title: Sprawa C-572/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles – Belgia) – Hewlett-Packard Belgium SPRL/Reprobel SCRL [Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Własność intelektualna — Prawo autorskie i prawa pokrewne — Dyrektywa 2001/29/WE — Wyłączne prawo do zwielokrotniania — Wyjątki i ograniczenia — Artykuł 5 ust. 2 lit. a) i b) — Wyjątek reprograficzny — Wyjątek dotyczący kopii na użytek prywatny — Wymóg zachowania spójności przy stosowaniu wyjątków — Pojęcie „godziwej rekompensaty” — Pobór opłaty od drukarek wielofunkcyjnych tytułem godziwej rekompensaty — Wynagrodzenie proporcjonalne — Wynagrodzenie ryczałtowe — Zbieg wynagrodzeń zryczałtowanego i proporcjonalnego — Sposób obliczania — Beneficjenci godziwej rekompensaty — Twórcy i wydawcy — Partytury muzyczne]

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles – Belgia) – Hewlett-Packard Belgium SPRL/Reprobel SCRL
   (Sprawa C-572/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Własność intelektualna - Prawo autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 2001/29/WE - Wyłączne prawo do zwielokrotniania - Wyjątki i ograniczenia - Artykuł 5 ust. 2 lit. a) i b) - Wyjątek reprograficzny - Wyjątek dotyczący kopii na użytek prywatny - Wymóg zachowania spójności przy stosowaniu wyjątków - Pojęcie „godziwej rekompensaty” - Pobór opłaty od drukarek wielofunkcyjnych tytułem godziwej rekompensaty - Wynagrodzenie proporcjonalne - Wynagrodzenie ryczałtowe - Zbieg wynagrodzeń zryczałtowanego i proporcjonalnego - Sposób obliczania - Beneficjenci godziwej rekompensaty - Twórcy i wydawcy - Partytury muzyczne])
   (2016/C 016/03)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d'appel de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hewlett-Packard Belgium SPRL

      Strona pozwana: Reprobel SCRL,

      przy udziale: Epson Europe BV

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 5 ust. 2 lit. a) i art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy dokonywać w ten sposób, że w odniesieniu do zawartych w nich sformułowań „godziwa rekompensata” należy wprowadzić rozróżnienie w zależności od tego, czy zwielokrotnianie na papierze lub podobnym nośniku przy użyciu dowolnej techniki fotograficznej lub innego procesu przynoszącego podobny skutek jest dokonywane przez jakiegokolwiek użytkownika czy też przez osobę fizyczną do użytku prywatnego oraz w celach bezpośrednio lub pośrednio gospodarczych.

               2)

               Artykuł 5 ust. 2 lit. a) i art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29 stoją na przeszkodzie istnieniu uregulowania krajowego takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które zezwala państwom członkowskim na przyznanie części godziwej rekompensaty należnej podmiotom praw autorskich wydawcom utworów stworzonych przez twórców, bez zobowiązania ich do zapewnienia twórcom możliwości skorzystania, choćby pośrednio, z części rekompensaty, której zostali oni pozbawieni.

               3)

               Artykuł 5 ust. 2 lit. a) i art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29 co do zasady stoją na przeszkodzie istnieniu uregulowania krajowego takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które ustanawia niezróżnicowany system poboru godziwej rekompensaty obejmujący też zwielokrotnianie partytur muzycznych, jak również istnieniu takiego uregulowania, które wprowadza niezróżnicowany system poboru godziwej rekompensaty obejmujący też zwielokrotnianie naruszające prawa autorskie sporządzane ze źródeł nielegalnych.

               4)

               Artykuł 5 ust. 2 lit. a) i art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29 stoją na przeszkodzie istnieniu uregulowania krajowego takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które w celu sfinansowania godziwej rekompensaty przysługującej podmiotom praw autorskich, łączy dwie formy wynagrodzenia, a mianowicie z jednej strony wynagrodzenie ryczałtowe uiszczane z góry, czyli przed dokonaniem zwielokrotnienia, przez producenta, importera lub wewnątrzwspólnotowego nabywcę urządzeń pozwalających na sporządzanie kopii chronionych utworów w związku z wprowadzeniem tych urządzeń do obrotu na terytorium krajowym, z drugiej strony zaś wynagrodzenie proporcjonalne, uiszczane z dołu, czyli już po dokonaniu zwielokrotnienia, którego wysokość określana jest jedynie w oparciu o iloczyn ceny jednostkowej i liczby wykonanych kopii, pobieranej od osób fizycznych lub prawnych dokonujących zwielokrotnienia utworów, jeżeli:

                           —

                           wysokość wynagrodzenia zryczałtowanego uiszczanego z góry jest obliczana wyłącznie na podstawie prędkości, z jaką dane urządzenie może dokonywać zwielokrotnień;

                           —

                           wysokość wynagrodzenia proporcjonalnego pobieranego z dołu zależy od tego, czy dłużnik współpracował przy jego pobieraniu;

                           —

                           system łączony, rozpatrywany całościowo, nie zawiera mechanizmów, w szczególności mechanizmu zwrotu, pozwalających na uzupełniające posłużenie się wobec poszczególnych kategorii użytkowników kryteriami rzeczywistej szkody oraz szkody ustalanej ryczałtowo.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa C-43/12: Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/18

         Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-43/12)
   2012/C 98/30
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. van Rijn i R. Troosters, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/82/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie ułatwień w zakresie transgranicznej wymiany informacji dotyczących przestępstw lub wykroczeń związanych z bezpieczeństwem ruchu drogowego (1);

               —

               stwierdzenie, że skutki dyrektywy 2011/82/UE są uważane za nieodwołalne;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga zmierza do stwierdzenia nieważności dyrektywy 2011/82/UE. Komisja podważa przyjętą podstawę prawną. Podnosi, że art. 87 ust. 2 TFUE nie stanowi właściwej podstawy prawnej, gdyż dyrektywa zamierza wprowadzić mechanizm wymiany informacji między państwami członkowskimi obejmujący wykroczenia drogowe niezależnie od tego, czy mają charakter administracyjny czy karny. Artykuł 87 dotyczy jedynie współpracy policyjnej między właściwymi służbami właściwymi w dziedzinie zapobiegania lub wykrywania przestępstw i ich ścigania. Zdaniem Komisji właściwą podstawę prawną stanowi art. 91 ust. 1 TFUE. Dyrektywa ma bowiem na celu poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego, które jest jedną z dziedzin wspólnej polityki transportowej, wyraźnie przewidzianą w tym postanowieniu [lit. c)].

      (1)  Dz.U. L 288, s. 1.


title: Sprawa C-562/10: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/19

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-562/10)
   2011/C 63/37
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. W. Blust i I. Rogalski, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że:

               —

               Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 56 TFUE,

                           1)

                           przyznając prawo do zasiłku pielęgnacyjnego zgodnie z brzmieniem § 34 ust. 1 pkt 1 SGB XI w przypadku tymczasowego pobytu osoby wymagającej opieki w innym państwie członkowskim jedynie na okres maksymalnie sześciu tygodni;

                           2)

                           nieprzewidując zwrotu kosztów usług opiekuńczych, z których w przypadku tymczasowego pobytu w innym państwie członkowskim osoba wymagająca opieki skorzystała w tym innym państwie i które zostały wykonane przez usługodawcę mającego siedzibę w tym innym państwie członkowskim, w wysokości przewidzianej dla rzeczowych świadczeń opiekuńczych wykonanych w Niemczech, względnie wykluczając ich zwrot na podstawie § 34 ust. 1 pkt 1 SGB XI;

                           3)

                           niedokonując zwrotu kosztów wynajęcia sprzętów i produktów służących pielęgnacji w przypadku tymczasowego pobytu osoby wymagającej opieki w innym państwie członkowskim, względnie wykluczając ich zwrot na podstawie § 34 ust. 1 pkt 1 SGB XI, nawet gdy koszty te zostałyby zwrócone w Niemczech, względnie sprzęty i produkty te zostałyby tam udostępnione i zwrot nie miałby skutku w postaci podwojenia bądź innego zwiększenia świadczeń przyznawanych w Niemczech;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przedmiotem niniejszej skargi jest niemieckie uregulowanie dotyczące ubezpieczenia pielęgnacyjnego (Pflegeversicherung), zgodnie z którym osoby wymagające opieki, które otrzymują w Niemczech świadczenia z ustawowego (socjalnego) ubezpieczenia pielęgnacyjnego, nie mają prawa do tych świadczeń w takim samym zakresie, jeżeli tymczasowo udadzą się do innego państwa członkowskiego i tam korzystają (chcą skorzystać) z usług opiekuńczych lub zasiłku pielęgnacyjnego (Pflegegeld). W przypadku tymczasowego pobytu w innym państwie członkowskim odnośne przepisy regulujące rzeczowe świadczenia opiekuńcze przewidują, że zasiłek pielęgnacyjny i sprzęty oraz produkty służące pielęgnacji są na znacznie niższym poziomie aniżeli w przypadku opieki sprawowanej na terytorium Niemiec.
   Komisja jest zdania, że przedmiotowe uregulowania nie są zgodne z art. 56 TFUE, ponieważ znacznie utrudniają skorzystanie z usług opiekuńczych w innym państwie członkowskim i nie jest to uzasadnione przez nadrzędne względy interesu ogólnego, wzgl. nie jest to niezbędne. Usługi opiekuńcze, jak również wynajęcie sprzętów i produktów służących pielęgnacji, stanowią świadczenia, które są realizowane odpłatnie i w związku z tym stanowią usługi w rozumieniu art. 56 TFUE. W związku z tym należą one do zakresu zastosowania postanowień dotyczących swobodnego przepływu usług. W swoim orzecznictwie poświęconym tematyce zwrotu kosztów za świadczenia lekarskie zrealizowane w innym państwie członkowskim Trybunał podkreślał, że korzystając z kompetencji do ukształtowania swoich systemów zabezpieczeń społecznych państwa członkowskie są zobowiązane do poszanowania prawa wspólnotowego. Okoliczność, że uregulowanie należy do dziedziny zabezpieczeń społecznych nie wyklucza zatem zastosowania art. 56 TFUE.
   W kontekście uregulowań zasiłku pielęgnacyjnego (dyskryminujące) ograniczenie polega na tym, że prawo do zasiłku pielęgnacyjnego, o ile ubezpieczony przebywa za granicą, istnieje jedynie przez okres sześciu tygodni. W ten sposób osobom wymagającym opieki utrudnione zostaje korzystanie z usług opiekuńczych za granicą po upływie tego terminu.
   W kontekście uregulowań rzeczowych świadczeń opiekuńczych (dyskryminujące) ograniczenie polega na tym, że zwrot kosztów za rzeczowe świadczenia opiekuńcze zrealizowane w sytuacji pobytu osoby wymagającej opieki w innym państwie członkowskim przez usługodawcę mającego siedzibę w tym innym państwie członkowskim, nie jest przewidziany, względnie jest wykluczony. Okoliczność, że również na terytorium krajowym koszty rzeczowych świadczeń opiekuńczych zrealizowanych przez podmioty, z którymi kasa chorych nie ma umowy, nie są, jak podnosi rząd federalny, pokrywane, nie prowadzi do zmiany oceny. W Niemczech istnieje bowiem wiele podmiotów, z którymi zostały zawarte umowy. Tymczasem zgodnie informacjami Komisji w innych państwach członkowskich takich podmiotów w ogóle nie ma. W związku z tym ubezpieczeni (wzgl. osoby wymagające opieki) nie mają co do zasady możliwości korzystania w ramach socjalnego ubezpieczenia pielęgnacyjnego z rzeczowych świadczeń opiekuńczych w innym państwie członkowskim, podczas gdy w Niemczech — nawet jeśli nie w stosunku do każdego podmiotu — taka możliwość istnieje.
   W końcu w kontekście uregulowań dotyczących zaopatrzenia w sprzęty i produkty służące pielęgnacji (dyskryminujące) ograniczenie polega na tym, że koszty wynajęcia i (korzystania z) takich sprzętów i produktów w innym państwie członkowskim nie są zwracane również wtedy, gdy w przypadku opieki realizowanej w Niemczech byłyby przejęte przez ubezpieczenie.
   Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału swoboda świadczenia usług zagwarantowania w art. 56 TFUE wymaga nie tylko usunięcia wszelkich przejawów dyskryminacji podmiotu świadczącego usługę ze względu na jego przynależność państwową, lecz zniesienia również wszelkich ograniczeń — nawet jeśli stosowanych bez rozróżnienia względem krajowych i pochodzących z innych państw członkowskich podmiotów świadczących usługi, jeśli są one w stanie uniemożliwić lub ograniczyć działalność podmiotu świadczącego usługę, mającego siedzibę w innym pastwie członkowskim i świadczącym tam zgodnie prawem podobne usługi.
   Względy przywołane przez rząd federalny — ochrona zdrowia publicznego i finansowej równowagi ubezpieczenia pielęgnacyjnego — nie są w stanie uzasadnić wskazanego ograniczenia swobody świadczenia usług.
   Po pierwsze ograniczające uregulowania wykraczają znacznie poza to co może być niezbędne dla ochrony jakości rzeczonych usług. Zwrot kosztów powstałych w innym państwie członkowskim jest wykluczony ogólnie i niezależnie od jakiejkolwiek kontroli jakości. W związku z tym zwrot kosztów nie jest przyznawany również wtedy, gdy zapewniona jest dostateczna jakość świadczeń opiekuńczych i wykluczone jest zagrożenie dla zdrowia osoby wymagającej opieki.
   Po drugie uregulowania prawa niemieckiego, wykluczające zwrot kosztów powstałych za granicą i w każdym wypadku pozostawiające je w tyle za tym co jest finansowane w Niemczech, nie są niezbędne dla wykluczenia znacznego zagrożenia finansowej równowagi systemu zabezpieczeń społecznych. Koszty powstające w przypadku skorzystania ze świadczeń opiekuńczych za granicą muszą — aby uniknąć ograniczenia swobody świadczenia usług — być ostatecznie zwracane jedynie w wysokości, w której są one zwracane również w Niemczech.


title: Sprostowanie ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym w sprawach połączonych T-130/05, T-160/05 i T-183/05  ( Dz.U. C 22 z 28.1.2006, str. 26 )

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/47

         Sprostowanie ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym w sprawach połączonych T-130/05, T-160/05 i T-183/05

      (
            „Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej” C 22 z 28.1.2006, str. 26
         )

   (2006/C 48/86)
   Ogłoszenie w Dzienniku Urzędowym w sprawach połączonych T-130/05, T-160/05 i T-183/05 uzyskuje brzmienie:

         „Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 listopada 2005 r. — Albert-Bousquet i in. przeciwko Komisji
         (Sprawy połączone T-130/05, T-160/05 i T-183/05) (1)

         (2006/C 22/52)

            Język postępowania: francuski

         Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy T-183/05.

      (1)  Dz.U. C 132 z 28.5.2005”


title: Sprawy połączone C-404/12 P i C-405/12 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 stycznia 2015 r. – Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska/Stichting Natuur en Milieu, Pesticide Action Network Europe (Odwołanie – Rozporządzenie (WE) nr 149/2008 – Rozporządzenie ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów – Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczący tego rozporządzenia, złożony na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 – Decyzja Komisji stwierdzająca niedopuszczalność wniosków – Środek o charakterze indywidualnym – Konwencja z Aarhus – Ważność rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 w świetle tej konwencji)

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 stycznia 2015 r. – Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska/Stichting Natuur en Milieu, Pesticide Action Network Europe
      (Sprawy połączone C-404/12 P i C-405/12 P) (1)

      (Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 149/2008 - Rozporządzenie ustalające najwyższe dopuszczalne poziomy pozostałości pestycydów - Wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczący tego rozporządzenia, złożony na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 - Decyzja Komisji stwierdzająca niedopuszczalność wniosków - Środek o charakterze indywidualnym - Konwencja z Aarhus - Ważność rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 w świetle tej konwencji)
      (2015/C 073/03)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Moore i K. Michoel, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-P. Keppenne, P. Oliver i S. Boelaert, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Stichting Natuur en Milieu, Pesticide Action Network Europe (przedstawiciel: A. van den Biesen, advocaat)

         Interwenient popierający żądania wnoszących odwołanie: Republika Czeską (przedstawiciel: D. Hadroušek, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie wzajemne zostaje odrzucone.

                  2)

                  Uchyla się wyrok Sądu Unii Europejskiej Stichting Natuur en Milieu i Pesticide Action Network Europe/Komisja (T-338/08, EU:T:2012:300).

                  3)

                  Skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona do Sądu Unii Europejskiej przez Stichting Natuur en Milieu i Pesticide Action Network Europe zostaje oddalona.

                  4)

                  Stichting Natuur en Milieu i Pesticide Action Network Europe zostają solidarnie obciążone kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej i Komisję Europejską zarówno w pierwszej instancji, jak i w ramach odwołań.

                  5)

                  Republika Czeska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 9 z 12.1.2013.


title: Sprawa C-242/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam — Niderlandy) — Albron Catering BV przeciwko FNV Bondgenoten i Johnowi Roestowi (Polityka społeczna — Przejęcia przedsiębiorstw — Dyrektywa 2001/23/WE — Ochrona praw pracowniczych — Grupa spółek, której pracownicy zatrudnieni są przez spółkę pracodawcę i na stałe delegowani do spółki operacyjnej — Przejęcie spółki operacyjnej)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/15

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam — Niderlandy) — Albron Catering BV przeciwko FNV Bondgenoten i Johnowi Roestowi
   (Sprawa C-242/09) (1)

   (Polityka społeczna - Przejęcia przedsiębiorstw - Dyrektywa 2001/23/WE - Ochrona praw pracowniczych - Grupa spółek, której pracownicy zatrudnieni są przez „spółkę pracodawcę” i na stałe delegowani do „spółki operacyjnej” - Przejęcie spółki operacyjnej)
   2010/C 346/25
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Gerechtshof te Amsterdam (sąd okręgowy w Amsterdamie)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona wnosząca apelację: Albron Catering BV

      Druga strona postępowania: FNV Bondgenoten i John Roest

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Gerechtshof te Amsterdam (sąd okręgowy w Amsterdamie) — Wykładnia art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. L 82, s. 16) — Spółka zatrudniająca wszystkich pracowników grupy spółek, która w zależności od potrzeb deleguje ich do spółek operacyjnych w ramach tej grupy — Przeniesienie działalności spółki operacyjnej poza obręb grupy — Kwalifikacja

      Sentencja

   W wypadku przejęcia — w rozumieniu dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów — przedsiębiorstwa należącego do grupy przez przedsiębiorstwo spoza tej grupy, za „zbywającego” w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy można także uznać przedsiębiorstwo należące do grupy, do którego pracownicy byli delegowani na stałe, nie mając jednak zawartej z tym przedsiębiorstwem umowy o pracę, niezależnie od tego, że w ramach tej grupy istnieje przedsiębiorstwo, z którym wzmiankowani pracownicy byli związani taką umową o pracę.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009, str. 21.


title: Sprawa T-14/07: Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2007 r. — Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/20

         Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2007 r. — Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji
   (Sprawa T-14/07)
   (2007/C 69/46)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma, C. Schulze-Bahr, wspierani przez adwokata C. von Donata)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 5163 wersja ostateczna z dnia 3 listopada 2006 r. w sprawie obniżenia wkładu finansowego EFRR w Programie Operacyjnym Północnej Nadrenii — Westfalii w ramach Inicjatywy Wspólnotowej MŚP (EFRR nr 94.02.10.029) przyznanego decyzją Komisji nr C(95) 1427 z dnia 11 lipca 1995 r. w zakresie, w jakim obniżka ta przekracza kwotę niewykorzystanego wkładu EFRR,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżoną decyzją Komisja obniżyła wkład Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) w Programie Operacyjnym Północnej Nadrenii — Westfalii w ramach Inicjatywy Wspólnotowej MŚP.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza decyzję Komisji C(95) 1427 z dnia 11 lipca 1995 r. przyznającą pomoc Wspólnoty.
   Ponadto decyzja narusza art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 4253/88 (1), ponieważ brak było przesłanek dla obniżenia pomocy. Skarżąca podnosi w tym względzie w szczególności, że odstępstwa do indykatywnego planu finansowego nie stanowią istotnej zmiany programu.
   Nawet gdyby miała mieć miejsce istotna zmiana programu, skarżąca podnosi, że istnieje uprzednia zgoda Komisji na elastyczne stosowanie indykatywnych planów finansowych, udzielona w postaci „Wytycznych w sprawie zamknięcia finansowego działań operacyjnych (1994 — 1999) funduszy strukturalnych ”[SEK (1999) 1316].
   Zakładając, że występują przesłanki obniżenia pomocy, skarżąca podnosi, że pozwana nie skorzystała z uprawnień dyskrecjonalnych przysługujących jej w odniesieniu do tego konkretnego programu. Zdaniem skarżącej Komisja powinna była rozważyć, czy obniżenie wkładu EFOR wydaje się proporcjonalne.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 374 z 31.12.1988 r., str. 1).


title: Sprawa C-82/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2016 r. w sprawie T-177/13, TestBioTech eV, European Network of Scientists for Social and Environmental Responsibility eV, Sambucus eV/Komisja, wniesione w dniu 14 lutego 2017 r. przez TestBioTech eV, European Network of Scientists for Social and Environmental Responsibility eV, Sambucus eV

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/6

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2016 r. w sprawie T-177/13, TestBioTech eV, European Network of Scientists for Social and Environmental Responsibility eV, Sambucus eV/Komisja, wniesione w dniu 14 lutego 2017 r. przez TestBioTech eV, European Network of Scientists for Social and Environmental Responsibility eV, Sambucus eV
   (Sprawa C-82/17 P)
   (2017/C 129/08)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: TestBioTech eV, European Network of Scientists for Social and Environmental Responsibility eV, Sambucus eV (przedstawiciele: K. Smith, QC i J. Stevenson, Barrister)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności, Monsanto Europe, Monsanto Company

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               uchylenie pkt 1 i 2 sentencji wyroku Sądu;

               —

               wydanie ponownego wyroku stwierdzającego nieważność decyzji Komisji zgodnie z żądaniem wyniesionym w pierwszej instancji lub tytułem żądania ewentualnego przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia co do istoty przez Sąd, stosownie do uwzględnionych zarzutów odwołania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszące odwołanie;

               —

               podjęcie innych koniecznych środków prawnych.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o uchylenie wyroku wydanego w dniu 15 grudnia 2016 r., TestBioTech i in./Komisja (T 177/13, EU:T:2016:736) (zwanego dalej „wyrokiem”), doręczonego im w dniu 19 grudnia 2016 r. W wyroku tym Sąd oddalił skargę wnoszących odwołanie zmierzającą do stwierdzenia nieważności trzech – co od zasady identycznych – decyzji Komisji, których wnoszące odwołanie były adresatami. Zgodnie z tymi decyzjami (zwanymi dalej „decyzjami Komisji”), skargi wnoszących odwołanie na decyzję 2012/347 (1), zezwalającą Monsanto Europe SA na wprowadzanie do obrotu na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 (2) Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (zwanego dalej „rozporządzeniem GMO”) soi MON 87701 × MON 89788, były bezzasadne.
   Reasumując, oddalając zarzuty, jakie wnoszące odwołanie formułowały względem decyzji Komisji, Sąd naruszył prawo poprzez:

               a)

               uznanie za niedopuszczalne niektórych części skarg o stwierdzenie nieważności, na tej podstawie, że wnioski o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej złożone na podstawie art. 10 rozporządzenia Arrhus (3) nie zawierały ogółu szczegółowych informacji oraz argumentów powołanych przed Sądem dla uzasadnienia zarzutów lub z tego względu, że nie spełniały innych wymogów proceduralnych.

               b)

               obciążenie organizacji pozarządowych („NGO”), które wnoszą skargi na mocy art. 10 i 12 rozporządzenia Aarhus w imieniu środowiska – nieprawidłowym i niemożliwym do przeprowadzenia ciężarem dowodu.

               c)

               brak uznania, że wytyczne opublikowane przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) zgodnie z jego obowiązkami rodzą uzasadnione oczekiwania, iż będą przestrzegane.

               d)

               orzeczenie, że przeprowadzenie dwuetapowej oceny bezpieczeństwa przewidzianej rozporządzeniem GMO (oraz wytycznymi EFSA-y) nie było konieczne oraz stwierdzenie, że pierwszy etap oceny tj. porównanie upraw genetycznie zmodyfikowanych z ich niezmodyfikowanymi odpowiednikami może (jak stało się w niniejszej sprawie) być wystarczające, aby spełnić wymogi przewidziane rozporządzeniem GMO.

               e)

               odwołanie się do rozporządzenia (WE) nr 396/2005 (4) (zwanego „rozporządzeniem w sprawie pestycydów”) w celu oddalenia niektórych zarzutów wnoszących odwołanie i zaniechanie tym samym przeprowadzenia odpowiedniej kontroli toksyczności soi oraz monitorowania odziaływania soi po wydaniu zezwolenia.

      (1)  Decyzja wykonawcza Komisji z dnia 28 czerwca 2012 r. zezwalająca na wprowadzenie do obrotu, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady, produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję MON 87701 × MON 89788 (MON-877Ø1-2 × MON-89788-1), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Dz.U. 2012, L 171, s. 13).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 września 2003 r. w sprawie genetycznie zmodyfikowanej żywności i paszy (Dz.U. 2003, L 268, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006, L 264, s. 13).

      (4)  Rozporządzenie (WE) nr 396/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lutego 2005 r. w sprawie najwyższych dopuszczalnych poziomów pozostałości pestycydów w żywności i paszy pochodzenia roślinnego i zwierzęcego oraz na ich powierzchni, zmieniające dyrektywę Rady 91/414/EWG (Dz.U. 2005, L 70, s. 1).


title: Sprawa C-410/06: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 28 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/15/WE — Organizacja czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/13

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 28 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-410/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/15/WE - Organizacja czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2007/C 199/21)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: N. Yerrell i G. Braga da Cruz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (Przedstawiciele: L. Fernandes i F. Ribeiro Lopes, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego (Dz.U. L 80, str.35)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej z mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006 r.


title: Sprawa C-456/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 2 czerwca 2016 r. w sprawach połączonych od T-426/10 do T-429/10 i od T-438/12 do T-441/12, Moreda-Riviere Trefilerías i in./Komisja, wniesione w dniu 12 sierpnia 2016 r. przez Trefilerías Quijano, S.A.

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 2 czerwca 2016 r. w sprawach połączonych od T-426/10 do T-429/10 i od T-438/12 do T-441/12, Moreda-Riviere Trefilerías i in./Komisja, wniesione w dniu 12 sierpnia 2016 r. przez Trefilerías Quijano, S.A.
   (Sprawa C-456/16 P)
   (2016/C 392/18)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Trefilerías Quijano, S.A. (przedstawiciele: F. González Díaz, A. Tresandi Blanco, V. Romero Algarra, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku wydanego przez Sąd w dniu 2 czerwca 2016 r. w sprawach od T-438/12 do T-441/12, a w szczególności w sprawie T-439/12 Trefilerías Quijano S.A./Komisja Europejska;

               —

               obciążenie Komisji kosztami związanymi z postępowaniem w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa uznając za niedopuszczalny zarzut oparty na naruszeniu przysługującego skarżącej prawa do obrony.

               2.

               Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa stosując błędne kryterium prawne przy ocenie drugiego żądania dotyczącego braku zdolności płatniczej i, co tym idzie, dopuszczalności skargi.

               3.

               Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa przy ocenie dowodów, które miał w oczywisty sposób przeinaczyć, nie korzystając z nieograniczonego prawa orzekania i naruszając prawo do skutecznej ochrony sądowej oraz obowiązek uzasadnienia.


title: Sprawa T-279/13: Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2013 r. — Ezz i in. przeciwko Radzie

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/51

         Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2013 r. — Ezz i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-279/13)
   2013/C 207/83
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ahmed Abdelaziz Ezz (Giza, Egipt), Abla Mohammed Fawzi Ali Ahmed Salama (Kair, Egipt), Khadiga Ahmed Ahmed Kamel Yassin (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Shahinaz Abdel Azizabdel Wahab Al Naggar (Giza, Egipt) (przedstawiciele: J. Lewis, Queen’s Counsel, B. Kennelly, barrister, i J. Binns, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/144/WPZiB z dnia 21 marca 2013 r. zmieniającej decyzję 2011/172/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. L 82, s. 54) i rozporządzenia Rady (UE) nr 270/2011 z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. L 76, s. 4), utrzymanego przez decyzję Rady z dnia 21 marca 2013 r., w zakresie, w jakim mają one zastosowanie do skarżących; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi na podstawie 263 TFUE skarżący podnoszą sześć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że: a) decyzji Rady 2013/144/WPZiB brakowało właściwej podstawy prawnej, gdyż nie spełniała ona wymogu z art. 29 TUE; oraz b) rozporządzenie Rady (UE) nr 270/2011 nie mogło zostać utrzymane, gdyż nie spełniało wymogów swojej domniemanej podstawy prawnej, czyli art. 215 ust. 2 TFUE.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że kryterium przyjęcia środków ograniczających określone w art. 1 decyzji Rady 2011/172/WPZiB i w art. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 270/2011 nie zostało spełnione. Ponadto skarżący podnoszą, że przedstawione przez stronę pozwaną uzasadnienie przyjęcia środków ograniczających przeciwko skarżącym jest całkowicie niejasne, niekonkretne, niepoparte dowodami, nieuzasadnione i niewystarczające do uzasadnienia stosowania takich środków.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że strona pozwana naruszyła prawo skarżących do obrony oraz prawo do skutecznej ochrony sądowej, ponieważ: a) środki ograniczające nie przewidują procedury informowania skarżących o dowodach, na których opierała się decyzja o zamrożeniu ich aktywów, lub umożliwiającej im skuteczne przedstawienie uwag na temat tych dowodów; b) przedstawione uzasadnienie zawiera ogólne i niejasne twierdzenia bez poparcia na temat postępowań sądowych; oraz c) strona pozwana nie przedstawiła wystarczających informacji umożliwiających skarżącym skuteczne przedstawienie ich stanowiska w odpowiedzi, co nie pozwala Sądowi ocenić, czy decyzja i ocena Rady były zasadne i oparte na przekonujących dowodach.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że strona pozwana nie przedstawiła skarżącym wystarczającego uzasadnienia objęcia ich zaskarżonymi środkami z naruszeniem obowiązku jasnego przedstawienia rzeczywistych i konkretnych powodów uzasadniających jej decyzję, w tym konkretnych powodów indywidualnych, które skłoniły ją do uznania, że skarżący byli odpowiedzialni za sprzeniewierzenie egipskich funduszy państwowych.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący tego, że strona pozwana bezzasadnie i nieproporcjonalnie naruszyła prawo własności skarżących oraz ich dobre imię.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący tego, że umieszczenie skarżących w wykazie osób, przeciwko którym stosować się będą środki ograniczające, opiera się na oczywistym błędzie w ocenie.


title: Sprawa C-342/07: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/91/WE — Polityka energetyczna — Oszczędzanie energii — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/12

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-342/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/91/WE - Polityka energetyczna - Oszczędzanie energii - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2008/C 64/18)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Patakia oraz B. Schima, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciel: N. Dafniou, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków (Dz.U. L 1, str. 65)
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/91/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie charakterystyki energetycznej budynków, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa T-63/15: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2015 r. – Shoe Branding Europe/OHIM (Dwa równoległe pasy na rękawie bluzki) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego tworzonego przez dwa równoległe pasy na rękawie bluzki z długim rękawem — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/49

         Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2015 r. – Shoe Branding Europe/OHIM (Dwa równoległe pasy na rękawie bluzki)
   (Sprawa T-63/15) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego tworzonego przez dwa równoległe pasy na rękawie bluzki z długim rękawem - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 048/55)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Shoe Branding Europe BVBA (Oudenaarde, Belgia) (przedstawiciel: adwokat J. Løje)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo P. Geroulakos, następnie D. Gája, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 grudnia 2014 r. (sprawa R 2560/2013-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia tworzonego przez dwa równoległe pasy na rękawie bluzki jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Shoe Branding Europe BVBA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 107 z 30.3.2015.


title: Sprawa C-430/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 lipca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias, Grecja) — Ntionik Anonymi Eraireia Emporias H/Y, Logismikou kai Paroxis Ypiresion Michanografisis, Ioannis Michail Pikoulas przeciwko Epitropi Kefalaiagoras (Dyrektywa 2001/34/WE — Artykuł 21 — Dopuszczenie papierów wartościowych do publicznego obrotu — Prospekty — Publikacja nieprawidłowych informacji — Osoby odpowiedzialne — Członkowie zarządu)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 lipca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias, Grecja) — Ntionik Anonymi Eraireia Emporias H/Y, Logismikou kai Paroxis Ypiresion Michanografisis, Ioannis Michail Pikoulas przeciwko Epitropi Kefalaiagoras
   (Sprawa C-430/05) (1)

   (Dyrektywa 2001/34/WE - Artykuł 21 - Dopuszczenie papierów wartościowych do publicznego obrotu - Prospekty - Publikacja nieprawidłowych informacji - Osoby odpowiedzialne - Członkowie zarządu)
   (2007/C 199/13)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Symvoulio tis Epikrateias, Grecja
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ntionik Anonymi Eraireia Emporias H/Y, Logismikou kai Paroxis Ypiresion Michanografisis, Ioannis Michail Pikoulas

      Strona pozwana: Epitropi Kefalaiagoras
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Symvoulio tis Epikrateias — Wykładnia art. 21 dyrektywy 2001/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie dopuszczenia papierów wartościowych do publicznego obrotu giełdowego oraz informacji dotyczących tych papierów wartościowych, które podlegają publikacji (Dz.U. L 184, str. 1) — Publikacja prospektu zawierającego nieprawidłowe i mylące informacje, mogące wprowadzić w błąd inwestorów
   Sentencja
   Artykuł 21 dyrektywy 2001/34 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 maja 2001 r. w sprawie dopuszczenia papierów wartościowych do publicznego obrotu giełdowego oraz informacji dotyczących tych papierów wartościowych, które podlegają publikacji, powinien być interpretowany w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, aby prawodawca krajowy w przypadku, gdy informacje zawarte w prospekcie opublikowanym w związku z dopuszczeniem papierów wartościowych do publicznego obrotu na giełdzie okazują się nieprawidłowe lub wprowadzające w błąd, ustanowił sankcje administracyjne nie tylko wobec osób, które zostały wyraźnie wskazane w tym prospekcie jako osoby odpowiedzialne, lecz również wobec emitenta tych papierów wartościowych, a także, nie czyniąc różnicy wobec członków zarządu emitenta, niezależnie od tego, czy członkowie zarządu zastali wskazani w tym prospekcie, jako osoby odpowiedzialne w wyżej wymienionym znaczeniu.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006 r.


title: Sprawa T-297/10: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2010 r. — DBV przeciwko Komisji

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/37

         Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2010 r. — DBV przeciwko Komisji
   (Sprawa T-297/10)
   ()
   2010/C 246/63
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: DBV Deutscher Brennstoffvertrieb Würzburg GmbH (Würzburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Rudolph i A. Günther)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 404/2010 z dnia 10 maja 2010 r. nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych aluminiowych kół pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   DBV Deutscher Brennstoffvertrieb Würzburg GmbH zaskarża rozporządzenie (UE) nr 404/2010 (1), na mocy którego Komisja nałożyła tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych aluminiowych kół pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi po pierwsze naruszenie podstawowych przepisów proceduralnych i prawa do obrony, ponieważ w toku postępowania, przed wydaniem zaskarżonego rozporządzenia, nie została wysłuchana, ani poinformowana i w związku z tym nie miała możliwości podjęcia obrony i przedstawienia swego stanowiska.
   Po drugie skarżąca podnosi zaistnienie błędu w ustaleniach faktycznych i nadużycie władzy. W tym względzie podniesiono, że stan faktyczny został ustalony i przedstawiony w sposób nieprawidłowy. Skarżąca wyjaśnia, że nie zostały uwzględnione np. czasowo wyższy kurs dolara oraz podwyższone ceny ropy naftowej. Ponadto, w zakresie podniesionego nadużycia władzy, skarżąca podnosi, że Komisja nie dochowała zasady proporcjonalności. Zdaniem skarżącej nadużycie władzy oraz naruszenie rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 (2) wynikają między innymi z tego, że w toku dochodzenia nie zebrano odpowiednich informacji celem określenia zróżnicowanych należności celnych.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 404/2010 z dnia 10 maja 2010 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych aluminiowych kół pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 117, s. 64).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51).


title: Sprawa C-501/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 8 listopada 2012 r. — Thomas Specht przeciwko Land Berlin

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 8 listopada 2012 r. — Thomas Specht przeciwko Land Berlin
   (Sprawa C-501/12)
   2013/C 26/53
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Thomas Specht

      Strona pozwana: Land Berlin

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pierwotne lub wtórne prawo Unii Europejskiej, w tym wypadku przede wszystkim dyrektywę 2000/78/WE (1), należy interpretować w taki sposób, iż szerokorozumiany zakaz nieuzasadnionej dyskryminacji ze względu na wiek obejmuje także przepisy krajowe dotyczące wynagradzania urzędników krajów związkowych?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1: Czy w wyniku wykładni pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej można stwierdzić, iż przepis krajowy, w myśl którego, na wysokość podstawowego wynagrodzenia urzędnika w momencie jego zatrudnienia zasadniczy wpływ ma jego wiek, a wzrost wynagrodzenia uzależniony jest przede wszystkim od okresu trwania stosunku pracy urzędnika, stanowi bezpośrednią lub pośrednią dyskryminację ze względu na wiek?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej również na pytanie 2: Czy wykładnia pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie uzasadnieniu takiego przepisu prawa krajowego, którego ustawowo przewidzianym celem jest wynagradzanie doświadczenia zawodowego?

               4)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej również na pytanie 3: Czy w świetle pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej do momentu wdrożenia wolnej od dyskryminacji regulacji wynagradzania urzędników, dopuszczalny jest inny skutek prawny niż przyznanie osobie dyskryminowanej ze skutkiem wstecznym wynagrodzenia według najwyższego stopnia w jej grupie zaszeregowania?
               Czy skutek prawny w postaci naruszenia zakazu dyskryminacji wynika tutaj z pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej, w tym wypadku przede wszystkim z dyrektywy 2000/78/WE, lub czy roszczenie to wynika jedynie z przewidzianej prawem europejskim odpowiedzialności odszkodowawczej państwa z tytułu nieprawidłowej transpozycji zasad wytyczonych przez prawo Unii?

               5)

               Czy w świetle wykładni pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej dopuszczalny jest krajowy środek, który uzależnia istnienie roszczenia o zapłatę (zaległego) wynagrodzenia lub roszczenia odszkodowawczego od tego, czy urzędnicy zgłosili dane roszczenie w krótkim odstępie czasowym?

               6)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzących na pytania 1 — 3: Czy w wyniku wykładni pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej można stwierdzić, że ustawa przejściowa, mocą której urzędnicy pozostający w stosunku pracy zostają zaszeregowani w ramach nowego systemu na podstawie samej kwoty ich wynagrodzenia podstawowego uzyskanego w dniu wejścia w życie przepisów przejściowych zgodnie ze starą (o charakterze dyskryminującym) regulacją dotyczącą wynagradzania urzędników i na podstawie której to kwoty oblicza się dalszy awans do wyższych grup zaszeregowania, niezależnie od rzeczywistego okresu doświadczenia zawodowego urzędnika wyłącznie na podstawie okresu doświadczenia zdobytego od momentu wejścia w życie ustawy przejściowej, stanowi — trwające do momentu odpowiedniego uzyskania najwyższej grupy zaszeregowania — kontynuację istniejącej dyskryminacji ze względu na wiek?

               7)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej również na pytanie 6: Czy wykładnia pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie uzasadnieniu tego trwającego w sposób nieograniczony nierównego traktowaniu z celem ustawodawczym, na podstawie którego w drodze ustawy przejściowej ochronie powinny podlegać nie (tylko) istniejące prawa nabyte, lecz (również) oczekiwanie prognozowanego na podstawie starej regulacji dotyczącej wynagradzania urzędników wzrostu dochodu w danej grupie zaszeregowania?
               Czy trwającą dyskryminację urzędników pozostających w stosunku pracy można w ten sposób uzasadnić, że alternatywna regulacja (indywidualne zaszeregowanie również urzędników pozostających w stosunku pracy w oparciu okres doświadczenia) byłaby związana z podwyższonym nakładem administracyjnym?

               8)

               W przypadku zaprzeczenia uzasadnieniu w pytaniu 7: Czy w świetle wykładni pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej do momentu wdrożenia wolnej od dyskryminacji regulacji wynagradzania urzędników również dla urzędników pozostających w stosunku pracy, dopuszczalny jest inny skutek prawny niż przyznanie urzędnikom pozostającym w stosunku pracy ze skutkiem wstecznym oraz nieprzerwanie wynagrodzenia według najwyższego stopnia w ich grupie zaszeregowania?
               Czy skutek prawny w postaci naruszenia zakazu dyskryminacji wynika tutaj z pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej, w tym wypadku przede wszystkim z dyrektywy 2000/78/WE, lub czy roszczenie to wynika jedynie z przewidzianej prawem europejskim odpowiedzialności odszkodowawczej państwa z tytułu nieprawidłowej transpozycji zasad wytyczonych przez prawo Unii?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303 s. 16)


title: Sprawa F-70/07: Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2007 r. — Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/20

         Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2007 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-70/07)
   (2007/C 223/36)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności, niezależnie od tego w jakiej formie podjętej, decyzji (zwanej dalej „sporną decyzją”), którą pozwana oddaliła żądanie skarżącego z dnia 22 czerwca 2006 r. o zwrot części kosztów poniesionych przez niego w związku z postępowaniu toczącym się uprzednio przed Sądem Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w sprawie T-176/04 Marcuccio przeciwko Komisji, którymi Komisja została obciążona na mocy postanowienia z dnia 6 marca 2006 r.;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności, niezależnie od tego w jakiej formie podjętej, decyzji oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącego na sporną decyzję;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 6 347,67 EUR, powiększonej o corocznie kapitalizowane odsetki za zwłokę i dodatek w łącznej wysokości 10 % rocznie, od dnia wystąpienia z żądaniem, tj. od dnia 22 czerwca 2006 r. do dnia dzisiejszego, tytułem naprawienia szkody materialnej poniesionej przez skarżącego w wyniku wydania spornej decyzji;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 1 000 EUR tytułem odszkodowania za utracone przez niego szanse wykorzystania tej kwoty, gdyby została mu ona zapłacona w odpowiednim czasie;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego, zgodnie z zasadą słuszności, kwoty 3 000 EUR, względnie innej, wyższej bądź niższej, którą Sąd uzna za słuszną, tytułem zadośćuczynienia za niematerialne krzywdy doznane przez skarżącego;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 2 EUR za każdy dzień liczony od dnia dzisiejszego do dnia rzeczywistego i całkowitego wykonania żądania skarżącego z dnia 22 czerwca 2006 r., względnie innej, wyższej bądź niższej, którą Sąd uzna za słuszną, która to kwota podlega zapłacie każdego pierwszego dnia miesiąca z tytułu roszczeń o naprawienie szkód powstałych w poprzednim miesiącu w związku z dalszą zwłoką w wykonaniu decyzji uznającej żądanie skarżącego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi trzy następujące zarzuty: 1. całkowity brak uzasadnienia; 2. naruszenie prawa; 3. naruszenie obowiązku starannego działania i zasady dobrej administracji.


title: Sprawa T-199/08: Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2008 r. — Ziegler przeciwko Komisji

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/28

         Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2008 r. — Ziegler przeciwko Komisji
   (Sprawa T-199/08)
   (2008/C 183/53)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Ziegler SA (przedstawiciel: J.-L. Lodomez, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych), która nakłada na skarżącą grzywnę w wysokości 9 200 000 EUR;

               —

               tytułem żądania ewentualnego uchylenie wspomnianej grzywny;

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego znaczne obniżenie wysokości tej grzywny;

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 926 wersja ostateczna z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych, w której Komisja stwierdziła, że niektóre przedsiębiorstwa, w tym skarżąca, naruszyły art. 81 ust. 1 WE i art. 53 ust. 1 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, ustalając ceny usług w zakresie przeprowadzek międzynarodowych w Belgii, dzieląc między siebie część tego rynku i manipulując postępowaniem przetargowym.
   Na poparcie swoich żądań skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła oczywiste błędy w zakresie oceny i naruszyła prawo przy określaniu rynku właściwego, a także przy ocenie jego wielkości i udziałów w rynku każdego z omawianych przedsiębiorstw.
   Skarżąca podnosi ponadto zarzuty oparte na naruszeniu obowiązku uzasadnienia, prawa do obrony, prawa dostępu do akt sprawy, prawa do rzetelnego postępowania oraz ogólnej zasady dobrej administracji.
   Jeśli chodzi o nałożoną grzywnę i jej wysokość, skarżąca podnosi, że:

               —

               Komisja nie wykazała, iż omawiane praktyki miały istotny wpływ na handel między państwami członkowskimi;

               —

               wysokość grzywny jest nieproporcjonalna w porównaniu z faktycznym zakresem praktyk i ich rzeczywistym wpływem na rynek; i

               —

               praktyka polegająca na sporządzaniu fikcyjnych kosztorysów była od dawna znana i tolerowana przez Komisję; brak reakcji ze strony Komisji miał ten skutek, że skarżąca sądziła, iż praktyka była zgodna z prawem.

         Wreszcie, skarżąca utrzymuje, że Komisja nie uwzględniła w ramach okoliczności łagodzących faktu, iż skarżąca zaprzestała od dłuższego czasu uzgodnionej praktyki i że fikcyjne kosztorysy były odpowiedzią na popyt na rynku, a nie wynikiem kartelu czy uzgodnionej praktyki. Skarżąca wskazuje też na naruszenie zasady równego traktowania.


title: Sprawa C-452/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Krefeld (Niemcy) w dniu 9 października 2012 r. — NIPPONKOA Insurance Co (Europe) Ltd przeciwko Inter-Zuid Transport BV

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Krefeld (Niemcy) w dniu 9 października 2012 r. — NIPPONKOA Insurance Co (Europe) Ltd przeciwko Inter-Zuid Transport BV
   (Sprawa C-452/12)
   2013/C 26/32
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Krefeld

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: NIPPONKOA Insurance Co (Europe) Ltd

      Strona pozwana: Inter-Zuid Transport BV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 71 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 (1) z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych sprzeciwia się takiej wykładni konwencji, która jest dokonywana wyłącznie w sposób autonomiczny, czy też przy stosowaniu takich konwencji należy uwzględniać również cele i wymogi rozporządzenia?

               2)

               Czy art. 71 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych sprzeciwia się takiej wykładni konwencji, zgodnie z którą powództwo o ustalenie rozstrzygnięte w jednym państwie członkowskim nie stoi na przeszkodzie powództwu o spełnienie świadczenia wniesionemu później w innym państwie członkowskim, jeżeli ta konwencja umożliwia w tym zakresie wykładnię zgodną również z art. 27 tego rozporządzenia?

      (1)  Dz.U. 2001, L 12, s. 1.


title: Sprawa C-314/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – Sanoma Media Finland Oy – Nelonen Media/Viestintävirasto (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2010/13/UE — Artykuł 19 ust. 1 — Oddzielenie reklamy telewizyjnej od audycji — Podzielony ekran — Artykuł 23 ust. 1 i 2 — Ograniczenie czasu nadawania telewizyjnych spotów reklamowych do 20 % godziny zegarowej — Ogłoszenia o sponsorowaniu — Inne odniesienia do sponsora — „Czarne sekundy”)

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 lutego 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – Sanoma Media Finland Oy – Nelonen Media/Viestintävirasto
   (Sprawa C-314/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2010/13/UE - Artykuł 19 ust. 1 - Oddzielenie reklamy telewizyjnej od audycji - Podzielony ekran - Artykuł 23 ust. 1 i 2 - Ograniczenie czasu nadawania telewizyjnych spotów reklamowych do 20 % godziny zegarowej - Ogłoszenia o sponsorowaniu - Inne odniesienia do sponsora - „Czarne sekundy”))
   (2016/C 145/08)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sanoma Media Finland Oy – Nelonen Media

      Strona pozwana: Viestintävirasto

      Sentencja

               1)

               Artykuł 19 ust. 1 dyrektywy 2010/13/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych) należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie istnieniu przepisów krajowych takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, zezwalających na to, aby podzielonemu ekranowi, na którym pojawiają się napisy końcowe audycji telewizyjnej w jednej kolumnie, a lista zapowiedzi kolejnych audycji nadawcy w drugiej, w celu oddzielenia dobiegającej końca audycji od następującego po niej bloku reklamowego niekoniecznie towarzyszył występujący w tym samym czasie lub następujący po nim sygnał dźwiękowy lub wizualny, o ile tego rodzaju sposób oddzielenia samodzielnie spełnia wymogi określone w art. 19 ust. 1 zdanie pierwsze tej dyrektywy, co powinien zbadać sąd odsyłający.

               2)

               Artykuł 23 ust. 2 dyrektywy 2010/13 należy interpretować w ten sposób, że oznaczenia dotyczące sponsorowania zamieszczane w audycjach innych niż audycja sponsorowana, takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, należy wliczać do limitu czasu nadawania reklam na godzinę zegarową określonego w art. 23 ust. 1 tej dyrektywy.

               3)

               Artykuł 23 ust. 1 dyrektywy 2010/13 należy interpretować w ten sposób, że jeśli państwo członkowskie nie skorzystało z uprawnienia do ustanowienia bardziej rygorystycznej normy niż ta określona w tym przepisie, to nie tylko artykuł ten nie stoi na przeszkodzie temu, by „czarne sekundy”, wplatane między poszczególne spoty telewizyjnego bloku reklamowego lub między ten blok a następującą po nim audycję, były wliczane do ustalonego w tym przepisie limitu czasu nadawania reklamy telewizyjnej wynoszącego 20 % na godzinę zegarową, lecz wręcz nakazuje je do niego wliczać.

      (1)  Dz.U. C 292 z 1.9.2014.


title: Sprawa T-840/14: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2014 r. – International Gaming Projects/OHIM – British Sky Broadcasting Group (Sky BONUS)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/50

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2014 r. – International Gaming Projects/OHIM – British Sky Broadcasting Group (Sky BONUS)
   (Sprawa T-840/14)
   (2015/C 065/67)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: International Gaming Projects Ltd (Valletta, Malta) (przedstawiciel: adwokat, M.Garayalde Niño)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: British Sky Broadcasting Group plc (Isleworth, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „Sky BONUS” – zgłoszenie nr 10 734 549

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 października 2014 r. w sprawie R 2040/2013-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części i dopuszczenie do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego „Sky BONUS”;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 4 i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-695/15: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 marca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Debreceni Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Shiraz Baig Mirza/Bevándorlási és Állampolgársági Hivatal [Odesłanie prejudycjalne — Pilny tryb prejudycjalny — Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 — Kryteria i mechanizmy ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej — Artykuł 3 ust. 3 — Prawo państw członkowskich do wysłania wnioskodawcy do bezpiecznego kraju trzeciego — Artykuł 18 — Obowiązki państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku w wypadku wtórnego przejęcia wnioskodawcy — Dyrektywa 2013/32/UE — Wspólne procedury udzielania i cofania ochrony międzynarodowej — Rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej]

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/21

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 marca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Debreceni Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Shiraz Baig Mirza/Bevándorlási és Állampolgársági Hivatal
   (Sprawa C-695/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 - Kryteria i mechanizmy ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej - Artykuł 3 ust. 3 - Prawo państw członkowskich do wysłania wnioskodawcy do bezpiecznego kraju trzeciego - Artykuł 18 - Obowiązki państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku w wypadku wtórnego przejęcia wnioskodawcy - Dyrektywa 2013/32/UE - Wspólne procedury udzielania i cofania ochrony międzynarodowej - Rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej])
   (2016/C 156/29)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Debreceni Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Shiraz Baig Mirza

      Strona pozwana: Bevándorlási és Állampolgársági Hivatal

      Sentencja

               1)

               Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela kraju trzeciego lub bezpaństwowca należy interpretować w ten sposób, że z prawa do wysłania osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową do bezpiecznego kraju trzeciego może również skorzystać państwo członkowskie po przyznaniu przez to państwo, że jest ono odpowiedzialne, na podstawie tego rozporządzenia i w ramach procedury wtórnego przejęcia, za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego przez wnioskodawcę, który opuścił to państwo członkowskie, zanim została wydana decyzja co do istoty w sprawie jego pierwszego wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej.

               2)

               Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia nr 604/2013 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie wysłaniu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową do bezpiecznego kraju trzeciego, w sytuacji gdy państwo członkowskie przekazujące wspomnianego wnioskodawcę do odpowiedzialnego państwa członkowskiego nie zostało w trakcie procedury wtórnego przejęcia powiadomione ani o uregulowaniach odpowiedzialnego państwa członkowskiego dotyczących wysłania wnioskodawców do bezpiecznych krajów trzecich, ani o praktyce właściwych w tym zakresie organów.

               3)

               Artykuł 18 ust. 2 rozporządzenia nr 604/2013 należy interpretować w ten sposób, że w wypadku wtórnego przejęcia osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową przepis ten nie nakłada obowiązku, iż postępowanie w przedmiocie rozpatrywania wniosku tej osoby należy podjąć na etapie, na którym zostało ono umorzone.

      (1)  Dz.U. C 90 z 7.3.2016.


title: Sprawa F-141/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 15 grudnia 2015 r. – Guittet/Komisja (Służba publiczna — Były urzędnik — Zabezpieczenie społeczne — Pokrycie kosztów leczenia — Zarządzanie dokumentacją medyczną przez Komisję — Zasada dobrej administracji i obowiązek staranności — Pozaumowna odpowiedzialność Unii)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/95

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 15 grudnia 2015 r. – Guittet/Komisja
   (Sprawa F-141/14) (1)

   ((Służba publiczna - Były urzędnik - Zabezpieczenie społeczne - Pokrycie kosztów leczenia - Zarządzanie dokumentacją medyczną przez Komisję - Zasada dobrej administracji i obowiązek staranności - Pozaumowna odpowiedzialność Unii))
   (2016/C 048/108)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Christian Guittet (Cannes, Francja) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Tymen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i T. S. Bohr, pełnomocnicy i adwokat C. Mélotte, następnie T. S. Bohr, pełnomocnik i adwokat C. Mélotte)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji odmownej w sprawie wniosku o odszkodowanie z powodu zawinionego działania Komisji, odpowiedzialnej za zarządzanie dokumentacja medyczną skarżącego, który uległ poważnemu wypadkowi oraz żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia za rzekomo poniesioną szkodę i rzekomo doznaną krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Christian Guittet pokrywa własne koszty postępowania i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015, s. 46.


title: Sprawa C-499/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Koszalinie — Rzeczpospolita Polska) — Halina Nerkowska przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Koszalinie (Renta inwalidzka dla cywilnych ofiar wojny lub represji — Wymóg posiadania miejsca zamieszkania na terytorium kraju — Artykuł 18 ust. 1 WE)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 maja 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Koszalinie — Rzeczpospolita Polska) — Halina Nerkowska przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Koszalinie
   (Sprawa C-499/06) (1)

   (Renta inwalidzka dla cywilnych ofiar wojny lub represji - Wymóg posiadania miejsca zamieszkania na terytorium kraju - Artykuł 18 ust. 1 WE)
   (2008/C 171/12)
   Język postępowania: polski
   Sąd krajowy
   Sąd Okręgowy w Koszalinie
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Halina Nerkowska

      Strona pozwana: Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Koszalinie
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Sąd Okręgowy w Koszalinie — Wykładnia art. 18 WE — Zgodność przepisu krajowego uzależniającego wypłatę świadczenia przyznawanego ofiarom wojny oraz jej skutków od spełnienia wymogu posiadania miejsca zamieszkania na terytorium krajowym
   Sentencja
   Wykładni art. 18 ust. 1 WE należy dokonać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ustawodawstwu państwa członkowskiego, na podstawie którego państwo to odmawia, w sposób generalny i w każdych okolicznościach, wypłaty swym obywatelom świadczenia przyznawanego cywilnym ofiarom wojny lub represji tylko z tego powodu, że nie mają oni przez cały okres wypłaty tego świadczenia miejsca zamieszkania na terytorium tego państwa, lecz na terytorium innego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007.


title: Sprawa C-212/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (Rzeczpospolita Polska) w dniu 3 maja 2010 r. — Logstor ROR Polska Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Katowicach

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (Rzeczpospolita Polska) w dniu 3 maja 2010 r. — Logstor ROR Polska Sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Katowicach
   (Sprawa C-212/10)
   ()
   2010/C 209/20
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Logstor ROR Polska Sp. z o.o.

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 4 ust. 2 Dyrektywy Rady nr 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (1), zmieniony z dniem 17 czerwca 1985 r. przez art. 1 pkt 1 dyrektywy nr 85/303/EWG (2) z dnia 10 czerwca 1985 r., uprawniał Państwo Członkowskie do ponownego wprowadzenia z dniem 1 stycznia 2007 r. podatku kapitałowego z tytułu zaciągnięcia pożyczki przez spółkę kapitałową, jeżeli wierzyciel uprawniony jest do udziału w zyskach tej spółki, w przypadku gdy Państwo Członkowskie uprzednio zrezygnowało z pobierania tego podatku z dniem akcesji, tj. z dniem 1 maja 2004 r.?

      (1)  Dz. U. L 249 s. 25 -29; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 09 Tom 01 P. 11-15

      (2)  Dyrektywa Rady zmieniająca dyrektywę 69/335/EWG dotyczącą podatków pośrednich od gromadzenia kapitału; Dz. U. L 156 s. 23-24; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 09 Tom 01 P. 122-123


title: Sprawa T-77/05: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2005 r. przez Andreę Balduiniego przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/40

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2005 r. przez Andreę Balduiniego przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-77/05)
   (2005/C 93/73)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 19 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Andrei Balduiniego, reprezentowanego przez adwokata Gabriela Balduiniego przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               po stwierdzeniu nieważności decyzji OUM (Organu Uprawnionego do Mianowania) z dnia 12 listopada 2004 r. ADMIN. B.2-PC/amd-D (2004)27617, wysłanej listem poleconym w dniu 15 listopada 2004 r. i doręczonej w dniu 22 listopada 2004 r., dokonanie pominięcia dwóch pytań nr 11 i nr 36 testu A (znajomość dziedziny) konkursu EPSO/A/11/03, bądź choćby jednego z nich;

               2)

               w konsekwencji, po stwierdzeniu nieważności decyzji komisji konkursu EPSO/A/11/03, doręczonej skarżącemu w zawiadomieniu z dnia 14 maja 2004 r. EPSO/5000LM - EN, stwierdzenie, że skarżący mieści się wśród 450 najlepszych wyników oraz dopuszczenie go do kolejnych etapów konkursu EPSO/A/11/03;

               3)

               zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący wziął udział w konkursie EPSO/A/11/03, który w pierwszym etapie przewidywał przeprowadzenie testów preselekcyjnych.
   W zawiadomieniu z dnia 14 maja 2004 r. komisja poinformowała skarżącego, że uzyskany przez niego ogólny wynik testów preselekcyjnych tj. 44,726 punktów był niewystarczający do zakwalifikowania go na listę 450 najlepszych wyników, w wyniku czego nie został on dopuszczony do następnych etapów konkursu.
   W kolejnym zawiadomieniu komisja wyjaśniała wszystkim kandydatom, że wyniki testów preselekcyjnych zostały ustalone po tym, jak sama komisja dokonała unieważnienia pięciu pytań zawartych w owych testach (nr 17 z testu A, nr 4 i nr 20 z testu B oraz nr 45 i 52 z testu C).
   Wniosek o kolejne rozpatrzenie oraz zażalenie, złożone do komisji przy EPSO, zostały oddalone. W przedmiotowych pismach domagano się unieważnienia kolejnych dwóch pytań z testu A (nr 11 i nr 36) jako pytań błędnych, nielogicznych i niezrozumiałych, co doprowadziłoby skarżącego do uzyskania wyniku pozwalającego mu na znalezienie się wśród 450 najlepszych wyników i przejście do następnych etapów konkursu. Obydwa wnioski zostały oddalone.
   Na poparcie swych roszczeń skarżący powołuje się na naruszenie zasady równego traktowania, o której mowa w art. 5 ust. 3 Statutu.


title: Sprawa C-310/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 lipca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam — Niderlandy) — F.T.S. International BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane West (Wspólna taryfa celna — Nomenklatura Scalona — Klasyfikacja — Kawałki mięsa z kurczaka bez kości, mrożone i konserwowane solą — Ważność rozporządzenia (WE) nr 1223/2002)

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 lipca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam — Niderlandy) — F.T.S. International BV przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane West
   (Sprawa C-310/06) (1)

   (Wspólna taryfa celna - Nomenklatura Scalona - Klasyfikacja - Kawałki mięsa z kurczaka bez kości, mrożone i konserwowane solą - Ważność rozporządzenia (WE) nr 1223/2002)
   (2007/C 211/14)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Gerechtshof te Amsterdam
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: F.T.S. International BV

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane West
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Gerechtshof te Amsterdam — Ważność rozporządzenia Komisji (WE) nr 1223/2002 z dnia 8 lipca 2002 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej (Dz.U. L 179, str. 8) — Kawałki mięsa z kurczaka bez kości, mrożone i konserwowane solą
   Sentencja
   Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1223/2002 z dnia 8 lipca 2002 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej, jest nieważne.

      (1)  Dz.U. C 224 z 16.9.2006.


title: Sprawa F-38/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 7 marca 2016 r. – FJ/Parlament

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/50

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 7 marca 2016 r. – FJ/Parlament
   (Sprawa F-38/15) (1)

   (2016/C 136/73)
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 178 z 1.6.2015, s. 26.


title: Sprawa C-22/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 22 stycznia 2008 r. — Athanasios Vatsouras przeciwko Arbeitsgemeinschaft (ARGE) Nürnberg 900

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 22 stycznia 2008 r. — Athanasios Vatsouras przeciwko Arbeitsgemeinschaft (ARGE) Nürnberg 900
   (Sprawa C-22/08)
   (2008/C 107/15)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Sozialgericht Nürnberg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Athanasios Vatsouras

      Strona pozwana: Arbeitsgemeinschaft (ARGE) Nürnberg 900
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 24 ust. 2 dyrektywy 2004/34 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. (1) jest zgodny z art. 12 w związku z art. 39 WE?

               2)

               Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 1, czy art. 12 w związku z art. 39 WE stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które wyklucza pobieranie pomocy społecznej przez obywateli Unii, jeżeli przekroczony został maksymalny okres pobytu dopuszczalny zgodnie z art. 6 dyrektywy 2004/34 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. i również zgodnie z innymi przepisami nie przysługuje prawo pobytu?

               3)

               Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1, czy art. 12 WE stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które pozbawia obywateli państwa członkowskiego UE nawet świadczeń z zakresu pomocy społecznej, które są przyznawane nielegalnym imigrantom?

      (1)  Dz.U. L 158, s. 77.


title: Sprawa F-17/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 10 grudnia 2015 r. – Jäger-Waldau/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z oceny — Wniosek o zmianę — Odmowa)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/96

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 10 grudnia 2015 r. – Jäger-Waldau/Komisja
   (Sprawa F-17/15) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z oceny - Wniosek o zmianę - Odmowa))
   (2016/C 048/109)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Arnulf Jäger-Waldau (Laveno, Włochy) (przedstawiciel: adwokat D. Fouquet)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy, następnie G. Berscheid, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji organu powołującego, aby nie zmieniać sprawozdania z oceny skarżącego za 2013 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Arnulf Jäger-Waldau pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 127 z 20.4.2015, s. 40.


title: Sprawa C-336/13 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 12 lutego 2015 r. – Komisja Europejska/IPK International – World Tourism Marketing Consultants GmbH (Odwołanie — Decyzja Komisji zarządzająca zwrot pomocy finansowej — Wykonanie wyroku Sądu Unii Europejskiej — Rozróżnienie pomiędzy odsetkami za zwłokę a odsetkami wyrównawczymi — Naliczenie odsetek)

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/3

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 12 lutego 2015 r. – Komisja Europejska/IPK International – World Tourism Marketing Consultants GmbH
   (Sprawa C-336/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Decyzja Komisji zarządzająca zwrot pomocy finansowej - Wykonanie wyroku Sądu Unii Europejskiej - Rozróżnienie pomiędzy odsetkami za zwłokę a odsetkami wyrównawczymi - Naliczenie odsetek))
   (2015/C 118/04)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Dintilhac, G. Wilms i G. Zavvos, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: IPK International – World Tourism Marketing Consultants GmbH (przedstawiciel: C. Pitschas, Rechtsanwalt)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej IPK International/Komisja (T-671/11, EU:T:2013:163) uchyla się w zakresie, w jakim nakazuje on ustalenie odsetek za zwłokę należnych od Komisji Europejskiej na rzecz IPK International – World Tourism Marketing Consultants GmbH na podstawie głównej kwoty wierzytelności wraz z naliczonymi wcześniej odsetkami.

               2)

               Odwołanie oddala się w pozostałym zakresie.

               3)

               Odsetki za zwłokę należne od Komisji Europejskiej na rzecz IPK International – World Tourism Marketing Consultants GmbH powinny być naliczone wyłącznie na podstawie kwoty wierzytelności głównej.

               4)

               Komisja Europejska i IPK International – World Tourism Marketing Consultants GmbH pokrywają własne koszty w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa C-68/06: Skarga wniesiona w dniu  6 lutego 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/11

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-68/06)
   (2006/C 74/21)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 6 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Minása Konstantinidisa, członka Służby Prawnej, i przez Florence Simonetti, eksperta narodowego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Greckiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (1), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o tych przepisach, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 21 lipca 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 197 z 21.07.2001 r., str. 30.


title: Sprawa T-457/14 P: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – Thierry Rouffaud/ESDZ (Odwołanie — Służba publiczna — Członek personelu kontraktowego do zadań pomocniczych — Przekształcenie umowy — Zasada zgodności skargi z zażaleniem — Artykuł 91 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/52

         Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – Thierry Rouffaud/ESDZ
   (Sprawa T-457/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Członek personelu kontraktowego do zadań pomocniczych - Przekształcenie umowy - Zasada zgodności skargi z zażaleniem - Artykuł 91 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników))
   (2015/C 302/67)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Thierry Rouffaud (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo M. de Abreu Caldas, D. de Abreu Caldas i J. N. Louis, następnie J. N. Louis i N. de Montigny, avocats)

      Druga strona postępowania: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) (przedstawiciele: S. Marquardt i M. Silva, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 9 kwietnia 2014 r. Rouffaud/SEAE (F-59/13, RecFP, EU:F:2014:49) i mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 9 kwietnia 2014 r. Rouffaud/SEAE (F-59/13, RecFP, EU:F:2014:49) zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana do Sądu do spraw Służby publicznej.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 261 z 11.8.2014.


title: Sprawa C-240/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 22 maja 2015 r. – Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni/Istituto Nazionale di Statistica – ISTAT i in.

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 22 maja 2015 r. – Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni/Istituto Nazionale di Statistica – ISTAT i in.
   (Sprawa C-240/15)
   (2015/C 302/17)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni

      Strona pozwana: Istituto Nazionale di Statistica – ISTAT, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Economia e delle Finanze

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zasady bezstronności oraz finansowej i organizacyjnej niezależności, które powinny obowiązywać w odniesieniu do krajowych organów regulacyjnych, o których mowa w art. 3 dyrektywy 2002/21/WE (1), a także zasada samofinansowania, o której mowa w art. 12 dyrektywy 2002/20/WE (2), sprzeciwiają się przepisom krajowym (takim jak przepisy znajdujące zastosowanie w niniejszym postępowaniu) obejmującym takie organy zakresem stosowania przepisów o finansach publicznych, a w szczególności zakresem przepisów szczególnych w sprawie ograniczenia i racjonalizacji wydatków administracji publicznej?

      (1)  Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz.U. L 108, s. 33).

      (2)  Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) (Dz.U. L 108, s. 21).


title: Sprawa C-345/16: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 29 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège – Belgia) – Jean Jacob, Dominique Lennertz/État belge (Odesłanie prejudycjalne — Kontekst faktyczny i prawny sporu w postępowaniu głównym — Brak dostatecznych wyjaśnień — Oczywista niedopuszczalność — Artykuł 53 ust. 2 — Artykuł 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem)

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/3

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 29 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège – Belgia) – Jean Jacob, Dominique Lennertz/État belge
   (Sprawa C-345/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Kontekst faktyczny i prawny sporu w postępowaniu głównym - Brak dostatecznych wyjaśnień - Oczywista niedopuszczalność - Artykuł 53 ust. 2 - Artykuł 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem))
   (2017/C 086/03)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de première instance de Liège

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jean Jacob, Dominique Lennertz

      Strona pozwana: État belge

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Liège (Belgia) postanowieniem z dnia 9 czerwca 2016 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 326 z 5.9.2016.


title: Sprawa C-263/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen — Szwecja) — Djurgården-Lilla Värtans Miljöskyddsförening przeciwko Stockholms kommun genom dess marknämnd (Dyrektywa 85/337/EWG — Udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji w sprawach dotyczących środowiska naturalnego — Prawo wniesienia odwołania od decyzji w sprawie zezwoleń na przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko naturalne)

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/12

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen — Szwecja) — Djurgården-Lilla Värtans Miljöskyddsförening przeciwko Stockholms kommun genom dess marknämnd
   (Sprawa C-263/08) (1)

   (Dyrektywa 85/337/EWG - Udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji w sprawach dotyczących środowiska naturalnego - Prawo wniesienia odwołania od decyzji w sprawie zezwoleń na przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko naturalne)
   2009/C 297/12
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Högsta domstolen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Djurgården-Lilla Värtans Miljöskyddsförening

      Strona pozwana: Stockholms kommun genom dess marknämnd

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Högsta domstolen — Wykładnia art. 1 ust. 2, art. 6 ust. 4 i art. 10a oraz pkt 10 załącznika II do dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40) zmienionej dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującą udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającą w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE — Oświadczenie Komisji (Dz.U. L 156, s. 17) — Stowarzyszenie lokalne o celu niezarobkowym, które uczestniczyło w postępowaniu poprzedzającym wydanie zezwolenia na przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko — Przepisy krajowe, które uzależniają prawo stowarzyszeń o celu niezarobkowym do zaskarżania decyzji w sprawie zezwolenia na takie przedsięwzięcia od warunku, aby ich celem statutowym była ochrona środowiska, aby wykonywały one działalność przez przynajmniej trzy lata i miały co najmniej 2000 członków

      Sentencja

               1)

               Przedsięwzięcie takie jak będące przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym, dotyczące odprowadzania wód gruntowych przenikających do tunelu, w którym są umieszczone przewody elektryczne, oraz wprowadzania wody do gruntu lub skały w celu wyrównania ewentualnego obniżenia poziomu wód gruntowych, a także dotyczące budowy i utrzymania urządzeń odprowadzających i doprowadzających wodę, wchodzi w zakres stosowania pkt 10 lit. l) załącznika II do dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r., niezależnie od końcowego przeznaczenia wód gruntowych, a w szczególności niezależnie od tego, czy będą one czy nie przedmiotem późniejszego wykorzystania.

               2)

               Członkowie zainteresowanej społeczności w rozumieniu art. 1 ust. 2 oraz art. 10a dyrektywy 85/337, zmienionej dyrektywą 2003/35, powinni mieć prawo odwołania się od rozstrzygnięcia, w którym organ należący do systemu sądowniczego państwa członkowskiego orzekł w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na przedsięwzięcie, i to niezależnie od roli, jaką mogli oni odegrać w procesie rozpatrywania rzeczonego wniosku, uczestnicząc w postępowaniu przed tymże organem i przedstawiając przy tej okazji swoje stanowisko.

               3)

               Artykuł 10a dyrektywy 85/337, w wersji zmienionej dyrektywą 2003/35, stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który zastrzega prawo odwołania się od decyzji dotyczącej działalności wchodzącej w zakres zastosowania tejże dyrektywy w jej zmienionej wersji wyłącznie na rzecz stowarzyszeń ochrony środowiska liczących co najmniej 2000 członków.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.