacyjnych – The Innovation Programme IP 4 – IT Solutions for Attractive Railway Services i The Innovation Programme IP 5 – Technologies for Sustainable&Attractive European Freigh w ramach projektu Shift2Rail;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               1.

               Przekroczenie uprawnień przez organ oceniający

                           —

                           W tym względzie skarżąca podnosi między innymi, że organ oceniający nie mógł, w ramach postępowania, przypisać sobie wyłącznego prawa skarżącej do połączenia w jeden wniosek kliku niezależnych wniosków o uzyskanie statusu członka stowarzyszonego wspólnego przedsięwzięcia Shift2Rail, i że w ten sposób naruszył on procedurę przetargową. Ponadto skarżąca podnosi, że jeżeli zgłoszenie przez jednego uczestnika dwóch niezależnych wniosków dotyczących różnych programów innowacyjnych nie było zdaniem organu oceniającego zgodne z dokumentacją przetargową, a dokumentacja ta nie przewiduje takiej sytuacji, to skarżąca powinna zostać o tym powiadomiona zgodnie z częścią 8.2 dokumentacji przetargowej i powinna zachować prawo do rozporządzania zgłoszonymi wnioskami.

               2.

               Niezgodne z dokumentacją przetargową postępowanie organu oceniającego

                           —

                           Skarżąca twierdzi, że organ oceniający nie działał zgodnie z dokumentacja przetargową, ponieważ rozporządził wnioskami skarżącej bez powiadomienia jej i bez wezwania jej do usunięcia ewentualnych niejasności lub błędów.

                           —

                           Ponadto skarżąca jest przekonana, że organ oceniający powinien był ocenić oddzielnie jej wnioski (i oddzielnie przyznać za nie punkty), nawet jeżeli następnie zostały one połączone, ponieważ jedynie taki sposób postępowania umożliwia przestrzeganie zasady obiektywnego badania i oceny. Sposób postępowania organu oceniającego, polegający na łącznej ocenie wniosków skarżącej i na łącznej punktacji kryteriów oceny, jest mylący, dyskryminujący, niezgodny z podstawową zasadą dokumentacji przetargowej i prowadzi do wydania decyzji niepodlegającej kontroli.


title: Sprawa C-260/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Sigmaringen (Niemcy) w dniu 13 maja 2013 r. — Sevda Aykul przeciwko Land Baden-Württemberg

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Sigmaringen (Niemcy) w dniu 13 maja 2013 r. — Sevda Aykul przeciwko Land Baden-Württemberg
   (Sprawa C-260/13)
   2013/C 189/28
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Sigmaringen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sevda Aykul

      Strona pozwana: Land Baden-Württemberg

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wynikający z art. 2 ust. 1 dyrektywy 2006/126/WE (1) obowiązek wzajemnego uznawania praw jazdy wystawionych przez państwa członkowskie stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu Republiki Federalnej Niemiec, zgodnie z którym prawo do posługiwania się zagranicznym prawem jazdy w Niemczech musi zostać odebrane w drodze administracyjnej, jeżeli posiadacz zagranicznego prawa jazdy prowadzi na jego podstawie w Niemczech pojazd mechaniczny pod wpływem nielegalnych narkotyków i w konsekwencji zgodnie z przepisami niemieckimi traci zdolność do kierowania?

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi twierdzącej, to czy stosuje się to również do sytuacji, gdy państwo wystawiające, powiadomione o kierowaniu pod wpływem narkotyków, pozostaje bezczynne i stąd nadal występuje zagrożenie pochodzące od posiadacza zagranicznego prawa jazdy?

               3)

               Jeżeli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi przeczącej, to czy Republika Federalna Niemiec może uzależnić przywrócenie prawa do posługiwania się zagranicznym prawem jazdy w Niemczech od spełnienia krajowych warunków przywrócenia tego prawa?

               4)

                           a)

                           Czy zastrzeżenie zachowania zasady terytorialności w prawie karnym i policyjnym na podstawie art. 11 ust. 2 dyrektywy 2006/126/WE może uzasadniać działanie państwa członkowskiego na podstawie przepisów dotyczących praw jazdy zamiast państwa wystawiającego? Czy zastrzeżenie to dopuszcza na przykład następcze odebranie prawa do posługiwania się zagranicznym prawem jazdy w Niemczech w drodze środka zabezpieczającego o charakterze karnym?

                           b)

                           Jeżeli na pytanie 4a udzielona zostanie odpowiedź twierdząca, to czy uwzględniając obowiązek uznawania, do przywrócenia prawa do posługiwania się zagranicznym prawem jazdy w Niemczech jest właściwe państwo członkowskie nakładające środek zabezpieczający czy państwo wystawiające?

      (1)  Dyrektywa 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U. L 403, s. 18).


title: Sprawa C-504/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Frosinone (Włochy) w dniu 23 września 2015 r. – postępowanie karne przeciwko Conti Antonio Paolo

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Frosinone (Włochy) w dniu 23 września 2015 r. – postępowanie karne przeciwko Conti Antonio Paolo
   (Sprawa C-504/15)
   (2015/C 406/21)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Frosinone

      Strony w postępowaniu głównym

   Conti Antonio Paolo

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, uzupełnione w szczególności w świetle zasad zawartych w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 16 lutego 2012 r. [w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10], należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie istnieniu krajowego przepisu przewidującego obowiązek nieodpłatnego zbycia prawa do korzystania z dóbr materialnych i niematerialnych będących własnością, które stanowią sieć zarządzania zbieraniem zakładów, gdy następuje ustanie działalności wskutek upływu ograniczonego okresu koncesji lub wskutek decyzji o utracie lub cofnięciu koncesji?


title: Sprawa T-365/07: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2007 r. — Traxdata France przeciwko OHIM — Ritrax (TRAXDATA, TEAM TRAXDATA)

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/33

         Skarga wniesiona w dniu 17 września 2007 r. — Traxdata France przeciwko OHIM — Ritrax (TRAXDATA, TEAM TRAXDATA)
   (Sprawa T-365/07)
   (2007/C 283/61)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Traxdata France SARL (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Valentin)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Ritrax Corp. Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 23 maja 2007 r. wydanej przez Pierwszą Izbę Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego w sprawach połączonych R 1337/2005-1, R 1338/2005-1, R 1339/2005-1 i R 1340/2005-1, i — w konsekwencji — unieważnienie wspólnotowych znaków towarowych TRAXDATA o nr 000007393, 000877779, 001252725 i TEAM TRAXDATA o nr 000877910 w odniesieniu do wszystkich towarów i usług wymienionych w klasach 9, 16 i 42, na podstawie art. 52 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r.

               —

               unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego TEAM TRAXDATA o nr 000877910 w odniesieniu do następujących usług z klasy 36: „sponsoring finansowy sportu i rekreacji; sponsoring finansowy zawodów sportowych, sportowych wydarzeń i drużyn sportowych; sponsoring finansowy sportowców […] usługi doradztwa i konsultingu w odniesieniu do wszystkich wymienionych wyżej usług”;

               —

               unieważnienie wspólnotowych znaków towarowych TRAXDATA o nr 000877779 i TEAM TRAXDATA o nr 000877910 w odniesieniu do następujących usług z klasy 41: „usługi związane z rozrywką i edukacją; organizacja i prowadzenie konferencji, kongresów, seminariów, sympozjów, […] usługi gier elektronicznych świadczone przy pomocy Internetu; publikacja książek, czasopism i periodyków; […] usługi centrów rozrywki; […] wypożyczanie kaset video, audio, płyt kompaktowych i filmów kinematograficznych; usługi doradztwa i konsultingu w odniesieniu do wszystkich wymienionych wyżej usług”

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowne i graficzne znaki towarowe „TRAXDATA” i „TEAM TRAXDATA” dla towarów i usług z klas 9, 16, 36, 41 i 42 — wspólnotowe znaki towarowe o nr 877 910, 877 779, 7 393 i 1 252 725

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Ritrax Corp. Ltd

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Niezarejestrowana nazwa spółki „TRAXDATA FRANCE SARL” i nazwa handlowa „TRAXDATA” dla następujących towarów i usług: „doradztwo, dostawy i sprzedaż sprzętu komputerowego i akcesoriów”

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosków skarżącej o unieważnienie znaków

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Izba Odwoławcza naruszyła art. 52 ust. 1 lit. c) w zw. z art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 40/94 stwierdzając, że skarżąca nie przedstawiła dowodu na to, iż stale używa określenia „TRAXDATA”, oraz niewłaściwie stosując kryteria prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do kolidujących znaków towarowych.


title: Sprawa F-122/06: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2006 r. — Roodhuijzen przeciwko Komisji

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/31

         Skarga wniesiona w dniu 23 października 2006 r. — Roodhuijzen przeciwko Komisji
   (Sprawa F-122/06)
   (2006/C 310/67)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Anton Pieter Roodhuijzen (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: E. Boigelot, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 28 lutego 2006 r., potwierdzonej w dniu 20 marca 2006 r., o nieuznaniu związku skarżącego z H. za pozamałżeński związek partnerski dla celów systemu ubezpieczeń w razie choroby;

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 12 lipca 2006 r. oddalającej zażalenie złożone przez skarżącego w dniu 27 marca 2006 r. pod nr R/230/06;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, urzędnik Komisji i obywatel holenderski, zwrócił się o uznanie swojego związku partnerskiego z H., czyli umowy o wspólnym pożyciu zawartej przed notariuszem i uznanej przez prawo holenderskie, aby jego partnerka mogła korzystać z wspólnotowego systemu ubezpieczeń w razie choroby. Administracja oddaliła ten wniosek pomimo tego, że skarżący przedstawił zaświadczenie wydane przez ambasadę swego państwa w Luksemburgu, zgodnie z którym sporna umowa przyznaje skarżącemu i jego towarzyszce status stałych partnerów w związku pozamałżeńskim.
   Na poparcie swojej skargi, skarżący podnosi naruszenie art. 72 regulaminu pracowniczego, art. 1 ust. 2 lit. c), i) załącznika VII do regulaminu pracowniczego, jak również art. 12 wspólnych przepisów dotyczących ubezpieczenia w razie choroby urzędników Wspólnot Europejskich. Ponadto podnosi oczywisty błąd w ocenie, naruszenie obowiązku uzasadnienia, jak również naruszenie ogólnych zasad prawa, takich jak zasada niedyskryminacji oraz równości traktowania urzędników.


title: Sprawa T-47/05: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2005 r. przez Pilar Ange Serrano i innych przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/36

         Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2005 r. przez Pilar Ange Serrano i innych przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa T-47/05)
   (2005/C 93/67)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 31 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Pilar Ange Serrano zamieszkałej w Luksemburgu, Jean-Marie Brasa zamieszkałego w Luksemburgu, Dominieka Decoutere'a zamieszkałego w Wolwelange (Luksemburg), Armina Hau zamieszkałego w Luksemburgu, Adolfo Orcajo Teresa zamieszkałego w Brukseli i Francisco Javiera Solany Ramosa zamieszkałego w Woluwe-Saint-Lambert (Belgia), reprezentowanych przez adwokata Erica Boigelota przeciwko Parlamentowi Europejskiemu.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji w sprawie nowej klasyfikacji skarżących w ramach grup zaszeregowania, zakomunikowanej każdemu z nich pismem nieopatrzonym datą i nie podpisanym, sporządzonym przez generalnego dyrektora do spraw personelu,

               —

               uchylenie wszystkich aktów wynikających z tej decyzji lub z nią związanych, nawet jeśli zostaną wydane po wniesieniu niniejszej skargi,

               —

               zasądzenie od Parlamentu Europejskiego na rzecz każdego ze skarżących tytułem odszkodowania, kwoty ocenionej według zasady słuszności na 60.000 euro, z zastrzeżeniem możliwości zwiększenia lub zmniejszenia tej kwoty w trakcie postępowania,

               —

               w każdym razie obciążenie pozwanej kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty
   Wszyscy skarżący są funkcjonariuszami Parlamentu Europejskiego, którzy zdali konkurs dotyczący awansu pomiędzy kategoriami (z kategorii D do kategorii C lub z kategorii C do kategorii B) przed wejściem w życie reformy regulaminu w dniu 1 maja 2004 r. Podnoszą oni, że ich sklasyfikowanie w ramach grup zaszeregowania zgodnie z nowym regulaminem jest mniej korzystne niż to, które by uzyskali, gdyby nie zdali przedmiotowego konkursu.
   Na poparcie swej skargi skarżący podnoszą w pierwszej kolejności zarzut bezprawności rozporządzenia 723/2004 (1) w sprawie zmiany regulaminu, oparty na rzekomym pogwałceniu obowiązku uzasadnienia oraz zasady pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań, proporcjonalności i równego traktowania. Podnoszą oni również, że Parlament Europejski, przyjmując zaskarżoną decyzję nie dochował należytej staranności ani nie przestrzegał zasady dobrej administracji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, EURATOM) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. zmieniające regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, Dz.U. L 124 z dnia 27.04.2004 r., str. 1


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 183 z 19.7.2008 .

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/1

         (2008/C 197/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 183 z 19.7.2008.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 171 z 5.7.2008.

      Dz.U. C 158 z 21.6.2008.

      Dz.U. C 142 z 7.6.2008.

      Dz.U. C 128 z 24.5.2008.

      Dz.U. C 116 z 9.5.2008.

      Dz.U. C 107 z 26.4.2008.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-155/14: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2014 r. – ANKO przeciwko Komisji

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/46

         Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2014 r. – ANKO przeciwko Komisji
   (Sprawa T-155/14)
   2014/C 175/64
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: ANKO Anonymos Etairia Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że całkowita kwota 325 823,16 EUR, której Komisja żąda tytułem wydatków niekwalifikowalnych i która została już wypłacona skarżącej na poczet projektu PERSONA oraz całkowita kwota 280 747,45 EUR, której Komisja żąda tytułem wydatków niekwalifikowalnych i która została już wypłacona skarżącej na poczet projektu TERREGOV, stanowią wydatki kwalifikowalne;

               —

               stwierdzenie, że kwota 6 752,74 EUR stanowi wydatki kwalifikowalne poniesione przez ANKO w ramach projektu PERSONA i że Komisja musi ją w konsekwencji wypłacić ANKO;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy odpowiedzialności Komisji na podstawie art. 272 TFUE w związku z umowami nr 045 459 i nr 507 749 mającymi na celu wykonanie, odpowiednio, projektów PERSONA i TERREGOV.
   Skarżąca utrzymuje w szczególności, że choć wykonała swoje obowiązki umowne, Komisja – z naruszeniem wspomnianych powyżej umów, zasady dobrej wiary, zakazu nadużycia prawa i zasady proporcjonalności – żąda od niej zwrotu kwot wypłaconych ANKO, jako że w jej opinii stanowią one wydatki niekwalifikowalne. Z tego powodu skarżąca utrzymuje w pierwszej kolejności, że Komisja uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej wobec ANKO, negując kwalifikowalność prawie wszystkich kwot wypłaconych ANKO przez tę instytucję na poczet projektów PERSONA i TERREGOV oraz żądając zwrotu tych kwot jako nienależycie wypłaconych. W drugiej kolejności skarżąca utrzymuje, że domaganie się zwrotu wszystkich wspomnianych kwot jest nieproporcjonalne i stanowi nadużycie.


title: Sprawa T-352/06: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Dura Vermeer Infra przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Niderlandzki rynek bitumu do nawierzchni drogowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Prawo do obrony)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/15

         Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Dura Vermeer Infra przeciwko Komisji
   (Sprawa T-352/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Niderlandzki rynek bitumu do nawierzchni drogowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Prawo do obrony)
   2012/C 355/28
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Dura Vermeer Infra BV (Hoofddorp, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat M. Slotboom)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Bouquet i A. Nijenhuis, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów F. Wijckmansa, F. Tuytschaevera i L. Gyselena, następnie A. Bouquet, A. Nijenhuis i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy, wspierani przez F. Wijckmansa i F. Tuytschaevera)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 (WE) (sprawa COMP/F/38.456 — Asfalt (Niderlandy)) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Dura Vermeer Infra BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007.


title: Sprawa T-451/13: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2013 r. — Syngenta Crop Protection i in. przeciwko Komisji

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/40

         Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2013 r. — Syngenta Crop Protection i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-451/13)
   2013/C 325/68
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Syngenta Crop Protection AG (Bazylea, Szwajcaria); Syngenta Crop Protection (Bruksela, Belgia); Syngenta Bulgaria (Sofia, Bułgaria); Syngenta Czech s.r.o. (Praga, Republika Czeska); Syngenta Crop Protection A/S (Kopenhaga, Dania); Syngenta France SAS (Saint-Sauveur, Francja); Syngenta Agro GmbH (Maintal, Niemcy); Syngenta Hellas AEBE — Proïonta Fytoprostasias & Sporoi (Anthoussa Attica, Grecja); Syngenta Növényvédelmi kft (Budapeszt, Węgry), Syngenta Crop Protection SpA (Mediolan, Włochy); Syngenta Crop Protection BV (Roosendaal, Niderlandy); Syngenta Polska sp. z o.o. (Warszawa, Polska); Syngenta Agro Srl (Bukareszt, Rumunia); Syngenta Slovakia s.r.o. (Bratysława, Słowacja); Syngenta Agro, SA (Madryt, Hiszpania); Syngenta UK Ltd (Cambridge, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokat D. Waelbroeck, D. Slater, Solicitor, i adwokat I. Antypas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Unia Europejska reprezentowana przez Komisję Europejską

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 458/13 (zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”) w całości lub ewentualnie stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia, w zakresie, w jakim wprowadza ono ograniczenia dotyczące tiametoksamu, nasion zaprawionych tiametoksamem i produktów zawierających tiametoksam;

               —

               nakazanie Unii europejskiej reprezentowanej przez Komisję naprawienie wszelkich szkód poniesionych przez skarżące w wyniku naruszenia przez Komisję jej prawnych obowiązków, wraz z odsetkami;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą trzy zarzuty.

               1)

               W ramach zarzutu pierwszego skarżące wskazują, że zaskarżone rozporządzenie wprowadziło ograniczenia dotyczące tiametoksamu, które nie mają podstaw naukowych i nie spełniają wymogów formalnych, z naruszeniem art. 4 ust. 2 akapit drugi oraz załącznika II do rozporządzenia nr1107/2009 (1) i wbrew zasadzie pewności prawa i zasadzie prawa do obrony. W szczególności analiza dokonana przez Europejski Urząd do spraw Bezpieczeństwa Żywności [zwany dalej „EFSA” (European Food Safety Authority)] i nałożone w jej następstwie ograniczenia nie były oparte na żadnych nowych dowodach świadczących o istnieniu ryzyka, pomijały istotną ilość informacji naukowych, zawierały merytoryczne błędy dotyczące kluczowych parametrów, a u ich podstaw nie leżała żadna ogólnie przyjęta metoda oceny ryzyka. Ponadto EFSA nie stwierdziła żadnego zagrożenia dla przetrwania kolonii pszczół ani efektów subletalnych i nie przedstawiła żadnych wniosków opartych na rzeczywistych badaniach terenowych. Przeprowadzenie analizy i wprowadzenie środków ograniczających nastąpiło tak pośpiesznie, że niemożliwe było przeprowadzenie dogłębnej analizy i że zainteresowane podmioty nie miały odpowiedniej możliwości wniesienia swojego wkładu.

               2)

               W ramach zarzutu drugiego skarżące podnoszą, że zaskarżone rozporządzenie wprowadziło nieproporcjonalne i dyskryminujące ograniczenia dotyczące tiametoksamu, wynikające z czysto hipotetycznego ryzyka, bez przeprowadzenia gruntownej naukowej oceny ani jakiejkolwiek oceny wpływu, z naruszeniem zasady ostrożności i zasady proporcjonalności.

               3)

               W ramach zarzutu trzeciego skarżące twierdzą, że zaskarżone rozporządzenie zostało wydane z naruszeniem zasady dobrej administracji i obowiązku staranności, w wyniku nieuzasadnionego powierzenia EFSA mandatu, pośpiesznej procedury, która nie umożliwiła w sposób właściwy wniesienia wkładu przez zainteresowane podmioty, nie uwzględniła istotnych informacji naukowych, i bez jakiejkolwiek oceny wpływu.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. L 309, s. 1)


title: Sprawa T-644/15: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Reuter/Parlament

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/58

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2015 r. – Reuter/Parlament
   (Sprawa T-644/15)
   (2016/C 048/66)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Delphine Reuter (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat N. Pirc Musar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji A(2015)8627 C Parlamentu Europejskiego z dnia 14 września 2015 r., w której oddalono wniosek potwierdzający strony skarżącej o udzielenie dostępu do niektórych dokumentów dotyczących informacji o kosztach podróży, dietach, dodatkach na ogólne wydatki i o wydatkach na personel członków Parlamentu Europejskiego;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą zgodnie z art. 134 i 140 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym kosztami poniesionymi przez wszelkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 (1) w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001 (2), ponieważ żądane dane osobowe nie są chronione na podstawie prawa Unii;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 8 lit. b) rozporządzenia 45/2001, ponieważ odmówiono dostępu do żądanych informacji, mimo że przesłanki ujawnienia były spełnione;

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia określonego w art. 2 i 4 rozporządzenia 1049/2001 w związku z art. 6 ust. 3 rozporządzenia 1049/2001 ogólnego obowiązku rozpatrzenia każdego indywidualnego dokumentu;

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ odmowa udzielenia częściowego dostępu do żądanych dokumentów jest bezzasadna;

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku przedstawienia uzasadnienia wskazanego w art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia 1049/2001, ponieważ Parlament nie udzielił odpowiedzi na wszystkie argumenty strony skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001 L 8, s. 1).


title: Sprawa T-142/08: Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2008 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i EPSO

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/35

         Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2008 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i EPSO
   (Sprawa T-142/08)
   (2008/C 142/64)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich, Urząd Doboru Kadr Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności ogłoszeń o konkursach otwartych EPSO/AD/116/08 (grupa zaszeregowania AD8) oraz EPSO/AD/117/08 (grupa zaszeregowania AD11), zorganizowanych w celu utworzenia listy rezerwowej na 30 stanowisk administratorów (grupa zaszeregowania AD 8) oraz 20 stanowisk głównych administratorów (grupa zaszeregowania AD 11) w dziedzinie zwalczania nadużyć finansowych;

               —

               Stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AST/45/08 (grupa zaszeregowania AST4), zorganizowanym w celu utworzenia listy rezerwowej na 30 stanowisk asystentek/asystentów (grupa zaszeregowania AST4) w dziedzinie zwalczania nadużyć finansowych.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawie T-117/08, Włochy przeciwko Komisji (1).

      (1)  Dotychczas nie ogłoszono komunikatu w Dzienniku Urzędowym.


title: Sprawa C-34/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n° 6 de Alicante (Hiszpania) w dniu 21 stycznia 2016 r. – Manuel González Poyato y Ana Belén Tovar García/Banco Popular Español S.A.

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 6 de Alicante (Hiszpania) w dniu 21 stycznia 2016 r. – Manuel González Poyato y Ana Belén Tovar García/Banco Popular Español S.A.
   (Sprawa C-34/16)
   (2016/C 136/17)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia no 6 de Alicante

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Manuel González Poyato y Ana Belén Tovar García

      Strona pozwana: Banco Popular Español S.A.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy, w odniesieniu do umowy kredytu zawartej pomiędzy przedsiębiorcą i konsumentem zawierającej wcześniej ustaloną klauzulę, która nie była przedmiotem indywidualnych negocjacji dotyczącą ograniczenia spadku zwykłej, umownej stawki odsetek (klauzula dolnego progu), która została włączona do umowy w sposób nie do końca jasny i zrozumiały dla konsumenta tak, iż sąd uznaje ją za nieuczciwą, jest zgodna z art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG (1) w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich taka wykładnia pojęcia „nie będą wiążące”, zgodnie z którą stwierdzenie nieuczciwego charakteru takiej klauzuli przez sąd może wiązać się z tym, że świadczenia spełnione w przeszłości przez konsumenta na rzecz przedsiębiorcy w wyniku zastosowania tej klauzuli nie zostaną mu zwrócone?

               2)

               Czy w przypadku uznania wykładni opisanej powyżej za zgodną z art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 jest zgodna z zawartym w art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 pojęciem „stosowne i skuteczne środki mające na celu zapobieganie stałemu stosowaniu nieuczciwych warunków” taka wykładnia, jak opisana powyżej, w zakresie skutków wynikających ze stwierdzenia nieuczciwego charakteru klauzuli takiej, jak opisana?

               3)

               Czy w przypadku uznania powyższych wykładni za niezgodne z art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 zawsze jest sprzeczne z „wymogami dobrej wiary” włączenie do umowy zawartej pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem klauzul określających główny przedmiot umowy, które zredagowane są w sposób niewystarczająco jasny i zrozumiały, czy też należy oceniać takie naruszenie zasady dobrej wiary biorąc pod uwagę inne okoliczności? Jakie, w tym ostatnim przypadku, okoliczności powinien wziąć pod uwagę sąd krajowy, aby uznać, iż zasada dobrej wiary nie została naruszona, gdy stwierdzi istnienie klauzuli określającej główny przedmiot umowy, która została zredagowana w sposób niezbyt jasny i mało zrozumiały? Czy, w szczególności, można do tych okoliczności zaliczyć istnienie uregulowania krajowego o randze ustawy albo rozporządzenia, które uznaje, w sposób abstrakcyjny, ten rodzaj „klauzul dolnego progu” za zgodny z prawem?

               4)

               Czy w ramach postępowania takiego, jak niniejsze, które zostało wszczęte wskutek indywidualnego powództwa w celu stwierdzenia nieważności nieprzejrzystej „klauzuli dolnego progu” jest zgodna z pojęciem „nie będą wiążące dla konsumenta” zawartym w art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 taka wykładnia, która ogranicza zwrot kwot uiszczonych przedsiębiorcy przez konsumenta na podstawie przywołanej klauzuli, która została uznana przez sąd za nieuczciwą, gdzie podstawą tej wykładni jest ryzyko poważnych konsekwencji dla ekonomicznego porządku publicznego, jeżeli wyrok wydany przez sąd nie wywołuje skutków powagi rzeczy osądzonej dla innych konsumentów znajdujących się w takiej samej sytuacji?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29.


title: Sprawa T-611/11: Wyrok Sądu z dnia 17 marca 2015 r. – Spa Monopole/OHIM – South Pacific Management (Manea Spa) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Manea Spa — Wcześniejsze, słowne i graficzny, znaki towarowe Beneluksu SPA i wcześniejszy słowny znak towarowy Beneluksu LES THERMES DE SPA — Względne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/34

         Wyrok Sądu z dnia 17 marca 2015 r. – Spa Monopole/OHIM – South Pacific Management (Manea Spa)
   (Sprawa T-611/11) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Manea Spa - Wcześniejsze, słowne i graficzny, znaki towarowe Beneluksu SPA i wcześniejszy słowny znak towarowy Beneluksu LES THERMES DE SPA - Względne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 146/46)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV (Spa, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. De Brouwer, E. Cornu i E. De Gryse)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: South Pacific Management (Papeete, Tahiti, Francja) (przedstawiciele: adwokaci S. de La Marnierre i E. Landon)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 września 2011 r. (sprawy połączone R 1176/2010-1 i R 1886/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV a South Pacific Management.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 8 września 2011 r. (sprawy połączone R 1176/2010-1 i R 1886/2010-1).

               2)

               OHIM i South Pacific Management pokrywają własne koszty oraz koszty postępowania poniesione przez Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV.

      (1)  Dz.U. C 32 z 4.2.2012.


title: Sprawa T-173/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 grudnia 2006 r. — Heus przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Służba publiczna — Dopuszczenie do udziału w konkursie wewnętrznym — Ogłoszenie o konkursie — Warunek dotyczący starszeństwa w służbie — Skarga o uchylenie — Zasada niedyskryminacji)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/40

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 grudnia 2006 r. — Heus przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-173/05) (1)

   (Służba publiczna - Dopuszczenie do udziału w konkursie wewnętrznym - Ogłoszenie o konkursie - Warunek dotyczący starszeństwa w służbie - Skarga o uchylenie - Zasada niedyskryminacji)
   (2006/C 331/88)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Martine Heus (Anderlecht, Belgia) (przedstawiciel: L. Vogel, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Lozano Palacios i K. Herrmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Przede wszystkim żądanie uchylenia decyzji odmawiającej dopuszczenia skarżącej do udziału w konkursie COM/PC/04.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 182 z 23.7.2005.


title: Wykreślenie sprawy C-516/04

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/31

         Wykreślenie sprawy C-516/04 (1)

   (2005/C 143/59)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-516/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii.

      (1)  Dz.U. C 31 z 5.2.2005


title: Sprawa T-37/06: Skarga wniesiona w dniu  7 lutego 2006 r.  — MEGGLE przeciwko OHIM

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/16

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2006 r. — MEGGLE przeciwko OHIM
   (Sprawa T-37/06)
   (2006/C 96/31)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: MEGGLE Aktiengesellschaft (Wasserburg nad rzeką Inn, Niemcy) [Przedstawiciel: T. Raab, Rechtsanwalt]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Clover Corporation Limited (North Sydney, Australia)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 listopada 2005 r. i decyzji działu znaków towarowych Wydziału Sprzeciwów Urzędu z dnia 30 września 2004 r.,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Cover Corporation Limited

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „HiQ z liściem koniczyny” dla towarów z klas 5, 29 i 30 (zgłoszenie nr 2 171 114)
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Niemiecki graficzny znak towarowy „Liść koniczyny” dla towarów z klas 1, 3, 5, 29, 30, 31, 32 i 33 (nr 980 458) oraz niemiecki graficzny znak towarowy „Liść koniczyny” dla towarów z klas 1, 3, 5, 29, 30, 31, 32, 33 (nr 396 52 600)
   Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu
   Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) został nieprawidłowo zastosowany, ponieważ w odniesieniu do spornych znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Wykazują one duże podobieństwo, a ponadto wcześniejszy znak towarowy ma charakter szczególnie odróżniający. Naruszono art. 74 ust. 1 zdanie pierwsze i drugie rozporządzenia nr 40/94, ponieważ pozwany Urząd naruszył obowiązek rozpatrzenia przedstawionego stanu faktycznego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Wyrok Trybunału (w pełnym składzie) z dnia 12 października 2004 r. w sprawie C-222/02: Peter Paul, Cornelia Sonnen-Lütte, Christel Mörkens przeciwko Republice Federalnej Niemiec (wniosek Bundesgerichtshof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Instytucje kredytowe — System gwarancji depozytów — Dyrektywa 94/19/WE — Dyrektywy 77/780/EWG, 89/299/ EWG i 89/646 EWG — Środki nadzoru podejmowane przez właściwe organy w celu ochrony deponentów — Odpowiedzialność właściwych organów nadzoru bankowego za straty spowodowane zaniedbaniami w nadzorze)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (w pełnym składzie)
   z dnia 12 października 2004 r.
   w sprawie C-222/02: Peter Paul, Cornelia Sonnen-Lütte, Christel Mörkens przeciwko Republice Federalnej Niemiec (wniosek Bundesgerichtshof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (1)

   (Instytucje kredytowe - System gwarancji depozytów - Dyrektywa 94/19/WE - Dyrektywy 77/780/EWG, 89/299/ EWG i 89/646 EWG - Środki nadzoru podejmowane przez właściwe organy w celu ochrony deponentów - Odpowiedzialność właściwych organów nadzoru bankowego za straty spowodowane zaniedbaniami w nadzorze)
   (2004/C 300/14)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-222/02, mającej za przedmiot wniosek, który wpłynął do Trybunału dnia 17 czerwca 2002, o wydanie na podstawie art. 234 WE orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) postanowieniem z dnia 16 maja 2002 r., w postępowaniu: Peter Paul, Cornelia Sonnen-Lütte, Christel Mörkens przeciwko Republice Federalnej Niemiec, Trybunał (w pełnym składzie), w składzie: V. Skouris, przewodniczący, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas, przewodniczący izb, C. Gulmann (sędzia sprawozdawca), J.-P. Puissochet, R. Schintgen, F. Macken i N. Colneric, S. von Bahr i N. Cunha Rodrigues, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 12 października 2004 r wyrok, zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Skoro dyrektywa 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów, przewiduje wypłatę odszkodowań deponentom, to wykładni art. 3 ust. 2 do 5 tej dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że przepis prawa krajowego zgodnie, z którym zadania krajowych organów nadzoru bankowego winny być wykonywane wyłącznie w interesie publicznym - co, zgodnie z prawem krajowym wyłącza możliwość ubiegania się przez osoby fizyczne o naprawienie szkody wynikłej z zaniedbania w nadzorze ze strony tych organów- nie jest sprzeczny z tymże artykułem dyrektywy.

               2)

               Przepis prawa krajowego, zgodnie z którym zadania krajowych organów nadzoru bankowego winny być wykonywane wyłącznie w interesie publicznym - co zgodnie z prawem krajowym wyłącza możliwość ubiegania się przez osoby fizyczne o naprawienie szkody wynikłej z zaniedbania w nadzorze ze strony tych organów- nie jest sprzeczny z pierwszą dyrektywą Rady 77/780/EWG z dnia 12 grudnia 1977 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczącą podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe, dyrektywą Rady 89/299/EWG z dnia 17 kwietnia 1989 w sprawie funduszy własnych instytucji kredytowych, jak również drugą dyrektywą Rady 89/646/EWG z dnia 15 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących podejmowania i prowadzenia działalności przez instytucje kredytowe, oraz zmieniająca dyrektywę 77/780.

      (1)  Dz.U. C 202 z 24.8.2002.


title: Sprawa C-151/15: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia14 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Coimbra – Portugalia) – Sociedade Portuguesa de Autores CRL/Ministério Público, Carlos Manuel Prata Pereira Sá Meneses, Sandra Carla Ferreira Cardoso, Douros Bar Lda (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Prawo autorskie i prawa pokrewne w społeczeństwie informacyjnym — Dyrektywa 2001/*29/WE — Artykuł 3 ust. 1 — Pojęcie publicznego udostępniania — Odtwarzanie utworów w kawiarni-restauracji z odbiornika radiowego podłączonego do głośników)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/14

         Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia14 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Coimbra – Portugalia) – Sociedade Portuguesa de Autores CRL/Ministério Público, Carlos Manuel Prata Pereira Sá Meneses, Sandra Carla Ferreira Cardoso, Douros Bar Lda
   (Sprawa C-151/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Prawo autorskie i prawa pokrewne w społeczeństwie informacyjnym - Dyrektywa 2001/*29/WE - Artykuł 3 ust. 1 - Pojęcie publicznego udostępniania - Odtwarzanie utworów w kawiarni-restauracji z odbiornika radiowego podłączonego do głośników))
   (2015/C 320/20)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal da Relação de Coimbra

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Sociedade Portuguesa de Autores CRL

      Strona pozwana: Ministério Público, Carlos Manuel Prata Pereira Sá Meneses, Sandra Carla Ferreira Cardoso, Douros Bar Lda

      Sentencja

   Pojęcie publicznego udostępniania w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono odtwarzanie przez podmioty prowadzące kawiarnię-restaurację na rzecz klientów obecnych w lokalu utworów muzycznych i utworów muzyczno-literackich nadawanych przez stację radiową za pośrednictwem odbiornika radiowego podłączonego do głośników lub do wzmacniacza dźwięku.

      (1)  Dz.U. C 205 z 22.6.2015.


title: Sprawa C-76/08: Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/23

         Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty
   (Sprawa C-76/08)
   (2008/C 92/43)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Recchia i D. Lawunmi)

      Strona pozwana: Republika Malty
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Malty uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 7 dyrektywy Rady 79/409/EWG w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (1), nie spełniając przesłanek określonych w art. 9 tej dyrektywy odnośnie do polowań na przepiórki (coturnix coturnix) i turkawkę (streptopelia turtur) w trakcie przelotu wiosennego,

               —

               obciążenie Republika Malty kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Dyrektywa Rady 79/409/EWG w sprawie ochrony dzikiego ptactwa dotyczy zachowania wszystkich gatunków dzikiego ptactwa, które są gatunkami rodzimymi na europejskim obszarze państw członkowskich, do którego traktat znajduje zastosowanie. Ustala ona środki dotyczące ochrony, zagospodarowania i regulacji tych gatunków oraz ich wykorzystanie. Od chwili przystąpienia do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. władze maltańskie wykonywały swoje prawo do stosowania odstępstwa zgodnie z art. 9 dyrektywy w odniesieniu do polowań na przepiórki i turkawki w czasie przelotu wiosennego podczas powrotu do ich miejsc gniazdowania w wielu krajach na północ od Morza Śródziemnego. Kwestią niniejszego postępowania jest to, czy przepisy wprowadzające odstępstwa stosowane przez władze maltańskie objęte są zakresem stosowania art. 9, co pozwalałoby na polowania na wspomniane gatunki na Malcie podczas przelotu wiosennego, o ile brak jest innego zadowalającego rozwiązania.

      (1)  Dz.U. L 103, str. 1.


title: Sprawy połączone od C-295/04 do C-298/04: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Bitonto — Włochy) — Vincenzo Manfredi przeciwko Lloyd Adriatico Assicurazioni SpA (C-295/04), Antonio Cannito przeciwko Fondiaria Sai SpA (C-296/04) i Nicolò Tricarico (C-297/04), Pasqualina Murgolo (C-298/04) przeciwko Assitalia SpA (Artykuł 81 WE — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Szkody spowodowane przez pojazdy samochodowe, statki i motorowery — Obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej — Podwyżka składek — Wpływ na handel między państwami członkowskimi — Prawo osób trzecich do żądania naprawienia poniesionej szkody — Właściwy sąd krajowy — Termin przedawnienia — Odszkodowania mające charakter sankcji)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Bitonto — Włochy) — Vincenzo Manfredi przeciwko Lloyd Adriatico Assicurazioni SpA (C-295/04), Antonio Cannito przeciwko Fondiaria Sai SpA (C-296/04) i Nicolò Tricarico (C-297/04), Pasqualina Murgolo (C-298/04) przeciwko Assitalia SpA
   (Sprawy połączone od C-295/04 do C-298/04) (1)

   (Artykuł 81 WE - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Szkody spowodowane przez pojazdy samochodowe, statki i motorowery - Obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej - Podwyżka składek - Wpływ na handel między państwami członkowskimi - Prawo osób trzecich do żądania naprawienia poniesionej szkody - Właściwy sąd krajowy - Termin przedawnienia - Odszkodowania mające charakter sankcji)
   (2006/C 224/05)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Giudice di pace di Bitonto
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vincenzo Manfredi (C-295/04), Antonio Cannito (C-296/04), Nicolò Tricarico (C-297/04), Pascualina Murgolo (C-298/04)

      Strona pozwana: Lloyd Adriatico Assicurazioni SpA, Fondiaria Sai SpA, Assiatlia SpA
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Giudice di pace di Bitonto — Wykładnia art. 81 WE — Uzgodniona praktyka towarzystw ubezpieczeniowych z siedzibą we Włoszech dotycząca umów ubezpieczenia samochodów i motorowerów — Wymiana informacji w celu umożliwienia podwyżki składek ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, która nie była uzasadniona warunkami rynkowymi
   Sentencja

               1)

               Porozumienie lub uzgodniona praktyka — takie jak będące przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym — towarzystw ubezpieczeniowych, polegające na wzajemnej wymianie informacji mogących pozwolić na nieuzasadnioną warunkami rynkowymi podwyżkę składek obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej dotyczącego szkód spowodowanych przez pojazdy samochodowe, statki i motorowery, które stanowią naruszenie przepisów krajowych w sprawie ochrony konkurencji, mogą również stanowić naruszenie art. 81 WE, jeżeli mając na uwadze cechy rozpatrywanego rynku krajowego, istnieje wystarczający stopień prawdopodobieństwa, że dane porozumienie lub uzgodniona praktyka mogą wywrzeć wpływ bezpośredni lub pośredni, rzeczywisty lub potencjalny na sprzedaż polis tego ubezpieczenia w zainteresowanym państwie członkowskim przez podmioty z siedzibą w innych państwach członkowskich i że ten wpływ nie jest nieznaczny.

               2)

               Artykuł 81 WE należy interpretować w ten sposób, że każda osoba jest uprawniona powoływać się na nieważność porozumienia lub praktyki zakazanych przez ten artykuł, i w przypadku gdy między takim porozumieniem lub taką praktyką a poniesioną szkodą istnieje związek przyczynowo–skutkowy, żądać naprawienia tej szkody.
               W braku właściwych uregulowań wspólnotowych do wewnętrznego porządku prawnego każdego państwa członkowskiego należy ustalenie zasad wykonywania tego prawa, w tym zasad dotyczących stosowania pojęcia „związek przyczynowo–skutkowy”, przy czym przestrzegane muszą być zasady równoważności i skuteczności.

               3)

               W braku właściwych uregulowań wspólnotowych do wewnętrznego porządku prawnego każdego państwa członkowskiego należy wyznaczenie sądów właściwych do rozpoznawania skarg o odszkodowanie z powodu naruszenia wspólnotowych przepisów dotyczących konkurencji i ustalenie zasad proceduralnych dotyczących tych skarg, przy czym dane przepisy nie mogą być mniej korzystne od przepisów dotyczących skarg o odszkodowanie z powodu naruszenia krajowych przepisów dotyczących konkurencji, jak również te przepisy krajowe nie mogą czynić praktycznie niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym wykonania prawa do żądania naprawienia szkody spowodowanej przez porozumienie lub praktykę zakazane przez art. 81 WE.

               4)

               W braku właściwych uregulowań wspólnotowych do wewnętrznego porządku prawnego każdego państwa członkowskiego należy ustalenie terminu przedawnienia do żądania naprawienia szkody spowodowanej przez porozumienie lub praktykę zakazane przez art. 81 WE, przy czym muszą być przestrzegane zasady równoważności i skuteczności.
               W tym względzie na sądzie krajowym spoczywa obowiązek sprawdzenia, czy przepis krajowy, na podstawie którego termin przedawnienia do żądania naprawienia szkody spowodowanej przez porozumienie lub praktykę zakazane przez art. 81 WE biegnie od dnia, w którym to porozumienie lub ta zakazana praktyka zostały wprowadzone w życie, w szczególności jeśli ten przepis krajowy przewiduje także krótki termin przedawnienia i że bieg przedawnienia nie może ulec zawieszeniu, czyni praktycznie niemożliwym lub nadmiernie utrudnionym wykonanie prawa do żądania naprawienia poniesionej szkody.

               5)

               W braku właściwych uregulowań wspólnotowych do wewnętrznego porządku krajowego każdego państwa członkowskiego należy ustalenie kryteriów pozwalających na określenie zakresu naprawienia szkody spowodowanej przez porozumienie lub praktykę zakazane przez art. 81 WE, przy czym przestrzegane muszą być zasady równoważności i skuteczności.
               Zatem zgodnie z zasadą równoważności, jeżeli szczególne odszkodowanie, takie jak odszkodowanie przykładowe lub odszkodowanie o charakterze sankcji, mogą zostać przyznane w ramach skarg krajowych porównywalnych ze skargami opartymi na przepisach wspólnotowych dotyczących konkurencji, możliwość przyznania takiego odszkodowania musi również istnieć w ramach tych ostatnich skarg. Niemniej prawo wspólnotowe nie stoi na przeszkodzie temu, by sądy krajowe czuwały nad tym, żeby ochrona praw zagwarantowanych przez wspólnotowy porządek prawny nie prowadziła do bezpodstawnego wzbogacenia osób, którym te prawa przysługują.
               Z zasady skuteczności i prawa każdej osoby do żądania naprawienia szkody spowodowanej przez umowę lub zachowanie mogące ograniczyć lub zakłócić konkurencję wynika zaś, że osoby, które poniosły szkodę, muszą móc żądać naprawienia nie tylko rzeczywistej szkody (damnum emergens), lecz także utraconych korzyści (lucrum cessans) oraz zapłaty odsetek.

      (1)  Dz.U. C 251 z dnia 9.10.2004.


title: Sprawa F-107/15: Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2015 r. – ZZ/EKES

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/53

         Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2015 r. – ZZ/EKES
   (Sprawa F-107/15)
   (2015/C 320/74)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat M.A. Lucas)

      Strona pozwana: EKES (Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o przeniesieniu skarżącej na emeryturę z dniem 31 grudnia 2014 r. i decyzji oddalającej jej wniosek o przedłużenie służby.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego EKES z dnia 7 kwietnia 2014 r. o przeniesieniu skarżącej na emeryturę z dniem 31 grudnia 2014 r. wieczorem;

               —

               Stwierdzenie nieważności odmownej decyzji dyrektora zasobów ludzkich i służb wewnętrznych EKES z dnia 30 września 2014 r., z upoważnienia organu powołującego, w sprawie wniosku o przedłużenie działalności zawodowej skarżącej do dnia 31 maja 2015 r., złożonego w dniu 3 września 2014 r.;

               —

               W razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego EKES z dnia 22 kwietnia 2015 r. oddalającej odwołanie złożone przez skarżącą w dniu 22 grudnia 2014 r. na decyzje z dni 7 kwietnia i 30 września 2014 r.;

               —

               Obciążenie EKES kosztami postępowania.


title: Sprawa C-152/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf – Niemcy) – Holger Forstmann Transporte GmbH & Co. KG przeciwko Hauptzollamt Münster (Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Dyrektywa 2003/96/WE — Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej — Wyjątki — Produkty energetyczne znajdujące się w standardowych zbiornikach użytkowych pojazdów silnikowych i przeznaczone do wykorzystania jako paliwo przez te pojazdy — Pojęcie „zbiorników standardowych” w rozumieniu art. 24 ust. 2 owej dyrektywy — Zbiorniki zamontowane przez producenta nadwozi lub dilera samochodowego)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/12

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf – Niemcy) – Holger Forstmann Transporte GmbH & Co. KG przeciwko Hauptzollamt Münster
   (Sprawa C-152/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Dyrektywa 2003/96/WE - Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej - Wyjątki - Produkty energetyczne znajdujące się w standardowych zbiornikach użytkowych pojazdów silnikowych i przeznaczone do wykorzystania jako paliwo przez te pojazdy - Pojęcie „zbiorników standardowych” w rozumieniu art. 24 ust. 2 owej dyrektywy - Zbiorniki zamontowane przez producenta nadwozi lub dilera samochodowego))
   2014/C 409/16
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Holger Forstmann Transporte GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Hauptzollamt Münster

      Sentencja

   Pojęcie „zbiorników standardowych” wskazane w art. 24 ust. 2 tiret pierwsze dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że nie są wykluczone z jego zakresu zbiorniki trwale zamontowane w użytkowych pojazdach silnikowych przeznaczone do bezpośredniego zaopatrzenia tych pojazdów w paliwo, gdy owe zbiorniki zostały zamontowane przez inny podmiot niż wytwórca, o ile owe zbiorniki umożliwiają bezpośrednie wykorzystanie paliwa, zarówno w celu napędu tych pojazdów jak i, w odpowiednim przypadku, funkcjonowania systemów chłodniczych lub innych systemów podczas transportu.

      (1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013.


title: Sprawa C-259/08: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 79/409/EWG — Ochrona dzikiego ptactwa — Ochrona i zachowanie siedlisk — Klasyfikacja obszarów specjalnej ochrony — Zakaz polowania i chwytania — Nieprawidłowa transpozycja)

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/5

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-259/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 79/409/EWG - Ochrona dzikiego ptactwa - Ochrona i zachowanie siedlisk - Klasyfikacja obszarów specjalnej ochrony - Zakaz polowania i chwytania - Nieprawidłowa transpozycja)
   (2009/C 55/07)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Patakia i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (Przedstawiciel: E. Skandalou, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak transpozycji art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 103, s. 1) — Nieprawidłowa transpozycja art. 3 ust. 2, art. 4 ust. 1, art. 5 i art. 8 ust. 1 tej dyrektywy
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując wszystkich środków niezbędnych do pełnej lub prawidłowej transpozycji zobowiązań wynikających z art. 3 ust. 1 i 2, art. 4 ust. 1, art. 5 i art. 8 ust. 1 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, Republika Grecka uchybiła swoim zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie tych przepisów.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Wyrok Trybunału (pierwszej izby) z dnia 9 września 2004 r. w sprawie C-269/03 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wniesiony przez Cour d'appel): Administration de l'enregisterment et des domaines, État du grand-duché de Luxembourg przeciwko Vermietungsgesellschaft Obiekt Kirchberg Sàrl (Szósta dyrektywa w sprawie VAT — Art. 13 C — Zwolnienie transakcji najmu i dzierżawy nieruchomości — Prawo wyboru opodatkowania — Zwolnienie od podatku naliczonego — Uzyskanie uprzedniej zgody organu podatkowego)

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/11

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwszej izby)
   z dnia 9 września 2004 r.
   w sprawie C-269/03 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym wniesiony przez Cour d'appel): Administration de l'enregisterment et des domaines, État du grand-duché de Luxembourg przeciwko Vermietungsgesellschaft Obiekt Kirchberg Sàrl (1)

   (Szósta dyrektywa w sprawie VAT - Art. 13 C - Zwolnienie transakcji najmu i dzierżawy nieruchomości - Prawo wyboru opodatkowania - Zwolnienie od podatku naliczonego - Uzyskanie uprzedniej zgody organu podatkowego)
   (2004/C 262/21)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-269/03 w przedmiocie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na mocy art. 234 WE, wniesionego przez Cour d'appel (Luksemburg) postanowieniem z dnia 18 czerwca 2003 r., który wpłynął do sekretariatu Trybunału dnia 20 czerwca 2003 r., w postępowaniu Administration de l'enregisterment et des domaines, État du grand-duché de Luxembourg przeciwko Vermietungsgesellschaft Obiekt Kirchberg Sàrl, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, A. Rosas i S. von Bahr (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał dnia 9 września 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:
   Przepisy art. 23 C, pierwsze tiret, lit. a) i drugie tiret szóstej dyrektywy Rady 77/388/WE z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru nie stoją na przeszkodzie temu, aby Państwo Członkowskie, które skorzystało z możliwości przyznania swoim podatnikom prawa wyboru opodatkowania transakcji najmu i dzierżawy nieruchomości, przyjęło przepisy, które uzależniają całkowite zwolnienie od naliczonego podatku od wartości dodanej od uzyskania uprzedniej, nie działającej wstecz, zgody organu podatkowego.

      (1)  Dz.U. C 200 z 23.8.2003.


title: Sprawa C-685/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Münster (Niemcy) w dniu 27 grudnia 2016 r. – EV/Finanzamt Lippstadt

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Münster (Niemcy) w dniu 27 grudnia 2016 r. – EV/Finanzamt Lippstadt
   (Sprawa C-685/16)
   (2017/C 144/23)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Münster

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: EV

      Strona pozwana: Finanzamt Lippstadt

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni postanowień dotyczących swobodnego przepływu kapitału i płatności w art. 63 i nast. Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, że stoją one w sprzeczności z regulacją § 9 pkt 7 Gewerbesteuergesetz 2002 (ustawy z 2002 r. o podatku od działalności gospodarczej) w wersji Jahressteuergesetz 2008 (rocznej ustawy podatkowej z 2008 r.) z dnia 20 grudnia 2007 r. (BGBl. 2007 I, s. 3150), o ile w kontekście podatku od działalności gospodarczej zmniejszenie zysku wraz z doliczonymi do niego kwotami o zyski z tytułu udziałów w spółce kapitałowej z zarządem i siedzibą poza Republiką Federalną Niemiec podlega surowszym wymogom niż zmniejszenie zysku wraz z doliczonymi do niego kwotami o zyski z tytułu udziałów w niepodlegającej zwolnieniu z opodatkowania krajowej spółce kapitałowej lub o tę część zysku z działalności przedsiębiorstwa krajowego, która przypada na stały zakład nieznajdujący się w kraju?


title: Sprawa C-393/12 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 21 marca 2013 r. — Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy HELLIM — Sprzeciw właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego HALLOUMI — Oddalenie sprzeciwu)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/49

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 21 marca 2013 r. — Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-393/12 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy HELLIM - Sprzeciw właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego HALLOUMI - Oddalenie sprzeciwu)
   2013/C 225/87
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (przedstawiciele: C. Milbradt i A. Schwarz, Rechtsanwältinnen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 13 czerwca 2012 r. w sprawie T-534/10 Organismos Kypriakis Galaktokomikis Viomichanias przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 września 2010 r. dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Organismos Kypriakis Galaktokomikis Viomichanias a Garmo AG — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone i w pozostałym zakresie oddalone.

               2)

               Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 343 z 10.11.2012.


title: Sprawa T-345/10: Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2010 r. — Republika Portugalska przeciwko Komisji

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/32

         Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2010 r. — Republika Portugalska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-345/10)
   ()
   2010/C 301/56
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes i J. Saraiva de Almeida, pełnomocnicy, wspierani przez M. Figueiredo, adwokata)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Tytułem żądania głównego:
               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 4255 wersja ostateczna z dnia 29 czerwca 2010 r. dotyczącej zastosowania korekt finansowych w odniesieniu do pomocy z Sekcji Orientacji EFOGR przyznanej na rzecz programu operacyjnego CCI 1999.PT.06.1.PO.007 (Portugalia — Program krajowy, Cel 1), dla realizacji zadania „Inwestycje w gospodarstwa rolne”, zmniejszającej o 16 411 829,46 EUR pomoc z Sekcji Orientacji EFOGR przyznaną zgodnie z decyzją Komisji C(2000) 2878 z dnia 30 października 2000 r. i przeznaczoną na wydatki w ramach programu pomocy CCI 1999.PT.06.1.PO.007 (Portugalia — Program krajowy, Cel 1).

               —

               Tytułem żądania ewentualnego:

                           1)

                           Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 4255 wersja ostateczna z dnia 29 czerwca 2010 r. w zakresie, w jakim dotyczy ona finansowania wspólnotowego wydatków poniesionych przez Republikę Portugalską w związku z wnioskami zatwierdzonymi w okresie od dnia 28 października 2003 r. do listopada 2006 r. w wysokości 194 347 574,29 EUR.

                           2)

                           Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 4255 wersja ostateczna z dnia 29 czerwca 2010 r. w zakresie, w jakim dotyczy ona finansowania wspólnotowego wydatków poniesionych przez Republikę Portugalską w związku z wnioskami dotyczącymi „inwestycji w gospodarstwa rolne” związanymi z podejmowaniem działalności przez młodych rolników, w wysokości 94 621 812,06 EUR.

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               a)

               Naruszenie art. 250 TFUE i brak właściwości.

               b)

               Naruszenie art. 39 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. (1)

               c)

               Stosowanie z mocą wsteczną art. 5 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. (2)

               d)

               Naruszenie art. 4 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 445/2002 z dnia 26 lutego 2002 r. (3)

               e)

               Naruszenie art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 438/2001 z dnia 2 marca 2001 r. (4)

               f)

               Naruszenie art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 1257/99.

               g)

               Naruszenie zasady równości.

               h)

               Naruszenie zasady równości i zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, jak również błąd w zakresie skutków finansowych, jakie należało wywieść z naruszenia przepisów wspólnotowych.

               i)

               Naruszenie zasady proporcjonalności.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz.U. L 161, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia (Dz.U. L 160, s. 80).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 445/2002 z dnia 26 lutego 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich ze środków Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. L 74, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 438/2001 z dnia 2 marca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 dotyczącego zarządzania i systemów kontroli pomocy udzielanej w ramach funduszy strukturalnych (Dz.U. L 63, s. 21).


title: Sprawa C-439/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2011 r. w sprawie T-199/08 Ziegler przeciwko Komisji, wniesione w dniu 25 sierpnia 2011 r. przez Ziegler S.A.

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2011 r. w sprawie T-199/08 Ziegler przeciwko Komisji, wniesione w dniu 25 sierpnia 2011 r. przez Ziegler S.A.
   (Sprawa C-439/11 P)
   2011/C 347/13
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Ziegler S.A. (przedstawiciele: adwokaci J.F. Bellis, M. Favart, A. Bailleux)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uznanie niniejszego odwołania za dopuszczalne i uzasadnione;

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie T-199/08 Ziegler przeciwko Komisji oraz orzeczenie w przedmiocie sporu, którego wyrok ten dotyczy;

               —

               uznanie żądań podniesionych w pierwszej instancji oraz w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 926 wersja ostateczna z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 (WE) i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych), a także — tytułem żądania ewentualnego — uchylenie grzywny nałożonej na skarżącą, a w tytułem dalszego żądania — obniżenie wspomnianej grzywny;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu wnosząca odwołanie podnosi cztery zarzuty.
   W ramach zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd wielokrotnie naruszył prawo w zakresie w jakim orzekł w zaskarżonym wyroku, że Komisja mogła uznać zgodnie z prawem, stosując wytyczne dotyczące pojęcia wpływu na handel pomiędzy państwami członkowskimi, że naruszenie zarzucane skarżącej mogło wpływać w sposób odczuwalny na handel pomiędzy państwami członkowskimi w rozumieniu art. 101 § 1 TFUE.
   W ramach zarzutu drugiego wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył przepisy prawa Unii, a w szczególności postanowienia art. 296 TFUE, podstawowe prawo do rzetelnego procesu sądowego oraz ogólne zasady prawa — równości i niedyskryminacji, w zakresie w jakim orzekł, że Komisja nie uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi uzasadnienia decyzji, opierając się wyłącznie na „bardzo poważnym” charakterze naruszenia dla ustalenia odsetka sprzedaży pozostającego w związku z naruszeniem, w celu obliczenia podstawowej kwoty grzywny nałożonej na skarżącą na podstawie wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003 (1).
   W ramach zarzutu trzeciego, spółka Ziegler podnosi, że zaskarżony wyrok jest obarczony brakiem uzasadnienia, ponieważ nie ustosunkowuje się do zarzutu dotyczącego braku obiektywności i bezstronności po stornie Komisji oraz narusza podstawowe prawo do rzetelnego procesu sądowego i dobrej administracji, oddalając ten zarzut.
   W ramach zarzutu czwartego, wnosząca odwołanie twierdzi wreszcie, że zaskarżony wyrok jest naruszeniem przepisów prawa Unii, a w szczególności ogólnej zasady równości i niedyskryminacji, ponieważ Sąd uznając, iż Komisja nie dokonała prawidłowej analizy sytuacji finansowej wnoszącej odwołanie, nie podał w wątpliwość okoliczności, że Komisja nie rozważyła nawet możliwości umożliwienia wnoszącej odwołanie skorzystania z obniżenia grzywny na podstawie pkt 37 wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien, podczas gdy jednocześnie przyznała innemu przedsiębiorstwu ukaranemu za popełnienie tego samego naruszenia, obniżenie grzywny na podstawie wyżej wymienionej klauzuli.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003 L 1, s. 1).


               19.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/19

         Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 30 sierpnia 2013 r. o wydanie opinii doradczej w sprawie Fred Olsen i inni przeciwko Staten v/Skattedirektoratet, złożony przez Oslo Tingrett (sąd okręgowy w Oslo)
   (Sprawa E-20/13)
   (2013/C 372/08)
   W dniu 30 sierpnia 2013 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek z dnia 30 sierpnia 2013 r. złożony przez Oslo Tingrett (sąd okręgowy w Oslo) o wydanie opinii doradczej w sprawie Fred Olsen i inni przeciwko Staten v/Skattedirektoratet, w odniesieniu do następujących kwestii:

               1)

               Czy trust jako forma działalności gospodarczej wchodzi w zakres swobody przedsiębiorczości ustanowionej w art. 31 Porozumienia EOG?
               Pytanie uzupełniające: Jeżeli tak, komu przysługują uprawnienia przewidziane w postanowieniu Porozumienia EOG?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze główne pytanie: Czy trust spełnia warunek działalności gospodarczej ustanowiony w art. 31 Porozumienia EOG?

               3)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pierwsze główne pytanie: Czy trust wchodzi w zakres swobody przepływu kapitału ustanowionej w art. 40 Porozumienia EOG?

               4)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze lub trzecie główne pytanie: Czy norweskie zasady dotyczące kontrolowanych przedsiębiorstw zagranicznych obejmują jedno lub więcej ograniczeń swobody przedsiębiorczości lub swobody przepływu kapitału?

               5)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na czwarte główne pytanie: Czy ograniczenia mogą być uznawane za uzasadnione w oparciu o nadrzędny interes publiczny i czy są one proporcjonalne?

               6)

               Czy stałe opodatkowanie beneficjentów w odniesieniu do aktywów trustu i opodatkowanie według stawki w wysokości 1,1 % stanowią ograniczenie na mocy art. 31 i/lub art. 40 Porozumienia EOG – i czy beneficjenci trustu mogą się na to powoływać, jak opisano w sekcji 2 wniosku o wydanie opinii doradczej?

         W przypadku odpowiedzi twierdzącej na to pytanie:

               —

               Czy ograniczenie to można uznać za uzasadnione w oparciu o nadrzędny interes publiczny i czy jest ono proporcjonalne?

               —

               Czy opodatkowanie to jest wbrew wymogowi przestrzegania praw podstawowych w Porozumieniu EOG?

               —

               Czy wejście w życie umowy o wymianie informacji pomiędzy Norwegią a Liechtensteinem będzie miało znaczenie w tym przypadku?


title: Sprawa T-331/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  10 maja 2006 r.  — R przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Powołanie — Zaklasyfikowanie do grupy zaszeregowania — Art. 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego)

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/25

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 maja 2006 r. — R przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-331/04) (1)

   (Urzędnicy - Powołanie - Zaklasyfikowanie do grupy zaszeregowania - Art. 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego)
   (2006/C 165/48)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: R (Chaumont-Gistoux, Belgia) [Przedstawiciele: B. Arians, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: V. Joris i H. Kraemer, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Żądanie uchylenia decyzji dotyczącej zaklasyfikowania skarżącego do grupy zaszeregowania.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 284 z 20.11.2004


title: Sprawa C-300/15: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 26 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif - Luksemburg) – Charles Kohll, Sylvie Kohll-Schlesser/Directeur de l'administration des contributions directes (Odesłanie prejudycjalne — Artykuły 21 TFUE i 45 TFUE — Swobodny przepływ i swoboda przebywania osób oraz pracowników — Podatek dochodowy — Emerytura — Ulga podatkowa dla emerytów — Warunki przyznania — Posiadanie wydanego przez krajowy organ administracji zaświadczenia o potrąceniu podatku)

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/12

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 26 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif - Luksemburg) – Charles Kohll, Sylvie Kohll-Schlesser/Directeur de l'administration des contributions directes
   (Sprawa C-300/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 21 TFUE i 45 TFUE - Swobodny przepływ i swoboda przebywania osób oraz pracowników - Podatek dochodowy - Emerytura - Ulga podatkowa dla emerytów - Warunki przyznania - Posiadanie wydanego przez krajowy organ administracji zaświadczenia o potrąceniu podatku))
   (2016/C 260/15)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal administratif

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Charles Kohll, Sylvie Kohll-Schlesser

      Strona pozwana: Directeur de l'administration des contributions directes

      Sentencja

   Artykuł 21 i 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż postanowienia te stoją na przeszkodzie krajowym przepisom podatkowym, takim jak przepis będący przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, które zastrzegają korzystanie z ulgi podatkowej dla emerytów na rzecz podatników posiadających zaświadczenie o potrąceniu podatku.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa T-382/15: Postanowienie Sądu z dnia 26 września 2016 r. – Greenpeace Energy i in./Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Energia jądrowa — Pomoc na rzecz elektrowni jądrowej Hinkley Point C — Kontrakt na transakcje różnicowe, umowa z sekretarzem stanu oraz gwarancja kredytowa — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym — Brak istotnego wpływu na pozycję konkurencyjną — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/46

         Postanowienie Sądu z dnia 26 września 2016 r. – Greenpeace Energy i in./Komisja
   (Sprawa T-382/15) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Energia jądrowa - Pomoc na rzecz elektrowni jądrowej Hinkley Point C - Kontrakt na transakcje różnicowe, umowa z sekretarzem stanu oraz gwarancja kredytowa - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Brak istotnego wpływu na pozycję konkurencyjną - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   (2016/C 419/61)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Greenpeace Energy eG (Hamburg, Niemcy) oraz 9 innych skarżących, których nazwy zostały wskazane w załączniku do postanowienia (przedstawiciele: adwokaci D. Fouquet i J. Nysten)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, T. Maxian Rusche i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie wniesione na podstawie art. 263 TFUE, zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/658 z dnia 8 października 2014 r. w sprawie środka pomocy SA.34947 (2013/C) (ex 2013/N), który Zjednoczone Królestwo planuje wdrożyć w celu wsparcia elektrowni jądrowej Hinkley Point C (Dz.U. 2015, L 109, s. 44).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Postępowanie w przedmiocie wniosków NNB Generation Company Limited, Republiki Słowackiej, Węgier, Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Republiki Francuskiej, Republiki Czeskiej oraz Rzeczpospolitej Polskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenientów zostaje umorzone.

               3)

               Greenpeace Energy eG oraz inni skarżący, których nazwy zostały wskazane w załączniku pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską, z wyjątkiem kosztów dotyczących wniosków o dopuszczenie do postępowania w charakterze interwenientów.

               4)

               Greenpeace Energy oraz inni skarżący, których nazwy zostały wskazane w załączniku, Komisja, NNB Generation Company Limited, Republika Słowacka, Węgry, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Republika Francuska, Republika Czeska oraz Rzeczpospolita Polska pokrywają własne koszty dotyczące wniosków o dopuszczenie do postępowania w charakterze interwenientów.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.