title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 lipca 2009 r. # The Queen, na wniosek Mark Horvath przeciwko Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) - Zjednoczone Królestwo. # Wspólna polityka rolna - System wsparcia bezpośredniego - Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 - Artykuł 5 oraz załącznik IV - Wymogi minimalne w zakresie zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska -Utrzymanie dróg, na których obowiązuje prawo przechodu - Wdrożenie przez państwa członkowskie - Przeniesienie kompetencji na władze regionalne państwa członkowskiego - Dyskryminacja sprzeczna z prawem wspólnotowym. # Sprawa C-428/07.

text:
      Sprawa C‑428/07
      The Queen, na wniosek:
      Marka Horvatha
      przeciwko
      Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs
      [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnymzłożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court)]

      Wspólna polityka rolna – System wsparcia bezpośredniego – Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 – Artykuł 5 oraz załącznik IV – Wymogi minimalne w zakresie zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska – Utrzymanie dróg, na których obowiązuje prawo przechodu – Wdrożenie przez państwa członkowskie – Przeniesienie kompetencji na władze regionalne państwa członkowskiego – Dyskryminacja sprzeczna z prawem wspólnotowym
      Streszczenie wyroku
      1.        Rolnictwo – Wspólna polityka rolna – System wsparcia bezpośredniego – Wspólne zasady
      (rozporządzenie Rady nr 1782/2003, art. 5, załącznik IV)
      2.        Rolnictwo – Wspólna polityka rolna – System wsparcia bezpośredniego – Wspólne zasady
      (rozporządzenie Rady nr 1782/2003, art. 5, załącznik IV)
      1.        Państwo członkowskie może włączyć do standardów w zakresie zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska wymienionych
         w art. 5 i załączniku IV do rozporządzenia nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego
         w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników wymogi dotyczące utrzymania widocznych
         dróg, na których obowiązuje prawo publicznego przechodu, o ile wymogi te przyczyniają się do zachowania wspomnianych dróg
         jako cech krajobrazu lub, w danym przypadku, w celu przeciwdziałania niszczeniu siedlisk naturalnych.

      W istocie obowiązek utrzymania widocznych dróg, na których obowiązuje prawo publicznego przechodu, może stanowić – nawet jeśli
         nie zmierza do żadnego celu rolnego, ale ma charakter środowiskowy – minimalny wymóg w zakresie zasad dobrej kultury rolnej
         zgodnej z ochroną środowiska, jako że wpisuje się w ramy standardów wskazanych w załączniku IV do rozporządzenia nr 1782/2003
         dotyczących utrzymania cech krajobrazu.

      (por. pkt 32, 46)
      2.        Jeżeli uregulowania konstytucyjne państwa członkowskiego przewidują, że władzom regionalnym przysługują kompetencje ustawodawcze,
         to samo przyjęcie przez te władze różnych standardów w zakresie zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska na
         podstawie art. 5 i załącznika IV do rozporządzenia nr 1782/2003 nie stanowi niedozwolonej dyskryminacji niezgodnej z prawem
         wspólnotowym.

      W istocie każde państwo członkowskie może podzielić kompetencje wewnętrzne oraz wdrażać niewiążące bezpośrednio akty prawa
         wspólnotowego poprzez środki przyjęte przez władze regionalne lub lokalne, o ile ten podział kompetencji umożliwia właściwe
         wykonanie odpowiednich aktów prawa wspólnotowego.

      (por. pkt 50, 58)
WYROK TRYBUNAŁU (wielka izba)
      z dnia 16 lipca 2009 r.(*)

      Wspólna polityka rolna – System wsparcia bezpośredniego – Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 – Artykuł 5 oraz załącznik IV – Wymogi minimalne w zakresie zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska – Utrzymanie dróg, na których obowiązuje prawo przechodu – Wdrożenie przez państwa członkowskie – Przeniesienie kompetencji na władze regionalne państwa członkowskiego – Dyskryminacja sprzeczna z prawem wspólnotowym
      W sprawie C‑428/07
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez High Court
         of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) postanowieniem z dnia
         21 lipca 2006 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 14 września 2007 r., w postępowaniu

      The Queen, na wniosek:

      Mark Horvath,
      przeciwko
      Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs,
      TRYBUNAŁ (wielka izba),
      w składzie: V. Skouris, prezes, P. Jann, C.W.A. Timmermans, A. Rosas, K. Lenaerts i T. von Danwitz, prezesi izb, J.N. Cunha
         Rodrigues, R. Silva de Lapuerta, K. Schiemann, J. Makarczyk, U. Lõhmus (sprawozdawca), A. Arabadjiev i C. Toader, sędziowie,

      rzecznik generalny: V. Trstenjak,
      sekretarz: L. Hewlett, główny administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 26 listopada 2008 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu Marka Horvatha przez M. Sheridana, barrister, R. Barkera, solicitor, i A. Stanič, solicitor advocate,
      –        w imieniu rządu Zjednoczonego Królestwa przez C. Gibbs oraz I. Rao, działające w charakterze pełnomocników, wspierane przez
         Lorda Davidsona of Glen Clova, QC, i D. Wyatta, QC,

      –        w imieniu rządu niemieckiego przez M. Lummę, działającego w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu Irlandii przez N. Traversa, BL,
      –        w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez K. Banks i F. Erlbachera, działających w charakterze pełnomocników,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 3 lutego 2009 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 5 oraz załącznika IV do rozporządzenia Rady (WE)
         nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej
         polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93,
         (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000,
         (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1).

      2        Wniosek ten został przedstawiony w ramach sporu między M. Horvathem a Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs
         (sekretarzem stanu ds. środowiska, żywności i rolnictwa Zjednoczonego Królestwa, zwanym dalej „Secretary of State”) w przedmiocie
         regulacji przyjętej dla terytorium Anglii, w której określone zostały wymogi minimalne w zakresie dobrej kultury rolnej zgodnej
         z ochroną środowiska, tak jak tego wymagają art. 5 i załącznik IV do rozporządzenia nr 1782/2003.

       Ramy prawne
       Uregulowania wspólnotowe
      3        Rozporządzenie nr 1782/2003 zostało przyjęte na podstawie art. 36 WE, 37 WE i art. 299 ust. 2 WE.

      4        Zgodnie z motywem 1 tego rozporządzenia należy ustanowić wspólne warunki dla płatności bezpośrednich w ramach poszczególnych
         systemów wsparcia dochodowego wspólnej polityki rolnej.

      5        Rozporządzenie nr 1782/2003 zgodnie z art. 1 określa wspólne zasady dotyczące płatności bezpośrednich w ramach systemów wsparcia
         dochodowego wspólnej polityki rolnej, które są finansowane ze środków Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji
         Rolnej (EFOGR), jak również wsparcie dochodowe dla rolników, a mianowicie system płatności jednolitych (zwany dalej „SPJ”).

      6        Artykuł 2 lit. d) rozporządzenia nr 1782/2003 określa płatność bezpośrednią jako płatność przyznawaną bezpośrednio rolnikom
         w ramach systemu wsparcia dochodowego wyszczególnionego w załączniku I do tego rozporządzenia. SPJ jest przedstawiony w wymienionym
         załączniku.

      7        Tytuł II rozporządzenia nr 1782/2003 zawiera rozdział 1, złożony z artykułów 3–9, zatytułowany „Wzajemna zgodność”. Artykuł 3
         ust. 1 tego rozporządzenia stanowi, że każdy „[r]olnik otrzymujący płatności bezpośrednie przestrzega wymogów podstawowych
         w zakresie zarządzania, o których mowa w załączniku III, zgodnie z harmonogramem określonym w tym załączniku, oraz zasad dobrej
         kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, ustanowionych na mocy art. 5”.

      8        Artykuł 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1782/2003 stanowi, iż wymogi podstawowe w zakresie zarządzania, o których mowa w załączniku III
         tego rozporządzenia, ustanawia się na mocy prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego różnych obszarów, a w szczególności dziedziny
         ochrony środowiska.

      9        Artykuł 5 rozporządzenia nr 1782/2003, zatytułowany „Zasady dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska”, przewiduje
         w ust. 1:

      „Państwa członkowskie zapewniają, że wszystkie grunty rolne, a w szczególności grunty, które nie są już wykorzystywane do
         celów produkcyjnych, są utrzymywane w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska. Państwa członkowskie definiują,
         na poziomie krajowym lub regionalnym, wymogi minimalne w zakresie dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska na podstawie
         ram ustanowionych w załączniku IV, uwzględniając szczególne cechy charakterystyczne omawianych obszarów, włączając w to warunki
         glebowe i klimatyczne, istniejące systemy gospodarowania, wykorzystanie gruntów, zmianowanie upraw, metody uprawy roli oraz
         struktury gospodarstw. Wymogi takie nie mogą naruszać standardów regulujących dobre praktyki rolnicze stosowane w kontekście
         rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 oraz środków rolno-środowiskowych, które wykraczają poza wzorzec odnoszący się do dobrych
         praktyk rolniczych”.

      10      Na mocy art. 6 rozporządzenia nr 1782/2003 w przypadku niestosowania się do wymogów w zakresie zasad dobrej kultury rolnej
         zgodnej z ochroną środowiska lub innych wymogów wymienionych w art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia w wyniku działania lub jego
         zaniechania, które można bezpośrednio przypisać indywidualnemu rolnikowi, zmniejsza się lub anuluje całkowitą kwotę płatności
         bezpośrednich, które mają zostać przyznane w danym roku kalendarzowym, w którym doszło do wystąpienia niezgodności.

      11      Załącznik IV do rozporządzenia nr 1782/2003, zatytułowany „Zasady dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska określone
         w art. 5”, brzmi następująco:

               Kwestia

               Normy

               Erozja gleby:
               Ochrona gleby poprzez zastosowanie odpowiednich środków

               – Minimalna pokrywa glebowa
               – Minimalne zagospodarowanie terenu odzwierciedlające warunki danego miejsca
               – Zachowanie tarasów

               Substancja organiczna gleby:
               Utrzymywanie poziomów substancji organicznej gleby poprzez zastosowanie odpowiednich środków

               – Normy dotyczące zmianowania upraw w danym przypadku
               – Gospodarowanie rżyskiem

               Struktura gleby:
               Utrzymywanie struktury gleby poprzez zastosowanie odpowiednich środków

               – Stosowanie odpowiednich maszyn

               Minimalny poziom utrzymania:
               Zapewnienie minimalnego poziomu utrzymania oraz przeciwdziałanie niszczeniu siedlisk naturalnych

               – Minimalne wymogi dotyczące obsady zwierząt lub/i odpowiednie systemy
               – Ochrona trwałych pastwisk
               – Zachowanie cech krajobrazu
               – Przeciwdziałanie wkraczaniu niepożądanej roślinności na użytki rolne

       Uregulowania krajowe
      12      W 1998 r. parlament Zjednoczonego Królestwa przyjął przepisy ustawowe przewidujące przeniesienie kompetencji („devolution”)
         w niektórych dziedzinach na Szkocję, Walię i Irlandię Północną. Zasadniczo w danych dziedzinach rząd Zjednoczonego Królestwa
         działa wyłącznie w odniesieniu do Anglii. Zgodnie z wymienionymi przepisami, jak również na podstawie Devolution Memorandum
         of Understanding, które uzupełnia je w formie oświadczenia woli politycznej, do władz regionalnych należy wykonywanie zobowiązań
         wynikających z przepisów wspólnotowych w ramach właściwych im kompetencji, zatem wszelkie działania lub akty legislacyjne
         tych władz nie mogą być niezgodne z prawem wspólnotowym. Zgodnie z ustawodawstwem decentralizacyjnym dla ministrów Zjednoczonego
         Królestwa zastrzeżone są kompetencje w zakresie ingerowania w miarę konieczności w celu zapewnienia wykonania tych zobowiązań.

      13      Wspólna polityka rolna w ogólności oraz wykonanie rozporządzenia nr 1782/2003 w szczególności stanowią kwestie zdecentralizowane
         i dlatego leżą w kompetencji każdej spośród administracji zdecentralizowanych.

      14      Aby spełnić wymogi określone w art. 5 rozporządzenia nr 1782/2003, Secretary of State, wyłącznie dla Anglii, oraz każda z władz
         zdecentralizowanych, przyjęli odrębne przepisy, w których określone zostały częściowo odmienne wymogi minimalne w zakresie
         dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska.

      15      Wspomniane przepisy dla Anglii stanowi The Common Agricultural Policy Single Payment and Support Schemes (Cross Compliance)
         (England) Regulations 2004 [rozporządzenie z 2004 r. w sprawie płatności jednolitych i mechanizmów wsparcia w ramach wspólnej
         polityki rolnej (wzajemna zgodność) (SI 2004/3196, zwane dalej „przepisami angielskimi”)]. Wymogi w zakresie zasad dobrej
         kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska zostały określone w załączniku (Schedule) do przepisów angielskich, którego punkty
         26–29, zatytułowane „Prawo publicznego przechodu” (zwane dalej „przepisami, których dotyczy sprawa przed sądem krajowym”),
         przewidują:

      „26. Rolnikowi nie wolno:
      a)      bez prawomocnego upoważnienia bądź usprawiedliwienia naruszać nawierzchni widocznej ścieżki pieszej, widocznej ścieżki konnej
         lub jakiejkolwiek innej widocznej drogi, która nie składa się z jezdni utwardzonej ani takiej jezdni nie obejmuje, w taki
         sposób, iż utrudniałoby to wykonywanie prawa publicznego przechodu; lub

      b)      bez prawomocnego upoważnienia bądź usprawiedliwienia w jakikolwiek sposób celowo zakłócać swobodny przechód widoczną drogą
         publiczną.

      27.      Rolnik zobowiązany jest do utrzymywania przełazu, bramy lub podobnej konstrukcji, innej niż konstrukcja, do której ma zastosowanie
         sekcja 146(5) Highways Act 1980 [ustawy o drogach z 1980 r.], znajdujących się na widocznej ścieżce pieszej lub konnej, w stanie
         gwarantującym bezpieczeństwo oraz zapobiegającym nieuzasadnionym zakłóceniom praw osób korzystających ze ścieżki pieszej lub
         konnej.

      28(1) Jeśli rolnik uszkodzi nawierzchnię widocznej ścieżki pieszej lub konnej (innej niż ścieżka na miedzy) w sposób dozwolony
         na podstawie sekcji 134 Highways Act 1980, zobowiązany jest w odpowiednim terminie przewidzianym w sekcji 134(7) tej ustawy
         lub w okresie przedłużenia tegoż terminu udzielonego na mocy sekcji 134(8) tej ustawy do:

      a)      odtworzenia nawierzchni ścieżki lub ścieżki konnej na szerokości nie mniejszej niż szerokość minimalna w sposób umożliwiający
         odpowiednie korzystanie z prawa do publicznego przechodu oraz

      b)      oznaczenia na gruncie przebiegu ścieżki pieszej lub konnej na szerokości nie mniejszej niż minimalna, w taki sposób, aby była
         ona widoczna dla osób pragnących z niej skorzystać.

      2)      W niniejszym ustępie »minimalna szerokość« w odniesieniu do drogi posiada to samo znaczenie co w ustawie o drogach z 1980 r.
      29.      W pkt 26, 27 i 28 niniejszego załącznika definicje:
      »ścieżka konna«, »jezdnia«, »ścieżka na miedzy«, »ścieżka piesza« oraz »jezdnia utwardzona« posiadają znaczenie nadane im
         w sekcji 329(1) ustawy o drogach z 1980 r.; »droga publiczna« posiada znaczenie nadane jej w sekcji 328 Highways Act 1980,
         a »widoczna« oznacza, że droga jest widoczna dla idącej lub jadącej wzdłuż niej osoby o normalnym wzroku”.

      16      Uregulowania określające normy w zakresie zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska przyjęte przez władze regionalne
         Walii, Irlandii Północnej i Szkocji nie zawierają wymogów równoważnych wymogom wymienionym w przepisach, których dotyczy sprawa
         przed sądem krajowym.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      17      Z postanowienia odsyłającego wynika, że M. Horvathowi, będącemu rolnikiem w Anglii, przysługują prawa do uzyskania płatności
         z tytułu SPJ. Jego grunty obciążone są prawem publicznego przechodu, określoną w przepisach, których dotyczy sprawa przed
         sądem krajowym.

      18      Tenże rolnik wniósł skargę o sądową kontrolę legalności („judicial review”) wymienionych przepisów do sądu krajowego. W szczególności
         podnosi on z jednej strony, że Secretary of State nie miał prawa włączyć przepisów dotyczących prawa publicznego przechodu
         do wymogów w zakresie zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, których nieprzestrzeganie może prowadzić zgodnie
         z art. 6 rozporządzenia nr 1782/2003 do obniżenia płatności MPJ. Z drugiej strony skarżący w postępowaniu krajowym uważa,
         że włączenie takich przepisów do uregulowań dotyczących Anglii, podczas gdy przepisy nie zostały włączone do uregulowań dotyczących
         Szkocji, Walii i Irlandii Północnej, stanowi dyskryminację powodującą, że przepisy, których dotyczy sprawa przed sądem krajowym,
         są niezgodne z prawem.

      19      High Court of (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić
         się do Trybunału Sprawiedliwości z dwoma pytaniami dotyczącymi odpowiednio dwóch spornych kwestii zawisłego przed nim sporu.
         Secretary of State odwołał się od tej decyzji odnoszącej się do drugiego pytania do Court of Appeal (England & Wales) (Civil
         Division), który oddalił tę apelację. High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court)
         przekazał Trybunałowi następujące pytania prejudycjalne:

      „W przypadku gdy państwo członkowskie ustanowiło zdecentralizowany system rządów, w którym państwowe organy centralne zachowują
         kompetencje do działania w stosunku do całego obszaru państwa członkowskiego w celu zapewnienia przestrzegania zobowiązań
         państwa członkowskiego na mocy prawa wspólnotowego wynikających z [rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003]:

      1)      Czy państwo członkowskie może włączyć wymogi dotyczące utrzymania widocznych dróg, na których obowiązuje prawo publicznego
         przechodu, do swoich standardów w zakresie zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska na podstawie art. 5 i załącznika IV
         do [rozporządzenia nr 1782/2003]?

      2)      Jeśli uregulowania konstytucyjne państwa członkowskiego przewidują, że różnym administracjom zdecentralizowanym przysługują
         kompetencje ustawodawcze w stosunku do różnych części terytorium tego państwa, czy okoliczność, że te części terytorium posiadają
         różne standardy w zakresie zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska na podstawie art. 5 i załącznika IV do
         [rozporządzenia nr 1782/2003], może stanowić niedozwoloną dyskryminację?”.

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
       W przedmiocie pytania pierwszego
      20      Poprzez pierwsze pytanie sąd krajowy zmierza zasadniczo do ustalenia, czy państwo członkowskie może włączyć do standardów
         w zakresie zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska określonych w art. 5 i załączniku IV do rozporządzenia
         nr 1782/2003 wymogi dotyczące utrzymania widocznych dróg, na których obowiązuje prawo publicznego przechodu.

       Uwagi przedłożone Trybunałowi
      21      Skarżący w postępowaniu przed sądem krajowym proponuje, aby na to pytanie udzielić odpowiedzi przeczącej. Skarżący uważa,
         że odesłanie w motywie 1 rozporządzenia nr 1782/2003 do wspólnych warunków dla płatności bezpośrednich w ramach poszczególnych
         systemów wsparcia dochodowego wspólnej polityki rolnej oznacza, że musi istnieć w tym obszarze zbiór podstawowych norm, a w szczególności
         w zakresie zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, które muszą być zasadniczo takie same dla wszystkich
         rolników na całym terytorium Wspólnoty Europejskiej. Minimalne wymogi w zakresie zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną
         środowiska, określone w art. 5 wymienionego rozporządzenia, dla otrzymania rocznych płatności są ograniczone do tego, co niezbędne,
         a państwa członkowskie nie mogą zgodnie z prawem nałożyć dodatkowych warunków na jedną lub na wiele części ich terytorium.
         Przepisy, których dotyczy sprawa przed sądem krajowym, nie mogą zostać uznane za minimalne wymogi, ponieważ nakładają na rolników
         istotne dodatkowe obciążenia.

      22      M. Horvath uważa, iż nawet zakładając, że przepisy, których dotyczy sprawa przed sądem krajowym, mogłyby zostać uznane za
         określające warunki środowiskowe, nie stanowią wymogów w zakresie zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska.
         W związku z tym, że podstawę prawną rozporządzenia nr 1782/2003 stanowią artykuły traktatu WE poświęcone rolnictwu, element
         środowiskowy zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska nie powinien być w nim zawarty jako autonomiczny przepis
         prawa przewidujący standardy czysto środowiskowe, lecz przeciwnie jako przewidujący tylko standardy, które są właściwe w obszarze
         rolnictwa. Zgodnie z art. 4 ust. 1 tego rozporządzenia jedynie instytucje wspólnotowe są władne ustalić uregulowania dotyczące
         wymogów środowiskowych związanych z prawami wynikającymi z SPJ, tzn. wymogi, które wymienione są w załączniku III do tego
         rozporządzenia. Skarżący w postępowaniu przed sądem krajowym podnosi ponadto, że przepisy, których dotyczy sprawa przed sądem
         krajowym, ustanawiają środki rolnośrodowiskowe, które wykraczają poza wzorzec odnoszący się do dobrych praktyk rolniczych
         i które nie wchodzą w zakres zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, zgodnie z brzmieniem ostatniej części
         drugiego zdania art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia.

      23      Wreszcie skarżący jest zdania, że drogi, na których obowiązuje prawo przechodu, o których mowa w przepisach, których dotyczy
         sprawa przed sądem krajowym, nie mogą zostać zakwalifikowane jako cechy krajobrazu, o których mowa w załączniku IV rozporządzenia
         nr 1782/2003, ponieważ brak im elementu materialnego i trwałości z tego względu, że chociaż muszą być koniecznie odtworzone,
         to jednak mogą być usunięte zgodnie z prawem przez rolnika w czasie każdego cyklu upraw. Ponadto fakt obciążenia dróg takimi
         prawami nie pozwala uniknąć niszczenia siedlisk naturalnych w rozumieniu wspomnianego załącznika.

      24      Rząd Zjednoczonego Królestwa i Komisja Wspólnot Europejskich podnoszą, że wspomniane drogi mogą stanowić cechy krajobrazu
         oraz że ich utrzymanie może w związku z tym stanowić jeden z minimalnych wymogów zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną
         środowiska, o których mowa w art. 5 rozporządzenia nr 1782/2003.

       Odpowiedź Trybunału
      25      Na wstępie podkreślić należy, iż z samego brzmienia art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 1782/2003 wynika, że na państwach członkowskich
         spoczywa zadanie zapewnienia, aby grunty rolne były utrzymywane w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska. W tym
         celu państwa członkowskie definiują, na poziomie krajowym lub regionalnym, wymogi minimalne środowiska „na podstawie ram ustanowionych
         w załączniku IV” wspomnianego rozporządzenia, uwzględniając szczególne cechy charakterystyczne omawianych obszarów.

      26      O ile państwa członkowskie są zatem zobowiązane w trakcie definiowania danych wymagań do przestrzegania wspomnianego załącznika,
         to jednak ogólne pojęcia i sformułowania w nim użyte pozostawiają państwom członkowskim pewien zakres uznania w dokładnym
         określeniu wspomnianych wymagań.

      27      Ponadto z samego brzmienia wyrażenia „zasady dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska” wynika, że państwa członkowskie
         mogą przyjmować zasady dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska w celu ochrony środowiska.

      28      Zasadności tego wniosku nie może podważyć okoliczność, że podstawą prawną rozporządzenia nr 1782/2003 są w szczególności art. 36 WE
         i 37 WE, które wchodzą w zakres tytułu II „Rolnictwo” części trzeciej traktatu, a nie artykuły znajdujące się w tytule XIX
         „Środowisko naturalne” tej samej części traktatu.

      29      Należy bowiem dodać, że w związku z tym, iż wymogi ochrony środowiska, która stanowi jeden z podstawowych celów Wspólnoty,
         zgodnie z art. 6 WE „muszą być brane pod uwagę” przy „ustalaniu i realizacji polityk i działań Wspólnoty”, ochronę taką należy
         postrzegać jako cel, który jest również elementem wspólnej polityki rolnej. Prawodawca wspólnotowy może zatem na podstawie
         art. 36 WE i 37 WE zdecydować o wzmocnieniu ochrony środowiska (zob. analogicznie wyrok z dnia 23 października 2007 r. w sprawie
         C‑440/05 Komisja przeciwko Radzie, Rec. s. I‑9097, pkt 60). Przepisy zmierzające do ochrony środowiska przyjęte w ramach aktu
         wspólnotowego, którego podstawę prawną stanowią art. 36 WE i 37 WE, nie ograniczają się zatem do środków realizujących cele
         rolne.

      30      Dodatkowo okoliczność, że zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1782/2003 wymogi podstawowe w zakresie zarządzania, o których
         mowa w załączniku III do tego rozporządzenia, ustanawia się na mocy prawodawstwa wspólnotowego dotyczącego dziedziny ochrony
         środowiska, nie oznacza wcale, że minimalne wymogi dotyczące zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, określone
         przez państwa członkowskie zgodnie z art. 5 ust. 1 tego rozporządzenia, nie mogą też wchodzić w zakres obszaru środowiska
         naturalnego.

      31      Z art. 5 ust. 1 zdanie drugie rozporządzenia nr 1782/2003 wynika poza tym, że określenie przez państwa członkowskie minimalnych
         wymagań w zakresie zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska nie wpływa w żaden sposób na uznanie lub nieuznanie
         tych środków za środki rolnośrodowiskowe.

      32      Z powyższego wynika, że obowiązek utrzymania widocznych dróg, na których obowiązuje prawo publicznego przechodu, określony
         w przepisach, których dotyczy sprawa przed sądem krajowym, może stanowić – nawet jeśli nie zmierza do żadnego celu rolnego,
         ale ma charakter środowiskowy – minimalny wymóg w zakresie zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, jako
         że wpisuje się w ramy ustanowione w załączniku IV do rozporządzenia nr 1782/2003.

      33      W konsekwencji należy dokonać analizy, czy takie drogi mogą zostać uznane, jak twierdzą rząd Zjednoczonego Królestwa oraz
         Komisja, za cechy krajobrazu, których zachowanie wymienione jest pośród standardów, o których mowa w załączniku IV do rozporządzenia
         nr 1782/2003.

      34      Jako że pojęcie „cechy krajobrazu” nie zostało zdefiniowane w rozporządzeniu nr 1782/2003, należy interpretować je zgodnie
         z pkt 62 opinii rzecznika generalnego, mając na uwadze zwyczajowo nadane mu znaczenie oraz kontekst, w którym to pojęcie jest
         zazwyczaj używane.

      35      Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że konieczność jednolitej wykładni przepisów wspólnotowych wyklucza, aby w razie wątpliwości
         treść przepisu była rozpatrywana w oderwaniu od jednej z jego wersji, lecz przeciwnie, wymaga, aby wykładni i stosowania przepisu
         dokonywano w świetle pozostałych wersji sporządzonych w językach oficjalnych (wyroki: z dnia 17 czerwca 1998 r. w sprawie
         C‑321/96 Mecklenburg, Rec. s. I‑3809, pkt 29; z dnia 29 stycznia 2009 r. w sprawie C‑311/06 Consiglio Nazionale degli Ingegneri,
         Zb.Orz. s. I‑415, pkt 53). Należy zatem porównać wyrażenie „particularités topographiques” znajdujące się we francuskiej wersji
         językowej z na przykład brzmieniem pojęcia „landscape features” (cechy charakterystyczne krajobrazu) w angielskiej wersji
         językowej wspomnianego rozporządzenia.

      36      W tych okolicznościach nic nie sprzeciwia się temu, aby drogi, na których obowiązuje prawo publicznego przechodu, określone
         w przepisach, których dotyczy postępowanie przed sądem krajowym, zostały uznane za cechy krajobrazu, skoro wspomniane przepisy
         odnoszą się tylko do widocznych dróg.

      37      Ma to miejsce, tym bardziej że zawężająca interpretacja pojęcia „cechy krajobrazu”, a mianowicie taka, która wykluczałaby
         elementy stworzone przez człowieka, byłaby sprzeczna z zakresem uznania, jakim dysponują państwa członkowskie przy określaniu
         minimalnych wymogów dotyczących zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska.

      38      Tymczasowe zniszczenie cech krajobrazu, podobnie jak to się wydaje możliwe w pewnych warunkach w przypadku dróg, o których
         mowa w sprawie rozpatrywanej przez sąd krajowy, nie może samo w sobie naruszać ich trwałego charakteru. Czynniki naturalne,
         takie jak roślinność lub zbiorniki wodne, mogą bowiem podlegać oddziaływaniu sezonowemu, co nie powoduje, że przestają być
         uznawane za czynniki stanowiące część krajobrazu. Twierdzenie to tym bardziej stosuje się do wspomnianych dróg, ponieważ z brzmienia
         pkt 28(1) załącznika do przepisów angielskich wynika, że rolnik, który uszkodzi w sposób dozwolony nawierzchnię widocznej
         ścieżki pieszej lub konnej, zobowiązany jest do ich odtworzenia w odpowiednim terminie przewidzianym przez omawiane przepisy
         krajowe.

      39      Należy zatem zbadać, w jakim stopniu obowiązek utrzymania wspomnianych dróg może stanowić środek wykonawczy standardu wymienionego
         w załączniku IV do rozporządzenia nr 1782/203 polegający na zachowaniu cech krajobrazu.

      40      W tym zakresie należy wskazać, że wspomniany standard może przedstawiać podwójny aspekt środowiskowy.

      41      Po pierwsze, cechy krajobrazu stanowią fizyczne składniki środowiska naturalnego. Jeśli chodzi o ten aspekt, to wymogi w zakresie
         zachowania wspomnianych cech muszą przyczyniać się do ich utrzymania jako składników fizycznych.

      42      Obowiązek utrzymania może przyczynić się do zachowania wspomnianych dróg jako składników fizycznych środowiska naturalnego.

      43      Po drugie, standardy odnoszące się do zachowania cech krajobrazu, wymienione w załączniku IV do rozporządzenia nr 1782/2003,
         są połączone we wspomnianym załączniku z kategorią „Minimalny poziom utrzymania: Zapewnienie minimalnego poziomu utrzymania
         oraz przeciwdziałanie niszczeniu siedlisk naturalnych”. Wynika stąd, że obowiązek wynikający z tych standardów może realizować
         cel środowiskowy polegający na zapobieganiu niszczeniu siedlisk naturalnych bez konieczności, aby – jak to podkreśla w swoich
         uwagach rząd Zjednoczonego Królestwa – środki krajowe mające na celu zachowanie cech krajobrazu oraz minimalnego poziomu utrzymania
         również miały taki cel.

      44      Zgodnie z tym, co podnosi sąd krajowy, a także rzecznik generalny w pkt 80 opinii, drogi wymienione w przepisach, których
         dotyczy postępowanie przed sądem krajowym, mogą przyczynić się do przeciwdziałania niszczeniu siedlisk naturalnych.

      45      W tym przypadku wymogi w zakresie zachowania wspomnianych dróg muszą przyczynić się do przeciwdziałania niszczeniu siedlisk
         naturalnych. Wydaje się, że obowiązki związane z celem określonym w przepisach, których dotyczy postępowanie przed sądem krajowym,
         polegające na zapewnieniu wykonywania prawa publicznego przechodu mogą się do tego przyczynić.

      46      Biorąc pod uwagę powyższe, na pierwsze pytanie należy odpowiedzieć, że państwo członkowskie może włączyć do standardów w zakresie
         zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, określonych w art. 5 i załączniku IV do rozporządzenia nr 1782/2003,
         wymogi dotyczące utrzymania widocznych dróg, na których obowiązuje prawo publicznego przechodu, o ile wspomniane cechy krajobrazu
         przyczyniają się do zachowania wspomnianych dróg jako cech krajobrazu lub, w danym przypadku, w celu przeciwdziałania niszczeniu
         siedlisk naturalnych.

       W przedmiocie pytania drugiego
      47      Zwracając się z drugim pytaniem, sąd krajowy zmierza w istocie do ustalenia, czy jeżeli uregulowania konstytucyjne państwa
         członkowskiego przewidują, że władzom regionalnym przysługują kompetencje ustawodawcze, to czy samo przyjęcie przez te władze
         różnych standardów w zakresie zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska na podstawie art. 5 i załącznika IV
         do rozporządzenia nr 1782/2003 stanowi niedozwoloną dyskryminację niezgodną z prawem wspólnotowym.

      48      Tytułem wstępu należy wskazać, że powierzając państwom członkowskim zadanie określenia minimalnych wymogów w zakresie zasad
         dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, ustawodawca wspólnotowy umożliwił im uwzględnienie różnic regionalnych
         istniejących na ich terytorium.

      49      Należy przypomnieć, że gdy przepisy traktatu lub rozporządzenia przyznają państwom członkowskim uprawnienia lub nakładają
         na nie zobowiązania w celu stosowania prawa wspólnotowego, kwestia tego, w jaki sposób wykonywanie tych uprawnień lub zobowiązań
         może być powierzone przez państwa danym organom wewnętrznym, wynika wyłącznie z poszczególnych systemów konstytucyjnych każdego
         państwa (wyrok z dnia 15 grudnia 1971 r. w sprawach połączonych od 51/71 do 54/71 International Fruit Company i in., Rec.
         s. 1107, pkt 4)

      50      W ten sposób zgodnie z utrwalonym orzecznictwem każde państwo członkowskie może podzielić kompetencje wewnętrzne oraz wdrażać
         niewiążące bezpośrednio akty prawa wspólnotowego poprzez środki przyjęte przez władze regionalne lub lokalne, o ile ten podział
         kompetencji umożliwia właściwe wykonanie odpowiednich aktów prawa wspólnotowego (zob. wyrok z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie
         C‑156/91 Hansa Fleisch Ernst Mundt, Rec. s. I‑5567, pkt 23).

      51      Trybunał ponadto stwierdził, że gdy tekst rozporządzenia upoważnia państwo członkowskie do podejmowania środków wykonawczych,
         warunki wykonywania tych uprawnień podlegają prawu publicznemu danego państwa członkowskiego (zob. wyroki: z dnia 27 września
         1979 r. w sprawie 230/78 Eridania-Zuccherifici nazionali et Società italiana per l’industria degli zuccheri, Rec. s. 2749,
         pkt 34; a także z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie C‑313/99 Mulligan i.in., Rec. s. I‑5719, pkt 48).

      52      Możliwość, jaką dysponują państwa członkowskie, w stopniu, w jakim umożliwia im to ich system konstytucyjny lub ich prawo
         publiczne, by zezwolić władzom regionalnym lub lokalnym na wykonanie aktów prawa wspólnotowego, została zresztą wyraźnie uznana
         w art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 1782/2003. We wspomnianym przepisie stwierdzono bowiem, że „[p]aństwa członkowskie definiują,
         na poziomie krajowym lub regionalnym, wymogi minimalne w zakresie dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska na podstawie
         ram ustanowionych w załączniku IV”.

      53      Uwzględniając swobodę, jaka przysługuje państwu członkowskiemu w zakresie przekazania swych kompetencji władzom regionalnym
         w celu określenia minimalnych wymogów w zakresie zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska zgodnie z art.5
         ust. 1 rozporządzenia nr 1782/2003, przepisy przyjęte przez te władze mogą różnić się w zależności od danego regionu, a zwłaszcza
         gdy – jak podniesiono w pkt 26 niniejszego wyroku – państwom członkowskim przysługuje pewien zakres swobody uznania w odniesieniu
         do określenia tych wymogów.

      54      Należy zbadać, czy w tych okolicznościach sama różnica pomiędzy uregulowaniami ustanawiającymi zasady dobrej kultury rolnej
         zgodnej z ochroną środowiska wydanymi przez władze regionalne tego samego państwa członkowskiego stanowi dyskryminację sprzeczną
         z prawem wspólnotowym.

      55      Z utrwalonego orzecznictwa w tym zakresie wynika, że zakaz dyskryminacji nie dotyczy ewentualnych różnic w traktowaniu, jakie
         mogą wynikać w różnych państwach członkowskich z rozbieżności występujących między przepisami poszczególnych państw członkowskich,
         jeżeli przepisy te dotyczą wszystkich osób, do których znajdują zastosowanie (zob. podobnie wyroki: z dnia 3 lipca 1979 r.
         w sprawach połączonych od 185/78 do 204/78 van Dam i in., Rec. s. 2345, pkt 10; z dnia 1 lutego 1996 r. w sprawie C‑177/94
         Perfili, Rec. s. I‑161, pkt 17; a także z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawie C‑403/03 Schempp, Zb.Orz. s. I‑6421, pkt 34).

      56      Co się tyczy ostatniego warunku wskazanego w punkcie poprzedzającym, należy przypomnieć, że w sprawach połączonych 201/85
         i 202/85, w których wydano wyrok z dnia 25 listopada 1986 r. Klensch i in., Rec. s. 3477, przywołany przez skarżącego w postępowaniu
         przed sądem krajowym, kwestią było właśnie nierówne traktowanie producentów państwa członkowskiego ze względu na środek podjęty
         przez państwo członkowskie w celu wykonania zobowiązania wspólnotowego, które ich dotyczyło. W tym kontekście Trybunał uznał
         w pkt 11 tego wyroku, że gdy istnieje wybór pomiędzy wieloma sposobami wykonania danego uregulowania wspólnotowego, państwa
         członkowskie nie mogą wybrać opcji, której zastosowanie na ich terytorium mogłoby prowadzić, bezpośrednio lub pośrednio, do
         dyskryminacji w rozumieniu art. 40 ust. 3 traktatu EWG (obecnie art. 34 ust. 2 WE) pomiędzy danymi producentami.

      57      Skoro, tak jak w postępowaniu przed sądem krajowym, władze regionalne państwa członkowskiego są kompetentne do określenia
         minimalnych wymogów w zakresie zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska zgodnie z art. 5 i załącznikiem IV
         do rozporządzenia nr 1782/2003, potencjalne różnice pomiędzy środkami przewidzianymi przez różne władze nie powinny z tego
         tylko względu stanowić dyskryminacji. Wspomniane środki, jak to podniesiono w pkt 50 niniejszego wyroku, muszą być zgodne
         ze zobowiązaniami wypływającymi z tego rozporządzenia, które ciążą na danym państwie członkowskim.

      58      Mając na uwadze powyższe argumenty, należy odpowiedzieć na drugie pytanie, że jeżeli uregulowania konstytucyjne państwa członkowskiego
         przewidują, że władzom regionalnym przysługują kompetencje ustawodawcze, to samo przyjęcie przez te władze różnych standardów
         w zakresie zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska na podstawie art. 5 i załącznika IV do rozporządzenia
         nr 1782/2003 nie stanowi niedozwolonej dyskryminacji niezgodnej z prawem wspólnotowym.

       W przedmiocie kosztów
      59      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) orzeka, co następuje:
      1)      Państwo członkowskie może włączyć do standardów w zakresie zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska wymienionych
            w art. 5 i załączniku IV do rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady
            dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników
            oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94,
            (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 wymogi dotyczące utrzymania
            widocznych dróg, na których obowiązuje prawo publicznego przechodu, o ile wymogi te przyczyniają się do zachowania wspomnianych
            dróg jako cech krajobrazu lub, w danym przypadku, w celu przeciwdziałania niszczeniu siedlisk naturalnych
      2)      Jeżeli uregulowania konstytucyjne państwa członkowskiego przewidują, że władzom regionalnym przysługują kompetencje ustawodawcze,
            to samo przyjęcie przez te władze różnych standardów w zakresie zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska na
            podstawie art. 5 i załącznika IV do rozporządzenia nr 1782/2003 nie stanowi niedozwolonej dyskryminacji niezgodnej z prawem
            wspólnotowym.
      Podpisy
      * Język postępowania: angielski.


Wyrok Trybunału z dnia 13 maja 1971 r. # NV International Fruit Company i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Sprawy połączone 41 do 44-70.


Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 24 listopada 1993 r. # Etablissements Armand Mondiet SA przeciwko Armement Islais SARL. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Tribunal de commerce de La Roche-sur-Yon - Francja. # Rybołówstwo. # Sprawa C-405/92.


Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 marca 2003 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii. # Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 98/81/CE. # Sprawa C-333/01.


Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 14 listopada 2012 r. # Vincent Bouillez przeciwko Radzie Unii Europejskiej. # Sprawy pracownicze - Urzędnicy - Awans. # Sprawa F-75/11.


Wyrok Sądu pierwszej instancji (czwarta izba) z dnia 9 lipca 2003 r. # Archer Daniels Midland Company i Archer Daniels Midland Ingredients Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Konkurencja. # Sprawa T-224/00.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 27 października 2005 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rebublice Włoskiej. # Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Przepisy krajowe, które przestały wywoływać jakiekolwiek skutki prawne przed upływem terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii - Niedopuszczalność skargi # Sprawa C-525/03.

text:
      Sprawa C‑525/03
      Komisja Wspólnot Europejskich
      przeciwko
      Republice Włoskiej
      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Przepisy krajowe, które przestały wywoływać jakiekolwiek skutki prawne przed upływem terminu wyznaczonego w uzasadnionej
         opinii – Niedopuszczalność skargi

      Opinia rzecznika generalnego F.G. Jacobsa przedstawiona w dniu 2 czerwca 2005 r.  I‑0000
      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 27 października 2005 r.  I‑0000
      Streszczenie wyroku
      Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Uchybienie usunięte przed upływem terminu wyznaczonego
            w uzasadnionej opinii – Niedopuszczalność
      (art. 226 akapit drugi WE)
      Zgodnie z brzmieniem art. 226 akapit drugi WE Komisja może wnieść do Trybunału skargę o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom
         państwa członkowskiego jedynie wtedy, gdy dane państwo członkowskie nie zastosowało się do uzasadnionej opinii w terminie,
         jaki został mu w tym celu wyznaczony.

      Ponadto istnienie uchybienia powinno być oceniane na podstawie sytuacji, w jakiej znajduje się państwo członkowskie w chwili
         upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii.

      Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego jest zatem dopuszczalna, jeśli stanowiący wyłączny przedmiot
         tej skargi akt prawa krajowego przestał wywoływać skutki przed upływem terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii, a nawet
         przed wystosowaniem wezwania do usunięcia uchybienia.

      (por. pkt 13, 14, 16, 17)
WYROK TRYBUNAŁU (druga izba)
      z dnia 27 października 2005 r.(*)

      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Przepisy krajowe, które przestały wywoływać jakiekolwiek skutki prawne przed upływem terminu wyznaczonego w uzasadnionej
         opinii – Niedopuszczalność skargi

      W sprawie C‑525/03
      mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, wniesioną
         w dniu 16 grudnia 2003 r.,

      Komisja Wspólnot Europejskich, reprezentowana przez X. Lewisa, C. Loggiego oraz K. Wiednera, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń
         w Luksemburgu,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Republice Włoskiej, reprezentowanej przez I.M. Braguglię, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez G. Fienga, avvocato dello
         Stato, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      strona pozwana,
      TRYBUNAŁ (druga izba),
      w składzie: C.W.A. Timmermans, prezes izby, J. Makarczyk (sprawozdawca), C. Gulmann, R. Schintgen i J. Klučka, sędziowie,
      rzecznik generalny: F.G. Jacobs,
      sekretarz: L. Hewlett, główny administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 6 kwietnia 2005 r.,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 2 czerwca 2005 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1       Komisja Wspólnot Europejskich wnosi w skardze o stwierdzenie przez Trybunał, że poprzez przyjęcie art. 1 ust. 2 i art. 2 ust. 1–3
         zarządzenia prezesa rady ministrów nr 3231 z dnia 24 lipca 2002 r. w sprawie doraźnych działań w celu zwalczania z powietrza
         pożarów lasów na terytorium kraju (GURI nr 177 z dnia 30 lipca 2002 r., str. 42, zwanego dalej „spornym zarządzeniem”), które
         to przepisy zezwalają na dokonywanie zamówień z wolnej ręki w drodze odstępstwa od wspólnotowych dyrektyw w dziedzinie zamówień
         publicznych na dostawy i usługi, a w szczególności wspólnych reguł dotyczących ogłoszeń i uczestnictwa zawartych w tytułach III
         i IV dyrektywy Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy
         (Dz.U. L 199, str. 1), zmienionej dyrektywą Komisji 2001/78/WE z dnia 13 września 2001 r. (Dz.U. L 285, str. 1, zwanej dalej
         „dyrektywą 93/36”), oraz w tytułach III i V dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji
         procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, str. 1), zmienionej dyrektywą 2001/78 (zwanej dalej „dyrektywą
         92/50”), na zakup statków powietrznych przeznaczonych do zwalczania pożarów lasów oraz na usługi gaszenia pożarów, a także
         zezwalają na skorzystanie z tej procedury w celu zakupu wyposażenia technicznego i informatycznego oraz aparatów radiowych
         nadawczo‑odbiorczych, pomimo niewystąpienia żadnej z przesłanek uzasadniającej odstępstwo od wyżej wymienionych przepisów
         wspólnotowych, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy wymienionych dyrektyw oraz art. 43 WE
         i 49 WE.

       Stan faktyczny
      2       Sporne zarządzenie zostało wydane na podstawie dekretu prezesa rady ministrów z dnia 28 czerwca 2002 r. ogłaszającego do dnia
         31 października 2002 r. na terytorium kraju, dla celów zwalczania z powietrza pożarów lasów, stan klęski żywiołowej (GURI
         nr 161 z dnia 11 lipca 2002 r., str. 4).

      3       Zarządzenie to upoważniało Corpo forestale dello Stato (administrację leśną), po pierwsze, do zakupu sprzętu latającego do
         zwalczania pożarów lasów „z wolnej ręki, w drodze odstępstwa od przepisów, o których mowa w art. 4 [tego rozporządzenia]”,
         to jest w szczególności od przepisów krajowych stanowiących transpozycję dyrektywy 92/50 i 93/36, a po drugie, do nabycia,
         również z wolnej ręki, aparatów radiowych nadawczo‑odbiorczych służących do utrzymywania łączności ze statkami powietrznymi
         przeznaczonymi do zwalczania pożarów. Upoważniało ono ponadto Dipartimento della protezione civile (departament ochrony cywilnej)
         do zakupu z wolnej ręki wyposażenia mającego uzupełnić zasoby techniczne i informatyczne, a także do zamówienia i uruchomienia
         usług gaszenia pożarów lasów z powietrza.

      4       Na podstawie spornego zarządzenia Ministero delle Politiche agricole e forestali (ministerstwo polityki rolnej i leśnej) wydało
         w dniu 28 października 2002 r. dekret nr 1619/2002, zezwalający na zawarcie i wykonanie, w wyniku zamówienia z wolnej ręki
         w rozumieniu tego zarządzenia, umowy ze spółką Agusta Spa na dostawę dwóch śmigłowców, wyposażenia dodatkowego, pomoc techniczną,
         części zamiennych i wszystkiego, co jest niezbędne dla działania tych statków powietrznych.

       Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi
      5       Komisja uznała, że przepisy spornego rozporządzenia zezwalające na udzielanie zamówień na dostawy i usługi w wyniku procedury
         negocjacyjnej w przypadkach nieprzewidzianych w dyrektywach 92/50 i 93/36 są sprzeczne z tymi dyrektywami oraz z art. 43 WE
         i 49 WE, w związku z czym pismem z dnia 19 grudnia 2002 r. wezwała Republikę Włoską do przedstawienia w terminie miesiąca
         uwag w przedmiocie zarzucanego uchybienia.

      6       Przedstawione uwagi Komisja uznała za niewystarczające i w odpowiedzi na nie wystosowała do rządu włoskiego w dniu 3 kwietnia
         2003 r. uzasadnioną opinię, wzywając go do podjęcia koniecznych kroków w celu zastosowania się do opinii w terminie miesiąca
         od dnia jej doręczenia, a w szczególności do uchylenia lub zmiany niektórych przepisów spornego zarządzenia, jak również do
         unieważnienia i pozbawienia wszelkich skutków prawnych czynności podjętych w celu udzielenia zamówień na podstawie tych przepisów,
         a w przypadkach, w których doszło do zawarcia umów – do zawieszenia ich wykonania.

      7       Z uwagi na to, że odpowiedzi rządu włoskiego nie przekonały Komisji, wniosła ona niniejszą skargę.
       W przedmiocie dopuszczalności skargi
      8       Tytułem wstępu należy podkreślić, że Trybunał jest uprawniony do badania z urzędu, czy spełnione zostały przesłanki wniesienia
         skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego przewidziane w art. 226 WE (zob. w szczególności wyroki:
         z dnia 31 marca 1992 r. w sprawie C‑362/90 Komisja przeciwko Włochom, Rec. str. I‑2353, pkt 8 i z dnia 15 stycznia 2002 r.
         w sprawie C‑439/99 Komisja przeciwko Włochom, Rec. str. I‑305, pkt 8).

      9       Nie ma w tym względzie znaczenia, że Republika Włoska w odpowiedzi na pytanie postawione na rozprawie uznała skargę za dopuszczalną,
         podczas gdy w odpowiedzi na skargę podnosiła, że jest ona bezprzedmiotowa, gdyż sporne zarządzenie przestało wywoływać jakiekolwiek
         skutki prawne, jeszcze zanim Komisja podważyła jego zgodność z prawem czy zażądała jego uchylenia.

      10     Bez znaczenia jest również okoliczność, że Republika Włoska zaprzeczyła istnieniu uchybienia, co Komisja podniosła na rozprawie
         na poparcie dopuszczalności skargi, ponieważ postępowanie w sprawie stwierdzenia uchybienia opiera się na obiektywnym ustaleniu,
         że państwo członkowskie nie przestrzega zobowiązań nałożonych traktatem lub aktem prawa wtórnego (zob. w szczególności wyroki:
         z dnia 1 października 1998 r. w sprawie C‑71/97 Komisja przeciwko Hiszpanii, Rec. str. I‑5991, pkt 14 i z dnia 18 stycznia
         2001 r. w sprawie C‑83/99 Komisja przeciwko Hiszpanii, Rec. str. I‑445, pkt 23).

      11     Po pierwsze, należy zauważyć, jak wynika z petitum pisma wszczynającego postępowanie, że skarga o stwierdzenie uchybienia
         zobowiązaniom państwa członkowskiego jest ograniczona do art. 1 ust. 2, art. 2 ust. 1–3 spornego zarządzenia i nie ma na celu
         zakwestionowania późniejszych aktów przyjętych na podstawie tego zarządzenia, które pomimo to zostały wprost wymienione w uzasadnionej
         opinii.

      12     Po drugie, należy przypomnieć, że kiedy Komisja korzysta z uprawnień wynikających z art. 226 akapit drugi WE, jej zadaniem
         jest czuwanie z urzędu, w ogólnym interesie wspólnotowym, nad stosowaniem przez państwa członkowskie traktatu oraz przepisów
         wydanych na jego podstawie przez instytucje, a nadto uzyskanie orzeczenia stwierdzającego istnienie ewentualnych uchybień
         zobowiązaniom z nich wynikających w celu doprowadzenia do ich zaprzestania (zob. podobnie wyroki: z dnia 11 sierpnia 1995 r.
         w sprawie C‑431/92 Komisja przeciwko Niemcom, Rec. str. I‑2189, pkt 21 oraz z dnia 10 kwietnia 2003 r. w sprawach połączonych
         C‑20/01 i C‑28/01 Komisja przeciwko Niemcom, Rec. str. I‑3609, pkt 29).

      13     W tym względzie z samego brzmienia art. 226 akapit drugi WE wynika, że Komisja może wnieść do Trybunału skargę o stwierdzenie
         uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego jedynie wtedy, gdy dane państwo członkowskie nie zastosowało się do uzasadnionej
         opinii w terminie, jaki został mu w tym celu wyznaczony (zob. ww. wyrok z dnia 31 marca 1992 r. w sprawie Komisja przeciwko
         Włochom, pkt 9).

      14     Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem istnienie uchybienia powinno być oceniane na podstawie sytuacji, w jakiej państwo
         członkowskie znajduje się w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (zob. w szczególności ww. wyrok z dnia
         31 marca 1992 r. w sprawie Komisja przeciwko Włochom, pkt 10; wyroki: z dnia 4 lipca 2002 r. w sprawie C‑173/01 Komisja przeciwko
         Grecji, Rec. str. I‑6129, pkt 7 i z dnia 10 kwietnia 2003 r. w sprawie C‑114/02 Komisja przeciwko Francji, Rec. str. I‑3783,
         pkt 9).

      15     Należy zaś stwierdzić, że w dniu zakończenia stanu klęski żywiołowej, ogłoszonego na terytorium kraju na okres do dnia 31 października
         2002 r. dekretem prezydenta z dnia 28 czerwca 2002 r., sporne zarządzenie nie wywoływało już jakichkolwiek skutków prawnych,
         ponieważ okres stosowania tego zarządzenia był ograniczony do okresu wyznaczonego w tym dekrecie.

      16     Sporne zarządzenie nie obowiązywało od dnia 1 listopada 2002 r., zatem przestało ono wywoływać skutki przed upływem terminu
         wyznaczonego w uzasadnionej opinii, a nawet przed wystosowaniem wezwania do usunięcia uchybienia. W zakresie, w jakim uchybienie
         zarzucane Republice Włoskiej dotyczy jedynie tego zarządzenia, przy założeniu, że w ogóle do niego doszło, nie istniało już
         ono w każdym razie w dniu upływu tego terminu.

      17     Z powyższych rozważań wynika, że skargę Komisji należy odrzucić jako niedopuszczalną.
       W przedmiocie kosztów
      18     Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Należy
         zauważyć, że Republika Włoska nie wniosła o obciążenie kosztami Komisji. W związku z tym każda ze stron poniesie własne koszty.

      Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:
      1)      Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.
      2)      Komisja Wspólnot Europejskich i Republika Włoska poniosą swoje własne koszty.
      Podpisy
      * Język postępowania: włoski.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 czerwca 2015 r.#Martin Meat kft przeciwko Gézie Simonfayowi i Ulrichowi Salburgowi.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Pesti Központi Kerületi Bíróság.#Odesłanie prejudycjalne ‒ Swoboda świadczenia usług – Dyrektywa 96/71/WE – Artykuł 1 ust. 3 lit. a) i c) – Delegowanie pracowników – Wynajem pracowników – Akt o przystąpieniu z 2003 r. – Rozdział 1 ust. 2 i 13 załącznika X – Przepisy przejściowe – Dostęp obywateli węgierskich do rynku pracy państw będących już członkami Unii Europejskiej w dniu przystąpienia Republiki Węgierskiej do Unii – Wymóg pozwolenia na pracę w przypadku wynajmu pracowników – Sektory niewrażliwe.#Sprawa C-586/13.

text:
         WYROK TRYBUNAŁU (czwarta izba)
      z dnia 18 czerwca 2015 r. (
            *1
         )
      „Odesłanie prejudycjalne — Swoboda świadczenia usług — Dyrektywa 96/71/WE — Artykuł 1 ust. 3 lit. a) i c) — Delegowanie pracowników — Wynajem pracowników — Akt o przystąpieniu z 2003 r. — Rozdział 1 ust. 2 i 13 załącznika X — Przepisy przejściowe — Dostęp obywateli węgierskich do rynku pracy państw będących już członkami Unii Europejskiej w dniu przystąpienia Republiki Węgierskiej do Unii — Wymóg pozwolenia na pracę w przypadku wynajmu pracowników — Sektory niewrażliwe”
      W sprawie C‑586/13
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Pesti központi kerületi bírόság (Węgry) postanowieniem z dnia 22 października 2013 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 20 listopada 2013 r., w postępowaniu:

         Martin Meat kft

      przeciwko

         Gézie Simonfayowi,

         Ulrichowi Salburgowi,

      TRYBUNAŁ (czwarta izba),
      w składzie: L. Bay Larsen, prezes izby, K. Jürimäe (sprawozdawca), J. Malenovský, M. Safjan i A. Prechal, sędziowie,
      rzecznik generalny: E. Sharpston,
      sekretarz: I. Illéssy, administrator,
      uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 9 października 2014 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:

               —

               w imieniu Martin Meat kft przez R. Zuberecza, ügyvéd,

               —

               w imieniu Gézy Simonfaya oraz Ulricha Salburga przez V. Nagya, ügyvéd,

               —

               w imieniu rządu węgierskiego przez M.Z. Fehéra oraz A.M. Pálfy, działających w charakterze pełnomocników,

               —

               w imieniu rządu niemieckiego przez T. Henzego oraz J. Möllera, działających w charakterze pełnomocników,

               —

               w imieniu rządu austriackiego przez G. Hessego, działającego w charakterze pełnomocnika,

               —

               w imieniu rządu polskiego przez B. Majczynę oraz D. Lutostańską, działających w charakterze pełnomocników,

               —

               w imieniu Komisji Europejskiej przez J. Enegrena oraz A. Siposa, działających w charakterze pełnomocników,

         po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 15 stycznia 2015 r.,
      wydaje następujący

         Wyrok

               1

               Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni rozdziału 1 ust. 2 i 13 załącznika X do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U. 2003, L 236, s. 33, zwanego dalej „aktem o przystąpieniu z 2003 r.”) oraz art. 1 ust. 3 lit. c) dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz.U. 1997, L 18, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 2, s. 431), interpretowanych w świetle wyroku Vicoplus i in. (od C‑307/09 do C‑309/09, EU:C:2011:64).

               2

               Wniosek ten został złożony w postępowaniu toczącym się między spółką Martin Meat kft (zwaną dalej „Martin Meat”) a doradcami prawnymi G. Simonfayem i U. Salburgiem w przedmiocie dochodzonego przez Martin Meat odszkodowania z tytułu grzywny nałożonej na tę spółkę z powodu oddelegowania pracowników węgierskich do Austrii bez uzyskania dla nich pozwolenia na pracę.

         Ramy prawne

         Prawo Unii

      Akt o przystąpieniu z 2003 r.

               3

               Artykuł 24 aktu o przystąpieniu z 2003 r. stanowi:
               „Środki wymienione w załącznikach V, VI, VII, VIII, IX, X, XI, XII, XIII oraz XIV do niniejszego Aktu mają zastosowanie do nowych państw członkowskich na warunkach określonych w tych załącznikach”.

               4

               Załącznik X do aktu o przystąpieniu z 2003 r. jest zatytułowany „Wykaz, o którym mowa w artykule 24 aktu przystąpienia: Węgry”. Rozdział 1 tego załącznika, zatytułowany „Swobodny przepływ osób”, w ust. 1, 2, 5 i 13 stanowi:
               „1.   [Artykuł 45 TFUE i art. 56 akapit pierwszy TFUE] mają w pełni zastosowanie tylko w odniesieniu do swobodnego przepływu pracowników oraz swobodnego świadczenia usług w ramach czasowego przepływu pracowników, o którym mowa w art. 1 [dyrektywy 96/71] między Węgrami a Belgią, Republiką Czeską, Danią, Niemcami, Estonią, Grecją, Hiszpanią, Francją, Irlandią, Włochami, Łotwą, Litwą, Luksemburgiem, Niderlandami, Austrią, Polską, Portugalią, Słowenią, Słowacją, Finlandią, Szwecją oraz Zjednoczonym Królestwem, z zastrzeżeniem postanowień przejściowych określonych w ustępach 2–14.
               2.   W drodze odstępstwa od artykułów 1–6 rozporządzenia [Rady] (EWG) nr 1612/68 [z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, s. 2 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 5, t. 1, s. 15)] i do końca dwuletniego okresu następującego po dniu przystąpienia, obecne państwa członkowskie będą stosować środki krajowe lub środki wynikające z umów dwustronnych, regulujące dostęp obywateli węgierskich do ich rynków pracy. Obecne państwa członkowskie mogą utrzymać takie środki przez okres pięciu lat od dnia przystąpienia Węgier.
               […]
               5.   Państwo członkowskie, które utrzymuje stosowanie środków krajowych lub środków wynikających z umów dwustronnych, może po upływie pięcioletniego okresu określonego w ustępie 2, w przypadku zaistnienia poważnych zakłóceń na rynku pracy lub groźby ich wystąpienia, oraz po notyfikowaniu Komisji, utrzymać te środki przez okres siedmiu lat od dnia przystąpienia. W przypadku braku takiej notyfikacji stosuje się artykuły 1–6 rozporządzenia [nr 1612/68].
               […]
               13.   Niemcy oraz Austria, w celu zmierzenia się z poważnymi zakłóceniami lub też groźbą ich wystąpienia w szczególnych wrażliwych sektorach usług na ich rynkach pracy, które to zakłócenia lub groźba ich wystąpienia mogą pojawić się w niektórych regionach w wyniku transgranicznego świadczenia usług, określonego w art. 1 dyrektywy [96/71] i tak długo jak te państwa stosują, na mocy środków przejściowych określonych powyżej, środki krajowe lub wynikające z porozumień dwustronnych dotyczących swobodnego przepływu pracowników węgierskich, mogą, po notyfikowaniu Komisji, odstąpić od [art. 56 akapit pierwszy TFUE] w celu ograniczenia czasowego przemieszczania się pracowników, których prawo do podjęcia pracy w Niemczech lub w Austrii podlega środkom krajowym, w stosunku do świadczenia usług przez przedsiębiorstwa mające siedzibę na Węgrzech.
               Wykaz usług, do których może mieć zastosowanie powyżej wskazane odstępstwo, jest następujący:
               […]

                        —

                        w Austrii:

                  [Usługi związane z ogrodnictwem, cięcie, rzeźbienie i wykańczanie kamienia, ręczny wyrób elementów z metalu i części tych elementów, usługi budowlane, włączając w to pokrewną działalność, działalność związana z ochroną, sprzątanie i czyszczenie obiektów, pielęgnowanie w domu, praca społeczna i działalność świadczona bez zakwaterowania]
               […]”.

               5

               Załącznik XII do aktu o przystąpieniu z 2003 r. jest zatytułowany „Wykaz, o którym mowa w artykule 24 aktu przystąpienia: Polska”. Obejmuje on w odniesieniu do Rzeczypospolitej Polskiej przepisy, które są zasadniczo identyczne z przepisami dotyczącymi Republiki Węgierskiej.

         Dyrektywa 96/71

               6

               Artykuł 1 dyrektywy 96/71 ma następujące brzmienie:
               „1.   Niniejszą dyrektywę stosuje się do przedsiębiorstw prowadzących działalność w państwie członkowskim, które w ramach świadczenia usług poza jego granicami delegują pracowników zgodnie z ust. 3 na terytorium innego państwa członkowskiego.
               […]
               3.   Niniejszą dyrektywę stosuje się wówczas, gdy przedsiębiorstwa wymienione w ust. 1 podejmują następujące środki, wybiegające poza granice państwowe:

                        a)

                        delegują pracowników na własny rachunek i pod swoim kierownictwem na terytorium państwa członkowskiego, w ramach umowy zawartej między przedsiębiorstwem delegującym a odbiorcą usług, działającym w danym [tym] państwie członkowskim, o ile istnieje stosunek pracy pomiędzy przedsiębiorstwem delegującym a pracownikiem w ciągu okresu delegowania, lub
                        […]

                        c)

                        jako przedsiębiorstwo pracy tymczasowej lub agencja wynajmująca personel wynajmują pracownika przedsiębiorstwu, prowadzącemu działalność gospodarczą lub działającemu na terytorium państwa członkowskiego, o ile przez cały okres delegowania istnieje stosunek pracy pomiędzy przedsiębiorstwem pracy tymczasowej lub agencją wynajmującą a pracownikiem.
                        […]”.

         Prawo austriackie

               7

               Zgodnie z § 3 ust. 1 Arbeitskräfteüberlassungsgesetz (ustawy o wynajmowaniu pracowników) (BGBl. 196/1988, zwanej dalej „AÜG”) wynajmowanie pracowników polega na udostępnieniu pracowników stronie trzeciej w celu świadczenia pracy.

               8

               Paragraf 4 AÜG ma następujące brzmienie:
               „1.   W celu ustalenia, czy ma miejsce wynajmowanie pracowników, należy dokonać oceny danej sytuacji, odnosząc się do jej rzeczywistego gospodarczego charakteru, nie zaś jej zewnętrznych przejawów.
               2.   Wynajmowanie pracowników ma miejsce również wówczas, gdy pracownicy świadczą pracę w zakładzie przedsiębiorstwa zamawiającego zgodnie z umową o wykonanie usług, ale:

                        1)

                        nie wytwarzają ani nie uczestniczą w wytworzeniu jakiegokolwiek produktu czy usługi, które można byłoby przypisać podwykonawcy, a które różniłyby się od towarów, usług czy półproduktów przedsiębiorstwa zamawiającego
                        lub

                        2)

                        nie świadczą pracy zasadniczo z wykorzystaniem materiałów i narzędzi podwykonawcy
                        lub

                        3)

                        logistycznie są zintegrowani z przedsiębiorstwem zamawiającym i podlegają jego kontroli hierarchicznej i technicznej
                        lub

                        4)

                        podwykonawca nie odpowiada za rezultat wytworzenia produktu lub świadczenia usługi”.

               9

               Paragraf 18 ust. 1–11 Ausländerbeschäftigungsgesetz (ustawy o zatrudnianiu cudzoziemców, BGBl. 218/1975) w brzmieniu obowiązującym w czasie wystąpienia okoliczności faktycznych sprawy w postępowaniu głównym (zwanej dalej „AuslBG”) wymienia przypadki, w których cudzoziemiec musi uzyskać pozwolenie na pracę lub na oddelegowanie.

               10

               Paragraf 18 ust. 12 AuslBG stanowi:
               „W odniesieniu do cudzoziemców, którzy zostali oddelegowani na terytorium Austrii przez przedsiębiorstwo mające siedzibę w innym państwie członkowskim Europejskiego Obszaru Gospodarczego w celu tymczasowego świadczenia pracy nie wymaga się pozwolenia na pracę bądź na oddelegowanie, jeżeli:

                        1)

                        mają oni pozwolenie na pracę w państwie siedziby przedsiębiorstwa obejmujące okres ich oddelegowania na terytorium Austrii i są legalnie zatrudnieni w oddelegowującym przedsiębiorstwie oraz

                        2)

                        przestrzegane są austriackie przepisy dotyczące wynagrodzenia i warunków pracy zawarte w § 7b ust. 1 pkt 1–3 i ust. 2 Arbeitsvertragsrechts Anpassungsgesetz (ustawy dostosowującej przepisy z zakresu umów o pracę, BGBl. 459/1993), a także przepisy dotyczące ubezpieczeń społecznych”.

               11

               Paragraf 32a ust. 6 AuslBG jest przepisem przejściowym dotyczącym państw członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. Stanowi on, co następuje:
               „Paragraf 18 ust. 1–11 znajduje zastosowanie w odniesieniu do zatrudnienia obywateli [Unii] w rozumieniu ust. 1 lub obywateli państw trzecich, oddelegowanych do Austrii przez pracodawcę, którego przedsiębiorstwo ma siedzibę w Republice Czeskiej, Republice Estońskiej, Republice Łotewskiej, Republice Litewskiej, Republice Węgierskiej, Rzeczypospolitej Polskiej, Republice Słowenii i Republice Słowackiej celem tymczasowego świadczenia usług w sektorze usług, w ramach którego mogą zostać wprowadzone przewidziane w art. [56 TFUE] ograniczenia w swobodnym przepływie usług na podstawie ust. 13 rozdziału dotyczącego swobodnego przepływu osób traktatu akcesyjnego (wykaz zawarty w załącznikach V i VI, od VIII do X, jak również od XII do XIV, o którym mowa w art. 24 aktu o przystąpieniu)”.

         Postępowanie główne i pytania prejudycjalne

               12

               W 2007 r. spółka prawa austriackiego, specjalizująca się w rozbiorze mięsa i sprzedaży mięsa przetworzonego, Alpenrind GmbH (zwana dalej „Alpenrindem”), zawarła umowę z Martin Meat, spółką z siedzibą na terytorium Węgier. Na podstawie tej umowy spółka Martin Meat zobowiązała się przetwarzać 25 półtusz wołowych tygodniowo i pakować je w postaci mięsa gotowego do sprzedaży.

               13

               Przetwarzanie i pakowanie mięsa odbywało się w pomieszczeniach ubojni Alpenrindu mieszczących się w Salzburgu (Austria). Pomieszczenia i wykorzystywane do tych prac maszyny były wynajmowane przez Martin Meat, która płaciła Alpenrindowi ryczałtowy czynsz. Alpenrind z kolei opłacał koszty bieżącego użytkowania lokali. Narzędzia używane w ramach tych prac, takie jak noże, piły i ubrania ochronne należały do Martin Meat.

               14

               Prace były wykonywane przez węgierskich pracowników Martin Meat. Kierownik ds. produkcji Alpenrindu przekazywał kierownikowi ds. produkcji Martin Meat instrukcje dotyczące tusz, które należało przetworzyć, oraz sposobu, w jaki należało to zrobić. Następnie kierownik ds. produkcji Martin Meat organizował pracę tych pracowników i przekazywał im instrukcje. Alpenrind kontrolował jakość wykonanej pracy.

               15

               Wynagrodzenie za usługi świadczone przez Martin Meat uzależnione było od ilości przetworzonego mięsa. Wynagrodzenie to ulegało obniżeniu w wypadku, gdy przetworzone mięso nie było dostatecznej jakości.

               16

               Po wystąpieniu przez Martin Meat do organów austriackich o pozwolenie na oddelegowanie organy te poinformowały tę spółkę, że zgodnie z ich stanowiskiem stosunek umowny z Alpenrindem polegał nie na wymagającym jedynie pozwolenia na oddelegowanie na podstawie § 18 ust. 12 AuslBG oddelegowaniu dodatkowej siły roboczej do świadczenia usług, lecz na wynajmie siły roboczej w rozumieniu § 4 AÜG, na które wymagane jest pozwolenie na pracę, zgodnie z wdrożonymi na mocy § 32a ust. 6 AuslBG przepisami przejściowymi aktu o przystąpieniu z 2003 r. w obszarze dostępu do rynku pracy.

               17

               Tym samym na spółkę Alpenrind została nałożona grzywna w kwocie ponad 700000 EUR. Na podstawie umowy wiążącej Alpenrind i Martin Meat ta ostatnia miała pokryć koszty grzywny.

               18

               Martin Meat postanowił wnieść powództwo o odszkodowanie przeciwko swoim doradcom prawnym, G. Simonfayowi i U. Salburgowi przed sądem odsyłającym. Doradcy ci przed zawarciem umowy poinformowali spółkę, że jej wykonanie, polegające na zatrudnieniu pracowników węgierskich w ubojni w Austrii nie wymaga uzyskania pozwoleń na pracę. Tym samym ocenili, że działalność rozpatrywana w postępowaniu głównym nie należała do sektora usług zakwalifikowanych jako wrażliwe w akcie o przystąpieniu z 2003 r. i że poddany analizie stosunek umowny nie wiązał się z wynajmem siły roboczej.

               19

               W tych okolicznościach Pesti központi kerületi bírόság (centralny sąd okręgowy w Peszcie) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

                        „1)

                        Czy zgodnie z prawem Unii, a w szczególności z definicją »wynajmu siły roboczej« ujętą w wyroku Vicoplus i in. (od C‑307/09 do C‑309/09, EU:C:2011:64), należy mówić o wynajmie siły roboczej, jeżeli zleceniobiorca zobowiązuje się za pomocą swoich własnych pracowników do przetworzenia półtusz wołowych w ubojni zleceniodawcy w wynajmowanych przez niego pomieszczeniach i do ich pakowania w formie gotowych do sprzedaży opakowań, tak że zleceniobiorcy przysługuje wynagrodzenie w zależności od kilogramów przetworzonego mięsa i zleceniobiorca zgadza się na obniżenie umówionej ceny przetworzonego mięsa w przypadku, gdy nie będzie ono wystarczającej jakości, oraz biorąc pod uwagę również to, że w przyjmującym państwie członkowskim zleceniobiorca świadczy usługi wyłącznie na rzecz jednego i tego samego zleceniodawcy, oraz że to zlecający zobowiązuje się do kontroli prac przetwórstwa mięsa?

                        2)

                        Czy podstawowa zasada, ustanowiona w wyroku Vicoplus i in. (od C‑307/09 do C‑309/09, EU:C:2011:64), zgodnie z którą można ograniczyć wynajem siły roboczej w trakcie obowiązywania przepisów przejściowych dotyczących swobody przepływu pracowników ujętych w [akcie o przystąpieniu z 2003 r.], jest stosowana również do oddelegowania pracowników dokonanego w ramach wynajmu siły roboczej, przez który przedsiębiorstwo z siedzibą w państwie członkowskim, które wstąpiło do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r., oddelegowuje pracowników do Austrii, jeżeli owo oddelegowanie następuje w sektorze chronionym zgodnie z [aktem o przystąpieniu z 2003 r.]?”.

         W przedmiocie pytań prejudycjalnych

         W przedmiocie pytania drugiego

               20

               Poprzez swoje pytanie drugie, które trzeba rozpatrzyć w pierwszej kolejności, sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy wykładni rozdziału 1 ust. 2 i 13 załącznika X do aktu o przystąpieniu z 2003 r. należy dokonywać w ten sposób, że Republika Austrii mogła ograniczyć wynajem siły roboczej na swoim terytorium, zgodnie z rozdziałem 1 ust. 2 do tego załącznika, nawet jeśli ten wynajem nie dotyczył sektora wrażliwego w rozumieniu rozdziału 1 ust. 13 wspomnianego załącznika.

               21

               W tym względzie należy przypomnieć, że rozdział 1 ust. 2 załącznika X do aktu o przystąpieniu z 2003 r. stanowi odstępstwo od swobody przepływu pracowników polegające na tymczasowym niestosowaniu art. 1–6 rozporządzenia nr 1612/68 wobec obywateli węgierskich. Przepis ten stanowi, że do końca dwuletniego okresu następującego po dniu 1 maja 2004 r. państwa członkowskie mogą stosować przepisy krajowe lub wynikające z umów dwustronnych postanowienia, regulujące dostęp obywateli węgierskich do ich rynków pracy. Przepis ten przewiduje również, że państwa członkowskie mogą nadal stosować takie przepisy do końca pięcioletniego okresu następującego po dniu przystąpienia Republiki Węgierskiej do Unii.

               22

               Rozdział 1 ust. 13 załącznika X do wspomnianego aktu stanowi natomiast odstępstwo od zasady swobodnego świadczenia usług, w sytuacji gdy wiąże się ona z tymczasowym przemieszczaniem pracowników. Znajduje zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Austrii i jest wynikiem zapoczątkowanych przez te państwa członkowskie negocjacji mających na celu ustanowienie systemu przejściowego dla świadczenia usług określonych w art. 1 ust. 3 dyrektywy 96/71 (zob. analogicznie wyrok Vicoplus i in., od C‑307/09 do C‑309/09, EU:C:2011:64, pkt 40). Wymienia on sektory wrażliwe, w odniesieniu do których oba te państwa członkowskie mogą ograniczyć swobodne świadczenie usług wiążące się z tymczasowym przemieszczaniem się pracowników. Wynajem pracowników w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. c) dyrektywy 96/71 stanowi takie świadczenie usług.

               23

               W wyroku Vicoplus i in. (od C‑307/09 do C‑309/09, EU:C:2011:64, pkt 32) Trybunał orzekł w kontekście przepisów uchwalonych przez Królestwo Niderlandów wobec pracowników polskich, że uregulowanie państwa członkowskiego uzależniające wynajem pracowników innego państwa od wydania pozwolenia na pracę należy uważać za środek regulujący dostęp obywateli polskich do rynku pracy tego samego państwa członkowskiego w rozumieniu rozdziału 2 ust. 2 załącznika XII do aktu o przystąpieniu z 2003 r., który stanowi w odniesieniu do Rzeczypospolitej Polskiej przepis zasadniczo identyczny z rozdziałem 1 ust. 2 załącznika X do tego aktu, mającym zastosowanie w niniejszej sprawie.

               24

               Ze stwierdzenia tego wynika, że prawo do ograniczenia wynajmu pracowników w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. c) dyrektywy 96/71 nie zostało zarezerwowane dla Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Austrii, które wynegocjowały konkretne odstępstwo w tym zakresie, lecz rozciągało się również na wszystkie inne państwa będące już członkami Unii w dniu przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej (zob. podobnie wyrok Vicoplus i in., od C‑307/09 do C‑309/09, EU:C:2011:64, pkt 40).

               25

               Skoro rozdział 2 ust. 2 i 13 załącznika XII do aktu o przystąpieniu z 2003 r. jest zasadniczo identyczny z rozdziałem 1 ust. 2 i 13 załącznika X do tego aktu, analiza dotycząca Rzeczypospolitej Polskiej przedstawiona w wyroku Vicoplus i in. (od C‑307/09 do C‑309/09, EU:C:2011:64) znajduje analogicznie zastosowanie do Republiki Węgierskiej.

               26

               Z tego wynika, że państwa, które były już członkami Unii w dniu przystąpienia Republiki Węgierskiej do Unii mają prawo ograniczyć wynajem siły roboczej w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. c) dyrektywy 96/71 na podstawie rozdziału 1 ust. 2 załącznika X do aktu o przystąpieniu z 2003 r.

               27

               Okoliczność, że Republika Federalna Niemiec i Republika Austrii wynegocjowały szczególne odstępstwo, powtórzone w rozdziale 1 ust. 13 załącznika X do tego aktu, dotyczące niektórych sektorów wrażliwych, w odniesieniu do których oba te państwa członkowskie mogą ograniczyć swobodne świadczenie usług wiążące się z przemieszczaniem się pracowników, nie może jednak pozbawić prawa do ograniczania wynajmu siły roboczej zgodnie z rozdziałem 1 ust. 2 załącznika X do tego aktu, które w przeciwieństwie do rozdziału 1 ust. 13 załącznika X do tego samego aktu nie ogranicza się do niektórych wrażliwych sektorów.

               28

               Wniosek taki jest zgodny z celem rozdziału 1 ust. 2 załącznika X do aktu, którym jest uniknięcie tego, aby w następstwie przystąpienia do Unii nowych państw członkowskich wystąpiły zakłócenia na rynku pracy starych państw członkowskich, wynikłe z nagłego napływu wysokiej liczby pracowników będących obywatelami tych nowych państw (zob. analogicznie wyrok Vicoplus i in., od C‑307/09 do C‑309/09, EU:C:2011:64, pkt 34).

               29

               Ponadto, jak zauważyła rzecznik generalna w pkt 34 swojej opinii, nie można uznać, by odstępstwo wynegocjowane przez Republikę Federalną Niemiec i Republikę Austrii, które były w grupie pierwszych państw członkowskich opowiadających się za przepisami przejściowymi w celu ochrony rynków pracy w obliczu oczekiwanego napływu pracowników pochodzących z nowych państw członkowskich w następstwie ich przystąpienia do Unii, pozostawiało im mniejszą swobodę regulacji niż swoboda, z jakiej korzystają państwa członkowskie, które nie wynegocjowały takiego odstępstwa w celu uregulowania napływu węgierskich pracowników na ich terytorium.

               30

               W świetle powyższej analizy na pytanie drugie należy odpowiedzieć następująco: wykładni rozdziału 1 ust. 2 i 13 załącznika X do aktu o przystąpieniu z 2003 r. należy dokonywać w ten sposób, że Republika Austrii mogła ograniczyć wynajem siły roboczej na swoim terytorium, zgodnie z rozdziałem 1 ust. 2 do tego załącznika, nawet jeśli ten wynajem nie dotyczył sektora wrażliwego w rozumieniu rozdziału 1 ust. 13 wspomnianego załącznika.

         W przedmiocie pytania pierwszego

               31

               Na wstępie należy przypomnieć, że zadanie Trybunału związane ze skierowanym do niego odesłaniem prejudycjalnym polega na wyjaśnieniu sądowi krajowemu zakresu przepisów prawa Unii w celu umożliwienia temu sądowi prawidłowego zastosowania tych przepisów do rozpatrywanych przez niego okoliczności, a nie na stosowaniu tych przepisów przez Trybunał, tym bardziej że Trybunałowi nie zawsze są znane wszystkie dane niezbędne w tym zakresie (wyrok Omni Metal Service, C‑259/05, EU:C:2007:363, pkt 15).

               32

               W tych okolicznościach pytanie pierwsze należy rozumieć tak, że poprzez to pytanie sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, w kontekście takiego stosunku umownego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, jakie zasadnicze elementy należy uwzględnić celem określenia, czy ten stosunek umowny powinien zostać zakwalifikowany jako wynajem siły roboczej w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. c) dyrektywy 96/71.

               33

               W tym względzie z wyroku Vicoplus i in. (od C‑307/09 do C‑309/09, EU:C:2011:64, pkt 51) wynika, że wynajem pracowników w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. c) dyrektywy 96/71 ma miejsce wtedy, gdy spełnione są trzy przesłanki. Po pierwsze, wynajem pracowników stanowi odpłatne świadczenie usług, w ramach którego delegowany pracownik pozostaje zatrudniony przez przedsiębiorstwo świadczące usługi, bez zawarcia umowy o pracę z przedsiębiorstwem korzystającym z usług. Po drugie, wynajem pracowników charakteryzuje się tym, że delegowanie pracownika do przyjmującego państwa członkowskiego stanowi samo w sobie przedmiot usługi świadczonej przez przedsiębiorstwo świadczące usługi. Po trzecie, w ramach takiego wynajmu pracowników pracownik wykonuje swoje zadania pod kontrolą i kierownictwem przedsiębiorstwa użytkownika.

               34

               W pierwszej kolejności, co się tyczy przesłanki drugiej, która wiąże się z analizą samego przedmiotu świadczenia usług przez przedsiębiorstwo świadczące usługi, należy uwzględnić każdą okoliczność wskazującą na to, że oddelegowanie pracownika do przyjmującego państwa członkowskiego stanowi albo nie stanowi przedmiotu wspomnianego świadczenia usług.

               35

               W tym względzie należy przypomnieć, że usługodawca powinien zasadniczo świadczyć usługi zgodne z tym, co zostało przewidziane w umowie, a więc konsekwencje świadczenia usługi niezgodnej z tą umową powinien ponosić usługodawca. Z tego wynika, że w celu ustalenia, czy samym przedmiotem świadczenia usług jest oddelegowanie pracownika do przyjmującego państwa członkowskiego, należy uwzględnić w szczególności każdą okoliczność istotną do wykazania, że usługodawca nie ponosi konsekwencji świadczenia usług w sposób niezgodny z postanowieniami umowy.

               36

               Tym samym, jeśli z zobowiązań tej umowy wynika, że usługodawca jest zobowiązany do prawidłowego świadczenia usług w sposób określony w tej umowie, to w zasadzie jest mniej prawdopodobne, że mamy do czynienia z wynajmem pracowników niż gdyby usługodawca nie musiał ponosić konsekwencji niewłaściwego świadczenia usług.

               37

               W tym przypadku do sądu krajowego należy weryfikacja zakresu poszczególnych zobowiązań stron umowy w celu ustalenia, która strona powinna ponosić konsekwencje niewłaściwego świadczenia usług, pod warunkiem że okoliczność, iż wynagrodzenie usługodawcy waha się w zależności nie tylko od ilości przetworzonego mięsa, ale także jakości tego mięsa, sugeruje, że ten usługodawca jest zobowiązany do prawidłowego wykonania tego świadczenia.

               38

               Ponadto okoliczność, że usługodawca ma prawo ustalić liczbę pracowników, którą uzna za odpowiednią do wysłania do przyjmującego państwa członkowskiego, co wydaje się mieć miejsce w przypadku postępowania głównego oraz co podczas rozprawy podnosili pozwani w postępowaniu głównym, może wskazywać na to, że przedmiotem omawianego świadczenia usług nie jest przemieszczenie pracowników do przyjmującego państwa członkowskiego, ale że to przemieszczenie ma charakter uboczny w stosunku do wykonania usługi określonej w rozpatrywanej umowie, a zatem chodzi o oddelegowanie pracowników w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. a) dyrektywy 96/71.

               39

               Natomiast w sprawie w postępowaniu głównym ani okoliczność, że usługodawca ma tylko jednego klienta w przyjmującym państwie członkowskim, ani okoliczność, że ten usługodawca wynajmuje pomieszczenia, w których usługa jest świadczona, jak również maszyny nie dostarczają wskazówek użytecznych do tego, aby odpowiedzieć na pytanie, czy rzeczywistym przedmiotem rozpatrywanego świadczenia usług jest przepływ pracowników do tego państwa członkowskiego.

               40

               W drugiej kolejności, co się tyczy przesłanki trzeciej ujętej przez Trybunał w wyroku Vicoplus i in. (od C‑307/09 do C‑309/09, EU:C:2011:64, pkt 51), należy uściślić, że jak zauważyła rzecznik generalna w pkt 55 swojej opinii, trzeba dokonać rozróżnienia pomiędzy kontrolą i kierownictwem, wykonywanymi nad samymi pracownikami a weryfikacją przez klienta, czy umowa o świadczenie usług została wykonana prawidłowo. Jest to bowiem w zwyczaju w kontekście świadczenia usług, że klient sprawdza, czy usługa świadczona jest zgodnie z umową. Ponadto, w ramach świadczenia usług, klient może formułować pewne ogólne instrukcje dla pracowników zatrudnionych przez usługodawcę, choć nie oznacza to wykonywania uprawnień kierowniczych i kontrolnych nad tymi pracownikami w rozumieniu przesłanki trzeciej ujętej w wyroku Vicoplus i in. (od C‑307/09 do C‑309/09, EU:C:2011:64, pkt 51), pod warunkiem że usługodawca daje im konkretne i indywidualne instrukcje, jakie uzna za konieczne do realizacji rozpatrywanego świadczenia usług.

               41

               Mając na uwadze całość powyższych rozważań, na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć następująco: w celu ustalenia, czy taki stosunek umowny jak rozpatrywany w postępowaniu głównym powinien zostać zakwalifikowany jako wynajem siły roboczej w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. c) dyrektywy 96/71 należy uwzględnić wszystkie okoliczności wskazujące na to, że przemieszczenie pracownika do przyjmującego państwa członkowskiego stanowi sam przedmiot świadczenia usług, którego dotyczy stosunek umowny albo go nie stanowi. Na to, że takie przemieszczenie pracownika nie stanowi samego przedmiotu świadczenia usług wskazują zasadniczo okoliczności, że usługodawca ponosi konsekwencje świadczenia usług niezgodnego z postanowieniami umowy oraz że ten usługodawca może swobodnie określić liczbę pracowników, którą uzna za odpowiednią do wysłania do przyjmującego państwa członkowskiego. Natomiast okoliczność, że przedsiębiorstwo, na rzecz którego usługi są świadczone, kontroluje zgodność wykonania świadczenia ze wspomnianą umową lub że może udzielać ogólnych porad pracownikom zatrudnionym przez usługodawcę jako taka nie pozwala na stwierdzenie, że mamy do czynienia z wynajmem siły roboczej.

         W przedmiocie kosztów

               42

               Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.

               Z powyższych względów Trybunał (czwarta izba) orzeka, co następuje:

                           1)

                           Wykładni rozdziału 1 ust. 2 i 13 załącznika X do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej do Unii Europejskiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, że Republika Austrii mogła ograniczyć wynajem siły roboczej na swoim terytorium, zgodnie z rozdziałem 1 ust. 2 do tego załącznika, nawet jeśli ten wynajem nie dotyczył sektora wrażliwego w rozumieniu rozdziału 1 ust. 13 wspomnianego załącznika.

                           2)

                           W celu ustalenia, czy taki stosunek umowny jak rozpatrywany w postępowaniu głównym powinien zostać zakwalifikowany jako wynajem siły roboczej w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. c) dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, należy uwzględnić wszystkie okoliczności wskazujące na to, że przemieszczenie pracownika do przyjmującego państwa członkowskiego stanowi sam przedmiot świadczenia usług, którego dotyczy stosunek umowny albo go nie stanowi. Na to, że takie przemieszczenie pracownika nie stanowi samego przedmiotu świadczenia usług wskazują zasadniczo okoliczności, że usługodawca ponosi konsekwencje świadczenia usług niezgodnego z postanowieniami umowy oraz że ten usługodawca może swobodnie określić liczbę pracowników, którą uzna za odpowiednią do wysłania do przyjmującego państwa członkowskiego. Natomiast okoliczność, że przedsiębiorstwo, na rzecz którego usługi są świadczone, kontroluje zgodność wykonania świadczenia ze wspomnianą umową lub że może udzielać ogólnych porad pracownikom zatrudnionym przez usługodawcę jako taka nie pozwala na stwierdzenie, że mamy do czynienia z wynajmem siły roboczej.

                     Podpisy

            (
            *1
         )	Język postępowania: węgierski.


Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 kwietnia 1988 r. # Postępowanie karne przeciwko Guy Bekaert. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Cour d'appel de Rennes - Francja. # Swoboda przedsiębiorczości. # Sprawa 204/87.


Wyrok Sądu (trzecia izba) z dnia 16 października 2013 r. # Republika Włoska przeciwko Komisji Europejskiej. # Sprawa T-248/10.


title: Wyrok Sądu (trzecia izba) z dnia 9 września 2011 r. # Republika Grecka przeciwko Komisji Europejskiej. # EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Wołowina i cielęcina - Premie rekompensacyjne - Rośliny uprawne - Owoce i warzywa - Pomoc z tytułu przetwórstwa niektórych owoców cytrusowych - Przesłanki zastosowania ryczałtowej korekty finansowej w wysokości 100% - Proporcjonalność. # Sprawa T-344/05.

text:
      Wyrok Sądu (trzecia izba) z dnia 9 września 2011 r. – Grecja przeciwko Komisji
      (sprawa T‑344/05)
      EFOGR – Sekcja Gwarancji – Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego – Wołowina i cielęcina – Premie rekompensacyjne – Rośliny uprawne – Owoce i warzywa – Pomoc z tytułu przetwórstwa niektórych owoców cytrusowych – Przesłanki zastosowania ryczałtowej korekty finansowej w wysokości 100% – Proporcjonalność
      1.                     Rolnictwo – EFOGR – Przyznanie pomocy i premii – Ciążący na państwach członkowskich obowiązek zorganizowania skutecznego systemu
            kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu – Zakres – Nierzetelne kontrole – Odmowa finansowania przez Fundusz (rozporządzenie
            Rady nr 1258/1999, art. 8 ust. 1) (por. pkt 74, 75, 269, 270)
      2.                     Rolnictwo – EFOGR – Rozliczanie rachunków – Odmowa pokrycia wydatków wynikających z niewłaściwego stosowania przepisów wspólnotowych
            – Zakwestionowanie przez zainteresowane państwo członkowskie – Ciężar dowodu – Rozłożenie ciężaru dowodu między Komisję a państwo
            członkowskie (rozporządzenie Rady nr 1258/1999) (por. pkt 76, 77, 313)
      3.                     Akty instytucji – Zasady praktyki administracyjnej o charakterze generalnym – Akt mający na celu wywołanie skutków zewnętrznych
            – Zakres (por. pkt 192)
      4.                     Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres – Decyzja w sprawie rozliczenia rachunków z tytułu wydatków finansowanych
            przez EFOGR (art. 296 TFUE) (por. pkt 251, 252)
      5.                     Prawo Unii – Zasady – Proporcjonalność – Zakres – Uprawnienia dyskrecjonalne prawodawcy Unii w zakresie wspólnej polityki
            rolnej – Kontrola sądowa – Granice (art. 40 TFUE, 43 TFUE; rozporządzenie Komisji nr 1169/97, art. 20 ust. 5 akapit pierwszy)
            (por. pkt 289–295)
      Przedmiot

               Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2005/555/WE z dnia 15 lipca 2005 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego
                  niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji
                  Rolnej (EFOGR) (Dz.U. L 188, str. 36) w części, w jakiej wyłącza ona z finansowania wspólnotowego pewne wydatki poniesione
                  przez Republikę Grecką w sektorze wołowiny i cielęciny, uprawy roślin oraz owoców i warzyw.

            Sentencja

                  1)

                  	Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2005/555/WE z dnia 15 lipca 2005 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre
                     wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej
                     (EFOGR) w części, w jakiej wyłącza ona z finansowania wspólnotowego pewne wydatki poniesione przez Republikę Grecką z tytułu
                     premii rekompensacyjnej wypłacanej w latach 2000 i 2001.

                  2)

                  	W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  	Republika Grecka pokrywa dwie trzecie swych kosztów oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

                  4)

                  	Komisja pokrywa jedną trzecią swych kosztów oraz jedna trzecią kosztów poniesionych przez Republikę Grecką.