title: Sprawa C-757/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 28 września 2018 r. w sprawie T-709/17, M-Sansz/Komisja, wniesione w dniu 3 grudnia 2018 r. przez M-Sansz Kereskedelmi, Termelő és Szolgáltató Kft. (M-Sansz Kft.)

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/7

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 28 września 2018 r. w sprawie T-709/17, M-Sansz/Komisja, wniesione w dniu 3 grudnia 2018 r. przez M-Sansz Kereskedelmi, Termelő és Szolgáltató Kft. (M-Sansz Kft.)
      (Sprawa C-757/18 P)
      (2019/C 148/08)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: M-Sansz Kereskedelmi, Termelő és Szolgáltató Kft. (M-Sansz Kft.) (przedstawiciel: adwokat L. Ravasz)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      W odwołaniu M-Sansz Kft. wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie postanowienia Sądu (siódma izba) z dnia 28 września 2018 r., M-Sansz/Komisja, T-709/17, i oddalenie przez Trybunał w wyroku zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez pozwaną w pierwszej instancji oraz orzeczenie w odniesieniu do decyzji Komisji SA.29432 [CP 290/2009] i SA.45498 [FC/2016], tytułem głównym, że decyzje te nie były oparte na podstawie art. 107 ust. 1 TFUE do celów stwierdzenia zgodności pomocy publicznej z rynkiem wewnętrznym, a tytułem ewentualnym, że zaskarżone decyzje nie stanowią aktów prawnie wiążących dla wnoszącej odwołanie w odniesieniu do postępowania o sygn. 23.P.25.843/2016 prowadzonego przed Fővárosi Törvényszék (powszechnym sądem stołecznym, Węgry) i że z tego powodu strona wnosząca odwołanie nie jest stroną, której dotyczą one bezpośrednio i indywidualnie, ponieważ wnosząca odwołanie opiera swoje żądanie odszkodowania na okoliczności, że pomoc państwa narusza art. 107 ust. 1 TFUE, a nie art. 107 ust. 3 TFUE. W razie gdyby natomiast zaskarżone decyzje stanowiły dla wnoszącej odwołanie akty prawne mające związek z postępowaniem prowadzonym na podstawie art. 107 ust. 1 TFUE, wnosi ona do Trybunału również o uwzględnienie skargi wnoszącej odwołanie wniesionej w pierwszej instancji i stwierdzenie, że zaskarżone decyzje są nieważne, ponieważ udzielona przez władze węgierskie pomoc narusza art. 107 ust. 1 TFUE (uchylenie).

                  —

                  W razie gdyby Trybunał nie uznał, że możliwe jest rozstrzygnięcie przez niego sprawy co do istoty, uchylenie wskazanego postanowienia Sądu i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w charakterze sądu w pierwszej instancji.

                  —

                  W razie gdyby Trybunał wydał rozstrzygnięcie dotyczące żądań opisanych w pkt 1, obciążenie drugiej strony postępowania jej własnymi kosztami postępowania w pierwszej i drugiej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Naruszenie art. 263 TFUE oraz wskazanych przepisów i orzecznictwa, z uwagi na poniższe:
      Skargi węgierskiego przedsiębiorstwa będącego stroną wnoszącą odwołanie zapoczątkowały postępowanie związane z decyzjami SA.29432 i SA.45498. W skargach podnoszono, że pomoc państwa była niezgodna z prawem i że szereg podmiotów, do których należy wnosząca odwołanie, było poddanych dyskryminacyjnemu traktowaniu, ponieważ zarówno przedsiębiorstwa korzystające z przywilejów, jak i te poddane dyskryminacji mają ten sam zakres działalności na Węgrzech, mają ośrodek działalności w tej samej prowincji Węgier i zatrudniają niepełnosprawnych pracowników. Wnosząca odwołanie podnosi także, że kwota niezgodnej z prawem pomocy państwa jest oczywista i wbrew prawu zbyt wysoka. Wnosząca odwołanie utrzymuje, że w tych postępowaniach Komisja nie wydała decyzji, a przynajmniej decyzji wywołujących skutki prawne dla wnoszącej odwołanie. W węgierskim postępowaniu opisanym w skardze [postępowanie 23.P.25.843/2016, prowadzone przed Fővárosi Törvényszék (powszechnym sądem społecznym)], wnosząca odwołanie dochodziła odszkodowania za szkody poniesione wskutek niezgodnej z prawem pomocy państwa, więc wynik niniejszego postępowania będzie miał niezaprzeczalny wpływ na rozstrzygnięcie, które zapadnie w postępowaniu krajowym. Istotne jest, by akty, które prawnie nie stanowią decyzji Komisji, nie miały decydującego znaczenia dla postępowania krajowego. Omawiane decyzje nie stwierdzały zgodności pomocy państwa z rynkiem wewnętrznym zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE i nie mają statusu aktów prawnych mających na celu wywołanie skutków prawnych wobec wnoszącej odwołanie, w związku z czym wnosząca odwołanie nie jest stroną, której dotyczą one bezpośrednio i indywidualnie, ponieważ podniosła ona swoje żądanie odszkodowania w oparciu o okoliczność, że pomoc państwa narusza art. 107 ust. 1 TFUE, a nie na twierdzeniu, że narusza ona art. 107 ust. 3 TFUE.
      Wnosząca odwołanie utrzymuje, że w niniejszej sprawie spełnia przesłankę określoną w wyroku z dnia 15 lipca 1963 r., Plaumann/Komisja (25/62, EU:C:1963:17). Wnosząca odwołanie twierdzi, że wykazała, iż jest zainteresowaną stroną w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE, art. 108 ust. 2 TFUE i art. 1 lit. h) rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (1) i że Trybunał orzekł w wyroku z dnia 24 maja 2011 r., Komisja/Kronoply i Kronotex (C-83/09 P, EU:C:2011:341), że aby zostać uznanym za konkurenta, nie jest konieczne, by zakres działalności był identyczny.

         Naruszenie praw proceduralnych (naruszenie wskazanych przepisów) z uwagi na poniższe:

      Jednocześnie, jeżeli tabela w załączniku i pozostałe wyjaśnienia zmierzające do wykazania, że decyzje nie dotyczą jej bezpośrednio i indywidualnie, były niewystarczające dla Sądu, powinien on był zastosować art. 83 § 1–3, art. 88 § 1, art. 89 § 1, art. 89 § 2 lit. a)–c), art. 89 § 3 lit. a) i d) oraz art. 89 § 4, a także art. 92 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem, i zwrócić się do wnoszącej odwołanie o informacje lub skierować do niej wezwanie w tym celu. Naruszenie powstało, ponieważ Sąd nie działał z urzędu. Także raport Sargentini — w którym również badano rozpatrywany okres — stawia wobec Węgier zarzuty dotyczące skuteczności praworządności, w tym aspektu gospodarczego państwa prawa (pkt 12, 13, 22 i 23).

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa C-809/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 15 października 2018 r. w sprawie T-7/17: John Mills/EUIPO, wniesione w dniu 20 grudnia 2018 r. przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/8

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 15 października 2018 r. w sprawie T-7/17: John Mills/EUIPO, wniesione w dniu 20 grudnia 2018 r. przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      (Sprawa C-809/18 P)
      (2019/C 148/09)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Lukošiūtė, pełnomocnik)

         Druga strona postępowania: John Mills Ltd, Jerome Alexander Consulting Corp.

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  obciążenie John Mills Ltd kosztami postępowania poniesionymi przez EUIPO.

         Zarzuty i główne argumenty

         Naruszenie art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 (1)

                  —

                  Sąd dokonał błędnej wykładni art. 8 ust. 3 rozporządzenia 207/2009, ograniczając zakres jego stosowania do pojęcia „identyczności” oznaczeń i nadając mu znaczenie wynikające z art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 207/2009.

                  —

                  Sąd nie uwzględnił wystarczająco celu art. 8 ust. 3 rozporządzenia 207/2009 polegającego na zapobieżeniu niewłaściwemu używaniu znaku towarowego przez agenta właściciela tego znaku, ponieważ agent może wykorzystać wiedzę i doświadczenie zdobyte w czasie trwania relacji gospodarczej łączącej go z właścicielem i, w konsekwencji, czerpać nienależną korzyść z wysiłków i inwestycji dokonanych przez właściciela znaku towarowego — ponieważ Sąd przyznał w sposób dyskusyjny pierwszeństwo wykładni literalnej. Natomiast orzecznictwo Unii opiera się stale na celowościowej wykładni prawa unijnych znaków towarowych.

                  —

                  Literalna wykładnia nie umożliwia również stwierdzenia, że art. 8 ust. 3 rozporządzenia 207/2009 ma zastosowanie jedynie do identycznych znaków towarowych. Wystarcza zatem, gdy sporne oznaczenia pokrywają się w zakresie elementów, do których zasadniczo odnosi się charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego. Na tej podstawie odpowiednim kryterium dla zbadania kolidujących ze sobą znaków towarowych w świetle art. 8 ust. 3 rozporządzenia 207/2009 jest określenie, czy zgłoszenie unijnego znaku towarowego odtwarza zasadnicze elementy wcześniejszego znaku towarowego w sposób taki, że jest oczywiste, iż zgłaszający przywłaszcza sobie uprawnienia przysługujące zgodnie z prawem właścicielowi znaku towarowego. Faktycznie nieuczciwy agent miałby możliwość uniemożliwienia nie tylko wszelkiej dalszej rejestracji wcześniejszego znaku towarowego przez pierwotnego właściciela znaku towarowego w Unii Europejskiej — lecz również uniemożliwienia jakiegokolwiek używania wcześniejszego znaku towarowego przez pierwotnego właściciela w Unii Europejskiej.

         Naruszenie art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości

                  —

                  Zaskarżony wyrok zawiera sprzeczne rozumowanie w zakresie, w jakim stwierdzono w nim z jednej strony, że oznaczenia są identyczne, gdy jedno oznaczenie odtwarza drugie bez żadnej zmiany lub uzupełnienia, a z drugiej strony, że oznaczenia są również identyczne, gdy dokonane zmiany nie zmieniają charakteru odróżniającego danego oznaczenia (zob. pkt 38–40 zaskarżonego wyroku). Takie rozumowanie jest sprzeczne, ponieważ to samo pojęcie „identyczności” zastosowano do różnych sytuacji prawnych i faktycznych, a także błędnie nadano mu dwa różne znaczenia.

                  —

                  Sąd nie przedstawił wyjaśnień dotyczących względów, dla których jest zdania, że kolidujące ze sobą znaki towarowe nie są objęte zakresem stosowania art. 8 ust. 3 rozporządzenia 207/2009 — w następstwie zastosowania przez Sąd kryteriów określonych w pkt 39 zaskarżonego wyroku.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1).


title: Sprawa C-818/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 24 października 2018 r. w sprawie T-447/16, Pirelli Tyre/EUIPO, wniesione w dniu 21 grudnia 2018 r. przez The Yokohama Rubber Co. Ltd

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/9

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 24 października 2018 r. w sprawie T-447/16, Pirelli Tyre/EUIPO, wniesione w dniu 21 grudnia 2018 r. przez The Yokohama Rubber Co. Ltd
      (Sprawa C-818/18 P)
      (2019/C 148/10)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: The Yokohama Rubber Co. Ltd (przedstawiciele: D. Martucci, F. Boscariol de Roberto, avvocati)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Pirelli Tyre SpA

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  w razie potrzeby, przekazanie sprawy Sądowi;

                  —

                  obciążenie Pirelli Tyre SpA kosztami postępowania poniesionymi w postępowaniach przed Sądem i Izbą Odwoławczą.

         Zarzuty i główne argumenty

         Część pierwsza zarzutu pierwszego: czy znak towarowy stanowi kształt towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 40/94 (1)
         ?

      Sąd stwierdził, że pomimo tego, iż przedstawienie graficzne stanowiące sporne oznaczenie nie ma żadnych konturów i nie załączono do niego żadnego uzupełniającego opisu, Pirelli nie kwestionowała, że niektóre z modeli jej opon zawierają na powierzchni opony żłobienie w kształcie przedstawionym w spornym oznaczeniu. Także przyznana właściwemu organowi możliwość uwzględnienia dowodów związanych z identyfikacją istotnych cech spornego oznaczenia trójwymiarowego została rozszerzona na badanie oznaczeń dwuwymiarowych. Sąd zakończył swój wywód wskazując, że: „Należy zaś stwierdzić, że poddany obiektywnej i konkretnej analizie sporny znak towarowy nie przedstawia wzoru bieżnika. Co najwyżej prezentuje samo żłobienie bieżnika”. Trybunał Sprawiedliwości potwierdził, że orzecznictwo, które rozwinięto w odniesieniu do trójwymiarowych znaków towarowych utworzonych z wyglądu towaru lub części samego towaru, ma także zastosowanie w wypadkach — tak jak w niniejszej sprawie — gdy zgłoszony znak towarowy jest graficznym znakiem towarowym składającym się z dwuwymiarowego przedstawienia tego towaru lub części towaru. W takim wypadku znak towarowy nie jest również utworzony z oznaczenia niezwiązanego z wyglądem towarów, które oznaczono tym znakiem. Graficzne przedstawienie spornego znaku towarowego wyraźnie odtwarza kształt towaru (to jest wzór), który ma ono przedstawiać, lub towaru, do którego odnosi się ze względów technicznych. Przedstawione przez Sąd wyjaśnienie, zgodnie z którym oznaczenie nie jest istotną częścią towaru, jest arbitralne i niezgodne z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości oraz samego Sądu. Kwestią, jaką należy rozpatrzyć, nie jest to, czy oznaczenie stanowi istotną część towaru, lecz czy oznaczenie jest częścią towaru.

         Część druga zarzutu pierwszego: czy Izba Odwoławcza dodała do kształtu elementy niestanowiące części oznaczenia i będące zatem elementami zewnętrznymi i obcymi?

      Sąd stwierdził, że Izba Odwoławcza nie uwzględniła prawidłowo kształtu przedstawionego w spornym oznaczeniu i dokonała w nim zmian. Innymi słowy Izba Odwoławcza zmieniła charakter oznaczenia, wskazując na, lub zakładając, istnienie zewnętrznych lub obcych cech lub właściwości. Faktycznie Izba Odwoławcza nie dodała elementów do oznaczenia, lecz oceniła kształt rzeczywistych towarów, a nie abstrakcyjny kształt. Jeśli oznaczenie, jak stwierdził Sąd, jest rzeczywistym przedstawieniem części towarów oznaczonych tym oznaczeniem, należy dokonać analizy cech kształtu wynikających z graficznego przedstawienia w świetle funkcji danych towarów. Zdaniem strony skarżącej wydaje się, iż Sąd stwierdził, że EUIPO dążyło do ustalenia ukrytych cech, które nie są widoczne w przedstawionym kształcie. Chociaż ta ocena powinna niewątpliwie zostać ograniczona prima facie do analizy zgłoszonego kształtu, relacja między tym kształtem (żłobieniem) a funkcją towarów (opon) wymaga uwzględnienia uzupełniającej informacji. Zdaniem strony skarżącej analiza zgłoszonego oznaczenia jest całkiem prosta ze względu na fakt, że na towarach umieszczono znak towarowy jako seryjne odtworzenie oznaczenia. Powstaje zatem następujące pytanie: „czy odtworzenie bezspornie stanowi funkcjonalny element części towaru”, a nie — wbrew temu, co stwierdził Sąd — „czy odtworzenie bezspornie stanowi przedstawienie istotnej części lub niewielkiej części towaru?”.

         Zarzut drugi: w przedmiocie przeinaczenia okoliczności faktycznych

      Sąd błędnie ocenił wszystkie okoliczności faktyczne i dokumenty przedstawione przez Yokohamę. W niniejszej sprawie strona skarżąca wyraźnie wskazała dowody, jakie miał przeinaczyć Sąd, a także błędy w ocenie, które jej zdaniem prowadziły do tego przeinaczenia. Takie przeinaczenie jest oczywiste w świetle dokumentów zawartych w aktach będących w posiadaniu Sądu, bez konieczności przeprowadzania nowej oceny okoliczności faktycznych i dowodów.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa C-825/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 23 października 2018 r. w sprawie T-672/17: Mamas and Papas/EUIPO, wniesione w dniu 28 grudnia 2018 r. przez Mamas and Papas Ltd

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/11

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 23 października 2018 r. w sprawie T-672/17: Mamas and Papas/EUIPO, wniesione w dniu 28 grudnia 2018 r. przez Mamas and Papas Ltd
      (Sprawa C-825/18 P)
      (2019/C 148/11)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Mamas and Papas Ltd (przedstawiciele: S. Malynicz QC, B. Whitehead, J. Dainty, solicitors)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-672/17, Mamas and Papas Ltd/EUIPO;

                  —

                  orzeczenie w kwestii dotyczącej wcześniejszego ujawnienia;

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi Unii Europejskiej w odniesieniu do pozostałych zarzutów podniesionych przed Sądem, co do których nie orzekł on jednak;

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      W pierwszej kolejności Sąd naruszył prawo w odniesieniu do uprawnień EUIPO do zbadania okoliczności faktycznych, na podstawie art. 63 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wzorów wspólnotowych (1), związanych z ujawnieniem wcześniejszego wzoru. Gdy właściciel wzoru potwierdził wyraźnie wcześniejsze ujawnienie, EUIPO nie może dokonać odmiennego stwierdzenia w tym zakresie.
      Po drugie, w każdym wypadku, co się tyczy oceny dowodów dotyczących wcześniejszego ujawnienia, Sąd przeinaczył dowody i nieprawidłowo ocenił okoliczności faktyczne, a wydane przez niego orzeczenie zawiera istotne nieścisłości w ustaleniach odnoszących się do przedstawionych mu dokumentów, co jasno wynika z akt sprawy.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. 2002, L 3, s. 1).


title: Sprawa C-6/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 24 października 2018 r. w sprawie T-447/16: Pirelli Tyre/EUIPO, wniesione w dniu 4 stycznia 2019 r. przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/12

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 24 października 2018 r. w sprawie T-447/16: Pirelli Tyre/EUIPO, wniesione w dniu 4 stycznia 2019 r. przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      (Sprawa C-6/19 P)
      (2019/C 148/12)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Ivanauskas, pełnomocnik)

         Druga strona postępowania: Pirelli Tyre SpA, The Yokohama Rubber Co. Ltd

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  obciążenie Pirelli Tyre SpA kosztami postępowania poniesionymi przez EUIPO.

         Zarzuty i główne argumenty

      EUIPO podnosi jedyny zarzut dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 40/94 (1).

                  —

                  Wymagając, by dla celów objęcia zakresem stosowania art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 40/94 oznaczenie ukazujące część towaru przedstawiało, ilościowo i jakościowo, istotną część tego towaru, Sąd dokonał błędnej wykładni przesłanek określonych w tej podstawie odmowy rejestracji;

                  —

                  Sąd nieprawidłowo stwierdził, że pojedyncze żłobienie przedstawione w spornym oznaczeniu nie może spełniać funkcji technicznej dla celów stosowania art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 40/94, ponieważ w bieżniku opony zawarto je w połączeniu z innymi elementami. Po pierwsze, art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 40/94 wymaga zbadania efektu technicznego wynikającego z cechy towaru przedstawionego w spornym oznaczeniu — raczej niż efektu technicznego wynikającego z całego towaru. Po drugie, dla celów stosowania art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 40/94 nie jest istotne, czy pojedyncze żłobienie przedstawione w spornym oznaczeniu jest połączone z innymi elementami bieżnika opony, ponieważ wywołuje ono efekt techniczny samo w sobie i przyczynia się do funkcjonowania tego bieżnika opony;

                  —

                  Sąd błędnie założył, że rejestracja przedstawionego w spornym oznaczeniu pojedynczego żłobienia nie uniemożliwia konkurentom spółki Pirelli wytwarzania i wprowadzania do obrotu opon zawierających identyczne lub podobne żłobienia. Chociaż bieżnik opony opiera się na kombinacji i wzajemnym współdziałaniu różnych elementów, przynajmniej część odbiorców będzie mogła zidentyfikować różne rodzaje żłobień umieszczonych na bieżniku opony.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa C-13/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Zaragoza (Hiszpania) w dniu 9 stycznia 2019 r. — Ibercaja Banco, S.A./TJ i UK

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Zaragoza (Hiszpania) w dniu 9 stycznia 2019 r. — Ibercaja Banco, S.A./TJ i UK
      (Sprawa C-13/19)
      (2019/C 148/13)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Audiencia Provincial de Zaragoza

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: Ibercaja Banco S.A.

         Strona pozwana: TJ i UK

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zgodnie z art. 3 dyrektywy 93/13 (1) zmianę klauzuli dolnego progu w formie ustalonej umownie, jak wskazano w opisie stanu faktycznego, można uznać za ogólny warunek umowny?

                  2)

                  Czy w tych samych okolicznościach za ogólny warunek umowny można uznać zrzeczenie się roszczeń przeciwko bankowi, to znaczy czy warunek umowny sformułowany w sposób ogólny przez przedsiębiorcę będącego oferentem, w stosunku do którego treści nie przedstawiono żadnych wyjaśnień konsumentowi przystępującemu do umowy, można uznać za ogólny warunek umowny?

                  3)

                  Czy w tych okolicznościach, w sytuacji gdy skutki wspomnianego warunku ogólnego mają istotne znaczenie dla konsumenta, spełnione są wymogi prostoty, przejrzystości, rzeczywistej zrozumiałości obciążenia finansowego, udzielenia informacji przed zawarciem umowy oraz indywidualnych negocjacji, określone w art. 3 i 4 dyrektywy 93/13?

                  4)

                  Czy wymóg udzielenia informacji przed zawarciem umowy w celu ustalenia nieuczciwego charakteru danego warunku umownego [art. 4 i 5 dyrektywy (93/13)] powinien być równy lub nawet wyższy, w sytuacji gdy uzgadniane jest złagodzenie warunku, wobec którego przewiduje się, że jest nieważny (konkretne skutki finansowe złagodzenia, poinformowanie o odnośnym orzecznictwie i jego konkretnych skutkach itd.)?

                  5)

                  Czy kopia odręcznie sporządzona przez konsumenta, podkreślająca złagodzenie potencjalnie nieważnego warunku, wystarczy, by spełnić wymogi udzielenia informacji przed zawarciem umowy i prostoty określone w art. 4 i 5 dyrektywy [93/13] w celu złagodzenia warunku, w stosunku do którego przewiduje się, że jest nieważny?

                  6)

                  Czy okoliczność, że inicjatywa, dotycząca złagodzenia lub zawarcia ugody, którą podejmuje instytucja bankowa, oraz zakaz wynoszenia dokumentu poza oddział banku, z wyjątkiem sytuacji, gdy został on podpisany przez konsumenta, powinny mieć szczególne znaczenie przy ocenie ewentualnego nieuczciwego charakteru warunku łagodzącego [art. 4 i 5 dyrektywy (93/13)]?

                  7)

                  Czy warunek, wobec którego przewiduje się, że jest nieważny z powodu jego nieuczciwego charakteru, może zostać złagodzony (zasada niezwiązania)?

                  8)

                  Czy w odniesieniu do warunku, wobec którego przewiduje się, że jest nieważny wobec konsumenta z powodu jego nieuczciwego charakteru, [możliwe jest] zrzeczenie się roszczeń przez konsumenta [art. 3 dyrektywy (93/13) w związku z pkt 1 lit. q) załącznika do dyrektywy 93/13 oraz zasadą niezwiązania, określoną w art. 6 tej dyrektywy]?

                  9)

                  W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy wymóg udzielenia informacji przed zawarciem umowy powinien być równy lub wyższy niż wymóg obowiązujący w chwili zawarcia pierwotnej umowy?

                  10)

                  Czy w świetle wymogu udzielenia informacji przed zawarciem umowy [art. 4 i 5 dyrektywy (93/13)], zasady ujęcia w dokumencie warunku zrzeczenia się wykonywania roszczeń nie mogą być drugorzędne i pomocnicze [art. 3, 4 i 5 dyrektywy (93/13)]?

                  11)

                  Czy ważność złagodzenia warunków, wobec których przewiduje się, że są nieważne, oraz zrzeczenie się roszczenia o stwierdzenie nieważności takich warunków i stwierdzenie ustania ich skutków byłyby sprzeczne ze skutkiem odstraszającym przedsiębiorcę będącego oferentem [art. 7 dyrektywy (93/13) i wyrok z dnia 21 grudnia 2016 r., Gutiérrez Naranjo i in., C-154/15 (2)]?

                  12)

                  Czy warunek umowny, wobec którego przewiduje się, że jest nieważny z powodu jego nieuczciwego charakteru, na podstawie art. 3 i 4 dyrektywy 93/13, może wiązać konsumenta, którego warunek ten dotyczy, w wyniku procedury, w której instytucja uzgadnia z klientem, po zawarciu umowy zawierającej ów warunek, odstąpienie od stosowania nieuczciwego warunku przez przedsiębiorcę w zamian za inną korzyść ze strony konsumenta? Innymi słowy, zapewnia się skuteczność nieważnego warunku w drodze umowy zawieranej z konsumentem, na mocy której warunek ten zastępuje się innym, korzystniejszym dla konsumenta. Czy tego rodzaju umowa mogłaby być sprzeczna z art. 6 ust. 1 dyrektywy [93/13]?

                  13)

                  Czy zachowanie instytucji bankowej, takie jak opisano w okolicznościach faktycznych, narusza zakaz nieuczciwych zachowań i nieuczciwych praktyk handlowych w stosunku do konsumentów, określony w motywie czternastym oraz w art. 6 i 7 dyrektywy 2005/29 (3)?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).

         (2)  EU:C:2016:980

         (3)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. 2005, L 149, s. 22).


title: Sprawa C-151/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2018r. w sprawie T-684/14, Krka/Komisja, wniesione w dniu 21 lutego 2019 r. przez Komisję Europejską

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/29

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2018r. w sprawie T-684/14, Krka/Komisja, wniesione w dniu 21 lutego 2019 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-151/19 P)
      (2019/C 148/27)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Mongin, F. Castilla Contreras, C. Vollrath, pełnomocnicy, D. Bailey, Barrister)

         Druga strona postępowania: Krka Tovarna Zdravil d.d.

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie pkt 1–4 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej w sprawie T-684/14;

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania zgodnie z art. 61 statutu;

                  —

                  obciążenie Krki kosztami postępowania poniesionymi przez Komisję.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgodnie z zarzutem pierwszym Sąd naruszył prawo, orzekając, że Krka nie wywierała presji konkurencyjnej na Servierze w czasie, gdy zawierano rozpatrywane porozumienia.
      Zgodnie z zarzutem drugim Sąd naruszył prawo, oceniając treść i cele umowy licencyjnej jako zachętę dla Krki do zaakceptowania ograniczeń wynikających z ugody.
      Zgodnie z zarzutem trzecim Sąd naruszył prawo, stosując pojęcie ograniczenia konkurencji ze względu na cel w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE.
      Zgodnie z zarzutem czwartym Sąd naruszył prawo, dokonując analizy zamiarów stron dla celu zastosowania art. 101 TFUE.
      Zgodnie z zarzutem piątym Sąd naruszył prawo, uwzględniając sprzyjające konkurencji skutki umowy licencyjnej na rynkach, które nie wchodzą w zakres stwierdzonego w decyzji naruszenia art. 101 ust. 1 TFUE.
      Zgodnie z zarzutem szóstym Sąd naruszył prawo, oceniając cel umowy cesji.
      Zgodnie z zarzutem siódmym Sąd naruszył prawo, stosując pojęcie ograniczenia konkurencji ze względu na skutek w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE.


title: Sprawa C-164/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-701/14, Niche Generics/Komisja, wniesione w dniu 22 lutego 2019 r. przez Niche Generics Ltd

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/31

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-701/14, Niche Generics/Komisja, wniesione w dniu 22 lutego 2019 r. przez Niche Generics Ltd
      (Sprawa C-164/19 P)
      (2019/C 148/29)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Niche Generics Ltd (przedstawiciele: F. Carlin, Barrister, M. Healy, Solicitor, B. Hoorelbeke, advocaat, S. Mobley, Solicitor, H. Sheraton, Solicitor, A. Robertson QC)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie zaskarżonego wyroku w całości;

                  —

                  stwierdzenie nieważności spornej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona Niche; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Niche w związku z niniejszym postępowaniem i w związku z postępowaniem przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niche utrzymuje, że Sąd naruszył prawo:

                  —

                  Po pierwsze, Sąd naruszył prawo nie zastosowawszy kryterium obiektywnej konieczności wypracowanego w wyroku BAT.

                  —

                  Po drugie, w przypadku gdy ugody objęte są art. 101 TFUE, Sąd naruszył prawo, błędnie uznając zawartą przez Niche ugodę za naruszenie ze względu na cel.

                  —

                  Po trzecie, Sąd uchybił wynikającemu z art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej obowiązkowi uzasadnienia, gdy odrzucił dokonaną przez Niche interpretację ugody bez ustosunkowania się do podniesionych przez Niche argumentów prawnych.

                  —

                  Po czwarte, Sąd naruszył prawo, uznając, że Niche był potencjalnym konkurentem spółki Servier.

                  —

                  Po piąte, Sąd naruszył podstawową zasadę równego traktowania, traktując Niche odmiennie od innych działających w sektorze generycznych produktów leczniczych spółek znajdujących się w porównywalnych sytuacjach i błędnie kwalifikując zawartą przez Niche ugodę jako naruszenie ze względu na cel art. 101 ust. 1 TFUE.

                  —

                  Po szóste, Sąd naruszył prawo nie uznając, iż zawarta ugoda spełnia kryteria zastosowania odstępstwa zgodnie z art. 101 ust. 3 TFUE.

                  —

                  Po siódme, Sąd naruszył prawo błędnie stosując kryteria prawne stwierdzenia naruszenia prawa do obrony Niche lub zasady dobrej administracji.

                  —

                  Po ósme, Sąd naruszył należącą do zasad ogólnych prawa Unii zasadę proporcjonalności, potwierdzając kwotę grzywny nieproporcjonalną w porównaniu do środków finansowych Niche.


title: Sprawa C-166/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-705/14, Unichem Laboratories/Komisja, wniesione w dniu 22 lutego 2019 r. przez Unichem Laboratories Ltd

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/33

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2018 r. w sprawie T-705/14, Unichem Laboratories/Komisja, wniesione w dniu 22 lutego 2019 r. przez Unichem Laboratories Ltd
      (Sprawa C-166/19 P)
      (2019/C 148/31)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Unichem Laboratories Ltd (przedstawiciele: F. Carlin, Barrister, M. Healy, Solicitor, B. Hoorelbeke, advocaat, S. Mobley, Solicitor, H. Sheraton, Solicitor, A. Robertson QC)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie zaskarżonego wyroku w całości;

                  —

                  stwierdzenie nieważności spornej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona Unichem; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Unichem w związku z niniejszym postępowaniem i w związku z postępowaniem przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Unichem utrzymuje, że Sąd naruszył prawo:

                  —

                  Po pierwsze, Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że skierowanie do spółki Unichem decyzji na podstawie art. 101 ust. 1 TFUE należało do zakresu jurysdykcji Komisji, ponieważ:
                  Sąd nie zastosował prawidłowo kryteriów prawnych dotyczących ustalenia „jednego podmiotu gospodarczego”; oraz
                  Sąd niesłusznie uznał, że spółka Unichem była bezpośrednio odpowiedzialna jako konsygnatariusza ugody.

                  —

                  Po drugie, Sąd naruszył prawo, nie zastosowawszy kryterium obiektywnej konieczności wypracowanego w wyroku BAT.

                  —

                  Po trzecie, w przypadku gdy ugody objęte są art. 101 TFUE, Sąd naruszył prawo, błędnie uznając zawartą przez Niche ugodę za naruszenie ze względu na cel.

                  —

                  Po czwarte, Sąd uchybił wynikającemu z art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej obowiązkowi uzasadnienia, gdy odrzucił dokonaną przez Unichem interpretację ugody bez ustosunkowania się do podniesionych przez Unichem argumentów prawnych.

                  —

                  Po piąte, Sąd naruszył prawo, uznając, że Niche i Unichem były potencjalnym konkurentem spółki Servier.

                  —

                  Po szóste, Sąd naruszył podstawową zasadę równego traktowania, traktując Unichem i Niche odmiennie od innych działających w sektorze generycznych produktów leczniczych spółek znajdujących się w porównywalnych sytuacjach i błędnie kwalifikując zawartą przez Niche ugodę jako naruszenie ze względu na cel art. 101 ust. 1 TFUE.

                  —

                  Po siódme, Sąd naruszył prawo nie uznając, iż zawarta ugoda spełniała kryteria zastosowania odstępstwa zgodnie z art. 101 ust. 3 TFUE.

                  —

                  Po ósme, Sąd naruszył prawo, błędnie stosując kryteria prawne stwierdzenia naruszenia prawa do obrony Unichem i Niche lub zasady dobrej administracji.


title: Sprawa C-173/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-890/16 Scandlines Danmark i Scandlines Deutschland/Komisja, wniesione w dniu 25 lutego 2019 r. przez Scandlines Danmark ApS i Scandlines Deutschland GmbH

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/34

      Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-890/16 Scandlines Danmark i Scandlines Deutschland/Komisja, wniesione w dniu 25 lutego 2019 r. przez Scandlines Danmark ApS i Scandlines Deutschland GmbH
      (Sprawa C-173/19 P)
      (2019/C 148/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Scandlines Danmark ApS i Scandlines Deutschland GmbH (przedstawiciel: L. Sandberg-Mørch, advokat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Danii

         Żądania wnoszących odwołanie

                  —

                  Uchylenie postanowienia Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-890/16 ze względu na sprzeczność z wyrokiem w sprawie T-630/15 w zakresie dotyczącym charakteru kwestionowanej decyzji Komisji jako odnoszącego się do dodatkowych robót budowlanych aktu potwierdzającego;

                  —

                  nakazanie pozwanej w pierwszej instancji pokrycia kosztów własnych i tych poniesionych przez wnoszące odwołanie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszące odwołanie opierają je na dwóch zarzutach:
      Zarzut pierwszy: Sąd naruszył prawo przyjmując przy wydawaniu kwestionowanego postanowienia stanowisko całkowicie odmienne od tego, które zajął wydając wyrok w sprawie T-630/15.
      Zarzut drugi: Sąd naruszył prawo uzasadniając kwestionowane postanowienie w wewnętrznie sprzeczny sposób.


title: Sprawa C-174/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-630/15, Scandlines Danmark i Scandlines Deutschland/Komisja, wniesione w dniu 25 février 2019 r. przez Scandlines Danmark ApS i Scandlines Deutschland GmbH

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/35

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-630/15, Scandlines Danmark i Scandlines Deutschland/Komisja, wniesione w dniu 25 février 2019 r. przez Scandlines Danmark ApS i Scandlines Deutschland GmbH
      (Sprawa C-174/19 P)
      (2019/C 148/33)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Scandlines Danmark ApS, Scandlines Deutschland GmbH (przedstawiciel: L. Sandberg-Mørch)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Danii, Föreningen Svensk Sjöfart, Naturschutzbund Deutschland (NABU) eV

         Żądania wnoszących odwołanie

      Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie T-631/15 w zakresie, w jakim Sąd oddalił w nim zarzuty podnoszone odnośnie tego, że przyznane spółce Femern Landanlæg A/S środki stanowią pomoc państwa, że koszty związane z projektem połączeń kolejowych nie są kosztami kwalifikującymi się do objęcia pomocą z punktu widzenia zgodności pomocy przyznanej spółce Femern A/S, że pomoc przyznana tej spółce nie wywiera zachęcającego skutku, że sporządzony alternatywny scenariusz jest niezgodny z prawem, że przyznana spółce Femern A/S pomoc nie powoduje nieuzasadnionych zakłóceń konkurencji oraz że podnoszone przez skarżącą w pierwszej instancji zarzuty były niedopuszczalne;

                  —

                  nakazanie Komisji pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez wnoszącą odwołanie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszące odwołanie podnoszą w nim siedem skierowanych przeciwko zaskarżonemu wyrokowi zarzutów:

                  —

                  po pierwsze, Sąd dopuścił się naruszenia art. 107 ust. 1 oraz art. 108 ust. 2 TFUE stwierdzając, że Komisja nie naruszyła prawa i nie doświadczyła poważnych trudności uznając, iż przyznane spółce Femern Landanlæg A/S państwowe gwarancje i pożyczki związane z projektem krajowych połączeń kolejowych nie mogą powodować zakłóceń, ponieważ rynek właściwy nie jest otwarty na konkurencję.
                  Zdaniem wnoszących odwołanie Sąd doszedł do tego błędnego wniosku opierając się na czterech naruszeniach prawa, odnośnie których podnosi ona następujące argumenty:

                              a)

                              Sąd naruszył prawo uznając, że przyznane spółce Femern Landanlæg A/S państwowe gwarancje i pożyczki związane z projektem połączeń kolejowych nie mogą powodować zakłóceń konkurencji, choć szybkie połączenie Fixed Link (którego operatorem jest Femern A/S) i krajowe połączenie kolejowe (którego operatorem jest Femern Landanlæg) stanowią łącznie stanowiący jedną całość projekt, a już w odniesieniu do przyznanych Femern A/S państwowych gwarancji i pożyczek uznano, że mogą one zakłócać konkurencję;

                              b)

                              Sąd naruszył prawo uznając, że zgodnie z obowiązującym prawem duński rynek zarządzania infrastrukturą kolejową nie jest otwarty na konkurencję.

                              c)

                              Sąd naruszył prawo uznając, że duński rynek zarządzania infrastrukturą kolejową nie jest faktycznie otwarty na konkurencję;

                              d)

                              otwarte na konkurencję rynki budowy infrastruktury kolejowej i utrzymania na niej ruchu są rynkami odrębnymi od rynku zarządzania tą infrastrukturą i jej eksploatacji sensu stricte;

                  —

                  po drugie, Sąd dopuścił się naruszenia art. 107 ust. 1) i art. 108 art. 2 TFUE stwierdzając, że Komisja nie naruszyła prawa i nie doświadczyła poważnych trudności uznając, iż przyznane spółce A/S Femern Landanlæg państwowe gwarancje i pożyczki na sfinansowanie krajowych połączeń kolejowych nie mają wpływu na wymianę między państwami członkowskimi;

                  —

                  po trzecie, Sąd dopuścił się naruszenia art. 107 ust. 3 lit. b) i art. 108 ust. 2 TFUE stwierdzając, że koszty krajowych połączeń kolejowych mogą zostać uwzględnione przy obliczaniu maksymalnego dopuszczalnego poziomu intensywności pomocy dla Fixed Link (w kontekście analizy zgodności), choć zdaniem Sądu finansowanie przyznane krajowym połączeniom kolejowym nie stanowi pomocy państwa;

                  —

                  po czwarte, Sąd dopuścił się naruszenia art. 107 ust. 3 lit. b) i art. 108 ust. 2, stwierdzając, że Komisja nie naruszyła prawa i nie doświadczyła poważnych trudności uznając, iż przyznana spółce A/S Femern ma zachęcający skutek;

                  —

                  po piąte, Sąd dopuścił się naruszenia art. 107 ust. 3 lit. b) i art. 108 ust. 2, stwierdzając, że Komisja nie naruszyła prawa i nie doświadczyła poważnych trudności uznając, iż duńskie władze przedstawiły alternatywny scenariusz odpowiedni dla potrzeb dokonywanej przez Komisję oceny konieczności pomocy;

                  —

                  po szóste, Sąd dopuścił się naruszenia prawa stwierdzając, że przyznana spółce A/S Femern pomoc nie powoduje nieuzasadnionych zakłóceń konkurencji;

                  —

                  po siódme, Sąd dopuścił się naruszenia prawa odrzucając wniesione przez skarżącą w pierwszej instancji nowe zarzuty dotyczące dodatkowych robót budowlanych ze względu na to, że nie zostały one zatwierdzone w decyzji Komisji z dnia 23 lipca 2015 r.


title: Sprawa T-716/14: Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2019 r. — Tweedale/EFSA (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące badań toksyczności przeprowadzonych w ramach odnowienia zatwierdzenia substancji czynnej glifosat — Częściowa odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych — Nadrzędny interes publiczny — Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 — Pojęcie informacji mających związek z emisjami do środowiska)

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/40

      Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2019 r. — Tweedale/EFSA
      (Sprawa T-716/14) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące badań toksyczności przeprowadzonych w ramach odnowienia zatwierdzenia substancji czynnej glifosat - Częściowa odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych - Nadrzędny interes publiczny - Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 - Pojęcie informacji mających związek z emisjami do środowiska)
      (2019/C 148/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Anthony C. Tweedale (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat B. Kloostra)

         Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), (przedstawiciele: D. Detken, J. Tarazona, C. Pintado i B. Vagenende, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez adwokatów R. van der Houta i A. Köhler, następnie przez R. van der Houta i C. Wagnera)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: początkowo A. Falk, C. Meyer-Seitz, U. Persson, N. Otte Widgren, E. Karlsson i L. Swedenborg, następnie A. Falk, C. Meyer-Seitz, H. Shev, L. Swedenborg i F. Bergius, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji EFSA z dnia 16 października 2017 r. uchylającej i zastępującej decyzję z dnia 30 lipca 2014 r. oraz przyznającej częściowy dostęp do dwóch badań toksyczności dotyczących substancji czynnej glifosat, przeprowadzonych w ramach procedury odnowienia zatwierdzenia tej substancji czynnej na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylającego dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. 2009, L 309, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) z dnia 16 października 2017 r. uchylającej i zastępującej decyzję z dnia 30 lipca 2014 r. oraz przyznającej częściowy dostęp do dwóch badań toksyczności dotyczących substancji czynnej glifosat przeprowadzonych w ramach odnowienia zatwierdzenia tej substancji czynnej w zakresie, w jakim EFSA odmówiła w niej ujawnienia całości badań objętych wnioskiem, z wyjątkiem wskazanych w nich nazwisk i podpisów osób.

                  2)

                     EFSA pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Anthony’ego Tweedale’a.

                  3)

                     Królestwo Szwecji pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014.


title: Sprawa T-139/15: Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2019 r. — Węgry/Komisja (Sekcja Gwarancji EFOGR — EFRG — Cukier — Tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 320/2006 — Rozporządzenie (WE) nr 968/2006 — Wydatki wyłączone z finansowania — Wydatki poniesione na Węgrzech — Warunki przyznania pomocy na całkowity demontaż urządzeń produkcyjnych oraz pomocy na częściowy demontaż — Pojęcie „urządzeń produkcyjnych” — Ocena używania silosów w momencie wystąpienia z wnioskiem o przyznanie pomocy — Pojęcie „całkowitego demontażu” — Załącznik 2 do dokumentu VI/5330/97 — Trudności dotyczące wykładni przepisów Unii — Lojalna współpraca)

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/42

      Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2019 r. — Węgry/Komisja
      (Sprawa T-139/15) (1)

      (Sekcja Gwarancji EFOGR - EFRG - Cukier - Tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 320/2006 - Rozporządzenie (WE) nr 968/2006 - Wydatki wyłączone z finansowania - Wydatki poniesione na Węgrzech - Warunki przyznania pomocy na całkowity demontaż urządzeń produkcyjnych oraz pomocy na częściowy demontaż - Pojęcie „urządzeń produkcyjnych” - Ocena używania silosów w momencie wystąpienia z wnioskiem o przyznanie pomocy - Pojęcie „całkowitego demontażu” - Załącznik 2 do dokumentu VI/5330/97 - Trudności dotyczące wykładni przepisów Unii - Lojalna współpraca)
      (2019/C 148/38)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Węgry, (przedstawiciele: początkowo M. Fehér, G. Koós, A. Pálfy, następnie M. Fehér, G. Koós, Z. Biró-Tóth i E. Tóth, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Ondrůšek i B. Béres, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Francuska (przedstawiciel: D. Colas, pełnomocnik), Republika Włoska, (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik i C. Colelli, avvocato dello Stato)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/103 z dnia 16 stycznia 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2015, L 16, s. 33), w zakresie, w jakim decyzja ta wyklucza kwotę 11 709 400 EUR z finansowania przez EFRG pomocy restrukturyzacyjnej dla przemysłu cukrowniczego przyznanej przez Węgry.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Węgry pokrywają własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

                  3)

                     Komisja pokrywa połowę kosztów własnych.

                  4)

                     Republika Francuska i Republika Włoska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 190 z 8.6.2015.


title: Sprawa T-197/19: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — Wiegand-Glashüttenwerke/Komisja

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/51

      Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2019 r. — Wiegand-Glashüttenwerke/Komisja
      (Sprawa T-197/19)
      (2019/C 206/54)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Wiegand-Glashüttenwerke GmbH (Steinbach am Wald, Niemcy) (przedstawiciele: F. Wagner i N. Voß, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 (Dz.U. 2019, L 14, s. 1) w odniesieniu do lat 2012 i 2013;

                  —

                  tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona, w odniesieniu do lat 2012 i 2013, odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin, odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin, oraz odzyskanie ponad 10 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 8000 godzin;

                  —

                  tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7000 godzin (zakłady w Großbreitenbach i Schleusingen), oraz odzyskanie ponad 15 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci od dużych odbiorców energii elektrycznej, których roczne zużycie wynosi co najmniej 7500 godzin (zakład w Steinbach am Wald);

                  —

                  tytułem w ostatniej kolejności ewentualnym, stwierdzenie w odniesieniu do skarżącej nieważności decyzji SA.34045 (2013/C) (ex 2012/NN) z dnia 28 maja 2018 r. notyfikowanej jako dokument nr C(2018) 3166 w zakresie, w jakim nakazuje ona odzyskanie ponad 20 % opublikowanych opłat za użytkowanie sieci w odniesieniu do zakładu w Steinbach am Wald; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami obsługi prawnej i podróży.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Błędne uznanie, że istnieje pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust.1 TFUE
                  W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła prawo, uznając podczas badania spornych zwolnień z opłaty za użytkowanie sieci, że zostały zaangażowane zasoby państwowe.
                  Ponadto podczas badania kryterium selektywności układ odniesienia został określony w sposób nieprawidłowy i niekompletny.
                  Skarżąca podnosi ponadto, że ze względu na niekompletność określonego układu odniesienia pozwana uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE.

                  2.

                  Naruszenie zasady równego traktowania
                  W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że decyzja strony pozwanej zobowiązuje do wnoszenia dodatkowych opłat jedynie dużych odbiorców, którzy w latach 2012 i 2013 byli całkowicie zwolnieni z opłat za użytkowanie sieci. Wskazanych odbiorców potraktowano zatem odmiennie i mniej korzystnie, bez uzasadnienia, niż tych dużych odbiorców, którzy w tym samym okresie korzystali z ryczałtowych obniżek opłat za użytkowanie sieci i których nie zobowiązano do wniesienia żadnych dopłat.
                  W odniesieniu do naruszenia zasady równego traktowania skarżąca zarzuca pozwanej również uchybienie obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na mocy art. 296 akapit drugi TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. To naruszenie zasady równego traktowania jest ponadto jej zdaniem sprzeczne z zasadą niedyskryminacji wynikającą z art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/72/WE (1).

                  3.

                  Naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
                  W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca utrzymuje, że ze względu na charakterystyczne dla niej okoliczności mogła ona oczekiwać, że w dalszym ciągu będzie korzystać z przyznanej jej specjalnej opłaty za użytkowanie sieci.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211 z dnia 14 sierpnia 2009 r., s. 55).


title: Sprawa C-115/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 6 grudnia 2018 r. w sprawie T-665/17, China Construction Bank/EUIPO, wniesione w dniu 14 lutego 2019 r. przez China Construction Bank Corp.

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/2

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 6 grudnia 2018 r. w sprawie T-665/17, China Construction Bank/EUIPO, wniesione w dniu 14 lutego 2019 r. przez China Construction Bank Corp.
      (Sprawa C-115/19 P)
      (2019/C 213/03)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: China Construction Bank Corp. (przedstawiciele: A. Carboni, J. Gibbs, solicitors)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Groupement des cartes bancaires

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 6 grudnia 2018 r. w sprawie T-665/17;

                  —

                  wydanie ostatecznego orzeczenia w odniesieniu do art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 (1) lub, ewentualnie, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

                  —

                  obciążenie EUIPO i każdego interwenienta w niniejszym odwołaniu własnymi kosztami oraz kosztami wnoszącego odwołanie poniesionymi w niniejszym postępowaniu oraz w postępowaniu przed Sądem w sprawie T-665/17.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty wobec zaskarżonego wyroku, a mianowicie że Sąd:

                  1.

                  naruszył przepisy art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 oraz

                  2.

                  nie uzasadnił swojego wniosku, zgodnie z którym powołany przez interwenienta wcześniejszy znak towarowy (zwany dalej „wcześniejszym znakiem towarowym”) posiada wzmocniony charakter odróżniający w odniesieniu do „spraw finansowych, spraw monetarnych, spraw bankowych”, oraz

                  3.

                  przeinaczył okoliczności faktyczne zarówno przy dokonywaniu swojej oceny wcześniejszego znaku towarowego i spornego znaku towarowego, jak również przy dochodzeniu do wspomnianego powyżej wniosku w odniesieniu do wzmocnionego charakteru odróżniającego.

            Oparty na naruszeniu art. 8 ust. 1 lit. b) zarzut wnoszącego odwołanie można jeszcze podzielić na szereg błędów popełnionych przez Sąd przy dokonywaniu swojej oceny sprawy, a mianowicie:

                  1.

                  Sąd uwzględnił renomę wcześniejszego znaku towarowego zarówno w trakcie pierwszego etapu dokonywania oceny podobieństwa znaków towarowych, jak i przy dokonywaniu całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, co było nieprawidłowym podejściem prowadzącym do niedozwolonego „podwójnego uwzględnienia”;

                  2.

                  Sąd błędnie uznał zarówno wcześniejszy znak towarowy, jak i sporny znak towarowy za zasadniczo słowne znaki towarowe, nie biorąc wystarczająco pod uwagę ich charakteru graficznego, co miało negatywny wpływ na ocenę podobieństwa zarówno wizualnego, jak i fonetycznego rozpatrywanych znaków towarowych oraz na względne znaczenie, jakie należało nadać każdej z tych kwestii;

                  3.

                  Sąd popełnił szereg błędów przy określaniu usług z klasy 36 w odniesieniu do których stwierdził on, iż wcześniejszy znak towarowy cieszy się renomą, a w konsekwencji charakterem odróżniającym, oraz

                  4.

                  z uwagi zarówno na wspomniane powyżej błędy, jak i na fakt, iż Sąd nie wziął pod uwagę dodatkowych ważnych czynników, Sąd nie dokonał właściwej całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w wypadku wcześniejszego znaku towarowego i spornego znaku towarowego.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1).


title: Sprawa C-116/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 4 grudnia 2018 r. w sprawie T-560/16, Gregor Schneider/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 14 lutego 2019 r. przez Gregora Schneidera

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/4

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 4 grudnia 2018 r. w sprawie T-560/16, Gregor Schneider/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 14 lutego 2019 r. przez Gregora Schneidera
      (Sprawa C-116/19 P)
      (2019/C 213/04)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Gregor Schneider (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  1.

                  uchylenie w całości wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 4 grudnia 2018 r. w sprawie T-560/16;

                  2.

                  orzeczenie zgodnie z żądaniami przedstawionymi we wspomnianym postępowaniu przez skarżącego, czyli:
                  stwierdzenie nieważności decyzji EUIPO (w owym okresie — OHIM) z dnia 2 października 2014 r. o przeniesieniu skarżącego z departamentu „Współpraca międzynarodowa i sprawy prawne” do departamentu „Operacje” tego organu;
                  posiłkowo, po uchyleniu wspomnianego wyroku, przekazanie sprawy Sądowi;

                  3.

                  obciążenie EUIPO całością kosztów postępowania, a mianowicie zarówno postępowania przed Sądem, jak i postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości.

         Zarzuty i główne argumenty

      Odwołanie oparto na dziewięciu zarzutach.
      Po pierwsze, w zaskarżonym wyroku Sąd dokonał błędnej wykładni „zasady zgodności” między zażaleniem wnoszonym zgodnie z art. 91 ust. 2 regulaminu pracowniczego a skargą związaną z tym zażaleniem, ponieważ Sąd odrzucił jako niedopuszczalny zarzut skargi, odsyłając do zasady zgodności, podczas gdy w chwili wniesienia zażalenia, wobec braku przydzielenia zadań, które jeszcze nie miało miejsca, skarżący nie mógł podnieść wspomnianego zarzutu.
      Po drugie, Sąd dokonał błędnej wykładni kryteriów oceny istnienia nadużycia władzy, opierając się na maksymie prawnej, zgodnie z którą w wypadku środka polegającego na ponownym przydzieleniu zadań, gdy to ponowne przydzielenie nie zostało uznane za niezgodne z interesem służby, nie może zaistnieć nadużycie władzy. Ta maksyma prawna nie może być słuszna, ponieważ zdaniem skarżącego wyklucza ona co do zasady wypadki nadużycia władzy we wszystkich sytuacjach, w których administracja podnosi uprawdopodobniony interes służby, jednak nie realizuje go faktycznie. Dokładnie tak jest w wypadku przemyślnego nadużycia władzy, w związku z czym należy uniknąć sytuacji, w której w sposób ogólny uchylono by kontrolę sądową za pomocą tak sformułowanej maksymy prawnej.
      Po trzecie, Sąd dokonał błędnej wykładni przesłanek przesłuchania, które powinno zagwarantować prawo skarżącego do bycia wysłuchanym, określone w szczególności w art. 41 ust. 1 w związku z art. 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, stwierdzając, że przesłuchanie jest niezbędne, jedynie gdy rozpatrywany środek indywidualny może zdaniem administracji wywołać niekorzystny skutek dla danej osoby. Przesłuchanie i poszanowanie prawa do bycia wysłuchanym służą zaś dokładnie do przedstawienia punktów widzenia oraz rozpatrywanych środków, których sama administracja jeszcze nie uwzględniła.
      Po czwarte, Sąd naruszył wielokrotnie prawo skarżącego do bycia wysłuchanym, w szczególności pomijając nowy argument przedstawiony na rozprawie zgodnie z art. 85 ust. 3 regulaminu postępowania przed Sądem, nie uwzględniając odpowiedniego wniosku o wysłuchanie świadka i nie przyjmując decyzji na podstawie art. 85 ust. 4 wspomnianego regulaminu postępowania. Sąd naruszył również prawo skarżącego do bycia wysłuchanym, ponieważ nie przesłuchał świadków wskazanych już w skardze, zarzucając równocześnie skarżącemu brak przedstawienia wystarczających dowodów.
      A zatem Sąd naruszył również, po piąte, podstawowe zasady związane ze sprawiedliwym procesem i z państwem prawa w rozumieniu art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, czym wzbudził wątpliwości dotyczące skuteczności ochrony sądowej.
      Po szóste, Sąd wielokrotnie przeinaczył okoliczności faktyczne rozpatrywanej sprawy.
      Ponadto skarżący podnosi, po siódme, błędy w ocenie faktów, po ósme, brak uzasadnienia, i w dziewiątej kolejności — naruszenie reguł logiki.


title: Sprawa C-299/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Torino (Włochy) w dniu 11 kwietnia 2019 r. — Techbau SpA/Azienda Sanitaria Locale AL

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Torino (Włochy) w dniu 11 kwietnia 2019 r. — Techbau SpA/Azienda Sanitaria Locale AL
      (Sprawa C-299/19)
      (2019/C 213/15)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale ordinario di Torino

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Techbau SpA

         Strona pozwana: Azienda Sanitaria Locale AL

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 2 pkt 1 dyrektywy 2000/35/WE (1) stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak art. 2 ust. 1 lit. a) dekretu ustawodawczego nr 231 z dnia 9 października 2002 r., który wyłącza z pojęcia „transakcji handlowej” — rozumianej jako umowy „wiążące się wyłącznie lub głównie z dostawą towarów lub odpłatnym świadczeniem usług” — a tym samym ze swego zakresu stosowania umowę zamówienia na roboty budowlane, bez względu na to, czy chodzi o zamówienia publiczne czy prywatne, w szczególności umowę zamówienia publicznego na roboty budowlane w rozumieniu dyrektywy 93/37/EWG (2)?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/35/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (Dz. U. 2000, L 200, s. 35).

         (2)  Dyrektywa Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (Dz. U. 1993, L 199, s. 54).


title: Sprawa C-305/19: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Czeska

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/17

      Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Czeska
      (Sprawa C-305/19)
      (2019/C 213/16)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Ondrůšek, K. Talabér-Ritz, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Czeska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie, że Republika Czeska, nie zapewniając, by w budynkach o całkowitej powierzchni użytkowej większej niż 500 m2, dla których zostało wydane świadectwo charakterystyki energetycznej zgodnie z art. 12 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE (1) z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków i które są często odwiedzane przez ludność, były umieszczane świadectwa charakterystyki energetycznej, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 13 ust. 2 tej dyrektywy;

                  —

                  obciążenie Republiki Czeskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  Artykuł 13 ust. 2 dyrektywy 2010/31/UE przewiduje zobowiązanie do wystawiania świadectwa charakterystyki energetycznej, wydanego zgodnie z art. 12 ust. 1 dyrektywy w przypadkach, gdy budynek o powierzchni użytkowej większej niż 500 m2 jest często odwiedzany przez ludność.

                  2.

                  Niemniej prawo czeskie (§ 7a zákon č. 406/2000 Sb., o hospodaření energií, ve znění pozdějších předpisů) (§ 7a ustawy nr 406/2000 o gospodarowaniu energią, z późniejszymi zmianami) przewiduje zobowiązanie do wystawiania świadectwa charakterystyki energetycznej lub paszportu energetycznego w odniesieniu do tych budynków tylko wtedy, gdy są one zajmowane przez władze publiczne. Prawo czeskie nie przewiduje zatem zobowiązania do wystawiania paszportu energetycznego w sytuacjach, gdy takie budynki są zajmowane przez inne podmioty niż władze publiczne i są często odwiedzane przez ludność. Wymagane uregulowania prawne są nadal jedynie na etapie przygotowawczym.

                  3.

                  Republika Czeska nie zapewniła zatem, by w budynkach o całkowitej powierzchni użytkowej większej niż 500 m2, dla których zostało wydane świadectwo charakterystyki energetycznej zgodnie z art. 12 ust. 1 dyrektywy i które są często odwiedzane przez ludność, były umieszczane świadectwa charakterystyki energetycznej, i tym samym uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 13 ust. 2 tej dyrektywy.

         (1)  Dz.U. 2010, L 153, s. 13.


title: Sprawa C-704/17: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 8 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud — Republika Czeska) — D. H./Ministerstvo vnitra

text:
               1.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/28

      Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 8 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud — Republika Czeska) — D. H./Ministerstvo vnitra
      (Sprawa C-704/17) (1)

      (2019/C 220/34)
      Język postępowania: czeski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 83 z 5.3.2018.


title: Sprawa T-791/16: Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2019 r. — Real Madrid Club de Fútbol/Komisja (Pomoc państwa — Pomoc przyznana przez władze hiszpańskie na rzecz zawodowego klubu piłkarskiego — Uregulowanie mające na celu rekompensatę braku uzgodnionego pierwotnie pomiędzy gminą a klubem piłkarskim przeniesienia prawa do nieruchomości — Nadmierna kwota rekompensaty przyznanej na rzecz klubu piłkarskiego — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Korzyść)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/27

      Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2019 r. — Real Madrid Club de Fútbol/Komisja
      (Sprawa T-791/16) (1)

      (Pomoc państwa - Pomoc przyznana przez władze hiszpańskie na rzecz zawodowego klubu piłkarskiego - Uregulowanie mające na celu rekompensatę braku uzgodnionego pierwotnie pomiędzy gminą a klubem piłkarskim przeniesienia prawa do nieruchomości - Nadmierna kwota rekompensaty przyznanej na rzecz klubu piłkarskiego - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Korzyść)
      (2019/C 230/33)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Real Madrid Club de Fútbol (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Pérez-Bustamante Köster i F. Löwhagen, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P.J. Loewenthal, G. Luengo i P. Němečková, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2016/2393 z dnia 4 lipca 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.33754 (2013/C) (ex 2013/NN) wdrożonej przez Hiszpanię na rzecz Real Madrid CF (Dz.U. 2016, L 358, s. 3).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji (UE) 2016/2393 z dnia 4 lipca 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.33754 (2013/C) (ex 2013/NN) wdrożonej przez Hiszpanię na rzecz Real Madrid CF.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Real Madrid Club de Fútbol.

         (1)  Dz.U. C 243 z 4.7.2016.


title: Sprawa T-37/17: Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2019 r. — Bank Tejarat/Rada (Odpowiedzialność pozaumowna — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu — Zamrożenie środków finansowych — Ograniczenie wstępu na terytorium państw członkowskich — Naprawienie szkody, jaką skarżąca miała ponieść w związku z umieszczeniem i pozostawieniem jej nazwy w wykazie osób i podmiotów, do których mają zastosowanie rozpatrywane środki ograniczające — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/29

      Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2019 r. — Bank Tejarat/Rada
      (Sprawa T-37/17) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu - Zamrożenie środków finansowych - Ograniczenie wstępu na terytorium państw członkowskich - Naprawienie szkody, jaką skarżąca miała ponieść w związku z umieszczeniem i pozostawieniem jej nazwy w wykazie osób i podmiotów, do których mają zastosowanie rozpatrywane środki ograniczające - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)
      (2019/C 230/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Bank Tejarat (Teheran, Iran) (przedstawiciele: S. Zaiwalla, P. Reddy, K. Mittal, A. Meskarian, solicitors, T. Otty, QC, R. Blakeley, V. Zaiwalla, H. Leith, barristers, oraz T. de la Mare, QC)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop oraz A. Vitro, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Havas et J. Norris, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkód, jakie skarżąca miała ponieść w związku z rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 54/2012 z dnia 23 stycznia 2012 r. dotyczącym wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2012, L 19, s. 1), rozporządzeniem Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającym rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. 2012, L 88, s. 1), oraz rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 709/2012 z dnia 2 sierpnia 2012 r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 267/2012 (Dz.U. 2012, L 208, s. 2).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Bank Tejarat pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 104 z 3.4.2017.


title: Sprawa T-107/17: Wyrok Sądu z dnia 23 maja 2019 r. — Steinhoff i in./EBC (Odpowiedzialność pozaumowna — Polityka gospodarcza i pieniężna — EBC — Krajowe banki centralne — Restrukturyzacja greckiego długu publicznego — Udział sektora prywatnego — Klauzule wspólnego działania — Obowiązkowa zamiana greckich instrumentów dłużnych — Wierzyciele prywatni — Opinia EBC — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej prawa jednostkom — Zasada „pacta sunt servanda” — Artykuł 17 ust. 1 i 2 karty praw podstawowych — Artykuł 63 ust. 1 TFUE — Artykuł 124 TFUE)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/30

      Wyrok Sądu z dnia 23 maja 2019 r. — Steinhoff i in./EBC
      (Sprawa T-107/17) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Polityka gospodarcza i pieniężna - EBC - Krajowe banki centralne - Restrukturyzacja greckiego długu publicznego - Udział sektora prywatnego - Klauzule wspólnego działania - Obowiązkowa zamiana greckich instrumentów dłużnych - Wierzyciele prywatni - Opinia EBC - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej prawa jednostkom - Zasada „pacta sunt servanda” - Artykuł 17 ust. 1 i 2 karty praw podstawowych - Artykuł 63 ust. 1 TFUE - Artykuł 124 TFUE)
      (2019/C 230/36)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Frank Steinhoff (Hamburg, Niemcy), Ewald Filbry (Dortmund, Niemcy), Vereinigte Raiffeisenbanken Gräfenberg-Forchheim-Eschenau-Heroldsberg eG (Gräfenberg, Niemcy), Werner Bäcker (Rodgau, Niemcy), EMB Consulting SE (Mühltal, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Hoepner i D. Unrau)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: O. Heinz i G. Várhelyi, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata H.G. Kamanna)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 268 TFUE, zmierzające do uzyskania naprawienia szkody, jaką skarżący mieli ponieść w związku z tym, że w swojej opinii z dnia 17 lutego 2012 r. (CON/2012/12) EBC nie zwrócił Republice Greckiej uwagi na nielegalny charakter planowanej restrukturyzacji greckiego długu publicznego przez wymianę obligacyjnych instrumentów dłużnych.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Frank Steinhoff, Ewald Filbry, Vereinigte Raiffeisenbanken Gräfenberg-Forchheim-Eschenau-Heroldsberg eG, Werner Bäcker i EMB Consulting SE zostają obciążeni kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 129 z 24.4.2017.


title: Sprawa T-728/17: Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2019 r. — Marinvest i Porting/Komisja (Pomoc państwa — Portowa infrastruktura rekreacyjna — Koncesja na zarządzanie portem oraz dostarczanie infrastruktury i usług bez rekompensaty ekonomicznej — Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa — Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/30

      Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2019 r. — Marinvest i Porting/Komisja
      (Sprawa T-728/17) (1)

      (Pomoc państwa - Portowa infrastruktura rekreacyjna - Koncesja na zarządzanie portem oraz dostarczanie infrastruktury i usług bez rekompensaty ekonomicznej - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa - Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi)
      (2019/C 230/37)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Marinvest d.o.o. (Izola, Słowenia) i Porting d.o.o. (przedstawiciele: adwokaci G. Cecovini Amigoni i L. Daniele)

         Strona pozwana: Komisja

         Interwenientci popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo T. Henze i R. Kanitz, następnie R. Kanitz, pełnomocnicy), Javno podjetje komunala Izola d.o.o. (Izola, Słowenia) (przedstawiciel: adwokat A. Mužina)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 5049 final z dnia 20 lipca 2017 r. dotyczącej pomocy państwa SA.45220 (2016/FC) — Słowenia — Domniemana pomoc na rzecz Komunala Izola d.o.o.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Marinvest d.o.o. i Porting d.o.o. pokrywają oprócz własnych kosztów koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Republika Federalna Niemiec i Javno podjetje komunala Izola d.o.o. pokrywają swoje własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 22 22.1.2018.


title: Sprawa T-733/17: Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2019 r. — GMPO/Komisja (Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Artykuł 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 141/2000 — Pojęcie „znaczącej korzyści” — Dostępność sierocego produktu leczniczego — Artykuł 5 ust. 12 lit. b) rozporządzenia nr 141/2000 — Decyzja Komisji o wykreśleniu produktu leczniczego z rejestru sierocych produktów leczniczych — Błąd w ocenie — Naruszenie prawa — Uzasadnione oczekiwania)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/31

      Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2019 r. — GMPO/Komisja
      (Sprawa T-733/17) (1)

      (Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Artykuł 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 141/2000 - Pojęcie „znaczącej korzyści” - Dostępność sierocego produktu leczniczego - Artykuł 5 ust. 12 lit. b) rozporządzenia nr 141/2000 - Decyzja Komisji o wykreśleniu produktu leczniczego z rejestru sierocych produktów leczniczych - Błąd w ocenie - Naruszenie prawa - Uzasadnione oczekiwania)
      (2019/C 230/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: GMP-Orphan (GMPO) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: M. Demetriou, QC, E. Mackenzie, barrister, L. Tsang i J. Mulryne, solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Petersen i A. Sipos, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2017) 6102 final z dnia 5 września 2017 r. przyznającej na postawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 726/2004 pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „Cuprior — Trietylenotetraamina” w zakresie, w jakim Komisja zdecydowała w art. 5 tej decyzji, że rzeczony produkt leczniczy nie spełnia już kryteriów ustanowionych w rozporządzeniu (WE) nr 141/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie sierocych produktów leczniczych (Dz.U. 2000, L 18, s. 1), koniecznych dla zarejestrowania jako sierocy produkt leczniczy, i że w konsekwencji należy odpowiednio uaktualnić rejestr sierocych produktów leczniczych Unii Europejskiej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  GMP-Orphan (GMPO) zostaje obciążone kosztami, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

         (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2018.


title: Sprawa T-751/17: Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2019 r. — Commune de Fessenheim i in./Komisja (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Pismo, które Komisja skierowała do władz francuskich w sprawie protokołu dotyczącego odszkodowania dla grupy EDF w ramach uchylenia zezwolenia na eksploatację elektrowni jądrowej Fessenheim — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej — Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu — Ogólne domniemanie poufności — Nadrzędny interes publiczny)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/32

      Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2019 r. — Commune de Fessenheim i in./Komisja
      (Sprawa T-751/17) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Pismo, które Komisja skierowała do władz francuskich w sprawie protokołu dotyczącego odszkodowania dla grupy EDF w ramach uchylenia zezwolenia na eksploatację elektrowni jądrowej Fessenheim - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej - Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu - Ogólne domniemanie poufności - Nadrzędny interes publiczny)
      (2019/C 230/39)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Commune de Fessenheim (Francja), Communauté de communes Pays Rhin-Brisach (Volgelsheim, Francja), Conseil départemental du Haut-Rhin, (Colmar, Francja), Conseil régional Grand Est Alsace Champagne-Ardenne Lorraine, (Strasburg, Francja) (przedstawiciel: adwokat G. de Rubercy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Buchet i B. Stromsky, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: E. de Moustier, B. Fodda i J.L. Carré, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 18 października 2017 r. odmawiającej dostępu do pisma skierowanego przez nią do władz francuskich w dniu 22 marca 2017 r. w sprawie projektu protokołu dotyczącego odszkodowania dla grupy Électricité de France (EDF) z tytułu zamknięcia elektrowni jądrowej Fessenheim.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Commune de Fessenheim, communauté de communes Pays Rhin-Brisach, conseil départemental du Haut-Rhin i conseil régional Grand Est Alsace Champagne-Ardenne Lorraine pokrywają własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Republika Francuska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 32 z 29.1.2018.


title: Sprawa T-813/17: Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2019 r. — Nerantzaki/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Zatrudnienie — Ogłoszenie o konkursie — Konkurs otwarty EPSO/AD/331/16 — Warunki dopuszczenia — Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu skarżącej do następnego etapu konkursu — Naruszenie prawa)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/33

      Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2019 r. — Nerantzaki/Komisja
      (Sprawa T-813/17) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Ogłoszenie o konkursie - Konkurs otwarty EPSO/AD/331/16 - Warunki dopuszczenia - Decyzja komisji konkursowej o niedopuszczeniu skarżącej do następnego etapu konkursu - Naruszenie prawa)
      (2019/C 230/41)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Eleni Nerantzaki (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo N. Korogiannakis, następnie L. Levi, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo P. Mihaylova i L. Radu Bouyon, następnie L. Radu Bouyon, D. Milanowska i B. Mongin, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji komisji konkursowej z dnia 15 maja 2017 r. o niedopuszczeniu skarżącej do następnego etapu konkursu otwartego EPSO/AD/331/16 oraz, po drugie, decyzji organu powołującego z dnia 14 września 2017 r. oddalającej zażalenie złożone przez skarżącą na decyzję komisji konkursowej o niedopuszczeniu jej do następnego etapu tego konkursu.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji komisji konkursowej z dnia 15 maja 2017 r. o niedopuszczeniu Eleni Nerantzaki do następnego etapu konkursu otwartego EPSO/AD/331/16.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 52 z 12.2.2018.


title: Sprawy połączone T-3/18 i T-4/18: Wyrok Sądu z dnia 23 maja 2019 r. — Holzer y Cia/EUIPO — Annco (ANN TAYLOR i AT ANN TAYLOR) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Unijne, słowny i graficzny, znaki towarowe ANN TAYLOR i AT ANN TAYLOR — Bezwzględna podstawa unieważnienia — Artykuł 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 — Zła wiara)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/34

      Wyrok Sądu z dnia 23 maja 2019 r. — Holzer y Cia/EUIPO — Annco (ANN TAYLOR i AT ANN TAYLOR)
      (Sprawy połączone T-3/18 i T-4/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Unijne, słowny i graficzny, znaki towarowe ANN TAYLOR i AT ANN TAYLOR - Bezwzględna podstawa unieważnienia - Artykuł 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Zła wiara)
      (2019/C 230/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Holzer y Cia, SA de CV (Meksyk, Meksyk) (przedstawiciele: adwokaci N. Fernández Fernández-Pacheco i A. Fernández Fernández-Pacheco)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Lukošiūtė i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Annco, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: D. Rose, J. Warner, E. Preston, solicitors, i P. Roberts, QC)

         Przedmiot

      Dwie skargi na decyzje Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 i 8 listopada 2017 r. (sprawy R 2370/2016 2 i R 2371/2016 2) dotyczące dwóch postępowań w sprawie unieważnienia prawa do znaku między spółką Annco a spółką Holzer y Cia.

         Sentencja

                  1)

                  Skargi zostają oddalone.

                  2)

                  Holzer y Cia, SA de CV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Annco, Inc.

         (1)  Dz.U. C 72 z 26.2.2018.


title: Sprawa T-12/18: Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2019 r. — Zweirad-Center Stadler/EUIPO — Triumph Designs (Triumph) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Triumph — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy TRIUMPH — Częściowa odmowa rejestracji zgłoszonego znaku towarowego — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Identyczność oznaczeń — Wzmocniony charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego uzyskany w następstwie używania — Podobieństwo towarów — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/35

      Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2019 r. — Zweirad-Center Stadler/EUIPO — Triumph Designs (Triumph)
      (Sprawa T-12/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Triumph - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy TRIUMPH - Częściowa odmowa rejestracji zgłoszonego znaku towarowego - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Identyczność oznaczeń - Wzmocniony charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego uzyskany w następstwie używania - Podobieństwo towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 230/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Zweirad-Center Stadler GmbH (Ratyzbona, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci P. Ruess i A. Doepner-Thiele, następnie adwokat P. Ruess)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Walicka i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Triumph Designs Ltd (Swadlincote, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 listopada 2017 r. (sprawa R 665/2017-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Triumph Designs a Zweirad-Center Stadler.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Zweirad-Center Stadler GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

                  3)

                  Triumph Designs Ltd pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 72 z 26.2.2018.


title: Sprawa T-37/18: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Stirlinx Arkadiusz Kamusiński/EUIPO — Heinrich Bauer Verlag (Brave Paper) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Brave Paper — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BRAVO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 — Podobieństwo konceptualne)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/36

      Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Stirlinx Arkadiusz Kamusiński/EUIPO — Heinrich Bauer Verlag (Brave Paper)
      (Sprawa T-37/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Brave Paper - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BRAVO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Podobieństwo konceptualne)
      (2019/C 230/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Stirlinx Arkadiusz Kamusiński (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat M. Pruszczyk)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Ivanauskas, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Heinrich Bauer Verlag KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Grübler, S. Engels i C. Engelmann)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 listopada 2017 r. (sprawa R 391/2017-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Heinrich Bauer Verlag a Stirlinx Arkadiusz Kamusiński.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Stirlinx Arkadiusz Kamusiński zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018.


title: Sprawy połączone T-89/18 i T-90/18: Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2019 r. — Guiral Broto/EUIPO — Gastro & Soul (Café del Sol i CAFE DEL SOL) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenia unijnych znaków towarowych, słownego i graficznego, Café del Sol i CAFE DEL SOL — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Café del Sol — Dowód na istnienie, ważność oraz zakres ochrony wcześniejszego znaku towarowego — Tłumaczenie — Prawo do obrony — Artykuł 95 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/36

      Wyrok Sądu z dnia 14 maja 2019 r. — Guiral Broto/EUIPO — Gastro & Soul (Café del Sol i CAFE DEL SOL)
      (Sprawy połączone T-89/18 i T-90/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenia unijnych znaków towarowych, słownego i graficznego, Café del Sol i CAFE DEL SOL - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Café del Sol - Dowód na istnienie, ważność oraz zakres ochrony wcześniejszego znaku towarowego - Tłumaczenie - Prawo do obrony - Artykuł 95 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001)
      (2019/C 230/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ramón Guiral Broto (Marbella, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.L. de Castro Hermida)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: P. Sipos, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Gastro & Soul GmbH (Hildesheim, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzje Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 grudnia 2017 r. (sprawy R 1095/2017-4 i R 1096/2017-4) dotyczące postępowania w sprawie sprzeciwu między R. Guiralem Brotem a Gastro & Soul.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 4 grudnia 2017 r. (sprawy R 1095/2017-4 i R 1096/2017-4) dotyczących postępowań w sprawie sprzeciwu między Ramónem Guiralem Brotem a Gastro & Soul GmbH.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skargi zostają oddalone.

                  3)

                  EUIPO i R. Guiral Broto pokrywają każdy własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 134 z 16.4. 2018.


title: Sprawa T-99/18: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Stamatopoulos/ENISA (Służba publiczna — Personel tymczasowy — Zatrudnienie — Ogłoszenie o naborze — Powołanie na stanowisko kierownika wydziału — Odrzucenie kandydatury — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie — Równość traktowania — Przejrzystość — Odpowiedzialność)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/37

      Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Stamatopoulos/ENISA
      (Sprawa T-99/18) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Zatrudnienie - Ogłoszenie o naborze - Powołanie na stanowisko kierownika wydziału - Odrzucenie kandydatury - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Równość traktowania - Przejrzystość - Odpowiedzialność)
      (2019/C 230/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Grigorios Stamatopoulos (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

         Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (przedstawiciele: A. Ryan, pełnomocnik, wspomagany przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Duron)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji ENISA z dnia 25 lipca 2017 r. o odrzuceniu zgłoszenia skarżącego na stanowisko kierownika wydziału ds. finansów i zamówień publicznych oraz naprawienie szkody doznanej przez skarżącego z racji tej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Grigorios Stamatopoulos zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.