title: Sprawa F-52/09: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2009 r. — Da Silva Pinto Branco przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

text:
               10.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/16

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2009 r. — Da Silva Pinto Branco przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa F-52/09)
   2009/C 244/27
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Delfina Da Silva Pinto Branco (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat M. Erniquin)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu skarżącej. Po drugie, żądanie mianowania jej urzędnikiem lub ewentualnie przywrócenia na stanowisko urzędnika w trakcie okresu próbnego. Po trzecie, żądanie przyznania jej odszkodowania w związku z odniesioną krzywdą.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 24 października 2008 r. o zwolnieniu skarżącej oraz opinii komitetu do spraw sprawozdań z dnia 8 października 2008 r., dwóch sprawozdań dotyczących okresu próbnego sporządzonych przez osobę oceniającą odpowiednio z dnia 22 lutego 2008 r. i z dnia 10 czerwca 2008 r. a także decyzji organu powołującego z dnia 18 kwietnia 2008 r. o przedłużeniu okresu próbnego,

               —

               mianowania skarżącej urzędnikiem ze skutkiem od dnia 1 marca 2008 r. oraz stwierdzenia, iż przysługuje jej prawo do odszkodowania odpowiadającego różnicy pomiędzy wynagrodzeniem, które otrzymywałaby w razie mianowania jej urzędnikiem w dniu 1 marca 2008 r. i kwotami, które rzeczywiście otrzymała od tamtej chwili i otrzyma aż do chwili wydania wyroku. W przeciwnym razie, jako żądanie ewentualne, przywrócenie skarżącej na stanowisko urzędnika w trakcie okresu próbnego czy to w ramach jednostki, w której pracowała przed jej zwolnieniem czy też w ramach innej jednostki pozwanej instytucji w celu umożliwienia jej ponownego odbycia okresu próbnego,

               —

               obciążenie strony pozwanej obowiązkiem zapłaty odszkodowania w związku z odniesioną przez skarżącą krzywdą, której wysokość została oszacowana na 5 000 EUR,

               —

               obciążenie Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa T-539/14: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2014 r. – North Drilling Co. przeciwko Rada Unii Europejskiej

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/55

         Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2014 r. – North Drilling Co. przeciwko Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa T-539/14)
   2014/C 303/66
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: North Drilling Co. (Teheran, Iran) (przedstawiciele: J. Viñals Camallonga, L. Barriola Urruticoechea i J. Iriarte Ángel, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Rady 2014/222/WPZiB z dnia 16 kwietnia 2014 r., w zakresie, w jakim decyzja ta jej dotyczy i do wykluczenia jej z załącznika do tej decyzji;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 397/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. w zakresie, w jakim ono jej dotyczy i do wykluczenia jej z załącznika do tego rozporządzenia, i

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ustaleniach faktycznych, na których opierają się zaskarżone przepisy, ponieważ pozbawione są one rzeczywistej podstawy faktycznej dowodowej.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący braku wykonania obowiązku uzasadnienia, ponieważ zaskarżone przepisy pozbawione są w odniesieniu do skarżącej uzasadnienia odnośnie do rzeczywistych podstaw, a przedstawione uzasadnienie jest nieprecyzyjne, niedokładne i ogólne, uniemożliwiając w ten sposób skarżącej prawidłowe sformułowanie obrony.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa i skutecznej ochrony sądowej w zakresie uzasadnienia przepisów, braku dowodów na podnoszone zarzuty oraz naruszenie prawa do obrony i prawa własności, ponieważ nie wykonano obowiązku uzasadnienia i obowiązku przedstawienia rzeczywistych dowodów, co ma wpływ na pozostałe prawa.

               4.

               Czwarty zarzut opiera się na przekroczeniu kompetencji, ponieważ istnieją wskazówki obiektywne, precyzyjne i zgodne, które pozwalają na stwierdzenie, że Rada nadużywając swojej pozycji w sprzeczny z prawem sposób przyjęła środki sankcjonujące dążąc do osiągniecia innych celów niż przez nią wskazane

               5.

               Piąty zarzut opiera się na nieprawidłowej wykładni przepisów prawa, które zastosowano, ponieważ dokonano zbyt szerokiej wykładni i zbyt szerokiego zastosowania, co jest niedopuszczalne w przypadku przepisów sankcjonujących.

               6.

               Szósty zarzut opiera się na naruszeniu prawa własności, ponieważ zostało ono ograniczone bez uzasadnienia i z naruszeniem zasady proporcjonalności.

               7.

               Siódmy zarzut opiera się na naruszeniu zasady równego traktowania, ponieważ naruszono pozycję konkurencyjną skarżącej, przy czym brak było powodów ku temu.


title: Sprawa T-587/13: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2013 r. — Schwerdt przeciwko OHIM — Iberamigo (cat&clean)

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/28

         Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2013 r. — Schwerdt przeciwko OHIM — Iberamigo (cat&clean)
   (Sprawa T-587/13)
   2014/C 24/50
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Miriam Schwerdt (Porta-Westfalica, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Kruse)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Iberamigo, SA (Rubi, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji R 1799/2012-4 Izby Odwoławczej pozwanego z dnia 3 września 2013 r.;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy w różnych kolorach przedstawiający kota i zawierający elementy słowne „cat & clean” dla towarów z klasy 31 – zgłoszenie nr 9 612 301

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Iberamigo, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowany w Hiszpanii słowny znak towarowy „CLEAN CAT” dla towarów z klasy 31

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr207/2009 oraz art. 29 i nast. TFUE


title: Sprawa T-329/06: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2006 r. — Enercon przeciwko OHIM (E)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/76

         Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2006 r. — Enercon przeciwko OHIM (E)
   (Sprawa T-329/06)
   (2006/C 326/155)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Enercon GmbH (Aurich, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Böhm)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 września 2006 r. w sprawie R 0394/2006-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „E” dla towarów z klas 7, 9 i 19 (zgłoszenie nr 3 817 566).

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), polegające na uznaniu, że zgłoszony znak towarowy nie ma charakteru odróżniającego i że należy zachować jego dostępność.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994 L 11, str. 1).


title: Sprawy połączone C-250/09 i C-268/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rajonen syd Płowdiw) — Wasił Iwanow Georgiew przeciwko Techniczeski uniwersitet — Sofija, filiał Płowdiw (Dyrektywa 2000/78/WE — Artykuł 6 ust. 1 — Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek — Profesorowie uniwersyteccy — Przepis krajowy, stanowiący, że po ukończeniu 65. roku życia przez pracownika można zawrzeć z nim jedynie umowę o pracę na czas określony — Obowiązkowe przejście na emeryturę w wieku 68 lat — Uzasadnienie różnic traktowania ze względu na wiek)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/12

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rajonen syd Płowdiw) — Wasił Iwanow Georgiew przeciwko Techniczeski uniwersitet — Sofija, filiał Płowdiw
   (Sprawy połączone C-250/09 i C-268/09) (1)

   (Dyrektywa 2000/78/WE - Artykuł 6 ust. 1 - Zakaz dyskryminacji ze względu na wiek - Profesorowie uniwersyteccy - Przepis krajowy, stanowiący, że po ukończeniu 65. roku życia przez pracownika można zawrzeć z nim jedynie umowę o pracę na czas określony - Obowiązkowe przejście na emeryturę w wieku 68 lat - Uzasadnienie różnic traktowania ze względu na wiek)
   2011/C 13/19
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Rajonen syd Płowdiw (sąd rejonowy w Płowdiwie)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Wasił Iwanow Georgiew

      Strona pozwana: Techniczeski uniwersitet — Sofija, filiał Płowdiw (uniwersytet techniczny w Sofii, filia w Płowdiwie)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rajonen syd Płowdiw (sąd rejonowy w Płowdiwie) — Wykładnia art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16) — Przepis krajowy zezwalający profesorom uniwersyteckim, którzy ukończyli 65 rok życia na zawieranie umów o pracę jedynie na czas określony — Przepis krajowy, zgodnie z którym profesorowie uniwersyteccy przechodzą ostatecznie na emereyturę z chwilą ukończenia 68 lat — Uzasadnienie odmiennego traktowania ze względu na wiek.

      Sentencja

   Dyrektywę Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, a w szczególności jej art. 6 ust. 1, należy interpretować w ten sposób, że nie zakazuje ona przepisów krajowych, takich jak przepisy będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym, zgodnie z którymi profesorowie uniwersyteccy przechodzą obowiązkowo na emeryturę z chwilą ukończenia 68. roku życia, zaś kontynuacja ich działalności zawodowej po ukończeniu 65. roku życia możliwa jest jedynie w oparciu o umowy na czas określony, które mogą być ponownie zawierane jedynie dwukrotnie, pod warunkiem wszak, że przepisy te realizują zgodny z prawem cel w szczególności w zakresie polityki zatrudnienia i rynku pracy, taki jak wdrożenie wysokiej jakości nauczania oraz optymalny międzypokoleniowy rozdział stanowisk profesorskich, a także pod warunkiem, że przepisy te pozwalają na osiągnięcie tego celu za pomocą właściwych i koniecznych środków. Zadaniem sądu krajowego jest ustalenie, czy przesłanki te zostały spełnione.
   W wypadku sporu pomiędzy zakładem publicznym a jednostką, w sytuacji gdy sporny przepis krajowy nie spełnia przesłanek określonych w art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78, sąd krajowy zobowiązany jest odmówić zastosowania wskazanego przepisu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009.


title: Sprawa T-509/14: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2014 r. – Decal España przeciwko Komisji

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/56

         Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2014 r. – Decal España przeciwko Komisji
   (Sprawa T-509/14)
   2014/C 292/68
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Decal España, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: M. Silva Sánchez, abogado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja zakwalifikowała w niej całokształt środków, której jej zdaniem stanowią tzw. hiszpański system leasingu podatkowego („SEAF”), jako niezgodną z rynkiem wewnętrznym nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których Komisja wskazała inwestorów AIE jako beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawarty w nim nakaz odzyskania rzekomej pomocy narusza ogólne zasady prawa UE;

               —

               w każdym razie, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera ono rozstrzygnięcie w przedmiocie legalności prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zarzuty i argumenty takie same jak te, które zostały podniesione w sprawie T-700/13 Bankia/Komisja.


title: Sprawa C-507/08: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2008 r. – Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Słowacji

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/9

         Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2008 r. – Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Słowacji
   (Sprawa C-507/08)
   2009/C 102/12
   Język postępowania: słowacki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Giolito, J. Javorský, K. Walkerová)

      Strona pozwana: Republika Słowacka

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Słowacka uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 249 ust. 4 traktatu WE i art. 2 decyzji Komisji z dnia 7 czerwca 2006 r. w sprawie pomocy państwa C 25/2005 (ex NN 21/2005) udzielonej przez Republikę Słowacką na rzecz Frucona Košice, a.s. [notyfikowana jako dokument nr C(2006) 2082 (1)], nie wykonując wspomnianej decyzji;

               —

               obciążenie Republika Słowacka kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swojej decyzji z dnia 7 czerwca 2006 r. w sprawie pomocy państwa C 25/2005 (ex NN 21/2005) udzielonej przez Republikę Słowacką na rzecz Frucona Košice, a.s., Komisja stwierdziła, że środki przyjęte na rzecz tej spółki przez Republikę Słowacką stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE i że pomoc ta jest niezgodna ze wspólnym rynkiem. Jednocześnie wezwała ona Republikę Słowacką do przyjęcia wszelkich niezbędnych środków w celu odzyskania bezprawnie udzielonej pomocy.
   Do chwili obecnej pomoc udzielona na rzecz Frucony nie została zwrócona.
   Pomoc państwa została udzielona Fruconie w postaci umorzenia zobowiązania podatkowego, które zostało zatwierdzone przez sąd w ramach postępowania układowego. Republika Słowacka próbowała dochodzić sądownie zwrotu bezprawnie udzielonej pomocy. Sąd pierwszej instancji oddalił skargę, uzasadniając to m.in. tym, że zobowiązanie Frucony do zwrotu długu organom skarbowym wygasło z mocy prawa. Sąd apelacyjny utrzymał w mocy wyrok pierwszej instancji, uzasadniając to m.in. tym, że postanowienie w sprawie układu nie może być rewidowane, ponieważ jako res judicata musi być respektowane przez wszystkie organy, w tym sąd apelacyjny, i że Komisja nie uwzględniła w swojej decyzji przepisów kolizyjnych prawa krajowego dotyczących postępowania upadłościowego i egzekucyjnego.
   Wyroki obu sądów stoją na przeszkodzie bezzwłocznemu i skutecznemu wykonaniu decyzji Komisji.
   Nie wystarczy, aby Republika Słowacka skorzystała z wszystkich przysługujących jej środków. Wynikiem zastosowania tych środków musi być skuteczne i bezzwłoczne wykonanie decyzji, w przeciwnym razie należy założyć, że Republika Słowacka nie wypełniła swoich zobowiązań. Naruszenie obowiązku odzyskania przez państwo członkowskie ma miejsce, kiedy kroki podjęte przez to państwo członkowskie nie miały żadnego wpływu na faktyczny zwrot danej kwoty.

      (1)  Dz.U. L 112 z 30.4.2007, s.14.


title: Sprawa C-171/12: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 28 lutego 2013 r. — Carrols Corp. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 51 ust. 1 lit. b) — Wspólnotowy graficzny znak towarowy Pollo Tropical CHICKEN ON THE GRILL — Wniosek o unieważnienie prawa do znaku złożony przez właściciela graficznego krajowego znaku towarowego Pollo Tropical CHICKEN ON THE GRILL i słownego krajowego znaku towarowego POLLO TROPICAL — Bezwzględne podstawy unieważnienia — Zła wiara — Niedopuszczalność)

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/3

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 28 lutego 2013 r. — Carrols Corp. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-171/12) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 51 ust. 1 lit. b) - Wspólnotowy graficzny znak towarowy Pollo Tropical CHICKEN ON THE GRILL - Wniosek o unieważnienie prawa do znaku złożony przez właściciela graficznego krajowego znaku towarowego Pollo Tropical CHICKEN ON THE GRILL i słownego krajowego znaku towarowego POLLO TROPICAL - Bezwzględne podstawy unieważnienia - Zła wiara - Niedopuszczalność)
   2013/C 129/05
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Carrols Corp. (przedstawiciel: I. Temiño Ceniceros, abogado)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik), Giulio Gambettola (przedstawiciel: F. Brandolini Kujman, abogado)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 1 lutego 2012 r. w sprawie T-291/09 Carrols Corp. przeciwko OHMI, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 maja 2009 r. (sprawa R 632/2008-1), dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Carrols Corp. a Giulio Gambettolą

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Carrols Corp. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 174 z 16.6.2012.


title: Sprawa C-247/06: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 85/337/EWG — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne — Elektrownia — Wytwarzanie energii — Częściowe spalanie odpadów niebezpiecznych)

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-247/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 85/337/EWG - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne - Elektrownia - Wytwarzanie energii - Częściowe spalanie odpadów niebezpiecznych)
   (2008/C 327/02)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (Przedstawiciele: M. Lumma i C. Schulze-Bahr, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 4 ust. 1 w związku z pkt 9 załącznika I do dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40) zmienionej dyrektywą 97/11/WE z dnia 3 marca 1977 r. (Dz.U. L 73, s. 5) — Zezwolenie na budowę i funkcjonowanie elektrowni spalającej częściowo niebezpieczne odpady, bez oceny wpływu na środowisko naturalne — Unieszkodliwianie i odzysk odpadów
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej ponosi swe własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 190 z 12.8.2006.


title: Sprawa T-48/16 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 sierpnia 2017 r. – Sigma Orionis/Komisja [Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Klauzula arbitrażowa — Siódmy program ramowy Wspólnoty Europejskiej (2007–2013) i program ramowy Horyzont 2020 w zakresie badań naukowych i innowacji — Decyzja o zawieszeniu płatności i rozwiązaniu umów dotacji po przeprowadzeniu audytu finansowego — Kwoty dochodzone od Komisji w ramach wykonania umów dotacji — Żądanie odszkodowania — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru — Wyważenie interesów]

text:
               9.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/14

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 sierpnia 2017 r. – Sigma Orionis/Komisja
   (Sprawa T-48/16 R)
   ([Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Klauzula arbitrażowa - Siódmy program ramowy Wspólnoty Europejskiej (2007–2013) i program ramowy Horyzont 2020 w zakresie badań naukowych i innowacji - Decyzja o zawieszeniu płatności i rozwiązaniu umów dotacji po przeprowadzeniu audytu finansowego - Kwoty dochodzone od Komisji w ramach wykonania umów dotacji - Żądanie odszkodowania - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru - Wyważenie interesów])
   (2017/C 338/14)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Sigma Orionis SA (Valbonne, Francja) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Lewis i M. Siekierzyńska, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Przedstawione na podstawie art. 278 i 279 TFUE żądania zobowiązania Komisji do natychmiastowej zapłaty różnych kwot z tytułu szeregu umów dotacji oraz zawieszenia wykonania decyzji o rozwiązaniu tych umów.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-90/09: Postanowienie Sądu z dnia 26 stycznia 2012 r. — Mojo Concerts i Amsterdam Music Dome Exploitatie przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Skarga o stwierdzenie nieważności — Inwestycja Gemeente Rotterdam w kompleks Ahoy — Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/22

         Postanowienie Sądu z dnia 26 stycznia 2012 r. — Mojo Concerts i Amsterdam Music Dome Exploitatie przeciwko Komisji
   (Sprawa T-90/09) (1)

   (Pomoc państwa - Skarga o stwierdzenie nieważności - Inwestycja Gemeente Rotterdam w kompleks Ahoy - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   2012/C 89/36
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Mojo Concerts BV (Delft, Niderlandy) i Amsterdam Music Dome Exploitatie BV (Delft, Niderlandy) (przedstawiciel: S. Beeston, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i K. Gross, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Noort, C. Wissels, M. de Grave, Y. de Vries i J. Langer, pełnomocnicy); Gemeente Rotterdam (Niderlandy) (przedstawiciele: J. Feenstra i J. Fanoy, adwokaci) oraz Ahoy’ Rotterdam NV (Rotterdam) (przedstawiciele: początkowo M. van der Woude i E. Offers, a następnie M. Maas-Cooymans, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2008) 6018 wersja ostateczna z dnia 21 października 2008 r. w sprawie inwestycji miasta Rotterdam w kompleks Ahoy (pomoc państwa C 4/2008 (ex N 97/2007, ex CP 91/2007)).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Mojo Concerts BV i Amsterdam Music Dome Exploitatie BV pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską, przez Gemeente Rotterdam i przez Ahoy’ Rotterdam NV.

               3)

               Królestwo Niderlandów pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 102 z 1.5.2009.


title: Sprawa T-48/10 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 30 listopada 2009 r. w sprawie F-17/09 Meister przeciwko OHIM, wniesione w dniu 2 lutego 2010 r. przez H. Meistera

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/55

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 30 listopada 2009 r. w sprawie F-17/09 Meister przeciwko OHIM, wniesione w dniu 2 lutego 2010 r. przez H. Meistera
   (Sprawa T-48/10 P)
   2010/C 100/81
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Herbert Meister (Muchamiel, Hiszpania) Przedstawiciel: Rechtsanwalt H.-J. Zimmermann)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory);

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 30 listopada 2009 r. w sprawie F-17/09 Meister przeciwko OHIM;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie jest skierowane przeciwko postanowieniu Sądu do spraw Służby Publicznej wydanemu w dniu 30 listopada 2009 r. w sprawie F-17/09 Meister przeciwko OHIM i odrzucającemu skargę wnoszącego odwołanie jako oczywiście niedopuszczalną.
   W uzasadnieniu swojego odwołania wnoszący odwołanie podnosi, że skarga w pierwszej instancji była niezbędna, ponieważ stan faktyczny, którego dotyczy, pozostaje w bezpośrednim związku merytorycznym z przedmiotem sporu dwóch wcześniejszych postępowań w sprawach: F-138/06 i F-37/08, połączonych do wspólnego rozpoznania, które w momencie wytoczenia skargi nie były jeszcze rozstrzygnięte. Wnoszący odwołanie argumentuje, że odrzucenie skargi w sprawie F-17/09 na samym początku postępowania, bez przeprowadzenia rozprawy, narusza prawo do bycia wysłuchanym ustanowione przez art. 6 EKPC. Ponadto wnoszący odwołanie kwestionuje fakt, iż Sąd do spraw Służby Publicznej nie uwzględnił wniosku wnoszącego odwołanie o zawieszenie postępowania w związku z wniesieniem odwołania od orzeczenia wydanego w sprawie F-37/08. W końcu podnosi on, że analiza stanu faktycznego dokonana przez Sąd orzekający w pierwszej instancji jest niepełna i że narusza prawo.


title: Sprawa F-10/07: Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2007 r. — Botos przeciwko Komisji

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/31

         Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2007 r. — Botos przeciwko Komisji
   (Sprawa F-10/07)
   (2007/C 69/63)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Patricia Botos (Meise, Belgia) (przedstawiciel: L. Vogel, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 30 października 2006 r. oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącą w dniu 24 kwietnia 2006 r. na sześć następujących decyzji: i) decyzję urzędu ds. likwidacji roszczeń indywidualnych z dnia 23 stycznia 2006 r.; ii) decyzję szefa biura ds. likwidacji roszczeń w ramach wspólnego systemu ubezpieczenia chorobowego z siedzibą w Brukseli z dnia 23 stycznia 2006 r.; iii) decyzję urzędu ds. likwidacji roszczeń indywidualnych z dnia 9 lutego 2006 r.; iv) decyzję szefa biura ds. likwidacji roszczeń w ramach wspólnego systemu ubezpieczenia chorobowego z siedzibą w Brukseli z dnia 9 lutego 2006 r.; v) decyzję szefa biura ds. likwidacji roszczeń w ramach wspólnego systemu ubezpieczenia chorobowego z siedzibą w Brukseli z dnia 20 lutego 2006 r.; vi) wyliczenie zwrotu kosztów leczenia sporządzone przez biuro ds. likwidacji roszczeń w ramach wspólnego systemu ubezpieczenia chorobowego z siedzibą w Brukseli

               —

               jeżeli zajdzie taka potrzeba również uchylenie tych sześciu decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu skargi skarżąca ponosi tylko jeden zarzut dotyczący naruszenia art. 72 regulaminu pracowniczego oraz oczywistego błędu w ocenie. Skarżąca twierdzi, że wydając zaskarżone decyzje organ powołujący niesłusznie odmówił uznania, iż „syndrom przewlekłego zmęczenia”, na który cierpi skarżąca, stanowi poważną chorobę w rozumieniu tego przepisu i w konsekwencji niesłusznie odmówił przyznania jej zwrotu kosztów badań lekarskich i leków związanych z tą chorobą. Liczne dokumenty, w szczególności szczegółowa analiza medyczna wykazują jak poważna jest przedmiotowa i choroba, jak również konieczność zwrotu kosztów badań lekarskich i leków, które skarżąca deklaruje jako niezbędne, w 100 %, bez ograniczeń i zastrzeżeń.


title: Sprawa C-329/14: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/21

         Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-329/14)
   2014/C 292/26
   Język postępowania: fiński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Hetsch, K. Herrmann i I. Koskinen)

      Strona pozwana: Republika Finlandii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Finlandii nie przyjmując lub w każdym razie nie informując Komisji o przyjęciu, w odniesieniu do Finlandii kontynentalnej, przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu dokonania transpozycji do prawa krajowego art. 2 pkt 2 i art. 9 ust. 1 tej dyrektywy oraz w odniesieniu do regionu Ahvenanmaa przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu dokonania transpozycji tej dyrektywy do prawa krajowego, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 28 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/31/UE z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (1);

               —

               obciążenie Republiki Finlandii, na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE, okresową karą pieniężną według stawki dziennej w wysokości 19  178,25 EUR płatnej od daty ogłoszenia wyroku Trybunału Sprawiedliwości na konto „Zasobów własnych Unii” na tej podstawie, że uchybiła swojemu obowiązkowi powiadomienia o przyjętych w prawie krajowym środkach transpozycji dyrektywy przyjętej zgodnie z procedurą ustawodawczą;

               —

               obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin do dokonania transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 9 lipca 2012 r.

      (1)  Dz.U. L 153, s.13.


title: Sprawa T-344/12: Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2012 r. — Virgin Atlantic Airways przeciwko Komisji

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/29

         Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2012 r. — Virgin Atlantic Airways przeciwko Komisji
   (Sprawa T-344/12)
   2012/C 295/52
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Virgin Atlantic Airways Ltd (Crawley, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: N. Green, QC oraz K. Dietzel, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 30 marca 2012 r. w sprawie COMP/M.6447 (IAG/bmi); i

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu prawa przez pozwaną poprzez nieuwzględnienie istotnych informacji dotyczących warunków konkurencji, które by panowały, gdyby nabycie nie miało miejsca, co pozwoliło Komisji ocenić nabycie w świetle mniej korzystnej sytuacji konkurencyjnej niż ta, która by rzeczywiście istniała. W szczególności Komisja popełniła błąd w ocenie: (i) pakietu czasów na start lub lądowanie (slots) sprzedanych IAG/British Airways przez bmi we wrześniu 2011 r.; oraz (ii) czasów bmi na start lub lądowanie, na których zostało ustanowione zabezpieczenie na rzecz IAG/British Airways w zamian za przedpłatę w wysokości 60 mln GPB na poczet ceny kupna dla bmi.

               2)

               Zarzut drugi oparty na popełnieniu przez pozwaną szeregu błędów rzeczowych i nieuwzględnieniu istotnych informacji w związku z oceną wpływu nabycia na stopniowy wzrost czasów na start lub lądowanie (i siły rynkowej) przysługujących IAG bądź wywieranej przez IAG w Londynie Heathrow po nabyciu.

               3)

               Zarzut trzeci oparty na popełnieniu przez pozwaną szeregu błędów i nieuwzględnieniu istotnych informacji w celu zidentyfikowania lub wykluczenia innych horyzontalnych rynków oddziaływania.

               4)

               Zarzut czwarty oparty na naruszeniu przez Komisję prawa poprzez: (i) niepodjęcie II fazy dochodzenia; oraz (ii) zaakceptowanie zobowiązań, które nie pozwalają rozwiać poważnych wątpliwości stwierdzonych przez Komisję.

               5)

               Zarzut piąty oparty na naruszeniu przez pozwaną prawa poprzez nieprawidłowe stwierdzenie, że stosunki prawne między IAG a, odpowiednio, Iberia i British Airways wchodzą w zakres stosowania art. 5 ust. 4 rozporządzenia UE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw (1), co pozwoliło Komisji dojść do wniosku, że nabycie stanowi koncentrację „o wymiarze wspólnotowym” dla celów art. 1 tegoż rozporządzenia i że jest ona właściwa do kontroli nabycia. Decyzja jest zatem ultra vires.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. L 24, s. 1).


title: Sprawa T-277/14: Postanowienie Sądu z dnia 10 grudnia 2014 r. – Mabrouk/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji — Zamrożenie funduszy — Skarga na bezczynność — Wniosek o udzielenie dostępu do dowodów przyjętych przez Radę przeciwko osobie fizycznej objętej tymi środkami — Dostęp udzielony przez Radę — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/20

         Postanowienie Sądu z dnia 10 grudnia 2014 r. – Mabrouk/Rada
   (Sprawa T-277/14) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji - Zamrożenie funduszy - Skarga na bezczynność - Wniosek o udzielenie dostępu do dowodów przyjętych przez Radę przeciwko osobie fizycznej objętej tymi środkami - Dostęp udzielony przez Radę - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 056/28)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mohamed Marouen Ben Ali Bel Ben Mohamed Mabrouk (Tunis, Tunezja) (przedstawiciele: adwokaci J.R. Farthouat, J.P. Mignard, N. Boulay i S. Crosby, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. De Elera i G. Étienne, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga mająca na celu stwierdzenie bezczynności Rady w zakresie, w jakim niezgodnie z prawem powstrzymała się od działania w następstwie wniosku skarżącego o uzyskanie dostępu do akt zawierających dowody, na których rada oparła się, by zarządzić zamrożenie jego aktywów w Unii Europejskiej.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 194 z 24.6.2014.


title: Sprawa C-370/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 1 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Ustalenie stanowisk, które mają być zajęte w imieniu Wspólnoty w organie utworzonym przez umowę — Obowiązek uzasadnienia — Wskazanie podstawy prawnej — XIV Konferencja Stron Konwencji o Międzynarodowym Handlu Dzikimi Zwierzętami i Roślinami Gatunków Zagrożonych Wyginięciem (CITES))

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 1 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-370/07) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Ustalenie stanowisk, które mają być zajęte w imieniu Wspólnoty w organie utworzonym przez umowę - Obowiązek uzasadnienia - Wskazanie podstawy prawnej - XIV Konferencja Stron Konwencji o Międzynarodowym Handlu Dzikimi Zwierzętami i Roślinami Gatunków Zagrożonych Wyginięciem (CITES))
   2009/C 282/05
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Valero Jordana i C. Zadra, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Jacqué, F. Florindo Gijón i K. Michoel, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: E. Jenkinson oraz I. Rao, pełnomocnicy, oraz D. Wyatt, QC)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 24 maja 2007 r. w sprawie określenia stanowiska Wspólnoty w przedmiocie niektórych wniosków przedłożonych na XIV Konferencji Stron Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES) zorganizowanej w Hadze (Niderlandy) w dniach 3–15 czerwca 2007 r. — Wybór podstawy prawnej

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady Unii Europejskiej z dnia 24 maja 2007 r. w sprawie określenia stanowiska Wspólnoty w przedmiocie niektórych wniosków przedłożonych na XIV Konferencji Stron Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem (CITES), Haga, (Niderlandy), 3–15 czerwca 2007 roku.

               2)

               Skutki zaskarżonej decyzji zostają utrzymane w mocy.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

               4)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 22.09.2007.


title: Sprawa C-602/15 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 9 września 2015 r. w sprawie T-633/14 Monster Energy/EUIPO, wniesione w dniu 10 listopada 2015 r. przez Monster Energy Company

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/15

         Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 9 września 2015 r. w sprawie T-633/14 Monster Energy/EUIPO, wniesione w dniu 10 listopada 2015 r. przez Monster Energy Company
   (Sprawa C-602/15 P)
   (2016/C 270/22)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Monster Energy Company (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
   Postanowieniem z dnia 4 maja 2016 r. Trybunał (ósma izba) odwołanie zostało odrzucone jako niedopuszczalne.


title: Sprawa C-520/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Płocku (Polska) w dniu 30 września 2013 r. – Urszula Leśniak – Jaworska, Małgorzata Głuchowska – Szmulewicz przeciwko Prokuraturze Okręgowej w Płocku

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Płocku (Polska) w dniu 30 września 2013 r. – Urszula Leśniak – Jaworska, Małgorzata Głuchowska – Szmulewicz przeciwko Prokuraturze Okręgowej w Płocku
   (Sprawa C-520/13)
   2014/C 253/19
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Rejonowy w Płocku

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Urszula Leśniak -Jaworska, Małgorzata Głuchowska – Szmulewicz

      Strona pozwana: Prokuratura Okręgowa w Płocku
   Postanowieniem z dnia 27 marca 2014 r. Trybunał Sprawiedliwości orzeka o oczywistym braku właściwości do udzielenia odpowiedzi na pytanie przedstawione przez Sąd Rejonowy w Płocku.


title: Sprawa F-48/09: Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2009 r. — Schopphoven przeciwko Komisji

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/48

         Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2009 r. — Schopphoven przeciwko Komisji
   (Sprawa F-48/09)
   2009/C 205/88
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Nikolaus Schopphoven (Zemmer, Niemcy) (przedstawiciele: S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji EPSO o nieumieszczeniu skarżącego na liście rezerwowej konkursu ogólnego EPSO/AD/117/08.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO) o nieumieszczeniu nazwiska skarżącego na liście rezerwowej konkursu EPSO/AD/117/08 i w razie potrzeby decyzji EPSO odrzucających, złożone przez skarżącego wnioski o ponowne dokonanie oceny;

               —

               stwierdzenie nieważności listy rezerwowej konkursu EPSO/AD/117/08;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa T-446/05: Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2010 r. — Amann & Söhne i Cousin Filterie przeciwko Komisji Europejskiej (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek nici przemysłowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Pojęcie jednolitego naruszenia — Definicja rynku — Grzywny — Górna granica grzywny — Waga i czas trwania naruszenia — Okoliczności łagodzące — Współpraca — Proporcjonalność — Równość traktowania — Prawo do obrony — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/24

         Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2010 r. — Amann & Söhne i Cousin Filterie przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-446/05) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek nici przemysłowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Pojęcie jednolitego naruszenia - Definicja rynku - Grzywny - Górna granica grzywny - Waga i czas trwania naruszenia - Okoliczności łagodzące - Współpraca - Proporcjonalność - Równość traktowania - Prawo do obrony - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien)
   2010/C 148/41
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Amann & Söhne GmbH & Co. KG (Bönnigheim, Niemcy) i Cousin Filterie SAS (Wervicq-Sud, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Röhling, M. Dietrich i C. Horstkotte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i K. Mojzesowicz, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata G. Eickstädt)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2005) 3452 z dnia 14 września 2005 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.337 — PO/Nici), zmienionej decyzją Komisji C(2005) 3765 z dnia 13 października 2005 r., a posiłkowo żądanie obniżenia grzywny nałożonej tą decyzją na skarżące.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Amann & Söhne GmbH & Co. KG i Cousin Filterie SAS zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 maja 2005 r. w sprawach połączonych C-387/02, C-391/02, C-403/02 (wnioski Tribunale di Milano i Corte d'appello di Lecce o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): postępowania karne przeciwko Silvio Berlusconiemu, Sergio Adelchiemu, Marcello Dell'Utriemu i in. (Prawo spółek — Artykuł 5 Traktatu EWG (po zmianie art. 5 Traktatu WE, a obecnie art.10 WE) i art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu EWG [po zmianie art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu WE, obecnie art. 44 ust. 2 lit. g) WE] — Pierwsza dyrektywa 68/151/EWG, czwarta dyrektywa 78/660/EWG i siódma dyrektywa 83/349/EWG — Roczne sprawozdania finansowe — Zasada rzetelnego i prawdziwego obrazu spółki — Kary przewidziane w przypadku nieprawdziwych informacji o spółkach (nieprawdziwe zapisy rachunkowe) — Artykuł 6 pierwszej dyrektywy 68/151 — Wymóg odpowiednich kar za naruszenie prawa wspólnotowego)

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 3 maja 2005 r.
   w sprawach połączonych C-387/02, C-391/02, C-403/02 (wnioski Tribunale di Milano i Corte d'appello di Lecce o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): postępowania karne przeciwko Silvio Berlusconiemu, Sergio Adelchiemu, Marcello Dell'Utriemu i in. (1)

   (Prawo spółek - Artykuł 5 Traktatu EWG (po zmianie art. 5 Traktatu WE, a obecnie art.10 WE) i art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu EWG [po zmianie art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu WE, obecnie art. 44 ust. 2 lit. g) WE] - Pierwsza dyrektywa 68/151/EWG, czwarta dyrektywa 78/660/EWG i siódma dyrektywa 83/349/EWG - Roczne sprawozdania finansowe - Zasada rzetelnego i prawdziwego obrazu spółki - Kary przewidziane w przypadku nieprawdziwych informacji o spółkach (nieprawdziwe zapisy rachunkowe) - Artykuł 6 pierwszej dyrektywy 68/151 - Wymóg odpowiednich kar za naruszenie prawa wspólnotowego)
   (2005/C 171/02)
   Język postępowania: włoski
   W sprawach połączonych C-387/02, C-391/02 i C-403/02 mających za przedmiot wnioski o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożone przez Tribunale di Milano (sprawa C-387/02 i C-403/02) oraz Corte d'appello di Lecce (sprawa C-391/02) (Włochy) postanowieniami z dnia 26, 29 i 7 października 2002 r., które wpłynęły do Trybunału odpowiednio w dniu 28 października, 12 i 8 listopada 2002 r., w postępowaniach karnych przeciwko Silvio Berlusconiemu (sprawa C-387/02), Sergio Adelchiemu (sprawa C-391/02) i Marcello Dell'Utriemu i in. (sprawa C-403/02), Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), A. Rosas i A. Borg Barthet, prezesi izb, J.-P. Puissochet, R. Schintgen, N. Colneric, S. von Bahr, M. Ilešič, J. Malenovský, U. Lõhmus i E. Levits, sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 3 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Organy Państwa Członkowskiego nie mogą w okolicznościach tego rodzaju jak w sprawie głównej, powołać wobec oskarżonych w postępowaniu karnym wyłącznie pierwszej dyrektywy Rady 68/151/EWG z dnia 9 marca 1968 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w Państwach Członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 akapit drugi Traktatu, w celu uzyskania ich równoważności w całej Wspólnocie dla zapewnienia ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich, albowiem dyrektywa nie może, samoistnie i niezależnie od wewnętrznej ustawy Państwa Członkowskiego wydanej w celu jej wykonania, być podstawą ustalenia lub zaostrzenia odpowiedzialności karnej oskarżonych.

      (1)  Dz.U C 19 z 25.01.2003.


title: Sprawa C-631/13: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 15 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Patent- und Markensenat – Austria) – Arne Forsgren/Österreichisches Patentamt (Odesłanie prejudycjalne – Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Dodatkowe świadectwo ochronne – Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 – Pojęcie substancji czynnej – Skoniugowana szczepionka przeciwko pneumokokom – Stosowanie w pediatrii – Białko nośnikowe – Wiązanie kowalencyjne)

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/7

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 15 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Patent- und Markensenat – Austria) – Arne Forsgren/Österreichisches Patentamt
      (Sprawa C-631/13) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Dodatkowe świadectwo ochronne - Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 - Pojęcie substancji czynnej - Skoniugowana szczepionka przeciwko pneumokokom - Stosowanie w pediatrii - Białko nośnikowe - Wiązanie kowalencyjne)
      (2015/C 073/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Patent- und Markensenat

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Arne Forsgren

         Strona pozwana: Österreichisches Patentamt

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 1 lit. b) i art. 3 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 469/2009 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one co do zasady temu, aby aktywny składnik mógł stanowić przedmiot dodatkowego świadectwa ochronnego, gdy ten aktywny składnik występuje w wiązaniu kowalencyjnym z innymi aktywnymi składnikami wchodzącymi w skład produktu leczniczego.

                  2)

                  Artykuł 3 lit. b) rozporządzenia nr 469/2009 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on wydaniu dodatkowego świadectwa ochronnego w odniesieniu do aktywnego składnika, którego działanie nie jest objęte wskazaniami terapeutycznymi zawartymi w treści zezwolenia na dopuszczenie do obrotu.

                  3)

                  Artykuł 1 lit. b) rozporządzenia nr 469/2009 należy interpretować w ten sposób, że białko nośnikowe skoniugowane z antygenem polisacharydowym poprzez wiązanie kowalencyjne może być uznane za „aktywny składnik” w rozumieniu tego przepisu, wyłącznie jeżeli wykazane zostanie, że posiada ono samodzielne działanie farmakologiczne, immunologiczne lub metaboliczne objęte wskazaniami terapeutycznymi wymienionymi w zezwoleniu na dopuszczenie do obrotu, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego w świetle ogółu okoliczności faktycznych sporu rozstrzyganego w postępowaniu głównym.

         (1)  Dz.U. C 61 z 1.3.2014.


title: Sprawa T-664/11: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2011 r. — Spa Monopole przeciwko OHIM — Royal Mediterranea (THAI SPA)

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/16

         Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2011 r. — Spa Monopole przeciwko OHIM — Royal Mediterranea (THAI SPA)
   (Sprawa T-664/11)
   2012/C 65/31
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV (Spa, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. De Brouwer, E. Cornu i E. De Gryse)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Royal Mediterranea, SA (Madryt, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 października 2011 r. w sprawie R 1976/2010-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Royal Mediterranea, SA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „THAI SPA” dla towarów i usług należących do klas16, 41 i 43

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowane dla Beneluksu słowne znaki towarowe „SPA” i „Les Thermes de Spa” dla towarów i usług z klas 32 i 42 (obecnie klasa 44)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza nie uznała, że istnieje podobieństwo między „usługami restauracyjnymi (żywieniowymi)” objętymi klasą 43 w ramach zgłoszonego znaku towarowego a „wodami mineralnymi i gazowanymi oraz innymi napojami bezalkoholowymi; syropami i preparatami do produkcji napojów” objętymi słownym znakiem towarowym „SPA” zarejestrowanym dla Beneluksu; naruszenie art. 8 ust. 5 wskazanego rozporządzenia nr 207/2009 w zakresie, w jakim Czwarta Izba Odwoławcza nie uznała istnienia „związku” między znakami towarowymi „SPA” w klasie 32 i „THAI SPA” w klasie 43; oraz naruszenie prawa do obrony i art. 75 wskazanego rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-637/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-411/10, Laufen Austria przeciwko Komisji, wniesione w dniu 4 grudnia 2013 r. przez Laufen Austria AG

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/28

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-411/10, Laufen Austria przeciwko Komisji, wniesione w dniu 4 grudnia 2013 r. przez Laufen Austria AG
   (Sprawa C-637/13 P)
   2014/C 52/51
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Laufen Austria AG (przedstawiciel: adwokat E. Navarro Varona)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uwzględnienie argumentów przedstawionych przez Laufena Austria AG w niniejszym odwołaniu.

               —

               Częściowe uchylenie wyroku Sądu wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-411/10.

               —

               Uwzględnienie żądań przedstawionych przez Laufena Austria AG i obniżenie kwoty nałożonej na nią grzywny.

               —

               Obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez Laufena Austria AG w niniejszym postępowaniu oraz kosztami poniesionymi w sprawie T-411/10 w zakresie, w jakim dotyczy to tych samych zarzutów.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

                     Zarzut pierwszy
                   oparty na błędnym zastosowaniu art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (1) i zasad proporcjonalności i indywidualnej odpowiedzialności w odniesieniu do kwoty grzywny nałożonej indywidualnie na Laufena Austria, AG za rzekomo popełnione naruszenie przed jej nabyciem przez Rocę Sanitario, S.A.

               2)

                     Zarzut drugi
                   oparty na naruszeniu prawa w stosowaniu orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, naruszeniu zasad równego traktowania, proporcjonalności, obowiązku uzasadnienia i uzasadnionych oczekiwań w stosowaniu wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (2).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [101 TFUE] i [102 TFUE] (Dz.U. L 1, s. 1).

      (2)  Dz.U. 2006, C 210, s. 2.


title: Sprawa C-304/15: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 21 września 2016 r. – Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2001/80/WE — Artykuł 4 ust. 3 — Załącznik VI A — Ograniczenie emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania — Zastosowanie — Elektrownia Aberthaw)

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/21

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 21 września 2016 r. – Komisja Europejska/Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-304/15) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2001/80/WE - Artykuł 4 ust. 3 - Załącznik VI A - Ograniczenie emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania - Zastosowanie - Elektrownia Aberthaw))
   (2016/C 419/26)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Mifsud-Bonnici i S. Petrova, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: J. Kraehling i L. Christie, pełnomocnicy, wspierani przez G. Facennę QC)

      Sentencja

               1)

               Poprzez niezastosowanie w sposób prawidłowy dyrektywy 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania do elektrowni Aberthaw (Zjednoczone Królestwo), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom spoczywającym na nim na mocy art. 4 ust. 3 tej dyrektywy w związku z załącznikiem VI A do tejże dyrektywy.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015.


title: Sprawa T-395/09: Skarga wniesiona w dniu 6 października 2009 r. — Arques Industries przeciwko Komisji

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/27

         Skarga wniesiona w dniu 6 października 2009 r. — Arques Industries przeciwko Komisji
   (Sprawa T-395/09)
   2009/C 297/40
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Arques Industries AG (Starnberg, Niemcy) (przedstawiciele: C. Grave, B. Meyring i A. Scheidtmann, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1, 2, 3 i 4 decyzji Komisji C(2009) 5791 wersja ostateczna z dnia 22 lipca 2009 r. w sprawie COMP/F/39.396 — węglik wapnia i in. w zakresie, w jakim decyzja ta skierowana jest do skarżącej;

               —

               pomocniczo, obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą na mocy art. 2 lit. f) decyzji;

               —

               pomocniczo, stwierdzenie nieważności art. 1 i 3 decyzji w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji C(2009) 5791 wersja ostateczna z dnia 22 lipca 2009 r. w sprawie COMP/F/39.396 — węglik wapnia i odczynniki na bazie magnezu przeznaczone dla sektora stalowego i gazowego. W zaskarżonej decyzji na skarżącą i inne przedsiębiorstwa nałożono grzywnę za naruszenie art. 81 WE, a także art. 53 porozumienia EOG. Według Komisji skarżąca uczestniczyła w popełnieniu jednego, ciągłego naruszenia prawa w sektorze węglika wapnia i magnezu na terenie EOG z wyjątkiem Hiszpanii, Portugalii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa, polegającego na podziale rynku, uzgadnianiu kwot, podziale klientów, ustalaniu cen oraz wymianie poufnych informacji handlowych dotyczących cen, klientów i wielkości sprzedaży.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi osiem zarzutów, które zostaną zgrupowane w trzech częściach.
   W ramach części pierwszej skarżąca żąda stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim przypisano jej odpowiedzialność solidarną za postępowanie spółki SKW Stahl-Metallurgie GmbH i podnosi w tym względzie następujące zarzuty:

               —

               zarzut błędnego zastosowania art. 81 ust. 1 WE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1) przez to, że Komisja pociągnęła skarżącą do odpowiedzialności solidarnie ze spółką SKW Stahl-Metallurgie GmbH;

               —

               zarzut naruszenia art. 253 WE przez to, że Komisja nie uzasadniła sposobu, w jaki skorzystała z przysługującego jej zakresu uznania w odniesieniu do kwestii odpowiedzialności skarżącej jako byłej spółki dominującej;

               —

               zarzut błędnego zastosowania art. 81 przez to, że strona pozwana uznała, iż popełniono jedno, ciągłe naruszenie prawa.

         W ramach części drugiej skarżąca wnosi pomocniczo o obniżenie kwoty nałożonej na nią grzywny i podnosi w tym względzie następujące zarzuty:

               —

               zarzut naruszenia art. 253 WE przez to, że zaskarżona decyzja jest wewnętrznie sprzeczna w odniesieniu do kwestii wysokości grzywny;

               —

               zarzut naruszenia art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 przez to, że Komisja błędnie oceniła wagę i czas trwania przypisywanego skarżącej naruszenia;

               —

               zarzut naruszenia art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 przez to, że strona pozwana nie uwzględniła jako okoliczności łagodzącej tego, że skarżąca nie zakwestionowała wyraźnie jej ustaleń poczynionych postępowaniu administracyjnym.

         W ramach części trzeciej skarżąca wnosi pomocniczo o stwierdzenie nieważności art. 1 i 3 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej, ze względu na to, że są one wynikiem błędnego zastosowania art. 81 WE i art. 7 rozporządzenia nr 1/2003 oraz naruszają art. 253 WE.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1)


title: Sprawa C-51/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 23 listopada 2004 r. w sprawie T-166/98 Cantina Sociale di Dolianova i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Komisję Wspólnot Europejskich w dniu 9 lutego 2005 r.

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/17

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 23 listopada 2004 r. w sprawie T-166/98 Cantina Sociale di Dolianova i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Komisję Wspólnot Europejskich w dniu 9 lutego 2005 r.
   (Sprawa C-51/05 P)
   (2005/C 82/35)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 9 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez C. Cattabriga i L. Visaggio, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 23 listopada 2004 r. w sprawie T-166/98 Cantina Sociale di Dolianova i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               1)

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 listopada 2004 r. w sprawie T-166/98 Cantina Sociale di Dolianova i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich w części, w jakiej uwzględnia on skargę o zasądzenie odszkodowania od Komisji, a co za tym idzie,

               2)

               w ramach ostatecznego rozstrzygania sporu, odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej;

               3)

               obciążenie Cantina Sociale di Dolianova i innych skarżących w pierwszej instancji kosztami postępowania w obydwu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsze odwołanie dotyczy jedynie pkt 129-150 wyroku Sądu, w których ustalona zostaje dzień zawieszenia pięcioletniego terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 46 Statutu Trybunału Sprawiedliwości. Zdaniem Komisji, stanowi ewidentne naruszenie prawa ocena przeprowadzona w wyroku odnośnie do tej kwestii, która doprowadziła do pokrycia się ze sobą powyższego dnia zawieszenia z chwilą, w której skarżące spółdzielnie mogły zdać sobie sprawę, iż nie otrzymają wypłaty pomocy wspólnotowej bazując na kaucji pożyczonej swego czasu przez DAI na rzecz AIMA.
   W istocie przy ustalaniu chwili zawieszenia terminu przedawnienia roszczenia dochodzonego przez skarżące spółdzielnie Sąd nie wziął zupełnie pod uwagę faktu, iż od 1983 r. rozporządzenie nr 2499/82 (1) w sposób obiektywny wyrządzało szkodę samym spółdzielniom, koncentrując się w zamian za to na sposobie postrzegania tych szkodliwych skutków przez owe spółdzielnie. Niewystarczającą dla Sądu okazała się okoliczność, iż skarżący mieli świadomość, że szkoda, jaką ponieśli, wynikała ze stosowania rozporządzenia nr 2499/82; uznał on również za konieczny element całkowicie subiektywny, jakim jest świadomość skarżących, iż wyłącznie w drodze skierowanego do Komisji roszczenia o odszkodowanie mają oni szanse uzyskania zaspokojenia swych żądań.
   Tak skonstruowane założenie pozostaje w sprzeczności zarówno z utrwaloną linią orzecznictwa wspólnotowego, jak i z zasadą pewności prawa.

      (1)  Dz.U. L 267 z 16.09.1982, p. 16 (już nieobowiązujące)


title: Sprawa C-618/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Concurrence SARL/Samsung Electronics France SAS, Amazon Services Europe Sàrl [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Jurysdykcja — Postępowanie, którego przedmiotem jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego albo roszczenia wynikające z takiego czynu — Sieć dystrybucji selektywnej — Odsprzedaż poza siecią przez Internet — Powództwo o zaniechanie naruszeń — Łącznik]

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/18

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation – Francja) – Concurrence SARL/Samsung Electronics France SAS, Amazon Services Europe Sàrl
   (Sprawa C-618/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja - Postępowanie, którego przedmiotem jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego albo roszczenia wynikające z takiego czynu - Sieć dystrybucji selektywnej - Odsprzedaż poza siecią przez Internet - Powództwo o zaniechanie naruszeń - Łącznik])
   (2017/C 053/21)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Concurrence SARL

      Strona pozwana: Samsung Electronics France SAS, Amazon Services Europe Sàrl

      Sentencja

   Artykuł 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy – do celów ustalenia na podstawie owego przepisu jurysdykcji do rozpoznania powództwa dotyczącego odpowiedzialności za naruszenie zakazu sprzedaży poza siecią dystrybucji selektywnej w wyniku oferowania na stronach internetowych prowadzonych w różnych państwach członkowskich towarów objętych wspomnianą siecią – interpretować w ten sposób, że za miejsce, w którym nastąpiła szkoda, należy uznać terytorium państwa członkowskiego, w którym wspomniany zakaz sprzedaży podlega ochronie za pomocą rozpatrywanego powództwa i na którym to terytorium powód, jak twierdzi, doznał spadku sprzedaży.

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa T-84/10: Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2011 r. — Regione Puglia przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — EFRR — Decyzja o zmniejszeniu pomocy finansowej — Jednostka regionalna — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/20

         Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2011 r. — Regione Puglia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-84/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - EFRR - Decyzja o zmniejszeniu pomocy finansowej - Jednostka regionalna - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   2011/C 331/39
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Regione Puglia (Bari, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Brunelli i A. Aloia)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Cattabriga i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 10350 z dnia 22 grudnia 2009 r. o zmniejszeniu pomocy Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) przyznanej na podstawie decyzji Komisji C(2000) 2349 z dnia 8 sierpnia 2000 r. zatwierdzającej program operacyjny POR Puglia w okresie 2000–2006 w ramach celu nr 1.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Regione Puglia pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską, w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa C-164/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 3 kwietnia 2017 r. – Edel Grace, Peter Sweetman/An Bord Pleanala

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 3 kwietnia 2017 r. – Edel Grace, Peter Sweetman/An Bord Pleanala
   (Sprawa C-164/17)
   (2017/C 178/13)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Edel Grace, Peter Sweetman

      Strona pozwana: An Bord Pleanala

      Pytanie prejudycjalne

   Czy w sytuacji gdy

               a)

               zasadniczym celem terenu chronionego jest zapewnienie siedliska dla określonego gatunku,

               b)

               charakter siedliska, które jest korzystne dla tego gatunku, oznacza, że część terenu, która jest korzystna, będzie się w sposób nieunikniony zmieniać z upływem czasu, oraz

               c)

               w ramach proponowanego przedsięwzięcia zostanie wprowadzony plan zagospodarowania terenu jako całości (uwzględniający zmiany w zagospodarowaniu części terenu, na które samo przedsięwzięcie nie ma bezpośredniego wpływu), który ma zapewnić, że w żadnym momencie odpowiednia dla wspomnianego siedliska powierzchnia terenu nie zostanie zmniejszona, a nawet może zostać zwiększona, przy czym

               d)

               przez cały cykl życia przedsięwzięcia inwestycyjnego część terenu nie będzie mogła służyć jako odpowiednie siedlisko,
               środki takie jak opisane w lit. c) mogą być w sposób słuszny uznane za łagodzące?


title: Sprawa C-204/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 4 maja 2015 r. – Valsts ieņēmumu dienests/SIA Latspas

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 4 maja 2015 r. – Valsts ieņēmumu dienests/SIA Latspas
   (Sprawa C-204/15)
   (2015/C 228/08)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Valsts ieņēmumu dienests

      Druga strona postępowania: SIA Latspas

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 29 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (1) należy interpretować w ten sposób, że metoda określona we wspomnianym artykule ma także zastosowanie, w sytuacji gdy przywóz towarów i ich dopuszczenie do swobodnego obrotu na obszarze celnym Wspólnoty są skutkiem tego, że w toku procedury tranzytu towary te podlegające należnościom przywozowym zostały usunięte spod dozoru celnego, ponieważ chodziło o towary podlegające należnościom przywozowym, które nie zostały sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty, ale w celu wywozu ze Wspólnoty?

               2)

               Czy wyrażenie „w kolejności” zawarte w art. 30 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny w związku z prawem do dobrej administracji zapisanym w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i z zasadą uzasadniania aktów administracyjnych, należy interpretować w ten sposób, że, aby stwierdzić, iż zastosowanie ma metoda wymieniona w art. 31, organ celny jest zobowiązany do wskazania w każdym akcie administracyjnym, z jakich względów w okolicznościach danej sprawy nie mogą być zastosowane określone w art. 29 lub 30 metody ustalania wartości celnej towarów?

      (1)  Dz.U. L 302, s. 1.


title: Sprawa C-368/07: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 25 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Włochom (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2000/59/CE — Portowe urządzenia do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku — Brak utworzenia i wykonania planów odbioru i zagospodarowania odpadów dla wszystkich portów)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/10

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 25 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Włochom
   (Sprawa C-368/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2000/59/CE - Portowe urządzenia do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku - Brak utworzenia i wykonania planów odbioru i zagospodarowania odpadów dla wszystkich portów)
   (2008/C 301/18)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: K. Simonsson i E. Montaguti, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Włochy (Przedstawiciele: I.M. Braguglia, pełnomocnik, G. Fiengo i F. Arena, adwokaci)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprzyjęcie w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów koniecznych do zastosowania się do dyrektywy 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2000 r. w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku (Dz.U. L 332, s. 81)
   Sentencja

               1)

               Nie przygotowując i nie ustanawiając planu odbioru i zagospodarowania odpadów dla każdego z portów włoskich, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 5 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 dyrektywy 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2000 r. w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 223 z 22.9.2007 r.


title: Sprawa T-258/06: Wyrok Sądu z dnia 20 maja 2010 r. — Niemcy przeciwko Komisji (Przepisy mające zastosowanie do zamówień publicznych — Udzielanie zamówień, które nie są lub są jedynie częściowo objęte dyrektywami w sprawie zamówień publicznych — Komunikat wyjaśniający Komisji — Akt zaskarżalny — Akt, którego celem jest wywołanie skutków prawnych)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/32

         Wyrok Sądu z dnia 20 maja 2010 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-258/06) (1)

   (Przepisy mające zastosowanie do zamówień publicznych - Udzielanie zamówień, które nie są lub są jedynie częściowo objęte dyrektywami w sprawie zamówień publicznych - Komunikat wyjaśniający Komisji - Akt zaskarżalny - Akt, którego celem jest wywołanie skutków prawnych)
   2010/C 179/54
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i C. Schulze-Bahr, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: X. Lewis i B. Schima, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający żądania strony skarżącej: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo G. de Bergues, a następnie G. de Bergues i J.C. Gracia, a ostatecznie G. de Bergues i J.S. Pinczer, pełnomocnicy); Republika Austrii (przedstawiciele: M. Fruhmann, C. Pesendorfer i C. Mayr, pełnomocnicy); Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: E. Ośniecka-Tamecka, później T. Nowakowski, potem M. Dowgielewicz, następnie M. Dowgielewicz, K. Rokicka i K. Zawisza, a ostatecznie M. Szpunar, pełnomocnicy); Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: H. Sevenster, następnie C. Wissels i M. de Grave, a ostatecznie C. Wissels, M. de Grave i Y. de Vries, pełnomocnicy); Parlament Europejski (przedstawiciele: U. Rösslein i J. Rodrigues, pełnomocnicy); Republika Grecka (przedstawiciele: D. Tsagkaraki i M. Tassopoulou, pełnomocnicy) oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: Z. Bryanston-Cross, a następnie L. Seeboruth, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności komunikatu wyjaśniającego Komisji dotyczącego prawa wspólnotowego obowiązującego w dziedzinie udzielania zamówień, które nie są lub są jedynie częściowo objęte dyrektywami w sprawie zamówień publicznych (Dz.U. 2006, C 179, s. 2)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Republika Francuska, Republika Austrii, Rzeczpospolita Polska, Królestwo Niderlandów, Parlament Europejski, Republika Grecka i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.


title: Sprawa T-470/04: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2004 r. przez Thomasa Peykera przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/28

         Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2004 r. przez Thomasa Peykera przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-470/04)
   (2005/C 57/47)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 19 listopada 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Thomasa Peykera zamieszkałego w Saint Domingue (Republika Dominikany) reprezentowanego przez adwokatów: Sébastiena Orlandi'ego, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa i Etienne'a Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji przyznającej punkty stanowiące „dorobek”, jak również decyzji o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania A6 w ramach procedury awansowania w 2003 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący w niniejszej sprawie kwestionuje odmowę organu powołującego awansowania go do grupy zaszeregowania A6 w ramach procedury awansowania w 2003 r., jak również nie zgadza się z przyznaniem punktów za zasługi/pierwszeństwo, stanowiących jego„dorobek”, w tym względzie niewystarczających.
   Na poparcie swoich roszczeń, skarżący podnosi naruszenie art. 43 i 45 regulaminu pracowniczego, jak również zasady niedyskryminacji i zasady ekspektatywy rozwoju kariery.
   Uściśla w tym względzie, że odmowa przyznania mu dodatkowych specjalnych punktów pierwszeństwa tylko dlatego, że mimo że został zaproponowany do awansu przez swoją dyrekcję generalną w ramach poprzedniej procedury awansowania, jego kandydatura nie została włączona do limitu 150 % możliwości awansu, dołączył do grupy urzędników, którzy nie zostali wyznaczeni przez swoich przełożonych w ramach poprzedniej procedury awansowania, a to z naruszeniem zasady, przy zastosowaniu której zasługi są decydującym kryterium każdego awansu.
   Ponadto, przejściowe punkty pierwszeństwa zostały przyznane w tym przypadku bez uwzględnienia sprawozdań z oceny ustalonych za okres odniesienia oraz bez przeprowadzenia porównawczej analizy zasług.


title: Sprawa T-44/08: Postanowienie Sądu z dnia 11 maja 2010 r. — Shetland Islands Council przeciwko Komisji

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/57

         Postanowienie Sądu z dnia 11 maja 2010 r. — Shetland Islands Council przeciwko Komisji
   (Sprawa T-44/08) (1)

   2010/C 179/98

      Język postępowania: angielski

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


title: Sprawa T-336/08: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2008 r. — Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli przeciwko OHIM (Przedstawienie zająca wielkanocnego z czekolady)

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/17

         Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2008 r. — Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli przeciwko OHIM (Przedstawienie zająca wielkanocnego z czekolady)
   (Sprawa T-336/08)
   (2008/C 260/31)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG (Kilchberg, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci R. Lange, E. Schalast i G. Hild)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 czerwca 2008 r. (sprawa R 1332/2005-4);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający zająca wielkanocnego z czekolady, zgłoszony dla towarów z klasy 30 (zgłoszenie nr 3 844 446).

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40 (1), ponieważ zgłoszony znak towarowy nie jest pozbawiony charakteru odróżniającego i nie jest objęty koniecznością pozostawienia do swobodnego używania. Ponadto zgłoszony znak towarowy wykazuje charakter odróżniający w następstwie zastosowania art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa F-35/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 kwietnia 2016 r. – Spitzer/Komisja

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/45

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 kwietnia 2016 r. – Spitzer/Komisja
   (Sprawa F-35/13) (1)

   (2016/C 222/61)
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013, s. 58.


title: Sprawa C-469/15 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 kwietnia 2017 r. – FSL Holdings, Firma Léon Van Parys, Pacific Fruit Company Italy SpA/Komisja Europejska (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek bananów w Grecji, we Włoszech i w Portugalii — Koordynacja w zakresie ustalania cen — Dopuszczalność dowodów przekazanych przez krajowe organy podatkowe — Prawo do obrony — Obliczanie kwoty grzywny — Zakres kontroli sądowej — Uznanie za „porozumienie mające na celu ograniczenie konkurencji”)

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 kwietnia 2017 r. – FSL Holdings, Firma Léon Van Parys, Pacific Fruit Company Italy SpA/Komisja Europejska
   (Sprawa C-469/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek bananów w Grecji, we Włoszech i w Portugalii - Koordynacja w zakresie ustalania cen - Dopuszczalność dowodów przekazanych przez krajowe organy podatkowe - Prawo do obrony - Obliczanie kwoty grzywny - Zakres kontroli sądowej - Uznanie za „porozumienie mające na celu ograniczenie konkurencji”))
   (2017/C 202/02)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: FSL Holdings, Firma Léon Van Parys, Pacific Fruit Company Italy SpA (przedstawiciele: P. Vlaemminck i B. Van Vooren, advocaaten, C. Verdonck, avocate, J. Auwerx, advocaat oraz B. Gielen, avocate)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Biolan, M. Kellerbauer i P. Rossi, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w części oddalone.

               2)

               FSL Holdings NV, Firma Léon Van Parys NV oraz Pacific Fruit Company Italy SpA zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 389 z 23.11.2015.


title: Sprawa C-300/04: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 września 2006 r. (wniosek Nederlandse o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — M.G. Eman, O.B. Sevinger przeciwko College van burgemeester en wethouders van Den Haag (Parlament Europejski — Wybory — Prawo głosowania — Skierowany do obywateli niderlandzkich z Aruby wymóg posiadania miejsca zamieszkania w Niderlandach — Obywatelstwo Unii)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 września 2006 r. (wniosek Nederlandse o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — M.G. Eman, O.B. Sevinger przeciwko College van burgemeester en wethouders van Den Haag
   (Sprawa C-300/04) (1)

   (Parlament Europejski - Wybory - Prawo głosowania - Skierowany do obywateli niderlandzkich z Aruby wymóg posiadania miejsca zamieszkania w Niderlandach - Obywatelstwo Unii)
   (2006/C 281/09)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Nederlandse Raad van State
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: M.G. Eman, O.B. Sevinger

      Strona pozwana: College van burgemeester en wethouders van Den Haag
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Nederlandse Raad van State — Wykładnia art. 17, art. 19 w zw. z art. 189, art. 190 i art. 299 WE — Zastosowanie przepisów dotyczących obywatelstwa Unii w stosunku do mieszkańców krajów zamorskich — Prawo głosowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego mieszkańców Antyli Holenderskich i Aruby, które uzależnione jest od warunku posiadania przez dziesięć lat miejsca zamieszkania w Niderlandach
   Sentencja

               1)

               Osoby posiadające obywatelstwo państwa członkowskiego i przebywające lub mające miejsce zamieszkania na terytorium wchodzącym w skład krajów i terytoriów zamorskich, o którym mowa w art. 299 ust. 3 WE, mogą powoływać się na prawa przyznane obywatelom Unii w części drugiej traktatu WE.

               2)

               O ile na obecnym etapie rozwoju prawa wspólnotowego nic nie stoi na przeszkodzie, aby państwa członkowskie — pod warunkiem że nie naruszają prawa wspólnotowego — określiły zasady prawa głosowania i kandydowania w wyborach do Parlamentu Europejskiego, odwołując się do kryterium miejsca zamieszkania na terytorium, na którym organizowane są wybory, zasada równego traktowania sprzeciwia się, aby przyjęte kryteria prowadziły do różnego traktowania obywateli znajdujących się w porównywalnych sytuacjach bez obiektywnego uzasadnienia takiej różnicy.

               3)

               Krajowy porządek prawny każdego państwa członkowskiego ma określać środki umożliwiające naprawienie szkody [rechtsherstel] w stosunku do osoby, która z uwagi na przepis krajowy sprzeczny z prawem wspólnotowym nie została wpisana na listy wyborcze w wyborach członków Parlamentu Europejskiego z dnia 10 czerwca 2004 r. i w związku z tym została wykluczona z udziału w tych wyborach. Środki te, które mogą obejmować odszkodowanie z tytułu przypisywalnej państwu szkody wywołanej naruszeniem prawa wspólnotowego, muszą być zgodne z zasadą równoważności i skuteczności.

      (1)  Dz.U. C 228 z 11.09.2004


title: Sprawa T-87/10: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2010 r. — Chestnut Medical Technologies przeciwko OHIM (PIPELINE)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/67

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2010 r. — Chestnut Medical Technologies przeciwko OHIM (PIPELINE)
   (Sprawa T-87/10)
   2010/C 100/98
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Chestnut Medical Technologies, Inc. (Menlo Park, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: prawnicy R. Kunz-Hallstein, H. Kunz-Hallstein)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 grudnia 2009 r. w sprawie R 968/2009-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „PIPELINE” dla towarów z klasy 10

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na dokonanie przez Izbę Odwoławczą błędnej oceny, że rozpatrywany wspólnotowy znak towarowy ma charakter opisowy; naruszenie art. 75 rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na to, że pominąwszy argumenty wysunięte przez skarżącą, Izba Odwoławcza naruszyła obowiązek uzasadnienia decyzji.


title: Sprawa C-192/09: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/34

         Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-192/09)
   2009/C 180/58
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Balta i H. te Winkel, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawodawczych wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/24/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE (2), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o tych środkach, Niderlandy uchybiły obowiązkom ciążącym na nich na mocy art. 15 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy do prawa krajowego upłynął w dniu 15 września 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 105, s. 54.

      (2)  Dz.U. L 201, s. 37.


title: Sprawa C-288/07: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 września 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo) — The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs przeciwko Isle of Wight Council, Mid-Suffolk District Council, South Tyneside Metropolitan Borough Council, West Berkshire District Council (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 4 ust. 5 — Działalność prowadzona przez podmiot prawa publicznego — Prowadzenie płatnych parkingów — Zakłócenia konkurencji — Znaczenie wyrażeń prowadziłoby do oraz znaczące )

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/9

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 września 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo) — The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs przeciwko Isle of Wight Council, Mid-Suffolk District Council, South Tyneside Metropolitan Borough Council, West Berkshire District Council
   (Sprawa C-288/07) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 4 ust. 5 - Działalność prowadzona przez podmiot prawa publicznego - Prowadzenie płatnych parkingów - Zakłócenia konkurencji - Znaczenie wyrażeń „prowadziłoby do’ oraz „znaczące’)
   (2008/C 301/16)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs

      Strona pozwana: Isle of Wight Council, Mid-Suffolk District Council, South Tyneside Metropolitan Borough Council, West Berkshire District Council
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym High Court of Justice (Chancery Division) (England & Wales) — Wykładnia art. 4 ust. 5 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Działalność lub czynności dokonywane przez podmiot prawa publicznego działający jako organ władzy publicznej — Płatne parkingi usytuowane poza drogami publicznymi — Brak opodatkowania prowadzący do zakłóceń konkurencji — Pojęcie „zakłóceń konkurencji” — Kryteria oceny
   Sentencja

               1.

               Artykuł 4 ust. 5 akapit drugi szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku powinien być interpretowany w ten sposób, że znaczące zakłócenia konkurencji, do których prowadziłoby nieopodatkowanie podmiotów prawa publicznego działających w charakterze organów władzy publicznej, powinny być oceniane w odniesieniu do danej działalności jako takiej, przy czym ocena ta nie musi dotyczyć w szczególności danego rynku lokalnego.

               2.

               Wyrażenie „prowadziłoby do” w rozumieniu art. 4 ust. 5 akapit drugi szóstej dyrektywy 77/388 powinno być interpretowane w ten sposób, że uwzględnia ono nie tylko aktualną konkurencję, ale także konkurencję potencjalną, o ile możliwość wejścia prywatnego przedsiębiorcy na rynek jest realna, a nie czysto hipotetyczna.

               3.

               Wyrażenie „znaczące” w rozumieniu art. 4 ust. 5 akapit drugi szóstej dyrektywy 77/388 należy rozumieć w ten sposób, że zakłócenia konkurencji aktualne lub potencjalne powinny być więcej niż tylko nieznaczne.

      (1)  Dz.U. C 199 z 25.8.2007.


title: Sprawa F-46/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 6 marca 2008 r. — Skareby przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny za rok 2004 — Cele — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/69

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 6 marca 2008 r. — Skareby przeciwko Komisji
   (Sprawa F-46/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny za rok 2004 - Cele - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie)
   (2008/C 209/125)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Carina Skareby (Bichkek, Kirgistan) (przedstawiciele: początkowo S. Rodrigues i Y. Minatchy, avocats, następnie S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Joris i M. Velardo, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącej za 2004 r. i po drugie żądanie odszkodowania.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 143 z 17.6.2006, s. 39.