title: Sprawa F-22/10: Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2010 r. — Bombín Bombín przeciwko Komisji

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/54

         Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2010 r. — Bombín Bombín przeciwko Komisji
   (Sprawa F-22/10)
   2010/C 148/96
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Luis María Bombín Bombín (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat R. Pardo Pedernera)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji wydanej w następstwie zażalenie skarżącego, przyznającej mu ekwiwalent jedynie za 12 zamiast 29 dni urlopu, do którego nabył prawo, lecz nie wykorzystał w chwili rozpoczęcia urlopu z przyczyn osobistych.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 4 stycznia 2010 r., na mocy której uznano mu i wypłacono ekwiwalent za jedynie 12 dni.

               —

               Uznanie na rzecz skarżącego (do celów obliczeń i odnośnego ekwiwalentu) wszystkich dni urlopu (łącznie 29), do których nabył prawo, lecz nie wykorzystał w chwili rozpoczęcia urlopu z przyczyn osobistych.

               —

               W przedmiocie kosztów skarżący nie zgłasza żadnych żądań, uznając, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy przez Sąd jest ważne dla stron, które działają w dobrej wierze i żądania dotyczące kosztów nie są w tej sprawie uzasadnione.


title: Sprawa C-627/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 6 grudnia 2011 r. — S.C. „AUGUSTUS” S.R.L. Iași przeciwko Agenția de Plăți pentru Dezvoltare Rurală și Pescuit

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 6 grudnia 2011 r. — S.C. „AUGUSTUS” S.R.L. Iași przeciwko Agenția de Plăți pentru Dezvoltare Rurală și Pescuit
   (Sprawa C-627/11)
   2012/C 65/09
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Înalta Curte de Casație și Justiție

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: S.C. „AUGUSTUS” S.R.L. Iași

      Strona pozwana: Agenția de Plăți pentru Dezvoltare Rurală și Pescuit

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni rozporządzeń Rady Unii Europejskiej nr 1260/1999 (1) i nr 1268/1999 (2) należy dokonywać w ten sposób, że działalność gospodarcza wykonywana przez beneficjentów funduszy SAPARD przyznanych w okresie poprzedzającym przystąpienie Rumunii do Unii Europejskiej musi być prowadzona z poszanowaniem wymogów przewidzianych w celu ich przyznania, w zgodzie z zasadą efektywności gospodarczej i dochodowości dla beneficjenta, z uwzględnieniem również szczególnego kontekstu lokalnych klęsk żywiołowych, na który się powołano?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz.U.L 161,s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1268/1999 z dnia 21czerwca 1999 r. w sprawie wspólnotowych środków pomocowych na rzecz działań przedakcesyjnych w dziedzinie rolnictwa oraz rozwoju obszarów wiejskich w państwach Europy Środkowej i Wschodniej ubiegających się o członkostwo w Unii Europejskiej w okresie przedakcesyjnym (Dz.U. L 161, s. 87).


title: Sprawa C-499/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 16 września 2013 r. — Marian Macikowski — Komornik Sądowy Rewiru I przy Sądzie Rejonowym w Chojnicach przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 16 września 2013 r. — Marian Macikowski — Komornik Sądowy Rewiru I przy Sądzie Rejonowym w Chojnicach przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku
   (Sprawa C-499/13)
   2013/C 367/38
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Marian Macikowski — Komornik Sądowy Rewiru I przy Sądzie Rejonowym w Chojnicach

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w świetle systemu podatku od wartości dodanej wynikającego z Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), zwanej dalej „Dyrektywą”, w szczególności art. 9, art. 193 w związku z art. 199 ust. 1 lit. g, jest dopuszczalny przepis prawa krajowego, taki jak art. 18 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054, ze zm.), zwanej dalej „ustawą o VAT”, który wprowadza odstępstwa od zasad ogólnych tego podatku, przede wszystkim dotyczące podmiotów zobowiązanych do jego obliczenia i poboru podatku, poprzez ustanowienie instytucji płatnika, czyli podmiotu, który jest zobowiązany za podatnika obliczyć wysokość podatku, pobrać go od podatnika i wpłacić go we właściwym terminie organowi podatkowemu?

               2)

               W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze:

                           a)

                           Czy w świetle zasady proporcjonalności, będącej ogólną zasadą prawa unijnego, dopuszczalny jest przepis prawa krajowego taki jak art. 18 ustawy o VAT, z którego wynika m.in., że podatek od dostawy nieruchomości, dokonywanej w trybie egzekucji, towarów będących własnością dłużnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiązujących przepisów, oblicza, pobiera i wpłaca komornik sądowy wykonujący czynności egzekucyjne, który jako płatnik ponosi odpowiedzialność za niewykonanie tego obowiązku?

                           b)

                           Czy w świetle art. 206, art. 250 i art. 252 Dyrektywy oraz wynikającej z niej zasady neutralności, dopuszczalny jest przepis prawa krajowego, taki jak art. 18 ustawy o VAT, który powoduje, że wskazany w tym przepisie płatnik ma obowiązek obliczyć, pobrać i wpłacić kwotę podatku od towarów i usług z tytułu dostawy towarów będących własnością tego podatnika lub posiadanych przez niego z naruszeniem obowiązujących przepisów, dokonanej w trybie egzekucji, w trakcie trwania okresu rozliczeniowego podatnika w wysokości kwoty stanowiącej iloczyn przychodu osiągniętego ze sprzedaży towaru, pomniejszonego o podatek od towarów i usług oraz odpowiedniej stawki tego podatku, bez pomniejszenia tej kwoty o kwotę podatku naliczonego od początku okresu rozliczeniowego do daty pobrania podatku od podatnika?

      (1)  Dz. U. L 347 s.1


title: Sprawa T-443/09 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 20 stycznia 2010 r. — Agriconsulting Europe przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zamówienia publiczne — Postępowanie przetargowe — Odrzucenie oferty — Wniosek o zawieszenie wykonania i o zastosowanie środków tymczasowych — Utrata szansy — Brak poważnej i nieodwracalnej szkody — Brak pilnego charakteru)

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/47

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 20 stycznia 2010 r. — Agriconsulting Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-443/09 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zamówienia publiczne - Postępowanie przetargowe - Odrzucenie oferty - Wniosek o zawieszenie wykonania i o zastosowanie środków tymczasowych - Utrata szansy - Brak poważnej i nieodwracalnej szkody - Brak pilnego charakteru)
   2010/C 63/83
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Agriconsulting Europe SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: F. Sciaudone, R. Sciaudone i A. Neri, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bordes i L. Prete, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych dotyczących postępowania przetargowego EuropeAid/127054/C/SER/Multi, dotyczącego umowy ramowej o świadczenie krótkoterminowych usług w wyłącznym interesie krajów trzecich korzystających z pomocy zagranicznej Komisji Europejskiej.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-450/13 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. – Donaldson Filtration Deutschland GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy ultrafilter international — Wniosek o unieważnienie prawa do znaku — Nadużycie prawa)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/29

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. – Donaldson Filtration Deutschland GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-450/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy ultrafilter international - Wniosek o unieważnienie prawa do znaku - Nadużycie prawa))
   2014/C 315/45
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Donaldson Filtration Deutschland GmbH (przedstawiciele: N. Siebertz, M. Teworte-Vey i A. Renvert, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Donaldson Filtration Deutschland GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 313 z 26.10.2013.


title: Sprawa C-191/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de Cassation — Francja) — Rastelli Davide e C. snc przeciwko Jeanowi-Charles’owi Hidoux, działającemu w charakterze syndyka masy upadłości spółki Médiasucre international (Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 — Postępowanie upadłościowe — Jurysdykcja międzynarodowa — Rozciągnięcie postępowania upadłościowego, wszczętego w stosunku do spółki mającej siedzib statutową w danym państwie członkowskim, na spółkę mającą siedzibą statutową w innym państwie członkowskim ze względu na połączenie ich majątków)

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de Cassation — Francja) — Rastelli Davide e C. snc przeciwko Jeanowi-Charles’owi Hidoux, działającemu w charakterze syndyka masy upadłości spółki Médiasucre international
   (Sprawa C-191/10) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 - Postępowanie upadłościowe - Jurysdykcja międzynarodowa - Rozciągnięcie postępowania upadłościowego, wszczętego w stosunku do spółki mającej siedzib statutową w danym państwie członkowskim, na spółkę mającą siedzibą statutową w innym państwie członkowskim ze względu na połączenie ich majątków)
   2012/C 39/04
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de Cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: spółka Rastelli Davide e C. snc

      Strona pozwana: Jean-Charles Hidoux, działający w charakterze syndyka masy upadłości spółki Médiasucre international

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation — Wykładnia art. 3 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L 160, s. 1) — Jurysdykcja międzynarodowa sądów francuskich do rozszerzenia postępowania upadłościowego wszczętego w stosunku do spółki mającej siedzibę statutową na terytorium kraju na spółkę, której siedziba statutowa znajduje się w innym państwie członkowskim, ze względu na połączenie ich majątków — Pojęcia wszczęcia i rozszerzenia postępowania upadłościowego — Ustalenie położenia centrum podstawowych interesów

      Sentencja

               1)

               Rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego należy interpretować w ten sposób, że sąd państwa członkowskiego, który wszczął główne postępowanie upadłościowe w stosunku do określonej spółki, przy założeniu, że centrum podstawowych interesów tej spółki położone jest na terytorium tego państwa może rozszerzyć, w oparciu o przepis swego prawa krajowego, toczące się postępowanie na drugą spółkę, której siedziba statutowa położona jest w innym państwie członkowskim, jedynie w razie wykazania, iż centrum podstawowych interesów tej drugiej spółki położone jest w pierwszym państwie członkowskim.

               2)

               Rozporządzenie nr 1346/2000 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, gdy w odniesieniu do spółki, której siedziba statutowa położona jest na obszarze jednego państwa członkowskiego, zostaje zgłoszony wniosek o rozszerzenie na nią skutków postępowania upadłościowego wszczętego w innym państwie członkowskim w stosunku do innej spółki mającej siedzibę statutową w tym innym państwie członkowskim, samo stwierdzenie połączenia majątków tych dwóch spółek nie wystarcza do wykazania, że centrum podstawowych interesów spółki, której wniosek dotyczy, znajduje się także w tym ostatnim państwie. W celu obalenia domniemania zbieżności centrum podstawowych interesów i siedziby statutowej spółki konieczne jest, by z globalnej oceny ogółu istotnych danych wynikało w sposób możliwy do sprawdzenia przez osoby trzecie, że rzeczywisty ośrodek kierowniczo-nadzorczy spółki objętej wnioskiem o rozszerzenie postępowania upadłościowego znajduje się w państwie członkowskim, w którym wszczęte zostało wyjściowe postępowanie upadłościowe.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa T-491/13: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – Perfetti Van Melle Benelux/OHIM – Intercontinental Great Brands (TRIDENT PURE) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TRIDENT PURE — Wcześniejsze, słowny i graficzne, krajowe, wspólnotowe, międzynarodowy i zarejestrowane w Beneluksie, znaki towarowe PURE WHITE, mentos PURE FRESH PURE BREATH, PURE, PURE FRESH, mentos PURE FRESH i mentos PURE WHITE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/46

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – Perfetti Van Melle Benelux/OHIM – Intercontinental Great Brands (TRIDENT PURE)
   (Sprawa T-491/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TRIDENT PURE - Wcześniejsze, słowny i graficzne, krajowe, wspólnotowe, międzynarodowy i zarejestrowane w Beneluksie, znaki towarowe PURE WHITE, mentos PURE FRESH PURE BREATH, PURE, PURE FRESH, mentos PURE FRESH i mentos PURE WHITE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 048/51)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Perfetti Van Melle Benelux BV (Breda, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci P. Perani, G. Ghisletti i F. Braga)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Intercontinental Great Brands LLC (East Hanover, New Jersey, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. Haak)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 lipca 2013 r. (sprawa R 06/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Perfetti Van Melle Benelux BV a Kraft Foods Global Brands LLC.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Perfetti Van Melle Benelux BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Wyrok Trybunału z dnia 31 marca 2015 r. w sprawie E-21/14 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG/EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2010/30/UE w sprawie informacji o produkcie w zakresie zużycia energii)

text:
               22.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 350/7

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 31 marca 2015 r.
   w sprawie E-21/14
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG/EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2010/30/UE w sprawie informacji o produkcie w zakresie zużycia energii)
   (2015/C 350/10)
   W sprawie E-21/14 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, o którym mowa w pkt 4 rozdziału IV załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez produkty związane z energią), dostosowanego do Porozumienia protokołem 1, lub nie zawiadamiając w przewidzianym terminie Urzędu Nadzoru EFTA o takich środkach, uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z tego aktu prawnego i art. 7 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) oraz Páll Hreinsson, wydał w dniu 31 marca 2015 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że Islandia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, o którym mowa w pkt 4 rozdziału IV załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/30/UE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie wskazania poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie, zużycia energii oraz innych zasobów przez produkty związane z energią), dostosowanego do Porozumienia protokołem 1, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wspomnianego aktu oraz art. 7 Porozumienia.

               2.

               Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa C-61/12: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Litewskiej

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/12

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Litewskiej
   (Sprawa C-61/12)
   2012/C 118/20
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Steiblytė, G. Wilms i G. Zavvos)

      Strona pozwana: Republika Litewska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez wprowadzenie zakazu rejestracji samochodów osobowych, których kierownica jest zamontowana po prawej stronie lub wprowadzenie wymogu, by zamontowana po prawej stronie kierownica nowego samochodu osobowego lub samochodu osobowego zarejestrowanego uprzednio w innym państwie członkowskim została przed rejestracją przeniesiona na lewą stronę, Republika Litewska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy Rady 70/311/EWG (1) z dnia 8 czerwca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do układów kierowniczych pojazdów silnikowych i ich przyczep, dyrektywy 2007/46/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów oraz art. 34 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Republiki Litewskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Litewskie ustawodawstwo nie pozwala na rejestrację nowych samochodów osobowych, których układ kierowniczy znajduje się po prawej stronie, mimo że samochody te spełniają wszystkie wymogi ustanowione w dyrektywie ramowej 2007/46/WE i w oddzielnych dyrektywach, o których mowa w załączniku IV do dyrektywy ramowej. W dniu 29 kwietnia 2009 r. dyrektywa 2007/46/WE uchyliła i zastąpiła dyrektywę 70/156/EWG (3). Państwa członkowskie miały obowiązek dokonać transpozycji dyrektywy 2007/46/WE do krajowych porządków prawnych do dnia 29 kwietnia 2009 r.

               2)

               Zgodnie z art. 4 ust. 3 dyrektywy ramowej 2007/46/WE właściwe instytucje państwa członkowskiego są zobowiązane zarejestrować nowy samochód osobowy, jeżeli spełnia on wymogi techniczne ustanowione w tej dyrektywie i w oddzielnych dyrektywach. Dyrektywa 2007/46/WE nie przewiduje możliwości odmowy rejestracji nowego samochodu osobowego ze względu na stronę, po której znajduje się układ kierowniczy. Wniosek ten znajduje potwierdzenie również w przepisach oddzielnej dyrektywy 70/311/EWG, określonych w załączniku IV do dyrektywy ramowej. Artykuł 2a dyrektywy 70/311/EWG zakazuje państwu członkowskiemu odmowy rejestracji samochodu osobowego ze względów związanych z ich układem kierowniczym, jeśli spełnia on wymogi przewidziane w tej dyrektywie. Załączniki do dyrektywy 70/31/EWG nie zawierają wskazań co do strony, po której powinien być zamontowany układ kierowniczy, w tym kierownica, ani tym bardziej nie przewidują, że strona drogi, po której porusza się samochód determinuje stronę, po której powinien znaleźć się układ kierowniczy w samochodzie.

               3)

               Jeżeli samochód osobowy odpowiada wszystkim wymogom wymienionych powyżej dyrektyw, brak jest powodów pozwalających państwom członkowskim, w których obowiązuje ruch prawostronny, wymagać, celem rejestracji tego samochodu, by kierownica została przeniesiona na lewą stronę. Zgodnie z dyrektywą ramową i oddzielnymi dyrektywami, w celu zapewnienia bezpieczeństwa drogowego dostosowanie samochodu, którego kierownica znajduje się po prawej stronie, do ruchu prawostronnego, nie wymaga przeniesienia kierownicy na lewą stronę.

               4)

               Litewskie ustawodawstwo nie pozwala również na rejestrację samochodów osobowych zarejestrowanych uprzednio w innym państwie członkowskim, których układ kierowniczy znajduje się po prawej stronie. Należy zaznaczyć, że ustawodawstwo litewskie nie wprowadza rozróżnienia stosownie do tego, czy dany samochód był uprzednio zarejestrowany w państwie członkowskim, w którym obowiązuje ruch lewostronny, czy w państwie członkowskim, w którym obowiązuje ruch prawostronny.

               5)

               Artykuł 34 TFUE, który zakazuje ograniczeń ilościowych w przywozie oraz wszelkich środków o skutku równoważnym, znajduje zastosowanie do wspomnianych zakazów. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości przepisy państw członkowskich mogące bezpośrednio lub pośrednio, rzeczywiście lub potencjalnie utrudnić wymianę handlową w Unii Europejskiej uznać należy za środek o skutku równoważnym z ograniczeniami ilościowymi w handlu.

               6)

               Obowiązujący w Republice Litewskiej zakaz rejestracji samochodów osobowych, których układ kierowniczy znajduje się po prawej stronie, w sytuacji gdy te samochody były uprzednio zarejestrowane w innym państwie członkowskim, odnosi zgodnie z art. 34 TFUE skutek równoważny z ograniczeniami ilościowymi, w zakresie w jakim towary z innego państwa (samochody osobowe wytworzone i zarejestrowane w innym państwie członkowskim) nie mogą być używane na rynku litewskim, o ile ich układ kierowniczy nie zostanie przeniesiony na przeciwną stronę. Odmowa zarejestrowania samochodów, których kierownica znajduje się po prawej stronie zmusza ich właścicieli do przeprowadzenia stosunkowo kosztownej operacji przeniesienia układu kierowniczego i zniechęca do przywozu takich samochodów do Republiki Litewskiej.

               7)

               Odmowa zarejestrowania w Republice Litewskiej samochodów osobowych, których kierownica znajduje się do prawej stronie nie jest środkiem właściwym w celu zapewnienia bezpieczeństwa drogowego. Zdaniem Komisji samochód mający kierownicę po prawej stronie nie stwarza problemów w zakresie bezpieczeństwa drogowego, ale kierowca musi przyzwyczaić się do prowadzenia po prawej stronie drogi samochodu z układem kierowniczym po prawej stronie, tak aby prowadzenie jego samochodu nie stwarzało niebezpieczeństwa dla innych użytkowników drogi. Komisja zwraca uwagę Trybunału Sprawiedliwości na niespójność stanowiska Republiki Litewskiej: osoby prowadzące sporadycznie samochody osobowe z kierownicą po prawej stronie (np. turyści), którzy nie są przyzwyczajeni do specyfiki ruchu prawostronnego, stanowią większe zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego niż kierowcy zwyczajowo prowadzący takie samochody po prawej stronie drogi. Z czasem kierowcy prowadzący zwyczajowo samochody osobowe z kierownicą po prawej stronie przyzwyczajają się do ruchu prawostronnego i nie stwarzają już najmniejszego zagrożenia dla bezpieczeństwa drogowego.

      (1)  Dyrektywa Rady 70/311/EWG z dnia 8 czerwca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do układów kierowniczych pojazdów silnikowych i ich przyczep (Dz.U. L 196, s. 14).

      (2)  Dyrektywa 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiająca ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (dyrektywa ramowa) (Dz.U. L 263, s. 1).

      (3)  Dyrektywa Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep (Dz.U. L 42, s. 1).


title: Sprawa F-70/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 2 sierpnia 2016 r. – Polizzi/Komisja (Służba publiczna – Pracownicy kontraktowi – Emerytury – Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innych systemach – Decyzja dotycząca uznania liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, wydana na podstawie nowych OPW do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Artykuł 81 regulaminu postępowania – Skarga w części oczywiście niedopuszczalna i w części oczywiście bezzasadna)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/55

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 2 sierpnia 2016 r. – Polizzi/Komisja
      (Sprawa F-70/15) (1)

      ((Służba publiczna - Pracownicy kontraktowi - Emerytury - Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innych systemach - Decyzja dotycząca uznania liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, wydana na podstawie nowych OPW do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Artykuł 81 regulaminu postępowania - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna i w części oczywiście bezzasadna))
      (2016/C 364/72)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Rosalba Polizzi (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy, następnie G. Gattinara, pełnomocnik)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji dotyczącej przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącej do systemu emerytalnego Unii, wydanej na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych (OPW) do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.

         Sentencja postanowienia

                  1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna i w części oddalona jako oczywiście bezzasadna.

                  2)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 245 z 27.7. 2015, s. 49.


title: Sprawa C-220/13 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 lipca 2014 r. – Kalliopi Nikolaou przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Unii Europejskiej (Odwołanie — Odpowiedzialność pozaumowna — Zaniechania Trybunału Obrachunkowego — Żądanie naprawienia szkody — Zasada domniemania niewinności — Zasada lojalnej współpracy — Kompetencje — Przebieg wstępnego dochodzenia)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/15

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 lipca 2014 r. – Kalliopi Nikolaou przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Unii Europejskiej
   (Sprawa C-220/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Odpowiedzialność pozaumowna - Zaniechania Trybunału Obrachunkowego - Żądanie naprawienia szkody - Zasada domniemania niewinności - Zasada lojalnej współpracy - Kompetencje - Przebieg wstępnego dochodzenia))
   2014/C 315/21
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Kalliopi Nikolaou (przedstawiciele: V. Christianos i S. Paliou, dikigoroi)

      Druga strona postępowania: Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej (przedstawiciele: T. Kennedy, I. Ní Riagáin Düro, pełnomocnicy, wspomagani przez P. Tridimasa, barrister)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Kalliopi Nikolaou zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013.


title: Sprawa T-389/15: Wyrok Sądu z dnia 29 marca 2017 r. – J & Joy/EUIPO – Joy-Sportswear (J&JOY) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Graficzny unijny znak towarowy J&JOY — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy joy SPORTSWEAR — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów — Podobieństwo oznaczeń — Kryteria oceny — Złożony znak towarowy — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/31

         Wyrok Sądu z dnia 29 marca 2017 r. – J & Joy/EUIPO – Joy-Sportswear (J&JOY)
   (Sprawa T-389/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Graficzny unijny znak towarowy J&JOY - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy joy SPORTSWEAR - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów - Podobieństwo oznaczeń - Kryteria oceny - Złożony znak towarowy - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 151/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: J & Joy SA (Waremme, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. Maqua, C. Pirenne i C. Smits)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. O’Neill, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Joy-Sportswear GmbH (Ottensoos, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Kiphuth)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 kwietnia 2015 r. (sprawa R 1355/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Joy-Sportswear a J & Joy.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               J & Joy SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 381 z 16.11.2015.


title: Sprawa T-276/05: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2005 r. przez The Black & Decker Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/57

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2005 r. przez The Black & Decker Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-276/05)
   (2005/C 217/116)
   Język, w którym została sporządzona skarga: angielski
   W dniu 20 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga The Black & Decker Corporation z siedzibą w Townson, Maryland (Stany Zjednoczone), reprezentowanej przez P. Harrisa, Solicitor, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Uczestnikiem postępowania przed pierwszą Izbą Odwoławczą była również Atlas Copco Aktiebolag, z siedzibą w Sztokholmie (Szwecja).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 3 maja 2005 r. (sprawa R 790/2004-1);

               —

               stwierdzenie niedopuszczalności sprzeciwu nr B623 613

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w związku z postępowaniem odwoławczym przed OHIM oraz w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Skarżąca

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Barwny znak towarowy w kolorach czarnym i żółtym zgłoszony dla towarów z klasy 7 (przenośne narzędzia ręczne o napędzie elektrycznym itd.)

               Właściciel znaku lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Atlas Copco Aktiebolag

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Niezarejestrowane znaki towarowe i oznaczenia używane w obrocie we wszystkich Państwach Członkowskich dla narzędzi o napędzie elektrycznym.

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu jako niedopuszczalnego

               Decyzja Izby Odwoławczej

               Stwierdzenie nieważności i przekazanie sprawy Wydziałowi Sprzeciwów do ponownego rozpoznania

               Podniesione zarzuty:

               Skarżąca twierdzi, że sprzeciw winien zostać uznany za niedopuszczalny, ponieważ nie wskazywał jasno wcześniejszych znaków i oznaczeń, na które się powołano, co stanowiło naruszenie zasady 18 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/1995 (1)

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303 z 15.12.1995, str. 1)


title: Sprawa T-47/12: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2012 r. — Intesa Sanpaolo przeciwko OHIM — equinet Bank (EQUITER)

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/19

         Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2012 r. — Intesa Sanpaolo przeciwko OHIM — equinet Bank (EQUITER)
   (Sprawa T-47/12)
   2012/C 109/42
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Intesa Sanpaolo SpA (Turyn, Włochy) (przedstawiciele: P. Pozzi, adwokaci G. Ghisletti i F. Braga)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: equinet Bank AG (Frankfurt nad Menem, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 października 2011 r. w sprawie R 2101/2010-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „EQUITER” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 36, 38, 41 i 42 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 66707749

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: equinet Bank AG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy nr 1600816 „EQUINET” dla usług z klas 35, 36, i 38; zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy nr 39962727 „EQUINET” dla towarów i usług z klas 9, 35, 36 i 38

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 w związku z art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady nr 207/2009, gdyż Izba Odwoławcza dokonała błędnej oceny przedłożonego na dowód używania znaku towarowego materiału, ponieważ: i) brak jest wystarczających wskazówek dotyczących aktywności, czasu, miejsca i zakresu używania znaku towarowego; ii) brak jest dostatecznych wskazówek dotyczących charakteru używania znaku towarowego; i iii) dowody przedstawione przez wnoszącego sprzeciw nie są wystarczające, aby udowodnić, że wcześniejszy znak towarowy był rzeczywiście używany na odpowiednim obszarze w okresie pięciu lat poprzedzających publikację zgłoszenia spornego znaku towarowego.


title: Sprawa T-186/14: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2014 r. – Atlantic Multipower Germany przeciwko OHIM – Nutrichem Diät + Pharma GmbH (NOxtreme)

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/53

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2014 r. – Atlantic Multipower Germany przeciwko OHIM – Nutrichem Diät + Pharma GmbH (NOxtreme)
   (Sprawa T-186/14)
   2014/C 142/68
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Atlantic Multipower Germany GmbH & Co. OHG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Berlit)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Nutrichem Diät + Pharma GmbH (Roth, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 stycznia 2014 r. w sprawie R 764/2013-4;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 12 kwietnia 2013 r. (sprawa 6333C);

               —

               obciążenie interwenienta kosztami postępowania, włącznie z kosztami powstałymi w trakcie postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „NOxtreme dla towarów z klas 5, 29, 30 i 32 – wspólnotowy znak towarowy nr 10 177 889

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Nutrichem Diät + Pharma GmbH

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: krajowy i wspólnoty graficzne znaki towarowe zawierające element słowny „X-TREME” dla towarów z klas 5, 29 i 32

      Decyzja Wydziału Unieważnień: uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 57 ust. 2 i 3 w związku z art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009


title: Sprawa T-123/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2005 r. — Cargo Partner przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Słowne oznaczenie CARGO PARTNER — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Brak charakteru odróżniającego)

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/21

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2005 r. — Cargo Partner przeciwko OHIM
   Sprawa T-123/04 (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Słowne oznaczenie CARGO PARTNER - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Brak charakteru odróżniającego)
   (2005/C 281/40)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Cargo Partner AG (Fischamend, Austria) [Przedstawiciel(-e): adwokat M. Wolner]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory [Przedstawiciel(-e): G. Schneider, pełnomocnik]
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 stycznia 2004 r. (sprawa R 346/2003-1) w sprawie rejestracji słownego oznaczenia CARGO PARTNER jako wspólnotowego znaku towarowego
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 168 z 26.6.2004


title: Sprawa C-168/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Michele Fanelli przeciwko Ministero dell’Interno

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 kwietnia 2010 r. — Michele Fanelli przeciwko Ministero dell’Interno
      (Sprawa C-168/10)
      (2010/C 161/42)
      Język postępowania: włoski

         Sąd krajowy

      Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Michele Fanelli

         Strona pozwana: Ministero dell’Interno

         Pytania prejudycjalne

      Czy z art. 43 i 49 traktatu WE zgodne są przepisy krajowe (wprowadzone w dekrecie Bersaniego, dekrecie ustawodawczym nr 223 z dnia 4 lipca 2006 r. zastąpionym ustawą nr 248 z dnia 4 sierpnia 2006 r.) należące do „systemu krajowego, który przewiduje między innymi:

                  a)

                  istnienie ogólnej tendencji ochrony posiadaczy koncesji wydanych we wcześniejszym okresie i w wyniku przetargu, który sprzecznie z prawem wykluczył część podmiotów;

                  b)

                  obecność przepisów, które faktycznie gwarantują utrzymanie nabytych pozycji rynkowych (jak na przykład obowiązujący nowych koncesjonariuszy zakaz zakładania ich punktów w odległości mniejszej niż określono od punktów już istniejących);

                  c)

                  określenie sytuacji, w których dochodzi do utraty koncesji w przypadku, kiedy koncesjonariusz prowadzi, pośrednio lub bezpośrednio, działalność transgraniczną związaną z grami, porównywalną do tej, która jest przedmiotem koncesji”?


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 maja 2004 r. w sprawie C-285/02 (wniosek Verwaltungsgericht Minden o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Edeltraud Elsner-Lakeberg przeciwko Land Nordrhein-Westfalen (Art. 141 WE — Dyrektywa 75/117/EWG — środek krajowy przewidujący, że nauczyciele zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy oraz nauczyciele zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy są zobowiązani przepracować taką samą liczbę godzin nadliczbowych zanim uzyskają prawo do wynagrodzenia — Pośrednia dyskryminacja pracowników płci żeńskiej zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy)

text:
               10.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 27 maja 2004 r.
   w sprawie C-285/02 (wniosek Verwaltungsgericht Minden o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Edeltraud Elsner-Lakeberg przeciwko Land Nordrhein-Westfalen (1)

   (Art. 141 WE - Dyrektywa 75/117/EWG - środek krajowy przewidujący, że nauczyciele zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy oraz nauczyciele zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy są zobowiązani przepracować taką samą liczbę godzin nadliczbowych zanim uzyskają prawo do wynagrodzenia - Pośrednia dyskryminacja pracowników płci żeńskiej zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy)
   (2004/C 179/01)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-285/02, której przedmiotem jest skierowany do Trybunału, na mocy art. 234 WE, przez Verwaltungsgericht Minden (Niemcy) wniosek o wydanie, w ramach zawisłego przed tym sądem sporu miedzy Edeltraud Elsner-Lakeberg a Land Nordrhein-Westfalen, orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni art. 141 WE i dyrektywy Rady 75/117/EWG z dnia 10 lutego 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących stosowania zasady równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet (Dz.U. L 45, str. 19), Trybunał (pierwsza izba), w składzie P. Jann (sprawozdawca), prezes izby, A. La Pergola i S. Von Bahr, R. Silva de Lapuerta i K. Leanerts, sędziowie, rzecznik generalny: F.G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 27 maja 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Art. 141 WE i art. 1 dyrektywy Rady 75/117/EWG z dnia 10 lutego 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących stosowania zasady równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet powinny być interpretowane w taki sposób, iż sprzeciwiają się one ustawodawstwu krajowemu, zgodnie z którym nauczyciele zatrudnieni w niepełnym wymiarze czasu pracy nie otrzymują – podobnie jak nauczyciele zatrudnieni w pełnym wymiarze czasu pracy – żadnego wynagrodzenia z tytułu godzin nadliczbowych, w przypadku gdy praca w godzinach nadliczbowych nie przekracza trzech godzin w miesiącu kalendarzowym, jeżeli ta różnica w traktowaniu oddziałuje w większym stopniu na sytuację kobiet niż mężczyzn i jeżeli takiej różnicy w traktowaniu nie można usprawiedliwić celem niezwiązanym z wszelką przynależnością do określonej płci lub nie jest ona konieczna dla osiągnięcia zamierzonego celu.

      (1)  Dz.U. C 247 z 12.10.2002.


title: Sprawa T-333/12: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2012 r. — Soltau przeciwko Komisji

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/22

         Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2012 r. — Soltau przeciwko Komisji
   (Sprawa T-333/12)
   2012/C 303/43
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Christoff Soltau (Adendorf, Niemcy) (przedstawiciel: T. Rosenkranz, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 14 maja 2012 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) nie stoi na przeszkodzie żądaniu strony skarżącej o udzielenie jej dostępu do uwag Komisji przedstawionych austriackiemu Oberster Gerichtshof zgodnie z art. 15 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (2) w ramach sprawy z zakresu prawa konkurencji. Zdaniem strony skarżącej przepis ten nie ma zastosowania do wnioskowanego dokumentu, gdyż postępowanie przed sądem austriackim nie jest zasadniczo objęte przewidzianym przez ten przepis zakresem ochrony. Nawet gdyby tak miało być, rozpatrywany dokument nie jest jednak objęty tym przepisem, gdyż dokument ten nie został przedstawiony przez Komisję w charakterze strony. Ponadto decyzji Komisji nie może też uzasadniać ochrona postępowania w toczącej się przed europejskim Trybunałem Sprawiedliwości sprawie C-681/11 Schenker i in. Co prawda pytania prejudycjalne zostały przedłożone przez austriacki Oberster Gerichtshof w ramach przedmiotowej sprawy z zakresu prawa konkurencji, jednak rozpatrywany dokument ani nie został sporządzony przez Komisję w ramach postępowania prejudycjalnego, ani nie odnosi się pod względem treści do pytań prejudycjalnych.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządznie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. (101) i (102) (TFUE) (Dz.U. L 1, s. 1).


title: Sprawy C-7/05, C-8/05, C-9/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesgerichtshof z dnia 11 października 2004 r. w sprawach Saatgut-Treuhandverwaltungs GmbH przeciwko spadkobiercom zmarłego Dietera Deppe: 1. Ulrichowi Deppe, 2. Hanne-Rose Deppe, 3. Thomasowi Deppe, 4. Matthiasowi Deppe, 5. Christine Urban z domu Deppe (sprawa C-7/05), przeciwko Siegfriedowi Henningsowi (sprawa C-8/05) oraz przeciwko Hartmutowi Lübbe (sprawa C-9/05)

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesgerichtshof z dnia 11 października 2004 r. w sprawach Saatgut-Treuhandverwaltungs GmbH przeciwko spadkobiercom zmarłego Dietera Deppe: 1. Ulrichowi Deppe, 2. Hanne-Rose Deppe, 3. Thomasowi Deppe, 4. Matthiasowi Deppe, 5. Christine Urban z domu Deppe (sprawa C-7/05), przeciwko Siegfriedowi Henningsowi (sprawa C-8/05) oraz przeciwko Hartmutowi Lübbe (sprawa C-9/05)
   (Sprawy C-7/05, C-8/05, C-9/05)
   (2005/C 82/15)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 14 stycznia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesgerichtshof z dnia 11 października 2004 r. w sprawach Saatgut-Treuhandverwaltungs GmbH przeciwko spadkobiercom zmarłego Dietera Deppe: 1. Ulrichowi Deppe, 2. Hanne-Rose Deppe, 3. Thomasowi Deppe, 4. Matthiasowi Deppe, 5. Christine Urban z domu Deppe (sprawa C-7/05), przeciwko Siegfriedowi Henningsowi (sprawa C-8/05) oraz przeciwko Hartmutowi Lübbe (sprawa C-9/05).
   Bundesgerichtshof zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy wymóg dotyczący ustalenia poziomu wynagrodzenia z tytułu korzystania z materiału (ze zbioru) w rozumieniu art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1768/95 (1) zgodnie z którym wynagrodzenie to powinno być „niższe w rozsądnym stopniu” od kwoty pobieranej za licencjonowaną produkcję materiału rozmnożeniowego w odniesieniu do tej samej odmiany na tym samym obszarze, jest spełniony również wtedy, gdy wynagrodzenie stanowi ryczałtowo 80 % tej kwoty?

               2.

               Czy art. 5 ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 2605/98 (2) zawiera miarodajne określenie poziomu wynagrodzenia z tytułu korzystania z materiału (ze zbioru) w przypadku jego ustalenia na mocy ustawy?
               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na to pytanie: czy określenie to jest wyrazem ogólnej koncepcji znajdującej zastosowanie również wobec korzystania z materiału (ze zbioru) przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 2605/98?

               3.

               Czy funkcja umowy między organizacjami hodowców (posiadaczy odmian) a rolnikami jako wytycznych w rozumieniu art. 5 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2605/98 wiąże się z tym, że w przypadku ustalania wynagrodzenia na mocy ustawy zastosowanie mają istotne elementy tej umowy (parametry obliczeniowe) również wtedy, gdy w momencie obliczania wynagrodzenia ustawowego hodowcy (posiadaczowi odmiany) nie są znane wszystkie parametry należące do sfery działalności osoby korzystającej z materiału (ze zbioru) konieczne do obliczenia wynagrodzenia na podstawie umowy i rolnik nie jest zobowiązany do udzielenia mu tych informacji?
               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na to pytanie: czy warunkiem skuteczności umowy tego rodzaju, o ile miałaby ona pełnić rolę wytycznych w tym rozumieniu, jest spełnienie wymogów określonych w art. 5 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2605/98 również wtedy, gdy umowa została zawarta przed wejściem w życie tego rozporządzenia?

               4.

               Czy art. 5 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2605/98 ustanawia górną granicę wynagrodzenia dla umownych lub ustawowych uregulowań wynagrodzenia?

               5.

               Czy umowa między organizacjami grup zawodowych może zostać potraktowana jako wytyczne w rozumieniu art. 5 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2605/98, jeżeli przewidziane w niej wynagrodzenie przekracza 50 % kwoty określonej na podstawie art. 5 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2605/98?

      (1)  Dz.U. L 173, str. 14.

      (2)  Dz.U. L 328, str. 6.


title: Sprawa T-177/10 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 9 lipca 2010 r. — Alcoa Trasformazioni przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Preferencyjne taryfy na dostawę energii elektrycznej — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/38

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 9 lipca 2010 r. — Alcoa Trasformazioni przeciwko Komisji
   (Sprawa T-177/10 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Preferencyjne taryfy na dostawę energii elektrycznej - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   2010/C 234/69
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Alcoa Trasformazioni Srl (Portoscuso, Włochy) (przedstawiciele: M. Siragusa, T. Müller-Ibold i F. Salerno, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i É. Gippini Fournier, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2009) 8112 wersja ostateczna z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie pomocy państwa C 38/A/2004 (ex NN 58/2004) i C 36/B/2006 (ex NN 38/2006) wprowadzonej w życie przez Republikę Włoską na rzecz Alcoa Trasformazioni.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawy połączone od C-379/13 P do C-381/13 P: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 10 lipca 2014 r. – Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops) przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Decyzja 83/673/EWG — Rozporządzenie (EWG) nr 2950/83 — Europejski Fundusz Społeczny — Działania w ramach szkoleń — Zmniejszenie pierwotnie przyznanej pomocy finansowej — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 — Ochrona interesów finansowych Wspólnot Europejskich)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/23

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 10 lipca 2014 r. – Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops) przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawy połączone od C-379/13 P do C-381/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Decyzja 83/673/EWG - Rozporządzenie (EWG) nr 2950/83 - Europejski Fundusz Społeczny - Działania w ramach szkoleń - Zmniejszenie pierwotnie przyznanej pomocy finansowej - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Ochrona interesów finansowych Wspólnot Europejskich))
   2014/C 409/32
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops) (przedstawiciele: L. Pinto Monteiro i N. Morais Sarmento, advogados)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Recchia i P. Guerra e Andrade, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops) zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa C-121/14: Skarga wniesiona w dniu 12 marca 2014 r. – Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/28

         Skarga wniesiona w dniu 12 marca 2014 r. – Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-121/14)
   2014/C 135/33
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: M. Holt, pełnomocnik, D.J. Rhee, Barrister)

      Strona pozwana: Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1316/2013 (1) z dnia 11 grudnia 2013 r. ustanawiające instrument „Łącząc Europę”, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 913/2010 oraz uchylające rozporządzenia (WE) nr 680/2007 i (WE) nr 67/2010 oraz załącznika II do tego aktu w zakresie, w jakim przepisy te rozszerzają obszar poza Londyn, który stanowił korytarz 2 w pierwotnym załączniku do rozporządzenia (UE) nr 913/2010 (obecnie oznaczony jako korytarz Morze Północne – Morze Śródziemne); oraz

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Stanowiące przedmiot niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności przepisy zaskarżonego aktu mają skutek w postaci nowelizacji rozporządzenia parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 913/2010 (2) z dnia 22 września 2010 r. w sprawie europejskiej sieci kolejowej ukierunkowanej na konkurencyjny transport towarowy w ten sposób, że zawarta w załączniku do tego rozporządzenia lista „pierwszych korytarzy towarowych” jest zastąpiona nową listą owych „pierwszych korytarzy towarowych” w załączniku II do zaskarżonego aktu.
   Jednym ze skutków rzeczonej nowelizacji jest zobowiązanie Zjednoczonego Królestwa do udziału w utworzeniu korytarza towarowego „Morze Północne – Morze Śródziemne”, co oznaczałoby obowiązek utworzenia do dnia 10 listopada 2016 r. tras łączących Londyn i inne państwa członkowskie w ramach korytarza oraz do dnia 20 listopada 2018 r., tras z Londynu do Glasgow, Edynburga, Southampton i Felixstowe. Zjednoczone Królestwo nie zatwierdziło takiego rozszerzenia korytarza, o którym pierwotnie była mowa w rozporządzeniu (UE) nr 913/2010.
   Zjednoczone Królestwo występuje zatem z powyższymi żądaniami z następujących powodów:

               a)

               Rozszerzenia wynikających z art. 29 zaskarżonego aktu „pierwszych korytarzy towarowych” stanowią realizację celów art. 170 TFUE w związku z transeuropejską polityką transportu. W konsekwencji, zważywszy, że art. 170-172 TFUE stanowią lex specialis w stosunku do takich środków, środki te mogą zostać przyjęte jedynie na podstawie i w poszanowaniu tych przepisów.

               b)

               Rozszerzenia wynikających z art. 29 zaskarżonego aktu „pierwszych korytarzy towarowych”, (a) stanowią projekty wspólnego zainteresowania (w rozumieniu art. 171 ust. 1 TFUE) i (b) dotyczą terytorium każdego państwa członkowskiego, na którym ciąży obowiązek udziału w ich realizacji. Na tej podstawie rozszerzenia, w zakresie w jakim dotyczą Zjednoczonego Królestwa, zostały postanowione z naruszeniem przewidzianego w art. 172 ust. 2 TFUE wymogu zgody danego państwa członkowskiego.

               c)

               Przepisy załącznika II do zaskarżonego aktu, które nakładają na Zjednoczone Królestwo obowiązek udziału w realizacji korytarza Morze Północne – Morze Śródziemne na jego terytorium (i) poza granicami Londynu (tj. w kierunku Glasgow, Edynburga, Felixstowe i Southampton) lub (ii) w zakresie jakichkolwiek innych środków, mają odrębny charakter względem pozostałej części tego załącznika. Ponadto i w każdym razie całość załącznika II do zaskarżonego aktu (jak również całość art. 29) ma odrębny charakter i jest oddzielna od reszty przedmiotowego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. L 348, s. 129.

      (2)  Dz.U. L 276, s.22.


title: Sprawa T-299/09: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2009 r. — Gühring przeciwko OHIM (Połączenie kolorów żółtego ciemna cytryna i szarego błękitnego)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/27

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2009 r. — Gühring przeciwko OHIM (Połączenie kolorów żółtego ciemna cytryna i szarego błękitnego)
   (Sprawa T-299/09)
   2009/C 256/51
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Gühring OHG (Albstadt, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej pozwanego z dnia 30 kwietnia 2009 r. w sprawie R 1330/2008-1;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji eksperta z dnia 21 lipca 2008 r., na podstawie której odrzucono zgłoszenie znaku towarowego skarżącej nr 6 703 581;

               —

               stwierdzenie, że zgłoszony znak towarowy nr 6 703 581 spełnia wymogi art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1);

         posiłkowo

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej pozwanego z dnia 30 kwietnia 2009 r. w sprawie R 1330/2008-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Znak towarowy składający się z połączenia kolorów żółtego ciemna cytryna i szarego błękitnego dla towarów z klasy 7 (zgłoszenie nr 6 703 581)

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ zgłoszony znak towarowy jest odróżniający. Ponadto naruszenie wymogów proceduralnych, a mianowicie art. 75 i 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-132/09: Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2009 r. — Epcos przeciwko OHIM — Epco Sistemas (EPCOS)

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/19

         Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2009 r. — Epcos przeciwko OHIM — Epco Sistemas (EPCOS)
   (Sprawa T-132/09)
   2009/C 129/33
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Epcos AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat L. von Zumbusch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Epco Sistemas, SL (Constanti, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej R 1088/2008-2 z dnia 19 stycznia 2009 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów nr B 979 767 z dnia 22 maja 2008 r. w zakresie w jakim uwzględnia ona sprzeciw w odniesieniu do towarów „termistory-NTC”, „termistory-PTC” i „czujniki” oraz odrzucenie sprzeciwu w całości;

               —

               obciążenie pozwanego względnie zgłaszającej sprzeciw kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „EPCOS” dla towarów i usług należących do klas 6 i 9 (zgłoszenie nr 4 133 799)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Epco Sistemas, SL

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: hiszpański graficzny znak towarowy „E epco SISTEMAS” dla towarów należących do klasy 9

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 oraz zasady 19 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 (1), ponieważ przeciwstawiony znak towarowy nie był używany w okresie 5 lat przed publikacją zgłoszonego znaku towarowego a w odniesieniu do przeciwstawianych znaków nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz. U. L 303 s 1).


title: Sprawa C-195/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Kehl (Niemcy) w dniu 7 kwietnia 2016 r. – I

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Kehl (Niemcy) w dniu 7 kwietnia 2016 r. – I
   (Sprawa C-195/16)
   (2016/C 260/22)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Kehl

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: I

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo Unii Europejskiej, w szczególności art. 2 dyrektywy 2006/126/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (zwanej dalej „dyrektywą 2006/126/WE”) lub art. 18, 21, 45, 49 i 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „TFUE”), należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które odmawia uznania pozwolenia na kierowanie pojazdem (Fahrerlaubnis) uzyskanego w innym państwie członkowskim, w szczególności gdy to pozwolenie zostało uzyskane zgodnie z wymogami dyrektywy 2006/126/WE?

               2)

               Czy prawo Unii Europejskiej, w szczególności art. 2 dyrektywy 2006/126/WE lub art. 18, 21, 45, 49 i 56 TFUE, należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które odmawia uznania dokumentu legitymacyjnego, który został wydany przez inne państwo członkowskie posiadaczowi pozwolenia na kierowanie pojazdami uzyskanego w tym państwie członkowskim zgodnie z wymogami dyrektywy 2006/12/WE, nawet jeśli dane państwo członkowskie ograniczyło ważność tego dokumentu legitymacyjnego pod względem czasowym i do własnego terytorium, a ponadto dokument ten nie spełnia wymogów dotyczących wzoru prawa jazdy określonego w dyrektywie 2006/126/WE?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: czy prawo Unii Europejskiej, w szczególności art. 2 dyrektywy 2006/126/WE lub art. 18, 21, 45, 49 i 56 TFUE, należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które za kierowanie pojazdem przewiduje karę z tytułu występku z tego względu, że kierowca nie jest uprawniony do jazdy, mimo że w innym państwie członkowskim uzyskał pozwolenie na kierowanie pojazdami zgodnie z wymogami dyrektywy 2006/126/WE, nie mogąc jednak tego udowodnić za pomocą dokumentu legitymacyjnego, który odpowiada wzorowi prawa jazdy określonemu w dyrektywie 2006/126/WE?

               4)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie: czy prawo Unii Europejskiej, w szczególności art. 2 dyrektywy 2006/126/WE lub art. 18, 21, 45, 49 i 56 TFUE, należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, w którym osobie ubiegającej się o prawo jazdy ostateczne prawo jazdy zostaje wręczone zwykle bezpośrednio po zdaniu praktycznego egzaminu z jazdy, które to uregulowanie przewiduje mandat za kierowanie pojazdem z tytułu wykroczenia z tego względu, że kierowca, który uzyskał pozwolenie na kierowanie pojazdami w innym państwie członkowskim zgodnie z wymogami dyrektywy 2006/126/WE, w trakcie jazdy nie posiada przy sobie ostatecznego prawa jazdy w celu udowodnienia przysługującego mu uprawnienia do kierowania pojazdami z tego powodu, że nie zostało mu ono jeszcze wydane z uwagi na specyfikę procedury wydawania ostatecznego prawa jazdy w tym państwie członkowskim, na którą kierowca nie ma wpływu, lecz zamiast tego posiada przy sobie w trakcie jazdy urzędowe zaświadczenie spełnienia warunków koniecznych do uzyskania prawa jazdy?

      (1)  Dz.U. L 403, s. 18.


title: Sprawa C-105/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven – Niderlandy) – P.J. Vonk Noordegraaf przeciwko Staatssecretaris van Economische Zaken [Rolnictwo — Wspólna polityka rolna — System płatności jednolitych — Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 — Artykuły 34, 36 i 137 — Uprawnienia do płatności — Podstawa obliczania — Premie wypłacone w odniesieniu do bydła i działek znajdujących się w posiadaniu rolnika w trakcie okresu referencyjnego — Zmiana sposobów ustalania powierzchni działek rolnych — Zmniejszenie liczby hektarów kwalifikujących się do wsparcia — Wniosek rolnika zmierzający do zmniejszenia liczby i zwiększenia wartości jednostkowej uprawnień do płatności — Rozporządzenie (WE) nr 796/2004 — Artykuł 73a ust. 2a — Dopuszczalność]

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/10

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven – Niderlandy) – P.J. Vonk Noordegraaf przeciwko Staatssecretaris van Economische Zaken
   (Sprawa C-105/13) (1)

   ([Rolnictwo - Wspólna polityka rolna - System płatności jednolitych - Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 - Artykuły 34, 36 i 137 - Uprawnienia do płatności - Podstawa obliczania - Premie wypłacone w odniesieniu do bydła i działek znajdujących się w posiadaniu rolnika w trakcie okresu referencyjnego - Zmiana sposobów ustalania powierzchni działek rolnych - Zmniejszenie liczby hektarów kwalifikujących się do wsparcia - Wniosek rolnika zmierzający do zmniejszenia liczby i zwiększenia wartości jednostkowej uprawnień do płatności - Rozporządzenie (WE) nr 796/2004 - Artykuł 73a ust. 2a - Dopuszczalność])
   2014/C 253/13
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   College van Beroep voor het Bedrijfsleven

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: P.J. Vonk Noordegraaf

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Economische Zaken

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – College van Beroep voor het Bedrijfsleven – Wykładnia art. 34, 36 i 137 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. L 30, s. 16) – Systemy wsparcia bezpośredniego – System płatności jednolitej – Rolnik, który uzyskał w 2006 r. uprawnienia do płatności w związku z produkcją niezależną od gruntu oraz w związku z należącym do niego obszarem – Zmieniona w późniejszym czasie metoda określania obszarów – Zmniejszenie hektarów kwalifikujących się do wsparcia

      Sentencja

   Artykuł 73a ust. 2a rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania zasady współzależności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniach Rady (WE) nr 1782/2003 i (WE) nr 73/2009, oraz wdrażania zasady współzależności przewidzianej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 479/2008, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 380/2009 z dnia 8 maja 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że uprawnienia do płatności przyznane rolnikowi powinny zostać ponownie przeliczone w sytuacji, gdy przy początkowym ustalaniu uprawnień do płatności kwota referencyjna tego rolnika została podzielona przez zbyt dużą liczbę hektarów ze względu na stosowane ówcześnie w danym państwie członkowskim metody określania powierzchni działek rolnych. Artykuł 137 rozporządzenia Komisji (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003, nie ma zastosowania do korekty na podstawie art. 73a ust. 2a rozporządzenia nr 796/2004.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.


title: Sprawa T-107/05: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2005 r. przez François Mullera przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/30

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2005 r. przez François Mullera przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-107/05)
   (2005/C 115/54)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 22 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga François Mullera, zamieszkałego w Strasburgu (Francja) reprezentowanego przez adwokatów Georgesa Vandersandena, Laure Levi i Aurore Finchelstein przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu o:

               1)

               stwierdzenie nieważności swojego odcinka emerytury za maj 2004 r., aby spowodować zastosowanie współczynnika korygującego obowiązującego w stosunku do stolicy państwa, w którym ma on miejsce zamieszkania lub przynajmniej takiego współczynnika korygującego, który odzwierciedlałby w odpowiedni sposób różnice w kosztach utrzymania w miejscu, w którym skarżący zmuszony jest ponosić wydatki i tym samym odpowiadałby zasadzie równoważności,

               2)

               obciążenie Trybunału Obrachunkowego Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Na poparcie swej skargi skarżący podnosi takie same zarzuty i argumenty jak te podniesione przez skarżących w sprawie T-35/05.


title: Sprawa C-173/03: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 czerwca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Genova) — Traghetti del Mediterraneo SpA w upadłości przeciwko Republice Włoskiej (Odpowiedzialność pozaumowna państw członkowskich — Szkody wyrządzone jednostkom w związku z naruszeniem prawa wspólnotowego przez sądy krajowe najwyższego szczebla — Ograniczenie w ustawodawstwie krajowym odpowiedzialności państwa do przypadków naruszenia przez sędziego zasady bezstronności lub jego poważnego uchybienia — Wyłączenie wszelkiej odpowiedzialności związanej z interpretacją przepisów prawa oraz oceną okoliczności faktycznych i dowodów w ramach wykonywania działalności orzeczniczej)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/1

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 czerwca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Genova) — Traghetti del Mediterraneo SpA w upadłości przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-173/03) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna państw członkowskich - Szkody wyrządzone jednostkom w związku z naruszeniem prawa wspólnotowego przez sądy krajowe najwyższego szczebla - Ograniczenie w ustawodawstwie krajowym odpowiedzialności państwa do przypadków naruszenia przez sędziego zasady bezstronności lub jego poważnego uchybienia - Wyłączenie wszelkiej odpowiedzialności związanej z interpretacją przepisów prawa oraz oceną okoliczności faktycznych i dowodów w ramach wykonywania działalności orzeczniczej)
   (2006/C 190/01)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale di Genova
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Traghetti del Mediterraneo SpA w upadłości

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Genova — Odpowiedzialność pozaumowna państw członkowskich za szkody wyrządzone jednostkom przez sądy tych państw przy stosowaniu prawa wspólnotowego, w szczególności poprzez zaniechanie przez sąd, od którego orzeczeń nie przysługuje środek prawny zwrócenia się do Trybunału zgodnie z art. 234 WE
   Sentencja
   Prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie obowiązywaniu ustawodawstwa krajowego, które wyklucza w sposób generalny odpowiedzialność państwa członkowskiego za szkody wyrządzone jednostkom w związku z naruszeniem prawa wspólnotowego przez sąd najwyższego szczebla, z tego względu że naruszenie to wynika z interpretacji przepisów prawa lub oceny okoliczności faktycznych i dowodów przeprowadzonej przez ten sąd.
   Prawo wspólnotowe stoi również na przeszkodzie obowiązywaniu ustawodawstwa krajowego, które ogranicza tę odpowiedzialność wyłącznie do przypadków naruszenia zasady bezstronności lub poważnego uchybienia sędziego, jeśli ograniczenie to prowadzi do wykluczenia odpowiedzialności zainteresowanego państwa członkowskiego, w innych przypadkach oczywistego naruszenia obowiązującego prawa w rozumieniu pkt 53–56 wyroku z dnia 30 września 2003 r. w sprawie Köbler.

      (1)  Dz.U. C 158 z 05.07.2005


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lipca 2005 r. w sprawie T-482/04 KOMSA Kommunikation Sachsen AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/43

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 1 lipca 2005 r.
   w sprawie T-482/04 KOMSA Kommunikation Sachsen AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   (2005/C 217/95)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-482/04 KOMSA Kommunikation Sachsen AG z siedzibą w Hartmannsdorf (Niemcy), reprezentowana przez adwokata F. Hagemann przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), (pełnomocnik: T. Eichenberg), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 września 2004 r. (sprawa R 65/2003-4) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między KOMSA Kommunikation Sachsen AG a Anders + Kern Präsentationssysteme GmbH & Co. KG, Sąd (pierwsza izba), w składzie: J.D. Cooke, prezes, R. García-Valdecasas i I. Labucka, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 1 lipca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Każda strona ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 57 z 5.3.2005


title: Sprawa F-140/12: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/76

         Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-140/12)
   2013/C 26/159
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat R. Duta)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności oddalenia wniosku potwierdzającego, złożonego przez skarżącego do Komisji, o uzyskanie dostępu do kilku pytań zadanych skarżącemu w ramach procesu preselekcji konkursu otwartego EPSO/AD/230-231/12.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o oddaleniu złożonego przez skarżącego wniosku potwierdzającego o uzyskanie dostępu do dokumentów;

               —

               w razie potrzeby i w szczególności o ile zostanie ustalone, że mają one charakter decyzji, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 20 lipca 2012 r. EPSO, na podstawie których odmówiono skarżącemu przekazania siedmiu pytań będących przedmiotem fazy preselekcji konkursu zewnętrznego EPSO/AD/230-231;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-395/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Rzeczpospolita Polska) w dniu 13 października 2009 r. — Oasis East sp. z o.o./Minister Finansów

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Rzeczpospolita Polska) w dniu 13 października 2009 r. — Oasis East sp. z o.o./Minister Finansów
   (Sprawa C-395/09)
   2009/C 312/34
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Oasis East sp. z o.o.

      Strona pozwana: Minister Finansów

      Pytanie prejudycjalne

   Czy prawo wspólnotowe (w szczególności art. 17 ust. 6 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1) (77/388/EWG), obecnie art. 176 Dyrektywy z dnia 28 listopada 2006 r. 2006/112/WE Rady w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2)) daje państwu członkowskiemu prawo do stosowania krajowych przepisów, wyłączających uprawnienie podatnika do obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego w przypadku nabycia importu usług, w związku z którymi zapłata należności jest dokonywana bezpośrednio lub pośrednio na rzecz podmiotu mającego miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na obszarze jednego z terytoriów lub krajów określonych w ustawodawstwie krajowym jako tzw. „raje podatkowe”, biorąc pod uwagę, że takie wyłączenie było stosowane w państwie członkowskim w okresie poprzedzającym członkostwo we Wspólnocie?

      (1)  Dz.U. L 145 str. 1; Polskie wydanie specjalne Rozdział 9, Tom 1, str. 23

      (2)  Dz.U. L 347 str. 1


title: Sprawa T-265/06: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2006 r. — Lee/DE przeciwko OHIM — Cooperativa Italiana di Ristorazione (PIAZZA del SOLE)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/54

         Skarga wniesiona w dniu 20 września 2006 r. — Lee/DE przeciwko OHIM — Cooperativa Italiana di Ristorazione (PIAZZA del SOLE)
   (Sprawa T-265/06)
   (2006/C 294/111)
   Język skargi: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Sara Lee/DE NV (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat C. Hollier-Larousse)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Cooperativa Italiana di Ristorazione Soc. coop. rl
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie i zmiana decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM w części dotyczącej utrzymania w mocy odrzucenia częściowego sprzeciwu wniesionego przez skarżącą wobec zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego „PIAZZA del SOLE” nr 1 518 901 oraz odrzucenia sprzeciwu nr B 337 081,

               —

               w konsekwencji częściowa odmowa rejestracji wspólnotowego znaku towarowego „PIAZZA del SOLE” nr 1 518 901 w odniesieniu do towarów z klas 21, 29, 30 i 42,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Cooperativa Italiana di Ristorazione Soc. coop. rl

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „PIAZZA del SOLE” dla towarów z klas 16, 21, 25, 29, 30, 35, 36 i 42 — zgłoszenie nr 1 518 901
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Krajowe i międzynarodowe słowne znaki towarowe „PIAZZA” i „PIAZZA D'ORO” dla towarów z klas 21, 29, 30 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (1), ponieważ Izba Odwoławcza dopuściła się w zaskarżonej decyzji błędów, stwierdzając mało odróżniający charakter elementu wspólnego spornym oznaczeniom, nie wyciągając narzucających się konsekwencji z dokonanego przez nią stwierdzenia, zgodnie z którym elementy „D'ORO” i „DEL SOLE” są słowami potocznymi, jak również uznając, że sposób postrzegania znaków towarowych jest zdominowany przez różnice dzielące sporne oznaczenia.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1)


title: Sprawa C-571/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Asturias (Hiszpania) w dniu 27 grudnia 2007 r. — José Manuel Blanco Pérez i María del Pilar Chao Gómez przeciwko Principado de Asturias i Celso Fernández Gómez

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Asturias (Hiszpania) w dniu 27 grudnia 2007 r. — José Manuel Blanco Pérez i María del Pilar Chao Gómez przeciwko Principado de Asturias i Celso Fernández Gómez
   (Sprawa C-571/07)
   (2008/C 79/24)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Superior de Justicia de Asturias (Hiszpania).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: José Manuel Blanco Pérez i María del Pilar Chao Gómez

      Strona pozwana: Principado de Asturias i Celso Fernández Gómez
   Pytania prejudycjalne
   Czy art. 43 WE stoi na przeszkodzie przepisom prawa Comunidad Autónoma del Principado de Asturias dotyczącym zezwoleń na założenie apteki?


title: Sprawa C-586/15 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 września 2016 r. – Lotte Co. Ltd/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej [Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Znak towarowy Unii Europejskiej – Graficzny znak towarowy zawierający element słowny w języku japońskim i wizerunek siedzącego na drzewie misia koala trzymającego małego misia koala – Sprzeciw właściciela wcześniejszego trójwymiarowego krajowego znaku towarowego KOALA-BÄREN i wcześniejszego graficznego krajowego znaku towarowego KOALA – Dowód rzeczywistego używania znaku towarowego – Wykorzystanie znaku towarowego w postaci różniącej się pod względem elementów, które nie zmieniają jego charakteru odróżniającego – Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) oraz art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/12

      Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 września 2016 r. – Lotte Co. Ltd/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      (Sprawa C-586/15 P) (1)

      ([Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Znak towarowy Unii Europejskiej - Graficzny znak towarowy zawierający element słowny w języku japońskim i wizerunek siedzącego na drzewie misia koala trzymającego małego misia koala - Sprzeciw właściciela wcześniejszego trójwymiarowego krajowego znaku towarowego KOALA-BÄREN i wcześniejszego graficznego krajowego znaku towarowego KOALA - Dowód rzeczywistego używania znaku towarowego - Wykorzystanie znaku towarowego w postaci różniącej się pod względem elementów, które nie zmieniają jego charakteru odróżniającego - Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) oraz art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne))
      (2016/C 454/24)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Lotte Co. Ltd (przedstawiciel: M. Knitter, Rechtsanwältin)

         Strona pozwana: Nestlé Unternehmungen Deutschland GmbH (przedstawiciel: A. Jaeger-Lenz, Rechtsanwältin), Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Sentencja-

                  1)

                  Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

                  2)

                  Lotte Co. Ltd pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Nestlé Unternehmungen Deutschland GmbH.

                  3)

                  Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Sprawa T-508/08: Wyrok Sądu z dnia z dnia 6 października 2011 r. — Bang & Olufsen przeciwko OHIM (Przedstawienie głośnika) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Przedstawienie głośnika — Zastosowanie się przez OHIM do wyroku stwierdzającego nieważność decyzji jednej z jego izb odwoławczych — Artykuł 63 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 65 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Oznaczenie składające się wyłącznie z kształtu zwiększającego znacznie wartość towaru — Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt iii) rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt iii) rozporządzenia nr 207/2009))

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/16

         Wyrok Sądu z dnia z dnia 6 października 2011 r. — Bang & Olufsen przeciwko OHIM (Przedstawienie głośnika)
   (Sprawa T-508/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego - Przedstawienie głośnika - Zastosowanie się przez OHIM do wyroku stwierdzającego nieważność decyzji jednej z jego izb odwoławczych - Artykuł 63 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 65 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Oznaczenie składające się wyłącznie z kształtu zwiększającego znacznie wartość towaru - Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt iii) rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt iii) rozporządzenia nr 207/2009))
   2011/C 340/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bang & Olufsen A/S (Struer, Dania) (przedstawiciele: początkowo K. Wallberg, następnie J. Glaesel, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciele: D. Botis i G. Schneider, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 września 2008 r. (sprawa R 497/2005-1), dotyczącą zgłoszenia do rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego trójwymiarowego oznaczenia przedstawiającego głośnik.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bang & Olufsen A/S zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 19 z 24.1.2009.


title: Sprawa C-66/12: Wyrok Trybunału (wielka izba izba) z dnia 19 listopada 2013 r. — Rada Unii Europejskiej przeciwko Komisji Europejskiej (Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej — Regulamin pracowniczy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Komunikat COM(2011) 829 wersja ostateczna — Wniosek COM(2011) 820 wersja ostateczna — Skarga na bezczynność — Przedłożenie wniosków na podstawie art. 10 załącznika XI do regulaminu pracowniczego — Zaniechanie działania przez Komisję — Skarga, która stała się bezprzedmiotowa — Umorzenie postępowania)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba izba) z dnia 19 listopada 2013 r. — Rada Unii Europejskiej przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-66/12) (1)

   (Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej - Regulamin pracowniczy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Komunikat COM(2011) 829 wersja ostateczna - Wniosek COM(2011) 820 wersja ostateczna - Skarga na bezczynność - Przedłożenie wniosków na podstawie art. 10 załącznika XI do regulaminu pracowniczego - Zaniechanie działania przez Komisję - Skarga, która stała się bezprzedmiotowa - Umorzenie postępowania)
   2014/C 39/06
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i J. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall, D. Martin i J.P. Keppenne, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, D. Hadroušek i J. Vláčil, pełnomocnicy), Królestwo Danii (przedstawiciele: V. Pasternak Jørgensen i M. C. Thorning, pełnomocnicy), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i N. Graf Vitzthum, pełnomocnicy), Irlandia (przedstawiciele: E. Creedon, pełnomocnik, wspierana przez C. Tolanda, BL i A. Joyce’a, solicitor), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: N. Díaz Abad i S. Centeno Huerta, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, D. Colas i J.S. Pilczer, pełnomocnicy), Republika Łotewska (przedstawiciele: I. Kalniņš i A. Nikolajeva, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels i M. Bulterman, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: E. Jenkinson i J. Beeko, pełnomocnicy, wspierani przez R. Palmera, barrister)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: A. Neergaard i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności — Komunikat Komisji COM(2011) 829 wersja ostateczna z dnia 24 listopada 2011 r. dotyczący odmowy przedstawienia wniosków w oparciu o „klauzulę wyjątkową” zawartą w art. 10 załącznika XI do regulaminu pracowniczego — Wniosek Komisji w sprawie rozporządzenia Rady dostosowującego ze skutkiem od dnia 1 lipca 2011 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur — Skarga na bezczynność — Niezgodne z prawem zaniechanie przez Komisję przedstawienia wniosków na podstawie art. 10 załącznika XI do regulaminu pracowniczego.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie.

               2)

               Republika Czeska, Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec, Irlandia, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Republika Łotewska, Królestwo Niderlandów, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 118 z 21.4.2012.