title: Sprawa T-690/18: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2018 r. – Sony Interactive Entertainment Europe / EUIPO – Vieta Audio (Vita)

text:
               28.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/25

      Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2018 r. – Sony Interactive Entertainment Europe / EUIPO – Vieta Audio (Vita)
      (Sprawa T-690/18)
      (2019/C 35/31)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sony Interactive Entertainment Europe Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Malynicz, QC)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Vieta Audio, SA (Barcelona, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Vita” – unijny znak towarowy nr 9 993 361

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 września 2018 r. w sprawie R 695/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO jego własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez skarżącego.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 72 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-691/18: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2018 r. – KPN / Komisja

text:
               28.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/25

      Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2018 r. – KPN / Komisja
      (Sprawa T-691/18)
      (2019/C 35/32)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: KPN BV (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci P. van Ginneken i G. Béquet)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2018) 3569 final z dnia 30 maja 2018 r. uznającej za zgodną z rynkiem wewnętrznym i z porozumieniem EOG koncentrację zmierzającą do nabycia przez Liberty Global plc wyłącznej kontroli nad Ziggo NV (sprawa M.7000 – Liberty Global/Ziggo);

                  —

                  przekazanie sprawy do ponownego zbadania przez Komisję zgodnie z art. 10 ust. 5 rozporządzenia w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (1); oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący popełnienia przez Komisję oczywistego błędu w definicji rynku w odniesieniu do płatnych telewizyjnych programów sportowych i filmowych Premium

                              —

                              W tym względzie skarżąca twierdzi, że w toku postępowania administracyjnego podniosła, iż Ziggo Sport Totaal (zwany dalej „ZST”) jest niezbędny dla dostawców detalicznych usług telewizyjnych, usług łączności szerokopasmowej i telefonii komórkowej oraz pakietów zawierających jedną lub więcej z tych usług, aby móc konkurować na rynku detalicznym. Zostało to podobno potwierdzone w przeprowadzonym przez Komisję badaniu rynku. W konsekwencji dwa płatne telewizyjne programy sportowe Premium, ZST i FOX Sports, nie są zamienne.

                              —

                              Skarżąca twierdzi ponadto, że Komisja doszła jednak do wniosku, iż istnieje jeden rynek hurtowego dostarczania oraz nabywania płatnych telewizyjnych programów sportowych Premium obejmujący ZST i FOX Sports i że dalsza segmentacja rynku nie jest potrzebna.

                              —

                              Według skarżącej te błędy w definicji rynku mają wpływ na dokonanie przez Komisję dalszej oceny i ostatecznie na udzielenie zezwolenia na połączenie.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja niewystarczająco uzasadniła definicję rynku w odniesieniu do płatnych telewizyjnych programów sportowych i filmowych Premium

                              —

                              W tym względzie skarżąca podnosi, że założenie Komisji, iż FOX Sports i ZST są częścią tego samego rynku, wymagało szczegółowego wyjaśnienia, gdyż założenie to jest sprzeczne z przeprowadzonym przez Komisję badaniem rynku, które wykazało, że ZST jest niezbędny oraz z wcześniejszymi decyzjami Komisji.

                              —

                              Skarżąca twierdzi ponadto, że Komisja nie uzasadniła definicji rynku płatnych telewizyjnych programów filmowych Premium.

                              —

                              Według skarżącej ten brak uzasadnienia definicji rynku ma wpływ na dokonanie przez Komisję dalszej oceny i ostatecznie na udzielenie zezwolenia na połączenie.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący popełnienia przez Komisję oczywistego błędu w ocenie możliwości wykluczenia dostępu do ZST i jego wpływu na rynek hurtowego dostarczania oraz nabywania ZST

                              —

                              W tym względzie skarżąca podnosi, że połączenie doprowadziło do rozszerzenia pozycji łączących się stron na rynku ZST na całe terytorium niderlandzkie.

                              —

                              Skarżąca twierdzi ponadto, że odmawiając dostępu do ZST stronie trzeciej (na rozsądnych z ekonomicznego punktu widzenia warunkach), łączące się strony mają możliwość, aby nie dopuścić do ZST swoich konkurentów działających na rynku niższego szczebla.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja niewystarczająco uzasadniła ocenę możliwości wykluczenia dostępu do ZST i jego wpływu na rynek hurtowego dostarczania oraz nabywania ZST

                              —

                              W tym względzie skarżąca podnosi, że Komisja oddala argument, zgodnie z którym ZST jest niezbędny i dlatego może zostać wykluczony, powołując się na swoją definicję rynku zawartą w sekcji 5.1.2.1 zaskarżonej decyzji. Skarżąca, powołując się na swoje twierdzenie, że zaskarżona decyzja nie zawiera definicji rynku lub zawiera błędną definicję rynku, twierdzi, iż Komisja wyszła w swojej ocenie z niewłaściwego założenia.

                              —

                              Skarżąca twierdzi ponadto, że Komisja niewystarczająco uzasadniła swoją ocenę dotyczącą braku możliwości wykluczenia dostępu do ZST przez łączące się strony i wpływu tego wykluczenia.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący popełnienia przez Komisję oczywistego błędu w ocenie możliwości wykluczenia dostępu do treści HBO

                              —

                              W tym względzie skarżąca podnosi, że Komisja nieprawidłowo oceniła, iż połączone strony nie mają znaczącej pozycji rynkowej, opierając się na niedostatecznej definicji rynku oraz na błędnych założeniach.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że Komisja niewystarczająco uzasadniła ocenę możliwości wykluczenia dostępu do treści HBO

                              —

                              W tym względzie skarżąca podnosi, że bez wiarygodnej definicji rynku dotyczącej treści filmowych ocena Komisji co do skutków połączenia na wspomnianym rynku jest automatycznie niewystarczająco uzasadniona.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (Dz.U. 2004, L 24, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 8, t. 3, s. 40).


title: Sprawa C-778/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 11 grudnia 2018 r. – Association française des usagers de banques / Ministre de l’Économie et des Finances.

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 11 grudnia 2018 r. – Association française des usagers de banques / Ministre de l’Économie et des Finances.
      (Sprawa C-778/18)
      (2019/C 54/18)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Association française des usagers de banques

         Strona przeciwna: Ministre de l’Économie et des Finances

         Pytania prejudycjalne

                  —

                  Czy art. 12 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2014/17/UE z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie konsumenckich umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi (1), zważywszy w szczególności na cel, jaki przepis ten przypisuje rachunkowi płatniczemu lub oszczędnościowemu, do którego otwarcia lub zachowania upoważnia, lub art. 12 ust. 3 tej dyrektywy pozwalają, po pierwsze, kredytodawcy wymagać od kredytobiorcy, w zamian za zindywidualizowaną korzyść, żeby całość jego wynagrodzenia lub podobnych dochodów była wpłacana na rachunek płatniczy otwarty u tego kredytodawcy przez okres ustalony w umowie o kredyt, bez względu na kwotę kredytu, raty, czy też okres spłaty kredytu, oraz po drugie, czy przepisy te pozwalają na to, aby tak ustalony okres mógł wynosić dziesięć lat lub tyle, co okres obowiązywania umowy o kredyt, jeśli okres ów jest krótszy?

                  —

                  Czy art. 45 dyrektywy 2007/64/WE z dnia 13 listopada 2007 r. (2), wówczas obowiązującego, a obecnie przejętego w art. 55 dyrektywy (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. (3), oraz art. 9-14 dyrektywy 2014/92/UE z dnia 23 lipca 2014 r. (4) dotyczące ułatwienia mobilności klientów w zakresie rachunków bankowych oraz kosztów zamknięcia rachunku płatniczego stoją na przeszkodzie temu, aby zamknięcie rachunku otwartego przez kredytobiorcę u kredytodawcy w celu wpłacania na ten rachunek dochodów kredytobiorcy w zamian za zindywidualizowane korzyści w ramach umowy o kredyt prowadziło – jeśli do zamknięcia dochodzi przed upływem okresu ustalonego w tej umowie – do utraty owej korzyści, w tym po ponad roku od otwarcia tego rachunku, oraz po drugie, czy przepisy te stoją na przeszkodzie temu, aby długość tego okresu mogła wynosić dziesięć lat lub całkowity okres spłaty kredytu?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/17/UE z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie konsumenckich umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi i zmieniająca dyrektywy 2008/48/WE i 2013/36/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 60, s. 34).

         (2)  Dyrektywa 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego zmieniająca dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylająca dyrektywę 97/5/WE (Dz.U. 2007, L 319, s. 1).

         (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2366 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego, zmieniająca dyrektywy 2002/65/WE, 2009/110/WE, 2013/36/UE i rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 oraz uchylająca dyrektywę 2007/64/WE (Dz.U. 2015, L 337, s. 35).

         (4)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/92/UE z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie porównywalności opłat związanych z rachunkami płatniczymi, przenoszenia rachunku płatniczego oraz dostępu do podstawowego rachunku płatniczego (Dz.U. 2014, L 257, s. 214).


title: Sprawa T-703/18: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2018 r. – Polska / Komisja

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/21

      Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2018 r. – Polska / Komisja
      (Sprawa T-703/18)
      (2019/C 54/36)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 17 września 2018 r. nakładającej zobowiązanie do realizacji działań i zaleceń zawartych w ostatecznym sprawozdaniu z audytu, w części dotyczącej zalecenia 04.01 pkt g) w przedmiocie nałożenia korekt finansowych na wydatki dotyczące podatku VAT związane z przypadkami, w których uczestnicy otrzymujący pomoc byli płatnikami podatku VAT i w rezultacie mogli odzyskać podatek VAT, lecz tego nie uczynili, w projektach realizowanych w ramach wszystkich programów operacyjnych współfinansowanych z Europejskiego Funduszu Społecznego, dla których wydatki zostały zadeklarowane do refundacji przez Komisję Europejską,

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia art. 65 ust. 2 i art. 69 ust. 3 lit. c) rozporządzenia nr 1303/2013 (1) w związku z art. 2 pkt 10 tego rozporządzenia poprzez ich nieprawidłową interpretację i błędne uznanie, że do ostatecznych odbiorców pomocy ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego ma zastosowanie art. 69 ust. 3 lit. c) rozporządzenia nr 1303/2013, pomimo że nie są oni beneficjentami w rozumieniu art. 2 pkt 10 tego rozporządzenia.
      W ramach tego zarzutu Rzeczpospolita Polska wykazuje, że zgodnie z ogólną zasadą kwalifikowalności wydatków w projektach Europejskiego Funduszu Społecznego, określoną w art. 65 ust. 2 rozporządzenia nr 1303/2013, wymogi kwalifikowalności wydatków wynikające z art. 69 tego rozporządzenia należą do sfery obowiązków beneficjenta realizującego projekt.
      Zdaniem strony skarżącej art. 2 pkt 10 rozporządzenia nr 1303/2013 w sposób jednoznaczny pozostawia państwom członkowskim możliwość wyboru, w przypadku pomocy o wartości poniżej 200 000 EUR, czy za beneficjenta uznaje podmiot, który otrzymuje pomoc, czy też podmiot, który udziela takiej pomocy.
      W obecnej sprawie, zgodnie z wyborem władz polskich, beneficjentem jest podmiot udzielający wsparcia, nie zaś podmiot je otrzymujący. Ostateczni odbiorcy pomocy nie są beneficjentami, a więc według strony skarżącej nie ma do nich zastosowania art. 69 ust. 3 lit. c) rozporządzenia nr 1303/2013.
      Rzeczpospolita Polska podnosi ponadto, że w obecnej sprawie przyznanie statusu beneficjenta podmiotom otrzymującym wsparcie – którymi są osoby bezrobotne – wiązałoby się z nałożeniem na nie wielu obowiązków związanych z rozliczaniem otrzymanego wsparcia, sprawozdawczością na temat postępów realizacji projektu, kontrolami projektu oraz uzupełnianiem danych w systemach informatycznych dedykowanych do obsługi wdrażania programów operacyjnych. Rozwiązanie takie uniemożliwiłoby osiągnięcie celów rozporządzenia nr 1303/2013.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U. 2013, L 347, s. 320).


title: Sprawa T-71/19: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2019 r. — BMC/Komisja i Wspólne Przedsięwzięcie „Czyste Niebo 2”

text:
               1.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/24

      Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2019 r. — BMC/Komisja i Wspólne Przedsięwzięcie „Czyste Niebo 2”
      (Sprawa T-71/19)
      (2019/C 122/27)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: BMC Srl (Medicina, Włochy) (przedstawiciele: S. Dindo i L. Picotti, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska i Wspólne Przedsięwzięcie „Czyste Niebo 2”

         Żądania strony skarżącej

      Skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji jednostki „Czyste Niebo 2” z dnia 6 grudnia 2018 r. potwierdzającej decyzję z dnia 10 października 2018 r., na mocy której „Czyste Niebo 2” uznało za niemożliwy do sfinansowania wniosek nr 831874 złożony w związku z zaproszeniem do składania wniosków H2020-CS2-CFP08-2018-01 dotyczących systemu wentylacji wyciągowej dla silników oraz systemów przeciwoblodzeniowych dla łopatek obrotowych.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarżąca zgłosiła swój udział w odpowiedzi na zaproszenie do składania wniosków H2020-CS2- Fp08-2018-01 (Clean Sky 2 Call for proposals 08) organizowane przez „Czyste Niebo 2” (program Czyste Niebo 2), którego przedmiotem był rozwój systemu wentylacji wyciągowej dla silników oraz systemów przeciwoblodzeniowych dla łopatek obrotowych (integrating a removable anti-ice system).
      Skarżąca twierdzi, że jest jedynym przedsiębiorstwem na świecie, które w chwili obecnej posiada rozwiązanie problemu bezpieczeństwa lotu śmigłowca w warunkach oblodzenia.
      W tym zakresie stwierdzone zostało, że chociaż zaproszenie do składania wniosków dotyczyło właśnie wniosków odnoszących się do rozwoju systemów przeciwoblodzeniowych, Clean Sky 2 (a w szczególności jednostka wyznaczona do rozpatrywania wniosków) uznała, że wniosek skarżącej nie osiągnął progu przewidzianego w zaproszeniu.
      Decyzja ta jest obarczona wadą z uwagi na naruszenie zasad proceduralnych z następujących powodów:

                  1.

                  Naruszenie art. 15 rozporządzenia (UE) nr 1290/2013 zatytułowanego „Kryteria wyboru i przyznania dotacji” (również w ramach przyznania ocen pośrednich w odniesieniu do kryteriów przewidzianych w przepisie), oraz obowiązku uzasadnienia, o którym mowa w art. 296 TFUE i art. 41 Karty praw podstawowych.

                  2.

                  Wystąpienie w niniejszym przypadku nadużycia władzy z uwagi na przyznanie każdemu z trzech kryteriów punktacji (pośredniej), nieprzewidzianej w skali ocen mającej zastosowanie do przedkładanych wniosków.

                  3.

                  Wystąpienie w niniejszym przypadku nadużycia władzy z uwagi na nienależyte przeprowadzenie dochodzenia i zniekształcenie faktów, w szczególności z uwagi na to, że nie została zapewniona realizacja celów, jakie powinien realizować odnośny akt.


title: Sprawa C-168/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti — Sezione giurisdizionale per la Regione Puglia (Włochy) w dniu 25 lutego 2019 r. — HB/Istituto Nazionale della Previdenza Sociale

text:
               17.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 206/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte dei Conti — Sezione giurisdizionale per la Regione Puglia (Włochy) w dniu 25 lutego 2019 r. — HB/Istituto Nazionale della Previdenza Sociale
      (Sprawa C-168/19)
      (2019/C 206/24)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte dei Conti — Sezione giurisdizionale per la Regione Puglia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: HB

         Druga strona postępowania: Istituto Nazionale della Previdenza Sociale

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 18 i 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by uregulowanie państwa członkowskiego ustanawiało opodatkowanie dochodów osoby mającej miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, która nabyła całość swoich dochodów w tym pierwszym państwie, lecz która nie ma obywatelstwa tego drugiego państwa, bez zastosowania przywilejów podatkowych tego drugiego państwa?


title: Sprawa C-580/17: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus — Estonia) — Mittetulundusühing Järvelaev/Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet (PRIA) (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna polityka rolna — Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) — Rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 — Stosowanie ratione temporis — Artykuł 72 — Czas trwania operacji związanych z inwestycjami — Istotna modyfikacja współfinansowanej operacji inwestycyjnej — Obiekt zakupiony przy pomocy operacji inwestycyjnej współfinansowanej przez EFRROW i wynajęty przez beneficjenta wsparcia osobie trzeciej — Finansowanie wspólnej polityki rolnej, zarządzanie nią i monitorowanie jej — Rozporządzenie (WE) nr 1306/2013 — Artykuły 54 i 56 — Obowiązek państw członkowskich przeprowadzania procedury odzyskiwania nienależnych płatności wynikających z nieprawidłowości lub zaniedbań — Pojęcie „nieprawidłowości” — Wszczęcie procedury odzyskiwania należności)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/8

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 8 maja 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus — Estonia) — Mittetulundusühing Järvelaev/Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet (PRIA)
      (Sprawa C-580/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka rolna - Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) - Rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 - Stosowanie ratione temporis - Artykuł 72 - Czas trwania operacji związanych z inwestycjami - Istotna modyfikacja współfinansowanej operacji inwestycyjnej - Obiekt zakupiony przy pomocy operacji inwestycyjnej współfinansowanej przez EFRROW i wynajęty przez beneficjenta wsparcia osobie trzeciej - Finansowanie wspólnej polityki rolnej, zarządzanie nią i monitorowanie jej - Rozporządzenie (WE) nr 1306/2013 - Artykuły 54 i 56 - Obowiązek państw członkowskich przeprowadzania procedury odzyskiwania nienależnych płatności wynikających z nieprawidłowości lub zaniedbań - Pojęcie „nieprawidłowości” - Wszczęcie procedury odzyskiwania należności)
      (2019/C 230/09)
      Język postępowania: estoński

         Sąd odsyłający

      Riigikohus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Mittetulundusühing Järvelaev

         Strona pozwana: Põllumajanduse Registrite ja Informatsiooni Amet (PRIA)

         Sentencja

                  1)

                  Trwałość operacji inwestycyjnej, która, jak w postępowaniu głównym, została zatwierdzona i była współfinansowana przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) za okres programowania 2007–2013, należy oceniać w świetle art. 72 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Jeżeli odzyskanie kwot nienależnie wypłaconych w ramach tej operacji następuje po zakończeniu wspomnianego okresu programowania, a mianowicie po dniu 1 stycznia 2014 r., powinno się opierać na art. 56 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008.

                  2)

                  Fakt, że beneficjent wsparcia takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, wypłaconego w ramach operacji inwestycyjnych współfinansowanych przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) z tytułu osi Leader, o której mowa w rozporządzeniu nr 1698/2005, wynajmuje zakupiony w drodze tego wsparcia obiekt osobie trzeciej, używającej go do tej samej działalności, którą powinien wykonywać beneficjent wspomnianego wsparcia, może stanowić istotną modyfikację współfinansowanej operacji inwestycyjnej w rozumieniu art. 72 ust. 1 tego rozporządzenia, co powinien zbadać sąd odsyłający przy uwzględnieniu wszystkich rozpatrywanych okoliczności faktycznych i prawnych w świetle alternatywnych warunków, o których mowa w lit. a) i b) tego przepisu. W celu stwierdzenia istnienia nienależnej korzyści przyznanej przedsiębiorstwu lub podmiotowi publicznemu w rozumieniu art. 72 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia obowiązkiem właściwego organu krajowego, jeżeli jest on zobowiązany do zbadania, czy przedsiębiorstwu lub podmiotowi publicznemu przyznano nienależne korzyści, jest ustalenie, pod kontrolą właściwych sądów krajowych, na czym konkretnie polega nienależna korzyść. Kwestia, czy uwzględniając okoliczności faktyczne i prawne, faktyczny użytkownik wparcia otrzymałby wsparcie projektu, gdyby sam złożył wniosek tej samej treści, mimo że istotna, nie ma decydującego znaczenia dla zastosowania wspomnianego art. 72 ust. 1 lit. a).

                  3)

                  Artykuł 72 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które zobowiązuje beneficjenta wsparcia wypłaconego w ramach operacji inwestycyjnej współfinansowanej przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) do zachowania i użytkowania osobiście obiektu zakupionego w ramach tej operacji inwestycyjnej przez okres co najmniej pięciu lat od daty wypłaty ostatniej części wsparcia.

                  4)

                  Artykuł 56 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1306/2013 należy interpretować w ten sposób, że stanowi nieprawidłowość w rozumieniu tego przepisu brak wdrożenia przez beneficjenta wsparcia przyznanego w ramach operacji inwestycyjnej współfinansowanej przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) z tytułu osi Leader, o której mowa w rozporządzeniu nr 1698/2005, jednego z elementów operacji wskazanych przez beneficjenta we wniosku o przyznanie wsparcia stanowiącego jedno z kryteriów, w oparciu o które były oceniane wnioski o przyznanie wsparcia celem określenia ich pozycji w rankingu, mimo że to kryterium nie jest wymagane w przepisach krajowych w tej dziedzinie, pod warunkiem że brak wdrożenia takiego elementu leży u podstaw istotnej modyfikacji w rozumieniu art. 72 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005 operacji inwestycyjnej, co powinien ustalić sąd odsyłający.

                  5)

                  Artykuł 56 rozporządzenia nr 1306/2013 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi na przeszkodzie temu, by procedura odzyskania nienależnie wypłaconego wsparcia została wszczęta przed upływem terminu pięciu lat od podjęcia decyzji o finansowaniu przez instytucję zarządzającą. Przepis ten nie sprzeciwia się również temu, by taka procedura odzyskiwania wsparcia była kontynuowana w przypadku, gdy w toku postępowania beneficjent wsparcia zaprzestał uchybienia uzasadniającego wszczęcie wspomnianej procedury.

         (1)  Dz.U. C 412 z 4.12.2017.


title: Sprawy połączone T-836/16 i T-624/17: Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2019 r. — Polska/Komisja (Pomoc państwa — Podatek od sprzedaży detalicznej w Polsce — Progresywny podatek od przychodów — Decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego — Decyzja końcowa uznająca środek za pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Pojęcie pomocy państwa — Warunek dotyczący selektywności)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/28

      Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2019 r. — Polska/Komisja
      (Sprawy połączone T-836/16 i T-624/17) (1)

      (Pomoc państwa - Podatek od sprzedaży detalicznej w Polsce - Progresywny podatek od przychodów - Decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego - Decyzja końcowa uznająca środek za pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie pomocy państwa - Warunek dotyczący selektywności)
      (2019/C 230/34)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, M. Rzotkiewicz i A. Kramarczyk-Szaładzińska, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann i P.J. Loewenthal, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Węgry (przedstawiciele: w sprawie T-836/16 M. Fehér, G. Koós i E. Tóth, a w sprawie T-624/17 M. Fehér i G. Koós, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądania stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Komisji C(2016) 5596 final z dnia 19 września 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.44351 (2016/C) (ex 2016/NN) — Polska — Podatek od sprzedaży detalicznej w Polsce, wszczynającej formalne postępowanie wyjaśniające przewidziane w art. 108 ust. 2 TFUE w odniesieniu do tego środka, a po drugie, decyzji Komisji (UE) 2018/160 z dnia 30 czerwca 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.44351 (2016/C) (ex 2016/NN) wdrożonej przez Polskę w odniesieniu do podatku od sprzedaży detalicznej (Dz.U. 2018, L 29, s. 38), zamykającej postępowanie i zgodnie z którą środek ten stanowi pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym i został wprowadzony w życie w sposób niezgodny z prawem.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2016) 5596 final z dnia 19 września 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.44351 (2016/C) (ex 2016/NN) — Polska — Podatek od sprzedaży detalicznej w Polsce.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji (UE) 2018/160 z dnia 30 czerwca 2017 r. w sprawie pomocy państwa SA.44351 (2016/C) (ex 2016/NN) wdrożonej przez Polskę w odniesieniu do podatku od sprzedaży detalicznej.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Rzeczpospolitą Polską w sprawach T-836/16 i T-624/17.

                  4)

                  Węgry pokrywają własne koszty w sprawach T-836/16 i T-624/17.

         (1)  Dz.U. C 30 z 30.1.2017.


title: Sprawa T-734/18 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Sumitomo Chemical i Tenka Best/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych — Produkty biobójcze — Substancja czynna empentryna — Odmowa zatwierdzenia — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/53

      Postanowienie prezesa Sądu z dnia 8 maja 2019 r. — Sumitomo Chemical i Tenka Best/Komisja
      (Sprawa T-734/18 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Produkty biobójcze - Substancja czynna empentryna - Odmowa zatwierdzenia - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
      (2019/C 230/67)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sumitomo Chemical (UK) plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Tenka Best, SL (Aiguafreda, Hiszpania) (przedstawiciele: K. Van Maldegem, adwokat, i V. McElwee, solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Haasbeek i R. Lindenthal, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Belgii (przedstawiciele: L. Van den Broeck i P. Cottin, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów A. Poppego i E. Jacubowitza)

         Przedmiot

      Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE o zawieszenie wykonania decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/1251 z dnia 18 września 2018 r. w sprawie niezatwierdzenia empentryny jako istniejącej substancji czynnej do stosowania w produktach biobójczych należących do grupy produktowej 18 (Dz.U. 2018, L 235, s. 24).

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-245/19: Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2019 r. — Uzina Metalurgica Moldoveneasca/Komisja

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/54

      Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2019 r. — Uzina Metalurgica Moldoveneasca/Komisja
      (Sprawa T-245/19)
      (2019/C 230/68)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Uzina Metalurgica Moldoveneasca OAO (Rîbnița, Mołdawia) (przedstawiciele: adwokaci P. Vander Schueren i E. Gergondet)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/159 z dnia 31 stycznia 2019 r. (1) w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącej; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że rozporządzenie wykonawcze Komisji 2019/159 jest oparte na oczywistym błędzie w ocenie oraz narusza zasady równości i niedyskryminacji poprzez zastosowanie ostatecznych środków ochronnych w odniesieniu do przywozu pochodzącego z Mołdawii, podczas gdy porównywalny przywóz pochodzący z państw będących członkami Europejskiego Obszaru Gospodarczego został wykluczony.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że rozporządzenie wykonawcze Komisji 2019/159 narusza art. 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/478 z dnia 11 marca 2015 r. (2) poprzez zastosowanie ostatecznych środków ochronnych w odniesieniu do przywozu pochodzącego z Mołdawii, mimo że przywóz z krajów rozwijających się, takich jak Mołdawia, powinien był zostać wyłączony ze stosowania takich środków.

                  3.

                  Zarzut trzeci podniesiony posiłkowo, dotyczący tego, że pozwana naruszyła zasady dobrej administracji i ochrony uzasadnionych oczekiwań, popełniła oczywisty błąd w ocenie oraz naruszyła art. 16 rozporządzenia 2015/478 nie dokonując oceny, czy przesłanki zastosowania środków ochronnych zostały spełnione dla każdej kategorii produktu — tworzącego dany produkt — oddzielnie.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie, naruszyła ciążący na niej obowiązek staranności oraz naruszyła art. 9 ust. 1 lit. a) i art. 16 rozporządzenia 2015/478, uznając, że wzrost przywozu produktu do Unii Europejskiej uzasadnia nałożenie środków ochronnych.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że pozwana, stwierdzając istnienie zagrożenia poważnej szkody, popełniła oczywisty błąd w ocenie, naruszyła zasadę dobrej administracji, naruszyła obowiązek staranności i działała niezgodnie z art. 5 ust. 2, art. 9 ust. 2 i art. 16 rozporządzenia 2015/478.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie i naruszyła art. 16 rozporządzenia 2015/478, ponieważ nie wykazała, że wzrost przywozu był taki, że groził spowodowaniem poważnej szkody dla przemysłu Unii Europejskiej i nie uwzględniła innych czynników mogących uzasadnić zarzucane wystąpienie poważnej szkody.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący tego, że rozporządzenie wykonawcze Komisji 2019/159 narusza art. 16 rozporządzenia 2015/478, gdyż pozwana nie posiadała kompetencji oraz działała z naruszeniem art. 5 ust. 1 rozporządzenia 2015/478, wszczynając z urzędu postępowanie wyjaśniające, które doprowadziło do przyjęcia rozporządzenia wykonawczego Komisji 2019/159.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący tego, że pozwana naruszyła prawo skarżącej do rzetelnego procesu, nie ujawniając istotnych informacji dotyczących rozwoju przywozu i sytuacji w zakresie szkody dla przemysłu Unii Europejskiej.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/159 z dnia 31 stycznia 2019 r. nakładające ostateczne środki ochronne w odniesieniu do przywozu niektórych wyrobów ze stali (Dz.U. 2019, L 31, s. 27).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/478 z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie wspólnych reguł przywozu (Dz.U. 2015, L 83, s. 16).


title: Sprawa T-266/19: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2019 r. — gastivo portal/EUIPO — La Fourchette (Przedstawienie widelca na zielonym tle)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/55

      Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2019 r. — gastivo portal/EUIPO — La Fourchette (Przedstawienie widelca na zielonym tle)
      (Sprawa T-266/19)
      (2019/C 230/69)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: gastivo portal GmbH (Brema, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch, N. Willich i N. Achilles)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: La Fourchette SAS (Paryż, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie widelca na zielonym tle) — zgłoszenie nr 15 474 356

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 lutego 2019 r. w sprawie R 1213/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed izbą odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 46 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-267/19: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2019 r. — gastivo portal/EUIPO — La Fourchette (Przedstawienie widelca na zielonym tle)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/56

      Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2019 r. — gastivo portal/EUIPO — La Fourchette (Przedstawienie widelca na zielonym tle)
      (Sprawa T-267/19)
      (2019/C 230/70)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: gastivo portal GmbH (Brema, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch, N. Willich i N. Achilles)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: La Fourchette SAS (Paryż, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie widelca na zielonym tle) — zgłoszenie nr 15 474 356

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 lutego 2019 r. w sprawie R 1211/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed izbą odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 46 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-294/19: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2019 r. — Vanhoudt i in./EBI

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/57

      Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2019 r. — Vanhoudt i in./EBI
      (Sprawa T-294/19)
      (2019/C 230/71)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Patrick Vanhoudt (Gonderange, Luksemburg) i dziewięciu innych skarżących (przedstawiciel: A. Haines, Barrister)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EBI z dnia 31 stycznia 2019 r. odmawiającej zapłaty odszkodowania skarżącym za ich niezrekompensowane straty i odmawiającej podzielenia się narzędziem symulacji SPAC i jego wynikami;

                  —

                  następnie, alternatywnie, nakazanie EBI zapłaty odszkodowania z tytułu niematerialnej szkody wynikającej z decyzji EBI o wycofaniu narzędzia symulacji SPAC i jego wyników i spowodowanej przez tę decyzję;

                  —

                  nakazanie EBI ujawnienia aktuarialnego narzędzia symulacyjnego SPAC i jego wyników w formie wydruków z aktuarialnych symulacji, tak aby skarżący mogli oszacować ich niezrekompensowaną stratę, a tym samym adekwatność, lub jej brak, środków kompensujących dostarczonych im przez EBI po zmianie ich emerytur i wynagrodzenia;

                  —

                  nakazanie EBI pokrycia kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą cztery zarzuty w zakresie ich skargi o stwierdzenie nieważności i pozostałe poniżej wskazane argumenty odnośnie ich żądania nakazania przez Trybunał przedstawienia narzędzi symulacyjnych i ich wyników.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący żądania stwierdzenia nieważności, zarzucający naruszenie §§ 9, 10 i 14–18 protokołu ustaleń i załączonego do niego listu towarzyszącego dołączonego przez EBI i przedstawicieli jego pracowników w dniu 18 maja 2009 r.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący żądania stwierdzenia nieważności, zarzucający naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący żądania stwierdzenia nieważności, zarzucający naruszenie prawa do skutecznego środka prawnego, dobrej administracji i przejrzystości.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący żądania stwierdzenia nieważności, zarzucający naruszenie prawa dostępu do danych osobowych.

            W odniesieniu do żądania przedstawienia wspomnianego narzędzia symulującego i jego wyników skarżący zarzucają:

                  —

                  brak przedstawienia przez EBI aktuarialnego narzędzia symulacyjnego SPAC z naruszeniem art. 41, 42 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 15 ust. 1 oraz art. 15 ust. 3 TFUE;

                  —

                  naruszenie przez EBI prawa skarżących do dostępu do ich danych osobowych z naruszeniem art. 14 i 17 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 (1).

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. 2018, L 295, s. 39).


title: Sprawa T-299/19: Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2019 r. — VG/Komisja

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/58

      Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2019 r. — VG/Komisja
      (Sprawa T-299/19)
      (2019/C 230/72)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: VG (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 6 marca 2019 r. wydanej w wykonaniu wyroku Sądu z dnia 27 listopada 2018 r., VG/Komisja, T-314/16 i T-435/16, w zakresie, w jakim Komisja odmówiła przekazania skarżącej niektórych danych osobowych;

                  —

                  zasądzenie od pozwanej zadośćuczynienia szacowanego ex aequo et bono na kwotę 20 000 EUR;

                  —

                  obciążenie pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, dotyczący naruszenia art. 266 TFUE i powagi rzeczy osądzonej wyroku Sądu z dnia 27 listopada 2018 r., VG/Komisja (T-314/16 i T-435/16, EU:T:2018:841).
      Skarżąca żąda ponadto zadośćuczynienia za krzywdę doznaną z racji odmowy określonej w decyzji z dnia 6 marca 2019 r.


title: Sprawa T-305/19: Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2019 — Welmax +/EUIPO — Valmex Medical Imaging (welmax)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/59

      Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2019 — Welmax +/EUIPO — Valmex Medical Imaging (welmax)
      (Sprawa T-305/19)
      (2019/C 230/73)
      Język skargi: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Welmax + sp. z o. o. sp.k. (Poznań, Polska) (przedstawiciel: M. Machyński, radca prawny)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Valmex Medical Imaging GmbH (Augsburg, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca przed Sądem

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską znaku towarowego „welmax” — rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 342 786

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 marca 2019 r. w sprawie R 2245/2018-5

         Żądania

      Skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i wydanie orzeczenia co do istoty sprawy;

                  —

                  wydanie przez Sąd wyroku zaocznego w przypadkach prawem przewidzianych;

                  —

                  zasądzenie od Organu na rzecz Skarżącego kosztów postepowania przed Sądem, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Błąd w ustaleniach faktycznych stanowiący podstawę wydania decyzji, polegający na przyjęciu, iż decyzja, od której zgodnie z przepisami przysługuje odwołanie, została skutecznie doręczona Skarżącemu dnia 20 lipca 2018 r.(rzekomo za pośrednictwem poczty kurierskiej), podczas, gdy treść tej decyzji została Skarżącemu doręczona w dniu 21 września 2018 r. i to po uprzedniej korespondencji mailowej i stosownym wniosku Skarżącego złożonym pracownikowi Urzędu;

                  —

                  Naruszenie art. 68 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 68 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001 w zw. z art. 23 ust. 3 Rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) 2018/625.


title: Sprawa T-307/19: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2019 r. — SQlab/EUIPO (Innerbarend)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/60

      Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2019 r. — SQlab/EUIPO (Innerbarend)
      (Sprawa T-307/19)
      (2019/C 230/74)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: SQlab GmbH (Taufkirchen, Niemcy) (pełnomocnik: adwokat A. Koelle)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Innerbarend” — zgłoszenie nr 15 442 635

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 marca 2019 r. w sprawie R 2180/2018-4

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji w ten sposób, by odwołanie zostało uznane za zasadne, a unijny znak towarowy „Innerbarend” został zarejestrowany w klasie 12;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-308/19: Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2019 r. — BU/Komisja

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/61

      Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2019 r. — BU/Komisja
      (Sprawa T-308/19)
      (2019/C 230/75)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: BU (przedstawiciel: adwokat E. Bonanni)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 11 czerwca 2019 r., w której Komisja wyraziła zamiar i decyzję dotyczącą ustanowienia komisji lekarskiej w celu ponownego wydania opinii w przedmiocie wniosku o stwierdzenie pogłębienia się choroby zawodowej skarżącego;

                  —

                  orzeczenie, że decyzja w przedmiocie wniosku o stwierdzenie pogłębienia się choroby zawodowej powinna zostać wydana na podstawie opinii wydanej już przez poprzednią komisję lekarską w dniu 8 stycznia 2014 r., z zastosowaniem wyjątku od przepisu art. 12 wspólnych zasad ubezpieczenia od ryzyka wypadku i choroby zawodowej urzędników Wspólnoty Europejskiej, obowiązujących przed dniem 1 stycznia 2006 r. (zwanych dalej „wspólnymi zasadami”), jak wynika ze zmienionego mandatu z dnia 11 stycznia 2019 r., do celów nakazania Komisji zapłaty kwoty 639 431,37 EUR, z której 98 372,51 EUR już zostało zapłacone, tytułem świadczenia określonego w art. 14 wspólnych zasad, lub przepisu nakładającego analogiczny obowiązek;

                  —

                  zasądzenie od Komisji zapłaty 5000 EUR za każdy miesiąc opóźnienia w podjęciu środka;

                  —

                  zasądzenie od Komisji odszkodowania w kwocie 100 000 EUR za niezgodne z prawem wydanie mandatu nr 3 z dnia 25 stycznia 2018 r., z naruszeniem wyroków T–551/16 i T–212/01;

                  —

                  zasądzenie od Komisji odszkodowania w kwocie 50 000 EUR za brak zastosowania tabeli honorariów wyznaczonych lekarzy lub lekarzy, który mają zostać wyznaczeni;

                  —

                  zasądzenie od Komisji odszkodowania w kwocie 100 000 EUR za nieuzasadnione opóźnienie w zakończeniu etapu administracyjnego;

                  —

                  zasądzenie od Komisji odszkodowania w kwocie 1 000 000 EUR za niestosowne zachowanie dr AB, bezpośrednio zatrudnionego przez organ powołujący, niedziałającego na własny rachunek, w związku z jego opisanym kwestionowanym zachowaniem;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarżący wnosi w istocie o obciążenie Komisji odpowiedzialnością z tytułu nieprzyjęcia decyzji o wypłacie mu kwoty 639 421,37 EUR, z czego 98 372,51 EUR już zostało zapłacone, tytułem świadczenia określonego w art. 14 wspólnych zasad, w następstwie opinii komisji lekarskiej z dnia 8 stycznia 2014 r., w ramach wniosku o stwierdzenie pogłębienia się choroby zawodowej skarżącego z dnia 7 czerwca 2000 r.
      Na poparcie skargi skarżący podnosi:

                  1.

                  Naruszenie art. 266 TFUE i obowiązku zastosowania się do orzeczenia sądowego, ponieważ Komisja nie zastosowała się do orzeczenia w sprawach T-212/01 i T-551/16 w odniesieniu do pomylenia niepełnosprawności jako takiej i świadczenia, o którym mowa w art. 14 wspólnych zasad.

                  2.

                  Nadużycie władzy w niniejszym przypadku.

                  3.

                  Naruszenie art. 73 regulaminu pracowniczego i orzecznictwa Unii Europejskiej w dziedzinie działalności komisji lekarskiej.

                  4.

                  Naruszenie wymogu rozsądnego czasu trwania postepowania.


title: Sprawa T-312/19: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2019 r. — Wilhelm Sihn jr./EUIPO — Golden Frog (CHAMELEON)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/63

      Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2019 r. — Wilhelm Sihn jr./EUIPO — Golden Frog (CHAMELEON)
      (Sprawa T-312/19)
      (2019/C 230/76)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Wilhelm Sihn jr. GmbH & Co. KG (Niefern-Öschelbronn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Twelmeier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Golden Frog GmbH (Meggen, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Chameleon” — zgłoszenie nr 12 567 269

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 marca 2019 r. w sprawie R 1551/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO własnymi kosztami postępowania, jak również kosztami poniesionymi przez Wilhelm Sihn jr. GmbH & Co. KG.

                  —

                  obciążenie Golden Frog GmbH własnymi kosztami, na wypadek gdyby przystąpiła do sprawy w charakterze interwenienta.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

                  —

                  naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-314/19: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2019 r. — Fundación Tecnalia Research & Innovation/Komisja

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/64

      Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2019 r. — Fundación Tecnalia Research & Innovation/Komisja
      (Sprawa T-314/19)
      (2019/C 230/77)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Fundación Tecnalia Research & Innovation (Donostia-San Sebastián, España) (przedstawiciele: adwokaci P. Palacios Pesquera i M. Ríus Coma)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie, że niniejsza skarga oraz zawarte w niej zarzuty są dopuszczalne;

                  —

                  uwzględnienie zarzutów podniesionych w ramach niniejszej skargi i w konsekwencji:

                              a)

                              stwierdzenie, że nie istnieje podstawa zakończenia projektu BreadGuard, a w konsekwencji umorzenie rozpatrywanego postępowania kontradyktoryjnego;

                              b)

                              tytułem ewentualnym, nakazanie Komisji wypłacenia kwot odpowiadających faktycznie wykonanym przez TECNALIA pracom i powstrzymanie się przez nią od żądania zwrotu w odniesieniu do kwot pomocy przyznanych w ramach projektu BreadGuard otrzymanych przez TECNALIA w celu wykonania projektu;

                              c)

                              dalszym tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności decyzji o zakończeniu projektu i nakazanie ponownego otwarcia postępowania kontradyktoryjnego do czasu usunięcia stwierdzonych i podniesionych przez TECNALIA braków, o których mowa w skardze;

                              d)

                              w każdym wypadku orzeczenie, że nie można stwierdzić żadnego poważnego wykroczenia zawodowego ze strony TECNALIA;

                  —

                  obciążenie Dyrekcji Generalnej Komisji Europejskiej ds. Badań Naukowych i Innowacji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga dotyczy decyzji wydanej po przeprowadzeniu postępowania kontradyktoryjnego w sprawie umowy o dofinansowanie projektu FP7-KBBE-2013-613647 BREADGUARD, który był przedmiotem wniosku odwoławczego oddalonego w drodze zawiadomienia z dnia 22 marca 2019 r.
      Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, oparty na tym, że TECNALIA nie naruszyła umowy o dofinansowanie projektu

                              —

                              W tym zakresie skarżąca podnosi, że umowa o dofinansowanie projektu została błędnie zastosowana w zakresie, w jakim Komisja przypisała skarżącej naruszenie art. II.38.1 lit. b), art. II.38.1 lit. c), art. II.38.1 lit. f) i art. II.38.1 lit. 1) tej umowy, zważywszy na to, iż TECNALIA w sposób oczywisty nie naruszyła tej umowy w odniesieniu do wszystkich nieprawidłowości i naruszeń zarzucanych skarżącej w decyzji w sprawie zakończenia projektu.

                  2.

                  Zarzut drugi, oparty na błędnym zastosowaniu art. II.38 umowy o dofinansowanie projektu

                              —

                              W tym zakresie skarżąca podnosi, że art. II.38.1.1 umowy o dofinansowanie projektu został błędnie zastosowany w świetle stwierdzenia poważnego wykroczenia zawodowego ze strony TECNALIA.

                  3.

                  Zarzut trzeci, oparty na tym, że art. II.38.1 lit. 1) załącznika II do umowy o dofinansowanie projektu został błędnie zastosowany

                              —

                              W tym zakresie skarżąca podnosi, że art. II.38 umowy o dofinansowanie projektu BreadGuard został błędnie zastosowany w celu nakazania zakończenia tego projektu poprzez przypisanie odpowiedzialności konsorcjum jako całości.

                  4.

                  Zarzut czwarty, oparty na naruszeniu art. II.23.5 załącznika II do umowy o dofinansowanie projektu

                              —

                              W tym zakresie skarżąca powołuje się na naruszenie treści załącznika II do umowy o dofinansowanie projektu BreadGuard, jako że pozwana nie ujawniła tożsamości niezależnych ekspertów, którzy podpisali się pod ekspertyzami, na których opiera się zaskarżona decyzja, przez co TECNALIA nie mogła wnieść o ich wyłączenie.

                  5.

                  Zarzut piąty, oparty na fakcie, że przyznanie okoliczności faktycznych przez beneficjenta jest pozbawione znaczenia dla sprawy

                              —

                              W tym zakresie skarżąca podnosi, że dokonane przez uniwersytet w Kassel, jako jednego z beneficjentów projektów BreadGuard i FoodWatch, ustalenia dotyczące postępowania kontradyktoryjnego są pozbawione znaczenia dla sprawy.


title: Sprawa T-419/18: Postanowienie Sądu z dnia 7 maja 2019 r. — Crédit agricole i Crédit agricole Corporate and Investment Bank/Komisja

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/65

      Postanowienie Sądu z dnia 7 maja 2019 r. — Crédit agricole i Crédit agricole Corporate and Investment Bank/Komisja
      (Sprawa T-419/18) (1)

      (2019/C 230/78)
      Język postępowania: francuski
      Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 319 z 10.9.2018.


title: Sprawa T-699/18: Postanowienie Sądu z dnia 6 maja 2019 r. — Apera Capital Master/EUIPO — Altera Capital (APERA CAPITAL)

text:
               8.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 230/66

      Postanowienie Sądu z dnia 6 maja 2019 r. — Apera Capital Master/EUIPO — Altera Capital (APERA CAPITAL)
      (Sprawa T-699/18) (1)

      (2019/C 230/79)
      Język postępowania: angielski
      Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 44 z 4.2.2019.


               14.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/29

         Wniosek o wydanie przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur w dniu 30 czerwca 2017 r. w sprawie Fjarskipti hf. przeciwko Síminn hf.
   (Sprawa E-6/17)
   (2017/C 429/13)
   W dniu 19 lipca 2017 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek skierowany do Trybunału EFTA złożony w dniu 30 czerwca 2017 r. przez Héraðsdómur Reykjavíkur (sąd rejonowy w Reykjaviku) o wydanie opinii doradczej w sprawie Fjarskipti hf. przeciwko Síminn hf. w odniesieniu do następujących kwestii:

               1.

               Czy możliwość powołania się przez osobę fizyczną lub prawną na art. 54 Porozumienia przed sądem krajowym w celu dochodzenia odszkodowania z tytułu naruszenia zakazów ustanowionych tymi przepisami stanowi element skutecznego wprowadzenia w życie Porozumienia EOG?

               2.

               Czy podczas oceny pod kątem spełniania warunków wniosku o odszkodowanie w przypadku naruszenia zasad konkurencji istotne jest, czy właściwe organy wydały ostateczną decyzję w sprawie naruszenia art. 54 EOG?

               3.

               Czy za bezprawne zawężenie marży, naruszające art. 54 EOG, uznaje się sytuację, gdy przedsiębiorstwo posiadające pozycję dominującą na rynku hurtowym wyznacza wobec konkurentów stawki za zakończenie połączenia w taki sposób, że dział sprzedaży detalicznej przedsiębiorstwa dominującego nie osiągałby zysku ze sprzedaży połączeń telefonicznych w ramach własnej sieci, jeśli miałby ponosić koszty ich sprzedaży w tych samych warunkach, gdy samo przedsiębiorstwo dominujące również jest zobowiązane do zakupu zakończenia połączenia od tych samych konkurentów po wyższych stawkach niż te, po których sprzedaje swoim konkurentom zakończenie połączenia?

               4.

               Czy fakt, że przedsiębiorstwo posiada pozycję dominującą na właściwym rynku hurtowym wystarcza do stwierdzenia, że jest winne stosowania bezprawnego zawężenia marży, naruszającego art. 54 EOG, czy też przedsiębiorstwo musi również posiadać pozycję dominującą na właściwym rynku detalicznym?


title: Sprawa T-667/17: Skarga wniesiona w dniu 21 września 2017 r. – Alkarim for Trade and Industry / Rada

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/33

         Skarga wniesiona w dniu 21 września 2017 r. – Alkarim for Trade and Industry / Rada
   (Sprawa T-667/17)
   (2017/C 437/41)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Alkarim for Trade and Industry LLC (Tal Kurdi, Syria) (przedstawiciele: adwokaci J.P. Buyle oraz L. Cloquet)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/1245 z dnia 10 lipca 2017 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/1241 z dnia 10 lipca 2017 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącej;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych, jako że Rada nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność, iż skarżąca jest syryjskim konglomeratem, uznanym na arenie międzynarodowej.
               Zdaniem skarżącej powyższe twierdzenie Rady jest całkowicie błędne i świadczy o szeregu nieścisłościach w ustaleniach faktycznych po stronie Rady.
               Skarżąca twierdzi ponadto, że dowiodła, iż nie jest dużą spółką, ale należy do grupy małych i średnich przedsiębiorstw zgodnie z definicją przyjętą w ustawodawstwie europejskim, oraz że nie jest podmiotem cieszącym się renomą na arenie międzynarodowej.
               Twierdzi również, że Rada nie wzięła pod uwagę ani wyroku z dnia 6 kwietnia 2017 r., Alkarim for Trade and Industry/Rada (T-35/15, niepublikowany, EU:T:2017:262), ani wyroku z dnia 11 maja 2017 r., Abdulkarim/Rada (T-304/15, niepublikowany, EU:T:2017:327), w których to wyrokach Sąd stwierdził nieważność sankcji zastosowanych wobec, odpowiednio, skarżącej oraz Waela Abdulkarima ze względu na oczywiste błędy w ocenie, które popełniła Rada.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący ogólnej zasady proporcjonalności w zakresie, w jakim:

                           —

                           zaskarżone środki oznaczają koniec obecności skarżącej na arenie międzynarodowej, jako że transakcje z europejskimi dostawcami i klientami stanowią istotną część jej działalności handlowej;

                           —

                           zaskarżone środki powodują, że wiele obecnych umów skarżących stało się niemożliwych do wykonania, co w sposób nieuzasadniony skutkuje powstaniem jej odpowiedzialności umownej lub quasi-umownej z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązania wobec jej klientów i kontrahentów. Zdaniem skarżącej tego rodzaju sankcja jest zupełnie nieproporcjonalna.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący nieproporcjonalnego naruszenia prawa własności oraz prawa do wykonywania działalności zawodowej, z uwagi na to, że wskutek przyjęcia omawianych sankcji Rada siłą rzeczy naruszyła prawo własności skarżącej, jak również jej prawo do prowadzenia działalności gospodarczej z naruszeniem pierwszego protokołu dodatkowego do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. W ocenie skarżącej nie można pozbawić jej prawa do nieskrępowanego korzystania z jej majątku i swobody gospodarczej, co uzasadnia stwierdzenie nieważności zaskarżonych środków w zakresie, w jakim one jej dotyczą.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący nadużycia władzy w zakresie, w jakim reżim syryjski nie odczuwa żadnych skutków zaskarżonych środków przyjętych przez Radę, oraz w zakresie, w jakim skarżąca nigdy nie była zależna od jakichkolwiek osób sprawujących aktualnie władzę. W związku z tym skarżąca jest zdania, że decyzja Rady o nałożeniu na nią sankcji są bezpodstawna oraz niepoparta żadnymi dowodami, zaś sankcje nie są wymierzone w reżim syryjski, ale – z nieznanych dla niej przyczyn – w samą skarżącą.

               5.

               Zarzut piąty, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 296 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE). W tym względzie skarżąca podnosi, że przedstawione przez Radę uzasadnienie zaskarżonych środków jest niejasne i w żaden sposób nie odnosi się do jakichkolwiek konkretnych dowodów, które pozwoliłyby skarżącej na poznanie powodów, dla których uznano ją za „syryjski konglomerat, uznawany na arenie międzynarodowej, powiązany z Waelem Abdulkarimem, który został umieszczony w wykazie jako wiodący biznesmen działający w Syrii”.


title: Sprawa T-628/15: Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2017 r. – Frame/EUIPO – Bianca-Moden (BiancalunA) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego BiancalunA – Odrzucenie — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy bianca — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Identyczność towarów — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/26

         Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2017 r. – Frame/EUIPO – Bianca-Moden (BiancalunA)
   (Sprawa T-628/15) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego BiancalunA – Odrzucenie - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy bianca - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Identyczność towarów - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2017/C 437/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Frame Srl (San Giuseppe Vesuviano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci E. Montelione, M. Borghese i R. Giordano)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Bonne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Bianca-Moden GmbH & Co. KG (Ochtrup, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Lange)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 sierpnia 2015 r. (sprawa R 2720/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Bianca-Moden a Frame.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 7 sierpnia 2015 r. (sprawa R 2720/2014-5.

               2)

               EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Frame Srl.

               3)

               Bianca-Moden GmbH & Co. KG pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 7 z 11.1. 2016.


title: Sprawa T-698/17: Skarga wniesiona w dniu 11 października 2017 r. – Man Truck & Bus / EUIPO – Halla Holdings (MANDO)

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/35

         Skarga wniesiona w dniu 11 października 2017 r. – Man Truck & Bus / EUIPO – Halla Holdings (MANDO)
   (Sprawa T-698/17)
   (2017/C 437/42)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Man Truck & Bus AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt C. Röhl)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Halla Holdings Corp. (Yongin-si, Korea Południowa)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Halla Holdings Corp.

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „MANDO” – zgłoszenie nr 11 276 144

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 lipca 2017 r. w sprawie R 1919/2016-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-389/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 października 2017 r. – Komisja Europejska / Rada Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja Rady upoważniająca do otwarcia negocjacji dotyczących zmienionego porozumienia lizbońskiego w sprawie nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych — Artykuł 3 ust. 1 TFUE — Kompetencja wyłączna Unii — Wspólna polityka handlowa — Artykuł 207 ust. 1 TFUE — Handlowe aspekty własności intelektualnej)

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 października 2017 r. – Komisja Europejska / Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-389/15) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja Rady upoważniająca do otwarcia negocjacji dotyczących zmienionego porozumienia lizbońskiego w sprawie nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych - Artykuł 3 ust. 1 TFUE - Kompetencja wyłączna Unii - Wspólna polityka handlowa - Artykuł 207 ust. 1 TFUE - Handlowe aspekty własności intelektualnej))
   (2017/C 437/02)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, J. Guillem Carrau, B. Hartmann, A. Lewis i M. Kocjan, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Parlament Europejski (przedstawiciele: J. Etienne, A. Neergaard i R. Passos, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Balta i F. Florindo Gijón, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Hedvábná i K. Najmanová, M. Smolek i J. Vláčil, pełnomocnicy), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i J. Techert, pełnomocnicy), Republika Grecka (przedstawiciel: M. Tassopoulou, pełnomocnik), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M.A. Sampol Pucurull, pełnomocnik), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, D. Colas, F. Fize, B. Fodda i D. Segoin, pełnomocnicy), Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez S. Fiorentino, avvocato dello Stato), Węgry (przedstawiciele: M. Bóra, M.Z. Fehér i G. Koós, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman, M. Gijzen i B. Koopman, pełnomocnicy), Republika Austrii (przedstawiciel: C. Pesendorfer, pełnomocnik), Republika Portugalska (przedstawiciele: M. Figueiredo, L. Inez Fernandes i M.L. Duarte, pełnomocnicy), Republika Słowacka (przedstawiciele: M. Kianička, pełnomocnik), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: C. Brodie i D. Robertson, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 8512/15 z dnia 7 maja 2015 r. upoważniającej do otwarcia negocjacji dotyczących zmienionego porozumienia lizbońskiego w sprawie nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych w zakresie kwestii objętych kompetencją Unii Europejskiej.

               2)

               Skutki decyzji 8512/15 zostają utrzymane do chwili wejścia w życie – w rozsądnym terminie, który nie może przekroczyć sześciu miesięcy od daty wydania niniejszego wyroku – decyzji Rady Unii Europejskiej przyjętej na podstawie art. 207 i 218 TFUE.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

               4)

               Republika Czeska, Republika Federalna Niemiec, Republika Grecka, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Republika Włoska, Węgry, Królestwo Niderlandów, Republika Austrii, Republika Portugalska, Republika Słowacka, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Parlament Europejski pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


title: Sprawa C-558/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 lipca 2017 r. w sprawie T-607/16, OZ / Europejski Bank Inwestycyjny, wniesione w dniu 22 września 2017 r. przez OZ

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/17

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 lipca 2017 r. w sprawie T-607/16, OZ / Europejski Bank Inwestycyjny, wniesione w dniu 22 września 2017 r. przez OZ
   (Sprawa C-558/17 P)
   (2017/C 437/21)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: OZ (przedstawiciel: adwokat B. Maréchal)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku w sprawie T-607/16 w całości;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Dr. Wernera Hoyera, Prezesa EBI z dnia 16 października 2015 r. wydanej w postępowaniu DAW [Dignity at Work] (w sprawie godności w pracy) wszczętym na wniosek OZ z dnia 20 maja 2015 r, wobec przełożonego F, w wyniku dochodzenia przeprowadzonego przez komisję dochodzeniową oraz stwierdzenie nieważności sprawozdania z dnia 14 września 2015 r. dotyczącego wniosku OZ, w którym to sprawozdaniu skarga OZ została oddalona i w którym zawarto nieodpowiednie zalecenia;

               —

               pokrycie kosztów leczenia wynikającego z urazu doznanego przez OZ w kwocie (i) dotychczas poniesionych 977 EUR (z VAT) oraz (ii) prowizorycznie w kwocie kwoty 5 850 EUR na przyszłe koszty leczenia;

               —

               zadośćuczynienie za krzywdę w kwocie 20 000 EUR;

               —

               pokrycie kosztów prawnych niniejszego postępowania w kwocie 35 100 EUR (z VAT);

               —

               obciążenie EBI kosztami niniejszego odwołania oraz postępowania przed Sądem;

               —

               nakazanie ponownego wszczęcia przez EBI postępowania DAW lub wydania nowej decyzji przez Prezesa EBI.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie twierdzi, że Trybunał powinien uchylić wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2017 r., OZ v Europejski Bank Inwestycyjny (sprawa T-607/16), w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa EBI z dnia 16 października 2015 r. wydanej w postępowaniu dochodzeniowym w sprawie godności w pracy, wszczętym na wniosek OZ w sprawie godności w pracy z dnia 20 maja 2015 r., w odniesieniu do F, które to postępowanie dotyczyło zarzutów molestowania seksualnego i zostało przeprowadzone przez komisję dochodzeniową, oraz o stwierdzenie nieważności sprawozdania komisji dochodzeniowej z dnia 14 września 2015 r. dotyczącego wniosku w sprawie godności w pracy złożonego przez OZ w dniu 20 maja 2015 r. (zwanych dalej „kwestionowanymi decyzją i sprawozdaniem”).
   Sprawa dotyczy podniesionych przez OZ wobec przełożonego, F, zarzutów molestowania seksualnego, które miało miejsce w latach 2011-2014 i skłoniło OZ do wszczęcia oficjalnego postępowania w sprawie godności w pracy, o co wystąpiła w dniu 20 maja 2015 r.
   Zgodnie z postępowaniem w sprawie godności w pracy komisja dochodzeniowa wydała sprawozdanie, z dnia 14 września 2014 r., na którego podstawie Prezes Europejskiego Banku Inwestycyjnego wydał decyzję z dnia 16 października 2015 r.
   Wnosząca odwołanie podnosi, że: (i) w postępowaniu dochodzeniowym miało miejsce szereg nieprawidłowości, w szczególności w zakresie naruszeń dotyczących prawa OZ do sprawiedliwego rozpatrzenia jej sprawy i wysłuchania (zapisanych w art. 6 Europejskiej konwencji praw człowieka („EKPC”) i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej („KPP”) oraz (ii) zarówno sprawozdanie jak i decyzja zawierają szereg elementów, które nie tylko nie mają istotnego znaczenia dla rozpatrzenia skargi OZ na molestowanie seksualne, która należy do sfery życia prywatnego OZ, powinny więc zostać usunięte, lub są bez znaczenia i wykraczają poza zakres dochodzenia.
   Po nieudanych próbach zawarcia ugody, w szczególności poprzez wszczęcie postępowania ugodowego na podstawie art. 41 regulaminu pracowniczego Europejskiego Banku Inwestycyjnego (którego niepowodzenie stwierdzono w dniu 22 kwietnia 2016 r.), OZ za pośrednictwem adwokata, Benoit Maréchala, wniosła do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej skargę o stwierdzenie nieważności decyzji i sprawozdania.
   W wyroku z dnia 13 lipca 2017 r. Sąd oddalił skargę. Sąd uznał, że Europejski Bank Inwestycyjny nie dopuścił się wobec OZ działań niezgodnych z prawem w ramach dochodzenia w sprawie molestowania seksualnego oraz oddalił wniosek o odszkodowanie.
   OZ wnosi niniejsze odwołanie, podnosząc naruszenie prawa Unii Europejskiej przez Sąd, oraz zmierza do wykazania odpowiedzialności EBI.

               —

               Zarzut pierwszy: naruszenie zasad postępowania w sprawie godności w pracy oraz art. 6 EKPC i art. 47 KPP: zasady prawa OZ do rzetelnego środka odwoławczego, wysłuchania i sprawiedliwego procesu, zgodnie z art. 6 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zostały naruszone w toku dochodzenia w sprawie wniosku dotyczącego molestowania.

               —

               Zarzut drugi: naruszenie art. 8 EKPC i art. 7 KPP: zawarcie niemających istotnego znaczenia elementów i uwag w sprawozdaniu oraz decyzji Prezesa EBI – naruszenie prawa OZ do poszanowania życia prywatnego.

               —

               Zarzut trzeci: naruszenie oparte na odmowie rzetelnego procesu, gdyż Sąd nie orzekał na podstawie przedstawionych okoliczności faktycznych i prawnych.


title: Sprawa C-195/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Kehl – Niemcy) – postępowanie karne przeciwko I [Odesłanie prejudycjalne — Transport — Prawa jazdy — Dyrektywa 2006/126/WE — Artykuł 2 ust. 1 — Wzajemne uznawanie praw jazdy — Pojęcie „praw jazdy” — Zaświadczenie o zdaniu egzaminu na prawo jazdy (CEPC) upoważniające jego posiadacza do kierowania pojazdami na terytorium państwa członkowskiego, które wystawiło to zaświadczenie przed wydaniem ostatecznego prawa jazdy — Sytuacja, w której posiadacz CEPC kieruje pojazdem w innym państwie członkowskim — Obowiązek uznawania CEPC — Sankcje nałożone na posiadacza CEPC za kierowanie pojazdem poza terytorium państwa członkowskiego, które wydało CEPC — Proporcjonalność]

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Kehl – Niemcy) – postępowanie karne przeciwko I
   (Sprawa C-195/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Transport - Prawa jazdy - Dyrektywa 2006/126/WE - Artykuł 2 ust. 1 - Wzajemne uznawanie praw jazdy - Pojęcie „praw jazdy” - Zaświadczenie o zdaniu egzaminu na prawo jazdy (CEPC) upoważniające jego posiadacza do kierowania pojazdami na terytorium państwa członkowskiego, które wystawiło to zaświadczenie przed wydaniem ostatecznego prawa jazdy - Sytuacja, w której posiadacz CEPC kieruje pojazdem w innym państwie członkowskim - Obowiązek uznawania CEPC - Sankcje nałożone na posiadacza CEPC za kierowanie pojazdem poza terytorium państwa członkowskiego, które wydało CEPC - Proporcjonalność])
   (2017/C 437/11)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Kehl

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   I
   Przy udziale: Staatsanwaltschaft Offenburg

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 ust. 1 dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy, a także art. 18, 21, 45, 49 i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu państwa członkowskiego, na którego podstawie owo państwo członkowskie może odmówić uznania zaświadczenia wydanego w innym państwie członkowskim, potwierdzającego istnienie uprawnienia jego posiadacza do kierowania pojazdami, jeżeli zaświadczenie to nie spełnia wymogów wzoru prawa jazdy określonego przez rzeczoną dyrektywę, nawet w wypadku, gdy wymogi wydania prawa jazdy ustanowione przez tę dyrektywę są spełnione przez posiadacza owego zaświadczenia.

               2)

               Artykuł 2 ust. 1 dyrektywy 2006/126, a także art. 21, 45, 49 i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, aby państwo członkowskie nakładało sankcję na osobę, która mimo iż spełniła wymogi wydania prawa jazdy przewidziane przez tę dyrektywę, kieruje pojazdem silnikowym na jego terytorium, nie posiadając prawa jazdy zgodnego z wymogami wzoru prawa jazdy przewidzianego przez rzeczoną dyrektywę, i która, w oczekiwaniu na wydanie takiego prawa jazdy przez inne państwo członkowskie, może wykazać istnienie swojego uprawnienia do kierowania pojazdami nabytego w tym innym państwie członkowskim jedynie za pomocą wydanego przez to państwo tymczasowego zaświadczenia, pod warunkiem że sankcja ta nie jest nieproporcjonalna w stosunku do wagi danych czynów. W tym zakresie do sądu odsyłającego należy uwzględnienie, w ramach oceny wagi naruszenia popełnionego przez zainteresowaną osobę oraz surowości sankcji, jaka miałaby zostać na nią nałożona, jako ewentualnej okoliczności łagodzącej, faktu, że zainteresowana osoba uzyskała uprawnienie do kierowania pojazdami w innym państwie członkowskim, poświadczone istnieniem zaświadczenia wydanego przez to inne państwo członkowskie, które to zaświadczenie zasadniczo zostanie wymienione przed jego wygaśnięciem, na wniosek zainteresowanej osoby, na prawo jazdy zgodne z wymogami wzoru prawa jazdy przewidzianego przez dyrektywę 2006/126. Sąd ten powinien także zbadać w ramach swej analizy, jakie realne zagrożenie dla bezpieczeństwa drogowego stanowiła zainteresowana osoba na jego terytorium.

      (1)  Dz.U. C 260 z 18.7.2016.


title: Sprawa T-42/16: Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2017 r. – De Nicola / Rada i Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Odpowiedzialność pozaumowna — Służba publiczna — Personel EBI — Dyrektywy dotyczące laseroterapii — Artykuł 47 Karty praw podstawowych — Rozsądny termin — Nieprzestrzeganie reguł rzetelnego procesu — Szkoda materialna — Krzywda — Żądania przedstawione przez stronę w sprawie w toku przed Sądem do Spraw Służby Publicznej — Skierowanie sprawy w części do Sądu)

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/27

         Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2017 r. – De Nicola / Rada i Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
   (Sprawa T-42/16) (1)

   ((Odpowiedzialność pozaumowna - Służba publiczna - Personel EBI - Dyrektywy dotyczące laseroterapii - Artykuł 47 Karty praw podstawowych - Rozsądny termin - Nieprzestrzeganie reguł rzetelnego procesu - Szkoda materialna - Krzywda - Żądania przedstawione przez stronę w sprawie w toku przed Sądem do Spraw Służby Publicznej - Skierowanie sprawy w części do Sądu))
   (2017/C 437/32)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciele: początkowo adwokaci L. Isola i G. Isola, następnie adwokat G. Ferabecoli)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Rebasti i M. Veiga, pełnomocnicy) i Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo J. Inghelram, P. Giusta i L. Tonini Alabiso, następnie J. Inghelram, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 268 TFUE zmierzający do uzyskania naprawienia szkód poniesionych jakoby przez skarżącego z racji, po pierwsze, przyjęcia przez prawodawcę Unii określonych dyrektyw dotyczących laseroterapii, po drugie, przewlekłości postępowań przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej i Sądem dotyczących jego wniosku o refundację kosztów leczenia związanych z laseroterapią, po trzecie, niesprawiedliwego charakteru tych postępowań, a po czwarte, licznych skarg, do których złożenia zmusiły go Sąd do spraw Służby Publicznej i Sąd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Carlo De Nicola zostaje obciążony kosztami postępowania w niniejszej instancji zarówno przed Sądem Unii Europejskiej, jak i Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015 (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-82/15).


title: Sprawa T-703/17: Skarga wniesiona w dniu 12 października 2017 r. – Cypr / EUIPO – Papouis Dairies (Papouis Halloumi)

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/35

         Skarga wniesiona w dniu 12 października 2017 r. – Cypr / EUIPO – Papouis Dairies (Papouis Halloumi)
   (Sprawa T-703/17)
   (2017/C 437/43)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciele: V. Marsland, Solicitor oraz S. Malynicz, QC)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Papouis Dairies LTD (Nikozja, Cypr)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Papouis Dairies LTD

      Sporny znak towarowy: Graficzny kolorowy unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „Papouis Halloumi” – zgłoszenie nr 11 176 344

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 sierpnia 2017 r. w sprawie R 2924/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu ich własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-C-562/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional (Hiszpania) w dniu 25 września 2017 r. – Nestrade S.A. / Agencia Estatal de la Administración Tributaria (AEAT) i Tribunal Económico-Administrativo Central (TEAC)

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional (Hiszpania) w dniu 25 września 2017 r. – Nestrade S.A. / Agencia Estatal de la Administración Tributaria (AEAT) i Tribunal Económico-Administrativo Central (TEAC)
   (Sprawa C-C-562/17)
   (2017/C 437/22)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Nacional.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nestrade S.A..

      Druga strona postępowania: Agencia Estatal de la Administración Tributaria (AEAT) i Tribunal Económico-Administrativo Central (TEAC).

      Pytania prejudycjalne

               1.o

               Czy można zmienić rozwiązanie zawarte w wyroku Petroma (sprawa C-271/12) (1) w ten sposób, aby dopuścić zwrot kwot VAT, o który wnioskuje przedsiębiorstwo niemające siedziby w Unii, pomimo że zapadła wcześniej decyzja organu administracyjnego odmawiająca tego zwrotu, ponieważ przedsiębiorstwo to nie odpowiedziało na wezwanie organu podatkowego o poinformowaniu go o NIP, biorąc pod uwagę, iż organ ten posiadał już w owej chwili wspomnianą informację, dostarczoną przez skarżącą przy okazji odpowiedzi na inne wezwania?
               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie:

               2.o

               Czy można przyjąć, że zastosowanie z mocą wsteczną wyroku Senatex (sprawa C-518/14 (2)) wymaga uchylenia decyzji administracyjnej odmawiającej zwrotu wspomnianych kwot VAT, z uwagi na to, że rzeczona decyzja ograniczyła się do utrzymania w mocy wcześniejszej prawomocnej decyzji administracyjnej odmawiającej zwrotu tych kwot, która została wydana przez AEAT w postępowaniu innym niż przewidziane przez ustawę dla takiego przypadku, a ponadto ograniczała prawa wnioskującego o zwrot, pozbawiając go prawa do obrony?

      (1)  Wyrok z dnia 8 maja 2013 r., Petroma Transports i in., C-271/12, EU:C:2013:297.

      (2)  Wyrok z dnia 15 września 2016 r., Senatex, C-518/14, EU:C:2016:691.


title: Sprawa T-99/16: Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2017 r. – De Nicola / Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (Odpowiedzialność pozaumowna — Służba publiczna — Personel EBI — Mobbing — Nieprzestrzeganie reguł rzetelnego procesu — Artykuł 47 Karty praw podstawowych — Rozsądny termin — Żądania odszkodowania przedstawione w sprawie w toku przed Sądem do Spraw Służby Publicznej — Skierowanie sprawy w części do Sądu)

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/28

         Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2017 r. – De Nicola / Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
   (Sprawa T-99/16) (1)

   ((Odpowiedzialność pozaumowna - Służba publiczna - Personel EBI - Mobbing - Nieprzestrzeganie reguł rzetelnego procesu - Artykuł 47 Karty praw podstawowych - Rozsądny termin - Żądania odszkodowania przedstawione w sprawie w toku przed Sądem do Spraw Służby Publicznej - Skierowanie sprawy w części do Sądu))
   (2017/C 437/33)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciele: początkowo adwokaci L. Isola i G. Isola, następnie adwokat G. Ferabecoli)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo J. Inghelram, P. Giusta i L. Tonini Alabiso, następnie J. Inghelram, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 268 TFUE zmierzający do uzyskania naprawienia szkód poniesionych jakoby przez skarżącego w pierwszej kolejności z racji, po pierwsze, mobbingu, którego doznał ze strony Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI), po drugie, niesprawiedliwego charakteru postępowań przed Sądem do spraw Służby Publicznej i Sądem, w których był stroną, a w drugiej kolejności z racji przewlekłości tych postępowań.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Carlo De Nicola zostaje obciążony kosztami postępowania w niniejszej instancji zarówno przed Sądem Unii Europejskiej, jak i Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 414 z 14.12.2015 (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-100/15).


title: Sprawa C-575/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 28 września 2017 r. – Sofina SA, Rebelco SA, Sidro SA / Ministre de l’Action et des Comptes publics

text:
               18.12.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 437/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 28 września 2017 r. – Sofina SA, Rebelco SA, Sidro SA / Ministre de l’Action et des Comptes publics
   (Sprawa C-575/17)
   (2017/C 437/23)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sofina SA, Rebelco SA, Sidro SA

      Strona pozwana: Ministre de l’Action et des Comptes publics

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 56 i 58 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, obecnie art. 63 i 65 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że niekorzystne skutki w zakresie płynności finansowej wynikające z pobierania podatku u źródła od dywidend wypłacanych ponoszącym stratę spółkom niebędącym rezydentami, podczas gdy ponoszące stratę spółki będące rezydentami podlegają opodatkowaniu od kwoty otrzymywanych przez nie dywidend dopiero w roku podatkowym, w którym ewentualnie ponownie osiągają zysk, stanowią same w sobie różnicę w traktowaniu o cechach ograniczenia swobody przepływu kapitału?

               2.

               Czy ewentualne ograniczenie swobody przepływu kapitału, o którym mowa w poprzednim pytaniu, można w świetle wymogów wynikających z art. 56 i 58 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, obecnie art. 63 i 65 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, uznać za uzasadnione koniecznością zagwarantowania skuteczności poboru podatku, ponieważ spółki niebędące rezydentami nie podlegają nadzorowi francuskiej administracji podatkowej, lub koniecznością zachowania rozdziału kompetencji podatkowych między państwami członkowskimi?

               3.

               W sytuacji, gdy stosowanie kwestionowanego podatku pobieranego u źródła może co do zasady być dopuszczalne w świetle swobodnego przepływu kapitału:

                           —

                           czy postanowienia te stoją na przeszkodzie pobraniu podatku u źródła od dywidend wypłacanych przez spółkę będącą rezydentem na rzecz ponoszącej straty i niebędącej rezydentem spółki z innego państwa członkowskiego, jeśli ta ostatnia spółka zaprzestaje swojej działalności bez ponownego osiągnięcia zysku, podczas gdy znajdująca się w takiej sytuacji spółka będąca rezydentem nie podlega w rzeczywistości opodatkowaniu od kwoty tych dywidend?

                           —

                           czy postanowienia te należy interpretować w ten sposób, że w przypadku występowania przepisów podatkowych wprowadzających różne traktowanie dywidend w zależności od tego, czy są one wypłacane rezydentom czy nierezydentom, należy porównać rzeczywiste obciążenie podatkowe ponoszone przez każdego z nich w związku z tymi dywidendami, a więc ograniczenie swobody przepływu kapitału wynikające z tego, że przepisy te wykluczają wyłącznie w przypadku nierezydentów odliczenie kosztów bezpośrednio związanych z samym uzyskaniem dywidend, można uważać za uzasadnione różnicą stawek między opodatkowaniem według prawa powszechnego obciążającym rezydentów w późniejszym roku podatkowym, a podatkiem pobranym u źródła od dywidend wypłaconych nierezydentom, jeśli różnica ta rekompensuje z punktu widzenia kwoty zapłaconego podatku różnicę w podstawie opodatkowania?