title: Sprawa F-17/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 marca 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Artykuł 34 ust. 1 i 6 regulaminu postępowania — Skarga wniesiona faksem w terminie do wniesienia skargi — Odręczny podpis adwokata różny od podpisu umieszczonego na przesłanym pocztą oryginale — Przekroczenie terminu do wniesienia skargi — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/34

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 marca 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-17/12) (1)

   (Służba publiczna - Artykuł 34 ust. 1 i 6 regulaminu postępowania - Skarga wniesiona faksem w terminie do wniesienia skargi - Odręczny podpis adwokata różny od podpisu umieszczonego na przesłanym pocztą oryginale - Przekroczenie terminu do wniesienia skargi - Oczywista niedopuszczalność)
   2013/C 147/64
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: L. Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie zasądzenia od Komisji wypłaty odszkodowania tytułem naprawienia szkody, jaką miał rzekomo ponieść skarżący w związku z przewlekłością postępowania w przedmiocie uznania choroby, na którą cierpi, za poważną chorobę.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               L. Marcuccio pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 138 z 12.5.2012, s. 33.


title: Sprawa T-302/16: Wyrok Sądu z dnia 15 czerwca 2017 r. – Bay/Parlament (Prawo instytucjonalne — Decyzja przewodniczącego Parlamentu w sprawie nałożenia na posła europejskiego sankcji utraty prawa do otrzymywania dziennej diety na utrzymanie — Artykuł 166 regulaminu Parlamentu — Prawo dostępu do akt — Błąd dotyczący okoliczności faktycznych)

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/27

         Wyrok Sądu z dnia 15 czerwca 2017 r. – Bay/Parlament
   (Sprawa T-302/16) (1)

   ((Prawo instytucjonalne - Decyzja przewodniczącego Parlamentu w sprawie nałożenia na posła europejskiego sankcji utraty prawa do otrzymywania dziennej diety na utrzymanie - Artykuł 166 regulaminu Parlamentu - Prawo dostępu do akt - Błąd dotyczący okoliczności faktycznych))
   (2017/C 249/40)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Nicolas Bay (La Celle-Saint-Cloud, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Cuignache)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Görlitz, S. Alonso de León i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie na podstawie art. 263 TFUE zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji przewodniczącego Parlamentu z dnia 9 marca 2016 r. i decyzji prezydium Parlamentu z dnia 11 kwietnia 2016 r. o nałożeniu na skarżącego sankcji utraty prawa do otrzymywania dziennej diety na utrzymanie na okres pięciu dni

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Nicolas Bay zostaje obciążony kosztami postepowania.

      (1)  Dz.U. C 279 z 1.8.2016.


title: Sprawa F-63/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 13 czerwca 2012 r. — Macchia przeciwko Komisji (Służba publiczna — Personel tymczasowy — Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony — Uznanie administracyjne — Obowiązek staranności — Artykuł 8 WZIP — Artykuł 4 decyzji dyrektora generalnego OLAF-u z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie nowej polityki w zakresie naboru i zatrudniania personelu tymczasowego OLAF-u — Maksymalny czas trwania umów o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/36

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 13 czerwca 2012 r. — Macchia przeciwko Komisji
   (Sprawa F-63/11) (1)

   (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony - Uznanie administracyjne - Obowiązek staranności - Artykuł 8 WZIP - Artykuł 4 decyzji dyrektora generalnego OLAF-u z dnia 30 czerwca 2005 r. w sprawie nowej polityki w zakresie naboru i zatrudniania personelu tymczasowego OLAF-u - Maksymalny czas trwania umów o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego)
   2012/C 227/60
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Macchia (Woluwé-Saint-Lambert, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rogrigues, A. Blot i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji w sprawie niezawarcia ze skarżącym kolejnej umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji pełniącego obowiązki dyrektora generalnego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) z dnia 12 sierpnia 2010 r. oddalającej wniosek L. Marchii o zawarcie z nim kolejnej umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

      (1)  Dz.U. C 226 z 30.7.2011, s. 32.


title: Sprawa C-565/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 18 października 2007 r. w sprawie T-425/03 AMS Advanced Medical Services GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 31 grudnia 2007 r. przez AMS Advanced Medical Services GmbH

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/23

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 18 października 2007 r. w sprawie T-425/03 AMS Advanced Medical Services GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 31 grudnia 2007 r. przez AMS Advanced Medical Services GmbH
   (Sprawa C-565/07 P)
   (2008/C 64/34)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: AMS Advanced Medical Services GmnH (przedstawiciel: adwokat S. Schäffer)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), American Medical Systems, Inc.
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku wydanego przez Sąd w dniu 18 października 2007 r.;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Odwołanie zostało uzasadnione naruszeniem przez Sąd prawa wspólnotowego. Sąd nie wyraził zgody na to, by skarżąca mogła zażądać od wnoszącej sprzeciw przedstawienia dowodu na używanie jej znaku towarowego dopiero w postępowaniu odwoławczym. W ten sposób naruszył on zasadę ciągłości funkcjonalnej między instancjami OHIM oraz art. 43 ust. 2 i 3 i art. 74 rozporządzenia nr 40/94.
   Zgodnie z zasadą ciągłości funkcjonalnej między instancjami OHIM Izba Odwoławcza powinna była bowiem oprzeć swą decyzję na całości zarzutów podniesionych przez skarżącą — zarówno w postępowaniu przed Wydziałem Sprzeciwów, jak i w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.


title: Sprawa T-207/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/60

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-207/04) (1)

   (2008/C 301/100)

      Język postępowania: włoski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 201 z 7.8.2004.


title: Sprawa C-5/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n °1 de Lleida — Hiszpania) — Betriu Montull, Marc przeciwko Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS) (Polityka społeczna — Dyrektywa 92/85/EWG — Ochrona w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią — Artykuł 8 — Urlop macierzyński — Dyrektywa 76/207/EWG — Równość traktowania pracowników płci żeńskiej i męskiej — Artykuł 2 ust. 1 i 3 — Prawo matek będących pracownikami najemnymi do urlopu po urodzeniu dziecka — Możliwość wykorzystania urlopu przez matkę będącą pracownikiem najemnym lub przez ojca będącego pracownikiem najemnym — Matka niebędąca pracownikiem najemnym i nieobjęta publicznym systemem zabezpieczenia społecznego — Wykluczenie prawa ojca będącego pracownikiem najemnym do urlopu — Ojcowie biologiczni i ojcowie adopcyjni — Zasada równego traktowania)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/19

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 1 de Lleida — Hiszpania) — Betriu Montull, Marc przeciwko Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)
   (Sprawa C-5/12) (1)

   (Polityka społeczna - Dyrektywa 92/85/EWG - Ochrona w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią - Artykuł 8 - Urlop macierzyński - Dyrektywa 76/207/EWG - Równość traktowania pracowników płci żeńskiej i męskiej - Artykuł 2 ust. 1 i 3 - Prawo matek będących pracownikami najemnymi do urlopu po urodzeniu dziecka - Możliwość wykorzystania urlopu przez matkę będącą pracownikiem najemnym lub przez ojca będącego pracownikiem najemnym - Matka niebędąca pracownikiem najemnym i nieobjęta publicznym systemem zabezpieczenia społecznego - Wykluczenie prawa ojca będącego pracownikiem najemnym do urlopu - Ojcowie biologiczni i ojcowie adopcyjni - Zasada równego traktowania)
   2013/C 344/31
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social no 1 de Lleida

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Betriu Montull, Marc

      Strona pozwana: Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Juzgado de lo Social de Lleida — Wykładnia dyrektywy Rady z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (Dz.U. L 39, s. 40) i dyrektywy Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 roku w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (Dz.U. L 145, s. 4) — Przepisy krajowe przewidujące prawo do urlopu z powodu karmienia piersią na rzecz matki przez sześć tygodni po porodzie — Przysługiwanie prawa do urlopu ojcu będącemu pracownikiem najemnym — Warunki — Przepisy krajowe przewidujące prawo będących pracownikami najemnymi ojców adopcyjnych, lecz nie biologicznych, do zawieszenia ich umowy o pracę z zachowaniem stanowiska i przenoszące ciężar wypłaty na zabezpieczenie społeczne — Naruszenie zasady równości traktowania

      Sentencja

   Dyrektywę Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (dziesiąta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) i dyrektywę Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak przepis będący przedmiotem sprawy w postępowaniu głównym, który przewiduje, że posiadający status pracownika najemnego ojciec dziecka może za zgodą posiadającej również status pracownika najemnego matki skorzystać z urlopu macierzyńskiego w okresie następującym po sześciotygodniowym okresie wypoczynku wykorzystywanego obligatoryjnie przez matkę po porodzie, z wyjątkiem wypadku istnienia zagrożenia dla zdrowia matki, podczas gdy posiadający status pracownika najemnego ojciec dziecka nie może skorzystać z takiego urlopu w sytuacji, gdy matka dziecka nie posiada statusu pracownika najemnego i nie należy do publicznego systemu zabezpieczenia społecznego.

      (1)  Dz.U. C 98 z 31.3.2012.


title: Sprawa T-274/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  8 grudnia 2005 r.  — Rounis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Sprawozdanie z oceny — Skarga o uchylenie decyzji — Utrata interesu prawnego — Umorzenie postępowania — Żądanie zadośćuczynienia — Spóźnione sporządzenie sprawozdania z oceny)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/30

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 grudnia 2005 r. — Rounis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-274/04) (1)

   (Urzędnicy - Sprawozdanie z oceny - Skarga o uchylenie decyzji - Utrata interesu prawnego - Umorzenie postępowania - Żądanie zadośćuczynienia - Spóźnione sporządzenie sprawozdania z oceny)
   (2006/C 48/58)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Georgios Rounis (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciel: É. Boigelot, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: G. Berscheid et M. Velardo, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze, żądanie uchylenia decyzji organu oceniającego w postępowaniu odwoławczym o zatwierdzeniu sprawozdań z oceny skarżącego za lata 1997/1999 i 1999/2001 oraz, po drugie, żądanie zadośćuczynienia.
   Sentencja wyroku

               1)

               Postępowanie w części dotyczącej żądania uchylenia zostaje umorzone.

               2)

               Od Komisji zostaje zasądzona kwota 3 500 EUR na rzecz skarżącego.

               3)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja ponosi własne koszty oraz zostaje obciążona dwiema trzecimi kosztów poniesionych przez skarżącego.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004


title: Sprawa C-637/15 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 września 2015 r. w sprawie T-578/14, VSM Geneesmiddelen BV/Komisja Europejska, wniesione w dniu 1 grudnia 2015 r. przez VSM Geneesmiddelen BV

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/20

         Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 września 2015 r. w sprawie T-578/14, VSM Geneesmiddelen BV/Komisja Europejska, wniesione w dniu 1 grudnia 2015 r. przez VSM Geneesmiddelen BV
   (Sprawa C-637/15 P)
   (2016/C 048/27)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: VSM Geneesmiddelen BV (przedstawiciel: adwokat U. Grundmann)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uchylenie postanowienia wydanego przez Sąd (ósma izba) w dniu 16 września 2015 r. w sprawie T-578/14, doręczonego telefaksem w dniu 21 września 2015 r.;

               —

               uchylenie decyzji prezesa izby o nieuwzględnieniu pism przedstawionych w dniach 22 i 24 lipca 2015 r. na temat akt sprawy T-578/14, doręczonej w dniu 21 września 2015 r.;

               —

               uznanie, że Komisja niezgodnie z prawem nie zainicjowała oceny oświadczeń zdrowotnych dotyczących substancji botanicznych przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 od dnia 1 sierpnia 2014 r. oraz, tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji zawartej zdaniem wnoszącej odwołanie w piśmie Komisji z dnia 29 czerwca 2014 r., aby nie inicjować oceny oświadczeń zdrowotnych substancji botanicznych przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności zgodnie z art. 13 przed dniem 1 sierpnia 2014 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie oświadczeń zdrowotnych”) na Komisji Europejskiej spoczywał obowiązek przyjęcia wykazu dopuszczalnych oświadczeń dotyczących substancji stosowanych w żywności najpóźniej do dnia 31 stycznia 2010 r. W ramach przygotowywania tego wykazu Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (zwanemu dalej „EFS-ą”) zlecono dokonanie oceny oświadczeń przedłożonych przez państwa członkowskie. Niemniej we wrześniu 2010 r. Komisja ogłosiła zawieszenie i zrewidowanie procedury oceny w odniesieniu do oświadczeń dotyczących substancji botanicznych, w następstwie czego EFSA przestała badać te oświadczenia. Komisja zawiesiła tylko procedurę oceny substancji botanicznych, lecz nie procedurę dotyczącą badania innych podobnych substancji chemicznych.
   Pismem z dnia 23 kwietnia 2014 r. VSM Geneesmiddelen B.V. wezwała Komisję Europejską, aby nakazała EFS-ie bezzwłoczne podjęcie na nowo oceny oświadczeń zdrowotnych dotyczących substancji botanicznych stosowanych w żywności.
   Obecne zaległości prawne i niepewność w dziedzinie oświadczeń zdrowotnych dotyczących substancji botanicznych stosowanych w żywności wpływają bardzo niekorzystnie na sytuację VSM Geneesmiddelen B.V. Pewna liczba oświadczeń, które zostały przedstawione Komisji Europejskiej, odnosi się do substancji botanicznych stosowanych w gamie produktów spółki VSM Geneesmiddelen B.V. Wśród tych oświadczeń figurują oświadczenia dotyczące pokrzywy/urtica (oświadczenia 2346, 2498 i 2787), dziurawca zwyczajnego/hypericum perforatum (oświadczenia 2272 i 2273), melisy (oświadczenia 3712, 3713, 2087, 2303 i 2848) i oczaru wirginijskiego/hamamelis virginiana (oświadczenie 3383). Żadne z tych oświadczeń nie zostało jeszcze do tej pory zbadane przez EFS-ę i nie zostało zatem włączone do wykazu Komisji na podstawie art. 13 ust. 3 rozporządzenia w sprawie oświadczeń zdrowotnych.
   Pismem z dnia 19 czerwca 2014 r. odpowiedzialny komisarz poinformował wnoszącą odwołanie, że różne państwa członkowskie i zainteresowane podmioty podzieliły się z Komisją swoimi obawami związanymi z różnym traktowaniem produktów zawierających takie substancje na podstawie przepisów prawnych w sprawie oświadczeń zdrowotnych dotyczących żywności z jednej strony oraz przepisów prawnych dotyczących tradycyjnych lekarstw na bazie ziół z drugiej strony. Komisarz poinformował wnoszącą odwołanie, że Komisja nie będzie inicjować oceny oświadczeń zdrowotnych dotyczących substancji botanicznych na tym etapie. Instytucja ta potrzebuje trochę czasu, by ustalić najlepszą wymaganą linię postępowania.
   Odpowiedź komisarza była nie do przyjęcia dla wnoszącej odwołanie. Z tego powodu przedstawiciel prawny wnoszącej odwołanie w tym postępowaniu skierował kolejne pismo do komisarza w dniu 8 lipca 2014 r., wyznaczając termin do zainicjowania oceny oświadczeń zdrowotnych dotyczących substancji botanicznych przez EFS-ę, upływający w dniu 31 lipca 2014 r. Na to pismo nie udzielono odpowiedzi.
   Wnosząca odwołanie wniosła do Sądu skargę mającą na celu stwierdzenie, że Komisja niezgodnie z prawem nie zainicjowała oceny oświadczeń zdrowotnych dotyczących substancji botanicznych przez EFS-ę oraz, tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji, by nie inicjować oceny oświadczeń zdrowotnych dotyczących substancji botanicznych przez EFS-ę. Postanowieniem z dnia 16 września 2015 r. Sąd odrzucił skargę w sprawie T-578/14 jako niedopuszczalną. W niniejszym odwołaniu wnosząca odwołanie utrzymuje, że Trybunał powinien uchylić wspomniane wyżej postanowienie Sądu i wydać rozstrzygnięcie, którego domagała się ona w skardze do Sądu.
   Zaskarżone orzeczenie zawiera uchybienia proceduralne, które wpływają negatywnie na interesy wnoszącej odwołanie, a poza tym Sąd naruszył prawo Unii w wymienionym wyżej postanowieniu. Sąd uznał skargę za niedopuszczalną, ponieważ i) wnosząca odwołanie nie dochowała terminów ustalonych w prawie; ii) wnosząca odwołanie nie wykazała, że ma interes we wszczęciu postępowania; iii) środki przejściowe przewidziane w art. 28 rozporządzenia nr 1924/2006 są wystarczające do ochrony podmiotów działających na rynku spożywczym i że nie istnieje określona korzyść w przyjęciu ostatecznego wykazu dopuszczalnych oświadczeń zdrowotnych dla podmiotów działających na rynku spożywczym, oraz iv) przepisy rozporządzenia w sprawie oświadczeń zdrowotnych pozostawiają uznaniu Komisji ustalenie harmonogramu, według którego powinien zostać przyjęty wykaz dopuszczalnych oświadczeń oraz z tego względu, że Komisji przysługuje szeroki zakres uznania w tej dziedzinie. Te stwierdzenia Sądu są sprzeczne z TFUE, z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej i z innymi aktami prawa Unii.
   Komisji nie przysługuje szeroki zakres uznania w celu ustalenia, kiedy działać i w jaki sposób działać. W art. 13 ust. 3 rozporządzenia nr 1924/2006 wskazano, że Komisja jest obowiązana zasięgnąć opinii EFS-y przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji i że powinna sfinalizować wykaz najpóźniej do dnia 31 stycznia 2010 r. Komisja nie dysponuje uznaniem ani w odniesieniu do zasięgnięcia opinii EFS-y, ani w odniesieniu do przyjęcia wykazu najpóźniej do dnia 31 stycznia 2010 r. Sąd przedstawił błędną argumentację. Jako że państwa członkowskie muszą przyjąć treść dyrektyw Unii Europejskiej w terminie wyznaczonym w dyrektywie i są w związku z tym związane prawem Unii, to samo odnosi się do Komisji Europejskiej, która jest również związana terminami przewidzianymi w rozporządzeniu. Jeżeli nieprzestrzeganie terminów przez państwa członkowskie uznaje się za oczywiste naruszenie prawa Unii Europejskiej, to samo odnosi się do nieprzestrzegania przez Komisję terminów przewidzianych w rozporządzeniu w sprawie oświadczeń zdrowotnych.
   Sąd błędnie uznał, że podmioty działające na rynku spożywczym, takie jak wnosząca odwołanie, są chronione środkami przejściowymi. Artykuł 28 ust. 5 rozporządzenia zawiera bezpośrednie odesłanie do art. 13 ust. 3 rozporządzenia, co oznacza, że środki przejściowe przestały obowiązywać najpóźniej w dniu 31 stycznia 2010 r. Można by przyjąć, że ten termin może nie być dochowany i że środki przejściowe znajdują zastosowanie po dniu 31 stycznia 2010 r. przez kilka miesięcy, lecz nieprzestrzeganie terminów ustalonych w prawie przez sześć lat nie jest zgodne z celami samego rozporządzenia w sprawie oświadczeń zdrowotnych.
   Jako że wnosząca odwołanie przedłożyła dane, które są obecnie badane przez EFS-ę, zaś wynik tego badania dotyczy wnoszącej odwołanie bezpośrednio, jest ona zatem uprawniona do wniesienia skargi przeciwko Komisji. Argumenty Sądu w sprawie T-296/12 znajdują zastosowanie w niniejszej sprawie.
   Wnosząca odwołanie dochowała wszystkich terminów przewidzianych w art. 265 i 263 TFUE. Sąd naruszył prawo do skutecznej ochrony sądowej przysługujące wnoszącej odwołanie zgodnie z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej.


title: Sprawa C-362/05 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 czerwca 2007 r. — Jacques Wunenburger przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Służba publiczna — Awans — Postępowanie w sprawie naboru — Odrzucenie kandydatury wnoszącego odwołanie — Odwołanie ze stanowiska — Obowiązek uzasadnienia — Naruszenie prawa — Odwołanie wzajemne — Przedmiot sporu — Interes prawny)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 czerwca 2007 r. — Jacques Wunenburger przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-362/05 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Awans - Postępowanie w sprawie naboru - Odrzucenie kandydatury wnoszącego odwołanie - Odwołanie ze stanowiska - Obowiązek uzasadnienia - Naruszenie prawa - Odwołanie wzajemne - Przedmiot sporu - Interes prawny)
   (2007/C 170/09)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Jacques Wunenburger (przedstawiciel: E. Boigelot, avocad)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy oraz V. Dehin, avocat)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 5 lipca 2005 r. w sprawie T-370/03 Wunenburger przeciwko Komisji, oddającego skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o odrzuceniu kandydatury wnoszącego odwołanie na stanowisko dyrektora w Dyrekcji „Afryka, Karaiby, Pacyfik”(AIDCO.C) oraz o powołaniu na to stanowisko innego kandydata.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie wzajemne zostaje oddalone, a odwołanie główne zostaje w części odrzucone, w części oddalone.

               2)

               J. Wunenburger zostaje obciążony kosztami związanymi z odwołaniem głównym.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami związanymi z odwołaniem wzajemnym.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005.


title: Sprawa T-390/08: Skarga wniesiona w dniu 18 września 2008 r. — Bank Melli Iran (Teheran, Iran) przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/49

         Skarga wniesiona w dniu 18 września 2008 r. — Bank Melli Iran (Teheran, Iran) przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-390/08)
   (2008/C 272/94)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Bank Melli Iran (Teheran, Iran), (przedstawiciel: L. Defalque, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności sekcji B pkt 4 załącznika do decyzji Rady 2008/475/WE z dnia 23 czerwca 2008 r. dotyczącej środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim dotyczy on Melli Bank Iran, jego filii i oddziałów;

               —

               pomocniczo, stwierdzenie nie możności wykonania na podstawie art. 241 WE, art. 15 ust. 2 i art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady 423/2007 z dnia 19 kwietnia 2007 r.;

               —

               w każdym razie obciążenie Rady wszystkimi kosztami postępowania na podstawie art. 87 § 2 regulaminu postępowania Sądu Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca w niniejszej sprawie wnosi o stwierdzenie nieważności części decyzji Rady 2008/475/WE z dnia 23 czerwca 2008 r. (1) w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim skarżąca została dołączona do wykazu osób fizycznych i prawnych, podmiotów oraz organów, których środki i zasoby gospodarcze zostały na podstawie tego przepisu zamrożone.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi siedem zarzutów dotyczących:

               —

               naruszenia istotnych wymogów formalnych traktatu WE, zasad prawnych dotyczących jego zastosowania, nadużycia włazy, a także nieprzestrzegania art. 7 ust. 2, wspólnego stanowiska 2007/140/WPZiB (2), ponieważ zaskarżona decyzja została przyjęta z naruszeniem zasady jednomyślności przewidzianej w art. 7 ust. 2 wspólnego stanowiska 2007/140/WPZiB;

               —

               pomocniczo, niezgodności z prawem art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 423/2007 (3), przewidującego głosowanie większością kwalifikowaną;

               —

               naruszenia zasady równego traktowania, w zakresie w jakim Rada zastosowała zamrożenie środków i zasobów gospodarczych wobec strony skarżącej, nie stosując tego środka do innych banków irańskich znajdujących się w identycznych warunkach;

               —

               naruszenia zasady proporcjonalności, ponieważ Rada zastosowała zamrożenie środków i zasobów gospodarczych wobec strony skarżącej, podczas gdy rezolucja 1803(2008) Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych ogranicza się jedynie do wymagania od państw członkowskich, aby zachowały czujność w odniesieniu do czynności zawieranych przez instytucje finansowe mające siedzibę na ich terytorium z bankami mającymi siedzibę w Iranie, włączywszy w to stronę skarżącą;

               —

               naruszenia prawa do obrony, prawa do bycia wysłuchanym oraz prawa do skutecznego sądowego środka zaskarżenia w zakresie, w jakim i) w rezolucji 1803(2008) państwa zostały wezwane jedynie do zachowania czujności i ii) strona skarżąca nie została wymieniona we wcześniejszych rezolucjach Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych [rezolucje 1737(2006) oraz 1747(2007)]; ponadto nie powiadomiono skarżącej o dowodach obciążających ją;

               —

               naruszenia prawa podstawowego dotyczącego własności;

               —

               naruszenia art. 15 ust. 3 rozporządzenia nr 423/2007, w zakresie w jakim Rada powinna była podać indywidualne i szczególne powody swojej decyzji w odniesieniu do samego obowiązku zachowania czujności, o którym mowa w rezolucji 1803(2008) oraz w odniesieniu do traktowania zastrzeżonego dla innych banków irańskich;

               —

               naruszenia kompetencji Wspólnoty, ponieważ zamrożenie środków i zasobów gospodarczych strony skarżącej stanowi sankcję quasi karną, tym bardziej, ze nie chodziło w niniejszej sprawie o transponowanie rezolucji Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych, gdyż rezolucja 1803(2008) nie przewidywała środka w postaci takiego zamrożenia.

      (1)  Dz.U. L 163, s. 29.

      (2)  Wspólne stanowisko Rady 2007/140/WPZiB z dnia 27 lutego 2007 r. dotyczące środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 61, s. 49).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 423/2007 z dnia 19 kwietnia 2007 r. dotyczące środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 103, s. 1).


title: Sprawa C-224/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 20 kwietnia 2016 r. – Asociacija na byłgarskite predprijatija za meżdunarodni prewozi i pytisztata (AEBTRI)/Naczałnik na Mitnica Burgas działający jako następca prawny Mitnica Swilengrad

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 20 kwietnia 2016 r. – Asociacija na byłgarskite predprijatija za meżdunarodni prewozi i pytisztata (AEBTRI)/Naczałnik na Mitnica Burgas działający jako następca prawny Mitnica Swilengrad
   (Sprawa C-224/16)
   (2016/C 243/23)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Wyrchowen administratiwen syd

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Asociacija na byłgarskite predprijatija za meżdunarodni prewozi i pytisztata (AEBTRI)

      Strona przeciwna: Naczałnik na Mitnica Burgas działający jako następca prawny Mitnica Swilengrad

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w celu zapobieżenia wydawaniu sprzecznych orzeczeń sądowych Trybunał [Sprawiedliwości Unii Europejskiej] jest właściwy, aby dokonać – w sposób wiążący sądy państw członkowskich – wykładni [konwencji celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (konwencji TIR) z dnia 14 listopada 1975 r., zatwierdzonej w imieniu Unii Europejskiej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2112/78 (1)] w odniesieniu do dziedziny regulowanej w art. 8 i art. 11 tej konwencji w celu oceny istnienia odpowiedzialności stowarzyszenia poręczającego, którą uregulowano także w art. 457 ust. 2 [rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (rozporządzenia przyjętego w celu wykonania kodeksu celnego (2))]?

               2)

               Czy wykładnia art. 457 ust. 2 rozporządzenia przyjętego w celu wykonania kodeksu celnego w związku z art. 8 ust. 7 (obecnie art. 11 ust. 2) [konwencji TIR] – oraz not wyjaśniających do tych przepisów – pozwala na przyjęcie, że w wypadku takim jak niniejszy, przy nastąpieniu wymagalności określonych w art. 8 ust. 1 i 2 [konwencji TIR] należności, organy celne powinny domagać się w miarę możliwości ich zapłaty od posiadacza karnetu TIR, bezpośrednio zobowiązanego z tytułu tych kwot, przed wystąpieniem z żądaniem wobec stowarzyszenia poręczającego?

               3)

               Czy odbiorcę, który nabył lub zatrzymał towary, co do których jest mu wiadome, że są one przewożone z zastosowaniem karnetu TIR, i w odniesieniu do których nie ustalono, iż zostały one przedstawione i zgłoszone przed docelowym urzędem celnym (urzędem celnym przeznaczenia), należy uważać – jedynie ze względu na te okoliczności – za osobę, która powinna była wiedzieć, że towary usunięto spod dozoru celnego, i stwierdzić, że jest on solidarnym dłużnikiem w rozumieniu art. 203 ust. 3 tiret trzecie w związku z art. 213 [rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny]?

               4)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie: czy brak działań administracji celnej mających na celu żądanie zapłaty długu celnego od tego odbiorcy stoi na przeszkodzie realizacji odpowiedzialności stowarzyszenia poręczającego określonego w art. 1 pkt 16 [art. 1 lit. q] [konwencji TIR], uregulowanej także w art. 457 ust. 2 rozporządzenia przyjętego w celu wykonania kodeksu celnego?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2112/78 z dnia 25 lipca 1978 r. dotyczące zawarcia Konwencji Celnej dotyczącej międzynarodowego przewozu towarów z zastosowaniem karnetów TIR (Konwencja TIR) zawartej w Genewie dnia 14 listopada 1975 r., Dz.U. L 252, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, Dz.U. L 253, s. 1.


title: Sprawa T-407/13: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2013 r. — Al Assad przeciwko Radzie

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/56

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2013 r. — Al Assad przeciwko Radzie
   (Sprawa T-407/13)
   2013/C 344/101
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bouchra Al Assad (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: G. Karouni i C. Dumont, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności:

                           —

                           decyzji 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii w zakresie, w jakim wywołuje skutki wobec pani Bouchra (zwanej Bushra) Al Assad;

                           —

                           rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 363/2013 z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii, sprostowanego w dniu 9 maja 2013 r. w zakresie, w jakim wywołuje skutki wobec pani Bouchra (zwanej Bushra) Al Assad;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania na podstawie art. 87 i 91 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów, które są zasadniczo identyczne lub podobne do zarzutów pierwszego, drugiego, trzeciego, piątego, szóstego i siódmego podniesionych w sprawie T383/11 Makhlouf przeciwko Radzie (1).

      (1)  Dz.U. 2011, C 282, s. 30.


title: Sprawa C-425/14: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 22 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana – Włochy) – Impresa Edilux Srl, jako pełnomocnik ATI, Società Italiana Costruzioni e Forniture srl (SICEF)/Assessorato Beni Culturali e Identità Siciliana – Servizio Soprintendenza Provincia di Trapani, Assessorato ai Beni Culturali e dell’Identità Siciliana, UREGA – Sezione provinciale di Trapani, Assessorato delle Infrastrutture e della Mobilità della Regione Siciliana (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Dyrektywa 2004/18/WE — Podstawy wykluczenia z udziału w postępowaniu przetargowym — Zamówienie poniżej progu wymaganego dla zastosowania tej dyrektywy — Podstawowe zasady traktatu FUE — Oświadczenie o przyjęciu porozumienia o zgodności z prawem dotyczącego zwalczania działalności przestępczej — Wykluczenie z powodu braku złożenia takiego oświadczenia — Dopuszczalność — Proporcjonalność)

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/9

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 22 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana – Włochy) – Impresa Edilux Srl, jako pełnomocnik ATI, Società Italiana Costruzioni e Forniture srl (SICEF)/Assessorato Beni Culturali e Identità Siciliana – Servizio Soprintendenza Provincia di Trapani, Assessorato ai Beni Culturali e dell’Identità Siciliana, UREGA – Sezione provinciale di Trapani, Assessorato delle Infrastrutture e della Mobilità della Regione Siciliana
   (Sprawa C-425/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2004/18/WE - Podstawy wykluczenia z udziału w postępowaniu przetargowym - Zamówienie poniżej progu wymaganego dla zastosowania tej dyrektywy - Podstawowe zasady traktatu FUE - Oświadczenie o przyjęciu porozumienia o zgodności z prawem dotyczącego zwalczania działalności przestępczej - Wykluczenie z powodu braku złożenia takiego oświadczenia - Dopuszczalność - Proporcjonalność))
   (2015/C 414/12)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Giustizia Amministrativa per la Regione siciliana

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Impresa Edilux Srl, jako pełnomocnik ATI, Società Italiana Costruzioni e Forniture srl (SICEF)

      Strona pozwana: Assessorato Beni Culturali e Identità Siciliana – Servizio Soprintendenza Provincia di Trapani, Assessorato ai Beni Culturali e dell’Identità Siciliana, UREGA – Sezione provinciale di Trapani, Assessorato delle Infrastrutture e della Mobilità della Regione Siciliana

      przy udziale: Icogen Srl

      Sentencja

   Podstawowe i ogólne zasady traktatu FUE, a w szczególności zasady równego traktowania i niedyskryminacji, a także wynikający z nich obowiązek przejrzystości, powinny być interpretowane w ten sposób, iż nie sprzeciwiają się one przepisowi prawa krajowego, na podstawie którego instytucja zamawiająca może przewidzieć, że kandydat lub oferent zostaje automatycznie wykluczony z postępowania przetargowego dotyczącego zamówienia publicznego z powodu braku złożenia wraz z jego ofertą pisemnego oświadczenia o przyjęciu zobowiązań i deklaracji zawartych w porozumieniu o zgodności z prawem, takim jak sporne w postępowaniu krajowym, którego celem jest zwalczanie infiltracji zorganizowanej przestępczości do sektora zamówień publicznych. Niemniej jednak, ponieważ porozumienie to zawiera oświadczenia, że kandydat lub oferent nie znajduje się w stosunku kontroli lub powiązania z innymi kandydatami lub oferentami, że nie zawarł on ani nie zawrze porozumienia z innymi uczestnikami postępowania przetargowego i nie podzleci żadnego rodzaju zadań innym przedsiębiorstwom uczestniczącym w tym postępowaniu, brak takich oświadczeń nie może skutkować automatycznym wykluczeniem kandydata lub oferenta ze wspomnianego postępowania.

      (1)  Dz.U. C 431 z 1.12.2014.


title: Sprawa T-483/08: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2009 r. — Giordano Enterprises przeciwko OHIM — Dias Magalhães & Filhos (GIORDANO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GIORDANO — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy GIORDANO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Częściowa odmowa rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/36

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2009 r. — Giordano Enterprises przeciwko OHIM — Dias Magalhães & Filhos (GIORDANO)
   (Sprawa T-483/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GIORDANO - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy GIORDANO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Częściowa odmowa rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 37/48
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Giordano Enterprises Ltd (F.T. Labuan, Malezja) (przedstawiciel: adwokat M. Nentwig)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: José Dias Magalhães & Filhos Lda (Arrifana Vfr, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat J.M. João)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 lipca 2008 r. (sprawa R 1864/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między José Dias Magalhães & Filhos Lda a Giordano Enterprises Ltd.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Giordano Enterprises Ltd. zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).

      (1)  Dz.U. C 19 z 24.1.2009.


title: Sprawa C-564/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 49 WE — Swoboda świadczenia usług — Rzecznicy patentowi — Obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej z tytułu prowadzenia działalności zawodowej — Obowiązek wyznaczenia lokalnego przedstawiciela w państwie członkowskim miejsca świadczenia usługi)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-564/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 49 WE - Swoboda świadczenia usług - Rzecznicy patentowi - Obowiązek zawarcia umowy ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej z tytułu prowadzenia działalności zawodowej - Obowiązek wyznaczenia lokalnego przedstawiciela w państwie członkowskim miejsca świadczenia usługi)
   2009/C 180/16
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: E. Traversa i H. Krämer, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii (Przedstawiciele: E. Riedl i G. Kunnert, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 49 WE — Wymogi ustanowione przez prawo krajowe względem rzeczników patentowych, mających legalną siedzibę w innym państwie członkowskim, na potrzeby tymczasowego świadczenia usług w danym państwie członkowskim — Obowiązek wpisania się do rejestru krajowego, zawarcia w tym celu umowy ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej z tytułu prowadzenia działalności zawodowej, poddania się wszystkim krajowym przepisom dyscyplinarnym poza tymi, które dotyczą kwalifikacji zawodowych i działania wspólnie z lokalnym przedstawicielem

      Sentencja

               1)

               Zobowiązując rzeczników patentowych, mających legalną siedzibę w innym państwie członkowskim, którzy pragną tymczasowo świadczyć usługi w Austrii do włączenia do postępowania lokalnego przedstawiciela, mającego miejsce zamieszkania w Austrii, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 49 WE.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 79 z 29.3.2008.


title: Sprawa T-433/17: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2017 r. – Dehousse/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/32

         Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2017 r. – Dehousse/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
   (Sprawa T-433/17)
   (2017/C 300/40)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Franklin Dehousse (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i S. Rodrigues)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną

         w konsekwencji,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 18 maja 2017 r., którą strona pozwana oddaliła wniosek potwierdzający o udzielenie dostępu do dokumentów złożony przez skarżącego w dniu 12 kwietnia 2017 r., jak również decyzji z dnia 22 maja 2017 r., którą strona pozwana oddaliła częściowo wniosek potwierdzający o udzielenie dostępu do dokumentów złożony przez skarżącego w dniu 16 marca 2017 r.;

               —

               uznanie odpowiedzialności strony pozwanej w rozumieniu art. 340 TFUE;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez skarżącego, oszacowanego ex aequo et bono na kwotę dziesięciu tysięcy (10 000) EUR, subsydiarnie zaś – symbolicznej kwoty 1 EUR.

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty w związku z żądaniem stwierdzenia nieważności oraz jeden zarzut odnoszący się do żądania odszkodowawczego.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia decyzji Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 11 października 2016 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów znajdujących się w posiadaniu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w ramach jego działalności administracyjnej (Dz.U. 2016. C 445, s. 3), art. 15 ust. 3 TFUE oraz art. 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z publicznym dostępem do dokumentów instytucji oraz obowiązkiem przejrzystości. W szczególności strona skarżąca twierdzi, że zaskarżone decyzje powinny być uznane za nieważne, ponieważ nie udostępniają dokumentów, udostępniają inne dokumenty w sposób niepełny bądź udostępniają je z licznymi ukrytymi fragmentami.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 296 TFU i art. 41 karty z powodu braku lub niewystarczającego charakteru uzasadnienia zaskarżonych decyzji.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

         W odniesieniu do pozaumownej odpowiedzialności Unii strona skarżąca podnosi, że pozwana instytucja dopuściła się zawinionych zachowań, powodujących jej odpowiedzialność. Zachowania te, zdaniem strony skarżącej, wyrządziły jej poważną krzywdę, stąd żądanie zadośćuczynienia.


title: Sprawa T-389/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 lutego 2008 r. — Earth Products przeciwko OHIM — Meynard Designs (EARTH) (Wspólnotowy znak towarowy — Odmowa rejestracji — Wycofanie wniosku o rejestrację — Umorzenie postępowania)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/37

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 lutego 2008 r. — Earth Products przeciwko OHIM — Meynard Designs (EARTH)
   (Sprawa T-389/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Odmowa rejestracji - Wycofanie wniosku o rejestrację - Umorzenie postępowania)
   (2008/C 171/70)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Earth Products Inc. (Carlsbad, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: M. Graf, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Meynard Designs Inc. (Waltham, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: E. Cornu i E. De Gryse, adwokaci)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 sierpnia 2007 r. (sprawa R 1590/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Meynard Designs Inc. a Earth Products Inc.
   Sentencja

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 297 z 8.12.2007.


title: Sprawa T-285/11: Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2011 r. — Gooré przeciwko Radzie

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/21

         Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2011 r. — Gooré przeciwko Radzie
   (Sprawa T-285/11)
   2011/C 238/38
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Charles Kader Gooré (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: adwokat F. L. Meynot)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 330/2011 z dnia 6 kwietnia 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 560/2005 nakładające określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej w odniesieniu do umieszczenia nazwiska Charles’a Kadera Goorégo w wykazie załącznika II (i stwierdzenie, że nie ma do niego zastosowania);

               —

               zasądzenie od Rady Unii Europejskiej na rzecz Charles’a Kadera Goorégo kwoty pięćdziesięciu tysięcy euro (50 000 EUR) tytułem naprawienia poniesionej szkody;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych. Strona skarżąca zarzuca Radzie Unii Europejskiej, po pierwsze, niespełnienie obowiązku uzasadnienia, a po drugie, naruszenie zasady proporcjonalności, gdyż środki ograniczające wykraczają poza to, co jest koniecznie dla osiągnięcia celów zamierzonych przez Radę Unii Europejskiej.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia traktatów. Strona skarżąca zarzuca Radzie Unii Europejskiej, po pierwsze, naruszenie prawa do obrony, gdyż stronie skarżącej nigdy nie przedstawiono całości okoliczności uzasadniających podjęcie środka, a po drugie, naruszenia prawa własności.


title: Sprawa C-318/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/26

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-318/06) (1)

   (2006/C 331/59)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa C-104/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie T-8/03 El Corte Inglés s.a. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione przez spółkę El Corte Inglés s.a. w dniu 2 marca 2005 r. (faks z dnia 28 lutego 2005 r.)

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/10

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie T-8/03 El Corte Inglés s.a. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione przez spółkę El Corte Inglés s.a. w dniu 2 marca 2005 r. (faks z dnia 28 lutego 2005 r.)
   (Sprawa C-104/05 P)
   (2005/C 115/20)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 2 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie T-8/03 El Corte Inglés s.a. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione przez spółkę El Corte Inglés s.a., reprezentowaną przez adwokata J.L. Rivasa Zurdo.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1 —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie T-8/03, doręczonego skarżącej w dniu 20 grudnia 2004 r., którym oddalono skargę wniesioną przez skarżącą i obciążono ją kosztami postępowania;

               2 —

               uwzględnienie skargi wniesionej do Sądu Pierwszej Instancji, poprzez:

                           a)

                           stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 października 2002 r. (sprawy połączone 700/2000-4 i 746/2000-4), ze względu na okoliczność, że uwzględniając częściowo skargę skarżącej i oddalając argumenty pozwanej, zatwierdziła rejestrację wspólnotowego znaku towarowego 203570 dla towarów z klasy 18 i 24;

                           b)

                           odmowę rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 203570 „Emilio Pucci” również dla wszystkich towarów z klasy 18: „Skóra i imitacje skóry, wyroby z tych materiałów, nie ujęte w innych klasach; skóry zwierzęce; skóry surowe; kufry i torby podróżne; parasole zwykłe i przeciwsłoneczne, laski; bicze, uprzęże i wyroby rymarskie” i z klasy 24: „tkaniny i wyroby włókiennicze, nie ujęte w innych klasach, nakrycia na łóżka i stoły”, jedynych klas, w zakresie których OHIM zatwierdziła rejestrację;

                           c)

                           obciążenie pozwanej i interwenienta kosztami postępowania zarówno przed Trybunałem jak i przed Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich.

         Zarzuty i główne argumenty:
   naruszenie przepisu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 z powodu podobieństwa w tej sprawie towarów oznaczonych wcześniejszymi znakami towarowymi do towarów wskazanych we wniosku o rejestrację;
   w zakresie braku podobieństwa towarów zaskarżony wyrok powołuje w swym uzasadnieniu kryteria ogólne i abstrakcyjne, podczas gdy niniejsza sprawa stanowi wyjątek;
   komplementarność towarów z klasy 18 i 25, potwierdzona przez samego interwenienta w jego wniosku, nie została wzięta pod uwagę w wyroku, podczas gdy komplementarność ta potwierdza stanowisko orzecznictwa, zgodnie z którym klasy nomenklatury stanowią jedynie zwykłe kryterium administracyjne;
   kryterium kręgu odbiorców stanowi okoliczność, która musi zostać uwzględniona w chwili dokonywania konkretnego porównania. Wobec tego „istotne okoliczności” powołane w zaskarżonym wyroku, które ogólnie charakteryzują podobieństwo towarów nie są wymogami, które należy bezwarunkowo brać pod uwagę porównując zakres ochrony pozostających w sprzeczności znaków towarowych;
   zaskarżony wyrok skupia się przy dokonaniu porównania na kryteriach a priori i abstrakcyjnych o charakterze „mechaniczno-materialnym” nie przeprowadzając oceny wspólnego elementu, jakim jest koncepcja mody w jej licznych aspektach;
   krąg odbiorców (przeciętny konsument) jest pierwszym i ostatnim elementem, który należy mieć na względzie w razie konfliktu znaków towarowych, o którym mowa w art. 8 ust.1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94;
   skoro podobieństwo oznaczeń i towarów rodzi ryzyko pomyłki, należało zastosować zakaz, o którym mowa w art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94;
   dowody przedstawione przez skarżącą świadczą o powszechnej znajomości znaku towarowego „Emidio Tucci”, wobec czego ma zastosowanie art. 8 ust. 5 rozporządzenia;
   w wyroku Sądu Pierwszej Instancji nie oceniono należycie renomy znaku towarowego, począwszy od roku 1994 bądź przed rokiem 1996;
   wreszcie, część klienteli Emidio Tucci mogłaby zostać wprowadzona w błąd przez znak towarowy Emilio Pucci, wskutek czego ten ostatni uzyskałby nieuzasadnione korzyści kosztem znaku pierwszego i należącej do niego wyłącznej sfery odróżniającej.


title: Sprawa T-713/13: Wyrok Sądu z dnia 26 lutego 2015 r. – 9Flats/OHIM – Tibesoca (9flats.com) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego 9flats.com — Wcześniejszy graficzny znak towarowy 50flats — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/28

         Wyrok Sądu z dnia 26 lutego 2015 r. – 9Flats/OHIM – Tibesoca (9flats.com)
   (Sprawa T-713/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego 9flats.com - Wcześniejszy graficzny znak towarowy 50flats - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   (2015/C 118/36)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: 9Flats GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Stoffregen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo A. Pohlmann, następnie S. Hanne, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Tibesoca, SL (Walencja, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 października 2013 r. (sprawa R 1671/2012-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Tibesoca, SL a 9Flats GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               9Flats GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 61 z 1.3.2014.


title: Sprawa C-489/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Gent (Belgia) w dniu 30 listopada 2009 r. — Vandoorne NV przeciwko Strony w postępowaniu przed sądem krajowym Królestwu Belgii

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Gent (Belgia) w dniu 30 listopada 2009 r. — Vandoorne NV przeciwko Strony w postępowaniu przed sądem krajowym Królestwu Belgii
   (Sprawa C-489/09)
   2010/C 37/23
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hof van Beroep te Gent

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vandoorne NV

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Pytanie prejudycjalne

   Czy uregulowania prawa belgijskiego, w szczególności art. 58 § 1 względnie w związku z art. 77 § 1 pkt 7 WBTW, są niezgodne z art. 27 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (1), zgodnie z którym państwa członkowskie mogą podejmować środki w celu uproszczenia procedury poboru podatku lub z art. 11 część C ust. 1 tej samej dyrektywy, który przewiduje prawo do zwrotu podatku VAT w przypadku całkowitego lub częściowego brak zapłaty ceny, jeżeli uregulowania te (1) przewidują uproszczenie poboru podatku od wartości dodanej od dostaw wyrobów tytoniowych poprzez wprowadzenie wyłącznie podatku pobieranego u źródła i (2) nie przyznają prawa do zwrotu podatku od wartości dodanej w przypadku utraty w całości bądź w części roszczenia o zapłatę ceny osobom podlegającym obowiązkowi zapłaty podatku od wartości dodanej, które poniosły koszty tego podatku jako pośrednicy?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 388/77/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa T-188/15: Postanowienie Sądu z dnia 10 listopada 2015 r. – Compagna Trasporti Pubblici i in./Komisja (Pomoc państwa — Przedsiębiorstwa obsługujące sieci połączeń autobusowych w regionie Kampania — Rekompensata za zobowiązania z zakresu usług publicznych wypłacona przez władze włoskie w następstwie wyroku Consiglio di Stato — Decyzja Komisji uznająca środek za niezgodny z rynkiem wewnętrznym — Skarga wniesiona przez przedsiębiorstwa znajdujące się w sytuacji analogicznej do sytuacji beneficjenta pomocy)

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/39

         Postanowienie Sądu z dnia 10 listopada 2015 r. – Compagna Trasporti Pubblici i in./Komisja
   (Sprawa T-188/15) (1)

   ((Pomoc państwa - Przedsiębiorstwa obsługujące sieci połączeń autobusowych w regionie Kampania - Rekompensata za zobowiązania z zakresu usług publicznych wypłacona przez władze włoskie w następstwie wyroku Consiglio di Stato - Decyzja Komisji uznająca środek za niezgodny z rynkiem wewnętrznym - Skarga wniesiona przez przedsiębiorstwa znajdujące się w sytuacji analogicznej do sytuacji beneficjenta pomocy))
   (2016/C 016/48)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Compagna Trasporti Pubblici SpA (Neapol, Włochy), Atap – Azienda Trasporti Automobilistici Pubblici delle Province di Biella e Vercelli SpA (Biella, Włochy), Actv SpA (Wenecja, Włochy), Ferrovie Appulo Lucane Srl (Bari, Włochy), Asstra – Associazione Trasporti (Rzym, Włochy), Associazione Nazionale Autotrasporto Viaggiatori (ANAV) (Rzym) (przedstawiciel: adwokat M. Malena)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati, G. Conte i P.J. Loewenthal, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/1075 z dnia 19 stycznia 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.35843 (2014/C) (ex 2012/NN) zrealizowanej przez Włochy – dodatkowa rekompensata z tytułu świadczenia usługi publicznej na rzecz Buonotourist (Dz.U. L 179, s. 128).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Compagnia Trasporti Pubblici SpA, Atap – Azienda Trasporti Automobilistici Pubblici delle Province di Biella e Vercelli SpA, Actv SpA, Ferrovie Appulo Lucane Srl, Asstra Associazione Trasporti i Associazione Nazionale Autotrasporto Viaggiatori (ANAV) pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 198 z 15.6.2015.


title: Sprawa T-97/09: Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2009 r. — Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/15

         Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2009 r. — Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji
   (Sprawa T-97/09)
   2009/C 129/26
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele): M. Lumma, wspomagany przez adwokata C. von Donata)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 8465 wersja ostateczna z dnia 19 grudnia 2008 r. zmniejszającej wysokość pomocy z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) na rzecz realizacji (w latach 1994–1999) celu 1 programu operacyjnego dotyczącego kraju związkowego Saksonii w Republice Federalnej Niemiec, przyznanej na podstawie decyzji Komisji C(94) 1939/4 z dnia 5 sierpnia 1994 r., decyzji Komisji C(94) 2273/4 z dnia 22 sierpnia 1994 r. oraz decyzji Komisji C(94) 1425 z dnia 6 września 1994 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca kwestionuje decyzję Komisji C(2008) 8465 wersja ostateczna z dnia 19 grudnia 2008 r., na mocy której zmniejszono kwotę pomocy finansowej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, przyznanej na rzecz realizacji celu 1 trzech programów operacyjnych dla obszaru kraju związkowego Saksonii w Republice Federalnej Niemiec (w latach 1994–1999).
   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:
   Po pierwsze nie istnieje żadna podstawa prawna zryczałtowania i ekstrapolacji korekt finansowych w latach 1994–1999, w których udzielane było wsparcie.
   Po drugie zaskarżona decyzja jest sprzeczna z art. 24 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 (1), gdyż nie zachodziły przesłanki zmniejszenia wysokości wypłat.
   W szczególności Komisja błędnie zinterpretowała pojęcie „nieprawidłowości” i dokonała błędnych ustaleń w zakresie istotnych elementów stanu faktycznego. Nieprawidłowe ustalenia faktyczne były przyczyną licznych błędów w zakresie administracji i kontroli.
   Strona skarżąca podnosi pomocniczo, że Komisja nie skorzystała z uprawnień dyskrecjonalnych przysługujących jej na mocy art. 24 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88. Korekty kwot zryczałtowanych były niewspółmierne, a ekstrapolację przeprowadzono w sposób niepoprawny.
   Ponadto skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja nie zawiera wystarczającego uzasadnienia. Nie można bowiem wywnioskować z niego, w jaki sposób i na jakiej podstawie ustalono wysokość zastosowanych ryczałtów.
   Strona skarżąca podnosi wreszcie, że pozwana naruszyła zasadę partnerstwa, gdyż pomimo potwierdzenia w umowie administracyjnej prawidłowości funkcjonowania systemu administracji i kontroli, w zaskarżonej decyzji powołuje się ona na liczne wady tych systemów.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 374, s. 1).


title: Sprawa F-50/13: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/63

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-50/13)
   2013/C 207/112
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci B. Cambier i A. Paternostre)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie wniosku o dodatkowe odszkodowanie złożonego przez stronę skarżącą na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego w celu uzyskania pełnego naprawienia poniesionej szkody i krzywdy doznanej w następstwie choroby zawodowej i licznych nieprawidłowości związanych z rozpatrywaniem jej wniosku na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 7 sierpnia 2012 r. w sprawie złożonego przez stronę skarżącą w dniu 18 kwietnia 2012 r. na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego wniosku o dodatkowe odszkodowanie w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy i mające znaczenie artykuły regulaminu pracowniczego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 14 lutego 2013 r. oddalającej zażalenie wniesione przez stronę skarżącą w dniu 25 października 2012 r. na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego;

               —

               zasądzenie na rzecz strony skarżącej kwoty 1 798 650 EUR z tytułu naprawienia poniesionej szkody i krzywdy doznanej ze względu na chorobę zawodową, podlegających odszkodowaniu i zadośćuczynieniu na podstawie zasady pełnego naprawnienia w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy, przy potrąceniu odszkodowania przyznanego na postawie art. 73 regulaminu pracowniczego, ewentualnie dopasowanej przez Sąd w ramach sprawy F-142/12 w toku;

               —

               zasądzenie na rzecz strony skarżącej kwoty 145 850 EUR z tytułu krzywdy wynikającej z błędów popełnionych przez Komisję wobec strony skarżącej;

               —

               zasądzenie na rzecz strony skarżącej zwrotu opłat sądowych i innych poniesionych wydatków oraz odsetek za zwłokę i wszystkich innych odsetek, które Trybunał uzna za słuszne i odpowiednie, naliczonych od grudnia 2004 r. — daty, w której szkody poniesione przez stronę skarżącą mogły zostać wyliczone i naprawione;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-670/13 P: Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2015 r. – Komisja/D’Agostino (Odwołanie — Odwołanie wzajemne — Służba Publiczna — Członek personelu kontraktowego — Decyzja o nieprzedłużeniu — Obowiązek staranności — Naruszenie art. 12a ust. 2 regulaminu pracowniczego — Obowiązek uzasadnienia — Przeinaczenie akt sprawy)

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/28

         Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2015 r. – Komisja/D’Agostino
   (Sprawa T-670/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Odwołanie wzajemne - Służba Publiczna - Członek personelu kontraktowego - Decyzja o nieprzedłużeniu - Obowiązek staranności - Naruszenie art. 12a ust. 2 regulaminu pracowniczego - Obowiązek uzasadnienia - Przeinaczenie akt sprawy))
   (2016/C 016/34)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i G. Gattinara, następnie G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Luigi D’Agostino (Luksemburg, Luksemburg), (przedstawiciel: adwokat M.A. Lucas)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 23 października 2013 r., D’Agostino/Komisja (F-93/12, Zb.Orz.SP, EU:F:2013:155).

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 23 października 2013 r., D’Agostino/Komisja (F-93/12) zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej błędnie zastosował obowiązek staranności.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie główne zostaje oddalone.

               3)

               Wyrok D’Agostino/Komisja zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej nie orzekł w przedmiocie pierwszej części drugiego zarzutu i ja przeinaczył.

               4)

               W pozostałym zakresie odwołanie wzajemne zostaje oddalone.

               5)

               Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej.

               6)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postepowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 78 z 15.3.2014.


title: Sprawa T-57/16: Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2016 r. – Chanel/EUIPO – Li Jing Zhou i Golden Rose 999 (przedstawienie zdobienia)

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/35

         Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2016 r. – Chanel/EUIPO – Li Jing Zhou i Golden Rose 999 (przedstawienie zdobienia)
   (Sprawa T-57/16)
   (2016/C 118/40)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Chanel (Neuilly-sur-Seine, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Sueiras Villalobos)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Li Jing Zhou (Fuenlabrada, Hiszpania) i Golden Rose 999 (Rzym, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego wzoru: druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

      Przedmiotowy sporny wzór: wzór unijny przedstawienie zdobienia/wzór unijny nr 1 689 027-0001

      Zaskarżona decyzja: decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 listopada 2015 r. w sprawie R 2346/2014-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               unieważnienie zaskarżonego wzoru;

               —

               obciążenie kosztami postępowania EUIPO i każdej strony, która przystąpi do niniejszego postępowania w charakterze interwenienta w celu poparcia zaskarżonej decyzji.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 5 i 6 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa T-768/16: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2016 r. – BNP Paribas/EBC

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/49

         Skarga wniesiona w dniu 31 października 2016 r. – BNP Paribas/EBC
   (Sprawa T-768/16)
   (2017/C 006/61)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: BNP Paribas (Paryż, Francja) (przedstawiciele: A. Champsaur i A. Delors, avocats)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie na podstawie art. 256 i 263 TFUE nieważności decyzji ECB/SSM/2016 – R0MUWSFPU8MPRO8K5P83/136 wydanej przez Europejski Bank Centralny w dniu 24 sierpnia 2016 r.;

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Centralnego całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa jakie popełnił Europejski Bank Centralny (EBC) przy interpretacji przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013, L 176, s. 1; zwanego dalej „rozporządzeniem nr 575/2013”).
               Skarżąca zarzuca, że decyzja EBC z dnia 24 sierpnia 2016 r. oddalająca wniosek, który złożyła w celu uzyskania pozwolenia na wyłączenie ekspozycji wobec sektora publicznego z obliczania wskaźnika dźwigni między innymi:

                           —

                           jest sprzeczna z zamiarem prawodawcy europejskiego i celami realizowanymi przez rozporządzenie nr 575/2013;

                           —

                           pozbawia wszelkiej skuteczności art. 429 ust. 14 rzeczonego rozporządzenia;

                           —

                           stanowi naruszenie przez EBC kompetencji prawodawcy europejskiego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w zaskarżonej decyzji w odniesieniu do oceny ryzyka ostrożnościowego związanego z oszczędnościami regulowanymi, albowiem EBC nie uwzględnił ram prawnych i danych empirycznych związanych z tymi oszczędnościami oraz mających znaczenie sprawozdań Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego i popełnił ów błąd w ocenie zarówno w odniesieniu do ryzyka dźwigni jak też do innych rodzajów ryzyka ostrożnościowego z nim związanych.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności w zaskarżonej decyzji ze względu po pierwsze na naruszenie ogólnej zasady proporcjonalności, o której mowa w art. 5 traktatu o Unii Europejskiej i po drugie na niespełnienie szczególnych wymogów związanych z zasadą proporcjonalności w dziedzinie nadzoru ostrożnościowego przewidujących, że wymogi ostrożnościowe muszą być dostosowane do modelu biznesowego banku i do związanego z nim ryzyka dla sektora finansowego i dla gospodarki.


title: Sprawa C-541/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgerichts Hamburg (Niemcy) w dniu 16 października 2013 r. — Douane Advies Bureau Rietveld przeciwko Hauptzollamt Hannover

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgerichts Hamburg (Niemcy) w dniu 16 października 2013 r. — Douane Advies Bureau Rietveld przeciwko Hauptzollamt Hannover
   (Sprawa C-541/13)
   2014/C 9/30
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Douane Advies Bureau Rietveld

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hannover

      Pytanie prejudycjalne
       (1)

   Czy pojęcie „odczynnik” użyte w sformułowaniu „odczynniki diagnostyczne lub laboratoryjne” w ramach pozycji CN 3822 należy rozumieć w ten sposób, że musi chodzić o substancję, która poprzez reakcję chemiczną przemienia się pod względem chemicznym w badaną substancję lub wchodzi z nią w związek, w celu wskazania stanu lub cech badanej substancji?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (Dz.U. L 256, s. 1) zmienione rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r. (Dz.U. L 304, s. 1).


title: Sprawa F-36/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 18 maja 2015 r. – Bischoff/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Przeniesienie z urzędu na emeryturę — Artykuł 23 ust. 1 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Wiek emerytalny — Odmowa przedłużenia okresu służby — Artykuł 52 akapit drugi regulaminu pracowniczego — Interes służby)

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/43

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 18 maja 2015 r. – Bischoff/Komisja
   (Sprawa F-36/14) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Przeniesienie z urzędu na emeryturę - Artykuł 23 ust. 1 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego - Wiek emerytalny - Odmowa przedłużenia okresu służby - Artykuł 52 akapit drugi regulaminu pracowniczego - Interes służby))
   (2015/C 213/70)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Hartwig Bischoff (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci C. Bernard-Glanz i A. Blot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji oddalającej, z jednej strony, wniosek skarżącego o przedłużenie służby, oraz z drugiej strony, potwierdzającej przeniesienie skarżącego z urzędu na emeryturę z dniem 1 czerwca 2014 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               H. Bischoff ponosi całość własnych kosztów oraz zostaje obciążony całością kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 292 z 1.09.2014, s. 60.


title: Sprawa C-516/04: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/17

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-516/04)
   (2005/C 31/34)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 15 grudnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez C. O'Reilly i R. Troostersa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Królestwu Belgii.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Rady 2001/51/WE z dnia 28 czerwca 2001 r. uzupełniającej postanowienia art. 26 Konwencji Wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. (1), a w każdym razie nie przekazując ich Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy wspomnianej dyrektywy;

               2)

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin do dokonania transpozycji dyrektywy do prawa krajowego upłynął dnia 11 lutego 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 187 z 10.7.2001, str. 45.


title: Sprawa T-578/16: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2017 r. – Gillet/Komisja (Służba publiczna — Personel kontraktowy — Były pracownik najemny prawa belgijskiego — Dodatek wyrównawczy przysługujący na podstawie art. 6 et 7 decyzji C(2005) 1287 — Ponowne przeliczenie kwoty dodatku wyrównawczego przez administrację w ramach aktualizacji procedur zarządzania — Akt niekorzystny — Akt wyłącznie potwierdzający — Obowiązek uzasadnienia — Zwrot nienależnych kwot)

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/11

         Wyrok Sądu z dnia 8 września 2017 r. – Gillet/Komisja
   (Sprawa T-578/16) (1)

   ((Służba publiczna - Personel kontraktowy - Były pracownik najemny prawa belgijskiego - Dodatek wyrównawczy przysługujący na podstawie art. 6 et 7 decyzji C(2005) 1287 - Ponowne przeliczenie kwoty dodatku wyrównawczego przez administrację w ramach aktualizacji procedur zarządzania - Akt niekorzystny - Akt wyłącznie potwierdzający - Obowiązek uzasadnienia - Zwrot nienależnych kwot))
   (2017/C 357/14)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Evelyne Gillet (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 12 grudnia 2014 r. i z dnia 9 kwietnia 2015 r., jak również kolejnych rozliczeń wynagrodzenia, zmniejszających kwotę dodatku wyrównawczego wypłacanego skarżącej, zatrudnionej na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony na podstawie prawa belgijskiego, i przewidujących odzyskanie nadpłaconych kwot.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 9 kwietnia 2015 r. w zakresie, w jakim dotyczy ona odzyskania kwoty 3 959,38 EUR na podstawie art. 85 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej oraz art. 116 Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Évelyne Gillet pokrywa własne koszty.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 145 z 25.4.2016 (sprawa pierwotnie zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-7/16 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawy połączone od C-378/07 do C-380/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. (wnioski o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym złożone przez Monomeles Protodikeio Rethymnis — Grecja) — K. Angelidaki, A. Aivali, A. Vavouraki, Ch. Kaparou, M. Lioni, E. Makrygiannaki, E. Nisanaki, Ch. Panagioto, A. Pitsidianaki, M. Chalkiadaki, Ch. Chalkiadaki (sprawa C-378/07), Charikleia Giannoudi (sprawa C-379/07), Georgios Karabousanos, Sofoklis Michopoulos (sprawa C-380/07) przeciwko Nomarchiaki Aftodioikisi Rethymnis, Dimos Geropotamou (Dyrektywa 1999/70/WE — Klauzule 5 i 8 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony — Umowy o pracę na czas określony w sektorze publicznym — Pierwsza lub jedyna umowa — Kolejne umowy — Równoważne rozwiązania prawne — Obniżenie ogólnego poziomu ochrony pracowników — Środki zapobiegania nadużyciom — Sankcje — Bezwzględny zakaz przekształcania umów o pracę zawartych na czas określony w umowy na czas nieokreślony w sektorze publicznym — Konsekwencje niewłaściwej transpozycji dyrektywy — Wykładnia zgodna)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. (wnioski o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym złożone przez Monomeles Protodikeio Rethymnis — Grecja) — K. Angelidaki, A. Aivali, A. Vavouraki, Ch. Kaparou, M. Lioni, E. Makrygiannaki, E. Nisanaki, Ch. Panagioto, A. Pitsidianaki, M. Chalkiadaki, Ch. Chalkiadaki (sprawa C-378/07), Charikleia Giannoudi (sprawa C-379/07), Georgios Karabousanos, Sofoklis Michopoulos (sprawa C-380/07) przeciwko Nomarchiaki Aftodioikisi Rethymnis, Dimos Geropotamou
   (Sprawy połączone od C-378/07 do C-380/07) (1)

   (Dyrektywa 1999/70/WE - Klauzule 5 i 8 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony - Umowy o pracę na czas określony w sektorze publicznym - Pierwsza lub jedyna umowa - Kolejne umowy - Równoważne rozwiązania prawne - Obniżenie ogólnego poziomu ochrony pracowników - Środki zapobiegania nadużyciom - Sankcje - Bezwzględny zakaz przekształcania umów o pracę zawartych na czas określony w umowy na czas nieokreślony w sektorze publicznym - Konsekwencje niewłaściwej transpozycji dyrektywy - Wykładnia zgodna)
   2009/C 141/12
   Język postępowania: grecki

      Oznaczenie sądu krajowego

   Monomeles Protodikeio Rethymnis (Grecja)

      Strony postępowania przed sądem krajowym

      Strony skarżące: K. Angelidaki, A. Aivali, A. Vavouraki, Ch. Kaparou, M. Lioni, E. Makrygiannaki, E. Nisanaki, Ch. Panagioto, A. Pitsidianaki, M. Chalkiadaki, Ch. Chalkiadaki (sprawa C-378/07), Charikleia Giannoudi (sprawa C-379/07),Georgios Karabousanos, Sofoklis Michopoulos (sprawa C-380/07)

      Strony pozwane: Nomarchiaki Aftodioikisi Rethymnis, Dimos Geropotamou

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Monomeles Protodikeio Rethymnis — Wykładnia klauzuli 5 oraz klauzuli 8 ust. 1 i 3 załącznika do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, str. 43) — Zakaz ustanawiania przepisów krajowych pod pretekstem transpozycji dyrektywy, w sytuacji gdy istnieją już równoważne krajowe rozwiązania prawne w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 dyrektywy a nowe uregulowania obniżają poziom ochrony pracowników zatrudnionych na podstawie umów o pracę na czas określony

      Sentencja

               1)

               Klauzulę 5 pkt 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 i załączonego do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przyjęciu przez państwo członkowskie uregulowania krajowego, takiego jak dekret prezydencki 164/2004 zawierający postanowienia dotyczące pracowników zatrudnionych na podstawie umów na czas określony w sektorze publicznym, który specjalnie na potrzeby dokonania transpozycji dyrektywy 99/70/WE, w celu stosowania jej przepisów do sektora publicznego, przewiduje wprowadzenie środków zapobiegania nadużywaniu kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy na czas określony wymienionych w pkt 1 lit. a) do c) tej klauzuli, gdy w ramach krajowego porządku prawnego istnieje już, „równoważne rozwiązanie prawne” w rozumieniu tej klauzuli, takie jak art. 8 ust. 3 ustawy 2112/1920 w sprawie obowiązkowego rozwiązania umowy o pracę z pracownikiem sektora prywatnego, pod warunkiem jednakże, że uregulowanie to, po pierwsze, nie wpływa na skuteczność mechanizmu zapobiegania nadużywaniu umów o pracę lub stosunków pracy na czas określony, który wynika z tego równoważnego rozwiązania prawnego i, po drugie, że jest zgodne z prawem wspólnotowym, a w szczególności, klauzulą 8 pkt 3 tego porozumienia.

               2)

               Klauzulę 5 pkt 1 lit. a) porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie temu, aby uregulowanie krajowe, takie jak sporne w postępowaniu przed sądem krajowym, było stosowane przez organy odnośnego państwa członkowskiego w ten sposób, że zawieranie kolejnych umów o pracę na czas określony w sektorze publicznym jest uważane za uzasadnione przez „obiektywne powody” w rozumieniu tej klauzuli z tego tylko powodu, że umowy te są oparte na przepisach prawnych zezwalających na ponowne zawieranie umów dla zaspokojenia pewnych potrzeb tymczasowych, podczas gdy w rzeczywistości potrzeby te są zwyczajne i stałe. Ta sama klauzula nie ma natomiast zastosowania do zawierania pierwszej lub jedynej umowy o pracę, względnie nawiązania pierwszego lub jedynego stosunku pracy na czas określony.

               3)

               Klauzulę 8 pkt 3 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony należy interpretować w ten sposób, że „obniżenie [ochrony]”, o którym mowa w tej klauzuli, należy badać w odniesieniu do ogólnego poziomu ochrony obowiązującego w danym państwie członkowskim tak dla pracowników, którzy zawarli kolejne umowy o pracę na czas określony, jak i dla pracowników, którzy zawarli pierwszą lub jedyną umowę o pracę na czas określony.

               4)

               Klauzulę 8 pkt 3 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak dekret prezydencki 164/2004, który w odróżnieniu od wcześniejszego przepisu prawa krajowego, takiego jak art. 8 ust. 3 ustawy 2112/1920, po pierwsze, nie przewiduje już, w przypadku stanowiącego nadużycie stosowania kolejnych umów o pracę na czas określony w sektorze publicznym, uznania ich za umowy o pracę na czas nieokreślony lub uzależnia to od pewnych surowych i wymagającym kumulatywnego spełnienia wymogów i po drugie wyklucza zastosowanie przewidywanych przez siebie środków ochrony względem pracowników, którzy zawarli pierwszą lub jedyną umowę o pracę na czas określony, ponieważ zmiany te, czego weryfikacja należy do sądu odsyłającego, dotyczą ograniczonej kategorii pracowników, którzy zawarli umowę o pracę na czas określony lub są rekompensowane przez przyjęcie środków zapobiegania nadużywaniu umów o pracę na czas określony w rozumieniu klauzuli 5 pkt 1 tego porozumienia ramowego.
               Wykonanie tego porozumienia ramowego przez uregulowanie krajowe, takie jak dekret prezydencki 164/2004, nie może jednak prowadzić do obniżenia ochrony obowiązującej wcześniej w wewnętrznym porządku prawnym dla pracowników zatrudnionych na czas określony poniżej poziomu określonego przez przepisy określające minimalny poziom ochronny przewidziane to przez porozumienie ramowe. W szczególności poszanowanie klauzuli 5 pkt 1 tego porozumienia ramowego wymaga, aby takie uregulowanie przewidywało w odniesieniu do nadużywania kolejnych umów o pracę na czas określony, skuteczne i wiążące środki zapobiegania takim nadużyciom oraz sankcje wystarczająco skuteczne i odstraszające dla zagwarantowania pełnej skuteczności tych środków prewencyjnych. Na sądzie odsyłającym spoczywa zatem obowiązek zbadania czy wymogi te są spełnione.

               5)

               W okolicznościach takich, jak w sprawach przed sądem krajowym, porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony należy interpretować w ten sposób, że, jeżeli wewnętrzny porządek prawny odnośnego państwa członkowskiego przewiduje dla danego sektora inne skuteczne środki w celu zapobiegania, a w razie potrzeby ukarania, nadużyć przy wykorzystywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony w rozumieniu klauzuli 5 pkt 1 tego porozumienia, nie stanowi ono stanowi ono przeszkody dla stosowania przepisów krajowych, które zakazują przekształcania w sektorze publicznym w umowę na czas nieokreślony kolejnych umów o pracę zawartych na czas określony, mających w rzeczywistości na celu zaspokojenie zwyczajnych i stałych potrzeb pracodawcy, które należałoby uznać za nadużycie. Na sądzie odsyłającym spoczywa jednakże obowiązek dokonania oceny, w jakim zakresie, biorąc pod uwagę przesłanki stosowania oraz rzeczywiste wykonywanie istotnych przepisów prawa krajowego, stanowi ono odpowiedni środek pozwalający na unikanie i w razie potrzeby karanie nadużyć przy wykorzystywaniu przez administrację publiczną kolejnych umów o pracę lub stosunków pracy na czas określony.
               Tymczasem klauzula 5 pkt 1 tego porozumienia ramowego, niemająca zastosowania do pracowników, którzy zawarli pierwszą lub jedyną umowę o pracę na czas określony, nie nakłada na państwa członkowskie obowiązku ustanowienia sankcji, jeżeli w rzeczywistości umowa ta służy zaspokojeniu zwyczajnych i stałych potrzeb pracodawcy.

               6)

               Na sądzie odsyłającym spoczywa obowiązek wykładni odnośnych przepisów prawa krajowego, tak dalece jak jest to możliwe, zgodnej z klauzulą 5 pkt 1 i klauzulą 8 pkt 3 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony oraz zdeterminowania w tych ramach, czy „równoważne rozwiązania prawne” w rozumieniu pierwszej z tych klauzul, takie jak przewidziane przez art. 8 ust. 3 ustawy 2112/1920, powinny zostać zastosowane w sporach zawisłych przed sądem krajowym w miejsce pewnych przepisów prawa krajowego.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007


title: Sprawa C-427/12: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 marca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności  — Wybór podstawy prawnej  — Artykuły 290 TFUE i 291 TFUE  — Akt delegowany i akt wykonawczy  — Rozporządzenie (UE) nr 528/2012  — Artykuł 80 ust. 1  — Produkty biobójcze  — Europejska Agencja Chemikaliów  — Ustalanie opłat przez Komisję)

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/8

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 marca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-427/12) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Wybór podstawy prawnej - Artykuły 290 TFUE i 291 TFUE - Akt delegowany i akt wykonawczy - Rozporządzenie (UE) nr 528/2012 - Artykuł 80 ust. 1 - Produkty biobójcze - Europejska Agencja Chemikaliów - Ustalanie opłat przez Komisję))
   2014/C 142/08
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders, C. Zadra i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Visaggio i A. Troupiotis, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Moore i I. Šulce, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, E. Ruffer i D. Hadroušek, pełnomocnicy), Królestwo Danii (przedstawiciele: V. Pasternak Jørgensen i C. Thorning, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, D. Colas i N. Rouam, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman i M. Noort, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciele: H. Leppo i M. J. Leppo, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: C. Murrell i M. Holt, pełnomocnicy, wspierani przez B. Kennelly’ego, barrister)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności – Artykuł 80 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (Dz.U. L 167, s. 1) w zakresie, w jakim ów przepis przewiduje przyjęcie środków ustanawiających opłaty należne Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) w drodze aktu wykonawczego, opartego na art. 291 TFUE, a nie w drodze aktu delegowanego, wydanego na podstawie art. 290 TFUE – Wybór podstawy prawnej – Przekazywanie uprawnień prawodawczych, które prawodawca Unii może powierzyć Komisji

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Czeska, Królestwo Danii, Republika Francuska, Królestwo Niderlandów, Republika Finlandii oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 355 z 17.11.2012.