title: Sprawa C-568/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Assen — Niderlandy) — Combinatie Spijker Infrabouw-De Jonge Konstruktie, van Spijker Infrabouw BV, de Jonge Konstruktie BV przeciwko Provincie Drenthe (Zamówienia publiczne — Procedury odwoławcze w zakresie udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane — Dyrektywa 89/665/EWG — Obowiązek zapewnienia postępowania odwoławczego przez państwa członkowskie — Uregulowania krajowe pozwalające sędziemu orzekającemu w przedmiocie środków tymczasowych zezwolić na wydanie decyzji o udzieleniu zamówienia publicznego, która może później zostać uznana za niezgodną z normami prawa Unii przez sąd rozpoznający sprawę co do istoty — Zgodność z dyrektywą — Przyznanie odszkodowania poszkodowanym oferentom — Przesłanki)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Assen — Niderlandy) — Combinatie Spijker Infrabouw-De Jonge Konstruktie, van Spijker Infrabouw BV, de Jonge Konstruktie BV przeciwko Provincie Drenthe
   (Sprawa C-568/08) (1)

   (Zamówienia publiczne - Procedury odwoławcze w zakresie udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane - Dyrektywa 89/665/EWG - Obowiązek zapewnienia postępowania odwoławczego przez państwa członkowskie - Uregulowania krajowe pozwalające sędziemu orzekającemu w przedmiocie środków tymczasowych zezwolić na wydanie decyzji o udzieleniu zamówienia publicznego, która może później zostać uznana za niezgodną z normami prawa Unii przez sąd rozpoznający sprawę co do istoty - Zgodność z dyrektywą - Przyznanie odszkodowania poszkodowanym oferentom - Przesłanki)
   2011/C 55/05
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank Assen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Combinatie Spijker Infrabouw-De Jonge Konstruktie, van Spijker Infrabouw BV, de Jonge Konstruktie BV

      Strona pozwana: Provincie Drenthe

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank Assen — Wykładnia art. 1 ust. 1 i 3 oraz art. 2 ust. 1 i 6 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. L 395, s. 33) — Uregulowanie krajowe przewidujące zbieg właściwości sądu cywilnego i administracyjnego, mogący prowadzić do wydania sprzecznych rozstrzygnięć — Właściwość sądu administracyjnego ograniczona do oceny w przedmiocie decyzji w sprawie udzielenia zamówienia — Wyłączenie w przypadku decyzji o udzieleniu zamówienia jednemu z oferentów — Przyznanie odszkodowania

      Sentencja

               1)

               Artykuł 1 ust. 1 i 3 oraz art. 2 ust. 1 i 6 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. nie stoją na przeszkodzie systemowi, w którym — aby uzyskać szybkie orzeczenie — jedyne dostępne postępowanie charakteryzuje się tym, iż zorientowane jest na szybkie wydanie rozstrzygnięcia o charakterze porządkowym, przedstawiciele stron nie mają prawa do wymiany pism, co do zasady przeprowadzane są jedynie dowody pisemne, ustawowe zasady postępowania dowodowego nie mają zastosowania, a orzeczenie nie prowadzi do ostatecznego ukształtowania stosunków prawnych i nie stanowi etapu w procesie rozpoznawania sporu, który prowadzi do prawomocnego rozstrzygnięcia danej kwestii.

               2)

               Dyrektywę 89/665 w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę 92/50 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie temu, by sędzia orzekający w przedmiocie środków tymczasowych w celu zarządzenia środka tymczasowego dokonał wykładni dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, którą to wykładnię sąd rozpatrujący spór co do istoty uzna następnie za błędną.

               3)

               W zakresie odpowiedzialności państwa za szkody wyrządzone jednostkom poprzez naruszenie prawa Unii, które można mu przypisać, poszkodowani mają roszczenie o ich naprawienie, jeżeli naruszona norma prawna Unii jest dla jednostek źródłem uprawnień, naruszenie jest wystarczająco istotne i istnieje bezpośredni związek przyczynowy między naruszeniem a poniesioną szkodą. Wobec braku przepisów prawa Unii w tej materii, gdy zostaną spełnione wymienione przesłanki, ustalenie kryteriów, na których podstawie należy stwierdzać i szacować szkodę wynikłą z naruszenia prawa Unii w dziedzinie zamówień publicznych, leży w gestii wewnętrznych porządków prawnych każdego z państw członkowskich, pod warunkiem przestrzegania zasad równoważności i skuteczności.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa C-87/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Staatssecretaris van Financiën/X (Odesłanie prejudycjalne — Swoboda przedsiębiorczości — Przepisy podatkowe — Podatek dochodowy — Podatnik niebędący rezydentem — Możliwość odliczenia wydatków związanych z zabytkiem wykorzystywanym na cele własne — Brak możliwości odliczenia w zakresie dotyczącym zabytku jedynie z tego względu, że nie jest on chroniony w państwie opodatkowania, chociaż jest chroniony w państwie zamieszkania)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Staatssecretaris van Financiën/X
   (Sprawa C-87/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swoboda przedsiębiorczości - Przepisy podatkowe - Podatek dochodowy - Podatnik niebędący rezydentem - Możliwość odliczenia wydatków związanych z zabytkiem wykorzystywanym na cele własne - Brak możliwości odliczenia w zakresie dotyczącym zabytku jedynie z tego względu, że nie jest on chroniony w państwie opodatkowania, chociaż jest chroniony w państwie zamieszkania))
   (2015/C 065/04)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

      Strona pozwana: X

      Sentencja

   Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego zastrzegającym w imię ochrony krajowego dziedzictwa kulturowego i historycznego możliwość odliczenia wydatków związanych z zabytkami chronionymi jedynie dla właścicieli zabytków położonych na jego terytorium, o ile możliwość ta przysługuje właścicielom zabytków mogących podlegać dziedzictwu kulturowemu i historycznemu tego państwa członkowskiego, mimo że zabytki te położone są na terytorium innego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 18.05.2013.


title: Sprawa C-149/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/44

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-149/09) (1)

   2010/C 63/77

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawa F-52/12: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2012 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/22

         Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2012 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-52/12)
   2012/C 200/45
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat A. Salerno)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności: po pierwsze, decyzji ustalającej Luksemburg za główne miejsce zamieszkania skarżącej a po drugie, decyzji zawierającej opinię w sprawie zmiany uprawnień emerytalnych skarżącej i uchylającej współczynnik korygujący dla Francji z dniem 1 stycznia 2010 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Tytułem głównym:

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji ustalającej Luksemburg za główne miejsce zamieszkania skarżącej oraz decyzji z dnia 28 czerwca 2011 r. zawierającej opinię w sprawie zmiany uprawnień emerytalnych skarżącej i uchylającej współczynnik korygujący dla Francji z dniem 1 stycznia 2010 r.;

                           —

                           zasądzenie od Parlamentu zwrotu nienależnie pobranych kwot;

                           —

                           zasądzenie od Parlamentu zaległej emerytury wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi, począwszy od dnia wymagalności zaległych, należnych kwot, w stawce ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla podstawowych operacji refinansowania obowiązujących w odnośnym okresie, powiększonej o dwa punkty;

               —

               Pomocniczo

                           —

                           stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji w zakresie, w jakim wywierają skutki wsteczne na dzień 1 stycznia 2010 r.;

                           —

                           zasądzenie od Parlamentu zaległej emerytury wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi, począwszy od dnia wymagalności zaległych, należnych kwot, w stawce ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla podstawowych operacji refinansowania obowiązujących w odnośnym okresie, powiększonej o dwa punkty;

               —

               w każdym razie:

                           —

                           obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


title: Sprawa T-49/09: Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2009 r. – Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/29

         Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2009 r. – Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-49/09)
   2009/C 90/45
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis i P. Katsimani, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o odrzuceniu oferty skarżącej złożonej w odpowiedzi na zaproszenie do składania ofert w przetargu nieograniczonym REGIO-A4-2008-01 na „Utrzymanie i rozwój systemu informatycznego dla Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Regionalnej” (1) przekazanej do wiadomości skarżącej pismem z dnia 21 listopada 2008 r. oraz wszystkich późniejszych powiązanych z nią decyzji, w tym decyzji o udzieleniu zamówienia wyłonionemu w przetargu wykonawcy;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącej odszkodowania w kwocie 4 520 845,05 EUR tytułem wyrównania szkód poniesionych przez skarżącą w związku z uczestnictwem w tym postępowaniu przetargowym;

               —

               obciążenie Komisji kosztami obsługi prawnej i wydatkami poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszą skargą, także w przypadku jej oddalenia.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności wydanej przez pozwaną decyzji o odrzuceniu oferty złożonej w odpowiedzi na zaproszenie do składania ofert w przetargu nieograniczonym REGIO-A4-2008-01 na „Utrzymanie i rozwój systemu informatycznego dla Dyrekcji Generalnej ds. Polityki Regionalnej” oraz udzieleniu zamówienia wyłonionemu w przetargu wykonawcy. Skarżąca wnosi nadto o zasądzenie na jej rzecz odszkodowania za szkody, które poniosła – jak twierdzi – w związku z postępowaniem przetargowym.
   W uzasadnieniu swych żądań skarżąca podnosi cztery zarzuty.
   Po pierwsze twierdzi ona, że Komisja naruszyła zasadę równego traktowania, wprowadzając a posteriori nieznane oferentom kryteria oraz posługując się dyskryminującą metodą oceny.
   Po drugie skarżąca podnosi, że komisja przetargowa nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia swej decyzji.
   Po trzecie skarżąca utrzymuje, iż Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne poprzez powołanie dodatkowej komisji przetargowej.
   Po czwarte skarżąca twierdzi, iż pozwana oparła swą ocenę oferty złożonej przez skarżącą na bezpodstawnych wnioskach i założeniach, popełniając tym samym poważne i oczywiste błędy w ocenie oraz dopuszczając się nadużycia władzy.

      (1)  Dz.U. 2008/S 117-155067


title: Sprawa C-386/10 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 grudnia 2011 r. — Chalkor AE Epexergasias Metallon przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek miedzianych rur instalacyjnych — Grzywny — Rozmiar rynku, czas trwania naruszenia i współpraca jako aspekty podlegające ocenie — Skuteczny środek prawny w postępowaniu sądowym)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/9

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 grudnia 2011 r. — Chalkor AE Epexergasias Metallon przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-386/10 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek miedzianych rur instalacyjnych - Grzywny - Rozmiar rynku, czas trwania naruszenia i współpraca jako aspekty podlegające ocenie - Skuteczny środek prawny w postępowaniu sądowym)
   2012/C 32/15
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Chalkor AE Epexergasias Metallon (przedstawiciel: I. Forrester, QC)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Gippini Fournier i S. Noë, pełnomocnicy, B. Doherty, barrister)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 19 maja 2010 r. w sprawie T-21/05 Chalkor przeciwko Komisji, w którym Sąd obniżył wysokość grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie mocą decyzji Komisji 2006/485/WE z dnia 3 września 2004 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 traktatu WE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/38.069 — Miedziane rury instalacyjne) [notyfikowana jako dokument C(2004) 2826] w sprawie systemu przydzielania wielkości produkcji i udziałów w rynku, a także ustalania cen docelowych i podnoszenia cen na europejskim rynku miedzianych rur instalacyjnych

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Chalkor AE Epexergasias Metallon zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010


title: Sprawa T-105/14: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2014 r. – TrekStor przeciwko OHIM –Scanlab (iDrive)

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/54

         Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2014 r. – TrekStor przeciwko OHIM –Scanlab (iDrive)
   (Sprawa T-105/14)
   2014/C 112/70
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: TrekStror Ltd (Hong-Kong, Hong-Kongy) (przedstawiciele: adwokat M. Alber)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Scanlab AG (Puchheim, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 2 grudnia 2013 r. w sprawie R 2330/2012-1 i dopuszczenie znaku towarowego „IDrive” do rejestracji w pełnym zakresie, jak również oddalenie sprzeciwu wnoszącej go strony oraz

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „iDrive” dla towarów z klasy 9 (zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 10 267 573)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Scanlab AG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny krajowy znak towarowy „IDRIVE” dla towarów i usług z klas 9 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) w związku z art. 43 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009


title: Postanowieniami z dnia  15 grudnia 2005 r.  Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich na podstawie art. 3 ust. 3 decyzji Rady 2004/752/WE, Euratom z dnia  2 listopada 2004 r.  ustanawiającej Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej przekazał sprawy wyszczególnione w pierwszej kolumnie poniższej tabeli Sądowi do spraw Służby Publicznej

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/34

         Postanowieniami z dnia 15 grudnia 2005 r. Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich na podstawie art. 3 ust. 3 decyzji Rady 2004/752/WE, Euratom (1) z dnia 2 listopada 2004 r. ustanawiającej Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej przekazał sprawy wyszczególnione w pierwszej kolumnie poniższej tabeli Sądowi do spraw Służby Publicznej
   (2006/C 60/73)
   Sprawy te zostały wpisane do rejestru Sądu do spraw Służby Publicznej pod numerami wskazanymi poniżej w ostatniej kolumnie.

               Numer sprawy przekazanej przez Sąd Pierwszej Instancji

               Określenie stron

               Ogłoszenie w Dzienniku Urzędowym dotyczące wpisania sprawy

               Numer wpisu do rejestru Sądu do spraw Służby Publicznej

               Dz.U.

               z

               T-408/04

                Kröppelin przeciwko Radzie

               C

               300

                4/12/2004

               F-2/05

               T-419/04

                Schmit przeciwko Komisji

               C

               6

                8/01/2005

               F-3/05

               T-438/04

                Huober przeciwko Radzie

               C

               6

                8/01/2005

               F-4/05

               T-22/05

                Violetti i in. przeciwko Komisji

               C

               82

                2/04/2005

               F-5/05

               T-54/05

                Kröppelin przeciwko Radzie

               C

               193

                6/08/2005

               F-6/05

               T-84/05

                Schmit przeciwko Komisji

               C

               106

                30/04/2005

               F-7/05

               T-114/05

                Block i in. przeciwko Komisji

               C

               115

                14/05/2005

               F-8/05

               T-116/05

                Lacombe przeciwko Radzie

               C

               115

                14/05/2005

               F-9/05

               T-120/05

                Knaul i in. przeciwko Komisji

               C

               115

                14/05/2005

               F-10/05

               T-123/05

                Chassagne przeciwko Komisji

               C

               115

                14/05/2005

               F-11/05

               T-124/05

                Tas przeciwko Komisji

               C

               132

                28/05/2005

               F-12/05

               T-126/05

                Corvoisier i in przeciwko EBC

               C

               132

                28/05/2005

               F-13/05

               T-130/05

                Albert-Bousquet i in. przeciwko Komisji

               C

               132

                28/05/2005

               F-14/05

               T-131/05

                Andres i in. przeciwko EBC

               C

               132

                28/05/2005

               F-15/05

               T-132/05

                Falcione przeciwko Komisji

               C

               143

                11/06/2005

               F-16/05

               T-145/05

                de Brito Sequeira Carvalho przeciwko Komisji

               C

               155

                25/06/2005

               F-17/05

               T-147/05

                Garcia Resusta przeciwko Komisji

               C

               155

                25/06/2005

               F-18/05

               T-153/05

                Sanchez Ferriz przeciwko Komisji

               C

               155

                25/06/2005

               F-19/05

               T-160/05

                Johansson i in. przeciwko Komisji

               C

               171

                9/07/2005

               F-20/05

               T-164/05

                De Geest przeciwko Radzie

               C

               171

                9/07/2005

               F-21/05

               T-165/05

                Neophytou przeciwko Komisji

               C

               155

                25/06/2005

               F-22/05

               T-169/05

                Giraudy przeciwko Komisji

               C

               171

                9/07/2005

               F-23/05

               T-170/05

                Amm i in. przeciwko Parlamentowi

               C

               171

                9/07/2005

               F-24/05

               T-180/05

                Landgren przeciwko Europejskiej Fundacji Kształcenia

               C

               182

                23/07/2005

               F-1/05

               T-184/05

                Mc Sweeney i Armstrong przeciwko Komisji

               C

               182

                23/07/2005

               F-25/05

               T-188/05

                De Bry przeciwko Komisji

               C

               182

                23/07/2005

               F-26/05

               T-191/05

                Le Maire przeciwko Komisji

               C

               182

                23/07/2005

               F-27/05

               T-192/05

                Callewaert i in. przeciwko Komisji

               C

               193

                6/08/2005

               F-28/05

               T-196/05

                Vivier przeciwko Komisji

               C

               193

                6/08/2005

               F-29/05

               T-197/05

                Sundholm przeciwko Komisji

               C

               193

                6/08/2005

               F-30/05

               T-200/05

                Cwik przeciwko Komisji

               C

               193

                6/08/2005

               F-31/05

               T-201/05

                Perez Santander przeciwko Radzie

               C

               193

                6/08/2005

               F-32/05

               T-202/05

                Ogou przeciwko Komisji

               C

               193

                6/08/2005

               F-33/05

               T-204/05

                Lebedef i in. przeciwko Komisji

               C

               193

                6/08/2005

               F-34/05

               T-206/05

                Colombani przeciwko Komisji

               C

               193

                6/08/2005

               F-35/05

               T-207/05

                Schulze przeciwko Komisji

               C

               193

                6/08/2005

               F-36/05

               T-208/05

                Brown przeciwko Komisji

               C

               193

                6/08/2005

               F-37/05

               T-213/05

                Delplancke i Governatori przeciwko Komisji

               C

               193

                6/08/2005

               F-38/05

               T-215/05

                Beau przeciwko Komisji

               C

               205

                20/08/2005

               F-39/05

               T-219/05

                Andreasen przeciwko Komisji

               C

               205

                20/08/2005

               F-40/05

               T-220/05

                Jacobs przeciwko Komisji

               C

               205

                20/08/2005

               F-41/05

               T-222/05

                Rossi Ferreras przeciwko Komisji

               C

               217

                3/09/2005

               F-42/05

               T-224/05

                Chassagne przeciwko Komisji

               C

               205

                20/08/2005

               F-43/05

               T-225/05

                Strack przeciwko Komisji

               C

               205

                20/08/2005

               F-44/05

               T-226/05

                Lantzoni przeciwko Cour de justice

               C

               205

                20/08/2005

               F-45/05

               T-227/05

                Ranguelova przeciwko Komisji

               C

               205

                20/08/2005

               F-46/05

               T-228/05

                Vega Bordell przeciwko Parlamentowi

               C

               229

                17/09/2005

               F-47/05

               T-232/05

                Hutchings przeciwko Komisji

               C

               229

                17/09/2005

               F-48/05

               T-234/05

                Bethuyne i in. przeciwko Komisji

               C

               205

                20/08/2005

               F-49/05

               T-235/05

                Siffert przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

               C

               205

                20/08/2005

               F-50/05

               T-249/05

                Duyster przeciwko Komisji

               C

               217

                3/09/2005

               F-51/05

               T-252/05

                Q przeciwko Komisji

               C

               229

                17/09/2005

               F-52/05

               T-253/05

                Fernandez Tunon przeciwko Komisji

               C

               229

                17/09/2005

               F-53/05

               T-256/05

                Ehrhardt przeciwko Parlamentowi

               C

               229

                17/09/2005

               F-54/05

               T-258/05

                Voigt przeciwko Komisji

               C

               229

                17/09/2005

               F-55/05

               T-260/05

                Strobl przeciwko Komisji

               C

               229

                17/09/2005

               F-56/05

               T-261/05

                Sliggers przeciwko Komisji

               C

               229

                17/09/2005

               F-57/05

               T-265/05

                Maes przeciwko Komisji

               C

               229

                17/09/2005

               F-58/05

               T-267/05

                De Smedt przeciwko Komisji

               C

               229

                17/09/2005

               F-59/05

               T-268/05

                Vande Velde przeciwko Komisji

               C

               229

                17/09/2005

               F-60/05

               T-269/05

                Dalmasso przeciwko Komisji

               C

               229

                17/09/2005

               F-61/05

               T-270/05

                Ghem przeciwko Komisji

               C

               229

                17/09/2005

               F-62/05

               T-271/05

                Arana de la Cal przeciwko Komisji

               C

               229

                17/09/2005

               F-63/05

               T-272/05

                Veramme przeciwko Komisji

               C

               229

                17/09/2005

               F-64/05

               T-282/05

                Sequeira Wandschneider przeciwko Komisji

               C

               229

                17/09/2005

               F-65/05

               T-283/05

                Baraldi i in. przeciwko Komisji

               C

               229

                17/09/2005

               F-66/05

               T-284/05

                Michail przeciwko Komisji

               C

               229

                17/09/2005

               F-67/05

               T-285/05

                Lippert przeciwko Parlamentowi

               C

               229

                17/09/2005

               F-68/05

               T-287/05

                Bengoa Geisler i in. przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości

               C

               229

                17/09/2005

               F-69/05

               T-288/05

                Mische przeciwko Komisji

               C

               229

                17/09/2005

               F-70/05

               T-289/05

                Milella i Campanella przeciwko Komisji

               C

               229

                17/09/2005

               F-71/05

               T-291/05

                Fardoom i Ashbrook przeciwko Komisji

               C

               229

                17/09/2005

               F-72/05

               T-292/05

                Johansen przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

               C

               229

                17/09/2005

               F-73/05

               T-293/05

                Caldarone przeciwko Komisji

               C

               229

                17/09/2005

               F-74/05

               T-294/05

                Colombani przeciwko Komisji

               C

               229

                17/09/2005

               F-75/05

               T-302/05

                Torijano Montero przeciwko Radzie

               C

               281

                12/11/2005

               F-76/05

               T-305/05

                Balabanis i Le Dour przeciwko Komisji

               C

               271

                29/10/2005

               F-77/05

               T-311/05

                Rounis przeciwko Komisji

               C

               271

                29/10/2005

               F-78/05

               T-314/05

                Arko i in. przeciwko Komisji

               C

               281

                12/11/2005

               F-79/05

               T-318/05

                De Geest przeciwko Radzie

               C

               281

                12/11/2005

               F-80/05

               T-320/05

                Maccanti przeciwko Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu

               C

               281

                12/11/2005

               F-81/05

               T-327/05

                Thierry przeciwko Komisji

               C

               281

                12/11/2005

               F-82/05

               T-333/05

                Ezerniece Liljeberg i in. przeciwko Komisji

               C

               281

                12/11/2005

               F-83/05

               T-334/05

                Neirinck przeciwko Komisji

               C

               281

                12/11/2005

               F-84/05

               T-335/05

                Sørensen przeciwko Komisji

               C

               296

                26/11/2005

               F-85/05

               T-336/05

                De Soeten przeciwko Radzie

               C

               296

                26/11/2005

               F-86/05

               T-349/05

                Ott i in. przeciwko Komisji

               C

                315

               10/12/2005

               F-87/05

               T-353/05

                Kubanski przeciwko Komisji

               C

               281

                12/11/2005

               F-88/05

               T-355/05

                Vandaele przeciwko Komisji

               C

                315

               10/12/2005

               F-89/05

               T-356/05

                Zelenková przeciwko Parlamentowi

               C

               296

                26/11/2005

               F-90/05

               T-359/05

                Frankin i in. przeciwko Komisji

               C

                315

               10/12/2005

               F-91/05

               T-361/05

                Genette przeciwko Komisji

               C

                315

               10/12/2005

               F-92/05

               T-365/05

                Mische przeciwko Parlamentowi

               C

                315

               10/12/2005

               F-93/05

               T-374/05

                Schierhorst przeciwko Komisji

               C

                10

               14/01/2006

               F-94/05

               T-377/05

                Seegmuller przeciwko Komisji

               C

                10

               14/01/2006

               F-95/05

               T-378/05

                Marenco przeciwko Komisji

               C

                10

               14/01/2006

               F-96/05

               T-380/05

                Buendía Sierra przeciwko Komisji

               C

                10

               14/01/2006

               F-97/05

               T-381/05

                Di Bucci przeciwko Komisji

               C

                10

               14/01/2006

               F-98/05

               T-386/05

                Wilms przeciwko Komisji

               C

                10

               14/01/2006

               F-99/05

               T-387/05

                Chatziioannidou przeciwko Komisji

               C

                10

               14/01/2006

               F-100/05

               T-388/05

                Grünheid przeciwko Komisji

               C

                10

               14/01/2006

               F-101/05

               T-389/05

                Eistrup przeciwko Parlamentowi

               C

                10

               14/01/2006

               F-102/05

               T-393/05

                Pickering przeciwko Komisji

               C

                10

               14/01/2006

               F-103/05

               T-394/05

                Valero Jordana przeciwko Komisji

               C

                10

               14/01/2006

               F-104/05

               T-399/05

                Wils przeciwko Parlamentowi

               C

                10

               14/01/2006

               F-105/05

               T-400/05

                T przeciwko Komisji

               C

                22

               28/01/2006

               F-106/05

               T-401/05

                Toth przeciwko Komisji

               C

                22

               28/01/2006

               F-107/05

               T-406/05

                Cavallaro przeciwko Komisji

               C

                10

               14/01/2006

               F-108/05

               T-408/05

                Marcuccio przeciwko Komisji

               C

                22

               28/01/2006

               F-109/05

               T-410/05

                Eerola przeciwko Komisji

               C

                48

               25/02/2006

               F-110/05

               T-413/05

                Sanchez Ferriz przeciwko Komisji

               C

                48

               25/02/2006

               F-111/05

               T-419/05

                Bain i in. przeciwko Komisji

               C

                48

               25/02/2006

               F-112/05

               T-421/05

                Kay przeciwko Komisji

               C

                48

               25/02/2006

               F-113/05

               T-422/05

                Combescot przeciwko Komisji

               C

                22

               28/01/2006

               F-114/05

               T-427/05

                Vienne i in. przeciwko Parlamentowi

               C

                22

               28/01/2006

               F-115/05

               T-431/05

                Cerafogli i Poloni przeciwko EBC

               C

                48

               25/02/2006

               F-116/05

               T-433/05

                Sanchez Ferriz przeciwko Komisji

               C

                36

               11/02/2006

               F-117/05

      (1)  Dz.U. L 333 z 9.11.2004.


title: Sprawa C-380/14: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim – Niemcy) – Dorothea Eckert, Karl-Heinz Dallner przeciwko Condor Flugdienst GmbH

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/24

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim – Niemcy) – Dorothea Eckert, Karl-Heinz Dallner przeciwko Condor Flugdienst GmbH
      (Sprawa C-380/14) (1)

      (2015/C 016/39)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 421 z 24.11.2014.


title: Sprawa C-447/07: Skarga wniesiona w dniu 1 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/25

         Skarga wniesiona w dniu 1 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-447/07)
   (2007/C 297/41)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Rozet i L. Pignataro-Nolin, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez ustanowienie w swoim prawodawstwie wymogu obywatelstwa włoskiego dla pełnienia funkcji kapitana i starszego oficera (zastępcy kapitana) na wszystkich statkach pływających pod włoską banderą Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 39 WE;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja twierdzi, że uregulowania włoskie uzależniające wykonywanie obowiązków kapitana i zastępcy kapitana na wszystkich statkach pływających pod włoską banderą od spełnienia wymogu posiadania obywatelstwa włoskiego są niezgodne z art. 39 WE, który wyraża zasadę swobody przepływu pracowników, w wykładni nadanej mu przez Trybunał.
   Trybunał wyraził swój sposób interpretacji art. 39 WE w dwóch wyrokach z dnia 30 września 2003 r. w sprawach dotyczących, odpowiednio, stanowisk kapitana i zastępcy kapitana statków handlowych pływających pod banderą hiszpańską (sprawa C-405/01) i stanowiska kapitana statków przeznaczonych do „małej nawigacji” (Kleine Seeschifffahrt) — w tym konkretnym przypadku chodziło o statki rybackie dokonujące niewielkich połowów morskich (sprawa C-47/02).
   Komisja zauważa, że w ramach niniejszego postępowania władze włoskie nie przedstawiły innych argumentów niż przedstawione przez nie w swoim czasie w sprawie C-405/01, w której Republika Włoska interweniowała. Argumenty te były podtrzymywane przez władze francuskie w sprawie C-47/02 i zostały przez Trybunał oddalone w wydanych przezeń wyrokach z dnia 30 września 2003 r.
   Komisja ogranicza się do stwierdzenia, że w odpowiedzi na uzasadnioną opinię z dnia 22 maja 2007 r. władze włoskie nie kwestionują faktu wystąpienia uchybienia. Wskazują one na intencję rezygnacji z uzależnienia dostępu do stanowisk kapitana i starszego oficera (zastępcy kapitana) od spełnienia wymogu posiadania obywatelstwa włoskiego, zobowiązując się poinformować Komisje o ewentualnym wyniku konsultacji między zainteresowanymi ministerstwami.
   Komisja nie otrzymała żadnych informacji na temat kalendarza zmian uregulowań włoskich. W konsekwencji twierdzi ona, że uregulowania włoskie uzależniające wykonywanie obowiązków kapitana i zastępcy kapitana na wszystkich statkach pływających pod włoską banderą od spełnienia wymogu posiadania obywatelstwa włoskiego są niezgodne z art. 39 WE, który wyraża zasadę swobody przepływu pracowników, w wykładni nadanej mu przez Trybunał.


title: Sprawa C-617/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Haparanda Tingsrätten (Szwecja) w dniu 27 grudnia 2010 r. — Åklagaren przeciwko Hansowi Åkerbergowi Franssonowi

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Haparanda Tingsrätten (Szwecja) w dniu 27 grudnia 2010 r. — Åklagaren przeciwko Hansowi Åkerbergowi Franssonowi
   (Sprawa C-617/10)
   2011/C 72/24
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Haparanda Tingsrätten

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Åklagaren

      Strona pozwana: Hans Åkerberg Fransson

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Zgodnie z prawem szwedzkim sąd tego państwa może nie zastosować przepisu prawa krajowego, co do którego podejrzewa, że narusza on zasadę ne bis in idem, o której mowa w art. 4 protokołu dodatkowego nr 7 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej dnia 4 listopada 1950 r. (zwanej dalej „EKPCz”), a w związku z tym również art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, z dnia 7 grudnia 2000 r. (zwanej dalej „Kartą”), tylko pod warunkiem istnienia po temu wyraźnej podstawy w EKPCz lub orzecznictwie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. Czy tego rodzaju warunek obowiązujący w prawie krajowym dla niestosowania przepisów tego prawa jest zgodny z prawem Unii Europejskiej, a w szczególności jego zasadami ogólnymi, w tym zasadą pierwszeństwa i zasadą bezpośredniej skuteczności?

               2)

               Czy dopuszczalność oskarżenia o przestępstwo skarbowe, w sytuacji gdy na podatnika nałożono już uprzednio, w postępowaniu administracyjnym, określone sankcje finansowe (dodatkowe zobowiązanie podatkowe) za ten sam czyn, polegający na podaniu informacji niezgodnych z prawdą, podlega zasadzie ne bis in idem, o której mowa w art. 4 protokołu dodatkowego nr 7 do EKPCz i art. 50 Karty?

               3)

               Czy na odpowiedź na pytanie 2 ma wpływ okoliczność, że sankcje te muszą zostać ujednolicone, w taki sposób, iż sądy mają prawo obniżyć karę nałożoną w postępowaniu karnym, z tego względu że na podatnika nałożono już dodatkowe zobowiązanie podatkowe za ten sam czyn, polegający na podaniu informacji niezgodnych z prawdą?

               4)

               W pewnych okolicznościach zasada ne bis in idem, przytoczona w pytaniu 2, dopuszcza nałożenie dodatkowych sankcji w nowym postępowaniu dotyczącym tego samego czynu, który był już przedmiotem postępowania i doprowadził do nałożenia sankcji na jednostkę. Czy, w przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie 2, warunki dopuszczające nałożenie wielu sankcji w oddzielnych postępowaniach zgodnie z zasadą ne bis in idem są spełnione, jeżeli w nowym postępowaniu rozpatrywane są ponownie i w sposób niezależny okoliczności sprawy?

               5)

               Szwedzki system polegający na nakładaniu dodatkowych zobowiązań podatkowych i rozpatrywaniu odpowiedzialności karnoskarbowej w odrębnych postępowania uzasadniony jest licznymi względami interesu ogólnego, opisanych szczegółowo poniżej. Czy, w przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie 2, system tego rodzaju, jak system szwedzki jest zgodny z zasadą ne bis in idem, jeżeli możliwe jest ustanowienie systemu nie podlegającego zasadzie ne bis in idem bez konieczności rezygnacji z nakładania dodatkowego zobowiązania podatkowego albo z rozstrzygania o odpowiedzialności karnoskarbowej, poprzez, jeżeli odpowiedzialność karnoskarbowa wchodzi w grę, przeniesienie orzekania o dodatkowym zobowiązaniu podatkowym ze Skatteverket i ewentualnie sądów administracyjnych i powierzenie tego zadania sądom powszechnym przy okazji rozpatrywania oskarżenia o przestępstwa skarbowe?


title: Sprawa C-148/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 10 lutego 2009 r. w sprawie T-388/03 Deutsche Post AG i DHL International przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 24 kwietnia 2009 r. (faks z dnia 22 kwietnia 2009 r ) przez Królestwo Belgii

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/3

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 10 lutego 2009 r. w sprawie T-388/03 Deutsche Post AG i DHL International przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 24 kwietnia 2009 r. (faks z dnia 22 kwietnia 2009 r) przez Królestwo Belgii
   (Sprawa C-148/09 P)
   2009/C 167/04
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Belgii (przedstawiciele: C. Pochet i T. Materne, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Deutsche Post AG, DHL International, Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wydanego w dniu 10 lutego 2009 r. w sprawie T-388/03 Deutsche Post AG i DHL International przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich;

               —

               obciążenie Deutsche Post i DHL International kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty na poparcie swego odwołania od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 10 lutego 2009 r., w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji z dnia 23 lipca 2003 r. o niewnoszeniu zastrzeżeń, po przeprowadzeniu wstępnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 88 ust. 3 WE, wobec projektu podwyższenia kapitału La Poste zgłoszonego w dniu 3 grudnia 2002 r. oraz wobec kilku innych środków przyjętych przez władze belgijskie na rzecz La Poste. Zarzuty te zmierzają do uchylenia zaskarżonego wyroku.
   W ramach zarzutu pierwszego wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył w zaskarżonym wyroku przepisy proceduralne dotyczące badania pomocy państwa, jako że uznał pewne okoliczności wstępnego postępowania wyjaśniającego oraz pewne aspekty decyzji Komisji z dnia 23 lipca 2003 r. za obiektywne i spójne wskazówki co do istnienia „poważnych trudności” wymagających wszczęcia na podstawie art. 88 ust. 2 WE formalnego postępowania wyjaśniającego.
   W ramach zarzutu drugiego wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd orzekł już częściowo w zaskarżonym wyroku w przedmiocie materialnej prawidłowości badania dokonanego w decyzji Komisji z dnia 23 lipca 2003 r., dotyczącego istnienia pomocy państwa i jej zgodności ze wspólnym rynkiem, jako że rozpatrzył zarzuty czwarty i siódmy i uwzględnił je, mimo że owe zarzuty winny zostać uznane za niedopuszczalne, ponieważ nawet w świetle tego wyroku skarżące nie miały odpowiedniej legitymacji procesowej.
   W ramach zarzutu trzeciego wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd naruszył w zaskarżonym wyroku zasadę pewności prawa, jako że wskazał, iż Komisja nie uwzględniła w ramach badania poprzedzającego decyzję z dnia 23 lipca 2003 r. czwartego kryterium określonego w wyroku Trybunału z dnia 24 lipca 2003 r. w sprawie Altmark, a mianowicie kryterium analizy porównawczej („benchmarking”) z kosztami ponoszonymi przez przeciętne, prawidłowo zarządzane i odpowiednio wyposażone przedsiębiorstwo, chociaż ów wyrok został wydany dopiero po zbadaniu niniejszej sprawy (i jeden dzień po tym jak Komisja postanowiła nie wnosić zastrzeżeń wobec projektu podwyższenia kapitału La Poste), a omawiane kryterium nie zostało wcześniej wyróżnione w orzecznictwie Trybunału lub Sądu ani w praktyce decyzyjnej Komisji.


title: Sprawa T-423/15: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2015 r. – U-R LAB/OHIM (THE DINING EXPERIENCE)

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/16

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2015 r. – U-R LAB/OHIM (THE DINING EXPERIENCE)
   (Sprawa T-423/15)
   (2015/C 328/15)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: U-R LAB (Paryż, Francja) (przedstawiciel: G. Barbaut, avocat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „THE DINING EXPERIENCE” – zgłoszenie nr 12 553 442

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie R 2542/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie i zmianę nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-218/11: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 18 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla — Węgry) — Észak-dunántúli Környezetvédelmi és Vízügyi Igazgatóság (Édukövízig), Hochtief Solutions AG Magyarországi Fióktelepe, dawniej Hochtief Construction AG Magyarországi Fióktelepe przeciwko Közbeszerzések Tanácsa Közbeszerzési Döntőbizottság (Dyrektywa 2004/18/WE — Zamówienia publiczne na roboty budowlane, dostawy i usługi — Artykuł 44 ust. 2, art. 47 ust. 1 lit. b) i art. 47 ust. 2 i 5 — Sytuacja ekonomiczna i finansowa kandydatów lub oferentów — Minimalne wymogi dotyczące zdolności do wykonania zamówienia ustanowione na podstawie jednej danej z bilansu — Dane rachunkowe, na które mogą mieć wpływ rozbieżności między prawami krajowymi w zakresie rocznych sprawozdań finansowych spółek)

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/8

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 18 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla — Węgry) — Észak-dunántúli Környezetvédelmi és Vízügyi Igazgatóság (Édukövízig), Hochtief Solutions AG Magyarországi Fióktelepe, dawniej Hochtief Construction AG Magyarországi Fióktelepe przeciwko Közbeszerzések Tanácsa Közbeszerzési Döntőbizottság
   (Sprawa C-218/11) (1)

   (Dyrektywa 2004/18/WE - Zamówienia publiczne na roboty budowlane, dostawy i usługi - Artykuł 44 ust. 2, art. 47 ust. 1 lit. b) i art. 47 ust. 2 i 5 - Sytuacja ekonomiczna i finansowa kandydatów lub oferentów - Minimalne wymogi dotyczące zdolności do wykonania zamówienia ustanowione na podstawie jednej danej z bilansu - Dane rachunkowe, na które mogą mieć wpływ rozbieżności między prawami krajowymi w zakresie rocznych sprawozdań finansowych spółek)
   2012/C 379/13
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Ítélőtábla

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Észak-dunántúli Környezetvédelmi és Vízügyi Igazgatóság (Édukövízig), Hochtief Solutions AG Magyarországi Fióktelepe, dawniej Hochtief Construction AG Magyarországi Fióktelepe

      Strona pozwana: Közbeszerzések Tanácsa Közbeszerzési Döntőbizottság

      Przy udziale: Vegyépszer Építő és Szerelő Zrt, MÁVÉPCELL Kft

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Fővárosi Ítélőtábla — Wykładnia art. 44 ust.. 2, art. 47 ust. 1 lit. b) i art. 47 ust. 3 i 5 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114) — Ocena sytuacji ekonomicznej i finansowej oferentów na podstawie jednej danej rachunkowej mającej różną treść w poszczególnych państwach członkowskich ze względu na rozbieżności w przepisach krajowych dotyczących zasad rachunkowości — Zasada równego traktowania oferentów

      Sentencja

               1)

               Artykuł 44 ust. 2 i art. 47 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że instytucja zamawiająca ma prawo nakładać minimalne wymogi dotyczące sytuacji ekonomicznej i finansowej, posługując się jednym lub kilkoma konkretnymi elementami bilansu, pod warunkiem że są one obiektywnie odpowiednie do tego, by dostarczyć informacji na temat zdolności do wykonania zamówienia przez wykonawcę, a ustanowiony w ten sposób próg musi być dostosowany do wagi danego zamówienia w tym sensie, że obiektywnie stanowi pozytywne wskazanie istnienia bazy ekonomicznej i finansowej wystarczającej do wykonania tego zamówienia, lecz nie wykracza poza to, co jest racjonalnie w tym celu niezbędne. Zasadniczo nie można odmówić możliwości nakładania minimalnych wymogów dotyczących sytuacji ekonomicznej i finansowej z tego tylko powodu, że dotyczą one elementu bilansu, co do którego mogą istnieć rozbieżności między ustawodawstwami różnych państw członkowskich.

               2)

               Artykuł 47 dyrektywy 2004/18 należy interpretować w ten sposób, że gdy wykonawca nie jest w stanie spełnić minimalnego wymogu dotyczącego sytuacji ekonomicznej i finansowej, zgodnie z którym wynik podany w bilansie kandydatów lub oferentów nie może być ujemny dla więcej niż jednego spośród trzech ostatnich zakończonych lat obrotowych, ze względu na porozumienie, zgodnie z którym wykonawca ten regularnie przekazuje swoje zyski do spółki dominującej, to aby spełnić omawiany minimalny wymóg dotyczący zdolności, nie ma on innej możliwości, niż powołać się na sytuację innego podmiotu, zgodnie z art. 47 ust. 2. Nie ma przy tym znaczenia, że ustawodawstwa państwa członkowskiego siedziby wspomnianego wykonawcy i państwa członkowskiego siedziby instytucji zamawiającej różnią się w ten sposób, iż ustawodawstwo pierwszego z tych państw członkowskich zezwala bez ograniczeń na takiego rodzaju porozumienia, podczas gdy zgodnie z ustawodawstwem drugiego państwa członkowskiego są one dozwolone wyłącznie pod warunkiem, że przekazanie zysku nie spowoduje ujemnego wyniku w bilansie.

      (1)  Dz.U. C 232 z 06.8.2011.


title: Sprawa T-473/08: Skarga wniesiona w dniu 28 października 2008 r. — Apollo Group przeciwko OHIM (THINKING AHEAD)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/38

         Skarga wniesiona w dniu 28 października 2008 r. — Apollo Group przeciwko OHIM (THINKING AHEAD)
   (Sprawa T-473/08)
   (2009/C 6/76)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Apollo Group, Inc. (Phoenix, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci A. Jaeger-Lenz i A. Link)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 sierpnia 2008 r. w sprawie R 728/2008-2; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „THINKING AHEAD” dla towarów i usług należących do klas 9, 16 i 41

      Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie ustaliła, że omawiany znak towarowy pozbawiony jest jakiegokolwiek charakteru odróżniającego.


title: Sprawa T-205/06: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2006 r. — NewSoft Technology Corporation przeciwko OHIM — SOFT (Presto! BizCard Reader)

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/10

         Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2006 r. — NewSoft Technology Corporation przeciwko OHIM — SOFT (Presto! BizCard Reader)
   (Sprawa T-205/06)
   (2006/C 237/18)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: NewSoft Technology Corporation (Taipei, Tajwan) (Przedstawiciel: adwokat Dirksen-Schwanenland)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: SOFT, S.A.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji z dnia 19 maja 2006 r. w sprawie R 601/2005, doręczonej skarżącej w dniu 30 maja 2006 r.;

               —

               oddalenie wniosku o unieważnienie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 002625457 „Presto! BizCard Reader”, złożonego przez Soft, S.A., Hiszpania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny znak towarowy „Presto! BizCard Reader” dla towarów i usług należących do klas 9, 16 i 42 (wspólnotowy znak towarowy nr 2625457).

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca.

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: SOFT, S.A.

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: hiszpański graficzny znak towarowy „Presto” dla towarów należących do klas 9 i 42.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) z uwagi na to, że ryzyko pomylenia konkurujących ze sobą znaków nie występuje.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1)


title: Sprawa F-77/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 11 kwietnia 2016 r. – Zink/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Dodatek zagraniczny — Pomyłka administracji skutkująca niewypłacaniem dodatku zagranicznego przez kilka lat — Akt niekorzystny — Rozliczenia wynagrodzenia nieodzwierciedlające decyzji — Artykuł 82 regulaminu postępowania — Bezwzględna przeszkoda procesowa — Nieprawidłowość postępowania poprzedzającego wniesienie skargi — Wniosek w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego — Rozsądny termin)

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/49

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 11 kwietnia 2016 r. – Zink/Komisja
   (Sprawa F-77/15) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Dodatek zagraniczny - Pomyłka administracji skutkująca niewypłacaniem dodatku zagranicznego przez kilka lat - Akt niekorzystny - Rozliczenia wynagrodzenia nieodzwierciedlające decyzji - Artykuł 82 regulaminu postępowania - Bezwzględna przeszkoda procesowa - Nieprawidłowość postępowania poprzedzającego wniesienie skargi - Wniosek w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego - Rozsądny termin))
   (2016/C 191/70)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Richard Zink (Bamako, Mali) (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis i N. de Montigny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. S. Bohr i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji ograniczającej wsteczną wypłatę dodatku zagranicznego do okresu pięciu lat od dnia odkrycia braku wypłaty tego dodatku i zasądzenie od pozwanej odsetek.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Richard Zink pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 245 z 27.7.2015, s. 51.


title: Sprawa C-1/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 września 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Austrii, popierana przez Republikę Federalną Niemiec, Republikę Czeską

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/20

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 września 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Austrii, popierana przez Republikę Federalną Niemiec, Republikę Czeską
      (Sprawa C-1/15) (1)

      (2016/C 454/35)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 73 z 2.3.2015.


title: Sprawa T-550/14: Wyrok Sądu z dnia 17 września 2015 r. – Volkswagen/OHIM (COMPETITION) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego COMPETITION — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/38

         Wyrok Sądu z dnia 17 września 2015 r. – Volkswagen/OHIM (COMPETITION)
   (Sprawa T-550/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego COMPETITION - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 363/47)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat U. Sander)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 maja 2014 r. (sprawa R 2082/2013-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego COMPETITION jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Volkswagen AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 239 z 22.9.2014.


title: Sprawa F-32/06: Skarga wniesiona w dniu  17 marca 2006 r.  — De la Cruz przeciwko Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/51

         Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2006 r. — De la Cruz przeciwko Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy
   (Sprawa F-32/06)
   (2006/C 131/93)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: María del Carmen De la Cruz (Galdakao, Hiszpania) i inni (przedstawiciele: G. Vandersanden i L. Levi, avocats)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie zaszeregowania skarżących do grupy II, ustalonego w umowie o pracę z dnia 28 kwietnia 2005 r., która miała zacząć obowiązywać od dnia 1 maja 2005 r., wiążąca się z ponownym ustaleniem uprawnień skarżących, jakie wynikają ze zgodnego z prawem i prawidłowego zatrudnienia, tj. w grupie III, począwszy od dnia 1 maja 2005 r.

               —

               zasądzenie na rzecz skarżących: i) odszkodowania w formie zgodnego z prawem i prawidłowego wynagrodzenia, wraz ze związanymi z nim uprawnieniami (w tym uprawnieniami emerytalnymi); w tym względzie miesięczna różnica podstawowych kwot wynagrodzenia pomiędzy zaszeregowaniem do grupy II a zaszeregowaniem do grupy III została oszacowana na 536.89 EUR dla M. De la Cruz, I. Estrataetxe, S. Grados i G. Morala oraz na 474.57 EUR dla J.I. Sáncheza; ii) odsetek za zwłokę (intérêts de retard) od powyższych kwot począwszy od dnia 1 maja 2005 r. do dnia pełnej zapłaty; iii) odszkodowania za szkodę w rozwoju kariery; iv) 1 EUR dla każdego ze skarżących jako zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący zostali zatrudnieni jako pracownicy kontraktowi zgodnie z art. 3a Warunków Zatrudnienia Innych Pracowników Wspólnot (WZIP) i zaszeregowani do grupy funkcyjnej II. W swojej skardze skarżący podnoszą, że w związku z tym, że niektóre z ich zadań wykonywane są z dużym stopniem odpowiedzialności i niezależności, powinni byli zostać zaszeregowani do grupy funkcyjnej III.
   W pierwszym zarzucie skarżący podnoszą głównie naruszenie art. 80 WZIP, art. 2 załącznika do WZIP, ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących zatrudniania pracowników kontraktowych i przydzielania im zadań w Komisji, zasady dobrej administracji oraz oczywisty błąd w ocenie.
   W drugim zarzucie podnoszą oni, że ich zaszeregowanie nie zostało ustalone uwzględniając zadania i obowiązki oraz sytuację pracowników innych agencji i instytucji. Z tego powodu miałoby według nich miejsce naruszenie zasad równego traktowania i niedyskryminacji, jak również zasady równoważności stanowisk i stopni.
   W trzecim zarzucie, skarżący podnoszą brak właściwej konsultacji z komitetem pracowniczym w przedmiocie propozycji zakresu obowiązków oraz propozycji wytycznych agencji na temat zaszeregowania pracowników kontraktowych.
   Wreszcie, skarżący podnoszą naruszenie obowiązku staranności, o którym mowa w art. 24 regulaminu pracowniczego.


title: Sprawa T-456/12: Postanowienie Sądu z dnia 10 czerwca 2016 r. – British Telecommunications/Komisja

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/35

         Postanowienie Sądu z dnia 10 czerwca 2016 r. – British Telecommunications/Komisja
   (Sprawa T-456/12) (1)

   (2016/C 314/47)
   Język postępowania: angielski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 379 z 8.12.2012.


               18.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/14

         Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2006 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii
   (Sprawa E-1/06)
   (2006/C 117/05)
   Skarga przeciwko Królestwu Norwegii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 13 marca 2006 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Nielsa Fengera i Pera Andreasa Bjørgana, działających jako przedstawiciele Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, B-1040 Bruksela.
   Skarżący twierdzi, iż Trybunał powinien:

               1.

                  Oświadczyć, że poprzez zmianę ustawodawstwa norweskiego w dziedzinie gier i zakładów wzajemnych ustawą„
                     Lov av 29. august 2003 om endringer i pengespill- og lotterilovgivningen
                  ”, wprowadzającą monopol w zakresie działania automatów do gry, Królestwo Norwegii naruszyło art. 31 i 36 Porozumienia EOG.
               oraz

               2.

                  Obciążyć Królestwo Norwegii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone w sprawie:

               —

               Sprawa dotyczy monopolu na eksploatację automatów do gry w Norwegii.

               —

               W sekcjach 298 i 299 norweskiego kodeksu karnego zakazuje się gier hazardowych poza przypadkami dozwolonymi na mocy szczególnych aktów prawnych.

               —

               Na mocy ustawy nr 103 z dnia 28 sierpnia 1992 r. (ustawa o grach) pewne dozwolone wcześniej gry hazardowe (Lotto, wyścigi konne i zakłady piłkarskie) przechodzą pod wyłączną kontrolę Norsk Tipping AS, spółki, której jedynym właścicielem jest państwo norweskie.

               —

               Ustawa nr 11 z dnia 24 lutego 1995 r. (ustawa o zakładach wzajemnych) określiła automaty do gry jako formę zakładów wzajemnych, dozwoloną jedynie w przypadkach, kiedy dochód przeznaczony jest na cele charytatywne. W ustawie określono, jakie podmioty, w tym prywatne, mogą eksploatować automaty do gry.

               —

               W celu zaradzenia narastającemu problemowi nałogu gier hazardowych Storting (norweski parlament), na mocy ustawy nr 90 z dnia 29 sierpnia 2003 r., przeniósł zarządzanie zakładami wzajemnymi z użyciem automatów do gry z zakresu stosowania ustawy o zakładach wzajemnych (która dopuszcza podmioty prywatne) do zakresu stosowania ustawy o grach (która przyznaje wyłączne uprawnienia w tej dziedzinie spółce Norsk Tipping AS).

               —

               Wskutek zmian w ustawodawstwie norweskim obecnie działające podmioty zostaną usunięte z rynku, a usługi w zakresie automatów do gry będą mogły od tej pory być świadczone wyłącznie w ramach monopolu państwowego (Norsk Tipping AS).

               —

               Artykuł 31 Porozumienia EOG zakazuje wszelkich ograniczeń swobody przedsiębiorczości obywateli państw członkowskich WE i państw EFTA na terytorium któregokolwiek z tych państw. Zakaz ten obejmuje również ograniczenia w tworzeniu agencji, oddziałów lub filii przez obywateli jednego z państw członkowskich WE lub państw EFTA ustanowionych na terytorium któregokolwiek z tych państw.

               —

               Artykuł 36 Porozumienia EOG zakazuje wszelkich ograniczeń w swobodnym świadczeniu usług na terytorium EOG w odniesieniu do obywateli państw członkowskich WE oraz państw EFTA mających swe przedsiębiorstwo w państwie członkowskim WE lub w państwie EFTA, innym niż państwo odbiorcy świadczenia.


title: Sprawa T-845/16: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2016 r. – QG/Komisja

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/30

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2016 r. – QG/Komisja
   (Sprawa T-845/16)
   (2017/C 053/37)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: QG (Madryd, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci L. Ruiz Ezquerra, R. Oncina Borrego, I. Sobrepera Millet i A. Hernández Pardo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że decyzja Komisji z dnia 4 lipca 2016 r. dotycząca pomocy państwa SA.29769 (2013/C) (ex 2013/NN) udzielonej przez Hiszpanię na rzecz określonych klubów piłkarskich narusza art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 3 TFUE, ponieważ możliwość skonsolidowania kont wynikająca z zezwolenia czterem klubom na uczestnictwo w różnych dyscyplinach na mocy ustawy 10/1990, podobnie jak zastosowanie obniżonej stawki podatku od osób prawnych również stanowi pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym, co powinno było zostać stwierdzone przez Komisję Europejską,

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności środka i zobowiązanie Królestwa Hiszpanii do odzyskania pomocy niezgodnej z rynkiem wewnętrznym od beneficjentów, a ponadto obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi naruszenie art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 3 TFUE.
   Strona skarżąca, klub koszykówki uważa, że zaskarżony akt jest zgodny z prawem w zakresie, w którym Komisja stwierdziła w nim, że środek wprowadzony na mocy ustawy 10/1990 polegający na preferencyjnym traktowaniu niektórych klubów piłkarskich w dziedzinie podatku od osób prawnych poprzez obniżoną stawkę podatku stanowi pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym.
   Skarżąca podnosi jednak, że Komisja powinna była dojść do tego samego wniosku w odniesieniu do ulgi podatkowej, również udzielonej na mocy ustawy 10/1990, polegającej na zezwoleniu tym klubom na uczestnictwo w różnych dyscyplinach.
   Jedynie kluby mogące uczestniczyć w rozgrywkach zawodowych w wielu dyscyplinach mogły skonsolidować konta związane z piłką nożną i koszykówką, stanowiącymi główne sporty na poziomie europejskim, z bezpośrednim skutkiem dla obliczania podstawy opodatkowania podatku od osób prawnych. Konsolidacja kont umożliwia bowiem odjęcie od znacznych dochodów z piłki nożnej strat związanych z koszykówką, w związku z czym podstawa opodatkowania podatku od osób prawnych zostaje znacznie obniżona, podobnie jak podlegająca zapłacie kwota podatku.


title: Sprawa C-125/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België (Belgia) w dniu 25 marca 2008 r. — G.C. Deschaumes przeciwko Belgische Staat

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België (Belgia) w dniu 25 marca 2008 r. — G.C. Deschaumes przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-125/08)
   (2008/C 142/24)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hof van Cassatie van België (Belgia)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: G.C. Deschaumes

      Strona pozwana: Belgische Staat
   Pytania prejudycjalne
   Czy art. 221 ust. 1 Wspólnotowego kodeksu celnego (WKC) (1) należy rozumieć w ten sposób, że wymagane powiadomienie dłużnika o kwocie należności celnej może być skutecznie dokonane tylko po zaksięgowaniu kwoty należności, czy też, innymi słowy, że przewidziane w art. 221 ust. 1 kodeksu celnego powiadomienie dłużnika o kwocie należności celnych — aby było ważne, tzn. aby było zgodne z art. 221 ust. 1 kodeksu celnego — musi zawsze zostać poprzedzone jej zaksięgowaniem?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. 302, str. 1).


title: Sprawa C-131/15 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. – Club Hotel Loutraki/Komisja Europejska, Republika Grecka, Organismos Prognostikon Agonon Podosfairou AE (OPAP) [Odwołanie — Pomoc państwa — Eksploatacja urządzeń do wideoloterii — Udzielenie przez państwo członkowskie wyłącznej licencji — Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa — Artykuł 108 ust. 3 TFUE — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Artykuły 4, 7 i 13 — Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego — Pojęcie „poważnych trudności” — Data dokonania oceny — Artykuł 296 TFUE — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 41 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 47 — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Artykuł 107 ust. 1 TFUE — Pojęcie „korzyści gospodarczej” — Łączna ocena zgłoszonych środków]

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. – Club Hotel Loutraki/Komisja Europejska, Republika Grecka, Organismos Prognostikon Agonon Podosfairou AE (OPAP)
   (Sprawa C-131/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Pomoc państwa - Eksploatacja urządzeń do wideoloterii - Udzielenie przez państwo członkowskie wyłącznej licencji - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa - Artykuł 108 ust. 3 TFUE - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Artykuły 4, 7 i 13 - Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego - Pojęcie „poważnych trudności” - Data dokonania oceny - Artykuł 296 TFUE - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 41 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 47 - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - Pojęcie „korzyści gospodarczej” - Łączna ocena zgłoszonych środków])
   (2017/C 053/09)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Club Hotel Loutraki AE, Vivere Entertainment AE, Theros International Gaming, Inc., Elliniko Casino Kerkyras, Casino Rodos, Porto Carras AE, Kazino Aigaiou AE (przedstawiciele: I. Ioannidis, dikigoros, S. Pappas, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, (przedstawiciele: A. Bouchagiar oraz P.J. Loewenthal, pełnomocnicy), Republika Grecka, Organismos Prognostikon Agonon Podosfairou AE (OPAP) (przedstawiciel A. Tomtsisa, dikigoros, M. Petite, avocat)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Club Hotel Loutraki AE, Vivere Entertainment AE, Theros International Gaming Inc., Elliniko Casino Kerkyras, Casino Rodos, Porto Carras AE i Kazino Aigaiou AE zostają obciążone kosztami.

      (1)  Dz.U. C 198 z 15.6.2015.


title: Sprawa C-413/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 5 sierpnia 2011 r. — Germanwings GmbH przeciwko Amend

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 5 sierpnia 2011 r. — Germanwings GmbH przeciwko Amend
   (Sprawa C-413/11)
   2011/C 319/16
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landgericht Köln

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Germanwings GmbH

      Strona pozwana: Amend

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładnia rozporządzenia nr 261/2004 (1) dokonywana przez Trybunał Sprawiedliwości w celu zniesienia nierównego traktowania, które by w przeciwnym razie wystąpiło, w ten sposób, że pasażerowi, którego lot jest jedynie opóźniony o więcej niż trzy godziny, przysługuje odszkodowanie na podstawie art. 7 ww. rozporządzenia, mimo że rozporządzenie to przewiduje je tylko w przypadku odmowy przyjęcia na pokład lub odwołania zarezerwowanego lotu, a w przypadku opóźnienia lotu ogranicza prawa pasażera do świadczeń w zakresie zapewnienia pomocy określonych w art. 9 rozporządzenia i — jeśli opóźnienie trwa dłużej niż pięć godzin — także do świadczeń w zakresie zapewnienia pomocy określonych w art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia, jest zgodna z zasadą podziału władz w Unii Europejskiej?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa T-861/16: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2016 r. – C & J Clark International/Komisja

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/47

         Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2016 r. – C & J Clark International/Komisja
   (Sprawa T-861/16)
   (2017/C 038/62)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: C & J Clark International Ltd (Somerset, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokaci A. Willems i S. De Knop)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) z dnia 13 września 2016 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Wietnamu i wyprodukowanych przez Best Royal Co. Ltd, Lac Cuong Footwear Co., Ltd, Lac Ty Co., Ltd, Saoviet Joint Stock Company (Megastar Joint Stock Company), VMC Royal Co Ltd, Freetrend Industrial Ltd. oraz jej spółkę powiązaną Freetrend Industrial A (Vietnam) Co, Ltd., Fulgent Sun Footwear Co., Ltd, General Shoes Ltd, Golden Star Co, Ltd, Golden Top Company Co., Ltd, Kingmaker Footwear Co. Ltd., Tripos Enterprise Inc., Vietnam Shoe Majesty Co., Ltd, oraz w sprawie wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 (Dz.U. L 245, s. 16);

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja, działając bez ważnej podstawy prawne, naruszyła zasadę przyznania kompetencji ustanowioną w art. 5 ust. 1 i 2 TUE.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym nie podejmując koniecznych środków w celu zapewnienia wykonania wyroku z dnia 4 lutego 2016 r. C & J Clark International, C-659/13 i C-34/14, EU:C:2016:74, Komisja naruszyła art. 266 TFUE.

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym nakładając cło antydumpingowe na przywóz obuwia „dokonany w okresie stosowania [rozporządzeń, w odniesieniu do których została stwierdzona nieważność]”, Komisja naruszyła art. 1 ust. 1 i art. 10 ust. 1 rozporządzenia podstawowego (1) oraz zasadę pewności prawa (niedziałania prawa wstecz).

               4.

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym nakładając cło antydumpingowe bez przeprowadzenia ponownej oceny interesu Unii, Komisja naruszyła art. 21 rozporządzenia podstawowego, przy czym w każdym razie uznanie, że nałożenie cła antydumpingowego pozostawało w interesie Unii, stanowiłoby oczywisty błąd w ocenie.

               5.

               Zarzut piąty, zgodnie z którym przyjmując akt wykraczający poza to, co jest konieczne do osiągnięcia założonego w nim celu, Komisja naruszyła art. 5 ust. 1 i 4 TUE.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 21).


title: Sprawa T-346/07: Skarga wniesiona w dniu 13 września 2007 r. — Duro Sweden przeciwko OHIM (EASYCOVER)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/61

         Skarga wniesiona w dniu 13 września 2007 r. — Duro Sweden przeciwko OHIM (EASYCOVER)
   (Sprawa T-346/07)
   (2007/C 269/110)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Duro Sweden AB (Gävle, Szwecja)(przedstawiciel: R. Bird, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 3 lipca 2007 r. w sprawie nr R 1065/2005-4;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania, i

               —

               nakazanie uwzględnienia wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego zgodnie z rozporządzeniem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „EASYCOVER” dla towarów z klas 19, 24 i 27 — zgłoszenie nr 4 114 567

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na to, iż Izba Odwoławcza uznała, że wniosek o rejestrację znaku towarowego jest niezgodny z art. 7 ust. 1 lit. b) na takiej podstawie, że narusza on przepisy art. 7 ust. 1 lit c) nie powołując się na żadne samodzielne podstawy naruszenia art. 7 ust. 1 lit. b).
   Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia polegające na tym że Izba Odwoławcza nie uwzględniła wszystkich elementów zgłoszonego znaku towarowego.


title: Sprawa T-279/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  5 kwietnia 2006 r.  — Degussa przeciwko Komisji (Konkurencja — Artykuł 81 WE — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek metioniny — Jednolity i ciągły charakter naruszenia — Grzywna — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Waga i czas trwania naruszenia — Współpraca podczas postępowania administracyjnego — Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17/62 — Domniemanie niewinności)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/37

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 kwietnia 2006 r. — Degussa przeciwko Komisji
   (Sprawa T-279/02) (1)

   (Konkurencja - Artykuł 81 WE - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek metioniny - Jednolity i ciągły charakter naruszenia - Grzywna - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Waga i czas trwania naruszenia - Współpraca podczas postępowania administracyjnego - Artykuł 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17/62 - Domniemanie niewinności)
   (2006/C 131/68)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Degussa (Düsseldorf, Niemcy) [Przedstawiciele: R. Bechtold, M. Karl i C. Steinle, adwokaci]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: A. Bouquet i W. Mölls, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata H.-J. Freunda]

      Interwenient) popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej [Przedstawiciele: E. Karlsson i S. Marquardt, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/674/WE z dnia 2 lipca 2002 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 Porozumienia o EOG (sprawa C.37.519 –Metionina) (Dz.U. 2003, L 255, str. 1) i, ewentualnie, obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą w tej decyzji
   Sentencja wyroku

               1)

               Kwota grzywny nałożona na skarżącą w art. 3 decyzji Komisji 2003/674/WE z dnia 2 lipca 2002 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 Porozumienia o EOG (sprawa C.37.519 — Metionina) zostaje obniżona do 91 125 000 EUR.

               2)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               3)

               Skarżąca pokrywa własne koszty oraz 75 % kosztów poniesionych przez Komisję.

               4)

               Komisja pokrywa 25 % własnych kosztów.

               5)

               Rada pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.11.2002


title: Sprawa T-395/16: Wyrok Sądu z dnia 20 lipca 2017 r. – Windfinder R&L/EUIPO (Windfinder) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Windfinder — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru opisowego — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Neologizm — Niewystarczająco bezpośredni i konkretny związek z pewnymi towarami i usługami objętymi zgłoszeniem znaku towarowego — Kompetencje o charakterze reformatoryjnym)

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/43

         Wyrok Sądu z dnia 20 lipca 2017 r. – Windfinder R&L/EUIPO (Windfinder)
   (Sprawa T-395/16) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Windfinder - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru opisowego - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Neologizm - Niewystarczająco bezpośredni i konkretny związek z pewnymi towarami i usługami objętymi zgłoszeniem znaku towarowego - Kompetencje o charakterze reformatoryjnym))
   (2017/C 283/66)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Windfinder R&L GmbH & Co. KG (Kilonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat B. Schneider)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 maja 2016 r. (sprawa R 1206/2015-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Windfinder jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 12 maja 2016 r. (sprawa R 1206/2015-5) w zakresie, w jakim odmówiono w niej rejestracji oznaczenia słownego Windfinder dla zakwestionowanych towarów i usług, za wyjątkiem anemometrów należących do klasy 9 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r. oraz informacji meteorologicznej, prognozy meteorologicznej, służby meteorologicznej i udostępniania informacji meteorologicznych należących do klasy 42 w rozumieniu porozumienia nicejskiego.

               2)

               Odwołanie wniesione przez Windfinder R & L GmbH & Co. KG do rzeczonej Izby Odwoławczej zostaje uwzględnione w zakresie określonym w pkt 1 sentencji.

               3)

               Pozostałe żądania Windfinder R & L zostają oddalone.

               4)

               Windfinder R & L i EUIPO pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 343 z 19.6.2016.


title: Sprawa T-594/10 P: Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2012 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Zwrot kosztów leczenia — Akt niekorzystny — Dorozumiana odmowa)

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/18

         Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2012 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-594/10 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Zwrot kosztów leczenia - Akt niekorzystny - Dorozumiana odmowa)
   2012/C 243/34
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 6 października 2010 r. w sprawie F-2/10 Marcuccio przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 6 października 2010 r. w sprawie F 2/10 Marcuccio przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowane z Zbiorze zostaje uchylone.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej do ponownego rozpoznania.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U C 55 z 19.2.2011.


title: Sprawa C-54/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Brussel (Belgia) w dniu 6 lutego 2007 r. — Centrum voor gelijkheid van kansen en voor racismebestrijding przeciwko NV Firma Feryn

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Brussel (Belgia) w dniu 6 lutego 2007 r. — Centrum voor gelijkheid van kansen en voor racismebestrijding przeciwko NV Firma Feryn
   (Sprawa C-54/07)
   (2007/C 82/39)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Arbeidshof te Brussel (Belgia).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Centrum voor gelijkheid van kansen en voor racismebestrijding.

      Strona pozwana: NV Firma Feryn.
   Pytania prejudycjalne

               —

               Czy bezpośrednią dyskryminację w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady 2000/43/WE (1) z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne stanowi złożone przez pracodawcę, po tym jak dał przyciągające uwagę ogłoszenie o pracy, publiczne oświadczenie o następującej treści:

                  „Ja muszę spełniać oczekiwania moich klientów. Jeżeli pan/pani mi powie: »Chciał(a)bym ten konkretny produkt albo chciał(a)bym, żeby to zostało wykonane w taki czy inny sposób «i ja odpowiem: »Ja tego nie robię' ale wyślę panu/pani tych ludzi«, to odpowie mi pan/pani: »Właściwie to ja wcale tych drzwi nie potrzebuję«. W ten sposób rujnuję mój własny interes. My musimy spełniać oczekiwania naszych klientów. To nie ja jestem odpowiedzialny za powstanie tego problemu w Belgii. Ja chcę żeby moja firma dobrze prosperowała i żebyśmy na końcu roku osiągali zysk. W jaki sposób mogę to zrealizować? Dostosowując się do życzeń klienta!”

               —

               Czy dla stwierdzenia bezpośredniej dyskryminacji w odniesieniu do warunków zatrudnienia w charakterze pracownika najemnego wystarcza stwierdzenie, że pracodawca stosuje bezpośrednio dyskryminujące kryteria wyboru?

               —

               Czy w ramach oceny dyskryminującego charakteru polityki zatrudnienia prowadzonej przez pracodawcę, służącej stwierdzeniu bezpośredniej dyskryminacji w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne, może zostać wzięta pod uwagę okoliczność, że spółka związana z tym pracodawcą zatrudnia wyłącznie monterów rodzimych?

               —

               Co należy rozumieć przez „fakty z których można domniemywać istnienie bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji ”w rozumieniu art. 8 ust. 1 dyrektywy? Jak surowo sąd krajowy musi oceniać okoliczności, które mogą prowadzić do powstania domniemania dyskryminacji?

                           a)

                           W jakim stopniu wcześniejsze przejawy dyskryminacji (podanie do wiadomości publicznej bezpośrednio dyskryminujących kryteriów wyboru pracowników w kwietniu 2005 r.) stanowią „fakty z których można domniemywać istnienie bezpośredniej lub pośredniej dyskryminacji ”w rozumieniu art. 8 ust. 1 dyrektywy?

                           b)

                           Czy stwierdzona w kwietniu 2005 r. dyskryminacja (publiczne oświadczenie złożone w kwietniu 2005 r.) prowadzi następnie do powstania domniemania kontynuowania bezpośrednio dyskryminującej polityki zatrudnienia? Czy w świetle okoliczności postępowania przed sądem krajowym dla powstania domniemania (że pracodawca prowadzi i kontynuuje dyskryminującą politykę zatrudnienia), wystarcza, że zapytany w kwietniu 2005 r., czy jako pracodawca nie traktuje w ten sam sposób pracowników rodzimych i o odmiennym pochodzeniu etnicznym, a zatem czy nie jest jednak w pewnym stopniu rasistą, udzielił publicznie odpowiedzi: „Ja muszę spełniać oczekiwania moich klientów. Jeżeli pan/pani mi powie: »Chciał(a)bym ten konkretny produkt albo chciał(a)bym, żeby to zostało wykonane w taki czy inny sposób «i ja odpowiem: »Ja tego nie robię' ale wyślę panu/pani tych ludzi«, to odpowie mi pan/pani: »Właściwie to ja wcale tych drzwi nie potrzebuję«. W ten sposób rujnuję mój własny interes. My musimy spełniać oczekiwania naszych klientów. To nie ja jestem odpowiedzialny za powstanie tego problemu w Belgii. Ja chcę żeby moja firma dobrze prosperowała i żebyśmy na końcu roku osiągali zysk. W jaki sposób mogę to zrealizować? Dostosowując się do życzeń klienta!”

                           c)

                           Czy w świetle okoliczności postępowania przed sądem krajowym wspólne oświadczenie prasowe pracodawcy i krajowej organizacji zwalczającej dyskryminację, w którym pracodawca przynajmniej w dorozumiany sposób potwierdził prowadzenie działań o charakterze dyskryminującym może prowadzić do powstania takiego domniemania?

                           d

                           Czy okoliczność, że pracodawca nie zatrudnia żadnych monterów o odmiennym pochodzeniu etnicznym może prowadzić do powstania domniemania pośredniej dyskryminacji, jeżeli jakiś czas temu pracodawca ten miał poważne trudności z zatrudnieniem monterów i w związku z tym oświadczył publicznie, że jego klienci niechętnie współpracują z monterami o odmiennym pochodzeniu etnicznym?

                           e)

                           Czy jedna okoliczność wystarcza dla powstania domniemania dyskryminacji?

                           f)

                           Czy w świetle okoliczności postępowania przed sądem krajowym domniemanie dyskryminacji przez pracodawcę może zostać wywiedzione z okoliczności, iż związana z tym pracodawcą spółka zatrudniała wyłącznie pracowników rodzimych?

               —

               Jak surowo sąd krajowy musi oceniać dowód przeciwny, który musi zostać przeprowadzony w przypadku powstania domniemania dyskryminacji w rozumieniu art. 8 ust. 1 dyrektywy? Czy domniemanie dyskryminacji w rozumieniu art. 8 ust. 1 dyrektywy może zostać obalone przez zwykłe jednostronne oświadczenie pracodawcy w prasie, że nie podejmuje on, względnie już nie podejmuje, dyskryminujących działań i że monterzy o odmiennym pochodzeniu etnicznym są mile widziani, lub przez zwykłe oświadczenie pracodawcy, że z wyjątkiem siostrzanego przedsiębiorstwa wszystkie wolne stanowiska monterów są zajęte, lub też przez oświadczenie, że zatrudnił tunezyjską sprzątaczkę, czy też w świetle okoliczności postępowania przed sądem krajowym domniemanie to może zostać obalone wyłącznie przez okoliczność, że monterzy o odmiennym pochodzeniu etnicznym faktycznie są zatrudniani lub też, że obietnice złożone we wspólnym oświadczeniu prasowym zostały spełnione?

               —

               Co należy rozumieć przez „skuteczną, proporcjonalną i odstraszającą ”sankcję w rozumieniu art. 15 dyrektywy 2000/43/WE?
               Czy w świetle okoliczności postępowania przed sądem krajowym wymóg dotyczący charakteru sankcji wyrażony w art. 15 umożliwia sądowi krajowemu zwykłe stwierdzenie wystąpienia bezpośredniej dyskryminacji?
               Czy też przepis ten wymaga, aby sąd krajowy wydał również nakaz zaniechania, tak jak przewiduje prawo krajowe? Ponadto, w jakim stopniu niezbędne jest, aby w świetle okoliczności postępowania przed sądem krajowym sąd krajowy zarządził tytułem skutecznej, proporcjonalnej i odstraszającej sankcji podanie wydanego wyroku do wiadomości publicznej?

      (1)  Dz.U. L 180, str. 22.