title: Sprawa C-290/11 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 maja 2012 r. — Comap SA przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor des złączy miedzianych i ze stopów miedzi — Decyzja Komisji stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Grzywny — Czas trwania naruszenia — Pojęcie „ciągłości” )

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/13

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 maja 2012 r. — Comap SA przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-290/11 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor des złączy miedzianych i ze stopów miedzi - Decyzja Komisji stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Grzywny - Czas trwania naruszenia - Pojęcie „ciągłości”)
   2012/C 174/19
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Comap SA (przedstawiciele: adwokaci A. Wachsmann i S. de Guigné)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciel: C. Giolito, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 24 marca 2011 r. w sprawie T-377/06 Comap przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji C(2006) 4180 wersja ostateczna z dnia 20 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 (WE) i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F-1/38.121 — Złącza) — Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi — Naruszenie prawa do niezawisłego i bezstronnego sądu — Naruszenie zasady ścisłej wykładni ustawy karnej — Pojęcie „publicznego zdystansowania się” — Przeinaczenie dowodów — Brak uzasadnienia

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Comap S.A. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011


title: Sprawa T-96/08: Postanowienie Sądu z dnia 18 czerwca 2010 r. — Global Digital Disco przeciwko Komisji

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/59

         Postanowienie Sądu z dnia 18 czerwca 2010 r. — Global Digital Disco przeciwko Komisji
   (Sprawa T-96/08) (1)

   ()
   2010/C 221/93
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008


title: Sprawa T-463/09: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2009 r. — Herm. Sprenger przeciwko OHIM — Kieffer Sattlerwarenfabrik (Kształ strzemienia)

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/37

         Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2009 r. — Herm. Sprenger przeciwko OHIM — Kieffer Sattlerwarenfabrik (Kształ strzemienia)
   (Sprawa T-463/09)
   2010/C 11/69
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Herm. Sprenger GmbH & Co. KG (Iserlohn, Niemcy) (przedstawiciel: V. Schiller, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Georg Kieffer Sattlerwarenfabrik GmbH (Monachium, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 września 2009 r. w postępowaniu w sprawie odwołania R 1614/2008-4;

               —

               oddalenie wniosku złożonego przez Georg Kieffer Sattlerwarenfabrik GmbH o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego nr 1 599 620 skarżącej;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy nr 1 599 620 dla towarów należących do klasy 6

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Georg Kieffer Sattlerwarenfabrik GmbH

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień i unieważnienie rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty:

               naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) ze względu na błędne zaprzeczenie istnienia pierwotnego charakteru odróżniającego;

               naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) i art. 52 ust. 2 w związku z art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 ze względu na błędne uznanie, że sporny znak towarowy nie uzyskał charakteru odróżniającego w wyniku używania;

               naruszenie art. 76 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 ze względu na niezbadanie w wymagany sposób istotnych okoliczności;

               naruszenie art. 83 pierwsze rozporządzenia (WE) nr 207/2009 w odniesieniu do prawa do bycia wysłuchanym;

               naruszenie art. 77 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 ze względu na to, że Izba Odwoławcza powinna była uwzględnić posiłkowy wniosek skarżącej o wszczęcie postępowania ustnego;

               naruszenie traktatu WE w odniesieniu do prawa podstawowego do rzetelnego procesu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 2009, L 78, s. 1).


title: Sprawa C-463/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Warna (Bułgaria) w dniu 8 października 2014 r. – Asparuchowo Lejk Inwestmynt Kympani OOD przeciwko Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Warna (Bułgaria) w dniu 8 października 2014 r. – Asparuchowo Lejk Inwestmynt Kympani OOD przeciwko Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite
   (Sprawa C-463/14)
   (2014/C 439/33)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd – Warna

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Asparuchowo Lejk Inwestmynt Kympani OOD

      Strona przeciwna: Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy art. 24 ust. 1 i art. 25 lit. b) dyrektywy 2006/112 (1) należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „świadczenia usługi” obejmuje także wypadki umów dotyczących wykonania usług doradztwa w ramach abonamentu, takich jak te w postępowaniu głównym, w ramach których usługodawca – dysponujący wykwalifikowanym personelem do wykonania tych usług – jest do dyspozycji zleceniodawcy w okresie trwania umowy i zobowiązał się do zaniechania zawierania umów o podobnym przedmiocie z konkurentami zleceniodawcy?

               2)

               Czy przepisy art. 64 ust. 1 i art. 63 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego odnoszące się do świadczenia usług doradztwa w ramach abonamentu następuje z upływem okresu, za który ustalono zapłatę, bez względu na to, czy i ile razy zleceniodawca skorzystał z usług, w odniesieniu do których doradca był do dyspozycji zleceniodawcy?

               3)

               Czy przepis art. 62 ust. 2 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że usługodawca wskazany w umowie o świadczenie usług w ramach abonamentu musi naliczyć podatek VAT w odniesieniu do świadczenia usługi wraz z upływem okresu, za który ustalono wynagrodzenie abonamentowe, czy też to zobowiązanie powstaje wyłącznie, jeśli w danym okresie podatkowym zleceniodawca skorzystał z usług doradcy?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa C-82/06: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko — Odpady — Odpady niebezpieczne — Dyrektywy 75/442/EWG i 91/689/EWG — Obowiązek opracowania i przekazania planów gospodarowania odpadami)

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/12

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-82/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko - Odpady - Odpady niebezpieczne - Dyrektywy 75/442/EWG i 91/689/EWG - Obowiązek opracowania i przekazania planów gospodarowania odpadami)
   (2007/C 183/19)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Recchia i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: I. Braguglia et G. Fiengo, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 7 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 194, str. 39), zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. (Dz.U. L 78, str. 32), oraz art. 6 dyrektywy Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych (Dz.U. L 377, str. 20) — Obowiązek przekazania planów gospodarowania odpadami
   Sentencja

               1)

               Ponieważ Republika Włoska nie opracowała:

                           —

                           planu gospodarowania odpadami dla prowincji Rimini zgodnie z art. 7 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r.,

                           —

                           planów gospodarowania odpadami obejmujących składowiska i inne miejsca usuwania odpadów w regionie Lacjum zgodnie z art. 7 ust. 1 tiret czwarte dyrektywy 75/442, zmienionej dyrektywą 91/156,

                           —

                           planów gospodarowania odpadami dla regionów Friuli — Wenecji Julijskiej i Pulii oraz dla autonomicznej prowincji Bolzano — Górnej Adygi i prowincji Rimini zgodnie z art. 6 dyrektywy Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych,

                     uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tych dyrektyw.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006 r.


title: Sprawa C-204/10 P: Postanowienie Trybunału z dnia 23 listopada 2010 r. — Enercon GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Hasbro, Inc. (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Słowny znak towarowy ENERCON — Sprzeciw właściciela słownego znaku towarowego TRANSFORMERS ENERGON — Odmowa rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/3

         Postanowienie Trybunału z dnia 23 listopada 2010 r. — Enercon GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Hasbro, Inc.
   (Sprawa C-204/10 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Słowny znak towarowy ENERCON - Sprzeciw właściciela słownego znaku towarowego TRANSFORMERS ENERGON - Odmowa rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)
   2011/C 89/05
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Enercon GmbH (przedstawiciele: barrister J. Mellor i adwokat R. Böhm)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: D. Botis), Hasbro, Inc.

      Przedmiot

   Odwołanie wniesione od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 3 lutego 2010 r. w sprawie T-472/07 Enercon przeciwko OHMI, w którym Sąd oddalił skargę, wniesioną przez zgłaszającego słowny znak towarowy „ENERCON” dla towarów należących do klas 16, 18, 24, 25, 28 i 32, o stwierdzenie nieważności decyzji R 959/2006-4 Czwartej Izby Odwoławczej Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 25 października 2007 r., oddalającej odwołanie zgłaszającego od decyzji Wydziału Sprzeciwów odmawiającej rejestracji tego znaku w wyniku sprzeciwu zgłoszonego przez właściciela wspólnotowego słownego znaku towarowego „TRANSFORMERS ENERGON” dla towarów należących do klas 16, 18, 24, 25, 28, 30 i 32 oraz niezarejestrowanych znaków towarowych „TRANSFORMERS ENERGON” i „ENERGON”, używanych w Zjednoczonym Królestwie dla podobnych towarów — Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE)nr 40/94

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Enercon GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa C-145/14: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Bułgarii

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/19

         Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Bułgarii
   (Sprawa C-145/14)
   2014/C 159/25
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Petrowa, E. Sanfrutos Cano)

      Strona pozwana: Republika Bułgarii

      Żądania strony skarżącej

   Komisja Europejska wnosi o:

               —

               stwierdzenie, że Republika Bułgarii uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 14 dyrektywy Rady 1999/31/WE (1) z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów, ponieważ nie przyjęła niezbędnych środków w celu zagwarantowania, że istniejące w kraju składowiska odpadów będą mogły nadal funkcjonować począwszy od dnia 16 lipca 2009 r., wyłącznie jeśli będą spełniały wymogi określone w dyrektywie;

               —

               obciążenie Republiki Bułgarii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W odpowiedziach na uzasadnioną opinię (ostatnie z dnia 16 lipca 2013 r. oraz z dnia 10 lutego 2014 r.) bułgarskie organy państwowe przyznały, że w Republice Bułgarii aktualnie eksploatowanych jest ponad 100 składowisk odpadów, które nie spełniają odpowiednich wymogów, określonych w art. 14 dyrektywy 1999/31/WE.
   W konsekwencji Komisja uważa za niezbędne wniesienie sprawy do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w celu stwierdzenia uchybienia zobowiązaniom wynikającym z tego przepisu przez Republikę Bułgarii.

      (1)  Dz.U. L 182, s. 1.


title: Sprawa T-143/12: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2016 r. – Niemcy/Komisja (Pomoc państwa — Sektor pocztowy — Finansowanie zwiększonych kosztów wynagrodzeń i świadczeń socjalnych części personelu Deutsche Post z dotacji i wpływów uzyskanych tytułem wynagrodzenia za świadczenie usług po cenach regulowanych — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Pojęcie korzyści — Wyrok „Combus” — Wykazanie istnienia selektywnej korzyści gospodarczej — Brak)

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/18

         Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2016 r. – Niemcy/Komisja
   (Sprawa T-143/12) (1)

   ((Pomoc państwa - Sektor pocztowy - Finansowanie zwiększonych kosztów wynagrodzeń i świadczeń socjalnych części personelu Deutsche Post z dotacji i wpływów uzyskanych tytułem wynagrodzenia za świadczenie usług po cenach regulowanych - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie korzyści - Wyrok „Combus” - Wykazanie istnienia selektywnej korzyści gospodarczej - Brak))
   (2016/C 314/24)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo T. Henze i K. Petersen, następnie T. Henze i K. Stranz, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata U. Soltésza)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Grespan, T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 i art. 4–6 decyzji Komisji 2012/636/UE z dnia 25 stycznia 2012 r. w sprawie środka C 36/07 (ex NN 25/07) wdrożonego przez Niemcy na rzecz Deutsche Post AG (Dz.U. 2012, L 289, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 i art. 4–6 decyzji Komisji 2012/636/UE z dnia 25 stycznia 2012 r. w sprawie środka C 36/07 (ex NN 25/07) wdrożonego przez Niemcy na rzecz Deutsche Post AG.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 165 z 9.6.2012.


title: Sprawa C-421/10: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Finanzamt Deggendorf przeciwko Markusowi Stoppelkampowi, działającemu jako syndyk w postępowaniu upadłościowym dotyczącym majątku Haralda Raaba (Podatek VAT — Szósta dyrektywa — Artykuł 21 ust. 1 lit. b) — Określenie miejsca opodatkowania — Usługi świadczone przez usługodawcę zamieszkałego w tym samym kraju co usługobiorca, lecz mającego siedzibę działalności gospodarczej w innym kraju — Pojęcie „podatnika mającego siedzibę za granicą” )

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/5

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Finanzamt Deggendorf przeciwko Markusowi Stoppelkampowi, działającemu jako syndyk w postępowaniu upadłościowym dotyczącym majątku Haralda Raaba
   (Sprawa C-421/10) (1)

   (Podatek VAT - Szósta dyrektywa - Artykuł 21 ust. 1 lit. b) - Określenie miejsca opodatkowania - Usługi świadczone przez usługodawcę zamieszkałego w tym samym kraju co usługobiorca, lecz mającego siedzibę działalności gospodarczej w innym kraju - Pojęcie „podatnika mającego siedzibę za granicą”)
   2011/C 347/07
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Finanzamt Deggendorf

      Strona pozwana: Markus Stoppelkamp, działający jako syndyk w postępowaniu upadłościowym dotyczącym majątku Haralda Raaba

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 21 ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Określenie miejsca opodatkowania — Usługi świadczone przez usługodawcę zamieszkałego w tym samym państwie członkowskim co odbiorcy tych usług, lecz mającego siedzibę działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim — Pojęcie „podatnika mającego siedzibę za granicą”

      Sentencja

   Artykuł 21 ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 2000/65/WE z dnia 17 października 2000 r., należy interpretować w ten sposób, że aby zostać uznanym za „podatnika niemającego siedziby na terytorium danego kraju”, wystarczy, by dany podatnik miał siedzibę działalności gospodarczej poza terytorium tego kraju.

      (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawa T-35/12: Postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2012 r. — Icelandic Group UK przeciwko Komisji

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/26

         Postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2012 r. — Icelandic Group UK przeciwko Komisji
   (Sprawa T-35/12) (1)

   2013/C 32/45
   Język postępowania: angielski
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 73 z 10.3.2012.


title: Sprawa C-266/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 25 marca 2015 r. w sprawie T-569/12, Central Bank of Iran/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 3 czerwca 2015 r. przez Central Bank of Iran

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/25

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 25 marca 2015 r. w sprawie T-569/12, Central Bank of Iran/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 3 czerwca 2015 r. przez Central Bank of Iran
   (Sprawa C-266/15 P)
   (2015/C 294/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Central Bank of Iran (przedstawiciele: M. Lester i Z. Al-Rikabi, barristers)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 25 marca 2015 r. wydanego w sprawie T-563/12;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów w zakresie, jakim dotyczą one wnoszącego odwołanie; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Central Bank of Iran wnosi odwołanie od wyroku Sądu z marca 2015 r. w sprawie T-563/12, oddalającego jego skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. (1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. (2) w zakresie, w jakim te akty go dotyczą. Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty.

      Zarzut pierwszy – Sąd popełnił błąd, stwierdzając, że Rada prawidłowo uznała, iż wnoszący odwołanie spełnia określone w zaskarżonych aktach kryteria umieszczenia w wykazie.

   Sąd pomylił się, utożsamiając usługi, które wnoszący odwołanie świadczy na podstawie irańskiej ustawy – prawo walutowe i bankowe z „udzielaniem wsparcia finansowego” rządowi Iranu w rozumieniu stosownego kryterium umieszczenia w wykazie. Usługi świadczone przez wnoszącego odwołanie w charakterze banku centralnego, takie jak prowadzenie rachunków i zatwierdzanie transakcji, nie są „udzielaniem wsparcia”, które pod względem jakościowym i ilościowym byłoby na tyle istotne, że umożliwiałoby rządowi Iranu realizację jego programu jądrowego. W rzeczywistości przy prawidłowym i proporcjonalnym spojrzeniu na te usługi, trudno uznać, że stanowią one jakiekolwiek wsparcie finansowe.

      Zarzut 2 – Sąd popełnił błąd, uznając, że Rada dochowała obowiązku uzasadniania określonego w art. 296 TFUE

   Wbrew wyrokowi Sądu przepisy irańskiej ustawy – prawo walutowe i bankowe, które wyznaczają zadania i kompetencje wnoszącego odwołanie jako Centralnego Banku Iranu, nie sprawiają, że wiadomo co Rada rozumie przez „udzielanie wsparcia finansowego”, na które powołała się uzasadnieniu. Sąd pomylił się, stwierdzając, że Rada nie musiała przedstawiać konkretnych i szczegółowych powodów, które wyjaśniałyby na jakiej podstawie uznała, że wnoszący odwołanie udzielał rządowi Iranu takiego wsparcia.

      Zarzut 3 – Sąd popełnił błąd, uznając, że prawo obrony wnoszącego odwołanie było przestrzegane

   Sąd pomylił się także, uznając, że prawo obrony wnoszącego odwołanie było przestrzegane. Przed podjęciem decyzji o ponownym umieszczeniu nazwy wnoszącego odwołanie w wykazie Rada nie przedstawiła żadnych dowodów. Sąd pomylił się, pozwalając Radzie na uzupełnienie jej uzasadnienia poprzez powołanie przepisów irańskiej ustawy – prawo walutowe i bankowe, które wbrew wyrokowi Sądu, w sposób dorozumiany nie wynikają z tego uzasadnienia. Wnoszący odwołanie nie wiedział, że toczy się przeciwko niemu postępowanie i nie miał możliwości przygotowania prawidłowej obrony.

      Zarzut 4 – Sąd popełnił błąd, oddalając zarzut wnoszącego odwołanie, że Rada w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny naruszyła jego prawa podstawowe, w tym prawo własności oraz prawo do ochrony dobrego imienia

   Sąd powinien był stwierdzić, że decyzja o umieszczeniu nazwy wnoszącego odwołanie w wykazie jest nieproporcjonalna, gdyż poważnie utrudniła sytuację wnoszącego odwołanie i Irańczyków, w żaden sposób nie wypłynęła na źródła dochodów rządu Iranu oraz nie przyczyni się do osiągnięcia celu w postaci zmuszenia rządu Iranu do zaprzestania rozwoju jego programu jądrowego.

      (1)  Decyzja Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotycząca zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 58).

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 16).


title: Sprawa C-469/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 10 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/28

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 10 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-469/07) (1)

   (2008/C 128/61)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 8 z 12.1.2008.


title: Sprawa T-205/05: Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2005 r. przez European Dynamics SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/34

         Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2005 r. przez European Dynamics SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-205/05)
   (2005/C 193/58)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 17 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga European Dynamics SA z siedzibą w Atenach (Republika Grecka), reprezentowanej przez adwokata N. Korogiannakisa, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               1.

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, mocą której zażądano od skarżącej zwrotu kwoty 59 485 euro związanej z projektem „eEBO”, o której skarżącą powiadomiono pismem z dnia 3 marca 2005 r., a także decyzji Komisji, mocą której postanowiła ona zwrócić skarżącej koszty pracy w kwocie nieprzekraczającej 85 971 euro, o której to decyzji powiadomiono skarżącą pismem z dnia 12 listopada 2004 r., oraz decyzji Komisji o wypowiedzeniu umowy EDC-53007 eEBO/27873: eContent exposure and business opportunities, o której skarżącą powiadomiono w dniu 16 maja 2003 r.

               2.

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Komisja zawarła ze skarżącą umowę dotyczącą projektu „eContent exposure and business opportunities” (eEBO). Skarżąca zleciła wykonanie tej umowy w części podwykonawcy, mimo że podwykonawstwo nie było dozwolone. Komisja dokonała weryfikacji technicznej i zażądała wyjaśnień dotyczących pewnych kwestii związanych z osobami zatrudnionymi przez skarżącą. Po dokonaniu tej oceny Komisja wydała decyzję, która została zaskarżona w niniejszym postępowaniu.
   W uzasadnieniu swojej skargi skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie poprzez nieuwzględnienie okoliczności, iż projekt eEBO zależny był od innego projektu e-content, a mianowicie projektu PICK, którego wykonawca nie wywiązywał się z przyjętych na siebie zobowiązań. Skarżąca twierdzi również, że Komisja popełniła błąd kończąc projekt w całości.
   Ponadto skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji oraz zasadę przejrzystości i nie wyeliminowała pewnych konfliktów interesów. Zdaniem skarżącej Komisja nie podjęła stosownych działań, gdy skarżąca zwróciła jej uwagę na fakt, że prawdopodobnie powodem złego funkcjonowania projektu są stosunki między pewnymi urzędnikami Komisji a dwoma ekspertami, którym skarżąca zleciła wykonanie części pracy na zasadzie podwykonawstwa.


title: Sprawa C-71/16 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 maja 2017 r. – Comercializadora Eloro, SA/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Zumex Group, SA [Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „ZUMEX” — Sprzeciw właściciela słownego znaku towarowego JUMEX — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi lit. b) i art. 42 ust. 2 — Dowód używania — Używanie w Unii Europejskiej — Artykuł 76 ust. 2 — Uzupełniające dowody używania przedstawione z opóźnieniem przed izbą odwoławczą — Uprawnienia dyskrecjonalne Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)]

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/13

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 4 maja 2017 r. – Comercializadora Eloro, SA/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Zumex Group, SA
   (Sprawa C-71/16 P) (1)

   ([Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „ZUMEX” - Sprzeciw właściciela słownego znaku towarowego JUMEX - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi lit. b) i art. 42 ust. 2 - Dowód używania - Używanie w Unii Europejskiej - Artykuł 76 ust. 2 - Uzupełniające dowody używania przedstawione z opóźnieniem przed izbą odwoławczą - Uprawnienia dyskrecjonalne Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)])
   (2017/C 213/14)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Comercializadora Eloro, SA (przedstawiciel: J. L. de Castro Hermida, abogado)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik), Zumex Group, SA (przedstawiciel: M. C. March Cabrelles, abogada)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone..

               2)

               Comercializadora Eloro SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 191 z 30.5.2016


title: Sprawa T-367/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 sierpnia 2009 r. — Abouchar przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — EFR — Warunki przyznania i kontroli kredytu na realizację projektu gospodarstwa rolnego w Senegalu — Przedawnienie — Niedopuszczalność)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/27

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 sierpnia 2009 r. — Abouchar przeciwko Komisji
   (Sprawa T-367/08) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - EFR - Warunki przyznania i kontroli kredytu na realizację projektu gospodarstwa rolnego w Senegalu - Przedawnienie - Niedopuszczalność)
   2009/C 256/49
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Michel Abouchar (Dakar, Senegal) (przedstawiciele: B. Dubreuil-Basire oraz J.-J. Lorang, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Bordes oraz E. Cujo, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o odszkodowanie zmierzająca do uzyskania naprawienia szkody materialnej i krzywdy, jakie skarżący jakoby poniósł z powodu domniemywanych błędów Komisji i jej urzędników, wiążących się z warunkami przyznania i kontroli kredytów finansowanych przez Europejski Fundusz Rozwoju (EFR) i przeznaczonych na realizację jego projektu gospodarstwa rolnego w Senegalu.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Michel Abouchar zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008.


title: Sprawa T-407/13: Postanowienie Sądu z dnia 22 grudnia 2014 r. – Al Assad/Rada (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Zamrożenie funduszy — Umieszczenie jednostki w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi — Powiązania osobiste z członkami reżimu — Prawo do obrony — Rzetelny proces — Obowiązek uzasadnienia — Ciężar dowodu — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Proporcjonalność — Prawo własności — Prawo do życia prywatnego — Powaga rzeczy osądzonej — Niedopuszczalność — Oczywista niedopuszczalność — Skarga pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/34

         Postanowienie Sądu z dnia 22 grudnia 2014 r. – Al Assad/Rada
   (Sprawa T-407/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie funduszy - Umieszczenie jednostki w wykazach osób objętych środkami ograniczającymi - Powiązania osobiste z członkami reżimu - Prawo do obrony - Rzetelny proces - Obowiązek uzasadnienia - Ciężar dowodu - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Proporcjonalność - Prawo własności - Prawo do życia prywatnego - Powaga rzeczy osądzonej - Niedopuszczalność - Oczywista niedopuszczalność - Skarga pozbawiona podstawy prawnej))
   (2015/C 065/48)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bouchra Al Assad (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci G. Karouni i C. Dumont)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: G. Étienne i M.M. Joséphidès, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności, po pierwsze, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 363/2013 z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 111, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2013, L 127, s. 27), po drugie, decyzji Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 147, s. 14), po trzecie, rozporządzenia Rady (UE) nr 1332/2013 z dnia 13 grudnia 2013 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 335, s. 3), po czwarte, decyzji Rady 2013/760/WPZiB z dnia 13 grudnia 2013 r. zmieniającej decyzję 2013/255 (Dz.U. L 335, s. 50), po piąte, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 578/2014 z dnia 28 maja 2014 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 160, s. 11), a po szóste, decyzji Rady 2014/309/WPZiB z dnia 28 maja 2014 r. w sprawie zmiany decyzji 2013/255 (Dz.U. L 160, s. 37) w zakresie, w jakim nazwisko skarżącej zostało utrzymane w wykazach osób i podmiotów, do których stosuje się te środki ograniczające.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim ma na celu stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii.

               2)

               Skarga zostaje odrzucana jako oczywiście niedopuszczalna w zakresie, w jakim ma na celu stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 1332/2013 z dnia 13 grudnia 2013 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 335, s. 3), decyzji Rady 2013/760/WPZiB z dnia 13 grudnia 2013 r. zmieniającej decyzję 2013/255 i decyzji Rady 2014/309/WPZiB z dnia 28 maja 2014 r. w sprawie zmiany decyzji 2013/255.

               3)

               Skarga zostaje w części odrzucana jako oczywiście niedopuszczalna, a w części oddalona jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej w zakresie, w jakim ma na celu stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 363/2013 z dnia 22 kwietnia 2013 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 578/2014 z dnia 28 maja 2014 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii.

               4)

               Bouchra Al Assad zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa C-267/15: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 22 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Gemeente Woerden/Staatsecretaris van Financiën (Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej — Podatek naliczony — Odliczenie)

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/6

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 22 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Gemeente Woerden/Staatsecretaris van Financiën
   (Sprawa C-267/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej - Podatek naliczony - Odliczenie))
   (2016/C 314/08)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gemeente Woerden

      Strona pozwana: Staatsecretaris van Financiën

      Sentencja

   Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym, w sytuacji gdy podatnik zlecił wzniesienie budynku i sprzedał go po cenie niższej niż koszt jego budowy, podatnikowi temu przysługuje prawo do odliczenia całego podatku od wartości dodanej naliczonego w związku z budową tego budynku a nie wyłącznie częściowego odliczenia tego podatku, w wysokości odpowiadającej częściom tegoż budynku, które jego nabywca przeznacza na działalność gospodarczą. Fakt, że nabywca ten przekazuje osobie trzeciej określoną część tego budynku do nieodpłatnego korzystania nie ma w tym względzie żadnego znaczenia.

      (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2015.


title: Sprawa T-267/13: Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2013 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — Gaffashion (BAUSS)

text:
               27.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/14

         Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2013 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — Gaffashion (BAUSS)
   (Sprawa T-267/13)
   2013/C 215/19
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Seijo Veiguela i J.L. Rivas Zurdo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Gaffashion — Comércio de Acessórios de Moda, Lda (Viana do Castelo, Portugalia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 lutego 2013 r. w sprawie R 2295/2011-2 w zakresie, w jakim oddalając odwołanie skarżącej, potwierdza decyzję Wydziału Sprzeciwów zezwalającą częściowo na rejestrację słownego wspólnotowego znaku towarowego nr 9 093 733„BAUSS”;

               —

               obciążenie strony lub stron występujących o oddalenie niniejszej skargi.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Gaffashion — Comércio de Acessórios de Moda, Lda

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „BAUSS” dla towarów i usług z klas 18, 25 i 35 — zgłoszenie nr 9 093 733

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzne znaki towarowe zawierające elementy słowne „BASS 3 TRES”, „BASS 10 DIEZ” i „BASS 20 VEINTE” dla towarów i usług z klas 18, 25 i 35

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 44 z 21.2.2009 .

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/1

         (2009/C 55/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 44 z 21.2.2009.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 32 z 7.2.2009.

      Dz.U. C 19 z 24.1.2009.

      Dz.U. C 6 z 10.1.2009.

      Dz.U. C 327 z 20.12.2008.

      Dz.U. C 313 z 6.12.2008.

      Dz.U. C 301 z 22.11.2008.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-145/13 P: Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 4 września 2014 r. – Ghezzo Giovanni & C. Snc di Ghezzo Maurizio & C. przeciwko Cooperativa Mare Azzurro Socialpesca Soc. coop. arl, dawniej Cooperativa Mare Azzurro Soc. coop. rl, Cooperativa vongolari Sottomarina Lido Soc. coop. rl, Komisji Europejskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — Pomoc na rzecz przedsiębiorstw na rzecz przedsiębiorstw z siedzibą na terenie miast Wenecja i Chioggia — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/20

         Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 4 września 2014 r. – Ghezzo Giovanni & C. Snc di Ghezzo Maurizio & C. przeciwko Cooperativa Mare Azzurro Socialpesca Soc. coop. arl, dawniej Cooperativa Mare Azzurro Soc. coop. rl, Cooperativa vongolari Sottomarina Lido Soc. coop. rl, Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-145/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Pomoc państwa - Pomoc na rzecz przedsiębiorstw na rzecz przedsiębiorstw z siedzibą na terenie miast Wenecja i Chioggia - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem))
   2014/C 409/27
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ghezzo Giovanni & C. Snc di Ghezzo Maurizio & C. (przedstawiciele: R. Volpe i C. Montagner, avvocati)

      Druga strona postępowania: Cooperativa Mare Azzurro Socialpesca Soc. coop. r.l, dawniej Cooperativa Mare Azzurro Soc. coop. r.l., Cooperativa vongolari Sottomarina Lido Soc. coop. r.l., Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, G. Conte i D. Grespan, przedstawiciele)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Ghezzo Giovanni & C. Snc di Ghezzo Maurizio & C. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa F-11/15: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/49

         Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-11/15)
   (2015/C 089/60)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji ustalających uprawnienia skarżącej w zakresie zwrotu kosztów corocznych podróży na podstawie art. 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, zmienionego rozporządzeniem nr1023/2013 Parlamentu i Rady z dnia 22 października 2013 r. w sprawie zmiany regulaminu pracowniczego urzędników i WZIP.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że art. 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego jest niezgodny z prawem i nie znajduje zastosowania;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykluczających jakikolwiek zwrot kosztów corocznych podróży skarżącej począwszy od 2014 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie C-414/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Art. 8 dyrektywy 92/50/EWG — Postępowanie w sprawie udzielenia zamówień publicznych na usługi — Wywóz śmieci w Landzie Dolnej Saksonii)

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 3 marca 2005 r.
   w sprawie C-414/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Art. 8 dyrektywy 92/50/EWG - Postępowanie w sprawie udzielenia zamówień publicznych na usługi - Wywóz śmieci w Landzie Dolnej Saksonii)
   (2005/C 106/12)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-414/03 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 2 października 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: K. Wiedner) przeciwko Republice Federanlej Niemiec (pełnomocnicy: W.-D. Plessing i M. Lumma), Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, K. Schiemann (sprawozdawca) i M. Ilešič, sędziowie:, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 3 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Ponieważ umowa o wywóz śmieci udzielona została przez Landkreis Friesland w Landzie Dolnej Saksonii bez zachowania zasad publikacji i procedury, przewidzianych w art. 8 dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, w związku z tytułami III i IV tej dyrektywy, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2.

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 275 z 15.11.2003.


title: Sprawa T-599/10: Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2010 r. — Eurocool Logistik GmbH przeciwko OHIM — Lenger (EUROCOOL)

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/22

         Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2010 r. — Eurocool Logistik GmbH przeciwko OHIM — Lenger (EUROCOOL)
   (Sprawa T-599/10)
   2011/C 72/37
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Eurocool Logistik GmbH (Linz, Austria) (przedstawiciel: adwokat G. Secklehner)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Peter Lenger (Weinheim, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 października 2010 r. w sprawie R 451/2010-1 utrzymującej w mocy decyzję Wydziału Sprzeciwów z dnia 27 stycznia 2010 r. wydaną w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu nr B 751 570; oddalenie sprzeciwu i odesłanie sprawy do OHIM w celu kontynuacji postępowania w sprawie rejestracji znaku towarowego a także obciążenie strony pozwanej całością kosztów związanych ze sporem, w tym również kosztów postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „EUROCOOL“ dla usług należących do klas 39 i 42

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Peter Lenger

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny krajowy znak towarowy zawierający element słowny „EUROCOOL LOGISTICS“ dla usług należących do klas 35 i 39 oraz używana w krajowym obrocie handlowym w odniesieniu do określonych usług firma „EUROCOOL LOGISTICS“

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 63 ust. 2 oraz art. 75 zdanie drugie rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w postępowaniu w sprawie sprzeciwu skarżąca nie miała możliwości wypowiedzenia się w kwestii uzasadnienia sprzeciwu wniesionego przez drugą stronę postępowania przed Izbą Odwoławczą a także naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009, ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz. U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-387/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Mercantil n °1 de Santa Cruz de Tenerife — Hiszpania) — Entidad de Gestión de Derechos de los Productores Audiovisuales (EGEDA) przeciwko Magnatrading SL

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/24

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Mercantil no 1 de Santa Cruz de Tenerife — Hiszpania) — Entidad de Gestión de Derechos de los Productores Audiovisuales (EGEDA) przeciwko Magnatrading SL
   (Sprawa C-387/09) (1)

   2011/C 63/46
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa C-20/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 15 listopada 2007 r. w sprawie T-71/06 Enercon GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 22 stycznia 2008 r. przez Enercon GmbH

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/19

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 15 listopada 2007 r. w sprawie T-71/06 Enercon GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 22 stycznia 2008 r. przez Enercon GmbH
   (Sprawa C-20/08 P)
   (2008/C 79/33)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Enercon GmbH (przedstawiciele: adwokaci R. Böhm i U. Sander)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 15 listopada 2007 r. w sprawie T-71/06,

               —

               uwzględnienie żądań zgłoszonych w postępowaniu w pierwszej instancji,

               —

               ewentualnie — przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Pierwszej Instancji,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty
   W ramach swojego pierwszego zarzutu wnosząca odwołanie twierdzi, że doszło do naruszenia obowiązku uzasadnienia decyzji wynikającego z art. 73 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Zarówno w decyzji Izby Odwoławczej, jak i w zaskarżonym wyroku Sądu Pierwszej Instancji zabrakło ustaleń i wyjaśnień dotyczących kształtów uznawanych przez OHIM lub Sąd Pierwszej Instancji za powszechne na rynku, a także sposobu, w jaki zgłoszony kształt powinien różnić się od kształtów powszechnych na rynku, by móc być uznanym za odróżniający. W braku takich ustaleń i wyjaśnień trudno jest zrozumieć, w jaki sposób OHIM i Sąd Pierwszej Instancji doszły do przekonania, że zgłoszony kształt nie jest odróżniający.
   W ramach drugiego zarzutu wnosząca odwołanie podnosi, że naruszony został art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego z uwagi na ocenę charakteru odróżniającego, która — wobec braku podania podstawy faktycznej rozstrzygnięcia — mogła być jedynie wynikiem czystego błędu w ustaleniach faktycznych Sądu Pierwszej Instancji. Kwestia ta podlega kontroli Trybunału. Wbrew stanowisku Sądu Pierwszej Instancji wyrażonemu w zaskarżonym wyroku, wnosząca odwołanie twierdzi, że zgłoszony kształt ma odróżniający charakter, ponieważ różni się znacząco od zwykłych kształtów występujących na rynku i nie jest tylko odmianą tych kształtów. Właściwy krąg odbiorców może postrzegać zgłoszony kształt jako wskazanie pochodzenia, niezależnie od sposobu jego wykorzystania i bez dalszej weryfikacji czy głębszego zastanowienia — i rzeczywiście postrzega go w ten sposób.


title: Sprawa C-383/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Belgia) — Raffaele Talotta przeciwko Królestwu Belgii (Swoboda przedsiębiorczości — Artykuł 52 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 43 WE) — Podatnik będący nierezydentem, wykonujący działalność na własny rachunek — Ustalenie minimalnych podstaw opodatkowania tylko w odniesieniu do podatników będących nierezydentami — Uzasadnienie względami interesu ogólnego — Skuteczność kontroli podatkowych — Brak)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/12

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Belgia) — Raffaele Talotta przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-383/05) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Artykuł 52 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 43 WE) - Podatnik będący nierezydentem, wykonujący działalność na własny rachunek - Ustalenie minimalnych podstaw opodatkowania tylko w odniesieniu do podatników będących nierezydentami - Uzasadnienie względami interesu ogólnego - Skuteczność kontroli podatkowych - Brak)
   (2007/C 96/18)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour de cassation
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Raffaele Talotta

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Belgijski Cour de cassation — Wykładnia art. 43 traktatu WE — Przepisy krajowe umożliwiające stosowanie minimalnych podstaw opodatkowania tylko w odniesieniu do nierezydentów
   Sentencja
   Artykuł 52 traktatu WE (obecnie, po zmianach, art. 43 WE) stoi na przeszkodzie stosowania przepisów państwa członkowskiego, takich jak wynikające z art. 342 § 2 kodeksu podatków dochodowych z 1992 r. i z art. 182 dekretu królewskiego z dnia 27 sierpnia 1993 r., które przewidują minimalne podstawy opodatkowania tylko w odniesieniu do podatników będących nierezydentami.

      (1)  Dz.U. C 10 z 14.1.2006.


title: Sprawa C-538/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – eVigilo Ltd/Priešgaisrinės apsaugos ir gelbėjimo departamentas prie Vidaus reikalų ministerijos (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Dyrektywy 89/665/EWG i 2004/18/WE — Zasada równego traktowania i zasada przejrzystości — Powiązanie zwycięskiego oferenta z biegłymi instytucji zamawiającej — Obowiązek wzięcia pod uwagę tego powiązania — Ciężar dowodu na stronniczość biegłego — Brak wpływu takiej stronniczości na końcowy wynik oceny — Termin do wniesienia odwołania — Podważenie abstrakcyjnych kryteriów udzielenia zamówienia — Wyjaśnienie tych kryteriów po przedstawieniu szczegółowych informacji na temat podstaw udzielenia zamówienia — Stopień zgodności ofert z wymaganiami technicznym, jako kryterium oceny)

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/3

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – eVigilo Ltd/Priešgaisrinės apsaugos ir gelbėjimo departamentas prie Vidaus reikalų ministerijos
   (Sprawa C-538/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Dyrektywy 89/665/EWG i 2004/18/WE - Zasada równego traktowania i zasada przejrzystości - Powiązanie zwycięskiego oferenta z biegłymi instytucji zamawiającej - Obowiązek wzięcia pod uwagę tego powiązania - Ciężar dowodu na stronniczość biegłego - Brak wpływu takiej stronniczości na końcowy wynik oceny - Termin do wniesienia odwołania - Podważenie abstrakcyjnych kryteriów udzielenia zamówienia - Wyjaśnienie tych kryteriów po przedstawieniu szczegółowych informacji na temat podstaw udzielenia zamówienia - Stopień zgodności ofert z wymaganiami technicznym, jako kryterium oceny))
   (2015/C 146/03)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: eVigilo Ltd

      Strona pozwana: Priešgaisrinės apsaugos ir gelbėjimo departamentas prie Vidaus reikalų ministerijos

      popierana przez:„NT Service” UAB, „HNIT-Baltic” UAB

      Sentencja

               1)

               Artykuł 1 ust. 1 akapit trzeci dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. oraz art. 2, art. 44 ust. 1 i art. 53 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi powinny być interpretowane w ten sposób, iż co do zasady nie stoją one na przeszkodzie temu, by niezgodność z prawem oceny ofert złożonych przez oferentów była stwierdzana jedynie w oparciu o znaczące powiązania zwycięskiego oferenta z biegłymi powołanymi przez instytucję zamawiającą do oceny ofert. Instytucja zamawiająca jest, w każdym wypadku, zobowiązana sprawdzić, czy istnieje ewentualny konflikt interesów, i podjąć odpowiednie działania celem zapobieżenia powstaniu takiego konfliktu, wykrycia go lub zaradzenia mu. W ramach badania odwołania w przedmiocie unieważnienia decyzji w sprawie udzielenia zamówienia publicznego z powodu stronniczości biegłych, nie można wymagać, by oferent, którego oferta została odrzucona, wykazał w konkretny sposób, że biegli byli stronniczy. Na gruncie prawa krajowego należy, co do zasady, określić, czy i w jakim zakresie właściwe organy nadzoru administracyjnego i właściwe organy kontroli sądowej powinny rozważyć wpływ ewentualnej stronniczości biegłych na decyzję dotyczącą zawarcia umowy w sprawie udzielenia zamówienia publicznego.
               Artykuł 1 ust. 1 akapit trzeci dyrektywy 89/665 zmienionej dyrektywą 2007/66 oraz art. 2, art. 44 ust. 1 i art. 53 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2004/18 powinny być interpretowane w ten sposób, że wymagają one, by prawo do wniesienia odwołania w przedmiocie zgodności z prawem postępowania przetargowego przysługiwało, po upływie terminu przewidzianego w prawie krajowym, rozsądnie poinformowanemu i wykazującemu zwykłą staranność oferentowi, który był zdolny zrozumieć warunki zamówienia dopiero w chwili, gdy instytucja zamawiająca, oceniwszy oferty, przedstawiła wyczerpujące informacje na temat podstaw swojej decyzji. Takie prawo do wniesienia odwołania przysługuje przed upływem terminu do zaskarżenia decyzji dotyczącej zawarcia umowy w sprawie udzielenia zamówienia.

               2)

               Artykuł 2 i art. 53 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2004/18 powinny być interpretowane w ten sposób, że umożliwiają one, co do zasady, instytucji zamawiającej przyjęcie – jako kryterium oceny ofert złożonych przez oferentów w odpowiedzi na zamówienie publiczne – stopnia zgodności tych ofert z wymogami zawartymi w dokumentacji przetargowej.

      (1)  Dz.U. C 9 z 11.1.2014.


title: Sprawa C-79/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 25 lutego 2008 r. — Adige Carni scrl, in liquidazione przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 25 lutego 2008 r. — Adige Carni scrl, in liquidazione przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate
   (Sprawa C-79/08)
   (2008/C 116/20)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte suprema di cassazione
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Adige Carni scrl, in liquidazione

      Strona pozwana: Ministero dell'Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy środki przewidujące ulgi podatkowe dla spółdzielni na mocy art. 11, 12, 13 i 14 dekretu Prezydenta Republiki nr 601 z 1973 r. są zgodne z przepisami o ochronie konkurencji i czy, w niniejszej sprawie, stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 87 traktatu WE, w szczególności wobec istnienia nieodpowiedniego systemu kontroli i korygowania nadużyć, przewidzianego w dekrecie ustawodawczym prezydenta tymczasowego nr 1577 z 1947 r.;

               2)

               w szczególności dla celów kwestii uznania spornych środków w postaci ulg podatkowych za pomoc państwa, czy środki te można uznać za proporcjonalne do celów wyznaczonych przedsiębiorstwom spółdzielczym; czy ocena proporcjonalności może dotyczyć — oprócz poszczególnych środków — przywileju ustanowionego przez ogół środków, z wynikającą z tego zmianą warunków konkurencji;
               zważywszy, w celu odpowiedzi na poprzednie pytania, na okoliczność, że system kontroli został poważnie osłabiony przez późniejszą reformę prawa spółek, w szczególności w odniesieniu do spółdzielni opartych na przeważającej, a nie całkowitej wzajemności, w świetle ustawy nr 311 z 2004 r.;

               3)

               niezależnie od możliwości uznania omawianych środków ustanawiających ulgi za pomoc państwa, czy wykorzystanie formy spółki spółdzielczej, również w braku oszustwa lub pozorności, może zostać uznane za nadużycie prawa, gdy zastosowanie tej formy ma wyłącznie lub głównie na celu uzyskanie oszczędności podatkowych?


title: Sprawa T-99/17: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2017 r. – Eutelsat/GSA

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/48

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2017 r. – Eutelsat/GSA
   (Sprawa T-99/17)
   (2017/C 144/67)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Eutelsat SA (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat L. de la Brosse)

      Strona pozwana: Europejska Agencja GNSS – globalnego systemu nawigacji satelitarnej (GSA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie dopuszczalności skargi;

               —

               Uwzględnienie wniosku strony skarżącej o przeprowadzenie środków dowodowych;

               —

               Stwierdzenie nieważności i) decyzji o odrzuceniu „Best and Final Offer” [najlepszej i ostatecznej oferty] („BAFO”) strony skarżącej, podjętej przez GSA w postępowaniu przetargowym GSA/CD/14/14 – „Podmiot świadczący usługi programu Galileo”, doręczonej w dniu 29 listopada 2016 r. oraz ii) decyzji o udzieleniu zamówienia na obsługę i utrzymanie systemu Galileo innemu oferentowi;

               —

               Obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, że zakwalifikowany na pierwszym miejscu oferent zmienił swoje zgłoszenie kandydatury w trakcie postępowania z naruszeniem i) specyfikacji warunków zamówienia oraz ii) zasady równego traktowania oferentów.

               2.

               Zarzut drugi, że w trakcie postępowania GSA zmieniła treść kryteriów finansowych wyboru ofert.

               3.

               Zarzut trzeci, że zastosowana przez GSA metoda klasyfikacji kryteriów ceny nie pozwalała na wybór najkorzystniejszej ekonomicznie oferty.

               4.

               Zarzut czwarty, że skład komisji przetargowej nie był zgodny z zasadami i nie można zagwarantować jego bezstronności.

               5.

               Zarzut piąty, że oferent zakwalifikowany na pierwszym miejscu przedstawił rażąco niską ofertę.

               6.

               Zarzut szósty, dotyczący naruszenia zasad przejrzystości i równego traktowania kandydatów, oraz istnienia przewagi niezgodnej z zasadami dotyczącymi konfliktu interesów.

               7.

               Zarzut siódmy, że GSA popełniła szereg błędów w zakresie kryterium wyboru jakościowego.

               8.

               Zarzut ósmy, że GSA nie przestrzegała obowiązku uzasadnienia w zaskarżonych decyzjach.

               9.

               Zarzut dziewiąty, że wartość zamówienia jest znacznie niższa niż całkowita wartość podana w ogłoszeniu o zamówieniu opublikowanym przez GSA i w BAFO Eutelsatu.


title: Wykreślenie sprawy C-410/02

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/18

         Wykreślenie sprawy C-410/02 (1)

   (2005/C 45/34)

      (Język postępowania: angielski)

   Postanowieniem z dnia 25 października 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-410/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii.

      (1)  Dz.U. C 7 z 11.01.2003


title: Sprawa C-33/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Danii

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/25

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Danii
   (Sprawa C-33/10) (1)

   2011/C 63/47
   Język postępowania: duński
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa T-280/14: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – Ineos Manufacturing Deutschland i in. przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/31

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – Ineos Manufacturing Deutschland i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-280/14)
   2014/C 223/36
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ineos Manufacturing Deutschland GmbH (Kolonia, Niemcy), Ineos Phenol GmbH (Gladbeck, Niemcy) i Ineos Vinyls Deutschland GmbH (Wilhelmshaven, Niemcy) (przedstawiciele: C. Arhold, N. Wimmer, F. Wesche, L. Petersen i T. Woltering, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz ograniczenia „dopłaty EEG” (dopłaty przeznaczonej na finansowanie źródeł energii odnawialnej w Niemczech) w przypadku odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)];

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 TFUE ust. 1 i art. 108 TFUE poprzez błędne zakwalifikowanie systemu szczególnych wypłat wyrównawczych

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że decyzja o wszczęciu postępowania została wydana z naruszeniem art. 107 ust. 1 i art. 108 TFUE a także art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (1), ponieważ przewidziane w Gesetz für den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej: „EEG”) dopłaty EEG nie stanowią przyznania zasobów państwowych, a ograniczenie tych dopłat w przypadku odbiorców energochłonnych nie stanowi rezygnacji z uzyskania takich zasobów.

                           —

                           W związku z tym strona skarżąca twierdzi, że przeprowadzając badanie ww. środków Komisja zastosowała kryteria, które są niezgodne z zasadami określonymi w dotychczasowym orzecznictwie. W szczególności całkowicie pominęła kryterium, które w myśl dotychczasowego orzecznictwa jest konieczne do zakwalifikowania jako zasobów państwowych, a które jest związane z konkretnymi uprawnieniami organów państwowych do dysponowania rozpatrywanymi środkami i uznała za wystarczające to, że ustawodawca krajowy wywiera wpływ na przepływy pieniężne pomiędzy podmiotami prywatnymi, a organy regulacyjne kontrolują to, czy te podmioty spełniają określone w przepisach prawa wymogi.

                           —

                           Następnie strona skarżąca twierdzi, że Komisja jest związana swą decyzją, w której uznała, iż EEG 2000 nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, gdyż nie wiąże się z przeniesieniem zasobów państwoych i dlatego dopuściła się naruszenia prawa uznając EEG 2012 za wprowadzoną z naruszeniem prawa nową pomoc.

                           —

                           Ponadto Komisja nie przeprowadziła wystarczającej analizy i dlatego nie mogła ustalić, że system szczególnych wypłat wyrównawczych dla odbiorców energochłonnych jest uzasadniony celem, charakterem i wewnętrzną strukturą EEG 2012 i dlatego nie przysparza selektywnych korzyści.

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie art. 108 ust. 1 TFUE oraz art. 18 i 19 rozporządzenia nr 659/1999 ze względu na niezaproponowanie odpowiednich środków

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że badając EEG 2012 Komisja powinna była w każdym razie przeprowadzić przewidziane w art. 108 ust. 1 TFUE i art. 17-19 rozporządzenia nr 659/1999 postępowanie dotyczące pomocy istniejącej i winna była przed wszczęciem formalnego postępowania wyjaśniającego zaproponować Republice Federalnej Niemiec odpowiednie środki, zamiast poprzez zakwalifikowanie EEG 2012 jako nowej niezgłoszonej pomocy narażać podmioty gospodarcze na znaczne ryzyko ekonomiczne

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie prawa do bycia wysłuchanym

                           —

                           Skarżące twierdzą, że Komisja winna była w każdym razie przed wydaniem decyzji o takiej wadze prawnej wysłuchać ich stanowisk.

               4.

               Zarzut czwarty: niewystarczające uzasadnienie

                           —

                           Wreszcie strona skarżąca podnosi, że decyzja o wszczęciu postępowania nie została w wystarczający sposób uzasadniona.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. L 083, 27.3.1999, s.1).


title: Sprawa T-799/16: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2016 r. – Xiaomi/EUIPO – Dudingen Develops (MI)

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/43

         Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2016 r. – Xiaomi/EUIPO – Dudingen Develops (MI)
   (Sprawa T-799/16)
   (2017/C 022/59)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Xiaomi, Inc. (Pekin, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci T. Raab i C. Tenkhoff)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Dudingen Develops, SL (Numancia de la Sagra, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy „MI” – zgłoszenie nr 13 498 423

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 września 2016 r. w sprawie R 337/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji, w szczególności w zakresie, w jakim stwierdzono w niej brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do:

                           —

                           „Kabli elektrycznych; Powłok [osłon] kabli elektrycznych; Osłon kabli [przewodów]; Przedłużaczy elektrycznych; Elektrycznych emaliowanych przewodów; Lokalizatorów przewodów; Kabli elektrycznych pośrednich; Izolowanych przewodów elektrycznych; Drutów oporowych; Drutów termoparowych; Kabli metalowych [elektrycznych]; Złącz do kabli; Kabli pomiarowych; Kabli połączeniowych; Kanałów do kabli elektrycznych; Złączy kablowych do kabli elektrycznych; Przewodów montażowych [elektrycznych]; Rurek izolacyjnych na kable elektryczne; Kanałów do elektrycznych kabli; Puszek do kabli elektrycznych; Złączek kablowych do kabli elektrycznych; Złączek do przewodów [elektryczność]; Przewodów elektrycznych termoodpornych; Bloków połączeniowych [kable elektryczne]; Kasków do użytku przy uprawianiu sportów; Etykietek do oznaczania kabli elektrycznych; Złączy do kabli elektrycznych; Oznaczników przewodów elektrycznych; Elektrycznych kabli z izolacją mineralną; Końcówek wtykowych do przewodów elektrycznych; Elastycznych powłok (osłon) do kabli elektrycznych; Materiałów na przewody instalacji elektrycznych [kable]; Tulei łączących do kabli elektrycznych; Skrzynek przyłączowych do przewodów elektrycznych; Obudów [puszek] do złączy kablowych; Aparatur, urządzeń i kabli do zastosowania w elektryce; Zasilaczy sieciowych; Adapterów do wtyczek; Elektrycznych złączy dopasowujących; Złączy pośrednich do podłączania telefonów do aparatów słuchowych; Przejściówek [adapterów] podróżnych do wtyczek elektrycznych” z klasy 9 oraz „Plecaków; Małych plecaków; Toreb alpinistycznych” z klasy 18;

               —

               obciążenie EUIPO oraz drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-235/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 79/409/EWG — Ochrona dzikiego ptactwa — Obszary specjalnej ochrony — IBA 98 — Wartość — Jakość danych — Kryteria — Zakres swobodnego uznania — Klasyfikacja obszarów w oczywisty sposób niewystarczających pod względem liczby i powierzchni)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-235/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 79/409/EWG - Ochrona dzikiego ptactwa - Obszary specjalnej ochrony - IBA 98 - Wartość - Jakość danych - Kryteria - Zakres swobodnego uznania - Klasyfikacja obszarów w oczywisty sposób niewystarczających pod względem liczby i powierzchni)
   (2007/C 199/03)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: pełnomocnicy M. van Beek oraz G. Valero Jordana)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: pełnomocnik N. Díaz Abad)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 103, str. 1) — Brak zaklasyfikowania jako obszarów specjalnej ochrony ptactwa obszarów najbardziej odpowiednich dla zachowania gatunków z załącznika I tej dyrektywy oraz gatunków wędrownych
   Sentencja

               1)

               Nie klasyfikując we wspólnotach autonomicznych Andaluzji, Balearów, Wysp Kanaryjskich jako obszarów specjalnej ochrony ptactwa obszarów wystarczających pod względem liczby, aby zapewnić ochronę wszystkim gatunkom ptaków wymienionych w załączniku I do dyrektywy 79/409 Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, zmienionej w szczególności dyrektywą Komisji 97/49/WE z dnia 29 lipca 1997 r., a także niewymienionym w tym załączniku gatunkom wędrownym, a we wspólnotach autonomicznych Andaluzji, Balearów, Wysp Kanaryjskich, Kastylii La Manchy, Katalonii, Galicji i Walencji obszarów wystarczających pod względem powierzchni, aby zapewnić ochronę tym gatunkom ptaków, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 4 ust. 1 i 2 tej dyrektywy.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 201 z 7.8.2004.


title: Sprawa T-357/14: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2014 r. – Experience Hendrix przeciwko OHIM – JH Licence (Jimi Hendrix)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/43

         Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2014 r. – Experience Hendrix przeciwko OHIM – JH Licence (Jimi Hendrix)
   (Sprawa T-357/14)
   2014/C 253/57
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Experience Hendrix LLC (Tukwila, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: M. Vanhegan, barrister, oraz P. Gardiner, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: JH Licence GmbH (Pommelsbrunn, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 24 marca 2014 r. w sprawie R 782/2012-4;

               —

               unieważnienie spornego wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               obciążenie właściciela wspólnotowego znaku towarowego kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przez Wydziałem Unieważnień;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniach przed Izbą Odwoławczą i Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Słowny znak towarowy „Jimi Hendrix” dla towarów i usług z klas 9 i 15 – zgłoszenie nr 4 626 685

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: JH Licence GmbH

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) oraz art. 53 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień oraz oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 53 ust. 2 lit. a) oraz art. 78 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 53 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-487/12: Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2012 r. — Eckes-Granini przeciwko OHIM — Panini (PANINI)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/54

         Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2012 r. — Eckes-Granini przeciwko OHIM — Panini (PANINI)
   (Sprawa T-487/12)
   2013/C 26/110
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Eckes-Granini Group GmbH (Nieder-Olm, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Berlit)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Panini SpA (Modena, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 września 2012 r. w sprawie R 2393/2011-2; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Panini SpA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „PANINI” dla towarów z klasy 32 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8721987

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowy znak towarowy nr 121780 „GRANINI” między innymi dla towarów z klasy 32; słowny znak towarowy „GRANINI” zarejestrowany w Niemczech pod nr. 30315871 między innymi dla towarów z klasy 32

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-16/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem House of Lords, wydanym w dniu 2 grudnia 2004 r., w sprawie The Queen na wniosek 1) Veli Tum oraz 2) Mehmeta Dari przeciwko Secretary of State for the Home Department

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem House of Lords, wydanym w dniu 2 grudnia 2004 r., w sprawie The Queen na wniosek 1) Veli Tum oraz 2) Mehmeta Dari przeciwko Secretary of State for the Home Department
   (Sprawa C-16/05)
   (2005/C 69/17)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 19 stycznia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem House of Lords (Zjednoczone Królestwo), wydanym w dniu 2 grudnia 2004 r. w sprawie The Queen na wniosek 1) Veli Tum oraz 2) Mehmeta Dari przeciwko Secretary of State for the Home Department.
   House of Lords zwróciła się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy art. 41 ust. 1 protokołu dodatkowego do Układu Stowarzyszeniowego podpisanego w Brukseli w dniu 23 listopada 1970 r. należy interpretować w ten sposób, iż od dnia jego wejścia w życie w Państwie Członkowskim zabrania on temu Państwu Członkowskiemu wprowadzania nowych ograniczeń w odniesieniu do warunków i procedury wjazdu na jego terytorium obywatela tureckiego, który zamierza podjąć działalność gospodarczą w tym Państwie Członkowskim?


title: Sprawa F-95/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 10 lutego 2012 r. — Bömcke przeciwko EBI

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/39

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 10 lutego 2012 r. — Bömcke przeciwko EBI
   (Sprawa F-95/10) (1)

   2012/C 138/97
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010, s. 62.


title: Sprawa F-72/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 29 września 2011 r. — da Silva Tenreiro przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Zatrudnienie — Artykuł 7 ust. 1 regulaminu pracowniczego — Artykuł ust. 1 lit. a)i b regulaminu pracowniczego — Oczywisty błąd w ocenie — Nadużycie władzy — Uzasadnienie)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/24

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 29 września 2011 r. — da Silva Tenreiro przeciwko Komisji
   (Sprawa F-72/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Artykuł 7 ust. 1 regulaminu pracowniczego - Artykuł ust. 1 lit. a)i b regulaminu pracowniczego - Oczywisty błąd w ocenie - Nadużycie władzy - Uzasadnienie)
   2012/C 138/46
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mario Paulo da Silva Tenreiro (Kraiinem, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers i P. Pecho, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji odrzucającej kandydaturę skarżącego na stanowisko dyrektora dyrekcji E „Wymiar sprawiedliwości” w dyrekcji generalnej „Wymiar sprawiedliwości, wolność i bezpieczeństwo”, jak również decyzji o powołaniu nowego dyrektora. Po drugie, stwierdzenie nieważności decyzji o zakończeniu postępowania w sprawie obsadzenia stanowiska dyrektora dyrekcji F „Bezpieczeństwo” w dyrekcji generalnej „Wymiar sprawiedliwości, wolność i bezpieczeństwo”, jak również decyzji o powołaniu nowego dyrektora

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżący zostaje obciążony kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010, s. 49.


title: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 14 października 2004 r. w sprawie C-238/03 P: Maja Srl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Pomoc finansowa Wspólnoty — Cofnięcie pomocy przyznanej na modernizację jednostki produkcji rolnej)

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/12

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 14 października 2004 r.
   w sprawie C-238/03 P: Maja Srl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Odwołanie - Pomoc finansowa Wspólnoty - Cofnięcie pomocy przyznanej na modernizację jednostki produkcji rolnej)
   (2005/C 45/23)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-238/03 P, mającej za przedmiot odwołanie na podstawie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości wniesione w dniu 28 maja 2003 r., Maja Srl, dawniej Ca' Pasta Srl (adwokaci: P. Piva, R. Mastroianni i G. Arendt), w której drugą stroną w postępowaniu jest Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. Cattabriga i L. Visaggio, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro), Trybunał (szósta izba), w składzie: A. Borg Barthet (sprawozdawca), prezes, J. Malenovský i U. Lõhmus, sędziowie; rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 października 2004 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Maja Srl zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 213 z 6.9.2003


title: Sprawa T-6/10: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2010 r. — Sviluppo Globale przeciwko Komisji

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/47

         Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2010 r. — Sviluppo Globale przeciwko Komisji
   (Sprawa T-6/10)
   2010/C 51/85
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Sviluppo Globalne GEIE (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Sciaudone, R. Sciaudone i A. Neri)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 10 listopada 2009 r. i z dnia 26 listopada 2009 r.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga skierowana jest z jednej strony na decyzję Komisji z dnia 10 listopada 2009 r., w drodze której Komisja odrzuciła ofertę złożoną przez konsorcjum ITAK (skarżący był członkiem tego konsorcjum i sprawował zarząd na jego rzecz) w ramach zamówienia publicznego EUROPEAID/127843/D/SER/KOS, mającego za przedmiot wsparcie administracji celnej i skarbowej w Kosowie, a z drugiej strony na decyzję Komisji z dnia 26 listopada 2009 r. w sprawie wniosku konsorcjum ITAK o udzielenie dostępu do dokumentacji tego zamówienia publicznego.
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 10 listopada 2009 r. skarżący opiera na następujących zarzutach:

               —

               naruszenie obowiązku uzasadnienia z tego względu, że Komisja nie przekazała żadnych informacji co do cech i zalet wybranej oferty;

               —

               naruszenie obowiązków Komisji określonych w pkt 2.4.15 „Praktycznego przewodnika dla zamówień publicznych w związku z działaniami zewnętrznymi” Wspólnoty Europejskiej oraz jej obowiązku starannej administracji. Pozwana nie odpowiedziała bowiem na zastrzeżenia podniesione na podstawie pkt 2.4.15 przewodnika;

               —

               oczywisty błąd w ocenie jakości oferty technicznej złożonej przez konsorcjum ITAK, w zakresie w jakim komitet oceniający uznał za niewystarczającą i nieodpowiednią technicznie ofertę złożoną przez trzy organy administracji (skarbowej celnej) z aż trzech państw członkowskich Unii Europejskiej;

               —

               oczywisty błąd w ocenie cech oferty technicznej, na którą udzielono zamówienia. Komitet oceniający przyznał ofercie konsorcjum złożonego z biegłych informatyków i kierownika zespołu, który w przeszłości otrzymywał przeciętne oceny od Komisji, nadzwyczaj wysoką ilość punktów.

         Żądanie stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 26 listopada 2009 r. skarżący opiera na następujących zarzutach:

               —

               naruszenie art. 7 rozporządzenia Komisji nr 1049/2001 (1), ponieważ Komisja nie rozpatrzyła wniosku o udzielenie dostępu niezwłocznie, nie wysłała potwierdzenia odbioru i uznała, że może ten wniosek po prostu zignorować;

               —

               naruszenie art. 8 rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ Komisja nie rozpatrzyła niezwłocznie wniosku potwierdzającego złożonego przez konsorcjum ITAK i również w tym przypadku nie wysłała potwierdzenia odbioru, a w końcu uznała, że może odpowiedzieć na wniosek po upływie terminu przewidzianego na odpowiedź;

               —

               naruszenie ogólnych zasad dotyczących dostępu do dokumentów, które zostały określone w rozporządzeniu nr 1049/2001 i w odnośnym orzecznictwie. W szczególności Komisja posunęła się do tego, że nie udzieliła nawet tych informacji, które przekazano wcześniej skarżącemu;

               —

               w ostatniej kolejności naruszenie art. 4 ust. 2, 3 i 6 rozporządzenia nr 1049/2001.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa T-220/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 września 2007 r. — JAKO-O przeciwko OHIM — P.I. Fashion (JAKO-O)

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/41

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 września 2007 r. — JAKO-O przeciwko OHIM — P.I. Fashion (JAKO-O)
   (Sprawa T-220/06) (1)

   (2007/C 247/68)

      Język postępowania: angielski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 249 z 14.10.2006.


title: Sprawa T-305/08: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/31

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-305/08)
   (2008/C 272/58)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: F. Arena, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. ustanawiającego środki nadzwyczajne w odniesieniu do statków rybackich do połowów okrężnicą prowadzących połowy tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim, na wschód od 45o długości geograficznej zachodniej, oraz w Morzu Śródziemnym, opublikowanego w Dz.U. L 155 z dnia 13 czerwca 2008 r., w części, w której z dniem 16 czerwca 2008 r. zabrania się połowów tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim na wschód od 45o długości geograficznej zachodniej oraz w Morzu Śródziemnym przez statki rybackie do połowów okrężnicą pływające pod banderą włoską oraz w części, w której zabrania się tym statkom przechowywania na statku, umieszczania w sadzach w celu tuczenia i w celach hodowlanych, przeładunku, transferu i wyładunku ryb pochodzących ze stad tuńczyka błękitnopłetwego.

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Rząd włoski zaskarżył do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. ustanawiającego środki nadzwyczajne w odniesieniu do statków rybackich do połowów okrężnicą prowadzących połowy tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim, na wschód od 45o długości geograficznej zachodniej, oraz w Morzu Śródziemnym.
   Skarga opiera się na pięciu zarzutach.
   W pierwszym zarzucie skarżąca podnosi, że zaskarżone rozporządzenie jest całkowicie pozbawione uzasadnienia, albowiem twierdzenie jakoby flota włoska wyczerpała swe uprawnienia do połowów w dniu 16 czerwca 2008 r. nie zostało poparte żadnym argumentem innym niż jedynie odwołanie się do istnienia jakichś bliżej nieokreślonych danych będących w posiadaniu Komisji oraz do treści (równie nieokreślonej) sprawozdań jej własnych inspektorów.
   W drugim zarzucie skarżąca zgłasza uchybienie wynikające z nadużycia władzy i twierdzi, że Komisja przyjęła środek nadzwyczajny, o którym mowa w art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002, nie na podstawie istnienia przesłanek przewidzianych w owym przepisie, lecz w odmiennym celu przeprowadzenia interwencji wobec rzekomego niewywiązywania się państwa członkowskiego ze zobowiązań ciążących na nim na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1559/2007.
   W trzecim zarzucie podnosi się naruszenie art. 7 i 26 rozporządzenia nr 2371/2002 z tego względu, iż zdaniem skarżącej przesłanki faktyczne wskazane przez Komisję mogłyby co najwyżej uzasadniać przyjęcie środków w rozumieniu wspomnianego art. 26 (zgodnie z procedurą przewidzianą w tym przepisie), nie zaś w rozumieniu art.7.
   W czwartym zarzucie skarżąca twierdzi, że zaskarżony akt jest wadliwy z powodu przeinaczenia faktów, albowiem z danych przesłanych Komisji przez władze włoskie wynika jej zdaniem, iż także w okresie późniejszym w stosunku do dnia przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia ilość tuńczyka błękitnopłetwego łowiona przez statki pływające pod banderą włoską plasowała się poniżej pułapu 50 % przydziału, tak iż przesłanka faktyczna, na której opiera się sporny środek (przekroczenie uprawnienia do połowów przez flotę włoską) nie istnieje.
   W piątym i ostatnim zarzucie skarżąca podnosi wadliwość aktu polegającą na braku uzasadnienia obejmującego istnienie naruszeń w zakresie rozporządzenia nr 1559/2007, które także zarzucane są w sposób ogólnikowy, bez wskazania charakteru owych naruszeń ani okoliczności, na podstawie których został wyciągnięty wniosek o dopuszczeniu się uchybienia przez państwo członkowskie zobowiązaniom wypływającym z rzeczonego rozporządzenia.