title: Sprawa C-193/11: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/15

         Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-193/11)
   2011/C 204/28
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: L. Lozano Palacios i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez zastosowanie procedury szczególnej VAT dla biur podróży w przypadkach sprzedaży usług turystyki osobom nie będącym turystami, jak stanowi art. 119 ust.3 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: polska ustawa VAT), Rzeczpospolita Polska nie wypełniła zobowiązań wynikających z art. 306-310 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1).

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem Komisji stosowanie przez Rzeczpospolitą Polskę na podstawie art. 119 ustawy o podatku od towarów i usług procedury szczególnej VAT dla biur podroży również w przypadku, gdy nabywcą usługi turystyki jest podmiot inny niż turysta, jest niezgodne z obecnie obowiązującymi przepisami art. 306 — 310 dyrektywy 2006/112/WE.
   Na poparcie swojej tezy Komisja podnosi, że art. 306 — 310 dyrektywy 2006/112/WE obowiązują w tej samej wersji, jaka nadana była wcześniej art. 26 Szóstej Dyrektywy VAT. Pięć z sześciu ówczesnych oficjalnych wersji językowych (tzn. wszystkie wersje za wyjątkiem wersji w jęz. angielskim) było całkowicie spójnych i posługiwało się konsekwentnie pojęciem „turysta” w całym tekście art. 26. Jedyne użycie terminu „nabywca” pojawia się w niektórych wersjach jezykowych art. 306 opartych na wersji angielskojęzycznej. Jednak i w tych przypadkach, dalsze przepisy dotyczące procedury szczególnej (art. 307-310) posługują się pojęciem „turysta”, co wskazuje na błędne użycie pojęcia „nabywca” w art. 306.
   Ponadto, nawet gdyby zgodzić się z tym, że cel procedury szczególnej VAT dla biur podroży tj. uproszczenie rozliczeń, byłby skuteczniej osiągnięty poprzez interpretację uwzględniającą nabywców, z orzecznictwa Trybunału wynika, że oparcie stosowania tej procedury wyłącznie na wykładni celowościowej wbrew jednoznacznej decyzji ustawodawcy unijnego wynikającej z treści obowiązujących obecnie przepisów jest niedopuszczalne.

      (1)  Dz.U. L 347, s 1.


title: Sprawa F-87/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 6 czerwca 2016 r. – Matzke/Komisja

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/40

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 6 czerwca 2016 r. – Matzke/Komisja
   (Sprawa F-87/15) (1)

   (2016/C 410/72)
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2015, s. 43.


title: Sprawa T-313/06: Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2006 r. — FMC Chemical and Arysta Lifesciences przeciwko EFSA

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/67

         Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2006 r. — FMC Chemical and Arysta Lifesciences przeciwko EFSA
   (Sprawa T-313/06)
   (2006/C 326/140)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Otsuka Chemical Co, Ltd (Osaka, Japonia) (przedstawiciele: K. Van Maldegem, C. Mereu, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania końcowego EFSA zatytułowanego „Conclusion regarding the peer review of the pesticide risk assessment of the active substance Benfuracarb”;

               —

               nakazanie EFSA lub Komisji Europejskiej tytułem środka organizacji postępowania, zgodnie z art. 63 i 64 regulaminu Sądu, przedstawienia projektu dotyczącego (nie)włączenia benfurakarbu do załącznika I do dyrektywy nr 91/414/EWG, który ma zostać poddany pod głosowanie na posiedzeniu Stałego Komitetu ds. Łańcucha Pokarmowego i Zdrowia Zwierząt w dniach 22-24 listopada 2006 r. lub podczas innego posiedzenia;

               —

               stwierdzenie bezprawności i braku zastosowania w odniesieniu do skarżących oraz przeglądu ich dokumentacji dotyczącej benfurakarbu art. 20 rozporządzenia Komisji WE nr 1490/2002;

               —

               nakazanie stronie pozwanej naprawienia szkód poniesionych przez skarżących w skutek zaskarżonych środków i orzeczenie na tym etapie postępowania, w drodze wyroku wstępnego, że strona pozwana jest zobowiązana naprawić szkody poniesione przez skarżących, pozostawiając określenie kwoty odszkodowania porozumieniu stron lub w razie braku takiego porozumienia rozstrzygnięciu Sądu;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez skarżącą są identyczne jak w sprawie T-311/06 FMC Chemical i Arysta Lifesciences przeciwko Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności.


title: Sprawa C-522/04: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/17

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-522/04)
   (2005/C 57/33)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 23 grudnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Richarda Layala i Dimitrisa Thiantafyllou, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Królestwu Belgii.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że:

               —

               uzależniając możliwość odliczania opłacanych przez pracodawcę składek na dodatkowe ubezpieczenie emerytalne i na wypadek nagłej śmierci od przewidzianego w art. 59 CIR'92 warunku, aby składki te były wpłacane zakładowi bądź funduszowi ubezpieczeń posiadającym siedzibę w Belgii;

               —

               uzależniając zmniejszenie wymiaru podatku od oszczędności długoterminowych, przyznane na mocy art. 145/1 i 145/3 CIR'92 w odniesieniu do składek opłacanych osobiście przez ubezpieczonego na dodatkowe ubezpieczenie emerytalne bądź na wypadek nagłej śmierci, od pośrednictwa pracodawcy w postaci pobierania zaliczek z wynagrodzenia oraz od warunku, iż składki te będą wpłacane zakładowi bądź funduszowi ubezpieczeń posiadającym siedzibę w Belgii;

               —

               stanowiąc w art. 364bis CIR'92, iż w sytuacji, gdy kapitał, wartość wykupu i oszczędności, o których mowa w art. 34 CIR'92, są wypłacane bądź przyznawane podatnikowi, który uprzednio przeniósł miejsce swego zamieszkania lub siedzibę swego majątku za granicę, przyjmuje się, że wypłata bądź przydzielenie miały miejsce w dniu poprzedzającym owo przeniesienie oraz - na mocy drugiego akapitu tego samego artykułu – uważając za przyznanie wszelkie przeniesienie, o jakim mowa w art. 34 § 2 i 3 tak, iż każdy ubezpieczyciel ma obowiązek pobrania z urzędu zgodnie z art. 270 CIR'92 zaliczki z kapitału i wartości wykupu wypłacanych na rzecz osoby niemającej miejsca zamieszkania w tym państwie, która kiedyś miała w Belgii miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w zakresie, w jakim przychody te w całości bądź częściowo powstały w okresie, gdy osoba zainteresowana miała w Belgii miejsce zamieszkania dla celów podatkowych, mimo iż dwustronne umowy zawarte przez Belgię przyznają prawo do opodatkowania tego typu przychodów w drugim państwie-sygnatariuszu umowy;

               —

               opodatkowując - na podstawie art. 364ter CIR'92 - przelewy kapitału bądź wartości wykupu, powstałych dzięki składkom opłacanym przez pracodawcę bądź składkom opłacanym osobiście przez ubezpieczonego na dodatkowe ubezpieczenie emerytalne, dokonane przez fundusze emerytalne lub towarzystwa ubezpieczeń, do których ubezpieczeni należeli, na rzecz ubezpieczonego bądź upoważnionych przez niego osób do innego funduszu emerytalnego bądź towarzystwa ubezpieczeń z siedzibą poza granicami Belgii, podczas gdy przekazy takie nie stanowią operacji podlegających opodatkowaniu, jeśli kapitał bądź wartość spłat są przekazywane do innego funduszu emerytalnego lub towarzystwa ubezpieczeń w Belgii;

               —

               wymagając - na podstawie art. 224/2bis ogólnego rozporządzenia dotyczącego podatków zrównanych z opłatą stemplową - od zagranicznych ubezpieczycieli, którzy nie posiadają w Belgii miejsca prowadzenia działalności, aby zanim rozpoczną świadczenie usług w Belgii wyznaczyli swojego przedstawiciela mającego tam miejsce zamieszkania, który zobowiązałby się w formie pisemnej osobiście wobec państwa do zapłaty rocznego podatku od umów ubezpieczenia, jak również odsetek bądź grzywien, które mogłyby wynikać z umów dotyczących zdarzeń objętych ubezpieczeniem, które mają miejsce w Belgii;

               —

               Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy przepisów art. 18, 39, 43, 49 i 56 Traktatu WE, jak również na mocy przepisów art. 28, 31, 36 i 40 Porozumienia EOG, przepisów art. 4 i 11 ust. 2 dyrektywy 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. (1), po przekształceniu, przepisów art. 5 ust. 1 i 53 ust. 2 dyrektywy 2002/83/WE z dnia 5 listopada 2002 r. (2)

         Zarzuty i główne argumenty:
   Belgijskie uregulowania podatkowe dotyczące systemów emerytalnych zawierają ograniczenia w swobodnym przepływie usług, w swobodnym przepływie pracowników i w swobodzie przedsiębiorczości, jak również w swobodnym przepływie kapitału.
   Swobodne świadczenie usług
   W sprzeczności ze swobodnym świadczeniem usług pozostają przepisy podatkowe ograniczające możliwość odliczania jedynie do składek wpłacanych przez pracodawcę bądź osobiście przez ubezpieczonego na poczet ubezpieczenia emerytalnego podmiotom mającym siedzibę w Belgii, z wyłączeniem składek wpłacanych podmiotom mającym siedzibę poza granicami Belgii.
   Przepis stanowiący, że przelew kapitału bądź wartości wykupu, powstałych dzięki składkom opłacanym przez pracodawcę bądź składkom opłacanym osobiście przez ubezpieczonego na dodatkowe ubezpieczenie emerytalne podlega opodatkowaniu, jeśli jest dokonywany na rzecz funduszu emerytalnego bądź towarzystwa ubezpieczeń, mających siedzibę za granicą, również stanowi przeszkodę w swobodnym świadczeniu usług przez spółki mające siedzibę w innych Państwach Członkowskich.
   Wreszcie, nałożony na zagraniczne zakłady ubezpieczeń ogólny i bezwzględny obowiązek wyznaczania przedstawiciela zamieszkałego w Belgii, który zobowiąże się osobiście do zapłaty rocznego podatku od umów ubezpieczenia należy uznać za środek nieproporcjonalny, godzący w swobodę świadczenia usług przez spółki mające siedzibę w innych Państwach Członkowskich. Cel, jakim jest zapewnienie uiszczenia podatków, mógłby bowiem zostać osiągnięty za pomocą mniej restrykcyjnych środków.
   Powołane powyżej przepisy krajowe pozostają również w sprzeczności z art. 5 dyrektywy 2002/83/WE, który przewiduje, że zezwolenie na prowadzenie działalności uzyskane w jednym z Państw Członkowskich jest ważne w całej Wspólnocie i umożliwia zakładowi ubezpieczeń prowadzenie tam działalności w ramach prawa przedsiębiorczości lub w ramach swobody świadczenia usług. Są one również sprzeczne z art. 53 ust. 2 tej dyrektywy, który stanowi, że każde Państwo Członkowskie udziela zakładom ubezpieczeń utworzonym na ich terytorium zezwolenia na przeniesienie całości lub części ich portfela umów na rzecz zakładu ubezpieczeń mającego siedzibę na terenie Wspólnoty.
   Swobodny przepływ pracowników i swoboda przedsiębiorczości
   Nadto, przepisy odmawiające prawa do odliczenia składek wpłacanych przez pracodawcę lub osobiście przez samego ubezpieczonego podmiotom mającym siedzibę w innych Państwach Członkowskich pozostają w sprzeczności ze swobodnym przepływem pracowników i osób prowadzących działalność na własny rachunek, którego gwarancję stanowią art. 39 i 43 Traktatu WE, albowiem pracownicy przyjeżdżający do pracy w Belgii, którzy wcześniej wykonywali działalność zawodową w jednym z Państw Członkowskich i tam przystąpili do systemu emerytalnego, nie mają prawa do ulg podatkowych obejmujących składki wpłacone w tym Państwie Członkowskim. Tymczasem dochody uzyskane z tytułu przynależenia do tego systemu są objęte opodatkowaniem w Belgii, jeśli osoby uzyskujące dochód w chwili jego uzyskania mają w Belgii miejsce zamieszkania.
   Przeszkodę w swobodnym przepływie pracowników oraz w swobodzie przedsiębiorczości stanowi również przepis, który przewiduje, że przelew kapitału bądź wartości wykupu, powstałych dzięki składkom opłacanym przez pracodawcę bądź składkom opłacanym osobiście przez ubezpieczonego na dodatkowe ubezpieczenie emerytalne, podlegają opodatkowaniu, jeśli są dokonywane na rzecz funduszu emerytalnego bądź towarzystwa ubezpieczeń, mających siedzibę za granicą. Stawia on w niekorzystnej sytuacji pracowników najemnych i osoby wykonujące działalność na własny rachunek, którzy pragną osiedlić się w innym Państwie Członkowskim i z tego powodu pragną dokonać przelewu powyższego kapitał bądź wartości wykupu.
   Swobodny przepływ kapitału
   Wreszcie, sporne przepisy stanowią również sprzeczną z art. 56 Traktatu WE i art. 40 Porozumienia EOG przeszkodę w swobodnym przepływie kapitału.
   Przelewy w wykonaniu umów ubezpieczenia uważane są bowiem za przepływ kapitału, zaś ograniczenie prawa do odliczeń jako przysługującego jedynie w zakresie składek wpłacanych przez pracodawcę bądź osobiście przez ubezpieczonego na rzecz podmiotów mających siedzibę w Belgii stanowi dyskryminujące ograniczenie swobody przepływu kapitału.
   Podobnie sprzeczny ze swobodnym przepływem kapitału jest przepis stanowiący, że przelew kapitału bądź wartości wykupu, powstałych dzięki składkom opłacanym przez pracodawcę bądź składkom opłacanym osobiście przez ubezpieczonego na dodatkowe ubezpieczenie emerytalne, podlegają opodatkowaniu, jeśli są dokonywane na rzecz funduszu emerytalnego bądź towarzystwa ubezpieczeń mających siedzibę za granicą, podczas gdy nie podlegają opodatkowaniu, jeśli są dokonywane na rzecz podmiotu mającego siedzibą w Belgii.

      (1)  Dyrektywa Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących ubezpieczeń na życie, zmieniająca dyrektywy 79/267/EWG i 90/619/EWG (trzecia dyrektywa ubezpieczenie na życie), Dz.U. L 360 z 9.12.1992, str. 1.

      (2)  Dyrektywa 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotycząca ubezpieczeń na życie, Dz.U. L 345 z 19.12.2002, str. 1.


title: Sprawa T-485/14: Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2016 r. – Bon Net/OHIM – Aldi (Bon Appétit!) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Bon Appétit! — Wcześniejsze graficzna krajowe znaki towarowe Бон Аnemú i Bon Apetí — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/39

         Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2016 r. – Bon Net/OHIM – Aldi (Bon Appétit!)
   (Sprawa T-485/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Bon Appétit! - Wcześniejsze graficzna krajowe znaki towarowe Бон Аnemú i Bon Apetí - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 098/50)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Bon Net OOD (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciele: adwokat A. Iwanowa)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: S. Hanne i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci L. Kolks, C. Fürsen, N. Lützenrath i U. Rademacher)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 kwietnia 2014 r. (sprawa R 1199/2013-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Bon Net OOD a Aldi GmbH & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bon Net OOD pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i przez Aldi GmbH & Co. KG.

      (1)  Dz.U. C 261 z 11.8.2014.


title: Sprawa T-511/11: Postanowienie Sądu z dnia 2 kwietnia 2014 r. – Francja przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Działania prowadzone przez Interbev — Finansowanie z dobrowolnych składek, które stały się obowiązkowe — Decyzja uznająca system pomocy za zgodny z rynkiem wewnętrznym — Cofnięcie decyzji — Umorzenie postępowania)

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/27

         Postanowienie Sądu z dnia 2 kwietnia 2014 r. – Francja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-511/11) (1)

   ((Pomoc państwa - Działania prowadzone przez Interbev - Finansowanie z dobrowolnych składek, które stały się obowiązkowe - Decyzja uznająca system pomocy za zgodny z rynkiem wewnętrznym - Cofnięcie decyzji - Umorzenie postępowania))
   2014/C 184/47
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo E. Belliard, G. de Bergues, J. Rossi i J. Gstalter, następnie E. Belliard, G. de Bergues, D. Colas i J. Bousin, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky, C. Urraca Caviedes i S. Thomas, następnie B. Stromsky i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2012/131/UE z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawie składek na rzecz Interbev (Dz.U. L 59, s. 14).

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 340 z 19.11.2011.


title: Sprawa C-151/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – „Vakarų Baltijos laivų statykla” UAB/Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos [Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2003/96/WE — Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej — Artykuł 14 ust. 1 lit. c) — Zwolnienie produktów energetycznych wykorzystywanych jako paliwo do celów żeglugi na wodach terytorialnych Unii i do wytwarzania energii elektrycznej na pokładzie statku — Paliwo wykorzystywane przez statek do żeglugi z miejsca budowy statku do portu w innym państwie członkowskim, w celu podjęcia tam pierwszego ładunku handlowego]

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – „Vakarų Baltijos laivų statykla” UAB/Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos
   (Sprawa C-151/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2003/96/WE - Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej - Artykuł 14 ust. 1 lit. c) - Zwolnienie produktów energetycznych wykorzystywanych jako paliwo do celów żeglugi na wodach terytorialnych Unii i do wytwarzania energii elektrycznej na pokładzie statku - Paliwo wykorzystywane przez statek do żeglugi z miejsca budowy statku do portu w innym państwie członkowskim, w celu podjęcia tam pierwszego ładunku handlowego])
   (2017/C 293/10)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„Vakarų Baltijos laivų statykla” UAB

      Strona pozwana: Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

      Sentencja

               1)

               Artykuł 14 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w tym przepisie zwolnienie ma zastosowanie do paliwa wykorzystanego do przemieszczenia statku bez ładunku z portu w jednym państwie członkowskim, w danym przypadku portu budowy tego statku, do portu w innym państwie członkowskim, w celu dokonania załadunku towarów, które mają być następnie przewiezione do portu w trzecim państwie członkowskim.

               2)

               Artykuł 14 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2003/96 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów państwa członkowskiego, takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, wyłączających zastosowanie przewidzianego w tym przepisie zwolnienia z tego powodu, że zaopatrzenie statku w produkty energetyczne nastąpiło bez spełnienia określonych w tych przepisach wymogów formalnych, mimo że to zaopatrzenie jest zgodne ze wszystkimi przesłankami zastosowania określonymi w tym przepisie.

      (1)  Dz.U. C 191 z 30.5.2016.


title: Sprawa T-165/07: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2007 r. — Red Bull przeciwko OHIM — Grupo Osborne (TORO)

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/39

         Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2007 r. — Red Bull przeciwko OHIM — Grupo Osborne (TORO)
   (Sprawa T-165/07)
   (2007/C 155/70)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Red Bull GmbH (Fuschl am See, Austria) (przedstawiciele: H. O'Neill, Solicitor, V. von Bomhard i A. Renck, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Grupo Osborne SA (El Puerto de Santa Maria, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) wydanej w dniu 20 lutego 2007 r. w sprawie R 147/2005-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Grupo Osborne SA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „TORO” dla towarów i usług z klas 32, 33 i 42 — zgłoszenie nr 1 500 917

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowne krajowe znaki towarowe „TORO ROSSO” i „TORO ROJO” dla towarów z klasy 32, a także graficzne krajowe, międzynarodowe i wspólnotowe znaki towarowe zawierające wyraz „BULL”, występujący samodzielnie lub w połączeniu z innymi wyrazami, dla towarów i usług z klas 32, 33 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich zakwestionowanych towarów i usług, z wyjątkiem „świadczenia usług czasowego zakwaterowania”

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów w zakresie, w jakim uwzględniono w niej sprzeciw w odniesieniu do „piwa” (klasa 32), „napojów alkoholowych, z wyjątkiem wina i piwa” (klasa 33) oraz „usług restauracyjnych, w tym usług prowadzenia barów, snack-barów, restauracji, kawiarni, pubów, stołówek i winiarni” (klasa 42); zezwolenie na rejestrację zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego dla tych towarów i usług

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 73 zdanie drugie rozporządzenia nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza nie wskazała wyraźnie podstawy swojej decyzji, nie wskazując dokładnie na poszczególne dowody przedstawione przez strony.
   Dalej podniesiono naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia, ponieważ Izba Odwoławcza uznała, iż reputacja znaków nie ma znaczenia, mimo koncepcyjnej identyczności kolidujących znaków towarowych i ugruntowanej reputacji znaków wcześniejszych.
   Wreszcie wskazano na naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia, z uwagi na to, że Izba Odwoławcza przyjęła założenie, że kolidujące znaki towarowe muszą być łudząco podobne, podczas gdy — zdaniem skarżącej — wystarczy, by konsument mógł „dostrzec związek” między tymi dwoma znakami.


title: Sprawa C-467/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 24 czerwca 2015 r. w sprawie T-527/13 Włochy/Komisja, wniesione w dniu 3 września 2015 r. przez Komisję Europejską

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 24 czerwca 2015 r. w sprawie T-527/13 Włochy/Komisja, wniesione w dniu 3 września 2015 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-467/15 P)
   (2015/C 406/15)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Republika Włoska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu (trzecia izba) z dnia 24 czerwca 2015 r., notyfikowanego Komisji tego samego dnia, w sprawie T-527/13 Włochy/Komisja;

               —

               Oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji i obciążenie Republiki Włoskiej kosztami obu instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Sąd dokonał niezgodnej z prawem interpretacji i przekwalifikowania drugiego zarzutu podniesionego w pierwszej instancji. W ten sposób naruszył zasadę dyspozytywności i zakaz uwzględniania z urzędu zarzutu dotyczącego materialnej legalności decyzji, którego skarżąca nie podniosła we właściwym czasie w skardze.

               2)

               Sąd naruszył art. 108 TFUE i art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 (1) w odniesieniu do pojęć nowej pomocy i pomocy istniejącej. W szczególności błędnie przyjął, że pomoc można uznać za istniejącą pomimo naruszenia jednego z warunków nałożonych w decyzji w sprawie zgodności pomocy. W ten sposób postąpił niezgodnie z utrwalonym orzecznictwem, zgodnie z którym samo naruszenie takich warunków prowadzi do powstania nowej pomocy, a w braku nowych okoliczności faktycznych, które podlegałyby innej ocenie, uzasadnia nową decyzję stwierdzającą niezgodność pomocy.
               Poza tym po prawidłowym oddaleniu zastrzeżenia dotyczące rzekomego braku uzasadnienia Sąd zaprzeczył tej ocenie, zarzucając Komisji, że nie wykazała, iż naruszenie warunku miało wpływ na istotę systemu zatwierdzonego przez Radę, i na tej podstawie błędnie przyjął, że może stwierdzić nieważność części decyzji z powodu naruszenia prawa.
               Sąd nie uwzględnił należycie równowagi instytucjonalnej między Radą a Komisją określonej w art. 108 TFUE. W sytuacji gdy Rada, stanowiąc jednogłośnie, korzysta z uprawnienia do stwierdzenia w drodze wyjątku zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym, lecz podporządkowuje to stwierdzenie spełnieniu określonych warunków, nie jest rolą Komisji ustalanie, czy te warunki są faktycznie istotne i czy można nie uwzględniać ich niewypełnienia.

               3)

               Sąd naruszył art. 108 TFUE i art. 4, 6, 7, 14 i 16 rozporządzenia nr 659/1999 w odniesieniu do procedur mających zastosowanie do nowej pomocy i do pomocy wdrożonej z nadużyciem prawa.
               Stwierdziwszy wpierw, że niezachowanie przez państwo członkowskie warunków ustanowionych przy zatwierdzeniu pomocy stanowi formę bezprawnego wdrożenia takiej pomocy, Sąd wykluczył następnie znaczenie przepisów dotyczących procedury kontroli pomocy wdrożonej z nadużyciem prawa w oparciu o fakt, że Komisja nie oparła na nich swej decyzji, i o argument, że pojęcia nowej pomocy i pomocy wdrożonej z nadużyciem prawa wzajemnie się wykluczają. Tymczasem w zakresie, w jakim ma to tutaj znaczenie, przepisy dotyczące pomocy wdrożonej z nadużyciem prawa są takie same jak przepisy dotyczące nowej pomocy. Sąd naruszył więc prawo, orzekając częściowe stwierdzenie nieważności decyzji na podstawie błędu w kwalifikacji pomocy, który nie miał konsekwencji prawnych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) NR 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa C-513/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 25 września 2015 r. w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie kontroli legalności pomiędzy Agrodetalė UAB a Lietuvos Respublikos žemės ūkio ministerija

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 25 września 2015 r. w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie kontroli legalności pomiędzy Agrodetalė UAB a Lietuvos Respublikos žemės ūkio ministerija
   (Sprawa C-513/15)
   (2015/C 414/25)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony zainteresowane: Agrodetalė UAB, Lietuvos Respublikos žemės ūkio ministerija

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy dyrektywy 2003/37/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie homologacji typu ciągników rolniczych lub leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi oraz uchylającej dyrektywę 74/150/EWG mają zastosowanie do dostarczania na rynek Unii i rejestrowania używanych pojazdów wyprodukowanych poza Unią Europejską, czy też państwa członkowskie mogą uregulować rejestrację takich pojazdów w danym państwie członkowskim w drodze szczególnych przepisów krajowych i ustanowić wymogi mające zastosowanie do takich rejestracji (np. obowiązek spełnienia wymogów dyrektywy 2003/37/WE)?

               2)

               Czy art. 23 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie homologacji typu ciągników rolniczych lub leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi oraz uchylającej dyrektywę 74/150/EWG, w związku z art. 2 lit. q) tego aktu można interpretować w ten sposób, że stanowi on, iż przepisy dyrektywy mają zastosowanie do maszyn kategorii T1, T2 i T3 wyprodukowanych po dniu 1 lipca 2009 r.?

      (1)  Dz.U. L 171, s. 1.


title: Sprawa T-430/03: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 grudnia 2007 r. — Dascalu przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Wyrok częściowy — Umorzenie)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/38

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 grudnia 2007 r. — Dascalu przeciwko Komisji
   (Sprawa T-430/03) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Wyrok częściowy - Umorzenie)
   (2008/C 64/61)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Iosif Dascalu (Kraainem, Belgia) (przedstawiciel: N. Lhoëst, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo C. Berardis-Kayser i L. Lozano Palacios, następnie C. Berardis-Kayser i H. Krämer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 23 grudnia 2002 r. oraz z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie zmiany grupy zaszeregowania skarżącego w zakresie w jakim dokonują one jego zaszeregowania na dzień jego powołania do grupy A6 stopień pierwszy, ustalają dzień 5 października 1995 r. jako dzień, w którym wywołują one skutki finansowe oraz nie dokonują odtworzenia grupy skarżącego oraz, o ile to konieczne, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji oddalających zażalenia skarżącego, a także wniosek o naprawienie podniesionej szkody wynikającej z tych decyzji
   Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 47 z 21.2.2004.


title: Sprawa T-199/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2008 r. — Cementownia Odra przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji dla Polski na lata 2008-2012 — Decyzja Komisji o niewnoszeniu sprzeciwu z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków — Kompetencje państw członkowskich w zakresie przydzielania uprawnień do emisji poszczególnym zakładom — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/38

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 września 2008 r. — Cementownia „Odra” przeciwko Komisji
   (Sprawa T-199/07) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji dla Polski na lata 2008-2012 - Decyzja Komisji o niewnoszeniu sprzeciwu z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków - Kompetencje państw członkowskich w zakresie przydzielania uprawnień do emisji poszczególnym zakładom - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   (2008/C 301/65)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Cementownia „Odra” S.A. (Opole, Polska) (przedstawiciele: P.K. Rosiak, radca prawny i F. Puel, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker i K. Herrmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2007) 1295 wersja ostateczna z dnia 26 marca 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na lata 2008–2012 notyfikowanego przez Rzeczpospolitą Polską zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2)

               Cementowania „Odra” S.A. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007 r.


title: Sprawa T-288/08: Wyrok Sądu z dnia 15 marca 2012 r. — Cadila Healthcare przeciwko OHIM — Novartis (ZYDUS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego ZYDUS — Wcześniejszy wspólnotowy słowny znak towarowy ZIMBUS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/11

         Wyrok Sądu z dnia 15 marca 2012 r. — Cadila Healthcare przeciwko OHIM — Novartis (ZYDUS)
   (Sprawa T-288/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie wspólnotowego słownego znaku towarowego ZYDUS - Wcześniejszy wspólnotowy słowny znak towarowy ZIMBUS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2012/C 126/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cadila Healthcare Ltd (przedstawiciele: S. Bailey, F. Potin i A. Juaristi, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Novartis AG (Bâle, Szwajcaria) (przedstawiciel: N. Hebeis, adwokat)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 maja 2008 r. (sprawa R 1092/2007-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Novartis AG a Cadila Healthcare Ltd.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o umorzenie postępowania zostaje oddalony.

               2)

               Skarga zostaje oddalona.

               3)

               Cadila Healthcare Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 247 z 27.9.2008


title: Sprawa C-473/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'Etat (Francja) w dniu 25 października 2007 r. — Association nationale pour la protection des eaux et des rivières — TOS, Association OABA przeciwko Ministère de l'écologie, du développement et de l'aménagement durables — Interwenient: Association France Nature Environnement

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'Etat (Francja) w dniu 25 października 2007 r. — Association nationale pour la protection des eaux et des rivières — TOS, Association OABA przeciwko Ministère de l'écologie, du développement et de l'aménagement durables — Interwenient: Association France Nature Environnement
   (Sprawa C-473/07)
   (2008/C 22/42)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Conseil d'Etat (Francja)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Association nationale pour la protection des eaux et des rivières — TOS, Association OABA.

      Strona pozwana: Ministère de l'écologie, du développement et de l'aménagement durables
   Pytania prejudycjalne
   Czy punkt 6.6 lit. a) załącznika I do dyrektywy Rady nr 96/61/WE (1), który mówi o instalacjach do intensywnej hodowli drobiu, wyposażonych w więcej niż 40 000 miejsc dla drobiu, należy interpretować:

               1)

               jako obejmujący swym zakresem stosowania przepiórki, kuropatwy i gołębie,

               2)

               w przypadku odpowiedzi twierdzącej, jako zezwalający na uregulowanie, które prowadzi do obliczania progów, od których wymagane są pozwolenia, w oparciu o system „równoważników zwierzęcych”, który polega na ważeniu liczby zwierząt na jedno miejsce w zależności od gatunku, po to by uwzględnić ilość azotu faktycznie wydzielaną przez różne gatunki?

      (1)  Dyrektywa Rady nr 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotycząca zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz.U. 257, str. 26).


title: Sprawa T-139/08: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2008 r. — Loufrani przeciwko OHIM (half-smiley)

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/34

         Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2008 r. — Loufrani przeciwko OHIM (half-smiley)
   (Sprawa T-139/08)
   (2008/C 142/62)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Franklin Loufrani (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat A. Deutsch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 7 lutego 2008 r. w sprawie R 0958/2007-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „half-smiley” dla towarów z klas 14, 18 i 25 — zgłoszenie nr 893 580.

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia w odniesieniu do wszystkich towarów.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, jako że znak nabył minimalny poziom charakteru odróżniającego wymagany dla jego rejestracji.


title: Sprawa C-208/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 30 kwietnia 2012 r. — Essent Belgium NV przeciwko Vlaamse Reguleringsinstantie voor de Elektriciteits- en Gasmarkt (VREG)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 30 kwietnia 2012 r. — Essent Belgium NV przeciwko Vlaamse Reguleringsinstantie voor de Elektriciteits- en Gasmarkt (VREG)
   (Sprawa C-208/12)
   2012/C 227/16
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Strona skarżąca: Essent Belgium NV
   Strona pozwana: Vlaamse Reguleringsinstantie voor de Elektriciteits- en Gasmarkt (VREG)
   Inni uczestnicy:

               Vlaamse Gewest

               Vlaamse Gemeenschap

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy uregulowanie krajowe takie jak zawarte we Vlaams decreet houdende de organisatie van de elektriciteitsmarkt (flamandzkim dekrecie z dnia 17 lipca 2000 r. o organizacji rynku energii elektrycznej) wdrożonym zarządzeniem rządu flamandzkiego z dnia 5 marca 2004 r. w brzmieniu zmienionym Besluit inzake de bevordering van elektriciteitsopwekking uit hernieuwbare energiebronnen (zarządzeniem rządu flamandzkiego z dnia 25 lutego 2005 r. o wspieraniu produkcji energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii) oraz zarządzeniem rządu flamandzkiego z dnia 8 lipca 2005 r. w sprawie zmiany zarządzenia rządu flamandzkiego z dnia 5 marca 2004 r. o wspieraniu produkcji energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii oraz Besluit inzake de openbaredienstverplichtingen ter bevordering van het rationeel energiegebruik (zarządzenia rządu flamandzkiego z dnia 29 marca 2002 r. w sprawie ogólnogospodarczego zobowiązania do wspierania racjonalnego wykorzystywania energii), według którego

                           —

                           dostawcy energii elektrycznej do odbiorców końcowych przyłączonych do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej są zobowiązani do corocznego przedstawiania organowi regulacyjnemu określonej liczby zielonych certyfikatów (art. 23 wskazanego dekretu),

                           —

                           na dostawców energii elektrycznej do odbiorców końcowych przyłączonych do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej nakładana jest grzywna administracyjna przez Vlaamse Reguleringsinstantie voor de Elektriciteits- en Gasmarkt (flamandzki organ regulacji rynku energii elektrycznej i gazu, VREG), jeżeli dostawcy ci przedłożyli niewystarczającą liczbę zielonych certyfikatów, aby wypełnić nałożone na nich zobowiązanie kontyngentowe w odniesieniu do takich certyfikatów (art. 37 § 2 wskazanego dekretu),

                           —

                           jest wyraźnie określone, że gwarancje pochodzenia z innych krajów mogą być uznane pod pewnymi warunkami, aby wypełnić zobowiązanie kontyngentowe (art. 15c § 2 zarządzenia rządu flamandzkiego z dnia 5 marca 2004 r. w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie),

                           —

                           organ regulacyjny nie może lub nie chce uwzględnić gwarancji pochodzenia z Norwegii ze względu na brak środków wykonawczych rządu flamandzkiego, który uznał, że przedłożenie owych certyfikatów ma taki sam lub równoważny charakter (art. 25 wskazanego dekretu i art. 15c § 2 zarządzenia z dnia 5 marca 2004 r.), przy czym organ ten w konkretnym wypadku nie zbadał takiego samego lub równoważnego charakteru,

                           —

                           w całym okresie obowiązywania dekretu z dnia 17 lipca 2000 r. w rzeczywistości wyłącznie certyfikaty potwierdzające wyprodukowanie zielonej energii w Regionie Flamandzkim były uwzględniane przy badaniu wypełnienia zobowiązania kontyngentowego, natomiast dostawcy energii elektrycznej do odbiorców końcowych przyłączonych do sieci dystrybucyjnej lub przesyłowej nie mieli żadnej możliwości wykazania, że przedłożone gwarancje pochodzenia spełniały wymóg posiadania takich samych lub równoważnych gwarancji wydania takich certyfikatów,
                           jest zgodne z art. 11 lub 13 porozumienia EOG?

               2)

               Czy uregulowanie krajowe, o którym mowa w pytaniu pierwszym, jest zgodne z art. 5 ówczesnej dyrektywy 2001/77/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 września 2001 r. w sprawie wspierania produkcji na rynku wewnętrznym energii elektrycznej wytwarzanej ze źródeł odnawialnych (w zakresie w jakim ma to znaczenie dla EOG)?

               3)

               Czy uregulowanie krajowe, o którym mowa w pytaniu pierwszym, jest zgodne z zasadą równego traktowania i zakazem dyskryminacji, ustanowionymi w szczególności w art. 4 porozumienia EOG i w art. 3 ówczesnej dyrektywy 2003/54/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca [2003 r.] dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE (w zakresie w jakim ma to znaczenie dla EOG)?

      (1)  Dz.U. L 283, s. 33.

      (2)  Dz.U. L 176, s. 37.


title: Sprawa C-398/07P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 12 czerwca 2007 r. w sprawie T-105/05 Assembled Investments (Proprietary) Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) wniesione w dniu 28 sierpnia 2007 r. przez Waterford Wedgwood plc

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/12

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 12 czerwca 2007 r. w sprawie T-105/05 Assembled Investments (Proprietary) Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) wniesione w dniu 28 sierpnia 2007 r. przez Waterford Wedgwood plc
   (Sprawa C-398/07P)
   (2007/C 283/20)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Waterford Wedgwood plc (przedstawiciel: adwokat J. Pagenberg)

      Druga strona postępowania: Assembled Investments (Proprietary) Ltd, Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku wydanego przez Sąd Pierwszej Instancji w dniu 12 czerwca 2007 r. w sprawie T-105/05;

               —

               przekazanie sprawy do Sądu Pierwszej Instancji;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego i Assembled Investments kosztami związanymi z postępowaniem przed Trybunałem.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca utrzymuje, iż Sąd Pierwszej Instancji naruszył art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) stwierdzając, że rozpatrywane towary nie są podobne.
   Strona skarżąca utrzymuje również, że Sąd Pierwszej Instancji naruszył art. 8 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia stwierdzając, w przeciwieństwie do Izby Odwoławczej, w pkt 34 swojego wyroku, że konsumenci nie będą uważać rozpatrywanych towarów za podobne, bez powołania jakichkolwiek podstaw dowodowych dla takiego ustalenia, które w konsekwencji oparte jest na przeinaczeniu faktów.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994 L 11, str. 1).


title: Sprawa C-48/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Dunajská Streda (Słowacja) w dniu 27 stycznia 2016 r. – ERGO Poist’ovňa, a. s./Alžbeta Barlíková

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Dunajská Streda (Słowacja) w dniu 27 stycznia 2016 r. – ERGO Poist’ovňa, a. s./Alžbeta Barlíková
   (Sprawa C-48/16)
   (2016/C 136/19)
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Okresný súd Dunajská Streda

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: ERGO Poist’ovňa, a. s.

      Strona pozwana: Alžbeta Barlíková

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wyrażenie „umowa między osobą trzecią a zleceniodawcą nie będzie wykonana” w art. 11 dyrektywy Rady z dnia 18 grudnia 1986 r. (1) w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek (86/653/EWG, zwanej dalej „dyrektywą 86/653”) należy interpretować w ten sposób, iż oznacza ono:

                           a)

                           całkowite niewykonanie umowy, czyli że ani zleceniodawca, ani osoba trzecia nie wykonali świadczenia przewidzianego w umowie, lub

                           b)

                           również częściowe niewykonanie umowy, czyli że na przykład nie zostanie osiągnięta ustalona wielkość sprzedaży lub ewentualnie umowa nie zostanie utrzymana w mocy do końca przewidzianego okresu?

               2)

               Jeżeli prawidłowa jest wykładnia, o której mowa w pytaniu pierwszym lit. b), to czy art. 11 ust. 2 dyrektywy 86/653 należy interpretować w ten sposób, że nie stanowi odstępstwa ze szkodą dla przedstawiciela handlowego takie postanowienie umowy agencyjnej, zgodnie z którym przedstawiciel handlowy musi zwrócić odpowiednią część swojej prowizji, jeżeli umowa pomiędzy zleceniodawcą a osobą trzecią nie jest wykonywana w przewidzianym zakresie lub w zakresie określonym umową agencyjną?

               3)

               Czy w przypadkach takich jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, przy ocenie „okoliczności, za które odpowiedzialność ponosi zleceniodawca” w rozumieniu art. 11 ust. 1 tiret drugi dyrektywy 86/653, należy:

                           a)

                           zbadać wyłącznie okoliczności prawne bezpośrednio prowadzące do rozwiązania umowy (np. że umowa wygasła w następstwie niespełnienia wynikających z niej obowiązków przez osobę trzecią), czy też

                           b)

                           należy zbadać również to, czy owe okoliczności prawne nie były wynikiem zachowań zleceniodawcy w stosunkach prawnych ze wspomniana osobą trzecią, które spowodowały utratę zaufania tej osoby trzeciej do zleceniodawcy i w konsekwencji naruszenie przez nią zobowiązań wynikających z umowy ze zleceniodawcą?

      (1)  Dz.U. L 382, s. 17; wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 6. t. 1, s. 177.


title: Sprawa T-746/15: Postanowienie Sądu z dnia 9 listopada 2016 r. – Biofa/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności — Środki ochrony roślin — Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/2069 — Zatwierdzenie substancji podstawowej wodorowęglan sodu — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność]

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/37

         Postanowienie Sądu z dnia 9 listopada 2016 r. – Biofa/Komisja
   (Sprawa T-746/15) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Środki ochrony roślin - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/2069 - Zatwierdzenie substancji podstawowej wodorowęglan sodu - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność])
   (2017/C 006/46)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Biofa AG (Münsingen, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo C. Stallberg i S Knoblich, następnie C. Stallberg, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Ondrůšek, G. von Rintelen i F. Moro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2069 z dnia 17 listopada 2015 r. w sprawie zatwierdzenia substancji podstawowej wodorowęglan sodu zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin oraz zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U. 2015, L 301, s. 42).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Postępowanie w sprawie wniosku Królestwa Danii o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

               3)

               Biofa AG zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

               4)

               Królestwo Danii pokrywa własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Sprawa C-277/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien — Austria) — Martin Luksan przeciwko Petrusowi van der Letowi (Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Własność intelektualna — Prawa autorskie i prawa pokrewne — Dyrektywy: 93/83/EWG, 2001/29/WE, 2006/115/WE i 2006/116/WE — Umowny podział praw do eksploatacji utworu filmowego pomiędzy głównego reżysera a producenta utworu — Przepisy krajowe, na mocy których prawa te przypadają wyłącznie i na mocy samego prawa producentowi filmu — Możliwość ustanowienia wyjątku od tej reguły na mocy porozumienia stron — Następcze prawa do wynagrodzenia)

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien — Austria) — Martin Luksan przeciwko Petrusowi van der Letowi
   (Sprawa C-277/10) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Własność intelektualna - Prawa autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywy: 93/83/EWG, 2001/29/WE, 2006/115/WE i 2006/116/WE - Umowny podział praw do eksploatacji utworu filmowego pomiędzy głównego reżysera a producenta utworu - Przepisy krajowe, na mocy których prawa te przypadają wyłącznie i na mocy samego prawa producentowi filmu - Możliwość ustanowienia wyjątku od tej reguły na mocy porozumienia stron - Następcze prawa do wynagrodzenia)
   2012/C 80/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Handelsgericht Wien

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Martin Luksan

      Strona pozwana: Petrus van der Let

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Handelsgericht Wien — Wykładnia art. 2 ust. 2, 5 i 6 oraz art. 4 dyrektywy Rady 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (Dz.U. L 346, s. 61), art. 1 ust. 5 i art. 2 dyrektywy Rady nr 93/83/EWG z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową (Dz.U. L 248, s. 15), art. 2 i 3 oraz art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10) oraz art. 2 ust. 1 dyrektywy 2006/116/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych (Dz.U. L 372, s. 12) — Umowny podział praw do eksploatacji utworu filmowego pomiędzy twórcę a producenta utworu — Przepisy krajowe przyznające całość tych praw producentowi

      Sentencja

               1)

               Przepisy art. 1 i 2 dyrektywy Rady 93/83/EWG z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową, z jednej strony, oraz art. 2 i 3 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, w związku z art. 2 i 3 dyrektywy 2006/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej oraz z art. 2 dyrektywy 2006/116/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych, z drugiej strony, należy interpretować w ten sposób, że prawa do eksploatacji utworu filmowego, takie jak będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym (prawo do zwielokrotnienia, prawo do nadawania satelitarnego i wszelkie inne prawa do publicznego rozpowszechniania poprzez udostępnienie), przysługują z mocy samego prawa, bezpośrednio i na zasadzie nabycia pierwotnego, głównemu reżyserowi. W konsekwencji przytoczone przepisy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, które na mocy samego prawa i na zasadzie wyłączności przyznaje omawiane prawa do eksploatacji producentowi rzeczonego utworu.

               2)

               Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że państwom członkowskim pozostawiono uprawnienie do ustanowienia domniemania przeniesienia na rzecz producenta utworu filmowego praw do eksploatacji utworu filmowego, takich jak prawa będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym (prawo do nadawania satelitarnego, prawo do zwielokrotnienia i wszelkie inne prawa do publicznego rozpowszechniania poprzez udostępnienie), pod warunkiem że takie domniemanie nie ma charakteru niewzruszalnego, który wykluczałby możliwość, by główny reżyser takiego utworu umówił się w odmienny sposób.

               3)

               Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że głównemu reżyserowi, jako twórcy utworu filmowego, powinno służyć z mocy samego prawa, bezpośrednio i na zasadzie nabycia pierwotnego, prawo do godziwej rekompensaty, o którym mowa w art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29 z tytułu wyjątku tzw. zwielokrotnienia na użytek prywatny.

               4)

               Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że nie daje ono państwom członkowskim możliwości ustanowienia domniemania przeniesienia na rzecz producenta utworu filmowego prawa do godziwej rekompensaty przysługującego głównemu reżyserowi tego utworu, niezależnie od tego, czy domniemanie to ma charakter niewzruszalny, czy też wzruszalny.

      (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010.


title: Sprawa T-280/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/63

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-280/06) (1)

   (2008/C 301/116)

      Język postępowania: włoski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 września 2004 r. w sprawie T-216/03, Mario Paulo Tenreiro przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Mobilność — Odmowa awansu — Porównawcze uwzględnienie zasług)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/40

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 28 września 2004 r.
   w sprawie T-216/03, Mario Paulo Tenreiro przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Mobilność - Odmowa awansu - Porównawcze uwzględnienie zasług)
   (2004/C 300/78)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-216/03, Mario Paulo Tenreiro, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Kraainem (Belgia), reprezentowany przez D. Vandersandena, adwokata, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: A. Bordes i L. Lozano Palacios, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, opublikowanej dnia 14 sierpnia 2002 r., ustanawiającej listę urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania A4 w roku 2002, w zakresie, w jakim nie zawiera ona nazwiska skarżącego, Sąd Pierwszej Instancji (w składzie jednoosobowym: M. Pirrung, sędzia); sekretarz: D. Christensen, administrator, wydał w dniu 28 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 200 z 23.8.2003.


title: Sprawa T-443/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/61

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-443/04) (1)

   (2008/C 301/103)

      Język postępowania: włoski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 19 z 22.1.2005.


title: Sprawa F-2/10 RENV: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 6 grudnia 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/30

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 6 grudnia 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-2/10 RENV)
   2014/C 39/56
   Język postępowania: włoski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.


title: Sprawa T-279/12: Wyrok Sądu z dnia 15 stycznia 2014 r. — SICOM przeciwko Komisji (Klauzula arbitrażowa — Pomoc żywnościowa — Dostawy oleju rzepakowego do Gwinei — Niewykonanie umowy — Przedawnienie)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/34

         Wyrok Sądu z dnia 15 stycznia 2014 r. — SICOM przeciwko Komisji
   (Sprawa T-279/12) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Pomoc żywnościowa - Dostawy oleju rzepakowego do Gwinei - Niewykonanie umowy - Przedawnienie)
   2014/C 52/63
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: SICOM Srl — Società industriale per il confezionamento degli olii meridionale (Cercola, Włochy) (przedstawiciel: R. Manzi, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Bartelt i F. Moro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga oparta na klauzuli arbitrażowej o zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącej kwoty odpowiadającej karom zastosowanym za niedostarczone ilości i za zwłokę w dostawach, potrąconej przez Komisję z ostatecznej kwoty wypłaconej skarżącej z tytułu dostaw rafinowanego oleju rzepakowego na rzecz Republiki Gwinei w ramach środków pomocy żywnościowej realizowanych na podstawie rozporządzenia Komisji (WE) nr 664/2001 z dnia 2 kwietnia 2001 r. dotyczącego dostaw oleju roślinnego w ramach pomocy żywnościowej (Dz.U. L 93, s. 3).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               SICOM Srl — Società industriale per il confezionamento degli olii meridionale zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.


title: Sprawa T-25/11: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2011 r. — Germans Boada przeciwko OHIM (kształt urządzenia do cięcia ceramiki)

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/23

         Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2011 r. — Germans Boada przeciwko OHIM (kształt urządzenia do cięcia ceramiki)
   (Sprawa T-25/11)
   2011/C 80/45
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Germans Boada, SA (Rubí, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell Callicó)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżącaa wnosi o

               —

               zmianę decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 października 2010 r. w sprawie R 771/2010-1 zgodnie art. 65 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) z powodu naruszenia zasady równości oraz art. 7 ust. 1 i 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 i dopuszczenie do rejestracji trójwymiarowego znaku towarowego 7.317.911;

               —

               subsydiarnie i jedynie na wypadek oddalenia powyższego żądania, stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 października 2010 r. w sprawie R 771/2010-1 z powodu naruszenia art. 75 i 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, zgodnie z art. 87 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy w kształcie urządzenia do cięcia ceramiki dla towarów należących do klasy 8

      Decyzja eksperta: Oddalenie wniosku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009, ponieważ zgłoszony znak towarowy posiada charakter odróżniający oraz art. 7 ust. 3 tego rozporządzenia, gdyż wykazano nabycie charakteru odróżniającego w drodze używania. Naruszenie zasady równości i art. 14 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, ponieważ OHIM powinien był uwzględnić jedynie fakty i dowody przedstawione przez strony w terminie. Naruszenie art. 75 i 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009, ponieważ OHIM nie uwzględnił faktów i dowodów przedstawionych przez stronę skarżącą we właściwej formie i terminie.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-130/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 listopada 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/19

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 listopada 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-130/12) (1)

   2013/C 108/46
   Język postępowania: portugalski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 133 z 5.5.2012.


title: Sprawa C-276/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 18 maja 2017 r. – Michael Siegberg/TUIfly GmbH

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 18 maja 2017 r. – Michael Siegberg/TUIfly GmbH
   (Sprawa C-276/17)
   (2017/C 239/42)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Michael Siegberg

      Strona pozwana: TUIfly GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku ze zgłoszeniem choroby stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)? W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy spontaniczna nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku z niezgodnym z prawem pracy i układem zbiorowym zaprzestaniem wykonywania pracy („dziki strajk”) stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004? W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy nadzwyczajna okoliczność musiała zaistnieć w przypadku samego odwołania lotu, czy też obsługujący przewoźnik lotniczy jest uprawniony, ze względów ekonomicznych dotyczących przedsiębiorstwa, do sporządzenia nowego planu lotów?

               4)

               W razie udzielenia na pytania pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy w wypadku możliwości zapobiegnięcia znaczenie ma sama nadzwyczajna okoliczność, czy też skutki wystąpienia nadzwyczajnej okoliczności?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91; Dz.U. L 46, s.1


title: Sprawa T-29/09: Postanowienie Sądu z dnia 11 listopada 2010 r. — Easycamp przeciwko OHMI — Oase Outdoors (EASYCAMP)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/57

         Postanowienie Sądu z dnia 11 listopada 2010 r. — Easycamp przeciwko OHMI — Oase Outdoors (EASYCAMP)
   (Sprawa T-29/09) (1)

   ()
   2011/C 30/102
   Język postępowania: angielski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie C-170/03 (wniosek Hoge Raad der Nederlanden o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Staatssecretaris van Financiën przeciwko J.H.M. Feronowi (Rozporządzenie (EWG) nr 918/83 — Zwolnienia celne — Pojęcie „mienia osobistego” oraz „posiadania” — Pojazd samochodowy oddany do dyspozycji osoby przez jej pracodawcę)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 17 marca 2005 r.
   w sprawie C-170/03 (wniosek Hoge Raad der Nederlanden o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Staatssecretaris van Financiën przeciwko J.H.M. Feronowi (1)

   (Rozporządzenie (EWG) nr 918/83 - Zwolnienia celne - Pojęcie „mienia osobistego” oraz „posiadania” - Pojazd samochodowy oddany do dyspozycji osoby przez jej pracodawcę)
   (2005/C 132/13)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C- 170/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 14 kwietnia 2003 r., w postępowaniu: Staatssecretaris van Financiën przeciwko J. H. M. Feronowi, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, A. Rosas, K. Lenaerts, S. von Bahr (sprawozdawca) oraz K. Schiemann, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 17 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Samochód osobowy, taki jak będący przedmiotem sporu w postępowaniu głównym, jest uważany za składnik mienia osobistego w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych i może korzystać ze zwolnienia celnego w rozumieniu art. 2 i 3 tegoż rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. Dz 146 z 21.6.2003


title: Sprawa T-522/11: Wyrok Sądu z dnia 18 czerwca 2013 r. — Otero González przeciwko OHIM — Apli-Agipa (APLI-AGIPA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego APLI-AGIPA — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy AGIPA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Porównanie towarów — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/73

         Wyrok Sądu z dnia 18 czerwca 2013 r. — Otero González przeciwko OHIM — Apli-Agipa (APLI-AGIPA)
   (Sprawa T-522/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego APLI-AGIPA - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy AGIPA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Porównanie towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 225/160
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: José Luis Otero González (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat S. Correa)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Apli-Agipa SAS (Dormans, Francja) (przedstawiciel: adwokat E. Sugrañes Coca)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 lipca 2011 r. (sprawa R 1454/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Josém Luisem Oterą Gonzálezem a Apli-Agipa SAS.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 13 lipca 2011 r. (sprawa R 1454/2010-2) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Josém Luisem Oterą Gonzálezem a Apli-Agipa SAS w zakresie, w jakim uwzględniono w niej odwołanie Apli-Agipa i dopuszczono na jej rzecz rejestrację słownego wspólnotowego znaku towarowego AGIPA dla „fotografii; materiałów przylepnych do papieru listowego lub do użytku domowego; pędzli malarskich; sprzętu biurowego (z wyjątkiem mebli); materiałów instruktażowych i dydaktycznych (z wyjątkiem urządzeń); materiałów z tworzyw sztucznych do pakowania (nieujętych w innych klasach); taśm drukarskich; matryc do druku ręcznego”, należących do klasy 16 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez J.L. Otera Gonzáleza.

               4)

               Apli-Agipa pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 13 z 14.1.2012.


               24.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/12

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2010 r. przez Księstwo Liechtensteinu przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-17/10)
   2011/C 58/06
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 22 grudnia 2010 r. przez Księstwo Liechtensteinu, reprezentowane przez Dr Andreę Entner-Koch, działającą w charakterze pełnomocnika Księstwa Liechtensteinu, Jednostka Koordynacyjna ds. EOG, Austrasse 79/Europark, 9490 Vaduz, Fürstentum Liechtenstein.
   Księstwo Liechtensteinu wnosi do Trybunału EFTA o:

               1)

               unieważnienie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 416/10/COL z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie opodatkowania przedsiębiorstw inwestycyjnych na mocy ustawy podatkowej Liechtensteinu;

               2)

               alternatywne stwierdzenie nieważności art. 3 i 4 decyzji Urzędu EFTA nr 416/10/COL z dnia 3 listopada 2010 r. w zakresie, w jakim artykuły te nakazują odzyskanie pomocy, o której mowa w art. 1 tej decyzji;
               oraz

               3)

               obciążenie Urzędu Nadzoru EFTA kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               W decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 416/10/COL z dnia 3 listopada 2010 r. ogłoszono, że zwolnienia podatkowe zastosowane w odniesieniu do spółek inwestycyjnych, które zostały uchylone z dniem 30 czerwca 2006 r., nie są zgodne z art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA uznał ponadto, iż domniemana pomoc stanowi pomoc niezgodną z prawem, a zatem podlega odzyskaniu od spółek inwestycyjnych, które ją otrzymywały od dnia 15 marca 1997 r. do dnia, w którym beneficjenci po raz ostatni skorzystali ze zwolnień po ich uchyleniu w 2006 r.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA uznał, że zwrot powinien zostać dokonany bezzwłocznie, a w każdym razie przed dniem 3 marca 2011 r., zgodnie z procedurami przewidzianymi przez prawo krajowe, pod warunkiem że umożliwiają one natychmiastowe i skuteczne wykonanie decyzji.

               —

               Skarżący twierdzi, że przedmiotowe przepisy podatkowe nie stanowią pomocy państwa w rozumieniu art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG.

               —

               Skarżący twierdzi, że Urząd Nadzoru EFTA:

                           —

                           popełnił błąd, kiedy zastosował art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG do opodatkowania spółek inwestycyjnych na mocy ustawy podatkowej Liechtensteinu i nakazał zwrot domniemanej pomocy niezgodnej z prawem od spółek inwestycyjnych od dnia 15 marca 1997 r.,

                           —

                           naruszył zasady ogólne prawa EOG, nakazując odzyskanie domniemanej pomocy niezgodnej z prawem,

                           —

                           nie przedstawił odpowiedniego uzasadnienia w kwestionowanej decyzji, wymaganego na mocy art. 16 porozumienia o nadzorze i Trybunale.


title: Sprawa T-126/11 P: Postanowienie Sądu z dnia 8 marca 2012 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Zwrot kosztów leczenia — Akt niekorzystny — Dorozumiane rozstrzygnięcie odmowne — Obowiązek uzasadnienia — Odwołanie w części oczywiście bezzasadne a w części oczywiście niedopuszczalne)

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/17

         Postanowienie Sądu z dnia 8 marca 2012 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-126/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Zwrot kosztów leczenia - Akt niekorzystny - Dorozumiane rozstrzygnięcie odmowne - Obowiązek uzasadnienia - Odwołanie w części oczywiście bezzasadne a w części oczywiście niedopuszczalne)
   2012/C 126/35
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Curall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferrę)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu częściowe uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (w składzie jednego sędziego) z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie F-1/10 Marcuccio przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne a w części oddalone jako oczywiście pozbawione wszelkiej podstawy prawnej.

               2)

               Odwołanie wzajemne zostaje w części odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne a w części oddalone jako oczywiście pozbawione wszelkiej podstawy prawnej.

               3)

               Luigi Marcuccio pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach odwołania.

               4)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty w ramach odwołania wzajemnego.

      (1)  Dz.U C 120 z 16.4.2011.


title: Sprawa C-383/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad — Varna (Bułgaria) w dniu 18 lipca 2011 r. — Digitalnet OOD przeciwko Naczalnik na Mitnicheski punkt Varna Zapad

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad — Varna (Bułgaria) w dniu 18 lipca 2011 r. — Digitalnet OOD przeciwko Naczalnik na Mitnicheski punkt Varna Zapad
   (Sprawa C-383/11)
   2011/C 298/25
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administrativen sad — Varna.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Digitalnet OOD.

      Strona pozwana: Naczalnik na Mitnicheski punkt Varna Zapad pri Mitnitsi Varna (naczelnik urzędu celnego Warna zachód).

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W jaki sposób należy interpretować pojęcia „modem” i „dostęp do Internetu” w rozumieniu podpozycji 8528 71 13 Nomenklatury scalonej 2009 [Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. (1)] i not wyjaśniających do niej?

               2)

               Która funkcja (podstawowa funkcja) urządzenia set-top-boks ma decydujące znaczenie dla klasyfikacji w taryfie celnej — odbiór sygnałów telewizyjnych czy zastosowanie modemu umożliwiającego interaktywną wymianę informacji w celu uzyskania dostępu do Internetu?

               3)

               W przypadku przypisania miarodajnego znaczenia funkcji (podstawowej funkcji) urządzenia set-top-boks polegającej na zastosowaniu modemu umożliwiającego interaktywną wymianę informacji w celu uzyskania dostępu do Internetu, czy dla klasyfikacji w taryfie celnej istotny jest rodzaj wykonywanej przez modem modulacji i demodulacji, względnie rodzaj zastosowanego modemu, czy też wystarczy, że dzięki modemowi powstaje dostęp do Internetu?

               4)

               Czy jest dopuszczalna zmiana przez organy celne klasyfikacji danego towaru w taryfie celnej bez fizycznych oględzin przywożonych towarów, gdy opinię rzeczoznawcy sporządzono wyłącznie na podstawie dowodów pisemnych, a mianowicie instrukcji dla użytkownika, właściwości technicznych oraz oględzin urządzenia tego samego producenta o tym samym numerze fabrycznym z innego przywozu?

               5)

               Do którego kodu towarowego Nomenklatury scalonej 2009 (Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r., Dz.U. L 291, s.1) należy zaszeregować towary będące przedmiotem postępowania (set-top-boks), biorąc pod uwagę ich właściwości techniczne ustalone w postępowaniu przed sądem krajowym?

      (1)  Dz.U. L 291, s.1


title: Sprawa T-8/13: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2013 r. — ClientEarth i in przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/25

         Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2013 r. — ClientEarth i in przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-8/13)
   2013/C 71/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Générations futures (Ons-en-Bray, Francja); i Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: A. van den Biesen, lawyer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji Unii Europejskiej z dnia 26 października 2012 r. [Ares(2012)1271350];

               —

               Nakazanie Komisji zapłaty na rzecz skarżących kwoty, która zostanie ustalona przez Sąd tytułem odszkodowania za poniesione przez nie szkody materialne i niematerialne; i

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące chciałyby skorzystać z praw przyznanych im przez rozporządzenie w sprawie konwencji z Aarhus [rozporządzenie WE nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r.) (1). Na podstawie rzeczonego rozporządzenia wniosły one o dokonanie wewnętrznego przeglądu rozporządzenia wykonawczego Komisji (WE) nr 582/2012 z dnia 2 lipca 2012 r. (2), zatwierdzającego substancję czynną „bifentryna” zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1107/2009 (3). W swoim wniosku skarżące powołały się na orzecznictwo Sądu, w którym ustalona została istotna kwestia dotycząca rozporządzenia (wyroki Sądu z dnia 14 czerwca w sprawach T-338/08 i T-396/09). Niemniej jednak Komisja w drodze zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji z dnia 26 października 2012 r. postanowiła, o niedopuszczalności wniosku o dokonanie wewnętrznego przeglądu, pomimo faktu, że wobec wcześniejszych decyzji Komisji, które doprowadziły do wyroków z dnia 14 czerwca 2012 r. i były w całości podobne do decyzji wydanej w niniejszej sprawie, Sąd stwierdził ich nieważność, z uwagi na ustalenie Trybunału, iż rozporządzenie w sprawie konwencji Aarhus było częściowo bezprawne, ponieważ naruszało postanowienia konwencji z Aarhus (4). Unia Europejska jest strona konwencji podobnie jak pozostałe państwa członkowskie UE.
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnoszą dwa zarzuty.
   Po pierwsze skarżący zarzucają, że Komisja uchybiła postanowieniom wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawach T-338/08, Stichting Natuur en Milieu i Pesticide Action Network Europe przeciwko Komisji oraz T-396/09, Vereniging Milieudefensie i Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht przeciwko Komisji.
   Po drugie, skarżący zarzucają, że ograniczenie w rozporządzeniu w sprawie konwencji z Aarhus do „aktu administracyjnego adresowanego indywidualnie” stanowi naruszenie obowiązku Unii Europejskiej wynikającego z konwencji z Aarhus, ponieważ art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1367 ogranicza zakres pojęcia „aktu” z art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus do „aktu administracyjnego”, który został określony w art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 jako „indywidualnie adresowany środek”.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty.

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 582/2012 z dnia 2 lipca 2012 r. w sprawie zatwierdzenia substancji czynnej bifentryna, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011.

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG.

      (4)  Konwencja z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz.U. 2005 L, 124, s. 4).


title: Sprawy połączone C-406/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 maja 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo) — SAS Institute Inc. przeciwko World Programming Ltd (Własność intelektualna — Dyrektywa 91/250/EWG — Ochrona prawna programów komputerowych — Artykuł 1 ust. 2 i art. 5 ust. 3 — Zakres ochrony — Tworzenie bezpośrednie lub za pomocą innego procesu — Program komputerowy chroniony prawem autorskim — Odtworzenie funkcji przez drugi program bez dostępu do kodu źródłowego pierwszego programu — Dekompilacja kodu obiektowego pierwszego programu komputerowego — Dyrektywa 2001/29/WE — Prawa autorskie i pokrewne w społeczeństwie informacyjnym — Artykuł 2 lit. a) — Podręcznik użytkownika programu komputerowego — Powielenie w innym programie komputerowym — Naruszenie prawa autorskiego — Warunek — Wyraz własnej twórczości intelektualnej autora podręcznika użytkownika)

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 maja 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo) — SAS Institute Inc. przeciwko World Programming Ltd
   (Sprawy połączone C-406/10) (1)

   (Własność intelektualna - Dyrektywa 91/250/EWG - Ochrona prawna programów komputerowych - Artykuł 1 ust. 2 i art. 5 ust. 3 - Zakres ochrony - Tworzenie bezpośrednie lub za pomocą innego procesu - Program komputerowy chroniony prawem autorskim - Odtworzenie funkcji przez drugi program bez dostępu do kodu źródłowego pierwszego programu - Dekompilacja kodu obiektowego pierwszego programu komputerowego - Dyrektywa 2001/29/WE - Prawa autorskie i pokrewne w społeczeństwie informacyjnym - Artykuł 2 lit. a) - Podręcznik użytkownika programu komputerowego - Powielenie w innym programie komputerowym - Naruszenie prawa autorskiego - Warunek - Wyraz własnej twórczości intelektualnej autora podręcznika użytkownika)
   2012/C 174/05
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SAS Institute Inc.

      Strona pozwana: World Programming Ltd

      Przedmiot

   Wniosek wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (Chancery Division) — Wykładnia art. 2 ust. 1 i art. 5 ust. 3 dyrektywy Rady 91/250/EWG z dnia 14 maja 1991 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (Dz.U. L 122, s. 42) — Zakres ochrony — Stworzenie bezpośrednie lub za pomocą innego procesu, takiego jak dekompilacja kodu obiektowego, programu komputerowego kopiującego funkcje innego programu komputerowego, już chronionego prawem autorskim, bez dostępu do jego kodu źródłowego

      Sentencja

               1)

               Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy Rady 91/250/EWG z dnia 14 maja 1991 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych należy interpretować w ten sposób, że ani zbiór funkcji programu komputerowego, ani język programowania i format plików danych używanych w ramach programu komputerowego w celu korzystania z pewnych jego funkcji nie stanowią formy wyrażenia tego programu i nie podlegają z tego tytułu ochronie przyznawanej programom komputerowym przez prawo autorskie w rozumieniu tej dyrektywy.

               2)

               Artykuł 5 ust. 3 dyrektywy 91/250 należy interpretować w ten sposób, że osoba, która uzyskała kopię programu komputerowego na podstawie licencji, jest upoważniona bez zezwolenia podmiotu prawa autorskiego do tego programu, by obserwować, badać lub testować funkcjonowanie tego programu w celu ustalenia koncepcji i zasad, na których opiera się każdy z elementów wspomnianego programu, gdy dokonuje czynności objętych tą licencją oraz ładowania i uruchamiania koniecznego do używania programu komputerowego, pod warunkiem że osoba ta nie narusza praw wyłącznych podmiotu prawa autorskiego do tego programu.

               3)

               Artykuł 2 lit. a) dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że powielenie w programie komputerowym lub w podręczniku użytkownika tego programu niektórych elementów opisanych w podręczniku użytkownika innego programu komputerowego chronionego prawem autorskim może stanowić naruszenie prawa autorskiego przysługującego do tego podręcznika, jeśli — czego sprawdzenie należy do sądu krajowego — owo powielenie stanowi wyraz własnej twórczości intelektualnej autora podręcznika użytkownika programu komputerowego chronionego prawem autorskim.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Wyrok Trybunału z dnia 29 lipca 2016 r. w sprawie E-30/15 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2011/62/UE zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi)

text:
               6.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/13

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 29 lipca 2016 r.
   w sprawie E-30/15
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2011/62/UE zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi)
   (2017/C 108/11)
   W sprawie E-30/15 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w pkt 15q rozdział XIII w załączniku II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/62/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi – w zakresie zapobiegania wprowadzaniu sfałszowanych produktów leczniczych do legalnego łańcucha dystrybucji) dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia, nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wykonania przywołanego aktu lub nie powiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o ich przyjęciu, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson (sędzia), wydał w dniu 29 lipca 2016 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w pkt 15q rozdział XIII w załączniku II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/62/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi – w zakresie zapobiegania wprowadzaniu sfałszowanych produktów leczniczych do legalnego łańcucha dystrybucji) dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia, nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wykonania przywołanego aktu.

               2.

               Obciąża Islandię kosztami postępowania.