title: Sprawa C-729/19: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal in Northern Ireland – Zjednoczone Królestwo) – TKF / Department of Justice for Northern Ireland [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Uznawanie i wykonywanie orzeczeń w przedmiocie zobowiązań alimentacyjnych – Rozporządzenie (WE) nr 4/2009 – Zakres stosowania ratione temporis – Artykuł 75 – Orzeczenia wydane przez sąd państwa członkowskiego przed przystąpieniem do Unii Europejskiej]

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/9

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal in Northern Ireland – Zjednoczone Królestwo) – TKF / Department of Justice for Northern Ireland
      (Sprawa C-729/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Uznawanie i wykonywanie orzeczeń w przedmiocie zobowiązań alimentacyjnych - Rozporządzenie (WE) nr 4/2009 - Zakres stosowania ratione temporis - Artykuł 75 - Orzeczenia wydane przez sąd państwa członkowskiego przed przystąpieniem do Unii Europejskiej)
      (2021/C 217/11)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Court of Appeal in Northern Ireland

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: TKF

         Druga strona postępowania: Department of Justice for Northern Ireland

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 75 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie wyłącznie do orzeczeń wydanych przez sądy krajowe w państwach, które były już członkami Unii Europejskiej w chwili wydania tych orzeczeń.

                  2)

                  Rozporządzenie nr 4/2009 należy interpretować w ten sposób, że żaden przepis tego rozporządzenia nie zezwala na to, aby orzeczenia w przedmiocie zobowiązań alimentacyjnych, wydane w jednym państwie przed jego przystąpieniem do Unii i przed datą rozpoczęcia stosowania tego rozporządzenia, były uznawane i wykonywane, po przystąpieniu tego państwa do Unii, w innym państwie członkowskim.

         (1)  Dz.U. C 423 z 16.12.2019.


title: Sprawa C-733/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. – Królestwo Niderlandów / Rada Unii Europejskiej, Parlament Europejski [Skarga o stwierdzenie nieważności – Wspólna polityka rybołówstwa – Rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 – Ochrona i zrównoważona eksploatacja morskich zasobów rybnych – Ochrona ekosystemów morskich – Rozporządzenie (UE) nr 2019/1241 – Środki techniczne – Załącznik V, część D – Zakaz połowów przy użyciu włoków rozprzowych zelektryfikowanych – Zasada proporcjonalności – Zasada ostrożności]

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/9

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. – Królestwo Niderlandów / Rada Unii Europejskiej, Parlament Europejski
      (Sprawa C-733/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna polityka rybołówstwa - Rozporządzenie (UE) nr 1380/2013 - Ochrona i zrównoważona eksploatacja morskich zasobów rybnych - Ochrona ekosystemów morskich - Rozporządzenie (UE) nr 2019/1241 - Środki techniczne - Załącznik V, część D - Zakaz połowów przy użyciu włoków rozprzowych zelektryfikowanych - Zasada proporcjonalności - Zasada ostrożności)
      (2021/C 217/12)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M.K. Bulterman, M. Noort i P. Huurnink, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Naert i A. Maceroni, pełnomocnicy), Parlament Europejski (przedstawiciele: R. van de Westelaken, I. Liukkonen i K. Zejdová, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: A.-L. Desjonquères i M. J.-L. Carré, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Królestwo Niderlandów zostaje obciążone, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej i Parlament Europejski.

                  3)

                  Republika Francuska ponosi własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 423 z 16.12.2019.


title: Sprawa C-736/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – ZS „Plaukti” [Odesłanie prejudycjalne – Rolnictwo – Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) – Rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 – Rozporządzenie (UE) nr 65/2011 – Artykuł 16 ust. 5 akapit trzeci – Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 – Artykuły 4 i 6 – Rozporządzenie (WE) nr 1122/2009 – Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich – Płatności rolnośrodowiskowe – Pomoc na utrzymanie różnorodności biologicznej na użytkach zielonych – Niespełnienie warunków przyznania tych płatności – Przedwczesne skoszenie – Zmniejszenie i wykluczenie wspomnianych płatności – Normy obowiązkowe – Wymogi podstawowe w zakresie zarządzania – Wymogi minimalne w zakresie dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska – Zobowiązania, które wykraczają poza normy obowiązkowe, wymogi minimalne i inne odpowiednie wymogi obowiązkowe ustanowione w ustawodawstwie krajowym]

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/10

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa – Łotwa) – ZS „Plaukti”
      (Sprawa C-736/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) - Rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 - Rozporządzenie (UE) nr 65/2011 - Artykuł 16 ust. 5 akapit trzeci - Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 - Artykuły 4 i 6 - Rozporządzenie (WE) nr 1122/2009 - Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich - Płatności rolnośrodowiskowe - Pomoc na utrzymanie różnorodności biologicznej na użytkach zielonych - Niespełnienie warunków przyznania tych płatności - Przedwczesne skoszenie - Zmniejszenie i wykluczenie wspomnianych płatności - Normy obowiązkowe - Wymogi podstawowe w zakresie zarządzania - Wymogi minimalne w zakresie dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska - Zobowiązania, które wykraczają poza normy obowiązkowe, wymogi minimalne i inne odpowiednie wymogi obowiązkowe ustanowione w ustawodawstwie krajowym)
      (2021/C 217/13)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa (Senāts)

         Strony w postępowaniu głównym

      ZS „Plaukti”

         przy udziale: Lauku atbalsta dienests

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 16 ust. 5 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania w przypadku, gdy wnioskodawca pomocy nie spełnił zobowiązań rolnośrodowiskowych dotyczących wymogów związanych z koszeniem, jednak nie stwierdzono jakiejkolwiek zmiany w danej grupie upraw.

                  2)

                  Artykuły 4 i 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 w związku z art. 39 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym ten sam wymóg może jednocześnie stanowić wymóg minimalny w zakresie dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska i wymóg wykraczający poza te wymogi minimalne, czyli warunek przyznania pomocy dotyczący płatności rolnośrodowiskowych.

         (1)  Dz.U. C 413 z 9.12.2019.


title: Sprawa C-786/19: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln – Niemcy) – The North of England P & I Association Ltd., następca prawny Marine Shipping Mutual Insurance Company / Bundeszentralamt für Steuern [Odesłanie prejudycjalne – Ubezpieczenie bezpośrednie inne niż ubezpieczenie na życie – Druga dyrektywa 88/357/EWG – Artykuł 2 lit. d) tiret drugie – Dyrektywa 92/49/EWG – Artykuł 46 ust. 2 akapit pierwszy – Podatek od składek ubezpieczeniowych – Pojęcie „państwa członkowskiego umiejscowienia ryzyka” – Pojazdy wszelkiego rodzaju – Pojęcie „państwa członkowskiego zarejestrowania” – Ubezpieczenie statków morskich – Statek wpisany do rejestru statków państwa członkowskiego, ale podnoszący banderę innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego na podstawie tymczasowego zezwolenia na opuszczenie bandery]

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/11

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln – Niemcy) – The North of England P & I Association Ltd., następca prawny Marine Shipping Mutual Insurance Company / Bundeszentralamt für Steuern
      (Sprawa C-786/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ubezpieczenie bezpośrednie inne niż ubezpieczenie na życie - Druga dyrektywa 88/357/EWG - Artykuł 2 lit. d) tiret drugie - Dyrektywa 92/49/EWG - Artykuł 46 ust. 2 akapit pierwszy - Podatek od składek ubezpieczeniowych - Pojęcie „państwa członkowskiego umiejscowienia ryzyka” - Pojazdy wszelkiego rodzaju - Pojęcie „państwa członkowskiego zarejestrowania” - Ubezpieczenie statków morskich - Statek wpisany do rejestru statków państwa członkowskiego, ale podnoszący banderę innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego na podstawie tymczasowego zezwolenia na opuszczenie bandery)
      (2021/C 217/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: The North of England P & I Association Ltd., następca prawny Marine Shipping Mutual Insurance Company

         Strona przeciwna: Bundeszentralamt für Steuern

         Sentencja

      Artykuł 46 ust. 2 akapit pierwszy dyrektywy Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniającej dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzeciej dyrektywy w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie) w związku z art. 2 lit. d) tiret drugie drugiej dyrektywy Rady 88/357/EWG z dnia 22 czerwca 1988 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie i ustanowienia przepisów ułatwiających skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług oraz zmieniającej dyrektywę 73/239/EWG, należy interpretować w ten sposób, że jeżeli umowy ubezpieczenia dotyczą pokrycia różnych rodzajów ryzyka związanych z eksploatacją statków morskich wpisanych do rejestru statków prowadzonego przez państwo członkowskie, lecz podnoszących banderę innego państwa członkowskiego lub państwa trzeciego na podstawie tymczasowego zezwolenia na opuszczenie bandery, to za „państwo członkowskie zarejestrowania” danego statku, a tym samym za „państwo członkowskie umiejscowienia ryzyka” w rozumieniu tych przepisów, które to państwo ma wyłączną kompetencję do opodatkowania składek ubezpieczeniowych zapłaconych na podstawie wspomnianych umów ubezpieczenia, należy uznać państwo członkowskie, które prowadzi rejestr statków, do którego ów statek został wpisany, zasadniczo w celu wykazania jego własności.

         (1)  Dz.U. C 45 z 10.2.2020.


title: Sprawa C-846/19: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'arrondissement – Luksemburg) – EQ / Administration de l'Enregistrement, des Domaines et de la TVA [Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112 WE – Działalność gospodarcza – Świadczenie usług dokonywane odpłatnie – Artykuł 2 ust. 1 lit. c) i art. 9 ust. 1 – Zwolnienia – Artykuł 132 ust. 1 lit. g) – Świadczenie usług ściśle związanych z opieką i pomocą społeczną – Usługi świadczone przez adwokata w zakresie zleceń w ramach systemów ochrony ubezwłasnowolnionych osób pełnoletnich – Podmiot uznany za mający charakter społeczny]

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/11

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'arrondissement – Luksemburg) – EQ / Administration de l'Enregistrement, des Domaines et de la TVA
      (Sprawa C-846/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112 WE - Działalność gospodarcza - Świadczenie usług dokonywane odpłatnie - Artykuł 2 ust. 1 lit. c) i art. 9 ust. 1 - Zwolnienia - Artykuł 132 ust. 1 lit. g) - Świadczenie usług ściśle związanych z opieką i pomocą społeczną - Usługi świadczone przez adwokata w zakresie zleceń w ramach systemów ochrony ubezwłasnowolnionych osób pełnoletnich - Podmiot uznany za mający charakter społeczny)
      (2021/C 217/15)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal d'arrondissement

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: EQ

         Strona przeciwna: Administration de l'Enregistrement, des Domaines et de la TVA

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że usługi na rzecz ubezwłasnowolnionych osób pełnoletnich mające na celu zapewnienie im ochrony w ramach czynności cywilnoprawnych, których świadczenie zostało powierzone usługodawcy przez organ sądowy na podstawie ustawy, a wynagrodzenie z tego tytułu zostało ustalone przez ten organ w sposób ryczałtowy lub na podstawie oceny dokonywanej odrębnie dla każdego przypadku, z uwzględnieniem w szczególności sytuacji finansowej osoby ubezwłasnowolnionej, przy czym wynagrodzenie to może zostać pokryte przez państwo w przypadku złego stanu majątkowego wspomnianej osoby wówczas, gdy usługi te są świadczone odpłatnie, a usługodawca uzyskuje z tego tytułu stały dochód i wysokość całej rekompensaty jest określona zgodnie z kryteriami gwarantującymi, iż wystarcza ona do pokrycia kosztów działalności poniesionych przez tego usługodawcę, stanowią działalność gospodarczą w rozumieniu rzeczonego przepisu.

                  2)

                  Artykuł 132 ust. 1 lit. g) dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że, po pierwsze, usługi na rzecz ubezwłasnowolnionych osób pełnoletnich mające na celu zapewnienie im ochrony w ramach czynności cywilnoprawnych stanowią „świadczenie usług ściśle związane z opieką i pomocą społeczną”, a po drugie, że nie można wykluczyć, iż adwokat świadczący takie usługi z zakresu opieki społecznej może zostać uznany, do celów prowadzonej przez niego działalności, i w granicach tych usług, za podmiot o charakterze społecznym, przy czym jednak kwalifikacji takiej musi obowiązkowo dokonać organ sądowy wyłącznie wówczas, gdy dane państwo członkowskie, odmawiając takiej kwalifikacji, przekroczyło granice przysługujących mu w tym względzie uprawnień dyskrecjonalnych.

                  3)

                  Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań nie sprzeciwia się temu, aby organ podatkowy obejmował podatkiem od wartości dodanej (VAT) niektóre transakcje dokonane w okresie, który już upłynął, w sytuacji gdy organ ten akceptował przez wiele lat deklaracje VAT podatnika niewłączające transakcji tego samego rodzaju do transakcji podlegających opodatkowaniu i w której podatnik nie jest w stanie odzyskać VAT należnego od podmiotów, które zapłaciły za te transakcje, przy czym uznaje się, że wynagrodzenie już zapłacone zawiera już ów VAT.

         (1)  Dz.U. C 54 z 17.2.2020.


title: Sprawa C-868/19: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Berlin-Brandenburg – Niemcy) – M-GmbH / Finanzamt für Körperschaften [Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 9 – Podatnicy – Artykuł 11 – Uprawnienie państw członkowskich do uznania uznawać za jednego podatnika podmioty niezależne pod względem prawnym, lecz ściśle powiązane pod względem finansowym, ekonomicznym i organizacyjnym („grupa VAT”) – Pojęcie „ścisłego związku finansowego” – Przepisy krajowe wykluczające możliwość bycia członkiem grupy VAT przez spółki osobowe, których wspólnicy, obok podmiotu dominującego, nie są jedynie osobami powiązanymi finansowo z przedsiębiorstwem podmiotu dominującego – Pewność prawa – Środki zapobiegające uchylaniu się od płacenia podatków lub unikaniu ich płacenia – Proporcjonalność – Neutralność VAT]

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/12

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Berlin-Brandenburg – Niemcy) – M-GmbH / Finanzamt für Körperschaften
      (Sprawa C-868/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 9 - Podatnicy - Artykuł 11 - Uprawnienie państw członkowskich do uznania uznawać za jednego podatnika podmioty niezależne pod względem prawnym, lecz ściśle powiązane pod względem finansowym, ekonomicznym i organizacyjnym („grupa VAT”) - Pojęcie „ścisłego związku finansowego” - Przepisy krajowe wykluczające możliwość bycia członkiem grupy VAT przez spółki osobowe, których wspólnicy, obok podmiotu dominującego, nie są jedynie osobami powiązanymi finansowo z przedsiębiorstwem podmiotu dominującego - Pewność prawa - Środki zapobiegające uchylaniu się od płacenia podatków lub unikaniu ich płacenia - Proporcjonalność - Neutralność VAT)
      (2021/C 217/16)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Berlin-Brandenburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: M-GmbH

         Pozwany organ: Finanzamt für Körperschaften.

         Sentencja

      Artykuł 11 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w świetle zasad proporcjonalności i neutralności podatkowej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi krajowemu, który uzależnia możliwość stworzenia przez spółkę osobową wraz z przedsiębiorstwem podmiotu dominującego, grupy osób, którą można uznać za jednego podatnika podatku od wartości dodanej, od spełnienia warunku, że wspólnikami spółki osobowej, obok podmiotu dominującego, są jedynie osoby, które pod względem finansowym są włączone do tego przedsiębiorstwa.

         (1)  Dz.U. C 77 z 9.3.2020.


title: Sprawa C-875/19 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. – FV / Rada Unii Europejskiej [Odwołanie – Skarga o stwierdzenie nieważności – Służba publiczna – Sprawozdanie z oceny – Kryteria oceny – Regularne świadczenie pracy – Spóźnienia – Przedstawienie zaświadczenia lekarskiego – Obowiązek dbałości]

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/13

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. – FV / Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-875/19 P) (1)

      (Odwołanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Służba publiczna - Sprawozdanie z oceny - Kryteria oceny - Regularne świadczenie pracy - Spóźnienia - Przedstawienie zaświadczenia lekarskiego - Obowiązek dbałości)
      (2021/C 217/17)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona wnosząca odwołanie: FV (przedstawiciel: É. Boigelot, avocat)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  FV pokrywa, poza własnymi kosztami, również koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 77 z 9.3.2020.


title: Sprawa C-877/19 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. – FV / Rada Unii Europejskiej [Odwołanie – Skarga o stwierdzenie nieważności – Służba publiczna – Sprawozdanie z oceny – Kryteria oceny – Regularne wykonywanie zadań – Spóźnienia – Przedstawienie zaświadczenia lekarskiego – Obowiązek dbałości]

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/13

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. – FV / Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-877/19 P) (1)

      (Odwołanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Służba publiczna - Sprawozdanie z oceny - Kryteria oceny - Regularne wykonywanie zadań - Spóźnienia - Przedstawienie zaświadczenia lekarskiego - Obowiązek dbałości)
      (2021/C 217/18)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona wnosząca odwołanie: FV (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  FV zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 77 z 9.3.2020.


title: Sprawa C-935/19: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – Polska) – Grupa Warzywna Sp. z o.o. / Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu [Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 273 – Zawyżenie kwoty zwrotu VAT w deklaracji podatkowej – Popełniony przez podatnika błąd w ocenie w kwestii podlegania przez transakcję opodatkowaniu – Korekta deklaracji podatkowej w wyniku kontroli – Sankcja wynosząca 20 % kwoty zawyżenia zwrotu VAT – Zasada proporcjonalności]

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/14

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu – Polska) – Grupa Warzywna Sp. z o.o. / Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu
      (Sprawa C-935/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 273 - Zawyżenie kwoty zwrotu VAT w deklaracji podatkowej - Popełniony przez podatnika błąd w ocenie w kwestii podlegania przez transakcję opodatkowaniu - Korekta deklaracji podatkowej w wyniku kontroli - Sankcja wynosząca 20 % kwoty zawyżenia zwrotu VAT - Zasada proporcjonalności)
      (2021/C 217/19)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Grupa Warzywna Sp. z o.o.

         Strona przeciwna: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu

         Sentencja

      Artykuł 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej i zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które nakładają na podatnika, który błędnie zakwalifikował transakcję zwolnioną z podatku od wartości dodanej (VAT) jako transakcję podlegającą temu podatkowi, sankcję wynoszącą 20 % kwoty zawyżenia zwrotu VAT nienależnie żądanej, w zakresie, w jakim sankcja ta ma zastosowanie bez rozróżnienia zarówno w sytuacji, w której nieprawidłowość wynika z błędu w ocenie popełnionego przez strony transakcji co do podlegania przez dostawę opodatkowaniu, który to błąd cechuje brak przesłanek wskazujących na oszustwo i uszczuplenia wpływów do skarbu państwa, jak i w sytuacji, w której nie występują takie szczególne okoliczności.

         (1)  Dz.U. C 191 z 8.6.2020.


title: Sprawa C-53/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Hengstenberg GmbH & Co. KG / Spreewaldverein eV [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych – Rozporządzenie (UE) nr 1151/2012 – Artykuł 49 ust. 3 akapit pierwszy i art. 49 ust. 4 akapit drugi – Artykuł 53 ust. 2 akapit pierwszy – Zmiany w specyfikacji produktu – Ogórki spreewaldzkie (Niemcy) „Spreewälder Gurken (IGP)” – Zmiany, które nie są nieznaczne – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Sprzeciw od wniosku o zmianę – Środek odwoławczy od decyzji uwzględniającej ten wniosek – Pojęcie uzasadnionych interesów]

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/15

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Hengstenberg GmbH & Co. KG / Spreewaldverein eV
      (Sprawa C-53/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych - Rozporządzenie (UE) nr 1151/2012 - Artykuł 49 ust. 3 akapit pierwszy i art. 49 ust. 4 akapit drugi - Artykuł 53 ust. 2 akapit pierwszy - Zmiany w specyfikacji produktu - Ogórki spreewaldzkie (Niemcy) „Spreewälder Gurken (IGP)” - Zmiany, które nie są nieznaczne - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Sprzeciw od wniosku o zmianę - Środek odwoławczy od decyzji uwzględniającej ten wniosek - Pojęcie uzasadnionych interesów)
      (2021/C 217/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Hengstenberg GmbH & Co. KG

         Strona pozwana: Spreewaldverein eV

         Sentencja

      Wykładni art. 49 ust. 3 akapit pierwszy i art. 49 ust. 4 akapit drugi rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych w związku z art. 53 ust. 2 akapit pierwszy tego aktu należy dokonywać w ten sposób, że w ramach procedury mającej zastosowanie do wniosków o zmianę specyfikacji produktu, która nie jest nieznaczna, każda osoba fizyczna lub prawna, na którą wnioskowane zmiany w sposób rzeczywisty lub potencjalny mają oddziaływanie gospodarcze, które jednak nie wykracza poza granicę wszelkiego prawdopodobieństwa, może wykazać „uzasadniony interes” wymagany dla zgłoszenia sprzeciwu wobec wniosku o zmianę lub złożenia odwołania od decyzji uwzględniającej ten wniosek, jeśli ryzyko naruszenia interesów takiej osoby nie jest czysto nieprawdopodobne lub hipotetyczne, czego ocena należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 161 z 11.5.2020.


title: Sprawa C-62/20: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel – Belgia) – Vogel Import Export NV / Belgische Staat [Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 – Unia celna – Wspólna taryfa celna – Klasyfikacja taryfowa – Nomenklatura scalona – Pozycje taryfowe – Pozycje 4407 i 4409 – Strugane deski drewniane, których wszystkie cztery kanty zostały nieznacznie zaokrąglone na całej długości deski]

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/15

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel – Belgia) – Vogel Import Export NV / Belgische Staat
      (Sprawa C-62/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 - Unia celna - Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Pozycje taryfowe - Pozycje 4407 i 4409 - Strugane deski drewniane, których wszystkie cztery kanty zostały nieznacznie zaokrąglone na całej długości deski)
      (2021/C 217/21)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Nederlandstalige rechtbank van eerste aanleg Brussel

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Vogel Import Export NV

         Strona przeciwna: Belgische Staat

         Sentencja

      Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, w wersji wynikającej z rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1821 z dnia 6 października 2016 r., należy interpretować w ten sposób, że struganych desek drewnianych, których wszystkie cztery kanty zostały nieznacznie zaokrąglone na całej długości deski, nie można uznać za kształtowane oraz że deski te mogą być objęte pozycją CN 4407.

         (1)  Dz.U. C 201 z 15.6.2020.


title: Sprawa C-399/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 25 czerwca 2020 r. w sprawie T-511/18, XH / Komisja, wniesione w dniu 22 sierpnia 2020 r. przez XH

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/16

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 25 czerwca 2020 r. w sprawie T-511/18, XH / Komisja, wniesione w dniu 22 sierpnia 2020 r. przez XH
      (Sprawa C-399/20 P)
      (2021/C 217/22)
      Język postępowania: angielski

         Parties

         Wnoszący odwołanie: XH (przedstawiciel: E. Auleytner, radca prawny)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska
      Postanowieniem z dnia 16 marca 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości (siódma izba) odwołanie w części odrzucił jako niedopuszczalne i w części oddalił jako bezzasadne oraz orzekł, że XH pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-504/20 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 17 lipca 2020 r. w sprawie T-715/19, Wagenknecht / Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 28 września 2020 r. przez Lukáša Wagenknechta

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/16

      Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 17 lipca 2020 r. w sprawie T-715/19, Wagenknecht / Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 28 września 2020 r. przez Lukáša Wagenknechta
      (Sprawa C-504/20 P)
      (2021/C 217/23)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Lukáš Wagenknecht (przedstawiciel: A. Koller, advokátka)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej
      Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (ósma izba) oddalił odwołanie w części jako bezzasadne, a w części odrzucił je jako niedopuszczalne.


title: Sprawa C-535/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okryżen syd – Razgrad (Bułgaria) w dniu 20 października 2020 r. – BNP Paribas Personal Finance S.A., Bulgaria Branch / T.G.M.

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okryżen syd – Razgrad (Bułgaria) w dniu 20 października 2020 r. – BNP Paribas Personal Finance S.A., Bulgaria Branch / T.G.M.
      (Sprawa C-535/20)
      (2021/C 217/24)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Okryżen syd – Razgrad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: BNP Paribas Personal Finance S.A., Bulgaria Branch

         Strona pozwana: T.G.M.
      Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2021 r. Trybunał (szósta izba) orzekł, co następuje:
      Artykuł 10 ust. 2 i art. 22 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE (1) z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu nakładającemu obowiązek przedstawienia wszystkich elementów umowy o kredyt konsumencki czcionką tego samego rodzaju, tego samego formatu i tej samej wielkości, przy czym ta ostatnia nie może być mniejsza niż 12.

         (1)  Dz.U. 2008, L 133, s. 66.


title: Sprawa C-622/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 2 września 2020 r. w sprawie T-613/19, ENIL Brussels Office i in. / Komisja, wniesione w dniu 12 listopada 2020 r. przez Validity Foundation – Mental Disability Advocacy Centre and Center for Independent Living Association

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/17

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 2 września 2020 r. w sprawie T-613/19, ENIL Brussels Office i in. / Komisja, wniesione w dniu 12 listopada 2020 r. przez Validity Foundation – Mental Disability Advocacy Centre and Center for Independent Living Association
      (Sprawa C-622/20 P)
      (2021/C 217/25)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Validity Foundation – Mental Disability Advocacy Centre and Center for Independent Living Association (przedstawiciele: B. Van Vooren, advocaat, P. Bogaert, advocaat, L. Gorywoda, adwokat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska i European Network on Independent Living Brussels Office (ENIL Brussels Office)
      Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziewiąta izba) oddalił odwołanie jako oczywiście bezzasadne i obciążył wnoszących odwołanie kosztami postępowania.


title: Sprawa C-667/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 5 października 2020 r. w sprawie T-51/19, Laboratorios Ern / EUIPO – SBS Bilimsel Bio Çözümler (apiheal), wniesione w dniu 7 grudnia 2020 r. przez Laboratorios Ern, S.A.

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/17

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 5 października 2020 r. w sprawie T-51/19, Laboratorios Ern / EUIPO – SBS Bilimsel Bio Çözümler (apiheal), wniesione w dniu 7 grudnia 2020 r. przez Laboratorios Ern, S.A.
      (Sprawa C-667/20 P)
      (2021/C 217/26)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Laboratorios Ern, S.A. (przedstawiciele: T. González Martínez i R. Guerras Mazón, abogados)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej i SBS Bilimsel Bio Çözümler Sanayi Ve Ticaret AŞ
      Postanowieniem z dnia 18 marca 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył Laboratorios Ern jej własnymi kosztami.


title: Sprawa C-678/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 5 października 2020 r. w sprawie T-53/19, SBS Bilimsel Bio Çözümler Sanayi Ve Ticaret AŞ / EUIPO – Laboratorios Ern (apiheal), wniesione w dniu 7 grudnia 2020 r. przez Laboratorios Ern, S.A.

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/18

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 5 października 2020 r. w sprawie T-53/19, SBS Bilimsel Bio Çözümler Sanayi Ve Ticaret AŞ / EUIPO – Laboratorios Ern (apiheal), wniesione w dniu 7 grudnia 2020 r. przez Laboratorios Ern, S.A.
      (Sprawa C-678/20 P)
      (2021/C 217/27)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Laboratorios Ern, S.A. (przedstawiciele: T. González Martínez i R. Guerras Mazón, abogados)

         Pozostali uczestnicy postępowania: SBS Bilimsel Bio Çözümler Sanayi Ve Ticaret AŞ i Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 18 marca 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i obciążył Laboratorios Ern jej własnymi kosztami.


title: Sprawa C-100/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Ravensburg (Niemcy) w dniu 17 lutego 2021 r. – QB / Daimler AG

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Ravensburg (Niemcy) w dniu 17 lutego 2021 r. – QB / Daimler AG
      (Sprawa C-100/21)
      (2021/C 217/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Ravensburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: QB

         Strona pozwana: Daimler AG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy celem art. 18 ust. 1, art. 26 ust. 1 i art. 46 dyrektywy 2007/46/WE (1) w związku z art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 (2) jest również ochrona interesów indywidualnych nabywców pojazdów silnikowych?
                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej:

                  2)

                  Czy zalicza się do tego również interes indywidualnego nabywcy pojazdu polegający na nienabyciu pojazdu, który nie spełnia wymogów wynikających z prawa Unii, w szczególności pojazdu, który wyposażono w zabronione urządzenie ograniczające skuteczność działania w rozumieniu art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007?
                  W przypadku udzielenia na pierwsze pytanie prejudycjalne odpowiedzi przeczącej:

                  3)

                  Czy z prawem Unii niezgodne jest, by nabywca, który wbrew swojej woli kupił pojazd wprowadzony przez producenta do obrotu z zabronionym urządzeniem ograniczającym skuteczność działania w rozumieniu art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007, mógł dochodzić od producenta pojazdu w ramach odpowiedzialności deliktowej roszczeń cywilnoprawnych o naprawienie szkody, w tym w szczególności również roszczenia o zwrot ceny uiszczonej za pojazd w zamian za jego wydanie i przewłaszczenie, jedynie w drodze wyjątku wtedy, gdy producent pojazdu działał umyślnie i w sposób naruszający dobre obyczaje
                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej:

                  4)

                  Czy prawo Unii wymaga, aby nabywcy pojazdu przysługiwało wobec producenta pojazdu roszczenie cywilnoprawne o naprawienie szkody w ramach odpowiedzialności deliktowej w przypadku każdego zawinionego (wynikającego z niedbalstwa lub umyślnego) działania producenta przy wprowadzeniu do obrotu pojazdu, który wyposażono w zabronione urządzenie ograniczające skuteczność działania w rozumieniu art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007?
                  Niezależnie od odpowiedzi udzielonych na pytania prejudycjalne od pierwszego do czwartego:

                  5)

                  Czy z prawem Unii niezgodne jest to, że w świetle prawa krajowego nabywcy pojazdu należy zaliczyć korzyść z rzeczywistego użytkowania pojazdu, kiedy żąda on od producenta w ramach naprawienia szkody na podstawie odpowiedzialności deliktowej zwrotu ceny sprzedaży pojazdu, który wprowadzono na rynek z zabronionym urządzeniem ograniczającym skuteczność działania w rozumieniu art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007, w zamian za przekazanie i przewłaszczenie pojazdu?
                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej:

                  6)

                  Czy z prawem Unii niezgodne jest to, że tę korzyść z użytkowania określa się na podstawie pełnej ceny sprzedaży, nie obniżając jej ze względu na obniżenie wartości pojazdu wynikające z wyposażenia pojazdu w zabronione urządzenie ograniczające skuteczność działania lub ze względu na to, że nabywca wbrew swojej woli korzystał z pojazdu niezgodnego z prawem Unii?
                  Niezależnie od odpowiedzi udzielonych na pytania prejudycjalne od pierwszego do szóstego:

                  7)

                  Czy § 348 ust. 3 ZPO (niemieckiego kodeksu postępowania cywilnego), w zakresie, w jakim przepis ten dotyczy również wydawania postanowień w sprawie wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym zgodnie z art. 267 akapit drugi TFUE, jest niezgodny z uprawnieniem sądów krajowych do składania tych wniosków zgodnie z art. 267 akapit drugi TFUE, a zatem nie znajduje zastosowania do wydawania tych postanowień?

         (1)  Dyrektywa 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiająca ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (dyrektywa ramowa) (Dz.U. 2007, L 263, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (Dz.U. 2007, L 171, s. 1).


title: Sprawa C-102/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht, Autonome Sektion für die Provinz Bozen (Włochy) w dniu 18 lutego 2021 r. – KW / Autonome Provinz Bolzano

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht, Autonome Sektion für die Provinz Bozen (Włochy) w dniu 18 lutego 2021 r. – KW / Autonome Provinz Bolzano
      (Sprawa C-102/21)
      (2021/C 217/29)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht, Autonome Sektion für die Provinz Bozen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: KW

         Druga strona postępowania: Autonome Provinz Bolzano

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zatwierdzona decyzją Komisji SA.32113 (2010/N) z dnia 25 lipca 2012 r. pomoc w wymiarze 80 % na budowę małych elektrowni wodnych wytwarzających energię elektryczną ze źródeł odnawialnych na własny użytek na potrzeby bacówek i chat na obszarze położonym w wysokich Alpach, których podłączenie do sieci elektroenergetycznej nie jest wykonalne bez odpowiednich nakładów technicznych i finansowych, wygasła w dniu 31 grudnia 2016 r.?

                  2)

                  W przypadku udzielenia na to pytanie odpowiedzi twierdzącej:

                  2.1)

                  Czy wykładni art. 20 rozporządzenia (UE) 2015/1589 (1) należy dokonywać w ten sposób, że w przypadku nadużyć w stosowaniu pomocy Komisja powinna wydać decyzję o odzyskaniu pomocy przed podjęciem działania przez organy krajowe?

                  2.2)

                  Czy wspomniana pomoc jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, ponieważ jest przeznaczona na ułatwianie rozwoju niektórych regionów gospodarczych, czy też może ona zakłócać konkurencję oraz wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi?

         (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa C-103/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht, Autonome Sektion für die Provinz Bozen (Włochy) w dniu 18 lutego 2021 r. – SG / Autonome Provinz Bolzano

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht, Autonome Sektion für die Provinz Bozen (Włochy) w dniu 18 lutego 2021 r. – SG / Autonome Provinz Bolzano
      (Sprawa C-103/21)
      (2021/C 217/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht, Autonome Sektion für die Provinz Bozen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SG

         Druga strona postępowania: Autonome Provinz Bolzano

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zatwierdzona decyzją Komisji SA.32113 (2010/N) z dnia 25 lipca 2012 r. pomoc w wymiarze 80 % na budowę małych elektrowni wodnych wytwarzających energię elektryczną ze źródeł odnawialnych na własny użytek na potrzeby bacówek i chat na obszarze położonym w wysokich Alpach, których podłączenie do sieci elektroenergetycznej nie jest wykonalne bez odpowiednich nakładów technicznych i finansowych, wygasła w dniu 31 grudnia 2016 r.?

                  2)

                  W przypadku udzielenia na to pytanie odpowiedzi twierdzącej:

                  2.1)

                  Czy należy wówczas zbadać dodatkowo, czy wykładni art. 20 rozporządzenia (UE) 2015/1589 (1) należy dokonywać w ten sposób, że w przypadku nadużyć w stosowaniu pomocy Komisja powinna wydać decyzję o odzyskaniu pomocy przed podjęciem działania przez organy krajowe?

                  2.2)

                  Czy należy zbadać, czy wspomniana pomoc jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, ponieważ jest przeznaczona na ułatwianie rozwoju niektórych regionów gospodarczych, lub też czy może ona zakłócać konkurencję oraz wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi?

         (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa C-134/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail de Liège (Belgia) w dniu 4 marca 2021 r. – EV / Agence fédérale pour l'Accueil des demandeurs d'asile (Fedasil)

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail de Liège (Belgia) w dniu 4 marca 2021 r. – EV / Agence fédérale pour l'Accueil des demandeurs d'asile (Fedasil)
      (Sprawa C-134/21)
      (2021/C 217/31)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal du travail de Liège

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: EV

         Strona przeciwna: Agence fédérale pour l'Accueil des demandeurs d'asile (Fedasil)
      Postanowieniem z dnia 26 marca 2021 r. Trybunał (piąta izba) orzekł:
      Artykuł 27 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie możliwości zastosowania przez państwo członkowskie wobec wnioskodawcy, który wniósł odwołanie od decyzji o przekazaniu do innego państwa członkowskiego w rozumieniu art. 26 ust. 1 tego rozporządzenia, środków przygotowawczych z myślą o tym przekazaniu, takich jak umieszczenie w specjalnym ośrodku dla cudzoziemców, w którym osobom w nim zakwaterowanym udzielana jest pomoc w celu przygotowania ich przekazania.


title: Sprawa C-154/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 9 marca 2021 r. – RW / Österreichische Post AG

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 9 marca 2021 r. – RW / Österreichische Post AG
      (Sprawa C-154/21)
      (2021/C 217/32)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący skargę rewizyjną: RW

         Druga strona postępowania rewizyjnego: Österreichische Post AG

         Pytanie prejudycjalne

      Czy wykładni art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2016/679 (1) należy dokonywać w ten sposób, że prawo do informacji jest ograniczone do kategorii odbiorców w sytuacji, gdy nie są jeszcze znani konkretni odbiorcy planowanych ujawnień, jednakże gdy dane zostały już ujawnione, prawo to musi obejmować również odbiorców tych ujawnień danych?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1).


title: Sprawa C-158/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 11 marca 2021 r. – Ministerio Fiscal, Abogacía del Estado i Partido político VOX / Lluís Puig Gordi, Carles Puigdemont Casamajó, Antoni Comín Oliveres, Clara Ponsatí Obiols, Meritxell Serret Aleu, Marta Rovira Vergés i Anna Gabriel Sabaté

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 11 marca 2021 r. – Ministerio Fiscal, Abogacía del Estado i Partido político VOX / Lluís Puig Gordi, Carles Puigdemont Casamajó, Antoni Comín Oliveres, Clara Ponsatí Obiols, Meritxell Serret Aleu, Marta Rovira Vergés i Anna Gabriel Sabaté
      (Sprawa C-158/21)
      (2021/C 217/33)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Oskarżyciele: Ministerio Fiscal, Abogacía del Estado i Partido político VOX

         Oskarżeni: Lluís Puig Gordi, Carles Puigdemont Casamajó, Antoni Comín Oliveres, Clara Ponsatí Obiols, Meritxell Serret Aleu, Marta Rovira Vergés i Anna Gabriel Sabaté

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy decyzja ramowa 2002/584/WSiSW (1) umożliwia wykonującemu nakaz organowi sądowemu odmowę przekazania osoby, której dotyczy ENA, w oparciu o podstawy odmowy, które są przewidziane w jego prawie krajowym, lecz nie są wymienione jako takie w decyzji ramowej?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie oraz w celu zapewnienia możliwości realizacji ENA i odpowiedniego skorzystania ze środka przewidzianego w art. 15 ust. 3 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW:
                  Czy wydający nakaz organ sądowy powinien badać i analizować różne porządki prawne państw w celu uwzględnienia ewentualnych podstaw odmowy wykonania ENA, które nie są przewidziane w decyzji ramowej 2002/584/WSiSW?

                  3)

                  W świetle odpowiedzi udzielonych na poprzednie pytania, biorąc pod uwagę, że zgodnie z art. 6 ust. 1 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW właściwość wydającego nakaz organu sądowego do wydania ENA wynika z prawa obowiązującego w państwie wydającym nakaz:
                  Czy wspomniany przepis należy interpretować w ten sposób, że wykonujący nakaz organ sądowy może zakwestionować właściwość wydającego nakaz organu sądowego do działania w konkretnej sprawie karnej i odmówić przekazania ze względu na to, że uważa, iż ów wydający nakaz organ sądowy nie jest właściwy do jego wydania?

                  4)

                  W odniesieniu do ewentualnej możliwości badania przez wykonujący nakaz organ sądowy poszanowania praw podstawowych osoby, której dotyczy nakaz, w państwie wydającym nakaz:

                              4.1.

                              Czy decyzja ramowa 2002/584/WSiSW umożliwia wykonującemu nakaz organowi sądowemu odmowę przekazania osoby, której dotyczy nakaz, z tego powodu, że na podstawie raportu Grupy Roboczej przedstawionego krajowemu organowi wykonującemu nakaz przez samą osobę, której dotyczy nakaz, uważa on, iż istnieje ryzyko naruszenia praw podstawowych owej osoby w wydającym nakaz państwie członkowskim?

                              4.2.

                              Czy dla celów poprzedniego pytania raport taki stanowi obiektywny, wiarygodny, dokładny i należycie zaktualizowany element, który uzasadnia w świetle orzecznictwa Trybunału odmowę przekazania osoby, której dotyczy nakaz, ze względu na poważne ryzyko naruszenia jej praw podstawowych?

                              4.3.

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, jakie elementy są wymagane przez prawo Unii, aby państwo członkowskie mogło stwierdzić, że w wydającym nakaz państwie członkowskim istnieje ryzyko naruszenia praw podstawowych, na które powołuje się osoba, której dotyczy nakaz, i które uzasadnia odmowę wykonania ENA?

                  5)

                  Czy okoliczność, że osoba, o której przekazanie wniesiono, mogła podnieść przed sądami państwa wydającego nakaz, w tym w postępowaniu dwuinstancyjnym, brak właściwości wydającego nakaz organu sądowego oraz zakwestionować nakaz jej aresztowania i gwarancję jej praw podstawowych, ma wpływ na odpowiedzi na powyższe pytania?

                  6)

                  Czy okoliczność, że wykonujący nakaz organ sądowy odmawia wykonania ENA w oparciu o podstawy, które nie są wyraźnie przewidziane w decyzji ramowej 2002/584/WSiSW, w szczególności ze względu na to, iż uważa on, że wydający nakaz organ sądowy nie jest właściwy oraz że istnieje poważne ryzyko naruszenia praw podstawowych w państwie wydającym nakaz, i czyni to bez wystąpienia do wydającego nakaz organu sądowego o przekazanie konkretnych informacji dodatkowych, które miałyby wpływ na to orzeczenie, ma znaczenie dla odpowiedzi na powyższe pytania?

                  7)

                  Jeżeli z odpowiedzi na powyższe pytania będzie wynikać, że w okolicznościach niniejszej sprawy decyzja ramowa 2002/584/WSiSW stoi na przeszkodzie odmowie przekazania osoby w oparciu o wymienione podstawy odmowy:
                  Czy decyzja ramowa 2002/584/WSiSW stałaby na przeszkodzie wydaniu przez sąd odsyłający nowego ENA przeciwko tej samej osobie i wobec tego samego państwa członkowskiego?

         (1)  Decyzja ramowa Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190, s. 1)


title: Sprawa C-161/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti – Sezione regionale di controllo per la Campania (Włochy) w dniu 10 marca 2021 r. – Comune di Camerota

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti – Sezione regionale di controllo per la Campania (Włochy) w dniu 10 marca 2021 r. – Comune di Camerota
      (Sprawa C-161/21)
      (2021/C 217/34)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte dei conti – Sezione regionale di controllo per la Campania (trybunał obrachunkowy – regionalna izba kontroli regionu Kampania)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Comune di Camerota (gmina Camerota)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 2 (w szczególności zasady państwa prawnego) i art. 19 TUE, art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 120 ust. 1 i art. 126 ust. 1 TFUE, art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 lit. b) i art. 12 dyrektywy 2011/85/UE (1), art. 5 rozporządzenia (UE) nr 473/2013 (2), jak również unijne zasady proporcjonalności, lojalnej współpracy i skuteczności (effet utile), wynikające z art. 4 i 5 TUE, stoją na przeszkodzie wykładni i stosowaniu nadzwyczajnego uregulowania krajowego, takiego jak art. 53 ust. 8 dekretu z mocą ustawy nr 104 z dnia 14 sierpnia 2020 r., przekształconego w ustawę, w brzmieniu wynikającym z ustawy nr 126 z dnia 13 października 2020 r. w zakresie, w jakim owo uregulowanie zawiesza, tymczasowo (w okresie od 15 sierpnia 2020 r. do 30 czerwca 2021 r., a więc już po zniesieniu stanu wyjątkowego), możliwość przeprowadzania przez niezawisły organ sądowy, działający na podstawie wewnętrznych unormowań rangi konstytucyjnej i ustawowej i wykonujący zadania z zakresu kontroli rachunków publicznych, taki jak Corte di conti (trybunał obrachunkowy), w odpowiednim terminie skutecznej kontroli sądowej przestrzegania reguł budżetowych, wskutek zawieszenia między innymi funkcji kontrolnych tego organu sądowego względem podmiotów lokalnych zmagających się z poważną nierównowagą strukturalną mogącą doprowadzić do ich dissesto (niewypłacalności) i realizujących długoterminową strategię restrukturyzacyjną, które – właśnie z tego powodu, jak również z powodu trudności spowodowanych kryzysem zdrowotnym – bardziej niż inne podmioty, powinny podlegać niezależnej, skutecznej i terminowej kontroli, pozwalającej na zażegnanie możliwości pogłębienia się kryzysu finansowego i nieodwracalnego zaprzestania reform, co mogłoby doprowadzić do dissesto (niewypłacalności) takiego podmiotu?

                  2)

                  Czy art. 3 ust. 3 TUE, art. 3 ust. 1 lit. b), art. 119 ust. 1 i 2 i art. 120 TFUE, art. 1 i 4 dyrektywy 2011/7/UE (3), a także protokół (nr 27) [do TFUE] w sprawie rynku wewnętrznego i konkurencji stoją na przeszkodzie wykładni i stosowaniu nadzwyczajnego uregulowania krajowego, takiego jak art. 53 ust. 9 dekretu z mocą ustawy nr 104 z dnia 14 sierpnia 2020 r., przekształconego w ustawę, w brzmieniu wynikającym z ustawy nr 126 z dnia 13 października 2020 r., w zakresie, w jakim owo uregulowanie przewiduje ponowne zawieszenie, w okresie od 15 sierpnia 2020 r. do 30 czerwca 2021 r., możliwości wszczynania postępowań egzekucyjnych przez wierzycieli podmiotów z zatwierdzonymi planami restrukturyzacyjnymi, wyłącznie z powodu kryzysu zdrowotnego, stanowiąc przedłużenie zawieszenia przyznanego owym podmiotom na mocy art. 243a ust. 4 w związku z art. 243c ust. 5 Tuel, bez dopuszczenia możliwości przeprowadzenia postępowań zbiorowych przewidujących zastępcze sposoby zaspokojenia wierzycieli, przy czym konsekwencją tego ponownego i długotrwałego zawieszenia postępowań egzekucyjnych będzie zwiększenie opóźnień w płatnościach należnych ze strony organów władzy publicznej, a tym samym pogorszenie się ochrony konkurencji i konkurencyjności przedsiębiorstw będących wierzycielami?

         (1)  Dyrektywa Rady 2011/85/UE z dnia 8 listopada 2011 r. w sprawie wymogów dla ram budżetowych państw członkowskich (Dz.U. 2011, L 306, s. 41).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 473/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie wspólnych przepisów dotyczących monitorowania i oceny projektów planów budżetowych oraz zapewnienia korekty nadmiernego deficytu w państwach członkowskich należących do strefy euro (Dz.U. 2013, L 140, s. 11).

         (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (Dz.U. 2011, L 48, s. 1).


title: Sprawa C-178/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Ravensburg (Niemcy) w dniu 22 marzec 2021 r. – GL i in. / Volkswagen AG i Audi AG

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Ravensburg (Niemcy) w dniu 22 marzec 2021 r. – GL i in. / Volkswagen AG i Audi AG
      (Sprawa C-178/21)
      (2021/C 217/35)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Ravensburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: GL, DV, UK.

         Strona pozwana: Volkswagen AG, Audi AG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy celem art. 18 ust. 1, art. 26 ust. 1 i art. 46 dyrektywy 2007/46/WE (1) w związku z art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 (2) jest również ochrona interesów indywidualnych nabywców pojazdów silnikowych?
                  Jeżeli tak, to:

                  2)

                  Czy zalicza się do tego również interes indywidualnego nabywcy pojazdu polegający na nienabyciu pojazdu, który nie spełnia wymogów wynikających z prawa Unii, w szczególności pojazdu, który wyposażono w zabronione urządzenie ograniczające skuteczność działania w rozumieniu art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007?
                  Niezależnie od odpowiedzi na pytania pierwsze i drugie:

                  3)

                  Czy z prawem Unii niezgodne jest, by nabywca, który wbrew swojej woli kupił pojazd wprowadzony przez producenta do obrotu z zabronionym urządzeniem ograniczającym skuteczność działania w rozumieniu art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007, mógł dochodzić od producenta pojazdu w ramach odpowiedzialności deliktowej roszczeń cywilnoprawnych o naprawienie szkody, w tym w szczególności również roszczenia o zwrot ceny uiszczonej za pojazd w zamian za jego wydanie i przewłaszczenie, jedynie w drodze wyjątku wtedy, gdy producent pojazdu działał umyślnie i w sposób naruszający dobre obyczaje?
                  Jeżeli tak, to:

                  4)

                  Czy prawo Unii wymaga, aby nabywcy pojazdu przysługiwało wobec producenta pojazdu roszczenie cywilnoprawne o naprawienie szkody w ramach odpowiedzialności deliktowej w przypadku każdego zawinionego (wynikającego z niedbalstwa lub umyślnego) działania producenta przy wprowadzeniu do obrotu pojazdu, który wyposażono w zabronione urządzenie ograniczające skuteczność działania w rozumieniu art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007?
                  Niezależnie od odpowiedzi na pytania od pierwszego do czwartego:

                  5)

                  Czy z prawem Unii niezgodne jest to, że w świetle prawa krajowego nabywcy pojazdu należy zaliczyć korzyść z rzeczywistego użytkowania pojazdu, kiedy żąda on od producenta w ramach naprawienia szkody na podstawie odpowiedzialności deliktowej zwrotu ceny sprzedaży pojazdu, który wprowadzono na rynek z zabronionym urządzeniem ograniczającym skuteczność działania w rozumieniu art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 715/2007, w zamian za przekazanie i przewłaszczenie pojazdu?
                  Jeżeli nie, to:

                  6)

                  Czy z prawem Unii niezgodne jest to, że tę korzyść z użytkowania określa się na podstawie pełnej ceny sprzedaży, nie obniżając jej ze względu na obniżenie wartości pojazdu wynikające z wyposażenia pojazdu w zabronione urządzenie ograniczające skuteczność działania lub ze względu na to, że nabywca wbrew swojej woli korzystał z pojazdu niezgodnego z prawem Unii?
                  Niezależnie od odpowiedzi na pytania od pierwszego do szóstego:

                  7)

                  Czy § 348 ust. 3 pkt 2 Zivilprozessordnung (kodeksu postępowania cywilnego) w zakresie, w jakim przepis ten odnosi się również do wydawania postanowień o wystąpieniu z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym zgodnie z art. 267 ust. 2 TFUE, jest niezgodny z uprawnieniem do występowania z takim wnioskiem przez sądy krajowe zgodnie z art. 267 ust. 2 TFUE i dlatego nie powinien znajdować zastosowania do wydawania postanowień o wystąpieniu z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym?

         (1)  Dyrektywa 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiająca ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów („dyrektywa ramowa”) (Dz.U. 2007, L 263, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (Dz.U. 2007, L 171, s. 1).


title: Sprawa C-184/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de l’entreprise francophone de Bruxelles (Belgia) w dniu 24 marca 2021 r. – Christian Louboutin / Amazon.com, Inc., Amazon Services LLC

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de l’entreprise francophone de Bruxelles (Belgia) w dniu 24 marca 2021 r. – Christian Louboutin / Amazon.com, Inc., Amazon Services LLC
      (Sprawa C-184/21)
      (2021/C 217/36)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de l’entreprise francophone de Bruxelles

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Christian Louboutin

         Strona pozwana: Amazon.com, Inc., Amazon Services LLC

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 9 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (1) należy interpretować w ten sposób, że używanie oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym w reklamie wyświetlanej na stronie internetowej co do zasady można przypisać jej operatorowi, jeżeli w odczuciu właściwie poinformowanego i dostatecznie uważnego internauty operator ten odgrywał czynną rolę przy opracowywaniu tej reklamy, lub gdy reklama ta może być postrzegana przez takiego internautę jako część własnej komunikacji handlowej tego operatora?
                  Czy na takie postrzeganie ma wpływ:

                              —

                              okoliczność, że ten operator jest renomowanym dystrybutorem bardzo zróżnicowanych towarów, w tym towarów zaliczanych do kategorii towarów zachwalanych w tej reklamie;

                              —

                              lub okoliczność, że wyświetlona w ten sposób reklama jest opatrzona nagłówkiem, w którym przedstawiono znak towarowy dla usługi tego operatora, przy czym znak ten cieszy się renomą jako znak towarowy dystrybutora;

                              —

                              czy też okoliczność, że ten operator oferuje jednocześnie z wyświetleniem tej reklamy usługi tradycyjnie oferowane przez dystrybutorów towarów należących do tej samej kategorii co towar zachwalany w tej reklamie?

                  2)

                  Czy art. 9 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2017/1001 w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że wysyłka w obrocie handlowym i bez zgody właściciela znaku towarowego konsumentowi końcowemu towaru opatrzonego oznaczeniem identycznym ze znakiem towarowym stanowi używanie, które można przypisać nadawcy, tylko w przypadku, gdy ten ostatni rzeczywiście wiedział o umieszczeniu tego oznaczenia na tym towarze?
                  Czy taki nadawca używa przedmiotowego oznaczenia, jeżeli on sam lub podmiot powiązany gospodarczo powiadomił konsumenta końcowego o tym, że dokonuje on tej wysyłki, a wcześniej on sam lub podmiot powiązany gospodarczo składował towar w tym celu?
                  Czy taki nadawca używa przedmiotowego oznaczenia, jeżeli on sam lub podmiot powiązany gospodarczo aktywnie przyczynił się wcześniej do wyświetlenia w obrocie handlowym reklamy towaru opatrzonego tym oznaczeniem lub zarejestrował zamówienie konsumenta końcowego w związku z tą reklamą?

         (1)  Dz.U. 2017, L 154, s. 1.


title: Sprawa C-198/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba w składzie rozszerzonym) wydanego w dniu 10 lutego 2021 r. w sprawach połączonych T-345/19, T-346/19, od T-364/19 do T-366/19, od T-372/19 do T-375/19, T-385/19, Santini i in. / Parlament, wniesione w dniu 29 marca 2021 r. przez Giacoma Santiniego i in.

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/26

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba w składzie rozszerzonym) wydanego w dniu 10 lutego 2021 r. w sprawach połączonych T-345/19, T-346/19, od T-364/19 do T-366/19, od T-372/19 do T-375/19, T-385/19, Santini i in. / Parlament, wniesione w dniu 29 marca 2021 r. przez Giacoma Santiniego i in.
      (Sprawa C-198/21 P)
      (2021/C 217/37)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Giacomo Santini, Marco Cellai, Domenico Ceravolo, Natalino Gatti, Antonio Mazzone, Luigi Moretti, Gabriele Sboarina, Lina Wuhrer, Patrizia Capraro, Luciana Meneghini (przedstawiciel: M. Paniz, avvocato)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski

         Żądania wnoszących odwołanie

                  —

                  Uchylenie zaskarżonego wyroku z powodu: błędnego zastosowanie zasad ogólnych pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań i proporcjonalności, a także praw zagwarantowanych w karcie praw podstawowych z punktu widzenia nieuzasadnionego i nieproporcjonalnego naruszenia prawa własności; błędnego uznania, że zaskarżone środku mogą zgodnie z prawem być oparte na załączniku III do przepisów ZKDP; błędnego włączenia ich do aktów bieżącego zarządu delegowanych lub podlegających delegowaniu do właściwości kierownika wydziału; poważnej niedokładności, niekompletności i nieprawidłowości rozumowania dotyczącego naruszenia obowiązku uzasadnienia; skutkiem tego – stwierdzenie nieważności wszystkich zaskarżonych aktów, komunikatów lub decyzji; obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszący je podnoszą sześć zarzutów.

                  1.

                     Zarzut pierwszy: Naruszenie prawa lub błąd co do faktu poprzez stwierdzenie, że zaskarżony środek dotyczył wyłącznie kwoty świadczenia emerytalnego, nie zaś prawa do emerytury i etapu kształtowania się tego prawa, i niesłuszne uznanie go za zgodny z zasadami ogólnymi Unii i kartą praw podstawowych. Wnoszący odwołanie podnoszą niezgodność zaskarżonego wyroku z prawem, ponieważ prawo do emerytury zostało w nim pomylone z prawem do wysokości świadczenia emerytalnego, co spowodowało wyłączenie stosowania zasady niezmienności prawa do emerytury, mającej w istocie zastosowanie; niesłusznie nie została uwzględniona okoliczność, że wpływ na dożywotnią rentę wnoszących odwołanie nie polega jedynie na zwykłym obniżeniu odnośnej kwoty, tylko na kompleksowej zmianie systemu, która w sposób retroaktywny i trwały wpłynęła na etap kształtowania się już powstałych i od lat nabytych praw do rent, które weszły w sposób ostateczny do majątku osób zainteresowanych; niesłusznie nie została uwzględniona okoliczność, że Parlament nie przeprowadził żadnej weryfikacji zgodności zaskarżonych aktów z prawem Unii i że w tym względzie zabrakło jakiegokolwiek uzasadnienia.

                  2.

                     Zarzut drugi: Naruszenia prawa przy dokonywaniu wykładni art. 75 przepisów wykonawczych do statutu posła, art. 28 statutu posła oraz załączników I, II i III przepisów ZKDP. Naruszenie prawa do emerytury, zasad ogólnych i karty praw podstawowych. Wnoszący odwołanie podnoszą niezgodność zaskarżonego wyroku z prawem, ponieważ zawiera on błędną wykładnię przepisów, do których się odnosi, przypisując załącznikowi III do przepisów ZKDP ciągłą ważność i skuteczność pomimo jego wyraźnego uchylenia i pomimo braku wyraźnego przepisu, który przewidywałby dalsze utrzymanie jego ważności; niezgodnie z prawem pominięta została okoliczność, że w niniejszej sprawie uległy zmianie warunki nabycia prawa do emerytury poza zakresem art. 2 załącznika III oraz z naruszeniem zasad ogólnych Unii i karty praw podstawowych.

                  3.

                     Zarzut trzeci: Naruszenie prawa lub błąd co do faktu poprzez uznanie zaskarżonego środka za zgodny z zasadami ogólnymi Unii i kartą praw podstawowych, zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasadą proporcjonalności i równości oraz prawem własności. Wnoszący odwołanie podnoszą niezgodność zaskarżonego wyroku z prawem, ponieważ w wyroku tym, poprzez zaniechanie dokonania oceny szczególnych okoliczności niniejszego przypadku i błędną wykładnię przepisów, do których się odnosi, zostało uznane, że zaskarżone środki są zgodne z prawem Unii i z zasadami karty praw podstawowych; w wyroku tym nie zostały uwzględnione dowody, w tym dowody z dokumentów, potwierdzające wielokrotnie udzielone wnoszącym odwołanie zapewnienia, że przedmiotowe prawo zostanie utrzymane w mocy i nie ulegnie zmianie; nie została w nim uwzględniona okoliczność, że zaskarżone środki były pozbawione uzasadnienia i nieracjonalne, a ponadto stanowiły interwencję oczywiście nieproporcjonalną i całkowicie bezzasadną.

                  4.

                     Zarzut czwarty: Naruszenie prawa przy dokonywaniu wykładni art. 74 i 75 przepisów wykonawczych do statutu posła, a także załącznika III do przepisów ZKDP. Wnoszący odwołanie podnoszą niezgodność zaskarżonego wyroku z prawem, ponieważ niesłusznie zostało w nim uznane, że podstawę zaskarżonego środka mógł zgodne z prawem stanowić załącznik III do przepisów ZKDP, kiedy załącznik ów już nie obowiązywał, gdyż w międzyczasie został uchylony.

                  5.

                     Zarzut piąty: Naruszenie prawa przy ocenie naruszeń proceduralnych: właściwość. Wnoszący odwołanie podnoszą niezgodność zaskarżonego wyroku z prawem, ponieważ kierownik wydziału „Wynagrodzenia i prawa socjalne posłów” został w nim niesłusznie uznany za podmiot właściwy do wydania zaskarżonych środków, podczas gdy chodziło o środki niepodlegające delegowaniu środki nadzwyczajnego zarządu należące do właściwości Prezydium Parlamentu Europejskiego.

                  6.

                     Zarzut szósty: Naruszenie prawa przy ocenie naruszeń proceduralnych: uzasadnienie. Wnoszący odwołanie podnoszą niezgodność zaskarżonego wyroku z prawem, ponieważ niesłusznie za wystarczające i odpowiednie zostało w nim uznane uzasadnienie w rzeczywistości nieistniejące; nie zostało w nim stwierdzone, że Parlament Europejski powinien był przeprowadzić kontrolę zgodności z prawem, przedstawiając jej wyniki z odpowiednim uzasadnieniem, i że taka weryfikacja i uzasadnienie zostały zaniechane; zostało w nim zawarte odniesienie do art. 1 ust. 7 uchwały 14/2018, przez co jako element gwarancji została potraktowana norma już nieistniejąca, ponieważ uchylna przez tę samą Izbę Deputowanych ogłoszonym już wyrokiem nr 2/2020.


title: Sprawa C-202/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 20 stycznia 2021 r. w sprawie T-758/18, ABLV Bank / SRB, wniesione w dniu 30 marca 2021 r. przez ABLV Bank AS w likwidacji

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/27

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 20 stycznia 2021 r. w sprawie T-758/18, ABLV Bank / SRB, wniesione w dniu 30 marca 2021 r. przez ABLV Bank AS w likwidacji
      (Sprawa C-202/21 P)
      (2021/C 217/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: ABLV Bank AS w likwidacji (przedstawiciel: O. Behrends, Rechtsanwalt)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB), Komisja Europejska

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału:

                  —

                  o uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  o stwierdzenie nieważności decyzji SRB z dnia 17 października 2018 r. w odniesieniu do ABLV Bank AS;

                  —

                  o obciążenie SRB kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie oraz kosztami postępowania odwoławczego;

                  —

                  w zakresie, w jakim Trybunał Sprawiedliwości nie jest w stanie orzec co do istoty – o przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie podnosi na jego poparcie trzynaście zarzutów.
      Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Sąd dokonał błędnej wykładni art. 70 ust. 4 rozporządzenia SRM (1).
      Zarzut drugi dotyczący oparcia zaskarżonego wyroku na błędnej wykładni i błędnym zastosowaniu art. 12 rozporządzenia delegowanego 2015/63 (2).
      Zarzut trzeci dotyczący tego, że Sąd popełnił błąd w odniesieniu do znaczenia art. 7 rozporządzenia delegowanego 2017/2361 (3) dla wykładni art. 12 ust. 2 rozporządzenia delegowanego 2015/63.
      Zarzut czwarty dotyczący tego, że Sąd popełnił błąd w zakresie prawidłowej wykładni i prawidłowego zastosowania zasady bezpodstawnego wzbogacenia.
      Zarzut piąty dotyczący tego, że Sąd nie odniósł się do podniesionego przez wnoszącą odwołanie zarzutu niezgodności z prawem dotyczącego przepisu znajdującego zastosowanie w niniejszej sprawie.
      Zarzut szósty dotyczący tego, że Sąd naruszył prawo, uznając, że przewidziany w decyzji SRB/ES/SRF/2018/03 zwrot przez SRB składek ex ante, które zgodnie z tymi samymi przepisami są prawnie należne, jest pozbawiony znaczenia, gdyż stanowi jedynie praktykę.
      Zarzut siódmy dotyczący tego, że Sąd popełnił błąd w zakresie wykładni i oceny znaczenia art. 17 rozporządzenia delegowanego 2015/63.
      Zarzut ósmy dotyczący tego, że Sąd błędnie ocenił prawne znaczenie istnienia nieodwołalnych zobowiązań do zapłaty.
      Zarzut dziewiąty dotyczący tego, że Sąd naruszył prawo, nie odnosząc się do podniesionych przez wnoszącą odwołanie zarzutów związanych z żądaniem zwrotu pozostałej części składek za rok 2015.
      Zarzut dziesiąty dotyczący tego, że Sąd naruszył zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań.
      Zarzut jedenasty dotyczący tego, że sąd popełnił błąd w zakresie stosowania zasady proporcjonalności.
      Zarzut dwunasty dotyczący oparcia zaskarżonego wyroku na błędnym zastosowaniu zasady nemo auditur.
      Zarzut trzynasty dotyczący oparcia zaskarżonego wyroku na błędnym zastosowaniu wymogu uzasadnienia (art. 296 TFUE).

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).

         (3)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/2361 z dnia 14 września 2017 r. w sprawie ostatecznego systemu składek na rzecz wydatków administracyjnych Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (Dz.U. 2017, L 337, s. 6).


title: Sprawa C-212/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 27 stycznia 2021 r. w sprawie T-9/19, ClientEarth / EBI, wniesione w dniu 2 kwietnia 2021 r. przez Europejski Bank Inwestycyjny

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/29

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 27 stycznia 2021 r. w sprawie T-9/19, ClientEarth / EBI, wniesione w dniu 2 kwietnia 2021 r. przez Europejski Bank Inwestycyjny
      (Sprawa C-212/21 P)
      (2021/C 217/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) (przedstawiciele: T. Gilliams, G. Faedo i K. Carr, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: ClientEarth, Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  stwierdzenie, że odwołanie jest dopuszczalne i zasadne;

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a w szczególności jego sentencji;

                  —

                  jeżeli Trybunał uzna, że stan postępowania na to pozwala, oddalenie skargi w pierwszej instancji;

                  —

                  obciążenie ClientEarth kosztami poniesionymi przez obie strony zarówno w postępowaniu odwoławczym, jak i w postępowaniu w pierwszej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.
      Po pierwsze, w zaskarżonym wyroku błędnie uznano za niedopuszczalny środek obrony EBI dotyczący jego niezależności w dziedzinie operacji finansowych. Sąd nie uwzględnił przepisów prawa pierwotnego Unii, na których opiera się środek obrony EBI, niewłaściwie zastosował obowiązek uzasadnienia i zniekształcił odpowiedź EBI na wniosek ClientEarth o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej na podstawie art. 10 rozporządzenia Aarhus (1). W konsekwencji Sąd dokonał błędnej wykładni pojęcia „aktu administracyjnego” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia Aarhus.
      Po drugie, w zaskarżonym wyroku błędnie uznano, że przyjęta przez Radę Dyrektorów EBI w dniu 12 kwietnia 2018 r. uchwała, w której zatwierdzono propozycję finansowania projektu budowy elektrowni na biomasę w Curtis (Hiszpania), stanowi akt administracyjny mający „prawnie wiążący charakter i skutek zewnętrzny” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia Aarhus. Sąd naruszył zasadę pierwszeństwa prawa pierwotnego Unii przed prawem wtórnym Unii i przed umowami międzynarodowymi, nie uwzględnił art. 271 lit. c) i art. 263 akapit czwarty TFUE oraz błędnie zastosował art. 263 TFUE.
      Po trzecie, w zaskarżonym wyroku błędnie uznano, że uchwała Rady Dyrektorów EBI z dnia 12 kwietnia 2018 r. stanowiła akt administracyjny wydany „w zakresie prawa ochrony środowiska” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia Aarhus. Sąd dokonał błędnej wykładni definicji zawartej w art. 2 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Aarhus, nie wskazał prawidłowej podstawy prawnej spornej uchwały i dokonał niespójnej wykładni rozporządzenia Aarhus w świetle konwencji z Aarhus.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006, L 264, s. 13).


title: Sprawa C-223/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 27 stycznia 2021 r. w sprawie T-9/19, ClientEarth / EBI, wniesione w dniu 6 kwietnia 2021 r. przez Komisję Europejską

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/30

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 27 stycznia 2021 r. w sprawie T-9/19, ClientEarth / EBI, wniesione w dniu 6 kwietnia 2021 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-223/21 P)
      (2021/C 217/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Blanc i G. Gattinara, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: ClientEarth, Europejski Bank Inwestycyjny (EBI)

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  obciążenie ClientEarth kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Komisja podnosi trzy zarzuty.
      Zarzut dotyczący naruszeń prawa przy stosowaniu zasady wykładni zgodnej w odniesieniu do konwencji z Aarhus oraz przy wykładni art. 2 i 9 konwencji z Aarhus (ów pierwszy zarzut dotyczy pkt 107, 125 i 126 zaskarżonego wyroku).
      Zarzut dotyczący naruszenia prawa przy wykładni art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia Aarhus (1) w odniesieniu do pojęcia „aktu administracyjnego”; zarzut ten składa się z trzech części:

                  —

                  naruszenie prawa przy wykładni pojęcia „przepisów prawnych” zawartego w art. 2 ust. 1 lit. f) rozporządzenia Aarhus (ta część zarzutu drugiego dotyczy pkt 121–124 zaskarżonego wyroku);

                  —

                  naruszenie prawa przy wykładni pojęcia „indywidualnie adresowanego środka” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia Aarhus (ta część zarzutu drugiego dotyczy pkt 126–142 zaskarżonego wyroku);

                  —

                  naruszenie prawa przy wykładni sformułowania „mający prawnie wiążący charakter i skutek zewnętrzny”, zawartego w tym samym przepisie (ta część zarzutu drugiego dotyczy pkt 149–173 zaskarżonego wyroku).

            Zarzut dotyczący naruszenia art. 271 lit. c) TFUE (ów zarzut dotyczy pkt 89–92, 150–152 i 169–171 zaskarżonego wyroku).

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006, L 264, s. 13).


title: Sprawa C-228/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 8 kwietnia 2021 r. – Ministero dell’Interno, Dipartimento per le Libertà civili e l'Immigrazione – Unità di Dublino / CZA

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 8 kwietnia 2021 r. – Ministero dell’Interno, Dipartimento per le Libertà civili e l'Immigrazione – Unità di Dublino / CZA
      (Sprawa C-228/21)
      (2021/C 217/41)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: Ministero dell’Interno, Dipartimento per le Libertà civili e l'Immigrazione – Unità di Dublino

         Druga strona postępowania: CZA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 4 rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że w ramach odwołania wniesionego na podstawie art. 27 rozporządzenia (UE) nr 604/2013 (1) od decyzji o przekazaniu, wydanej przez państwo członkowskie zgodnie z mechanizmem przewidzianym w art. 26 rozporządzenia i na podstawie obowiązku wtórnego przejęcia ustanowionego w art. 18 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, można podnieść samą okoliczność, że ulotka informacyjna, o której mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia, nie została dostarczona przez państwo, które wydało decyzję o przekazaniu?

                  2)

                  Czy art. 27 rozporządzenia w związku z motywami 18 i 19 oraz art. 4 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że w przypadku stwierdzenia naruszenia obowiązków określonych w art. 4 skuteczny środek zaskarżenia wymaga wydania przez sąd orzeczenia stwierdzającego nieważność decyzji o przekazaniu?

                  3)

                  W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi przeczącej, czy art. 27 rozporządzenia w związku z motywami 18 i 19 oraz art. 4 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że w przypadku stwierdzenia naruszenia obowiązków określonych w art. 4 skuteczny środek zaskarżenia wymaga, aby sąd zbadał znaczenie tego naruszenia w świetle okoliczności podnoszonych przez wnoszącego odwołanie, i pozwala na utrzymanie w mocy decyzji o przekazaniu w każdym przypadku, gdy nie ma powodów do wydania decyzji o przekazaniu o innej treści?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca (Dz.U. 2013, L 180, s. 31).


title: Sprawa C-229/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 9 kwietnia 2021 r. – Port de Bruxelles / Infrabel SA i Région de Bruxelles-Capitale / Infrabel SA

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 9 kwietnia 2021 r. – Port de Bruxelles / Infrabel SA i Région de Bruxelles-Capitale / Infrabel SA
      (Sprawa C-229/21)
      (2021/C 217/42)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d’appel de Bruxelles

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący apelację: Port de Bruxelles, Région de Bruxelles-Capitale

         Druga strona postępowania: Infrabel SA

         Pozostałe strony postępowania: Région de Bruxelles-Capitale, Port de Bruxelles, Lineas SA

         Pytanie prejudycjalne

      Czy w przypadku, gdy port śródlądowy, który należy do sieci bazowej, jest już połączony z drogami i siecią kolejową, art. 15 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1315/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie unijnych wytycznych dotyczących rozwoju transeuropejskiej sieci transportowej i uchylającego decyzję 661/2010/UE (1), rozpatrywany samodzielnie lub w związku z innymi przepisami tego rozporządzenia, nakłada obowiązek zachowania i utrzymywania tych dwóch połączeń, czy też powstrzymania się od usunięcia jednego z nich, choćby w wyniku braku jego utrzymywania?

         (1)  Dz.U. 2013, L 348, s. 1.


title: Sprawa C-235/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 12 kwietnia 2021 r. – RAIFFEISEN LEASING, trgovina in leasing d. o. o. / Republika Slovenija

text:
               7.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/32

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije (Słowenia) w dniu 12 kwietnia 2021 r. – RAIFFEISEN LEASING, trgovina in leasing d. o. o. / Republika Slovenija
      (Sprawa C-235/21)
      (2021/C 217/43)
      Język postępowania: słoweński

         Sąd odsyłający

      Vrhovno sodišče Republike Slovenije

         Strony

         Wnosząca skargę kasacyjną: RAIFFEISEN LEASING, trgovina in leasing d. o. o.

         Druga strona postępowania: Republika Slovenija

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy umowa na piśmie może zostać uznana za fakturę w rozumieniu art. 203 dyrektywy VAT (1) tylko wtedy, gdy zawiera wszystkie informacje wymagane dla faktury zgodnie z rozdziałem 3 („Fakturowanie”) dyrektywy VAT?
                  lub w przypadku odpowiedzi przeczącej,

                  2.

                  Jakie są wymogi lub okoliczności, w oparciu o które, w każdym przypadku, umowa na piśmie może zostać uznana (także) za fakturę powodująca powstanie obowiązku zapłaty VAT zgodnie z art. 203 dyrektywy VAT?
                  lub, w szczególności,

                  3.

                  Czy umowa na piśmie, zawarta przez dwóch podatników VAT i której przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, może być uznana za fakturę w rozumieniu art. 203 dyrektywy VAT, jeśli z umowy tej wynika wyraźna i obiektywnie rozpoznawalna wola sprzedawcy lub usługodawcy, jako umawiającej się strony, do wystawienia faktury dotyczącej określonej transakcji, która może spowodować u nabywcy uzasadnione przekonanie, że może na jej podstawie odliczyć naliczony VAT?

         (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).