title: Sprawa T-11/07: Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2007 r. — Frucona Košice przeciwko Komisji

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/36

         Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2007 r. — Frucona Košice przeciwko Komisji
   (Sprawa T-11/07)
   (2007/C 56/68)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Frucona Košice a.s. (Košice, Republika Słowacji) (przedstawiciele: B. Hartnett, O. Geiss, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006)2082 wersja ostateczna z dnia 7 czerwca 2006 r. w sprawie pomocy państwa nr C 25/2005;

               —

               stwierdzenie nieważności w całości lub w części art. 1 wskazanej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 7 czerwca 2006 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej skarżącej przez Republikę Słowacji (nr C 25/2005) w zakresie w jakim decyzją tą uznano skarżącą za otrzymującą bezprawną pomoc państwa i wzywającą ją do zwrotu na rzecz Republiki Słowacji w całości kwoty umorzonego zobowiązania podatkowego wraz z odsetkami.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi dziesięć zarzutów wskazanych poniżej.

               Po pierwsze, skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła oczywisty błąd określając kwotę rzekomej pomocy państwa.

               Po drugie, skarżąca podnosi, że zakwestionowana decyzja narusza istotny wymóg proceduralny i nie uwzględnia art. 33 WE. W istocie, skarżąca utrzymuje, że właściwą w zakresie prowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz podjęcia kroków proceduralnych i formalnych prowadzących do wydania zakwestionowanej decyzji była Dyrekcja Generalna Rolnictwo a nie Dyrekcja Generalna Konkurencja.

               Po trzecie, skarżąca podnosi ponadto, że zakwestionowana decyzja narusza sekcję 3, załącznika IV traktatu o przystąpieniu, art. 253 i 88 WE oraz rozporządzenie nr 659/1999, bowiem Komisja nie posiadała kompetencji do wydania zakwestionowanej decyzji.

               Po czwarte, skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła błąd co do faktów oraz co do prawa stosując art. 87 ust. 1 WE gdy uznała postępowanie upadłościowe za bardziej korzystne niż porozumienie podatkowe.

               Po piąte, skarżąca utrzymuje, że Komisja popełniła ponadto błąd uznając, że postępowanie egzekucyjne byłoby bardziej korzystne niż porozumienie podatkowe.

               Po szóste, skarżąca podnosi, że Komisja popełniła oczywisty błąd co do prawa oraz co do faktów nie wywiązując się z obowiązku przedstawienia dowodu i tym samym naruszając art. 87 ust. 1 WE oraz art. 253 WE. Ponadto skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła standardy prawne określone przez Trybunał w zakresie stosowania testu wierzyciela prywatnego.

               Po siódme, skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła błąd co do prawa i co do faktów nie dokonując właściwej oceny oraz uwzględnienia dostępnych dowodów.

               Po ósme, skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła błąd co do prawa oraz co do faktów uwzględniając dowody niemające związku ze sprawą, takie jak wewnętrzne różnice w ramach administracji podatkowej.

               Po dziewiąte, skarżąca podnosi ponadto, że decyzja narusza art. 253 WE, bowiem nie zawiera wystarczającego uzasadnienia.

               Wreszcie, po dziesiąte, skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła błąd nie traktując porozumienia podatkowego jako pomocy na restrukturyzację oraz stosując z mocą wsteczną wytyczne w sprawie restrukturyzacji z 2004 r.


title: Sprawa T-552/12: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2012 r. — North Drilling przeciwko Radzie

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/22

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2012 r. — North Drilling przeciwko Radzie
   (Sprawa T-552/12)
   2013/C 46/39
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: North Drilling (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci J. Viñals Camallonga, L. Barriola Urruticoechea y J. Iriarte Ángel)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w części dotyczącej strony skarżącej oraz usunięcie jej z załącznika do tej decyzji;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w części dotyczącej strony skarżącej oraz usunięcie jej z załącznika do tego rozporządzenia;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, dotyczący oczywistego błędu

                           —

                           zarzut pierwszy dotyczy oczywistego błędu w ocenie faktów, na których opierają się zaskarżone przepisy, jako że są pozbawione rzeczywistej podstawy faktycznej i dowodowej.

               2)

               Zarzut drugi, dotyczący niedopełnienia obowiązku uzasadnienia

                           —

                           Zarzut drugi dotyczy niedopełnienia obowiązku uzasadnienia, jako że zaskarżone przepisy zostały w części dotyczącej North Drilling opatrzone uzasadnieniem, które jest pozbawione podstaw, okólne i stereotypowe.

               3)

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa do ochrony sądowej

                           —

                           Zarzut trzeci opiera się na naruszeniu prawa do skutecznej ochrony sądowej w odniesieniu do uzasadnienia aktów, braku uzasadnienia podnoszonego powodu oraz praw do obrony i własności, jako że nie został dochowany wymóg uzasadnienia, co wpływa na pozostałe prawa.

               4)

               Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia prawa własności.

                           —

                           Zarzut czwarty dotyczy naruszenia prawa własności poprzez jego ograniczenie bez rzeczywistego uzasadnienia.

               5)

               Zarzut piąty, dotyczący naruszenia zasady równości traktowania

                           —

                           Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady równości traktowania poprzez zaszkodzenie pozycji konkurencyjnej skarżącej, mimo iż nie istnieją ku temu powody

               6)

               Zarzut szósty, dotyczący nadużycia władzy

                           —

                           Zarzut szósty, dotyczący nadużycia władzy, jako że istnieją obiektywne, precyzyjne i spójne poszlaki pozwalające na przyjęcie, że zastosowanie środka ograniczającego nastąpiło z innych powodów niż wskazywane przez Radę.


title: Sprawa C-193/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swoboda przedsiębiorczości — Dyrektywa 98/5/WE — Stałe wykonywanie zawodu adwokata w innym państwie członkowskim niż państwo, w którym uzyskano uprawnienia — Uprzednia kontrola znajomości języków używanych w przyjmującym państwie członkowskim — Zakaz prowadzenia działalności w zakresie udostępniania adresu siedziby spółki — Obowiązek corocznego przedstawiania zaświadczenia o rejestracji we właściwych organach państwa członkowskiego pochodzenia)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/14

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-193/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swoboda przedsiębiorczości - Dyrektywa 98/5/WE - Stałe wykonywanie zawodu adwokata w innym państwie członkowskim niż państwo, w którym uzyskano uprawnienia - Uprzednia kontrola znajomości języków używanych w przyjmującym państwie członkowskim - Zakaz prowadzenia działalności w zakresie udostępniania adresu siedziby spółki - Obowiązek corocznego przedstawiania zaświadczenia o rejestracji we właściwych organach państwa członkowskiego pochodzenia)
   (2006/C 281/22)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Maidani i A. Bordes, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: S. Schreiner, pełnomocnik, i L. Dupong, adwokat)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2, 3 i 5 dyrektywy 98/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. mającej na celu ułatwienie stałego wykonywania zawodu prawnika w państwie członkowskim innym niż państwo uzyskania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 77, str. 36) — Kontrola znajomości języków — Zakaz wykonywania działalności w zakresie udostępniania adresu spółki — Obowiązek corocznego przedstawiania zaświadczenia z państwa członkowskiego pochodzenia
   Sentencja

               1)

               Uzależniając rejestrację we właściwych organach krajowych adwokatów wspólnotowych zamierzających praktykować w Luksemburgu z użyciem tytułu zawodowego uzyskanego w kraju pochodzenia od uprzedniej kontroli znajomości przez nich języków, zakazując tym adwokatom prowadzenia działalności w zakresie udostępniania adresu siedziby spółki oraz zobowiązując ich do corocznego przedstawiania zaświadczenia o rejestracji we właściwych organach państwa członkowskiego pochodzenia, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy dyrektywy 98/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. mającej na celu ułatwienie stałego wykonywania zawodu prawnika w państwie członkowskim innym niż państwo uzyskania kwalifikacji zawodowych.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 155 z 25.06.2005


title: Sprawa C-393/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vergabekontrollsenat des Landes Wien — Austria) — Ing. Aigner, Wasser-Wärme-Umwelt GmbH przeciwko Fernwärme Wien GmbH (Zamówienia publiczne — Dyrektywy 2004/17/WE i 2004/18/WE — Podmiot zamawiający prowadzący działalność podlegającą częściowo zakresowi przedmiotowemu dyrektywy 2004/17/WE, a częściowo zakresowi dyrektywy 2004/18/WE — Podmiot prawa publicznego — Instytucja zamawiająca)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 10 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vergabekontrollsenat des Landes Wien — Austria) — Ing. Aigner, Wasser-Wärme-Umwelt GmbH przeciwko Fernwärme Wien GmbH
   (Sprawa C-393/06) (1)

   (Zamówienia publiczne - Dyrektywy 2004/17/WE i 2004/18/WE - Podmiot zamawiający prowadzący działalność podlegającą częściowo zakresowi przedmiotowemu dyrektywy 2004/17/WE, a częściowo zakresowi dyrektywy 2004/18/WE - Podmiot prawa publicznego - Instytucja zamawiająca)
   (2008/C 128/14)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Vergabekontrollsenat des Landes Wien
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ing. Aigner, Wasser-Wärme-Umwelt GmbH

      Strona pozwana: Fernwärme Wien GmbH
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Vergabekontrollsenat des Landes Wien — Wykładnia art. 2 ust. 1 i art. 3 dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (Dz.U. L 134, str. 1) oraz wykładnia art. 1 ust. 9 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, str. 114) — Przetarg na instalację grzewczą — Instytucją zamawiającą jest kontrolowane przez miasto Wiedeń przedsiębiorstwo świadczące usługi publiczne (zaopatrzenie w ciepło) — Podmiot prawa publicznego — Ocena warunku konkurencji — Zastosowanie procedury udzielania zamówień na rynku europejskim również w przypadku działalności objętej konkurencją (w niniejszym przypadku instalacji chłodniczych) — Teoria infekcji — Brak subwencji krzyżowych
   Sentencja

               1)

               Podmiot zamawiający w rozumieniu dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych ma obowiązek stosowania procedury określonej w tej dyrektywie wyłącznie w przypadku udzielania zamówień związanych z działalnością, którą podmiot ten prowadzi w sektorze lub sektorach, o których mowa w art. 3–7 tej dyrektywy.

               2)

               Taki podmiot, jak Fernwärme Wien należy uznać za podmiot prawa publicznego w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) akapit drugi dyrektywy 2004/17 i art. 1 ust. 9 akapit drugi dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi.

               3)

               Zamówienia udzielane przez podmiot będący podmiotem prawa publicznego w rozumieniu dyrektyw 2004/17 i 2004/18, mające związek z wykonywaniem działalności tego podmiotu w sektorze lub sektorach określonych w art. 3–7 dyrektywy 2004/17, powinny podlegać procedurom przewidzianym w tej dyrektywie. Natomiast wszystkie inne zamówienia udzielane przez ten podmiot w związku z inną działalnością podlegają procedurom określonym w dyrektywie 2004/18. Każda z tych dwóch dyrektyw ma zastosowanie, bez rozróżnienia między działalnością prowadzoną przez ten podmiot w celu wypełnienia swojego zadania zaspokajania potrzeb w interesie ogólnym oraz działalnością prowadzoną w warunkach konkurencji, nawet przy takim prowadzeniu księgowości, które ma na celu rozdział sektorów działalności tego podmiotu, aby uniknąć krzyżowego finansowania między tymi sektorami.

      (1)  Dz.U. C 310 z 16.12.2006.


title: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 12 kwietnia 2005 r. w sprawie C-80/04 P DLD Trading Co. przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Odwołanie — Odpowiedzialność pozaumowna — Związek przyczynowy pomiędzy zarzucanym zachowaniem a rzekomą szkodą — Brak — Przedmiot sporu — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/23

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 12 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C-80/04 P DLD Trading Co. przeciwko Radzie Unii Europejskiej (1)

   (Odwołanie - Odpowiedzialność pozaumowna - Związek przyczynowy pomiędzy zarzucanym zachowaniem a rzekomą szkodą - Brak - Przedmiot sporu - Oczywista niedopuszczalność)
   (2005/C 217/45)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-80/04 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 Statutu WE Trybunału Sprawiedliwości, które wpłynęło w dniu 18 lutego 2004 r., wniesione przez DLD Trading Co. z siedzibą w Brnie (Republika Czeska), (adwokaci: J. Hintermayr, F. Haunschmidt, G. Minichmayr, P. Burgstaller i G. Tusek), w której pozostałymi uczestnikami były: Rada Unii Europejskiej (pełnomocnicy: M.-C. Giorgi Fort, A.-M. Colaert i J.-P. Hix), popierana przez Republikę Austrii (pełnomocnicy: C. Pesendorfer, W. Okresek i H. Dossi), Komisję Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: J. Schiefer) oraz Republikę Finlandii (pełnomocnicy: T. Pynnä i A. Guimaraes-Purokoski), Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, R. Schintgen (sprawozdawca) i P. Kūris, sędziowie; rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 12 kwietnia 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               DLD Trading Co. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.4.2004


title: Sprawa C-124/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Smit Reizen BV przeciwko Minister van Verkeer en Waterstaat (Odesłane prejudycjalne — Rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 i 3821/85 — Transport drogowy — Obowiązek rejestracji — Okresy odpoczynku i pozostały czas pracy — Czas wykorzystany na udanie się do miejsca przejęcia pojazdu wyposażonego w urządzenie rejestrujące — Pojęcie „centrum operacyjne przedsiębiorstwa” )

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/13

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Smit Reizen BV przeciwko Minister van Verkeer en Waterstaat
      (Sprawa C-124/09) (1)

      (Odesłane prejudycjalne - Rozporządzenia (EWG) nr 3820/85 i 3821/85 - Transport drogowy - Obowiązek rejestracji - Okresy odpoczynku i pozostały czas pracy - Czas wykorzystany na udanie się do miejsca przejęcia pojazdu wyposażonego w urządzenie rejestrujące - Pojęcie „centrum operacyjne przedsiębiorstwa”)
      (2010/C 161/19)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd krajowy

      Raad van State

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Smit Reizen BV

         Strona pozwana: Minister van Verkeer en Waterstaat

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Raad van State — Wykładnia art. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.U. L 370, s. 1).oraz art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U. L 370, s. 8) — Przerwy w prowadzeniu pojazdu, okresy dziennego odpoczynku i czas pracy — Pojęcie — Obowiązek rejestracji — Czas udania się do miejsca przejęcia pojazdu poza centrum operacyjnym przedsiębiorstwa — Centrum operacyjne przedsiębiorstwa — Pojęcie — Odwiezienie kierowcy przez osobę trzecią

         Sentencja

                  1)

                  Pojęcie „centrum operacyjne”, użyte w pkt 21 i nast. wyroku z dnia 18 stycznia 2001 r. w sprawie C 297/99 Skills Motor Coaches i in., należy definiować jako miejsce, z którym kierowca jest normalnie związany, mianowicie placówkę przedsiębiorstwa transportowego, w którym podejmuje on regularnie wykonywanie swoich obowiązków i do której powraca po ich wykonaniu w ramach normalnego świadczenia swojej pracy, nie realizując szczególnych wskazówek swojego pracodawcy.

                  2)

                  Okoliczność, iż odnośny kierowca samodzielnie udaje się do miejsca przejęcia pojazdu wyposażonego w urządzenie rejestrujące lub jest tam przez kogoś zawożony nie ma wpływu na kwalifikację czasu przebycia tej drogi w kontekście pojęcia „odpoczynek” w rozumieniu art. 1 pkt 5 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego.

         (1)  Dz.U. C 129 z 6.6.2009.


title: Sprawa C-178/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy we Wrocławiu (Polska) w dniu 20 kwietnia 2015 r. – Alicja Sobczyszyn przeciwko Szkole Podstawowej w Rzeplinie

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy we Wrocławiu (Polska) w dniu 20 kwietnia 2015 r. – Alicja Sobczyszyn przeciwko Szkole Podstawowej w Rzeplinie
   (Sprawa C-178/15)
   (2015/C 245/05)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Rejonowy we Wrocławiu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Alicja Sobczyszyn

      Strona pozwana: Szkoła Podstawowa w Rzeplinie

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 7 Dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (1), zgodnie z którym państwa członkowskie przyjmują niezbędne środki w celu zapewnienia, by każdy pracownik był uprawniony do corocznego płatnego urlopu w wymiarze co najmniej 4 tygodni, zgodnie z warunkami uprawniającymi i przyznającymi taki urlop, przewidzianymi w ustawodawstwie krajowym lub i w praktyce krajowej, należy interpretować w ten sposób, że nauczyciel, który korzystał z urlopu dla poratowania zdrowia przewidzianego w ustawie z dnia 26 stycznia 1982 roku Karta Nauczyciela (Dz. U. 2014poz. 191 i 1198), nabywa również prawo do urlopu wypoczynkowego przewidzianego w przepisach ogólnych prawa pracy w roku, w którym zrealizował prawo do urlopu dla poratowania zdrowia?

      (1)  Dz.U. L 299, s. 9; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 05 Tom 004 P. 381 – 391.


title: Sprawa T-72/10: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2010 r. — Intermark przeciwko OHIM — Natex International (NATY’S)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/52

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2010 r. — Intermark przeciwko OHIM — Natex International (NATY’S)
   (Sprawa T-72/10)
   2010/C 113/83
   Język skargi: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Intermark Srl (Stei, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat Á.M. László)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Natex International Trade SpA (Pioltello, Włochy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               zmiana decyzji strony pozwanej i odrzucenie w całości zgłoszenia do rejestracji w odniesieniu do wszystkich towarów;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Natex International Trade SpA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „NATY’S” dla towarów należących do klas 29, 30 i 32 (zgłoszenie nr 5 810 627)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy „Naty” dla towarów i usług należących do klas 30 i 35 (wspólnotowy znak towarowy nr 4 149 456)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa T-593/16: Postanowienie Sądu z dnia 7 lutego 2017 r. – Stips/Komisja (Skarga o odszkodowanie — Służba publiczna — Personel tymczasowy — Brak wniosku w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/37

         Postanowienie Sądu z dnia 7 lutego 2017 r. – Stips/Komisja
   (Sprawa T-593/16) (1)

   ((Skarga o odszkodowanie - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Brak wniosku w rozumieniu art. 90 ust. 1 regulaminu - Oczywista niedopuszczalność))
   (2017/C 112/51)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Adolf Stips (Besozzo, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 268 TFUE mające na celu zasądzenie odszkodowania za szkody, jakie miał ponieść skarżący ze względu na opóźnienie przy organizacji postępowania w sprawie zmiany zaszeregowania w 2013 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Adolf Stips zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2016 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-23/16 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).


title: Sprawa C-625/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Transport — Rozwój kolei wspólnotowych — Dyrektywa 91/440/EWG — Artykuł 6 ust. 3 i załącznik II — Dyrektywa 2001/14/WE — Artykuł 14 ust. 2 — Brak niezależności prawnej zarządcy infrastruktury kolejowej — Artykuł 11 — Brak planu wykonania — Niepełna transpozycja)

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-625/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Transport - Rozwój kolei wspólnotowych - Dyrektywa 91/440/EWG - Artykuł 6 ust. 3 i załącznik II - Dyrektywa 2001/14/WE - Artykuł 14 ust. 2 - Brak niezależności prawnej zarządcy infrastruktury kolejowej - Artykuł 11 - Brak planu wykonania - Niepełna transpozycja)
   2013/C 164/02
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.P. Keppenne i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, M. Perrot i S. Menez, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: S. Centeno Huerta, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w przewidzianym terminie wszelkich przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 91/440/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych (Dz.U. L 237, s. 25) i załącznika II do niej, jak również do art. 6 ust. 2–5, art. 14 ust. 2 i art. 11 dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawania świadectw bezpieczeństwa (Dz.U. L 75, s. 29)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując środków koniecznych do zapewnienia, aby jednostka, której powierzono pełnienie funkcji podstawowych wymienionych w załączniku II do dyrektywy Rady 91/440/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych, zmienionej dyrektywą 2001/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. była niezależna od przedsiębiorstwa świadczącego kolejowe usługi transportowe zgodnie z art. 6 ust. 3 tej dyrektywy oraz załącznikiem II do niej, a także art. 14 ust. 2 dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawania świadectw bezpieczeństwa, zmienionej dyrektywą 2007/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. oraz nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do art. 11 wskazanej dyrektywy 2001/14, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tych przepisów.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska i Republika Francuska pokrywają własne koszty.

               4)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 103 z 2.4.2011.


title: Sprawa C-59/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja), w dniu 3 lutego 2017 r. – SCI Château du Grand Bois/Établissement national des produits de l'agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja), w dniu 3 lutego 2017 r. – SCI Château du Grand Bois/Établissement national des produits de l'agriculture et de la mer (FranceAgriMer)
   (Sprawa C-59/17)
   (2017/C 112/37)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: SCI Château du Grand Bois

      Strona pozwana: Établissement national des produits de l'agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy art. 76,78 i 81 rozporządzenia wykonawczego z dnia 27 czerwca 2008 r. (1) upoważniają urzędników, którzy przeprowadzają kontrole na miejscu do wkraczania na grunty gospodarstwa rolnego bez zgody ich właściciela?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy należy dokonywać rozróżnienia czy grunty, których sprawa dotyczy są ogrodzone czy nie?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 76, 78 i 81 rozporządzenia wykonawczego z dnia 27 czerwca 2008 r. są zgodne z prawem do nienaruszalności miru domowego, gwarantowanym art. 8 europejskiej konwencji praw człowieka?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 555/2008 z dnia 27 czerwca 2008 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 479/2008 w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w odniesieniu do programów wsparcia, handlu z krajami trzecimi, potencjału produkcyjnego oraz kontroli w sektorze wina (Dz.U. 2008, L 170 s. 1).


title: Sprawa C-283/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 11 czerwca 2015 r. – X/Staatssecretaris van Financiën

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 11 czerwca 2015 r. – X/Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-283/15)
   (2015/C 294/38)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: X

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy postanowienia TFUE dotyczące swobody przepływu należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, na podstawie którego obywatel Unii zamieszkały w Hiszpanii, którego dochody z pracy są opodatkowane w ok. 60 % w Niderlandach, a w ok. 40 % w Szwajcarii, nie może odliczyć swoich ujemnych dochodów z wykorzystywanego osobiście mieszkania własnościowego znajdującego się w Hiszpanii od dochodów z pracy opodatkowanych w Niderlandach również wtedy, gdy w państwie zamieszkania, którym jest Hiszpania, uzyskuje tak niski dochód, że wspomniane ujemne dochody nie pozwalają na obniżenie podatku w państwie zamieszkania w danym roku?

               2)

                           a)

                           W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1: Czy każde państwo członkowskie, w którym obywatel Unii uzyskuje część swoich dochodów, jest w tym wypadku zobowiązane uwzględnić pełną kwotę wspomnianych ujemnych dochodów? Czy też zobowiązanie to spoczywa tylko na jednym z danych państw zatrudnienia, a jeżeli tak, to na którym? Czy też jeszcze każde z państw zatrudnienia (z wyjątkiem państwa zamieszkania) musi zezwolić na odliczenie części tych ujemnych dochodów? W jaki sposób należy ustalić w tym ostatnim wypadku tę część podlegającą odliczeniu?

                           b)

                           Czy w tym kontekście rozstrzygające jest to, w którym państwie członkowskim faktycznie wykonywana jest praca, czy to, które państwo członkowskie jest uprawnione do opodatkowania dochodów uzyskanych z tej pracy?

               3)

               Czy odpowiedź na pytania przytoczone w pkt 2 będzie inna, jeżeli jednym z państw, w których obywatel Unii uzyskuje dochody, jest Szwajcaria, która nie jest członkiem Unii Europejskiej ani nie należy do Europejskiego Obszaru Gospodarczego?

               4)

               Na ile istotne jest w tym kontekście, czy ustawodawstwo państwa zamieszkania (tutaj Hiszpanii) przewiduje możliwość odliczenia odsetek hipotecznych za mieszkanie własnościowe podatnika oraz potrącenia wynikających z tego w danym roku strat podatkowych z ewentualnymi dochodami z tego państwa członkowskiego w latach późniejszych?


title: Sprawa C-279/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 grudnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 85/337/EWG — Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko naturalne — Nieprawidłowa transpozycja — Załącznik II — Punkt 1 lit. a)-c) — Wyrok Trybunału — Stwierdzenie uchybienia — Artykuł 260 TFUE — Kary pieniężne — Ryczałt — Możliwości finansowe państwa członkowskiego — Kryzys gospodarczy — Ocena na podstawie aktualnych danych gospodarczych)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 grudnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-279/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 85/337/EWG - Ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko naturalne - Nieprawidłowa transpozycja - Załącznik II - Punkt 1 lit. a)-c) - Wyrok Trybunału - Stwierdzenie uchybienia - Artykuł 260 TFUE - Kary pieniężne - Ryczałt - Możliwości finansowe państwa członkowskiego - Kryzys gospodarczy - Ocena na podstawie aktualnych danych gospodarczych)
   2013/C 46/08
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver i K. Mifsud-Bonnici, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciel: E. Creedon i D. O'Hagen, pełnomocnicy, wspierani przez E. Regana, SC i C. Tolanda, BL)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niewykonanie wyroku Trybunału z dnia 20 listopada 2008 r. w sprawie C-66/06 Komisja przeciwko Irlandii dotyczącego naruszenia art. 2 ust. 1 oraz art. 4 ust. 2–4 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40), zmienionej dyrektywą 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. (Dz.U. L 73, s. 5) — Żądanie nałożenia okresowej kary pieniężnej oraz ryczałtu

      Sentencja

               1)

               Nie podejmując środków koniecznych do dostosowania się do wyroku z dnia 20 listopada 2008 r. w sprawie C-66/06 Komisja przeciwko Irlandii, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 260 ust. 1 TFUE.

               2)

               Irlandia zostaje zobowiązana do wpłacenia na rzecz Komisji Europejskiej na rachunek „Zasoby własne Unii Europejskiej” ryczałtowej kwoty 1 500 000 EUR.

               3)

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 226 z 30.7.2011.


title: Sprawa T-389/12: Postanowienie Sądu z dnia 22 stycznia 2014 r. — EDF przeciwko Komisji

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/18

         Postanowienie Sądu z dnia 22 stycznia 2014 r. — EDF przeciwko Komisji
   (Sprawa T-389/12) (1)

   2014/C 78/37
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 331 z 27.10.2012.


title: Sprawa C-411/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 7 września 2007 r. — X B.V. przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 7 września 2007 r. — X B.V. przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-411/07)
   (2007/C 283/28)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: X B.V.

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy układ optyczno-elektryczny umieszczony w obudowie z tworzywa sztucznego, który obok diody świecącej (light emitting diode lub LED), folii z tworzywa sztucznego i fotodetektora obejmuje też układ wzmacniający i przeznaczony jest do montażu w m.in. urządzeniach komunikacyjnych i komputerowych, elektronice konsumenckiej i maszynach przemysłowych, należy uważać za maszynę lub urządzenie elektryczne w rozumieniu pozycji 8543 CN?

               2)

               Jeżeli rzecz dotyczy części maszyny: Czy ujęte w pozycji 8541 CN pojęcie „światłoczułe urządzenia półprzewodnikowe, włączając fotoogniwa, nawet zmontowane w moduły lub tworzące panele” należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono również układ optyczno-elektryczny taki jak opisany powyżej, czy też z powodu występowania układu wzmacniającego towar taki należy uważać za elektroniczny układ scalony w rozumieniu pozycji 8542 CN?


title: Sprawa C-480/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 2 lipca 2015 r. w sprawie T-657/13, KS Sports/EUIPO, wniesione w dniu 10 września 2015 r. przez KS Sports IPCo GmbH, następcę prawnego BH Stores BV

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/15

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 2 lipca 2015 r. w sprawie T-657/13, KS Sports/EUIPO, wniesione w dniu 10 września 2015 r. przez KS Sports IPCo GmbH, następcę prawnego BH Stores BV
   (Sprawa C-480/15 P)
   (2016/C 270/21)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: KS Sports IPCo GmbH, następca prawny BH Stores BV (przedstawiciele: T. Dolde, Rechtsanwalt, M. Hawkins, solicitor, P. Homann, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
   Postanowieniem z dnia 14 kwietnia 2016 r. Trybunał (szósta izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawa C-456/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 6 czerwca 2013 r. w sprawie T-279/11 T & L Sugars Ltd i Sidul Açúcares, Unipessoal Lda przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 9 sierpnia 2013 r. przez T & L Sugars i Sidul Açúcares, Unipessoal Lda

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 6 czerwca 2013 r. w sprawie T-279/11 T & L Sugars Ltd i Sidul Açúcares, Unipessoal Lda przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 9 sierpnia 2013 r. przez T & L Sugars i Sidul Açúcares, Unipessoal Lda
   (Sprawa C-456/13 P)
   2013/C 325/27
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: T & L Sugars Ltd i Sidul Açúcares, Unipessoal Lda (przedstawiciele: D. Waelbroeck, adwokat, D. Slater, solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej, Republika Francuska

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               stwierdzenie, że niniejsze odwołanie jest dopuszczalne i zasadne;

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 6 czerwca 2013 r. w sprawie T-279/11 (zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”) w zakresie, w jakim uznano w nim za niedopuszczalną skargę wnoszących odwołanie o stwierdzenie nieważności i odrzucono zarzut bezprawności podniesiony przez nie w związku z tą skargą;

               —

               odesłanie sprawy do Sądu do ponownego zbadania co do istoty;

               —

               obciążenie Komisji wszystkimi kosztami i wydatkami poniesionymi w postępowaniu przed Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszące odwołanie podnoszą następujące zarzuty:

               1)

               Sąd naruszył prawo, uznając, że sporne rozporządzenia obejmowały środki wykonawcze w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE;

               2)

               Sąd naruszył prawo, uznając, że rozporządzenie nr 393/2011 (1) nie dotyczyło bezpośrednio wnoszących odwołanie;

               3)

               Sąd naruszył prawo, odrzucając zarzut bezprawności w konsekwencji popełnienia naruszeń prawa wskazanych powyżej w pkt 1 i 2.

         W rezultacie wnoszące odwołanie zwracają się do Trybunału o i) uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim uznano w nim za niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności i odrzucono zarzut bezprawności; oraz ii) odesłanie sprawy do Sądu.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 393/2011 z dnia 19 kwietnia 2011 r. ustalające współczynnik przydziału dotyczący wydawania pozwoleń na przywóz, o które złożono wnioski od dnia 1 do dnia 7 kwietnia 2011 r. w odniesieniu do produktów cukrowniczych w ramach niektórych kontyngentów taryfowych, oraz zawieszające składanie wniosków o takie pozwolenia (Dz.U. L 104, s.39)


title: Sprawa F-7/14: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2014 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/28

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2014 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-7/14)
   2014/C 85/49
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat A. Salerno)

      Strona pozwana: Komisja

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie skrócenia okresu przedłużenia ze skarżącą umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego z trzech do dwóch lat.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 18 lipca 2013 r. w sprawie skrócenia okresu przedłużenia ze skarżącą umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego z trzech do dwóch lat przyznanego decyzją z dnia 23 listopada 2011 r.;

               —

               ustalenie odszkodowania w wysokości 45 000 EUR powiększonego o odsetki za zwłokę, które może być należne skarżącej w wypadku gdy Komisja, z powodów o charakterze prawnym, nie będzie mogła przywrócić jej do pracy na okres jednego roku;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-97/17: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2017 r. – Franmax/EUIPO – R. Seelig & Hille (her- bea)

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/46

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2017 r. – Franmax/EUIPO – R. Seelig & Hille (her- bea)
   (Sprawa T-97/17)
   (2017/C 112/64)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Franmax UAB (Wilno, Litwa) (przedstawiciel: adwokat E. Saukalas)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: R. Seelig & Hille OHG (Düsseldorf, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „her- bea” – zgłoszenie nr 12 689 964

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 grudnia 2016 r. w sprawie R 371/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-665/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 22 grudnia 2016 r. – Minister Finansów przeciwko Gminie Wrocław

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 22 grudnia 2016 r. – Minister Finansów przeciwko Gminie Wrocław
   (Sprawa C-665/16)
   (2017/C 112/23)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Minister Finansów

      Strona pozwana: Gmina Wrocław

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przeniesienie z mocy prawa własności nieruchomości gminy na własność Skarbu Państwa w zamian za odszkodowanie w sytuacji, gdy z regulacji krajowego porządku prawnego wynika, że nieruchomościami tymi gospodaruje nadal prezydent gminy- reprezentant Skarbu Państwa, jednocześnie będący organem wykonawczym gminy, stanowi czynność opodatkowaną, o której mowa w art. 14 ust.2 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1)?
   Czy dla odpowiedzi na powyższe pytanie znaczenie ma to, czy wypłata odszkodowania gminie ma realny charakter, czy też jest jedynie wewnętrznym przeksięgowaniem w ramach budżetu gminy?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1


title: Sprawa C-259/04: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  30 marca 2006 r.  [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Queen's Bench Division)] — Elizabeth Florence Emanuel przeciwko Continental Shelf 128 Ltd (Znaki towarowe mogące zwieść odbiorców lub wprowadzić ich w błąd co do charakteru, jakości lub pochodzenia geograficznego towaru — Prawo do znaku towarowego przeniesione przez właściciela wraz z przedsiębiorstwem wytwarzającym towary, z którymi znak jest kojarzony — Dyrektywa 89/104/EWG)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 30 marca 2006 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Queen's Bench Division)] — Elizabeth Florence Emanuel przeciwko Continental Shelf 128 Ltd
   (Sprawa C-259/04) (1)

   (Znaki towarowe mogące zwieść odbiorców lub wprowadzić ich w błąd co do charakteru, jakości lub pochodzenia geograficznego towaru - Prawo do znaku towarowego przeniesione przez właściciela wraz z przedsiębiorstwem wytwarzającym towary, z którymi znak jest kojarzony - Dyrektywa 89/104/EWG)
   (2006/C 143/18)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   High Court of Justice (Queen's Bench Division)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Elizabeth Florence Emanuel

      Strona pozwana: Continental Shelf 128 Ltd
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (Queen's Bench Division) — Wykładnia art. 3 ust. 1 lit. g) oraz art. 12 ust. 2 lit. b) dyrektywy 89/104/ EWG: pierwszej dyrektywy Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, str. 1) — Znaki towarowe mogące zwieść odbiorców lub wprowadzić ich w błąd co do charakteru, jakości lub pochodzenia geograficznego towaru — Prawo do znaku towarowego przeniesione przez właściciela wraz z przedsiębiorstwem wytwarzającym towary, z którymi znak jest kojarzony — Suknie ślubne marki „Elizabeth Emanuel”
   Sentencja

               1)

               Nie można odmówić rejestracji znaku towarowego na tej podstawie, że znak ten wprowadzi odbiorców w błąd w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. g) dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, tylko z tego powodu, że znak ten odpowiada nazwie projektanta i pierwszego producenta towarów tym znakiem oznaczanych, w szczególności jeśli klientela przywiązana do tego znaku — zarejestrowanego wcześniej w innej postaci graficznej — była przedmiotem przeniesienia wraz z przedsiębiorstwem wytwarzającym towary tym znakiem oznaczane.

               2)

               Prawo właściciela znaku towarowego nie może wygasnąć na tej podstawie, że znak ten wprowadza odbiorców w błąd w rozumieniu art. 12 ust. 2 lit. b) dyrektywy 89/10, z tej tylko przyczyny, że odpowiada on nazwisku projektanta i pierwszego producenta towarów nim oznaczanych, w szczególności jeśli klientela przywiązana do tego znaku była przedmiotem przeniesienia wraz z przedsiębiorstwem wytwarzającym towary tym znakiem oznaczane.

      (1)  Dz.U. C 217 z 28.8.2004


title: Sprawy połączone T-439/10 i T-440/10: Wyrok Sądu z dnia 21 marca 2012 r. — Fulmen i Mahmoudian przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Błąd w ocenie — Ciężar i zakres dowodu)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/24

         Wyrok Sądu z dnia 21 marca 2012 r. — Fulmen i Mahmoudian przeciwko Radzie
   (Sprawy połączone T-439/10 i T-440/10) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Błąd w ocenie - Ciężar i zakres dowodu)
   2012/C 133/47
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Fulmen (Teheran, Iran) i Fereydoun Mahmoudian (Teheran) (przedstawiciel: adwokat A. Kronshagen)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i R. Liudvinaviciute-Cordeiro, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Konstantinidis i É. Cujo, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 195, s. 25), a także decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413 (Dz.U. L 281, s. 81) i rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżących, oraz, po drugie, żądanie stwierdzenia, że skarżący ponieśli szkodę w wyniku przyjęcia powyższych aktów.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność następujących aktów w zakresie, w jakim dotyczą one Fulmenu i Fereydouna Mahmoudiana:

                           —

                           decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB;

                           —

                           rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu;

                           —

                           decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413;

                           —

                           rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie nr 423/2007.

               2)

               Skutki decyzji 2010/413 zmienionej decyzją 2010/644 zostają utrzymane mocy wobec Fulmenu i F. Mahmoudiana do czasu, gdy skuteczne stanie się stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 961/2010.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Fulmena i F. Mahmoudiana.

               5)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa C-405/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 18 września 2008 r. — Ingeniørforeningen i Danmark, reprezentujące Bertrama Holsta, przeciwko Dansk Industri, reprezentującemu Babcock & Wilcox Vølund ApS

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 18 września 2008 r. — Ingeniørforeningen i Danmark, reprezentujące Bertrama Holsta, przeciwko Dansk Industri, reprezentującemu Babcock & Wilcox Vølund ApS
   (Sprawa C-405/08)
   (2008/C 301/35)
   Język postępowania: duński
   Sąd krajowy
   Vestre Landsret
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ingeniørforeningen i Danmark, reprezentujące Bertrama Holsta

      Strona pozwana: Dansk Industri, reprezentujące Babcock & Wilcox Vølund ApS
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Między stronami istnieje spór co do tego, czy dyrektywa 2002/14/WE ustanawiająca ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami (1) została właściwie implementowana w drodze zawartej między DA i LO Samarbejdsaftalen (umowy o współpracy). W związku z tym, czy przepisy wspólnotowe stoją na przeszkodzie implementacji tej dyrektywy w taki sposób, że grupy pracowników są objęte umową zbiorową między stronami, które nie reprezentują tych grup zawodowych, i gdy umowa zbiorowa nie ma zastosowania do tej grupy zawodowej?

               2)

               Zakładając, że implementacja dyrektywy 2002/14/WE w drodze Samarbejdsaftalen została w odniesieniu do BH przeprowadzona we właściwy sposób, czy art. 7 tej dyrektywy został implementowany we właściwy sposób, skoro Samarbejdsaftalen nie przewiduje żadnych zaostrzonych kryteriów ochrony określonych grup zawodowych przed zwolnieniem?

               3)

               Zakładając, że BH jest objęty ustawową implementacją dyrektywy, czy ustanowione w art. 7 tej dyrektywy wymogi „dotyczące właściwej ochrony i gwarancji, które umożliwią im właściwe wykonywanie obowiązków, jakie zostały im powierzone” są sprzeczne z implementacją art. 7 dyrektywy w § 8 [ustawy o warunkach informowania pracowników i przeprowadzania z nimi konsultacji], który brzmi następująco: „Działający w imieniu pracowników przedstawiciele, których należy informować i z którymi należy przeprowadzać konsultacje, winni być chronieni przed zwolnieniem lub innym pogorszeniem się ich warunków zatrudnienia w taki sam sposób, jak mężowie zaufania w tym samej lub analogicznej grupie zawodowej”, jeśli ta implementacja nie przewiduje zaostrzonych kryteriów ochrony przed zwolnieniem pewnych grup zawodowych, które nie są objęte umową zbiorową?

      (1)  Dz.U. L 80, s. 29.


title: Sprawa F-77/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 8 grudnia 2010 r. — Arroyo Redondo przeciwko Komisji

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/69

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 8 grudnia 2010 r. — Arroyo Redondo przeciwko Komisji
   (Sprawa F-77/10) (1)

   ()
   2011/C 30/139
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy w następstwie zawarcia ugody.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010, s. 65.


title: Sprawa F-71/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 kwietnia 2007 r. — Lebedef-Caponi przeciwko Komisji (Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny za rok 2004 — Ogólne przepisy wykonawcze do art. 43 regulaminu pracowniczego — Artykuł 26 regulaminu pracowniczego)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/40

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 kwietnia 2007 r. — Lebedef-Caponi przeciwko Komisji
   (Sprawa F-71/06) (1)

   (Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny za rok 2004 - Ogólne przepisy wykonawcze do art. 43 regulaminu pracowniczego - Artykuł 26 regulaminu pracowniczego)
   (2007/C 96/84)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Maddalena Lebedef-Caponi (Senningerberg, Luksemburg) (przedstawiciel: F. Frabetti, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Curall i H. Kraemer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącej za okres od 1.1.2004 r. do 31.12.2004 r.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokryje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 190 z 12.8.2006 r., str. 36.


title: Sprawa T-187/16: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2016 r. – Anton Riemerschmid Weinbrennerei und Likörfabrik/EUIPO – Viña y Bodega Botalcura (LITU)

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/37

         Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2016 r. – Anton Riemerschmid Weinbrennerei und Likörfabrik/EUIPO – Viña y Bodega Botalcura (LITU)
   (Sprawa T-187/16)
   (2016/C 243/40)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Anton Riemerschmid Weinbrennerei und Likörfabrik GmbH & Co. KG (Erding, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Koch Moreno)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Viña y Bodega Botalcura SA (Las Condes, Chile)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Viña y Bodega Botalcura SA

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „LITU” – zgłoszenie nr 12 684 833

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 lutego 2016 r. w sprawie R 719/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               wydanie orzeczenia uwzględniającego skargę poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

               —

               odrzucenie zgłoszenia unijnego znaku towarowego dokonanego dla słownego oznaczenia LITU w odniesieniu do wszystkich towarów;

               —

               obciążenie strony pozwanej i Viña y Bodega Botalcura SA kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-337/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Szczecinie (Polska) w dniu 7 czerwca 2017 r. – Feniks Sp. z o.o. przeciwko Azteca Products & Services SL

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Szczecinie (Polska) w dniu 7 czerwca 2017 r. – Feniks Sp. z o.o. przeciwko Azteca Products & Services SL
   (Sprawa C-337/17)
   (2017/C 300/17)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Okręgowy w Szczecinie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Feniks Sp. z o.o. z siedzibą w Szczecinie

      Strona pozwana: Azteca Products & Services SL z siedzibą w Alcora

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy sprawa z powództwa przeciwko kupującemu mającemu siedzibę w jednym Państwie Członkowskim o uznanie umowy sprzedaży nieruchomości położonej na obszarze innego Państwa Członkowskiego za bezskuteczną z uwagi na pokrzywdzenie wierzycieli sprzedającego, która to umowa została zawarta i w całości wykonana na obszarze tego innego Państwa Członkowskiego, jest „sprawą dotyczącą umowy” w rozumieniu art, 7 pkt 1 litera a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1)?

               2)

               Czy na powyższe pytanie należy odpowiedzieć stosując zasadę acte eclaire poprzez odwołanie się do wyroku Trybunału z dnia 17 czerwca 1992 r., w sprawie C-26/91mimo, że dotyczył on odpowiedzialności producenta za wady towaru, który nie mógł przewidzieć komu w dalszej kolejności towar zostanie zbyty, a przez to kto będzie mógł od niego dochodzić roszczeń, natomiast powództwo przeciwko kupującemu „o uznanie umowy sprzedaży nieruchomości za bezskuteczną” z uwagi na pokrzywdzenie wierzycieli sprzedającego dla swej skuteczności wymaga wiedzy kupującego o tym, że czynność prawna (umowa sprzedaży) została dokonana z pokrzywdzeniem wierzycieli, zatem kupujący musi liczyć się z tym, że takie powództwo może zostać przez wierzyciela osobistego sprzedającego wytoczone?

      (1)  Dz. Urz. L 351, s. 1


title: Sprawa T-396/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  22 listopada 2005 r.  — Vanhellemont przeciwko Komisji (Urzędnicy — Komitet Pracowniczy — Wybory sekcji miejscowej Komitetu Pracowniczego Komisji w Brukseli — Liczenie głosów — Skarga o uchylenie — Skarga o odszkodowanie)

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/11

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 listopada 2005 r. — Vanhellemont przeciwko Komisji
   (Sprawa T-396/03) (1)

   (Urzędnicy - Komitet Pracowniczy - Wybory sekcji miejscowej Komitetu Pracowniczego Komisji w Brukseli - Liczenie głosów - Skarga o uchylenie - Skarga o odszkodowanie)
   (2006/C 22/22)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Joseph Vanhellemont (Merchtem, Belgia) [Przedstawiciele: L. Vogel, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: J. Currall i H. Kraemer, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze, wniosek o uchylenie decyzji Komisji z dnia 26 sierpnia 2003 r. oddalającej zażalenie skarżącego dotyczącego organizacji nowego liczenia głosów w wyborach sekcji miejscowej Komitetu Pracowniczego Komisji w Brukseli z grudnia 2002 r., jak również, w koniecznym zakresie, wniosek o uchylenie decyzji, na które zostało złożone zażalenie oraz, po drugie, wniosek o odszkodowanie.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja Komisji o zaniechaniu interwencji w następstwie sprzeciwów skarżącego z dnia 23 grudnia 2003 r. mających na celu organizację nowego liczenia głosów w ramach wyborów sekcji miejscowej Komitetu Pracowniczego Komisji w Brukseli z grudnia 2002 r. zostaje uchylona.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 47 z 21.2.2004 r.


title: Sprawa T-683/16: Skarga wniesiona w dniu 21 września 2016 r. – KUKA Systems/EUIPO (MATRIX BODY SHOP)

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/29

         Skarga wniesiona w dniu 21 września 2016 r. – KUKA Systems/EUIPO (MATRIX BODY SHOP)
   (Sprawa T-683/16)
   (2016/C 410/41)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: KUKA Systems GmbH (Augsburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci B. Manet i C. Huch-Hallwachs)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: słowny unijny znak towarowy „MATRIX BODY SHOP” – zgłoszenie nr 14 182 661

      Zaskarżona decyzja: decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 lipca 2016 r. w sprawie R 2503/2015-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-573/08: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/14

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-573/08)
   (2009/C 55/23)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: D. Recchia, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania
   Skarżąca wnosi o:

               —

               stwierdzenie, że Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 2, 3, 4, 5, 6, 7, 9, 10, 11, 13 i 18 dyrektywy 79/409/EWG (1):

                           —

                           gdyż uregulowanie dotyczące transpozycji dyrektywy 79/409/EWG do włoskiego porządku prawnego nie jest całkowicie zgodne z tą dyrektywą,

                           —

                           oraz z tego powodu, że art. 9 dyrektywy nie został przetransponowany w sposób, który by gwarantował, że odstępstwa przyjęte przez właściwe władze włoskie spełniają warunki i wymogi określone w tym artykule;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja uważa, że dyrektywa 79/409/EWG nie została przetransponowana w kompletny i odpowiedni sposób do włoskiego porządku prawnego:

      Artykuł 2: nieprzetransponowany;

      Artykuł 3: nieodpowiednia transpozycja wynikająca z braku transpozycji art. 2;

      Artykuł 4 ust. 4: nieprzetransponowany;

      Artykuł 5: nieprzetransponowane zostały zakaz umyślnego niszczenia lub uszkadzania gniazd i jaj oraz zakaz umyślnego przeszkadzania ptakom chronionym przez dyrektywę;

      Artykuł 6: nieprzetransponowany został zakaz transportu w celu sprzedaży;

      Artykuł 7 ust. 4: niekompletna transpozycja (przepisy dotyczące praktyki łowieckiej nie zawierają zakazu polowań w okresie wychowu młodych i w czasie reprodukcji oraz w szczególności, jeśli chodzi o gatunki wędrowne, w okresie reprodukcji lub ich powrotu do swoich miejsc wylęgu oraz nie dokonano transpozycji obowiązku przekazywania Komisji stosownych informacji na temat praktycznego stosowania przepisów łowieckich);

      Artykuł 9: nieodpowiednia transpozycja na szczeblu krajowym (kontrole zgodności z prawem odstępstw są nieskuteczne i zbyt pośpieszne); nieodpowiednia transpozycja i stosowanie na szczeblu regionalnym (Abruzja, Lacjum, Toskania, Lombardia, Emilia–Romania, Marche, Kalabria i Apulia);

      Artykuł 10 ust. 2: niekompletna transpozycja (brak obowiązku przekazywania Komisji informacji niezbędnych do koordynacji badań i prac na rzecz ochrony populacji ptaków chronionych przez dyrektywę, zarządzania nimi i ich wykorzystywania);

      Artykuł 11: niekompletna transpozycja (nieprzewidziany został obowiązek konsultowania się z Komisją w kwestii wprowadzenia egzotycznych gatunków);

      Artykuł 13: nieprzetransponowany;

      Artykuł 18 ust. 2: nieprzekazanie przez władze włoskie treści przepisów regionalnych w dziedzinie polowań dla regionów Lacjum, Lombardia, Toskania i Apulia.

      (1)  Dyrektywa Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 103, s. 1).


title: Sprawa C-173/16: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 22 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal – Irlandia) – M. H./M. H. [Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Brak uzasadnionych wątpliwości — Jurysdykcja w sprawach małżeńskich — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Artykuł 16 ust. 1 lit. a) — Określenie chwili, w której zostaje wszczęte postępowanie przed sądem — Pojęcie „chwili, w której pismo wszczynające postępowanie lub pismo równorzędne jest wniesione do sądu”]

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/18

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 22 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal – Irlandia) – M. H./M. H.
   (Sprawa C-173/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Brak uzasadnionych wątpliwości - Jurysdykcja w sprawach małżeńskich - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Artykuł 16 ust. 1 lit. a) - Określenie chwili, w której zostaje wszczęte postępowanie przed sądem - Pojęcie „chwili, w której pismo wszczynające postępowanie lub pismo równorzędne jest wniesione do sądu”])
   (2016/C 343/28)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: M. H.

      Strona pozwana: M. H.

      Sentencja

   Artykuł 16 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000, należy interpretować w ten sposób, że „chwila, w której pismo wszczynające postępowanie lub pismo równorzędne jest wniesione do sądu” w rozumieniu tego przepisu oznacza chwilę, w której pismo to zostaje wniesione do odnośnego sądu, nawet jeśli samo owo wniesienie nie prowadzi natychmiast do wszczęcia postępowania zgodnie z prawem krajowym.

      (1)  Dz.U. C 211 z 13.6.2016.


title: Sprawa C-5/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Amsterdam (Niderlandy) w dniu 12 stycznia 2015 r. – AK (*)/Achmea Schadeverzekeringen NV, Stichting Achmea Rechtsbijstand

text:
                  30.3.2015

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 107/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Amsterdam (Niderlandy) w dniu 12 stycznia 2015 r. –  AK (*1)/Achmea Schadeverzekeringen NV, Stichting Achmea Rechtsbijstand
         (Sprawa C-5/15)
         (2015/C 107/27)
         Język postępowania: niderlandzki

            Sąd odsyłający

         Gerechtshof Amsterdam

            Strony w postępowaniu głównym

            Strona skarżąca: AK (*1)

            Strona pozwana: Achmea Schadeverzekeringen NV, Stichting Achmea Rechtsbijstand

            Pytanie prejudycjalne

         Czy pojęcie „postępowanie administracyjne” zawarte w art. 4 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 87/344/EWG (1) z dnia 22 czerwca 1987 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczenia ochrony prawnej należy interpretować w ten sposób, że pod tym pojęciem należy rozumieć etap zażalenia przed CIZ [Centrum Indicatiestelling Zorg (centrum planowania leczenia], w ramach którego podmiot, którego wniosek o wydanie wskazania do leczenia został załatwiony przez CIZ w drodze decyzji odmownej, składa zażalenie z wnioskiem o wydanie nowej decyzji?

            (*1)  Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.

            (1)  Dz.U. L 185, s.77.


title: Sprawa F-61/09: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 10 kwietnia 2014 r. – Strack przeciwko Komisji

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/40

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 10 kwietnia 2014 r. – Strack przeciwko Komisji
   (Sprawa F-61/09) (1)

   2014/C 159/56
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 193 z 15.8.2009, s. 36.


title: Sprawa C-502/08: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/17

         Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-502/08)
   (2009/C 6/28)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: P. Dejmek i E. Adsera Ribera, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/60/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu, a w każdym razie nie informując Komisji o tych przepisach, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 45 tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin wskazany na dostosowanie prawa krajowego do dyrektywy 2005/60/WE upłynął w dniu 15 grudnia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 309, s. 15.


title: Sprawa T-160/09: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2009 r. — Winzer Pharma przeciwko OHIM — Alcon (OFTAL CUSI)

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/13

         Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2009 r. — Winzer Pharma przeciwko OHIM — Alcon (OFTAL CUSI)
   (Sprawa T-160/09)
   2009/C 167/27
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dr. Robert Winzer Pharma GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Schneller)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Alcon Inc.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 lutego 2009 r. w sprawie R 1471/2007-1 i uwzględnienie sprzeciwu nr B 809899 dla wszystkich towarów;

               —

               przeprowadzenie rozprawy;

               —

               obciążenie OHIM lub ewentualnie interwenienta kosztami postępowania;

               —

               posiłkowo, przekazanie sprawy OHIM celem ponownego rozpoznania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Alcon Cusì SA, która przeniosła następnie swoje prawa na Alcon Inc.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „OFTAL CUSI” dla towarów z klasy 5 (zgłoszenie nr 3 679 181)

      Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „Ophtal” dla towarów z klasy 5 (wspólnotowy znak towarowy nr 489 948)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1)], ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd ani prawdopodobieństwo skojarzenia.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-178/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social número 1 de Córdoba (Hiszpania) w dniu 17 kwietnia 2012 r. — Rafaela Rivas Montes przeciwko Instituto Municipal de Deportes de Córdoba (IMDECO)

text:
               14.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social número 1 de Córdoba (Hiszpania) w dniu 17 kwietnia 2012 r. — Rafaela Rivas Montes przeciwko Instituto Municipal de Deportes de Córdoba (IMDECO)
   (Sprawa C-178/12)
   2012/C 209/04
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Juzgado de lo Social número 1 de Córdoba

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Rafaela Rivas Montes

      Strona pozwana: Instituto Municipal de Deportes de Córdoba (IMDECO)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jest zgodna ze wspólnotową zasadą równości (w znaczeniu, jakie nadał jej TSUE) [sytuacja], kiedy dana jednostka organizacyjna administracji publicznej (w tym przypadku IMDECO) dla celów obliczenia dodatku do wynagrodzenia z tytułu stażu pracy swoich pracowników bierze pod uwagę wyłącznie urzędniczy lub pracowniczy charakter stosunku prawnego, który ją z nimi łączy i kiedy na tej podstawie w pierwszym przypadku (personel urzędniczy) przy zastosowaniu obowiązującej, państwowej ustawy dotyczącej urzędników uwzględnia jednolicie wszystkie uprzednie okresy rzeczywistego świadczenia pracy na rzecz któregokolwiek z działów administracji publicznej rozumianej ogólnie (to jest zarówno na rzecz danej jednostki organizacyjnej administracji publicznej, w tym przypadku IMDECO, jak i na rzecz jakiegokolwiek innego działu administracji publicznej), natomiast w drugim przypadku (personel zatrudniony na podstawie prawa pracy) przy zastosowaniu obowiązującej, państwowej ustawy dotyczącej pracowników oraz orzecznictwa zawierającego wykładnię tych przepisów uwzględnia jedynie uprzednie okresy rzeczywistego świadczenia pracy na rzecz wspomnianej jednostki organizacyjnej administracji publicznej (IMDECO), lecz tylko wówczas, kiedy w ciągu umów, na podstawie których miało miejsce rzeczywiste świadczenie pracy, nie nastąpiła czasowa przerwa, która pozwałaby uznać, iż zerwana została zasadnicza jedność stosunku prawnopracowniczego, ponieważ w takim przypadku nie uwzględnia się przepracowanych dni bezpośrednio poprzedzających to zerwanie?

               2)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie poprzednie (to jest, jeżeli TSUE uzna, iż takie postępowanie organu administracji publicznej — w tym przypadku IMDECO — jest sprzeczne ze wspólnotową zasadą równości), czy uwzględnienie w niniejszej sprawie zasady równości wymagałoby zastosowania tej samej państwowej ustawy dotyczącej urzędników w stosunku do pracowników zatrudnionych na podstawie prawa pracy?


title: Sprawy połączone C-158/04 i C-159/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Protodikeio Ioanninon -Grecja) — Alfa Vita Vassilopoulos AE, uprzednio Trofo Super-Markets AE przeciwko Elliniko Dimosio, Nomarchiaki Aftodioikisi Ioanninon (C-158/04) oraz Carrefour Marinopoulos AE przeciwko Elliniko Dimosio, Nomarchiaki Aftodioikisi Ioanninon (C-159/04) (Swobodny przepływ towarów — Artykuł 28 WE — Ograniczenia ilościowe — Środki o skutku równoważnym — Wprowadzanie do obrotu mrożonych produktów piekarskich)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Protodikeio Ioanninon -Grecja) — Alfa Vita Vassilopoulos AE, uprzednio Trofo Super-Markets AE przeciwko Elliniko Dimosio, Nomarchiaki Aftodioikisi Ioanninon (C-158/04) oraz Carrefour Marinopoulos AE przeciwko Elliniko Dimosio, Nomarchiaki Aftodioikisi Ioanninon (C-159/04)
   (Sprawy połączone C-158/04 i C-159/04) (1)

   (Swobodny przepływ towarów - Artykuł 28 WE - Ograniczenia ilościowe - Środki o skutku równoważnym - Wprowadzanie do obrotu mrożonych produktów piekarskich)
   (2006/C 281/04)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Dioikitiko Protodikeio Ioanninon
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Alfa Vita Vassilopoulos AE, uprzednio Trofo Super-Markets AE (C-158/04), Carrefour Marinopoulos AE (C 159/04)

      Strona pozwana: Elliniko Dimosio, Nomarchiaki Aftodioikisi Ioanninon
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Dioikitiko Protodikeio Ioanninon — Wprowadzanie do obrotu częściowo upieczonych produktów piekarskich — Wymóg zezwolenia — Zgodność z art. 28 WE
   Sentencja
   Wykładni art. 28 WE należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniom krajowym poddającym sprzedaż produktów „bake-off” takim samym wymogom jak wymogi mające zastosowanie do pełnego procesu produkcji i wprowadzania do obrotu tradycyjnego chleba i tradycyjnych produktów piekarskich.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.04.2004


title: Sprawa F-58/07: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2007 r. — Collotte przeciwko Komisji

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/50

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2007 r. — Collotte przeciwko Komisji
   (Sprawa F-58/07)
   (2007/C 199/98)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Pascal Collotte (Overijse, Belgia) (przedstawiciel: E. Boigelot, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o niewpisaniu nazwiska skarżącego na listę osób awansowanych z grupy zaszeregowania A*11 do grupy zaszeregowania A*12 w ramach „Postępowania w sprawie awansu za 2006 r.”, a w rezultacie decyzji o jego nieawansowaniu, opublikowanej w Informacjach administracyjnych nr 55-2006 z dnia 17 listopada 2006 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej zapłatą, tytułem zadośćuczynienia i odszkodowania oraz naruszenia kariery zawodowej skarżącego, kwoty 25 000 EUR, z zastrzeżeniem jej zwiększenia lub zmniejszenia w trakcie postępowania;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, były członek personelu tymczasowego, powołany na urzędnika w dniu 16 kwietnia 2004 r. do grupy zaszeregowania A*11, po tym jak został laureatem konkursu wewnętrznego, został uznany za niekwalifikującego się do awansu w ramach postępowania w sprawie awansu za 2006 r. w związku z tym, że nie wykazał się umiejętnością pracy w trzecim języku, zgodnie z art. 45 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) oraz że nie mógł powołać się na wyjątek przewidziany dla urzędników posiadających w dniu 1 kwietnia 2006 r. dwuletni staż pracy w danej grupie zaszeregowania.
   W uzasadnieniu swojej skargi skarżący podnosi cztery zarzuty, z których pierwszy dotyczy naruszenia art. 45 regulaminu pracowniczego oraz okoliczności, iż administracja dopuściła się oczywistych błędów w ocenie. W szczególności skarżący podnosi, że na podstawie przepisów przejściowych do art. 11 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, art. 45 ust. 2 regulaminu pracowniczego nie powinien był być stosowany podczas postępowania w sprawie awansu za 2006 r., tym bardziej, że przepisy wykonawcze do tego przepisu zostały przyjęte dopiero w grudniu 2006 r. Skarżący podnosi brak dostępu w odpowiednim czasie do szkolenia koniecznego dla zdobycia umiejętności pracy w trzecim języku, ponieważ o tym, że sporny przepis obowiązuje w jego przypadku został poinformowany dopiero w sierpniu 2006 r.
   Drugi zarzut dotyczy naruszenia obowiązku staranności, zasad dobrej administracji i właściwego zarządzania, jak również istnienia nadużycia władzy. Skarżący podnosi mianowicie, że administracja nie miała prawa zastosować w ostatniej chwili wobec niego art. 45 ust. 2 regulaminu pracowniczego.
   Trzeci zarzut dotyczy naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz zasady pewności prawa. Służby Komisji udzieliła skarżącemu konkretnych i zgodnych zapewnień co do braku zastosowania w jego przypadku nowego wymogu określonego w art. 45 ust. 2 regulaminu pracowniczego.
   Czwarty zarzut dotyczy naruszenia zasad równości traktowania personelu, niedyskryminacji i proporcjonalności. Skarżący znalazł się w niekorzystnej sytuacji w porównaniu z innymi członkami personelu tymczasowego, którzy po tym jak zostali laureatami konkursu wewnętrznego dającego prawo do powołania na urzędnika, zostali — w odróżnieniu od skarżącego — powołani na urzędników już w dniu 1 kwietnia 2004 r.


title: Sprawa C-132/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 13 lutego 2015 r. w sprawie T-725/14 Aaberts Industries/Unia Europejska, wniesione w dniu 19 marca 2015 r. przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 13 lutego 2015 r. w sprawie T-725/14 Aaberts Industries/Unia Europejska, wniesione w dniu 19 marca 2015 r. przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
   (Sprawa C-132/15 P)
   (2015/C 205/19)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. V. Placco i E. Beysen, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Aalberts Industries NV, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi o:

               —

               uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 13 lutego 2015 r. w sprawie T-725/14 Aalberts Industries/Unia Europejska w zakresie, w jakim oddalone zostały dwa żądania Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwanego dalej „TSUE”) skierowane do Sądu na podstawie art. 114 regulaminu postępowania przed Sądem oraz uwzględniony został podniesiony przez Komisję Europejską (zwaną dalej „Komisją”) zarzut niedopuszczalności;

               —

               uwzględnienie ww. żądań i w związku z tym wydanie w sprawie ostatecznego rozstrzygnięcia oraz stwierdzenie niedopuszczalności żądania odszkodowawczego Aalberts Industries NV w zakresie, w jakim jest ono skierowane przeciwko TSUE (jako przedstawicielowi Unii);

               —

               obciążenie Aalberts Industries NV kosztami poniesionymi przez TSUE w postępowaniu w pierwszej instancji oraz w postępowaniu odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

   Postanowieniem z dnia 13 lutego 2015 r. Sąd Unii Europejskiej oddalił wniosek złożony przez TSUE w sprawie T-725/14 Aalberts Industries/Unia Europejska na podstawie art. 114 regulaminu postępowania przed tymże Sądem. Przedmiotem wniosku tej instytucji było stwierdzenie niedopuszczalności odwołania wniesionego przez Aalberts Industries NV w zakresie, w jakim było ono skierowane do niego jako przedstawiciela Unii Europejskiej, które to odwołanie zostało jednocześnie skierowane również, w tym samym charakterze, do Komisji. Za pomocą tego odwołania Aalberts Industries NV dochodzi pozaumownej odpowiedzialności Unii w postaci naprawienia szkody, którą spółka ta twierdzi, że poniosła w następstwie nieprzestrzegania przez Sąd rozsądnego terminu do wydania orzeczenia w sprawie T-385/06 Aalberts Industries i in./Komisja. W przywoływanym postanowieniu Sąd doszedł do wniosku – wbrew twierdzeniu TSUE i uwzględniając stanowisko zajmowane przez Komisję -, że to na TSUE a nie na Komisji spoczywa obowiązek podjęcia obrony Unii Europejskiej w ramach postępowania w przedmiocie odnośnej skargi.
   W związku z tym TSUE wnosi do Trybunału Sprawiedliwości odwołanie od tego wyroku na podstawie art. 56 statutu TSUE, wnosząc przy tym o uchylenie postanowienia w zakresie, w jakim oddala ono żądania TSUE. W uzasadnieniu tego odwołania TSIE podnosi po pierwsze nieprzestrzeganie zasad dotyczących reprezentowania Unii przed jej sądami i, po drugie – naruszenie obowiązku uzasadnienia.
   W ramach
         zarzutu pierwszego dotyczącego nieprzestrzegania zasad dotyczących reprezentowania Unii przed jej sądami
      , TSUE zauważa, że wobec braku wyraźnej zasady regulującej reprezentowanie Unii przed jej sądami w przypadku skarg wnoszonych na podstawie art. 268 TFUE w związku z pozaumowną odpowiedzialnością Unii, odpowiednie zasady dotyczące tejże odpowiedzialności należy wyprowadzić z zasad ogólnych znajdujących zastosowanie do sprawowania wymiaru sprawiedliwości, dokładniej z zasady prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości oraz z zasad niezawisłości i bezstronności sędziego.
   Ten pierwszy zarzut TSUE składa się z dwóch części, a mianowicie dotyczy nieprzestrzegania wymogów zasady prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości i nieprzestrzegania wymogów zasad niezawisłości i bezstronności sędziego.
   W ramach pierwszej części zarzutu pierwszego TSUE zauważa, że wniosek Sądu zgodnie z którym to na TSUE spoczywa obowiązek reprezentowania Unii Europejskiej w ramach ww. postępowania w przedmiocie skargi o odszkodowanie został wyraźnie oparty na orzecznictwie zapoczątkowanym wyrokiem Werhahn Hansamühle i in./Rada i Komisja (63/72–69/72, EU:C:1973:121; zwanym dalej „wyrokiem Werhahn in.”). Z rozwiązania przyjętego w tej sprawie wynika, że jeżeli Wspólnota – a obecnie Unia – zostanie ze względu na działania swoich instytucji pociągnięta do odpowiedzialności, jest ona reprezentowana przed sądem Unii przez instytucję, względnie instytucje której, względnie którym przypisywane jest działanie powodujące powstanie odpowiedzialności. TSUE podnosi, że rozwiązanie to nie może zostać zastosowanie w niniejszej sprawie, ponieważ – ze względu na różne czynniki – prowadziłoby to sytuacji, która wydaje się niezgodna z zasadą prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości, co zgodnie z wyraźnym brzmieniem wyroku Werhahn i in. stanowi uzasadnienie przyjęcia przedstawionego rozwiązania. W tym kontekście TSUE powołuje się – w charakterze kwestii wpadkowej – również na nieposzanowanie zakresu art. 317 akapit pierwszy TFUE oraz art. 53 ust. 1 rozporządzenia nr 966/2012 (1), na podstawie których Sąd powinien był w jego przekonaniu uznać, iż odszkodowanie – takie jak dochodzone w niniejszej sprawie – musi zostać wypłacone z części budżetu przypadającej na Komisję.
   W ramach drugiej części zarzutu pierwszego TSUE, twierdzi powołując się na wyrok ETPC z dnia 10 lipca 2008 r. w sprawie Mihalkov v. Bułgarii (skarga nr 67719/01), że uznając, iż TSUE musi reprezentować Unię w postępowaniu w przedmiocie skargi o odszkodowanie Aalberts Industries Sąd nie uwzględnił wymogów niezawisłości i bezstronności sędziego. Jako że w niniejszej sprawie, po pierwsze, działanie powołane jako powodujące powstanie odpowiedzialności stanowi wykonywanie wymiaru sprawiedliwości przez skład orzekający, a, po drugie, skład orzekający w przedmiotowej sprawie i) należy do tego samego organu wymiaru sprawiedliwości (do Sądu) co skład orzekający, któremu przypisywane jest działanie powodujące powstanie odpowiedzialności i ii) stanowi stały element organizacyjny strony pozwanej w niniejszej sprawie (TSUE), z którym sędziowie składu orzekającego są powiązani zawodowo, ww. wymogi nie są spełnione i to tym bardziej, gdy – tak jak orzekł Sąd – odszkodowanie miałoby zostać wypłacone – zgodnie z żądaniem w niniejszej sprawie – z części budżetu przypadającej na TSUE.
   Ponadto w ramach
         zarzutu drugiego
       TSUE podnosi, że zaskarżone postanowienie
         narusza obowiązek uzasadnienia
      , ponieważ nie zawiera ono żadnego konkretnego obalenia przedstawionych przez TSUE przed Sądem twierdzeń dotyczących zakresu linii orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, na którą składają się m.in. wyroki: Groupe Gascogne/Komisja (C-58/12 P, EU:C:2013:770), Gascogne Sack/Komisja (C-40/12 P, EU:C:2013:768) i Kendrion/Komisja (C-50/12 P, EU:C:2013:771).

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) NR 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298, s. 1).


title: Sprawa T-543/12: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2012 r. — Grau Ferrer przeciwko OHIM — Rubio Ferrer (Bugui va)

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/18

         Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2012 r. — Grau Ferrer przeciwko OHIM — Rubio Ferrer (Bugui va)
   (Sprawa T-543/12)
   2013/C 55/31
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Xavier Grau Ferrer (Caldes de Montbui, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą byli również: Juan Cándido Rubio Ferrer (Xeraco, Hiszpania), Alberto Rubio Ferrer (Xeraco)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 października 2012 r. w sprawach R 274/2011-4 i R 520/2011-4 zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. a) i b) 76 rozporządzenia nr 207/2009, a w konsekwencji odmowę rejestracji wspólnotowego graficznego znaku towarowego nr 7 338 031„Bugui va” w całości, dla wszystkich wnioskowanych towarów i usług (klasy 31, 35 i 39)

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania zgodnie z art. 87 ust. 2 rozporządzenia o wspólnotowym znaku towarowym.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Juan Cándido Rubio Ferrer i Alberto Rubio Ferrer

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy z elementem słownym „Bugui va” dla towarów i usług z klas 31, 35 i 39 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 7 338 031

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: krajowy graficzny znak towarowy z elementem słownym „BUGUI De la huerta a casa FRUITS FROM THE SPANISH VEGETABLE GARDEN” dla towarów i usług z klas 31, 32 i 39

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie sprzeciwu w całości

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. a) i b) oraz art. 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009, a także naruszenie zasady 48 rozporządzenia nr 2868/95


title: Sprawa T-517/09: Wyrok Sądu z dnia 27 listopada 2014 r. – Alstom przeciwko Komisji (Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek transformatorów mocy – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG – Wpływ na handel między państwami członkowskimi – Pojęcie przedsiębiorstwa – Możliwość przypisania zachowania mającego znamiona naruszenia – Domniemanie wywierania przez spółkę dominującą rzeczywistego wpływu na zachowanie spółki zależnej – Obowiązek uzasadnienia)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/26

      Wyrok Sądu z dnia 27 listopada 2014 r. – Alstom przeciwko Komisji
      (Sprawa T-517/09) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek transformatorów mocy - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Wpływ na handel między państwami członkowskimi - Pojęcie przedsiębiorstwa - Możliwość przypisania zachowania mającego znamiona naruszenia - Domniemanie wywierania przez spółkę dominującą rzeczywistego wpływu na zachowanie spółki zależnej - Obowiązek uzasadnienia)
      (2015/C 016/43)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Alstom (Levallois-Perret, Francja) (przedstawiciele: J. Derenne i A. Müller-Rappard, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Bouquet, N. von Lingen i K. Mojzesowicz, a następnie A. Bouquet, K. Mojzesowicz i P. Van Nuffel, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2009) 7601 wersja ostateczna z dnia 7 października 2009 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.129 – Transformatory mocy).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C (2009) 7601 wersja ostateczna z dnia 7 października 2009 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.129 – Transformatory mocy) w zakresie dotyczącym spółki Alstom.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami związanymi z postępowaniem.

         (1)  Dz.U. C 51 z 27.2.2010.