title: Sprawa C-640/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Mons (Belgia) w dniu 12 października 2018 r. – Wagram Invest SA / État belge

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Mons (Belgia) w dniu 12 października 2018 r. – Wagram Invest SA / État belge
      (Sprawa C-640/18)
      (2019/C 4/18)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d'appel de Mons

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: Wagram Invest SA

         Strona przeciwna: État belge

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy koncepcja prawdziwego i rzetelnego obrazu spółki, o której mowa w art. 2 ust. 3 czwartej dyrektywy 78/660/EWG z dnia 25 lipca 1978 r. w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek (1) zezwala – na etapie kupna finansowych środków trwałych przez spółkę akcyjną – na wpis, jako obciążenie w ramach pozycji zysków i strat, skonta związanego z długiem, którego okres spłaty wynosi dłużej niż rok i który nie prowadzi do powstania prawa do odsetek, oraz na wpis ceny nabycia środków trwałych w bilansie po stronie aktywów po odjęciu skonta, biorąc pod uwagę zasady regulujące wycenę zawarte w art. 32 rzeczonej dyrektywy?

                  2)

                  Czy sformułowanie „w wyjątkowych przypadkach”, warunkujące zastosowanie art. 2 ust. 5 dyrektywy Rady [78/660/EWG] z dnia 25 lipca 1978 r. wydanej na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) Traktatu [EWG] w sprawie rocznych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, pozwalające na odstąpienie od stosowania (innego) przepisu dyrektywy, należy interpretować w taki sposób, że przepis ów znajduje zastosowanie jedynie jeżeli zostanie stwierdzone, że poszanowanie celu prawdziwego i rzetelnego przedstawienia obrazu spółki nie może zostać osiągnięte w drodze poszanowania przepisów rzeczonej dyrektywy, uzupełnionych w danym wypadku podaniem dodatkowych informacji w załącznikach, zgodnie z art. 2 ust. 4 owej dyrektywy?

                  3)

                  Czy należy przyznać pierwszeństwo w stosowaniu art. 2 ust. 4 rzeczonej dyrektywy, tak iż zastosowanie ustanowionej przez jej art. 2 ust. 5 możliwości odstąpienia od stosowania przepisu dyrektywy jest możliwe, i to tylko w wyjątkowych przypadkach, jeśli podanie dodatkowych informacji nie pozwala na zapewnienie skutecznego stosowania zasady prawdziwego i rzetelnego obrazu spółki [ustanowionej w art. 2 ust. 3 czwartej dyrektywy 78/660/EWG]?

         (1)  Dz.U. 1978, L 222, s. 11.


title: Sprawa C-433/17 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 25 października 2018 r. – Enercon GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Gamesa Eólica, SL (Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenia (WE) nro 207/2009 – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Artykuł 53 – Kolorowy unijny znak towarowy przedstawiający odcienie koloru zielonego – Częściowe unieważnienie prawa od znaku – Przekazanie sprawy do Wydziału Unieważnień)

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/6

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 25 października 2018 r. – Enercon GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Gamesa Eólica, SL
      (Sprawa C-433/17 P) (1)

      (Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenia (WE) nro 207/2009 - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Artykuł 53 - Kolorowy unijny znak towarowy przedstawiający odcienie koloru zielonego - Częściowe unieważnienie prawa od znaku - Przekazanie sprawy do Wydziału Unieważnień)
      (2019/C 4/07)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Enercon GmbH (przedstawiciele: R. H. F. Böhm, Rechtsanwalt, M. Silverleaf, QC)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: D. Botis, V. Ruzek i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy), Gamesa Eólica, SL (przedstawiciel: A. Sanz Cerralbo, abogada)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Enercon GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 412 z 4.12.2017.


title: Sprawa T-874/16: Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2018 r. – RA / Trybunał Obrachunkowy (Służba publiczna – Urzędnicy – Awans – Postępowanie w sprawie awansu (2016) – Decyzja o nieprzyznaniu stronie skarżącej awansu do grupy zaszeregowania AD 11 – Brak sprawozdania z oceny – Porównanie osiągnięć)

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/24

      Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2018 r. – RA / Trybunał Obrachunkowy
      (Sprawa T-874/16) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu (2016) - Decyzja o nieprzyznaniu stronie skarżącej awansu do grupy zaszeregowania AD 11 - Brak sprawozdania z oceny - Porównanie osiągnięć)
      (2019/C 4/33)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: RA (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej (przedstawiciele: C. Lesauvage, E. von Bardeleben i A.M. Cosciug, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 4 marca 2016 r., w której drodze Trybunał Obrachunkowy nie przyznał skarżącemu awansu do wyższej grupy zaszeregowania (AD 11) w postępowaniu w sprawie awansu (2016), poprzez nieumieszczenie jego nazwiska na liście urzędników awansowanych w postępowaniu w sprawie awansu (2016).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Trybunału Obrachunkowego dnia 4 marca 2016 r. o nieprzyznaniu RA awansu do grupy zaszeregowania AD 11 w postępowaniu w sprawie awansu (2016).

                  2)

                  Trybunał Obrachunkowy zostaje obciążony całością kosztów postępowania.

         (1)  Dz.U. C 46 z 13.2.2017.


title: Sprawa C-643/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg (Austria) w dniu 15 października 2018 r. – British Airways Plc / MF

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg (Austria) w dniu 15 października 2018 r. – British Airways Plc / MF
      (Sprawa C-643/18)
      (2019/C 4/19)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Korneuburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: British Airways Plc

         Strona pozwana: MF

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1) należy interpretować w ten sposób, że obsługujący przewoźnik lotniczy może powoływać się również na takie nadzwyczajne okoliczności, które nie wystąpiły podczas lotu zarezerwowanego przez pasażera, lecz tego samego dnia, podczas nie poprzedzającego go bezpośrednio lotu samolotem przewidzianym do zrealizowania zarezerwowanego lotu, w ramach procedury przelotu samolotów między lotniskami?

                  2)

                  Czy art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że „wszelki[e] racjonaln[e] środk[i]”, które obsługujący przewoźnik lotniczy powinien był podjąć, aby w razie zaistnienia nadzwyczajnych okoliczności uchylić obowiązek zapłaty odszkodowania przewidzianego w art. 7 tego rozporządzenia, muszą odnosić się jedynie do uniknięcia „nadzwyczajnych okoliczności” (w konkretnym przypadku przydział nowego [późniejszego] slotu (air traffic control slot) przez europejską organizację kontroli ruchu lotniczego EUROCONTROL), czy też ponadto wymaga się, aby obsługujący przewoźnik lotniczy podejmował również racjonalne środki w celu uniknięcia odwołania lub samego dużego opóźnienia lotu?

                  3)

                  Czy – w razie potwierdzenia konieczności podejmowania racjonalnych środków w celu uniknięcia samego dużego opóźnienia – art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że w celu uchylenia obowiązku zapłaty odszkodowania przewidzianego w art. 7 tego rozporządzenia obsługujący przewoźnik lotniczy musi podjąć w razie przewozu pasażerów w ramach połączenia lotniczego złożonego z dwóch (lub więcej) lotów jedynie racjonalne środki w celu uniknięcia opóźnienia obsługiwanego przez niego, zagrożonego możliwym opóźnieniem lotu, czy też ponadto musi on podjąć racjonalne środki w celu uniknięcia dużego opóźnienia przewozu indywidulanego pasażera do miejsca docelowego (przykładowo przez sprawdzenie możliwości zmiany rezerwacji na rezerwację na inne połączenie lotnicze)?

         (1)  Dz.U. 2004, L 46, s. 1.


title: Sprawa C-451/17: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 25 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Veliko Tarnovo – Bułgaria) – „Walltopia” AD / Direktor na Teritorialna direktsia na Natsionalnata agentsia za prihodite – Veliko Tarnovo (Odesłanie prejudycjalne – Zabezpieczenie społeczne – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Artykuł 12 ust. 1 – Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 – Artykuł 14 ust. 1 – Pracownicy delegowani – Właściwe ustawodawstwo – Zaświadczenie A1 – Podleganie pracownika ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym siedzibę ma pracodawca – Warunki)

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/6

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 25 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Veliko Tarnovo – Bułgaria) – „Walltopia” AD / Direktor na Teritorialna direktsia na Natsionalnata agentsia za prihodite – Veliko Tarnovo
      (Sprawa C-451/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuł 12 ust. 1 - Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 - Artykuł 14 ust. 1 - Pracownicy delegowani - Właściwe ustawodawstwo - Zaświadczenie A1 - Podleganie pracownika ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym siedzibę ma pracodawca - Warunki)
      (2019/C 4/08)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administrativen sad Veliko Tarnovo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„Walltopia” AD

         Strona pozwana: Direktor na Teritorialna direktsia na Natsionalnata agentsia za prihodite – Veliko Tarnovo

         Sentencja

      Artykuł 14 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w związku z art. 12 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 465/2012 z dnia 22 maja 2012 r., należy interpretować w ten sposób, że pracownika zatrudnionego w celu oddelegowania do innego państwa członkowskiego należy uznać za osobę, która „bezpośrednio przed rozpoczęciem zatrudnienia podlega już ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym siedzibę ma jej pracodawca” w rozumieniu art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 987/2009, nawet jeśli pracownik ten nie miał statusu osoby ubezpieczonej na podstawie ustawodawstwa tego państwa członkowskiego bezpośrednio przed rozpoczęciem zatrudnienia, o ile w tym momencie pracownik miał miejsce zamieszkania we wspomnianym państwie członkowskim, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 330 z 2.10.2017.


title: Sprawa C-649/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Paris (Francja) w dniu 15 października 2018 r. – A / Daniel B, UD, AFP, B, L

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Paris (Francja) w dniu 15 października 2018 r. – A / Daniel B, UD, AFP, B, L
      (Sprawa C-649/18)
      (2019/C 4/20)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d'appel de Paris

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: A

         Druga strona postępowania: Daniel B, UD, AFP, B, L

         Pytanie prejudycjalne

      Czy przepisy unijne, w tym w szczególności,

                  —

                  art. 34 TFUE,

                  —

                  przepisy art. 85c dyrektywy europejskiej 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (1) (ze zmianami),

                  —

                  klauzula rynku wewnętrznego, o której mowa w art. 3 dyrektywy [2000/31/WE] Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego [w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o handlu elektronicznym)] (2),

            zezwalają państwu członkowskiemu Unii na wprowadzenie na swoim terytorium w odniesieniu do farmaceutów będących obywatelami innego państwa członkowskiego Unii szczególnych przepisów obejmujących:

                  —

                  zakaz zwracania się z ofertą do klientów za pomocą metod i środków uznanych za uwłaczające godności zawodu zgodnie z aktualnym brzmieniem art. R 4235-22 [Or. 5] francuskiego kodeksu zdrowia publicznego?

                  —

                  zakaz zachęcania pacjentów do nadużywania produktów leczniczych zgodnie z aktualnym brzmieniem art. R 4235-64 francuskiego kodeksu zdrowia publicznego?

                  —

                  obowiązek przestrzegania określonych przez organ publiczny państwa członkowskiego dobrych praktyk wydawania produktów leczniczych, polegających m.in. na wymogu załączania w trakcie procesu zamawiania produktów leczniczych przez Internet kwestionariusza o stanie zdrowia oraz zakazie korzystania z odpłatnego serwisu internetowego reklamy kontekstowej, zgodnie z aktualnym brzmieniem zarządzenia z dnia 28 listopada 2016 r. (francuskiego) ministra spraw społecznych i zdrowia?

         (1)  Dz.U. L 311, s. 67.

         (2)  Dz.U. L 178, s. 1.


title: Sprawa T-608/18: Skarga wniesiona w dniu 8 października 2018 r. – Sammut / Parlament

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/30

      Skarga wniesiona w dniu 8 października 2018 r. – Sammut / Parlament
      (Sprawa T-608/18)
      (2019/C 4/41)
      Język postępowania: maltański

         Strony

         Strona skarżąca: Mark Anthony Sammut (Foetz, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat P. Borg Olivier)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  W oparciu o art. 270 TFEU stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego wydanej na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, oddalającej zażalenie skarżącego złożone w celu usunięcia z jego sprawozdania z oceny 2016 r. stwierdzenia dotyczącego zarzucanego braku poinformowania organu powołującego o zamiarze wydania książki w 2016 r., zatytułowanej „L-Aqwa fl-Ewropa. Il-Panama papers u il-Poter” [„Najlepsi w Europie. Panama Papers i władza”]; a w konsekwencji

                  —

                  stwierdzenie nieważności w części decyzji dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Tłumaczeń z dnia 4 stycznia 2018 r.; a w konsekwencji

                  —

                  nakazanie usunięcie wspomnianego stwierdzenia ze sprawozdania z oceny (pkt 3 dotyczący zachowania skarżącego – przestrzeganie przepisów i procedur);

                  —

                  ocenę szkody poniesionej przez skarżącego w wyniku tych decyzji;

                  —

                  zasądzenie od pozwanej odszkodowania za szkodę poniesioną przez skarżącego w wyniku tych decyzji;

                  —

                  obciążenie organu powołującego kosztami postepowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, naruszenia art. 17a regulaminu pracowniczego, który ma chronić podstawowe prawo swobody wypowiedzi, gwarantowane przez art. 10 Konwencji o ochronie praw człowieka I podstawowych wolności i art. 11 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Należy ponadto znaleźć równowagę między prawami i obowiązkami, gdyż nie wszystkie prawa są bezwzględne.

                  2.

                  Zarzut drugi, błędnej interpretacji art. 17a regulaminu pracowniczego, ponieważ rozpatrywana książka nie dotyczy „prac Unii”, więc skarżący nie miał obowiązku poinformować wcześniej organu powołującego o swoim zamiarze. Wyrażenie „treści dotyczące” oznacza treść dokumentu, który ma dotyczyć „prac Unii”, i odnosi się do tej treści. Oznacza to, że urzędnik musi poinformować organ powołujący i uzyskać jego pozwolenie, tylko jeżeli w jakikolwiek sposób zajmowałby się pracami Unii. Wynikający z tego obowiązek organu powołującego wymaga ścisłej, a nie szerokiej wykładni tego, co stanowi „prace Unii”. Ponadto skarżący podnosi, że:

                              —

                              nie podano uzasadnienia decyzji, gdyż oparta jest ona wyłącznie na opinii, a nie na faktach czy względach prawnych;

                              —

                              obowiązek nałożony przez organ powołujący jest bardziej uciążliwy, niż ten określony w regulaminie pracowniczym;

                              —

                              decyzja oparta jest na nieproporcjonalnym korzystaniu z uznania;

                              —

                              „treści dotyczące prac Unii” odnoszą się do kontekstu, który można wywnioskować, w odniesieniu do prac Unii, z innych wytycznych;

                              —

                              w książce brak jest odniesień do pracy skarżącego ani do innych prac Unii, więc skarżący nie uchybił obowiązkowi zaufania, lojalności i bezstronności wobec Unii;

                              —

                              z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, a w szczególności z wyroku z dnia 6 marca 2001 r. Connolly/Komisja (C-274/99 P, EU:C:2001:127, pkt 43-62) wynika szereg istotnych uwag dla oceny stosowania i wdrażania art. 17a regulaminu pracowniczego.

                  3.

                  Zarzut trzeci oparty jest na doznaniu przez skarżącego krzywdy z racji decyzji, zarówno w miejscu pracy, jak w życiu prywatnym, oraz jej wpływie na jego działalność literacką. Należy więc określić wielkość tej krzywdy i przyznać w tym względzie stosowne zadośćuczynienie.


title: Sprawa C-462/17: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 25 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg – Niemcy) – Tänzer & Trasper GmbH /Altenweddinger Geflügelhof Kommanditgesellschaft (Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Rozporządzenie (WE) nr 110/2008 – Napoje spirytusowe – Definicja, opis, prezentacja, etykietowanie i ochrona oznaczeń geograficznych – Punkt 41 załącznika II – Likier jajeczny – Definicja – Wyczerpujący charakter wykazu dozwolonych składników)

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/7

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 25 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg – Niemcy) – Tänzer & Trasper GmbH /Altenweddinger Geflügelhof Kommanditgesellschaft
      (Sprawa C-462/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Rozporządzenie (WE) nr 110/2008 - Napoje spirytusowe - Definicja, opis, prezentacja, etykietowanie i ochrona oznaczeń geograficznych - Punkt 41 załącznika II - Likier jajeczny - Definicja - Wyczerpujący charakter wykazu dozwolonych składników)
      (2019/C 4/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Tänzer & Trasper GmbH

         Strona pozwana: Altenweddinger Geflügelhof Kommanditgesellschaft

         Sentencja

      Punkt 41 załącznika II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1334/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że aby napój alkoholowy mógł być opatrzony nazwą handlową „likier jajeczny”, nie może zawierać składników innych niż te wymienione w tym przepisie.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa C-652/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Chaskowo (Bułgaria) w dniu 18 października 2018 r. – SZ / Mitnica Burgas

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Chaskowo (Bułgaria) w dniu 18 października 2018 r. – SZ / Mitnica Burgas
      (Sprawa C-652/18)
      (2019/C 4/21)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administratiwen syd Chaskowo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca w postępowaniu kasacyjnym: SZ

         Strona przeciwna w postępowaniu kasacyjnym: Mitnica Burgas

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1889/2005 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty lub wywożonych ze Wspólnoty oraz art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszczają one uregulowania krajowego takiego jak art. 20 ust. 1 Waluten zakon, w którym za naruszenie określonego w art. 3 wspomnianego rozporządzenia obowiązku złożenia deklaracji – obok określonej w art. 18 ust. 1 Waluten zakon kary grzywny w wysokości od 1 000 do 3 000 BGN – dodatkowo przewidziano jako kumulatywną sankcję całkowity przepadek niezadeklarowanej kwoty, niezależnie od jej pochodzenia i przeznaczenia[?]

         (1)  Dz.U. 2005, L 309, s. 9.


title: Sprawa T-616/18: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2018 r. – Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A./Komisja Europejska

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/31

      Skarga wniesiona w dniu 15 października 2018 r. – Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A./Komisja Europejska
      (Sprawa T-616/18)
      (2019/C 4/42)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A. (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: radcy prawni: E. Buczkowska i M. Trepka)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 maja 2018 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 102 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 54 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym w sprawie AT.39816 – Dostawy gazu na rynki wyższego szczebla w Europie Środkowo-Wschodniej (1), kończącej to postępowanie zgodnie z art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 [WE] i 82 [WE] (2) przyjęciem za wiążące zobowiązań publicznej spółki akcyjnej Gazprom i Gazprom Export LLC (zwanych dalej „Gazprom”) z dnia 15 marca 2018 r.;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący przyjęcia przez Komisję decyzji z oczywistym naruszeniem art. 9 rozporządzenia nr 1/2003 w związku z art. 102 TFUE oraz zasady proporcjonalności poprzez popełnienie oczywistego błędu w ocenie zebranego materiału dowodowego i uznanie, że zastrzeżenia Komisji wyrażone w toku postępowania AT.39816 w zakresie uzależniania przez Gazprom dostaw gazu do Polski od uzyskania kontroli nad infrastrukturą gazową w Polsce nie są uzasadnione i na skutek tego błędu przyjęcie zobowiązań Gazpromu pomijających zastrzeżenia w tym zakresie.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący przyjęcia przez Komisję decyzji z oczywistym naruszeniem art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 w związku z art. 102 TFUE oraz zasady proporcjonalności poprzez przyjęcie zobowiązań Gazpromu dotyczących stosowania nieuczciwych, rażąco wygórowanych cen, które nie uwzględniają adekwatnie zastrzeżeń Komisji, w tym ich istoty, to jest stosowania przez podmiot dominujący rażąco wygórowanych cen.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący przyjęcia przez Komisję decyzji z oczywistym naruszeniem art. 9 rozporządzenia nr 1/2003 w związku z art. 102 TFUE oraz zasady proporcjonalności poprzez przyjęcie zobowiązań Gazpromu dotyczących wprowadzania ograniczeń terytorialnych, które nie uwzględniają adekwatnie zastrzeżeń Komisji, mają charakter wybiórczy oraz powielają zobowiązania już składane przez podmiot dominujący w innych postępowaniach, które jednak nie doprowadziły do zmiany jego zachowania.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący przyjęcia przez Komisję decyzji z oczywistym naruszeniem art. 7 TFUE w związku z 194 ust. 1 TFUE poprzez wydanie decyzji sprzecznej z celami polityki energetycznej Unii Europejskiej oraz z pominięciem jej negatywnego wpływu na europejski rynek dostaw gazu, w szczególności utrwalającej dalszą izolację i utrzymanie warunków niekonkurencyjnych na rynkach gazu państw Europy Środkowo-Wschodniej w stosunku do Europy Zachodniej, pomimo że celem tej polityki jest integracja tych rynków oraz zapewnienie na wszystkich rynkach unijnych równych warunków konkurencji.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący przyjęcia przez Komisję decyzji z oczywistym naruszeniem art. 18 ust. 1 TFUE oraz zasady równości poprzez wprowadzenie dyskryminacji pomiędzy kontrahentami Gazpromu działającymi na rynkach państw Europy Środkowo-Wschodniej, w tym stroną skarżącą, a kontrahentami Gazpromu działającymi na rynkach państw Europy Zachodniej, pomimo że obie wymienione grupy kontrahentów działają na tym samym unijnym rynku dostaw gazu i w tym samym zakresie korzystają z regulacji art. 102 TFUE i art. 194 ust. 1 TFUE i aktów prawa pochodnego wydanych na ich podstawie.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący nadużycia władzy oraz naruszenia istotnych wymogów proceduralnych poprzez przyjęcie przez Komisję decyzji obiektywnie sprzecznej z celem art. 9 rozporządzenia nr 1/2003 oraz prowadzenie postępowania AT.39816 z oczywistym naruszeniem powierzonych Komisji uprawnień.

         (1)  Dz.U. 2018, C 258, s. 6.

         (2)  Dz.U. 2003, L 1, s. 1.


title: Sprawa C-527/17: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 25 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht – Niemcy) – postępowanie wszczęte przez Boston Scientific Ltd (Odesłanie prejudycjalne – Własność intelektualna i przemysłowa – Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych – Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 – Zakres stosowania – Wyrób medyczny zawierający jako integralną część substancję, która używana oddzielnie może być uważana za produkt leczniczy – Dyrektywa 93/42/EWG – Artykuł 1 ust. 4 – Pojęcie „administracyjnej procedury wydawania pozwoleń”)

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/8

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 25 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht – Niemcy) – postępowanie wszczęte przez Boston Scientific Ltd
      (Sprawa C-527/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna i przemysłowa - Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych - Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 - Zakres stosowania - Wyrób medyczny zawierający jako integralną część substancję, która używana oddzielnie może być uważana za produkt leczniczy - Dyrektywa 93/42/EWG - Artykuł 1 ust. 4 - Pojęcie „administracyjnej procedury wydawania pozwoleń”)
      (2019/C 4/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundespatentgericht

         Strony w postępowaniu głównym

      Boston Scientific Ltd
      przy udziale: Deutsches Patent- und Markenamt

         Sentencja

      Artykuł 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że uprzednia procedura wydawania pozwoleń na podstawie dyrektywy Rady 93/42/WE z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych, zmienionej dyrektywą 2007/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r., przeprowadzona w odniesieniu do wyrobu zawierającego jako integralną część substancję w rozumieniu art. 1 ust. 4 tej dyrektywy nie może zostać uznana do celów stosowania tego rozporządzenia za równoważną z procedurą wydawania pozwoleń na dopuszczenie do obrotu tej substancji przeprowadzaną na podstawie dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej dyrektywą 2004/27/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r., nawet jeżeli wypomniana substancja została poddana ocenie, o której mowa w pkt 7.4 akapity pierwszy i drugi załącznika I do dyrektywy 93/42, zmienionej dyrektywą 2007/47.

         (1)  Dz.U. C 402 z 27.11.2017.


title: Sprawa T-622/18: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2018 r. – EN (Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.)/ Komisja

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/32

      Skarga wniesiona w dniu 15 października 2018 r. – EN (1) / Komisja
      (Sprawa T-622/18)
      (2019/C 4/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: EN (2) (przedstawiciel: adwokat E. Metodieva)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 grudnia 2017 r., wydanej przez komisję konkursową konkursu otwartego EPSO/AD/323/16 – Prowadzący dochodzenia (AD 7) dla następujących profili: 1 – Prowadzący dochodzenia w dziedzinie: wydatki UE, zwalczanie korupcji; 2 – Prowadzący dochodzenia w dziedzinie: cła i handel, tytoń i towary podrobione, o nieuwzględnieniu nazwiska skarżącego na liście rezerwy kadrowej w odniesieniu do pierwszego profilu wspomnianego konkursu;

                  —

                  uchylenie w całości decyzji EPSO z dnia 10 lipca 2018 r. o oddaleniu zażalenia skarżącego, złożonego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego i dotyczącego decyzji komisji konkursowej EPSO o niewpisaniu go na listę rezerwy kadrowej;

                  —

                  zasądzenie od pozwanej zapłaty odszkodowania na rzecz skarżącego za szkodę w postaci utraconych korzyści w wyniku jego niewpisania na wspomnianą listę rezerwy kadrowej;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżącego z tytułu pomocy prawnej i zastępstwa procesowego przed i w trakcie postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący nieadekwatnego zachowania jednego z członków komisji konkursowej, które rzekomo skutkowało niewłaściwym dokonaniem oceny kandydata.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący braku bezstronności jednego z członków komisji konkursowej rozpatrywanego konkursu.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący braku kompetencji oceniających.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że rozpatrywany konkurs naruszał system językowy.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że niektóre nieprawidłowości wpłynęły na studium przypadku w rozpatrywanym konkursie.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasad równego i uczciwego traktowania, które wynikają z rzekomo zbyt długiego okresu jednego miesiąca, w którym przeprowadzono rozpatrywany konkurs.

                  7.

                  Zarzut siódmy, dotyczący niewystarczającego uzasadnienia w odniesieniu do oceny skarżącego.

         (1)  Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.

         (2)  Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.


title: Sprawa C-528/17: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 25 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče – Słowenia) – Milan Božičevič Ježovnik / Republika Slovenija (Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 143 ust. 1 lit. d) – Zwolnienia z VAT z tytułu przywozu – Przywóz, po którym nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa – Ryzyko oszustwa podatkowego – Dobra wiara podatnika będącego importerem i dostawcą – Ocena – Obowiązek staranności podatnika będącego importerem i dostawcą)

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/8

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 25 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče – Słowenia) – Milan Božičevič Ježovnik / Republika Slovenija
      (Sprawa C-528/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 143 ust. 1 lit. d) - Zwolnienia z VAT z tytułu przywozu - Przywóz, po którym nastąpiła dostawa wewnątrzwspólnotowa - Ryzyko oszustwa podatkowego - Dobra wiara podatnika będącego importerem i dostawcą - Ocena - Obowiązek staranności podatnika będącego importerem i dostawcą)
      (2019/C 4/11)
      Język postępowania: słoweński

         Sąd odsyłający

      Vrhovno sodišče

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Milan Božičevič Ježovnik

         Druga strona postępowania: Republika Slovenija

         Sentencja

      Artykuł 143 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2009/69/WE z dnia 25 czerwca 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach, w których podatnik będący importerem i dostawcą skorzystał ze zwolnienia z podatku od wartości dodanej z tytułu przywozu na podstawie zezwolenia udzielonego po uprzedniej kontroli przez właściwe organy celne z uwzględnieniem dowodów dostarczonych przez tego podatnika, podatnik ten tylko wtedy jest zobowiązany do zapłaty VAT po zwolnieniu, jeżeli okaże się przy okazji późniejszej kontroli, że nie zostały spełnione materialne przesłanki zwolnienia, chyba że zostanie wykazane na podstawie obiektywnych dowodów, że podatnik ten wiedział lub powinien był wiedzieć, że dostawy następujące po danym przywozie uczestniczyły w oszustwie popełnionym przez nabywcę oraz że podatnik ten nie podjął wszystkich dostępnych dla niego racjonalnych środków w celu uniknięcia tego oszustwa, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 374 z 6.11.2017.


title: Sprawa T-627/18: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2018 r. – ZK / Komisja

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/34

      Skarga wniesiona w dniu 19 października 2018 r. – ZK / Komisja
      (Sprawa T-627/18)
      (2019/C 4/45)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: ZK (przedstawiciel: adwokat J.N. Louis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji potwierdzającej komisji konkursowej konkursu EPSO/AD/323/16 z dnia 1 lutego 2018 r. o niewpisaniu nazwiska skarżącej na listę laureatów;

                  —

                  o ile zaistnieje taka potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji potwierdzającej komisji konkursowej z dnia 12 grudnia 2017 r.;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 30 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) i art. 3 załącznika III do niego oraz naruszenia przepisów regulujących organizację egzaminów konkursowych. W tym względzie skarżąca podnosi między innymi, że wysłuchali jej tylko dwaj członkowie komisji konkursowej podczas rozmowy kwalifikacyjnej, a nie komisja konkursowa złożona z przewodniczącej i sześciu członków. Ponadto wskazała, że przewodnicząca uczestniczyła jedynie w pracach komisji konkursowej jako zwykły obserwator, co również naruszałoby przepisy regulaminu pracowniczego.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasad równego traktowania i niedyskryminacji, którymi miałaby być dotknięta zaskarżona decyzja w niniejszej sprawie, ze względu na brak stałego charakteru komisji konkursowej i odwołanie się do korektorów wspomagających, którzy nie przeszli specjalnego szkolenia korektorskiego.


title: Sprawa T-623/18: Skarga wniesiona w dniu 13 października 2018 r. – EO (Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.)/ Komisja

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/33

      Skarga wniesiona w dniu 13 października 2018 r. – EO (1) / Komisja
      (Sprawa T-623/18)
      (2019/C 4/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: EO (2) (przedstawiciel: adwokat E. Metodieva)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego EPSO/AD/323/16 – Prowadzący dochodzenia (AD 7); konkurs obejmujący następujące profile: 1 – Prowadzący dochodzenia w dziedzinie: wydatki UE, zwalczanie korupcji – 2 – Prowadzący dochodzenia w dziedzinie: cła i handel, tytoń i towary podrobione, z dnia 12 grudnia 2017 r., o nieumieszczeniu nazwiska skarżącej na liście rezerwy kadrowej dla pierwszego profilu tego konkursu;

                  —

                  stwierdzenia nieważności w całości decyzji EPSO z dnia 9 lipca 2018 r. o oddaleniu zażalenia skarżącej złożonego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego na decyzję komisji konkursowej EPSO o nieumieszczeniu jej na tej liście;

                  —

                  zasądzenie od pozwanej odszkodowania dla skarżącej za korzyści utracone z racji nieumieszczenia jej na tej liście,

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami pomocy prawnej i reprezentacji prawnej poniesionymi przez skarżącą przed i w tracie postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów, a ponadto powołuje się na argumentację przedstawioną w zażaleniu złożonym przez nią na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, niewłaściwego zachowania ze strony jednego z członków komisji konkursowej, które miało spowodować, że skarżąca nie została należycie przeegzaminowana.

                  2.

                  Zarzut drugie, braku bezstronności jednego z członków komisji konkursowej rozpatrywanego konkursu.

                  3.

                  Zarzut trzeci, niekompetencji oceniających.

                  4.

                  Zarzut czwarty, naruszenia przez rozpatrywany konkurs systemu językowego.

                  5.

                  Zarzut piąty, zgodnie z którym pewne nieprawidłowości miały wpływ na studium przypadku w rozpatrywanym konkursie.

                  6.

                  Zarzut szósty, naruszenia zasad równego i sprawiedliwego traktowania, które miało wynikać ze zbyt długiego, miesięcznego okresu, w którym toczył się rozpatrywany konkurs.

                  7.

                  Zarzut siódmy, niewystarczającego uzasadnienia w odniesieniu do ocenny skarżącej.

         (1)  Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.

         (2)  Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.


title: Sprawa C-655/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Warna (Bułgaria) w dniu 19 października 2018 r. – Mitnica Warna / „Schenker” EOOD

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Warna (Bułgaria) w dniu 19 października 2018 r. – Mitnica Warna / „Schenker” EOOD
      (Sprawa C-655/18)
      (2019/C 4/22)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administratiwen syd Warna

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca kasację: Mitnica Warna

         Strona przeciwna:„Schenker” EOOD

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 242 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 (1) z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że kradzież towaru objętego procedurą składowania celnego, w okolicznościach takich jak w rozpatrywanej sprawie, stanowi usunięcie z procedury składowania celnego, w związku z czym powstaje podstawa do nałożenia na posiadacza pozwolenia kary pieniężnej za naruszenie celne[?]

                  2)

                  Czy nakazanie zapłaty równowartości towarów stanowiących przedmiot naruszenia celnego polegającego na usunięciu z „procedury składowania celnego” ma charakter sankcji administracyjnej w rozumieniu art. 42 ust. 1 i 2 rozporządzenia 952/2013, a także czy dopuszczalne jest uregulowanie krajowe przewidujące wspomnianą zapłatę – równocześnie z nałożeniem kary pieniężnej[?] Czy wspomniane uregulowanie krajowe odpowiada określonym w art. 42 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia i związanym z sankcjami za nieprzestrzeganie przepisów prawa celnego Unii kryteriom skuteczności, proporcjonalności i odstraszania[?]

         (1)  Dz.U. 2013, L 269, s. 1.


title: Sprawa T-634/18: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2018 r. – Geske / EUIPO (revolutionary air pulse technology)

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/35

      Skarga wniesiona w dniu 23 października 2018 r. – Geske / EUIPO (revolutionary air pulse technology)
      (Sprawa T-634/18)
      (2019/C 4/46)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: André Geske (Lübbecke, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Albrecht)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „revolutionary air pulse technology” – zgłoszenie nr 17 025 231

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 września 2018 r. w sprawie R 2721/2017-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami, w tym kosztami poniesionymi w toku postępowania odwoławczego przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-640/18: Skarga wniesiona w dniu 29 października 2018 r. – Intercontact Budapest / CdT

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/35

      Skarga wniesiona w dniu 29 października 2018 r. – Intercontact Budapest / CdT
      (Sprawa T-640/18)
      (2019/C 4/47)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Intercontact Budapest Fordító és Pénzügyi Tanácsadó Kft. (Intercontact Budapest Kft.) (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciel: adwokat É. Subasicz)

         Strona pozwana: Centrum Tłumaczeń dla Organów Unii Europejskiej (CdT)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Tytułem głównym, stwierdzenie, czy przyznane różnym oferentom oceny są realistyczne na podstawie porównania złożonych ofert i czy są one zgodne z zasadami równego traktowania, niedyskryminacji, proporcjonalności i przejrzystości.

                  —

                  Tytułem ewentualnym, stwierdzenie, że dokonana przez stronę pozwaną interpretacja prawa jest błędna w odniesieniu do art. 113 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 i że ogłoszenie sum podanych w ofertach uczestniczących w postępowaniu przetargowym nie jest sprzeczne z powołanym rozporządzeniem.

                  —

                  Tytułem w dalszej kolejności ewentualnym, anulowanie wyniku osiągniętego przez stronę skarżącą w odniesieniu do części 12 ogłoszenia o zamówieniu FL/FIN17 oraz stwierdzenie nieważności postępowania administracyjnego w zakresie, w jakim dotyczy tej części.

                  —

                  Tytułem ewentualnym, w ostatniej kolejności, wskazanie decyzji podjętej zgodnie z procedurą (aktu prawnego wywołującego skutki) w będącym przedmiotem sprawy postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, od notyfikacji której to decyzji powinien biec termin do wniesienia skargi wyznaczony w art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

                  —

                  Obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia zasad równego traktowania, niedyskryminacji, proporcjonalności i przejrzystości, ponieważ strona pozwana w ramach procedur udzielania zamówień publicznych zastosowała do oferentów odmienne kryteria oceny (1).

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący nadużycia władzy, ze względu na nieprzekazanie skarżącej przez stronę pozwaną informacji wymaganych w ramach procedur udzielania zamówień publicznych (2).

                  3.

                  Zarzut trzeci, oparty na naruszeniu dyrektywy w sprawie zamówień publicznych (3) przez stronę pozwaną ze względu na niepowiadomienie o terminie do złożenia skargi i na ograniczenie w ten sposób możliwości wniesienia skargi.

                  4.

                  Zarzut trzeci, oparty na uniemożliwieniu przez stronę pozwaną skorzystania przez skarżącą z prawa do wniesienia skargi na instytucje Unii (4).

         (1)  Motywy 1 i 90 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).

         (2)  Artykuł 113 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. 2012, L 298, s. 1).

         (3)  Załącznik V część D pkt 16 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).

         (4)  Artykuł 263 akapit szósty Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-642/18: Skarga wniesiona w dniu 29 października 2018 r. – August Wolff/EUIPO — Faes Farma (DermoFaes Atopimed)

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/36

      Skarga wniesiona w dniu 29 października 2018 r. – August Wolff/EUIPO — Faes Farma (DermoFaes Atopimed)
      (Sprawa T-642/18)
      (2019/C 4/48)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Dr. August Wolff GmbH & Co. KG Arzneimittel (Bielefeld, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Thünken)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Faes Farma, SA (Lamiaco-Leioa, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego DermoFaes Atopimed – zgłoszenie nr 15 069 396

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 lipca 2018 r. w sprawie R 1365/2017-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uwzględnienie sprzeciwu i odmowę rejestracji spornego znaku;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz, w stosownym przypadku, interwenienta kosztami postępowania i kosztami związanymi z postępowaniem przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-644/18: Skarga wniesiona w dniu 29 października 2018 r. – August Wolff / EUIPO – Faes Farma (DermoFaes Atopiderm)

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/37

      Skarga wniesiona w dniu 29 października 2018 r. – August Wolff / EUIPO – Faes Farma (DermoFaes Atopiderm)
      (Sprawa T-644/18)
      (2019/C 4/49)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Dr. August Wolff GmbH & Co. KG Arzneimittel (Bielefeld, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Thünken)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Faes Farma, SA (Lamiaco-Leioa, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Faes Farma, SA

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego DermoFaes Atopiderm – zgłoszenie nr 15 069 438

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 lipca 2018 r. w sprawie R 1305/2017-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie spornego zgłoszenia;

                  —

                  obciążenie EUIPO i, odpowiednio, interwenienta kosztami niniejszego postępowania i postępowania przed EUIPO.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-649/18: Skarga wniesiona w dniu 29 października 2018 r. – ruwido austria / EUIPO (transparent pairing)

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/38

      Skarga wniesiona w dniu 29 października 2018 r. – ruwido austria / EUIPO (transparent pairing)
      (Sprawa T-649/18)
      (2019/C 4/50)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: ruwido austria GmbH (Neumarkt am Wallersee, Austria) (przedstawiciel: Rechtsanwalt A. Ginzburg)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego transparent pairing – zgłoszenie nr 16 581 118

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 sierpnia 2018 r. w sprawie R 2487/2017-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  niedostateczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji;

                  —

                  błędna wykładnia zgłoszonego oznaczenia.


title: Sprawa T-651/18: Skarga wniesiona w dniu 30 października 2018 r. – Balani Balani i in. / EUIPO – Play Hawkers (HAWKERS)

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/39

      Skarga wniesiona w dniu 30 października 2018 r. – Balani Balani i in. / EUIPO – Play Hawkers (HAWKERS)
      (Sprawa T-651/18)
      (2019/C 4/51)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Sonu Gangaram Balani Balani, Anup Suresh Balani Shivdasani i Amrit Suresh Balani Shivdasani (Las Palmas de Gran Canaria, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Díaz Marrero)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Play Hawkers, SL (Elche, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego HAWKERS – zgłoszenie nr 15 746 209

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 sierpnia 2018 r. w sprawie R 396/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i wydanie wyroku, którym zgłoszony i częściowo przyjęty do rejestracji znak towarowy nr 15 746 209 zostanie także przyjęty do rejestracji w odniesieniu do pozostałych towarów objętych zgłoszeniem: zegarków; zegarków chronometrycznych; zegarków sportowych; biżuterii i wyrobów jubilerskich; biżuterii sztucznej; biżuterii i wyrobów jubilerskich; biżuterii, w tym imitacji biżuterii i biżuterii z tworzyw sztucznych; artykułów zegarmistrzowskich; czasomierzy; obudów do zegarów i zegarków;

                  —

                  zasądzenie kosztów postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-652/18: Skarga wniesiona w dniu 30 października 2018 r. – Porus / EUIPO (oral Dialysis)

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/39

      Skarga wniesiona w dniu 30 października 2018 r. – Porus / EUIPO (oral Dialysis)
      (Sprawa T-652/18)
      (2019/C 4/52)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Porus GmbH (Monheim am Rhein, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Weil)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego oral Dialysis – zgłoszenie nr 16 774 259

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 września 2018 r. w sprawie R 1375/2018-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uwzględnienie skargi;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-656/18: Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2018 r. – Jareš Procházková i Jareš / EUIPO — Elton Hodinářská (MANUFACTURE PRIM 1949)

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/40

      Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2018 r. – Jareš Procházková i Jareš / EUIPO — Elton Hodinářská (MANUFACTURE PRIM 1949)
      (Sprawa T-656/18)
      (2019/C 4/53)
      Język skargi: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Hana Jareš Procházková i Antonín Jareš (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat M. Kyjovský)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Elton Hodinářská a.s. (Nowe Miasto nad Metują, Republika Czeska)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy MANUFACTURE PRIM 1949 – unijny znak towarowy nr 3 531 662

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 września 2018 r. w sprawie R 1159/2017-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 2, art. 60 ust. 3, art. 64 ust. 5 oraz art. 70 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

                  —

                  Naruszenie art. 27 ust. 4 oraz art. 55 rozporządzenia nr 2018/625.


title: Sprawa T-659/18: Skarga wniesiona w dniu 30 października 2018 r. – ZS / EBI

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/41

      Skarga wniesiona w dniu 30 października 2018 r. – ZS / EBI
      (Sprawa T-659/18)
      (2019/C 4/54)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ZS (przedstawiciel: adwokat B. Maréchal)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EBI z dnia 27 września 2017 r. i z dnia 28 grudnia 2017 r.;

                  —

                  zasądzenie pełnego odszkodowania za poniesioną przez stronę skarżącą szkodę;

                  —

                  w tym względzie żąda ona od EBI zapłaty:

                              —

                              kwoty 30 000 EUR tytułem niewypłaconego wynagrodzenia za 42 dni urlopu wypoczynkowego oraz 40,5 dnia zgromadzonych w TSA-A, w łącznej wysokości 82,5 dni urlopowych;

                              —

                              kwoty 30 000 EUR bezprawnie potrąconej z kwot należnych w związku z jej odejściem;

                              —

                              kwoty 50 000 EUR, czyli 3 % składki rocznego wynagrodzenia do uzupełniającego systemu ubezpieczeniowego (RCVP) do zwykłego wieku emerytalnego;

                              —

                              kwoty 35 000 EUR tytułem uprawnienia strony skarżącej do premii;

                              —

                              kwoty 15 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez stronę skarżącą;

                              —

                              kosztów pomocy prawnej w postępowaniu, oszacowanych tymczasowo na kwotę 15 000 EUR;

                              —

                              kosztów postępowania i wszystkich innych kosztów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że nieobecności strony skarżącej nie były nieusprawiedliwione a w każdym razie EBI powinien był zareagować wcześniej, zważywszy na to, że nieobecności wystąpiły w pięcioletnim okresie. Twierdzenia takie nie uwzględniają ustnego porozumienia między stroną skarżącą a pozwanym dotyczące wypełniania kart zarządzania czasem. Ponadto nie ma podstawy prawnej pozwalającej pracodawcy dokonać rozliczenia lub potrącenia domniemanych nieuzasadnionych nieobecności z uprawnień urlopowych strony skarżącej lub kwot należnych jej w chwili odejścia.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że uchybienia popełnione przez pozwanego wobec strony skarżącej powinny zostać uznane za „bezprawne działania administracyjne”. To samo odnosi się do twierdzeń na temat nieusprawiedliwionej nieobecności, utraty 82,5 dni urlopu (bez podstawy prawnej, ponieważ rozliczanie lub potrącenie dni urlopu nie jest dopuszczalne), bezprawnego potrącenia nieobecności rzekomo nieusprawiedliwionych z kwot należnych przy odejściu z pracy, które nie obejmują uzupełniającego systemu ubezpieczeniowego (RCVP). Działania te stanowiły bezpośrednią przyczynę szkody i dodatkowej krzywdy po stronie strony skarżącej.


title: Sprawa T-660/18: Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2018 r. – VodafoneZiggo Group / Komisja

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/42

      Skarga wniesiona w dniu 8 listopada 2018 r. – VodafoneZiggo Group / Komisja
      (Sprawa T-660/18)
      (2019/C 4/55)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: VodafoneZiggo Group BV (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci W. Knibbeler i A. Pliego Selie)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej oznaczonej jako C(2018) 5848 final z dnia 30 sierpnia 2018 r. dotyczącej spraw NL/2018/2099 i NL/2018/20100: hurtowy rynek usługi dostępu w stałej lokalizacji w Niderlandach; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania zgodnie z art. 87 regulaminu postępowania przed Sądem, w tym ewentualnymi kosztami poniesionymi przez interwenientów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący błędnego zastosowania oraz błędnego rozumienia art. 7 i art. 7a dyrektywy 2002/21/WE (1) w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej)

                              —

                              W tym względzie skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja zawiera szereg istotnych stwierdzeń w odniesieniu do projektu decyzji niderlandzkiego krajowego organu regulacyjnego (zwanego dalej „decyzją WFA z 2018 r.”), które są zakwalifikowane jako uwagi, ale które w rzeczywistości jednoznacznie spełniają kryteria pozwalające na stwierdzenie poważnych wątpliwości. Następnie skarżąca twierdzi, że każda z tych uwag w rzeczywistości dotyczy, obiektywnie rzecz biorąc, poważnych wątpliwości wymagających przeprowadzenia przez Komisję pogłębionego badania zgodnie z art. 7 ust. 4 i art. 7a ust. 1 dyrektywy ramowej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący oczywistych błędów w ocenie, błędnego zastosowania art. 7 dyrektywy ramowej oraz nieprzeprowadzenia starannego badania

                              —

                              W tym względzie skarżąca podnosi, że przyjmując w zaskarżonej decyzji stwierdzenia dotyczące wspólnej znaczącej pozycji rynkowej zawarte w decyzji WFA z 2018 r., które w sposób oczywisty budzą wątpliwości w rozumieniu art. 7 ust. 4 dyrektywy ramowej, Komisja błędnie zastosowała art. 7 i art. 7a dyrektywy ramowej oraz dopuściła się oczywistych błędów w ocenie.

                              —

                              Ewentualnie, skarżąca twierdzi, że Komisja powinna była w każdym razie starannie zbadać tę kwestię ze względu na (i) oczywiste niedostatki w analizie wspólnej znaczącej pozycji rynkowej przeprowadzonej przez niderlandzki krajowy organ regulacyjny, która jest niezgodna z ramami oceny wspólnej znaczącej pozycji rynkowej określonymi przez Komisję w jej wytycznych (oczywisty błąd w ocenie) i ze względu na (ii) swoją własną wcześniejszą praktykę decyzyjną, która wskazuje, że na właściwych rynkach nie można stwierdzić istnienia wspólnej znaczącej pozycji rynkowej (brak spójności).

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący braku uzasadnienia skutkującego naruszeniem art. 296 TFUE

                              —

                              W tym względzie skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja zawiera niewystarczające uzasadnienie w odniesieniu do istotnych elementów decyzji WFA z 2018 r.

                              —

                              Ponadto skarżąca twierdzi, że w odniesieniu do innych decydujących stwierdzeń zaskarżona decyzja jest zbyt zwięzła bądź wewnętrznie sprzeczna.

         (1)  Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (Dz.U. L 108, 24.4.2002, s. 33 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 13, t. 29, s. 349).


title: Sprawa T-662/18: Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2018 r. – romwell / EUIPO (twistpac)

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/43

      Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2018 r. – romwell / EUIPO (twistpac)
      (Sprawa T-662/18)
      (2019/C 4/56)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: romwell GmbH & Co. KG (Breitscheidt, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Spintig, S. Pietzcker i M. Prasse)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego twistpac – zgłoszenie nr 17 219 163

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 sierpnia 2018 r. w sprawie R 336/2018-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprostowanie do komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-531/18 (Dz.U. C 399 z 5.11.2018)

text:
               7.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 4/45

      Sprostowanie do komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-531/18
      (
            Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 399 z 5.11.2018
         )
      (2019/C 4/57)
      Komunikat w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-531/18, LL-Carpenter/Komisja otrzymuje brzmienie:

               „Skarga wniesiona w dniu 1 września 2018 r. – LL-Carpenter/Komisja
               (Sprawa T-531/18)
               (2018/C 399/60)
               Język postępowania: czeski

                  Strony

                  Strona skarżąca: LL-Carpenter (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: J. Buřil, adwokat)

                  Strona przeciwna: Komisja Europejska

                  Żądania strony skarżącej

               Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2018) 4138 final z dnia 26 czerwca 2018 r. w sprawie AT.40037 – Carpenter/Subaru, w której na podstawie art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (zwanego dalej »rozporządzeniem nr 1/2003«) oraz na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszącego się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 Traktatu WE (zwanego dalej »rozporządzeniem nr 773/2004«), Komisja odrzuciła wniosek skarżącej dotyczący naruszenia art. 101 TFUE, złożony w dniu 6 września 2012 r. zgodnie z art. 7 rozporządzenia nr 1/2003, oraz

                           —

                           obciążenie Komisji kosztami postępowania.

                  Zarzuty i główne argumenty

               Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                           1.

                           Zarzut pierwszy, zgodnie z którym zaskarżona decyzja obarczona jest błędem obejmującym błędną ocenę prawną oraz oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych.

                                       —

                                       Komisja dokonała błędnej oceny okoliczności faktycznych uznając, że zarzucane skarżącej antykonkurencyjne działanie (w części dotyczącej Republiki Czeskiej) zostało rozpatrzone przez krajowy organ ds. konkurencji w Republice Czeskiej oraz dokonała błędnej prawnej oceny sprawy, uznając, że przesłanki stosowania art. 13 rozporządzenia nr 1/2003 były spełnione (w części dotyczącej Republiki Czeskiej).

                                       —

                                       Komisja nie zbadała należycie wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych przedstawionych jej przez skarżącą i z tego powodu dokonała błędnej oceny stanu faktycznego uznając, że uwagi skarżącej przedstawione na piśmie nie prowadziły do innej oceny wniosku i że mało prawdopodobne było stwierdzenie naruszenia art. 101 TFUE, a także dokonała błędnej oceny prawnej sprawy w tym zakresie przyjmując, że spełnione zostały przesłanki stosowania art. 7 ust. 2 rozporządzenia 773/2004.

                           2.

                           Zarzut drugi, zgodnie z którym zaskarżona decyzja jest wadliwa ze względu na uchybienie proceduralne, z uwagi na to, że Komisja nie przedstawiła w swej decyzji odpowiedniego uzasadnienia.

                                       —

                                       Komisja nie wskazała priorytetów, na których oparła się decydując, że nie będzie prowadziła dalszych dochodzeń w sprawie, powołując się jedynie na wysokie koszty, jakich można spodziewać się w ramach dalszego dochodzenia.

                                       —

                                       Komisja nie uzasadniła w jaki sposób dokonała oceny dowodów ani z jakiego powodu nie uwzględniła okoliczności faktycznych i prawnych przedstawionych jej przez skarżącą czy też dlaczego oparła swą decyzję o odrzuceniu wniosku wyłącznie na twierdzeniach zawartych w uwagach na piśmie spółki, której dotyczył wniosek.”.


               10.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/8

      Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2018 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
      (Sprawa E-5/18)
      (2019/C 9/09)
      Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 9 listopada 2018 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Carstena Zatschlera, Catherine Howdle i Ingibjörg Ólöf Vilhjálmsdóttir, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruxelles, Belgia.
      Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

                  1)

                  orzeczenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w pkt 7d, 7f i 7k załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/11/UE z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie alternatywnych metod rozstrzygania sporów konsumenckich oraz zmiany rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 i dyrektywy 2009/22/WE), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu lub nie powiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o ich przyjęciu;

                  2)

                  obciążenie Islandii kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

                  —

                  skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię najpóźniej do dnia 23 kwietnia 2018 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 21 lutego 2018 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/11/UE z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie alternatywnych metod rozstrzygania sporów konsumenckich oraz zmiany rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 i dyrektywy 2009/22/WE, o której mowa w pkt 7d, 7f oraz 7k załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia („akt prawny”),

                  —

                  Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z aktu prawnego oraz art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu.


title: Sprawa C-547/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (Polska) w dniu 23 sierpnia 2018 r. – Dong Yang Electronics Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (Polska) w dniu 23 sierpnia 2018 r. – Dong Yang Electronics Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu
      (Sprawa C-547/18)
      (2019/C 44/10)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Dong Yang Electronics Sp. z o.o.

         Strona pozwana: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej we Wrocławiu

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy z samego faktu posiadania przez spółkę mającą siedzibę poza terytorium Unii Europejskiej, spółki zależnej na terytorium Polski, można wywieść istnienie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce w rozumieniu art. 44 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) i art. 11 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego (UE) Nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011 r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2)?

                  2)

                  Czy w wypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, podmiot trzeci zobowiązany jest do analizy stosunków umownych pomiędzy spółką z siedzibą poza terytorium Unii Europejskiej a spółką zależną, w celu ustalenia czy istnieje stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej w Polsce przez tę pierwszą spółkę?

         (1)  Dz.U. L 347, s. 1

         (2)  Dz.U. L 77, s. 1


title: Sprawa T-552/16: Postanowienie Sądu z dnia 16 listopada 2018 r. – OT / Komisja Służba publiczna – Personel tymczasowy – Kandydatura na stanowisko dyrektora EMCDDA – Odrzucenie kandydatury – Opinia komitetu konsultacyjnego ds. Powoływania – Akt niepodlegający zaskarżeniu – oczywista niedopuszczalność

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/56

      Postanowienie Sądu z dnia 16 listopada 2018 r. – OT / Komisja
      (Sprawa T-552/16) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Kandydatura na stanowisko dyrektora EMCDDA - Odrzucenie kandydatury - Opinia komitetu konsultacyjnego ds. Powoływania - Akt niepodlegający zaskarżeniu - oczywista niedopuszczalność)
      (2019/C 44/71)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: OT (przedstawiciel: adwokat D. Sobor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Simonetti i G. Gattinara, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności „decyzji [Komisji] z dnia 26 września 2014 r. o odrzuceniu [jego] kandydatury […] na stanowisko dyrektora Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii (EMCDDA), a po drugie, o naprawienie szkody i krzywdy, których skarżąca doznała.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  OT zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 383 z 17.10.2016 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-75/15, przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa C-632/17: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 28 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Siemianowicach Śląskich – Polska) – Powszechna Kasa Oszczędności (PKO) Bank Polski S.A. / Jacek Michalski Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Dyrektywa 2008/48/WE – Postępowanie w sprawie nakazu zapłaty na podstawie wyciągu z ksiąg bankowych – Brak możliwości stwierdzenia przez sąd potencjalnie nieuczciwego charakteru warunków umownych, jeżeli konsument nie wnosi środka zaskarżenia

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/2

      Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 28 listopada 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Siemianowicach Śląskich – Polska) – Powszechna Kasa Oszczędności (PKO) Bank Polski S.A. / Jacek Michalski
      (Sprawa C-632/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Dyrektywa 2008/48/WE - Postępowanie w sprawie nakazu zapłaty na podstawie wyciągu z ksiąg bankowych - Brak możliwości stwierdzenia przez sąd potencjalnie nieuczciwego charakteru warunków umownych, jeżeli konsument nie wnosi środka zaskarżenia)
      (2019/C 54/02)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy w Siemianowicach Śląskich

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Powszechna Kasa Oszczędności (PKO) Bank Polski S.A.

         Strona pozwana: Jacek Michalski

         Sentencja

      Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich oraz art. 10 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwiają się one przepisom krajowym takim jak te będące przedmiotem postępowania głównego, pozwalającym na wydanie nakazu zapłaty na podstawie wyciągu z ksiąg bankowych jako elemencie świadczącego o istnieniu wierzytelności wynikającej z umowy kredytu konsumenckiego, w wypadku gdy sąd rozpoznający pozew o wydanie nakazu zapłaty nie jest uprawniony do zbadania potencjalnie nieuczciwego charakteru warunków tej umowy oraz do sprawdzenia, czy zawarto w niej informacje, o których mowa w tym art. 10, jeżeli sposób wykonania prawa do wniesienia zarzutów od takiego nakazu nie pozwala na zapewnienie przestrzegania praw przysługujących konsumentowi na mocy tych dyrektyw.

         (1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018.


title: Sprawa C-48/18 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 13 listopada 2018 r. – Toontrack Music AB / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie do rejestracji słownego znaku towarowego EZMIX – Odrzucenie zgłoszenia – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) – Artykuły 65, 75 i 76 – Charakter opisowy – Sposób postrzegania przez właściwy krąg odbiorców – Prawo do bycia wysłuchanym – Zasada badania z urzędu – Obowiązek uzasadnienia – Przeinaczenie – Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/3

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 13 listopada 2018 r. – Toontrack Music AB / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
      (Sprawa C-48/18 P) (1)

      (Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie do rejestracji słownego znaku towarowego EZMIX - Odrzucenie zgłoszenia - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) - Artykuły 65, 75 i 76 - Charakter opisowy - Sposób postrzegania przez właściwy krąg odbiorców - Prawo do bycia wysłuchanym - Zasada badania z urzędu - Obowiązek uzasadnienia - Przeinaczenie - Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem)
      (2019/C 54/03)
      Język postępowania: szwedzki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Toontrack Music AB (przedstawiciel: L.-E. Ström, advokat)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje odrzucone jako częściowo oczywiście niedopuszczalne i oddalone jako częściowo oczywiście bezzasadne.

                  2)

                  Toontrack Music AB zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 152 z 30.4.2018.


title: Sprawa C-630/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Linz (Austria) w dniu 8 października 2018 r. – HK, IJ / Deutsche Lufthansa AG

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Linz (Austria) w dniu 8 października 2018 r. – HK, IJ / Deutsche Lufthansa AG
      (Sprawa C-630/18)
      (2019/C 54/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Linz

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: HK, IJ

         Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG
      Postanowieniem Trybunału z dnia 15 listopada 2018 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


title: Sprawa C-699/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Specializat Mureş (Rumunia) w dniu 7 listopada 2018 r. –BRD Groupe Société Générale SA / KC

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Specializat Mureş (Rumunia) w dniu 7 listopada 2018 r. –BRD Groupe Société Générale SA / KC
      (Sprawa C-699/18)
      (2019/C 54/07)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Specializat Mureş

         Strony

         Wnosząca odwołanie: BRD Groupe Société Générale SA

         Druga strona postępowania: KC

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy dyrektywy Rady 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1), w szczególności motywy 12, 21 i 23, art. 2 lit. b), art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 2 i art. 8, zgodnie z zasadą autonomii proceduralnej oraz równocześnie zasadami równoważności i skuteczności, zezwalają na obowiązywanie instrumentów prawnych obejmujących zwykłe roszczenie, niepodlegające przedawnieniu, mające na celu stwierdzenie nieuczciwego charakteru niektórych warunków ujętych w umowach zawieranych z konsumentami, oraz zwykłe roszczenie o charakterze osobistym i majątkowym, podlegające przedawnieniu, zmierzające do realizacji celu dyrektywy, jakim jest wyeliminowanie skutków wszystkich zobowiązań powstałych i wykonanych na podstawie warunku, którego nieuczciwy charakter został stwierdzony wobec konsumenta?

                  2)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy te same przepisy stoją na przeszkodzie wykładni wynikającej z zastosowania zasady pewności stosunków cywilnoprawnych, zgodnie z którą obiektywna chwila, w której konsument wiedział lub powinien był wiedzieć o istnieniu nieuczciwego warunku, to chwila wygaśnięcia umowy kredytu, w ramach której przysługiwał mu status konsumenta?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa C-707/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribinalul Timiiş (Rumunia) w dniu 13 listopada 2018 r. – Amărăşti Land Investment SRL / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Timişoara, Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Timiş

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribinalul Timiiş (Rumunia) w dniu 13 listopada 2018 r. – Amărăşti Land Investment SRL / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Timişoara, Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Timiş
      (Sprawa C-707/18)
      (2019/C 54/08)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribinalul Timiş

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Amărăşti Land Investment SRL

         Strona pozwana: Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Timişoara, Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Timiş

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wykładni dyrektywy 2006/112 (1), w szczególności jej art. 24, 28, 167 i 168 lit. a) należy dokonywać w ten sposób, że w ramach sprzedaży nieruchomości, które nie są wpisane do krajowego rejestru nieruchomości (księgi wieczystej) i nie są wpisane do ewidencji gruntów w chwili zbycia, kupujący będący podatnikiem, który na mocy umowy zobowiązuje się do dokonania na własny koszt czynności niezbędnych do pierwszego wpisu nieruchomości do krajowego rejestru nieruchomości, dokonuje świadczenia usług wobec sprzedającego, czy też nabycia usług związanych ze swoją inwestycją w nieruchomości, w związku z którym należy uznać jego prawo do odliczenia podatku VAT?

                  2)

                  Czy wykładni dyrektywy 2006/112, w szczególności jej art. 167 i 168 lit. a), można dokonywać w ten sposób, że koszty poniesione przez kupującego będącego podatnikiem w związku z pierwszym wpisem do rejestru nieruchomości, w odniesieniu do których kupującemu przysługuje roszczenie o przyszłe przeniesienie prawa własności i które zostały mu sprzedane przez sprzedających, którzy nie wpisali do księgi wieczystej swojego prawa własności do nieruchomości, mogą zostać uznane za czynności przygotowujące do inwestycji, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT?

                  3)

                  Czy należy dokonywać wykładni przepisów dyrektywy 2006/112, w szczególności art. 24, 28, 167 i art. 168 lit. a), w ten sposób, że koszty poniesione przez kupującego będącego podatnikiem przy pierwszym wpisie do rejestru nieruchomości sprzedanych mu nieruchomości, wobec których kupującemu na podstawie umowy przysługuje roszczenie o przyszłe przeniesienie prawa własności przez sprzedających, którzy nie wpisali do księgi wieczystej ich prawa własności nieruchomości, należy uznać za świadczenie usług dla sprzedających w sytuacji, gdy sprzedający i kupujący zgodzili się, że cena nieruchomości nie obejmuje kosztów czynności związanych z wpisem do ewidencji gruntów?

                  4)

                  Czy w rozumieniu dyrektywy 2006/112 koszty administracyjne związane z nieruchomościami, które zostały sprzedane i w stosunku do których kupującemu przysługuje roszczenie o przyszłe przeniesienie prawa własności przez sprzedającego, w tym także, ale nie wyłącznie, koszty pierwszego wpisu do rejestru nieruchomości, muszą być obowiązkowo poniesione przez sprzedającego? Czy też koszty te, na podstawie umowy między stronami, mogą zostać poniesione przez kupującego lub przez dowolną stronę transakcji, w związku z czym danej osobie przysługuje prawo do odliczenia podatku VAT?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-718/18: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Federalna Niemiec

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/6

      Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Federalna Niemiec
      (Sprawa C-718/18)
      (2019/C 54/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Noll-Ehlers, O. Beyne)

         Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

         Żądania strony skarżącej

                  1.

                  Stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE (1) oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55/WE (2), ponieważ nienależycie przetransponowała

                              —

                              art. 2 pkt 21 dyrektywy 2009/72/WE i art. 2 pkt 20 dyrektywy 2009/73/WE;

                              —

                              art. 19 ust. 3 w związku z art. 19 ust. 8 dyrektyw 2009/72/WE i 2009/73/WE;

                              —

                              art. 19 ust. 5 dyrektyw 2009/72/WE i 2009/73/WE;

                              —

                              art. 37 ust. 1 lit. a) i ust. 6 lit. a) i b) dyrektywy 2009/72/WE oraz art. 41 ust. 1 lit. a) i ust. 6 lit. a) i b) dyrektywy 2009/73/WE;

                  2.

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga dotyczy nieprawidłowej transpozycji do prawa niemieckiego dyrektyw 2009/72 i 2009/73 odnoszących się, odpowiednio, do rynku wewnętrznego energii elektrycznej i rynku wewnętrznego gazu ziemnego w drodze Energiewirtschaftsgesetz (ustawy o zapatrzeniu w energię i gaz, zwanej dalej „EnWG”). Zdaniem Komisji transpozycja za pomocą EnWG została dokonana w niedostateczny sposób w czterech punktach. Po pierwsze, definicja przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo określająca, które przedsiębiorstwa podlegają zawartym w dyrektywach przepisom dotyczącym rozdzielenia określonych rodzajów działalności (unbundling), została przetransponowana do prawa niemieckiego jedynie w ograniczony sposób. Po drugie, przepisy w odniesieniu do okresów przejściowych dotyczących zmiany funkcji w ramach przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo nie zostały w pełni przetransponowane. Po trzecie, także przepisy, które zakazują posiadania określonych interesów w jakiejkolwiek części przedsiębiorstwa zintegrowanego pionowo lub otrzymywania od niej korzyści finansowych, zostały przetransponowane tylko w ograniczony sposób. Wreszcie przyznanie kompetencji w EnWG narusza wyłączne kompetencje krajowego organu regulacyjnego, które to kompetencje są przewidziane w dyrektywach.
      Zdaniem Komisji powyższe uchybienia stanowią naruszenie art. 2 pkt 21 dyrektywy 2009/72/WE i art. 2 pkt 20 dyrektywy 2009/73/WE, art. 19 ust. 3 w związku z art. 19 ust. 8 dyrektyw 2009/72/WE i 2009/73/WE, art. 19 ust. 5 dyrektyw 2009/72/WE i 2009/73/WE oraz art. 37 ust. 1 lit. a) i ust. 6 lit. a) i b) dyrektywy 2009/72/WE, jak również art. 41 ust. 1 lit. a) i ust. 6 lit. a) i b) dyrektywy 2009/73/WE.

         (1)  Dz.U. 2009, L 211, s. 55.

         (2)  Dz.U. 2009, L 211, s. 94.


title: Sprawa C-720/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 16 listopada 2018 r. – Ferrari S.p.A. / DU

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 16 listopada 2018 r. – Ferrari S.p.A. / DU
      (Sprawa C-720/18)
      (2019/C 54/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ferrari S.p.A.

         Strona pozwana: DU

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przy ocenie kwestii, czy używanie pod względem rodzaju i zakresu ma charakter rzeczywisty w rozumieniu art. 12 ust. 1 dyrektywy 2008/95/WE (1), w przypadku znaku towarowego zarejestrowanego dla szerokiej kategorii towarów – w niniejszym przypadku pojazdów lądowych, w szczególności samochodów i ich części – ale faktycznie jest używany wyłącznie w odniesieniu do szczególnego segmentu rynku – w niniejszym przypadku drogich luksusowych samochodów sportowych i części do nich – należy odnieść się ogólnie do rynku zarejestrowanej kategorii towarów czy można odnieść się do szczególnego segmentu rynku? Czy wtedy, gdy używanie dla szczególnego segmentu rynku jest wystarczające, znak towarowy w postępowaniu w przedmiocie wykreślenia ze względu na wygaśnięcie praw właściciela należy utrzymać w mocy w odniesieniu do tego segmentu rynku?

                  2)

                  Czy sprzedaż używanych towarów, które już zostały wprowadzone do obrotu przez właściciela znaku towarowego w Europejskim Obszarze Gospodarczym stanowi używanie znaku towarowego w rozumieniu art. 12 ust. 1 dyrektywy 2008/95/WE?

                  3)

                  Czy znak towarowy zarejestrowany nie tylko dla towaru, lecz ponadto także dla części owego towaru, jest używany w sposób pozwalający na utrzymanie praw związanych z tym znakiem także dla towaru, jeżeli ów towar nie jest już sprzedawany, lecz [sprzedawane są] opatrzone znakiem towarowym akcesoria i części zamienne dla towaru sprzedawanego w przeszłości i opatrzonego znakiem towarowym?

                  4)

                  Czy dokonując oceny, czy zachodzi rzeczywiste używanie należy także uwzględnić, czy właściciel znaku towarowego oferuje usługi nie używając wprawdzie znaku towarowego, ale [usługi te są] przeznaczone dla już sprzedanych towarów?

                  5)

                  Czy przy badaniu używania znaku towarowego w danym państwie członkowskim (w niniejszym przypadku: Niemcy) w rozumieniu art. 12 ust. 1 dyrektywy 2008/95/WE należy także, zgodnie z art. 5 Konwencji między Szwajcarią a Niemcami w sprawie wzajemnej ochrony patentów, wzorów i znaków towarowych z dnia 13 kwietnia 1892 r., uwzględnić używanie znaku towarowego w Szwajcarii?

                  6)

                  Czy zgodne z dyrektywą 2008/95/WE jest nałożenie na właściciela znaku towarowego, wobec którego dochodzone jest wygaśnięcie praw znaku towarowego co prawda pełnego ciężaru przedstawienia okoliczności faktycznych dla używania znaku towarowego, obciążając jednak powoda występującego z żądaniem wykreślenia ryzykiem braku możliwości udowodnienia tego?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, Dz.U. 2008, L 299, s. 25