title: Wyrok Trybunału z dnia 30 czerwca 2021 r. w sprawie E-13/20 O. przeciwko rządowi Norwegii, reprezentowanemu przez Dyrekcję ds. Pracy i Opieki Społecznej (Arbeids- og velferdsdirektoratet) (Zabezpieczenie społeczne – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Artykuły 7, 63 i 64 – Świadczenia dla bezrobotnych – Wymóg pobytu we właściwym państwie EOG – Bezrobotny udający się do innego państwa EOG) 2021/C 417/05

text:
               14.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 417/25

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 30 czerwca 2021 r.
      w sprawie E-13/20
      O. przeciwko rządowi Norwegii, reprezentowanemu przez Dyrekcję ds. Pracy i Opieki Społecznej (Arbeids- og velferdsdirektoratet)

            (Zabezpieczenie społeczne – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Artykuły 7, 63 i 64 – Świadczenia dla bezrobotnych – Wymóg pobytu we właściwym państwie EOG – Bezrobotny udający się do innego państwa EOG)

      (2021/C 417/05)
      W sprawie E-13/20, O. przeciwko rządowi Norwegii, reprezentowanemu przez Dyrekcję ds. Pracy i Polityki Społecznej (Arbeids- og velferdsdirektoratet) – WNIOSEK złożony do Trybunału przez norweski krajowy sąd ds. ubezpieczeń społecznych (Trygderetten) na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości dotyczący wykładni art. 28, 31 i 36 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, Trybunał w składzie Páll Hreinsson, prezes (sędzia sprawozdawca), Per Christiansen i Bernd Hammermann (sędziowie), wydał w dniu 30 czerwca 2021 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

                  1.

                  Wymóg, zgodnie z którym bezrobotny musi przebywać we właściwym państwie, aby być uprawnionym do świadczenia pieniężnego dla bezrobotnych, w przypadku niespełnienia warunków określonych w art. 64, 65 lub 65a, jest zgodny z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, w tym z jego art. 5 lit. b).

                  2.

                  Poza sytuacjami wyraźnie wymienionymi w art. 64, 65 i 65a rozporządzenia (WE) nr 883/2004 warunek przebywania we właściwym państwie EOG w celu uzyskania prawa do świadczeń dla bezrobotnych nie podlega ocenie na podstawie art. 31 i 36 Porozumienia EOG i nie jest niezgodny z dyrektywą 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich.

                  3.

                  Państwa EOG zachowują uprawnienia do decydowania o tym, czy świadczenia i korzyści nabyte niezgodnie z prawem powinny zostać zwrócone. Państwa EOG muszą jednak wykonywać to uprawnienie zgodnie z prawem EOG i jego ogólnymi zasadami, w tym z zasadami równoważności i skuteczności.


title: Wyrok Trybunału z dnia 30 czerwca 2021 r. w sprawie E-15/20 postępowanie karne przeciwko P (Zabezpieczenie społeczne – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Art. 7, 63 i 64 – Świadczenia dla bezrobotnych – Wymóg pobytu we właściwym państwie EOG – Bezrobotny udający się do innego państwa EOG) 2021/C 417/06

text:
               14.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 417/26

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 30 czerwca 2021 r.
      w sprawie E-15/20
      postępowanie karne przeciwko P

            (Zabezpieczenie społeczne – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Art. 7, 63 i 64 – Świadczenia dla bezrobotnych – Wymóg pobytu we właściwym państwie EOG – Bezrobotny udający się do innego państwa EOG)

      (2021/C 417/06)
      W sprawie E-15/20 postępowanie karne przeciwko P – WNIOSEK skierowany do Trybunału przez Sąd Apelacyjny Borgarting (Borgarting lagmannsrett) na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, dotyczący wykładni Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, w szczególności jego art. 3, 7, 28, 29 i 36, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson, przewodniczący (sędzia sprawozdawca), Per Christiansen i Bernd Hammermann (sędziowie), wydał w dniu 30 czerwca 2021 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

                  1.

                  Wymóg, zgodnie z którym bezrobotny musi przebywać we właściwym państwie, aby być uprawnionym do świadczenia pieniężnego dla bezrobotnych, w przypadku niespełnienia warunków określonych w art. 64, 65 lub 65a, jest zgodny z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

                  2.

                  Poza sytuacjami wyraźnie wymienionymi w art. 64, 65 i 65a rozporządzenia (WE) nr 883/2004 warunek przebywania we właściwym państwie EOG w celu uzyskania prawa do świadczeń dla bezrobotnych nie podlega ocenie na podstawie art. 28, 29 i 36 Porozumienia EOG i nie jest niezgodny z dyrektywą 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich.

                  3.

                  Państwa EOG zachowują uprawnienia do decydowania, czy za uzyskanie świadczeń dla bezrobotnych poprzez świadome przedstawianie nieprawdziwych informacji można nałożyć sankcje karne. Państwa EOG muszą jednak wykonywać to uprawnienie zgodnie z prawem EOG i jego ogólnymi zasadami, w tym z zasadą proporcjonalności.


title: Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Norges Høyesterett w dniu 26 maja 2021 r. w sprawie Norep AS przeciwko Haugen Gruppen AS (Sprawa E-2/21) 2021/C 417/07

text:
               14.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 417/27

      Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Norges Høyesterett w dniu 26 maja 2021 r. w sprawie Norep AS przeciwko Haugen Gruppen AS
      (Sprawa E-2/21)
      (2021/C 417/07)
      W dniu 11 czerwca 2021 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek z dnia 26 maja 2021 r., w którym Norges Høyesterett (Sąd Najwyższy Norwegii) zwraca się o wydanie opinii doradczej w sprawie Norep AS przeciwko Haugen Gruppen AS w odniesieniu do następujących kwestii:

                  1.

                  Czy pojęcie „pośredniczenie” zawarte w art. 1 ust. 2 dyrektywy 86/653 należy interpretować w ten sposób, że zakłada ono przekazywanie zamówień od klientów do zleceniodawcy, w związku z czym zlecenia nie mogą być kierowane bezpośrednio od klientów do zleceniodawcy, jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie opisanej w rozdziale 3 powyżej[ (1)]?

                  2.

                  W przypadku udzielenia na pierwsze pytanie odpowiedzi przeczącej, jakie czynniki są istotne dla oceny, czy działalność związaną ze sprzedażą należy uznać za „pośredniczenie” w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 86/653?

         (1)  Pełny tekst wniosku o wydanie opinii doradczej znajduje się na stronie: https://eftacourt.int/download/2-21-request-ao/?wpdmdl=7454


title: Sprawa C-94/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 16 lutego 2021 r. – Deutsche Lufthansa AG / FT

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/2

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 16 lutego 2021 r. – Deutsche Lufthansa AG / FT
      (Sprawa C-94/21)
      (2021/C 422/02)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Deutsche Lufthansa AG

         Strona pozwana: FT
      Postanowieniem Prezesa Trybunału z dnia 17 czerwca 2011 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


title: Sprawa C-141/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 5 marca 2021 r. – Deutsche Lufthansa AG / VR

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/2

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 5 marca 2021 r. – Deutsche Lufthansa AG / VR
      (Sprawa C-141/21)
      (2021/C 422/03)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Deutsche Lufthansa AG

         Strona pozwana: VR
      Postanowieniem Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2011 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


title: Sprawa C-423/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 12 lipca 2021 r. – Grand Production d.o.o. / GO4YU GmbH, DH, GO4YU d.o.o., MTEL Austria GmbH

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/3

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 12 lipca 2021 r. – Grand Production d.o.o. / GO4YU GmbH, DH, GO4YU d.o.o., MTEL Austria GmbH
      (Sprawa C-423/21)
      (2021/C 422/04)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Skarżąca w postępowaniu ze skargi rewizyjnej: Grand Production d.o.o.

         Pozwani w postępowaniu ze skargi rewizyjnej: GO4YU GmbH, DH, GO4YU d.o.o., MTEL Austria GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pojęcie „publicznego udostępniania”, o którym mowa w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. 2001, L 167, s. 10), należy interpretować w ten sposób, że takie udostępnianie jest dokonywane przez bezpośredniego (w danym wypadku niemającego siedziby w Unii) operatora platformy streamingowej, który:

                              —

                              sam decyduje o treści i zaciemnieniu rozpowszechnianych przez niego audycji telewizyjnych i realizuje je pod względem technicznym,

                              —

                              posiada wyłączne prawa administratora platformy streamingowej,

                              —

                              może wywierać wpływ na to, które programy telewizyjne może odbierać konsument końcowy za pomocą usługi, lecz nie może wywrzeć wpływu na ich treści,

                              —

                              jest jedynym podmiotem kontrolującym, kiedy, na jakich terytoriach, które programy i jakie treści będzie można oglądać,

                        a przy tym, w każdym wypadku

                              —

                              nie tylko umożliwia konsumentowi dostęp do transmitowanych treści, na których wykorzystanie online zezwolił odpowiedni uprawniony podmiot, lecz również do takich chronionych treści, co do których nie uzgodniono takiego dostępu, oraz

                              —

                              bezpośredni operator platformy streamingowej wie, że jego usługa umożliwia odbieranie chronionych transmitowanych treści bez zgody uprawnionych podmiotów, ponieważ klienci końcowi wykorzystują usługi VPN, które tworzą wrażenie, że adres IP i urządzenie klientów końcowych znajduje się na obszarach, co do których istnieje zgoda uprawnionego podmiotu, jednakże

                              —

                              faktycznie przez okres kilku tygodni było możliwe odbieranie chronionych transmitowanych treści za pomocą platformy streamingowej również bez zgody uprawnionych podmiotów, nawet przy braku tunelowania VPN?

                  2)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
                  Czy pojęcie „publicznego udostępniania”, o którym mowa w art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE, należy interpretować w ten sposób, że takie udostępnianie jest dokonywanie również przez osobę trzecią (w danym wypadku z siedzibą w Unii), związaną na mocy umowy lub prawa spółek ze wspomnianym w pytaniu pierwszym operatorem platformy, która to osoba trzecia, bez wywierania wpływu na zaciemnienia i programy oraz treści transmisji oferowane na platformie streamingowej,

                              —

                              reklamuje platformę streamingową operatora i jego usługi i/lub

                              —

                              zawiera z klientami automatycznie wygasające po 15 dniach umowy o abonament na okres próbny, i/lub

                              —

                              zapewnia wsparcie klientów platformy streamingowej jako centrum obsługi klientów, i/lub

                              —

                              oferuje w swojej witrynie internetowej płatne abonamenty dotyczące platformy streamingowej bezpośredniego operatora i następnie działa jako strona umowy z klientami i jest odbiorcą płatności, przy czym płatne abonamenty są skonstruowane w taki sposób, że wyraźnie powiadamia się klienta o braku niektórych programów dopiero, gdy klient wyraźnie oświadczy przy zawarciu umowy, że chce oglądać te programy, natomiast jeśli przy zawarciu umowy klient nie złoży oświadczenia lub konkretnego zapytania w tym względzie, nie otrzymuje on z góry informacji na ten temat?

                  3)

                  Czy art. 2 lit. a) i e) oraz art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE w związku z art. 7 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 (2) z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2012, L 351, s. 1) należy interpretować w ten sposób, że w wypadku podniesienia naruszenia prawa autorskiego i praw pokrewnych, których ochrona jest gwarantowana przez państwo członkowskie sądu rozpatrującego sprawę, sąd ten – ponieważ zasada terytorialności nie dopuszcza uprawnień sądów krajowych do rozpatrzenia i orzekania w przedmiocie naruszeń dokonanych za granicą – ma jurysdykcję do orzekania wyłącznie w odniesieniu do szkód wyrządzonych na terytorium tego państwa członkowskiego, czy też może lub powinien on mieć jurysdykcję również w odniesieniu do czynów popełnionych według twierdzeń zainteresowanego autora poza tym terytorium (na całym świecie)?

         (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. 2001, L 167, s. 10).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2012, L 351, s. 1).


title: Sprawa C-433/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 16 lipca 2021 r. – Agenzia delle Entrate / Contship Italia SpA

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 16 lipca 2021 r. – Agenzia delle Entrate / Contship Italia SpA
      (Sprawa C-433/21)
      (2021/C 422/05)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: Agenzia delle Entrate

         Druga strona postępowania kasacyjnego: Contship Italia SpA

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 18 (dawniej art. 12 TWE) i 49 (dawniej art. 43 TWE) TFUE stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, które – podobnie jak art. 30 ust. 1 pkt 5 ustawy nr 724 z dnia 23 grudnia 1994 r. w brzmieniu obowiązującym ratione temporis przed zmianami wprowadzonymi ustawą nr 296 z dnia 27 grudnia 2006 r. – wyłączają z systemu zapobiegania unikaniu opodatkowania dotyczącego spółek nieoperacyjnych – opartego na ustaleniu minimalnych standardów w zakresie dochodów i zysków związanych z wartością określonych aktywów spółki, których niespełnienie jest wskazówką świadczącą o nieoperacyjnym charakterze spółki i prowadzi do ustalenia dochodu podlegającego opodatkowaniu na zasadzie domniemania – jedynie spółki i podmioty, których papiery wartościowe są przedmiotem obrotu na włoskich rynkach regulowanych, z wyłączeniem spółek i podmiotów, których papiery wartościowe są przedmiotem obrotu na zagranicznych rynkach regulowanych, a także spółek, które są spółkami dominującymi lub zależnymi, nawet pośrednio, tych samych spółek i podmiotów notowanych na giełdzie.


title: Sprawa C-434/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 16 lipca 2021 r. – Agenzia delle Entrate / Contship Italia SpA

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 16 lipca 2021 r. – Agenzia delle Entrate / Contship Italia SpA
      (Sprawa C-434/21)
      (2021/C 422/06)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: Agenzia delle Entrate

         Druga strona postępowania i strona wnosząca kasację wzajemną: Contship Italia SpA

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 18 (dawniej art. 12 TWE) i 49 (dawniej art. 43 TWE) TFUE stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, które – podobnie jak art. 30 ust. 1 pkt 5 ustawy nr 724 z dnia 23 grudnia 1994 r. w brzmieniu obowiązującym ratione temporis przed zmianami wprowadzonymi ustawą nr 296 z dnia 27 grudnia 2006 r. – wyłączają z systemu zapobiegania unikaniu opodatkowania dotyczącego spółek nieoperacyjnych – opartego na ustaleniu minimalnych standardów w zakresie dochodów i zysków związanych z wartością określonych aktywów spółki, których niespełnienie jest wskazówką świadczącą o nieoperacyjnym charakterze spółki i prowadzi do ustalenia dochodu podlegającego opodatkowaniu na zasadzie domniemania – jedynie spółki i podmioty, których papiery wartościowe są przedmiotem obrotu na włoskich rynkach regulowanych, z wyłączeniem spółek i podmiotów, których papiery wartościowe są przedmiotem obrotu na zagranicznych rynkach regulowanych, a także spółek, które są spółkami dominującymi lub zależnymi, nawet pośrednio, tych samych spółek i podmiotów notowanych na giełdzie.


title: Sprawa C-435/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 15 lipca 2021 r. – easyJet Airline Company Ltd. / HG

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 15 lipca 2021 r. – easyJet Airline Company Ltd. / HG
      (Sprawa C-435/21)
      (2021/C 422/07)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: easyJet Airline Company Ltd.

         Strona pozwana: HG
      Postanowieniem Prezesa Trybunału z dnia 10 sierpnia 2011 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


title: Sprawa C-446/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obersten Gerichtshof (Austria) w dniu 20 lipca 2021 r. – Maximilian Schrems / Facebook Ireland Ltd

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obersten Gerichtshof (Austria) w dniu 20 lipca 2021 r. – Maximilian Schrems / Facebook Ireland Ltd
      (Sprawa C-446/21)
      (2021/C 422/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Obersten Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: Maximilian Schrems

         Druga strona postępowania rewizyjnego: Facebook Ireland Ltd

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy art. 6 ust. 1 lit. a) i b) ogólnego rozporządzenia o ochronie danych (RODO) (1) należy interpretować w ten sposób, że zgodność z prawem postanowień umownych zawartych w regulaminie dotyczącym umów korzystania z platformy, takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym (w szczególności postanowień umownych takich jak: „[z]amiast płacić […] poprzez korzystanie z produktów Facebooka objętych niniejszym Regulaminem użytkownik zgadza się na to, by Facebook wyświetlał mu reklamy […] Wykorzystujemy dane osobowe użytkowników […] w celu wyświetlania użytkownikom reklam, które są dla nich bardziej interesujące.”), które obejmują przetwarzanie danych osobowych w celu ich agregacji i analizy na potrzeby reklamy spersonalizowanej, należy oceniać zgodnie z wymogami określonymi w art. 6 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 RODO, których nie można zastąpić poprzez powołanie się na art. 6 ust. 1 lit. b) RODO?

                  2)

                  Czy art. 5 ust. 1 lit. c) RODO (minimalizacja danych) należy interpretować w ten sposób, że wszystkie dane osobowe, którymi dysponuje platforma taka jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym (w szczególności pochodzące od osoby, której dane dotyczą, lub od osób trzecich na tej platformie i poza nią) mogą być, bez ograniczeń co do czasu lub rodzaju danych, agregowane, analizowane i przetwarzane dla celów reklamy ukierunkowanej?

                  3)

                  Czy art. 9 ust. 1 RODO należy interpretować w ten sposób, że należy stosować go do przetwarzania danych umożliwiającego ukierunkowane filtrowanie (np. na potrzeby reklamy) szczególnych kategorii danych osobowych, takich jak przekonania polityczne czy orientacja seksualna, nawet jeśli administrator nie wprowadza rozróżnienia w odniesieniu do tych danych?

                  4)

                  Czy art. 5 ust. 1 lit. b) w zw. z art. 9 ust. 2 lit. e) RODO należy interpretować w ten sposób, że dotycząca własnej orientacji seksualnej wypowiedź poczyniona dla celów dyskusji panelowej zezwala na przetwarzanie innych danych dotyczących orientacji seksualnej w celu agregacji i analizy danych na potrzeby reklamy spersonalizowanej?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1)


title: Sprawa C-450/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Vercelli (Włochy) w dniu 20 lipca 2021 r. – UC / Ministero dell'istruzione

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Vercelli (Włochy) w dniu 20 lipca 2021 r. – UC / Ministero dell'istruzione
      (Sprawa C-450/21)
      (2021/C 422/09)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale ordinario di Vercelli

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: UC

         Strona pozwana: Ministero dell'istruzione

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy klauzulę 4 pkt 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. (1), należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak art. 1 ust. 121 ustawy nr 107/2015, który wyraźnie wyklucza uznanie i wypłatę określonego dodatkowego wynagrodzenia w wysokości 500 EUR na rzecz nauczycieli Ministero dell’istruzione (ministerstwa edukacji) zatrudnionych na podstawie umowy na czas określony, ponieważ to dodatkowe wynagrodzenie stanowi wynagrodzenie za kształcenie i doskonalenie zawodowe pracowników zatrudnionych jedynie na podstawie umowy na czas nieokreślony?

                  2)

                  Czy dodatkowe wynagrodzenie w wysokości 500 EUR rocznie, takie jak przewidziane w art. 1 ust. 121 ustawy nr 107/2015 [i w art.] 2 decreto legge (dekretu z mocą ustawy) nr 22/2020 (tzw. „elektroniczna karta nauczyciela”), przeznaczone na zakup towarów i usług kształcenia mających na celu podnoszenie kwalifikacji zawodowych oraz zakup usług łączności, należy uznać za objęte warunkami pracy, o których mowa w klauzuli 4 pkt 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony […]?

                  3)

                  W przypadku uznania, że taki dodatek nie wchodzi w zakres wyżej wspomnianych warunków pracy, czy klauzulę 6 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony […], w związku z art. 150 [TWE], art. 14 karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 10 Europejskiej karty społecznej, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak art. 1 ust. 121 ustawy nr 107/2015, który zastrzega możliwość dostępu do finansowania kształcenia jedynie dla pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę lub stosunku pracy na czas nieokreślony, mimo iż znajdują się oni w sytuacji porównywalnej do sytuacji nauczycieli zatrudnionych na czas określony?

                  4)

                  Czy w ramach zakresu zastosowania dyrektywy 99/70 ogólne zasady obowiązującego prawa [Unii Europejskiej] dotyczące równości, równego traktowania i niedyskryminacji pod względem zatrudnienia, ustanowione w art. 20 i 21 karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w dyrektywach 2000/43 (2) i 2000/78 (3) oraz w klauzuli 4 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony […], należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi takiemu jak art. 1 ust. 121 ustawy nr 107/2015, który umożliwia mniej korzystne traktowanie i dyskryminację pod względem warunków pracy i dostępu do kształcenia nauczycieli znajdujących się w sytuacji porównywalnej do nauczycieli zatrudnionych na czas nieokreślony w zakresie rodzaju pracy i warunków pracy tylko dlatego, że pozostają w stosunku pracy na czas określony, przy czym wykonywali oni te same obowiązki i posiadają te same kwalifikacje w danej dziedzinie, kwalifikacje pedagogiczne, metodyczno-dydaktyczne, organizacyjno-relacyjne i naukowe, uzyskane dzięki zdobytemu doświadczeniu w nauczaniu uznanemu w tych samych przepisach krajowych za równoważne?

                  5)

                  Czy klauzulę 6 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony […], interpretowanego w świetle ogólnych zasad obowiązującego prawa [Unii Europejskiej] dotyczących równości, równego traktowania i niedyskryminacji pod względem zatrudnienia oraz praw podstawowych ustanowionych w art. 14, 20 i 21 karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także z poszanowaniem owych zasad, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak art. 1 ust. 121 ustawy nr 107/2015, który zastrzega możliwość dostępu do kształcenia wyłącznie dla pracowników pozostających w stosunku pracy na czas nieokreślony?

         (1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1999, L 175, s. 43).

         (2)  Dyrektywa Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzająca w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (Dz.U. 2000, L 180, s. 22).

         (3)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2000, L 303, s. 16).


title: Sprawa C-467/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 30 lipca 2021 r. – Comune di Venezia / Telecom Italia SpA, Infrastrutture Wireless Italiane SpA – Inwit SpA

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 30 lipca 2021 r. – Comune di Venezia / Telecom Italia SpA, Infrastrutture Wireless Italiane SpA – Inwit SpA
      (Sprawa C-467/21)
      (2021/C 422/10)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: Comune di Venezia

         Druga strona postępowania apelacyjnego: Telecom Italia SpA, Infrastrutture Wireless Italiane SpA – Inwit SpA

         Pytanie prejudycjalne

      Czy prawo Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie przepisom krajowym (takim jak przepisy zawarte w art. 8 ust. 6 ustawy nr 36 z dnia 22 lutego 2001 r.) przewidzianym i stosowanym w celu umożliwienia poszczególnym samorządom lokalnym określenia kryteriów lokalizacji urządzeń telefonii ruchomej, w tym w formie zakazu takiego jak zakaz instalowania anten na określonych obszarach lub w określonej odległości od budynków danego rodzaju?


title: Sprawa C-481/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 4 sierpnia 2021 r. – TX / Bundesrepublik Deutschland

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 4 sierpnia 2021 r. – TX / Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-481/21)
      (2021/C 422/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Wiesbaden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: TX

         Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland, reprezentowana przez Bundeskriminalamt

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 15 ust. 3 i ust. 1 w związku z art. 14 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 (1) powinien być interpretowany w świetle art. 54 tej dyrektywy w ten sposób, że dopuszcza on uregulowanie krajowe,

                              a)

                              zgodnie z którym w przypadku wspólnej odpowiedzialności za przetwarzanie danych nie musi być wskazana jednostka faktycznie odpowiedziana za przechowywane dane, i

                              b)

                              które dodatkowo dopuszcza, że sądowi nie przekazuje się merytorycznego uzasadnienia w wypadku odmowy dostępu do danych?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytania 1a i 1b: czy art. 15 ust. 3 i ust. 1 dyrektywy (UE) 2016/680 jest zgodny z prawem do skutecznego środka prawnego przed sądem wynikającym z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą praw podstawowych”) (2), mimo że uniemożliwia to sądowi

                              a)

                              wezwanie do udziału w sprawie, zgodnie z krajowymi przepisami proceduralnymi, w toku wielostopniowego postępowania administracyjnego innego współadministrującego i faktycznie odpowiedzialnego organu, który musi wyrazić zgodę na udzielenie dostępu do danych, i

                              b)

                              zbadanie pod względem merytorycznym, czy zachodzą przesłanki odmowy dostępu i czy zostały one prawidłowo zastosowane przez organ odmawiający dostępu do danych?

                  3)

                  Czy poprzez odmowę dostępu do danych, a tym samym skutecznego środka prawnego przewidzianego w art. 47 karty praw podstawowych dokonuje się sprzecznej z prawem ingerencji w wolność wyboru zawodu przewidzianą w art. 15 kary praw podstawowych, gdy przechowywane informacje są wykorzystywane do wykluczenia danej osoby od podjęcia zamierzonej działalności z uwagi na domniemane zagrożenie dla bezpieczeństwa?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/680 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylająca decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW (Dz.U. 2016, L 119, s. 89).

         (2)  Dz.U. 2012, C 326, s. 391.


title: Sprawa C-488/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Ireland) w dniu 10 sierpnia 2021 r. – GV / Chief Appeals Officer, Social Welfare Appeals Office, Minister for Employment Affairs and Social Protection, Ireland, Attorney General

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Ireland) w dniu 10 sierpnia 2021 r. – GV / Chief Appeals Officer, Social Welfare Appeals Office, Minister for Employment Affairs and Social Protection, Ireland, Attorney General
      (Sprawa C-488/21)
      (2021/C 422/12)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Court of Appeal

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: GV

         Strona pozwana: Chief Appeals Officer, Social Welfare Appeals Office, Minister for Employment Affairs and Social Protection, Ireland, Attorney General

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pochodne prawo pobytu przysługujące bezpośredniemu wstępnemu pracownika najemnego będącego obywatelem Unii na podstawie art. 7 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE (1) jest uzależnione od tego, aby ten wstępny nadal pozostawał na utrzymaniu tego pracownika?

                  2)

                  Czy dyrektywa 2004/38/WE stoi na przeszkodzie temu, aby przyjmujące państwo członkowskie ograniczyło dostęp do świadczenia z tytułu pomocy społecznej członkowi rodziny pracownika najemnego będącego obywatelem Unii, któremu to członkowi przysługuje pochodne prawo pobytu ze względu na pozostawanie na utrzymaniu tego pracownika, jeżeli dostęp do takiego świadczenia oznaczałby, że ten członek rodziny przestałby pozostawać na utrzymaniu tego pracownika?

                  3)

                  Czy dyrektywa 2004/38/WE stoi na przeszkodzie temu, aby przyjmujące państwo członkowskie ograniczyło dostęp do świadczenia z tytułu pomocy społecznej członkowi rodziny pracownika najemnego będącego obywatelem Unii, któremu to członkowi przysługuje pochodne prawo pobytu ze względu na pozostawanie na utrzymaniu tego pracownika, na tej podstawie, że wypłata świadczenia spowoduje, iż ten członek rodziny stanie się nieracjonalnym obciążeniem dla systemu pomocy społecznej tego państwa?

         (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. 2004, L 158, s. 77).


title: Sprawa T-328/18: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – Naturgy Energy Group / Komisja [Pomoc państwa – Środek zachęty ekologicznej przyjęty przez Hiszpanię na rzecz elektrowni węglowych – Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie – Selektywny charakter]

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/10

      Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – Naturgy Energy Group / Komisja
      (Sprawa T-328/18) (1)

      (Pomoc państwa - Środek zachęty ekologicznej przyjęty przez Hiszpanię na rzecz elektrowni węglowych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Selektywny charakter)
      (2021/C 422/13)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Naturgy Energy Group, SA, dawniej Gas Natural SDG, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: F. González Díaz i J. Blanco Carol, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Němečková i D. Recchia, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę skarżącą: EDP España, SA (Oviedo, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Buendía Sierra i A. Lamadrid de Pablo, adwokaci), Viesgo Producción, SL, następca prawny Viesgo Generación, SL (Santander, Hiszpania) (przedstawiciele: F. Plasencia Sánchez, L. Ques Mena i L. de Pedro Martín, adwokaci)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 7733 final z dnia 27 listopada 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.47912 (2017/NN) – Środek zachęty ekologicznej przyjęty przez Hiszpanię na rzecz elektrowni węglowych, wszczynającej formalne postępowanie wyjaśniające przewidziane w art. 108 ust. 2 TFUE.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Naturgy Energy Group, SA pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Viesgo Producción, SL i EDP España, SA pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 268 z 30.7.2018.


title: Sprawa T-152/19: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – Brunswick Bowling Products / Komisja [Ochrona zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów oraz pracowników – Dyrektywa 2006/42/WE – Klauzula ochronna – Krajowy środek wprowadzający nakaz wycofania z obrotu i zakaz wprowadzania do obrotu maszyny do ustawiania kręgli oraz zestawu uzupełniającego – Zasadnicze wymagania w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa – Decyzja Komisji uznająca środek za uzasadniony – Równość traktowania]

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/10

      Wyrok Sądu z dnia 8 września 2021 r. – Brunswick Bowling Products / Komisja
      (Sprawa T-152/19) (1)

      (Ochrona zdrowia i bezpieczeństwa konsumentów oraz pracowników - Dyrektywa 2006/42/WE - Klauzula ochronna - Krajowy środek wprowadzający nakaz wycofania z obrotu i zakaz wprowadzania do obrotu maszyny do ustawiania kręgli oraz zestawu uzupełniającego - Zasadnicze wymagania w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa - Decyzja Komisji uznająca środek za uzasadniony - Równość traktowania)
      (2021/C 422/14)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Brunswick Bowling Products LLC, dawniej Brunswick Bowling & Billiards Corporation (Muskegon, Michigan, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci R. Martens i V. Ostrovskis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Huttunen i P. Ondrůšek, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: H. Eklinder, R. Eriksson, C. Meyer-Seitz, A. Runeskjöld, M. Salborn Hodgson, H. Shev, J. Lundberg i O. Simonsson, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/1960 z dnia 10 grudnia 2018 r. w sprawie środka ochronnego przyjętego przez Szwecję zgodnie z dyrektywą 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, zakazującego wprowadzania do obrotu określonego rodzaju maszyn do ustawiania kręgli oraz zestawu uzupełniającego, który ma być wykorzystywany razem z takim rodzajem maszyn do ustawiania kręgli, produkowanych przez przedsiębiorstwo Brunswick Bowling & Billiards, i wycofującego maszyny tego rodzaju, które wcześniej zostały wprowadzone do obrotu (Dz.U. 2018, L 315, s. 29).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Brunswick Bowling Products LLC zostaje obciążona kosztami postępowania.

                  3)

                  Królestwo Szwecji pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 155 z 6.5.2019.


title: Sprawa T-517/19: Wyrok Sądu z dnia 1 września 2021 r. – Homoki / Komisja [Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Sprawozdanie końcowe OLAF-u z dochodzenia w odniesieniu do projektów dotyczących oświetlenia publicznego na Węgrzech – Odmowa dostępu – Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu – Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej – Wyjątek dotyczący ochrony życia prywatnego i integralności jednostki – Ochrona danych osobowych]

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/11

      Wyrok Sądu z dnia 1 września 2021 r. – Homoki / Komisja
      (Sprawa T-517/19) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Sprawozdanie końcowe OLAF-u z dochodzenia w odniesieniu do projektów dotyczących oświetlenia publicznego na Węgrzech - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej - Wyjątek dotyczący ochrony życia prywatnego i integralności jednostki - Ochrona danych osobowych)
      (2021/C 422/15)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Andrea Homoki (Budapeszt, Węgry), (przedstawiciel: T. Hüttl, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Béres i A. Spina, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) z dnia 22 maja 2019 r. oddalającej wniosek potwierdzający o udział do dostępu do dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji OCM(2019)11506 Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć (OLAF) z dnia 22 maja 2019 r. w zakresie, w jakim na jej mocy odmówiono dostępu do sprawozdania końcowego OLAF-u z dochodzenia dotyczącego sprawy OF/2015/0034/B4, z którego usunięto ewentualne dane osobowe dotyczące świadków, notatek wewnętrznych i odniesień do metod OLAF-u.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 328 z 30.9.2019.


title: Sprawa T-834/19: Wyrok Sądu z dnia 1 września 2021 r. – e*Message Wireless Information Services / EUIPO – Apple (e*message) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy e*message – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Brak charakteru odróżniającego – Unieważnienie – Przepisy znajdujące zastosowanie ratione temporis – Stosowanie późniejszego orzecznictwa – Artykuł 17 karty praw podstawowych – Zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa]

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/12

      Wyrok Sądu z dnia 1 września 2021 r. – e*Message Wireless Information Services / EUIPO – Apple (e*message)
      (Sprawa T-834/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy e*message - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Unieważnienie - Przepisy znajdujące zastosowanie ratione temporis - Stosowanie późniejszego orzecznictwa - Artykuł 17 karty praw podstawowych - Zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa)
      (2021/C 422/16)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: e*Message Wireless Information Services GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawicie: adwokat A. Hotz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Walicka i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Apple Inc. (Cupertino, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat V. Schmitz Fohrmann)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 września 2019 r. (sprawa R 2454/2018-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Apple a e*Message Wireless Information Services.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  e*Message Wireless Information Services GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Apple Inc.

         (1)  Dz.U. C 45 z 10.2.2020.


title: Sprawa T-23/20: Wyrok Sądu z dnia 1 września 2021 r. – FF IP / EUIPO – Seven (the DoubleF) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego the DoubleF – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy THE DOUBLE – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Właściwy krąg odbiorców – Podobieństwo towarów – Podobieństwo oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/12

      Wyrok Sądu z dnia 1 września 2021 r. – FF IP / EUIPO – Seven (the DoubleF)
      (Sprawa T-23/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego the DoubleF - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy THE DOUBLE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Właściwy krąg odbiorców - Podobieństwo towarów - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 422/17)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: FF IP Srl (Mantoue, Włochy) (przedstawiciel: adwokat M. Locatelli)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Capostagno, pełnomocnik)

         Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO, interwenient przed Sądem: Seven SpA (Leinì, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci D. Sindico i E. Tonello)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 października 2019 r. (sprawa R 2588/2018-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Seven a FF IP.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Wniosek Seven SpA o odmowę rejestracji graficznego unijnego znaku towarowego DoubleF dla towarów należących do klasy 18 i usług należących do klasy 35 zostaje oddalony.

                  3)

                  FF IP Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 68 z 2.3.2020.


title: Sprawa T-96/20: Wyrok Sądu z dnia 1 września 2021 r. – Gruppe Nymphenburg Consult / EUIPO (Limbic® Types) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Limbic® Types – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniejszej decyzji – Przekazanie do rozstrzygnięcia przez wielką izbę odwoławczą – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001] – Naruszenie prawa – Badanie stanu faktycznego z urzędu – Artykuł 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 – Powaga rzeczy osądzonej – Artykuł 72 ust. 6 rozporządzenia 2017/1001 – Skład wielkiej izby odwoławczej]

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/13

      Wyrok Sądu z dnia 1 września 2021 r. – Gruppe Nymphenburg Consult / EUIPO (Limbic® Types)
      (Sprawa T-96/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Limbic® Types - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniejszej decyzji - Przekazanie do rozstrzygnięcia przez wielką izbę odwoławczą - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001] - Naruszenie prawa - Badanie stanu faktycznego z urzędu - Artykuł 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 - Powaga rzeczy osądzonej - Artykuł 72 ust. 6 rozporządzenia 2017/1001 - Skład wielkiej izby odwoławczej)
      (2021/C 422/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Gruppe Nymphenburg Consult AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Kunze)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję wielkiej izby odwoławczej EUIPO z dnia 2 grudnia 2019 r. (sprawa R 1276/2017-G) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Limbic® Types jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji wielkiej izby odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 2 grudnia (sprawa R 1276/2017-G).

                  2)

                  EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 191 z 8.6.2020.


title: Sprawa T-463/20: Wyrok Sądu z dnia 1 września 2021 r. – Sony Interactive Entertainment Europe / EUIPO – Wong (GT RACING) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego GT RACING – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający pogrubione, zakrzywione, pionowe i poziome linie – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy GT – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001] – Wcześniejsze krajowe niezarejestrowane znaki towarowe – Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001] – Istniejące w systemie common law powództwo oparte na bezprawnym używaniu nazwy (action for passing off) – Brak mylącego przedstawienia – Używanie w obrocie handlowym o znaczeniu większym niż lokalne – Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z Unii i z Euratomu]

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/14

      Wyrok Sądu z dnia 1 września 2021 r. – Sony Interactive Entertainment Europe / EUIPO – Wong (GT RACING)
      (Sprawa T-463/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego GT RACING - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający pogrubione, zakrzywione, pionowe i poziome linie - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy GT - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001] - Wcześniejsze krajowe niezarejestrowane znaki towarowe - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001] - Istniejące w systemie common law powództwo oparte na bezprawnym używaniu nazwy (action for passing off) - Brak mylącego przedstawienia - Używanie w obrocie handlowym o znaczeniu większym niż lokalne - Umowa o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa z Unii i z Euratomu)
      (2021/C 422/19)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sony Interactive Entertainment Europe Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC i adwokat M. Maier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: H. O’Neill i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Wai Leong Wong (Glasgow, Zjednoczone Królestwo)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 maja 2020 r. (sprawa R 1612/2019-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sony Interactive Entertainment Europe a W.L. Wongiem.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Sony Interactive Entertainment Europe Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 313 z 21.9.20.


title: Sprawa T-561/20: Wyrok Sądu z dnia 1 września 2021 r. – Sony Interactive Entertainment Europe / EUIPO – Vieta Audio (Vita) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy Vita – Rzeczywiste używanie znaku towarowego – Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Używanie w odniesieniu do towarów, dla których znak towarowy został zarejestrowany]

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/14

      Wyrok Sądu z dnia 1 września 2021 r. – Sony Interactive Entertainment Europe / EUIPO – Vieta Audio (Vita)
      (Sprawa T-561/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy Vita - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Używanie w odniesieniu do towarów, dla których znak towarowy został zarejestrowany)
      (2021/C 422/20)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sony Interactive Entertainment Europe Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, i adwokat P. Ruess)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. O’Neill i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Vieta Audio, SA (Barcelona, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 czerwca 2020 r. (sprawa R 425/2020-2) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Vieta Audio a Sony Interactive Entertainment Europe.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Sony Interactive Entertainment Europe zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 371 z 3.11.2020.


title: Sprawa T-566/20: Wyrok Sądu z dnia 1 września 2021 r. – Residencial Palladium / EUIPO – Palladium Gestión (PALLADIUM HOTEL GARDEN BEACH) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy PALLADIUM HOTEL GARDEN BEACH – Wcześniejsza nazwa handlowa GRAND HOTEL PALLADIUM – Względna podstawa odmowy rejestracji – Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny – Artykuł 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 4 i art. 60 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/15

      Wyrok Sądu z dnia 1 września 2021 r. – Residencial Palladium / EUIPO – Palladium Gestión (PALLADIUM HOTEL GARDEN BEACH)
      (Sprawa T-566/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy PALLADIUM HOTEL GARDEN BEACH - Wcześniejsza nazwa handlowa GRAND HOTEL PALLADIUM - Względna podstawa odmowy rejestracji - Używanie w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny - Artykuł 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 4 i art. 60 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 422/21)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Residencial Palladium, SL (Ibiza, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat D. Solana Giménez)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Crawcour i A. Folliard Monguiral, pełnomocnicy)

         Interwenient przed Sądem, dopuszczony do wstąpienia w miejsce drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Palladium Gestión, SL (Ibiza) (przedstawiciel: adwokat J. Rojo García Lajara)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 czerwca 2020 r. (sprawa R 1542/2019-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Residencial Palladium a Fiesta Hotels & Resorts, SL.

         Sentencja

                  1)

                  Palladium Gestión, SL zostaje dopuszczone do wstąpienia w miejsce Fiesta Hotels & Resorts, SL w charakterze interwenienta.

                  2)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Residencial Palladium, SL zostaje obciążona kosztami postępowania poniesionymi przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Palladium Gestión.

         (1)  Dz.U. C 371 z 3.11.2020.


title: Sprawa T-697/20: Wyrok Sądu z dnia 1 września 2021 r. – Bimbo Donuts Iberia / EUIPO – Hijos de Antonio Juan (DONAS DULCESOL) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego DONAS DULCESOL – Wcześniejszy słowny znak towarowy DONAS – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Nieprzedstawienie dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego – Kwalifikacja towarów, co do których wykazano rzeczywiste używanie – Artykuł 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2017/1001]

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/16

      Wyrok Sądu z dnia 1 września 2021 r. – Bimbo Donuts Iberia / EUIPO – Hijos de Antonio Juan (DONAS DULCESOL)
      (Sprawa T-697/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego DONAS DULCESOL - Wcześniejszy słowny znak towarowy DONAS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Nieprzedstawienie dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Kwalifikacja towarów, co do których wykazano rzeczywiste używanie - Artykuł 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2017/1001)
      (2021/C 422/22)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Bimbo Donuts Iberia, SA (Madryd, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. Ceballos Rodríguez, I. Robledo McClymont i M. Hernández Gázquez)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele:: R. Raponi i D. Gája)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Hijos de Antonio Juan, SL (Villalonga, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 września 2020 r. (sprawa R 514/2020-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Bimbo Donuts Iberia a Hijos de Antonio Juan.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Bimbo Donuts Iberia, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021


title: Sprawa T-305/20: Postanowienie Sądu z dnia 9 sierpnia 2021 r. – Telefónica Germany / EUIPO – Google (LOOP) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku – Umorzenie postępowania]

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/16

      Postanowienie Sądu z dnia 9 sierpnia 2021 r. – Telefónica Germany / EUIPO – Google (LOOP)
      (Sprawa T-305/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku - Umorzenie postępowania)
      (2021/C 422/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Telefónica Germany GmbH & Co. OHG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Fottner i M. Müller)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Google LLC (Mountain View, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Kinkeldey, C. Schmitt i S. Clotten)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 marca 2020 r. (sprawa R 281/2019-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia praw do znaku między Google a Telefónica Germany.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie zostaje umorzone.

                  2)

                  Telefónica Germany GmbH & Co. OHG i Google LLC pokrywają własne koszty oraz każda z tych spółek, po połowie kosztów poniesionych przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 247 z 27.7.2020.


title: Sprawa T-371/21: Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2021 r. – WV / ESDZ

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/17

      Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2021 r. – WV / ESDZ
      (Sprawa T-371/21)
      (2021/C 422/24)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: WV (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 26 sierpnia 2020 r. ESDZ, a w razie potrzeby także wszystkich decyzji przygotowawczych, w której zdecydowano, że „na podstawie art. 9 ust. 1 lit. h) załącznika IX do regulaminu pracowniczego na [poufne] (1), urzędnika Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) nakłada się karę usunięcia ze stanowiska bez obniżenia uprawnień emerytalnych. Decyzja wchodzi w życie pierwszego dnia miesiąca następującego po jej podpisaniu”, o sygnaturze [poufne], doręczonej tego samego dnia pocztą elektroniczną przez [pounfe];

                  —

                  orzeczenie naprawienia całości szkody, którą strona skarżąca poniosła i poniesie z racji podjęcia i wykonania zaskarżonej decyzji i całokształtu zachowania wskazanego w skardze, w ramach którego wydano tę decyzję, której wysokość określa się wstępnie i z zastrzeżeniem zwiększenia w toku postępowania, ex æquo et bono, na 3 500 000 EUR;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, zgodnie z art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem Unii Europejskiej.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący nieprawdziwości zarzucanych czynów, skorzystania z niewłaściwej podstawy prawnej, naruszenia art. 17 ust. 1, art. 21 ust. 1, art. 25, art. 55 ust. 1 i art. 60 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), oczywistych błędów w ocenie, braku uzasadnienia, naruszenia obowiązku uzasadnienia i prawa do obrony oraz zasady „non bis in idem”.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący uchybień formalnych i proceduralnych w postępowaniu dyscyplinarnym, a w szczególności naruszenia art. 1, 2 i art. 22 ust. 1 załącznika IX do regulaminu pracowniczego i szeregu przepisów decyzji Komisji z dnia 12 czerwca 2019 r. w sprawie ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących prowadzenia dochodzeń administracyjnych i postępowań dyscyplinarnych (zwanych dalej „OPW”), wielokrotnych naruszeń prawa do obrony, a w szczególności art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą praw podstawowych”) gwarantującego każdemu dostęp do akt dotyczącej go sprawy, naruszenia art. 26 akapit drugi regulaminu pracowniczego, naruszenia domniemania niewinności, prawa do bycia wysłuchanym, art. 41 ust. 1 karty praw podstawowych i zapisanego w nim obowiązku bezstronności, rozporządzenia 2018/1725 (2) oraz 2001/1049 (3), naruszenia zasady równości broni wynikającej z pojęcia rzetelnego procesu gwarantowanego w art. 47 karty praw podstawowych, naruszenia obowiązku dbałości, obowiązku uzasadnienia oraz popełnienia oczywistego błędu w ocenie, naruszenia obowiązku prowadzenia dochodzenia w sposób bezstronny, niezależny i dogłębnym, na korzyść i na niekorzyść, oraz naruszenia zasad dobrej wiary i dobrej administracji.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia art. 10 załącznika IX do regulaminu pracowniczego, zasady pewności prawa i zasady proporcjonalności sankcji oraz naruszenia uzasadnionych oczekiwań i popełnienia oczywistego błędu w ocenie. Strona skarżąca podnosi, że kara nie jest adekwatna do zarzucanych czynów.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji, art. 12 i 22b regulaminu pracowniczego, obowiązku wspomagania i art. 24 regulaminu pracowniczego, nadużycia władzy, naruszenia przepisów dyrektywy 2019/1937 (4), naruszenia dyrektyw 2000/78 (5), 2000/43 (6), obowiązku lojalnej współpracy z Parlamentem Europejskim i rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 1 czerwca 2017 r. w sprawie walki z antysemityzmem [2017/2692 (RSP)], deklaracji Rady w sprawie walki z antysemityzmem z dnia 2 grudnia 2020 r., art. 2 i 3 TUE, europejskiej karty praw człowieka i powszechnej deklaracji praw człowieka, konwencji ONZ w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet, międzynarodowej konwencji w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji rasowej, międzynarodowych paktów ONZ dotyczących praw obywatelskich i politycznych oraz praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych oraz europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

         (1)  Dane poufne.

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. 2018, L 295, s. 39).

         (3)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

         (4)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1937 z dnia 23 października 2019 r. w sprawie ochrony osób zgłaszających naruszenia prawa Unii (Dz.U. 2019, L 305, s. 17).

         (5)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2000, L 303, s. 16).

         (6)  Dyrektywa Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzająca w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (Dz.U. 2000, L 180, s. 22).


title: Sprawa T-431/21: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2021 r. – L’union nationale des indépendants solidaires / Komisja

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/18

      Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2021 r. – L’union nationale des indépendants solidaires / Komisja
      (Sprawa T-431/21)
      (2021/C 422/25)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: L’union nationale des indépendants solidaires (Lorient, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Ortega)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że Komisja opiera swoją odpowiedź na skargę administracyjną na osobistej, a zatem niezgodnej z prawem wykładni art. 153 ust. 4 TFUE;

                  —

                  stwierdzenie, że Komisja uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy traktatów, a w szczególności zobowiązaniom, o których mowa w art. 105 ust. 1 TFUE;

                  —

                  stwierdzenie, że Cnav i jego organy powiązane naruszają europejskie reguły konkurencji;

                  —

                  nakazanie Komisji pokrycia i zapłaty na rzecz Union syndicale des indépendants solidaires kwoty 2 500 EUR tytułem zwrotu kosztów pełnomocnictwa;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi na decyzję Komisji Ares(2021)3291074 z dnia 18 maja 2021 r. oddalającą skargę administracyjną strony skarżącej, strona ta podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 267 TFUE, na mocy którego prawodawca przyznaje Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej wyłączną właściwość do orzekania w przedmiocie wykładni traktatów. Strona skarżąca wnioskuje stąd, że Komisja jest zobowiązana do uznania za prawo jedynie wykładni treści traktatów dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 153 ust. 4 TFUE. Strona skarżąca podnosi, że nie można uwzględnić dokonanej przez Komisję wykładni tego przepisu, zgodnie z którą tworzenie i zarządzanie systemami ochrony społecznej, w tym systemami emerytalnymi, pozostaje zasadniczo w kompetencji państw członkowskich. Strona skarżąca dodaje, że Komisja przekracza swoje uprawnienia, aby uzasadnić odmowę stwierdzenia naruszenia europejskich reguł konkurencji przez podmiot, którego dotyczy skarga administracyjna.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenie art. 101, 102 i 105 TFUE ze względu na to, że zdaniem strony skarżącej jednym z zadań Komisji jest właśnie badanie z urzędu przypadków naruszenia zasad określonych w ww. artykułach. Strona skarżąca uważa, że podmiot, którego dotyczy złożona przez nią skarga administracyjna, można uznać jedynie za przedsiębiorstwo i wnioskuje stąd, że w związku z tym mają do niego zastosowanie przepisy prawa Unii w dziedzinie konkurencji. Strona skarżąca stwierdza, że pozycja monopolistyczna Caisse nationale d'assurance vieillesse i związanych z nią organów jest niezgodna z prawem.


title: Sprawa T-486/21: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2021 r. – OE (*) / Komisja

text:
                  18.10.2021

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 422/19

         Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2021 r. –  OE (*1) / Komisja
         (Sprawa T-486/21)
         (2021/C 422/26)
         Język postępowania: francuski

            Strony

            Strona skarżąca: OE (*1) (przedstawiciel: adwokat G. Hervet)

            Strona pozwana: Komisja Europejska

            Żądania

         Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
         tytułem głównym,

                     —

                     stwierdzenie niezgodności z prawem art. 71 regulaminu pracowniczego, na którego podstawie została wydana decyzja organu powołującego z dnia 5 maja 2021 r.;

               tytułem ewentualnym,

                     —

                     stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 5 maja 2021 r.;

               w konsekwencji,

                     —

                     zasądzenie od Komisji Europejskiej na rzecz  OE (*1) kwoty 51,89 EUR tytułem zwrotu wydatków służbowych;

                     —

                     nakazanie Komisji Europejskiej przyznania  OE (*1) limitu korzystania z internetu do użytku służbowego za pomocą dowolnych środków w każdej sytuacji pracy zdalnej, która może wystąpić;

                     —

                     zasądzenie od Komisji Europejskiej na rzecz  OE (*1) kwoty 10 000 EUR tytułem naprawienia szkód;

                     —

                     obciążenie Komisji kosztami postępowania.

            Zarzuty i główne argumenty

         Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                     1.

                     Zarzut pierwszy, dotyczący tytułem głównym zarzutu niezgodności z prawem art. 71 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), a ewentualnie – nieważności decyzji organu powołującego z dnia 5 maja 2021 r. z racji niezgodności tej decyzji z orzecznictwem dotyczącym art. 71 regulaminu pracowniczego. Skarżąca podnosi ponadto na poparcie tego zarzutu uchybienie obowiązkowi dbałości i dobrej administracji oraz dyskryminujący charakter decyzji organu powołującego.

                     2.

                     Zarzut drugi, na poparcie żądania przyznania limitu korzystania z internetu do użytku służbowego, oparty na naruszeniu art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                     3.

                     Zarzut trzeci, na poparcie żądania odszkodowania za poniesione szkody, oparty na niezgodności z prawem zachowania Komisji powodującej powstanie odpowiedzialności pozaumownej Unii.

            (*1)  Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.


title: Sprawa T-488/21: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2021 r. – Tralux i in. / Parlament

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/20

      Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2021 r. – Tralux i in. / Parlament
      (Sprawa T-488/21)
      (2021/C 422/27)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Tralux, Société Générale de travaux – Luxembourg Sàrl (Leudelange, Luksemburg), Eric Soldermann, René-Pierre Ortiz, Rodrigue Thiemann, Richard Lang, Marie Real, Olivier Lingelser, Architectes Associés, Aea Architectes (Mulhouse, Francja), Energie & Environnement – Ingénieurs Conseils (Niederanven, Luksemburg), Edeis (Ivry-sur-Seine, Francja) (przedstawiciel: G. Krieger, avocat)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną pod względem formalnym;

                  —

                  pod względem materialnym, uznanie jej za zasadną;

            a tym samym,

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 20 lipca 2021 r. o odrzuceniu oferty strony skarżącej z dnia 16 kwietnia 2021 r.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na decyzję o odrzuceniu jej oferty złożonej w ramach postępowania przetargowego nr 06D10/2020/SI2KAD-01 dotyczącego projektowania i budowy przestrzeni „Europa Experience” i centrum konferencyjnego w Luksemburgu, strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia art. 51 rozporządzenia 2018/1046 (1). Na poparcie tego zarzutu podnosi ona wiele argumentów. Po pierwsze, strona skarżąca uważa, że spełniła kryteria wyboru, a w szczególności kryterium dotyczące minimalnej liczby pracowników. Po drugie, twierdzi, że specyfikacja istotnych warunków zamówienia nie wymagała przedstawienia dokumentów uzupełniających pod rygorem nieważności oferty. Wreszcie strona skarżąca dodaje, że wyjaśnienia do oferty mogły być składane, na żądanie instytucji zamawiającej, po złożeniu przez nią oferty. W każdym razie, jej zdaniem, wyjaśnienia te nie mogły zmienić w istotny sposób przedłożonych dokumentów.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. 2018, L 193, s. 1).


title: Sprawa T-490/21: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2021 r. – Vanhoudt / EBI

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/20

      Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2021 r. – Vanhoudt / EBI
      (Sprawa T-490/21)
      (2021/C 422/28)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Patrick Vanhoudt (Gonderange, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Champetier)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

            w konsekwencji

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 grudnia 2020 r., ponieważ na jej mocy odrzucona została kandydatura skarżącego na stanowisko szefa gabinetu wiceprezesa EBI oraz decyzji o powołaniu [poufne] (1) na to stanowisko;

                  —

                  w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 17 maja 2021 r., doręczonej skarżącemu w dniu 18 maja 2021 r., oddalającej złożone przez skarżącego odwołania w trybie administracyjnym z dnia 18 grudnia 2020 r. i z dnia 17 marca 2021 r.;

                  —

                  zasądzenie od EBI zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez skarżącego, która została oszacowana ex aequo et bono na 4 000 EUR;

                  —

                  obciążenie EBI całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący nieprawidłowości proceduralnych i naruszenia wytycznych w sprawie mobilności wewnętrznej i awansu. Skarżący podnosi w tym względzie, że nigdy nie został poinformowany o kryteriach wyboru ani o składzie komisji konkursowej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia ogłoszenia o naborze i oczywistych błędów w ocenie. Na poparcie tego zarzutu skarżący podnosi, że kandydat wybrany po przeprowadzeniu postępowania w sprawie naboru w sposób oczywisty nie spełniał przewidzianych kryteriów.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący niezgodności z prawem wytycznych i ogłoszenia o naborze, rozpatrywanych łącznie lub oddzielnie, ze względu na to, że naruszają zasady pewności prawa, przejrzystości i dobrej administracji.

         (1)  Dane poufne utajnione.


title: Sprawa T-496/21: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2021 r. – Vasallo Andrés / Parlament

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/21

      Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2021 r. – Vasallo Andrés / Parlament
      (Sprawa T-496/21)
      (2021/C 422/29)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Ángel Vasallo Andrés (Valladolid, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokat F. González Álvarez)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu następujące żądania:

                  —

                  na podstawie art. 263 TFUE wnosi o wyłączenie przewodniczącej Komisji Petycji Parlamentu Europejskiego, Dolors Montserrat Montserrat, a także wszystkich pracowników hiszpańskiej administracji publicznej pozostających w służbie czynnej lub urlopowanych, lub którzy są lub byli kiedykolwiek powiązani z nią lub z władzą ustawodawczą lub wykonawczą Hiszpanii, lub do nich przypisani, z uwagi na to, że ich udział w niniejszym postępowaniu rodzi oczywisty konflikt interesów, który stanowi w rzeczy samej naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, leżące u podstaw żądania stwierdzenia nieważności;

                  —

                  również na podstawie art. 263 TFUE wnosi o prawo do zapoznania się z uzasadnieniem decyzji podjętych w toku procedowania zaskarżonej decyzji, a konkretnie początkowego dopuszczenia petycji strony skarżącej, a także zmiany statusu tej petycji z „Dostępna dla osób popierających” na „Niedopuszczalna”, gdyż stanowi to dalsze naruszenie istotnych wymogów proceduralnych;

                  —

                  wnosi także na podstawie powołanego już art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji D 200663, z uwagi na naruszenie traktatów i pozostałych przepisów prawa dotyczących ich stosowania w określony sposób, a także dodatkowe naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, z uwagi na to, że uzasadnienie decyzji, zgodnie z którym petycja strony skarżącej została uznana za niedopuszczalną, nie ma zastosowania w niniejszym przypadku i jest nieuzasadnione prawnie. W związku z powyższym Sąd powinien, po przeprowadzeniu właściwych czynności,: – tytułem głównym – stwierdzić dopuszczalność petycji strony skarżącej; – lub, tytułem ewentualnym – nakazać Komisji Petycji cofnięcie postępowania do początkowego etapu, na którym organ ten powinien ponownie rozpatrzyć przedłożoną petycję z poszanowaniem naruszonych praw i stwierdzić, że petycja strony skarżącej jest dopuszczona i dostępna dla osób popierających;

                  —

                  w konsekwencji powyższego oraz na podstawie powołanego już art. 263 TFUE wnosi do Sądu o przeprowadzenie dochodzenia w przedmiocie osobistej odpowiedzialności uczestników postępowania, którzy naruszyli przepisy i którzy brali udział w, jak wszystko na to wskazuje, niezgodnych z prawem czynnościach podejmowanych wyłącznie w tym celu, by petycja strony skarżącej nie została pozytywnie przyjęta w parlamencie. Ewentualnie, jeżeli takie żądanie wykracza poza właściwość Sądu, wnosi o to, by w orzeczeniu stwierdzono jako ustalone okoliczności faktyczne istnienie wskazywanych niezgodnych z prawem działań, tak by mogło ono stanowić podstawę dla późniejszego postępowania administracyjnego wszczętego w sprawie tej odpowiedzialności;

                  —

                  na koniec, na podstawie art. 133 i nast. regulaminu postępowania przed Sądem wnosi o wyraźne obciążenie kosztami postępowania strony przeciwnej, również gdyby spełniła żądania, oraz aby Sąd, w razie gdyby nie uwzględnił niektórych zarzutów strony skarżącej, nie obciążał jej odpowiednią częścią kosztów drugiej strony, z uwagi na wagę i uzasadnienie prawne zarzutów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia na wstępie istotnych wymogów proceduralnych przy rozpatrywaniu sprawy.
                  W tym względzie strona skarżąca podnosi, że zawodowa historia i przynależność narodowa przewodniczącej Komisji Petycji Parlamentu Europejskiego, Dolors Montserrat Montserrat, powinny były skłonić ją do wyłączenia się z podejmowania zaskarżonej decyzji, gdyż petycja powodowała występowanie po jej stronie oczywistego konfliktu interesów.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia traktatów Unii Europejskiej w zaskarżonej decyzji, a także braku uzasadnienia co do istoty sprawy.
                  W tym względzie strona skarżąca podnosi, że sprawa podnoszona w petycji mieści się w zakresie działania UE, w związku z czym należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji z racji uchybienia mającym zastosowania przepisom prawa Unii.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia wymogów proceduralnych wynikającego ze zmiany statusu petycji strony skarżącej, a przy tym braku jej uzasadnienia.

            W tym względzie strona skarżąca podnosi, że status petycji został zmieniony niesłusznie i niezgodnie z przepisami, gdyż ustalono, że po jej dopuszczeniu i nadaniu statusu „Dostępna dla osób popierających”, w ciągu zaledwie kilku godzin zmieniono go na „Niedopuszczalna” bez żadnego znanego uzasadnienia.


title: Sprawa T-503/21: Skarga wniesiona w dniu 15 sierpnia 2021 r. – Lagardère, unité médico-sociale / Komisja

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/23

      Skarga wniesiona w dniu 15 sierpnia 2021 r. – Lagardère, unité médico-sociale / Komisja
      (Sprawa T-503/21)
      (2021/C 422/30)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Lagardère, unité médico-sociale (Ghlin, Belgia) (przedstawiciel: adwokat P. Vanlangendonck)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia 2021/953 (1).

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 9 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. L 119 z 4.5.2016, s. 1) w zakresie, w jakim zaskarżony akt narusza zakaz przetwarzania danych osobowych dotyczących zdrowia osoby fizycznej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 21 ust. 1 TFUE, który gwarantuje obywatelom Unii prawo do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 168 i 169 TFUE, art. 3, 35 i 38 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/953 z dnia 14 czerwca 2021 r. w sprawie ram wydawania, weryfikowania i uznawania interoperacyjnych zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 (unijne cyfrowe zaświadczenie COVID) w celu ułatwienia swobodnego przemieszczania się w czasie pandemii COVID-19 (Dz.U. 2021, L 211, s. 1).


title: Sprawa T-507/21: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2021 r. – Migadakis / ENISA

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/23

      Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2021 r. – Migadakis / ENISA
      (Sprawa T-507/21)
      (2021/C 422/31)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Ioannis Migadakis (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat K. Bicard)

         Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Cyberbezpieczeństwa (ENISA)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna.

                  —

                  stwierdzenie nieważności wydanej wobec niej decyzji.

                  —

                  obciążenie ENISA kosztami postępowania;

                  —

                  zastrzeżenie dla strony skarżącej możliwości podnoszenia kolejnych zarzutów faktycznych i prawnych w dowolnym dla niego czasie i miejscu;

                  —

                  zastrzeżenie dla strony skarżącej możliwości przedstawienia, oprócz dokumentów wymienionych w treści niniejszej skargi, innych dokumentów w dowolnym dla niego czasie i miejscu;

                  —

                  zastrzeżenie dla strony skarżącej możliwości skorzystania z wszelkich pozostałych uprawnień, środków zaskarżania, zarzutów i roszczeń.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązujących przepisów. Strona skarżąca podnosi w szczególności, że ogłoszenie o naborze nie przewidywało możliwości przeprowadzenia egzaminów w trybie zdalnym, przy czym on sam nie wyraził na to zgody ani w odniesieniu do egzaminów pisemnych ani ustnych. Skarżący dodaje, że nie mógł dokonać wyboru między możliwością uczestnictwa w egzaminie osobiście i w trybie zdalnym. Twierdzi też, że w lipcu 2020 r. nie było podstaw do przeprowadzenia egzaminu w trybie zdalnym, gdyż od dnia 4 maja 2020 r., czyli dnia, w którym przestały obowiązywać środki izolacji, Grecja znajdowała się w strefie zielonej. Skarżący utrzymuje wreszcie, że nie znalazł się w gronie laureatów egzaminu, gdyż zdobył tylko 60 punktów na 100, przy czym, aby zostać laureatem należało otrzymać ocenę 75/100, mimo że w ogłoszeniu o naborze nie było mowy o minimalnej ocenie, którą należało uzyskać.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady równości ze względu na złe warunki, w jakich został przeprowadzony konkurs. Skarżący nie został wobec tego potraktowany na równi z innymi kandydatami.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady obiektywności ocen. Skarżący twierdzi w tym względzie, że pytania zadane mu podczas egzaminów ustnego i pisemnego oraz oceny, jakie z nich uzyskał, były nieobiektywne.


title: Sprawa T-515/21: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2021 r. – Zeta farmaceutici / EUIPO – Specchiasol (EUPHYTOS)

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/24

      Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2021 r. – Zeta farmaceutici / EUIPO – Specchiasol (EUPHYTOS)
      (Sprawa T-515/21)
      (2021/C 422/32)
      Język skargi: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Zeta farmaceutici SpA (Vicenza, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Celluprica, F. Fischetti i F. De Bono)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Specchiasol Srl (Bussolengo, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy EUPHYTOS – unijny znak towarowy nr 6 316 541

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 czerwca 2021 r. w sprawie R 2094/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji oraz stwierdzenie unieważnienia spornego znaku towarowego, tj. unijnego znaku towarowego nr 6 316 541;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Izbie Odwoławczej do ponownego rozpoznania oraz nakazanie jej zastosowania się do orzeczenia Sądu przy wydawaniu nowej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-517/21: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2021 r. – Grieger / Komisja

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/25

      Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2021 r. – Grieger / Komisja
      (Sprawa T-517/21)
      (2021/C 422/33)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Vladimir Grieger (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 29 października 2020 r.;

                  —

                  w stosownym wypadku stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu zażalenia z dnia 11 maja 2021 r.;

                  —

                  zasądzenie od administracji na rzecz skarżącego odszkodowania wynoszącego równowartość dodatku menedżerskiego, który by mu przysługiwał począwszy od kolejnego miesiąca po złożeniu przez niego wniosku o przeniesienie (czyli od dnia 1 sierpnia 2020 r.);

                  —

                  zobowiązanie administracji do zrekompensowania skarżącemu wpływu tej niezgodności z prawem na jego uprawnienia emerytalne, czyli różnicy między jego rzeczywistą emeryturą, a emeryturą, do której miałby prawo na podstawie jego ostatniego wynagrodzenia zasadniczego wraz z dodatkiem menedżerskim;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na decyzję z dnia 29 października 2020 r. o oddaleniu wniosku skarżącego o przeniesienie na wyższe stanowisko kierownicze, skarżący podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego naruszenia zasady pierwszeństwa oraz zobowiązań podjętych przez organ powołujący w ramach decyzji z dnia 20 marca 2015 r. o przekazaniu skarżącego do dyspozycji grupy wsparcia dla Ukrainy (GSU).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku dobrej administracji, uzasadnionych oczekiwań skarżącego, praw nabytych oraz obowiązku dbałości administracji o dobro jej pracowników.


title: Sprawa T-519/21: Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2021 r. – VY / Komisja

text:
               18.10.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 422/25

      Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2021 r. – VY / Komisja
      (Sprawa T-519/21)
      (2021/C 422/34)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: VY (przedstawiciel: adwokat F. Moyse)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 25 maja 2021 r.;

                  —

                  w związku z tym, stwierdzenie, że złożone przez nią zażalenie jest dopuszczalne;

                  —

                  co do istoty sprawy, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 30 marca 2020 r.;

                  —

                  w związku z tym, przyznanie jej prawa do renty rodzinnej na podstawie art. 18 załącznika VIII regulaminu pracowniczego;

                  —

                  w każdym razie, obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi na decyzję Komisji o odmowie przyznania renty rodzinnej skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący dopuszczalności zażalenia z dnia 2 lutego 2021 r. Skarżąca podnosi, że złożone zażalenie jest dopuszczalne, ponieważ decyzja z dnia 30 marca 2020 r. nie miała charakteru decyzji administracyjnej, którą można zaskarżyć i w konsekwencji mogła być zasadnie uznana za zwykłe pismo informujące ją o krokach, jakie należy podjąć w następstwie śmierci jej męża.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem art. 18 załącznika VIII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) ze względu na to, że narusza on zasadę równego traktowania i dyskryminuje ze względu na charakter stosunku prawnego wspólnego pożycia.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa przy stosowaniu art. 18 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, w zakresie w jakim Komisja powinna była dokonać wykładni tego artykułu jako odnoszącego się do wspólnego pożycia jako para, niezależnie od tego czy para ta pozostaje w związku małżeńskim, w związku partnerskim czy też w wolnym związku.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący błędnej wykładni pojęcia małżonka w ramach systemu rent rodzinnych, z uwagi na to, że ogólny rozwój społeczeństwa europejskiego w zakresie wspólnoty życia wymaga szerokiej wykładni tego pojęcia.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący oczywistego błędu w ocenie wynikającego z nieuwzględnienia szczególnej sytuacji skarżącej. Skarżąca podnosi w tym względzie, że ona i jej mąż żyli razem przez ponad 32 lata, że mieli razem dziecko i wreszcie, że kiedy stan zdrowia jej męża się pogorszył, była u jego boku, aby mu pomagać.