title: Sprawa T-41/12: Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2015 r. – LS Fashion/OHIM – Gestión de Activos Isorana (L’Wren Scott) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego L’Wren Scott — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy LOREN SCOTT — Względna podstawa odmowy rejestracji — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/19

         Wyrok Sądu z dnia 27 lutego 2015 r. – LS Fashion/OHIM – Gestión de Activos Isorana (L’Wren Scott)
   (Sprawa T-41/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego L’Wren Scott - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy LOREN SCOTT - Względna podstawa odmowy rejestracji - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 127/25)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LS Fashion, LLC (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci R. Black i S. Davies)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Gestión de Activos Isorana, SL (La Orotava, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci F. Brandolini Kujman, J.B. Devaureix i L. Montoya Terán)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 listopada 2011 r. (sprawa R 1584/2009-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Gestión de Activos Isorana, SL a LS Fashion, LLC.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               LS Fashion, LLC zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 109 z 14.4.2012.


title: Sprawa T-456/17: Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2017 r. – Lupu/EUIPO – Dzhihangir (Djili soy original DS)

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/35

         Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2017 r. – Lupu/EUIPO – Dzhihangir (Djili soy original DS)
   (Sprawa T-456/17)
   (2017/C 309/46)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Victor Lupu (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat P. Acsinte)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ibryam Dzhihangir (Silistra, Bułgaria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „Djili soy original DS” – zgłoszenie nr 8 810 558

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 maja 2017 r. w sprawie R 516/2011-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               uwzględnienie sprzeciwu wobec rejestracji unijnego znaku towarowego 008404551 „Djili DS” lub unieważnienie rejestracji unijnego znaku towarowego 008404551 „Djili DS”;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej z dnia 3 maja 2017 r. dotyczącej odwołania R 516/2011-5 oraz zarządzenie podjęcia postępowania przed Izbą Odwoławczą oraz zobowiązanie ponadto Izby Odwoławczej do utrzymania zawieszenia swego postępowania do czasu przedłożenia Izbie Odwoławczej pisemnego, umotywowanego i podpisanego ostatecznego orzeczenia w postępowaniu odwoławczym o unieważnienie orzeczenia w sprawie o sygnaturze 2794/1/2016;

               —

               obciążenie EUIPO i DZHIHANGIRA Ibryama kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 1 Protokołu dodatkowego nr 1 do europejskiej konwencji praw człowieka;

               —

               Naruszenie zasady 20 ust. 7 lit. a) i c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               Naruszenie mutatis mutandis art. 53 ust. 2 lit. c) i d) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 w odniesieniu do praw autorskich skarżącego do rysunku opakowania „Djili” zawierającego napis czerwonymi literami na niebieskim opakowaniu z sylwetką papugi i w odniesieniu do prawa skarżącego do używania nazwy handlowej dla towarów w rozumieniu wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-17/06 „Celine”;

               —

               Naruszenie innych odpowiednich przepisów prawa..


title: Sprawa T-67/07: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2007 r. — Ford Motor przeciwko OHIM (FUN)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/52

         Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2007 r. — Ford Motor przeciwko OHIM (FUN)
   (Sprawa T-67/07)
   (2007/C 95/105)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Ford Motor Company (Dearborn, Michigan, USA) (przedstawiciel: R. Ingerl, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 grudnia 2006 r. (sprawa R 1135/2006-2);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: znak słowny „FUN ”dla towarów i usług w klasie 12 (zgłoszenie nr 4 509 808)

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania i odrzucenie zgłoszenia
   Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 (1) poprzez błędne zastosowanie bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji znaku dotyczącej wskazówki mogącej służyć do oznaczenia właściwości towaru lub usługi do słowa należącego do słownictwa ogólnego, nie mającego bezpośredniego charakteru deskryptywnego;

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 poprzez potwierdzenie braku charakteru odróżniającego znaku wyłącznie na podstawie błędnego zastosowania art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 oraz

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, ponieważ zgłoszony znak posiada dostateczny charakter odróżniający.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994 L 11, str. 1).


title: Sprawa C-484/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Taranto (Włochy) w dniu 8 września 2016 r. – postepowanie karne przeciwko Antonio Semeraro

text:
               21.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 428/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Taranto (Włochy) w dniu 8 września 2016 r. – postepowanie karne przeciwko Antonio Semeraro
   (Sprawa C-484/16)
   (2016/C 428/12)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Giudice di pace di Taranto

      Strony w postępowaniu głównym

   Antonio Semeraro

      Pytanie prejudycjalne

   Czy dyrektywa 2012/29/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 października 2012 r. ustanawiająca normy minimalne w zakresie praw, wsparcia i ochrony ofiar przestępstw oraz zastępująca decyzję ramową Rady 2001/220/WSiW (1), transponowana we Włoszech dekretem ustawodawczym nr 212 z dnia 15 grudnia 2015 r. (GURI, wydanie ogólne nr 3 z dnia 5 stycznia 2016 r.), a w szczególności jej motywy 9, 66 i 67, a także jej art. 2 ust. 1 lit. a) w związku z art. 83 TFUE i art. 2 i 3 konstytucji włoskiej oraz art. 49, 51, 53 i 54 Kary praw podstawowych Unii Europejskiej, sprzeciwia się uchyleniu przestępstwa, przewidzianego w art. 594 kodeksu karnego, które wprowadzono na mocy art. [1] i nast. dekretu ustawodawczego nr 7 z dnia 15 stycznia 2016 r.?

      (1)  Dz.U. L 315, s. 57.


title: Sprawa C-453/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 16 sierpnia 2016 r. – Openbaar Ministerie/Halil Ibrahim Özçelik

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 16 sierpnia 2016 r. – Openbaar Ministerie/Halil Ibrahim Özçelik
   (Sprawa C-453/16)
   (2016/C 383/10)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Amsterdam

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Openbaar Ministerie

      Druga strona postępowania: Halil Ibrahim Özçelik

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wyrażenie „orzeczenie sądowe” w rozumieniu art. 8 ust. 1 in initio i lit. c) decyzji ramowej 2002/584/WSiSW (1) jest pojęciem autonomicznym prawa Unii, które należy interpretować w sposób autonomiczny i jednolity?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej, co oznacza to pojęcie?

               3)

               Czy zatwierdzenie przez prokuratura krajowego nakazu aresztowania wydanego przez policję, które to zatwierdzenie jest przedmiotem niniejszej sprawy, jest „orzeczeniem sądowym”?

      (1)  Decyzja ramowa Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. 2002, L 190, s. 1).


title: Sprawa T-250/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lipca 2007 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na usługi — Wspólnotowa procedura przetargowa — Świadczenie usług w zakresie gromadzenia, wytwarzania i rozpowszechniania publikacji elektronicznych, a w szczególności suplementu do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Równość traktowania — obowiązek uzasadnienia — Brak oczywistego błędu w ocenie)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/35

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lipca 2007 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-250/05) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Wspólnotowa procedura przetargowa - Świadczenie usług w zakresie gromadzenia, wytwarzania i rozpowszechniania publikacji elektronicznych, a w szczególności suplementu do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Równość traktowania - obowiązek uzasadnienia - Brak oczywistego błędu w ocenie)
   (2007/C 199/66)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: N. Korogiannakis, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Wilderspin i M. Šimerdová, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich z dnia 15 kwietnia 2005 r. mocą której nie wybrał on oferty skarżącej złożonej w ramach procedury przetargowej ogłoszonej w dniu 19 listopada 2004 r. (Dz.U. 2004, S 226), na świadczenie usług związanych z gromadzeniem, wytwarzaniem i rozpowszechnianiem publikacji elektronicznych, a w szczególności suplementu do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej oraz decyzji o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 217 z 3.9.2005.


title: Sprawa T-475/15: Postanowienie Sądu z dnia 4 kwietnia 2016 r. – L’Oréal/EUIPO – LR Health & Beauty Systems (LR) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Wycofanie zgłoszenia znaku towarowego — Umorzenie postępowania)

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/22

         Postanowienie Sądu z dnia 4 kwietnia 2016 r. – L’Oréal/EUIPO – LR Health & Beauty Systems (LR)
   (Sprawa T-475/15) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Wycofanie zgłoszenia znaku towarowego - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 200/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: L’Oréal SA (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat R. Dissmann)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Kusturovic, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: LR Health & Beauty Systems GmbH (Ahlen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Weber i L. Thiel)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO 21 maja 2015 r. (sprawa R 1143/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między LR Health & Beauty Systems GmbH a L’Oréal SA.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               L’Oréal SA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez LR Health & Beauty Systems GmbH.

      (1)  Dz.U. C 328 z 5.10.2015.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 lutego 2005 r. w sprawie C-13/03 P Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Tetra Laval BV (Odwołanie — Konkurencja — Rozporządzenie (EWG) nr 4064/89 — Wyrok stwierdzający bezprawność decyzji nakazującej podział przedsiębiorstwa w następstwie bezprawności wcześniejszej decyzji stwierdzającej niezgodność koncentracji ze wspólnym rynkiem)

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 15 lutego 2005 r.
   w sprawie C-13/03 P Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Tetra Laval BV (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Rozporządzenie (EWG) nr 4064/89 - Wyrok stwierdzający bezprawność decyzji nakazującej podział przedsiębiorstwa w następstwie bezprawności wcześniejszej decyzji stwierdzającej niezgodność koncentracji ze wspólnym rynkiem)
   (2005/C 106/07)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C- 13/03 P, mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 49 Statutu WE Trybunału Sprawiedliwości, które wpłynęło do Trybunału w dniu 8 stycznia 2003 r., wniesione przez Komisję Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. Petite, A. Whelan i P. Hellström), w której drugą stroną była: Tetra Laval BV z siedzibą w Amsterdamie (Niderlandy) (adwokaci: A. Vandencasteele, D. Waelbroeck i M. Johnsson, D. Weitbrecht i S. Völcker), Trybunał (wielka izba), w składzie: P. Jann, prezes pierwszej izby, pełniący obowiązki prezesa, C.W.A. Timmermans i A. Rosas (sprawozdawca), prezesi izb, C. Gulmann, J.-P. Puissochet i R. Schintgen, N. Colneric, S. von Bahr i J. N. Cunha Rodrigues, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 15 lutego 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Postępowanie w przedmiocie odwołania zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 70 z 22.03.2003.


title: Sprawa C-324/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 30 kwietnia 2015 r. w sprawie T-135/13 Hitachi Chemical Europe GmbH, Polynt SpA i Sitre Srl/Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA), wniesione w dniu 30 czerwca 2015 r. przez Hitachi Chemical Europe GmbH i Polynt SpA

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/25

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 30 kwietnia 2015 r. w sprawie T-135/13 Hitachi Chemical Europe GmbH, Polynt SpA i Sitre Srl/Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA), wniesione w dniu 30 czerwca 2015 r. przez Hitachi Chemical Europe GmbH i Polynt SpA
   (Sprawa C-324/15 P)
   (2015/C 311/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Hitachi Chemical Europe GmbH i Polynt SpA (przedstawiciel: C. Mereu, adwokat)

      Druga strona postępowania: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA), Sitre Srl, REACh ChemAdvice GmbH, New Japan Chemical, Królestwo Niderlandów, Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-135/13; oraz

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub ewentualnie przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w przedmiocie zgłoszonego przez wnoszących odwołanie żądania stwierdzenia nieważności; oraz

               —

               obciążenie drugiej strony wszystkimi kosztami tych postępowań, w tym kosztami poniesionymi przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszące odwołanie twierdzą, że oddalając ich żądanie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, Sąd naruszył przepisy prawa wspólnotowego. W szczególności wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd popełnił wiele błędów w rozumowaniu i wykładni przepisów prawnych znajdujących zastosowanie do sytuacji wnoszących odwołanie. Skutkiem tego Sąd naruszył prawo w następujący sposób:

               —

               Sąd przedstawił wewnętrznie sprzeczne i błędne stwierdzenia dotyczące konieczności uwzględnienia oceny ryzyka, zgodnie z art. 57 lit. f) REACH (1), co doprowadziło do błędnej wykładni tego przepisu.

               —

               Sąd przedstawił wewnętrznie sprzeczne stwierdzenia i oparł się na utrwalonym orzecznictwie dotyczącym statusu i wagi dokumentów określających wytyczne operacyjne, dokonując wykładni pojęcia „obaw równoważnych” zgodnie z brzmieniem art. 57 lit. f) tego rozporządzenia.

               —

               Sąd błędnie oparł się na art. 60 ust. 2 REACH, co skutkowało niewystarczającym uzasadnieniem.

               —

               Sąd zastosował niewłaściwą podstawę prawną, aby oddalić argumenty dotyczące narażenia pracowników i konsumentów, przez co błędnie zastosował art. 57 lit. f).

         Wnoszące odwołanie twierdzą z tych względów, że wyrok Sądu w sprawie T-135/13 należy uchylić oraz stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1).


title: Sprawa T-627/11: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2011 r. — ATMvision przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/26

         Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2011 r. — ATMvision przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-627/11)
   2012/C 49/48
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ATMvision AG (Salem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Cordewener, F. Kutt i C. Jehke)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 26 stycznia 2011 r. w postępowaniu dotyczącym pomocy państwa C 7/2010 (ex CP 250/2009 oraz NN 5/2010) „KStG, Sanierungsklausel”;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności ww. decyzji przynajmniej w zakresie, w jakim nie uregulowano w niej na korzyść przedsiębiorstw takich jak przedsiębiorstwo skarżącej opartego na zasadzie ochrony zaufania wyjątku od obowiązku żądania zwrotu zawartego w art. 4 i 5 wzgl. przynajmniej nie przewidziano względem takich przedsiębiorstw przejściowego uregulowania;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zasadniczo następujące zarzuty:

               —

               Pozwana błędnie doszła w zaskarżonej decyzji do wniosku, że w przypadku „klauzuli naprawczej” z § 8c ust. 1a niemieckiej Körperschaftsteuergesetz (ustawa o podatku od osób prawnych, zwana dalej „KStG”) chodzi o niezgodną z prawem pomoc na podstawie art. 107 ust. TFUE. Skarżąca podnosi w tym względzie między innymi, że pozwana błędnie wychodzi z założenia, że uregulowanie § 8c ust. 1a KStG ma selektywny charakter i stanowi nieuzasadniony wyjątek od ustanowionej w § 8c ust. 1 zasady, zgodnie z którą straty podatkowe osoby prawnej w przypadku zmiany swojej struktury udziałów są likwidowane przy spełnieniu określonych przesłanek. Zdaniem skarżącej regulacja § 8c ust. 1a KStG błędnie została zakwalifikowana jako miarodajny w przypadku badania pod kątem pomocy wewnątrzkrajowy system referencji.

               —

               System referencji będący punktem odniesienia stanowi w prawie niemieckim zasadniczo daną możliwość międzyokresowego zaliczania strat, która wynika z obiektywnej tzw. zasady netto. Zdaniem skarżącej „klauzula naprawcza” z § 8c ust. 1a KStG ten system referencji jedynie potwierdza. Ponadto § 8c ust. 1a KStG może również dlatego nie stanowić miarodajnego system referencji, ponieważ norma ta zgodnie założeniami niemieckiej ustawy zasadniczej jest niezgodna z konstytucją.

               —

               Uregulowanie § 8c ust. 1a KStG stanowi ponadto tzw. środek o charakterze ogólnie obowiązującym, który potencjalnie stanowi korzyść dla wszystkich podmiotów gospodarczych ponoszących stratę i poprzez który nie jest uprzywilejowana żadna wydzielona grupa uczestników rynku. Według stanowiska skarżącej „klauzula naprawcza” tym samym nie ma charakteru selektywnego.

               —

               „Klauzula naprawcza” z § 8c ust. 1a KStG jest uzasadniona naturą i wewnętrzną konstrukcją systemu podatkowego, ponieważ norma ta ogranicza skutki wynikające z zawartego w § 8c ust. 1 KStG limitu odliczenia straty. Skarżąca podnosi w tym względzie, że w przypadku § 8c KStG w pierwotnym brzmieniu chodzi o zbyt daleko posuniętą regulacje zapobiegania nadużyciom i że późniejsze (i wsteczne) uzupełnienie tego przepisu przez z § 8c ust. 1a KStG redukuje jedynie zbędną treść uregulowania z § 8c ust. 1 KStG i w tym zakresie odtwarza ponownie ogólny międzyokresowe zaliczenia strat jako właściwy system referencji.

               —

               Wreszcie skarżąca podnosi, że korzysta z ochrony zaufania, ponieważ negatywna decyzja pozwanej była nie do przewidzenia i również nie zostały zakwestionowane przez pozwaną stanowiąca poprzedniczkę norma z § 8 ust. 4 KStG w dawnym brzmieniu, jak również porównywalne regulacje w innych państwach członkowskich.


title: Sprawa T-387/07 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2007 r. — Portugalia przeciwko Komisji (Postanowienie w sprawie zastosowania środków tymczasowych — Zmniejszenie pomocy finansowej — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/44

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2007 r. — Portugalia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-387/07 R)
   (Postanowienie w sprawie zastosowania środków tymczasowych - Zmniejszenie pomocy finansowej - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   (2008/C 51/82)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Fernandes, S. Rodrigues i A. Gattini, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i L. Flynn, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2007) 3772 z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie zmniejszenia pomocy finansowej przyznanej przez Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego do dotacji globalnej „SGAIA” na podstawie decyzji Komisji C(95) 1769 z dnia 28 lipca 1995 r. oraz o zawieszenie wykonania nakazu zapłaty zawartego rzekomo w nocie obciążeniowej z dnia 17 września 2007 r.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.


title: Sprawa T-557/12: Postanowienie Sądu z dnia 2 października 2013 r. — RiskMetrics Solutions przeciwko OHIM (RISKMANAGER)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/68

         Postanowienie Sądu z dnia 2 października 2013 r. — RiskMetrics Solutions przeciwko OHIM (RISKMANAGER)
   (Sprawa T-557/12) (1)

   2013/C 344/125
   Język postępowania: angielski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 370 z 17.12.2011.


title: Sprawa T-87/94: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 maja 2006 r. — Blom i in. przeciwko Komisji (Skarga o odszkodowanie — Odpowiedzialność pozaumowna — Mleko — Dodatkowa opłata wyrównawcza — Ilość referencyjna — Producenci, którzy podjęli zobowiązanie do niewprowadzania do obrotu — Producenci SLOM 1983 — Niewznowienie produkcji z chwilą wygaśnięcia zobowiązania)

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/10

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 maja 2006 r. — Blom i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-87/94) (1)

   (Skarga o odszkodowanie - Odpowiedzialność pozaumowna - Mleko - Dodatkowa opłata wyrównawcza - Ilość referencyjna - Producenci, którzy podjęli zobowiązanie do niewprowadzania do obrotu - Producenci SLOM 1983 - Niewznowienie produkcji z chwilą wygaśnięcia zobowiązania)
   (2006/C 249/26)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: J.C. Blom (Blokker, Niderlandy) oraz pozostali skarżący, których nazwiska są podane w załączniku do wyroku (Przedstawiciele: początkowo H. Bronkhorst i E. Pijnacker Hordijk, a następnie E. Pijnacker Hordijka)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (Przedstawiciele: A. Brautigam i A.-M. Colaert, działający w charakterze pełnomocników, następnie przez A.-M. Colaert) i Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: T. van Rijn, pełnomocnik, wspierany przez adwokata H.-J. Rabego, następnie T. van Rijn)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o odszkodowanie, na podstawie art. 178 traktatu WE (obecnie art. 235 WE) i art. 215 akapit drugi traktatu WE (obecnie art. 288 akapit drugi WE), z tytułu szkody poniesionej rzekomo przez skarżącego z powodu uniemożliwienia mu wprowadzania do obrotu mleka na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 857/84 z dnia 31 marca 1984 r. dotyczącego zasad zastosowania opłaty zgodnie z art. 5c rozporządzenia (EWG) nr 804/68 w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 90, str. 13), zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1371/84 z dnia 16 maja 1984 r. ustanawiającym szczegółowe zasady stosowania dodatkowej opłaty wyrównawczej określonej w art. 5c rozporządzenia nr 804/68 (Dz.U. L 132, str. 11)
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona w odniesieniu do J. C. Bloma.

               2)

               Skarżący zostaje obciążony kosztami.

               3)

               Rozstrzygnięcie skargi w niniejszej sprawie w zakresie, w jakim została ona wniesiona przez skarżących, których nazwiska są podane w załączniku, nastąpi w terminie późniejszym.

      (1)  Dz.U. C 90 z 26.3.1994 r.


title: Sprawa C-16/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 15 stycznia 2009 r. – Gudrun Schwemmer przeciwko Agentur für Arbeit Villingen-Schwenningen – Familienkasse

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 15 stycznia 2009 r. – Gudrun Schwemmer przeciwko Agentur für Arbeit Villingen-Schwenningen – Familienkasse
   (Sprawa C-16/09)
   2009/C 90/11
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof (Niemcy)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gudrun Schwemmer

      Strona pozwana: Agentur für Arbeit Villingen-Schwenningen – Familienkasse

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy uregulowanie zawarte w art. 76 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1) stosuje się odpowiednio do sytuacji określonych w art. 10 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 (2) w przypadkach, w których uprawniony rodzic nie wystąpił o przyznanie świadczeń rodzinnych przysługujących mu w państwie miejsca zatrudnienia?

               2)

               Na wypadek, gdy art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71 znajduje odpowiednie zastosowanie: na podstawie jakich kryteriów uznaniowych instytucja państwa miejsca zamieszkania właściwa w przedmiocie świadczeń rodzinnych może stosować art. 10 lit. a) rozporządzenia nr 574/72, tak jakby świadczenia zostały przyznane w państwie miejsca zatrudnienia?
               Czy uprawnienie dyskrecjonalne polegające na założeniu przyznania świadczeń rodzinnych w państwie miejsca zatrudnienia, może zostać ograniczone, gdy uprawniony świadomie nie wystąpił o przyznanie przysługujących mu świadczeń rodzinnych w celu działania na szkodę osoby uprawnionej do zasiłku rodzinnego w państwie miejsca zamieszkania?

      (1)  Dz.U. L 149, s. 2

      (2)  Dz.U. L 74, s. 1


title: Sprawa T-215/10: Wyrok Sądu z dnia 4 października 2012 r. — Grecja przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Bawełna — Pomoc dla najbardziej potrzebujących — Rozwój obszarów wiejskich — Skuteczność kontroli — Proporcjonalność)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/24

         Wyrok Sądu z dnia 4 października 2012 r. — Grecja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-215/10) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Bawełna - Pomoc dla najbardziej potrzebujących - Rozwój obszarów wiejskich - Skuteczność kontroli - Proporcjonalność)
   2012/C 355/51
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: początkowo I. Chalkias, G. Skiani i E. Leftheriotou, następnie I. Chalkias, E. Leftheriotou i X. Basakou, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Tserepa-Lacombe i A. Markoulli, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata N. Korogiannakisa)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2010/152/UE z dnia 11 marca 2010 r. wyłączającej z finansowania przez Unię Europejską niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 63, s. 7), w zakresie w jakim wyklucza ona niektóre wydatki poniesione przez Republikę Grecką.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010.


title: Sprawa C-316/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 26 czerwca 2015 r. – The Queen on the application of Hemming (prowadzącego działalność pod firmą „Simply Pleasure Ltd”)/Westminster City Council

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 26 czerwca 2015 r. – The Queen on the application of Hemming (prowadzącego działalność pod firmą „Simply Pleasure Ltd”)/Westminster City Council
   (Sprawa C-316/15)
   (2015/C 311/27)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court of the United Kingdom

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Timothy Martin Hemming, prowadzący działalność pod firmą „Simply Pleasure Ltd”, James Alan Poulton, Harmony Ltd, Gatisle Ltd, prowadzący działalność pod firmą „Janus”, Winart Publications Ltd, Darker Enterprises Ltd, Swish Publications Ltd.

      Strona pozwana: Westminster City Council

      Pytania prejudycjalne

   W przypadku, gdy wnioskujący o udzielenie lub przedłużenie licencji na prowadzenie działalności związanej z branżą erotyczną zobowiązany jest do wniesienia opłaty składającej się z dwóch części, z których jedna stanowi opłatę administracyjną i nie podlega zwrotowi, a druga związana jest z zarządzaniem systemem licencji i w przypadku oddalenia wniosku podlega zwrotowi:

               1)

               czy wymóg wniesienia opłaty obejmującej drugą, podlegającą zwrotowi część, oznacza, z mocy samego prawa Unii, że strona pozwana poniosła koszty złożenia wniosku sprzeczne z art. 13 ust. 2 dyrektywy 2006/123/WE dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (1) w zakresie, w jakim przekraczały one koszty rozpoznania wniosku przez Westminster City Council?

               2)

               czy konkluzja, że wymóg taki powinien być uważany za powodujący konieczność poniesienia opłaty, lub – jeśli należy go za taki uznać – wymóg poniesienia opłaty przekraczającej koszty rozpoznania wniosku przez Westminster City Council – uzależniona jest od dodatkowych (a jeśli tak, to jakich) okoliczności, na przykład:

                           a)

                           wykazania, że wniesienie drugiej, podlegającej zwrotowi, części opłaty powoduje lub może spowodować koszty lub straty po stronie wnioskodawcy,

                           b)

                           wysokości drugiej, podlegającej zwrotowi, części opłaty oraz okresu, przez jaki jest ona przetrzymywana przed dokonaniem zwrotu, lub

                           c)

                           ewentualnych oszczędności w kosztach rozpoznania wniosków przez Westminster City Council (także w kosztach niepodlegających zwrotowi) wynikających z żądania wniesienia przez wszystkich wnioskodawców opłaty z góry, obejmującej obie części?

      (1)  Dz.U. L 376, s. 36


title: Wyrok Trybunału (trzeciej izby) z dnia 24 czerwca 2004 r. w sprawie C-269/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa — Nieprzetransponowanie w wyznaczonym terminie dyrektywy 98/24/WE — Ochrona zdrowia i bezpieczeństwa pracowników — Ryzyko związane ze środkami chemicznymi w miejscu pracy)

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzeciej izby)
   z dnia 24 czerwca 2004 r.
   w sprawie C-269/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa - Nieprzetransponowanie w wyznaczonym terminie dyrektywy 98/24/WE - Ochrona zdrowia i bezpieczeństwa pracowników - Ryzyko związane ze środkami chemicznymi w miejscu pracy)
   (2004/C 217/04)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-269/02, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: D. Martin) przeciwko Republice Francuskiej (pełnomocnicy: G. de Bergues i C. Lemaire oraz C. Bergeot-Nunes), mającej za przedmiot żądanie stwierdzenia, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 98/24/WE z dnia 7 kwietnia 1998 r. w sprawie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed ryzykiem związanym ze środkami chemicznymi w miejscu pracy (czternasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/931/EWG) (Dz.U. L 131, str. 11), a w każdym razie nie informując Komisji o tych przepisach, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, pełniący funkcję prezesa trzeciej izby, R. Schintgen i K. Schiemann (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 24 czerwca 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 98/24/WE z dnia 7 kwietnia 1998 r. w sprawie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed ryzykiem związanym ze środkami chemicznymi w miejscu pracy (czternasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/931/EWG), Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 219 z 14.9.2002 r.


title: Sprawa F-119/06: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2006 r. — Kerstens przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/68

         Skarga wniesiona w dniu 9 października 2006 r. — Kerstens przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-119/06)
   (2006/C 294/134)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Petrus J. F. Kerstens (Overijse, Belgia) (przedstawiciel: C. Mourato, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji dyrekcji urzędu ds. administracji i zaspokajania roszczeń indywidualnych (PMO) z dnia 8 grudnia 2005 r. zmieniającej organigram tego urzędu;

               —

               uchylenie wyraźnej decyzji organu powołującego z dnia 6 lipca 2006 r. oddalającej zażalenie skarżącego nr R/167/06;

               —

               zasądzenie od Komisji odszkodowania ex aequo et bono w wysokości 5000 EUR tytułem odszkodowania;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, wcześniej szef jednostki „Zasoby” PMO, kwestionuje sporną decyzję z dnia 8 grudnia 2005 r., która skutkuje objęciem przez niego stanowiska o charakterze badawczym. Skarżący podnosi naruszenie art. 7 regulaminu pracowniczego, ponieważ sporna decyzja jest niezgodna z interesem służby i nie respektuje zasady ekwiwalentności stanowisk. Po drugie skarżący podnosi naruszenie przepisów regulaminu pracowniczego dotyczących odpowiedzialności dyscyplinarnej. Po trzecie skarżący podnosi nadużycie władzy.


title: Sprawa C-116/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 września 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tampereen käräjäoikeus — Finlandia) — Sari Kiiski przeciwko Tampereen kaupunki (Zasada równego traktowania kobiet i mężczyzn — Ochrona pracownic w ciąży — Artykuł 2 dyrektywy 76/207/EWG — Prawo do urlopu macierzyńskiego — Artykuły 8 i 11 dyrektywy 92/85/EWG — Wpływ na prawo do zmiany okresu urlopu wychowawczego )

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/12

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 września 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tampereen käräjäoikeus — Finlandia) — Sari Kiiski przeciwko Tampereen kaupunki
   (Sprawa C-116/06) (1)

   (Zasada równego traktowania kobiet i mężczyzn - Ochrona pracownic w ciąży - Artykuł 2 dyrektywy 76/207/EWG - Prawo do urlopu macierzyńskiego - Artykuły 8 i 11 dyrektywy 92/85/EWG - Wpływ na prawo do zmiany okresu „urlopu wychowawczego’)
   (2007/C 269/24)
   Język postępowania: fiński
   Sąd krajowy
   Tampereen käräjäoikeus (Finlandia)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sari Kiiski

      Strona pozwana: Tampereen kaupunki
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Wykładnia art. 2 dyrektywy Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (Dz.U. L 39, str. 40), zmienionej dyrektywą 2002/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. (Dz.U. L 269, str. 15) oraz wykładni art. 8 i 11 dyrektywy Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (dziesiąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz.U. L 348, str.1) — Odmowa skrócenia okresu trwania urlopu wychowawczego przez pracodawcę — Wniosek złożony przed rozpoczęciem urlopu w związku z ponownym zajściem w ciążę przez zainteresowaną — Uregulowanie krajowe przewidujące, że zmianę okresu trwania urlopu uzasadnia wystąpienie niemożliwych do przewidzenia i uzasadnionych powodów, do których, zgodnie z praktyką przyjętą na podstawie układu zbiorowego, nie należy zajście w ciążę
   Sentencja
   Artykuł 2 dyrektywy Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy, zmienionej dyrektywą 2002/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r., który w odniesieniu do warunków pracy zakazuje wszelkich form dyskryminacji bezpośredniej lub pośredniej ze względu na płeć, oraz art. 8 i 11 dyrektywy Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (dziesiąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG), dotyczące urlopu macierzyńskiego, stoją na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów prawa krajowego regulujących urlop wychowawczy, które nie uwzględniając zmian wynikających dla danej pracownicy z faktu bycia w ciąży w okresie ograniczonym do czternastu tygodni przed porodem i po porodzie, uniemożliwiają uzyskanie przez nią, na jej wniosek, zmiany okresu urlopu wychowawczego w chwili wystąpienia o przyznanie jej urlopu macierzyńskiego i pozbawiają ją praw związanych z urlopem macierzyńskim.

      (1)  Dz.U. C 121 z 20.5.2006.


title: Sprawa C-117/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Technische Universität Darmstadt przeciwko Eugen Ulmer KG [Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2001/29/WE — Prawo autorskie i prawa pokrewne — Wyjątki i ograniczenia — Artykuł 5 ust. 3 lit. n) — Korzystanie z utworów i innych przedmiotów objętych ochroną w celu badań lub prywatnych studiów — Książka udostępniona osobom prywatnym za pośrednictwem odpowiednio wyposażonych terminali w bibliotece publicznej — Pojęcie utworu, który nie podlega zasadom zakupu lub licencji — Prawo biblioteki do digitalizacji utworu znajdującego się w jej zbiorach w celu udostępnienia tego utworu użytkownikom za pośrednictwem odpowiednio wyposażonych terminali — Udostępnienie utworu za pośrednictwem odpowiednio wyposażonych terminali umożliwiających jego drukowanie na papierze lub utrwalenie na kluczu USB]

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/11

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Technische Universität Darmstadt przeciwko Eugen Ulmer KG
   (Sprawa C-117/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2001/29/WE - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Wyjątki i ograniczenia - Artykuł 5 ust. 3 lit. n) - Korzystanie z utworów i innych przedmiotów objętych ochroną w celu badań lub prywatnych studiów - Książka udostępniona osobom prywatnym za pośrednictwem odpowiednio wyposażonych terminali w bibliotece publicznej - Pojęcie utworu, który nie podlega zasadom zakupu lub licencji - Prawo biblioteki do digitalizacji utworu znajdującego się w jej zbiorach w celu udostępnienia tego utworu użytkownikom za pośrednictwem odpowiednio wyposażonych terminali - Udostępnienie utworu za pośrednictwem odpowiednio wyposażonych terminali umożliwiających jego drukowanie na papierze lub utrwalenie na kluczu USB])
   2014/C 409/15
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Technische Universität Darmstadt

      Strona pozwana: Eugen Ulmer KG

      Sentencja

               1)

               Termin „zasady zakupu lub licencji” zawarty w art. 5 ust. 3 lit. n) dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy rozumieć w ten sposób, że zakłada on uprzednie zawarcie przez podmiot praw i instytucję, o której mowa w tym przepisie, taką jak ogólnodostępna biblioteka, umowy licencyjnej lub umowy o korzystanie z danego utworu, określającej warunki, na jakich instytucja ta może z tego utworu korzystać.

               2)

               Artykuł 5 ust. 3 lit. n) dyrektywy 2001/29 w związku z art. 5 ust. 2 lit. c) tego aktu należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie przyznało ogólnodostępnym bibliotekom, o których mowa w tych przepisach, prawo digitalizacji utworów znajdujących się w ich zbiorach, o ile ta czynność zwielokrotnienia jest konieczna z punktu widzenia udostępnienia tych utworów użytkownikom za pośrednictwem odpowiednio wyposażonych terminali zainstalowanych w pomieszczeniach tych instytucji.

               3)

               Artykuł 5 ust. 3 lit. n) dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie obejmuje czynności takich jak drukowanie utworów na papierze lub utrwalanie ich na kluczu USB, wykonywanych przez użytkowników za pośrednictwem odpowiednio wyposażonych terminali zainstalowanych w ogólnodostępnych bibliotekach, do których przepis ten się odnosi. Natomiast tego rodzaju czynności mogą, w zależności od przypadku, być dozwolone na podstawie krajowych przepisów dokonujących transpozycji wyjątków lub ograniczeń przewidzianych w art. 5 ust. 2 lit. a) lub b) tej dyrektywy, o ile w danym wypadku spełnione są ustanowione w tych przepisach przesłanki.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa T-439/12: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2012 r. — Trefilerías Quijano przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               1.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/11

         Skarga wniesiona w dniu 5 października 2012 r. — Trefilerías Quijano przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-439/12)
   2012/C 373/18
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Trefilerías Quijano, SA (Los Corrales de Buelna, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci F. González Díaz i P. Herrero Prieto)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie na podstawie 264 TFUE nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 25 lipca 2012 r. w sprawie COMP/38.344 — Stal sprężająca;

               —

               nakazanie Komisji aby, na podstawie art. 24 statutu Trybunału oraz art. 64 § 3 regulaminu przed Sądem, przedstawiła dokumenty, obliczenia i inne elementy stanu faktycznego lub prawnego, na podstawie których oparła się ona uwzględniając wnioski o stwierdzenie braku zdolności płatniczej przedstawione przez Proderac, CB, ITAS, OriMartin, Siderúrgica Latina Martin oraz uwzględniając wniosek o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na ArcelorMittal;

               —

               w każdym razie, obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są identyczne z zarzutami i głównymi argumentami podnoszonymi w sprawie T-438/12 Global Steel Wire przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-51/15: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2015 r. – PAN Europe/Komisja

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/33

         Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2015 r. – PAN Europe/Komisja
   (Sprawa T-51/15)
   (2015/C 118/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pesticide Action Network Europe (PAN Europe) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: B. Kloostra, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 listopada 2014 r. o sygnaturze Ares(2014)3900631 (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), w której Komisja potwierdziła w szerokim zakresie swoją decyzję z dnia 3 czerwca 2014 r. o sygnaturze Ares(2014)2150615, w której Komisja wydała rozstrzygnięcie w przedmiocie wniosku o udzielenie informacji złożonego przez PAN Europe w dniu 3 stycznia 2014 r. (zarejestrowanego przez Komisję w dniu 6 stycznia 2014 r.);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że wydając zaskarżoną decyzję, Komisja naruszyła rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 i niesłusznie go nie zastosowała albo tylko częściowo je zastosowała, ponieważ:

                           —

                           Komisja naruszyła art. 2 ust. 1 lit. d rozporządzenia (WE) nr 1367/2006, nie biorąc pod uwagę faktu, że objęta wnioskiem informacja dotyczy środowiska;

                           —

                           Komisja naruszyła art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 i art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, interpretując powody odmowy zawarte w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 niezgodnie z art. 4 ust. 3 par. 2 konwencji z Aarhus lub dokonując wykładni zawężającej, jako że Komisja nie rozważyła powołanego przez nią szczególnego interesu ochrony procesu decyzyjnego w odniesieniu do ogólnego interesu ujawnienia informacji dotyczących środowiska oraz nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia odmowy;

                           —

                           Komisja naruszyła art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 i art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 przez to, że nie zbadała w sposób konkretny i indywidualny dokumentów wskazanych we wniosku o udzielenie dostępu oraz przez to, że nie uzasadniła powodu odmowy udzielenia dostępu w stosunku do każdego dokumentu z osobna.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja, wydając zaskarżoną decyzję, naruszyła rozporządzenie (WE) nr 1049/2001, konkretnie art. 4 lub w szczególności art. 4 ust. 3 tego rozporządzenia, ponieważ nie wykazała, że powoływana podstawa odmowy ma zastosowanie, nieprawidłowo nie rozważyła interesów związanych z ujawnieniem oraz nieprawidłowo i niezgodnie z art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 nie zbadała w sposób konkretny i indywidualny dokumentów wskazanych we wniosku o udzielenie dostępu.


title: Sprawa C-379/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Gerechtshof Amsterdam z dnia  21 września 2005 r.  w sprawie Amurta S.G.P.S. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Amsterdam

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Gerechtshof Amsterdam z dnia 21 września 2005 r. w sprawie Amurta S.G.P.S. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Amsterdam
   (Sprawa C-379/05)
   (2006/C 22/06)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 17 października 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Gerechtshof Amsterdam (Niderlandy) z dnia 21 września 2005 r. w sprawie Amurta S.G.P.S. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Amsterdam.
   Gerechtshof Amsterdam zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy zwolnienie na podstawie art. 4 Wet op de dividendbelasting 1965 (ustawy o podatku od dywidendy) opisane w akapitach 5.3-5.5 niniejszego postanowienia, w związku ze zwolnieniem na podstawie art. 4a tejże ustawy jest zgodne z postanowieniami Traktatu WE dotyczącymi swobodnego przepływu kapitału (art. 73b-73d Traktatu WE, obecnie art. 56 WE do art. 58 WE), mimo że zwolnienie to dotyczy jedynie wypłaty dywidendy udziałowcom podlegającym podatkowi dochodowemu od osób prawnych w Niderlandach lub zagranicznym udziałowcom mającym stałe przedsiębiorstwo w Niderlandach, przy czym udziały należą do tego stałego przedsiębiorstwa, do którego ma zastosowanie zwolnienie udziałów na podstawie art. 13 Wet op de venootschapsbelasting 1969 (ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych)?

               2)

               Czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie, że państwo siedziby zagranicznego udziałowca lub spółki, do których nie ma zastosowania zwolnienie na podstawie art. 4 Wet op de dividendbelasting 1965 przyznaje temu udziałowcowi lub spółce prawo do zaliczenia na poczet podatku (full credit) podatku od dywidend niderlandzkich?


title: Sprawa F-98/07: Skarga wniesiona w dniu 3 października 2007 r. — Petrilli przeciwko Komisji

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/48

         Skarga wniesiona w dniu 3 października 2007 r. — Petrilli przeciwko Komisji
   (Sprawa F-98/07)
   (2007/C 297/96)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Nicole Petrilli (Sint Stevens Woluwe, Belgia) (przedstawiciel: J. L. Lodomez, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 20 lipca 2007 r., którą organ powołujący oddalił żądanie skarżącej, na podstawie art. 90 ust. 1 Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich (zwanego „regulaminem pracowniczym”), odnowienia jej umowy o pracę z DG „Badania” Komisji;

               —

               stwierdzenie nieważności ewentualnej decyzji, którą Komisja mogła wydać w przedmiocie zażalenia wniesionego przez skarżącą równolegle z niniejszą skargą i ze skargą o zawieszenie skutków prawnych decyzji organu powołującego z dnia 20 lipca 2007 r.;

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności niniejszej skargi o odszkodowanie i zadośćuczynienie;

               —

               nakazanie Komisji umożliwienia skarżącej powrotu na zajmowane dotychczas stanowisko pracownika kontraktowego wydziału „T2” DG „Badania” na okres 18 miesięcy; przy jednoczesnym wyznaczeniu Komisji kary w wysokości 1 000 EUR za każdy dzień zwłoki;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącej, tytułem naprawienia szkody spowodowanej przez utratę wynagrodzenia będącą konsekwencją odmowy przedłużenia jej umowę o pracę, kwoty odpowiadającej wynagrodzeniu, które skarżąca otrzymałaby gdyby mogła była kontynuować wykonywanie umowy o pracę w charakterze pracownika kontraktowego do czasu upływu 3 lat;

               —

               zobowiązanie Komisji do naprawienia dodatkowej szkody poniesionej przez skarżącą w następstwie utraty szansy uzyskania umowy na czas nieokreślony z przyszłą Agencją Wykonawczą ds. Badań (REA), będącej konsekwencją braku odnowienia ww. umowy, odmowy możliwości zakończenia przez skarżącą jej misji w Komisji oraz pogłębienia jej doświadczenia zawodowego w ramach kontynuowania tej misji;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącej, tytułem naprawienia krzywdy spowodowanej przez decyzję odmawiającą odnowienia jej umowy o pracę, kwoty według uznania Sądu, prowizorycznie określonej na 1 EUR, z wyraźnym zastrzeżeniem podwyższenia jej wysokości w trakcie postępowania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty, z których pierwszy dotyczy naruszenia zasady legalności i art. 88 Warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (WZIP). Skarżąca twierdzi, że decyzja o odmowie odnowienia jej umowy o pracę w charakterze pracownika kontraktowego, wydana na podstawie decyzji Komisji z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie maksymalnego czasu zatrudnienia niestałego personelu w służbie Komisji, uniemożliwia wywołanie przez art. 88 WZIP skutku polegającego na umożliwieniu odnowienia jej umowy o pracę na kolejnych 18 miesięcy. Decyzja z dnia 28 kwietnia 2004 r. jest jej zdaniem niezgodna z prawem w zakresie, w jakim ustanawia ona ograniczenia praw przyznanych przez przepisy regulaminu pracowniczego.
   Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasady dobrej administracji, obowiązku starannego działania administracji i interesu służby. Skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja nie uwzględnia ani jej sytuacji osobistej, ani interesu służby, ani interesu przyszłej Agencji.
   Zarzut trzeci dotyczy braku dostatecznego uzasadnienia i naruszenia art. 3 b) WZIP. Skarżąca podnosi w szczególności, że automatyczna odmowa odnowienia jej umowy o pracę, jako że osiągnęła ona limit 6 lat określony w decyzji z dnia 28 kwietnia 2004 r., jest niezgodna z filozofią art. 3 b) WZIP, która jest oparta na woli zatrudniania osób na podstawie umowy o pracę na czas określony w celu wykonania zadań w wyspecjalizowanych dziedzinach, na czas niezbędny dla wykonania specyficznego zadania.
   Zarzut czwarty dotyczy tego, że decyzja z dnia 28 kwietnia 2004 r. narusza dyrektywę Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. (Dz.U. L 175, str. 43), ogólne zasady europejskiego prawa pracy, prawa socjalne pracowników, a w szczególności zasadę stabilności zatrudnienia, jak również zasadę niedyskryminacji. Jeżeli chodzi o niedyskryminację skarżąca podkreśla, że limit 6 lat znajduje zastosowanie wyłącznie do pracowników kontraktowych objętych zakresem art. 3 b) ZIP, podczas gdy pracownicy objęci zakresem art. 3 a) WZIP mają możliwość uzyskania umowy na czas nieokreślony.


               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/3

         Złożenie ślubowania przez nowych członków Sądu Pierwszej Instancji
   (2007/C 269/06)
   A. Dittrich, S. Soldevila Fragoso i L. Truchot, mianowani decyzją przedstawicieli rządów państw członkowskich Wspólnot Europejskich z dnia 25 kwietnia 2007 r. (1) i z dnia 23 maja 2007 r. (2) sędziami Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich na okres od dnia 1 września 2007 r. do dnia 31 sierpnia 2013 r., złożyli w dniu 17 września 2007 r. ślubowanie przed Trybunałem.
   S. Frimodt Nielsen, mianowany decyzją przedstawicieli rządów państw członkowskich Wspólnot Europejskich z dnia 25 kwietnia 2007 r. (3) sędzią Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich na okres od dnia 17 września 2007 r. do dnia 31 sierpnia 2010 r., złożył w dniu 17 września 2007 r. ślubowanie przed Trybunałem.

      (1)  Dz.U. L 114 z 1.5.2007, str. 27.

      (2)  Dz.U. L 139 z 31.5.2007, str. 32.

      (3)  Dz.U. L 114 z 1.5.2007, str. 26.


title: Sprawa C-419/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – WebMindLicenses kft/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Adó- és Vám Főigazgatóság [Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 2, 24, 43, 250 i 273 — Miejsce świadczenia usług świadczonych drogą elektroniczną — Określenie tego miejsca za pomocą sztucznej konstrukcji w oderwaniu od rzeczywistości gospodarczej — Nadużycie prawa — Rozporządzenie (UE) nr 904/2010 — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuły 7, 8, 41, 47, 48, art. 51 ust. 1, art. 52 ust. 1 i 3 — Prawo do obrony — Prawo do bycia wysłuchanym — Wykorzystanie przez organ podatkowy dowodów uzyskanych w ramach równolegle prowadzonego i niezakończonego postępowania karnego bez wiedzy podatnika — Przechwytywanie przekazów telekomunikacyjnych oraz przejęcie korespondencji elektronicznej]

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/16

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – WebMindLicenses kft/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Adó- és Vám Főigazgatóság
   (Sprawa C-419/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 2, 24, 43, 250 i 273 - Miejsce świadczenia usług świadczonych drogą elektroniczną - Określenie tego miejsca za pomocą sztucznej konstrukcji w oderwaniu od rzeczywistości gospodarczej - Nadużycie prawa - Rozporządzenie (UE) nr 904/2010 - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 7, 8, 41, 47, 48, art. 51 ust. 1, art. 52 ust. 1 i 3 - Prawo do obrony - Prawo do bycia wysłuchanym - Wykorzystanie przez organ podatkowy dowodów uzyskanych w ramach równolegle prowadzonego i niezakończonego postępowania karnego bez wiedzy podatnika - Przechwytywanie przekazów telekomunikacyjnych oraz przejęcie korespondencji elektronicznej])
   (2016/C 068/20)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: WebMindLicenses kft

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Adó- és Vám Főigazgatóság

      Sentencja

               1)

               Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że – w celu dokonania oceny, czy w okolicznościach takich jak w sprawie rozstrzyganej w postępowaniu głównym umowa licencyjna, której przedmiotem jest udostępnienie know-how umożliwiającego prowadzenie strony internetowej, za pośrednictwem której udostępniane były interaktywne usługi audiowizualne, zawarta ze spółką mającą siedzibę w państwie członkowskim innym niż państwo członkowskie, na terytorium którego ma siedzibę spółka udzielająca tej licencji, stanowiła nadużycie prawa pozwalające wykorzystać to, że stawka podatku od wartości dodanej stosowana do tych usług była niższa w tym drugim państwie członkowskim – fakt, że zarządzający i jedyny akcjonariusz tejże spółki stworzył rzeczone know-how, że osoba ta wywierała wpływ lub sprawowała kontrolę nad rozwojem i nad wykorzystaniem tegoż know-how i świadczeniem usług, które były na nim oparte, fakt, że zarządzanie transakcjami finansowymi, zasobami ludzkimi i instrumentami technicznymi koniecznymi do świadczenia tychże usług zostało powierzone podwykonawcom, a także powody, które doprowadziły spółkę udzielającą licencji do udostępnienia odnośnego know-how spółce z siedzibą w tym drugim państwie członkowskim zamiast wykorzystania go przez nią samą, nie wydają się same w sobie rozstrzygające.
               Do sądu odsyłającego należy dokonanie analizy ogółu okoliczności faktycznych występujących w postępowaniu głównym w celu rozstrzygnięcia, czy umowa ta stanowiła całkowicie sztuczną konstrukcję, ukrywającą fakt, że świadczenie odnośnych usług nie było dokonywane w rzeczywistości przez spółkę korzystającą z licencji, lecz de facto przez spółkę udzielającą licencji, i zbadanie w szczególności, czy ustanowienie siedziby działalności gospodarczej lub stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej spółki korzystającej z licencji nie miało w rzeczywistości miejsca lub czy spółka ta w celu prowadzenia odnośnej działalności gospodarczej nie posiadała odpowiedniej struktury w zakresie pomieszczeń, zaplecza personalnego i technicznego, lub też czy rzeczona spółka nie prowadziła tej działalności gospodarczej w swoim własnym imieniu, na swój własny rachunek, na swoją własną odpowiedzialność i swoje własne ryzyko.

               2)

               Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że w przypadku stwierdzenia praktyki stanowiącej nadużycie prowadzącej do uznania za miejsce świadczenia usług państwa członkowskiego innego niż to, w którym nastąpiłoby to w braku takiej praktyki stanowiącej nadużycie, fakt, że podatek od wartości dodanej został zapłacony w tym drugim państwie członkowskim zgodnie z obowiązującymi w nim przepisami, nie sprzeciwia się dokonaniu korekty tego podatku w państwie członkowskim, w którym usługi te były rzeczywiście świadczone.

               3)

               Rozporządzenie Rady (UE) nr 904/2010 z dnia 7 października 2010 r. w sprawie współpracy administracyjnej oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że organ podatkowy państwa członkowskiego badający wymagalność podatku od wartości dodanej z tytułu usług, które były już objęte tym podatkiem w innych państwach członkowskich, jest zobowiązany zwrócić się z wnioskiem o udzielenie informacji do organów podatkowych tych innych państw członkowskich, jeżeli wniosek taki jest przydatny czy wręcz niezbędny w celu ustalenia, czy podatek od wartości dodanej jest wymagalny w tym pierwszym państwie członkowskim.

               4)

               Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ono na przeszkodzie temu, aby do celów stosowania art. 4 ust. 3 TUE, art. 325 TFUE, art. 2, art. 250 ust. 1 i art. 273 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej organ podatkowy mógł, w celu ustalenia, że wystąpiła praktyka stanowiąca nadużycie w zakresie podatku od wartości dodanej, wykorzystać dowody uzyskane w ramach prowadzonego równolegle i niezakończonego postępowania karnego bez wiedzy podatnika poprzez na przykład przechwycenie przekazów telekomunikacyjnych oraz przejęcie korespondencji elektronicznej, pod warunkiem że uzyskanie tych dowodów w ramach rzeczonego postępowania karnego i wykorzystanie ich w ramach postępowania administracyjnego nie narusza praw zagwarantowanych prawem Unii.

               5)

               W okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym, na mocy art. 7, 47 i art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, sąd krajowy przeprowadzający kontrolę zgodności z prawem decyzji dokonującej korekty podatku od wartości dodanej, opartej na takich dowodach, powinien zbadać, po pierwsze, czy przechwycenie przekazów telekomunikacyjnych oraz przejęcie korespondencji elektronicznej były środkami dochodzeniowymi przewidzianymi ustawą i były konieczne w ramach postępowania karnego oraz, po drugie, czy wykorzystanie przez rzeczony organ dowodów uzyskanych za pomocą tych środków było również dopuszczone ustawą i konieczne. Sąd ten powinien ponadto zbadać, czy zgodnie z ogólną zasadą poszanowania prawa do obrony podatnik miał w ramach postępowania administracyjnego możliwość uzyskania dostępu do tych dowodów i wyrażenia swego stanowiska w ich przedmiocie. Jeżeli sąd krajowy stwierdzi, że podatnik ten nie miał takiej możliwości lub że dowody te zostały uzyskane w ramach postępowania karnego, lub wykorzystane w ramach postępowania administracyjnego z naruszeniem art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, sąd ten powinien pominąć owe dowody i stwierdzić nieważność tej decyzji, jeżeli z tego względu staje się ona bezpodstawna. Dowody te muszą również zostać pominięte, jeżeli sąd ten nie ma kompetencji do dokonania kontroli, że zostały one uzyskane w ramach postępowania karnego zgodnie z prawem Unii, lub przynajmniej nie może uzyskać, w oparciu o kontrolę przeprowadzoną już przez sąd karny w ramach postępowania kontradyktoryjnego, pewności, iż rzeczone dowody zostały uzyskane zgodnie z tym prawem.

      (1)  Dz.U. C 439 z 8.12.2014


title: Sprawa C-78/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2013 r. w sprawie T-117/12 ANKO przeciwko Komisji, wniesione w dniu 13 lutego 2014 r. przez Komisję Europejską

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/26

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 grudnia 2013 r. w sprawie T-117/12 ANKO przeciwko Komisji, wniesione w dniu 13 lutego 2014 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-78/14 P)
   2014/C 102/36
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i B. Conte)

      Druga strona postępowania: ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu;

               —

               obciążenie drugiej strony kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja zawarła z dwoma różnymi konsorcjami, do których należała druga strona postępowania ANKO, porozumienia w sprawie subwencji na finansowanie projektów „OASIS” i „PERFORM” w ramach Siódmego programu ramowego Wspólnoty Europejskiej w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji.
   W ramach wspomnianej umowy Komisja twierdzi, że Sąd błędnie zinterpretował ogólne warunki umowy, a w szczególności art. ΙΙ 5 ust. 3 lit. d) (oraz posiłkowo, art. ΙΙ 14 ust. 1 akapit drugi).
   Mówiąc konkretnie, Komisja podnosi następujące zarzuty w odniesieniu do błędnej wykładni ogólnych warunków umowy:

               1.

               błędna ocena poważnego i systematycznego charakteru nieprawidłowości jako powodu zawieszenia;

               2.

               błędna ocena możliwości bądź ryzyka powtórzenia się nieprawidłowości;

               3.

               błędne wnioski ze sprostowań ad hoc;

               4.

               błędna wykładnia możliwości stosowania średnich kosztów i błędne zastosowanie tej możliwości do fikcyjnych kosztów – przeinaczenie dowodów;

               5.

               pomylenie przesłanek zawieszenia (podejrzenie) i przesłanek kwalifikowalności (pewność).


title: Sprawa C-596/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 6 września 2013 r. w sprawie T-465/11, Globula przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 21 listopada 2013 r. przez Komisję Europejską

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 6 września 2013 r. w sprawie T-465/11, Globula przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 21 listopada 2013 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-596/13 P)
   2014/C 61/03
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann, L. Armati, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Globula a.s., Republika Czeska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 6 września 2013 r., doręczonego Komisji w dniu 11 września 2013 r., w sprawie T-465/11 Globula przeciwko Komisji Europejskiej;

               —

               stwierdzenie, że podniesiony w pierwszej instancji zarzut pierwszy nie jest zasadny i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania podniesionych w pierwszej instancji zarzutów drugiego i trzeciego oraz

               —

               rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja utrzymuje, że zaskarżony wyrok należy uchylić z następujących względów:

               Po pierwsze, Sąd naruszył art. 288 i art. 297 ust. 1 TFUE, uznając, że przepisy drugiej dyrektywy gazowej (1) znajdują zastosowanie w przedmiotowej sprawie: ta pierwsza grupa podniesionych przez Komisję argumentów będzie dotyczyła kwestii, czy Sąd słusznie orzekł (w dorozumiany sposób), że Komisja zastosowała trzecią dyrektywę gazową (2) ze skutkiem wstecznym.

               Po drugie, Sąd popełnił błąd w zakresie kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych i nie zastosował prawidłowo kryterium prawnego, które sam wskazał: zakładając, że Sąd słusznie uznał, że stosowanie przepisów materialnych trzeciej dyrektywy gazowej miało miejsce ze skutkiem wstecznym (quod non), kwestia, czy przepisy przewidziane w art. 36 trzeciej dyrektywy gazowej stanowią niepodzielną całość z punktu widzenia ich skuteczności zostanie zbadana w celu dokonania oceny, czy Sąd również słusznie orzekł, że stosowanie ze skutkiem wstecznym przepisów proceduralnych przewidzianych w tej dyrektywie jest podobnie zabronione.

               Komisja twierdzi, że ocena przedmiotowej zgłoszonej decyzji o zwolnieniu na podstawie przepisów proceduralnych i materialnych i ustanowionych w trzeciej dyrektywie gazowej nie oznacza stosowania tego aktu ze skutkiem wstecznym, lecz jest zgodna z zasadą bezpośredniego stosowania, zgodnie z którą postanowienie prawa Unii obowiązuje od momentu swego wejścia w życie do przyszłych skutków sytuacji zaistniałej pod rządami dawnego przepisu.

      (1)  Dyrektywa 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 98/30/WE (Dz.U. L 176, s. 57 — wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 12, t. 2, s. 230).

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 2003/55/WE (Dz.U. L 211, s. 94).


title: Sprawa C-503/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 21, 45 i 49 TFUE — Artykuły 28 i 31 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym — Swobodny przepływ osób — Swobodny przepływ pracowników — Swoboda przedsiębiorczości — Opodatkowanie osób fizycznych od zysków kapitałowych wynikających z wymiany udziałów — Opodatkowanie osób fizycznych od zysków kapitałowych wynikających z przeniesienia całości majątku przeznaczonego do wykonywania działalności gospodarczej i zawodowej — Opodatkowanie osób fizycznych w wypadku przeniesienia miejsca zamieszkania — Natychmiastowy pobór podatku — Odmienne traktowanie osób fizycznych, które wymieniają udziały i utrzymują miejsce zamieszkania na terytorium kraju, i osób fizycznych, które dokonują takiej wymiany i przenoszą miejsce zamieszkania na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego — Odmienne traktowanie osób fizycznych, które dokonują przeniesienia całości majątku związanego z działalnością wykonywaną na własny rachunek na rzecz spółki mającej siedzibę i faktyczny zarząd na terytorium Portugalii, i osób fizycznych, które dokonują takiego przeniesienia na rzecz spółki mającej siedzibę lub faktyczny zarząd na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego — Proporcjonalność)

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska
   (Sprawa C-503/14) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 21, 45 i 49 TFUE - Artykuły 28 i 31 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym - Swobodny przepływ osób - Swobodny przepływ pracowników - Swoboda przedsiębiorczości - Opodatkowanie osób fizycznych od zysków kapitałowych wynikających z wymiany udziałów - Opodatkowanie osób fizycznych od zysków kapitałowych wynikających z przeniesienia całości majątku przeznaczonego do wykonywania działalności gospodarczej i zawodowej - Opodatkowanie osób fizycznych w wypadku przeniesienia miejsca zamieszkania - Natychmiastowy pobór podatku - Odmienne traktowanie osób fizycznych, które wymieniają udziały i utrzymują miejsce zamieszkania na terytorium kraju, i osób fizycznych, które dokonują takiej wymiany i przenoszą miejsce zamieszkania na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego - Odmienne traktowanie osób fizycznych, które dokonują przeniesienia całości majątku związanego z działalnością wykonywaną na własny rachunek na rzecz spółki mającej siedzibę i faktyczny zarząd na terytorium Portugalii, i osób fizycznych, które dokonują takiego przeniesienia na rzecz spółki mającej siedzibę lub faktyczny zarząd na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego - Proporcjonalność))
   (2017/C 053/02)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braga da Cruz i W. Roels, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. Rebelo i J. Martins da Silva, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i K. Petersen, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Poprzez przyjęcie i utrzymanie w mocy art. 10 ust. 9 lit. a) Código do Imposto sobre o Rendimento das Pessoas Singulares (kodeksu dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych), zgodnie z którym podatnik tracący status rezydenta na terytorium Portugalii musi wliczać do kategorii zysków kapitałowych, do celów opodatkowania za rok, w którym nastąpiła utrata statusu rezydenta, kwotę, która na mocy art. 10 ust. 8 tego kodeksu nie została opodatkowana w trakcie wymiany udziałów, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 21, 45 i 49 TFUE, a także art. 28 i 31 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r.

               2)

               Poprzez przyjęcie i utrzymanie w mocy art. 38 ust. 1 lit. a) tego kodeksu, który zastrzega korzyść z odroczenia opodatkowania przewidzianą przez ten przepis dla osób fizycznych przenoszących całość majątku przypisanego do prowadzenia działalności gospodarczej i zawodowej na własny rachunek na spółkę, która ma statutową siedzibę i faktyczny zarząd na terytorium Portugalii, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 49 TFUE i art. 31 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym.

               3)

               Republika Portugalska pokrywa, poza własnymi kosztami, również koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 16 z 19.1.2015.


title: Sprawa T-316/11: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2011 r. — Kadio Marokro przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające w związku z sytuacją w Wybrzeżu Kości Słoniowej — Zamrożenie funduszy — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/19

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2011 r. — Kadio Marokro przeciwko Radzie
   (Sprawa T-316/11) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające w związku z sytuacją w Wybrzeżu Kości Słoniowej - Zamrożenie funduszy - Obowiązek uzasadnienia)
   2011/C 319/39
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mathieu Kadio Marokro (Cocody, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: adwokat S. Le Damany)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2011/221/WPZiB zmieniającej decyzję Rady 2010/656/WPZiB przedłużającą obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 93, s. 20) i, po drugie, rozporządzenia Rady (UE) nr 330/2011 z dnia 6 kwietnia 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 560/2005 nakładające określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 93, s. 10) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego

      Sentencja

               1)

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji Rady 2011/221/WPZiB zmieniającej decyzję Rady 2010/656/WPZiB przedłużającą obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej i rozporządzenia Rady (UE) nr 330/2011 z dnia 6 kwietnia 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 560/2005 nakładające określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej w zakresie, w jakim dotyczą one M. Kadio Marokro.

               2)

               Skutki decyzji 2011/221 zostają utrzymane w mocy wobec M. Kadiego Marokra w mocy do czasu, gdy skuteczne stanie się stwierdzenia nieważności rozporządzenia nr 330/2011.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez M. Kadiego Maroka.

      (1)  Dz.U. C 226 z 30.7.2011


title: Sprawa C-259/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Elena Recinto-PfingstenG przeciwko Swiss International Air Lines A

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/26

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Elena Recinto-PfingstenG przeciwko Swiss International Air Lines A
   (Sprawa C-259/13) (1)

   2014/C 112/33
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa C-558/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Queen's Bench Division) Administrative Court (Zjednoczone Królestwo) w dniu 17 grudnia 2007 r. — Królowa na wniosek S.P.C.M. SA, C.H. Erbslöh KG, Lake Chemicals and Minerals Limited, Hercules Incorporated przeciwko Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/36

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Queen's Bench Division) Administrative Court (Zjednoczone Królestwo) w dniu 17 grudnia 2007 r. — Królowa na wniosek S.P.C.M. SA, C.H. Erbslöh KG, Lake Chemicals and Minerals Limited, Hercules Incorporated przeciwko Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs
   (Sprawa C-558/07)
   (2008/C 51/60)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   High Court of Justice (Queen's Bench Division) Administrative Court
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: S.P.C.M. SA, C.H. Erbslöh KG, Lake Chemicals and Minerals Limited, Hercules Incorporated

      Strona pozwana: Secretary of State for Environment, Food and Rural Affairs
   Pytania prejudycjalne

               1.

               W świetle okoliczności, że wymogi rejestracyjne wskazane w tytule II rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (1) nie mają zastosowania do polimerów na mocy art. 2 ust. 9 rozporządzenia, czy zawarte w art. 6 ust. 3 odesłanie do „monomerów” oznacza:

                           a)

                           przereagowane monomery, to jest monomery które weszły w reakcję w taki sposób, że nie podlegają wydzieleniu z polimeru, którego część stanowią,

                           b)

                           nieprzereagowane monomery, to jest monomery które są pozostałością procesu polimeryzacji i które po zakończeniu procesu zachowały swe chemiczne cechy i właściwości odrębne od polimeru, czy też

                           c)

                           przereagowane i nieprzereagowane monomery?

               2.

               Jeśli odpowiedź na pierwsze pytanie jest wskazana w lit. a) lub c), czy stosowanie art. 6 ust. 3 do producentów lub importerów polimerów jest sprzeczne z prawem wobec okoliczności, że wymogi te są nieracjonalne, dyskryminacyjne lub nieproporcjonalne?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE, Dz.U. L 396, str. 1.


title: Wyrok Trybunału z dnia 24 września 2014 r. w sprawie E-7/14 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG – Swoboda świadczenia usług – Art. 36 Porozumienia EOG – Pełna stawka podatku rejestracyjnego dla leasingowanych pojazdów silnikowych tymczasowo importowanych przez norweskich rezydentów do Norwegii)

text:
               16.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 122/5

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 24 września 2014 r.
   w sprawie E-7/14
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG – Swoboda świadczenia usług – Art. 36 Porozumienia EOG – Pełna stawka podatku rejestracyjnego dla leasingowanych pojazdów silnikowych tymczasowo importowanych przez norweskich rezydentów do Norwegii)
   (2015/C 122/06)
   W sprawie E-7/14 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii – SKARGA o stwierdzenie, że poprzez utrzymywanie w mocy przepisów krajowych, które stanowią, że należna jest pełna stawka podatku rejestracyjnego dla leasingowanych pojazdów silnikowych zarejestrowanych za granicą, tymczasowo importowanych przez norweskich rezydentów do Norwegii, w przypadku gdy dana osoba nie ma prawa do zwolnienia z opłaty lub do jej zwrotu, a pojazd ani nie był zasadniczo przeznaczony do stałego użytku w Norwegii, ani nie był w rzeczywistości w taki sposób używany, Królestwo Norwegii uchybiło swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 36 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca) wydał w dniu 24 września 2014 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że poprzez utrzymywanie w mocy przepisów krajowych, które stanowią, że należna jest pełna stawka podatku rejestracyjnego dla leasingowanych pojazdów silnikowych zarejestrowanych za granicą, tymczasowo importowanych przez norweskich rezydentów do Norwegii, w przypadku gdy dana osoba nie ma prawa do zwolnienia z opłaty lub do jej zwrotu, a pojazd ani nie był zasadniczo przeznaczony do stałego użytku w Norwegii, ani nie był w rzeczywistości w taki sposób używany, Królestwo Norwegii uchybiło swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 36 Porozumienia EOG.

               2.

               Obciąża Królestwo Norwegii kosztami postępowania.


title: Sprawa T-71/13: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2013 r. — Anapurna przeciwko OHIM — Annapurna (ANNAPURNA)

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/25

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2013 r. — Anapurna przeciwko OHIM — Annapurna (ANNAPURNA)
   (Sprawa T-71/13)
   2013/C 101/54
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Anapurna GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Ehrlinger i T. Hagen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Annapurna SpA (Prato, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 grudnia 2012 r. w zakresie dotyczącym utrzymania w mocy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 001368166 „ANNAPURNA” i odmowy jego unieważnienia dla towarów: „torebki” (klasa 18), „narzuty i bielizna pościelowa” (klasa 24) oraz „odzież, nakrycia głowy, obuwie domowe” (klasa 25);

               —

               obciążenie interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą;

               —

               nakazanie stronie pozwanej przedstawienia dowodu używania dostarczonego przez interwenienta w ramach postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku: Słowny znak towarowy „ANNAPURNA” dla towarów z klas 3, 18, 24 i 25 — wspólnotowy znak towarowy nr 1 368 166

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Annapurna SpA

      Strona wnosząca o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Częściowe stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie zaskarżonej decyzji i stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego także w odniesieniu do innych towarów

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-60/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 6 lutego 2017 r. – Ángel Somoza Hermo i Ilunión Seguridad S.A./Esabe Vigilancia S.A. i Fondo de Garantía Salarial (FOGASA

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 6 lutego 2017 r. – Ángel Somoza Hermo i Ilunión Seguridad S.A./Esabe Vigilancia S.A. i Fondo de Garantía Salarial (FOGASA
   (Sprawa C-60/17)
   (2017/C 121/23)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Galicia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Ángel Somoza Hermo i Ilunión Seguridad S.A

      Strona pozwana: Esabe Vigilancia S.A. i Fondo de Garantía Salarial (FOGASA)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (1) ma zastosowanie w sytuacji, gdy po wyłonieniu w drodze przetargu nowego podmiotu świadczącego usługi na rzecz klienta ze względu na rozwiązanie tej umowy o świadczenie usług w sektorze, w którym prowadzenie działalności opiera się przede wszystkim na zasobach ludzkich (ochrona), przedsiębiorstwo przejmujące wykonanie tego zamówienia przejmuje znaczną część pracowników przydzielonych do świadczenia tej usługi, jeśli takie wejście w prawa i obowiązki wynikające z umów o pracę wynika z nakazu ustanowionego w układzie zbiorowym pracy w sektorze ochrony?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy – w przypadku, gdy przepisy państwa członkowskiego przyjęte celem dokonania transpozycji dyrektywy stanowią, w zastosowaniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/23/WE, że po dacie przejścia zakładu pracy na nowego pracodawcę podmioty zbywający i przejmujący są solidarnie odpowiedzialne za zobowiązania, również te związane z wynagrodzeniem, które powstały jeszcze przed przejęciem w oparciu o obowiązujące w momencie przejęcia umowy o pracę, zgodna z tym przepisem dyrektywy jest wykładnia, na mocy której odpowiedzialność solidarna za wcześniejsze zobowiązania nie ma zastosowania w przypadku, gdy przejęcie przez nowego wykonawcę znacznej części pracowników wynika z ustanowionego w regulującym zatrudnienie w danym sektorze układzie zbiorowym nakazu, a brzmienie postanowień tego układu zbiorowego wyklucza taką odpowiedzialność solidarną za zobowiązania powstałe przed przejściem zakładu pracy na inne przedsiębiorstwo?

      (1)  Dz.U. 2001, L 82, s. 16


title: Sprawa T-396/09: Skarga wniesiona w dniu 6 października 2009 r. — Vereniging Milieudefensie i Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht przeciwko Komisji

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/28

         Skarga wniesiona w dniu 6 października 2009 r. — Vereniging Milieudefensie i Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht przeciwko Komisji
   (Sprawa T-396/09)
   2009/C 297/41
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Vereniging Milieudefensie (Amsterdam, Niderlandy) Niderlandy Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat A. van den Biesen)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

   Skarżące wnoszą o:

               —

               uwzględnienie skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji K(2009) 6121 z dnia 28 lipca 2009 r.;

               —

               nakazanie Komisji, by w ustanowionym przez Sąd terminie następczo rozpatrzyła co do istoty wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące są niderlandzkimi organizacjami ochrony środowiska, które na podstawie art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 (1) przedstawiły stronie pozwanej wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej względem wcześniej decyzji K(2009) 2560 Komisji z dnia 7 kwietnia 2009 r., na mocy której Komisja udzieliła zgody na to, by Niderlandy w późniejszym czasie spełniły zobowiązania odnoszące się do poprawy jakości powietrza zgodnie z dyrektywą 2008/50/WE (2). Skarżące odwołują się od decyzji Komisji stwierdzającej niedopuszczalność ich wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej względem wcześniejszej decyzji skierowanej do Niderlandów.
   Na poparcie skargi skarżące podnoszą po pierwsze, że Komisja w zaskarżonej decyzji nie powołała się na ograniczenie zakresu obowiązywania rozporządzenia nr 1367/2006 zawarte w art. 2 ust. 1 lit. c) i w związku z tym decyzja z dnia 7 kwietnia 2009 r. nie została wydana w ramach wykonywania władzy prawodawczej.
   Skarżące podnoszą ponadto, że decyzja z dnia 7 kwietnia 2009 r. ma jedynie znaczenie indywidualne, a nie ogólne.
   Wreszcie skarżące wywodzą, że w przypadku gdy wtórne prawo wspólnotowe nie jest zgodne z zaakceptowaną przez Radę konwencją z Aarhus (3), rozporządzenie, o którym mowa należy interpretować w zgodności z tą konwencją, a gdy jest to niemożliwe, organy i instytucje Wspólnoty powinny stosować konwencję bezpośrednio. W związku z tym brak jest możliwości zastosowania art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 1367/2006.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13)

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (Dz.U. L 152, s. 10).

      (3)  2005/370/WE: Decyzja Rady z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz.U. L 124, s. 1).


title: Sprawa C-471/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 kwietnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat Salzburg — Austria) — Martin Wohl, Ildiko Veres przeciwko Magistrat der Stadt Salzburg, przy udziale: Finanzamt Salzburg-Stadt

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/21

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 kwietnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat Salzburg — Austria) — Martin Wohl, Ildiko Veres przeciwko Magistrat der Stadt Salzburg, przy udziale: Finanzamt Salzburg-Stadt
   (Sprawa C-471/10) (1)

   2011/C 211/46
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.