title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 września 2008 r.#Hans Eckelkamp i inni przeciwko Belgische Staat.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Hof van beroep te Gent - Belgia.#Swobodny przepływ kapitału - Artykuły 56 WE i 58 WE - Podatek spadkowy - Przepisy krajowe dotyczące obliczania podatku od przeniesienia własności nieruchomości niedopuszczające odliczenia od wartości nieruchomości obciążeń hipotecznych odnoszących się do tej nieruchomości ze względu na to, że spadkodawca zamieszkiwał w chwili śmierci w innym państwie członkowskim - Ograniczenie - Uzasadnienie - Brak.#Sprawa C-11/07.

text:
      Sprawa C-11/07
      Hans Eckelkamp i in.
      przeciwko
      państwu belgiskiemu
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Gent)
      Swobodny przepływ kapitału − Artykuły 56 WE i 58 WE – Podatek od spadków − Przepisy krajowe dotyczące obliczania podatku od przeniesienia własności nieruchomości niedopuszczające
         odliczenia od wartości nieruchomości obciążeń hipotecznych odnoszących się do tej nieruchomości ze względu na to, że spadkodawca
         zamieszkiwał w chwili śmierci w innym państwie członkowskim − Ograniczenie − Uzasadnienie − Brak

      Streszczenie wyroku
      1.        Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice – Właściwość sądu krajowego
      (art 234 WE)
      2.        Pytania prejudycjalne – Właściwość Trybunału – Granice – Pytania pozbawione w sposób oczywisty znaczenia dla sprawy i pytania
            hipotetyczne zadane w kontekście wykluczającym użyteczną odpowiedź
      (art. 234 WE)
      3.        Swobodny przepływ kapitału – Ograniczenia – Podatek od spadków
      (art. 56 WE, 58 WE)
      1.        W ramach postępowania, o którym mowa w art. 234 WE, opartego na całkowitym rozdziale zadań sądów krajowych i Trybunału, ocena
         stanu faktycznego sprawy należy w pełni do sądu krajowego. Zatem Trybunał może jedynie orzekać o wykładni lub ważności aktów
         prawa wspólnotowego w oparciu o fakty przedstawione mu przez sąd krajowy. Tak samo jedynie do sądu krajowego, przed którym
         zawisł spór i na którym spoczywa odpowiedzialność za przyszły wyrok, należy – przy uwzględnieniu okoliczności konkretnej sprawy
         – zarówno ocena, czy do wydania wyroku jest mu niezbędne uzyskanie orzeczenia prejudycjalnego, jak i ocena znaczenia pytań,
         które zadaje Trybunałowi. W konsekwencji jeśli postawione pytania dotyczą wykładni prawa wspólnotowego, Trybunał jest co do
         zasady zobowiązany do wydania orzeczenia.

      (por. pkt 27, 52)
      2.        W ramach postępowania, o którym mowa w art. 234 WE, odmowa udzielenia odpowiedzi na pytanie prejudycjalne postawione przez
         sąd krajowy jest możliwa jedynie wtedy, gdy żądana wykładnia prawa wspólnotowego w sposób oczywisty nie ma żadnego związku
         ze stanem faktycznym lub przedmiotem sporu toczącego się przed sądem krajowym lub też gdy problem ma charakter hipotetyczny
         albo gdy Trybunał nie posiada wystarczającej wiedzy na temat okoliczności faktycznych i prawnych, aby odpowiedzieć na postawione
         mu pytania w użyteczny sposób.

      (por. pkt 28)
      3.        Przepisy art. 56 WE w związku z art. 58 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom państwa członkowskiego
         dotyczącym obliczania podatków od spadku i podatków od przeniesienia własności należnych w związku z dziedziczeniem nieruchomości
         położonej w państwie członkowskim, które nie przewidują możliwości odliczenia długów obciążających tę nieruchomości, w przypadku
         gdy spadkodawca w chwili śmierci nie zamieszkiwał w tym państwie, lecz w innym państwie członkowskim, podczas gdy taka możliwość
         jest przewidziana, w przypadku gdy spadkodawca w chwili śmierci zamieszkiwał w państwie położenia nieruchomości będącej przedmiotem
         spadku.

      Skoro bowiem tego typu przepisy uzależniają możliwość odliczenia określonych długów obciążających daną nieruchomość od miejsca
         zamieszkania spadkodawcy w chwili śmierci, to wynikające stąd wyższe opodatkowanie spadku po nierezydencie stanowi przeszkodę
         w swobodnym przepływie kapitału.

      To odmienne traktowanie nie może być uzasadnione tym, że dotyczy sytuacji, które nie są obiektywnie porównywalne. Skoro przepisy
         krajowe traktują tak samo, dla celów opodatkowania nieruchomości nabytej w drodze dziedziczenia położonej na terytorium tego
         państwa, spadkobierców osoby będącej w chwili śmierci rezydentem oraz spadkobierców osoby będącej w tym samym czasie nierezydentem,
         nie mogą one w ramach tego samego opodatkowania traktować owych spadkobierców inaczej przy odliczaniu obciążeń tej nieruchomości
         bez wprowadzania dyskryminacji. Traktując w taki sam sposób – z wyjątkiem kwestii odliczania długów – spadki po tych dwóch
         kategoriach osób dla celów opodatkowania, ustawodawca krajowy przyznał w istocie, że w zakresie sposobów i warunków opodatkowania
         nie istnieje żadna obiektywna różnica pomiędzy sytuacjami, w jakiej znajdują się owe osoby, która mogłaby uzasadnić ich odmienne
         traktowanie.

      Ponadto państwo członkowskie, w którym położona jest nieruchomość będąca przedmiotem spadku, nie może w celu uzasadnienia
         ograniczenia w swobodnym przepływie kapitału wynikającego z jego ustawodawstwa powoływać się na możliwość, niezależną od jego
         woli, przyznania prawa do zaliczenia na poczet podatku przez inne państwo członkowskie, takie jak państwo członkowskie zamieszkania
         spadkodawcy w chwili śmierci, które to prawo mogłoby całkowicie lub częściowo skompensować stratę poniesioną przez spadkobierców
         w wyniku braku możliwości odliczenia długów obciążających tę nieruchomość przy obliczaniu podatku od przeniesienia własności
         w państwie jej położenia.

      (por. pkt 46, 60, 63, 68, 71; sentencja)
WYROK TRYBUNAŁU (trzecia izba)
      z dnia 11 września 2008 r.(*)

      Swobodny przepływ kapitału − Artykuły 56 WE i 58 WE – Podatek od spadków − Przepisy krajowe dotyczące obliczania podatku od przeniesienia własności nieruchomości niedopuszczające
         odliczenia od wartości nieruchomości obciążeń hipotecznych odnoszących się do tej nieruchomości ze względu na to, że spadkodawca
         zamieszkiwał w chwili śmierci w innym państwie członkowskim − Ograniczenie − Uzasadnienie − Brak

      W sprawie C‑11/07
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez hof van
         beroep te Gent (Belgia) postanowieniem z dnia 11 stycznia 2007 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 18 stycznia 2007 r.,
         w postępowaniu:

      Hans Eckelkamp,
      Natalie Eckelkamp,
      Monica Eckelkamp,
      Saskia Eckelkamp,
      Thomas Eckelkamp,
      Jessica Eckelkamp,
      Joris Eckelkamp
      przeciwko
      Państwu belgijskiemu,
      TRYBUNAŁ (trzecia izba),
      w składzie: A. Rosas, prezes izby, J.N. Cunha Rodrigues, J. Klučka, A.Ó Caoimh (sprawozdawca) i A. Arabadjiev, sędziowie,
      rzecznik generalny: J. Mazák,
      sekretarz: B. Fülöp, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 13 grudnia 2007 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu H. Eckelkampa, N. Eckelkamp, M. Eckelkamp, S. Eckelkamp, T. Eckelkampa, J. Eckelkamp i J. Eckelkampa, przez B. Coopmana
         oraz M. Van Daela, advocaten,

      –        w imieniu rządu belgijskiego przez L. Van den Broeck, działającą w charakterze pełnomocnika, wspieraną przez A. Haeltermana,
         advocaat,

      –        w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez R. Lyala, A. Weimara oraz R. Troostersa, działających w charakterze pełnomocników,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 13 marca 2008 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 12 WE, 17 WE, 18 WE, 56 WE i 58 WE.

      2        Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy spadkobiercami po obywatelce Niemiec, H. Eckelkamp, zmarłej w Niemczech,
         a FOD Financiën, Administratie van de BTW, registratie en domeinen (federalną służbą finansów publicznych, administracją podatku
         od wartości dodanej, rejestru i własności publicznej) w przedmiocie odmowy odliczenia długów związanych z nieruchomością położoną
         w Belgii, która należała do spadkodawczyni, przy obliczaniu podatku od przeniesienia własności tej nieruchomości ze względu
         na okoliczność, że spadkodawczyni nie zamieszkiwała na terytorium Belgii w chwili śmierci.

       Ramy prawne
       Uregulowanie wspólnotowe
      3        Zgodnie z art. 1 dyrektywy Rady 88/361/EWG z dnia 24 czerwca 1988 r. w sprawie wykonania art. 67 traktatu [później art. 67
         traktatu WE (uchylonego przez traktat z Amsterdamu)] (Dz.U. L 178, s. 5):

      „1.      Z zastrzeżeniem następujących przepisów, państwa członkowskie znoszą ograniczenia w zakresie przepływów kapitału, dokonywanych
         między osobami zamieszkałymi w państwach członkowskich. W celu ułatwienia stosowania niniejszej dyrektywy przepływy kapitału
         klasyfikuje się zgodnie z nomenklaturą, zawartą w załączniku I.

      2.      Przelewy w odniesieniu do przepływów kapitału odbywają się na tych samych warunkach kursowych, jakie obowiązują przy realizacji
         płatności w transakcjach bieżących”.

      4        Pośród kategorii przepływów kapitału wymienionych w załączniku I do dyrektywy 88/361, w tytule XI zamieszczono „Przepływy
         kapitału o charakterze osobistym”, obejmujące spadki i zapisy.

       Uregulowania krajowe
      5        W Belgii kompetencje w zakresie stawki podatkowej, podstawy opodatkowania, zwolnień od podatku i obniżek podatku w odniesieniu
         do podatków spadkowych należą do regionów.

      6        Artykuł 1 kodeksu podatków spadkowych Regionu Flandrii (zwanego dalej „kodeksem”) stanowi:

      „Niniejszym ustanawia się następujące podatki:
      1)      podatek od spadku od wartości całego majątku, po odliczeniu długów, należącego do mieszkańca Królestwa Belgii;
      2)      podatek od przeniesienia własności mortis causa od wartości majątku nieruchomego położonego na terytorium Belgii, należącego
         do majątku osoby niebędącej mieszkańcem Królestwa Belgii.

      Za mieszkańca Królestwa Belgii uważa się osobę, która w chwili śmierci miała miejsce zamieszkania na terytorium Królestwa
         Belgii lub której majątek w chwili śmierci tam się znajdował”.

      7        Zgodnie z art. 15 kodeksu podatek od spadku płatny jest – po odliczeniu długów – od całego majątku spadkodawcy, niezależnie
         od miejsca położenia tego majątku.

      8        Artykuł 18 kodeksu, który dotyczy nierezydentów, stanowi:

      „Podatek od przeniesienia własności majątku mortis causa nalicza się od całego majątku nieruchomego położonego na terytorium
         Belgii i należącego do spadkodawcy, bez odliczenia ciążących na nim długów i zobowiązań”.

      9        Zgodnie z art. 29 kodeksu, aby dany dług mógł zostać uwzględniony po stronie pasywów, musi on istnieć w chwili śmierci spadkodawcy,
         a wykazanie tej okoliczności może nastąpić za pomocą wszelkich środków dowodowych, jakie są dopuszczalne w przypadku czynności
         prowadzącej do powstania wierzytelności i długu.

      10      Artykuł 40 kodeksu stanowi, że termin na złożenie oświadczenia o spadku wynosi pięć miesięcy od dnia śmierci spadkodawcy,
         jeśli nastąpiła ona na terytorium Królestwa Belgii, i sześć miesięcy od dnia śmierci spadkodawcy, jeśli nastąpiła ona w innym
         kraju europejskim.

      11      Zgodnie z art. 41 kodeksu:

      „Termin na złożenie oświadczenia o spadku może zostać przedłużony przez dyrektora generalnego do spraw rejestru i własności
         publicznej.

      Oświadczenie złożone w terminie określonym w ustawie lub przedłużonym przez Dyrektora Generalnego możne zostać zmienione tylko
         przed upływem tego terminu, chyba że zainteresowane strony wyraźnie zrzekły się tego uprawnienia poprzez złożenie stosownego
         oświadczenia w zgodzie z wymogami obowiązującego prawa”.

      12      Artykuł 48 ust. 1 kodeksu zawiera tabele wskazujące stawki podatku, które znajdują zastosowanie w przypadku podatku od spadku
         oraz podatku od przeniesienia własności mortis causa. Artykuł 48 ust. 2 akapit czwarty brzmi:

      „Długi i koszty pogrzebu odlicza się w pierwszej kolejności z majątku ruchomego oraz aktywów, o których mowa w art. 60a, chyba
         że składający oświadczenie udowodnią, że długi zostały zaciągnięte w celu nabycia i utrzymania nieruchomości”.

      13      Pomiędzy Królestwem Belgii a Republiką Federalną Niemiec nie została podpisana umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie
         podatków spadkowych.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne
      14      Skarżący w postępowaniu przed sądem krajowym są spadkobiercami R.H. Eckelkamp zmarłej w Düsseldorfie (Niemcy) w dniu 30 grudnia
         2003 r.

      15      W dniu 13 listopada 2002 r. R.H. Eckelkamp podpisała dokument zawierający uznanie długu wobec jednego ze skarżących, Hansa
         Eckelkampa. Aktem notarialnym z dnia 5 czerwca 2003 r. udzieliła mu pełnomocnictwa do obciążenia hipoteką nieruchomości położonej
         w miejscowości Knokke-Heist (Belgia), tytułem zabezpieczenia tego długu.

      16      W dniu 29 czerwca 2004 r. skarżący złożyli oświadczenie dotyczące spadku w Belgii, w ustawowym terminie sześciu miesięcy od
         dnia śmierci R.H. Eckelkamp, wykazując po stronie aktywów nieruchomość o wartości 200 000 EUR. Po stronie pasywów wpisano
         „brak”.

      17      Z uwag skarżących i rządu belgijskiego wynika, że przed złożeniem powyższego oświadczenia skarżący prowadzili drogą elektroniczną
         korespondencję z właściwymi krajowymi organami podatkowymi. Organy te wskazały wówczas, że zgodnie z odpowiednimi przepisami
         prawa flamandzkiego podatek od przeniesienia własności mortis causa należny jest od całego majątku nieruchomego spadkodawcy
         położonego w Belgii, bez odliczania długów. Ponieważ R.H. Eckelkamp nie mieszkała w Belgii w chwili śmierci, jej długi nie
         mogły być uwzględnione dla celów obliczenia podatku od przeniesienia własności.

      18      W sprawie, której dotyczy postępowanie przed sądem krajowym podatek od przeniesienia własności mortis causa został obliczony
         na podstawie oświadczenia złożonego w dniu 29 czerwca 2004 r.

      19      Po zapłacie tego podatku, która zgodnie z uwagami skarżących dokonana została „z zastrzeżeniem wszelkich przysługujących im
         praw”, wnieśli oni w dniu 31 grudnia 2004 r. do rechtbank van eerste aanleg te Brugge (sądu pierwszej instancji w Brugii)
         skargę mająca na celu doprowadzenie do ponownego obliczenia zapłaconego podatku, a w szczególności uwzględnienie w ramach
         tego obliczenia długu R.H. Eckelkamp.

      20      W dniu 30 maja 2005 r. sąd ten oddalił skargę uzasadniając, że została ona wniesiona po upływie przewidzianego w kodeksie
         terminu na uwzględnienie nowych elementów przy ustalaniu podstawy obliczenia należnego podatku od spadku lub podatku od przeniesienia
         własności mortis causa.

      21      Od powyższego wyroku skarżący wnieśli apelację do sądu odsyłającego podnosząc, że przepisy kodeksu dotyczące obliczania podatku
         od przeniesienia własności mortis causa są sprzeczne z prawem wspólnotowym. Ich zdaniem przepisy te stanowią pośrednią dyskryminację
         ze względu na przynależność państwową oraz przeszkodę w swobodnym przepływie kapitału.

      22      Przed sądem odsyłającym państwo belgijskie powołało się na upływ przewidzianego w kodeksie terminu na uwzględnienie nowych
         elementów przy ustalaniu podstawy obliczania podatku od przeniesienia własności oraz stwierdziło, że nie zostało w każdym
         razie wykazane, iż sporny dług istniał jeszcze w dniu śmierci R.H. Eckelkamp. Ponieważ nie zamieszkiwała ona w Belgii w chwili
         swej śmierci, podstawa opodatkowania podatkiem od przeniesienia własności nie mogła zostać pomniejszona o jakiekolwiek pasywa.
         Artykuł 58 WE nie narusza praw państw członkowskich do stosowania odpowiednich przepisów wewnętrznych ustawodawstw podatkowych.

      23      Zdaniem sądu odsyłającego z dokumentu z dnia 13 listopada 2002 r. oraz z aktu notarialnego z dnia 5 czerwca 2003 r. jasno
         wynika, że R.H. Eckelkamp zaciągnęła dług w wysokości 220 000 EUR.

      24      Uznając, że w toczącym się przed nim sporze powstała kwestia interpretacji prawa wspólnotowego, hof van beroep te Gent postanowił
         zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:

      „Czy art. 12 [WE] w związku z art. 17 [WE] i 18 [WE] oraz art. 56 [WE] w związku z art. 58 [WE] sprzeciwiają się przepisowi
         krajowemu państwa członkowskiego, zgodnie z którym w przypadku nabycia, w drodze dziedziczenia, nieruchomości położonej w danym
         państwie członkowskim (państwie położenia nieruchomości), państwo to nakłada podatek od wartości tej nieruchomości, przy czym
         wprawdzie dopuszcza odliczenie wartości obciążeń tej nieruchomości (jak na przykład długów, których spłata zabezpieczona jest
         pełnomocnictwem hipotecznym odnoszącym się do tej nieruchomości) w przypadku, w którym spadkodawca w chwili śmierci zamieszkiwał
         w państwie położenia nieruchomości, jednakże nie dopuszcza takiego odliczenia w przypadku, w którym spadkodawca w chwili śmierci
         zamieszkiwał w innym państwie członkowskim (państwie zamieszkania)?”.

       W przedmiocie dopuszczalności wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym
      25      Zdaniem rządu belgijskiego wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest niedopuszczalny. Rząd ten podnosi po
         pierwsze, że ze względu na spóźnione wniesienie skargi mającej na celu doprowadzenie do ponownego obliczenia podatku od przeniesienia
         własności sąd krajowy nie mógłby w żadnym razie uwzględnić żądania skarżących. Przysługujący im zgodnie z belgijskimi przepisami
         proceduralnymi termin na dokonanie zmiany danych dotyczących podstawy obliczenia podatku od przeniesienia własności upłynął
         już kilka miesięcy wcześniej. W konsekwencji odpowiedź na zadane pytanie nie tylko nie jest niezbędna, ale również w sposób
         oczywisty pozbawiona jest znaczenia dla celów wydania orzeczenia przez sąd krajowy.

      26      Po drugie, zdaniem rządu belgijskiego na obecnym etapie postępowania przed sądem krajowym zadane pytanie ma charakter czysto
         hipotetyczny. Na etapie tym sąd krajowy nie odpowiedział bowiem jeszcze na decydujące pytania dla rozstrzygnięcia toczącego
         się przed nim sporu, a dotyczące między innymi kwestii istnienia związku pomiędzy długiem a nieruchomością, który pozwoliłby
         na stwierdzenie, że dokonane zostało obciążenie tej nieruchomości. W tym zakresie rząd belgijski podkreślił na rozprawie,
         że sprawa rozpoznawana przez sąd krajowy nie dotyczy hipoteki obciążającej nieruchomości położoną w Belgii, lecz jedynie pełnomocnictwa
         hipotecznego udzielonego przez R.H. Eckelkamp przed śmiercią swemu bratu. W ocenie rządu belgijskiego, skoro pełnomocnictwo
         hipoteczne stanowi jedynie prawo udzielone osobie trzeciej do dokonania ewentualnego ustanowienia na pewnej nieruchomości
         hipoteki i skoro hipoteka ta nie została ustanowiona, to nie istnieje jakiekolwiek obciążenie nieruchomości w rozumieniu orzecznictwa
         Trybunału. Zadane pytanie ma więc charakter hipotetyczny.

      27      W tym względzie należy przypomnieć, że w ramach postępowania, o którym mowa w art. 234 WE, opartego na całkowitym rozdziale
         zadań sądów krajowych i Trybunału, ocena stanu faktycznego sprawy należy w pełni do sądu krajowego. Tak samo jedynie do sądu
         krajowego, przed którym zawisł spór i na którym spoczywa odpowiedzialność za przyszły wyrok, należy – przy uwzględnieniu okoliczności
         konkretnej sprawy – zarówno ocena, czy do wydania wyroku jest mu niezbędne uzyskanie orzeczenia prejudycjalnego, jak i ocena
         znaczenia pytań, które zadaje Trybunałowi. W konsekwencji jeśli postawione pytania dotyczą wykładni prawa wspólnotowego, Trybunał
         jest co do zasady zobowiązany do wydania orzeczenia (wyroki: z dnia 12 kwietnia 2005 r. w sprawie C‑145/03 Keller, Zb.Orz.
         s. I‑2529, pkt 33 i z dnia 18 lipca 2007 r. w sprawie C‑119/05 Lucchini, Zb.Orz. s. I‑6199, pkt 43).

      28      Odmowa udzielenia odpowiedzi na pytanie prejudycjalne postawione przez sąd krajowy jest możliwa jedynie wtedy, gdy żądana
         wykładnia prawa wspólnotowego w sposób oczywisty nie ma żadnego związku ze stanem faktycznym lub przedmiotem sporu toczącego
         się przed sądem krajowym, lub też, gdy problem ma charakter hipotetyczny albo, gdy Trybunał nie posiada wystarczającej wiedzy
         na temat okoliczności faktycznych i prawnych, aby odpowiedzieć na postawione mu pytania w użyteczny sposób (zob. w szczególności
         wyroki: z dnia 13 marca 2001 r. w sprawie C‑379/98 PreussenElektra, Rec. s. I‑2099, pkt 39, z dnia 22 stycznia 2002 r. w sprawie
         C‑390/99 Canal Satélite Digital, Rec. s. I‑607, pkt 19, i ww. wyrok w sprawie Lucchini, pkt 44).

      29      Należy zauważyć, że nie ma to miejsca w niniejszej sprawie.

      30      Do Trybunału zwrócono się bowiem o wyjaśnienie, czy na mocy prawa wspólnotowego sądy krajowe są zobowiązane do niestosowania
         określonych przepisów kodeksu dotyczących obliczania podatku od przeniesienia własności mortis causa, które skarżący uznają
         za przeszkodę w swobodnym przepływie kapitału. Zatem wynika z tego, że zadane pytanie ma związek z przedmiotem sporu toczącego
         się przed sądem krajowym, w kształcie określonym przez ten sąd, jak również, że odpowiedź na to pytanie może być dla niego
         użyteczna, pozwalając mu na uznanie, czy przepisy tego kodeksu są zgodne z prawem wspólnotowym.

      31      W prawdzie rząd belgijski, po pierwsze, kwestionuje istnienie takiego związku pomiędzy długiem R.H. Eckelkamp wobec swego
         brata a nieruchomością będącą przedmiotem spadku, który pozwoliłby na stwierdzenie, że dokonane zostało obciążenie tej nieruchomości,
         a po drugie, podkreśla okoliczność, że przewidziane w odpowiednich przepisach prawa belgijskiego terminy na uwzględnienie
         nowych elementów w ramach podstawy obliczenia należnego podatku od przeniesienia własności upłynęły już przed dniem wniesienia
         skargi w sprawie przed sądem krajowym.

      32      Jednak należy na wstępie przypomnieć, że tylko sąd krajowy jest kompetentny do ustalania i oceniania okoliczności faktycznych
         toczącego się przed nim sporu, jak również do interpretowania i stosowania prawa krajowego (zob. wyrok z dnia 4 maja 1999 r.
         w sprawie C‑262/96 Sürül, Rec. s. I‑2685, pkt 95). Do sądu krajowego, a nie do Trybunału, należy określenie zakresu i skutku
         pełnomocnictwa hipotecznego na gruncie prawa belgijskiego, oraz konsekwencji, jakie wynikają z udzielenia takiego pełnomocnictwa
         w odniesieniu do nieruchomości pozostawionej w spadku, położonej na terytorium Belgii.

      33      Ponadto z akt przedstawionych Trybunałowi wynika, że po pierwsze, niewymienienie spornego długu w oświadczeniu złożonym przez
         skarżących wynikało z przepisów kodeksu, który nie przewidywał włączenie tego rodzaju długów w przypadku, gdy spadkodawca
         nie zamieszkiwał w Belgii w chwili śmierci − czyli z przepisów, które były przyczyną zwrócenia się przez sąd krajowy z pytaniem
         prejudycjalnym dotyczącym interpretacji prawa wspólnotowego. Po drugie, przed złożeniem spornego oświadczenia o spadku właściwe
         organy poinformowały skarżących, że dług R.H. Eckelkamp nie może być uwzględniony przy obliczaniu podatku od przeniesienia
         własności mortis causa, ponieważ nie zamieszkiwała ona w Belgii w chwili śmierci. Po trzecie, jak to wynika z pkt 19 niniejszego
         wyroku, oświadczenie to zostało najwyraźniej złożone przez skarżących z zastrzeżeniem wszystkich przysługujących im praw.

      34      Ponadto należy przypomnieć, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym opiera się na dialogu pomiędzy sądami,
         którego rozpoczęcie zależy całkowicie od dokonanej przez sąd krajowy oceny znaczenia i konieczności takiego wniosku (zob.
         wyrok z dnia 12 lutego 2008 r., w sprawe C‑2/06 Kempter, Zb.Orz. s. I‑411, pkt 42.). Chociaż w istocie sąd krajowy stwierdził,
         że oświadczenie spadkobierców stało się ostateczne w dniu upływu ustawowego terminu na składanie tego typu oświadczeń, to
         jednak zadane pytanie pozwala na wywiedzenie elementów wykładni prawa wspólnotowego uznawanych przez sąd krajowy za użyteczne
         dla rozstrzygnięcia toczącego się przed nim sporu w świetle tego prawa (zob. podobnie wyrok z dnia 16 września 1982 r. w sprawie
         132/81 Vlaeminck, Rec. s. 2953, pkt 13 i 14).

      35      Z powyższego wynika, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym należy uznać za dopuszczalny.

       W przedmiocie pytania prejudycjalnego
      36      Zwracając się ze swym pytaniem sąd krajowy zmierza w istocie do ustalenia, czy przepisy art. 12 WE, 17 WE i 18 WE, oraz przepisy
         art. 56 WE i 58 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom państwa członkowskiego – takim jak
         przepisy badane w sprawie przed sądem krajowym – dotyczącym obliczania podatków od przeniesienia własności i podatków od spadku
         należnych w związku z dziedziczeniem nieruchomości położonej w tym państwie, które nie przewidują możliwości odliczenia długów
         obciążających tę nieruchomości w przypadku, gdy spadkodawca w chwili śmierci nie zamieszkiwał w państwie położenia nieruchomości,
         lecz w innym państwie członkowskim, podczas gdy takie odliczenie jest dopuszczalne w przypadku, gdy spadkodawca w chwili śmierci
         był rezydentem państwa położenia powyższej nieruchomości.

      37      Artykuł 56 ust. 1 WE w sposób ogólny zakazuje ograniczeń w przepływie kapitału pomiędzy państwami członkowskimi (wyrok z dnia
         6 grudnia 2007 r. w sprawach połączonych C‑463/04 i C‑464/04 Federconsumatori i in., Zb.Orz. s. I‑10419, pkt 19, i przytoczone
         tam orzecznictwo).

      38      Ponieważ w traktacie WE brak jest definicji pojęcia „przepływ kapitału” w rozumieniu art. 56 ust. 1 WE, Trybunał przyznał
         już wcześniej charakter wskazujący nomenklaturze załączonej do dyrektywy 88/361, mimo że została ona przyjęta na podstawie
         art. 69 i 70 ust. 1 traktatu EWG (później art. 69 i 70 ust. 1 traktatu WE, uchylone przez traktat z Amsterdamu), przy czym
         zgodnie ze wstępem do niej, zawarta w jej treści lista nie ma charakteru wyczerpującego (zob. w szczególności wyroki: z dnia
         23 lutego 2006 r. w sprawie C‑513/03 van Hilten‑van der Heijden, Zb.Orz s. I‑1957, pkt 39; z dnia 3 października 2006 r. w sprawie
         C‑452/04 Fidium Finanz, Zb.Orz. s. I‑9521, pkt 41; a także ww. wyrok w sprawach połączonych Federconsumatori i in. pkt 20i
         wyrok z dnia 17 stycznia 2008 r. w sprawie C‑256/06 Jäger, Zb.Orz. s. I‑123, pkt 24).

      39      Przypominając tym zakresie, że dziedziczenie, które polega na przeniesieniu na jedną lub więcej osób majątku pozostawionego
         przez osobę zmarłą, lub inaczej mówiąc, na przeniesieniu na spadkobierców różnych dóbr i praw, wchodzących w skład tego majątku,
         objęte jest tytułem XI załącznika I do dyrektywy 88/361 zatytułowanym „Przepływy kapitału o charakterze osobistym”, Trybunał
         orzekł, iż dziedziczenie stanowi przepływ kapitału w rozumieniu art. 56 WE, z wyjątkiem przypadków, w których wystąpienie
         jego elementów konstytutywnych ograniczone jest do terytorium jednego państwa członkowskiego (zob. wyroki z dnia 11 grudnia
         2003 r. w sprawie C‑364/01 Barbier, Rec. s. I‑15013, pkt 58 oraz ww. wyroki w sprawach van Hilten van der Heijden, pkt 42
         i Jäger, pkt 25).

      40      Sytuacja, w której osoba mająca w chwili śmierci miejsce zamieszkania w Niemczech pozostawia w spadku innym osobom, mającym
         miejsce zamieszkania w Niemczech i w Niderlandach, nieruchomość położoną w Belgii, która stanowi podstawę obliczania podatku
         od przeniesienia własności w Belgii, w żaden sposób nie stanowi sytuacji czysto wewnętrznej.

      41      W konsekwencji dziedziczenie, którego dotyczy sprawa przed sądem krajowym, stanowi przepływ kapitału w rozumieniu art. 56
         ust. 1 WE.

      42      Należy najpierw zbadać, czy – jak to utrzymują skarżący i Komisja Wspólnot Europejskich – uregulowanie krajowe, takie jak
         rozważane przed sądem krajowym, stanowi ograniczenie w przepływie kapitału.

      43      W tym zakresie należy przypomnieć, że przepisy krajowe, które określają wartość nieruchomości dla celów obliczenia podatku
         należnego w przypadku dziedziczenia, są w stanie nie tylko zniechęcać do nabycia nieruchomości położonych w danym państwie
         członkowskim, lecz mogą również w efekcie zmniejszyć wartość spadku po osobie mieszkającej w państwie członkowskim innym niż
         państwo położenia tych nieruchomości (zob. podobnie ww. wyroki: w sprawie Barbier, pkt 62 i w sprawie Jäger, pkt 30).

      44      Orzecznictwo potwierdziło, że w odniesieniu do dziedziczenia środkami zakazanymi w art. 56 ust. 1 WE, stanowiącymi ograniczenia
         w przepływie kapitału, są takie, które powodują zmniejszenie wartości spadku po osobie mającej miejsce zamieszkania w państwie
         członkowskim innym niż to, w którym znajdują się dane dobra i w którym są one opodatkowane (ww. wyroki: w sprawie van Hilten
         – van der Heijden, pkt 44 i w sprawie Jäger, pkt 31).

      45      W niniejszym przypadku przepisy krajowe badane w sprawie przed sądem krajowym, jako prowadzące do opodatkowania spadku obejmującego
         nieruchomość położoną na terytorium Królestwa Belgii podatkiem od przeniesienia własności w wymiarze wyższym od podatku od
         spadku, który byłby należny w przypadku, gdyby spadkodawca w chwili śmierci mieszkał w tym państwie członkowskim, wywołują
         ograniczenie w przepływie kapitału poprzez zmniejszenie wartości spadku obejmującego tę nieruchomość.

      46      Skoro bowiem przepisy te uzależniają możliwość odliczenia określonych długów obciążających daną nieruchomość od miejsca zamieszkania
         spadkodawcy w chwili śmierci, to wynikające stąd wyższe opodatkowanie spadku po nierezydencie stanowi przeszkodę w swobodnym
         przepływie kapitału.

      47      Wniosku tego nie jest w stanie podważyć argument rządu belgijskiego, zgodnie z którym kodeks nie wprowadza tego rodzaju ograniczenia,
         ponieważ przy obliczaniu podatku od spadku i podatku od przeniesienia własności istnieje obiektywna różnica pomiędzy sytuacją
         rezydentów a sytuacją nierezydentów. Zdaniem tego rządu logiczne jest, że tylko państwo członkowskie, w którym zamieszkiwał
         spadkodawca może przy obliczaniu podatku uwzględnić wszystkie składniki spadku złożonego z aktywów i pasywów, ruchomości i nieruchomości.
         Jednakże należy stwierdzić, że okoliczności te nie mają znaczenia w świetle przesłanek wynikających z orzecznictwa przywołanego
         w pkt 43 i 44 niniejszego wyroku (zob. także podobnie ww. wyrok w sprawie Jäger, pkt 34).

      48      Rząd belgijski podnosi jednak, że sprawa tocząca się przed sądem krajowym, w odróżnieniu od ww. sprawy Barbier, charakteryzuje
         się brakiem bezwarunkowego zobowiązania do przekazania tytułu prawnego do nieruchomości oraz brakiem zarówno wcześniejszego
         przeniesienia własności nieruchomości w sensie ekonomicznym, jak i obciążenia tej nieruchomości, ponieważ powoływane przez
         skarżących pełnomocnictwo hipoteczne z żaden sposób nie stanowi długu obciążającego nieruchomość w rozumieniu wyroku w powyższej
         sprawie.

      49      Należy przypomnieć, że w ww. sprawie Barbier zadane pytanie dotyczyło obliczania kwoty podatku wymagalnego w razie nabycia
         w drodze dziedziczenia nieruchomości położonej w państwie członkowskim oraz uwzględnienia dla celów oszacowania wartości tej
         nieruchomości, bezwarunkowego zobowiązania do przekazania tytułu prawnego do nieruchomości przez uprawnionego na rzecz osoby
         trzeciej, której przysługiwała własność w sensie ekonomicznym. Dług ten był więc bezpośrednio związany z nieruchomością stanowiącą
         przedmiot spadku.

      50      Podobnie w odniesieniu do art. 49 WE i 50 WE Trybunał stwierdził już, że przepisy krajowe w dziedzinie opodatkowania, które
         odmawiają nierezydentom prawa do odliczenia kosztów działalności gospodarczej bezpośrednio związanych z czynnościami będącymi
         źródłem dochodów podlegających opodatkowaniu w tym państwie członkowskim, a które przyznają jednocześnie takie prawo rezydentom,
         mogą działać przede wszystkim na niekorzyść obywateli innych państw członkowskich i są sprzeczne z powyższymi postanowieniami
         traktatu (zob. podobnie wyrok z dnia 12 czerwca 2003 r. w sprawie C‑234/01 Gerritse, Rec. s. I‑5933, pkt 27 i 28).

      51      Na rozprawie przed Trybunałem zarówno skarżący, jak i Komisja podnieśli, że na podstawie pełnomocnictwa hipotecznego istnieje
         wystarczający związek pomiędzy nieruchomością nabytą w drodze dziedziczenia a omawianym długiem. Komisja przyznała jednak,
         że skoro pełnomocnictwo hipoteczne nie obciąża nieruchomości położonej w Belgii, lecz ewentualnie również inne nieruchomości,
         związek pomiędzy długiem a tą nieruchomością można kwestionować.

      52      Jednakże zgodnie z treścią pytania zadanego przez sąd krajowy dług zabezpieczony przez pełnomocnictwo hipoteczne dotyczące
         nieruchomości stanowi jej obciążenie. W ramach procedury, o której mowa w art. 234 WE Trybunał może jedynie orzekać o wykładni
         lub ważności aktów prawa wspólnotowego w oparciu o fakty przedstawione mu przez sąd krajowy (zob. podobnie wyrok z dnia 16 lipca
         1998 r. w sprawie C‑235/95 Dumon i Froment, Rec. s. I‑4531, pkt 25).

      53      Jak wynika z pkt 32 niniejszego wyroku nie do Trybunału, lecz do sądu krajowego należy zbadanie charakteru i skutku pełnomocnictwa
         hipotecznego, takiego jak udzielone w niniejszej sprawie, na gruncie prawa belgijskiego, jak również określenie, czy rzeczywiście
         istnieje bezpośredni związek pomiędzy przywołanym długiem a nieruchomością, której wartość stanowi podstawę obliczania podatku
         od przeniesienia własności.

      54      Należy w każdym razie podnieść, że uzależnienie możliwości odliczenia długów obciążających nieruchomość od warunku, by spadkodawca
         w chwili śmierci mieszkał w państwie członkowskim położenia tej nieruchomości stanowi ograniczenie w swobodnym przepływie
         kapitału, zakazane co do zasady w art. 56 ust. 1 WE.

      55      W dalszej kolejności należy zbadać, czy w tym przypadku ograniczenie w swobodnym przepływie kapitału może być uzasadnione
         w świetle postanowień traktatu.

      56      Należy tutaj przypomnieć, że zgodnie z art. 58 ust. 1 lit. a) WE „[a]artykuł 56 nie narusza prawa państw członkowskich […]
         do stosowania odpowiednich przepisów ich prawa podatkowego traktujących odmiennie podatników ze względu na różne miejsce zamieszkania
         lub inwestowania kapitału”.

      57      Przywołany art. 58 WE, jako stanowiący odstępstwo od podstawowej zasady swobodnego przepływu kapitału, musi być przedmiotem
         wykładni zawężającej. Dlatego też postanowienia tego nie można interpretować w ten sposób, że wszelkie przepisy podatkowe
         przewidujące odmienne traktowanie podatników ze względu na miejsce ich zamieszkania lub państwo członkowskie inwestowania
         ich kapitału, są automatycznie zgodne z traktatem (zob. ww. wyrok w sprawie Jäger, pkt 40).

      58      Odstępstwo przewidziane w art. 58 ust. 1 lit. a) WE samo jest bowiem ograniczone przez art. 58 ust. 3 WE, zgodnie z którym
         przepisy krajowe określone w ustępie 1 tego artykułu „nie powinny stanowić arbitralnej dyskryminacji ani ukrytego ograniczenia
         w swobodnym przepływie kapitału i płatności w rozumieniu art. 56” (zob. wyroki: z dnia 6 czerwca 2000 r. w sprawie C‑35/98
         Verkooijen, Rec. s. I‑4071, pkt 44; z dnia 7 września 2004 r. w sprawie C‑319/02 Manninen, Zb.Orz. s. I‑7477, pkt 28 i ww.
         wyrok w sprawie Jäger, pkt 41). Poza tym, aby można było uzasadnić odmienne traktowanie w dziedzinie należnych podatków od
         spadku i podatków od przeniesienia własności z tytułu dziedziczenia nieruchomości położonej na terytorium Królestwa Belgii,
         w zależności od tego, czy spadkodawca w chwili śmierci mieszkał w tym, czy w innym państwie członkowskim, nie może ono wykraczać
         poza to, co jest niezbędne dla zapewnienia realizacji celu omawianego uregulowania.

      59      Należy więc odróżnić nierówne traktowanie dozwolone na mocy art. 58 ust. 1 lit. a) WE od arbitralnej dyskryminacji zakazanej
         w ust. 3 tego artykułu. Z orzecznictwa wynika bowiem, że krajowa regulacja podatkowa, taka jak rozważana w postępowaniu przed
         sądem krajowym, która dla celów obliczenia podatku od spadków wprowadza rozróżnienie w zakresie możliwości odliczenia długów
         obciążających nieruchomość położoną w danym państwie członkowskim w zależności od tego, czy spadkodawca w chwili śmierci mieszkał
         w tym, czy też w innym państwie członkowskim, może zostać uznana za zgodną z postanowieniami traktatu dotyczącymi swobodnego
         przepływu kapitału jedynie wtedy, gdy odmienne traktowanie dotyczy sytuacji, które nie są obiektywnie porównywalne lub gdy
         jest ono uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego (zob. ww. wyroki w sprawach: Verkooijen, pkt 43, Manninen, pkt 29,
         i Jäger, pkt 43).

      60      W tym zakresie należy na wstępie stwierdzić, że wbrew stanowisku rządu belgijskiego przywołanym w pkt 47 niniejszego wyroku,
         omawiane tu odmienne traktowanie nie może być uzasadnione tym, że dotyczy sytuacji, które nie są obiektywnie porównywalne.

      61      Bowiem z zastrzeżeniem badania, które ma przeprowadzić sąd krajowy co do charakteru i skutku pełnomocnictwa hipotecznego,
         takiego jak rozważane w toczącej się przed nim sprawie, oraz kwestii, czy pełnomocnictwo to obciąża nieruchomość będącą przedmiotem
         spadku – co zdaje się wynikać z akt sprawy – obliczanie podatku od spadku i podatku od przeniesienia własności jest bowiem,
         na mocy przepisów krajowych, bezpośrednio powiązane z wartością tej nieruchomości. W takim przypadku obiektywnie nie istnieje
         żadna różnica mogąca uzasadnić nierówne traktowanie na gruncie podatkowym w zakresie wysokości podatku od spadków i podatku
         od przeniesienia własności z tytułu dziedziczenia, odpowiednio, nieruchomości położonej w Belgii należącej do osoby mieszkającej
         w tym państwie członkowskim w chwili śmierci, oraz nieruchomości należącej do osoby mieszkającej w chwili śmierci w innym
         państwie członkowskim. Wobec tego sytuacja, w jakiej znajdują się spadkobiercy R.H. Eckelkamp, jest porównywalna z sytuacją
         każdego innego spadkobiercy, którego spadek obejmuje nieruchomość położoną w Belgii pozostawioną przez osobę mającą w chwili
         śmierci miejsce zamieszkania w tymże państwie (zob.  podobnie ww. wyrok w sprawie Jäger, pkt 44).

      62      Zgodnie z tym, co podkreślali skarżący, przepisy belgijskie uznają, co do zasady zarówno spadkobierców osób będących w chwili
         śmierci rezydentami, jak i spadkobierców nierezydentów za podatników dla celów poboru podatku od spadków i/lub podatku od
         przeniesienia własności w odniesieniu do nieruchomości położonych w Belgii. Różnica w traktowaniu ma miejsce dopiero przy
         odliczaniu długów od spadków po nierezydentach.

      63      Skoro przepisy krajowe traktują tak samo, dla celów opodatkowania nieruchomości nabytej w drodze dziedziczenia położonej na
         terytorium tego państwa, spadkobierców osoby będącej w chwili śmierci rezydentem oraz spadkobierców osoby będącej w tym samym
         czasie nierezydentem, nie mogą one w ramach tego samego opodatkowania traktować owych spadkobierców inaczej przy odliczaniu
         obciążeń tej nieruchomości, bez wprowadzania dyskryminacji. Traktując w taki sam sposób – z wyjątkiem kwestii odliczania długów
         – spadki po tych dwóch kategoriach osób dla celów opodatkowania, ustawodawca krajowy przyznał w istocie, że w zakresie sposobów
         i warunków opodatkowania nie istnieje żadna obiektywna różnica pomiędzy sytuacjami, w jakiej znajdują się owe osoby, która
         mogłaby uzasadnić ich odmienne traktowanie (zob. analogicznie, w ramach prawa działalności gospodarczej, wyroki: z dnia 28 stycznia
         1986 w sprawie 270/83 Komisja przeciwko Francji, Rec. s. 273, pkt 20, a także z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawie C‑170/05
         Denkavit Internationaal i Denkavit France, Zb.Orz. s. I‑11949, pkt 35; w ramach swobodnego przepływu kapitału i podatków spadkowych,
         dzisiejszy wyrok w sprawie C‑43/07 Arens-Sikken, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 57).

      64      Należy wreszcie zbadać, czy ograniczenie w przepływie kapitału wynikające z przepisów, takich jak rozważane przed sądem krajowym,
         może być obiektywnie uzasadnione nadrzędnym względem interesu ogólnego.

      65      Rząd belgijski twierdzi, że na mocy przepisów niemieckich odnoszących się do majątku spadkodawcy dług, którego odliczenia
         w Belgii domagają się skarżący jest w praktyce odliczany podwójnie, czego zgodnie z orzecznictwem Trybunału (wyrok z dnia
         13 grudnia 2005 r. w sprawie C‑446/03 Marks & Spencer, Zb.Orz. s. I‑10837) należy unikać.

      66      W tym zakresie należy na wstępie przypomnieć, że Trybunał w swym orzecznictwie dotyczącym swobodnego przepływu kapitału i podatków
         spadkowych podniósł, iż obywatel nie może zostać pozbawiony możliwości powołania się na postanowienia traktatu na tej podstawie,
         iż korzysta on z ulg podatkowych zagwarantowanych zgodnie z prawem w obowiązujących przepisach innego państwa członkowskiego
         aniżeli państwo, którego jest rezydentem (ww. wyrok w sprawie Barbier, pkt 71).

      67      Ponadto, jak to zostało przypomniane w pkt 13 niniejszego wyroku, pomiędzy Królestwem Belgii a Republiką Federalną Niemiec
         nie istnieje konwencja dwustronna o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków spadkowych.

      68      Państwo członkowskie, w którym położona jest nieruchomość będąca przedmiotem spadku nie może, w celu uzasadnienia ograniczenia
         w swobodnym przepływie kapitału wynikającego z jego ustawodawstwa, powoływać się na możliwość, niezależną od jego woli, przyznania
         prawa do zaliczenia na poczet podatku przez inne państwo członkowskie, takie jak państwo członkowskie zamieszkania spadkodawcy
         w chwili śmierci, które to prawo mogłoby całkowicie lub częściowo skompensować stratę poniesioną przez spadkobierców w wyniku
         braku możliwości odliczenia długów obciążających tę nieruchomość przy obliczaniu podatku od przeniesienia własności w państwie
         jej położenia (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Arens‑Sikken, pkt 65).

      69      Państwa członkowskie nie mogą bowiem powoływać się na istnienie ulg podatkowych przyznawanych jednostronnie przez inne państwa
         członkowskie – w niniejszej sprawie przez państwo zamieszkania spadkodawcy w chwili śmierci – w celu unikania wywiązywania
         się ze zobowiązań, które na nich ciążą na mocy traktatu, w szczególności na mocy jego postanowień dotyczących swobodnego przepływu
         kapitału (zob. podobnie wyrok z dnia 8 listopada 2007 r. w sprawie C‑379/05 Amurta, Zb.Orz. s. I‑9569, pkt 78).

      70      Wreszcie, z akt sprawy przedłożonych Trybunałowi wynika, że przy obliczaniu podatku od przeniesienia własności przepisy krajowe
         rozważane w sprawie przed sądem krajowym bezpośrednio i całkowicie wykluczają odliczenie długów obciążających nieruchomości
         pozostawioną w spadku, jeżeli spadkodawca w chwili śmierci nie mieszka w państwie położenia majątku będącego przedmiotem dziedziczenia,
         bez uwzględniania sposobu traktowania tych długów, a w szczególności braku prawa do zaliczenia na poczet podatku, w innym
         państwie członkowskim, takim jak państwo zamieszkania zmarłego.

      71      Wobec tego na pytanie prejudycjalne należy odpowiedzieć, że przepisy art. 56 WE w związku z art. 58 WE należy interpretować
         w ten sposób, iż sprzeciwiają się one przepisom państwa członkowskiego – takim jak rozważane w sprawie przed sądem krajowym
         – dotyczącym obliczania podatków od spadku i podatków od przeniesienia własności należnych w związku z dziedziczeniem nieruchomości
         położonej w państwie członkowskim, które nie przewidują możliwości odliczenia długów obciążających tę nieruchomości w przypadku,
         gdy spadkodawca w chwili śmierci nie zamieszkiwał w tym państwie, lecz w innym państwie członkowskim, podczas gdy taka możliwość
         jest przewidziana w przypadku, gdy spadkodawca w chwili śmierci zamieszkiwał w państwie położenia nieruchomości będącej przedmiotem
         spadku.

      72      Biorąc powyższe pod uwagę nie ma konieczności udzielania odpowiedzi na pytanie prejudycjalne w zakresie, w jakim dotyczy ono
         interpretacji art. 12 WE, 17 WE i 18 WE.

       W przedmiocie kosztów
      73      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:
      Przepisy art. 56 WE w związku z art.  58 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom państwa członkowskiego
            – takim jak rozważane w sprawie przed sądem krajowym – dotyczącym obliczania podatków od spadku i podatków od przeniesienia
            własności należnych w związku z dziedziczeniem nieruchomości położonej w państwie członkowskim, które nie przewidują możliwości
            odliczenia długów obciążających tę nieruchomości w przypadku, gdy spadkodawca w chwili śmierci nie zamieszkiwał w tym państwie,
            lecz w innym państwie członkowskim, podczas gdy taka możliwość jest przewidziana w przypadku, gdy spadkodawca w chwili śmierci
            zamieszkiwał w państwie położenia nieruchomości będącej przedmiotem spadku.
      Podpisy
      * Język postępowania: niderlandzki.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (trzecia izba) z dnia 8 lipca 2008 r. # Saint-Gobain Gyproc Belgium NV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek płyt gipsowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Grzywna - Waga i czas trwania naruszenia - Okoliczności łagodzące. # Sprawa T-50/03.

text:
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 8 lipca 2008 r. – Saint-Gobain Gyproc Belgium przeciwko Komisji
      (sprawa T‑50/03)
      Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek płyt gipsowych – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE – Grzywna – Waga i czas trwania naruszenia – Okoliczności łagodzące
      1.                     Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Porozumienia i uzgodnione praktyki stanowiące jednolite naruszenie
            (art. 81 ust. 1 WE) (por. pkt 42–50, 57, 105, 106)
      2.                     Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Konieczność uwzględnienia obrotów zainteresowanych przedsiębiorstw i zapewnienia
            proporcjonalności grzywien do ich obrotów – Brak – Konieczność uwzględnienia niewielkich rozmiarów i jednoasortymentowego
            charakteru działalności zainteresowanego przedsiębiorstwa – Brak (rozporządzenie Rady nr 17, art. 15 ust. 2; komunikat Komisji
            98/C 9/03) (por. pkt 83–85, 88, 93–95)
      3.                     Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Kryteria – Waga naruszenia – Okoliczności łagodzące – Bierna rola przedsiębiorstwa
            lub pójście przez nie w ślad za liderem – Kryteria oceny (rozporządzenie Rady nr 17, art. 15 ust. 2; komunikat Komisji 98/C 9/03,
            pkt 3) (por. pkt 119–121, 124, 125)
      4.                     Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Kryteria – Waga naruszenia – Okoliczności łagodzące – Zakończenie naruszenia po
            interwencji Komisji – Przesłanki (rozporządzenie Rady nr 17, art. 15 ust. 2; komunikat Komisji 98/C 9/03, pkt 3) (por. pkt 133–136)
      Przedmiot

               Skarga na podstawie art. 229 WE i 230 WE mająca na celu obniżenie grzywny nałożonej na Gyproc decyzją Komisji 2005/471/WE
                  z dnia 27 listopada 2002 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 [WE] przeciwko BPB plc, Gebrüder Knauf Westdeutsche
                  Gipswerke KG, Société Lafarge SA i Gyproc Benelux NV (sprawa COMP/E‑1/37.152 – Płyty gipsowe) (Dz.U. 2005, L 166, s. 8).

            Sentencja

                  1)

                  	Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  	Saint-Gobain Gyproc Belgium NV zostaje obciążona kosztami postępowania.


title: Wyrok Sądu (czwarta izba) z dnia 16 listopada 2011 r.#Low & Bonar plc i Bonar Technical Fabrics NV przeciwko Komisji Europejskiej.#Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor worków przemysłowych z plastiku - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Jednolite i ciągłe naruszenie - Grzywny - Okoliczności łagodzące - Bierna rola - Proporcjonalność - Równość traktowania - Nieograniczone prawo orzekania.#Sprawa T-59/06.

text:
      Wyrok Sądu (czwarta izba) z dnia 16 listopada 2011 r. – Low & Bonar i Bonar Technical Fabrics przeciwko Komisji
      (sprawa T‑59/06)
      Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Sektor worków przemysłowych z plastiku – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE – Jednolite i ciągłe naruszenie – Grzywny – Okoliczności łagodzące – Bierna rola – Proporcjonalność – Równość traktowania – Nieograniczone prawo orzekania
      1.                     Skarga o stwierdzenie nieważności – Dopuszczalność – Decyzja nakładająca grzywnę za naruszenie reguł konkurencji – Skarga
            zmierzająca do odzyskania odsetek za zwłokę poniesionych przez przedsiębiorstwo w związku z zapłatą grzywny – Niedopuszczalność
            (art. 230 WE) (por. pkt 23–26)
      2.                     Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Porozumienia i uzgodnione praktyki stanowiące jednolite naruszenie
            – Przedsiębiorstwa, którym można zarzucić naruszenie polegające na uczestnictwie w całym kartelu – Kryteria – Ciężar dowodu
            (art. 81 ust. 1 WE) (por. pkt 61, 62, 64)
      3.                     Konkurencja – Grzywny – Kwota – Ustalenie – Kryteria – Waga naruszenia – Okoliczności łagodzące – Bierna rola przedsiębiorstwa
            lub pójście przez nie w ślad za liderem – Kryteria oceny (art. 81 ust. 1 WE; rozporządzenie Rady nr 1/2003, art. 23 ust. 2;
            komunikat Komisji 98/C 9/03, pkt 3, tiret pierwsze) (por. pkt 73, 74, 79)
      Przedmiot

               Skarga o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2005) 4634 wersja ostateczna z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącej
                  postępowania na podstawie art. 81 [WE] (sprawa COMP/F/38.354 – Worki przemysłowe) w sprawie kartelu na rynku worków przemysłowych
                  z plastiku oraz, tytułem żądania ewentualnego, żądania uchylenia albo zmniejszenia kwoty grzywny nałożonej na skarżące.

            Sentencja

                  1)

                  	Ustala się kwotę grzywny nałożonej na podstawie art. 2 lit. l) decyzji Komisji C(2005) 4634 wersja ostateczna z dnia 30 listopada
                     2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] (sprawa COMP/F/38.354 – Worki przemysłowe) na 9, 18 mln EUR.

                  2)

                  	W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  	Komisja Europejska, Low & Bonar plc i Bonar Technical Fabrics NV ponoszą każdy własne koszty postępowania.