title: Postanowienie Prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 lipca 2004 r. w sprawie T-148/04 R, TQ3 Travel Solutions Belgium SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Zamówienia publiczne na usługi — Wspólnotowa procedura składania ofert przetargowych — Środek tymczasowy — Wniosek o zawieszenie wykonania i o zastosowanie środków tymczasowych — Okoliczności niecierpiące zwłoki — Brak)

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/27

      POSTANOWIENIE PREZESA SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 27 lipca 2004 r.
   w sprawie T-148/04 R, TQ3 Travel Solutions Belgium SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Zamówienia publiczne na usługi - Wspólnotowa procedura składania ofert przetargowych - Środek tymczasowy - Wniosek o zawieszenie wykonania i o zastosowanie środków tymczasowych - Okoliczności niecierpiące zwłoki - Brak)
   (2004/C 262/53)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-148/04 R, TQ3 Travel Solutions Belgium SA, z siedzibą w Mechelen (Belgia), reprezentowana przez R. Ergee i K. Möric, adwokatów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: L. Parpala i E. Manhaeve, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), wspierana przez Wagon-Lits Travel SA, z siedzibą w Brukseli (Belgia), reprezentowani przez F. Herbert i H.Van Peer, adwokatów, oraz D. Harrisona, solicitor, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, mającej za przedmiot wniosek, z jednej strony, o zawieszenie wykonania decyzji Komisji o nieprzyznaniu skarżącej części nr 1 w rynku, która była przedmiotem zawiadomienia o przetargu nr 2003/S 143-129409 na świadczenie usług biura podróży i o przyznaniu tej części innemu przedsiębiorstwu oraz, z drugiej strony, o nakazanie Komisji podjęcia niezbędnych środków w celu zawieszenia wykonania decyzji o przyznaniu wspomnianej części rynku lub umowy zawartej w wyniku tej decyzji, prezes Sądu wydał w dniu 27 lipca 2004 r. postanowienie, które zawiera następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Decyzję w przedmiocie kosztów pozostawia się do rozstrzygnięcia w wyroku.


title: Sprawa T-540/15: Skarga wniesiona w dniu 18 września 2015 r. – De Capitani/Parlament

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/57

         Skarga wniesiona w dniu 18 września 2015 r. – De Capitani/Parlament
   (Sprawa T-540/15)
   (2015/C 398/72)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Emilio De Capitani (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer i J. Wolfhagen)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego A(2015)4931 z dnia 8 lipca 2015 r. w sprawie odmowy udzielenia pełnego dostępu do dokumentów LIBE-2013-0091-02 i LIBE-2013-0091-03 związanych z wnioskiem dotyczącym rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie Agencji Unii Europejskiej ds. współpracy organów ścigania i szkolenia w zakresie egzekwowania prawa (EUROPOL) oraz uchylającego decyzje Rady 2009/371/WSISW oraz 2005/681/WSISW;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionych przez ewentualnych interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący błędu co do prawa i błędnego zastosowania art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).
               Skarżący podnosi, że Parlament popełnił błąd co do prawa i błędnie zastosował art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ:

                           —

                           dostęp do żądanych dokumentów, które są częścią procedury prawodawczej, nie zagraża w sposób szczególny, rzeczywisty i konkretny procesowi legislacyjnemu;

                           —

                           Parlament nie uwzględnił faktu, że w szczególności po wejściu w życie traktatu z Lizbony do legislacyjnych prac przygotowawczych ma zastosowanie zasada zapewnienia możliwie najszerszego dostępu do dokumentów;

                           —

                           jeśli art. 4 ust. 3 nadal ma zastosowanie do legislacyjnych prac przygotowawczych po wejściu w życie traktatu z Lizbony i Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, to Parlament popełnił błąd co do prawa i błędnie zastosował kryterium nadrzędnego interesu publicznego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący braku sporządzenia uzasadnienia zgodnie z art. 296 TFUE.
               Według skarżącego Parlament nie uzasadnił swej decyzji o odmowie dostępu do żądanych dokumentów na podstawie art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ nie przedstawił powodów, dla których i) pełne ujawnienie żądanych dokumentów rzeczywiście i szczególnie zagroziłoby rozpatrywanemu procesowi legislacyjnemu oraz ii) nie istnieje w tym przypadku nadrzędny interes publiczny.


20150731017616692015/C 270/142722014CJC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150611131311Sprawa C-272/14: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret – Dania) – Skatteministeriet/Baby Dan A/S (Odesłanie prejudycjalne – Unia celna i Wspólna Taryfa Celna – Nomenklatura scalona – Klasyfikacja taryfowa – Pozycje 7318 i 8302 – Artykuł specjalnie opracowany do mocowania bramek zabezpieczających przeznaczonych do ochrony dzieci)
 ---documentbreak--- C2702015PL1310120150611PL0014131131Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret – Dania) – Skatteministeriet/Baby Dan A/S
   (Sprawa C-272/14) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Unia celna i Wspólna Taryfa Celna — Nomenklatura scalona — Klasyfikacja taryfowa — Pozycje 7318 i 8302 — Artykuł specjalnie opracowany do mocowania bramek zabezpieczających przeznaczonych do ochrony dzieci)”2015/C 270/14Język postępowania: duński
      Sąd odsyłający

   Vestre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Skatteministeriet

      Strona pozwana: Baby Dan A/S

      Sentencja

   Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, w brzmieniu wynikającym kolejno z rozporządzenia Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r. i rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. należy interpretować w ten sposób, że artykuł, taki jak rozpatrywany w sprawie w postępowaniu głównym, który umożliwia umocowanie do ściany lub futryny ruchomych bramek zabezpieczających dla dzieci, należy klasyfikować do pozycji 7318 Nomenklatury scalonej.
   (
         1
      )	Dz.U. C 253 z 4.8.2014.


title: Sprawa T-306/09: Postanowienie Sądu z dnia 2 kwietnia 2014 r. – Val’hor przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Ramowy program działań prowadzonych przez uznane we Francji międzyzawodowe organizacje rolnicze na rzecz podmiotów należących do reprezentowanych sektorów rolniczych — Finansowanie z dobrowolnych składek, które stały się obowiązkowe — Decyzja uznająca system pomocy za zgodny ze wspólnym rynkiem — Cofnięcie decyzji — Umorzenie postępowania)

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/43

         Postanowienie Sądu z dnia 2 kwietnia 2014 r. – Val’hor przeciwko Komisji
   (Sprawa T-306/09) (1)

   ((Pomoc państwa - Ramowy program działań prowadzonych przez uznane we Francji międzyzawodowe organizacje rolnicze na rzecz podmiotów należących do reprezentowanych sektorów rolniczych - Finansowanie z dobrowolnych składek, które stały się obowiązkowe - Decyzja uznająca system pomocy za zgodny ze wspólnym rynkiem - Cofnięcie decyzji - Umorzenie postępowania))
   2014/C 175/58
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Val’hor (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci V. Ledoux i B. Néouze)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Stromsky i C. Urraca Caviedes, następnie B. Stromsky i S. Thomas, wreszcie B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji K(2008) 7846 wersja ostateczna z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy państwa nr 561/2008, dotyczącej ramowego programu działań prowadzonych przez uznane we Francji międzyzawodowe organizacje rolnicze na rzecz podmiotów należących do reprezentowanych sektorów rolniczych.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 244 z 10.10.2009.


title: Sprawa T-333/14: Skarga wniesiona w dniu 13 maj 2014 r. – Helbrecht przeciwko OHIM – Lenci Calzature(SportEyes)

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/29

         Skarga wniesiona w dniu 13 maj 2014 r. – Helbrecht przeciwko OHIM – Lenci Calzature(SportEyes)
   (Sprawa T-333/14)
   2014/C 235/39
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Andreas Helbrecht (Hilden, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. König)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Lenci Calzature SpA (Turchetto-Montecarlo, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątek Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 lutego 2014 r. w sprawie R 830/2013-5;

               —

               obciążenie kosztami Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Lenci Calzatura S.p.A., jeżeli wstąpi do postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżący

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SportEyes” dla towarów z klasy 25 – zgłoszenie nr 7 5 04  525

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Lenci Calzature SpA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzne znaki towarowe zawierające elementy słowne „EYE SPORT EYE”, „EYE fashion EYE” i „EYE” dla towarów z klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-56/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 8 lutego 2011 r. — Raiffeisen-Waren-Zentrale Rhein-Main e.G. przeciwko Saatgut-Treuhandverwaltungs GmbH

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 8 lutego 2011 r. — Raiffeisen-Waren-Zentrale Rhein-Main e.G. przeciwko Saatgut-Treuhandverwaltungs GmbH
   (Sprawa C-56/11)
   2011/C 145/08
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Raiffeisen-Waren-Zentrale Rhein-Main e.G.

      Strona pozwana: Saatgut-Treuhandverwaltungs GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy obowiązek dostarczenia informacji przez podmiot świadczący usługi przygotowawcze uregulowany w art. 14 ust. 3 tiret szóste rozporządzenia nr 2100/94 (1) i art. 9 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1768/95 (2) powstaje tylko wówczas, kiedy podmiot świadczący usługi przygotowawcze otrzyma od posiadacza prawa do ochrony odmiany żądanie dostarczenia informacji przed upływem roku gospodarczego, którego dotyczy żądanie (lub ostatniego roku gospodarczego, jeżeli żądanie dotyczy wielu lat)?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Czy żądanie dostarczenia informacji zostaje „złożone z zachowaniem terminu” już wtedy, kiedy posiadacz prawa do ochrony odmiany twierdzi w swoim żądaniu, że dysponuje przesłankami wskazującymi na to, że w celu wprowadzenia do uprawy materiału ze zbioru podmiot świadczący usługi przygotowawcze przetworzył lub zamierza przetworzyć materiał ze zbioru, który rolnik wskazany imiennie w żądaniu wytworzył przez uprawę materiału rozmnożeniowego odmiany chronionej, czy też należy ponadto w żądaniu dostarczenia informacji przedstawić podmiotowi świadczącemu usługi przygotowawcze dowód na istnienie przytoczonych przesłanek (np. poprzez przesłanie kopii oświadczenia rolnika o wprowadzeniu do uprawy materiału ze zbioru)?

               3)

               Czy przesłanki stanowiące podstawę obowiązku dostarczenia informacji przez podmiot świadczący usługi przygotowawcze mogą wynikać z tego, że podmiot świadczący usługi przygotowawcze jako pełnomocnik posiadacza prawa do ochrony odmiany wykonuje umowę w sprawie rozmnażania dotyczącą produkcji nasion handlowych odmiany chronionej, którą posiadacz prawa do ochrony odmiany zawarł z rolnikiem dokonującym rozmnożenia, jeżeli i ponieważ rolnik w ramach wykonywania powyższej umowy faktycznie uzyskuje możliwość wykorzystania części materiału siewnego rozmnożeniowego do jego wprowadzenia do uprawy?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin; Dz.U. L 227, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1768/95 z dnia 24 lipca 1995 r. ustanawiające przepisy wykonawcze w zakresie odstępstwa rolnego przewidzianego w art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin; Dz.U. L 173, s. 14.


title: Sprawa C-429/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunal d'instance de Saintes (Francja) z dnia  16 listopada 2005 r.  w sprawie Max Rampion i Marie-Jeanne Rampion (z domu Godard) przeciwko Franfinance SA i K par K SAS

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunal d'instance de Saintes (Francja) z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie Max Rampion i Marie-Jeanne Rampion (z domu Godard) przeciwko Franfinance SA i K par K SAS
   (Sprawa C-429/05)
   (2006/C 36/45)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 2 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunal d'instance de Saintes, z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie Max Rampion i Marie-Jeanne Rampion (z domu Godard) przeciwko Franfinance SA i K par K SAS.
   Tribunal d'instance de Saintes zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy art. 11 i 14 dyrektywy Rady 87/102/EWG z dnia 22 grudnia 1986 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że zezwalają one sędziemu na zastosowanie zasad współzależności między umową kredytu i umową dostawy towarów i usług sfinansowaną za pomocą tego kredytu, w przypadku gdy umowa kredytowa nie zawierała informacji na temat towaru objętego finansowaniem lub została zawarta poprzez przyznanie kredytu wzmianki o towarze objętym finansowaniem?

               2)

               Czy cel dyrektywy Rady 87/102/EWG z dnia 22 grudnia 1986 r. wykracza poza ochronę konsumentów i obejmuje organizację rynków, umożliwiając zastosowanie przez sąd z urzędu wynikających z niej przepisów?

      (1)  Dyrektywa Rady 87/102/EWG z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego (Dz.U. L 42, str. 48).


title: Sprawa T-572/12: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2012 r. — Nissan Jidosha przeciwko OHIM (CVTC)

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/19

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2012 r. — Nissan Jidosha przeciwko OHIM (CVTC)
   (Sprawa T-572/12)
   2013/C 79/34
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nissan Jidosha KK (Jokohama, Japonia) (przedstawiciele: B. Brandreth, barrister, i adwokat D. Cañadas Arcas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 6 września 2012 r. (sprawa R 2469/2011-1);

               —

               obciążenie OHIM kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą przed Izbą Odwoławczą i Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „CVTC” dla towarów z klas 7, 9 i 12

      Decyzja eksperta: częściowe odrzucenie przedłużenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 50 rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa T-355/15: Wyrok Sądu z dnia 30 września 2016 r. – Alpex Pharma/EUIPO – Astex Pharmaceuticals (ASTEX) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ASTEX — Wcześniejszy unijny słowny znak towarowy ALPEX — Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 — Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/40

         Wyrok Sądu z dnia 30 września 2016 r. – Alpex Pharma/EUIPO – Astex Pharmaceuticals (ASTEX)
   (Sprawa T-355/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ASTEX - Wcześniejszy unijny słowny znak towarowy ALPEX - Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 - Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2016/C 419/51)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alpex Pharma SA (Mezzovico-Vira, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci C. Bacchini, M. Mazzitelli i E. Rondinelli)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Astex Pharmaceuticals, Inc. (Pleasanton, Stany Zjednoczone)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 kwietnia 2015 r. (sprawa R 593/2014-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Alpex Pharma a Astex Pharmaceuticals.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostają oddalona.

               2)

               Alpex Pharma SA pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa C-660/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 21 grudnia 2016 r. – Finanzamt Dachau/Achim Kollroß

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 21 grudnia 2016 r. – Finanzamt Dachau/Achim Kollroß
   (Sprawa C-660/16)
   (2017/C 086/15)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Finanzamt Dachau

      Strona pozwana: Achim Kollroß

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wymogi dotyczące pewności spełnienia świadczenia jako warunku odliczenia podatku naliczonego od zaliczki w rozumieniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie Firin, C-107/13 (1) należy określać wyłącznie obiektywnie czy też z punktu widzenia wpłacającego zaliczkę w świetle rozpoznawalnych dla niego okoliczności?

               2)

               Czy państwa członkowskie – uwzględniając jednoczesne wystąpienie wymagalności podatku i powstanie prawa do odliczenia zgodnie z art. 167 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (2) oraz przysługujące im zgodnie z art. 185 ust. 2 akapit drugi i zgodnie z art. 186 tej dyrektywy kompetencje regulacyjne – są uprawnione do uzależnienia korekty podatku i odliczenia podatku naliczonego w jednakowej mierze od zwrotu zaliczki?

               3)

               Czy właściwy dla wpłacającego zaliczkę urząd skarbowy musi zwrócić podatek od wartości dodanej wpłacającemu zaliczkę, jeżeli nie może on otrzymać zwrotu zaliczki od odbiorcy zaliczki? Jeżeli tak, czy musi to nastąpić w postępowaniu w sprawie ustalenia podatku czy też wystarczy w tym względzie odrębne postępowanie oparte na względach słuszności?

      (1)  ECLI:EU:C:2014:151

      (2)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa C-128/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 sierpnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/38

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 sierpnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-128/06) (1)

   (2006/C 294/78)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006


20150731062617132015/C 270/382792015TC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150526313111Sprawa T-279/15: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2015 r. – Pirelli Tyre/OHIM (Pneumatyczne opony samochodowe)
 ---documentbreak--- C2702015PL3110120150526PL0038311311Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2015 r. – Pirelli Tyre/OHIM (Pneumatyczne opony samochodowe)
   (Sprawa T-279/15)2015/C 270/38Język postępowania: włoski
      Strona

      Strona skarżąca: Pirelli Tyre SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci D. Caneva i G. Fucci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny wzór: Wzór wspólnotowy (Pneumatyczne opony samochodowe) – zgłoszenie nr 4 692-0001

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 stycznia 2015 r. w sprawie R 1285/2014-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            uwzględnienie żądania przywrócenia stanu poprzedniego, zgłoszonego przez Pirelli Tyre SpA na podstawie art. 67 Rozporządzenia (WE) nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych, poprzez orzeczenie, że uiszczenie opłaty za odnowienie za drugi pięcioletni okres poprzez obciążenie rachunku bieżącego nr 000069 należącego do Bugnion SpA jest prawidłowe, a zatem przedmiotowy wzór jest nadal ważny.

            —

            obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 67 rozporządzenia nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych.


title: Sprawa C-223/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Tribunale di Gorizia, wydanego dnia 7 kwietnia 2004 r., w sprawie Azienda Agricola Bressan Aldo przeciwko Agenzia per le erogazioni in Agricoltura - AGEA oraz Cospalat Friuli Venezia Giulia

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Tribunale di Gorizia, wydanego dnia 7 kwietnia 2004 r., w sprawie Azienda Agricola Bressan Aldo przeciwko Agenzia per le erogazioni in Agricoltura - AGEA oraz Cospalat Friuli Venezia Giulia
   (Sprawa C-223/04)
   (2004/C 228/37)
   Do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Tribunale di Gorizia (Włochy) wydanego dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie Azienda Agricola Bressan Aldo przeciwko Agenzia per le erogazioni in Agricoltura - AGEA oraz Cospalat Friuli Venezia Giulia.
   Tribunale di Gorizia zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie prejudycjalne:

               —

               „mając za uwadze fakt, iż określenie charakteru prawnego prawa do dodatkowych opłat obejmujących mleko i produkty mleczne powinno zostać dokonane według przepisów prawa wspólnotowego, które ustanowiły owe uprawnienia oraz podstawowe zasady ich stosowania (w szczególności rozporządzenie EWG 856/84 (1) z dnia 31 marca 1984 r. oraz rozporządzenie 3950/92 (2) z dnia 28 grudnia 1992 r.), wnioskuje się niniejszym o orzeczenie czy art. 1 rozporządzenia EWG 856/84 z dnia 31 marca 1984 r. oraz art. 1 – 4 rozporządzenia EWG 3950/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. powinny (czy też nie) być interpretowane w ten sposób, że prawa do dodatkowych opłat obejmujących mleko i produkty mleczne mają charakter sankcji administracyjnych oraz czy zapłata takich opłat ze strony producentów jest należna jedynie w przypadku, gdy przekroczenie wyznaczonych ilości było umyślne lub wynikało z zaniedbania”.

      (1)  Dz.U. L 90 z 1.4.1984, str. 10.

      (2)  Dz.U. L 405 z 31.12.1992, str. 1.


title: Sprawa C-428/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 18 października 2006 r. — Unión General de Trabajadores de la Rioja UGT-RIOJA przeciwko Juntas Generales del Territorio Histórico de Vizcaya, Diputación Foral de Vizcaya, Cámara de Comercio, Industria y Navegación de Bilbao, Confederación Empresarial Vasca

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 18 października 2006 r. — Unión General de Trabajadores de la Rioja UGT-RIOJA przeciwko Juntas Generales del Territorio Histórico de Vizcaya, Diputación Foral de Vizcaya, Cámara de Comercio, Industria y Navegación de Bilbao, Confederación Empresarial Vasca
   (Sprawa C-428/06)
   (2006/C 326/62)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Unión General de Trabajadores de la Rioja (UGT-RIOJA)

      Strona pozwana: Juntas Generales del Territorio Histórico de Vizcaya, Diputación Foral de Vizcaya, Cámara de Comercio, Industria y Navegación de Bilbao, Confederación Empresarial Vasca
   Pytanie prejudycjalne
   Czy wykładni art. 87 ust. 1 WE należy dokonywać w ten sposób, że przepisy podatkowe wydane przez Juntas Generales Territorio Histórico de Vizcaya, zmieniające art. 29 ust. 1 lit. a), art. 37 i art. 39 uregulowania o podatku od osób prawnych, powinny — z tego powodu, że ustanawiają stopy podatkowe i odliczenia od podatku nieistniejące w państwowym porządku prawnym dotyczącym podatków, a obowiązujące na obszarze właściwości tej posiadającej autonomię jednostki niższego niż państwo rzędu — zostać uznane za selektywne w świetle definicji pomocy państwa w rozumieniu tego postanowienia, a w konsekwencji podlegać zgłoszeniu Komisji na podstawie art. 88 ust. 3 traktatu?


title: Sprawa C-151/12: Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/16

         Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-151/12)
   2012/C 174/25
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Valero Jordana i B. Simon, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż, w odniesieniu do zlewni wewnątrzregionalnych, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim zgodnie z art. 4 ust. 8; art. 7 ust. 2; art. 10 ust. 1 i 2 oraz zgodnie z sekcjami 1.3 i 1.4 załącznika V do dyrektywy 2000/60/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja uważa, że dokonana przez Królestwo Hiszpanii transpozycja przepisów dyrektywy 2000/60/WE wskazanych w żądaniach zawartych w skardze była niewłaściwa, ponieważ uregulowania hiszpańskie mają zastosowanie wyłącznie do zlewni międzyregionalnych w Hiszpanii. W rezultacie w odniesieniu do zlewni wewnątrzregionalnych (których wody przepływają przez terytorium jednego regionu autonomicznego) nie dokonano transpozycji wskazanych przepisów do hiszpańskiego porządku prawnego.

      (1)  Dz.U. L 327, s. 1.


title: Sprawa C-357/16: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 20 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – „Gelvora” UAB/Valstybinė vartotojų teisių apsaugos tarnyba [Odesłanie prejudycjalne — Nieuczciwe praktyki handlowe — Dyrektywa 2005/29/WE — Zakres zastosowania — Spółka zajmująca się windykacją wierzytelności — Kredyt konsumencki — Cesja wierzytelności — Charakter stosunku prawnego między spółką a dłużnikiem — Artykuł 2 lit. c) — Pojęcie „produktu” — Działania podjęte w celu windykacji równolegle z działaniami komornika sądowego]

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/6

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 20 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – „Gelvora” UAB/Valstybinė vartotojų teisių apsaugos tarnyba
   (Sprawa C-357/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Nieuczciwe praktyki handlowe - Dyrektywa 2005/29/WE - Zakres zastosowania - Spółka zajmująca się windykacją wierzytelności - Kredyt konsumencki - Cesja wierzytelności - Charakter stosunku prawnego między spółką a dłużnikiem - Artykuł 2 lit. c) - Pojęcie „produktu” - Działania podjęte w celu windykacji równolegle z działaniami komornika sądowego])
   (2017/C 300/08)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„Gelvora” UAB

      Strona pozwana: Valstybinė vartotojų teisių apsaugos tarnyba

      Sentencja

   Dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywę o nieuczciwych praktykach handlowych”) należy interpretować w ten sposób, że jej zakresem stosowania objęty jest stosunek prawny między spółką zajmującą się windykacją wierzytelności a dłużnikiem będącym w zwłoce na podstawie umowy kredytu konsumenckiego, którego dług był przedmiotem cesji na rzecz tej spółki. Pojęciem „produktu” w rozumieniu art. 2 lit. c) tej dyrektywy objęte są praktyki stosowane przez taką spółkę w celu odzyskania przysługującej jej wierzytelności. W tym względzie nie jest istotne, że dług został stwierdzony orzeczeniem sądowym, które zostało przekazane komornikowi sądowemu w celu jego wykonania.

      (1)  Dz.U. C 335 z 12.9.2016.


title: Sprawa T-548/08: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2013 r. — Total przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek wosków parafinowych — Rynek gaczu parafinowego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Ustalanie cen i podział rynków — Prawo do obrony — Zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar — Domniemanie niewinności — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Odpowiedzialność spółki dominującej za naruszenia reguł konkurencji popełnione przez jej spółki zależne — Wywieranie decydującego wpływu przez spółkę dominującą — Domniemanie w przypadku posiadania blisko 100 % kapitału)

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/18

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2013 r. — Total przeciwko Komisji
   (Sprawa T-548/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek wosków parafinowych - Rynek gaczu parafinowego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Ustalanie cen i podział rynków - Prawo do obrony - Zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar - Domniemanie niewinności - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Odpowiedzialność spółki dominującej za naruszenia reguł konkurencji popełnione przez jej spółki zależne - Wywieranie decydującego wpływu przez spółkę dominującą - Domniemanie w przypadku posiadania blisko 100 % kapitału)
   2013/C 313/32
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Total SA (Courbevoie, Francja) (przedstawiciele: É. Morgan de Rivery i A. Noël-Baron, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i É. Gippini Fournier, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego — stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.181 — Woski do świec), a tytułem żądania ewentualnego — uchylenie grzywny nałożonej na skarżącą lub obniżenie wysokości tej grzywny.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Total SA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa C-312/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ráckevei Járásbíróság (Węgry) w dniu 1 lipca 2014 r. – Banif Plus Bank Zrt. przeciwko Márton Lantos i Mártonné Lantos

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ráckevei Járásbíróság (Węgry) w dniu 1 lipca 2014 r. – Banif Plus Bank Zrt. przeciwko Márton Lantos i Mártonné Lantos
   (Sprawa C-312/14)
   2014/C 303/34
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Ráckevei Járásbíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Banif Plus Bank Zrt.

      Strona pozwana: Márton Lantos, Mártonné Lantos

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy należy uznać, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 (usługi i działalność inwestycyjna) i pkt 17 (instrument finansowy) jak również z załącznikiem I sekcja C pkt 4 (terminowa transakcja walutowa, instrumenty pochodne) dyrektywy [2004/39/WE] (1), zaproponowana klientowi oferta konkretnej transakcji (kursu wymiany), która, w formie prawnej umowy kredytu denominowanego w walucie obcej polega na transakcji kasowej w chwili wypłaty i terminowej w chwili spłaty, dokonywana jest za pomocą zamiany na forinty określonej kwoty zarejestrowanej w walucie obcej i naraża kredyt klienta na skutki i ryzyko (ryzyko kursowe) rynku kapitałowego, stanowi instrument finansowy?

               2)

               Czy należy uznać, że zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 6 (transakcje na własny rachunek) i z załącznikiem I sekcja A pkt 3 (zawieranie transakcji na własny rachunek) dyrektywy 2004/39/WE prowadzenie działalności w zakresie transakcji na własny rachunek odnośnie do wskazanego w pytaniu pierwszym instrumentu finansowego stanowi usługę lub działalność inwestycyjną?

               3)

               Czy instytucja finansowa powinna dokonać wprowadzonej w art. 19 ust. 4 i 5 tej dyrektywy oceny adekwatności, uwzględniając, że terminowa transakcja walutowa – która stanowi usługę inwestycyjną związaną z pochodnymi instrumentami finansowymi – została zaoferowana jako część innego produktu finansowego (a mianowicie umowy kredytu) i że ten instrument pochodny stanowi sam w sobie kompleksowy instrument finansowy? Czy należy uznać, że art. 19 ust. 9 tej dyrektywy nie znajduje zastosowania, ze względu na to, iż, ponieważ ryzyko, jakie ponosi klient odnośnie do kredytu i instrumentu finansowego jest zasadniczo odmienne, niezbędne jest przeprowadzenie oceny adekwatności w zakresie, w jakim transakcja ta obejmuje instrument pochodny?

               4)

               Czy z obejścia art. 19 ust. 4 i 5 dyrektywy wynika stwierdzenie nieważności umowy kredytu zawartej przez bank z klientem?

      (1)  Dyrektywa 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych zmieniająca dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 93/22/EWG (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa T-345/14: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2014 r. – Quanzhou Wouxun Electronics przeciwko OHIM – Locura Digital (WOUXUN)

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/30

         Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2014 r. – Quanzhou Wouxun Electronics przeciwko OHIM – Locura Digital (WOUXUN)
   (Sprawa T-345/14)
   2014/C 235/41
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Quanzhou Wouxun Electronics Co. Ltd (Quanzhou, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci A. Sebastião i J. Pimenta)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Locura Digital, SL (Granollers, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 lutego 2014 r. w sprawie R 407/2013-4;

               —

               nakazanie OHIM odmowy rejestracji znaku towarowego nr 1 0 0 72  478„WOUXUN” w całości;

               —

               obciążenie Locura Digital, SL kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Locura Digital, SL

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy WOUXUN dla produktów i usług z klas 9, 39 i 42 – zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 1 0 0 72  478

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowne znaki towarowe WOUXUN dla produktów i usług z klas 9, 35 i 38

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-43/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 marca 2008 r. — Maison de l'Europe Avignon Méditerrané przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — Marka info point Europe — Wypowiedzi pracownika Komisji dotyczące skarżącego)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/22

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 marca 2008 r. — Maison de l'Europe Avignon Méditerrané przeciwko Komisji
   (Sprawa T-43/03) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Marka „info point Europe’ - Wypowiedzi pracownika Komisji dotyczące skarżącego)
   (2008/C 107/34)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Maison de l'Europe Avignon Méditerrané (Avignon, Francja) (przedstawiciele: F. Martineau i N. Benoît, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: J.-F. Pasquier, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie naprawienia szkody jakoby poniesionej przez skarżącego w związku z wypowiedzią pracownika Komisji na spotkaniu, które odbyło się w dniu 23 stycznia 2003 r. w Marsylii
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Maison de l'Europe Avignon Méditerrané zostaje obciążony kosztami własnymi oraz kosztami poniesionymi przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.4.2003.


title: Sprawa T-472/04: Skarga wniesiona dnia 20 listopada 2004 r. przez Vassiliosa Tsarnavasa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/29

         Skarga wniesiona dnia 20 listopada 2004 r. przez Vassiliosa Tsarnavasa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-472/04)
   (2005/C 57/49)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 20 listopada 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Vassiliosa Tsarnavasa, zamieszkałego w Volos (Grecja), reprezentowanego przez adwokata Nicolasa Lhoësta, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 23 grudnia 2003 r., w zakresie w jakim nie wpisała ona nazwiska skarżącego na listę urzędników zgłoszonych do awansowania za rok 1999 ani na listę urzędników uznanych za najbardziej zasługujących na otrzymanie awansu do grupy zaszeregowania A4 za okres awansowania 1998 i 1999, ani też na listę urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania A4 z tytułu tych samych okresów awansowania;

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich powiązanych i/lub kolejnych decyzji;

               —

               w miarę potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 sierpnia 2004 r., na mocy której sprzeciw wniesiony przez skarżącego został oddalony;

               —

               obciążenie Komisji wszystkimi kosztami postępowania poniesionymi w toku tej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie skargi skarżący powołuje się na nieprawidłowości proceduralne, naruszenie art. 25 ust. 2 regulaminu, naruszenie art. 45 regulaminu, a także zasad równego traktowania i dobrej administracji oraz wreszcie na oczywisty błąd w ocenie.


title: Sprawa T-453/15: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Trinity Haircare/EUIPO – Advance Magazine Publishers (VOGUE) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy VOGUE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru opisowego — Charakter odróżniający — Artykuł 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zła wiara — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/39

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Trinity Haircare/EUIPO – Advance Magazine Publishers (VOGUE)
   (Sprawa T-453/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy VOGUE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru opisowego - Charakter odróżniający - Artykuł 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zła wiara - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2016/C 392/50)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Trinity Haircare AG (Herisau, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci J. Kroher i K. Bach)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Lewis i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Advance Magazine Publishers, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: D. Ivison, barrister)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 maja 2015 r. (sprawa R 2426/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Advance Magazine Publishers a Trinity Haircare.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Trinity Haircare AG pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) oraz przez Advance Magazine Publishers, Inc.

      (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2015.


title: Sprawa C-137/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Belgia) — Wspólnoty Europejskie przeciwko Région de Bruxelles-Capitale (Artykuły 207 ust. 2 WE i 282 WE — Reprezentacja Wspólnot Europejskich przed sądami krajowymi — Uprawienia przyznane Komisji — Delegowanie uprawnień do reprezentacji na inne instytucje Wspólnot — Warunki)

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Belgia) — Wspólnoty Europejskie przeciwko Région de Bruxelles-Capitale
   (Sprawa C-137/10) (1)

   (Artykuły 207 ust. 2 WE i 282 WE - Reprezentacja Wspólnot Europejskich przed sądami krajowymi - Uprawienia przyznane Komisji - Delegowanie uprawnień do reprezentacji na inne instytucje Wspólnot - Warunki)
   2011/C 186/10
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Wspólnoty Europejskie

      Strona pozwana: Région de Bruxelles-Capitale

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d'État — Wykładnia art. 282 i 207 ust. 2 akapit pierwszy WE — Warunki delegowania przez Komisję uprawnień do reprezentowania Wspólnoty przed sądem na inną instytucję — Ważność upoważnienia w braku imiennego wskazania osoby fizycznej upoważnionej do reprezentowania delegującej ją instytucji — Właściwość sądu krajowego, do którego wniesiono skargę, do orzeczenia w tym przedmiocie — Wątpliwości dotyczące ważności reprezentacji przed sądem Rady przez zastępcę sekretarza generalnego Rady, odpowiedzialnego za zarządzanie Sekretariatem Generalnym — Poszanowanie zasady autonomii organizacyjnej instytucji.

      Sentencja

   Upoważnienie, w którego drodze Komisja delegowała na inną instytucję wspólnotową swoje uprawnienie wynikające z art. 282 WE do reprezentowania Wspólnoty przed sądem krajowym w sporze dotyczącym tej instytucji, zostało udzielone w sposób ważny, zarówno jeżeli w upoważnieniu tym została wyznaczona imiennie osoba fizyczna, jak i jeżeli nie została ona wyznaczona do celów tej reprezentacji. W tego rodzaju przypadkach zarówno upoważniona instytucja, jak i osoba fizyczna, jeżeli taką wyznaczono, mogły udzielić upoważnienia do reprezentowania Wspólnoty adwokatowi.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010.


title: Sprawa C-672/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 29 grudnia 2011 r. — Établissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer), dawniej Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l’horticulture (VINIFLHOR) przeciwko Société anonyme d'intérêt collectif agricole Unanimes

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 29 grudnia 2011 r. — Établissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer), dawniej Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l’horticulture (VINIFLHOR) przeciwko Société anonyme d'intérêt collectif agricole Unanimes
   (Sprawa C-672/11)
   2012/C 89/11
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Wnoszący skargę kasacyjną: Établissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer), dawniej Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l’horticulture (VINIFLHOR)

      Druga strona postępowania: Société anonyme d'intérêt collectif agricole Unanimes

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W jaki sposób państwo członkowskie może skorzystać z możliwości przewidzianej w art. 2 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4045/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli przez państwa członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (1), dotyczącej rozszerzenia okresów objętych kontrolą „na okresy (…) poprzedzające lub następujące po okresie 12-miesięcznym”, biorąc pod uwagę, po pierwsze, potrzebę ochrony interesów finansowych Wspólnoty i, po drugie, zasadę pewności prawa i konieczność wykluczenia sytuacji, w której organy kontrolne dysponowałyby nieokreślonymi kompetencjami?

               2)

               W szczególności:

                           —

                           Czy okres okres objęty kontrolą musi, w każdym wypadku — pod rygorem wadliwości kontroli, na którą podmiot kontrolowany może się powołać przeciwko decyzji pokontrolnej — zakończyć się na dwunastomiesięcznym okresie poprzedzającym okres „kontroli”, w czasie którego wykonywane są czynności kontrolne?

                           —

                           W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie poprzedzające, w jaki sposób należy rozumieć wyraźnie przewidzianą w rozporządzeniu możliwość, by rozszerzyć okres objęty kontrolą na okresy „następujące po okresie 12-miesięcznym”?

                           —

                           W wypadku odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie, czy okres objęty kontrolą musi jednakże — pod rygorem wadliwości kontroli, na którą podmiot kontrolowany może się powołać przeciwko decyzji pokontrolnej — obejmować dwunastomiesięczny okres, kończący się w okresie objętym kontrolą, poprzedzającym okres, w którym odbywa się kontrola, czy też kontrola może obejmować jedynie okres, który kończy się przed rozpoczęciem poprzedniego okresu kontroli?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4045/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli przez państwa członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej i uchylające dyrektywę 77/435/EWG (Dz.U. L 388, s. 18).


title: Sprawa T-18/15: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Philip Morris/Komisja (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty sporządzone w ramach prac przygotowawczych prowadzących do przyjęcia dyrektywy w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony postępowań sądowych — Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji — Prawo do obrony — Nadrzędny interes publiczny)

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/32

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Philip Morris/Komisja
   (Sprawa T-18/15) (1)

   ((Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty sporządzone w ramach prac przygotowawczych prowadzących do przyjęcia dyrektywy w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony postępowań sądowych - Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji - Prawo do obrony - Nadrzędny interes publiczny))
   (2016/C 392/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Philip Morris Ltd (Richmond, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci K. Nordlander i M. Abenhaïm)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Złożona na podstawie art. 263 TFUE skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji ares (2014) 3694540 z dnia 6 listopada 2014 r. w przedmiocie odmowy udzielenia dostępu do określonych dokumentów związanych z przyjęciem dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylająca dyrektywę 2001/37/WE (Dz.U. 2014, L 127, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji ares (2014) 3694540 z dnia 6 listopada 2014 r. w przedmiocie odmowy udzielenia dostępu do określonych dokumentów związanych z przyjęciem dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylająca dyrektywę 2001/37/WE w zakresie, w jakim odmówiono w niej dostępu do trzech pierwszych zdań trzeciego akapitu dokumentu nr 6.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 107 z 30.3.2015.


title: Sprawa F-59/06: Skarga wniesiona w dniu  8 maja 2006 r.  — Kerstens przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/34

         Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2006 r. — Kerstens przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-59/06)
   (2006/C 165/69)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Petrus J. F. Kerstens (Overijse, Belgia) [Przedstawiciel: C. Mourato, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 11 lipca 2005 r. przyjmującej sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej (REC) skarżącego za rok 2004;

               —

               uchylenie wyraźnej decyzji organu powołującego z dnia 6 lutego 2006 r. oddalającej zażalenie skarżącego nr R/769/05

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, będący urzędnikiem Komisji, kwestionuje oceny oraz punkty zasługi przyznane mu w ramach sprawozdania z przebiegu kariery za rok 2004. Skarżący podnosi naruszenie przepisów proceduralnych dotyczących dokonywania oceny i ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 regulaminu pracowniczego oraz oczywisty błąd w ocenie i naruszenie art. 43 regulaminu pracowniczego. W końcu skarżący zastrzega sobie prawo sformułowania trzeciego zarzutu dotyczącego nadużycia władzy.


title: Sprawa C-156/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 1 kwietnia 2015 r. – SIA „Private Equity Insurance Group”/AS „Swedbank”

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 1 kwietnia 2015 r. – SIA „Private Equity Insurance Group”/AS „Swedbank”
   (Sprawa C-156/15)
   (2015/C 198/32)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SIA „Private Equity Insurance Group”

      Strona pozwana: AS „Swedbank”

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 dyrektywy 2002/47/WE (1), dotyczący wykonania zabezpieczenia finansowego, rozpatrywany w świetle motywów 1 i 4 tej dyrektywy, należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie wyłącznie do rachunków wykorzystywanych w systemach rozrachunku papierów wartościowych, czy też w ten sposób, że ma on zastosowanie również do jakiegokolwiek rachunku założonego w banku, w tym do rachunku bieżącego, który nie jest używany do rozrachunku papierów wartościowych?

               2)

               Czy art. 8 i 3 dyrektywy 2002/47/WE, rozpatrywane w świetle jej motywów 3 i 5, należy interpretować w ten sposób, że celem dyrektywy jest zapewnienie instytucjom kredytowym szczególnie korzystnego pierwszeństwa w przypadku niewypłacalności ich klientów, zwłaszcza w stosunku do innych wierzycieli tych klientów, takich jak pracownicy – w odniesieniu do ich wierzytelności związanych z wynagrodzeniem za pracę, państwo – w odniesieniu do jego wierzytelności podatkowych oraz wierzyciele mający zabezpieczenie rzeczowe korzystające z rękojmi wiary publicznej wynikającej z wpisu do rejestru publicznego?

               3)

               Czy art. 1 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2002/47/WE należy uważać za środek harmonizacji minimalnej czy pełnej, a zatem czy przepis ten powinien być interpretowany w ten sposób, że pozwala on państwom członkowskim na rozszerzenie tego przepisu na podmioty, które są wyraźnie wyłączone z zakresu zastosowania dyrektywy?

               4)

               Czy art. 1 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2002/47/WE jest przepisem bezpośrednio stosowanym?

               5)

               Na wypadek gdyby cel i zakres dyrektywy 2002/47/WE okazały się węższe niż cel i zakres ustawy krajowej, której przyjęcie było formalnie uzasadnione obowiązkiem transpozycji dyrektywy – czy możliwe jest posłużenie się wykładnią dyrektywy w celu stwierdzenia nieważności klauzuli dotyczącej zabezpieczenia finansowego w formie gwarancji opartej na prawie krajowym, takiej jak ta, której dotyczy spór w postępowaniu głównym?

      (1)  Dyrektywa 2002/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 czerwca 2002 r. w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych (Dz.U. L 168, s. 43).


title: Sprawa C-564/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d’instance d’Orléans — Francja) — BNP Paribas Personal Finance SA, Facet SA przeciwko Guillaume Delmatti

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/9

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d’instance d’Orléans — Francja) — BNP Paribas Personal Finance SA, Facet SA przeciwko Guillaume Delmatti
   (Sprawa C-564/12) (1)

   2013/C 377/21
   Język postępowania: francuski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 38 z 9.2.2013.


title: Sprawa C-106/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesfinanzhof z dnia 25 listopada 2005 r. w sprawie L. u. P. GmbH przeciwko Finanzamt Bochum-Mitte

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesfinanzhof z dnia 25 listopada 2005 r. w sprawie L. u. P. GmbH przeciwko Finanzamt Bochum-Mitte
   (Sprawa C-106/05)
   (2005/C 115/21)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 3 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Bundesfinanzhof (Niemcy) z dnia 25 listopada 2004 r. w sprawie L. u. P. GmbH przeciwko Finanzamt Bochum-Mitte.
   Bundesgerichtshof zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy art. 13 cz. A ust. 1 lit. b) i ust. 2 szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG) (1) dopuszczają uzależnienie zwolnienia z podatku analiz laboratoryjnych zaleconych przez lekarzy ogólnych od wskazanych tam warunków również wtedy, gdy leczenie jest niezależnie od tego zwolniona od podatku?

      (1)  Dz.U.L 145, str. 1.


title: Sprawa T-62/08: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2008 r. — ThyssenKrupp Acciai Speciali Terni przeciwko Komisji

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/40

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2008 r. — ThyssenKrupp Acciai Speciali Terni przeciwko Komisji
   (Sprawa T-62/08)
   (2008/C 92/79)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: ThyssenKrupp Acciai Speciali Terni SpA (Terni, Włochy) (przedstawiciele: T. Salonico, G. Pellegrino, G. Pellegrino, G. Barone, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem i stwierdzenie nieważności tej decyzji w całości, jako że uznaje ona sporny środek za pomoc państwa, podczas gdy stanowi on w istocie zgodną z prawem kontynuację środka, na podstawie którego państwo włoskie przyznało spółce Terni (oraz jej następcom prawnym) odszkodowanie za wywłaszczenie w latach 1962–1963 należących do niej elektrowni,

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania,

               —

               tytułem żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności decyzji, w zakresie w jakim decyzja:

                           (a)

                           stanowi, że Włochy naruszyły art. 88 ust. 3 traktatu WE, przyznając w sposób niezgodny z prawem pomoc państwa na rzecz ThyssenKrupp, Cementir i Nuova Terni Industrie Chimiche;

                           (b)

                           stanowi, że pewne kwoty podlegają odzyskaniu od ThyssenKrupp, Cementir i Nuova Terni Industrie Chimiche, i w konsekwencji;

                           (c)

                           nakazuje Włochom niezwłoczne odzyskanie tych kwot wraz z odsetkami;

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w zakresie w jakim nakazuje Włochom niezwłoczne odzyskanie pomocy państwa wraz z odsetkami, ponieważ takie odzyskanie narusza ogólną zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej sprawie zaskarżono tą samą decyzję co w sprawie T-53/08 Włochy przeciwko Komisji.
   Zarzuty i główne argumenty, które podniesiono, są podobne do tych, które przedstawiono w tej sprawie. Oprócz naruszenia art. 87 i 88 traktatu WE w związku z błędną wykładnią przedłużenia taryf opłat mających charakter odszkodowania na rzecz spółek — następców prawnych Terni, skarżąca podnosi też posiłkowo:

               —

               naruszenie art. 88 traktatu WE w związku z nieuwzględnieniem okoliczności, iż w rzeczywistości sporny środek nie został jeszcze wykonany, a tym samym obowiązek uprzedniego zgłoszenia nie został naruszony i żadne kwoty nie podlegały odzyskaniu,

               —

               naruszenie art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE oraz bezprawność nakazu odzyskania pomocy zawartego w zaskarżonej decyzji ze względu na sprzeczność z zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań.


title: Sprawa C-334/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 3 maja 2007 r. w sprawie T-357/02 Freistaat Sachsen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 18 lipca 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/6

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 3 maja 2007 r. w sprawie T-357/02 Freistaat Sachsen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 18 lipca 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-334/07 P)
   (2007/C 223/07)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: Kilian Gross, działający w charakterze pełnomocnika)

      Druga strona postępowania: Freistaat Sachsen
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 3 maja 2007 r. w sprawie T-357/02 Freistaat Sachsen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich;

               —

               wydanie orzeczenia ostatecznego w sprawie i oddalenie skargi jako bezzasadnej;

               —

               obciążenie skarżącej w pierwszej instancji zarówno kosztami niniejszego odwołania, jak i kosztami poniesionymi w pierwszej instancji w sprawie T-357/02.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja ocenia, że zaskarżony wyrok narusza art. 88 ust. 2 i 3 WE, art. 249 ust. 2 WE, art. 254 ust. 2 zdanie drugie WE, art. 3 i nast. regulaminu oraz art. 10 ust. 1 rozporządzenia o zwolnieniach MŚP z powodu tego, że Sąd nie wiedział, że badanie legalności zaskarżonej decyzji (2003/226/WE) (1) należało przeprowadzić wyłącznie na podstawie przepisów rozporządzenia o zwolnieniach MŚP [rozporządzenie (WE) nr 70/2001] (2).
   Komisja podnosi, że rozporządzenie o zwolnieniach MŚP weszło w życie przed wydaniem zaskarżonej decyzji, a więc natychmiast znajdowało ono zastosowanie. Komisja twierdzi, że Sąd Pierwszej Instancji niesłusznie odmówił zastosowania rozporządzenia o zwolnieniach MŚP, biorąc pod uwagę, że Sąd narusza prawo, zakładając, że zastosowanie rozporządzenia o zwolnieniach MŚP w przypadku zaskarżonej decyzji miałoby moc wsteczną.
   Tytułem żądania ewentualnego Komisja podnosi, że zaskarżony wyrok narusza także art. 2 ust. 2 oraz art. 4 ust. 5 regulaminu [rozporządzenie (WE) nr 659/1999] (3), ponieważ Sąd popełnił błąd w odniesieniu do kryteriów kontroli i wymogów pełnego zgłoszenia.

      (1)  Dz.U. L 91, str. 13.

      (2)  Dz.U. L 10, str. 33.

      (3)  Dz.U. L 83, str. 1.


title: Sprawa T-454/16: Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2016 r. – Arrigoni/EUIPO – Arrigoni Formaggi (Arrigoni Valtaleggio)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/27

      Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2016 r. – Arrigoni/EUIPO – Arrigoni Formaggi (Arrigoni Valtaleggio)
      (Sprawa T-454/16)
      (2016/C 364/30)
      Język skargi: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Arrigoni SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat P. Di Gravio)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Arrigoni Formaggi SpA (Bergame, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Arrigoni Formaggi SpA

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego zawierającego elementy słowne „Arrigoni Valtaleggio” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 028 737

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 maja 2016 r. w sprawie R 2922/2014-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie skargi i w rezultacie zaskarżonej decyzji za nieistniejącą lub stwierdzenie jej nieważności z wskazanych poniżej powodów oraz przekazanie w razie potrzeby sprawy do pierwszego rozpatrującego składu lub uznanie pierwszej decyzji z dnia 17 kwietnia 2013 r. nr C 406 A za ważną i ostateczną;

                  —

                  w każdym przypadku unieważnienie na podstawie wskazanych poniżej naruszeń prawa zgłoszenia nr 1 028 737 dokonanego przez spółkę Arrigoni Valtaleggio SpA.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

                  —

                  Naruszenie rozporządzenia Rady nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego;

                  —

                  Naruszenie europejskiej karty konstytucyjnej;

                  —

                  Naruszenie art. II-77 prawa własności;

                  —

                  Naruszenie art. 76 i 87 konstytucji;

                  —

                  Naruszenie ustawy nr 273 z dnia 12 grudnia 2002 r.;

                  —

                  Naruszenie kodeksu własności intelektualnej, dekretu z mocą ustawy nr 30 z dnia 10 lutego 2005 r. ze zm.: art. 7, art. 12, pkt B, C, G, art. 13 ust. 1, art. 16 pkt 1, art. 20, art. 22 ust 1 i 2;

                  —

                  Wraz z wszystkimi wynikającymi z tego konsekwencjami prawnymi, również w odniesieniu do kosztów, z zastrzeżeniem wszystkich istniejących praw.


title: Sprawa F-113/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 20 lipca 2016 r. – Adriaen i in./Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Artykuł 45 regulaminu pracowniczego – Postępowanie w sprawie awansu (2014) – Ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego – Lista urzędników przedstawionych do awansu przez dyrektorów generalnych i kierowników służb – Pominięcie nazwisk skarżących – Możliwość zakwestionowania listy urzędników przedstawionych do awansu przed wspólnym komitetem ds. Awansów – Porównanie osiągnięć urzędników mogących ubiegać się o awans – Opinie wydawane przez wspólny organ – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/35

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 20 lipca 2016 r. – Adriaen i in./Komisja
      (Sprawa F-113/15) (1)

      ([Służba publiczna - Urzędnicy - Artykuł 45 regulaminu pracowniczego - Postępowanie w sprawie awansu (2014) - Ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego - Lista urzędników przedstawionych do awansu przez dyrektorów generalnych i kierowników służb - Pominięcie nazwisk skarżących - Możliwość zakwestionowania listy urzędników przedstawionych do awansu przed wspólnym komitetem ds. Awansów - Porównanie osiągnięć urzędników mogących ubiegać się o awans - Opinie wydawane przez wspólny organ - Obowiązek uzasadnienia])
      (2016/C 364/41)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Charlotte Adriaen (Bruksela, Belgia) i in. (przedstawiciel: adwokat R. Rata)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser, G. Berscheid i A.A. Gilly, pełnomocnicy)

         Przedmiot sprawy

      Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie nieujęcia nazwisk skarżących na liście urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu (2014).

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Charlotte Adriaen oraz dwunastu pozostałych skarżących, których nazwiska zostały wymienione w załączniku pokrywają własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2015 r., s. 55.


title: Sprawa C-569/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 5 listopada 2015 r. – X/Staatssecretaris van Financiën

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 5 listopada 2015 r. – X/Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-569/15)
   (2016/C 038/37)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: X

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy tytuł II rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (1) należy interpretować w ten sposób, że pracownik zamieszkujący w Niderlandach, który zwykle wykonuje działalność zawodową w Niderlandach i któremu udzielono urlopu bezpłatnego na okres trzech miesięcy, powinien być traktowany tak, jak gdyby (również) w tym okresie był w dalszym ciągu zatrudniony w Niderlandach, w sytuacji, gdy i) jego stosunek pracy jest w owym okresie nadal trwa oraz ii) wskazany okres jest uznawany za okres, w trakcie którego wykonywana jest praca najemna w rozumieniu niderlandzkiej ustawy o bezrobociu?

               2.

                           a)

                           Jakie przepisy prawa mają zastosowanie na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sytuacji, gdy w trakcie urlopu bezpłatnego pracownik ten jest zatrudniony w innym państwie członkowskim?

               2.

                           b)

                           Czy w tym kontekście ma także znaczenie okoliczność, że dana osoba była zatrudniana w owym innym państwie członkowskim na okresy wynoszące około jednego tygodnia lub dwóch tygodni, dwukrotnie w następnym roku oraz jednokrotnie w każdym z kolejnych trzech lat, przy czym nie korzystała w związku z tym z urlopu bezpłatnego w Niderlandach?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2).


title: Sprawy połączone T-81/03, T-82/03 I T-103/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2006 r. — Mast-Jägermeister przeciwko OHIM — Licorera Zacapaneca (VENADO w ramie) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznych wspólnotowych znaków towarowych VENADO w ramie, VENADO i VENADO ESPECIAL — Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe przedstawiające głowę jelenia widzianą od przodu i wpisaną w okrąg — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/30

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2006 r. — Mast-Jägermeister przeciwko OHIM — Licorera Zacapaneca (VENADO w ramie)
   (Sprawy połączone T-81/03, T-82/03 I T-103/03) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznych wspólnotowych znaków towarowych VENADO w ramie, VENADO i VENADO ESPECIAL - Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe przedstawiające głowę jelenia widzianą od przodu i wpisaną w okrąg - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2006/C 331/67)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Mast-Jägermeister AG (Wolfenbüttel, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Drzymalla)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. García Murillo, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Licorera Zacapaneca SA (Santa Cruz, Guatemala) (przedstawiciele: adwokaci L. Corno Caparrós i B. Uriarte Valiente)
   Przedmiot sprawy
   Trzy skargi na decyzje Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 grudnia 2002 r. (sprawy R 412/2002-1 i R 382/2002-1) oraz z dnia 14 stycznia 2003 r. (sprawa R 407/2002-1), dotyczące postępowań w sprawie sprzeciwu między Licorera Zacapaneca SA a Mast-Jägermeister AG
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 grudnia 2002 r. (sprawa R 412/2002-1 i sprawa R 382/2002-1) oraz z dnia 14 stycznia 2003 r. (sprawa R 407/2002-1).

               2)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) pokrywa koszty poniesione przez skarżącą.

               3)

               Interwenient ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.5.2003.


               29.5.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/6

         Skarga wniesiona dnia 13 kwietnia 2004 r. przez Kurta Martin Mayera, Tilly Forstbetribe GesmbH, Antona Volpini de Maestriego i Johannesa Volpini de Maestriego przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-137/04)
   (2004/C 146/09)
   język postępowania: niemiecki
   Dnia 13 kwietnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zwrócili się ze skargą przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich Kurt Martin Mayer, Eisentratten (Austria), Tilly Forstbertribe GesmbH, Treibach (Austria), Anton Volpini de Maestri, Spittal/Drau (Austria) i Johannes Volpini de Maestri, Seeboden (Austria). Pełnomocnikiem procesowym skarżących jest rechtsanwalt M. Schaffgotsch.
   Strony skarżące wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji Komisji;

         w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku przez Sąd Pierwszej Instancji, alternatywnie,

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona wszystkich terenów w Austrii mających znaczenie dla Wspólnoty (kod AT załącznika nr 1 do zaskarżonej decyzji);

         w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku przez Sąd Pierwszej Instancji, alternatywnie,

               —

                           a)

                           stwierdzenie nieważności umieszczenia w zaskarżonej decyzji Komisji terenu AT 2102000 „Nockberge” oraz

                           b)

                           stwierdzenie nieważności umieszczenia w zaskarżonej decyzji Komisji terenu AT 211900 „Gut Walterskirchen”;

         w przypadku nieuwzględnienia wniosku, alternatywnie,

               —

               stwierdzenie nieważności umieszczenia w załączniku nr 1 do zaskarżonej decyzji niektórych terenów jako terenów mających znaczenie dla Wspólnoty ze względu na siedliska i gatunki charakteryzujące się stopniem reprezentatywności oraz ogólnej kwalifikacji B, C i D (alternatywnie C i D, alternatywnie wyłącznie C) według formularzy standardów (albo danych) Państw Członkowskich

                           a)

                           w zakresie umieszczenia wszelkich terenów w zaskarżonej decyzji (tzn. w załączniku nr 1), alternatywnie

                           b)

                           w zakresie umieszczenia wszystkich terenów austriackich (kod AT w załączniku nr1), alternatywnie

                           c)

                           wyłącznie tereny AT 2102000 „Nockberge” i AT 211900 „Gut Walterskirchen”,

               —

               niezależnie od powyższego, o zasądzenie od Komisji zwrotu kosztów niniejszego postępowania do rąk pełnomocnika skarżących.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący występują z niniejszą skargą przeciwko decyzji Komisji z dnia 22 grudnia 2003 r. przyjmująca, na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG, wykaz terenów w alpejskim regionie biogeograficznym mających znaczenie dla Wspólnoty (1). Skarżący są rolnikami i leśnikami, prowadzącymi na swoich nieruchomościach gruntowych gospodarstwa rolne i leśne wraz z działalnością uboczną, nieruchomościach leżących na obszarze „terenów o znaczeniu dla Wspólnoty”, które zostały ustanowione mocą zaskarżonej decyzji. Skarżący podnoszą, że przez tą decyzję stali się adresatami norm wspólnotowych. Tym samym przedmiot własności skarżących, który powinien podlegać ochronie zgodnie ze wspólnotową tradycją konstytucyjną, został poddany ograniczeniom wykraczającym dalece poza dopuszczalne ograniczenia ze względów społecznych i to w sposób schematyczny, bez wyważenia interesów, bez wyjątków, oraz bez odpowiedniego odszkodowania (lub nawet bez przedsięwzięcia środków mających na celu odszkodowanie), co stanowi naruszenie postanowień traktatu w rozumieniu art. 230 ust. 2 WE, wymagające stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.
   Skarżący podnoszą, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna również z samą dyrektywą (2), na podstawie której została wydana. Nie zostały bowiem określone we właściwy sposób podstawy wymagane do określenia koniecznych nakładów finansowych, ani nie została zapewniona wymagana przez dyrektywę spójność sieci terenów chronionych.
   Co więcej, skarżący podnoszą, że Komisja w zaskarżonej decyzji nie stwierdziła w sposób wyraźny i dosłowny dla jakich gatunków i rodzajów siedlisk tereny, które zakwalifikowała jako „tereny o znaczeniu dla Wspólnoty” mają faktycznie znaczenie wspólnotowe. Wreszcie, skarżący utrzymują, że Komisja w stosunku do terenów chronionych, które dotyczą skarżących oparła się w treści decyzji na błędnych podstawach faktycznych. W ten sposób tereny te zostały, w przypadku niektórych gatunków i rodzajów siedlisk, błędnie zaklasyfikowane jako tereny o znaczeniu dla Wspólnoty, co stanowi przesłankę, której konsekwencją jest konieczność stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

      (1)  Dz. U L 14 z dnia 21 stycznia 2004 r., str, 21

      (2)  Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 marca 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory(Dz. U. L 206, str. 7)


title: Sprawa C-534/06: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 5 czerwca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Industria Lavorazione Carni Ovine Srl przeciwko Regione Lazio (Wspólna polityka rolna — EFOGR — Artykuł 13 rozporządzenia (EWG) nr 866/90 — Wyłączenie inwestycji dotyczących przetwarzania produktów pochodzących z państw trzecich — Zasada proporcjonalności)

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/3

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 5 czerwca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione — Włochy) — Industria Lavorazione Carni Ovine Srl przeciwko Regione Lazio
   (Sprawa C-534/06) (1)

   (Wspólna polityka rolna - EFOGR - Artykuł 13 rozporządzenia (EWG) nr 866/90 - Wyłączenie inwestycji dotyczących przetwarzania produktów pochodzących z państw trzecich - Zasada proporcjonalności)
   (2008/C 183/04)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte suprema di cassazione
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Industria Lavorazione Carni Ovine Srl

      Strona pozwana: Regione Lazio
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte suprema di cassazione — Wykładnia art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 866/90 z dnia 29 marca 1990 r. w sprawie poprawy warunków przetwarzania i obrotu produktami rolnymi (Dz.U. L 91, str. 1) — Wyłączenie inwestycji dotyczących obrotu lub przetwarzania produktów pochodzących z państw trzecich — Wyłączenie w przypadku inwestycji dotyczących również produktów pochodzących z państw członkowskich zrealizowanych z zachowaniem konkretnego programu, w ramach którego otrzymano dofinansowanie
   Sentencja
   Artykuł 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 866/90 z dnia 29 marca 1990 r. w sprawie poprawy warunków przetwarzania i obrotu produktami rolnymi należy interpretować w ten sposób, iż w okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym nie wyłącza on wypłaty pomocy finansowej w przypadkach, w których ma miejsce obrót lub przetwarzanie obejmujące również produkty pochodzące spoza terytorium Wspólnoty, jeżeli konkretny program, na który udzielono tej pomocy, został zachowany w tym znaczeniu, że produkty mające pochodzenie wspólnotowe zostały wprowadzone do obrotu lub przetworzone w przewidzianych ilościach.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa T-716/16: Postanowienie Sądu z dnia 19 lipca 2017 r. – Pfizer i Pfizer santé familiale/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Unia celna — Wspólna taryfa celna — Nomenklatura taryfowa i statystyczna — Klasyfikacja według Nomenklatury scalonej — Podpozycje taryfowe — Cła mające zastosowanie do towarów sklasyfikowanych w tych podpozycjach taryfowych — Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/33

         Postanowienie Sądu z dnia 19 lipca 2017 r. – Pfizer i Pfizer santé familiale/Komisja
   (Sprawa T-716/16) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Unia celna - Wspólna taryfa celna - Nomenklatura taryfowa i statystyczna - Klasyfikacja według Nomenklatury scalonej - Podpozycje taryfowe - Cła mające zastosowanie do towarów sklasyfikowanych w tych podpozycjach taryfowych - Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   (2017/C 293/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pfizer Ltd (Sandwich, Zjednoczone Królestwo) i Pfizer Santé familiale (Paryż, Francja) (przedstawiciele: L. Catrain González, adwokat i E. Wright, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Caeiros i K. Skelly, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 263 TFUE o częściowe stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1140 z dnia 8 lipca 2016 r. z dnia 8 lipca 2016 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej (Dz.U. 2016, L 189, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna

               2)

               Pfizer Ltd i Pfizer Santé familiale pokrywają koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 462 z dnia 12.12.2016 r.


title: Sprawa C-208/17 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 28 lutego 2017 r. w sprawie T-192/16, NF/Rada Europejska, wniesione w dniu 21 kwietnia 2017 r. przez NF

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/12

         Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 28 lutego 2017 r. w sprawie T-192/16, NF/Rada Europejska, wniesione w dniu 21 kwietnia 2017 r. przez NF
   (Sprawa C-208/17 P)
   (2017/C 231/16)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: NF (przedstawiciele: P. O’Shea, BL, I. Whelan, BL, i B. Burns, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Rada Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o:

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 28 lutego 2017 r., w którym Sąd ten uznał, że wniesioną doń skargę należy odrzucić ze względu na brak właściwości do jej rozpoznania i wydania rozstrzygnięcia w jej przedmiocie;

               —

               wydanie prawomocnego wyroku w sprawie będącej przedmiotem odwołania i stwierdzenie, że Sąd Unii Europejskiej dopuścił się naruszenia prawa uznając się za niemający właściwości do wydania rozstrzygnięcia, i obciążenia pozwanej w sprawie T-192/16 kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w związku z wydaniem postanowienia przez Sąd i rozstrzygnięciem, jakie wyda Trybunał Sprawiedliwości w niniejszym postępowaniu odwoławczym;

               —

               przekazanie sprawy Sądowi Unii Europejskiej celem wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie podniesionych w niej kwestii wraz ze wskazaniem, że Sąd ten jest właściwy do jego wydania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Brak uzasadnienia;

               2.

               Brak odpowiedniej oceny kwestii tego, czy zaskarżona umowa była w rzeczywistości decyzją pozwanej;

               3.

               Nieuwzględnienie istotnych okoliczności faktycznych;

               4.

               Brak uwzględnienia przedłożonych dowodów;

               5.

               Brak dogłębnego zbadania i pełnej oceny istotnych okoliczności sprawy;

               6.

               Brak podjęcia dalszych koniecznych działań;

               7.

               Wydanie rozstrzygnięcia mimo braku wystarczającej ilości informacji;

               8.

               Uchybienie zasadom ustanowionym przez Trybunał w sprawie C-294/83.


title: Sprawa T-410/09 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 7 maja 2010 r. — Almamet przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Konkurencja — Decyzja Komisji nakładająca grzywnę — Gwarancja bankowa — Wniosek o zawieszenie wykonania — Szkoda finansowa — Brak wyjątkowych okoliczności — Brak pilnego charakteru)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/39

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 7 maja 2010 r. — Almamet przeciwko Komisji
   (Sprawa T-410/09 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Konkurencja - Decyzja Komisji nakładająca grzywnę - Gwarancja bankowa - Wniosek o zawieszenie wykonania - Szkoda finansowa - Brak wyjątkowych okoliczności - Brak pilnego charakteru)
   2010/C 179/68
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Almamet GmbH Handel mit Spänen und Pulvern aus Metall (Ainring, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Hautbourg i C. Renner)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Khan, V. Bottka i N. von Lingen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji z dnia 22 lipca 2009 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F-1/39.396 — Odczynniki na bazie karbidu i magnezu w przemyśle metalurgicznym i gazowniczym).

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-78/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad (Bułgaria) w dniu 14 lutego 2012 r. — Evita-K EOOD przeciwko Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” , Sofia

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad (Bułgaria) w dniu 14 lutego 2012 r. — Evita-K EOOD przeciwko Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto”, Sofia
   (Sprawa C-78/12)
   2012/C 133/30
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administrativen sad Sofia-grad

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Evita-K EOOD

      Strona pozwana: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” Sofia

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie „dostawy towarów” w rozumieniu art. 14 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) w związku z art. 345 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji zaistniałej w sprawie przed sądem krajowym dopuszcza, aby odbiorca dostawy uzyskał prawo do rozporządzania towarami (ruchomości oznaczone co do gatunku) poprzez nabycie własności tych towarów w drodze odpłatnego wejścia w posiadanie w dobrej wierze od osoby niebędącej właścicielem, co na podstawie krajowych regulacji państwa członkowskiego jest dopuszczalne, przy czym należy uwzględnić, że zgodnie z owymi regulacjami prawo własności do takich rzeczy jest przenoszone poprzez ich przekazanie?

               2)

               Czy dla celów wykazania dokonania „dostawy towarów” w rozumieniu art. 14 ust. 1 dyrektywy 2006/112 odnośnie konkretnej faktury w związku z wykonaniem na podstawie art. 178 lit. a) dyrektywy prawa do odliczenia wskazanego w owej fakturze i rzeczywiście uiszczonego podatku jest wymagane, by odbiorca dostawy wykazał prawa własności dostawcy, gdy przedmiotem dostawy są rzeczy oznaczone co do gatunku, a prawo własności do takich rzeczy jest zgodnie z regulacjami państwa członkowskiego przenoszone poprzez ich przekazanie, przy czym zgodnie z tymi regulacjami dopuszczalne jest również nabycie prawa własności do tych towarów od osoby niebędącej właścicielem w drodze odpłatnego wejścia w posiadanie w dobrej wierze?
               Czy „dostawę towarów” dla celów odliczenia podatku naliczonego w rozumieniu dyrektywy należy uznać za wykazaną, gdy w sytuacji zaistniałej w sprawie przed sądem krajowym odbiorca dokonał następczej dostawy tych samych towarów (zwierzęta podlegające obowiązkowi identyfikacji) poprzez wywóz przedkładając zgłoszenie celne i brak jest dowodów wskazujących na prawa osób trzecich do tych towarów?

               3)

               Czy dla celów wykazania dokonania „dostawy towarów” w rozumieniu art. 14 ust. 1 dyrektywy 2006/112 odnośnie konkretnej faktury w związku z wykonaniem na podstawie art. 178 lit. a) dyrektywy prawa do odliczenia wskazanego w owej fakturze i rzeczywiście uiszczonego podatku należy przyjąć, że dostawca i odbiorca, którzy nie są producentami rolnymi, działają w złej wierze, gdy przy odbiorze towarów nie został przez poprzedniego właściciela przedstawiony dokument, w którym wskazane byłyby kolczyki zwierząt zgodnie z wymogami przepisów weterynaryjnych Unii Europejskiej i owe kolczyki nie są wskazane w świadectwie weterynaryjnym wydanym przez organ administracji, stanowiącym dokument znajdujący się na pokładzie przy transporcie zwierząt w ramach dokonywania konkretnej dostawy?
               Jeżeli dostawca i odbiorca samodzielnie dokonali spisu kolczyków dostarczanych na ich rzecz zwierząt, to czy należy przyjąć, że spełnili oni wymogi wskazanych przepisów weterynaryjnych Unii, w sytuacji, gdy organ administracji nie wskazał owych kolczyków w świadectwie weterynaryjnym, stanowiącym dokument znajdujący się na pokładzie przy dostawie zwierząt ?

               4)

               Czy dostawca i odbiorca w sprawie przed sądem krajowym, którzy nie są producentami rolnymi, mają na podstawie art. 242 dyrektywy 2006/112 obowiązek księgowego wskazania przedmiotu dostawy (zwierzęta podlegające obowiązkowi identyfikacji lub „aktywa biologiczne”) przy zastosowaniu międzynarodowego standardu rachunkowości 41 — rolnictwo i wykazania władztwa nad aktywami zgodnie z tym standardem?

               5)

               Czy na podstawie art. 226 pkt 6 dyrektywy 2006/112 jest wymagane, by w fakturach VAT, takich jak faktura sporna w sprawie przed sądem krajowym wskazane były również kolczyki zwierząt będących przedmiotem dostawy, które zgodnie z weterynaryjnymi przepisami Unii podlegają obowiązkowi identyfikacji, gdy krajowe regulacje państwa członkowskiego nie przewidują w sposób wyraźny takiego wymogu dla celów przeniesienia prawa własności tych zwierząt i osoby biorące udział w dostawie nie są producentami rolnymi?

               6)

               Czy uwzględniając art. 185 ust. 1 dyrektywy 2006/112 jest dopuszczalne, by na podstawie przepisu krajowego, takiego jak rozpatrywany w sprawie przed sądem krajowym, dokonywać korekty odliczenia podatku naliczonego w związku ze stwierdzeniem, że nie zostało wykazane prawo własności dostawcy towarów będących przedmiotem dostawy, gdy dostawa nie została anulowana przez któregokolwiek z uczestników transakcji, odbiorca dokonał dalszej dostawy tych samych towarów, brak jest dowodów na okoliczność podniesionych praw osób trzecich względem owych towarów (zwierzęta podlegające obowiązkowi identyfikacji), podniesiono brak złej wiary odbiorcy dostawy i prawo własności do owych towarów, oznaczonych tylko co do gatunku, jest zgodnie z regulacjami krajowymi przenoszone poprzez ich przekazanie?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.