title: Sprawa C-85/09 P: Postanowienie Trybunału z dnia 29 października 2009 r. — Portela — Comércio de artigos ortopédicos e hospitalares, Lda przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Odpowiedzialność pozaumowna — Żądanie naprawienia szkody poniesionej z powodu szeregu zaniechań Komisji w związku ze stosowaniem dyrektywy 93/42/EWG — Brak związku przyczynowego między zarzucanymi zaniechaniami a szkodą poniesioną przez skarżącą przy sprzedaży wadliwych termometrów cyfrowych — Skarga oczywiście bezzasadna)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/15

         Postanowienie Trybunału z dnia 29 października 2009 r. — Portela — Comércio de artigos ortopédicos e hospitalares, Lda przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-85/09 P) (1)

   (Odwołanie - Odpowiedzialność pozaumowna - Żądanie naprawienia szkody poniesionej z powodu szeregu zaniechań Komisji w związku ze stosowaniem dyrektywy 93/42/EWG - Brak związku przyczynowego między zarzucanymi zaniechaniami a szkodą poniesioną przez skarżącą przy sprzedaży wadliwych termometrów cyfrowych - Skarga oczywiście bezzasadna)
   2010/C 51/24
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Portela — Comércio de artigos ortopédicos e hospitalares, Lda (przedstawiciel: C. Mourato, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Schima i P. Guerra e Andrade, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) z dnia 17 grudnia 2009 r. w sprawie T-137/07 Portela przeciwko Komisj, w którym Sąd w części odrzucił jako oczywiście niedopuszczalną, a w pozostałej części oddalił jako całkowicie bezzasadną skargę zmierzającą tytułem żądania głównego, do zobowiązania Komisji do postąpienia zgodnie z przepisami art. 14b dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych (Dz.U. L 169, s. 1) zmienionej dyrektywą 98/79/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 1998 r. w sprawie wyrobów medycznych używanych do diagnozy in vitro (Dz.U. L 331, s.1) przez pociągniecie do odpowiedzialności na rzecz skarżącej za pośrednictwem Republiki Federalnej Niemiec spółki ceryfikującej TÜV Rheinland Product Safety GmbH, za pomocą obowiązkowej polisy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, o której mowa w pkt 6 załącznika XI do dyrektywy 93/42, którą wspomniana spółka zawarła, oraz, jeżeli zarzucana szkoda nie może zostać naprawiona poprzez żądanie główne, tytułem żądania ewentualnego do zasądzenia odszkodowania za szkody poniesione z powodu różnych zaniechań Komisji.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Portela — Comércio de artigos ortopédicos e hospitalares, Lda zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 102 z 01.5.2009.


title: Sprawa C-262/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Neamț (Rumunia) w dniu 2 czerwca 2014 r. – Sindicatul Cadrelor Militare Disponibilizate în rezervă și în retragere (SCMD) i in. przeciwko Ministerul Finanțelor Publice prin Direcția Generală a Finanțelor Publice a Județului Neamț

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Neamț (Rumunia) w dniu 2 czerwca 2014 r. – Sindicatul Cadrelor Militare Disponibilizate în rezervă și în retragere (SCMD) i in. przeciwko Ministerul Finanțelor Publice prin Direcția Generală a Finanțelor Publice a Județului Neamț
   (Sprawa C-262/14)
   2014/C 315/56
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Neamț

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sindicatul Cadrelor Militare Disponibilizate în rezervă și în retragere (SCMD), Constantin Budiș, Vasile Murariu, Vasile Ursache, Ioan Zăpor, Petrea Simionel

      Strona pozwana: Ministerul Finanțelor Publice prin Direcția Generală a Finanțelor Publice a Județului Neamț

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 ust. 2 dyrektywy 2000/78 (1) można interpretować w ten sposób, że pojęcie dyskryminacji, o który mówi ten przepis obejmuje również stworzenie sytuacji nierównego traktowania na podstawie kryterium obejmującego status emeryta osoby, która jest zatrudniona lub chce być zatrudniona?

               2)

               Czy art. 3 ust. 1 dyrektywy 2000/78 można interpretować w ten sposób, że pojęcia warunków dostępu do zatrudnienia, kryteriów selekcji, warunków zwolnienia obejmują również jako kryteria i warunki pojęcie emeryta?

               3)

               Czy art. 6 dyrektywy 2000/78 można interpretować w sposób umożliwiający państwu członkowskiemu, które transponowało ten przepis do prawa krajowego, przy wykonywaniu uprawnień sądowych, dokonanie kontroli niewłaściwej lub niepełnej transpozycji dyrektyw europejskich do ustawodawstwa krajowego w zakresie oceny [„obiektywnego i racjonalnego uzasadnienia”] odmiennego traktowania oraz „zgodnego z przepisami celu” założonego przez prawodawcę przy przyjmowaniu aktu normatywnego wprowadzającego odmienne traktowanie?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16).


title: Sprawa C-112/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 1 marca 2012 r. — Franklin Templeton Investment Funds Société d’Investissement à Capital Variable przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Ügyek és Adózók Adó Főigazgatósága

text:
               2.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 157/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 1 marca 2012 r. — Franklin Templeton Investment Funds Société d’Investissement à Capital Variable przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Ügyek és Adózók Adó Főigazgatósága
   (Sprawa C-112/12)
   2012/C 157/03
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Kúria

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Franklin Templeton Investment Funds Société d’Investissement à Capital Variable

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Ügyek és Adózók Adó Főigazgatósága

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zwolnienie z podatku od dywidendy przyznane przez przepisy węgierskie odbiorcy dywidendy będącemu rezydentem krajowym jest zgodne z postanowieniami traktatu UE dotyczącymi zasady swobody przedsiębiorczości (art. 49 TFUE), zasady równości traktowania (art. 54 TFUE) oraz zasady swobodnego przepływu kapitału (art. 56 TFUE),

                           a)

                           od dywidendy tylko wtedy, gdy spełnia określone wymogi ustawowe, tj. na dzień wypłaty (podziału) dywidendy jego udział (w przypadku akcji poprzez akcje imienne) w kapitale zakładowym spółki będącej rezydentem wynosił nieprzerwanie co najmniej 20 % przez okres przynajmniej dwóch kolejnych lat, mając na uwadze, że w sytuacji gdy nieprzerwany udział w wysokości 20 % utrzymywał się przez okres krótszy niż dwa kolejne lata, spółka wypłacająca dywidendę nie jest zobowiązana do pobrania podatku od dywidendy, a spółka otrzymująca dywidendę lub — w wypadku wypłaty w formie niepieniężnej — spółka wypłacająca nie są zobowiązane do zapłaty tego podatku z chwilą złożenia deklaracji podatkowej, jeżeli zapłatę podatku zagwarantowała inna osoba lub podmiot wypłacający

                           b)

                           i w sytuacji, gdy odbiorca dywidendy niebędący rezydentem nie spełnia wymogów, od których prawo krajowe uzależnia zwolnienie z podatku, bądź dlatego, że na dzień wypłaty (podziału) dywidendy jego udział (w przypadku akcji poprzez akcje imienne) w kapitale zakładowym spółki będącej rezydentem nie osiągnął minimalnego progu 20 % wymaganego ustawą, bądź dlatego, że nie utrzymał tego udziału nieprzerwanie przez okres przynajmniej dwóch kolejnych lat, bądź też dlatego — w sytuacji gdy nieprzerwany udział w wysokości co najmniej 20 % utrzymywał się przez okres krótszy niż dwa kolejne lata — że zapłata podatku nie została zagwarantowana przez żadną osobę trzecią lub podmiot wypłacający [?]

               2)

               Czy odpowiedź na pytanie 1 lit. a) uległaby zmianie, tj. czy na treść odpowiedzi miałby wpływ — a jeżeli tak, to jaki — fakt, że

                           a)

                           podczas gdy odbiorca dywidendy będący rezydentem jest zwolniony z podatku od dywidendy zgodnie z prawem węgierskim, obciążenie podatkowe odbiorcy dywidendy niebędącego rezydentem zależy od tego, czy ma do niego zastosowanie dyrektywa [Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich], czy umowa [między Republiką Węgierską a Wielkim Księstwem Luksemburga z dnia 15 stycznia o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatku od dochodów i majątku],

                           b)

                           podczas gdy odbiorca dywidendy będący rezydentem jest zwolniony z podatku od dywidendy zgodnie z prawem węgierskim, odbiorca dywidendy niebędący rezydentem — w zależności od postanowień jego prawa krajowego — albo będzie mógł odliczyć ten podatek od podatku krajowego, albo będzie musiał ostatecznie go ponieść [?]

               3)

               Czy krajowy organ podatkowy może powołać się na art. 65 ust. 1 TFUE (poprzednio art. 58 ust. 1 WE) oraz na dawny art. 220 WE w celu niestosowania z urzędu prawa wspólnotowego [?]


title: Sprawa C-383/10: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/13

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-383/10)
   ()
   2010/C 274/20
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i F. Dintilhac, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy art. 56 i 63 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (odpowiednio dawnych art. 49 i 56 traktatu WE) oraz art. 36 i 40 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym w ten sposób, że ustanowiło i utrzymywało w mocy dyskryminacyjne zasady opodatkowania odsetek wypłacanych przez banki zagraniczne poprzez objęcie zwolnieniem podatkowym jedynie odsetek wypłacanych przez banki belgijskie;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja krytykuje sporne przepisy krajowe w zakresie, w jakim skutkują one zniechęcaniem osób mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w Belgii do korzystania z usług banków mających siedzibę w innych państwa członkowskich Unii, albowiem odsetki wypłacane przez te banki nie mogą być objęte zwolnieniem podatkowym, które obejmuje wyłącznie odsetki wypłacane przez banki belgijskie.
   Tytułem wstępnym Komisja w szczególności odrzuca argumentację pozwanej, jakoby podatki pośrednie należały do wyłącznej kompetencji państw członkowskich, twierdząc równocześnie, że obszar ten w sposób dorozumiany i konieczny należy do kompetencji związanych z rynkiem wewnętrznego, a co za tym idzie –należy do obszaru kompetencji dzielonych pomiędzy Unię a jej państwa członkowskie.
   Odpowiadając na zastrzeżenia podniesione przez władze belgijskie, Komisja wskazuje, po pierwsze, że brak wystosowania odpowiedniej skargi przez sektor finansowy pozbawione jest znaczenia, albowiem skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom ciążącym na państwie członkowskim ma charakter przedmiotowy i nie jest uwarunkowana skargą podmiotu prywatnego. Po drugie oraz po trzecie, Komisja sprzeciwia się z jednej strony argumentacji, wedle której wskazane wyżej przepisy miałyby być uzasadnione przez nadrzędny wzgląd w interesie ogólnym polegający na zapewnieniu skuteczności kontroli podatkowych oraz, z drugiej strony, twierdzeniu, jakoby sporne przepisy stanowiły środek o charakterze społeczno-politycznym, mający na celu ochronę interesu publicznego. Po czwarte, skarżąca nie zgadza się z uzasadnieniem wskazanym przez władze belgijskie, powiązanym z ograniczoną skutecznością rozszerzenia tego zwolnienia podatkowego i podnosi, że grupa podatników objętych spornymi przepisami mogłaby być zainteresowana korzystaniem z usług banków mających siedziby w innych państwach członkowskich. Po piąte, Komisja nie zgadza się z argumentacją pozwanej dotyczącą różnic istniejących w Unii Europejskiej w zakresie ochrony konsumentów w wypadku upadłości banku i przypomina, że zagadnienie to zostało zharmonizowane na poziomie Unii. Wreszcie Komisja przywołuje okoliczność, iż w Belgii obowiązują trzy języki urzędowe (niderlandzki, francuski i niemiecki) wobec czego podniesione przez władze belgijskie zastrzeżenia dotyczące niebezpieczeństwa braku wystarczających informacji ze względu na użycie przez bank mający siedzibę za granicą, języka, którym nie posługuje się ludność Belgii, pozbawione jest uzasadnienia.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia  12 stycznia 2006 r.  w sprawie C-118/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2000/60/WE — Wspólnotowa polityka wodna — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/11

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 12 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-118/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2000/60/WE - Wspólnotowa polityka wodna - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2006/C 60/22)
   Język postępowania: portugalski
   W sprawie C-118/05, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 10 marca 2005 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: A. Caeiros i S. Pardo Quintillán), przeciwko Republice Portugalskiej (pełnomocnik: L. Fernandes), Trybunał (szósta izba), w składzie: J. Malenovský, prezes izby, J.-P. Puissochet i A. Ó Caoimh (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 12 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.04.2005.


title: Sprawa C-539/09: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/24

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-539/09)
   2010/C 51/39
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Caeiros i B. Conte, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 248 ust. 1–3 WE, art. 140 ust. 2 i art. 142 ust. 1 rozporządzenia nr 1605/2002 oraz art. 10 WE, odmawiając zezwolenia Trybunałowi Obrachunkowemu na przeprowadzenie w Niemczech kontroli w zakresie uregulowanej w rozporządzeniu nr 1798/2003 i właściwych przepisach wykonawczych współpracy administracyjnej państw członkowskich w dziedzinie podatku od wartości dodanej;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przedmiotem niniejszej skargi jest odmowa udzielenia przez władze niemieckie zezwolenia Trybunałowi Obrachunkowemu na przeprowadzenie w Niemczech kontroli w zakresie uregulowanej w rozporządzeniu nr 1798/2003 i właściwych przepisach wykonawczych współpracy organów administracyjnej państw członkowskich w dziedzinie podatku od wartości dodanej.
   Zdaniem Komisji Republika Federalna Niemiec uchybiła w ten sposób swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 248 WE względnie z rozporządzenia nr 1605/2002, a ponadto obowiązkowi lojalności zgodnie z art. 10 WE.
   Kompetencje kontrolne Trybunału Obrachunkowego podlegają szerokiej wykładni: Trybunał Obrachunkowy ma za zadanie kontrolowanie finansów UE i proponować udoskonalenia. Do tego potrzebuje on prawo do podejmowania szeroko zakrojonych audytów i kontroli odnośnie do wszystkich dziedzin i podmiotów dotyczących dochodów i wydatków UE. Kontrole takie mogą być prowadzone również w państwach członkowskich, które zgodnie z art. 248 ust. 3 WE, art. 140 ust. 2 i art. 142 ust. 1 rozporządzenia nr 1605/2002, jak również zgodnie z obowiązkiem lojalności określonym w art. 10 WE, są zobowiązane udzielić Trybunałowi Obrachunkowemu w jego działaniach szerokiego wsparcia. Obejmuje to również obowiązek dopuszczenia wszystkich tych kontroli prowadzonych przez Trybunał Obrachunkowy, które służyłyby do oceny poboru i wykorzystania środków finansowych UE.
   Tego właśnie władze niemieckie odmówiły w niniejszym przypadku Trybunałowi Obrachunkowemu.
   Rozporządzenie nr 1798/2003 dotyczy legalności i prawidłowości dochodów Wspólnoty. Rozporządzenie to jest oczkiem w sieci różnych środków, które mają zapewnić, by państwa członkowskie dysponowały prawidłowym dochodem z tytułu podatku od wartości dodanej, a tym samym by Wspólnota dysponowała przysługującymi jej środkami własnymi w możliwie najlepszych warunkach, poprzez zwalczanie oszustw i zapobieganie im. Z tej perspektywy Komisja uważa za niezbędne, by Trybunał Obrachunkowy mógł kontrolować wykonanie i stosowanie rozporządzenia nr 1798/2003, aby w ten sposób kontrolować legalność i prawidłowość dochodów z tytułu podatku od wartości dodanej. Oznacza to, że może on sprawdzać, czy państwa członkowskie wprowadziły skuteczny system współpracy administracyjnej i czy w praktyce realizują go w sposób zadowalający czy też potrzebne są udoskonalenia.
   Praktyczne wdrożenie współpracy administracyjnej przewidzianej w rozporządzeniu nr 1798/2003 ma wpływ na środki własne z tytułu podatku od wartości dodanej, które państwa członkowskie obowiązane są odprowadzać. Sprawna współpraca w tej dziedzinie zapobiega malwersacjom i unikaniu podatku od wartości dodanej i prowadzi tym samym automatycznie do wzrostu dochodów z tytułu podatku od wartości dodanej a poprzez to do wyższych środków własnych Wspólnoty z tytułu podatku od wartości dodanej. Jeżeli natomiast któreś z państw członkowskich nie prowadzi prawidłowej współpracy, wtedy narusza ono nie tylko swoje obowiązki wynikające z rozporządzenia nr 1798/2003, lecz również wynikający z dyrektywy VAT obowiązek przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, które zapewnią pobór w pełnej wysokości podatku od wartości dodanej należnego na jego terytorium.


title: Sprawa T-422/17: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2017 r. – UF/EPSO

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/38

         Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2017 r. – UF/EPSO
   (Sprawa T-422/17)
   (2017/C 293/48)
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Strona skarżąca: UF, przedstawiciel: adwokat L. Gudaitė

      Strona pozwana: Europejski Urząd Doboru Kadr (EPSO)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanego z dnia 4 kwietnia 2017 r. o wykluczeniu skarżącego z konkursu na prawników lingwistów języka litewskiego EPSO/AD/335/16;

               —

               zobowiązanie pozwanego do zezwolenia skarżącemu na skorygowanie oczywistego błędu poprzez zmianę poziomu znajomości języka polskiego z poziomu B1 na C1;

               —

               przywrócenie skarżącego do udziału w konkursie na prawników lingwistów języka litewskiego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty na fakcie, że pozwany naruszył uzasadnione oczekiwania skarżącego i wprowadził go w błąd potwierdzając, że jego zgłoszenie udziału w konkursie spełniało wszystkie wymogi.

                           —

                           Skarżący podnosi, że pozwany, po potwierdzeniu w dniu 9 stycznia 2017 r., że jego zgłoszenie udziału w konkursie spełniało wszystkie wymogi ogłoszenia o konkursie i po udzieleniu mu zezwolenia na udział w komputerowych testach, wprowadził go w błąd i nie umożliwił mu skorygowania oczywistego błędu pisarskiego dotyczącego poziomu znajomości języka polskiego, w wyniku którego został on następnie wykluczony z konkursu.

               2.

               Zarzut drugi oparty na fakcie, że pozwany naruszył prawa i uzasadnione oczekiwania skarżącego wykluczając go z konkursu na stanowiska prawników lingwistów języka litewskiego.

                           —

                           Skarżący utrzymuje, że pozwany w swej decyzji z dnia 4 kwietnia 2017 r., uwzględniając poziom znajomości języka polskiego podany w formularzu zgłoszeniowym, wykluczył go bezpodstawnie z konkursu, ponieważ pozwany posiada wiedzę o jego rzeczywistym poziomie znajomości języka polskiego na podstawie informacji podanych w zgłoszeniu udziału w innym konkursie (EPSO/AD/328/16) i wyników tego konkursu. Skarżący podnosi, że zgodnie z orzecznictwem Sądu, komisja konkursowa jest odpowiedzialna za prawidłową ocenę przedłożonych przez każdego kandydata dyplomów i przedstawionego przez niego doświadczenia zawodowego, a jej decyzja o wykluczeniu kandydata z konkursu jest uznana za akt niekorzystny w rozumieniu art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego.


title: Sprawa T-96/10: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — Rütgers Germany i in. przeciwko ECHA

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/66

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — Rütgers Germany i in. przeciwko ECHA
   (Sprawa T-96/10)
   2010/C 113/98
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rütgers Germany GmbH (Castrop-Rauxel, Niemcy), Rütgers Belgium NV (Zelzate, Belgia), Deza, a.s. (Valašské Meziříčí, Republika Czeska), Koppers Denmark A/S (Nyborg, Dania), Koppers UK Ltd (Scunthorpe, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: K. Van Maldegem, R. Cana, adwokaci, i P. Sellar, solicitor)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu w części, w jakiej dotyczy on oleju antracenowego, pasty antracenowej;

               —

               obciążenie ECHA kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności, w części, decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów („ECHA”) (ED/68/2009) klasyfikującej olej antracenowy, pastę antracenową, numer CAS 90640-81-6 (zwany dalej „olejem antracenowym — pastą”) jako substancję spełniającą kryteria określone w art. 57 lit. d) i e) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (1) (zwanego dalej „REACH”), zgodnie z art. 59 REACH.
   Na podstawie zaskarżonej decyzji, o której skarżące dowiedziały się z komunikatu prasowego ECHA, olej antracenowy — pasta został dołączony do wykazu 14 substancji chemicznych kandydackiej listy substancji wzbudzających szczególnie duże obawy w celu ostatecznego umieszczenia jej w załączniku XIV do REACH. W zaskarżonym akcie wskazano, że olej antracenowy — pasta sklasyfikowano jako substancję wzbudzającą szczególnie duże obawy ze względu na to, że jest on substancją rakotwórczą, mutagenną i trwałą, a także wykazującą bardzo dużą zdolność do biokumulacji, zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku XIII do REACH.
   Skarżące twierdzą, że zaskarżony akt narusza obowiązujące reguły dotyczące klasyfikowania substancji chemicznych jako substancji wzbudzających szczególnie duże obawy na podstawie REACH. W uzasadnieniu swej skargi podnoszą cztery zarzuty, które są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-94/10 Rütgers Germany i in. przeciwko ECHA.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1).


title: Sprawa C-463/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 2 września 2015 r. – Openbaar Ministerie/A

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 2 września 2015 r. – Openbaar Ministerie/A
   (Sprawa C-463/15)
   (2015/C 363/31)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Amsterdam

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnioskodawca: Openbaar Ministerie

      Druga strona postępowania: A.

      Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 2 ust. 4 i art. 4 pkt 1 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW
       (1)
      pozwalają na to, by państwo członkowskie wykonujące nakaz dokonywało transpozycji tych przepisów do prawa krajowego ustanawiając wymóg, wedle którego czyn musi być karalny na podstawie prawa tego państwa członkowskiego i musi być zagrożony karą pozbawienia wolności o maksymalnym wymiarze co najmniej 12 miesięcy?

      (1)  Decyzja ramowa Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (2002/584/WSiSW) (Dz.U. L 190, s. 1).


title: Sprawa F-103/12: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2012 r. — ZZ przeciwko Europolowi

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/70

         Skarga wniesiona w dniu 27 września 2012 r. — ZZ przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-103/12)
   2013/C 26/141
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci W. J. Dammingh i N. D. Dane)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Europolu, wydanej w celu wykonania wyroku Sądu ds. Służby Publicznej z dnia 29 czerwca 2010 r. w sprawie F-37/09 Doyle przeciwko Europolowi, na mocy której Europol przyznał skarżącej kwotę ryczałtową tytułem odszkodowania za szkodę, którą skarżąca poniosła w związku z decyzją, której nieważność stwierdzono we wspomnianym wyroku.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 28 listopada 2011 r., na mocy której pozwana przyznała skarżącej kwotę 3 000 EUR tytułem odszkodowania za poniesioną przez skarżącą szkodę i w celu pełnego wykonania wcześniejszego wyroku Sądu ds. Służby Publicznej, a także decyzji z dnia 29 czerwca 2012 r., na mocy której odwołanie skarżącej od decyzji z dnia 28 listopada 2011 r. zostało oddalone;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania, w tym kosztami wynagrodzenia pełnomocnika skarżącej.


title: Sprawa F-17/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 10 października 2007 r. — Pouzol przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury — Przeniesienie uprawnień emerytalnych nabytych przed rozpoczęciem służby we Wspólnotach — Niedopuszczalność)

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/43

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 10 października 2007 r. — Pouzol przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa F-17/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury - Przeniesienie uprawnień emerytalnych nabytych przed rozpoczęciem służby we Wspólnotach - Niedopuszczalność)
   (2007/C 283/77)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Michel Pouzol (Combaillaux, Francja) (przedstawiciele: D. Grisay, I Andoulsi i D. Piccininno, avocats)

      Strona pozwana: Europejski Trybunał Obrachunkowy (przedstawiciele: T. Kennedy, J.-M. Stenier i G. Cortens, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji Trybunału Obrachunkowego z dnia 23 listopada 2006 r. uznającej za niedopuszczalne zażalenie wniesione przez skarżącego na decyzję Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 18 maja 2006 r. — Uznanie prawa skarżącego do zaliczenia na poczet lat uprawniających do emerytury lat nabytych w programie uzupełniającym — Wniosek o odszkodowanie.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron pokryje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007, str. 35.


title: Sprawa C-179/14: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 lutego 2016 r. – Komisja Europejska/Węgry (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2006/123/WE — Artykuły 14-16 — Artykuł 49 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Artykuł 56 TFUE — Swoboda świadczenia usług — Przesłanki wydawania bonów korzystających z ulg podatkowych przyznawanych przez pracodawców ich pracownikom i wykorzystywanych do celów zakwaterowania, celów rekreacyjnych lub na zakup posiłków — Ograniczenia — Monopol)

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 lutego 2016 r. – Komisja Europejska/Węgry
   (Sprawa C-179/14) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/123/WE - Artykuły 14-16 - Artykuł 49 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Artykuł 56 TFUE - Swoboda świadczenia usług - Przesłanki wydawania bonów korzystających z ulg podatkowych przyznawanych przez pracodawców ich pracownikom i wykorzystywanych do celów zakwaterowania, celów rekreacyjnych lub na zakup posiłków - Ograniczenia - Monopol))
   (2016/C 145/05)
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Tokár i E. Montaguti, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér i G. Koós, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Poprzez wprowadzenie i utrzymanie systemu karty rozrywkowej Széchenyi, uregulowanego w dekrecie rządowym nr 55/2011 z dnia 12 kwietnia 2011 r. regulującym wydawanie i wykorzystanie karty rozrywkowej Széchenyi, zmienionym ustawą nr CLVI z dnia 21 listopada 2011 r. zmieniającą niektóre ustawy podatkowe i inne ustawy dotyczące tych ustaw, Węgry naruszyły dyrektywę 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącą usług na rynku wewnętrznym, w zakresie w jakim:

                           —

                           artykuł 13 wskazanego dekretu rządowego w związku z art. 2 ust. 2 lit. d) ustawy nr XCVI z 1993 r. o funduszach dobrowolnych ubezpieczeń wzajemnych, art. 2 lit. b) ustawy nr CXXXII z 1997 r. o oddziałach i agencjach handlowych przedsiębiorstw z siedzibą za granicą i art. 1, art. 2 ust. 1 i 2, art. 55 ust. 1 i 3 i art. 64 ust. 1 ustawy nr IV z 2006 r. o spółkach handlowych wyklucza możliwość wydania karty rozrywkowej Széchenyi przez oddziały przedsiębiorstw, z naruszeniem przepisów art. 14 pkt 3 tej dyrektywy;

                           —

                           wskazany art. 13 w związku z tymi samymi przepisami krajowymi nie uznaje w świetle przesłanek określonych w tymże art. 13 lit. a)–c) działalności grup przedsiębiorstw, których spółką dominującą nie jest spółka założona zgodnie z prawem węgierskim, i których członkowie nie mają formy spółki prawa węgierskiego, z naruszeniem przepisów art. 15 ust. 1, 2 lit. b) i ust. 3 wskazanej dyrektywy;

                           —

                           artykuł 13 dekretu rządowego nr 55/2011 w związku z tymi samymi przepisami krajowymi zastrzega możliwość wydania karty rozrywkowej Széchenyi na rzecz banków i innych instytucji finansowych, gdyż tylko te podmioty mogą spełnić przesłanki przewidziane w tym art. 13, z naruszeniem przepisów art. 15 ust. 1, 2 lit. d) i ust. 3 tej dyrektywy;

                           —

                           wskazany art. 13 narusza art. 16 dyrektywy 2006/123, ponieważ do celów wydania karty rozrywkowej Széchenyi wymaga prowadzenia przedsiębiorstwa na Węgrzech;

               2)

               System bonów Erzsébet uregulowany w ustawie nr CLVI z dnia 21 listopada 2011 r. i ustawie nr CIII z dnia 6 lipca 2012 r. w sprawie programu Erzsébet jest sprzeczny z art. 49 TFUE i 56 TFUE, ponieważ te przepisy krajowe wprowadzają monopol na rzecz podmiotów publicznych w zakresie wydawania bonów umożliwiających zakup zimnych posiłków, które mogą być przyznawane na warunkach korzystnych pod względem podatkowym przez pracodawców ich pracownikom w charakterze świadczeń w naturze.

               3)

               Węgry zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 202 z 30.6.2014.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie C-192/04 Lagardère Active Broadcast przeciwko Société pour la perception de la rémunération équitable (SPRE) i in. (wniosek Cour de cassation o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Prawo autorskie i prawa pokrewne — Transmisja fonogramów — Godziwe wynagrodzenie)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/19

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 14 lipca 2005 r.
   w sprawie C-192/04 Lagardère Active Broadcast przeciwko Société pour la perception de la rémunération équitable (SPRE) i in. (1) (wniosek Cour de cassation o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Prawo autorskie i prawa pokrewne - Transmisja fonogramów - Godziwe wynagrodzenie)
   (2005/C 217/37)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-192/04 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Cour de cassation (Francja) postanowieniem z dnia 17 lutego 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 26 kwietnia 2004 r., w postępowaniu Lagardère Active Broadcast, będąca następcą prawnym Europe 1 communication SA, przeciwko Société pour la perception de la rémunération équitable (SPRE), Gesellschaft zur Verwertung von Leistungsschutzrechten mbH (GVL), przy udziale Compagnie européenne de radiodiffusion et de télévision Europe 1 SA (CERT), Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, A. Borg Barthet, S. von Bahr, J. Malenovský (sprawozdawca) i U. Lõhmus, sędziowie, rzeczni generalny: A. Tizzano, sekretarz: K. Sztranc, administrator, wydał w dniu 14 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               W przypadku przekazu takiego jak przekaz będący przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, dyrektywa Rady 93/83 z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową nie zakazuje, aby wynagrodzenie za wykorzystanie fonogramów było regulowane nie tylko przez prawo Państwa Członkowskiego, na terytorium którego ma siedzibę spółka nadawcza, lecz również przez ustawodawstwo Państwa Członkowskiego, w którym ze względów technicznych znajduje się nadajnik naziemny transmitujący te programy w kierunku pierwszego państwa.

               2)

               Artykuł 8 ust. 2 dyrektywy Rady 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że w celu określenia godziwego wynagrodzenia, o którym mowa w tym przepisie, spółka nadawcza nie jest uprawniona do jednostronnego potrącenia z kwoty wynagrodzenia za wykorzystanie fonogramów należnej w Państwie Członkowskim, gdzie ma ona siedzibę, kwoty wynagrodzenia pobranej lub wymaganej w Państwie Członkowskim, na terytorium którego znajduje się nadajnik naziemny transmitujący programy w kierunku pierwszego państwa.

      (1)  Dz.U. C 156 z 12.06.2004


title: Sprawa T-423/09: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2011 r. — Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz niektórych rodzajów cegieł magnezytowych pochodzących z Chin — Rozporządzenie kończące przegląd okresowy — Porównanie ceny eksportowej i wartości normalnej — Uwzględnienie podatku od wartości dodanej państwa pochodzenia — Zastosowanie innej metody niż metoda stosowana w pierwotnym okresie dochodzenia — Zmiana okoliczności — Artykuł 2 ust. 10 lit. b) i art. 11 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (obecnie art. 2 ust. 10 lit. b) i art. 11 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009))

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/21

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2011 r. — Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials przeciwko Radzie
   (Sprawa T-423/09) (1)

   (Dumping - Przywóz niektórych rodzajów cegieł magnezytowych pochodzących z Chin - Rozporządzenie kończące przegląd okresowy - Porównanie ceny eksportowej i wartości normalnej - Uwzględnienie podatku od wartości dodanej państwa pochodzenia - Zastosowanie innej metody niż metoda stosowana w pierwotnym okresie dochodzenia - Zmiana okoliczności - Artykuł 2 ust. 10 lit. b) i art. 11 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (obecnie art. 2 ust. 10 lit. b) i art. 11 ust. 9 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009))
   2012/C 32/41
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials Co. Ltd (Dashiqiao, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci J.-F. Bellis i R. Luff)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo J.-P. Hix, a następnie J.-P. Hix i B. Driessen, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez adwokatów G. Berrischa i G. Wolfa, a następnie przez G. Berrischa)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier i H. van Vliet, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 826/2009 z dnia 7 września 2009 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1659/2005 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów cegieł magnezytowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 240, s. 7), w zakresie w jakim ustanowione w nim względem skarżącej cło antydumpingowe przekracza cło, jakie znajdowałoby zastosowanie, jeżeli zostałoby określone na podstawie metody obliczeń stosowanej w dochodzeniu pierwotnym do uwzględnienia braku zwrotu chińskiego podatku od wartości dodanej przy wywozie.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials Co. Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa T-410/08: Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — GEMA przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Podział rynku geograficznego — Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania — Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych — Dowód — Domniemanie niewinności)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/28

         Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — GEMA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-410/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Podział rynku geograficznego - Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania - Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych - Dowód - Domniemanie niewinności)
   2013/C 156/47
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Gesellschaft für musikalische Aufführungs- und mechanische Vervielfältigungsrechte (GEMA) (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: R. Bechtold, I. Brinker, T. Holzmüller, adwokaci, i J. Schwarze, profesor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, A. Antoniadis i O. Weber, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: RTL Group SA (Luksemburg, Luksemburg); CLT-UFA (Luksemburg); Music Choice Europe Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo); ProSiebenSat.1 Media AG (Unterföhring, Niemcy); Modern Times Group MTG AB (Sztokholm, Szwecja); Viasat Broadcasting UK Ltd (Londyn); i Verband Privater Rundfunk und Telemedien eV (VPRT) (Berlin) (przedstawiciele: początkowo M. Hansen, A. Weitbrecht i É. Barbier de La Serre, adwokaci, a następnie M. Hansen, A. Weitbrecht, J. Ruiz Calzado, adwokaci, i J. Kallaugher, solicitor)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 3 decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC) w zakresie, w jakim dotyczy on Gesellschaft für musikalische Aufführungs- und mechanische Vervielfältigungsrechte (GEMA)

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 4 ust. 2 i 3 decyzji C(2008) 3435 wersja ostateczna w zakresie, w jakim odnosi się on do art. 3 tego aktu i w jakim dotyczy on GEMA.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty, a także te poniesione przez GEMA, z wyjątkiem kosztów poniesionych w związku z interwencją.

               4)

               RTL Group SA, CLT-UFA, Music Choice Europe Ltd, ProSiebenSat.1 Media AG, Modern Times Group MTG AB, Viasat Broadcasting UK Ltd iVerband Privater Rundfunk und Telemedien eV (VPRT) pokrywają własne koszty, a także te poniesione przez GEMA i poniesione w związku z interwencją.

               5)

               GEMA, Komisja, RTL Group, CLT-UFA i Music Choice Europe pokrywają własne koszty poniesione w związku z postępowaniem w przedmiocie środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa C-618/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d'appel de Paris — Francja) — Société Reggiani SpA Illuminazione przeciwko Ministre de l'Économie et des Finances

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/59

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative d'appel de Paris — Francja) — Société Reggiani SpA Illuminazione przeciwko Ministre de l'Économie et des Finances
   (Sprawa C-618/12) (1)

   2013/C 225/130
   Język postępowania: francuski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2013.


               25.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/21

         Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2010 r. przez Aleris Unglpan AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-13/10)
   2010/C 320/10
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 23 sierpnia 2010 r. przez spółkę Aleris Ungplan AS, reprezentowaną przez Jona Midthjella, adwokata Advokatfirmaet Midthjell AS, Grev Wedels plass 5, 0151 Oslo, NORWAY.
   Skarżący występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               uchylenie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 248/10/COL dotyczącej spraw nr 66111 i 66744 z dnia 21 czerwca 2010 r.;

               2)

               obciążenie Urzędu Nadzoru EFTA kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarżący, spółka Aleris Ungplan AS, jest prywatnym podmiotem świadczącym usługi dla młodzieży w Norwegii. Aleris Ungplan AS jest spółką zależną należącą w całości do grupy Aleris, która ma siedzibę w Sztokholmie w Szwecji.

               —

               Skarżący wniósł skargę do Urzędu Nadzoru EFTA, twierdząc, że wykluczenie wszystkich świadczeniodawców usług opieki dla młodzieży, z wyjątkiem organizacji pozarządowych, z dwóch zamówień publicznych dotyczących usług opieki dla młodzieży w Norwegii, było niezgodne z Porozumieniem EOG.

               —

               W odniesieniu do zaskarżonej decyzji Urząd Nadzoru EFTA zamknął sprawę, uznając, że odnośne wykluczenia nie były niezgodne z Porozumieniem EOG.

               —

               Skarżący twierdzi, że Urząd Nadzoru EFTA:

                           —

                           nie zachował zasady niedyskryminacji określonej w art. 2 dyrektywy 2004/18/WE i przepisów prawa EOG dotyczących zamówień publicznych, oraz

                           —

                           nie uzasadnił wystarczająco przyczyn swojej decyzji.


title: Sprawa T-505/08: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2010 r. — Nadine Trautwein Rolf Trautwein przeciwko OHIM (Hunter) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Hunter — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Ograniczenie towarów wskazanych w zgłoszeniu znaku towarowego)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/36

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2010 r. — Nadine Trautwein Rolf Trautwein przeciwko OHIM (Hunter)
      (Sprawa T-505/08) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Hunter - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Ograniczenie towarów wskazanych w zgłoszeniu znaku towarowego)
      (2010/C 288/69)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Nadine Trautwein Rolf Trautwein GbR, Research and Development (Leopoldshöhe, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Czychowski)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 września 2008 r., sprostowaną w dniu 5 lutego 2009 r. (sprawa R 1733/2007-1), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Hunter jako wspólnotowego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Nadine Trautwein Rolf Trautwein GbR, Research and Development zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa T-548/11: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2011 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — Real Seguros (real,- QUALITY)

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/18

         Skarga wniesiona w dniu 19 października 2011 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — Real Seguros (real,- QUALITY)
   (Sprawa T-548/11)
   2012/C 6/34
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Plate i R. Kaase)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Real Seguros, SA (Porto, Portugalia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zawieszenie postępowania do czasu wydania przez portugalski urząd ds. znaków towarowych ostatecznej decyzji w przedmiocie złożonego przez stronę skarżącą wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia praw do wcześniejszych zarejestrowanych w Portugalii znaków towarowych nr 249791, nr 249793 i nr 254390; w przypadku nieuwzględnienia wniosku o zawieszenie postępowania, o kontynuację postępowania; oraz

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 sierpnia 2011 r. w sprawie R 114/2010-4; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny międzynarodowy znak towarowy nr W 983683 „real,- QUALITY” w kolorach czerwonym, niebieskim i beżowym dla usług z klasy 36

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Real Seguros, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Portugalii słowny znak towarowy nr 249791 „REAL” dla usług z klasy 36; zarejestrowany w Portugalii słowny znak towarowy nr 249793 „REAL SEGUROS” dla usług z klasy 36; zarejestrowany w Portugalii graficzny znak towarowy nr 254390 zawierający element słowny „REAL” dla usług z klasy 36; różne niezarejestrowane prawa, co do których twierdzi się, że podlegają ochronie we wszystkich państwach członkowskich i w Portugalii

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na błędne przyjęcie przez Izbę Odwoławczą, że nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku zgłoszonego znaku towarowego i znaków towarowych, na które powołano się w sprzeciwie.


title: Sprawa C-159/13 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. — Fercal — Consultadoria e Serviços, Lda przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Jacson of Scandinavia AB (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Słowny znak towarowy JACKSON SHOES — Wniosek o unieważnienie prawa do znaku złożony przez uprawnionego do krajowej nazwy handlowej Jacson of Scandinavia AB — Unieważnienie prawa do znaku — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/23

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. — Fercal — Consultadoria e Serviços, Lda przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Jacson of Scandinavia AB
   (Sprawa C-159/13 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Słowny znak towarowy JACKSON SHOES - Wniosek o unieważnienie prawa do znaku złożony przez uprawnionego do krajowej nazwy handlowej Jacson of Scandinavia AB - Unieważnienie prawa do znaku - Oczywista niedopuszczalność)
   2014/C 52/40
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Fercal — Consultadoria e Serviços, Lda (przedstawiciel: A.J. Rodrigues, advogado)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Guimarães i G. Schneider, pełnomocnicy), Jacson of Scandinavia AB

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 24 stycznia 2013 r. w sprawie T-474/09 Fercal — Consultadoria e Serviços przeciwko OHIM — Jacson of Scandinavia, na mocy którego Sąd oddalił skargę na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 sierpnia 2009 r. (sprawa R 1253/2008-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Jacson of Scandinavia AB et Fercal — Consultadoria e Serviços, Lda.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Fercal — Consultadoria e Serviços Lda zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa C-221/04: Skarga wniesiona dnia 27 maja 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               10.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/9

         Skarga wniesiona dnia 27 maja 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-221/04)
   (2004/C 179/19)
   Dnia 27 maja 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Królestwu Hiszpanii sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez M. van Beeka i G. Valero Jordanę, w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               —

               orzeczenie, że Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy art. 12 ust 1 i załącznika VI do dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (1) w ten sposób, że władze Kastylii i Leonu zezwoliły na umieszczanie wnyków z ogranicznikiem na różnych prywatnych terenach łowieckich.

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zezwolenia wydane przez władze Kastylii i Leonu polowanie na lisy z użyciem wnyków są sprzeczne z art. 12 ust 1 i załącznikiem VI do dyrektywy Rady 92/43/EWG z dwóch przyczyn.
   Z jednej strony, użycie wnyków z ogranicznikiem zostało dopuszczone na obszarach Aldenanueva de la Sierra i Mediana de Voltoya, co jest jednoznaczne z dopuszczeniem polowań lub świadomych ingerencji w obrębie gatunku lutra lutra (wydra), wymienionego w załączniku IV do dyrektywy wśród gatunków zwierząt ważnych dla Wspólnoty, które wymagają ścisłej ochrony. Same władze hiszpańskie przyznały, że wydra jest obecna na tych obszarach.
   Z drugiej strony, wnyki z ogranicznikiem są metodą polowania nie działającą selektywnie, skutkiem czego złapane może zostać jakiekolwiek zwierzę, niekoniecznie to, które zamierza się schwytać ( w tym przypadku lis). Argument władz hiszpańskich, że zezwolenia zawierają klauzulę zobowiązującą do uwalniania innych gatunków nie jest równoznaczny z selektywnością pułapek, jako że schwytane zwierzęta z reguły doznają obrażeń, łącznie z utratą części ciała, przy próbach oswobodzenia się.

      (1)  Dz.U. L 206 z 22.7.1992, str. 7.


title: Sprawy połączone T-300/05 i T-316/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 października 2009 r. — Cypr przeciwko Komisji (Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Środki przejściowe przyjęte ze względu na przystąpienie nowych państw członkowskich — Rozporządzenie (WE) nr 651/2005 ustanawiające środki przejściowe w sektorze cukru — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin na zaskarżenie — Rozpoczęcie biegu terminu — Przekroczenie terminu — Zmiana przepisu rozporządzenia — Otwarcie na nowo możliwości zaskarżenia tego przepisu i wszystkich przepisów stanowiących z nim całość — Niedopuszczalność — Rozporządzenie (WE) nr 832/2005 w sprawie określenia nadwyżkowych ilości cukru, izoglukozy i fruktozy — Zarzut niezgodności z prawem — Jurysdykcja — Zasada niedyskryminacji — Zasada uzasadnionych oczekiwań — Skarga o stwierdzenie nieważności — Proporcjonalność — Obowiązek uzasadnienia — Zasada niedziałania prawa wstecz — Kolegialność)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/37

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 października 2009 r. — Cypr przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-300/05 i T-316/05) (1)

   (Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków - Środki przejściowe przyjęte ze względu na przystąpienie nowych państw członkowskich - Rozporządzenie (WE) nr 651/2005 ustanawiające środki przejściowe w sektorze cukru - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin na zaskarżenie - Rozpoczęcie biegu terminu - Przekroczenie terminu - Zmiana przepisu rozporządzenia - Otwarcie na nowo możliwości zaskarżenia tego przepisu i wszystkich przepisów stanowiących z nim całość - Niedopuszczalność - Rozporządzenie (WE) nr 832/2005 w sprawie określenia nadwyżkowych ilości cukru, izoglukozy i fruktozy - Zarzut niezgodności z prawem - Jurysdykcja - Zasada niedyskryminacji - Zasada uzasadnionych oczekiwań - Skarga o stwierdzenie nieważności - Proporcjonalność - Obowiązek uzasadnienia - Zasada niedziałania prawa wstecz - Kolegialność)
   2009/C 282/68
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Cypru (przedstawiciele: P. Kliridis, K. Lykourgos oraz A. Pantazi-Lamprou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Visaggio i H. Tserepa-Lacombe, następnie T. van Rijn oraz H. Tserepa-Lacombe, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Estońska (sprawa T-316/05) (przedstawiciel: L. Uibo, pełnomocnik); oraz Republika Łotewska (przedstawiciel: E. Balode-Buraka, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   W sprawie T-300/05 żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 651/2005 z dnia 28 kwietnia 2005 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 60/2004 ustanawiające środki przejściowe w sektorze cukru w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz.U. L 108, s. 3) oraz w sprawie T-316/05 żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 832/2005 z dnia 31 maja 2005 r. w sprawie określenia nadwyżkowych ilości cukru, izoglukozy i fruktozy dla Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz.U. L 138, s. 3).

      Sentencja wyroku

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Republika Cypru pokrywa własne koszty jak również koszty poniesione przez Komisję Wspólnot Europejskich.

               3)

               Republika Estońska i Republika Łotewska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 271 z 29.10.2005.


title: Sprawa C-52/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 1 lutego 2010 r. — Eleftheri Tileorasi A.E. ( Alter Channel ) i Konstantinos Giannikos przeciwko Ypourgos Typou kai Meson Mazikis Enimerosis i Ethniko Symvoulio Radiotileorasis

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 1 lutego 2010 r. — Eleftheri Tileorasi A.E. („Alter Channel”) i Konstantinos Giannikos przeciwko Ypourgos Typou kai Meson Mazikis Enimerosis i Ethniko Symvoulio Radiotileorasis
   (Sprawa C-52/10)
   2010/C 100/37
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Eleftheri Tileorasi A.E. („Alter Channel”) i Konstantinos Giannikos

      Strona pozwana: Ypourgos Typou kai Meson Mazikis Enimerosis i Ethniko Symvoulio Radiotileorasis

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 dyrektywy Rady 89/552/EWG w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz. U. L 298) ze zmianami wprowadzonymi art. 1 lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 97/36/WE (Dz. U. L 202) należy interpretować w ten sposób, że w ramach „kryptoreklamy” zapłata lub wynagrodzenie innego rodzaju stanowią jeden z niezbędnych elementów funkcji reklamy?


title: Sprawa T-77/11: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2011 r. — Truvo Belgium przeciwko OHIM — AOL (TRUVO)

text:
               26.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/11

         Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2011 r. — Truvo Belgium przeciwko OHIM — AOL (TRUVO)
   (Sprawa T-77/11)
   2011/C 95/17
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Truvo Belgium (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciel: adwokat O.F.A.W. van Haperen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: AOL LLC (Dulles, Stany Zjednoczone)

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 listopada 2010 r. w sprawie R 923/2009-2 i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „TRUVO” dla towarów i usług należących do klas 9, 16, 35, 38, 41 i 42 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5560099

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: rejestracja wspólnotowego znaku towarowego nr 4756169 dotycząca graficznego znaku towarowego „TRUVEO” dla usług należących do klasy 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich spornych usług należących do klas 38 i 42 i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do wszystkich spornych usług

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Skarżąca uważa, że zaskarżona decyzja narusza art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009, jak również nie zawiera odpowiedniego uzasadnienia, względnie w inny sposób uchybia wymogom europejskich procedur prawnych, jako że Izba Odwoławcza popełniła błąd (i) w ramach porównania usług (ii) w ramach porównania oznaczeń (iii) w ramach ich oceny z punktu widzenia właściwego kręgu odbiorców oraz (iv) w ramach dokonanej przez siebie oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-324/13 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 30 stycznia 2014 r. – Fercal – Consultadoria e Serviços, Ld a przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy PATRICIA ROCHA — Sprzeciw właściciela słownego krajowego znaku towarowego ROCHAS — Odmowa rejestracji przez Wydział Sprzeciwów OHIM — Niedopuszczalność odwołania wniesionego do izby odwoławczej OHIM)

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/7

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 30 stycznia 2014 r. – Fercal – Consultadoria e Serviços, Lda przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-324/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy PATRICIA ROCHA - Sprzeciw właściciela słownego krajowego znaku towarowego ROCHAS - Odmowa rejestracji przez Wydział Sprzeciwów OHIM - Niedopuszczalność odwołania wniesionego do izby odwoławczej OHIM))
   2014/C 184/10
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Fercal – Consultadoria e Serviços, Lda (przedstawiciel: A.J. Rodrigues, advogado)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 10 kwietnia 2013 r. w sprawie T-360/11 Fercal – Consultadoria e Serviços przeciwko OHIM – Parfums Rochas (PATRIZIA ROCHA), na mocy którego Sąd oddalił odwołanie od decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 kwietnia 2011 r. (sprawa R 2355/2010-2) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Parfums Rochas SAS a Fercal – Consultadoria e Serviços, Lda

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Fercal – Consultadoria e Serviços Lda zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa F-104/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 5 listopada 2013 r. — Hanschmann przeciwko Europolowi (Służba publiczna — Personel Europolu — Nieprzedłużenie umowy — Odmowa zawarcia umowy na czas nieokreślony — Stwierdzenie nieważności przez Sąd — Wykonanie wyroku Sądu)

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/21

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 5 listopada 2013 r. — Hanschmann przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-104/12) (1)

   (Służba publiczna - Personel Europolu - Nieprzedłużenie umowy - Odmowa zawarcia umowy na czas nieokreślony - Stwierdzenie nieważności przez Sąd - Wykonanie wyroku Sądu)
   2013/C 377/49
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Ingo Hanschmann (Lipsk, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci W.J. Dammingh i N.D. Dane)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (przedstawiciele: D. Neumann i D. El Khoury, pełnomocnicy, adwokat B. Wägenbaur)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Europolu wydanej celem wykonania wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 czerwca 2010 r. w sprawie F-27/09 Hanschmann przeciwko Europolowi, w której Europol przyznał stronie skarżącej ryczałtową kwotę, mającą wynagrodzić szkodę wyrządzoną jej decyzją, której nieważność stwierdzono we wspomnianym wyroku

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Urzędu Policji z dnia 28 listopada 2011 r. w sprawie przyznania I. Hanschmannowi kwoty 13 000 EUR w celu wykonania wyroku Sądu z dnia 29 czerwca 2010 r. w sprawie F-27/09 Hanschmann przeciwko Europolowi.

               2)

               Europejski Urząd Policji pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez I. Hanschmanna.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013, s. 70.


title: Sprawa C-374/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 21 czerwca 2017 r. – Finanzamt B/A-Brauerei

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 21 czerwca 2017 r. – Finanzamt B/A-Brauerei
   (Sprawa C-374/17)
   (2017/C 309/35)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Druga strona postępowania w pierwszej instancji i strona wnosząca skargę rewizyjną: Finanzamt B

      Strona skarżąca i druga strona postępowania rewizyjnego: A-Brauerei

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że zakazana na mocy tego przepisu pomoc ma miejsce wtedy, gdy zgodnie z uregulowaniem państwa członkowskiego podatek od nabycia nieruchomości nie jest pobierany od podlegającego opodatkowaniu nabycia w związku z przekształceniem (połączeniem), jeżeli w procesie przekształcenia uczestniczą określone podmioty prawa (przedsiębiorstwo dominujące i spółka zależna) i przedsiębiorstwo dominujące posiada w spółce zależnej 100 % udziałów przez okres pięciu lat przed operacją prawną przekształcenia i pięciu lat po tej operacji?


title: Sprawa T-358/08: Skarga wniesiona w dniu 3 września 2008 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/45

         Skarga wniesiona w dniu 3 września 2008 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji
   (Sprawa T-358/08)
   (2008/C 272/88)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: J. Rodríguez Cárcamo)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie przez Sąd nieważności decyzji C(2008) 3249 z dnia 25 czerwca 2008 r. w sprawie zmniejszenia pomocy przyznanej z Funduszu Spójności na projekt nr 96/11/61/018 — „Uzdatnianie Saragossy”;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji o zmniejszeniu pomocy finansowej pierwotnie przyznanej przez Komisję na różne projekty obejmujące trzy fazy „Projektu uzdatniania Saragossy”. Decyzja ta ustanawia korektę finansową w wysokości 25 % części finansowanej dla fazy drugiej i trzeciej rzeczonego projektu, co oznacza obowiązek zwrotu kwoty 3 106 966 euro. Komisja twierdzi, iż Ayuntamiento de Zaragoza (urząd miasta Saragossa) naruszyło wspólnotowe przepisy dotyczące zamówień publicznych dokonując sztucznego podziału prac i nie publikując zamówień w Dz. U. U. E., zgodnie z postanowieniami dyrektywy Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji, ograniczając się do publikacji w Boletín Oficial de Aragón.
   Na poparcie swoich żądań zarzuca:

               —

               naruszenie art. H załącznika II rozporządzenia Rady (WE) nr 1164/94 z dnia 16 maja 1994 ustanawiającego Fundusz Spójności w związku z art. 14 ust. 13 dyrektywy 93/98/EWG. W tym zakresie skarżąca uważa, że strona pozwana popełniła oczywisty błąd w ustaleniach dotyczący podstawowego pojęcia „prac”, kwestionując istnienie technicznej i gospodarczej różnicy pomiędzy poszczególnymi projektami, ponieważ jej zdaniem opis prac, które miały zostać wykonane był podobny i dążył do tego samego celu gospodarczego: ogólne polepszenie sieci z korzyścią dla użytkowników. Tymczasem, wręcz przeciwnie, przedmiotowe zamówienia są pracami technicznie różniącymi się, posiadającymi odmienne cele, które wymagają odmiennych specyfikacji technicznych dla ich realizacji.

               —

               Naruszenie zasady zaufania co do prawa i doktryny aktów własnych, ponieważ Komisja przyjęła projekty, tak jak zostały one przedstawione, oraz ponieważ zarówno pierwotny wniosek z 1996 r., jak i późniejszy z 1997 r. zawierał opis wszystkich projektów z osobna wchodzących do każdej fazy, oraz wyraźna wzmiankę o braku konieczności publikacji ogłoszeń o zamówieniach w Dz. U. U. E.

               —

               Niewystarczające uzasadnienie zaskarżonej decyzji.

               —

               Upływ okresu przedawnienia na podjęcie działań przez Komisję w świetle art. 3 rozporządzenia Rady nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich.

               —

               Upływ okresu na rozpoznanie sprawy na podstawie art. H.2. załącznika do rozporządzenia 1164/94, oraz art. 18 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1362/2002 z dnia 29 lipca 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1164/94 zakresie systemów zarządzania i kontroli pomocy przyznanej z Funduszu Spójności i procedury dokonywania korekt finansowych.

         Pomocniczo skarżąca zarzuca naruszenie zasady proporcjonalności.


title: Sprawa T-242/11: Wyrok Sądu z dnia 29 marca 2012 r. — Kaltenbach & Voigt przeciwko OHIM (3D eXam) (Wspólnotowy znak towarowy — Rejestracja międzynarodowa — Wniosek o rozszerzenie terytorialne ochrony — Graficzny znak towarowy 3D eXam — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy i brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/17

         Wyrok Sądu z dnia 29 marca 2012 r. — Kaltenbach & Voigt przeciwko OHIM (3D eXam)
   (Sprawa T-242/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Rejestracja międzynarodowa - Wniosek o rozszerzenie terytorialne ochrony - Graficzny znak towarowy 3D eXam - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy i brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 138/32
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kaltenbach & Voigt GmbH (Biberach an der Riß, Niemcy) (przedstawiciel: M. Graf, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 marca 2011 r. (sprawa R 2361/2010-2) dotyczącą rozszerzenia terytorialnego na Unię Europejską ochrony wynikającej z międzynarodowej rejestracji graficznego znaku towarowego 3D eXam

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Kaltenbach & Voigt GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 16.7.2011.


title: Sprawa T-528/14: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2014 r. – Information Resources przeciwko OHIM (Growth Delivered)

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/52

         Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2014 r. – Information Resources przeciwko OHIM (Growth Delivered)
   (Sprawa T-528/14)
   2014/C 303/62
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Information Resources, Inc. (Chicago, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat C. Schulte)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 maja 2014 r. w sprawie R 1777/2013-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Growth Delivered” dla usług z klas 35, 41 i 42

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-9/06: Skarga wniesiona w dniu  17 stycznia 2006 r.  — Equant Belgium przeciwko Komisji

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/43

         Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2006 r. — Equant Belgium przeciwko Komisji
   (Sprawa T-9/06)
   (2006/C 48/81)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Equant Belgium SA (Bruksela, Belgia) (Przedstawiciele: T. Müller-Ibold, T. Graf, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

                           (i)

                           stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 6 grudnia 2005 r. w sprawie zawieszenia podpisania zamówienia wskazanego w poprzedniej decyzji Komisji z dnia 3 listopada 2005 r. dotyczącej udzielenia zamówienia zgodnie z postępowaniem w przedmiocie udzielenia następującego zamówienia publicznego: „przetarg ograniczony nr ENTR/04/011 — Część 1 Usługi telematyczne o wysokim stopniu zabezpieczenia między administracjami (s-TESTA)”;

                           (ii)

                           decyzji Komisji z dnia 27 grudnia 2005 r. w sprawie odrzucenia oferty złożonej przez Equant/HP w ramach przetargu ograniczonego nr ENTR/04/011 — Część 1 „Usługi telematyczne o wysokim stopniu zabezpieczenia między administracjami (s-TESTA) oraz milczącego cofnięcia swojej decyzji z dnia 3 listopada 2005 r. na korzyść Equant/HP”;

                           (iii)

                           decyzji Komisji, zakomunikowanej stronie skarżącej tym samym pismem z dnia 27 grudnia 2005 r., w sprawie wyboru innego oferenta w celu udzielenia zamówienia w ramach postępowania w przedmiocie udzielenia zamówienia publicznego nr ENTR/04/011 — Część 1 „Usługi telematyczne o wysokim stopniu zabezpieczenia między administracjami (s-TESTA)”;

               —

               zarządzenie wszelkich innych środków, jakie Sąd uzna za stosowne w tych okolicznościach, a każdym razie;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wraz z inną spółką złożyła do Komisji ofertę w ramach postępowania w przedmiocie udzielenia zamówienia publicznego w związku z ogłoszeniem o zamówieniu Komisji nr 2004/S 137-116821 „Część 1 Usługi telematyczne o wysokim stopniu zabezpieczenia między administracjami (s-TESTA)”. Pismem z dnia 3 listopada 2005 Komisja poinformowała stronę skarżącą, że jej oferta została wybrana w celu udzielenia zamówienia. Pismem z dnia 6 grudnia 2005 r. Komisja poinformowała stronę skarżącą, że podjęła decyzję o zawieszeniu podpisania zamówienia ze względu na dodatkową analizę ofert. Pismem z dnia 27 grudnia 2005 r. Komisja poinformowała stronę skarżącą, że zdecydowała odrzucić jej wspólną ofertę, gdyż nie spełniała ona wymogów specyfikacji przetargu i udzielić zamówienia innemu oferentowi.
   Strona skarżąca na uzasadnienie swojego żądania stwierdzenia nieważności ww. decyzji wpierw podważa szczegółowo stwierdzenia Komisji, zgodnie z którymi pewne części jej oferty, tj. zrezygnowanie przez nią z opłat instalacyjnych w okresie pierwszych dwóch lat, włączenie w kalkulację cen pięcioletniego okresu, w trakcie którego przyznany został rabat oraz rabat ilościowy na opłaty miesięczne na punkty dostępu, są niezgodne z wymogami specyfikacji przetargu. Zdaniem strony skarżącej Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie stwierdzając rzekomą niezgodność i zaskarżone decyzje są niezgodne z prawem.
   Skarżąca twierdzi również, że Komisja opierając się na niewłaściwej wykładni jej specyfikacji przetargu naruszyła zasadę transparencji oraz nie żądając wyjaśnień lub zaniechując podjęcia mniej radykalnych środków naruszyła rozporządzenie nr 2342/2002, jak również zasady równości, proporcjonalności i dobrej administracji. Strona skarżąca wreszcie twierdzi, że Komisja naruszyła również zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz prawa obrony i obowiązek uzasadnienia swoich decyzji.


title: Sprawa T-525/14: Wyrok Sądu z dnia 8 grudnia 2015 r. – Compagnie générale des établissements Michelin/OHIM – Continental Reifen Deutschland (XKING) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego XKING — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy X — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/48

         Wyrok Sądu z dnia 8 grudnia 2015 r. – Compagnie générale des établissements Michelin/OHIM – Continental Reifen Deutschland (XKING)
   (Sprawa T-525/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego XKING - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy X - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 027/59)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Compagnie générale des établissements Michelin (Clermont-Ferrand, Francja) (przedstawiciele: początkowo adwokat L. Carlini, następnie adwokat E. Carrillo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Continental Reifen Deutschland GmbH (Hannower, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Gillert, K. Vanden Bossche, B. Köhn-Gerdes i J. Schumacher)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 maja (sprawa R 1522/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Compagnie générale des établissements Michelin a Continental Reifen Deutschland GmbH.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 5 maja 2014 r. (sprawa R 1522/2013-4).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Compagnie générale des établissements Michelin.

               3)

               Continental Reifen Deutschland GmbH pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa C-337/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 20 czerwca 2013 r. — Almos Agrárkülkereskedelmi Kft. przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Közép-magyarországi Regionális Adó Főigazgatósága

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 20 czerwca 2013 r. — Almos Agrárkülkereskedelmi Kft. przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Közép-magyarországi Regionális Adó Főigazgatósága
   (Sprawa C-337/13)
   2013/C 304/06
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kúria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Almos Agrárkülkereskedelmi Kft.

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Közép-magyarországi Regionális Adó Főigazgatósága

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy art. 77 ust. 1 i 2 általános forgalmi adóról szóló 2007. évi CXXVII. törvény (węgierskiej ustawy o podatku VAT) w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2010 r. są zgodne z art. 90 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE (dyrektywy VAT) (1)? Konkretnie, czy węgierska ustawa o VAT przejmuje wszystkie wypadki obniżenia podstawy opodatkowania ustanowione w rzeczonym art. 90 ust. 1?

               2)

               W razie odpowiedzi przeczącej, czy w sytuacji gdy po wykonaniu transakcji podatnik nie otrzymał odpowiadającego jej wynagrodzenia, może on, w braku uregulowania krajowego, domagać się obniżenia podstawy opodatkowania w oparciu o zasady neutralności podatkowej i proporcjonalności oraz w świetle przepisu art. 90 ust. 1 dyrektywy w sprawie podatku VAT?

               3)

               Jeżeli art. 90 ust. 1 dyrektywy w sprawie podatku VAT jest bezpośrednio skuteczny, to w jakich warunkach (podatnik) może uzyskać obniżenie podstawy opodatkowania? Czy wystarczające jest wystawienie faktury korygującej i wysłanie jej nabywcy, czy też konieczne jest wykazanie, iż odzyskał on własność towarów lub ich posiadanie?

               4)

               W wypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie trzecie, czy prawo wspólnotowe nakłada na państwo członkowskie obowiązek naprawienia szkody, którą podatnik poniósł w wskutek uchybienia przez to państwo obowiązkowi harmonizacji, co pozbawiło go możliwości skorzystania z obniżenia podstawy opodatkowania?

               5)

               Czy art. 90 ust. 2 (dyrektywy VAT) należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie mają możliwość nieprzyznawania obniżenia podstawy opodatkowania w przypadku całkowitego lub częściowego braku płatności? Jeżeli tak, to czy zakaz obniżania powinien być wyraźnie sformułowany w ustawodawstwie państwa członkowskiego, czy też milczenie ustawy ma ten sam skutek prawny?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa C-189/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 września 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatki — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 306–310 — Procedura szczególna dla biur podróży — Rozbieżności pomiędzy wersjami językowymi — Przepisy krajowe przewidujące zastosowanie tej procedury szczególnej do osób innych niż podróżni — Pojęcia podróżnego i klienta — Wyłączenie z tej procedury szczególnej sprzedaży detalicznej — Wykazanie na fakturze kwoty podatku VAT podlegającego odliczeniu niezwiązanego z naliczonym podatkiem należnym lub zapłaconym — Określenie podstawy opodatkowania w sposób ogólny dla danego okresu — Niezgodność)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 września 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-189/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatki - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 306–310 - Procedura szczególna dla biur podróży - Rozbieżności pomiędzy wersjami językowymi - Przepisy krajowe przewidujące zastosowanie tej procedury szczególnej do osób innych niż podróżni - Pojęcia podróżnego i klienta - Wyłączenie z tej procedury szczególnej sprzedaży detalicznej - Wykazanie na fakturze kwoty podatku VAT podlegającego odliczeniu niezwiązanego z naliczonym podatkiem należnym lub zapłaconym - Określenie podstawy opodatkowania w sposób ogólny dla danego okresu - Niezgodność)
   2013/C 344/03
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Lozano Palacios i C. Soulay, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: S. Centeno Huerta, pełnomocnik)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek i T. Müller oraz J. Očková, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i J.-S. Pilczer, pełnomocnicy), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: A. Kraińska, A. Kramarczyk, M. Szpunar i B. Majczyna, pełnomocnicy), Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes i R. Laires, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciele: J. Heliskoski i M. Pere, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 73, 168, 169, 226 i 306 — 310 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Procedura szczególna dla biur podróży

      Sentencja

               1)

               Królestwo Hiszpanii:

                           —

                           wyłączając z zastosowania procedury szczególnej dla biur podróży sprzedaż detaliczną podróży organizowanych przez biura prowadzące sprzedaż hurtową, dokonywaną przez działające we własnym imieniu biura prowadzące sprzedaż detaliczną;

                           —

                           zezwalając biurom podróży, pod pewnymi warunkami, na wykazanie na fakturze ogólnej kwoty podatku od wartości dodanej, niewykazującej jakiegokolwiek związku z podatkiem faktycznie przeniesionym na klienta, i zezwalając temu klientowi ‒ o ile jest on podatnikiem ‒ na odliczenie tej ogólnej kwoty od należnego podatku od towarów i usług; oraz

                           —

                           zezwalając biurom podróży — o ile korzystają one ze wskazanej procedury szczególnej — na określenie podstawy opodatkowania w sposób ogólny dla danego okresu rozliczeniowego,

                     uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 168, 226 i 306–310 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa jedną czwartą własnych kosztów.

               4)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty i trzy czwarte kosztów Komisji Europejskiej.

               5)

               Republika Czeska, Republika Francuska, Rzeczpospolita Polska, Republika Portugalska i Republika Finlandii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 186 z 25.6.2011.


title: Sprawa C-423/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 25 lipca 2013 r. — UAB „Vilniaus energija” przeciwko Lietuvos metrologijos inspekcijos Vilniaus apskrities skyrius

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 25 lipca 2013 r. — UAB „Vilniaus energija” przeciwko Lietuvos metrologijos inspekcijos Vilniaus apskrities skyrius
   (Sprawa C-423/13)
   2013/C 304/09
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Naczelny Sąd Administracyjny Litwy)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: UAB „Vilniaus energija”

      Strona pozwana: Lietuvos metrologijos inspekcijos Vilniaus apskrities skyrius

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 34 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej lub dyrektywę 2004/22/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że zakazują one krajowych regulacji i praktyk, na podstawie których wodomierz służący do pomiaru wody ciepłej spełniający wszelkie wymogi dyrektywy 2004/22/WE, dołączony do urządzenia służącego do zdalnej (telemetrycznej) transmisji danych, uznawany jest za układ pomiarowy i z uwagi na tę okoliczność omawiany wodomierz służący do pomiaru wody ciepłej nie może być użytkowany zgodnie z przeznaczeniem do chwili przeprowadzenia kontroli metrologicznej tego licznika i tego urządzenia służącego do zdalnej (telemetrycznej) transmisji danych jako stanowiących łącznie układ pomiarowy?

      (1)  Dyrektywa 2004/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie przyrządów pomiarowych (Dz.U. L 135, s. 1).


title: Sprawa T-352/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rednap (Klauzula arbitrażowa — Umowy zawarte w ramach czwartego programu ramowego w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji — Projekty Rise i Healthline — Brak zgodności z postanowieniami umowy części zadeklarowanych wydatków — Zwrot części wypłaconych zaliczek — Postępowanie zaoczne)

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/24

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rednap
   (Sprawa T-352/07) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Umowy zawarte w ramach czwartego programu ramowego w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji - Projekty Rise i Healthline - Brak zgodności z postanowieniami umowy części zadeklarowanych wydatków - Zwrot części wypłaconych zaliczek - Postępowanie zaoczne)
   (2009/C 55/43)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Triantafyllou i J. Enegren, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rednap AB (Malmö, Szwecja)
   Przedmiot sprawy
   Skarga wniesiona przez Komisję na podstawie art. 238 WE o zasądzenie od strony pozwanej zwrotu części kwoty zaliczek wypłaconych przez Wspólnotę w wykonaniu umów nr DE 3010 (DE) dotyczącej projektu Rise oraz HC 4007 (HC) dotyczącej projektu Healthline i o zapłatę odsetek za zwłokę.
   Sentencja wyroku

               1)

               Nakazuje się zwrot kwoty 334 375,49 EUR przez Rednap AB na rzecz Komisji.

               2)

               Nakazuje się wypłatę przez Rednap rzecz Komisji odsetek za zwłokę w kwocie 219 125,22 EUR od dnia 1 czerwca 2002 r. do chwili całkowitego uregulowania długu w wysokości określonych przez prawo greckie odsetek ustawowych, które nie mogą jednak przekraczać od dnia 1 sierpnia 2007 r. 11,75 % w stosunku rocznym.

               3)

               Nakazuje się wypłatę przez Rednap na rzecz Komisji odsetek za zwłokę w kwocie 115 250,27 EUR od dnia 31 maja 2002 r. do chwili całkowitego uregulowania długu w wysokości określonych przez prawo greckie odsetek ustawowych, które nie mogą jednak przekraczać od dnia 1 sierpnia 2007 r. 11,75 % w stosunku rocznym.

               4)

               Rednap zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa C-164/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 listopada 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Roma — Włochy) — Nissan Italia Srl przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Roma 3

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/25

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 listopada 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Roma — Włochy) — Nissan Italia Srl przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Roma 3
   (Sprawa C-164/06) (1)

   (2006/C 331/53)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 154 z 1.7.2006.


title: Sprawa T-306/15: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2015 r. – KV/EACEA

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/39

         Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2015 r. – KV/EACEA
   (Sprawa T-306/15)
   (2015/C 279/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: KV (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: S. Pappas, prawnik)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EACEA/MH/mvh/OKRAPF15D006233 Agencji Wykonawczej ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA) z dnia 10 kwietnia 2014 r. w sprawie finansowania umowy 518072-LLP-1-2011-1-DE-COMENIUS-CNW/2011-3848 w zakresie projektu NEST – „Network for Staff and Teachers in Childcare Services”;

               —

               obciążenie strony pozwanej jej własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w niniejszym postępowaniu.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący pierwszego oczywistego błędu w ocenie

                           —

                           Zaskarżona decyzja jest obarczona oczywistym błędem w ocenie co do rozróżnienia między „zwykłymi” i „dodatkowymi” usługami świadczonymi przez wspólników (udziałowców) strony skarżącej w trakcie projektu, ponieważ EACEA w sposób oczywisty pominęła charakter usług wykonanych przez wspólników, jednoznaczną wolę zgromadzenia wspólników strony skarżącej, aby odnieść się do takich usług i je uregulować – jako że zgromadzenie to uważało, że usługi te tworzą odrębną kategorię niepodlegającą postanowieniom umowy spółki – a także fakt, że usługi wykonane przez wspólników w ramach projektu spełniają wszystkie wymogi ww. uchwały zgromadzenia wspólników.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący drugiego oczywistego błędu w ocenie

                           —

                           Zaskarżona decyzja jest obarczona oczywistym błędem w ocenie w zakresie uzasadnienia decyzji co do stosunku podporządkowania między wspólnikami (udziałowcami) a stroną skarżącą, którego istnienie jednoznacznie wykazano w materiale dowodowym przedłożonym EACEA.