title: Sprawa T-538/10: Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2010 r. — Adamowski przeciwko OHIM — Fagumit (Fagumit)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/47

         Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2010 r. — Adamowski przeciwko OHIM — Fagumit (Fagumit)
   (Sprawa T-538/10)
   ()
   2011/C 30/85
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ursula Adamowski (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. von Schultz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Fabryka Węży Gumowych i Tworzyw Sztucznych Fagumit Sp. z o.o. (Wolbrom, Polska)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 3 września 2010 r. w sprawie R 1003/2009-1;

               —

               oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego nr 3 093 226;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania w sprawie unieważnienia, postępowania odwoławczego i niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „Fagumit” dla towarów z klas 12 i 17

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Fabryka Węży Gumowych i Tworzyw Sztucznych Fagumit Sp. z o.o.

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Graficzny krajowy znak towarowy zawierający element słowny „FAGUMIT” dla towarów z klasy 17

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i unieważnienie znaku

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. c) w związku z art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą nie przedstawiła ważnych pod względem prawnym dowodów, z których wynikałoby, że firma „FAGUMIT” jest rzeczywiście używania; naruszenie art. 53 ust. 1 lit. b) w związku z art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą złożyła ważne oświadczenie zezwalające na rejestrację oznaczenia „FAGUMIT” jako znaku towarowego; naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ skarżącej nie można zarzucić, że w chwili dokonania zgłoszenia spornego wspólnotowego znaku towarowego działała ona w złej wierze.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa C-647/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour du travail de Bruxelles (Belgia) w dniu 6 grudnia 2013 r. — Office national de l'emploi przeciwko Marie-Rose Melchior

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour du travail de Bruxelles (Belgia) w dniu 6 grudnia 2013 r. — Office national de l'emploi przeciwko Marie-Rose Melchior
   (Sprawa C-647/13)
   2014/C 61/07
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour du travail de Bruxelles.

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnosząca odwołanie: Office national de l'emploi.

      Druga strona postępowania: Marie-Rose Melchior.

      Pytania prejudycjalne

   Czy zasada lojalnej współpracy i art. 4 ust. 3 TUE, z jednej strony, oraz art. 34 ust. 1 Karty praw podstawowych, z drugiej strony, stoją na przeszkodzie temu, by w kontekście prawa do zasiłku dla bezrobotnych państwo członkowskie odmówiło:

               a)

               uwzględnienia okresów zatrudnienia w charakterze pracownika kontraktowego w służbie instytucji Unii Europejskiej z siedzibą w tym państwie członkowskim, w szczególności gdy zarówno przed jak i po okresie zatrudnienia w charakterze pracownika kontraktowego dana osoba świadczyła pracę w charakterze pracownika najemnego na mocy uregulowań tego państwa członkowskiego;

               b)

               traktowania jako dni pracy dni bezrobocia z prawem do zasiłku w ramach „Warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich”, podczas gdy dni bezrobocia z prawem do zasiłku na podstawie uregulowań tego państwa członkowskiego są uznawane za dni pracy?


title: Sprawa T-548/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Guiral Broto/EUIPO – Gastro & Soul (Café del Sol) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Café del Sol — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Café del Sol — Nieprzedstawienie dowodu w języku postępowania w sprawie sprzeciwu — Artykuły 75 i 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zasady 19 i 20 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Prawo do obrony]

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/45

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Guiral Broto/EUIPO – Gastro & Soul (Café del Sol)
   (Sprawa T-548/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Café del Sol - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Café del Sol - Nieprzedstawienie dowodu w języku postępowania w sprawie sprzeciwu - Artykuły 75 i 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zasady 19 i 20 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 - Prawo do obrony])
   (2017/C 030/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ramón Guiral Broto (Marbella, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.L. de Castro Hermida)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. O’Neill, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Gastro & Soul GmbH (Hildesheim, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 lipca 2015 r. (sprawa R 2755/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy R. Guiralem Brotem a Gastro & Soul.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 16 lipca 2015 r. (sprawa R 2755/2014-5) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Ramónem Guiralem Brotem a Gastro & Soul GmbH.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               EUIPO i R. Guiral Broto pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 398 z 30.11.2015.


title: Sprawa C-48/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles - Belgia) – État belge, SPF Finances/NN (L) International SA, dawniej ING International SA, następca prawny ING (L) Dynamic SA (Odesłanie prejudycjalne — Podatki bezpośrednie — Swobodny przepływ kapitału — Swoboda świadczenia usług — Dyrektywa 69/335/EWG — Artykuły 2, 4, 10 i 11 — Dyrektywa 85/611/EWG — Artykuły 10 WE i 293 WE — Coroczny podatek od przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania — Podwójne opodatkowanie — Sankcje mające zastosowanie do zagranicznych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania)

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 maja 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles - Belgia) – État belge, SPF Finances/NN (L) International SA, dawniej ING International SA, następca prawny ING (L) Dynamic SA
   (Sprawa C-48/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatki bezpośrednie - Swobodny przepływ kapitału - Swoboda świadczenia usług - Dyrektywa 69/335/EWG - Artykuły 2, 4, 10 i 11 - Dyrektywa 85/611/EWG - Artykuły 10 WE i 293 WE - Coroczny podatek od przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania - Podwójne opodatkowanie - Sankcje mające zastosowanie do zagranicznych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania))
   (2016/C 260/07)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d'appel de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: État belge, SPF Finances

      Strona pozwana: NN (L) International SA, dawniej ING International SA, następca prawny ING (L) Dynamic SA

      Sentencja

               1)

               Artykuły 2, 4, 10 i 11 dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, zmienionej dyrektywą Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom prawa państwa członkowskiego przewidującym coroczny podatek od przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, taki jak ten stanowiący przedmiot sporu w postępowaniu głównym, i nakładającym ów podatek na zagraniczne przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, które wprowadzają jednostki uczestnictwa do obrotu w tym państwie członkowskim.

               2)

               Dyrektywę Rady 85/611/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w zbywalne papiery wartościowe (UCITS), w stosownym przypadku w związku z art. 10 WE i art. 293 tiret drugie WE, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisom prawa państwa członkowskiego przewidującym coroczny podatek od przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, taki jak ten stanowiący przedmiot sporu w postępowaniu głównym, i nakładającym ów podatek na zagraniczne przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, które wprowadzają jednostki uczestnictwa do obrotu w tym państwie członkowskim, pod warunkiem że owe przepisy prawa są stosowane w sposób niedyskryminujący.

               3)

               Artykuł 56 WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom prawa państwa członkowskiego przewidującym coroczny podatek od przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania, taki jak ten stanowiący przedmiot sporu w postępowaniu głównym, i nakładającym ów podatek na zagraniczne przedsiębiorstwa zbiorowego inwestowania, które wprowadzają jednostki uczestnictwa do obrotu w tym państwie członkowskim.

               4)

               Artykuł 49 WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak art. 162 akapit drugi kodeksu podatków spadkowych, zmienionego ustawą programową z dnia 22 grudnia 2003 r., na mocy którego to przepisu państwo członkowskie przewiduje szczególną sankcję, a mianowicie sądowy zakaz wprowadzania do obrotu w przyszłości jednostek uczestnictwa, dla zagranicznych przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania w przypadku naruszenia przez nie obowiązku złożenia rocznej deklaracji koniecznej do pobrania podatku od przedsiębiorstw zbiorowego inwestowania lub w przypadku nieuiszczenia tego podatku.

      (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Sprawa C-6/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 3 stycznia 2012 r. — P Oy

text:
               25.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 3 stycznia 2012 r. — P Oy
   (Sprawa C-6/12)
   2012/C 58/09
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: P Oy

      Druga strona postępowania: Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w ramach postępowania w sprawie zezwolenia takiego jak przewidziane w § 122 ust. 3 fińskiej ustawy o podatku dochodowym warunek selektywności wynikający z art. 107 ust. 1 TFUE należy interpretować jako sprzeciwiający się prawu do odliczenia strat w wypadku zmiany udziałowców, jeżeli nie zostało przy tym zachowane postępowanie przewidziane w art. 108 ust. 3 zdanie trzecie TFUE?

               2)

               Czy w ramach wykładni warunku selektywności, w szczególności przy ustalaniu grupy odniesienia, należy uwzględnić zasadę ogólną możliwości odliczenia stwierdzonych strat zawartą w §§ 117 fińskiej ustawy o podatku dochodowym, czy też przepisy dotyczące zmiany udziałowców?

               3)

               Jeżeli warunek selektywności z art. 107 TFUE należy a priori uważać za spełniony, to czy system wynikający z § 122 ust. 3 fińskiej ustawy o podatku dochodowym można uważać za uzasadniony okolicznością, że chodzi o mechanizm nieodłączny charakterowi systemu podatkowego, który jest niezbędny na przykład w celu zapobiegania unikaniu opodatkowania?

               4)

               Przy ocenie istnienia uzasadnienia i mechanizmu nieodłącznego charakterowi systemu podatkowego, jakie znaczenie należy przyznać zakresowi swobodnego uznania władz? Czy dla mechanizmu nieodłącznego charakterowi systemu podatkowego wymagane jest, aby organ stosujący ustawę nie dysponował żadnym zakresem swobodnego uznania, a przepisy dokładnie określały warunki stosowania odstępstwa?


title: Sprawa T-186/12: Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2012 r. — Verus przeciwko OHIM — Maquet (LUCEA LED)

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/18

         Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2012 r. — Verus przeciwko OHIM — Maquet (LUCEA LED)
   (Sprawa T-186/12)
   2012/C 200/38
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Verus EOOD (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciel: S. Vykydal, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Maquet SAS (Ardon, Francja).

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji R 67/2011-4 Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 13 lutego 2012 r. i ponowne przekazanie sprawy do Izby Odwoławczej;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania przed Sądem oraz przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Maquet SAS

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „LUCEA LED” dla produktów z klasy 10

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „LUCEO”, dla towarów należących do klas 10, 12 i 28

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania i oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009,

               —

               naruszenie art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009,

               —

               naruszenie art. 75 zd. drugie rozporządzenia nr 207/2009,

               —

               naruszenie art. 6 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego nr 2868/95 analizowanego w związku z decyzją EX-05-5,

               —

               naruszenie art. 42 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-311/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Mons (Belgia) w dniu 14 lipca 2008 r. — Société de Gestion Industrielle (SGI) przeciwko Państwu belgijskiemu

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Mons (Belgia) w dniu 14 lipca 2008 r. — Société de Gestion Industrielle (SGI) przeciwko Państwu belgijskiemu
   (Sprawa C-311/08)
   (2008/C 260/07)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal de première instance de Mons
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Société de Gestion Industrielle (SGI)

      Strona pozwana: Państwo belgijskie
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 43 traktatu WE w związku z art. 48 i ewentualnie z art. 12 tego traktatu sprzeciwiają się przepisom państwa członkowskiego wprowadzającym, tak jak w niniejszym przypadku, opodatkowanie wyjątkowej lub nieodpłatnej korzyści po stronie spółki belgijskiej przyznającej tę korzyść spółce z siedzibą w innym państwie członkowskim, z którą łączą ją bezpośrednie lub pośrednie stosunki współzależności, w sytuacji gdy w identycznych okolicznościach spółka będąca rezydentem w Belgii nie może podlegać opodatkowaniu w zakresie wyjątkowej lub nieodpłatnej korzyści, jeżeli korzyść ta zostaje przyznana innej spółce z siedzibą w Belgii, z którą tę pierwszą spółkę belgijską łączą bezpośrednie lub pośrednie stosunki współzależności?

               2)

               Czy art. 56 traktatu WE w związku z art. 48 i ewentualnie z art. 12 tego traktatu sprzeciwiają się przepisom państwa członkowskiego wprowadzającym, tak jak w niniejszym przypadku, opodatkowanie wyjątkowej lub nieodpłatnej korzyści po stronie spółki belgijskiej przyznającej tę korzyść spółce z siedzibą w innym państwie członkowskim, z którą łączą ją bezpośrednie lub pośrednie stosunki współzależności, w sytuacji gdy w identycznych okolicznościach spółka będąca rezydentem w Belgii nie może podlegać opodatkowaniu w zakresie wyjątkowej lub nieodpłatnej korzyści, jeżeli korzyść ta zostaje przyznana innej spółce z siedzibą w Belgii, z którą tę pierwszą spółkę belgijską łączą bezpośrednie lub pośrednie stosunki współzależności?


title: Sprawa T-567/14: Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2014 r. – Grup OOD przeciwko OHIM – Kosta Iliew (GROUP Company TOURISM & TRAVEL)

text:
               20.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/18

         Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2014 r. – Grup OOD przeciwko OHIM – Kosta Iliew (GROUP Company TOURISM & TRAVEL)
   (Sprawa T-567/14)
   2014/C 372/23
   Język skargi: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: Grup OOD (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciele: adwokaci Dragija Dragiew i Andrej Andreew)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Kosta Iliew (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciel: biuro patentowe i znaków towarowych Złatarewi)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 czerwca 2014 r. w sprawie R 1587/2013-4 na podstawie art. 65 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009;

               —

               obciążenie OHIM oraz ewentualnie Kosty Iliewa, jeśli wstąpi do postępowania przed Sądem w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Kosta Iliew

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny kolorowy wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „GROUP Company TOURISM & TRAVEL” dla towarów i usług z klas 35, 39 i 43

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Grup OOD

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Niezarejestrowany znak towarowy w postaci materialnych praw do oznaczenia zawierającego elementy słowne „Group company”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania jako bezzasadnego

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 76 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – dokonano błędnego ustalenia z urzędu treści bułgarskiej ustawy;

               —

               Naruszenie art. 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – nie dokonano całościowej i prawidłowej oceny przedstawionych dowodów;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – nie rozpatrzono przedstawionych dowodów i prawnych zarzutów w odniesieniu do przesłanek określonych w tym przepisie.


title: Sprawa C-552/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Mönchengladbach (Niemcy) w dniu 2 listopada 2011 r. — Gisbert Thöne przeciwko MF Global UK Ltd i Frankowi Kucksdorfowi

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Mönchengladbach (Niemcy) w dniu 2 listopada 2011 r. — Gisbert Thöne przeciwko MF Global UK Ltd i Frankowi Kucksdorfowi
   (Sprawa C-552/11)
   2012/C 65/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landgericht Mönchengladbach

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gisbert Thöne

      Strona pozwana: MF Global UK Ltd i Frank Kucksdorf
   Postanowieniem Trybunału z dnia 8 grudnia 2011 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


title: Sprawa C-469/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 22 października 2012 r. — Krejci Lager & Umschlagbetriebs GmbH przeciwko Olbrich Transport und Logistik GmbH

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien (Austria) w dniu 22 października 2012 r. — Krejci Lager & Umschlagbetriebs GmbH przeciwko Olbrich Transport und Logistik GmbH
   (Sprawa C-469/12)
   2013/C 26/35
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Handelsgericht Wien

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Krejci Lager & Umschlagbetriebs GmbH

      Strona pozwana: Olbrich Transport und Logistik GmbH

      Pytanie prejudycjalne

   Czy umowa składu towarów jest umową „o świadczenie usług” w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 (1) z dnia 22 grudnia 2000 r. sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (rozporządzenie nr 44/2001)?

      (1)  Dz.U. 2001 L 12, s. 1.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie C-27/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa — Środowisko — Dyrektywa 91/271/EWG — Decyzja 93/481/EWG — Zbieranie i oczyszczanie ścieków komunalnych — Brak transpozycji w nakazanym terminie)

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 8 lipca 2004 r.
   w sprawie C-27/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa - Środowisko - Dyrektywa 91/271/EWG - Decyzja 93/481/EWG - Zbieranie i oczyszczanie ścieków komunalnych - Brak transpozycji w nakazanym terminie)
   (2004/C 217/07)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-27/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: G. Valero Jordana i M. van Beek) przeciwko Królestwu Belgii (pełnomocnikcy: A. Snoecx oraz A. Cornet), której przedmiotem było stwierdzenie, że Królestwo Belgii nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych w celu pełnego wdrożenia art. 3, 5 i 17 - przy czym tego ostatniego w związku z art. 3 i 4 –dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135, str. 40), a także decyzji Komisji 93/481/EWG z dnia 28 lipca 1993 r. dotyczącej formatu prezentacji narodowych programów, zgodnie z art. 17 dyrektywy Rady 91/271/EWG (Dz.U. L 226, str. 23), uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy i decyzji, Trybunał (czwarta izba), w składzie: J. N. Cunha Rodrigues, prezes izby, J.-P. Puissochet i F. Macken (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: F.G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 8 lipca 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Królestwo Belgii nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych w celu pełnego wdrożenia art. 3, 5 i 17 - przy czym tego ostatniego w związku z art. 3 i 4 – dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, a także decyzji 93/481/EWG Komisji z dnia 28 lipca 1993 r. dotyczącej formatu prezentacji narodowych programów, zgodnie z art. 17 dyrektywy Rady 91/271/EWG, uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy i decyzji.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 70 z 22.3.2003.


title: Sprawa T-149/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 maja 2007 r. — Czigàny i in. przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Ocena za okres 2001/2002 — Skarga oczywiście niedopuszczalna i oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/25

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 maja 2007 r. — Czigàny i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-149/04) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Ocena za okres 2001/2002 - Skarga oczywiście niedopuszczalna i oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)
   (2007/C 170/50)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Imre Czigàny (Rhode-Saint-Genèse, Belgia); Isabel Alves (Luksemburg, Luksmburg); Georgette Henningsen (Bruksela, Belgia); i Michel Lucas (Tervuren, Belgia) (przedstawiciele: początkowo G. Bounéou i F. Frabetti, następnie F. Frabetti, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia w odniesieniu do skarżących nieważności oceny za okres 2001/2002 (żądanie główne) i ewentualnie sprawozdań z przebiegu ich kariery zawodowej sporządzonych w ramach tej oceny
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona w części jako oczywiście niedopuszczalna i w pozostałej części jako oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej.

               2)

               Skarżący ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 168 z 26.6.2004.


title: Sprawa C-474/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Efeteio Athinon (Grecja) w dniu 21 listopada 2006 r. — Farmakapothiki Pharma-Group Messinias Anonymi Etaireia przeciwko GlaxoSmithKline Anonymi Emporiki Viomichaniki Etairia Farmakeftikon Proïonton

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Efeteio Athinon (Grecja) w dniu 21 listopada 2006 r. — Farmakapothiki Pharma-Group Messinias Anonymi Etaireia przeciwko GlaxoSmithKline Anonymi Emporiki Viomichaniki Etairia Farmakeftikon Proïonton
   (Sprawa C-474/06)
   (2007/C 20/09)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Efeteio Athinon (Grecja)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Farmakapothiki Pharma-Group Messinias Anonymi Etaireia

      Strona pozwana: GlaxoSmithKline Anonymi Emporiki Viomichaniki Etairia Farmakeftikon Proïonton
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy odmowa ze strony zajmującego pozycję dominującą przedsiębiorstwa dotycząca pełnej realizacji zamówień, które są jej przesłane przez greckich hurtowników produktów farmaceutycznych w przypadku, gdy zmierza ona do ograniczenia ich działalności eksportowej i zmniejszenia dzięki temu szkody wyrządzonej działalnością w zakresie handlu równoległego, stanowi sama w sobie nadużycie w rozumieniu art. 82 WE. Czy na odpowiedź na to pytanie ma wpływ fakt, iż handel równoległy jest niezwykle dochodowy dla hurtowników dzięki różnicom cen stosowanych w obrębie Unii Europejskiej spowodowanych interwencją ze strony państwa, tj. ze względu na fakt, iż rynek produktów farmaceutycznych nie rządzi się zasadami czystej konkurencji, gdyż charakteryzuje się w dużym stopniu wysokim stopniem interwencji ze strony państwa. Wreszcie, czy zadaniem władz krajowych właściwych w dziedzinie konkurencji jest stosowanie wspólnotowych reguł konkurencji w jednakowy sposób zarówno do rynków, które funkcjonują w sposób konkurencyjny, jak i do rynków, na których konkurencja jest zakłócana przez interwencje ze strony państwa.

               2.

               Jak należy oceniać ewentualny charakter nadużycia w przypadku, gdyby Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że ograniczenie handlu równoległego z przytoczonych powyżej powodów nie zawsze stanowi nadużycie, gdy jest ono dokonane przez przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą.

         W szczególności:

               2.1

               Czy właściwym jest stosowanie kryterium procentowego przekroczenia normalnego spożycia krajowego lub kryterium szkody, jaką ponosi przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą w odniesieniu do ogólnego obrotu i ogólnego zysku. W przypadku odpowiedzi twierdzącej, jak należy określić poziom procentowy przekroczenia i wysokość poniesionej szkody — która przekłada się na procent ogólnego obrotu i zysku — powyżej którego rozpatrywane zachowanie staje się nadużyciem.

               2.2

               Czy należy podążać tokiem rozumowania opartym na wyważaniu interesów i — jeśli tak — jakiego rodzaju interesy należy wziąć pod uwagę.
               Dokładniej rzecz ujmując:

                           a)

                           czy ma tu znaczenie fakt, iż pacjent-odbiorca końcowy czerpie ograniczoną korzyść finansową z handlu równoległego; oraz

                           b)

                           czy i w jakim stopniu należy wziąć pod uwagę interes organów ubezpieczeniowych w zdobywaniu tańszych leków.

               2.3

               Jakie kryteria i założenia należy uznać za właściwe w niniejszej sprawie.


title: Sprawa T-455/17: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2017 r. – Bateni/Rada

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/36

         Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2017 r. – Bateni/Rada
   (Sprawa T-455/17)
   (2017/C 300/45)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Naser Bateni (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte M. Schlingmann i M. Bever)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               1.

               zasądzenie od Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Radę, zadośćuczynienia na rzecz skarżącego w wysokości 250 000 EUR za krzywdę wyrządzoną mu w następstwie:

                           —

                           umieszczenia jego nazwiska w tabeli III załącznika II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB, na mocy decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2011, L 319, s. 71) i umieszczenia jego nazwiska w tabeli III załącznika VIII do rozporządzenia (UE) nr 961/2010 na mocy rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2011, L 319, s. 11);

                           —

                           umieszczenia jego nazwiska w tabeli III załącznika IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. 2012, L 88, s. 1);

                           —

                           umieszczenia jego nazwiska w tabeli III załącznika do decyzji Rady 2013/661/WPZiB z dnia 15 listopada 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2013, L 306, pkt 18) i w tabeli III załącznika do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1154/2013 z dnia 15 listopada 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2013 L 306, s. 3);

               2.

               zasądzenie od Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Radę, odsetek za zwłokę obliczonych według stopy określonej przez EBC dla podstawowych operacji refinansowania, powiększonej o dwa punkty, i naliczanych od dnia 24 marca 2017 r. aż do dnia pełnego uiszczenia kwot wskazanych w pkt 1;

               3.

               obciążenie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Radę, kosztami postępowania, a w szczególności kosztami poniesionymi przez skarżącego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedyny zarzut.

               1.

               Zarzut pierwszy: przyjmując przeciwko skarżącemu środki ograniczające, Rada istotnie naruszyła przepisy chroniące skarżącego; w ten sposób skarżącemu wyrządzono znaczną krzywdę, za która należy mu się zadośćuczynienie.

                           —

                           Skarżący twierdzi, że wnosił przeciwko wspomnianym umieszczeniom w wykazach sankcji skargi o stwierdzenie nieważności, które zostały uznane za zasadne. W prawomocnych wyrokach: z dnia 6 września 2013 r., w sprawach T-42/12 i T-181/12, a także z dnia 16 września 2015 r. w sprawie T-45/14, Sąd stwierdził nieważność wspomnianych aktów w zakresie, w jakim dotyczyły one skarżącego. Sąd stwierdził w tych wyrokach, że Rada nie wykazała żadnego powodu mogącego uzasadnić umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazach sankcji i że popełniła zatem oczywisty błąd w ocenie oraz dopuściła się zaniedbania.

                           —

                           Zgodnie z orzecznictwem Sądu (wyrok z dnia 25 listopada 2014 r., Safa Nicu Sepahan/Rada, T-384/11, EU:T:2014:986), w międzyczasie potwierdzony przez Trybunał (wyrokiem z dnia 30 maja 2017 r., Safa Nicu Sepahan/Rada, C-45/15 P, EU:C:2017:402), chodzi w tym wypadku o naruszenie zarówno przepisów materialnych chroniących jednostkę i umieszczonych w istotnych przepisach upoważniających, jak i praw podstawowych zainteresowanego, a w szczególności jego prawa do skutecznej ochrony sądowej.

                           —

                           Samo w sobie, stwierdzenie nieważności spornych aktów prawnych nie stanowi wystarczającego środka. Skutki – bardzo dotkliwe na płaszczyźnie społecznej, zawodowej i prywatnej – bezprawnego umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie przez szereg lat mogą być zrekompensowane jedynie za pomocą odszkodowania pieniężnego.


title: Sprawa T-350/17: Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2017 r. – Singapore Airlines and Singapore Airlines Cargo/Komisja

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/68

         Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2017 r. – Singapore Airlines and Singapore Airlines Cargo/Komisja
   (Sprawa T-350/17)
   (2017/C 239/79)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Singapore Airlines Ltd (Singapur, Singapur) i Singapore Airlines Cargo Pte Ltd (Singapur), (przedstawiciele J. Kallaugher i J. Poitras, Solicitors oraz adwokat J. Ruiz Calzado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 53 Porozumienia EOG oraz art. 8 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (Sprawa AT.39258 – Lotniczy transport towarowy) w całości lub w części;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, istotne obniżenie wysokości grzywny nałożonej na stronę skarżącą;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

               —

               zarządzenie wszelkich stosowych środków wymaganych okolicznościami sprawy.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu strona skarżąca podnosi sześć zarzutów

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ze względu na fakt, że jej podstawowe ustalenie w przedmiocie istnienia jednolitego i ciągłego naruszenia na rynku usług lotniczego przewozu towarów na wszystkich połączeniach z UE i do UE jest obarczone rażącymi naruszeniami prawa i opiera się na błędnych ustaleniach faktycznych.
               Zdaniem story skarżącej zaskarżona decyzja w szczególności nie przedstawia dowodów na okoliczność: i) istnienia kartelu na skale światową, ii) właściwości rzeczowej Komisji w zakresie zachowań dotyczących sprzedaży usług lotniczego przewozu towarów poza granicami UE, iii) zastosowania art. 101 TFUE do zachowań regulowanych przez rządy państw trzecich lub przez nie wymaganych, iv) istnienia wystarczającego związku pomiędzy zachowaniem dotyczącym trzech zarzucanych elementów jednolitego i ciągłego naruszenia, mianowicie dopłatą paliwową, dopłatą z tytułu bezpieczeństwa i mającą jakoby miejsce odmową uiszczenia prowizji od dopłat oraz v) istnienia wystarczającego związku pomiędzy kontaktami linii lotniczych na poziomie siedzib i ich zachowaniem na lokalnych rynkach.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ze względu na fakt, że stwierdza ona naruszenie dotyczące koordynacji w zakresie płatności prowizji od dopłat na rzecz spedytorów.

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ze względu na fakt, że ustalenia dotyczące udziału strony skarżącej w naruszeniu opierają się dowodach, które odnoszą się wyłącznie do kontaktów pomiędzy członkami sojuszu WOW – sojuszu linii lotniczych w dziedzinie lotniczego przewozu towarów.
               Zdaniem story skarżącej zaskarżona decyzja opiera się na błędnym kryterium prawnym zastosowanym w celu oceny pełnej współpracy w ramach sojuszu linii lotniczych, skutkującym podstawowymi błędami w ocenie sposobu funkcjonowania sojuszu WOW. Strona skarżąca podnosi również, że jej kontakty z partnerami w ramach sojuszu WOW były wpisane w prawdziwy wysiłek zmierzający do stworzenia odnoszącego sukcesy sojuszu, wobec czego nie były one przejawem jednolitego schematu lub planu, który miał być podstawą jednolitego i ciągłego naruszenia.

               4.

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ze względu na fakt, że nie dostarcza ona dowodów na okoliczność udziału strony skarżącej w jednolitym i ciągłym naruszeniu.

               5.

               Zarzut piąty, zgodnie z którym, nawet jeśli (inaczej niż argumentuje w zarzucie czwartym) strona skarżąca uczestniczyła w pewnych aspektach jednolitego i ciągłego naruszenia, zaskarżona decyzja nie powołuje dowodów na okoliczność, iż strona skarżąca poosiadała wiedzę na temat innych aspektów zachowania opisywanego w zaskarżonej decyzji, w szczególności w oczywisty sposób bezprawnej koordynacji w ramach trzonu grupy lub że powinna była posiadać wiedzę na temat tego zachowania, jak wymaga tego orzecznictwo.

               6.

               Zarzut szósty, zgodnie z którym, jeżeli Sąd nie stwierdzi nieważności zaskarżonej decyzji w całości, powinien obniżyć grzywy wymierzone stronie skarżącej z tego względu, że Komisja nie postępowała zgodnie z jasnymi wymogami wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien (1) w zakresie określenia właściwego obrotu oraz z tego względu, że nałożona grzywna nie odzwierciedla ograniczonego udziału strony skarżącej w jednolitym i ciągłym naruszeniu oraz mniejszą wagę jej zachowania (jak wskazano w zarzucie trzecim, czwarty i piątym).

      (1)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003 (Dz.U. 2006, C 210, s. 2).


title: Sprawa T-58/11 P: Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2011 r. — Nolin przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Usunięcie punktów za osiągnięcia i punktów pierwszeństwa w następstwie awansu przyznanego na podstawie art. 29 regulaminu pracowniczego — Podstawa prawna — Właściwość autora aktu — Zasada niedyskryminacji)

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/15

         Wyrok Sądu z dnia 15 listopada 2011 r. — Nolin przeciwko Komisji
   (Sprawa T-58/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Usunięcie punktów za osiągnięcia i punktów pierwszeństwa w następstwie awansu przyznanego na podstawie art. 29 regulaminu pracowniczego - Podstawa prawna - Właściwość autora aktu - Zasada niedyskryminacji)
   2012/C 6/27
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Michel Nolin (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz, pełnomocnik, wspierany przez adwokata D. Walbroecka)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 1 grudnia 2010 r. w sprawie F-82/09 Nolin przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze), mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Michel Nolin pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 89 z 19.3.2011.


title: Sprawa T-385/08: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2008 r. — Nadine Trautwein Rolf Trautwein, Research Development przeciwko OHIM (wizerunek psa)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/36

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2008 r. — Nadine Trautwein Rolf Trautwein, Research Development przeciwko OHIM (wizerunek psa)
   (Sprawa T-385/08)
   (2008/C 313/66)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Nadine Trautwein Rolf Trautwein GbR, Research Development (Leopoldshöhe, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Czychowski, A. Nordemann i A. Dustmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji R 1734/2007 -1 Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 czerwca 2008 r., a także uchylenie decyzji eksperta z dnia 25 września 2007 r. w zakresie, w jakim odmówiono ochrony zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego 4829321 dla towarów „wyroby skórzane należące do klasy 18; torby” z klasy 18 i towarów „pokarm dla zwierząt i napoje dla zwierząt domowych” z klasy 31;

               —

               zezwolenie na publikację wspólnotowego znaku towarowego nr 4829321 dla wyżej wymienionych towarów oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: wizerunek psa dla towarów należących do klas 18, 25 i 31- zgłoszenie nr 4 829 321

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia znaku wspólnotowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji dla „odzieży, obuwia, nakryć głowy; pasków” należących do klasy 25

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na to, że zgłoszony znak towarowy nie jest ani bezpośrednio, ani wyłącznie opisowy i ma charakter w wystarczającym stopniu odróżniający.


title: Sprawa T-578/14: Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2014 r. – VSM Geneesmiddelen przeciwko Komisji

text:
               29.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 339/26

         Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2014 r. – VSM Geneesmiddelen przeciwko Komisji
   (Sprawa T-578/14)
   2014/C 339/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: VSM Geneesmiddelen BV (Alkmaar, Niderlandy) (przedstawiciel: U. Grundmann, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że Komisja w sposób naruszający prawo nie zainicjowała oceny oświadczeń zdrowotnych dotyczących substancji botanicznych przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) 1924/2006 (1) od dnia 1 sierpnia 2014 r.; oraz

               —

               tytułem żądania pomocniczego, stwierdzenie nieważności decyzji, która zdaniem strony skarżącej zawarta jest w piśmie Komisji z dnia 29 czerwca 2014 r., aby nie inicjować oceny oświadczeń zdrowotnych substancji botanicznych przez EFSA zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 13 przed dniem 1 sierpnia 2014 r.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) 1924/2006 (rozporządzenia w sprawie oświadczeń zdrowotnych) Komisja Europejska była zobowiązana do przyjęcia w terminie do dnia 31 stycznia 2010 r. wykazu dopuszczalnych oświadczeń dotyczących substancji stosowanych w żywności. W ramach przygotowania tego wykazu Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) zlecono ocenę oświadczeń, które zostały złożone przez państwa członkowskie. Jednakże we wrześniu 2010 r. Komisja ogłosiła zawieszenie i zrewidowanie procedury oceny w odniesieniu do oświadczeń dotyczących substancji botanicznych, a w konsekwencji EFSA zaprzestał badania tych oświadczeń. Komisja zawiesiła jedynie procedurę oceny dotyczącą substancji botanicznych, ale nie procedurę dotyczącą innych substancji, na przykład chemicznych.
   Pismem z dnia 23 kwietnia 2014 r. strona skarżąca wezwała Komisję Europejską, aby nakazała EFSA bezzwłoczne podjęcie na nowo oceny oświadczeń zdrowotnych dotyczących substancji botanicznych stosownych w żywności, ponieważ w zakresie tej oceny istnieją obecnie poważne zaległości prawne i niepewność w dziedzinie oświadczeń zdrowotnych dotyczących substancji botanicznych stosowanych w żywności.
   Pismem z dnia 19 czerwca 2014 r. Komisja poinformowała stronę skarżącą, że państwa członkowskie i zainteresowane podmioty wyraziły różnorodne obawy w tym zakresie i że na tym etapie nie będzie inicjować oceny oświadczeń zdrowotnych dotyczących substancji botanicznych. W dniu 8 lipca 2014 r. strona skarżąca wysłała kolejne pismo do Komisji, wyznaczając na dzień 31 lipca 2014 r. upływ terminu, w którym EFSA powinien rozpocząć ocenę oświadczeń zdrowotnych dotyczących substancji botanicznych. Komisja nie odpowiedziała na to pismo.
   Można zatem stwierdzić, że Komisja Europejska nie ustanowiła pełnego wykazu dopuszczalnych oświadczeń zdrowotnych dotyczących substancji stosowanych w żywności, do czego zobowiązywał ją art. 13 ust. 3 rozporządzenia w sprawie oświadczeń zdrowotnych. Artykuł 13 tego rozporządzenia nie tylko przewiduje dokładne terminy, ale także jasno zdefiniowane procedury w odniesieniu do przyjęcia wykazu oświadczeń zdrowotnych dotyczących substancji stosowanych w żywności. Rozporządzenie nie pozostawia Komisji Europejskiej żadnego zakresu uznania, który umożliwiałaby jej zmianę etapów procedury lub wydłużenie terminów.
   Ponadto, zgodnie z motywem 9 celem rozporządzenia w sprawie oświadczeń zdrowotnych jest „ustalenie ogólnych zasad odnoszących się do wszystkich oświadczeń dotyczących żywności”. Z powyższego wyraźnie wynika, że prawodawca nie miał zamiaru ustanowić różnych poziomów oceny dla poszczególnych rodzajów substancji. A zatem wszystkie rozważania Komisji co do odrębnego systemu oceny oświadczeń dotyczących produktów botanicznych nie tylko są pozbawione jakiejkolwiek podstawy prawnej, ale także są sprzeczne z ogólnymi celami rozporządzenia.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz.U. L 404, s.9).


title: Sprawa F-91/07: Skarga wniesiona w dniu 13 września 2007 r. — Torijano Montero przeciwko Radzie

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/72

         Skarga wniesiona w dniu 13 września 2007 r. — Torijano Montero przeciwko Radzie
   (Sprawa F-91/07)
   (2007/C 269/132)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Javier Torijano Montero (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Rodrigues, R. Albelice i Ch. Bernard-Glanz, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               unieważnienie ogłoszenia o wolnym stanowisku z dnia 31 października 2006 r. opublikowanego przez Sekretariat Generalny Rady za pośrednictwem komunikatu do personelu nr 171/06, dotyczącego zatrudnienia szefa służby „bezpieczeństwo zewnętrzne” biura ochrony Rady;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 31 maja 2007 r. oddalającej zażalenie skarżącego;

               —

               wskazanie organowi powołującemu skutków, jakie niesie z sobą stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji, a w szczególności zmianę warunków zaszeregowania wymaganych w ogłoszeniu o wolnym stanowisku aby umożliwić skarżącemu złożenie kandydatury;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, urzędnik w grupie zaszeregowania AD 6, kwestionuje zasadność zastrzeżenia w ww. ogłoszeniu o wolnym stanowisku możliwości przedstawiania kandydatur na stanowisko szefa służby „bezpieczeństwo zewnętrzne” biura ochrony Rady, do obsadzenia w grupie zaszeregowania AD 11, dla urzędników w grupie zaszeregowania co najmniej AD 8.
   Skarżący, po tym jak przypomniał, że w ramach sprawy F-76/05 (1) żąda zaszeregowania do grupy AD 8, podnosi naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań, ponieważ okoliczność obsadzania rozpatrywanego stanowiska skutkuje utratą przez niego jego obecnej funkcji szefa sektora „bezpieczeństwo zewnętrzne/ ochrona misji” na rzecz kandydata, który zostanie wybrany.
   Skarżący podnosi ponadto naruszenie interesu służby, ponieważ warunek zaszeregowania wymagany w ogłoszeniu o wolnym stanowisku nie pozwala mu na przedstawienie swojej kandydatury, pomimo tego, że jest on najbardziej odpowiednią osobą do wypełniania zadań opisanych w ogłoszeniu o wolnym stanowisku. Ponadto administracja nie wyjaśniła, w jaki sposób odstępstwo od art. 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich, zgodnie z którym urzędnicy zatrudniani są w grupach zaszeregowania AD 5–AD 8, uzasadnia interes służby.
   Skarżący podnosi wreszcie, że administracja naruszyła zasadę równości traktowania i dopuściła się oczywistego błędu w ocenie.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005 r., str. 23 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod nr T-302/05, a następnie przeniesiona do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.).


title: Sprawa F-110/10: Skarga wniesiona w dniu 29 października 2010 r. — Couyoufa przeciwko Komisji

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/43

         Skarga wniesiona w dniu 29 października 2010 r. — Couyoufa przeciwko Komisji
   (Sprawa F-110/10)
   ()
   2011/C 13/87
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Denise Couyoufa (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej oddalającej wniosek skarżącej o zwolnienie z obowiązkowej rotacji.

      Żądania strony skarżącej

               —

               orzeczenie, że decyzja z dnia 31 lipca 2010 r. jest niezgodna z prawem;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 26 lutego 2008 r. oddalającej wniosek D. Couyoufy;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej jej zażalenie na tę decyzję;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-541/12: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2012 r. — Wedi przeciwko OHIM — Mehlhose Bauelemente für Dachrand + Fassade (BALCO)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/21

         Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2012 r. — Wedi przeciwko OHIM — Mehlhose Bauelemente für Dachrand + Fassade (BALCO)
   (Sprawa T-541/12)
   2013/C 46/37
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Wedi GmbH (Emsdetten, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat O. Bischof)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Mehlhose Bauelemente für Dachrand + Fassade GmbH & Co. KG (Herford, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu:

               —

               o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 września 2012 r. w sprawie R 2255/2011-4;

               —

               posiłkowo o zawieszenie postępowania w sprawie R 2255/2011-4 do chwili prawomocnego orzeczenia w przedmiocie wniosku skarżącej z dnia 15 listopada 2012 r. o unieważnienie należącego do drugiego uczestnika postępowania wspólnotowego znaku towarowego nr 006095889 Balkogrün, sygnatura akt Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) 000007267 C;

               —

               o obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „BALCO” dla towarów z klasy 19 — zgłoszenie nr 9023771

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Mehlhose Bauelemente für Dachrand + Fassade GmbH & Co. KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowne znaki towarowe „Balkogrün”, „Balkoplan” i „Balkotop” zarejestrowane dla towarów z klas 19, 21 i 27

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-143/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Specializat Cluj (Rumunia) w dniu 20 marca 2013 r. — Bogdan Matei, Ioana Ofelia Matei przeciwko SC Volksbank România SA

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Specializat Cluj (Rumunia) w dniu 20 marca 2013 r. — Bogdan Matei, Ioana Ofelia Matei przeciwko SC Volksbank România SA
   (Sprawa C-143/13)
   2013/C 171/29
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Specializat Cluj.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Bogdan Matei, Ioana Ofelia Matei

      Strona pozwana: SC Volksbank România SA

      Pytania prejudycjalne

   Uwzględniając, że zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13/EWG (1), ocena nieuczciwego charakteru warunków nie dotyczy ani określenia głównego przedmiotu umowy, ani relacji ceny i wynagrodzenia do dostarczonych w zamian towarów lub usług, o ile warunki te zostały wyrażone prostym i zrozumiałym językiem,
   oraz
   biorąc pod uwagę, że zgodnie z art. 2 ust. [2] lit. a) dyrektywy 2008/48/WE (2) definicja, o której mowa art. 3 lit. g) dyrektywy 2008/48/WE całkowitego kosztu kredytu ponoszonego przez konsumenta łącznie z prowizjami, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt, nie znajduje zastosowania do określenia przedmiotu umowy o kredyt, który zabezpieczony jest hipoteką,
   czy
   pojęcia przedmiotu lub ceny zawarte w art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13/EWG można interpretować w ten sposób, że owe pojęcia — przedmiot lub cena umowy o kredyt zabezpieczony hipoteką — obejmują również, wśród elementów stanowiących świadczenie wzajemne należne na rzecz instytucji kredytowej, rzeczywistą roczną stopę oprocentowania takiej umowy o kredyt zabezpieczony hipoteką, złożoną w szczególności z oprocentowania, stałego bądź zmiennego, z prowizji bankowych oraz z innych kosztów zawartych i określonych w umowie o kredyt?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29).

      (2)  Dyrektywa 2008/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. L 133, s. 66).


title: Sprawa T-67/16: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2016 r. – fleur ami/EUIPO – 8 Seasons Design (Lamps)

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/39

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2016 r. – fleur ami/EUIPO – 8 Seasons Design (Lamps)
   (Sprawa T-67/16)
   (2016/C 111/48)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: fleur ami GmbH (Willich, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat B. Potthoff)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: 8 Seasons Design GmbH (Eschweiler, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny wzór: Wzór wspólnotowy „Lamps” – wzór wspólnotowy nr 2 252 213-0002

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 grudnia 2015 r. w sprawie R 2164/2014-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               tytułem żądania ewentualnego nakazanie przesłuchania;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 6 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa C-45/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla (Węgry) w dniu 27 stycznia 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Istvánowi Balázsowi i Dánielowi Pappowi

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Ítélőtábla (Węgry) w dniu 27 stycznia 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Istvánowi Balázsowi i Dánielowi Pappowi
   (Sprawa C-45/14)
   2014/C 142/12
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Ítélőtábla

      Strony w postępowaniu głównym

      Oskarżeni: István Balázs i Dániel Papp

      Druga strona postępowania: Fővárosi Fellebbviteli Főügyészség

      Pytania prejudycjalne

   Sąd odsyłający zwraca się do Trybunału Sprawiedliwości z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w kwestii, czy regulacja dotycząca zgodności z prawem oskarżenia, o którym mowa w art. 2 węgierskiego kodeksu postępowania karnego lub brak takiej regulacji

               1)

               narusza „prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu” ustanowione w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

               2)

               prowadzi do naruszenia „zakazu ponownego sądzenia lub karania w postępowaniu karnym za ten sam czyn zabroniony pod groźbą kary” ustanowionego w art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także w art. 14 ust. 7 Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych oraz w art. 4 ust. 1 Protokołu siódmego do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r.?

               3)

               prowadzi do naruszenia „zakazu nadużycia praw” ustanowionego w art. 54 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?


title: Sprawa C-408/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 8 lipca 2008 r. w sprawie T-160/07 Lancôme przeciwko OHIM — CMS Hasche Sigle, wniesione w dniu 22 września 2008 r. przez Lancôme parfums et beauté & Cie SNC

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/9

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 8 lipca 2008 r. w sprawie T-160/07 Lancôme przeciwko OHIM — CMS Hasche Sigle, wniesione w dniu 22 września 2008 r. przez Lancôme parfums et beauté & Cie SNC
   (Sprawa C-408/08 P)
   (2009/C 6/16)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Lancôme parfums et beauté & Cie SNC (przedstawiciel: A. von Mühlendahl, Rechtsanwalt)

      Inni uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), CMS Hasche Sigle
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie T-160/07;

               —

               oddalenie jako bezzasadnego odwołania od decyzji Wydziału Unieważnień Urzędu z dnia 21 grudnia 2005 r. w sprawie 892 C dotyczącej rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 2965804 COLOR EDITION ze względu na brak legitymacji procesowej wnioskującego o unieważnienie lub ewentualnie ze względu na brak bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji;

               —

               obciążenie Urzędu kosztami postępowania przed Sądem i Trybunałem;

               —

               obciążenie CMS Hasche Sigle kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą Urzędu.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie odwołania wnosząca je podnosi dwa zarzuty.
   W pierwszym zarzucie, który składa się z dwóch części, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd dokonał błędnej wykładni art. 55 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego1 (1).
   Zdaniem wnoszącej odwołanie błąd polegał na potwierdzeniu uznania legitymacji czynnej kancelarii adwokackiej CMS Hasche Sigle w postępowaniu wszczętym przed Urzędem Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), a następnie przed Sądem. Strona ta bowiem nie wykazała istnienia rzeczywistego lub potencjalnego interesu ekonomicznego, który jedynie mógłby uzasadniać posiadanie zdolności procesowej przez kancelarię adwokacką działającą we własnym imieniu w zakresie żądania unieważnienia rejestracji znaku towarowego odnoszącego się do kosmetyków. Prawo wspólnotowe nie uznaje wszak wnoszenia skarg w razie braku własnego interesu osobistego lub ekonomicznego (actio popularis).
   Zdaniem wnoszącej odwołanie uznanie, że adwokat może we własnym imieniu zgłosić wniosek o wykreślenie znaku towarowego, jest w każdym razie niezgodne z profilem zawodowym adwokata jako współpracownika wymiaru sprawiedliwości.
   W drugim zarzucie wnosząca odwołanie podważa ocenę Sądu, według której znak towarowy COLOR EDITION jest postrzegany jako mający charakter opisowy i z tego względu objęty jest przepisem art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94. Zdaniem wnoszącej odwołanie taka wykładnia jest sprzeczna z orzecznictwem Sądu dotyczącym elementów konstytutywnych pojęcia znaku towarowego o charakterze opisowym. Jej zdaniem możliwość wywnioskowania na podstawie znaku towarowego oznaczonych nim towarów i ich właściwości nie stanowi bowiem wystarczającego kryterium. Należy sprawdzić, czy wybrane wyrazy, rozpatrywane zarówno osobno, jak i wspólnie, są znane i stale używane w potocznym języku zainteresowanego kręgu odbiorców.

      (1)  Dz.U. 1994, L 11, s. 1.


title: Sprawa T-316/09: Postanowienie Sądu z dnia 25 lutego 2010 r. — Google przeciwko OHIM (ANDROID) (Wspólnotowy znak towarowy — Odmowa rejestracji — Ograniczenie wykazu towarów, dla których wystąpiono o rejestrację znaku towarowego — Wycofanie sprzeciwu wobec rejestracji — Umorzenie postępowania)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/46

         Postanowienie Sądu z dnia 25 lutego 2010 r. — Google przeciwko OHIM (ANDROID)
   (Sprawa T-316/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Odmowa rejestracji - Ograniczenie wykazu towarów, dla których wystąpiono o rejestrację znaku towarowego - Wycofanie sprzeciwu wobec rejestracji - Umorzenie postępowania)
   2010/C 113/74
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Google, Inc. (Mountain View, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci A. Bognár i M. Kinkeldey)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 maja 2009 r. (sprawa R 1622/2008-2) dotyczącą rejestracji słownego znaku towarowego ANDROID jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i strona pozwana pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 244 z 10.10.2009.


title: Sprawa T-788/16: Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2016 r. – De Geoffroy i in./Parlament

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/49

         Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2016 r. – De Geoffroy i in./Parlament
   (Sprawa T-788/16)
   (2017/C 014/59)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Dominique De Geoffroy (Bruksela, Belgia) i 14 innych (przedstawiciele: adwokaci N. de Montigny i J.N. Louis)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie i orzeczenie,

                           —

                           nieważności Guidelines Parlamentu dotyczących urlopów („Guidelines on leave”), opublikowanych w dniu 21 marca 2016 r.;

                           —

                           nieważności odmownej decyzji z dnia 13 czerwca 2016 r. w sprawie wniosku urlopowego Stéphane’a Grosjean’a;

                           —

                           nieważności decyzji z dnia 12 kwietnia 2016 r. uwzględniającej wniosek urlopowy Françoise Joostens, lecz zaliczającej dni wnioskowanego urlopu do kwoty 3,5 dnia;

                           —

                           nieważności odmownej decyzji z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie wniosku urlopowego Françoise Joostens;

                           —

                           w każdym wypadku obciążenia pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący całkowitego braku uzasadnienia ze strony pozwanej, z uwagi na brak odpowiedzi na zażalenia skarżących na Guidelines Parlamentu dotyczące urlopów, opublikowane w dniu 21 marca 2016 r. (zwane dalej „spornymi Guidelines”).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący zarzutu niezgodności z prawem, której parlament dopuścił się poprzez wydanie spornych Guidelines, ze względu na naruszenie regulaminu pracowniczego urzędników i uprawnień nadanych w wewnętrznych uregulowaniach dotyczących spraw urlopowych, a także naruszenie praw nabytych skarżących.

                           —

                           dwoje spośród skarżących, będących adresatami trzech spornych decyzji indywidualnych, odpowiednio z dni 2 czerwca 2016 r., 13 czerwca 2016 r. i 12 kwietnia 2016 r., z których dwie zawierały odmowę przyznania urlopu, o który wnioskowali, a ostatnia uwzględniała wniosek urlopowy jednego z nich, lecz zaliczała dni wnioskowanego urlopu do kwoty 3,5 dni, uważa, że te decyzje indywidualne zaliczają się do zakresu tego samego zarzutu do celów stwierdzenia nieważności tych decyzji.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący braku zasięgnięcia opinii członków personelu przy przyjmowaniu przez Parlament spornych Guidelines, co stanowi naruszenie art. 27 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący braku zestawienia wagi interesów instytucji z interesami tłumaczy ustnych, zlekceważenia zasady proporcjonalności, nadużycia prawa, błędu w ocenie i naruszenia zasady dobrej administracji i obowiązku staranności, których dopuściła się pozwana instytucja przy przyjmowaniu spornych Guidelines.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący dyskryminacji wprowadzonej przez przyjęcie spornych Guidelines między tłumaczami ustnymi a pozostałymi urzędnikami i pracownikami.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasad równości i niedyskryminacji, naruszenia zasady pewności prawa i przewidywalności w zakresie wyjątków i przypadków szczególnych przewidzianych w omawianych Guidelines.


title: Sprawa C-352/10: Postanowienie Trybunału z dnia 15 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Oviedo — Hiszpania) — Angel Lorenzo González Alonso przeciwko Nationale Nederlanden Vida Cia De Seguros y Reaseguros SAE (Odesłanie prejudycjalne — Niedopuszczalność)

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/4

         Postanowienie Trybunału z dnia 15 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Oviedo — Hiszpania) — Angel Lorenzo González Alonso przeciwko Nationale Nederlanden Vida Cia De Seguros y Reaseguros SAE
   (Sprawa C-352/10) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Niedopuszczalność)
   2011/C 89/07
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Audiencia Provincial de Oviedo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Angel Lorenzo González Alonso

      Strona pozwana: Nationale Nederlanden Vida Cia De Seguros y Reaseguros SAE

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Audiencia Provincial de Oviedo — Wykładnia art. 3 ust. 2 lit. d) dyrektywy Rady 85/577/EWG z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do umów zawartych poza lokalem przedsiębiorstwa (Dz.U. L 372, s. 31) — Umowa zawarta poza lokalem przedsiębiorstwa handlowego, które oferuje ubezpieczenie na życie w zamian za składkę pieniężną, która ma być inwestowana w różne produkty tego przedsiębiorstwa

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony przez Audiencia Provincial de Oviedo postanowieniem z dnia 22 czerwca 2010 r. jest w sposób oczywisty niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. 88 z 23.10.2010.


title: Sprawa C-237/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 3 czerwca 2008 r. — Google France przeciwko Viaticum, Luteciel

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 3 czerwca 2008 r. — Google France przeciwko Viaticum, Luteciel
   (Sprawa C-237/08)
   (2008/C 209/40)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour de Cassation, chambre commerciale, financière et économique, Francja
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Google France

      Druga strona postępowania: Viaticum, Luteciel
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5 ust. 1 lit. a) i b) pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (1) należy interpretować w ten sposób, że podmiot świadczący usługę odpłatnego odsyłania, który udostępnia reklamodawcom słowa kluczowe odtwarzające lub imitujące zarejestrowane znaki towarowe i zapewnia, na podstawie umowy o odsyłaniu, utworzenie i uprzywilejowane wyświetlanie, na podstawie tych słów kluczowych, reklamowych linków do stron, na których oferowane są towary identyczne z towarami, dla których znaki zarejestrowano, lub towary do nich podobne, używa tych znaków towarowych w sposób, którego uprawniony do nich może zakazać?

               2)

               Czy w przypadku, gdy takie używanie nie stanowi używania, którego uprawniony do znaku towarowego może zakazać na podstawie dyrektywy lub rozporządzenia [Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego] (2) podmiot świadczący usługę odpłatnego odsyłania może być uznany za świadczącego usługę społeczeństwa informacyjnego polegającą na przechowywaniu informacji przekazanych przez usługobiorcę w rozumieniu art. 14 dyrektywy 2000/31/WE z dnia 8 czerwca 2000 r. (3), w związku z czym nie można pociągnąć go do odpowiedzialności zanim uprawniony do znaku nie powiadomi go, iż używanie oznaczenia przez reklamodawcę jest niezgodne z prawem?

      (1)  Dz.U. 1989, L 40, str. 1.

      (2)  Dz.U. 1994, L 11, str. 1.

      (3)  Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) (Dz.U. L 178, str. 1).


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 czerwca 2004 r. w sprawie T-186/02, BMI Bertollo Srl przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wcześniejsze słowne znaki towarowe DIESEL — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego DIESELIT — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/19

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 30 czerwca 2004 r.
   w sprawie T-186/02, BMI Bertollo Srl przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wcześniejsze słowne znaki towarowe DIESEL - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego DIESELIT - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2004/C 239/38)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-186/02, BMI Bertollo Srl z siedzibą w Pianezze San Lorenzo (Włochy), reprezentowana przez F. Tedeschiniego, M. Pinnara, P. Santera, V. Corbeddu i M. Bertuccelliego, adwokaci, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnik: O. Montalto), w której drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM oraz interwenientem ubocznym w postępowaniu przed Sądem była Diesel SpA z siedzibą w Molvenie (Włochy), reprezentowana przez G. Bozzolę i C. Bellomunna, adwokaci, mającej za przedmiot skargę wniesioną na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 marca 2002 r. (sprawa R 525/2001-3), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między BMI Bertollo Srl a Diesel SpA, Sąd (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, V. Tiili oraz M. Vilaras, sędziowie; sekretarz: B. Pastor, zastępca sekretarza, wydał w dniu 30 czerwca 2004 r. wyrok, który zawiera następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 191 z 10.8.2002.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie C-134/03 Viacom Outdoor Srl przeciwko Giotto Immobilier SARL (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Giudice di pace di Genova-Voltri) (Swobodne świadczenie usług — Konkurencja — Usługi rozwieszania plakatów zawierających informacje reklamowe — Uregulowanie krajowe ustanawiające gminny podatek od reklamy — Świadczenie przez gminy usługi publicznego rozwieszania plakatów — Prawo gmin do regulowania świadczenia usług rozwieszania plakatów zawierających informacje reklamowe — Opodatkowanie wewnętrzne nie dyskryminacyjne)

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 17 lutego 2005 r.
   w sprawie C-134/03 Viacom Outdoor Srl przeciwko Giotto Immobilier SARL (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Giudice di pace di Genova-Voltri) (1)

   (Swobodne świadczenie usług - Konkurencja - Usługi rozwieszania plakatów zawierających informacje reklamowe - Uregulowanie krajowe ustanawiające gminny podatek od reklamy - Świadczenie przez gminy usługi publicznego rozwieszania plakatów - Prawo gmin do regulowania świadczenia usług rozwieszania plakatów zawierających informacje reklamowe - Opodatkowanie wewnętrzne nie dyskryminacyjne)
   (2005/C 93/03)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-134/03 mającej za przedmiot wniosek, wpisany do rejestru dnia 25 marca 2003 r., o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Giudice di pace di Genova-Voltri, postanowieniem z dnia 10 marca 2003 r., w postępowaniu: Viacom Outdoor Srl przeciwko Giotto Immobilier SARL, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas (sprawozdawca), prezes izby, A. Borg Barthet, J.-P. Puissochet, J. Malenovský i U. Lõhmus, sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 17 lutego 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Pytania prejudycjalne dotyczące wykładni art. 82 WE, art. 86 WE, art. 87 WE i art. 88 WE są niedopuszczalne.

               2)

               Art. 49 WE nie stoi na przeszkodzie pobieraniu podatku, takiego jak gminny podatek od reklamy, ustanowionego przez decreto legislativo no 507 – Revisione ed armonizzazione dell'imposta comunale sulla pubblicità e del diritto sulle pubbliche affissioni (dekret ustawowy nr 507 – Rewizja i harmonizacja gminnego podatku od reklamy i opłaty za rozwieszanie plakatów) z dnia 15 listopada 1993 r.

      (1)  Dz.U. C 146 z 21.6.2003


title: Sprawa T-698/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 2 grudnia 2015 r. przez Juhę Tapia Silvana od wyroku wydanego w dniu 22 września 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-83/14, Silvan/Komisja

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/28

         Odwołanie wniesione w dniu 2 grudnia 2015 r. przez Juhę Tapia Silvana od wyroku wydanego w dniu 22 września 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-83/14, Silvan/Komisja
   (Sprawa T-698/15 P)
   (2016/C 059/31)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Juha Tapio Silvan (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci N. de Montigny i J.N. Louis)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               orzeczenie, że

                           —

                           wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 22 września 2015 r. w sprawie F-83/14, (Tapio Silvan/Komisja), zostaje uchylony;

               —

               w drodze nowego rozstrzygnięcia

                           —

                           orzeczenie, że

                                       —

                                       stwierdza się nieważność decyzji o nieawansowaniu skarżącego;

                                       —

                                       Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania w obu instancjach;

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący je podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący dopuszczalności podniesionych zarzutów i przedstawionych dowodów, który dzieli się na dwie części:

                           —

                           Część pierwszą dotyczącą naruszenia przepisów postępowania i naruszenia prawa przez Sąd do spraw Służby Publicznej (SSP) w odniesieniu do uznania niedopuszczalności zarzutu dotyczącego braku porównania osiągnięć przez organ powołujący;

                           —

                           Część drugą dotyczą naruszenia prawa przez SSP w odniesieniu do braku oceny przedstawionych przez wnoszącego odwołanie dowodów wykazujących brak porównania osiągnięć przez organ powołujący na wszystkich etapach postępowania w sprawie awansu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 45 i braku porównania osiągnięć, który dzieli się na dwie części:

                           —

                           Część pierwszą dotyczą, po pierwsze, naruszenia prawa przez SSP w ramach analizy przedstawionych dokumentów i przeinaczenia dowodów przedstawionych przez strony, braku skutecznej kontroli sądowej oraz braku uzasadnienia, a po drugie, błędu w ocenie, braku uzasadnienia, braku skutecznej kontroli sądowej oraz przeinaczenia dowodów;

                           —

                           Część drugą dotyczą, po pierwsze, naruszania prawa w ramach oceny zarzutów sformułowanych przez wnoszącego odwołanie w zakresie, w jakim SSP uznał, że wnoszący odwołanie nie podniósł zarzutu niezgodności z prawem przyjętych przez Komisje Europejską w dniu 14 listopada 2011 r. ogólnych przepisów wykonawczych C(2011) 8190 do art. 45 regulaminu pracowniczego w odniesieniu do tego, że żadne porównanie nie jest przewidziane na etapie wspólnego komitetu ds. awansów, a po drugie, błędu w ocenie i przeinaczenia przedstawionych dowodów.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący błędu w ocenie w ramach analizy osiągnięć, który dzieli się na dwie części:

                           —

                           Część pierwszą dotyczą naruszenia prawa przez SSP w odniesieniu do oceny ciężaru dowodu;

                           —

                           Część drugą dotyczą błędu w ocenie i przeinaczenia przedstawionych dowodów.


title: Sprawy połączone od C-471/09 P do C-473/09 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 lipca 2011 r. — Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya (C-471/09 P), Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava (C-472/09 P), Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa (C-473/09 P) przeciwko Komisji Europejskiej, Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco, Comunidad Autónoma de la Rioja, Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Vizcaya, Cámara Oficial de Comercio e Industria de Álava, Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Guipúzcoa, Confederación Empresarial Vasca (Confebask) (Odwołanie — Pomoc państwa — Skarga o stwierdzenie nieważności — Wydane przez Komisję decyzje dotyczące systemów pomocy państwa wprowadzonych przez Hiszpanię na rzecz przedsiębiorstw z prowincji Vizcaya, Álava i Guipúzcoa — Ulga podatkowa w wysokości 45 % kwoty inwestycji — Uzasadnione oczekiwania — Zasada proporcjonalności — Zasady pewności prawa i dobrej administracji — Dochowanie rozsądnego terminu — Brak zgłoszenia)

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 lipca 2011 r. — Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya (C-471/09 P), Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava (C-472/09 P), Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa (C-473/09 P) przeciwko Komisji Europejskiej, Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco, Comunidad Autónoma de la Rioja, Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Vizcaya, Cámara Oficial de Comercio e Industria de Álava, Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Guipúzcoa, Confederación Empresarial Vasca (Confebask)
   (Sprawy połączone od C-471/09 P do C-473/09 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Skarga o stwierdzenie nieważności - Wydane przez Komisję decyzje dotyczące systemów pomocy państwa wprowadzonych przez Hiszpanię na rzecz przedsiębiorstw z prowincji Vizcaya, Álava i Guipúzcoa - Ulga podatkowa w wysokości 45 % kwoty inwestycji - Uzasadnione oczekiwania - Zasada proporcjonalności - Zasady pewności prawa i dobrej administracji - Dochowanie rozsądnego terminu - Brak zgłoszenia)
   2011/C 298/05
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya C-471/09), Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava (C-472/09 P), Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa (C-473/09 P) (przedstawiciele: I. Sáenz-Cortabarría Fernández i M. Morales Isasi, abogados)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i C. Urraca Caviedes, agents), Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco (przedstawiciele: I. Sáenz-Cortabarría Fernández i M. Morales Isasi, abogados), Comunidad Autónoma de la Rioja (przedstawiciele: J. M. Criado Gámez i M. Martínez Aguirre, abogados), Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Vizcaya, Cámara Oficial de Comercio e Industria de Álava, Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Guipúzcoa (przedstawiciele: I. Sáenz-Cortabarría Fernández i M. Morales Isasi, abogados), Confederación Empresarial Vasca (Confebask)

      Interwenient popierający żądania strony wnoszącej odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołania wniesione przeciwko wyrokowi Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) z dnia 9 września 2009 r. w sprawach połączonych od T-227/01 do T-229/01, T-265/01, T-266/01 i T-270/01 Diputación Foral de Álava oraz Gobierno Vasco i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił, w sprawach T-227/01 i T-265/01 skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2002/820/WE z dnia 11 lipca 2001 r. dotyczącej systemu pomocy państwa, który Hiszpania wprowadziła na rzecz przedsiębiorstw z prowincji Álava, w postaci ulgi podatkowej w wysokości 45 % kwoty inwestycji (Dz.U. 2002, L 296, s. 1), w sprawach T-228/01 i T-266/01 — skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/27/WE z dnia 11 lipca 2001 r. dotyczącej systemu pomocy państwa, który Hiszpania wprowadziła na rzecz przedsiębiorstw z prowincji Vizcaya, w postaci ulgi podatkowej w wysokości 45 % kwoty inwestycji (Dz.U. 2003, L 17, s. 1), a także — w sprawach T-229/01 i T-270/01 — skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2002/894/WE z dnia 11 lipca 2001 r. dotyczącej systemu pomocy państwa, który Hiszpania wprowadziła na rzecz przedsiębiorstw z prowincji Guipúzcoa, w postaci ulgi podatkowej w wysokości 45 % kwoty inwestycji (Dz.U. 2002, L 314, s. 26).

      Sentencja

               1)

               Wszystkie odwołania zostają oddalone.

               2)

               Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya, Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava, Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa, Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Vizcaya, Cámara Oficial de Comercio e Industria de Álava i Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Guipúzcoa pokrywają w równych częściach koszty poniesione w związku z niniejszym postępowaniem odwoławczym.

               3)

               Królestwo Hiszpanii ponosi swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.02.2010


title: Sprawa T-434/09: Skarga wniesiona w dniu 26 października 2009 r. — Centrotherm Systemtechnik przeciwko OHIM — centrotherm Clean Solutions (CENTROTHERM)

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/40

         Skarga wniesiona w dniu 26 października 2009 r. — Centrotherm Systemtechnik przeciwko OHIM — centrotherm Clean Solutions (CENTROTHERM)
   (Sprawa T-434/09)
   2009/C 312/67
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Centrotherm Systemtechnik GmbH (Brilon, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Albrecht)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: centrotherm Clean Solutions GmbH & Co. KG (Blaubeuren, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 sierpnia 2009 r. w sprawie R 6/2008-4 w zakresie, w jakim uwzględniono wniosek o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

               —

               w przypadku wstąpienia interwenienta do sprawy obciążenie go kosztami związanymi z interwencją

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy

      znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „CENTROTHERM” zarejestrowany dla towarów i usług z klas 11, 17, 19 i 42 (wspólnotowy znak towarowy nr 1 301 019)

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: centrotherm Clean Solutions GmbH & Co. KG

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień i częściowe unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 57 ust. 5 w związku z art. 51 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ pozwany uznał przedstawione w terminie dowody używania za niewystarczające;

               —

               Naruszenie obowiązku zbadania stanu faktycznego z urzędu;

               —

               Naruszenie art. 76 ust. 1 i 2 oraz art. 57 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009, jak również zasady 40 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 (2), ponieważ pozwany nie uwzględnił dowodów używania załączonych do pisma przedstawiającego podstawy odwołania;

               —

               Naruszenie przysługującego pozwanemu zakresu swobodnego uznania, ponieważ należało uwzględnić dostarczone dowody, nawet jeśli zostały przedstawione po terminie;

               —

               Posiłkowo, brak zastosowania zasady 40 ust. 5 rozporządzenia nr 2868/95 na podstawie art. 241 WE, ponieważ jest to niezgodne z art. 76 ust. 1 i art. 57 ust. 1 w związku z art. 51 ust. 1 i art. 162 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009, z art. 202 WE, jak również z ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego, a w szczególności z zasadą państwa prawnego, zasadą proporcjonalności, podstawowym prawem własności i prawem do rzetelnego procesu;

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1).


title: Sprawa T-181/11: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2011 r. — Chivas przeciwko OHIM — Glencairn Scotch Whisky (LIFE WITH CHIVALRY)

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/28

         Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2011 r. — Chivas przeciwko OHIM — Glencairn Scotch Whisky (LIFE WITH CHIVALRY)
   (Sprawa T-181/11)
   2011/C 152/50
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Chivas Holdings (IP) Ltd (Renfrewshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: A. Carboni, Solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Glencairn Scotch Whisky Co. Ltd (Glasgow, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) wydanej w dniu 12 stycznia 2011 r. w sprawie R 1263/2010-1 i przekazanie wniosku do OHIM, aby umożliwić mu postępowanie w sprawie; oraz

               —

               nakazanie pozwanemu i każdej osobie wstępującej do niniejszej sprawy w charakterze interwenienta pokrycie własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez skarżącą w niniejszym postępowaniu oraz postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „LIFE WITH CHIVALRY” dla towarów i usług z klas 33, 35 i 41 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6616569.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Glencairn Scotch Whisky Co. Ltd

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny znak towarowy „CHIVALRY” zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie pod numerem 1293610 dla towarów z klasy 33; graficzny znak towarowy “CHIVALRY SPECIAL RESERVE SCOTCH WHISKY” zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie pod numerem 2468527 dla towarów z klasy 33; niezarejstrowany w odniesieniu do „Scotch whisky” w Zjednoczonym Królestwie słowny znak towarowy „CHIVALRY”.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 75 i 76 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 207/2009 (1) ze względu na to, że Izba Odwoławcza: (i) dokonała błędnego ustalenia stanu faktycznego w odniesieniu do cech charakterystycznych właściwego kręgu odbiorców i nie uzasadniła tego ustalenia; (ii) ewentualnie, po dokonaniu ustalenia, że właściwy konsument wykazuje „szczególną świadomość marki i jest jej wierny” nie oceniła, że takie cechy charakterystyczne zwiększyłyby uwagę właściwego konsumenta zmniejszając w ten sposób wystąpienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd; (iii) nie uwzględniła lub nie uwzględniła w wystarczający sposób odmiennej istoty i odmiennych celów rozpatrywanych znaków towarowych; (iv) nie uwzględniła ważnych wskazań Trybunał Sprawiedliwości i zastosowała niewłaściwe podejście przy porównywaniu tych znaków towarowych; (vi) zwróciła zbytnią uwagę na występowanie słowa „CHIVALRY” w znaku towarowym zgłaszającego i zlekceważyła różnice wizualne między tymi znakami towarowymi; błędnie założyła, że porównania fonetycznego tych znaków można dokonać w ten sam sposób co porównania wizualnego; (vii) błędnie ograniczyła swoją analizę podobieństwa koncepcyjnego znaków lub skoncentrowała ją na jednym występującym w każdym ze znaków towarowych słowie „CHIVALRY”; oraz (viii) błędnie oceniła prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).