title: Sprawa C-209/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 4 maja 2011 r. — Sportingbet PLC przeciwko Ypourgos Politismou, Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon

text:
               2.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 4 maja 2011 r. — Sportingbet PLC przeciwko Ypourgos Politismou, Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon
   (Sprawa C-209/11)
   2011/C 194/15
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sportingbet PLC

      Strona pozwana: Ypourgos Politismou, Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy krajowe, które w celu ograniczenia oferty gier losowych przyznają wyłączne prawo prowadzenia, zarządzania, organizowania i zapewniania funkcjonowania gier losowych jednemu przedsiębiorstwu mającemu formę spółki akcyjnej i notowanemu na giełdzie papierów wartościowych są zgodne z art. 43 i 49 traktatu WE, jeżeli ponadto przedsiębiorstwo to reklamuje organizowane przez nie gry losowe, rozszerza działalność na inne państwa, gracze mają swobodę uczestniczenia w grach a maksymalna kwota zakładu i wygranej jest określana w odniesieniu do kuponu a nie w odniesieniu do gracza?

               2)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy z art. 43 i 49 traktatu WE zgodne są przepisy krajowe mające same w sobie na celu zwalczanie przestępczości poprzez kontrolę przedsiębiorstw działających w omawianym sektorze w sposób zapewniający, iż działalność taka jest prowadzona jedynie w obszarach podlegających kontroli, które przyznają wyłączne prawo prowadzenia, zarządzania, organizowania i zapewniania funkcjonowania gier losowych jednemu przedsiębiorstwu również w sytuacji gdy równoległym skutkiem przyznania tego prawa jest nieograniczone powiększanie się oferty; czy też konieczne jest w każdym razie — i aby ograniczenie takie było uważane za odpowiednie do osiągnięcia celu zwalczania przestępczości — by powiększanie się oferty było kontrolowane czyli by utrzymywało się w ramach niezbędnych dla realizacji tego celu i nie wykraczało poza te ramy. W wypadku gdyby wspomniane powiększanie się powinno być kontrolowane czy można uważać, iż jest ono kontrolowane gdy w sektorze tym wyłączne prawo zostaje przyznane podmiotowi mającemu cechy opisane w pierwszym pytaniu prejudycjalnym. Wreszcie w wypadku gdyby uznano, iż przyznanie wyłącznego prawa, o którym mowa prowadzi do kontrolowanego powiększania się oferty gier losowych czy przyznanie go jednemu przedsiębiorstwu wykracza poza to co niezbędne w znaczeniu takim, iż ten sam cel może zostać skutecznie zrealizowany również przez przyznanie takiego prawa więcej niż jednemu przedsiębiorstwu?

               3)

               Jeżeli w odniesieniu do dwóch powyższych pytań prejudycjalnych uznane zostanie iż przyznanie na mocy omawianych przepisów krajowych wyłącznego prawa prowadzenia, zarządzania, organizowania i zapewniania funkcjonowania gier losowych nie jest zgodne z art. 43 i 49 traktatu WE: a) czy, zgodnie ze wspomnianymi postanowieniami traktatu WE dopuszczalne jest aby w przejściowym okresie potrzebnym na przyjęcie przepisów zgodnych z traktatem WE organy krajowe nie rozpatrywały wniosków dotyczących rozpoczęcia takiej działalności złożonych przez podmioty mające siedzibę w innych państwach członkowskich; b) w wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, na podstawie jakich kryteriów określona powinna być długość okresu przejściowego; c) jeżeli okres przejściowy nie jest dopuszczalny na podstawie jakich kryteriów organy krajowe powinny oceniać omawiane wnioski?


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 310 z 16.12.2006 .

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/89

         (2006/C 326/179)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 310 z 16.12.2006.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 294 z 2.12.2006.

      Dz.U. C 281 z 18.11.2006.

      Dz.U. C 261 z 28.10.2006.

      Dz.U. C 249 z 14.10.2006.

      Dz.U. C 237 z 30.9.2006.

      Dz.U. C 224 z 16.9.2006.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex:http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-336/16: Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2016 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/27

         Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2016 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-336/16)
   (2016/C 343/39)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: K. Herrmann i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że poprzez:

                           —

                           przekraczanie od 2007 do co najmniej 2013 roku dobowych wartości dopuszczalnych dla pyłu PM10 w 35 strefach jakości powietrza i rocznych wartości dopuszczalnych dla pyłu PM10 w dziewięciu strefach jakości powietrza oraz braku informacji wskazujących na to, że sytuacja ta uległa poprawie;

                           —

                           brak przyjęcia odpowiednich działań w programach ochrony powietrza zmierzających do jak najkrótszego okresu występowania przekroczeń wartości dopuszczalnych PM10 w powietrzu;

                           —

                           przekraczanie dobowych wartości dopuszczalnych zwiększonych o margines tolerancji od 01.01.2010 r. do 10.06.2011 r. w strefie 14.17- miasto Radom, 14.18- strefie pruszkowsko – żyrardowskiej i 16.5 – strefie kędzierzyńsko-kozielskiej oraz od 01.01.2011 do 10.06.2011 w strefie 30.3- ostrowsko-kępińskiej;

                           —

                           nieprawidłową transpozycję art.23 ust.1 akapit 2 dyrektywy 2008/50/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (1),

                     Rzeczpospolita Polska uchybiła jej zobowiązaniom przewidzianym odpowiednio w art.13 ust.1 w związku z załącznikiem XI, art.23 ust.1 akapit 2, art. 22 ust.3 w związku z załącznikiem XI, dyrektywy 2008/50/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy.

               —

               Obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Od 2007r. dobowe i roczne wartości dopuszczalne dla pyłu PM10 zostały przekroczone w odpowiednio 35 i 9 strefach. Mimo tego uchybienia art.13 ust.1 w zw. z załącznikiem XI dyrektywy 2008/50/WE Rzeczpospolita Polska nie przyjęła – wbrew art.23 ust.1 akapit 2 dyrektywy 2008/50/WE skutecznych działań w planach ochrony powietrza, dzięki którym przekroczenia te trwałyby jak najkrócej.
   Nieskuteczność tych działań wynika między innymi z okresu trwania przekroczeń dopuszczalnych wartości oraz z braku przepisów prawnych ustanawiających wartości emisyjne dla paliw wykorzystywanych w sektorze ogrzewania indywidualnego i standardów emisyjnych dla indywidualnych urządzeń grzewczych.

      (1)  Dz.U. L 152, s. 1.


title: Sprawa C-200/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu (Rumunia) w dniu 22 kwietnia 2014 r. – Silvia Georgiana Câmpean przeciwko Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Mediaș, Administrația Fondului pentru Mediu

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu (Rumunia) w dniu 22 kwietnia 2014 r. – Silvia Georgiana Câmpean przeciwko Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Mediaș, Administrația Fondului pentru Mediu
   (Sprawa C-200/14)
   2014/C 235/06
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Sibiu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Silvia Georgiana Câmpean

      Strona pozwana: Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Mediaș, Administrația Fondului pentru Mediu

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 6 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 17, 20, art. 21 ust. 1, art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ustanowioną w orzecznictwie Trybunału zasadę zwrotu podatków zakazanych na podstawie prawa Unii, rekomendację 16/2003 Komitetu Ministrów Rady Europy i rezolucję nr 1787/2011 Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy należy interpretować w ten sposób, że stoją na przeszkodzie uregulowaniu takiemu jak art. XV OUG nr 8/2014?


title: Sprawa C-136/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 22 stycznia 2013 r. w sprawie T-218/00 Cooperativa Mare Azzurro przeciwko Komisji, wniesione w dniu 18 marca 2013 r. przez Cooperativa Mare azzuro Socialpesca Soc. coop. arl, dawniej Cooperativa Mare azzuro Soc. coop. rl, i Cooperativa vongolari Sottomarina Lido Soc. coop. rl

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/15

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 22 stycznia 2013 r. w sprawie T-218/00 Cooperativa Mare Azzurro przeciwko Komisji, wniesione w dniu 18 marca 2013 r. przez Cooperativa Mare azzuro Socialpesca Soc. coop. arl, dawniej Cooperativa Mare azzuro Soc. coop. rl, i Cooperativa vongolari Sottomarina Lido Soc. coop. rl
   (Sprawa C-136/13 P)
   2013/C 147/25
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Cooperativa Mare azzuro Socialpesca Soc. coop. rl, dawniej Cooperativa Mare azzuro Soc. coop. rl, i Cooperativa vongolari Sottomarina Lido Soc. coop. rl (przedstawiciele: adwokaci A. Vianello, A. Bortoluzzi i A. Veronese)

      Druga strona postępowania: Ghezzo Giovanni & C. Snc di Ghezzo Maurizio & C., Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               Uchylenie lub zmiana zaskarżonego postanowienia Sądu (czwarta izba) z dnia 22 stycznia 2013 r., doręczonego wnoszącym odwołanie w dniu 23 stycznia 2013 r., wydanego w sprawie T-218/00, którym Sąd odrzucił skargę wniesioną przez Cooperativa Mare azzuro Soc. coop. rl i in. przeciwko Komisji, mająca na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995 (Dz.U. 2000, L 150, s. 50).

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnoszą w jego uzasadnieniu niezgodne z prawem zastosowanie zasad wyrażonych przez Trybunał w wyroku w sprawie „Comitato Venezia vuole vivere” [z dnia 9 czerwca 2011, C-71/09, Zb.Orz. s. I-4727] z jednej strony w odniesieniu do obowiązku uzasadnienia spoczywającego na Komisji w przypadku decyzji dotyczących pomocy państwa, a z drugiej strony w odniesieniu do ciężaru dowodu odnośnie do przesłanek art. 107 ust. 1 TFUE.
   W postanowieniu zaskarżonym niniejszym odwołaniem Sąd nie dostosował się do orzeczenia Trybunału w wyroku w sprawie „Comitato Venezia vuole vivere” z dnia 9 czerwca 2011 r., zgodnie z którym decyzja Komisji musi „zawierać w sobie wszystkie elementy istotne do jej wykonania przez władze krajowe”. Chociaż decyzja nie zawierała wszystkich elementów istotnych do jej wykonania przez władze krajowe, Sąd nie stwierdził żadnych nieprawidłowości metody przyjętej przez Komisję w spornej decyzji, co w konsekwencji naruszyło prawo.
   Zgodnie z przytoczonymi przez Trybunał w wyroku w sprawie „Comitato Venezia vuole vivere” zasadami dotyczącymi zwrotu pomocy do państwa członkowskiego, a nie do konkretnego beneficjenta, należy wykazanie w indywidualnym przypadku wystąpienia przesłanek art. 107 ust. 1 TFUE. W niniejszej sprawie Komisja w spornej decyzji nie wyjaśniła jednak „szczegółowych zasad” takiej analizy. W konsekwencji Republika Włoska, nie dysponując w celu zwrotu elementami istotnymi do wykazania, że przyznane ulgi stanowią pomoc państwa, postanowiła — w drodze ustawy nr 228 z dnia 24 grudnia 2012 r. (art. 1 ust. 351 i nast.) — wbrew orzecznictwu wspólnotowemu odwrócić ciężar dowodu. Wykazanie, że rozpatrywane ulgi nie zakłócają konkurencji ani nie wpływają na handel między państwami członkowskimi, zdaniem ustawodawcy włoskiego nie spoczywa na państwie, lecz na tym przedsiębiorstwie, które otrzymuje pomoc w postaci zwolnienia ze składek na ubezpieczenie społeczne, a jeżeli dowód ten nie zostanie przeprowadzony, obowiązuje domniemanie, że udzielona ulga może zakłócać konkurencję i wpływać na handel między państwami członkowskimi. Wszystko to jest w oczywisty sposób sprzeczne z zasadami wyrażonymi przez Trybunał w wyroku w sprawie „Comitato Venezia vuole vivere”.


title: Sprawa C-375/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien – Austria) – Harald Kolassa/Barclays Bank plc [Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 – Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych – Umowy zawierane przez konsumentów – Konsument zamieszkały w jednym z państw członkowskich, który kupił u pośrednika z siedzibą w innym państwie członkowskim papiery wartościowe wyemitowane przez bank z siedzibą w trzecim państwie członkowskim – Jurysdykcja w zakresie powództw przeciwko bankowi-emitentowi wspomnianych papierów wartościowych]

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/4

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien – Austria) – Harald Kolassa/Barclays Bank plc
      (Sprawa C-375/13) (1)

      ([Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych - Umowy zawierane przez konsumentów - Konsument zamieszkały w jednym z państw członkowskich, który kupił u pośrednika z siedzibą w innym państwie członkowskim papiery wartościowe wyemitowane przez bank z siedzibą w trzecim państwie członkowskim - Jurysdykcja w zakresie powództw przeciwko bankowi-emitentowi wspomnianych papierów wartościowych])
      (2015/C 107/04)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Handelsgericht Wien

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Harald Kolassa

         Strona pozwana: Barclays Bank plc

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 15 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym powód, który jako konsument nabył obligację na okaziciela od osoby trzeciej będącej przedsiębiorcą, przy czym nie została zawarta umowa między tym konsumentem a emitentem tej obligacji – co powinien zweryfikować sąd odsyłający – nie może powołać się na jurysdykcję przewidzianą w tym przepisie w związku z wytoczeniem powództwa przeciwko temu emitentowi z tytułu warunków emisji obligacji, naruszenia obowiązków informacyjnych i kontroli oraz odpowiedzialności dotyczącej prospektu emisyjnego.

                  2)

                  Artykuł 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym powód, który jako konsument nabył obligację na okaziciela od osoby trzeciej, przy czym jej emitent nie zaciągnął dobrowolnie zobowiązania wobec tego powoda – co powinien zweryfikować sąd odsyłający – nie może powoływać się na jurysdykcję przewidzianą w tym przepisie w związku z wytoczeniem powództwa przeciw temu emitentowi z tytułu warunków emisji obligacji, naruszenia obowiązków informacyjnych i kontroli, a także odpowiedzialności dotyczącej prospektu emisyjnego.

                  3)

                  Artykuł 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, iż ma on zastosowanie do powództwa zmierzającego do obciążenia odpowiedzialnością emitenta certyfikatu z tytułu prospektu emisyjnego dotyczącego tego certyfikatu, jak też naruszenia innych prawnych obowiązków informacyjnych spoczywających na tym emitencie, o ile odpowiedzialność ta nie jest objęta zakresem umowy lub roszczeń wynikających z umowy w rozumieniu art. 5 pkt 1 tego rozporządzenia. Zgodnie z art. 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 sądy miejsca zamieszkania powoda są właściwe, z tytułu zaistnienia szkody, do rozpoznania takiego powództwa, w szczególności jeżeli szkoda ta wystąpi bezpośrednio na rachunku bankowym powoda prowadzonym w banku mającym siedzibę w okręgu jurysdykcyjnym tych sądów.

                  4)

                  W ramach ustalania jurysdykcji na podstawie rozporządzenia nr 44/2001 nie ma konieczności przeprowadzenia szczegółowego postępowania dowodowego w przedmiocie spornych okoliczności faktycznych, które mają znaczenie zarówno dla kwestii jurysdykcji, jak i dla istnienia podnoszonego prawa. Sąd, do którego wniesiono powództwo, może jednak ustalić swą jurysdykcję międzynarodową w świetle wszystkich dostępnych mu informacji, w tym ewentualnie zastrzeżeń ze strony pozwanego.

         (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Sprawa T-339/15: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2015 r. – Polski Koncern Naftowy Orlen/OHIM (Kształt stacji benzynowej)

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/46

         Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2015 r. – Polski Koncern Naftowy Orlen/OHIM (Kształt stacji benzynowej)
   (Sprawa T-339/15)
   (2015/C 279/57)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Polski Koncern Naftowy Orlen SA (Płock, Polska) (przedstawiciel: M. Siciarek, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy (Kształt stacji benzynowej) – zgłoszenie nr 12 411 071

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 kwietnia 2015 r. w sprawie R 2245/2014-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącego w postepowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM i przed Sądem.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b), art. 7 ust. 2 oraz art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-345/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 27 sierpnia 2009 r. — J.A. van Delft i in. przeciwko College van zorgverzekeringen

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 27 sierpnia 2009 r. — J.A. van Delft i in. przeciwko College van zorgverzekeringen
   (Sprawa C-345/09)
   2010/C 11/21
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Centrale Raad van Beroep

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: J.A. van Delft i in.

      Strona pozwana: College van zorgverzekeringen

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 28, art. 28a i art. 33 rozporządzenia nr 1408/71 (1), przepisy załącznika VI część R pkt 1 lit. a) i b) do rozporządzenia nr 1408/71 oraz art. 29 rozporządzenia nr 574/72 (2) należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy, taki jak art. 69 ZVW [Zorgverzekeringswet], jest z nimi niezgodny w zakresie, w jakim emeryt lub rencista, który zasadniczo może wywodzić prawa z art. 28 i art. 28a rozporządzenia nr 1408/71, jest zobowiązany do zgłoszenia się do Cvz [College voor zorgverzekeringen] i składka tego emeryta lub rencisty jest potrącana z jego emerytury lub renty nawet, jeśli nie miała miejsca rejestracja w rozumieniu art. 29 rozporządzenia nr 574/72?

               2)

               Czy art. 39 WE i art. 18 WE należy interpretować w ten sposób, że przepis krajowy, taki jak art. 69 ZVW, jest z nimi niezgodny w zakresie, w jakim obywatel Unii, który zasadniczo może wywodzić prawa z art. 28 i art. 28a rozporządzenia nr 1408/71, jest zobowiązany do zgłoszenia się do Cvz i składka tego obywatela jest potrącana z jego emerytury lub renty nawet, jeśli nie miała miejsca rejestracja w rozumieniu art. 29 rozporządzenia nr 574/72?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 74, s. 1).


title: Sprawa C-593/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu Unii Europejskiej (trzecia izba) wydanego w dniu 9 września 2011 r. w sprawie Alliance One International, Inc. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 25 listopada 2011 r. przez Alliance One International, Inc.

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/41

      Odwołanie od wyroku Sądu Unii Europejskiej (trzecia izba) wydanego w dniu 9 września 2011 r. w sprawie Alliance One International, Inc. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 25 listopada 2011 r. przez Alliance One International, Inc.
      (Sprawa C-593/11 P)
      (2012/C 25/78)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Alliance One International, Inc. (przedstawiciele: C. Osti, A. Prastaro, G. Mastrantonio, avvocati)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie w całości wyroku Sądu Unii Europejskiej wydanego w dniu 9 września 2011 r. w sprawie T-25/06 Alliance One przeciwko Komisji; oraz, jeżeli stan postępowania na to pozwala,

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1 ust.1 spornej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona SCC, Dimon i Alliance One; oraz odpowiednio

                  —

                  obniżenie kwot grzywien nałożonych na Transcatab i na Dimon Italia (Mindo) w taki sposób, aby nie przekraczały one 10 % obrotów osiągniętych przez nie w ostatnim roku podatkowym, oraz

                  —

                  obniżenie kwoty grzywny nałożonej na Transcatab i na Dimon Italia (Mindo) ponieważ zastosowany wobec nich mnożnik nie znajduje już zastosowania ze względu na to że podstawą jego przyjęcia była wielkość grupy;

                  —

                  w każdym razie nakazanie Komisji pokrycia wszystkich kosztów, także tych poniesionych przez Alliance One w postępowaniu przed Sądem Unii Europejskiej.

         Zarzuty i główne argumenty

      Alliance One wnosi o: i) uchylenie w całości zaskarżonego wyroku; oraz dodatkowo ii) stwierdzenie nieważności art. 1 ust.1 decyzji Komisji z dnia 20 października 2005 r. w sprawie COMP/C.38.281/B.2 — Surowiec tytoniowy — Włochy w zakresie, w jakim dotyczy ona Standard Commercial Corp. („SCC”), Dimon Inc. („Dimon”) i Alliance One; oraz odpowiednio iii) obniżenie kwot grzywien nałożonych na Transcatab S.p.A. („Transcatab”) i Dimon Italia S.r.l. („Dimon Italia”; obecnie Mindo) w taki sposób, aby nie przekraczały one 10 % obrotów osiągniętych przez nie w ostatnim roku podatkowym, oraz tytułem żądania ewentualnego iv) obniżenie kwoty grzywny nałożonej na Transcatab i na Dimon Italia (obecnie Mindo) ponieważ zastosowany wobec nich mnożnik nie znajduje już zastosowania; v) w każdym razie nakazanie Komisji pokrycia wszystkich kosztów, także tych poniesionych przez Alliance One w postępowaniu przed Sądem Unii Europejskiej.
      Zdaniem Alliance One zaskarżony wyrok należy uchylić z następujących powodów:

                  —

                  Po pierwsze, Sąd Unii Europejskiej naruszył art. 296 TFUE oraz art. 48 i 49 Karty Praw Podstawowych UE. Wskutek braku przeprowadzenia przez Sąd konkretnej i wyczerpującej analizy mającego znaczenie dla sprawy materiału dowodowego przedstawionego przez wnoszącą odwołanie w celu obalenia domniemania wywierania decydującego wpływu i, co za tym idzie, braku poparcia odpowiednimi argumentami rozumowania, które doprowadziło do nieuwzględnienia tych dowodów, domniemanie to stało się niewzruszalne, efektem czego naruszone zostały zasady domniemania niewinności, ustawowej określoności i indywidualnej odpowiedzialności.

                  —

                  Po drugie, nie uwzględniając przedstawionego przez Alliance One materiału dowodowego Sąd Unii Europejskiej w niewłaściwy sposób zastosował ogólne zasady rozkładu ciężaru dowodu oraz postępowania dowodowego oraz w każdym razie naruszył przysługujące Alliance One prawo do obrony.


title: Sprawa T-394/10: Skarga wniesiona w dniu 13 września 2010 r. — Grebenshikova przeciwko OHIM — Volvo Trademark (SOLVO)

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/50

         Skarga wniesiona w dniu 13 września 2010 r. — Grebenshikova przeciwko OHIM — Volvo Trademark (SOLVO)
   (Sprawa T-394/10)
   ()
   2010/C 301/79
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Elena Grebenshikova (Petersburg, Federacja Rosyjska) (przedstawiciel: adwokat M. Björkenfeldt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Volvo Trademark Holding AB (Göteborg, Szwecja)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 czerwca 2010 r. w sprawie R 861/2010-1; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „SOLVO” dla towarów z klasy 9

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Volvo Trademark Holding AB

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Wielkiej Brytanii graficzny znak towarowy nr 747361 „VOLVO” dla szerokiej gamy towarów i usług; zarejestrowane w Wielkiej Brytanii słowne znaki towarowe nr 1552528, nr 1102971, nr 1552529 i nr 747362 „VOLVO” dla szerokiej gamy towarów i usług; słowne wspólnotowe znaki towarowe nr 2361087 i nr 2347193 „VOLVO” dla m.in. towarów i usług z klas 9 i 12

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na błędne zastosowanie przez Izbę Odwoławczą przepisów tego artykułu; naruszenie przez Izbę Odwoławczą ogólnej zasady prawa UE dotyczącej równego traktowania i naruszenie art. 1 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS) oraz naruszenie art. 2 Konwencji paryskiej o ochronie własności przemysłowej.


title: Sprawa C-71/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 października 2015 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Information Rights) – Zjednoczone Królestwo] – East Sussex County Council/Information Commissioner (Odesłanie prejudycjalne — Konwencja z Aarhus — Dyrektywa 2003/4/WE — Artykuły 5 i 6 — Publiczny dostęp do informacji dotyczących środowiska — Opłata za udostępnienie informacji o środowisku — Pojęcie „uzasadnionej kwoty” — Koszty utrzymywania bazy danych i koszty ogólne — Dostęp do wymiaru sprawiedliwości — Kontrola administracyjna i sądowa decyzji nakładającej opłatę)

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/6

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 października 2015 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Information Rights) – Zjednoczone Królestwo] – East Sussex County Council/Information Commissioner
   (Sprawa C-71/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Konwencja z Aarhus - Dyrektywa 2003/4/WE - Artykuły 5 i 6 - Publiczny dostęp do informacji dotyczących środowiska - Opłata za udostępnienie informacji o środowisku - Pojęcie „uzasadnionej kwoty” - Koszty utrzymywania bazy danych i koszty ogólne - Dostęp do wymiaru sprawiedliwości - Kontrola administracyjna i sądowa decyzji nakładającej opłatę))
   (2015/C 389/07)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   First-tier Tribunal (Information Rights)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: East Sussex County Council

      Strona pozwana: Information Commissioner

      Przy udziale: Property Search Group, Local Government Association

      Sentencja

               1)

               Artykuł 5 ust. 2 dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG należy interpretować w ten sposób, że opłata za udostępnienie szczególnego rodzaju informacji o środowisku nie może zawierać w sobie żadnej części kosztów wynikających z utrzymywania bazy danych, takiej jak ta w sprawie w postępowaniu głównym, wykorzystywanej w tym celu przez organ władzy publicznej, ale może zawierać koszty ogólne związane z czasem, jaki pracownicy tego organu przeznaczają na udzielanie odpowiedzi na indywidualne wnioski o udostępnienie informacji, uwzględnione w odpowiedni sposób przy określaniu wysokości tej opłaty, pod warunkiem że całkowita kwota tej opłaty nie przekracza uzasadnionej kwoty.

               2)

               Artykuł 6 dyrektywy 2003/4 należy interpretować w ten sposób, że nie są z nim sprzeczne przepisy krajowe, na mocy których uzasadniony charakter opłaty za udostępnienie szczególnego rodzaju informacji o środowisku podlega jedynie ograniczonej kontroli administracyjnej i sądowej – takiej jak ta przewidziana prawem angielskim – pod warunkiem że kontrola ta jest przeprowadzana na podstawie obiektywnych kryteriów oraz zgodnie z zasadami równoważności i skuteczności obejmuje kwestię, czy organ władzy publicznej nakładający tę opłatę przestrzegał przesłanek przewidzianych w art. 5 ust. 2 tej dyrektywy, czego kontrola należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 102 z 7.4.2014.


title: Sprawa F-6/16: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2016 r. – ZZ i in./ESDZ

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/38

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2016 r. – ZZ i in./ESDZ
   (Sprawa F-6/16)
   (2016/C 145/46)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciele: adwokaci N. de Montigny i J.N. Louis)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności rozliczeń wynagrodzenia skarżących za marzec 2015 r. oraz za kolejne miesiące w zakresie, w jakim zastosowano w nich decyzję ESDZ w sprawie obniżenia dodatku ze względu na warunki życia z 15 % do 10 %.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że decyzja dyrektora generalnego ds. administracyjnych ESDZ z dnia 23 lutego 2015 r. nie znajduje zastosowania do skarżących;

               —

               w rezultacie, stwierdzenie nieważności ich rozliczeń wynagrodzenia za marzec 2015 r. oraz za kolejne miesiące w zakresie, w jakim stosuje się w nich dodatek ze względu na warunki życia w wysokości 10 %;

               —

               obciążenie ESDZ kosztami postępowania.


title: Sprawa T-170/16: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2016 r. – Guardian Glass España, Central Vidriera/Komisja

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/35

         Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2016 r. – Guardian Glass España, Central Vidriera/Komisja
   (Sprawa T-170/16)
   (2016/C 243/38)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Guardian Glass España, Central Vidriera, S.L. (LLodio, Hiszpania) (przedstawiciele: M. Araujo Boyd, D. Armesto Macías, A. Lamadrid de Pablo, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               dopuszczenie skargi i zawartych w niej zarzutów skargi o stwierdzenie nieważności;

               —

               uznanie zarzutów skargi, a w konsekwencji, o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               zarządzenie ponownego wszczęcia formalnej procedury w rozumieniu art. 108 ust. 2 TFUE w celu umożliwienia skarżącym wykonania ich praw proceduralnych oraz w celu umożliwienia Komisji formalnego rozstrzygnięcia w sposób zgodny z prawem jej wątpliwości dotyczących zgodności spornej pomocy;

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji Komisji Europejskiej odmawiającej uznania za zgodne z rynkiem wewnętrznym określonych pomocy otrzymanych przez Guardian, podanej do wiadomości hiszpańskich organów pismem z dnia 15 lipca 2015 r. noszącym nazwę „Sprawy finansowe Kraju Basków (Araba) – Nieformalna informacja dotyczące dodatkowych wymogów zgodności z RAG 1998” i doręczonym skarżącym przez hiszpańskie organy w dniu 19 lutego 2016 r.”.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy
               Zasadniczo strona skarżąca twierdzi, że Komisja przyjęła decyzję, w której uznała indywidualną pomoc za sprzeczną z rynkiem wewnętrznym z naruszeniem art. 250 TFUE i zasady kolegialności, ponieważ decyzja nie została przyjęta przez kolegium komisarzy, a tym samym z naruszeniem art. 108 ust. 2 TFUE, jak również art. 4 i 13 rozporządzenia 659/1999 (1), ponieważ nie przeprowadzono procedury formalnej poprzedzającej wydanie decyzji.

               2.

               Zarzut drugi
               W drugim zarzucie skargi o stwierdzenie nieważności, sformułowanym subsydiarnie, strona skarżąca powołuje się na naruszenie art. 107 ust. 3 TFUE twierdząc, że decyzja Komisji zawiera błąd dotyczący sprzeczności pomocy z rynkiem wewnętrznym.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) NR 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa T-0380/04: Skarga wniesiona dnia 22 września 2004 r. przez Ioannisa Terezakisa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/46

         Skarga wniesiona dnia 22 września 2004 r. przez Ioannisa Terezakisa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-0380/04)
   (2004/C 300/90)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 22 września 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Ioannisa Terezakisa zamieszkałego w Brukseli (Belgia) reprezentowanego przez L. Defalque, Lawyer.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w formie listu datowanego dnia 12 lipca 2004 r. i otrzymanego przez powoda dnia 16 lipca 2004 r. odmawiającej mu dostępu do umowy głównej, umowy na prace podwykonawcze, kosztów materiałów budowlanych, faktur i protokołu odbioru budowy lotniska Spata;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W związku z odmową Komisji udzielenia powodowi dostępu do umowy głównej, podnosi on po pierwsze zarzut naruszenia prawa i błędnej oceny stanu faktycznego poprzez brak jasnego określenia przez Komisję czy autor dokumentu, Athens International Airport (Międzynarodowy port lotniczy w Atenach), jest stroną trzecią, inną niż Państwo Członkowskie, czy też jest organem Państwa greckiego, i czy w konsekwencji winien mieć zastosowanie art. 4 ust. 4 rozporządzenia 1049/2001 (1) lub ust. 5 tego samego artykułu. Powód podnosi również, że Komisja nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność, iż rozważała udzielenie dostępu bez porozumienia z osobą trzecią. Uważa on również, iż opowiadając się za rozszerzającą wykładnią pojęcia ochrony interesów handlowych Komisja naruszyła zasadę możliwie najszerszego dostępu do dokumentów, ustanowioną w art. 1 ust. a) rozporządzenia 1049/2001.
   W związku z tym samym dokumentem, powód twierdzi również, iż Komisja naruszyła art. 4 ust. 4 rozporządzenia 1049/2001 oraz art. 5 ust. 3 i 4 decyzji 2001/937 (2) poprzez brak dokonania oceny przedstawionego przez stronę trzecią uzasadnienia odmowy wyrażenia zgody na ujawnienie i poprzez brak wskazania powodowi elementów tej oceny. Powód wskazuje ponadto, że Komisja naruszyła art. 4 ust. 6 rozporządzenia 1049/2001 nie uwzględniając możliwości przyznania częściowego dostępu (do dokumentów), i wreszcie, że naruszyła obowiązek uzasadnienia decyzji.
   Zaskarżoną decyzją, Komisja odmówiła również dostępu do faktur i protokołu odbioru budowy portu lotniczego powołując się na fakt, iż są one przedmiotem badania w ramach niezakończonego jeszcze audytu zleconego przez DG Regional Policy (Dyrektoriat Generalny Polityka Regionalna). Odnosząc się do tej części decyzji Komisji powód podnosi, iż Komisja dokonała błędnej wykładni art. 4 ust.2 rozporządzenia 1049/2001 popełniając oczywisty błąd poprzez uznanie, że przedmiotowy audyt objęty jest zakresem tego przepisu. Powód podnosi również naruszenie zasady możliwie najszerszego dostępu jak również naruszenie przepisów Załącznika V do decyzji Komisji przyznającej pomoc z Cohesion Fund (Fundusz Spójności), który stanowi, iż zainteresowane Państwa Członkowskie winny zapewnić otwarty i łatwy dostęp do odpowiednich informacji, o które ubiegają się osoby trzecie. Podnosi on ponadto, że Komisja nie rozważyła możliwości udzielenia częściowego dostępu (do dokumentów).
   Co do odmowy Komisji udzielenia dostępu to wykazu kosztów materiałów budowlanych powód podnosi iż Komisja błędnie uznała, iż wniosek ten nie stanowi wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów i tym samym naruszyła art. 7 i 8 rozporządzenia 1049/2001.
   Wreszcie, powód przywołuje oczywisty brak dobrej woli i naruszenie przez Komisję zasady dobrego administrowania, która w zaskarżanej decyzji nie określiła, kiedy spodziewa się być w posiadaniu umów na prace podwykonawcze.

      (1)  Dz.U. L 145, 31.5.2001 str. 43-48.

      (2)  Dz.U. L 345, 29.12.2001 str. 94-98.


title: Sprawa C-66/12: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2012 r. — Rada Unii Europejskiej przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/14

         Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2012 r. — Rada Unii Europejskiej przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-66/12)
   2012/C 118/23
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciel: M. Bauer i J. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Tytułem głównym, stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, komunikatu Komisji COM(2011) 829 wersja ostateczna z dnia 24 listopada 2011 r., ponieważ odmówiła ona w nim ostatecznie przedstawienia Parlamentowi Europejskiemu i Radzie odpowiednich wniosków w oparciu o art. 10 załącznika XI do regulaminu pracowniczego a także stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, wniosku Komisji w sprawie rozporządzenia Rady dostosowującego ze skutkiem od dnia 1 lipca 2011 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej oraz współczynniki korygujące stosowane względem tych wynagrodzeń i emerytur, oraz

               —

               pomocniczo stwierdzenie, na podstawie art. 265 TFUE, naruszenia traktatów z tego względu, że strona pozwana nie przedstawiła Parlamentowi Europejskiemu i Radzie odpowiednich wniosków w oparciu o art. 10 załącznika XI do regulaminu pracowniczego;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie pierwszego żądania skargi dotyczącego stwierdzenia nieważności komunikatu Komisji z dnia 24 listopada 2011 r. Rada podnosi jedyny zarzut dotyczący naruszenia art. 10 załącznika XI do regulaminu pracowniczego w związku z art. 13 ust. 2 zdanie drugie TUE i art. 241 TFUE. Rada podnosi, że stanowisko Komisji, zgodnie z którym nie występuje ciężkie i nagłe pogorszenie sytuacji gospodarczej i społecznej w ramach Unii jest obarczone kilkoma błędami: Komisja nie uwzględniła wszystkich obiektywnych, dostępnych i istotnych danych oraz błędnie zakwalifikowała niektóre dane, na których oparła swą analizę. Zważywszy, że zgodnie z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie C-40/10 (pkt 79), „wykonanie kompetencji [przedstawienia odpowiednich wniosków] nadanej Komisji w art. 10 [załącznika XI] stanowi jedynie przysługujące tej instytucji uprawnienie”, omawiane błędy w kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych, które mają charakter oczywistych błędów w ocenie, sprawiają, że odmowa przedstawienia przez Komisję odpowiednich wniosków na tej podstawie jest niezgodna z prawem. Poprzez tę odmowę Komisja również naruszyła swój obowiązek lojalnej współpracy (art. 13 ust. 2 TUE).
   Drugie żądanie skargi dotyczy stwierdzenia nieważności wniosku w sprawie rozporządzenia dostosowującego wynagrodzenia i emerytury urzędników według „zwykłej metody” zatwierdzonej w art. 3 załącznika XI do regulaminu pracowniczego. Rada utrzymuje, że omawiany wniosek stanowi akt wywołujący skutki prawne z tego względu, że zgodnie z pkt 71 ww. wyroku w sprawie C-40/10 „w ramach wspomnianego art. 3 załącznika XI Rada nie może odwoływać się do zakresu swobodnego uznania wykraczającego poza kryteria określone w tym przepisie”. W związku z przedstawieniem wniosku opartego na zastosowaniu „zwykłej metody” zamiast wniosku w oparciu o klauzulę odstępstwa określoną w art. 10 załącznika XI, Komisja pozbawiła Parlament Europejski i Radę możliwości skorzystania z ich swobody uznania w odniesieniu do kryteriów omawianej klauzuli odstępstwa. Omawiany wybór obarczony jest takimi samymi błędami jak stanowisko Komisji zawarte w komunikacie z dnia 24 listopada 2011 r., zgodnie z którym nie występuje ciężkie i nagłe pogorszenie sytuacji gospodarczej i społecznej w ramach Unii. Ponadto Rada podnosi, że poprzez przedstawienie wniosku dotyczącego dostosowania wynagrodzeń według „zwykłej metody”, Komisja również uchybiła swemu obowiązkowi lojalnej współpracy (art. 13 ust. 2 TUE).
   Wreszcie pomocniczo Rada utrzymuje, że w wypadku, gdyby Trybunał Sprawiedliwości miał nie uznać komunikatu Komisji z dnia 24 listopada 2011 r. za zajęcie przez Komisję stanowiska w rozumieniu art. 265 ust. 2 TFUE, Komisja uchybiła swemu obowiązkowi, wynikającemu z art. 241 TFUE w związku z art. 10 załącznika XI do regulaminu pracowniczego, w wykładni dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości w ww. wyroku w sprawie C-40/10 (pkt 79), przedstawienia wniosku na tej podstawie.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie C-472/03 (wniosek Hoge Raad der Nederlanden o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Staatssecretaris van Financiën przeciwko Arthur Andersen & Co. Accountants c.s. (Szósta dyrektywa VAT — Art. 13 B lit. a) — Zwolnienie od podatku usług pokrewnych transakcjom ubezpieczeniowym, dokonywanym przez maklerów i pośredników ubezpieczeniowych — Ubezpieczenia na życie — Czynności „back office”)

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 3 marca 2005 r.
   w sprawie C-472/03 (wniosek Hoge Raad der Nederlanden o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Staatssecretaris van Financiën przeciwko Arthur Andersen & Co. Accountants c.s. (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Art. 13 B lit. a) - Zwolnienie od podatku usług pokrewnych transakcjom ubezpieczeniowym, dokonywanym przez maklerów i pośredników ubezpieczeniowych - Ubezpieczenia na życie - Czynności „back office”)
   (2005/C 115/11)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-472/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy), postanowieniem z dnia 7 listopada 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 12 listopada 2003 r., w postępowaniu Staatssecretaris van Financiën przeciwko Arthur Andersen & Co. Accountants c.s., Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Lenaerts (sprawozdawca), N. Colneric, K. Schiemann i E. Juhász, sędziowie; rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 3 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Art. 13 B lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że czynności „back office”, polegające na wykonywaniu za wynagrodzeniem usług na rzecz zakładu ubezpieczeniowego, nie stanowią usług pokrewnych transakcjom ubezpieczeniowym dokonywanym przez maklera bądź pośrednika ubezpieczeniowego w rozumieniu tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.01.2004


title: Sprawa C-417/04 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia  2 maja 2006 r.  — Regione Siciliana przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) — Zamknięcie pomocy finansowej — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Jednostka regionalna lub lokalna — Akty dotyczące tej jednostki bezpośrednio i indywidualnie — Bezpośrednie oddziaływanie)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/12

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 maja 2006 r. — Regione Siciliana przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-417/04 P) (1)

   (Odwołanie - Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) - Zamknięcie pomocy finansowej - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Jednostka regionalna lub lokalna - Akty dotyczące tej jednostki bezpośrednio i indywidualnie - Bezpośrednie oddziaływanie)
   (2006/C 143/22)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Regione Siciliana (Przedstawiciele: A. Cingolo i G. Aiello, adwokaci)

      Drugi uczestnik postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: E. de March i L. Flynn, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 9 lipca 2004 r. w sprawie T-341/02 Regione Sicialiana przeciwko Komisji oddalającego jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji D (2002) 810439 z dnia 5 września 2002 r. w sprawie zamknięcia pomocy finansowej Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) dotyczącej dużego projektu „Autostrada Messina–Palermo”.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Regione Siciliana zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004 r.


title: Sprawa T-558/08: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Eni SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/61

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — Eni SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-558/08)
   (2009/C 44/104)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Eni SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: M. Siragusa, D. Durante, G.C. Rizza, S. Valentino i L. Bellia, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w całości lub jej części, z wynikającymi z tego faktu konsekwencjami dla wymiaru kary;

               —

               tytułem ewentualnym, uchylenie lub obniżenie wysokości kary;

               —

               w obu przypadkach, obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzja zaskarżona w ramach niniejszego postępowania jest tożsama z decyzją stanowiącą przedmiot skargi w sprawie T-540/08 Esso i in. przeciwko Komisji.
   Na poparcie swych żądań skarżąca podnosi:

               —

               naruszenie i błędne zastosowanie art. 81 WE w zakresie, w jakim w art. 1 decyzji Komisja stwierdziła uczestnictwo Eni w porozumieniu lub praktyce uzgodnionej o ciągłym charakterze ze względu na obecność M. Di Serio w zebraniu technicznym, które miało miejsce w dniach 30 i 31 października w Hamburgu. W szczególności Eni podnosi, że Komisja popełniła następujące, pociągające za sobą konsekwencje prawne, błędy dotyczące okoliczności faktycznych: i) uznała, że Eni w trakcie postępowania administracyjnego nie podniosła na swą obronę, iż M. Di Serio „otwarcie zdystansował się” do treści ww. zebrania oraz ii) błędnie przytoczyła oświadczenia Eni w przedmiocie zaistniałej między dokumentami spółek Sasol i MOL różnicy zdań w przedmiocie podwyżek cen. Skarżąca twierdzi, iż, poza tym, że Komisja popełniła te błędy, naruszyła też prawo uznając, iż Eni przyłączyła się do porozumienia lub uzgodnionej praktyki o ciągłym charakterze, podczas gdy spółka ta nie przyłączyła się do żadnego wspólnego planu działania, a w przypadku jej brak jest znamion popełnienia tych dwóch naruszeń;

               —

               naruszenie i błędne zastosowanie art. 81 WE w zakresie, w jakim w art. 1 decyzji Komisja stwierdziła uczestnictwo Eni w porozumieniu lub praktyce uzgodnionej w okresie pomiędzy dniem 21 lutego 2002 r. a dniem 28 kwietnia 2005 r.; Eni kwestionuje w szczególności dokonaną przez Komisję ocenę niezgodnego z zasadami konkurencji charakteru jej uczestnictwa, a to ze względu na brak w jej przypadku znamion uczestnictwa w porozumieniu lub praktyce uzgodnionej w przedmiocie ustalania cen i wymiany istotnych informacji;

               —

               naruszenie i błędne zastosowanie art. 81 WE, art. 23 rozporządzenia (WE) nr 1/2003, a także wytycznych w sprawie obliczania grzywien; w szczególności, skarżąca stoi w tym względzie na stanowisku, że Komisja:

                           —

                           ustaliła kwotę podstawową grzywny oraz kwotę dodatkową w nieodpowiedni sposób oraz z naruszeniem zasad równości traktowania oraz proporcjonalności; w celu określenia kwoty podstawowej oraz kwoty dodatkowej grzywny Komisja przyjęła bowiem w odniesieniu do Eni wielkość procentową 17 % wartości sprzedaży, uznając, że spółka ta jest odpowiedzialna za ustalanie cen i wymianę informacji, a jednocześnie zastosowała praktycznie identyczny współczynnik (18 %) w odniesieniu do innych uczestniczących w kartelu przedsiębiorstw, które ponadto podzieliły między sobą rynki i klientów;

                           —

                           pominęła zasadę pewności prawa, stwierdzając w odniesieniu do Eni występowanie okoliczności obciążającej polegającej na recydywie, podczas gdy naruszenia popełnione w latach 80 przez przedsiębiorstwa zależne Eni nie zostały jej przypisane w dotyczących tych naruszeń decyzjach i nie można czynić jej za nie odpowiedzialną; ponadto, biorąc pod uwagę czas, jaki upłynął między popełnieniem tych wcześniejszych naruszeń a popełnieniem naruszeń, których dotyczy zaskarżona decyzja, bezzasadne w tym przypadku jest stosowanie pojęcia recydywy;

                           —

                           nie stwierdziła w odniesieniu do Eni występowania okoliczności łagodzących polegających na marginalnym stopniu uczestnictwa skarżącej w kartelu oraz braku wdrożenia przez nią decyzji podjętych na zebraniach technicznych; skarżąca twierdzi ponadto, że dostarczyła dowodów na to, iż C. Monti był przekonany, że uczestniczy w całkowicie zgodnych z prawem zebraniach ze względu na to, iż zostały one zorganizowane w ramach EWF, a w każdym razie, także dowodów na brak umyślnego działania ze strony Eni, która otrzymywała od swych przedsiębiorstw zależnych informacje niepozwalające jej na dokonanie oceny niezgodnego z zasadami konkurencji charakteru tych zebrań.


title: Sprawa C-438/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Rzeczpospolita Polska) w dniu 9 listopada 2009 r. — Bogusław Juliusz Dankowski/Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Rzeczpospolita Polska) w dniu 9 listopada 2009 r. — Bogusław Juliusz Dankowski/Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi
   (Sprawa C-438/09)
   2010/C 37/02
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bogusław Juliusz Dankowski

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi

      Pytania prejudycjalne

               1)

               czy zasady wspólnotowego systemu VAT, w szczególności art. 17 ust. 6 Szóstej Dyrektywy VAT (dyrektywa 77/388/EWG), (1) nie sprzeciwiają się ustawodawstwu Państwa Członkowskiego, zgodnie z którym podatnik nie nabywa prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury VAT wystawionej przez podmiot niezarejestrowany w ewidencji podatników podatku od towarów i usług?

               2)

               czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze istotne jest, że:

                           a)

                           nie ma wątpliwości, że transakcje wykazane w fakturze VAT podlegają opodatkowaniu podatkiem VAT oraz, że rzeczywiście zostały dokonane;

                           b)

                           faktura zawierała wszystkie dane, wymagane zgodnie z ustawodawstwem wspólnotowym;

                           c)

                           ograniczenie prawa podatnika do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktury wystawionej przez podmiot niezarejestrowany funkcjonowało w porządku krajowym przed dniem przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Wspólnoty?

               3)

               czy odpowiedź na pytanie pierwsze uzależniona jest od spełnienia dodatkowych kryteriów (np. udowodnienia, że podatnik działał w dobrej wierze)?

      (1)  Szósta Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, Dz. U.UE L 145 str. 1; Polskie wydanie specjalne Rozdział 09 Tom 01 P. 23


title: Sprawa F-101/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 22 maja 2008 r. — Cova przeciwko Komisji (Kwestie formalne — Zarzut niedopuszczalności)

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/31

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 22 maja 2008 r. — Cova przeciwko Komisji
   (Sprawa F-101/07) (1)

   (Kwestie formalne - Zarzut niedopuszczalności)
   (2008/C 183/61)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Philippe Cova (Bruksela, Belgia), (przedstawiciel: S. A. Pappas, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji o ograniczeniu okresu, w którym skarżący, urzędnik tymczasowo powołany na stanowisko kierownika wydziału ma prawo do dodatku wyrównawczego, o którym mowa w art. 7 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników, do jednego roku
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron pokryje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007 r., str. 73.


title: Sprawa T-103/14 R: Postanowienie Sądu z dnia 6 maja 2014 r. – Frucona Košice przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Alkohole i wyroby spirytusowe — Umorzenie zobowiązania podatkowego w ramach zbiorowego postępowania upadłościowego — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru — Brak fumus boni juris)

text:
               30.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/23

         Postanowienie Sądu z dnia 6 maja 2014 r. – Frucona Košice przeciwko Komisji
   (Sprawa T-103/14 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Alkohole i wyroby spirytusowe - Umorzenie zobowiązania podatkowego w ramach zbiorowego postępowania upadłościowego - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru - Brak fumus boni juris))
   2014/C 202/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Frucona Košice a.s. (Koszyce, Słowacja) (przedstawiciele: K. Lasok, QC, B. Hartnett i J. Holmes, barristers, oraz adwokat O. Geiss)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Walkerová i L. Armati, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C (2013) 6261 final z dnia 16 października 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.18211 (C 25/2005) (ex NN 21/2005) przyznanej przez Republikę Słowacką na rzecz Frucona Košice a.s., w zakresie, w jakim nakazuje ona Republice Słowackiej odzyskanie pomocy.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zarządzenie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-532/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Sofia Zoo przeciwko Országos Környezetvédelmi, Természetvédelmi és Vízügyi Főfelügyelőség [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona gatunków dzikiej fauny i flory – Rozporządzenie (WE) nr 338/97 – Artykuł 11 – Nieważność zezwolenia na przywóz ograniczona do okazów zwierząt, których rzeczywiście dotyczy podstawa nieważności]

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/20

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Sofia Zoo przeciwko Országos Környezetvédelmi, Természetvédelmi és Vízügyi Főfelügyelőség
      (Sprawa C-532/13) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Ochrona gatunków dzikiej fauny i flory - Rozporządzenie (WE) nr 338/97 - Artykuł 11 - Nieważność zezwolenia na przywóz ograniczona do okazów zwierząt, których rzeczywiście dotyczy podstawa nieważności])
      (2014/C 395/25)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Sofia Zoo

         Strona pozwana: Országos Környezetvédelmi, Természetvédelmi és Vízügyi Főfelügyelőség

         Sentencja

      Artykuł 11 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia Rady (WE) nr 338/97 z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie ochrony gatunków dzikiej fauny i flory w drodze regulacji handlu nimi powinien być interpretowany w ten sposób, że zezwolenie na przywóz, które nie spełnia warunków określonych we wspomnianym rozporządzeniu, należy uznać za nieważne wyłącznie w zakresie, w jakim zezwolenie to odnosi się do okazów zwierząt, których rzeczywiście dotyczy podstawa nieważności danego zezwolenia na przywóz, w związku z czym okazy te stanowią jedyne okazy, które mogą być przedmiotem zajęcia i ewentualnie konfiskaty przez właściwy organ państwa członkowskiego, w którym się one znajdują.

         (1)  Dz.U. C 15 z 18.1.2014.


title: Sprawa T-703/13: Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2013 r. — Liberbank przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/47

         Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2013 r. — Liberbank przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-703/13)
   2014/C 52/90
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Liberbank, SA (Malaga, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja zakwalifikowała w niej w niej całokształt środków, której jej zdaniem stanowią hiszpański system leasingu podatkowego, jako niezgodną z rynkiem wewnętrznym nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których Komisja wskazała inwestorów AIE jako beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on nakaz odzyskania rzekomej pomocy;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera ono rozstrzygnięcie w przedmiocie legalności prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty skargi są identyczne z podniesionymi przez skarżącą w sprawie T-700/13 Bankia przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-498/12: Postanowienie Sądu z dnia 6 maja 2013 r. — Koinopraxia Touristiki Loutrakiou przeciwko Komisji

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/29

         Postanowienie Sądu z dnia 6 maja 2013 r. — Koinopraxia Touristiki Loutrakiou przeciwko Komisji
   (Sprawa T-498/12) (1)

   2013/C 189/61
   Język postępowania: grecki
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013


title: Sprawa T-337/08: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2008 r. — Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli przeciwko OHIM (Przedstawienie renifera z czekolady)

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/17

         Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2008 r. — Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli przeciwko OHIM (Przedstawienie renifera z czekolady)
   (Sprawa T-337/08)
   (2008/C 260/32)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG (Kilchberg, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci R. Lange, E. Schalast i G. Hild)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 czerwca 2008 r. (sprawa R 780/2005-4);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający renifera z czekolady, zgłoszony dla towarów z klasy 30 (zgłoszenie nr 4 098 489).

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40 (1), ponieważ zgłoszony znak towarowy ma wymagane minimum charakteru odróżniającego i nie jest objęty koniecznością pozostawienia do swobodnego używania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa C-511/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 23 września 2009 r. w sprawie T-296/06 Dongguan Nanzha Leco Stationery Mfg. Co., Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 4 grudnia 2009 r. przez Dongguan Nanzha Leco Stationery Mfg. Co., Ltd

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/24

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 23 września 2009 r. w sprawie T-296/06 Dongguan Nanzha Leco Stationery Mfg. Co., Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 4 grudnia 2009 r. przez Dongguan Nanzha Leco Stationery Mfg. Co., Ltd
   (Sprawa C-511/09 P)
   2010/C 37/30
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Dongguan Nanzha Leco Stationery Mfg. Co., Ltd (przedstawiciel: A. Bentley QC)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, IML Industria Meccanica Lombarda Srl

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2009 r. w sprawie T-296/06 Dongguan Nanzha Leco Stationery Mfg. Co., Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej w zakresie, w którym oddalona została pierwsza część pierwszego zarzutu skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 1136/2006 (1) w zakresie, w którym nakłada ono cło antydumpingowe na mechanizmy dźwigniowe produkowane przez skarżącą przekraczające kwotę należności celnych, która byłaby wymagalna, gdyby nie zostało przeprowadzone kwestionowane dostosowanie ceny eksportowej

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w pierwszej instancji

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca podnosi, że w zaskarżonym wyroku nie nadano właściwego skutku prawnego pojęciu wartości normalnej zdefiniowanemu w art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 384/96 (2) w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej w zmienionym brzmieniu. W związku z tym w zaskarżonym wyroku błędnie wyciągnięto wniosek, że określona zgodnie z tym przepisem analogiczna wartość normalna odpowiada momentowi, w którym sporne produkty opuszczają linię produkcyjną w Chinach, chociaż w wyroku tym stwierdzono, że koszty ogólne i administracyjne (SG&A) zarówno w przypadku sprzedaży wewnętrznej, jak również w przypadku sprzedaży eksportowej nie są ponoszone przez przedsiębiorstwa w Chinach, lecz przez przedsiębiorstwa powiązane mające siedzibę w kraju z gospodarką rynkową, a mianowicie w Hong Kongu. Ten nieprawidłowy wniosek prowadzi do tego, że zaskarżony wyrok narusza art. 2 ust. 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 384/96 w zmienionym brzmieniu poprzez utrzymanie dostosowania ceny eksportowej przyjętego przez Radę i Komisję, polegającego na odjęciu kosztów SG&A i zysków przedsiębiorstw powiązanych w Hong Kongu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1136/2006 z dnia 24 lipca 2006 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz mechanizmów dźwigniowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 205, s. 1)

      (2)  DzU. L 56, s. 1.


title: Sprawa T-230/07: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2007 r. — Laboratorios del Dr. Esteve przeciwko OHIM — Ester C (ESTER-E)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/43

         Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2007 r. — Laboratorios del Dr. Esteve przeciwko OHIM — Ester C (ESTER-E)
   (Sprawa T-230/07)
   (2007/C 199/82)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Laboratorios del Dr. Esteve SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat K. Manhaeve)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Ester C Company (Prescott, Stany Zjednoczone)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji R 737/2006-2 Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 17 kwietnia 2007 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej oraz — w miarę możliwości — Ester C Company (łącznie i solidarnie) całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Ester C Company

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny wspólnotowy znak towarowy „ESTER-E” dla towarów i usług z klas 3 i 5 — zgłoszenie nr 3 163 946

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Laboratorios del Dr. Esteve SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny wspólnotowy znak towarowy „ESTEVE” dla towarów z klas 1, 5 i 42 oraz graficzny krajowy znak towarowy „ESTEVE” i „ESTEVE-LABORATORIO DEL DR. ESTEVE S.A.” dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: odrzucenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94


title: Sprawa C-195/11 P: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 lipca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Zhejiang Xinshiji Foods Co. Ltd, Hubei Xinshiji Foods Co. Ltd, Radzie Unii Europejskiej

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/27

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 lipca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Zhejiang Xinshiji Foods Co. Ltd, Hubei Xinshiji Foods Co. Ltd, Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-195/11 P) (1)

   2012/C 366/51
   Język postępowania: angielski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 179 z 18.6.2011.


title: Sprawa T-510/13: Skarga wniesiona w dniu 23 września 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/28

         Skarga wniesiona w dniu 23 września 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-510/13)
   2013/C 336/60
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: P. Gentili, avvocato dello Stato, G. Palmieri, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursach otwartych EPSO/AD/260/13, 261/13, 262/13, 263/13, 264/13, 265/13, 266/13, mających na celu utworzenie list rezerwowych na stanowiska tłumaczy języka duńskiego, angielskiego, francuskiego, włoskiego, maltańskiego, niderlandzkiego, słoweńskiego, opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 11 lipca 2013 r. nr C 199 A;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Żądania i główne argumenty pokrywają się z podniesionymi w sprawie T-275/13, Włochy przeciwko Komisji.


title: Sprawa F-52/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 7 listopada 2013 r. — Cortivo przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Współczynnik korygujący — Państwo członkowskie miejsca zamieszkania — Pojęcie — Główne miejsce zamieszkania — Podział miejsca zamieszkania między dwoma państwami członkowskimi — Dokumenty potwierdzające — Uzasadnione oczekiwania)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/32

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 7 listopada 2013 r. — Cortivo przeciwko Parlamentowi
      (Sprawa F-52/12) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Współczynnik korygujący - Państwo członkowskie miejsca zamieszkania - Pojęcie - Główne miejsce zamieszkania - Podział miejsca zamieszkania między dwoma państwami członkowskimi - Dokumenty potwierdzające - Uzasadnione oczekiwania)
      (2014/C 71/62)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Maria Luisa Cortivo (Sagone, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Salerno)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Ecker i S. Alves, pełnomocnicy)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej Luksemburg jako główne miejsce zamieszkania skarżącej oraz decyzji zawierającej powiadomienie o zmianie uprawnień emerytalnych skarżącej i o uchyleniu stosowania współczynnika korygującego dla Francji z dniem 1 stycznia 2010 r.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  M. L. Cortivo pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski.

         (1)  Dz.U. C 200 z 7.7.2012, s. 22.


title: Sprawa T-61/14: Wyrok Sądu z dnia 6 października 2015 r. – Monster Energy/OHIM – Balaguer (icexpresso + energy coffee) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego icexpresso + energy coffee — Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe X-PRESSO MONSTER, HAMMER M X-PRESSO MONSTER ESPRESSO + ENERGY i MIDNIGHT M X-PRESSO MONSTER ESPRESSO + ENERGY — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/42

         Wyrok Sądu z dnia 6 października 2015 r. – Monster Energy/OHIM – Balaguer (icexpresso + energy coffee)
   (Sprawa T-61/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego icexpresso + energy coffee - Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe X-PRESSO MONSTER, HAMMER M X-PRESSO MONSTER ESPRESSO + ENERGY i MIDNIGHT M X-PRESSO MONSTER ESPRESSO + ENERGY - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 398/52)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Monster Energy Company (Corona, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również: Luis Yus Balaguer (Movera, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 listopada 2013 r. (sprawa R 821/2013-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Monster Energy Company a Luisem Yusem Balaguerem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Monster Energy Company pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 129 z 28.4.2014.


               15.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 33/6

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej, złożony przez Borgarting Lagmannsrett na mocy orzeczenia tego sądu z dnia 9 października 2006 r. w sprawie KLM Royal Dutch Airlines przeciwko Staten v/Finansdepartementet

   (Sprawa E-4/06)
   (2007/C 33/04)
   W dniu 16 października 2006 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek złożony do Trybunału EFTA na mocy orzeczenia Borgarting Lagmannsrett (norweskiego sądu apelacyjnego) z dnia 9 października 2006 r. dotyczący wydania opinii doradczej w sprawie KLM Royal Dutch Airlines przeciwko Staten v/Finansdepartementet (Norwegii reprezentowanej przez Ministerstwo Finansów) w odniesieniu do następującej kwestii:

               1.

               Jaka jest podstawa prawna i warunki wstępne wystąpienia z wnioskiem o zwrot podatku, pobranego przez państwo członkowskie niezgodnie z przepisami Porozumienia EOG?


title: Sprawa C-463/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg — Niemcy) — L przeciwko M (Dyrektywa 2001/42/WE — Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko — Artykuł 3 ust. 4 i 5 — Określenie rodzajów planów mogących mieć znaczący wpływ na środowisko — Plany zagospodarowania „rozwoju wewnętrznego” wyłączone z oceny wpływu na środowisko na podstawie ustawodawstwa krajowego — Niewłaściwa ocena wymogu jakościowego w postaci „rozwoju wewnętrznego” — Brak wpływu na ważność planu zagospodarowania — Naruszenie skuteczności dyrektywy)

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg — Niemcy) — L przeciwko M
   (Sprawa C-463/11) (1)

   (Dyrektywa 2001/42/WE - Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko - Artykuł 3 ust. 4 i 5 - Określenie rodzajów planów mogących mieć znaczący wpływ na środowisko - Plany zagospodarowania „rozwoju wewnętrznego” wyłączone z oceny wpływu na środowisko na podstawie ustawodawstwa krajowego - Niewłaściwa ocena wymogu jakościowego w postaci „rozwoju wewnętrznego” - Brak wpływu na ważność planu zagospodarowania - Naruszenie skuteczności dyrektywy)
   2013/C 164/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: L

      Strona pozwana: M

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg — Wykładnia art. 3 ust. 4 i 5 dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. L 197, s. 30) — Zakres stosowania — Ustawodawstwo krajowe przewidujące procedurę przyspieszoną, która nie obejmuje oceny wpływu na środowisko, dla uchwalania planów zagospodarowania dotyczących małych obszarów na poziomie lokalnym, spełniających określone kryteria jakościowe i ilościowe — Nieprawidłowa ocena kryteriów jakościowych

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 5 w związku z art. 3 ust. 4 dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak będące przedmiotem postępowania głównego, zgodnie z którym naruszenie warunku jakościowego, wprowadzonego przepisem transponującym tę dyrektywę w celu zwolnienia szczególnego rodzaju planu zagospodarowania z oceny środowiskowej na podstawie owej dyrektywy, nie ma wpływu na ważność tego planu.

      (1)  Dz.U. C 355 z 3.12.2011.


title: Sprawa C-141/10: Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/19

      Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów
      (Sprawa C-141/10)
      (2010/C 161/28)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Kreuschitz i M. van Beek)

         Strona pozwana: Królestwo Niderlandów

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że nie przyjmując wszelkich środków niezbędnych do pozbawienia mocy uregulowania, zgodnie z którym pewne świadczenia z tytułu zabezpieczenia społecznego nie są wypłacane pracownikom będącym obywatelami innych państw członkowskich Unii Europejskiej, zatrudnionym na platformach wiertniczych w Niderlandach, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 13 ust. 2 lit. a) i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (1) oraz art. 45-48 TFUE.

                  —

                  obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  Ostatnio Parlament Europejski kierował wielokrotnie do Komisji Europejskiej zapytanie dotyczące pracowników będących obywatelami portugalskimi, zatrudnionych na platformach wiertniczych położonych na niderlandzkich szelfie kontynentalnym, zamieszkałych w Portugalii, którzy nie korzystają z takich samych warunków pracy i ochrony socjalnej co pracownicy zamieszkujący w Niderlandach.

                  2.

                  W konsekwencji Komisja wystosowała do Królestwa Niderlandów na podstawie art. 226 WE (obecnie art. 258 TFUE) wezwanie do usunięcia uchybienia i uzasadnioną opinię, stwierdzając w niej, że przepisy prawne obowiązujące w Niderlandach w dziedzinie zabezpieczenia społecznego muszą być stosowane również do tych pracowników zatrudnionych na platformach wiertniczych położonych w Niderlandach, którzy są obywatelami innych państw członkowskich Unii Europejskiej. Odmowa przez niderlandzkie organy wypłacenia tym osobom świadczeń z tytułu zabezpieczenia społecznego jest jej zdaniem niezgodna z tytułem II rozporządzenia (EWG) nr 1408/71, w szczególności z jego art. 13 ust. 2 lit. a i art. 3 ust. 1 oraz z art. 39-42 WE (obecnie art. 45-48 TFUE).

                  3.

                  Do dnia dzisiejszego Niderlandy nie przyjęły wszelkich środków niezbędnych do pozbawienia mocy uregulowania krajowego, zgodnie z którym pewne świadczenia z tytułu zabezpieczenia społecznego nie są wypłacane pracownikom będącym obywatelami innych państw członkowskich Unii Europejskiej, zatrudnionym na platformach wiertniczych w Niderlandach.

                  4.

                  Z tego względu Komisja dochodzi do wniosku, że odmawiając wypłaty pewnych świadczeń z tytułu zabezpieczenia społecznego pracownikom będącym obywatelami innych państw członkowskich Unii Europejskiej, zatrudnionym na platformach wiertniczych w Niderlandach, Niderlandy uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy art. 13 ust. 2 lit. a i art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 oraz art. 45-48 TFUE.

         (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2)


title: Sprawa T-266/11: Skarga wniesiona w dniu w dniu 19 maja 2011 r. — El Gazaerly przeciwko Radzie

text:
               23.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 219/20

         Skarga wniesiona w dniu w dniu 19 maja 2011 r. — El Gazaerly przeciwko Radzie
   (Sprawa T-266/11)
   2011/C 219/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Naglaa Abdallah El Gazaerly (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: D. Pannick, QC (Queen's Counsel), R. Lööf, Barrister, i M. O'Kane, Solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/172/WPZiB z dnia 21 marca 2011 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2011 L 76, s. 63) w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 270/2011 z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2011 L 76, s. 4), wdrążającego decyzję Rady 2011/172/WPZiB, w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej;

               —

               zasądzenie od pozwanej odszkodowania w wysokości 10 000 EUR;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że art. 29 TEU jest błędną lub niewystarczającą podstawą prawną decyzji Rady 2011/172/WPZiB, ponieważ:

                           —

                           przywołana decyzja nie realizuje celu z zakresu polityki zagranicznej;

                           —

                           przyjęcie takiej decyzji (oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 270/2011) stanowi nadużycie władzy; oraz

                           —

                           wpisanie nazwiska skarżącej do załącznika do decyzji Rady 2011/172/WPZiB (oraz odpowiadającego jej rozporządzenia) było nieracjonalne.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że objęcie skarżącego zakresem stosowania decyzji Rady 2011/172/WPZiB oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 270/2011 narusza jej prawo do skutecznej ochrony sądowej.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że objęcie skarżącego zakresem stosowania decyzji Rady 2011/172/WPZiB oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 270/2011 narusza zasadę proporcjonalności.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że skarżący poniósł szkodę będącą bezpośrednim skutkiem przyjęcia decyzji Rady 2011/172/WPZiB oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 270/2011, którą to szkodę Unia powinna naprawić.


title: Sprawa C-47/05: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/26

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-47/05) (1)

   (2007/C 82/50)

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005.


title: Sprawa T-458/08: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2008 r. — Wilfer przeciwko OHIM (Główka gitary)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/35

         Skarga wniesiona w dniu 9 października 2008 r. — Wilfer przeciwko OHIM (Główka gitary)
   (Sprawa T-458/08)
   (2009/C 6/71)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Hans-Peter Wilfer (Markneukirchen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokat A. Kockläuner)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 lipca 2008 r. w sprawie R 78/2007-4 w całości;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający główkę gitary w kolorach srebrnym, szarym i brązowym dla towarów należących do klas 9 i 15 (nr 2 639 821)

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie przepisu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1);

               —

               naruszenie zasady badania stanu faktycznego z urzędu, włącznie z brakiem zastosowania się do reguł dotyczących ciężaru dowodzenia, do których odnosi się art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94;

               —

               naruszenie obowiązku uzasadnienia w rozumieniu art. 73 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 40/94;

               —

               naruszenie zasady równego traktowania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa T-263/11: Wyrok Sądu z dnia 6 lutego 2013 r. — Bopp przeciwko OHIM (Zielony obramowany ośmiokąt) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego zielony obramowany ośmiokąt — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Wniosek dowodowy złożony po raz pierwszy w replice — Artykuł 48 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem — Wysłanie dokumentu do OHIM za pośrednictwem faksu — Właściwe przepisy)

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/15

         Wyrok Sądu z dnia 6 lutego 2013 r. — Bopp przeciwko OHIM (Zielony obramowany ośmiokąt)
   (Sprawa T-263/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego zielony obramowany ośmiokąt - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Wniosek dowodowy złożony po raz pierwszy w replice - Artykuł 48 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem - Wysłanie dokumentu do OHIM za pośrednictwem faksu - Właściwe przepisy)
   2013/C 79/26
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Carsten Bopp (Glashütten, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Russ)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo K. Klüpfel i D. Walicka, następnie K. Klüpfel i A. Pohlmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 marca 2011 r. (sprawa R 605/2010-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego zielony obramowany ośmiokąt jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 11 marca 2011 r. (sprawa R 605/2010-4).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Sprawa T-67/17: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2017 r. – Italytrade/EUIPO – Tpresso (tèespresso)

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/57

         Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2017 r. – Italytrade/EUIPO – Tpresso (tèespresso)
   (Sprawa T-67/17)
   (2017/C 104/79)
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Italytrade Srl (Bari, Włochy) (przedstawiciel: adwokat N. Clemente)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Tpresso SA (Zurych, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „tèespresso” – zgłoszenie nr 13 543 517

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 listopada 2016 r. w sprawie R 959/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji, jak przewiduje art. 65 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009, a w każdym razie zgodnie z obowiązującymi normami;

               —

               na podstawie art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem obciążenie EUIPO oraz potencjalnych interwenientów wszystkimi kosztami poniesionymi w ramach niniejszego postępowania przez Italytrade Srl;

               —

               zmianę rozstrzygnięcia na podstawie art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem, również pod kątem obciążenia kosztami, i obciążenie EUIPO oraz interwenienta kosztami poniesionymi w toku postępowania przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Sprzeciwów.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-261/13 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 grudnia 2014 r. – Peter Schönberger/Parlament Europejski (Odwołanie — Petycja do Parlamentu Europejskiego — Decyzja o nienadaniu petycji dalszego biegu — Skarga o stwierdzenie nieważności — Pojęcie aktu zaskarżalnego)

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/8

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 grudnia 2014 r. – Peter Schönberger/Parlament Europejski
   (Sprawa C-261/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Petycja do Parlamentu Europejskiego - Decyzja o nienadaniu petycji dalszego biegu - Skarga o stwierdzenie nieważności - Pojęcie aktu zaskarżalnego))
   (2015/C 046/10)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Peter Schönberger (przedstawiciel: O. Mader, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: U. Rösslein i E. Waldherr, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Peter Schönberger zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa T-469/15: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2015 r. – Bena Properties/Rada

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/36

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2015 r. – Bena Properties/Rada
   (Sprawa T-469/15)
   (2015/C 337/39)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bena Properties Co. SA (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności powództwa strony skarżącej;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2015/837 z dnia 28 maja 2015 r. i dalszych aktów wykonawczych do niej w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które są co do istoty identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-432/11 Makhlouf/Rada (1) lub podobne do nich.

      (1)  Dz.U. C 290, s. 13.


title: Sprawa C-158/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 6 kwietnia 2010 r. — Johan van Leendert Holding BV przeciwko Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 6 kwietnia 2010 r. — Johan van Leendert Holding BV przeciwko Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid
      (Sprawa C-158/10)
      (2010/C 161/33)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd krajowy

      Raad van State

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Johan van Leendert Holding BV

         Strona pozwana: Minister van Sociale Zaken en Werkgelegenheid

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 56 i 57 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przyjęciu przepisów krajowych takich jak art. 2 Wet arbeid vreemdelingen w związku z art. 1e ust. 1 lit. c) rozporządzenia wykonawczego do Wet arbeid vreemdelingen, zgodnie z którymi dla oddelegowania pracowników w rozumieniu art. 1 ust. 3 lit. b) dyrektywy 96/71/WE wymagane jest uzyskanie pozwolenia na pracę (1)?

         (1)  Dyrektywa 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotycząca delegowania pracowników w ramach świadczenia usług (Dz.U. 1997, L 18, s. 1)