title: Sprawa C-44/16 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 11 maja 2017 r. – Dyson Ltd/Komisja Europejska [Odwołanie — Dyrektywa 2010/30/UE — Wskazanie, poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie, zużycia energii — Rozporządzenie delegowane (UE) nr 665/2013 — Etykietowanie energetyczne odkurzaczy — Efektywność energetyczna — Metoda pomiaru — Granice kompetencji oddelegowanych — Przeinaczenie dowodów — Obowiązek uzasadnienia spoczywający na Sądzie]

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/10

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 11 maja 2017 r. – Dyson Ltd/Komisja Europejska
   (Sprawa C-44/16 P) (1)

   ([Odwołanie - Dyrektywa 2010/30/UE - Wskazanie, poprzez etykietowanie oraz standardowe informacje o produkcie, zużycia energii - Rozporządzenie delegowane (UE) nr 665/2013 - Etykietowanie energetyczne odkurzaczy - Efektywność energetyczna - Metoda pomiaru - Granice kompetencji oddelegowanych - Przeinaczenie dowodów - Obowiązek uzasadnienia spoczywający na Sądzie])
   (2017/C 239/13)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Dyson Ltd (przedstawiciele: E. Batchelor i M. Healy, solicitors, F. Carlin, barrister, A. Patsa, advocate)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann i E. White, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 11 listopada 2015 r., Dyson/Komisja (T-544/13, EU:T:2015:836), zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd ten oddalił podniesione w pierwszej instancji część pierwszą zarzutu pierwszego oraz zarzut trzeci.

               2)

               Sprawa zostaje skierowana do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej, aby ten wydał rozstrzygnięcie w przedmiocie podniesionych w pierwszej instancji części pierwszej zarzutu pierwszego oraz zarzutu trzeciego.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 145 z 25.4.2016.


title: Sprawa C-248/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Ochrona wód podziemnych przed zanieczyszczeniem spowodowanym niebezpiecznymi substancjami — Dyrektywa 80/68/EWG)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-248/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Ochrona wód podziemnych przed zanieczyszczeniem spowodowanym niebezpiecznymi substancjami - Dyrektywa 80/68/EWG)
   (2007/C 315/10)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia (Przedstawiciel: D. O'Hagan, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 4, 5, 7, 8, 9, 10, 12 i 13 dyrektywy Rady 80/68/EWG z dnia 17 grudnia 1979 r. w sprawie ochrony wód gruntowych przed zanieczyszczeniem spowodowanym przez niektóre substancje niebezpieczne (Dz.U. 1980 L 20, str. 43) — Działanie składowiska odpadów w Ballymurtagh, hr. Wicklow, bez wymaganego zezwolenia — Zanieczyszczenie wód gruntowych w hrabstwie Wexford oraz w Killarney, hr. Kerry przez bezpośrednie zrzuty fosforu ze zbiorników na nieczystości ciekłe
   Sentencja

               1)

               Nie podejmując wszelkich środków niezbędnych do zastosowania się do art. 4, 5, 7 i 10 dyrektywy Rady 80/68/EWG z dnia 17 grudnia 1979 r. w sprawie ochrony wód podziemnych przed zanieczyszczeniem spowodowanym przez niektóre substancje niebezpieczne w odniesieniu do miejskiego składowiska odpadów w Ballymurtagh (hrabstwo Wicklow) Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Irlandia zostaje obciążona dwiema trzecimi całości kosztów. Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona pozostałą jedna trzecią kosztów.

      (1)  Dz.U. C 205 z 20.8.2005.


title: Sprawa T-449/08: Wyrok Sądu z dnia 18 października 2011 r. — SLV Elektronik przeciwko OHIM — Jiménez Muñoz (LINE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego LINE — Wcześniejsze, słowny i graficzny, krajowe znaki towarowe Line — Częściowa odmowa rejestracji — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd- Artykuł 8, ust. 1, lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie artykuł 8, ust. 1, lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/27

         Wyrok Sądu z dnia 18 października 2011 r. — SLV Elektronik przeciwko OHIM — Jiménez Muñoz (LINE)
   (Sprawa T-449/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego LINE - Wcześniejsze, słowny i graficzny, krajowe znaki towarowe Line - Częściowa odmowa rejestracji - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd- Artykuł 8, ust. 1, lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie artykuł 8, ust. 1, lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 347/41
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: SLV Elektronik GmbH (Übach-Palenberg, Niemcy) (przedstawiciel: C. König, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: R.Manea, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również: Angel Jiménez Muñoz (Gelida, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 lipca 2008 r. (sprawa R 759/2007-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Angelem Jiménezem Muñozem SLV Elektronik GmbH.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 18 lipca 2008 r. (sprawa R 759/2007-4) w części dotyczącej następujących towarów „lamp zasilanych sieciowo, urządzeń i instalacji oświetleniowych, urządzeń oświetlenia scenicznego, lamp elektrycznych i części zamiennych do wspomnianych towarów” należących do klasy 11.

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 maja 2004 r. w sprawie T-391/02, Bundesverband der Nahrungsmittel- und Speiseresteverwertung eV, Josef Kloh przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 — Przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/17

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 10 maja 2004 r. (1)

   w sprawie T-391/02, Bundesverband der Nahrungsmittel- und Speiseresteverwertung eV, Josef Kloh przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej
   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (WE) nr 1774/2002 - Przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi - Oczywista niedopuszczalność)
   (2004/C 284/36)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-391/02, Bundesverband der Nahrungsmittel- und Speiseresteverwertung e.V., z siedzibą w Bochum (Niemcy), Josef Kloh, zamieszkały w Eichenried (Niemcy), reprezentowani przez adwokatów R. Steilinga i S. Wienhuesa, przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (pełnomocnicy: H. Duintjer Tebbens i U. Rösslein, z adresem do doręczeń w Luksemburgu) i Radzie Unii Europejskiej (pełnomocnicy: J.-P. Hix i F. Ruggeri Laderchi), popieranych przez Komisję Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: G. Braun, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia (WE) nr 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 273, str. 1), Sąd (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, A.W.H. Meij i N.J. Forwood, sędziowie, sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 10 maja 2004 r. postanowienie, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Rozstrzyganie w przedmiocie wniosków Landwirtschaftskammer Vorarlberg oraz M. Wohlgenannta i J. Tafernera o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta jest bezprzedmiotowe.

               3)

               Skarżący ponoszą własne koszty oraz koszty Parlamentu Europejskiego i Rady.

               4)

               Komisja ponosi własne koszty.

               5)

               Landwirtschaftskammer Vorarlberg oraz M. Wohlgenannt i J. Taferner, którzy złożyli wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta, ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 44 z 22.2.2003.


title: Sprawa C-96/13: Postanowienie prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 10 lutego 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/23

         Postanowienie prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 10 lutego 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-96/13) (1)

   2014/C 184/36
   Język postępowania: grecki
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 129 z 4.5.2013.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w  Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 165 z 15.7.2006 .

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/45

         (2006/C 178/82)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 165 z 15.7.2006.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 154 z 1.7.2006.

      Dz.U. C 143 z 17.6.2006.

      Dz.U. C 131 z 3.6.2006.

      Dz.U. C 121 z 20.5.2006.

      Dz.U. C 108 z 6.5.2006.

      Dz.U. C 96 z 22.4.2006.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa C-160/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Polska) — Bawaria Motors sp. z o.o. przeciwko Ministrowi Finansów (Dyrektywa 2006/112WE — Podatek VAT — Artykuł 136 — Zwolnienia — Artykuły 313-315 — Szczególna procedura opodatkowania marży — Dostawa używanych pojazdów dokonywana przez podatnika pośrednika — Pojazdy nabywane przez podatnika pośrednika ze zwolnieniem z podatku VAT od sprzedawcy, który skorzystał z częściowego odliczenia naliczonego podatku)

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Polska) — Bawaria Motors sp. z o.o. przeciwko Ministrowi Finansów
   (Sprawa C-160/11) (1)

   (Dyrektywa 2006/112WE - Podatek VAT - Artykuł 136 - Zwolnienia - Artykuły 313-315 - Szczególna procedura opodatkowania marży - Dostawa używanych pojazdów dokonywana przez podatnika pośrednika - Pojazdy nabywane przez podatnika pośrednika ze zwolnieniem z podatku VAT od sprzedawcy, który skorzystał z częściowego odliczenia naliczonego podatku)
   2012/C 295/18
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bawaria Motors sp. z o.o.

      Strona pozwana: Minister Finansów

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Naczelny Sąd Administracyjny — Wykładnia art. 136, art. 313 ust.1 i art. 315 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Szczególne zasady dotyczące podatników pośredników — Sprzedaż konsumentom pojazdów używanych — Zastosowanie procedury marży w sytuacji, gdy pośrednik nabył pojazd ze zwolnieniem z podatku od osoby, która skorzystała z częściowego odliczenia podatku naliczonego

      Sentencja

   Artykuł 313 ust. 1 i art. 314 w związku z art. 136 i 315 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że podatnik pośrednik nie ma prawa do stosowania procedury opodatkowania marży przy dostawie pojazdów uznawanych za towary używane w rozumieniu art. 311 ust. 1 pkt 1 dyrektywy, nabytych uprzednio ze zwolnieniem z podatku od wartości dodanej od innego podatnika, który skorzystał z prawa do częściowego odliczenia podatku naliczonego od ceny tych pojazdów na wcześniejszym etapie obrotu.

      (1)  Dz.U. C 204 z 9.7.2011.


title: Sprawa T-669/15: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2015 r. – Lysoform Dr. Hans Rosemann i in./ECHA

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/80

         Skarga wniesiona w dniu 9 października 2015 r. – Lysoform Dr. Hans Rosemann i in./ECHA
   (Sprawa T-669/15)
   (2016/C 048/88)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lysoform Dr. Hans Rosemann GmbH (Berlin, Niemcy), Ecolab Deutschland GmbH (Monheim, Niemcy), Schülke & Mayr GmbH (Norderstedt, Niemcy), Diversey Europe Operations BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: K. Van Maldegem, M. Grunchard, adwokaci, oraz P. Sellar, solicitor)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów dotyczącej wpisania spółki do wykazu substancji czynnych i dostawców przewidzianego w art. 95 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 582/2012 (1); oraz

               —

               obciążenie ECHA kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące podnoszą, że zezwalając na wpisanie przedsiębiorstwa do wykazu przewidzianego w art. 95 rozporządzenia (UE) nr 528/2012 w odniesieniu do określonej substancji, ECHA nie zastosowała prawa. Zważywszy na uchybienia ECHA w tym względzie, skarżące podnoszą trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że ECHA błędnie zastosowała zasady związane z wymogiem, by przedsiębiorstwo złożyło pełną dokumentację na podstawie art. 95 ust. 1 rozporządzenia nr 528/2012.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że ECHA potraktowała przedsiębiorstwa znajdujące się w tej samej sytuacji w różny sposób.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że wbrew wymogom przewidzianym w rozporządzeniu (UE) nr 528/2012 ECHA nie zapewniła równych warunków między przedsiębiorstwami uczestniczącymi w programie badania danej substancji oraz przedsiębiorstwami działającymi w pojedynkę.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych (Dz.U. L 167, s. 1).


title: Sprawa F-12/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 26 czerwca 2013 r. — Di Prospero przeciwko Komisji (Służba publiczna — Powołanie — Pomyślny wynik konkursu w następstwie skierowanego do skarżącego zaproszenia do wzięcia udziału w konkursie w wykonaniu wyroku — Powołanie do grupy zaszeregowania ze skutkiem wstecznym)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/45

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 26 czerwca 2013 r. — Di Prospero przeciwko Komisji
   (Sprawa F-12/12) (1)

   (Służba publiczna - Powołanie - Pomyślny wynik konkursu w następstwie skierowanego do skarżącego zaproszenia do wzięcia udziału w konkursie w wykonaniu wyroku - Powołanie do grupy zaszeregowania ze skutkiem wstecznym)
   2013/C 252/78
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Rita Di Prospero (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues, A. Blot i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji Komisji oddalającej wniosek skarżącej o zaszeregowanie jej do grupy AD 11 ze skutkiem wstecznym od dnia 1 stycznia 2010 r. i żądanie naprawienia poniesionej szkody i doznanej krzywdy.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 18 października 2011 r. odmawiającej Ricie Di Prospero zaszeregowania do grupy AD 11 od dnia 1 stycznia 2010 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Ritę Di Prospero.

      (1)  Dz.U. C 138 z 12.5.2012, s. 32.


title: Sprawa C-378/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia (Włochy) w dniu 21 sierpnia 2008 r. — ERG Raffinerie Mediterranee SpA i inni przeciwko Ministero dello Sviluppo Economico i inni

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia (Włochy) w dniu 21 sierpnia 2008 r. — ERG Raffinerie Mediterranee SpA i inni przeciwko Ministero dello Sviluppo Economico i inni
   (Sprawa C-378/08)
   (2008/C 301/26)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: ERG Raffinerie Mediterranee SpA i inni

      Strona pozwana: Ministero dello Sviluppo Economico i inni
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zasada „zanieczyszczający płaci” (art. 174, poprzednio art. 130R ust. 2 traktatu WE) oraz przepisy ww. dyrektywy 2004/35/WE (1) z dnia 21 kwietnia 2004 r., sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisów krajowych, które umożliwiają administracji publicznej nałożenie na prywatne przedsiębiorstwa — z uwagi wyłącznie na fakt, że prowadzą one działalność strefie w od dawna zanieczyszczonej lub w strefie graniczącej z taką zanieczyszczoną strefą — zobowiązań w zakresie wykonania działań naprawczych z pominięciem jakiegokolwiek dochodzenia w celu ustalenia indywidualnej odpowiedzialności za zanieczyszczenie;

               2)

               Czy zasada „zanieczyszczający płaci” (art. 174, poprzednio art. 130R ust. 2 traktatu WE) oraz przepisy ww. dyrektywy 2004/35/WE z dnia 21 kwietnia 2004 r., sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisów krajowych, które umożliwiają administracji publicznej przypisanie odpowiedzialności za szkody wyrządzone w środowisku naturalnym podmiotowi, któremu przysługują prawa rzeczowe i/lub prowadzącemu działalność gospodarczą na zanieczyszczonym obszarze, bez konieczności wcześniejszego ustalenia związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu a występującym zanieczyszczeniem, wyłącznie na podstawie sytuacji w jakiej podmiot ten się znajduje (prowadzi działalność na tym obszarze);

               3)

               Czy art. 174, poprzednio art. 130R ust. 2 traktatu WE oraz przepisy dyrektywy 2004/35/WE z dnia 21 kwietnia 2004 r., sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisów krajowych, które uchylając zasadę „zanieczyszczający płaci” umożliwiają administracji publicznej przypisanie odpowiedzialności za szkody wyrządzone w środowisku naturalnym podmiotowi, któremu przysługują prawa rzeczowe i/lub prowadzącemu działalność gospodarczą na zanieczyszczonym obszarze, bez konieczności wcześniejszego ustalenia zaistnienia, oprócz związku przyczynowego między zachowaniem podmiotu a występującym zanieczyszczeniem, również subiektywnej przesłanki zamiaru działania i winy;

               4)

               Czy zasady wspólnotowe w zakresie ochrony konkurencji ustanowione w traktacie ustanawiającym Wspólnotę Europejską i dyrektywach 2004/18/WE (2), 93/97/EWG (3), 89/665/EWG (4) sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisów krajowych, które umożliwiają administracji publicznej powierzenie prywatnym podmiotom (spółkom Sviluppo S.p.A. oraz Sviluppo Italia Aree Produttive S.p.A.) działań w zakresie analizy, zaprojektowania i wykonania operacji rekultywacji — wykonania robót publicznych — na terenach państwowych w sposób bezpośredni, bez przeprowadzenia uprzednio niezbędnych procedur przetargowych.

      (1)  Dz.U. L 143, s. 56.

      (2)  Dz.U. L 134, s. 114.

      (3)  Dz.U. L 290, s. 1.

      (4)  Dz.U. L 395, s. 33.


title: Sprawa C-442/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 24 września 2014 r. – Bayer CropScience SA-NV, Stichting De Bijenstichting przeciwko College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 24 września 2014 r. – Bayer CropScience SA-NV, Stichting De Bijenstichting przeciwko College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden
   (Sprawa C-442/14)
   (2014/C 462/23)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   College van Beroep voor het bedrijfsleven

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bayer CropScience SA-NV, Stichting De Bijenstichting

      Strona pozwana: College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy postanowienia art. 14 dyrektywy 91/414 (1) lub art. 63 w związku z art. 59 rozporządzenia dotyczącego środków ochrony roślin (2) (rozporządzenia nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r.), lub art. 19 dyrektywy 98/8 (3) oznaczają, że w przypadku rozpatrywania złożonego przez wnioskodawcę wniosku o zachowanie poufności w rozumieniu ww. art. 14, 63 i 19 o każdym poszczególnym źródle informacji należy rozstrzygnąć przed wydaniem zezwolenia tudzież przed zmianą zezwolenia lub w jej trakcie w drodze decyzji, z którą mogą zapoznać się zainteresowane osoby trzecie?

               2)

               W przypadku udzielenia na powyższe pytanie odpowiedzi twierdzącej: czy art. 4 ust. 2 dyrektywy dotyczącej informacji o środowisku (4) należy rozumieć w ten sposób, że w przypadku braku decyzji w rozumieniu pytania pierwszego pozwany jako organ krajowy musi ujawnić żądane informacje o środowisku, jeżeli taki wniosek zostanie złożony po wydaniu zezwolenia lub po zmianie tego zezwolenia?

               3)

               Jak należy dokonywać wykładni terminu „emisje do środowiska” zawartego w art. 4 ust 2 dyrektywy dotyczącej informacji o środowisku, jeżeli wziąć pod uwagę przytoczone w pkt 5.5 niniejszego wyroku częściowego stanowiska stron w kontekście przybliżonej w pkt 5.2 tego wyroku treści dokumentów?

               4)

                           a)

                           Czy dane zawierające ocenę uwalniania się do środowiska produktu, jego substancji czynnej (czynnych) i jego innych składników w następstwie zastosowania tego produktu należy uznać za „informacje dotyczące emisji do środowiska”?

                           b)

                           Gdyby tak było: czy w tym kontekście istotne jest, czy wspomniane dane zostały zgromadzone w drodze badań (semi-)polowych lub w drodze badań innego rodzaju (na przykład badań laboratoryjnych lub badań dotyczących translokacji)?

               5)

               Czy informacje dotyczące badań laboratoryjnych mogą zostać uznane za „informacje dotyczące emisji do środowiska”, jeżeli dana próba ma celu zbadanie w znormalizowanych warunkach odrębnych aspektów i została przeprowadzona z wyłączeniem wielu czynników (takich jak na przykład wpływ oddziaływań klimatycznych) i często przy zastosowaniu wysokich – w stosunku do rzeczywistego użycia – dawek?

               6)

               Czy w tym kontekście za „emisje do środowiska” należy uznać również pozostałości wykrywalne po zastosowaniu danego środka w środowisku badawczym, na przykład w powietrzu lub w glebie, w liściach w pyłkach lub w nektarze rośliny (wyrosłej z nasion poddanych działaniu tego środka), w miodzie lub w organizmach niebędących przedmiotem zwalczania?

               7)

               Czy powyższe odnosi się również do pomiaru znoszenia (rozpylanej substancji) przy stosowaniu środka w środowisku badawczym?

               8)

               Czy pojęcie informacji o środowisku w rozumieniu art. 4 ust. 2 ppkt 2 zdanie drugie dyrektywy dotyczącej informacji o środowisku wiąże się z tym, że gdy chodzi o emisje do środowiska, należy ujawnić źródło informacji w całości, a nie tylko dane pomiarowe, które mogą ewentualnie z niego wynikać?

               9)

               Czy do celów zastosowania wyjątku dotyczącego poufności informacji handlowych i przemysłowych w rozumieniu ww. art. 4 ust. 2 lit. d) należy dokonać rozróżnienia między „emisjami” z jednej strony” a „zrzutami i innymi rodzajami zanieczyszczeń wprowadzanych do środowiska” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy dotyczącej informacji o środowisku z drugiej strony?

      (1)  Dyrektywa Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. L 309, s. 1).

      (3)  Dyrektywa 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotycząca wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (Dz.U. L 123, s. 1).

      (4)  Dyrektywa 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylająca dyrektywę Rady 90/313/EWG (Dz.U. L 41, s. 26).


title: Sprawa C-262/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija grad — Bułgaria) — Kremikowci AD przeciwko Ministyr na ikonomikata, energetikata i turizma i zamestnik-ministyr na ikonomikata, energetikata i turizma (Przystąpienie Republiki Bułgarii do Unii Europejskiej — Układ stowarzyszeniowy WE–Bułgaria — Sektor hutnictwa żelaza i stali — Pomoc publiczna na restrukturyzację przyznana przed przystąpieniem — Przesłanki — Żywotność gospodarcza beneficjentów po zakończeniu okresu restrukturyzacji — Stwierdzenie niewypłacalności beneficjenta po przystąpieniu — Odpowiednie kompetencje organów krajowych i Komisji Europejskiej — Decyzja krajowa stwierdzająca istnienie publicznoprawnej wierzytelności z tytułu pomocy, która stała się niezgodna z prawem — Decyzja UE–BG nr 3/2006 — Załącznik V do aktu przystąpienia — Pomoc mająca zastosowanie po przystąpieniu — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Istniejąca pomoc)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija grad — Bułgaria) — Kremikowci AD przeciwko Ministyr na ikonomikata, energetikata i turizma i zamestnik-ministyr na ikonomikata, energetikata i turizma
   (Sprawa C-262/11) (1)

   (Przystąpienie Republiki Bułgarii do Unii Europejskiej - Układ stowarzyszeniowy WE–Bułgaria - Sektor hutnictwa żelaza i stali - Pomoc publiczna na restrukturyzację przyznana przed przystąpieniem - Przesłanki - Żywotność gospodarcza beneficjentów po zakończeniu okresu restrukturyzacji - Stwierdzenie niewypłacalności beneficjenta po przystąpieniu - Odpowiednie kompetencje organów krajowych i Komisji Europejskiej - Decyzja krajowa stwierdzająca istnienie publicznoprawnej wierzytelności z tytułu pomocy, która stała się niezgodna z prawem - Decyzja UE–BG nr 3/2006 - Załącznik V do aktu przystąpienia - Pomoc mająca zastosowanie po przystąpieniu - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Istniejąca pomoc)
   2013/C 26/15
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd Sofija grad

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Kremikowci AD

      Strona pozwana: Ministyr na ikonomikata, energetikata i turizma i zamestnik-ministyr na ikonomikata, energetikata i turizma

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Administratiwen syd Sofija grad — Wykładnia Układu europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Republiką Bułgarii z drugiej strony (Dz.U. L 358, s. 1) i załącznika V ust. 1 do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii [do Unii Europejskiej] oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U. 2005, L 157, s. 203) oraz art. 9 ust. 4 protokołu nr 2 w sprawie produktów objętych Traktatem ustanawiającym Europejską Wspólnotę Węgla i Stali (EWWiS), art. 3 protokołu dodatkowego do Układu europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Republiką Bułgarii z drugiej strony (Dz.U. L 317, s. 25), jak również art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1) — Pomoc państwa na restrukturyzację przyznana przedsiębiorstwom hutniczym w ramach programu restrukturyzacji przed przystąpieniem Bułgarii do Unii Europejskiej – Decyzja stwierdzająca istnienie publicznoprawnej wierzytelności z tytułu pomocy państwa, która stała się niezgodna z prawem wskutek stwierdzenia niewypłacalności beneficjenta – Odpowiednie kompetencje organów krajowych i Komisji Europejskiej w zakresie stwierdzenia niezgodności ze wspólnym rynkiem pomocy państwa i zażądania jej zwrotu jako pomocy przyznanej bezprawnie

      Sentencja

   Postępowanie w sprawie odzyskania pomocy publicznej przyznanej Kremikowci AD przed przystąpieniem Republiki Bułgarii do Unii Europejskiej – środków pomocy, które po tym przystąpieniu nie miały „zastosowania” w rozumieniu załącznika V do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii [do Unii Europejskiej] oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej – powinno w przypadku naruszenia warunków ustanowionych w art. 9 ust. 4 protokołu nr 2 do Układu europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi z jednej strony a Republiką Bułgarii z drugiej strony, zawartego i zatwierdzonego w imieniu Wspólnoty decyzją Rady i Komisji 94/908/EWWiS, WE, Euratom z dnia 19 grudnia 1994 r., opierać się na art. 3 protokołu dodatkowego do tego układu europejskiego, zmienionym decyzją Rady Stowarzyszenia UE–Bułgaria nr 3/2006 z dnia 29 grudnia 2006 r. W takim kontekście zgodnie z akapitem trzecim tego artykułu właściwe organy krajowe Republiki Bułgarii mogą wydać decyzję w sprawie odzyskania pomocy publicznej, która nie spełnia wspomnianych warunków. Decyzja wydana przez Komisję na podstawie art. 3 akapit drugi tego protokołu dodatkowego nie stanowi wstępnego warunku odzyskania takiej pomocy przez te organy.

      (1)  Dz.U. C 232 z 6.8.2011.


title: Sprawa C-83/11: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) — Zjednoczone Królestwo) — Secretary of State for the Home Department przeciwko Muhammadowi Sazzadurowi Rahmanowi, Fazly’emu Rabby’emu Islamowi, Mohibullahowi Rahmanowi (Dyrektywa 2004/38/WE — Prawo obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich — Artykuł 3 ust. 2 — Obowiązek ułatwiania zgodnie z ustawodawstwem krajowym wjazdu i pobytu „wszelkich innych członków rodziny” pozostających na utrzymaniu obywatela Unii)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/6

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) — Zjednoczone Królestwo) — Secretary of State for the Home Department przeciwko Muhammadowi Sazzadurowi Rahmanowi, Fazly’emu Rabby’emu Islamowi, Mohibullahowi Rahmanowi
      (Sprawa C-83/11) (1)

      (Dyrektywa 2004/38/WE - Prawo obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich - Artykuł 3 ust. 2 - Obowiązek ułatwiania zgodnie z ustawodawstwem krajowym wjazdu i pobytu „wszelkich innych członków rodziny” pozostających na utrzymaniu obywatela Unii)
      (2012/C 331/09)
      Język postępowania: angielski

         Sąd krajowy

      Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber)

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Secretary of State for the Home Department

         Strona pozwana: Muhammad Sazzadur Rahman, Fazly Rabby Islam, Mohibullah Rahman

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Upper Tribunal — Wykładnia art. 3 ust. 2 i art. 10 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77) — Pojęcie wszelkich innych członków rodzony obywatela Unii w rozumieniu art. 3 ust. 2 dyrektywy — Członkowie na utrzymaniu rodziny pary małżeńskiej, w której współmałżonek jest obywatelem kraju trzeciego — Członkowie rodziny, którzy nie są bezpośrednimi zstępnymi pary małżeńskiej

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, należy interpretować w ten sposób, iż:

                              —

                              państwa członkowskie nie są zobowiązane do uwzględnienia każdego wniosku o zezwolenie na wjazd lub pobyt złożonego przez członków rodziny obywatela Unii, którzy nie są objęci definicją ujętą w art. 2 pkt 2 wspomnianej dyrektywy, nawet jeśli wykażą oni zgodnie z art. 10 ust. 2 tej dyrektywy, że pozostają na utrzymaniu wspomnianego obywatela;

                              —

                              na państwach członkowskich ciąży jednakże obowiązek zapewnienia, by ich ustawodawstwo zawierało kryteria umożliwiające uzyskanie przez wspomniane osoby decyzji w przedmiocie ich wniosku o zezwolenie na wjazd i pobyt opartej na szczegółowej analizie ich osobistych okoliczności i — w razie odmowy — uzasadnionej;

                              —

                              państwa członkowskie mają szeroki zakres swobodnego uznania co do wyboru wspomnianych kryteriów, przy czym kryteria te powinny jednak być zgodne ze zwykłym rozumieniem określenia „ułatwia” oraz określeń dotyczących zależności zastosowanych we wspomnianym art. 3 ust. 2 i nie pozbawiać tego przepisu skuteczności; oraz

                              —

                              każdy wnioskodawca ma prawo do tego, by sąd sprawdził, czy ustawodawstwo krajowe i jego zastosowanie spełniają te przesłanki.

                  2)

                  Aby dana osoba była objęta kategorią członka rodziny pozostającego „na utrzymaniu” obywatela Unii, o której mowa w art. 3 ust. 2 dyrektywy 2004/38, sytuacja zależności musi istnieć w kraju, z którego przybył ten członek rodziny, i to przynajmniej w chwili zwrócenia się o umożliwienie mu dołączenia do obywatela Unii, na utrzymaniu którego pozostaje.

                  3)

                  Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy 2004/38 należy interpretować w ten sposób, iż państwa członkowskie mogą, korzystając z zakresu swobodnego uznania, nałożyć szczególne wymogi dotyczące charakteru lub czasu trwania zależności, pod warunkiem że wymogi te są zgodne ze zwykłym rozumieniem określeń dotyczących zależności, o której mowa w art. 3 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 2004/38, i nie pozbawiają tego przepisu skuteczności.

                  4)

                  Kwestia tego, czy wydawanie kart pobytowych, o którym mowa w art. 10 dyrektywy 2004/38, może zostać uzależnione od wymogu, zgodnie z którym sytuacja zależności w rozumieniu art. 3 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) tej dyrektywy powinna nadal trwać w przyjmującym państwie członkowskim, nie jest objęta zakresem stosowania tejże dyrektywy.

         (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.


title: Sprawa T-132/05: Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2005 r. przez Nicolę Falcione'go przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/38

         Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2005 r. przez Nicolę Falcione'go przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-132/05)
   (2005/C 143/73)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 16 marca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Nicoli Falcione'go, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez adwokatów: Sébastiena Orlandiego, Xaviera Martina, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa i Etienne'a Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji z dnia 24 marca 2004 r. ustalającej ostateczne zaklasyfikowanie skarżącego do grupy zaszeregowania A5/4,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzją z dnia 24 marca 2004 r. skarżący został powołany na stanowisko urzędnicze w grupie zaszeregowania A5/4. W swojej skardze kwestionuje on ostateczną klasyfikację do tej grupy zaszeregowania. Skarżący podnosi na poparcie swojej skargi zarzuty naruszenia art. 31 regulaminu pracowniczego oraz popełnienia oczywistego błędu w ocenie. Skarżący twierdzi, że Komisja powinna była również wziąć pod uwagę jego właściwe doświadczenie zawodowe zdobyte w okresie od 16 lipca 1974 r. do 28 lutego1982 r. tak, jakby je zdobył po uzyskaniu wyższego wykształcenia. Komisja nie uwzględniła tego doświadczenia z uwagi na to, że skarżący otrzymał swój dyplom ukończenia studiów ekonomicznych dopiero w dniu 1 marca 1982 r.


title: Sprawa C-502/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 30 września 2011 r. — Vivaio dei Molini Azienda Agricola Porro Savoldi ss przeciwko Autorità per la Vigilanza sui Contratti Pubblici di lavori, servizi e forniture

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 30 września 2011 r. — Vivaio dei Molini Azienda Agricola Porro Savoldi ss przeciwko Autorità per la Vigilanza sui Contratti Pubblici di lavori, servizi e forniture
   (Sprawa C-502/11)
   2011/C 347/30
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vivaio dei Molini Azienda Agricola Porro Savoldi ss

      Strona pozwana: Autorità per la Vigilanza sui Contratti Pubblici di lavori, servizi e forniture

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo wspólnotowe, a w szczególności art. 6 dyrektywy 93/37/EWG (1) (następnie art. 4 dyrektywy 2004/18/WE (2)) sprzeciwia się zasadniczo obowiązywaniu przepisu prawa krajowego (takiego jak art. 10 ust. 1 lit. a) ustawy nr 109 z 1994 r. — następnie art. 34 ust. 1 lit. a) dekretu ustawodawczego nr 163 z 2006 r.), który ogranicza możliwość udziału w procedurach udzielania zamówień publicznych wyłącznie do spółek prowadzących działalność handlową, wykluczając tym samym niektórych przedsiębiorców (takich jak spółki cywilne), którzy nie wykonują zazwyczaj i w przeważającym stopniu takiego rodzaju działalności; a zatem, czy zakaz ten jest racjonalny i niedyskryminujący w świetle szczególnych przepisów dotyczących spółek cywilnych oraz ich szczególnego reżimu majątkowego.

         Jeżeli na pierwsze pytanie zostanie udzielona odpowiedź przecząca, Trybunałowi Sprawiedliwości przedkłada się następujące pytanie:

               2)

               Czy prawo wspólnotowe, a w szczególności art. 6 dyrektywy 93/37/EWG (następnie art. 4 dyrektywy 2004/18/WE) oraz zasada swobody wyboru formy prawnej podmiotów dopuszczonych do udziału w przetargach umożliwia ustawodawcy krajowemu ograniczenie zdolności prawnej przedsiębiorcy (czyli wykonawcy zgodnie z definicja zawartą w dyrektywie 2004/18/WE) z uwagi na szczególne przepisy krajowe dotyczące takiego przedsiębiorcy, wykluczając go tym samym z udziału w przetargach publicznych, a zatem, czy takie ograniczenie stanowi naruszenie zasady racjonalności i niedyskryminacji.

      (1)  Dz.U. L 199, s. 54.

      (2)  Dz.U. L 134, s. 114.


title: Sprawa C-561/13: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obvodní soud pro Prahu 1 – Republika Czeska) – Hoštická a.s., Jaroslav Haškovec, Zemědělské družstvo Senice na Hané przeciwko Česká republika – Ministerstvo zemědělství (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna polityka rolna — Systemy wsparcia — Wprowadzenie systemów wsparcia w nowych państwach członkowskich — Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 — Artykuł 143ba — Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 — Artykuł 126 — Oddzielna płatność z tytułu cukru — Oderwanie tej płatności od produkcji — Pojęcie „kryteriów przyjętych przez dane państwa członkowskie w roku 2006 i 2007”  — Okres reprezentatywny)

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/10

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Obvodní soud pro Prahu 1 – Republika Czeska) – Hoštická a.s., Jaroslav Haškovec, Zemědělské družstvo Senice na Hané przeciwko Česká republika – Ministerstvo zemědělství
   (Sprawa C-561/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka rolna - Systemy wsparcia - Wprowadzenie systemów wsparcia w nowych państwach członkowskich - Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 - Artykuł 143ba - Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 - Artykuł 126 - Oddzielna płatność z tytułu cukru - Oderwanie tej płatności od produkcji - Pojęcie „kryteriów przyjętych przez dane państwa członkowskie w roku 2006 i 2007” - Okres reprezentatywny))
   (2014/C 462/16)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Obvodní soud pro Prahu 1

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Hoštická a.s., Jaroslav Haškovec, Zemědělské družstvo Senice na Hané

      Strona pozwana: Česká republika – Ministerstvo zemědělství

      Sentencja

   Artykuł 126 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „kryteriów przyjętych przez dane państwa członkowskie w roku 2006 i 2007” obejmuje rok gospodarczy, jaki państwa członkowskie powinny wybrać do dnia 30 kwietnia 2006 r. jako okres reprezentatywny dla przyznawania oddzielnej płatności z tytułu cukru na podstawie art. 143ba ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 319/2006 z dnia 20 lutego 2006 r., rozporządzeniem Rady (WE) nr 2011/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r. i rozporządzeniem Rady (WE) nr 2012/2006 z dnia 19 grudnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. C 45 z 15.2.2014.


title: Sprawa C-232/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budai Központi Kerületi Bíróság (Węgry) w dniu 4 maja 2017 r. – VE/WD

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budai Központi Kerületi Bíróság (Węgry) w dniu 4 maja 2017 r. – VE/WD
   (Sprawa C-232/17)
   (2017/C 256/03)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Budai Központi Kerületi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: VE

      Strona pozwana: WD

      Pytania prejudycjalne

               1.

               W odniesieniu do wykładni możliwości zapoznania się ze wszystkimi warunkami, o której mowa w motywie dwudziestym dyrektywy 93/13 (1), i wymogu jasnego i zrozumiałego języka, ustanowionego w art. 4 ust. 2 i art. 5 tej dyrektywy, czy należy uznać, że dane warunki umowy nie są nieuczciwe w sytuacji gdy konsument może zapoznać się z wysokością jakiegoś istotnego składnika treści umowy kredytu (przedmiotem umowy, czyli kwotą kredytu, wysokością rat i odsetkami od tej transakcji) dopiero po zawarciu umowy (nie dlatego, że jest to obiektywnie niezbędne, tylko na mocy stanowiącego tak zapisu, zawartego przez będącą przedsiębiorcą stronę umowy w ogólnych warunkach umowy, który to zapis nie był indywidualnie negocjowany) w drodze jednostronnego oświadczenia woli (choć wskazuje się, że stanowi ono część umowy) dokonanego przez stronę umowy będącą przedsiębiorcą, które to oświadczenie woli jest prawnie wiążące dla konsumenta?

               2.

               W odniesieniu do wykładni możliwości zapoznania się ze wszystkimi warunkami, o której mowa w motywie dwudziestym dyrektywy 93/13, i wymogu jasnego i zrozumiałego języka, ustanowionego w art. 4 ust. 2 i art. 5 tej dyrektywy, czy należy uznać, że dane warunki umowy nie są nieuczciwe w sytuacji gdy w umowie kredytu podaje się jakiś istotny składnik treści umowy (przedmiot umowy, czyli kwotę kredytu, wysokość rat i odsetki od tej transakcji) jedynie wraz ze zwrotem „co celów informacyjnych”, bez objaśnienia, czy fragment podany do celów informacyjnych jest prawnie wiążący, lub czy na jego podstawie mogą powstać prawa i obowiązki?

               3.

               W odniesieniu do wykładni możliwości zapoznania się ze wszystkimi warunkami, o której mowa w motywie dwudziestym dyrektywy 93/13, i wymogu jasnego i zrozumiałego języka, ustanowionego w art. 4 ust. 2 i art. 5 tej dyrektywy, czy należy uznać, że dane warunki umowy nie są nieuczciwe w sytuacji gdy umowa kredytu definiuje jakiś istotny składnik treści umowy przy użyciu nieprawidłowej terminologii, w szczególności jeżeli w umowie kredytu opartej na walucie obcej (w której środki udostępniane na podstawie umowy kredytu są ustalane i zarejestrowane w walucie obcej —zwanej dalej „walutą kredytu” — a obowiązek spłaty tego kredytu spełnia się w walucie krajowej —zwanej dalej „walutą spłaty”—)

                           (1)

                           podaje się jako kwotę kredytu

                                       —

                                       kwotę linii kredytowej, wyrażoną w walucie kredytu; lub

                                       —

                                       maksymalny limit kwoty kredytu, określony w walucie kredytu; lub

                                       —

                                       wysokość finansowania, o które wnioskuje konsument, określoną w walucie spłaty; lub

                                       —

                                       limit wypłaty, określony w walucie spłaty?

                           (2)

                           jako wysokość rat podaje się maksymalny przewidywalny limit wysokości rat spłaty, wyrażony w walucie kredytu i/lub w walucie spłaty?

               4.

               W odniesieniu do wykładni możliwości zapoznania się ze wszystkimi warunkami, o której mowa w motywie dwudziestym dyrektywy 93/13, i wymogu jasnego i zrozumiałego języka, ustanowionego w art. 4 ust. 2 i art. 5 tej dyrektywy, czy należy uznać, że dane warunki umowy nie są nieuczciwe w sytuacji gdy w umowie kredytu opartej na walucie obcej (nie dlatego, że jest to obiektywnie niezbędne, tylko na mocy stanowiącego tak zapisu, zawartego przez będącą przedsiębiorcą stronę umowy w ogólnych warunkach umowy, który to zapis nie był indywidualnie negocjowany) przedmiot umowy, czyli kwota kredytu i wysokość rat

                           (1)

                           są ustalane w walucie kredytu jako konkretna wielkość (która polega wyłącznie na szeregu znaków złożonego z cyfr od 0 do 9), a w walucie spłaty najwyżej za pomocą jednoznacznej metody obliczeniowej?

                           (2)

                           są ustalane w walucie spłaty jako konkretna wielkość, a w walucie kredytu najwyżej za pomocą jednoznacznej metody obliczeniowej?

                           (3)

                           są ustalane, zarówno w walucie kredytu jak i w walucie spłaty najwyżej za pomocą jednoznacznej metody obliczeniowej?

                           (4)

                           nie są ustalane w ogóle w walucie kredytu, a w walucie spłaty są ustalane najwyżej za pomocą jednoznacznej metody obliczeniowej?

                           (5)

                           nie są ustalane w ogóle w walucie spłaty, a w walucie kredytu są ustalane najwyżej za pomocą jednoznacznej metody obliczeniowej?

                           4.1.

                           W świetle pytania 4.(5) powyżej, w przypadku gdyby ustalenie konkretnej wielkości i zawarcie jej w umowie kredytu w chwili zawarcia umowy nie było niezbędne, czy nadal zagwarantowana jest możliwość jednoznacznego obliczenia kwoty kredytu w chwili zawarcia umowy, gdy (nie dlatego, że jest to obiektywnie niezbędne, tylko na mocy stanowiącego tak zapisu, zawartego przez będącą przedsiębiorcą stronę umowy w ogólnych warunkach umowy, który to zapis nie był indywidualnie negocjowany)

                                       (1)

                                       umowa kredytu nie zawiera konkretnej kwoty kredytu w żadnej walucie;

                                       (2)

                                       umowa kredytu zawiera konkretną wysokość finansowania, o które wnioskuje konsument, lub konkretny limit wypłaty, wyrażone w walucie spłaty;

                                       (3)

                                       umowa kredytu nie zawiera kwoty kredytu za pomocą jednoznacznej metody obliczeniowej w walucie spłaty, a także

                                       (4)

                                       w odniesieniu do jednoznacznego obliczenia kwoty kredytu w walucie kredytu, składnik obliczenia wskazany w umowie kredytu nie jest precyzyjny, tylko chodzi o zwykły maksymalny limit (konkretne finansowanie, o które wnioskował konsument, lub konkretny limit wypłaty, wyrażone w walucie spłaty)?

                           4.2.

                                       4.2.1.

                                       W przypadku gdyby ustalenie konkretnych wielkości i zawarcie ich w umowie kredytu w chwili jej zawarcia nie było niezbędne, w odniesieniu do jednoznacznego obliczenia:

                                                   (1)

                                                   czy istnieje wymóg prawny, żeby w umowie kredytu ustalono wielkość przedmiotu umowy, czyli kwoty kredytu i wysokości rat spłaty (w przypadku produktów o zmiennej stopie oprocentowania – wysokości rat dla pierwszego okresu odsetkowego), za pomocą metody pozwalającej na jednoznaczne obliczenie w chwili zawarcia umowy; czy też

                                                   (2)

                                                   wystarczy, by w chwili zawarcia umowy kredytu zawierała ona dające się obiektywnie zidentyfikować parametry pozwalające obliczyć te dane (przedmiot umowy i wysokość rat) dla przyszłej daty (czyli że w umowie kredytu —w chwili jej zawarcia— ustala się tylko parametry, które pozwolą na jednoznaczne obliczenie w przyszłości)?

                                       4.2.2.

                                       W przypadku gdyby wystarczyło, by wielkość przedmiotu umowy, czyli kwoty kredytu i wysokości rat (w przypadku produktów o zmiennej stopie oprocentowania – wysokości rat dla pierwszego okresu odsetkowego), można było obliczyć w walucie kredytu w przyszłej chwili, to czy ta przyszła chwila (która logicznie rzecz biorąc będzie się pokrywać z chwilą ustalenia kwoty udostępnianych na podstawie umowy środków w walucie kredytu) powinna być obiektywnie ustalona w umowie kredytu w chwili jej zawarcia, czy też ustalenie tej przyszłej chwili może stanowić uprawnienie zależące od wyłącznego uznania strony umowy będącej przedsiębiorcą?

                           4.3.

                           Czy w przypadku produktów o okresowo zmiennej stopie oprocentowania należy uznać, że ustanowienie w odniesieniu do wysokości rat (i włączenie do umowy kredytu w chwili jej zawarcia) konkretnych kwot i/lub jednoznacznej metody obliczeniowej w walucie kredytu i/lub w walucie spłaty dla pierwszego okresu odsetkowego w ramach czasu trwania umowy jest wystarczające, a więc nie ma nieuczciwego charakteru, czy też istnieje prawny wymóg ustalenia (i włączenia do umowy kredytu w chwili jej zawarcia) jednoznacznej metody obliczeniowej w walucie kredytu i/lub w walucie spłaty dla wszystkich okresów odsetkowych w czasie trwania umowy?

                           4.4.

                           Czy jednoznaczne obliczenie można zagwarantować w niemający nieuczciwego charakteru sposób jedynie w drodze zastosowania właściwego wzoru matematycznego, czy może istnieć inny sposób?

                                       4.4.1.

                                       W przypadku gdyby zagwarantowanie jednoznacznego obliczenia w drodze zastosowania właściwego wzoru matematycznego nie było niezbędne, czy można zastosować wystarczająco precyzyjny opis słowny?

                                       4.4.2.

                                       W przypadku gdyby zagwarantowanie jednoznacznego obliczenia w drodze zastosowania właściwego wzoru matematycznego nie było niezbędne, czy można użyć nawet języka technicznego (na przykład wyrażeń annuita lub amortyzacja liniowa), bez żadnych dalszych wyjaśnień?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29)


title: Sprawa C-474/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Salerno (Włochy) w dniu 20 października 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Cristiano Pontillo

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Salerno (Włochy) w dniu 20 października 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Cristiano Pontillo
   (Sprawa C-474/14)
   (2014/C 462/27)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Salerno

      Strony w postępowaniu głównym

   Cristiano Pontillo

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE analizowane w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 lutego 2012 r. [w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10] należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie ogłoszeniu przetargu na koncesje o czasie trwania krótszym od koncesji przyznanych w przeszłości, jeżeli wspomniany przetarg został ogłoszony rzekomo w celu usunięcia konsekwencji wynikających z bezprawnego wykluczenia pewnej liczby operatorów z wcześniejszych przetargów?

               2)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE analizowane w świetle powyższego wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie temu, aby wymóg dostosowania czasu wygaśnięcia koncesji stanowił odpowiednie uzasadnienie dla krótszego w porównaniu z koncesjami przyznanymi w przeszłości, czasu trwania koncesji objętych przetargiem?

               3)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE analizowane w świetle powyższego wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie dla wprowadzenia obowiązku nieodpłatnego zbycia użytkowania środków materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania w wypadku zakończenia działalności, z powodu upływu końcowego terminu ważności koncesji lub z powodu decyzji o jej wygaśnięciu lub odebraniu?


title: Sprawa T-143/06: Skarga wniesiona w dniu  19 maja 2006 r.  — MTZ Polyfilms przeciwko Radzie

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/34

         Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2006 r. — MTZ Polyfilms przeciwko Radzie
   (Sprawa T-143/06)
   (2006/C 178/63)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: MTZ Polyfilms Ltd. (Mumbai, Indie) (Przedstawiciel: adwokat P. De Baere)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 366/2006 z dnia 27 lutego 2006 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1676/2001 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz folii z politereftalanu polietylenu (PET) pochodzącej między innymi z Indii;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wytwarza i wywozi do Wspólnoty Europejskiej folię z politereftalanu polietylenu.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi przede wszystkim, że zaskarżone rozporządzenie narusza art. 2 ust. 8 i art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego (1). Skarżąca kwestionuje, że zaskarżone rozporządzenie ustala cenę eksportową stosowaną przez skarżącą przy wywozie do Wspólnoty na podstawie ceny eksportowej stosowanej przez nią przy wywozie do państw trzecich, dlatego że rzeczywiste ceny eksportowe stosowane przy wywozie do Wspólnoty są jakoby niewiarygodne ze względu na istnienie minimalnych cen importowych.
   Zdaniem skarżącej ceny eksportowe nie są niewiarygodne w rozumieniu art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego. Skarżąca twierdzi ponadto, że stosowana metodologia jest niezgodna z rozporządzeniem podstawowym, które wymienia metodologie, jakie mogą być stosowane przy określaniu ceny eksportowej. Uważa ona, że art. 2 ust. 8 i art. 2 ust. 9 rozporządzenia podstawowego znajdują zastosowanie również w przypadku dochodzeń rewizyjnych, jak sporne postępowania, niezależnie od wystąpienia zobowiązania.
   Po drugie skarżąca twierdzi, że naruszone zostało porozumienie o stosowaniu artykułu VI GATT (2). Zdaniem skarżącej stosowana przez nią cena eksportowa nie jest niewiarygodna w rozumieniu art. 2.1 i 2.3 porozumienia. Uważa ona ponadto, że stosowana metodologia jest niezgodna z art. 2.1, 2.3 i 11 porozumienia. Podnosi ona wreszcie, że art. 2.1 i 2.3 porozumienia znajdują zastosowanie również do przeglądów dokonywanych zgodnie z art. 11 porozumienia, takich jak częściowy przegląd okresowy.
   Skarżąca podnosi w końcu brak podstawy prawnej metodologii ustalenia ceny eksportowej stosowanej przez skarżącą przy wywozie do Wspólnoty jak też naruszenie zasady bezpieczeństwa prawnego poprzez uniemożliwienie producentom-eksporterom określenia ich zachowań w kontekście zobowiązania cenowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz. U. L 56, str. 1)

      (2)  Porozumienie o stosowaniu artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (WTO-GATT)- porozumienie antydumpingowe (Dz. U. 1994 L 336, str. 103).


title: Sprawa C-440/05: Skarga wniesiona w dniu  8 grudnia 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/10

         Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-440/05)
   (2006/C 22/18)
   język postępowania: francuski
   W dniu 8 grudnia 2005 r.. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Radzie Unii Europejskiej złożona przez Komisję Wspólnot Europejskich, reprezentowaną przez W. Bogensbergera i R. Troostersa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               —

               uznanie decyzji ramowej Rady 2005/667/WSiSW z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawie wzmocnienia uregulowań prawnokarnych w celu egzekwowania przepisów dotyczących zapobiegania zanieczyszczeniom pochodzącym ze statków (1) za niezgodną z prawem;

               —

               stwierdzenie nieważności powyższej decyzji ramowej;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Biorąc pod uwagę funkcjonalne podejście przyjęte przez Trybunał w wyroku z dnia 13 września 2005 r. w sprawie C-176/03 (Komisja przeciwko Radzie, dotychczas nieopublikowanym w Zbiorze) oraz okoliczność, iż przepisy art. 1-10 decyzji ramowej 2005/667/WSiSW stanowią przepisy karne niezbędne do zapewnienia skuteczności wspólnej polityki transportowej określonej w dyrektywie 2005/35/WE (2), Komisja uznaje, że decyzja ramowa w całości, ze względu na jej niepodzielność, narusza art. 47 TUE i jest w związku z tym niezgodna z prawem.

      (1)  Dz.U. L 255 z dnia 30 września 2005 r., str. 164.

      (2)  Dyrektywa 2005/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 07.09.05 w sprawie zanieczyszczenia pochodzącego ze statków oraz wprowadzenia sankcji w przypadku naruszenia prawa, Dz.U. L 255 z dnia 30 września 2005 r., str. 11.


title: Sprawa F-89/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 19 czerwca 2013 r. — Goetz przeciwko Komitetowi Regionów (Służba publiczna — Urzędnicy — Odpowiedzialność pozaumowna — Skarga o odszkodowanie — Dopuszczalność — Początek biegu terminu do podjęcia działania — Dochodzenie OLAF-u — Dochodzenie w trybie administracyjnym — Postępowanie dyscyplinarne przed komisją dyscyplinarną — Obowiązek działania administracji ze starannością — Czas trwania postępowania administracyjnego — Odpowiedzialność za wszczęcie postępowania administracyjnego zakończonego bez nałożenia kary)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/43

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 19 czerwca 2013 r. — Goetz przeciwko Komitetowi Regionów
   (Sprawa F-89/11) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Odpowiedzialność pozaumowna - Skarga o odszkodowanie - Dopuszczalność - Początek biegu terminu do podjęcia działania - Dochodzenie OLAF-u - Dochodzenie w trybie administracyjnym - Postępowanie dyscyplinarne przed komisją dyscyplinarną - Obowiązek działania administracji ze starannością - Czas trwania postępowania administracyjnego - Odpowiedzialność za wszczęcie postępowania administracyjnego zakończonego bez nałożenia kary)
   2013/C 252/73
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Charles Dieter Goetz (Linkebeek, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci N. Lhoëst i A.A. Minet)

      Strona pozwana: Komitet Regionów (przedstawiciele: J.C. Cañoto Argüelles, w charakterze pełnomocnika, wspierany przez adwokata B. Cambiera)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komitetu Regionów oddalającej wniosek skarżącego złożony na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu pracowniczego w celu uzyskania zadośćuczynienia i odszkodowania za krzywdę doznaną i szkodę poniesioną w toku postępowania administracyjno-dyscyplinarnego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona i w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Charles Dieter Goetz pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komitet Regionów Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011, s. 45.


title: Sprawa C-678/15: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Mohammad Zadeh Khorassani/Kathrin Pflanz (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2004/39/WE — Rynki instrumentów finansowych — Artykuł 4 ust. 1 pkt 2 — Pojęcie „usług inwestycyjnych” — Punkt 1 sekcji A załącznika I — Przyjmowanie oraz przekazywanie zleceń w odniesieniu do instrumentu finansowego lub instrumentów finansowych — Ewentualne włączenie pośrednictwa przy zawieraniu umowy o zarządzanie portfelem)

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Mohammad Zadeh Khorassani/Kathrin Pflanz
   (Sprawa C-678/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2004/39/WE - Rynki instrumentów finansowych - Artykuł 4 ust. 1 pkt 2 - Pojęcie „usług inwestycyjnych” - Punkt 1 sekcji A załącznika I - Przyjmowanie oraz przekazywanie zleceń w odniesieniu do instrumentu finansowego lub instrumentów finansowych - Ewentualne włączenie pośrednictwa przy zawieraniu umowy o zarządzanie portfelem))
   (2017/C 277/11)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mohammad Zadeh Khorassani

      Strona przeciwna: Kathrin Pflanz

      Sentencja

   Artykuł 4 ust. 1 pkt 2 dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych, zmieniającej dyrektywy Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/22/EWG, w związku z pkt 1 sekcji A załącznika I do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że usługa inwestycyjna, która polega na przyjmowaniu i przekazywaniu zleceń w odniesieniu do instrumentu finansowego lub instrumentów finansowych, nie obejmuje pośrednictwa przy zawieraniu umowy mającej za przedmiot zarządzanie portfelem.

      (1)  Dz.U. C 106 z 21.3.2016.


title: Sprawa C-72/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Queen’s Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 10 lutego 2016 r. – Prospector Offshore Drilling SA, Prospector Rig 1 Contracting Company SARL, Prospector Rig 5 Contracting Company SARL, Ensco plc, Ensco Offshore UK Limited, Rowan Companies plc, Rowan Cayman Limited/Her Majesty’s Treasury, Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Queen’s Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 10 lutego 2016 r. – Prospector Offshore Drilling SA, Prospector Rig 1 Contracting Company SARL, Prospector Rig 5 Contracting Company SARL, Ensco plc, Ensco Offshore UK Limited, Rowan Companies plc, Rowan Cayman Limited/Her Majesty’s Treasury, Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs
   (Sprawa C-72/16)
   (2016/C 136/23)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice Queen’s Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Prospector Offshore Drilling SA, Prospector Rig 1 Contracting Company SARL, Prospector Rig 5 Contracting Company SARL, Ensco plc, Ensco Offshore UK Limited, Rowan Companies plc, Rowan Cayman Limited

      Strony pozwane: Her Majesty’s Treasury, Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 49 TFUE, 56 TFUE lub 63 TFUE stoją na przeszkodzie uregulowaniom prawnym, takim jak część 8ZA Corporation Tax Act 2010, regulująca kwestię ulg podatkowych na wydatki, dostępnych w odniesieniu do zysków podlegających opodatkowaniu w Zjednoczonym Królestwie osiągniętych przez spółkę świadczącą usługi w zakresie odwiertów w branży naftowej („wykonawcę z branży naftowej”) w wyniku prowadzenia działalności („rozpatrywanej działalności”) związanej z wykorzystywaniem określonego rodzaju aktywów („istotnych aktywów”) nabytych w drodze leasingu od podmiotu „powiązanego” z wykonawcą z branży naftowej, które:

                           1.1.

                           dla celów obliczenia wysokości zysków osiągniętych w związku z rozpatrywaną działalnością nakładają ustalony z góry limit dotyczący możliwości odliczenia płatności z tytułu nabycia istotnych aktywów w drodze leasingu od podmiotu powiązanego, ustalany w oparciu o koszt zakupu składnika aktywów nabytego w drodze leasingu;

                           1.2.

                           wskazują, że kwota płatności objęta wspomnianym zakazem korzystania z ulgi ze względu na limit może podlegać odliczeniu w odniesieniu do zysków podlegających opodatkowaniu w Zjednoczonym Królestwie (jeżeli występują) osiągniętych przez wykonawcę z branży naftowej lub inne spółki w ramach tej samej grupy, które nie zostały osiągnięte z tytułu rozpatrywanej działalności; oraz

                           1.3.

                           stosują środek zabezpieczający względem zysków z rozpatrywanej działalności, poprzez zakaz kompensowania kosztów poniesionych w Zjednoczonym Królestwie lub strat poniesionych zarówno w Zjednoczonym Królestwie, jak i poza jego granicami, przez kogokolwiek w ramach grupy wykonawcy z branży naftowej z zyskami osiągniętych z tytułu rozpatrywanej działalności, ale z możliwością kompensowania ich z pozostałymi zyskami (jeżeli występują)?

               2.

               W szczególności, czy art. 49 TFUE, 56 TFUE lub 63 TFUE stoją na przeszkodzie stosowaniu tego rodzaju uregulowania w okolicznościach, gdy:

                           2.1.

                           wykonawca z branży naftowej podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie nabywa w drodze leasingu składnik aktywów od spółki powiązanej, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie, która została zawiązana i posiada siedzibę w innym państwie członkowskim; lub

                           2.2

                           okoliczności odpowiadają tym opisanym w pkt 2.1 powyżej, a w szczególności wykonawca z branży naftowej to także podmiot zawiązany i posiadający siedzibę we wspomnianym innym państwie członkowskim; lub

                           2.3

                           wykonawca z branży naftowej podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie jest podmiotem zależnym spółki dominującej ze Zjednoczonego Królestwa, która posiada jeszcze inną spółkę zależną, która nie podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, została zawiązana i posiada siedzibę w państwie trzecim, a wykonawca z branży naftowej nabywa składnik aktywów w drodze leasingu od rzeczonej spółki zależnej z państwa trzeciego; lub

                           2.4.

                           zachodzi jakakolwiek inna kombinacja siedziby lub mającego zastosowanie systemu podatkowego w odniesieniu do wykonawcy z branży naftowej lub podmiotu finansującego będącego właścicielem aktywów?

               3.

               Czy odpowiedź na którekolwiek z pytań przedstawionych powyżej byłaby inna, gdyby ogólnie, lub w konkretnym przypadku skarżących, grupy będące właścicielami platform wiertniczych i świadczące usługi w zakresie odwiertów w Zjednoczonym Królestwie nie osiągały żadnych znaczących zysków netto w Zjednoczonym Królestwie poza zyskami z tytułu usług w zakresie odwiertów?

               4.

               Czy odpowiedź na którekolwiek z pytań przedstawionych powyżej byłaby inna, gdyby celem zaskarżonych przepisów było zapobieganie unikaniu opodatkowania poprzez wdrażanie sztucznie rozdrobnionej struktury korporacyjnej, która nie funkcjonuje niezależnie w żadnych innych realiach gospodarczych poza grupą?


title: Sprawa T-438/09: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2009 r. — SE.RI.FO. przeciwko Komisji oraz Agencji Wykonawczej ds. Kultury, Edukacji i Sektora Audiowizualnego

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/41

         Skarga wniesiona w dniu 22 października 2009 r. — SE.RI.FO. przeciwko Komisji oraz Agencji Wykonawczej ds. Kultury, Edukacji i Sektora Audiowizualnego
   (Sprawa T-438/09)
   2009/C 312/68
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Serio Srl (Neapol, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci R. de Lorenzo, P. Kivel Mazuy i G. Ruberto)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich, Agencja Wykonawcza ds. Kultury, Edukacji i Sektora Audiowizualnego

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji, której data i referencje nie są znane, którą EACEA w ramach Lifelong Learning Programme zatwierdziła listę przedsięwzięć objętych programem międzysektorowym „KA3 ICT Multilateral Projects”, dopuszczonych do dofinansowania wspólnotowego, oraz listę rezerwową w ograniczeniu do części, w której złożony przez Se.Ri.Fo. s.r.l. projekt „V-3DAS” nr 505690-2009-LLP-IT-KA3-KA3MP został ujęty na liście rezerwowej zamiast na liście finansowanych przedsięwzięć.

               —

               Stwierdzenie nieważności pisma z dnia 21 września 2009 r., którym EACEA przekazała Se.Ri.Fo srl. oceny projektu „V 3DAS” sporządzone przez ekspertów niezależnych od agencji i przyznaną ilość punktów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wzięła udział w przetargu na rok 2009 w ramach wspólnotowego programu działań w zakresie kształcenia ustawicznego („Lifelong Learning Programme”), składając do Agencji Wykonawczej ds. Kultury, Edukacji i Sektora Audiowizualnego (EACEA, „Educational, Audiovisual and Culture Executive Agency”) projekt V-3DAS dotyczący programu międzysektorowego — działanie kluczowe 3 „IKT”.
   Ocenę kandydatur na podstawie przepisów Przewodnika dla wnioskodawców 2009 sporządzili eksperci niezależni od agencji. Projekt złożony przez skarżącą otrzymał 30,5 punktu na 40 możliwych (tj. 76,3 % maksymalnej ilości punktów), podczas gdy dla przyjęcia na listę finansowanych przedsięwzięć wymaganych było 31 punktów (tj. 77,5 % der maksymalnej ilości punktów), wobec czego został umieszczony na liście rezerwowej, która może zostać wykorzystana w celu przyznania późniejszych dotacji, o ile zwolnią się środki z powodu wycofania projektów zatwierdzonych lub zwiększy budżet programu.
   W uzasadnieniu swoich żądań skarżąca podnosi, że ocena złożonego przez nią projektu dokonana przez ekspertów niezależnych od agencji i przyznane przez nich punkty w odniesieniu do każdego kryterium zamówienia są nieprawidłowe ze względu na apodyktyczność uzasadnienia, błędne zastosowanie kryteriów oceny i wewnętrzne sprzeczności oraz nielogiczności osądów. Te nieprawidłowości miały decydujący wpływ na wykluczenie projektu złożonego przez skarżącą z listy finansowanych przedsięwzięć, dokonane z powodu jedynie 0,5 punktu.
   W tym kontekście należy podkreślić, że w art. 109 rozporządzenia Rady (EG, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich stanowi się, że „[p]rzyznawanie dotacji podlega zasadom przejrzystości i równego traktowania”.


title: Sprawa T-27/11 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 2 marca 2011 r. — Rheinischer Sparkassen- und Giroverband przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/13

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 2 marca 2011 r. — Rheinischer Sparkassen- und Giroverband przeciwko Komisji
   (Sprawa T-27/11 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Oczywista niedopuszczalność)
   2011/C 120/32
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Rheinischer Sparkassen- und Giroverband (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: A. Rosenfeld i I. Liebach, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, B. Martenczuk i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2010) 9525 wersja ostateczna z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie pomocy państwa MC 8/2009 i C 43/2009 — Niemcy — zbycie WestLB, w zakresie, w jakim z decyzji tej wynika, że Westdeutsche Immobilien Bank AG winien zakończyć przeprowadzanie nowych transakcji po dniu 15 lutego 2011 r.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia  12 stycznia 2006 r.  w sprawie C-179/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 — System kontroli w sektorze rybołówstwa — Informacje dotyczące połowów i nakładu połowowego)

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/11

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 12 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-179/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 - System kontroli w sektorze rybołówstwa - Informacje dotyczące połowów i nakładu połowowego)
   (2006/C 60/23)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-179/05, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 21 kwietnia 2005 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M. Nolin) przeciwko Republice Francuskiej (pełnomocnicy: G. de Bergues i A. Colomb), Trybunał (piąta izba), w składzie: J. Makarczyk, prezes izby, R. Silva de Lapuerta i P. Kūris (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 12 stycznia 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie przekazując informacji wymaganych na podstawie art. 19i tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 2635/97 z dnia 18 grudnia 1997 r., Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tego rozporządzenia.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 155 z 25.06.2005.


title: Sprawa F-78/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 26 czerwca 2013 r. — BM przeciwko EBC (Służba publiczna — Personel EBC — Przedłużenie ze skutkiem wstecznym okresu próbnego — Decyzja o rozwiązaniu umowy podczas okresu próbnego — Postępowanie dyscyplinarne)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/43

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 26 czerwca 2013 r. — BM przeciwko EBC
   (Sprawa F-78/11) (1)

   (Służba publiczna - Personel EBC - Przedłużenie ze skutkiem wstecznym okresu próbnego - Decyzja o rozwiązaniu umowy podczas okresu próbnego - Postępowanie dyscyplinarne)
   2013/C 252/71
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BM (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: początkowo P. Embley, M. López Torres i E. Carlini w charakterze pełnomocników, następnie M. López Torres i E. Carlini w charakterze pełnomocników, wspierane przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EBC o rozwiązaniu umowy ze skarżącym podczas okresu próbnego z uwagi na uchybienie, za które w ramach postępowania dyscyplinarnego wymierzono karę nagany.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji zarządu Europejskiego Banku Centralnego z dnia 20 maja 2011 r. o rozwiązaniu umowy z BM z dniem 31 października 2011 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Europejski Bank Centralny pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez BM.

      (1)  Dz.U. C 319 z 29.10.2011, s. 30.


title: Sprawa T-243/12: Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2013 r. — Warsteiner Brauerei Haus Cramer przeciwko OHIM — Stuffer (ALOHA 100 % NATURAL) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ALOHA 100 % NATURAL — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy ALOA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               10.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/9

         Wyrok Sądu z dnia 3 lipca 2013 r. — Warsteiner Brauerei Haus Cramer przeciwko OHIM — Stuffer (ALOHA 100 % NATURAL)
   (Sprawa T-243/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ALOHA 100 % NATURAL - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy ALOA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 233/15
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Warsteiner Brauerei Haus Cramer KG (dawniej International Brands Germany GmbH & Co. KG) (Warstein, Niemcy) (przedstawicie: adwokaci B. Hein i M.H. Hoffmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: G. Schneider, następnie A. Schifko, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Stuffer SpA (Bolzano, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Jacobacci)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 marca 2012 r. (sprawa R 1058/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Stuffer SpA a Warsteiner Brauerei Haus Cramer KG, dawniej International Brands Germany GmbH & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Warsteiner Brauerei Haus Cramer KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 217 z 21.7.2012.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 grudnia 2004 r. w sprawie C-42/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Rybołówstwo — Ochrona i gospodarowanie zasobami — Środki kontroli działalności połowowej)

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 2 grudnia 2004 r.
   w sprawie C-42/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Rybołówstwo - Ochrona i gospodarowanie zasobami - Środki kontroli działalności połowowej)
   (2005/C 19/05)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-42/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: T. van Rijn i S. Pardo Quintillán) przeciwko Królestwu Hiszpanii (pełnomocnik: N. Díaz Abad), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, w trybie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną dnia 4 lutego 2003 r., Trybunał (trzecia izba), w składzie: M. A. Rosas, prezes izby, J.–P. Puissochet (sprawozdawca), S. von Bahr, J. Malenovský i U. Lõhmus, sędziowie; rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 2 grudnia 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               W każdym z lat połowowych 1990-1997, Królestwo Hiszpanii:

                           —

                           nie przyjmując właściwych szczegółowych przepisów odnośnie wykorzystania przyznanych mu kwot połowowych oraz nie przeprowadzając inspekcji i innych rodzajów kontroli wymaganych przez mające zastosowanie rozporządzenia wspólnotowe,

                           —

                           nie zakazując przejściowo połowów po wyczerpaniu kwot,

                           —

                           nie stosując wszelkich sankcji o charakterze karnym bądź administracyjnym - do których zastosowania było ono obowiązane - wobec bądź to kapitanów statków rybackich, którzy naruszyli przepisy tych rozporządzeń, bądź to wszelkich innych osób odpowiedzialnych za takie naruszenie,

                     uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy art. 5 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 170/83 z dnia 25 stycznia 1983 r. w sprawie ochrony i gospodarowania zasobami połowowymi, art. 9 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3760/92 z dnia 20 grudnia 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy system rybołówstwa i akwakultury, art. 1 i art. 11 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2241/87 z dnia 23 lipca 1987 r. ustanawiającego określone środki kontroli w odniesieniu do działalności połowowej, a także art. 2, art. 21 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 31 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.4.2002.


title: Sprawa F-15/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pełny skład) z dnia 24 czerwca 2008 r. — Andres przeciwko EBC (Służba publiczna — Pracownicy EBC — Wynagrodzenie — Zasięgnięcie opinii komitetu pracowniczego EBC — Metoda corocznej waloryzacji wynagrodzeń — Wykonanie wyroku sądu wspólnotowego — Moc wsteczna)

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/19

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pełny skład) z dnia 24 czerwca 2008 r. — Andres przeciwko EBC
   (Sprawa F-15/05) (1)

   (Służba publiczna - Pracownicy EBC - Wynagrodzenie - Zasięgnięcie opinii komitetu pracowniczego EBC - Metoda corocznej waloryzacji wynagrodzeń - Wykonanie wyroku sądu wspólnotowego - Moc wsteczna)
   (2008/C 260/34)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Carlos Andres i in. (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: G. Vandersanden i L. Levi, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: C. Zilioli i K. Sugar, pełnomocnicy, wspierani przez B. Wägenbaur, adwokat)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze stwierdzenie nieważności odcinków wynagrodzenia skarżących z lipca 2004 r. w zakresie w jakim zawierają one podwyżkę wynagrodzenia ustaloną na podstawie metody corocznej waloryzacji wynagrodzeń, która w przekonaniu skarżącej jest niezgodna z prawem i w zakresie w jakim nie mają one zastosowania wstecz w odniesieniu do roku 2001, 2002 i 2003 i po drugie, żądanie odszkodowania.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 132 z 28.5.2005, s. 32 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod numerem T-131/05, a następnie przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z 15.12.2005).


title: Sprawa C-445/10: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/17

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-445/10)
   ()
   2010/C 301/25
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Egerer i A. Alcover San Pedro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając lub nie powiadamiając w pełni Komisji o ustanowieniu przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2007/2/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 marca 2007 r. ustanawiającej infrastrukturę informacji przestrzennej we Wspólnocie Europejskiej (INSPIRE) (1), Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2007/2/WE upłynął w dniu 14 maja 2009 r.

      (1)  Dz.U. L 108, s. 1.


title: Sprawa T-78/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 14 grudnia 2010 r. w sprawie F-80/09 Lenz przeciwko Komisji, wniesione w dniu 7 lutego 2011 r. przez Erikę Lenz

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/25

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 14 grudnia 2010 r. w sprawie F-80/09 Lenz przeciwko Komisji, wniesione w dniu 7 lutego 2011 r. przez Erikę Lenz
   (Sprawa T-78/11 P)
   2011/C 103/44
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Erika Lenz (Osnabrück, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci V. Lenz i J. Römer)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie w całości wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 14 grudnia 2010 r. w sprawie F-80/09;

               —

               uwzględnienie w całości żądań przedstawionych w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania wnosząca je podnosi cztery następujące zarzuty.
   1)   Pierwszy zarzut: błędne ustalenie okoliczności faktycznych w pkt 29 zaskarżonego wyroku i naruszenie regulaminu postępowania:
   Wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi do spraw Służby Publicznej, że ten scharakteryzował fragment zaskarżonej decyzji jako „uzasadnienie” przedstawione przez Komisję i zaakceptował je, chociaż nie zostało ono sporządzone w języku niemieckim i dlatego wnosząca odwołanie wyraźnie go nie uznała. Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył tym samym art. 29 swojego regulaminu postępowania, jak również uchybił przepisom rozporządzenia Rady nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U.. 1958 nr 17, s. 385). Zdaniem wnoszącej odwołanie pkt 29 zaskarżonego wyroku zawiera nie tylko błąd proceduralny, lecz również błędny opis okoliczności faktycznych.
   2)   Drugi zarzut: błędne przedstawienie zawodu Heilpraktikera w Niemczech
   Zarzuca się, że Sąd do spraw Służby Publicznej przedstawił zasadniczo błędny obraz zawodu lekarskiego Heilpraktikera w Niemczech.
   3)   Trzeci zarzut: błędne przedstawienie okoliczności faktycznych dotyczących przesłuchania świadka
   Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd do spraw Służby Publicznej błędnie przedstawił okoliczności faktyczne, które powinny prowadzić do przesłuchania świadka. Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdził błędnie w pkt 20 i 45 zaskarżonego wyroku, że w skardze chodziło o zwrot wydatków dla określonego świadka. Zdaniem wnoszącej odwołanie chodziło jednakże o poświadczenie postępowania w czasie, ponieważ świadek był zatrudniony we wspólnej kasie ubezpieczenia chorobowego dla instytucji Unii Europejskiej.
   4)   Czwarty zarzut: błędne okoliczności faktyczne przy sporządzaniu wyroku
   Wnosząca odwołanie podnosi w tym zakresie, że pewne oświadczenia stron przedstawione podczas rozprawy nie zostały ujęte przez Sąd do spraw Służby Publicznej w zaskarżonym wyroku i w rezultacie również nie zostały poddane ocenie.


title: Sprawa C-573/10: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 13 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Timișoara — Rumunia) — Sergiu Alexandru Micșa przeciwko Administrația Finanțelor Publice Lugoj, Direcția Generală a Finanțelor Publice Timiș, Administrația Fondului pentru Mediu (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Podatki wewnętrzne — Artykuł 110 TFUE — Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdów samochodowych)

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/15

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 13 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Timișoara — Rumunia) — Sergiu Alexandru Micșa przeciwko Administrația Finanțelor Publice Lugoj, Direcția Generală a Finanțelor Publice Timiș, Administrația Fondului pentru Mediu
   (Sprawa C-573/10) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Podatki wewnętrzne - Artykuł 110 TFUE - Podatek od zanieczyszczeń pobierany przy pierwszej rejestracji pojazdów samochodowych)
   2011/C 311/23
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Curtea de Apel Timișoara

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sergiu Alexandru Micșa

      Strona pozwana: Administrația Finanțelor Publice Lugoj, Direcția Generală a Finanțelor Publice Timiș, Administrația Fondului pentru Mediu

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Curtea de Apel Timișoara — Rejestracja pojazdów używanych wcześniej zarejestrowanych w innym państwie członkowskim — Podatek ekologiczny nakładany na pojazdy samochodowe przy ich pierwszej rejestracji w państwie członkowskim — Zgodność przepisów krajowych z art. 110 TFUE — Ważność zwolnienia z zapłaty podatku ustanowionego dla niektórych kategorii pojazdów

      Sentencja

   Artykuł 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustanowieniu przez państwo członkowskie podatku od zanieczyszczeń emitowanych przez pojazdy samochodowe, pobieranego przy pierwszej rejestracji pojazdu w tym państwie członkowskim, jeżeli ten środek podatkowy zostaje ukształtowany w sposób zniechęcający do wprowadzania do ruchu w tymże państwie członkowskim pojazdów używanych nabytych w innych państwach członkowskich, nie zniechęcając równocześnie do nabywania na rynku krajowym pojazdów używanych w tym samym wieku i o takim samym stopniu zużycia.

      (1)  Dz.U. C 46 z 12.2.2011.


title: Sprawa T-119/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 czerwca 2008 r. — Cypr przeciwko Komisji

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/59

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 czerwca 2008 r. — Cypr przeciwko Komisji
   (Sprawa T-119/08) (1)

   (2008/C 223/110)

      Język postępowania: grecki

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 142 z 7.6.2008.