title: Sprawa C-534/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 29 maja 2018 r. w sprawie T-577/15, Xabier Uribe-Etxebarría Jiménez / EUIPO – Núcleo de comunicaciones y control, S.L., wniesione w dniu 15 sierpnia 2018 r. przez Xabiera Uribego-Etxebarríę Jiméneza

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/27

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 29 maja 2018 r. w sprawie T-577/15, Xabier Uribe-Etxebarría Jiménez / EUIPO – Núcleo de comunicaciones y control, S.L., wniesione w dniu 15 sierpnia 2018 r. przez Xabiera Uribego-Etxebarríę Jiméneza
      (Sprawa C-534/18 P)
      (2019/C 16/34)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Xabier Uribe-Etxebarría Jiménez (przedstawiciel: M. Esteve Sanz, abogada)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej i Núcleo de comunicaciones y control, S.L.

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim oddalono w nim pierwszy zarzut skargi wnoszącego odwołanie wniesionej do Sądu, i w zakresie, w jakim częściowo oddalono w nim zarzut trzeci wspomnianej skargi;

                  —

                  uwzględnienie żądań wynikających z pierwszego zarzutu skargi wnoszącego odwołanie wniesionej do Sądu i, posiłkowo, z zarzutu trzeciego wspomnianej skargi;

                  —

                  obciążanie EUIPO i interwenienta wszystkimi kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w postępowaniu przed Sądem oraz w ramach niniejszego postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

            Zarzut pierwszy
          odwołania, który dzieli się na sześć części, jest skierowany przeciw podstawom zaskarżonego wyroku, w oparciu o które oddalono podniesiony przed Sądem zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez decyzję Izby Odwoławczej EUIPO art. 63 ust. 1, art. 64 ust. 1 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia (WE) 207/2009 (1), uznając, że Izba Odwoławcza mogła zasadnie odrzucić uzupełniające pismo przedstawiające podstawy odwołania przedłożone w terminie przez wnoszącego odwołanie przed Izbą Odwoławczą EUIPO.
      W części pierwszej wnoszący odwołanie podnosi naruszenie art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości i art. 81 regulaminu postępowania przed Sądem z uwagi na niewywiązanie się z obowiązku uzasadnienia, jako że w zaskarżonym wyroku nie wypowiedziano się co do podniesionego na rozprawie przez wnoszącego odwołanie zarzutu niedopuszczalności argumentacji przedstawionej przez EUIPO w odpowiedzi na skargę.
      W części drugiej wnoszący odwołanie podnosi: i) naruszenie art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości i art. 81 regulaminu postępowania przed Sądem z uwagi na niewywiązanie się z obowiązku stwierdzenia z urzędu braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji w odniesieniu do powodów, dla których nie uwzględniono w niej sformułowanego przez wnoszącego odwołanie żądania ponownego przeanalizowania dowodu używania przedstawionego przed Wydziałem Sprzeciwów; ii) naruszenie przysługującego wnoszącemu odwołanie prawa do obrony z uwagi na to, że w zaskarżonym wyroku przyjęto nowe uzasadnienie sformułowane w odpowiedzi na skargę, zamiast stwierdzić z urzędu brak uzasadnienia decyzji Izby Odwoławczej; iii) przeinaczenie okoliczności faktycznych z uwagi na to, że w zaskarżonym wyroku uznano, iż Izba Odwoławcza mogła zasadnie odrzucić pismo wnoszącego odwołanie, mimo że Izba Odwoławcza nie odrzuciła wspomnianego pisma.
      W części trzeciej wnoszący odwołanie podnosi przeinaczenie okoliczności faktycznych, a w szczególności danych zawartych w pismach przedstawiających podstawy odwołania (pierwszym i uzupełniającym) przedłożonych przez wnoszącego odwołanie przed Izbą Odwoławczą EUIPO.
      W części czwartej wnoszący odwołanie podnosi naruszenie art. 63 ust. 1, art. 64 ust. 1, art. 76 ust. 1 i art. 57 ust. 2 rozporządzenia (WE) 207/2009 z uwagi na dokonanie w zaskarżonym wyroku błędnej wykładni wspomnianych przepisów i potwierdzenie, że Izba Odwoławcza EUIPO nie musiała wypowiedzieć się o żądaniu wnoszącego odwołanie, które było przedmiotem debaty przed Izbą Odwoławczą.
      W części piątej wnoszący odwołanie podnosi naruszenie art. 64 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 w zakresie, w jakim w zaskarżonym wyroku uznano, że jeśli nie podniesiono konkretnie przed Izbą Odwoławczą kwestii rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego, kwestia ta nie stanowi zagadnienia prawnego, które w sposób konieczny musi zostać zbadane przez wspomnianą Izbę w celu rozstrzygnięcia rozpoznawanego przez nią sporu.
      W części szóstej wnoszący odwołanie podnosi naruszenie art. 64 i 60 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 oraz zasady 49 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95 (2) poprzez zastosowanie w niniejszym przypadku orzecznictwa dotyczącego podstawy tych dwóch ostatnich przepisów, które regulują dopuszczalność odwołań wnoszonych do izby odwoławczej EUIPO, podczas gdy w niniejszej sprawie odwołanie nie zostało uznane za niedopuszczalne przez Izbę Odwoławczą, a nawet gdyby zostało, takie uznanie naruszyłoby wspomniane przepisy, gdyż pisma przedstawione przez wnoszącego odwołanie nie były obarczone żadną podstawą niedopuszczalności.

            Zarzut drugi
          odwołania jest skierowany przeciwko uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, w którym częściowo oddalono zarzut trzeci skargi wniesionej do Sądu dotyczący naruszenia przez decyzję Izby Odwoławczej EUIPO art. 8 rozporządzenia (WE) nr 207/2009, i dzieli się na dwie części.
      W części pierwszej wnoszący odwołanie podnosi naruszenie art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości i art. 81 regulaminu postępowania przed Sądem z uwagi na brak uzasadnienia zaskarżonego wyroku w odniesieniu do znaczenia, które Sąd postanowił przypisać zawartym w decyzjach Wydziału Sprzeciwów i Izby Odwoławczej EUIPO rozważaniom na temat towarów, w odniesieniu do których wcześniejszy znak towarowy należy uznać za zarejestrowany. Podnosi także przeinaczenie wspomnianych rozważań z uwagi na to, że to znaczenie przypisane w zaskarżonym wyroku stoi w sprzeczności z ocenami dokonanymi we wspomnianych decyzjach, twierdzeniami stron i dowodem dołączonym do akt sprawy.
      W części drugiej wnoszący odwołanie podnosi naruszenie art. 8 rozporządzenia 207/2009 w zakresie, w jakim w zaskarżonym wyroku uznano za podobne usługi z klasy 42 oznaczone spornym znakiem towarowym i towary, dla których wcześniejszy znak towarowy został uznany za zarejestrowany.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1),

         (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1995, L 303, s. 1).


title: Sprawa C-342/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Veneto – Włochy) – Memoria Srl, Antonia Dall'Antonia / Comune di Padova Odesłanie prejudycjalne – Ograniczenia swobody przedsiębiorczości – Właściwość Trybunału – Dopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym – Uregulowanie krajowe zakazujące wszelkiej działalności zarobkowej dotyczącej przechowywania urn pogrzebowych – Test proporcjonalności – Spójność uregulowania krajowego

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/18

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Veneto – Włochy) – Memoria Srl, Antonia Dall'Antonia / Comune di Padova
      (Sprawa C-342/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ograniczenia swobody przedsiębiorczości - Właściwość Trybunału - Dopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym - Uregulowanie krajowe zakazujące wszelkiej działalności zarobkowej dotyczącej przechowywania urn pogrzebowych - Test proporcjonalności - Spójność uregulowania krajowego)
      (2019/C 16/21)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Veneto

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Memoria Srl, Antonia Dall'Antonia

         Strona pozwana: Comune di Padova

         Przy udziale: Alessandra Calore

         Sentencja

      Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak sporne w postępowaniu głównym, które zakazuje, nawet wobec wyraźnej woli zmarłego, aby przechowawca urny pogrzebowej powierzył opiekę nad nią osobie trzeciej, które nakazuje przechowawcy przechowywanie jej w mieszkaniu, chyba że powierzy on ją cmentarzowi miejskiemu, a ponadto które zakazuje wszelkiej działalności zarobkowej, której przedmiotem, nawet niewyłącznym, jest przechowywanie urn pogrzebowych, niezależnie od podstawy tego przechowywania i czasu jego trwania.

         (1)  Dz.U. C 309 z 18.9.2017.


title: Sprawa T-636/18: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2018 r. – Tokai erftcarbon / Komisja

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/48

      Skarga wniesiona w dniu 23 października 2018 r. – Tokai erftcarbon / Komisja
      (Sprawa T-636/18)
      (2019/C 16/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Tokai erftcarbon GmbH (Grevenbroich, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem, M. Grunchard, R. Crespi i S. Saez Moreno)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

                  —

                  naprawienie szkody wyrządzonej skarżącej przez pozwaną;

                  —

                  zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącej odszkodowania za szkody poniesione przez nią bezpośrednio w konsekwencji wydania rozporządzenia Komisji (UE) nr 944/2013 z dnia 2 października 2013 r. dostosowującego do postępu naukowo-technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (Dz.U. 2013 L 261, s. 5) w zakresie, w jakim Komisja zaklasyfikowała pak, wysokotemperaturową smołę węglową jako substancje o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o chronicznej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410), oszacowanego na łączną kwotę 66 236,74 EUR lub inną kwotę wykazaną później przez skarżącą w toku postępowania, lub którą Sąd uzna za właściwą;

                  —

                  ewentualnie, orzeczenie w wyroku wstępnym, że pozwana jest zobowiązana do naprawienia wyrządzonych szkód i nakazanie stronom podania Sądowi w rozsądnym terminie od daty wydania wyroku kwoty odszkodowania uzgodnionej między stronami lub, w braku takiego uzgodnienia, nakazanie stronom przedstawienia mu, w tym samym terminie, ich żądań wraz z podaniem dokładnych kwot;

                  —

                  zasądzenie od pozwanej zapłaty na rzecz skarżącej odsetek wyrównawczych za zwłokę od dnia poniesienia strat (to znaczy bądź od dnia wejścia w życie niezgodnej z prawem klasyfikacji, bądź od dnia wystąpienia szkód);

                  —

                  zasądzenie od pozwanej zapłaty odsetek za zwłokę w wysokości 8 % albo innej stosownej wysokości ustalonej przez Sąd, obliczonej od kwoty należnej od daty wydania wyroku do dnia zapłaty; oraz

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący wyrządzenia przez pozwaną skarżącej szkody poprzez wydanie i wejście w życie rozporządzenia Komisji (UE) nr 944/2013 (1) klasyfikującego substancję pak, wysokotemperaturową smołę węglową jako substancje o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o chronicznej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410). W dniu 22 listopada 2017 r. Trybunał oddalił odwołanie wniesione przez Komisję Europejską na orzeczenie, w którym Sąd stwierdził częściową nieważność rozporządzenia (UE) nr 944/2013 w zakresie, w jakim klasyfikowało ono pak, wysokotemperaturową smołę węglową do substancji o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o chronicznej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410) z powodu oczywistego błędu w ocenie. Skarżąca poniosła koszty, aby zastosować niezgodną z prawem klasyfikację. Pozwana odpowiada za te koszty zgodnie z art. 268 i 340 TFEU, ponieważ zachowanie pozwanej jest bezprawne z tego względu, że stanowi wystarczająco istotne naruszenie prawa, wyrządzona szkoda jest rzeczywista i pewna oraz istnieje bezpośredni związek przyczynowy między zachowaniem pozwanej a podniesioną szkodą.

         (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 944/2013 z dnia 2 października 2013 r. dostosowujące do postępu naukowo-technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (Dz.U. L 261, 3.10.2013, s. 5)


title: Sprawa C-18/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Danieli & C. Officine Meccaniche SpA i in. / Regionale Geschäftsstelle Leoben des Arbeitsmarktservice Odesłanie prejudycjalne – Przystąpienie nowych państw członkowskich – Republika Chorwacji – Środki przejściowe – Swoboda świadczenia usług – Dyrektywa 96/71/WE – Delegowanie pracowników – Delegowanie obywateli chorwackich i obywateli państw trzecich do Austrii za pośrednictwem przedsiębiorstwa mającego siedzibę we Włoszech

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/6

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Danieli & C. Officine Meccaniche SpA i in. / Regionale Geschäftsstelle Leoben des Arbeitsmarktservice
      (Sprawa C-18/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przystąpienie nowych państw członkowskich - Republika Chorwacji - Środki przejściowe - Swoboda świadczenia usług - Dyrektywa 96/71/WE - Delegowanie pracowników - Delegowanie obywateli chorwackich i obywateli państw trzecich do Austrii za pośrednictwem przedsiębiorstwa mającego siedzibę we Włoszech)
      (2019/C 16/06)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Danieli & C. Officine Meccaniche SpA, Dragan Panic, Ivan Arnautov, Jakov Mandic, Miroslav Brnjac, Nicolai Dorassevitch, Alen Mihovic

         Strona pozwana: Regionale Geschäftsstelle Leoben des Arbeitsmarktservice

         Sentencja

                  1)

                  Artykuły 56 i 57 TFUE oraz rozdział 2 pkt 2 załącznika V do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Chorwacji oraz dostosowań w Traktacie o Unii Europejskiej, Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i Traktacie ustanawiającym Europejską Wspólnotę Energii Atomowej należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie jest uprawnione do ograniczenia, poprzez ustanowienie wymogu uzyskania zezwolenia na pracę, delegowania pracowników chorwackich, którzy są zatrudnieni przez przedsiębiorstwo mające siedzibę w Chorwacji, w przypadku gdy oddelegowanie tych pracowników następuje poprzez ich wynajęcie, w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 96/71/WE z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, przedsiębiorstwu mającemu siedzibę w innym państwie członkowskim w celu świadczenia przez to ostatnie przedsiębiorstwo usług w pierwszym z tych państw członkowskich.

                  2)

                  Artykuły 56 i 57 TFUE należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie nie jest uprawnione wymagać, by obywatele państwa trzeciego wynajęci do pracy przedsiębiorstwu z siedzibą w innym państwie członkowskim przez przedsiębiorstwo także mające siedzibę w tym innym państwie członkowskim w celu świadczenia usług w pierwszym ze wskazanych państw członkowskich posiadali zezwolenie na pracę.

         (1)  Dz.U. C 144 z 8.5.2017.


title: Sprawa C-568/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 11 lipca 2018 r. w sprawie T-643/13, Rogesa Roheisengesellschaft Saar mbH / Komisja Europejska, wniesione w dniu 11 września 2018 r. przez Rogesa Roheisengesellschaft Saar mbH

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/29

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 11 lipca 2018 r. w sprawie T-643/13, Rogesa Roheisengesellschaft Saar mbH / Komisja Europejska, wniesione w dniu 11 września 2018 r. przez Rogesa Roheisengesellschaft Saar mbH
      (Sprawa C-568/18 P)
      (2019/C 16/36)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Rogesa Roheisengesellschaft Saar mbH (przedstawiciele: adwokaci S. Altenschmidt i D. Jacob)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu wydanego w dniu 11 lipca 2018 r. w sprawie T-643/13;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 15 września 2013 r., o sygnaturze GestDem nr 2013/1504;

                  —

                  posiłkowo, uchylenie wyroku Sądu i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie podnosi następujące zarzuty:

                  1.

                  Sąd nie spełnił wymogów wynikających z rozporządzenia (WE) 1367/2006 (1), aby odmówić swobodnego dostępu do informacji o środowisku. Dokonał zbyt szerokiej wykładni podstawy odmowy określonej w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) 1049/2001 (2) w związku z art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) 1367/2006, w świetle przepisów konwencji z Aarhus. Sąd błędnie wyszedł z założenia, że informacje dotyczące niskoemisyjności instalacji przemysłowej są szczególnie chronionymi informacjami handlowymi.

                  2.

                  Sąd nie uwzględnił istnienia informacji o środowisku dotyczących emisji, z naruszeniem art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) 1367/2006 i art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) 1049/2001.

                  3.

                  Ponadto Sąd nie uwzględnił również wystarczająco nadrzędnego interesu publicznego w udzieleniu dostępu do rozpatrywanych informacji o środowisku, co podniosła wnosząca odwołanie.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty, Dz.U. 2006, L 264, s. 13.

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, Dz.U. 2001, L 145, s. 43.


title: Sprawa C-33/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bezirksgericht Bleiburg/Okrajno Sodišče Pliberk – Austria) – Čepelnik d.o.o. / Michael Vavti (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 56 TFUE – Swoboda świadczenia usług – Ograniczenia – Usługi na rynku wewnętrznym – Dyrektywa 2006/123/WE – Prawo pracy – Oddelegowanie pracowników do wykonywania prac budowlanych – Zgłoszenie pracowników – Przechowywanie i tłumaczenie dokumentacji płacowej – Zawieszenie płatności – Wniesienie zabezpieczenia przez usługobiorcę – Zabezpieczenie kary pieniężnej, która może być ewentualnie nałożona na usługodawcę)

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/7

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bezirksgericht Bleiburg/Okrajno Sodišče Pliberk – Austria) – Čepelnik d.o.o. / Michael Vavti
      (Sprawa C-33/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 56 TFUE - Swoboda świadczenia usług - Ograniczenia - Usługi na rynku wewnętrznym - Dyrektywa 2006/123/WE - Prawo pracy - Oddelegowanie pracowników do wykonywania prac budowlanych - Zgłoszenie pracowników - Przechowywanie i tłumaczenie dokumentacji płacowej - Zawieszenie płatności - Wniesienie zabezpieczenia przez usługobiorcę - Zabezpieczenie kary pieniężnej, która może być ewentualnie nałożona na usługodawcę))
      (2019/C 16/07)
      Języki postępowania: niemiecki i słoweński

         Sąd odsyłający

      Bezirksgericht Bleiburg/Okrajno Sodišče Pliberk

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Čepelnik d.o.o.

         Strona pozwana: Michael Vavti

         Sentencja

      Wykładni art. 56 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które właściwym organom przyznaje możliwość zobowiązania zleceniodawcy mającego siedzibę w tym państwie członkowskim do wstrzymania wypłaty na rzecz zleceniobiorcy mającego siedzibę w innym państwie członkowskim wynagrodzenia za wykonane przez niego usługi, a nawet wniesienia przez owego zleceniodawcę zabezpieczenia w wysokości pozostałego do zapłaty wynagrodzenia, mającego na celu zagwarantowanie zapłaty kary pieniężnej, która ewentualnie mogłaby zostać nałożona na tego zleceniobiorcę w przypadku stwierdzenia, że naruszył on przepisy prawa pracy tego pierwszego państwa członkowskiego.

         (1)  Dz.U. C 86 z 20.3.2017.


title: Sprawa C-93/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 listopada 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Grecka Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Pomoc państwa – Pomoc uznana za bezprawnie przyznaną i niezgodną z rynkiem wewnętrznym – Obowiązek odzyskania – Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie – Przedsiębiorstwo, które wykonuje jednocześnie działalność cywilną i wojskową – Niewykonanie – Podstawowe interesy bezpieczeństwa państwa członkowskiego – Artykuł 346 ust. 1 lit. b) TFUE – Kary finansowe – Okresowa kara pieniężna – Ryczałt – Zdolność płatnicza – Współczynnik „n” – Czynniki leżące u podstaw oceny zdolności płatniczej – Produkt krajowy brutto – Ważenie głosów państwa członkowskiego w Radzie Unii Europejskiej – Nowe zasady głosowania w Radzie

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/8

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 listopada 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Grecka
      (Sprawa C-93/17) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pomoc państwa - Pomoc uznana za bezprawnie przyznaną i niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Obowiązek odzyskania - Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie - Przedsiębiorstwo, które wykonuje jednocześnie działalność cywilną i wojskową - Niewykonanie - Podstawowe interesy bezpieczeństwa państwa członkowskiego - Artykuł 346 ust. 1 lit. b) TFUE - Kary finansowe - Okresowa kara pieniężna - Ryczałt - Zdolność płatnicza - Współczynnik „n” - Czynniki leżące u podstaw oceny zdolności płatniczej - Produkt krajowy brutto - Ważenie głosów państwa członkowskiego w Radzie Unii Europejskiej - Nowe zasady głosowania w Radzie)
      (2019/C 16/09)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele): A. Bouchagiar i B. Stromsky, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: K. Boskovits i A. Samoni-Rantou, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Nie podjąwszy do dnia, w którym upłynął termin wyznaczony w wezwaniu do usunięcia uchybienia wystosowanym w dniu 27 listopada 2014 r. przez Komisję Europejską, wszelkich środków zapewniających wykonanie wyroku z dnia 28 czerwca 2012 r., Komisja/Grecja (C-485/10, niepublikowanego, EU:C:2012:395), Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 260 ust. 1 TFUE.

                  2)

                  Od Republiki Greckiej zasądza się zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej okresowej kary pieniężnej w wysokości 7 294 000 EUR za każdy okres sześciu miesięcy począwszy od ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia wykonania wyroku z dnia 28 czerwca 2012 r., Komisja/Grecja, C-485/10, niepublikowanego, EU:C:2012:395).

                  3)

                  Od Republiki Greckiej zasądza się zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej ryczałtu w wysokości 10 000 000 EUR.

                  4)

                  Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 129 z 24.4.2017.


title: Sprawa T-645/18: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2018 r. – Bilbaína de Alquitranes / Komisja

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/53

      Skarga wniesiona w dniu 23 października 2018 r. – Bilbaína de Alquitranes / Komisja
      (Sprawa T-645/18)
      (2019/C 16/64)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Bilbaína de Alquitranes, SA (Luchana-Baracaldo, Vizcaya, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem, M. Grunchard, R. Crespi i S. Saez Moreno)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

                  —

                  naprawienie szkody wyrządzonej skarżącej przez pozwaną;

                  —

                  zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącej odszkodowania za szkody poniesione przez nią bezpośrednio w konsekwencji wydania rozporządzenia Komisji (UE) nr 944/2013 z dnia 2 października 2013 r. dostosowującego do postępu naukowo-technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (Dz.U. 2013 L 261, s. 5) w zakresie, w jakim Komisja zaklasyfikowała pak, wysokotemperaturową smołę węglową jako substancje o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o chronicznej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410), oszacowanego na łączną kwotę 488 871,30 EUR lub inną kwotę wykazaną później przez skarżącą w toku postępowania, lub którą Sąd uzna za właściwą;

                  —

                  ewentualnie, orzeczenie w wyroku wstępnym, że pozwana jest zobowiązana do naprawienia wyrządzonych szkód i nakazanie stronom podania Sądowi w rozsądnym terminie od daty wydania wyroku kwoty odszkodowania uzgodnionej między stronami lub, w braku takiego uzgodnienia, nakazanie stronom przedstawienia mu, w tym samym terminie, ich żądań wraz z podaniem dokładnych kwot;

                  —

                  zasądzenie od pozwanej zapłaty na rzecz skarżącej odsetek wyrównawczych za zwłokę od dnia poniesienia strat (to znaczy bądź od dnia wejścia w życie niezgodnej z prawem klasyfikacji, bądź od dnia wystąpienia szkód);

                  —

                  zasądzenie od pozwanej zapłaty odsetek za zwłokę w wysokości 8 % albo innej stosownej wysokości ustalonej przez Sąd, obliczonej od kwoty należnej od daty wydania wyroku Sądu do dnia zapłaty; oraz

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu swej skargi skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący wyrządzenia przez pozwaną skarżącej szkody poprzez wydanie i wejście w życie rozporządzenia Komisji (UE) nr 944/2013 (1) klasyfikującego substancję pak, wysokotemperaturową smołę węglową jako substancje o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o chronicznej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410). W dniu 22 listopada 2017 r. Trybunał oddalił odwołanie wniesione przez Komisję Europejską na orzeczenie, w którym Sąd stwierdził częściową nieważność rozporządzenia (UE) nr 944/2013 w zakresie, w jakim klasyfikowało ono pak, wysokotemperaturową smołę węglową do substancji o ostrej toksyczności wodnej kategorii 1 (H400) i o chronicznej toksyczności wodnej kategorii 1 (H410) z powodu oczywistego błędu w ocenie. Skarżąca poniosła koszty, aby zastosować niezgodną z prawem klasyfikację. Pozwana odpowiada za te koszty zgodnie z art. 268 i 340 TFEU, ponieważ zachowanie pozwanej jest bezprawne z tego względu, że stanowi wystarczająco istotne naruszenie prawa, wyrządzona szkoda jest rzeczywista i pewna oraz istnieje bezpośredni związek przyczynowy między zachowaniem pozwanej a podniesioną szkodą.

         (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 944/2013 z dnia 2 października 2013 r. dostosowujące do postępu naukowo-technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (Dz.U. L 261, 3.10.2013, s. 5)


title: Sprawa T-486/17: Wyrok Sądu z dnia 14 listopada 2018 r. – Foodterapia / EUIPO – Sperlari (DIETOX) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego DIETOX – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy Dietor – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/43

      Wyrok Sądu z dnia 14 listopada 2018 r. – Foodterapia / EUIPO – Sperlari (DIETOX)
      (Sprawa T-486/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego DIETOX - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy Dietor - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2019/C 16/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Foodterapia, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.C. Erdozain López, J. Galán López i H. Téllez Robledo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Sperlari Srl, dawniej Cloetta Italia Srl (Cremona, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Pozzi i G. Ghisletti)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 maja 2017 r. (sprawa R 1611/2016-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Cloetta Italia a Foodterapia.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Foodterapia, SL, pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Sperlari Srl, w tym niezbędne koszty poniesione przez poprzedniczkę prawną Sperlari Srl przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

         (1)  Dz.U. C 318 z 25.9.2017.


title: Sprawa C-484/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – K / Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2003/86/WE – Prawo do łączenia rodzin – Artykuł 15 – Odmowa wydania samoistnego dokumentu pobytowego – Uregulowanie krajowe przewidujące obowiązek złożenia egzaminu z integracji społecznej

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/22

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – K / Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
      (Sprawa C-484/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2003/86/WE - Prawo do łączenia rodzin - Artykuł 15 - Odmowa wydania samoistnego dokumentu pobytowego - Uregulowanie krajowe przewidujące obowiązek złożenia egzaminu z integracji społecznej)
      (2019/C 16/26)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: K

         Strona pozwana: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

         Sentencja

      Artykuł 15 ust. 1 i 4 dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin nie stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak to w sprawie w postępowaniu głównym, które umożliwia oddalenie wniosku o wydanie samoistnego dokumentu pobytowego, złożonego przez obywatela państwa trzeciego przebywającego dłużej niż pięć lat na terytorium danego państwa członkowskiego w ramach łączenia rodzin, z tego powodu, że obywatel ten nie wykazał zdania egzaminu z integracji społecznej w zakresie języka i społeczeństwa tego państwa członkowskiego, jeżeli konkretne szczegółowe zasady dotyczące obowiązku zdania tego egzaminu nie wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu polegającego na ułatwieniu integracji obywateli państw trzecich, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C z 6.11.2017.


title: Sprawa C-171/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 listopada 2018 r. – Komisja Europejska / Węgry Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 2006/123/WE – Artykuły 15 – 17 – Artykuł 49 TFUE – Swoboda przedsiębiorczości – Artykuł 56 TFUE – Swoboda świadczenia usług – Krajowy system płatności mobilnych – Monopol

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/9

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 listopada 2018 r. – Komisja Europejska / Węgry
      (Sprawa C-171/17) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/123/WE - Artykuły 15 – 17 - Artykuł 49 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Artykuł 56 TFUE - Swoboda świadczenia usług - Krajowy system płatności mobilnych - Monopol)
      (2019/C 16/10)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka i H. Tserepa-Lacombe, pełnomocnicy)

         Strona przeciwna: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér i G. Koós, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Wprowadzając i utrzymując w mocy krajowy system płatności mobilnych, uregulowany w nemzeti mobil fizetési rendszerről szóló 2011. évi CC. törvény (ustawie nr CC z 2011 r. o krajowym systemie płatności mobilnych) oraz w 356/2012. (XII. 13.) Korm. rendelet a nemzeti mobil fizetési rendszerről szóló törvény végrehajtásáról (dekrecie rządowym nr 356/2012 w sprawie wykonania ustawy o krajowym systemie płatności mobilnych), Węgry uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy art. 15 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym oraz art. 56 TFUE.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Komisja Europejska i Węgry pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


title: Sprawa T-140/18: Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – LMP Lichttechnik / EUIPO (LITECRAFT) Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego LITECRAFT – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/44

      Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – LMP Lichttechnik / EUIPO (LITECRAFT)
      (Sprawa T-140/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego LITECRAFT - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 16/54)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: LMP Lichttechnik Vertriebs GmbH (Ibbenbüren, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Plegge)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: W. Schramek i D. Hanf, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 stycznia 2018 r. (sprawa R 699/2017-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego LITECRAFT jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  LMP Lichttechnik Vertriebs GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa T-316/14: Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – PKK / Rada Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające zastosowane wobec PKK w ramach walki z terroryzmem – Zamrożenie środków finansowych – Kompetencja Rady – Możliwość zakwalifikowania władz państwa trzeciego jako właściwej władzy w rozumieniu wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB – Podstawa faktyczna decyzji o zamrożeniu środków finansowych – Odwołanie do aktów terrorystycznych – Kontrola sądowa – Obowiązek uzasadnienia – Zarzut niezgodności z prawem

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/33

      Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2018 r. – PKK / Rada
      (Sprawa T-316/14) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające zastosowane wobec PKK w ramach walki z terroryzmem - Zamrożenie środków finansowych - Kompetencja Rady - Możliwość zakwalifikowania władz państwa trzeciego jako właściwej władzy w rozumieniu wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB - Podstawa faktyczna decyzji o zamrożeniu środków finansowych - Odwołanie do aktów terrorystycznych - Kontrola sądowa - Obowiązek uzasadnienia - Zarzut niezgodności z prawem)
      (2019/C 16/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Kurdistan Workers’ Party (PKK) (przedstawiciele: adwokaci A. van Eik, T. Buruma i M. Wijngaarden)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo F. Naert i G. Étienne, następnie F. Naert i H. Marcos Fraile, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo C. Brodie i V. Kaye, następnie C. Brodie i S. Brandon, następnie C. Brodie, C. Crane i R. Fadoju, następnie C. Brodie, R. Fadoju i P. Nevill, wreszcie R. Fadoju, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Castillo de la Torre i D. Gauci, następnie D. Gauci, J. Norris-Usher i T. Ramopoulos, wreszcie J. Norris-Usher, T. Ramopoulos i R. Tricot, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie na podstawie art. 263 TFUE mające na celu początkowo stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 125/2014 z dnia 10 lutego 2014 r. dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 714/2013 (Dz.U. 2014, L 40, s. 9) w zakresie, w jakim akt ten dotyczy strony skarżącej, a następnie również stwierdzenia nieważności innych, kolejnych aktów, w zakresie, w jakim one jej dotyczą.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 125/2014 z dnia 10 lutego 2014 r. dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 714/2013 w zakresie, w jakim dotyczy ono Kurdistan Workers’ Party (PKK).

                  2)

                  Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 790/2014 z dnia 22 lipca 2014 r. dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego nr 125/2014 w zakresie, w jakim dotyczy ono PKK.

                  3)

                  Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/513 z dnia 26 marca 2015 r. dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego nr 790/2014 w zakresie, w jakim dotyczy ono PKK.

                  4)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2015/521 z dnia 26 marca 2015 r. dotyczącej aktualizacji i zmiany wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu i uchylenia decyzji 2014/483/WPZiB w zakresie, w jakim dotyczy ona PKK.

                  5)

                  Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/1325 z dnia 31 lipca 2015 r. dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylającego rozporządzenie wykonawcze 2015/513 w zakresie, w jakim dotyczy ono PKK.

                  6)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2015/1334 z dnia 31 lipca 2015 r. dotyczącej aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931 w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu oraz uchylającej decyzję 2015/521 w zakresie, w jakim dotyczy ona PKK.

                  7)

                  Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/2425 z dnia 21 grudnia 2015 r. dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylającego rozporządzenie wykonawcze 2015/1325 w zakresie, w jakim dotyczy ono PKK.

                  8)

                  Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/1127 z dnia 12 lipca 2016 r. dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego 2015/2425 w zakresie, w jakim dotyczy ono PKK.

                  9)

                  Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/150 z dnia 27 stycznia 2017 r. dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego 2016/1127 w zakresie, w jakim dotyczy ono PKK.

                  10)

                  Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/1420 z dnia 4 sierpnia 2017 r. dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylającego rozporządzenie wykonawcze 2017/150 w zakresie, w jakim dotyczy ono PKK.

                  11)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2017/1426 z dnia 4 sierpnia 2017 r. dotyczącej aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu oraz uchylającej decyzję (WPZiB) 2017/154 w zakresie, w jakim dotyczy ona PKK.

                  12)

                  Ponadto żądanie orzeczenia niemożności stosowania wobec PKK rozporządzenia Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu zostaje odrzucone.

                  13)

                  Rada Unii Europejskiej pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez PKK.

                  14)

                  Komisja Europejska oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 245 z 28.7.2014.


title: Sprawa T-647/18: Skarga wniesiona w dniu 29 października 2018 r. – ZQ / Komisja

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/54

      Skarga wniesiona w dniu 29 października 2018 r. – ZQ / Komisja
      (Sprawa T-647/18)
      (2019/C 16/65)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: ZQ (przedstawiciel: adwokat C. Cortese)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji, a w szczególności:

                              a)

                              stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 15 grudnia 2017 r., zarejestrowanej w ARES w dniu 18 grudnia 2017 r., HR.E.2/AS/Ares (2017), dotyczącej „wniosku o udzielenie wsparcia D/374/17” i oddalającej wniosek o wsparcie;

                              b)

                              w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego oddalającej zażalenie złożone przez skarżącego, N.R/187/18, HR.E.2/Ares (2018), z dnia 19 lipca 2018 r.;

                              c)

                              zasądzenie od Komisji odszkodowania za szkodę poniesioną przez stronę skarżącą w wyniku licznych niezgodnych z prawem czynów wskazanych w zaskarżonej decyzji lub z którymi jest ona blisko związana, w wysokości 1 000 000 EUR;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W ramach niniejszej skargi strona skarżąca kwestionuje oddalenie przez Komisję jej wniosku o udzielenie wsparcia w związku z mobbingiem, jakiego w swej ocenie doświadczyła ze względu na swą orientację seksualną.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie.

                              —

                              W tym względzie strona skarżąca podnosi, że z ogólnego punktu widzenia oczywisty błąd w ocenie jest ewidentny w z góry ustalonym stanowisku, wyrażonym w tej decyzji, że twierdzenia strony skarżącej nie są wiarygodne, ponieważ odnoszą się do bardzo długiego okresu, w którym nie złożyła ona żadnej formalnej skargi.

                              —

                              Istnienie z góry ustalonego stanowiska stanowi ponadto jedyne wyjaśnienie faktu, że organ powołujący wyłączył z zakresu zaskarżonej decyzji szeregu zgłoszonych incydentów, w odniesieniu do których nie przeprowadzono żadnej oceny.

                              —

                              Zarzuty strony skarżącej dotyczące mobbingu, któremu w swej ocenie była poddana zostały pospiesznie zaklasyfikowane jako zwykłe przypadki złej organizacji lub normalnego konfliktu w miejscu pracy.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa.
                  Strona skarżąca podnosi w tym względzie:

                              a)

                              zastosowanie błędnego pojęcia mobbingu, obejmującego warunek zamiaru skrzywdzenia (animus nocendi) ze strony sprawcy;

                              b)

                              zastosowanie standardu dowodu, który nie odpowiada standardowi wymaganemu przez obowiązujące prawo (zasada dowodowa), ale który z kolei oznacza, poza uzasadnionymi wątpliwościami, istnienie faktów i ich jednoznaczną kwalifikację prawną;

                              c)

                              zastosowanie oczywiście błędnego standardu dowodu w odniesieniu do oceny wiarygodności informacji w odniesieniu do czasu, jaki upłynął;

                              d)

                              naruszenie obowiązku przeprowadzenia dochodzenia z urzędu w obecności wiarygodnych zarzutów.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący braku uzasadnienia lub niewłaściwego uzasadnienia.

                              —

                              Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że zaskarżona decyzja, nawet jeśli motywy zawarte w decyzji o oddaleniu zażalenia zostały uwzględnione w sposób komplementarny, jest w dużej mierze pozbawiona odpowiedniego uzasadnienia

            W odniesieniu do żądań odszkodowawczych strona skarżąca podnosi, że w tym przypadku spełnione są wszystkie warunki określone przez orzecznictwo


title: Sprawa C-215/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije – Słowenia) – Nova Kreditna Banka Maribor d.d. / Republika Slovenija Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego – Dyrektywa 2003/98/WE – Artykuł 1 ust. 2 lit. c) tiret trzecie – Wymogi ostrożnościowe mające zastosowanie do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych – Rozporządzenie (UE) nr 575/2013 – Informacje, które muszą zostać ujawnione przez instytucje kredytowe i firmy inwestycyjne – Artykuł 432 ust. 2 – Wyjątki od obowiązku podawania do publicznej wiadomości – Informacje handlowe uznawane za zastrzeżone lub poufne – Stosowanie – Instytucja kredytowa należąca w większości do skarbu państwa – Uregulowania krajowe przewidujące publiczny charakter niektórych informacji handlowych posiadanych przez wspomniane instytucje

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/10

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije – Słowenia) – Nova Kreditna Banka Maribor d.d. / Republika Slovenija
      (Sprawa C-215/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego - Dyrektywa 2003/98/WE - Artykuł 1 ust. 2 lit. c) tiret trzecie - Wymogi ostrożnościowe mające zastosowanie do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych - Rozporządzenie (UE) nr 575/2013 - Informacje, które muszą zostać ujawnione przez instytucje kredytowe i firmy inwestycyjne - Artykuł 432 ust. 2 - Wyjątki od obowiązku podawania do publicznej wiadomości - Informacje handlowe uznawane za zastrzeżone lub poufne - Stosowanie - Instytucja kredytowa należąca w większości do skarbu państwa - Uregulowania krajowe przewidujące publiczny charakter niektórych informacji handlowych posiadanych przez wspomniane instytucje)
      (2019/C 16/11)
      Język postępowania: słoweński

         Sąd odsyłający

      Vrhovno sodišče Republike Slovenije

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Nova Kreditna Banka Maribor d.d.

         Strona pozwana: Republika Slovenija

         Sentencja

      Artykuł 1 ust. 2 lit. c) tiret trzecie dyrektywy 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego oraz art. 432 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012, należy interpretować w ten sposób, że nie mają one zastosowania do uregulowania krajowego, takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, nakładającego na bank, który znajdował się pod dominującym wpływem podmiotu prawa publicznego, obowiązek ujawnienia danych dotyczących umów o usługi doradztwa, umów o usługi prawne, umów dotyczących praw autorskich i umów dotyczących praw własności intelektualnej, które zawarł on w okresie, w trakcie którego znajdował się pod owym dominującym wpływem, bez dopuszczenia jakiegokolwiek wyjątku z tytułu ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa tego banku, a w związku z tym nie sprzeciwiają się one takiemu uregulowaniu krajowemu.

         (1)  Dz.U. C 213 z 3.7.2017.


title: Sprawa T-650/18: Skarga wniesiona w dniu 29 października 2018 r. – Reaktor Group / EUIPO (REAKTOR)

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/56

      Skarga wniesiona w dniu 29 października 2018 r. – Reaktor Group / EUIPO (REAKTOR)
      (Sprawa T-650/18)
      (2019/C 16/67)
      Język postępowania: fiński

         Strony

         Strona skarżąca: Reaktor Group Oy (Helsinki, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat L. Laaksonen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy REAKTOR – zgłoszenie nr 13 752 522

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 sierpnia 2018 r. w sprawie R 2626/2017-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 sierpnia 2018 r. w sprawie R 2626/2017 w zakresie, w jakim na mocy tej decyzji Druga Izba Odwoławcza na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia 2017/1001 odrzuciła zgłoszenie nr 13752522 unijnego znaku towarowego REAKTOR dla towarów i usług z klas 9, 41 i 42, oraz dopuszczenie zgłoszenia znaku towarowego REAKTOR do publikacji i rejestracji w całości dla wszystkich zgłoszonych towarów i usług;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania przed Sądem oraz kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą (w tym kosztami reprezentacji).

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia 2017/1001.


title: Sprawa C-502/17: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret – (Dania) – C&D Foods Acquisition ApS / Skatteministeriet Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Projekt cesji akcji spółki pośrednio zależnej – Koszty związane ze świadczeniem usług nabytych w celu dokonania tej cesji – Niesfinalizowana cesja – Odliczenie podatku naliczonego – Zakres stosowania VAT

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/23

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret – (Dania) – C&D Foods Acquisition ApS / Skatteministeriet
      (Sprawa C-502/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Projekt cesji akcji spółki pośrednio zależnej - Koszty związane ze świadczeniem usług nabytych w celu dokonania tej cesji - Niesfinalizowana cesja - Odliczenie podatku naliczonego - Zakres stosowania VAT)
      (2019/C 16/28)
      Język postępowania: duński

         Sąd odsyłający

      Vestre Landsret

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: C&D Foods Acquisition ApS

         Druga strona postępowania: Skatteministeriet

         Sentencja

      Artykuły 2, 9 oraz 168 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że zamierzona, lecz nie sfinalizowana transakcja cesji akcji, taka jak omawiana w postępowaniu głównym, która nie znajduje swej wyłącznej bezpośredniej podstawy w opodatkowanej działalności gospodarczej danej spółki ani nie stanowi bezpośredniego, trwałego i koniecznego przedłużenia tej działalności gospodarczej, nie należy do zakresu zastosowania podatku od wartości dodanej.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2016.


title: Sprawa T-665/18: Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2018 r. – Soundio / EUIPO – E-Plus Mobilfunk (Vibble)

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/57

      Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2018 r. – Soundio / EUIPO – E-Plus Mobilfunk (Vibble)
      (Sprawa T-665/18)
      (2019/C 16/68)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Soundio A/S (Drammen, Norwegia) (przedstawiciele: adwokaci N. Köster i J. Albers)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: E-Plus Mobilfunk GmbH (Düsseldorf, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego Vibble – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 290 194

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 września 2018 r. w sprawie R 721/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-238/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus miesto apylinkės teismas – Litwa) – UAB „Renerga” / AB „Energijos skirstymo operatorius”, AB „Lietuvos energijos gamyba” Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2009/72/WE – Artykuł 3 ust. 2, 6 i 15 oraz art. 36 lit. f) – Rynek wewnętrzny energii elektrycznej – Hipotetyczny charakter pytań prejudycjalnych – Niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/10

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus miesto apylinkės teismas – Litwa) – UAB „Renerga” / AB „Energijos skirstymo operatorius”, AB „Lietuvos energijos gamyba”
      (Sprawa C-238/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2009/72/WE - Artykuł 3 ust. 2, 6 i 15 oraz art. 36 lit. f) - Rynek wewnętrzny energii elektrycznej - Hipotetyczny charakter pytań prejudycjalnych - Niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
      (2019/C 16/12)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Vilniaus miesto apylinkės teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UAB „Renerga”

         Strona pozwana: AB „Energijos skirstymo operatorius”, AB „Lietuvos energijos gamyba”

         Przy udziale: UAB „BALTPOOL”, Lietuvos Respublikos Vyriausybė, Achema AB, Achemos Grupė UAB

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Vilniaus miesto apylinkės teismas (sąd rejonowy dla miasta Wilno, Litwa) postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2017 r., jest niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


title: Sprawa T-667/18: Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2018 r. – Pinto Teixeira / ESDZ

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/58

      Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2018 r. – Pinto Teixeira / ESDZ
      (Sprawa T-667/18)
      (2019/C 16/69)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: José Manuel Pinto Teixeira (Oeiras, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:
      orzeczenie,

                  —

                  stwierdzenia nieważności odmownej decyzji organu powołującego z dnia 21 lutego 2018 r. w sprawie podjęcia działalności zawodowej poza instytucją na podstawie art. 16 regulaminu pracowniczego;

                  —

                  obciążenia ESDZ kosztami postępowania oraz zasądzenia od niej kwoty 10 000 EUR z tytułu doznanej krzywdy.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 16 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana po upływie trzydziestu dni roboczych od otrzymania jego oświadczenia o zamiarze podjęcia przez niego działalności zawodowej po zakończeniu służby.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący oczywistych błędów w ocenie powodujących niezgodność z prawem zaskarżonej decyzji, ponieważ rozpatrywana działalność oczywiście nie miała związku z pracą wykonywaną przez niego przez ostatnie trzy lata służby, ani nie była niezgodna z interesami ESDZ.


title: Sprawa C-247/17: Wyrok Trybunału (wielka izba izba) z dnia 13 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus – Finlandia) – postępowanie dotyczące ekstradycji Denisa Raugeviciusa Odesłanie prejudycjalne – Obywatelstwo Unii Europejskiej – Artykuły 18 i 21 TFUE – Skierowany przez państwo trzecie do państwa członkowskiego wniosek o ekstradycję będącego obywatelem innego państwa członkowskiego obywatela Unii, który skorzystał w pierwszym państwie członkowskim z przysługującego mu prawa do swobodnego przemieszczania się – Wniosek o ekstradycję złożony w celu wykonania kary pozbawienia wolności, a nie do celów postępowania karnego – Zakaz ekstradycji stosowany wyłącznie do obywateli krajowych – Ograniczenie swobodnego przemieszczania się – Uzasadnienie oparte na zapobieganiu bezkarności – Proporcjonalność

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/11

      Wyrok Trybunału (wielka izba izba) z dnia 13 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus – Finlandia) – postępowanie dotyczące ekstradycji Denisa Raugeviciusa
      (Sprawa C-247/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Obywatelstwo Unii Europejskiej - Artykuły 18 i 21 TFUE - Skierowany przez państwo trzecie do państwa członkowskiego wniosek o ekstradycję będącego obywatelem innego państwa członkowskiego obywatela Unii, który skorzystał w pierwszym państwie członkowskim z przysługującego mu prawa do swobodnego przemieszczania się - Wniosek o ekstradycję złożony w celu wykonania kary pozbawienia wolności, a nie do celów postępowania karnego - Zakaz ekstradycji stosowany wyłącznie do obywateli krajowych - Ograniczenie swobodnego przemieszczania się - Uzasadnienie oparte na zapobieganiu bezkarności - Proporcjonalność)
      (2019/C 16/13)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

      Denis Raugevicius

         Sentencja

      Artykuły 18 i 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w przypadku wniosku o ekstradycję dotyczącego obywatela Unii Europejskiej, który skorzystał z przysługującego mu prawa do swobodnego przemieszczania się, złożonego przez państwo trzecie nie w celu ścigania, ale w celu wykonania kary pozbawienia wolności, wezwane państwo członkowskie, którego prawo krajowe zakazuje ekstradycji własnych obywateli poza terytorium Unii do celów wykonania kary pozbawienia wolności oraz przewiduje możliwość odbycia takiej kary orzeczonej za granicą na jego terytorium, jest zobowiązane do zapewnienia temu obywatelowi Unii – jeżeli ma on stałe miejsce zamieszkania na jego terytorium – takiego samego traktowania w zakresie ekstradycji jak w przypadku własnych obywateli.

         (1)  Dz.U. C 239 z 24.7.2017.


title: Sprawa T-671/18: Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2018 r. – ZU / Komisja

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/58

      Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2018 r. – ZU / Komisja
      (Sprawa T-671/18)
      (2019/C 16/70)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ZU (przedstawiciel: adwokat C. Bernard-Glanz)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji kierownika działu ds. Zarządzania i mobilności w dyrekcji HR.B Dyrekcji Generalnej ds. Zasobów Ludzkich (DG HR) Komisji, przyjętej w dniu 12 października 2018 r., na mocy której strona skarżąca została przeniesiona z powrotem do DG OLAF;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji kierownika wydziału Account Management Centre 4 w Dyrekcji HR.AMC DG HR Komisji, przyjętej w dniu 29 października 2018 r., tymczasowo ustalającej datę podjęcia przez niego obowiązków na dzień 1 grudnia 2018 r.;

                  —

                  w razie potrzeby stwierdzenie nieważności, wraz z wyżej wymienionymi, decyzji organu powołującego, która jeszcze nie została wydana, odrzucającej zażalenie strony skarżącej;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niewystarczającej przejrzystości procedury przeniesienia, naruszenia art. 25 regulaminu pracowniczego i braku uzasadnienia, naruszenia prawa strony skarżącej do obrony przed wymuszonym przeniesieniem oraz naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych UE i prawa do bycia wysłuchanym.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie interesu służby i naruszenia zasady dobrej administracji.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący pominięcia kluczowych okoliczności przeciwko natychmiastowemu przeniesieniu strony skarżącej do OLAF, naruszenia zasady dobrej administracji i lekceważenia ochrony osób zgłaszających przypadki naruszenia zgodnie z art. 22a regulaminu pracowniczego.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia obowiązku staranności.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący nadużycia władzy.


title: Sprawa C-257/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – C, A / Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie (Odesłanie prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Dyrektywa 2003/86/WE – Prawo do łączenia rodzin – Artykuł 15 – Odmowa wydania samoistnego dokumentu pobytowego – Uregulowanie krajowe przewidujące obowiązek złożenia egzaminu z integracji społecznej)

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/12

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – C, A / Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
      (Sprawa C-257/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Właściwość Trybunału - Dyrektywa 2003/86/WE - Prawo do łączenia rodzin - Artykuł 15 - Odmowa wydania samoistnego dokumentu pobytowego - Uregulowanie krajowe przewidujące obowiązek złożenia egzaminu z integracji społecznej))
      (2019/C 16/14)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: C, A

         Strona pozwana: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

         Sentencja

                  1)

                  Na podstawie art. 267 TFUE Trybunał jest właściwy do dokonania wykładni art. 15 dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin w sytuacjach takich jak te w sprawach w postępowaniach głównych, w których sąd odsyłający powinien wydać orzeczenie w przedmiocie wydania samoistnego dokumentu pobytowego obywatelowi państwa trzeciego będącemu członkiem rodziny obywatela Unii Europejskiej, który to obywatel Unii nie skorzystał z prawa do swobodnego przemieszczania się, jeżeli przepis ten znalazł zastosowanie do takich sytuacji, w sposób bezpośredni i bezwarunkowy, poprzez prawo krajowe.

                  2)

                  Artykuł 15 ust. 1 i 4 dyrektywy 2003/86 nie stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które umożliwia oddalenie wniosku o wydanie samoistnego dokumentu pobytowego, złożonego przez obywatela państwa trzeciego przebywającego dłużej niż pięć lat na terytorium danego państwa członkowskiego w ramach łączenia rodzin, z tego powodu, że nie wykazał on zdania egzaminu z integracji społecznej w zakresie języka i społeczeństwa tego państwa członkowskiego, jeżeli konkretne szczegółowe zasady dotyczące obowiązku zdania tego egzaminu nie wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu w postaci ułatwienia integracji obywateli państw trzecich.

                  3)

                  Artykuł 15 ust. 1 i 4 dyrektywy 2003/86 nie stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje, że samoistny dokument pobytowy może zostać wydany dopiero od dnia złożenia stosownego wniosku.

         (1)  Dz.U. C 269 z 14.8.2017.


title: Sprawa T-271/10 OST: Postanowienie Sądu z dnia 17 września 2018 r. – H / Rada Postępowanie – Pominięcie rozstrzygnięcia o kosztach

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/45

      Postanowienie Sądu z dnia 17 września 2018 r. – H / Rada
      (Sprawa T-271/10 OST) (1)

      (Postępowanie - Pominięcie rozstrzygnięcia o kosztach)
      (2019/C 16/55)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: H (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro i F. Naert, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie mające na celu skorygowanie pominięcia rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów w wyroku z dnia 11 kwietnia 2018 r., H/Rada (T-271/10 RENV, EU:T:2018:180).

         Sentencja

                  1)

                  Punkt 174 wyroku z dnia 11 kwietnia 2018 r., H/Rada (T-271/10 RENV, EU:T:2018:180), ma następujące brzmienie:
                  „Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Niemniej jednak zgodnie z art. 133 regulaminu postępowania w związku z art. 219 tego regulaminu Sąd orzeka o całości kosztów postępowania odwoławczego oraz postępowania przed Sądem w wyroku kończącym postępowanie w sprawie. Poza tym, na mocy art. 134 § 3 wspomnianego regulaminu w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań każdej ze stron, każda z nich pokrywa własne koszty. Jednakże jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, Sąd może orzec, że jedna ze stron pokrywa, oprócz własnych kosztów, część kosztów poniesionych przez stronę przeciwną. W okolicznościach niniejszej sprawy należy orzec, po pierwsze, że Rada pokrywa koszty poniesione przez skarżącą oraz przez nią samą do czasu wydania wyroku w przedmiocie odwołania wyłącznie w zakresie, w jakim dotyczą one kwestii dopuszczalności skargi, a po drugie, że skarżąca pokrywa wszystkie pozostałe koszty poniesione przez Radę oraz przez nią samą zarówno przed jak i po wydaniu wspomnianego wyroku”.

                  2)

                  Punkt 2 sentencji wyroku z dnia 11 kwietnia 2018 r., H/Rada (T-271/10 RENV, EU:T:2018:180), ma następujące brzmienie:
                  „Rada pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez H do wydania wyroku z dnia 19 lipca 2016 r., H/Rada i Komisja (C-455/14 P, EU:C:2016:569), wyłącznie w zakresie, w jakim dotyczą one kwestii dopuszczalności skargi. H pokrywa całość pozostałych kosztów poniesionych przez Radę i przez nią samą zarówno przed jak i po wydaniu wspomnianego wyroku”.

                  3)

                  H i Rada pokrywają własne koszty związane z niniejszym żądaniem.

         (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa T-621/17 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 12 października 2018 r. – Taminco / EFSA Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Środki ochrony roślin – Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 – Publikacja stanowiska w sprawie dokonanej przez EFSA oceny dotyczącej weryfikacji zatwierdzenia substancji czynnej tiuramu – Wniosek o zachowanie poufności niektórych fragmentów – Odmowa zachowania poufności – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Brak pilnego charakteru

text:
               14.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/46

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 12 października 2018 r. – Taminco / EFSA
      (Sprawa T-621/17 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Środki ochrony roślin - Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 - Publikacja stanowiska w sprawie dokonanej przez EFSA oceny dotyczącej weryfikacji zatwierdzenia substancji czynnej tiuramu - Wniosek o zachowanie poufności niektórych fragmentów - Odmowa zachowania poufności - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)
      (2019/C 16/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Taminco BVBA (Gandawa, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i M. Grunchard)

         Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (przedstawiciele: D. Detken i S. Gabbi, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów R. van der Houta i Ch. Wagnera)

         Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Koleva i I. Naglis, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożone na podstawie art. 278 i 279 TFUE żądanie zawieszenia wykonania decyzji EFSA z dnia 18 lipca 2017 r. oddalającej wnioski o zachowanie poufności złożone w ramach wniosku o odnowienie zatwierdzenia substancji czynnej tiuramu.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Postanowienie z dnia 19 września 2017 r. wydane w sprawie T-621/17 R zostaje uchylone.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-347/18 R II: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 25 października 2018 r. – Laboratoire Pareva / Komisja Środek tymczasowy – Rozporządzenie (UE) nr 528/2012 – Produkty biobójcze – Substancja czynna PHMB (1415; 4.7) – Odmowa zatwierdzenia – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Nowy wniosek – Brak nowych okoliczności faktycznych – Niedopuszczalność

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/72

      Postanowienie prezesa Sądu z dnia 25 października 2018 r. – Laboratoire Pareva / Komisja
      (Sprawa T-347/18 R II)
      (Środek tymczasowy - Rozporządzenie (UE) nr 528/2012 - Produkty biobójcze - Substancja czynna PHMB (1415; 4.7) - Odmowa zatwierdzenia - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Nowy wniosek - Brak nowych okoliczności faktycznych - Niedopuszczalność)
      (2019/C 44/95)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Laboratoire Pareva (Saint-Martin-de-Crau, Francja) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem i S. Englebert)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lindenthal i K. Mifsud-Bonnici, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniosek oparty na art. 278 i 279 TFUE, mający na celu z jednej strony zawieszenie wykonania decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/619 z dnia 20 kwietnia 2018 r. niezatwierdzającej PHMB (1415; 4,7) jako istniejącej substancji czynnej do stosowania w produktach biobójczych należących do grup produktowych 1, 5 i 6 (Dz.U. 2018, L 102, s. 21), a z drugiej strony – przyjęcie wszelkich innych odpowiednich środków tymczasowych.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-422/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Szef Krajowej Administracji Skarbowej / Skarpa Travel sp. z o.o. Odesłanie prejudycjalne – Harmonizacja przepisów podatkowych – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego – Procedura szczególna dla biur podróży – Artykuły 65 i 308 – Marża uzyskana przez biuro podróży – Określenie marży – Wpłaty zaliczek przed świadczeniem usług turystycznych przez biuro podróży – Faktyczne koszty poniesione przez biuro podróży

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/12

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 grudnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Szef Krajowej Administracji Skarbowej / Skarpa Travel sp. z o.o.
      (Sprawa C-422/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Harmonizacja przepisów podatkowych - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego - Procedura szczególna dla biur podróży - Artykuły 65 i 308 - Marża uzyskana przez biuro podróży - Określenie marży - Wpłaty zaliczek przed świadczeniem usług turystycznych przez biuro podróży - Faktyczne koszty poniesione przez biuro podróży)
      (2019/C 65/14)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Naczelny Sąd Administracyjny

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Szef Krajowej Administracji Skarbowej

         Strona przeciwna: Skarpa Travel sp. z o.o.

         Sentencja

                  1)

                  Artykuły 65 i 306–310 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy biuro podróży, podlegające procedurze szczególnej przewidzianej w tych art. 306–310, pobiera zaliczkę na poczet zapłaty za usługi turystyczne, które będzie świadczyć turyście, podatek od wartości dodanej (VAT) jest wymagalny, zgodnie z owym art. 65, w chwili otrzymania wspomnianej zaliczki, pod warunkiem że w chwili tej świadczone usługi turystyczne są precyzyjnie określone.

                  2)

                  Artykuł 308 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2010/45, należy interpretować w ten sposób, że marża biura podróży, a w konsekwencji podstawa opodatkowania, stanowi różnicę między całkowitą kwotą, z wyłączeniem podatku od wartości dodanej (VAT), do zapłaty przez turystę a faktycznymi kosztami poniesionymi przez biuro podróży na poprzednim etapie obrotu z tytułu dostaw towarów i usług świadczonych przez innych podatników, w przypadku gdy transakcje te służą bezpośredniej korzyści turysty. Jeżeli kwota zaliczki jest równa całkowitej cenie usługi turystycznej lub istotnej części tej ceny, a biuro podróży nie poniosło jeszcze żadnych faktycznych kosztów lub tylko ograniczoną część całkowitych kosztów tej konkretnej usługi, lub jeżeli faktyczne koszty konkretnej podróży poniesione przez biuro podróży nie mogą być ustalone w chwili wpłaty zaliczki, marża zysku może być ustalona na podstawie oszacowania faktycznych kosztów całkowitych, jakie biuro to ostatecznie poniesie. W celu dokonania takiego oszacowania biuro podróży powinno uwzględnić, w stosownych przypadkach, koszty dotychczas faktycznie poniesione w momencie wpłaty zaliczki. Dla celów obliczenia marży od całkowitej ceny podróży należy odjąć szacowane faktyczne koszty całkowite, a podstawa opodatkowania VAT podlegającego zapłacie w związku z wpłatą zaliczki jest obliczana poprzez pomnożenie kwoty tej zaliczki przez procent, jaki stanowi określona w ten sposób przewidywalna marża zysku w całkowitej cenie podróży.

         (1)  Dz.U. C 357 z 23.10.2017.


title: Sprawa T-655/17: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2017 r. – Inditex / EUIPO – Ansell (ZARA TANZANIA ADVENTURES)

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/47

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2017 r. – Inditex / EUIPO – Ansell (ZARA TANZANIA ADVENTURES)
   (Sprawa T-655/17)
   (2017/C 402/62)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Industria de Diseño Textil, SA (Inditex) (Arteixo, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci G. Marín Raigal, G. Macías Bonilla, P. López Ronda, E. Armero Lavie)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Zainab Ansell (Moshi, Tanzania) i Roger Ansell (Moshi)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Zainab Ansell i Roger Ansell

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „ZARA TANZANIA ADVENTURES” – zgłoszenie nr 8 320 591

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawach połączonych R 2330/2011-2 i R 2369/2011-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 lipca 2017 r. wydanej w sprawach połączonych R 2330/2011-2 i R 2369/2011-2, w szczególności w zakresie dotyczącym zezwolenia dokonanie rejestracji zgłaszanego unijnego znaku towarowego nr 8320591 w odniesieniu do podważanych usług objętych klasami 39 i 43;

               —

               obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania odwoławczego, oraz obciążenie interwenienta kosztami poniesionymi w postępowaniu przed Wydziałem Sprzeciwów EUIPO oraz przed Drugą Izbą Odwoławczą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-434/16: Wyrok Sądu z dnia 13 października 2017 r. – Sensi Vigne & Vini/EUIPO – El Grifo (CONTADO DEL GRIFO) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego CONTADO DEL GRIFO — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy EL GRIFO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/30

         Wyrok Sądu z dnia 13 października 2017 r. – Sensi Vigne & Vini/EUIPO – El Grifo (CONTADO DEL GRIFO)
   (Sprawa T-434/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego CONTADO DEL GRIFO - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy EL GRIFO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2017/C 402/38)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Sensi Vigne & Vini Srl (Lamporecchio, Włochy) (przedstawiciele: początkwo F. Caricato, następnie M. Cartella i B. Cartella, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: El Grifo, SA (San Bartolomé de Lanzarote, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 maja 2016 r. (sprawa R 2218/2015-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między El Grifo a Sensi Vigne & Vini.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Sensi Vigne & Vini Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 350 z 26.9.2016.


title: Sprawa T-878/16: Wyrok Sądu z dnia 6 października 2017 r. – Karelia / EUIPO (KARELIA) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego KARELIA — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/32

         Wyrok Sądu z dnia 6 października 2017 r. – Karelia / EUIPO (KARELIA)
   (Sprawa T-878/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego KARELIA - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2017/C 402/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ino Karelia (Kalamata, Grecja) (przedstawiciel: adwokat M. Karpathakis)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 września 2016 r. (sprawa R 1562/2015-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego KARELIA jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ino Karelia zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 38 z 6.2.2017.


title: Sprostowanie do komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-499/17 (Dz.U. C 330 z 2.10.2017)

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/56

         Sprostowanie do komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-499/17
   (
         Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 330 z dnia 2 października 2017 r.
      )
   (2017/C 402/74)
   Komunikat w Dz.U. w sprawie T-499/17, Esfera Capital Agencia de Valores/Komisja i SRB) otrzymuje brzmienie:

      Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Global Sistematic Investment Sicav/Komisja i SRB
      (Sprawa T-499/17)
      (2017/C 330/22)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Global Sistematic Investment Sicav SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Pastor Palomar, F. Arroyo Romero i N. Subuh Falero)

         Strona pozwana: Komisja Europejska i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności adresowanej do Fondo de Reestructuración Ordenada Bancaria (hiszpańskiego Funduszu na rzecz Uporządkowanej Restrukturyzacji Banków, FROB) decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 7 czerwca 2017 r. SRB/EES/2017/08 zatwierdzającej restrukturyzację w odniesieniu do Banco Popular Español,

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español, oraz

                  —

                  stwierdzenie na podstawie art. 340 TFUE odpowiedzialności pozaumownej SRB i Komisji Europejskiej oraz nakazanie naprawienia szkody wyrządzonej stronie skarżącej.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17, Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji; T-481/17, Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji; T-482/17, Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji; T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji; T-484/17, Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji; oraz T-497/17, Sánchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.
      Strona skarżąca podnosi w szczególności zarzut dopuszczenia się w niniejszym przypadku nadużycia władzy.


201711170421555822017/C 412/357362015TC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20171019252511Sprawa T-736/15: Wyrok Sądu z dnia 19 października 2017 r. – Aldi / EUIPO – Sky (SKYLITe) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego skylite – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy SKY – Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 15 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Zasada 22 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2868/1995 – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009]
 ---documentbreak--- C4122017PL2510120171019PL0035251251Wyrok Sądu z dnia 19 października 2017 r. – Aldi / EUIPO – Sky (SKYLITe)
   (Sprawa T-736/15) (
         1
      )
   „[Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego skylite — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy SKY — Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 15 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zasada 22 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2868/1995 — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009]”2017/C 412/35Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen i N. Bertram)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. O’Neill, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Sky plc (Isleworth, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: J. Barry, solicitor)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 października 2015 r. (sprawa R 2771/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Sky a Aldi.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Aldi GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 90 z 7.3.2016.


201711170481555692017/C 412/526892017TC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20171005363721Sprawa T-689/17: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2017 r. – Top Cable / SRB
 ---documentbreak--- C4122017PL3610120171005PL0052361372Skarga wniesiona w dniu 5 października 2017 r. – Top Cable / SRB
   (Sprawa T-689/17)2017/C 412/52Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Strona skarżąca: Top Cable SA (Rubí, Hiszpania) (przedstawiciele: R. Vallina Hoset i A. Sellés Marco, adwokaci)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji [SRB] i zobowiązanie jej do naprawienia poniesionej przez stronę skarżącą szkody wynikającej z wszystkich działań i zaniechań SRB, które skutkowały pozbawieniem skarżącej obligacji i papierów wartościowych BANCO POPULAR ESPAÑOL S.A., które znajdowały się w jej posiadaniu;

            —

            zasądzenie od SRB zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 52000000 EUR tytułem naprawienia poniesionej szkody („dochodzona kwota”);

            —

            zwiększenie dochodzonej kwoty o odsetki wyrównawcze od dnia 7 czerwca 2017 r. do dnia ogłoszenia wyroku kończącego niniejsze postępowanie;

            —

            zwiększenie dochodzonej kwoty o odsetki za opóźnienie od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do całkowitej zapłaty dochodzonej kwoty, według stóp procentowych ustalonych przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, powiększonych o dwa punkty procentowe;

            —

            obciążenie SRB kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Główne zarzuty i argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawie T-659/17 Vallina Fonseca/SRB.


title: Sprawa T-679/17: Skarga wniesiona w dniu 3 października 2017 r. – Grupo Villar Mir / SRB

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/48

         Skarga wniesiona w dniu 3 października 2017 r. – Grupo Villar Mir / SRB
   (Sprawa T-679/17)
   (2017/C 424/71)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Grupo Villar Mir SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: M. Romero Rey i I. Salama Salama, adwokaci)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) SRB/EES/2017/08 z dnia 7 czerwca 2017 r. w sprawie przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A.;

               —

               zasądzenie, zgodnie z art. 340 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, od Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji na rzecz skarżącej zapłaty odszkodowania za poniesione szkody, którego dokładna kwota zostanie określona po przedstawieniu skarżącej kompletnych żądanych informacji, a w szczególności wstępnego sprawozdania sporządzonego przez Deloitte i realizowanych przez niezależnych ekspertów zgodnie z rozporządzeniem UE 806/2014 sprawozdań, do których skarżąca domaga się dostępu;

               —

               obciążenie, na podstawie art. 133 i 134 regulaminu postępowania przed Sądem, Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/ Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sánchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa C-523/17 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 26 czerwca 2017 r. w sprawie T-180/16, L’Oréal / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 30 sierpnia 2017 r. przez L’Oréal

text:
               11.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 424/18

         Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 26 czerwca 2017 r. w sprawie T-180/16, L’Oréal / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 30 sierpnia 2017 r. przez L’Oréal
   (Sprawa C-523/17 P)
   (2017/C 424/26)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: L’Oréal (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan oraz P. Péters)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO); Guinot

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia 26 czerwca 2017 r. w sprawie T-180/16, EU:T:2017:451;

               —

               przekazanie sprawy Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania; oraz

               —

               postanowienie, iż rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie; ewentualnie obciążenie EUIPO kosztami postępowania odwoławczego oraz postępowania w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem skarżącej Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne i przedstawione mu przez nią argumenty oraz naruszył art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1; sprostowania: Dz.U. 2016, L 79, s. 44; Dz.U. 2016, L 261, s. 10).