title: Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 13 lutego 2012 r. # Budapesti Erőmű Zrt przeciwko Komisji Europejskiej. # Pomoc państwa - Hurtowy rynek energii elektrycznej - Korzystne warunki umów kupna energii elektrycznej przyznane przez węgierskie przedsiębiorstwo publiczne niektórym producentom energii elektrycznej - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Nowa pomoc - Kryterium inwestora prywatnego. # Sprawy połączone T-80/06 i T-182/09.

text:
      Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 13 lutego 2012 r. –
      Budapesti Erőmű przeciwko Komisji
      (sprawy połączone T‑80/06 i T‑182/09)
      Pomoc państwa – Hurtowy rynek energii elektrycznej – Korzystne warunki umów kupna energii elektrycznej przyznane przez węgierskie przedsiębiorstwo publiczne niektórym producentom
         energii elektrycznej – Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie – Nowa pomoc – Kryterium inwestora prywatnego

      1.                     Skarga o stwierdzenie nieważności – Akty podlegające zaskarżeniu – Akty wywołujące wiążące skutki prawne – Decyzja Komisji
            o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w odniesieniu do wdrażanego środka krajowego uznanego tymczasowo za nową
            pomoc – Dopuszczalność (art. 87 ust. 1 WE, art. 88 ust. 2, 3 WE, art. 230 WE) (por. pkt 37–39, 41)
      2.                     Pomoc przyznawana przez państwa – Pomoc nowa i pomoc istniejąca – Przystąpienie nowego państwa członkowskiego do Unii Europejskiej
            – Rozróżnienie w zależności od przepisów szczególnych zawartych w załączniku IV do aktu przystąpienia – Możliwość zakwalifikowania
            jako nowej pomocy środka niestanowiącego początkowo pomocy państwa – Korzystne warunki przyznane niektórym węgierskim producentom
            energii elektrycznej– Kwalifikacja jako nowej pomocy (art. 87 ust. 1 WE, art. 88 ust. 1, 3 WE; akt przystąpienia z 2003 r.,
            załącznik IV; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 1) (por. pkt 50, 51, 54–56, 59)
      3.                     Pomoc przyznawana przez państwa – Pojęcie – Ocena według kryterium inwestora prywatnego – Umowy kupna energii elektrycznej
            gwarantujące producentom energii elektrycznej minimalną ilość zakupu i wynagrodzenie kosztów stałych i kapitału – Włączenie
            (art. 87 ust. 1 WE) (por. pkt 65, 66, 69, 71, 77–79, 82)
      4.                     Pomoc przyznawana przez państwa – Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi – Naruszenie konkurencji – Kryteria
            oceny – Sektor, który został zliberalizowany (art. 87 ust. 1 WE) (por. pkt 95–97)
      5.                     Pomoc przyznawana przez państwa – Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność pomocy ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej zwrot
            –Uprawnienie Komisji do pozostawienia władzom krajowym zadania dokładnego obliczenia kwot podlegających zwrotowi – Wskazanie
            metodologii dokonywania zwrotu w ostatecznej decyzji – Pomoc państwa na rynku energii elektrycznej (art. 88 WE; rozporządzenie
            Rady nr 659/1999, art. 14 ust. 1) (por. pkt 106–110, 113–115)
      6.                     Pomoc przyznawana przez państwa – Badanie przez Komisję – Umowy kupna energii elektrycznej gwarantujące producentom energii
            elektrycznej minimalną ilość zakupu i wynagrodzenie kosztów stałych i kapitału – Wydanie jednej decyzji w stosunku do wszystkich
            umów kupna po zbadaniu podobieństw wszystkich umów i ich specyficznych elementów– Dopuszczalność (art. 87 ust. 1 WE) (por.
            pkt 129–131)
      7.                     Skarga o stwierdzenie nieważności – Zarzuty – Nadużycie władzy – Pojęcie (art. 230 WE) (por. pkt 140)
      8.                     Pomoc przyznawana przez państwa – Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie pomocy państwa
            – Obowiązek uzasadnienia – Zakres (art. 88 ust. 2, 3 WE, art. 253 WE; rozporządzenie Rady nr 659/1999, art. 6) (por. pkt 143)
      Przedmiot

               W sprawie T‑80/06, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji, przekazanej Węgrom w piśmie z dnia 9 listopada 2005 r.,
                  o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE w sprawie pomocy państwa C 41/2005 (ex NN 49/2005) – „Koszty osierocone”
                  na Węgrzech oraz, w sprawie T‑182/09, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2009/609/WE z dnia 4 czerwca 2008 r.
                  w sprawie pomocy państwa C 41/05 udzielonej przez Węgry w ramach długoterminowych umów o zakup energii (Dz.U. 2009, L 225,
                  s. 53)

            Sentencja

                  1)

                  	Skargi zostają oddalone.

                  2)

                  	Budapesti Erőmű Zrt zostaje obciążona kosztami postępowania.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (pierwsza izba) z dnia 16 kwietnia 2008 r. # Citigroup, Inc. i Citibank, NA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego CITI - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy CITIBANK - Względna podstawa odmowy rejestracji - Renoma - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94. # Sprawa T-181/05.

text:
      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (pierwsza izba)
      z dnia 16 kwietnia 2008 r. (*)

      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego CITI – Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy CITIBANK – Względna podstawa odmowy rejestracji – Renoma – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94
      W sprawie T‑181/05
      Citigroup, Inc., dawniej Citicorp, z siedzibą w Nowym Jorku, Nowy Jork, (Stany Zjednoczone),

      Citibank, NA, z siedzibą w Nowym Jorku,

      początkowo reprezentowane przez adwokatów V. von Bomhard, A. W. Rencka oraz A. Pohlmanna, a następnie przez V. von Bomhard,
         A. W. Rencka, oraz H. O’Neilla, solicitor,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowanemu przez  J. Garcíę Murillo oraz D. Botisa, działających w charakterze pełnomocników,

      strona pozwana,
      w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest:

      Citi, SL, z siedzibą w Madrycie (Hiszpania), reprezentowana przez adwokata M. Peris Rierę,

      mającej za przedmiot skargę na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 marca 2005 r. (sprawa R 173/2004-1), dotyczącą
         postępowania w sprawie sprzeciwu między Citicorp a Citi SL oraz postępowania w sprawie sprzeciwu między Citibank NA a Citi SL,

      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI WSPÓLNOT EUROPEJSKICH (pierwsza izba),
      w składzie: J. D. Cooke, prezes, I. Labucka i M. Prek, sędziowie,
      sekretarz: K. Andová, administrator,
      po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 10 maja 2005 r.,
      po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną przez OHIM w sekretariacie Sądu w dniu 6 kwietnia 2006 r.,
      po zapoznaniu się z odpowiedzią interwenienta na skargę złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 6 kwietnia 2006 r.,
      uwzględniając wejście spółki Citigroup Inc. w prawa skarżącej spółki Citicorp,
      po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 11 lipca 2007 r.,
      po ponownym otwarciu procedury ustnej w dniu 21 listopada 2007 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
       Okoliczności powstania sporu
      1        W dniu 20 grudnia 1999 r. Citi SL, będąca spółką prawa hiszpańskiego, dokonała na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94
         z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1), z późn. zm., zgłoszenia do Urzędu
         Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) wspólnotowego znaku towarowego.

      2        Znakiem towarowym, którego dotyczy zgłoszenie, jest następujące oznaczenie graficzne:

      3        Usługi, dla których wniesiono o rejestrację, należą do klasy 36 Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji
         towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., zrewidowanego i zmienionego, i odpowiadają następującemu
         opisowi: „pośrednictwo celne, wycena [szacowanie wartości] nieruchomości, pośrednictwo w obrocie nieruchomościami, zarządzanie
         nieruchomościami i ich wycena”.

      4        W dniu 11 grudnia 2000 r. wniosek ten opublikowany został w Biuletynie wspólnotowych znaków towarowych nr 98/2000.

      5        W dniu 12 marca 2001 r. Citicorp, która następnie połączyła się z Citigroup Inc., zostając przez nią wchłoniętą, wniosła sprzeciw
         wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego. Sprzeciw został oparty na następujących wcześniejszych rejestracjach i wcześniejszym
         zgłoszeniu:

      –        słowny niemiecki znak towarowy CITI o nr 39847157, zarejestrowany w dniu 17 marca 2000 r. w odniesieniu do „spraw nieruchomości”
         i „spraw finansowych”, należących do klasy 36;

      –        zgłoszenie przedstawionego poniżej graficznego wspólnotowego znaku towarowego nr 1084532, złożone w dniu 23 lutego 1999 r.
         w odniesieniu do „spraw nieruchomości” i „spraw finansowych”, należących do klasy 36:

      –        słowny wspólnotowy znak towarowy CITICORP o nr 65367, zarejestrowany w dniu 9 grudnia 1998 r. dla „spraw nieruchomości” należących
         do klasy 36.

      6        W tym samym dniu Citibank NA wniosła sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego oparty na następujących jedenastu
         słownych wspólnotowych znakach towarowych, z których wszystkie zarejestrowane zostały dla „spraw finansowych” i „spraw nieruchomości”,
         należących do klasy 36: CITIBANK, CITIBANKING, CITICARD, CITIGOLD, CITIPHONE, CITIBASICS, CITIBUSINESS, CITIONE, CITIDIRECT,
         CITINETTING i THE CITI NEVER SLEEPS.

      7        Pismem z dnia 3 sierpnia 2001 r. OHIM poinformował strony o połączeniu obu postępowań w sprawie sprzeciwu celem ich łącznego
         rozpoznania.

      8        Decyzją z dnia 24 lutego 2004 r. Wydział Sprzeciwów uwzględnił sprzeciw zgłoszony przez skarżące na podstawie art. 8 ust. 5
         rozporządzenia nr 40/94, odrzucił zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego i obciążył interwenienta kosztami.

      9        W dniu 2 marca 2004 r. interwenient wniósł do OHIM odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów.

      10      Decyzją z dnia 1 marca 2005 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Pierwsza Izba Odwoławcza OHIM uchyliła decyzję Wydziału
         Sprzeciwów. Uwzględniła ona sprzeciw w zakresie, w jakim dotyczył on usług wyceny nieruchomości, pośrednictwa obrotu nieruchomościami,
         zarządzania nieruchomościami i ich wyceny, lecz odrzuciła go w odniesieniu do usług pośrednictwa celnego.

      11      Izba Odwoławcza uznała zasadniczo, że art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94 nie znajduje zastosowania w sprawie. Wbrew stanowisku
         Wydziału Sprzeciwów, Izba Odwoławcza doszła do przekonania, że brak jest dowodów na to, iż rodzina znaków, dla której element
         „citi” stanowi wspólny mianownik, cieszy się renomą i że odbiorcy postrzegają wcześniejszy znak towarowy CITIBANK jako część
         rodziny znaków towarowych przysługujących skarżącym. W ocenie Izby Odwoławczej skarżącym przysługują jedynie prawa do renomowanego
         znaku towarowego, jakim jest wcześniejszy znak towarowy CITIBANK, i to wyłącznie w odniesieniu do spraw finansowych. Izba
         ta uważa jednak, że ten ostatni znak towarowy oraz zgłoszony znak towarowy CITI nie są podobne w rozumieniu art. 8 ust. 5
         rozporządzenia nr 40/94. Izba Odwoławcza uznała więc, że nie jest konieczne rozpatrzenie sprawy w świetle tego przepisu.

      12      Tym niemniej Izba Odwoławcza utrzymała w mocy zawarte w zaskarżonej decyzji rozstrzygnięcie o odrzuceniu zgłoszenia w odniesieniu
         do spraw nieruchomości na podstawie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, stwierdzając, że w odniesieniu do zgłoszonego
         znaku towarowego i wcześniejszego niemieckiego znaku towarowego CITI, zarejestrowanego dla spraw finansowych i spraw nieruchomości,
         występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Izba Odwoławcza uwzględniła zgłoszenie w odniesieniu do usług pośrednictwa
         celnego, uznawszy, że usługi te oraz usługi objęte wcześniejszym znakiem towarowym CITI nie są podobne.

       Żądania stron
      13      Skarżące wnoszą do Sądu o:

      –        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
      –        obciążenie OHIM i interwenienta kosztami postępowania.
      14      OHIM wnosi do Sądu o:

      –        oddalenie pierwszego i drugiego zarzutu skarżących;
      –        w odniesieniu do zarzutu trzeciego – dokonanie oceny, czy między występującymi w sprawie oznaczeniami występują podobieństwa:
      –        w razie uznania przez Sąd, że oznaczenia te są podobne, albo zbadanie pozostałych przesłanek stosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia
         nr 40/94 i – w takim przypadku – stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i obciążenie każdej ze stron kosztami własnymi;
         albo – jeśli nie można przeprowadzić takiego badania – stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, przekazanie sprawy Izbie
         Odwoławczej do ponownego rozpoznania i obciążenie każdej ze stron kosztami własnymi;

      –        w razie uznania przez Sąd zawartych w zaskarżonej decyzji wniosków za uzasadnione w kontekście art. 8 ust. 5 rozporządzenia
         nr 40/94 – oddalenie skargi i obciążenie skarżących kosztami postępowania.

      15      Na rozprawie OHIM wniósł o obciążenie stron kosztami własnymi na wypadek wygrania sprawy przez skarżących.

      16      Interwenient wnosi do Sądu o:

      –        oddalenie skargi;
      –        obciążenie skarżących kosztami postępowania.
       Co do prawa
       W przedmiocie dopuszczalności niektórych żądań OHIM
      17      Izba Odwoławcza uznała, wbrew twierdzeniom skarżących, że brak jest podobieństw między znakiem towarowym CITIBANK a zgłoszonym
         znakiem CITI. Jednak w odpowiedzi na skargę OHIM przyłącza się do argumentów skarżących przedstawionych w ramach drugiej części
         zarzutu trzeciego, a dotyczących nieprawidłowej oceny przez Izbę Odwoławczą podobieństwa występujących w sprawie oznaczeń
         w kontekście art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94.

      18      W tym miejscu należy wskazać, iż odnośnie do postępowania dotyczącego decyzji izby odwoławczej wydanej w związku z postępowaniem
         w sprawie sprzeciwu, Sąd orzekł, że choć OHIM nie ma czynnej legitymacji wymaganej do wniesienia skargi na decyzję izby odwoławczej,
         nie może być on za każdym razem zobowiązany do obrony wszystkich zaskarżonych decyzji izb czy też do żądania bezwzględnie
         oddalenia wszystkich skierowanych przeciwko takim decyzjom skarg (wyroki Sądu: z dnia 30 czerwca 2004 r. w sprawie T‑107/02
         GE Betz przeciwko OHIM – Atofina Chemicals (BIOMATE), Zb.Orz. s. II‑1845, pkt 34, z dnia 25 października 2005 r. w sprawie
         T‑379/03 Peek & Cloppenburg przeciwko OHIM (Cloppenburg), Zb.Orz. s. II‑4633, pkt 22 oraz z dnia 16 stycznia 2007 r. w sprawie
         T‑53/05 Calavo Growers przeciwko OHIM – Calvo Sanz (Calvo), dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 26).

      19      Nic nie stoi na przeszkodzie temu, aby OHIM przyłączył się do żądania strony skarżącej lub też – przedstawiwszy wszystkie
         argumenty, jakie uzna za właściwe celem udzielenia Sądowi wyjaśnień – poprzestał na pozostawieniu rozstrzygnięcia uznaniu
         Sądu (wyżej wymieniony w pkt 18 wyrok w sprawie BIOMATE, pkt 36 oraz ww. w pkt 18 wyrok w sprawie Cloppenburg, pkt 22).

       Co do istoty sprawy
      20      W uzasadnieniu skargi skarżące podnoszą trzy zarzuty. Pierwszy z nich dotyczy naruszenia art. 73 zdanie drugie rozporządzenia
         nr 40/94, drugi – naruszenia art. 73 zdanie pierwsze oraz art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94, natomiast trzeci z nich
         dotyczy naruszenia art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94.

      21      Sąd uważa, że w pierwszej kolejności należy przeanalizować zarzut trzeci.

      22      Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94, składa się z trzech części, w ramach których skarżące
         wskazują, iż:

      –        Izba Odwoławcza nieprawidłowo oceniła renomę ich znaków;
      –        Izba Odwoławcza dopuściła się błędu w ocenie podobieństwa między znakiem towarowym CITIBANK a znakiem zgłoszonym;
      –        w sprawie występują pozostałe przesłanki stosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94.
       Argumenty stron
      23      W ramach pierwszej części omawianego zarzutu skarżące nie zgadzają się zasadniczo z Izbą Odwoławczą co do tego, że nie udało
         im się wykazać renomy przysługującej im rodziny znaków, z wyjątkiem znaku CITIBANK.

      24      W ramach drugiej części tego zarzutu skarżące twierdzą, że analiza podobieństw między wcześniejszym znakiem towarowym CITIBANK
         a zgłoszonym znakiem towarowym powinna była opierać się na założeniu, że znaki te wywołują u konsumentów przekonanie o istnieniu
         związku między objętymi nimi usługami.

      25      Zdaniem skarżących Izba Odwoławcza nieprawidłowo zinterpretowała kryteria oceny podobieństwa oznaczeń w świetle art. 8 ust. 5
         rozporządzenia nr 40/94. Ich zdaniem Izba Odwoławcza powinna była ustalić, czy stopień podobieństwa między renomowanym znakiem
         towarowym a zgłoszonym oznaczeniem wywołuje wśród danego kręgu odbiorców przekonanie o istnieniu między nimi związku w rozumieniu
         pkt 29 i 30 wyroku Trybunału z dnia 23 października 2003 r. w sprawie C‑408/01 Adidas-Salomon i Adidas Benelux, Rec. s. I‑12537,
         zwanego dalej „wyrokiem w sprawie Adidas”. Izba Odwoławcza nie zastosowała jednak tego kryterium, lecz dokonała zwykłej analizy
         kolidujących znaków towarowych.

      26      Skarżące nie zgadzają się poza tym z założeniem Izby Odwoławczej, zgodnie z którym dany krąg odbiorców cechuje bardzo wysoki
         poziom uwagi. Twierdzą one po pierwsze, że sprawy finansowe co do zasady nie wymagają takiego poziomu uwagi, ponieważ obejmują
         różnego rodzaju usługi, w tym czynności bardzo proste. Po drugie uważają one, że Izba Odwoławcza wzięła jedynie pod uwagę
         konsumentów, do których skierowany jest wcześniejszy znak towarowy, podczas gdy należało uwzględnić konsumentów usług wymienionych
         w zgłoszeniu, a mianowicie usług „pośrednictwa celnego” i „pośrednictwa w obrocie nieruchomościami”.

      27      Odbiorcy pamiętają renomowany znak towarowy CITIBANK przede wszystkim z uwagi na jego odróżniający przedrostek „citi”, a nie
         opisową końcówkę „bank”. Skarżące podkreślają, że przedrostek „citi” nie może być uznany za element opisowy, jako że słowo
         takie nie występuje w języku angielskim. Renoma znaku towarowego CITIBANK wynika wyłącznie z przedrostka „citi”, będącego
         jego elementem dominującym i odróżniającym, podczas gdy element „bank” ma walor czysto opisowy.

      28      Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę faktu, że renoma znaku towarowego CITIBANK jest szczególnie ugruntowana w tych państwach
         członkowskich, w których język angielski nie jest językiem zwykle używanym, takich jak Hiszpania czy Grecja. W krajach tych
         określenie „citi” nie jest pojmowane natychmiast jako odpowiednik słowa „city” (z hiszpańskiego: „ciudad”, z greckiego „polis”).

      29      Skarżące twierdzą ponadto, że Izba Odwoławcza powinna była uwzględnić fakt, iż dzięki swojej renomie znak towarowy CITIBANK
         uzyskał wśród odbiorców drugie znaczenie, jako że postrzegają go oni jako znak towarowy należący do spółki Citibank. Odbiorcom
         nie przyjdzie nigdy na myśl „bank w mieście”, lecz przypomną sobie natychmiast o Citibank, bardzo dobrze znanym banku, którego
         specyficzna nazwa brzmi Citi.

      30      Skarżące twierdzą, że między występującymi w sprawie usługami występuje oczywisty związek, który wywołuje prawdopodobieństwo
         nienależnego korzystania przez zgłoszony znak towarowy z renomy wcześniejszych znaków towarowych lub zaszkodzenia im.

      31      Wskazują one, że jeśli chodzi o usługi „pośrednictwa celnego”, agenci oferują szereg usług, które mogą być uznane za usługi
         finansowe, jako że zaspokajają one potrzeby finansowe konsumentów. Obejmują one transakcje monetarne dokonywane na rzecz innych
         przedsiębiorstw, a nie na rachunek agentów, czyli działalność typową dla podmiotów świadczących usługi finansowe, tak jak
         skarżące. Konsumenci mogą zatem łatwo skojarzyć usługi „pośrednictwa celnego” z usługami finansowymi.

      32      Odnosząc się do usług dotyczących nieruchomości, skarżące twierdzą, że również między tymi usługami a usługami finansowymi
         istnieje związek, w szczególności jeśli chodzi o kredyty udzielane na zakup nieruchomości i ustanawiane w takich przypadkach
         hipoteki.

      33      W ramach trzeciej części zarzutu skarżące twierdzą, że w sprawie zaistniały także pozostałe przesłanki stosowania art. 8 ust. 5
         rozporządzenia nr 40/94.

      34      Twierdzą one po pierwsze, że zgłoszone oznaczenie korzysta w sposób nienależny z renomy znaków towarowych CITI oraz z renomy
         znaku towarowego CITIBANK. Skojarzenie zgłoszonego znaku towarowego z usługami finansowymi i bankowymi skarżących wywoła przeświadczenie
         o niezawodności i pewnej inwestycji, które może wprowadzić w błąd i którego konsekwencją może być nieuzasadnione przeniesienie
         wyobrażenia. Skarżące podkreślają w tym względzie, że znak towarowy CITIBANK jest jednym z najbardziej cenionych znaków towarowych
         na świecie i że o jakości znaków towarowych zawierających element „citi” świadczą liczne nagrody uzyskane przez doskonałe
         usługi Citigroup.

      35      Po drugie używanie zgłoszonego oznaczenia skutkuje osłabieniem renomy i charakteru odróżniającego znaków towarowych CITI.
         W zetknięciu ze zgłoszonym oznaczeniem konsumentom przyjdą natychmiast na myśl usługi finansowe skarżących, z uwagi na niewątpliwą
         reputację ich znaków towarowych. W konsekwencji odróżniający charakter tych znaków towarowych będzie mniejszy, a odbiorcy
         nie będą już kojarzyli określenia „citi” ze znakami towarowymi skarżących.

      36      Po trzecie skarżące wskazują na wysokie prawdopodobieństwo tego, że zgłoszone oznaczenie zaszkodzi renomie znaków towarowych
         CITI. Podkreślają one, że uregulowania dotyczące usług finansowych są bardziej surowe niż odnoszące się do usług „pośrednictwa
         celnego” oraz usług dotyczących nieruchomości. Świadcząc usługi o niższej jakości niż wymagana w stosunku do usług finansowych,
         interwenient będzie szkodził renomie znaków towarowych CITI.

      37      Po czwarte skarżące podnoszą, że interwenient nie przedstawił żadnego dowodu na to, że używanie zgłoszonego znaku towarowego
         jest uzasadnione.

      38      W odniesieniu do pierwszej części zarzutu OHIM uważa również, że wcześniejszy znak towarowy CITIBANK cieszy się dużą renomą
         w odniesieniu do usług finansowych.

      39      OHIM dodaje, że im większy charakter odróżniający i im znaczniejsza renoma znaku towarowego, tym łatwiej jest uznać, że doszło
         do naruszenia, zarówno dlatego że znaczącej renomie łatwiej jest zaszkodzić i jest ona bardziej podatna na próby jej nienależnego
         wykorzystania, jak i z tego względu, że znaki towarowe cieszące się renomą są łatwiej rozpoznawalne, nawet jeśli występują
         w połączeniu z innymi elementami.

      40      Jesli chodzi o drugą część zarzutu, OHIM uważa, że Izba Odwoławcza nie dokonała właściwej oceny podobieństwa między kolidującymi
         oznaczeniami w rozumieniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94.

      41      OHIM podkreśla, że dwa znaki towarowe są do siebie podobne, jeśli jeden zawiera się w drugim w całości lub jeśli występuje
         między nimi przynajmniej częściowa równość co do jednego lub większej liczby istotnych aspektów (wyrok Sądu z dnia 23 października
         2002 r. w sprawie T‑6/01 Matratzen Concord przeciwko OHIM – Hukla Germany (MATRATZEN), Rec. s. II‑4335, pkt 30). Jest tak
         tym bardziej, gdy element wspólny ma większą siłę dominującą niż element odróżniający, czy to z uwagi na to, iż wybija się
         on ze względu na swój rozmiar lub umiejscowienie, czy to z powodu jego względnie wyższego charakteru odróżniającego.

      42      OHIM uważa, że wcześniejszy znak towarowy CITIBANK i zgłoszony znak towarowy mają element wspólny w postaci elementu „citi”,
         będącego fonetycznie identycznym i w obu przypadkach umieszczonym na początku znaku. Brak jest powodów, które skłoniłyby do
         odejścia od zastosowania ogólnej zasady, zgodnie z którą odbiorcy przywiązują większą wagę do początku wyrazu niż do jego
         zakończenia, zwłaszcza gdy – jak to ma miejsce w niniejszej sprawie – zakończenie wcześniejszego znaku towarowego opisuje
         usługi, dla których znak jest chroniony. Nieznacznie stylizowana czcionka, jaką pisany jest zgłoszony znak towarowy, nie przyciąga
         uwagi na tyle, by istotnie zmienić sposób postrzegania wzrokowego tego znaku przez odbiorców.

      43      Jest zatem bardziej niż prawdopodobne, że w zetknięciu ze zgłoszonym oznaczeniem odbiorcy z łatwością rozpoznają w nim najbardziej
         dominującą część wcześniejszego znaku towarowego CITIBANK, zwłaszcza że słowo „bank” postrzegane będzie przez przytłaczającą
         większość odbiorców w większości państw Unii Europejskiej jako wyraz opisujący oznaczane tym znakiem usługi, w odniesieniu
         do których cieszy się on renomą. Wydział Sprzeciwów słusznie stwierdził, że w zetknięciu ze zgłoszonym znakiem towarowym konsumenci
         będą w stanie zauważyć występowanie w obu omawianych znakach określenia „citi” i że w konsekwencji z całą pewnością dojdą
         oni do przekonania o związku istniejącym między znakiem zgłoszonym a wcześniejszym znakiem towarowym CITIBANK.

      44      Odnosząc się do trzeciej części zarzutu, OHIM twierdzi, że choć w zaskarżonej decyzji nie przeanalizowano pozostałych przesłanek
         zastosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94, z uwagi na zasady ekonomiki procesowej Sąd może zbadać sprawę merytorycznie
         w całości. OHIM zwraca uwagę, że akta sprawy administracyjnej zawierają uwagi stron dotyczące tych pozostałych przesłanek
         i że Wydział Sprzeciwów wypowiedział się już w tej kwestii. Ponadto nie jest jego zdaniem możliwe rozdzielenie problemu renomy
         i podobieństwa kolidujących znaków towarowych od kwestii ewentualnej szkody lub nienależnych korzyści.

      45      OHIM wskazuje, że porównanie występujących w sprawie usług może się okazać przydatne przy ustalaniu, czy może dojść do osłabienia
         lub przyćmienia znaku bądź do korzystania z niego w sposób pasożytniczy. Usługi bankowe i finansowe objęte wcześniejszym znakiem
         towarowym CITIBANK oraz usługi pośrednictwa celnego objęte zgłoszonym znakiem towarowym CITI wykazują wyraźne związki, jako
         że w obu przypadkach są one związane z „biznesem”. Usługi pośrednictwa celnego i usługi finansowe są niezbędne dla niektórych
         transakcji handlowych, takich jak import-eksport czy międzynarodowy transport towarów. Zdaniem OHIM kręgi klientów skarżących
         i interwenienta są w znacznej części tożsame, ponieważ klienci interwenienta mogą znać bank skarżących lub przynajmniej mogli
         o nim słyszeć, jako że przedsiębiorstwa te w ramach prowadzonej przez nie działalności przedstawiają akredytywy lub inne instrumenty
         bankowe.

      46      Mając powyższe na względzie, OHIM uważa po pierwsze, że użycie elementu „citi” w odniesieniu do usług wykazujących pewien
         związek z usługami, dla których wcześniejszy znak towarowy CITIBANK zdobył niekwestionowaną renomę, czyli usług finansowych,
         powoduje korzystanie z odróżniającego charakteru i renomy tego znaku towarowego.

      47      Po drugie, jeśli chodzi o występowanie prawdopodobieństwa osłabienia znaku poprzez jego zamglenie, OHIM twierdzi, że z uwagi
         na dużą renomę, jaką cieszy się znak towarowy CITIBANK w odniesieniu do spraw finansowych, odbiorcy rzeczywiście kojarzą określenie
         „citi” wyłącznie z działalnością skarżących, Skojarzenie to może ulec osłabieniu w razie namnożenia się innych znaków towarowych
         CITI, występujących w kontekście innej działalności. Interwenient nie wykazał, że element „citi” nie jest kojarzony wyłącznie
         ze skarżącymi, ani że jest on powszechnie używany.

      48      Poza tym interwenient nie wykazał, że istnieje uzasadniony powód używania zgłoszonego znaku towarowego. Używanie przez interwenienta
         znaku towarowego CITI w Hiszpanii nie stanowi dostatecznego uzasadnienia, jako że po pierwsze zakres ochrony geograficznej
         znaku hiszpańskiego nie odpowiada ochronie wnioskowanej dla znaku zgłoszonego, a po drugie zgodność z prawem rejestracji znaku
         hiszpańskiego została zakwestionowana przed sądami krajowymi.

      49      Odnosząc się do pierwszej części zarzutu, interwenient twierdzi, że wykładnia pojęcia rodziny znaków dokonana przez Izbę Odwoławczą
         jest prawidłowa i że izba ta słusznie uznała, iż skarżące nie wykazały, by omawiane znaki towarowe cieszyły się wymaganą renomą,
         z wyjątkiem znaku towarowego CITIBANK. Interwenient wskazuje, że Izba Odwoławcza nie kwestionuje wcale renomy znaku towarowego
         CITIBANK.

      50      Jeśli chodzi o drugą część zarzutu, interwenient uważa, wbrew twierdzeniom skarżących, że Izba Odwoławcza zastosowała właściwe
         kryteria oceny podobieństwa między kolidującymi znakami towarowymi w kontekście stosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94
         (pkt 40–43 zaskarżonej decyzji) i zdawała sobie sprawę, że wspomniana ocena jest mniej rygorystyczna niż ocena dokonywana
         w świetle art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94. Ponadto jest oczywiste, że z uwagi na znaczenie usług bankowych,
         odbiorcy tych usług poświęcają im wysoki poziom uwagi.

      51      Słowo „citi” może być uznane za element opisowy, ponieważ wymawiane jest jak wyraz „city”. Interwenient twierdzi, że początkowo
         nazwa samej spółki Citibank brzmiała Citybank. Ponadto odbiorcy wcale nie uważają, iż specyficzna nazwa banku brzmi Citi.
         Interwenient wskazuje w szczególności na istnienie licznych znaków towarowych CITI nienależących do skarżących, które nie
         mają nic wspólnego ze znakiem towarowym CITIBANK.

      52      Poza tym interwenient uważa, że Izba Odwoławcza nie dopuściła się błędu w ocenie renomy znaku towarowego CITIBANK w krajach,
         w których angielski nie jest językiem powszechnie używanym, jako że można zasadnie założyć, iż nawet w Hiszpanii odbiorcy
         dostrzegają w wyrazie „city” określenie miasta. Interwenient jest zdania, że w kontekście stosownych czynników zdefiniowanych
         w orzecznictwie Trybunału, którymi są charakter towarów, ich przeznaczenie, sposób używania oraz to, czy konkurują one ze
         sobą, czy też się uzupełniają, między usługami objętymi kolidującymi znakami towarowymi brak jest jakichkolwiek podobieństw
         (wyrok z dnia 29 września 1998 r. w sprawie C‑39/97 Canon, Rec. s. I‑5507, pkt 23).

      53      Jeśli chodzi o usługi „pośrednictwa celnego” (będące jedynymi usługami, w odniesieniu do których Izba Odwoławcza zgodziła
         się na rejestrację znaku), nie mogą one być uznane za usługi finansowe. Rozumowanie skarżących prowadzi do absurdalnego wniosku,
         iż wszystkie profesje mają związek z usługami finansowymi, jako że często się zdarza, że podmioty wykonujące je dokonują przelewów
         na rachunek swoich klientów.

      54      W odniesieniu do trzeciej części zarzutu, interwenient wskazuje, że w sprawie nie zostały spełnione pozostałe przesłanki stosowania
         art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94.

      55      Twierdzi on po pierwsze, że zgłoszony znak towarowy nie odnosi nienależnych korzyści z żadnego ze znaków skarżących. Interwenient
         podkreśla w tym względzie, że wystąpił o rejestrację pierwszego znaku towarowego CITI w 1995 r., czyli w okresie, gdy znak
         towarowy CITIBANK nie był w Hiszpanii znany, a także przed zgłoszeniem do rejestracji pozostałych znaków towarowych, na których
         oparty został sprzeciw. Ponadto skarżące nie wykazały jego zdaniem, że pozytywne wyobrażenie, jakie przepisują one swojemu
         znakowi, może zostać przeniesione na inne towary. Interwenient wskazuje w tym kontekście na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej
         OHIM z dnia 25 kwietnia 2001 r. w sprawie R 283/1999-3 HOLLYWOOD/Hollywood. W szczególności brak jest związku między usługami
         objętymi występującymi w sprawie znakami.

      56      Po drugie w ocenie interwenienta nie występuje prawdopodobieństwo osłabienia znaku poprzez zamglenie, z uwagi na brak powiązania
         między zgłoszonym znakiem towarowym CITI a wcześniejszym znakiem towarowym CITIBANK.

      57      Po trzecie, w braku takiego powiązania między omawianymi znakami, nie występuje niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody renomie
         znaku towarowego CITIBANK. Ponadto skarżące nie wykazały istnienia prawdopodobieństwa wystąpienia takiej szkody, a w szczególności
         nie wykazały, by usługi „pośrednictwa celnego”, które w żadnej mierze nie wywołują negatywnych skojarzeń, mogły zaszkodzić
         usługom finansowym.

      58      Po czwarte, jeśli chodzi o uzasadniony powód używania zgłoszonego znaku towarowego, interwenient przypomina, że znak ten jest
         identyczny z dwoma znakami wcześniejszymi zarejestrowanymi przez hiszpański urząd znaków towarowych.

       Ocena Sądu
      59      Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94 stanowi, że „w wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego w rozumieniu
         ust. 2, zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli jest on identyczny lub podobny do wcześniejszego znaku i jest
         zarejestrowany dla towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których wcześniejszy znak jest zarejestrowany, jeżeli,
         w przypadku wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego, cieszy się on renomą we Wspólnocie i, w przypadku wcześniejszego
         krajowego znaku towarowego, cieszy się on renomą w danym państwie członkowskim i jeżeli używanie bez uzasadnionego powodu
         tego znaku towarowego przynosiłoby nienależyte [nienależne] korzyści z tego powodu lub byłoby szkodliwe dla odróżniającego
         charakteru lub renomy takiego wcześniejszego znaku towarowego”.

      60      Z uwagi na to, że usługi wymienione w zgłoszeniu znaku towarowego nie są podobne do usług, dla których zarejestrowany został
         znak CITIBANK, zastosowanie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94 uzależnione jest od wystąpienia następujących trzech przesłanek:
         po pierwsze musi zachodzić identyczność lub podobieństwo występujących w sprawie znaków towarowych; po drugie wcześniejszy
         znak towarowy musi cieszyć się renomą; po trzecie musi istnieć niebezpieczeństwo, że używanie bez uzasadnionego powodu zgłoszonego
         znaku towarowego oznaczałoby nienależne korzystanie z odróżniającego charakteru lub renomy wcześniejszego znaku towarowego
         lub byłoby dla nich szkodliwe.

      61      Przesłanki te muszą wystąpić łącznie, czyli niewystąpienie choćby jednej z nich skutkuje brakiem zastosowania art. 8 ust. 5
         rozporządzenia nr 40/94 (wyrok Sądu z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie T‑67/04 Spa Monopole przeciwko OHIM – Spa-Finders Travel
         Arrangements (SPA FINDERS), Zb.Orz. s. II‑1825, pkt 30 oraz wyrok z dnia 16 maja 2007 r. w sprawie T‑137/05 La Perla przeciwko
         OHIM – Worldgem Brands (NIMEI LA PERLA MODERN CLASSIC), niepublikowany w Zbiorze, pkt 26).

      –       W przedmiocie pierwszej części zarzutu
      62      Sąd stwierdza, że skarżące uważają zasadniczo, iż druga z przesłanek wskazanych w art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94 została
         spełniona w odniesieniu do wszystkich znaków towarowych składających się na rodzinę znaków, na którą się one powołują. Skarżące
         zarzucają Izbie Odwoławczej niewłaściwe zrozumienie pojęcia rodziny znaków, przejawiające się w postawionym przez nią wymogu
         wykazania powszechnej znajomości większej liczby znaków należących do tej rodziny znaków.

      63      Jak zauważył interwenient, z zaskarżonej decyzji, a w szczególności z jej pkt 20 wynika, iż Izba Odwoławcza nie zakwestionowała
         renomy znaku towarowego CITIBANK. W związku z powyższym i wobec faktu, iż strony zgadzają się co do tego, że znak towarowy
         CITIBANK cieszy się renomą, należy uznać, że druga przesłanka stosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94 jest spełniona,
         bez konieczności badania, czy występowanie tej przesłanki dotyczy również pozostałych znaków towarowych. Wynika z tego, że
         nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie argumentów dotyczących dowodów na renomę znaku żądanych w odniesieniu do pozostałych
         znaków towarowych należących do rodziny znaków.

      –       W przedmiocie drugiej części zarzutu
      64      Jeśli chodzi o przesłankę dotyczącą identyczności lub podobieństwa znaków towarowych, z orzecznictwa Trybunału dotyczącego
         wykładni art. 5 ust. 2 pierwszej dyrektywy Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich
         odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, s. 1), którego treść normatywna jest co do istoty identyczna z treścią przepisu
         art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94, wynika, że dla spełnienia przesłanki podobieństwa nie jest konieczne wykazanie, że
         dany krąg odbiorców może zostać wprowadzony w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego cieszącego się renomą
         i zgłoszonego znaku towarowego. Wystarczy, by stopień podobieństwa między tymi znakami był na tyle duży, że dany krąg odbiorców
         nabiera przekonania o istniejącym między nimi związku (ww. w pkt 25 wyrok w sprawie Adidas, pkt 31).

      65      Istnienie takiego związku należy oceniać całościowo, mając na uwadze wszystkie mające znaczenie w danej sprawie czynniki (ww.
         w pkt 25 wyrok w sprawie Adidas, pkt 30). Jeśli chodzi o porównanie oznaczeń w kontekście ich podobieństw wizualnych, fonetycznych
         lub koncepcyjnych, powinno ono opierać się na całościowym wrażeniu wywieranym przez te znaki, ze szczególnym uwzględnieniem
         ich elementów odróżniających i dominujących (ww. w pkt 61 wyrok w sprawie NIMEI LA PERLA MODERN CLASSIC, pkt 35).

      66      Odnośnie do płaszczyzny wizualnej, obecność elementu słownego „citi” w obu znakach towarowych skutkuje występowaniem między
         nimi pewnego podobieństwa. Ponadto okoliczność, że zgłoszony znak towarowy CITI zawiera się w całości w znaku towarowym CITIBANK
         i że stanowi jego początkową część, wzmacnia to podobieństwo na płaszczyźnie wizualnej (zob. ww. w pkt 41 wyrok w sprawie
         MATRATZEN, pkt 44, 48 i 50, ww. w pkt 61 wyrok w sprawie SPA-FINDERS, pkt 33 i ww. w pkt 61 wyrok w sprawie NIMEI LA PERLA
         MODERN CLASSIC, pkt 46).

      67      Sąd jest zdania, że również na płaszczyźnie wizualnej to element „citi” jest najbardziej dominujący i odróżniający w znaku
         towarowym CITIBANK, jako że wyróżnia on usługi bankowe świadczone przez skarżące spośród usług świadczonych przez pozostałe
         banki.

      68      Jeśli chodzi o płaszczyznę fonetyczną, Sąd stwierdza, że występujące w sprawie znaki towarowe mają dwie wspólne sylaby „ci-ti”
         i odróżnia je od siebie tylko sylaba „bank”.

      69      Odnosząc się do porównania znaków towarowych na płaszczyźnie koncepcyjnej, należy zauważyć, że słowo „citi” nie zawiera samo
         w sobie żadnej innej treści koncepcyjnej niż sztuczny zapis angielskiego wyrazu „city”. Aspekt ten wspólny jest obu występującym
         w sprawie znakom. Nie można uznać, że opisowy element „bank” dominuje w znaku towarowym CITIBANK na płaszczyźnie koncepcyjnej.
         Jako że istnieją setki banków, których nazwa kończy się elementem „bank” (Comdirectbank, HypoVereinsbank, Commerzbank, itp.),
         to początkowa część ich nazwy pozwala na ich odróżnienie.

      70      Jest oczywiste, że element słowny „citi” zawiera sugestię do angielskiego słowa „city”. Są one fonetycznie identyczne i podobne
         z wyglądu. Powstaje pytanie, czy element „citi” posiada odróżniający charakter, czy też nie, i czy wywołuje przede wszystkim
         skojarzenie z miastem. W tym względzie należy podkreślić, że początkowo nazwa banku Citibank brzmiała City Bank of New York
         i że skarżące często posługują się ich znakiem towarowym THE CITI NEVER SLEEPS.

      71      Pisownia słowa „citi” różni się jednak od pisowni angielskiego wyrazu „city”, a konsument usług finansowych nie wybiera tego
         rodzaju usługi nie zobaczywszy najpierw pisowni nazwy danej instytucji finansowej. Poza tym dany krąg odbiorców obejmuje w niniejszej
         sprawie miliony osób nieanglojęzycznych. Ponadto, jak wskazał OHIM, nie istnieje żaden bank, który oferowałby swoje usługi
         tylko na terenach miejskich. Omawiany bank zmienił swoją początkową nazwę City Bank of New York na Citibank, z uwagi na jego
         rozwój i ekspansję.

      72      Z powyższego wynika, że element „citi” ma charakter odróżniający.

      73      Stwierdzone w ten sposób podobieństwo między występującymi w sprawie znakami towarowymi wystarczy, by odbiorcy mogli dostrzec
         miedzy nimi związek wymagany dla zastosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94, przy czym należy przypomnieć, że w tym
         celu nie jest wymagane występowanie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. W konsekwencji Sąd jest zdania, że Izba Odwoławcza
         nieprawidłowo stwierdziła, iż występujące w sprawie znaki towarowe nie są na tyle podobne, by można było stwierdzić istnienie
         takiego związku, jaki jest wymagany dla zastosowania art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94.

      74      Wynika z tego, że poprzez stwierdzenie braku podobieństwa występujących w sprawie znaków towarowych Izba Odwoławcza naruszyła
         art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94, co wystarcza dla uwzględnienia niniejszej skargi. Jednak z uwagi na życzenia stron
         wyrażone przez strony główne na rozprawie, Sąd jest zdania, że należy przeanalizować dodatkowo trzecią część zarzutu.

      –       W przedmiocie trzeciej części zarzutu
      75      Jeśli chodzi o trzecią z przesłanek wymienionych w art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94, należy przeanalizować ją z punktu
         widzenia trzech różnych rodzajów ryzyka, a mianowicie ryzyka polegającego na tym, że po pierwsze używanie bez uzasadnionego
         powodu zgłoszonego znaku towarowego zaszkodzi odróżniającemu charakterowi znaku wcześniejszego, po drugie – zaszkodzi renomie
         tego znaku lub po trzecie – będzie powodowało czerpanie nienależnych korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego
         znaku towarowego (ww. w pkt 61 wyrok w sprawie SPA‑FINDERS, pkt 43–53; zob. także analogicznie opinię rzecznika generalnego
         F. G. Jacobsa w ww. w pkt 25 wyroku w sprawie Adidas, Rec. s. I‑12540, pkt 36–39).

      76      Zgodnie z brzmieniem art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94, aby przepis ten znalazł zastosowanie, wystarczy wystąpienie tylko
         jednego rodzaju niebezpieczeństwa, o którym mowa wyżej (wyrok Sądu z dnia 22 marca 2007 r. w sprawie T‑215/03 SIGLA przeciwko
         OHIM – Elleni Holding (VIPS), dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 36).

      77      Uprawniony do wcześniejszego znaku towarowego nie ma obowiązku wykazywać zaistnienia faktycznego i trwającego naruszenia swego
         znaku towarowego, powinien on jednak przedstawić okoliczności umożliwiające stwierdzenie prima facie, że w przyszłości zaistnieje
         prawdopodobieństwo czerpania nienależnej korzyści lub wyrządzenia szkody, przy czym ryzyko to nie jest jedynie hipotetyczne
         (ww. w pkt 61 wyrok w sprawie SPA-FINDERS, pkt 40).

      78      Można to stwierdzić w szczególności na podstawie wyników logicznego wnioskowania na podstawie analizy prawdopodobieństwa i przy
         uwzględnieniu zwyczajów w danym sektorze gospodarczym, a także wszystkich pozostałych okoliczności sprawy.

      79      Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego należy rozumieć jako
         obejmujące przypadek, w którym mają miejsce oczywiste wyzysk i pasożytnicze wykorzystanie słynnego znaku towarowego lub próba
         czerpania korzyści z jego reputacji (ww. w pkt 61 wyrok w sprawie SPA‑FINDERS, pkt 51).

      80      Wreszcie, im bardziej znaczące są charakter odróżniający i renoma wcześniejszego znaku towarowego, tym łatwiej można przyjąć
         zaistnienie naruszenia tego znaku w rozumieniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94 (ww. w pkt 61 wyrok w sprawie SPA‑FINDERS,
         pkt 41).

      81      Jak wskazano powyżej, renoma we Wspólnocie Europejskiej znaku towarowego CITIBANK w sektorze usług bankowych jest niekwestionowana.
         Renoma ta kojarzona jest z cechami właściwymi sektorowi bankowemu, czyli wypłacalnością, uczciwością i wsparciem finansowym
         dla klientów indywidualnych i korporacyjnych w ich działalności zawodowej i inwestycjach.

      82      Jak przyznaje OHIM, występuje oczywisty związek – a także nakładanie się na siebie grup klientów skarżących i interwenienta
         – między usługami pośrednictwa celnego a usługami finansowymi oferowanymi przez takie banki, jak skarżące, ponieważ klienci
         zajmujący się handlem międzynarodowym oraz przywozem i wywozem towarów korzystają także z usług finansowych i bankowych, których
         te transakcje wymagają. Wynika z tego, że istnieje prawdopodobieństwo, iż klienci ci znają bank skarżących z uwagi na jego
         znaczącą renomę na skalę światową.

      83      W związku z tym Sąd uważa, że istnieje duże prawdopodobieństwo, iż używanie zgłoszonego znaku towarowego CITI przez agencje
         celne, a zatem w odniesieniu do działalności pośrednictwa finansowego w zarządzaniu zasobami finansowymi i nieruchomościami
         na rzecz klientów, może prowadzić do pasożytowania, czyli osiągania nienależnych korzyści z ugruntowanej renomy znaku towarowego
         CITIBANK i z istotnych środków finansowych zainwestowanych przez skarżących w celu osiągnięcia tej renomy. To używanie zgłoszonego
         znaku towarowego CITI może także wywołać przekonanie, że interwenient jest zrzeszony ze skarżącymi lub że do nich należy,
         co mogłoby ułatwić oferowanie usług objętych zgłoszonym znakiem. Ryzyko to jest tym większe, że skarżącym przysługują prawa
         do licznych znaków towarowych zawierających element „citi”.

      84      Wreszcie Sąd uważa, że interwenient nie przedstawił dowodu na to, że używanie znaku towarowego odbywa się zgodnie z regułą
         uzasadnionych powodów.

      85      Używanie przez interwenienta znaku towarowego CITI w Hiszpanii nie stanowi dostatecznego uzasadnienia, jako że po pierwsze
         zakres ochrony geograficznej znaku hiszpańskiego nie odpowiada ochronie wnioskowanej dla znaku zgłoszonego, a po drugie zgodność
         z prawem rejestracji znaku hiszpańskiego została zakwestionowana przed sądami krajowymi. Podobnie bez znaczenia jest okoliczność,
         że interwenientowi przysługują prawa do nazwy domeny „citi.es”.

      86      W związku z powyższym należy uwzględnić również trzecią część trzeciego zarzutu i w konsekwencji stwierdzić nieważność zaskarżonej
         decyzji, bez potrzeby orzekania w przedmiocie pozostałych zarzutów podniesionych przez skarżących.

       W przedmiocie kosztów
      87      Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu, kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.

      88      Ponieważ OHIM przegrał sprawę z uwagi na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, należy obciążyć go kosztami własnymi,
         a także kosztami poniesionymi przez skarżących, oraz orzec, że interwenient poniesie koszty własne.

      Z powyższych względów
      SĄD (pierwsza izba)
      orzeka, co następuje:
      1)      Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe
            i wzory) (OHIM) z dnia 1 marca 2005 r. (sprawa R 173/2004-1).
      2)      OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Citigroup, Inc. i Citibank, NA, w tym koszty poniesione przez nie
            w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.
      3)      Citi, SL ponosi własne koszty.

               Cooke

               Labucka

               Prek

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 16 kwietnia 2008 r.

               Sekretarz

                      Prezes

               E. Coulon

                     J. D. Cooke

         * Język postępowania: włoski.


Wyrok Trybunału z dnia 2 czerwca 1981 r. # Officier van Justitie przeciwko J. van Dam & Zonen. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Arrondissementsrechtbank Rotterdam - Niderlandy. # Sprawa 124/80.


Wyrok Trybunału z dnia 6 października 1982 r. # Interquell Stärke-Chemie GmbH & Co. KG przeciwko Europejskiej Wspólnocie Gospodarczej. # Sprawa 261/78.


Wyrok Sądu (piąta izba) z dnia 15 grudnia 2016 r.#Aldi GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej.#Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ALDIANO – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy ALDI – Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Zasada 22 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2868/95.#Sprawa T-391/15.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 października 2017 r.#Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs przeciwko Mercedes-Benz Financial Services UK Ltd.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division).#Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 14 ust. 2 lit. b) – Dostawa towarów – Pojazdy samochodowe – Umowa leasingu finansowego z opcją wykupu.#Sprawa C-164/16.

text:
         WYROK TRYBUNAŁU (pierwsza izba)
      z dnia 4 października 2017 r. (
            *1
         )
      Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 14 ust. 2 lit. b) – Dostawa towarów – Pojazdy samochodowe – Umowa leasingu finansowego z opcją wykupu
      W sprawie C‑164/16
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) [sąd apelacyjny (Anglia i Walia) (wydział cywilny), Zjednoczone Królestwo] postanowieniem z dnia 29 stycznia 2016 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 21 marca 2016 r., w postępowaniu:

         Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

      przeciwko

         Mercedes-Benz Financial Services UK Ltd,

      TRYBUNAŁ (pierwsza izba),
      w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, J.C. Bonichot (sprawozdawca) i A. Arabadjiev, sędziowie,
      rzecznik generalny: M. Szpunar,
      sekretarz: X. Lopez Bancalari, administrator,
      uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 19 stycznia 2017 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:

               –

               w imieniu Mercedes-Benz Financial Services UK Ltd przez L. Allena, barrister, oraz K. Prossera, QC,

               –

               w imieniu rządu Zjednoczonego Królestwa przez G. Brown, J. Kraehling, S. Simmons oraz D. Robertsona, działających w charakterze pełnomocników, wspieranych przez O. Thomasa, barrister,

               –

               w imieniu rządu niderlandzkiego przez M. Bulterman oraz M. de Ree, działające w charakterze pełnomocników,

               –

               w imieniu Komisji Europejskiej przez L. Lozano Palacios oraz R. Lyala, działających w charakterze pełnomocników,

         po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 31 maja 2017 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok

               1

               Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 14 ust. 2 lit. b) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1, zwanej dalej „dyrektywą VAT”).

               2

               Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy Mercedes‑Benz Financial Services UK Ltd a Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs (organem podatkowo-celnym Zjednoczonego Królestwa, zwanym dalej „organem podatkowym”) w przedmiocie kwalifikacji wydania pojazdów na podstawie umowy wzorcowej z punktu widzenia czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej (VAT).

         Ramy prawne

         Prawo Unii

               3

               Zgodnie z art. 14 dyrektywy VAT:
               „1.   »Dostawa towarów« oznacza przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel.
               2.   Poza czynnością, o której mowa w ust. 1, za dostawę towarów uznaje się następujące czynności:

                        a)

                        przeniesienie prawa własności do towaru w zamian za odszkodowanie, z nakazu wydanego przez organ władzy publicznej lub w jego imieniu albo z mocy prawa;

                        b)

                        faktyczne przekazanie towaru zgodnie z umową najmu towarów na czas określony lub sprzedaży towaru na warunkach odroczonej płatności, która zawiera klauzulę o przeniesieniu własności w następstwie normalnych zdarzeń nie później niż z chwilą zapłaty ostatniej raty;

                        c)

                        przekazanie towaru na podstawie umowy, zgodnie z którą prowizja płacona jest od zakupu lub sprzedaży.

                  3.   Państwa członkowskie mogą uznać za dostawę towarów przekazanie niektórych robót budowlanych”.

               4

               Zgodnie z art. 24 ust. 1 tej dyrektywy „świadczenie usług” oznacza każdą transakcję, która nie stanowi dostawy towarów.

               5

               Artykuł 63 wskazanej dyrektywy przewiduje:
               „Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego ma miejsce, a VAT staje się wymagalny w momencie dostarczenia towarów lub wykonania usług”.

               6

               Artykuł 64 ust. 1 tejże dyrektywy ma następujące brzmienie:
               „W przypadku transakcji związanych z wpłatą zaliczki lub płatnością rat dostawy towarów inne niż te, których przedmiotem jest wynajem towarów na pewien okres lub sprzedaż towarów na warunkach odroczonej płatności, o których mowa w art. 14 ust. 2 lit. b), oraz świadczenie usług, uważa się za dokonane z upływem terminów, których te zaliczki lub płatności dotyczą”.

         Prawo Zjednoczonego Królestwa

               7

               Załącznik 4 ust. 1 Value Added Tax Act 1994 (ustawy z 1994 r. o podatku od wartości dodanej) transponuje art. 14 ust. 2 lit. b) dyrektywy VAT.

               8

               Artykuł 189 Consumer Credit Act 1974 (ustawy o kredytach konsumenckich z 1974 r.) definiuje umowę leasingu jako umowę, na mocy której towary są wynajmowane w zamian za okresowe świadczenie pieniężne od osoby, której towary są wynajmowane, przy czym przeniesienie własności towarów na tę osobę zależy od spełnienia warunków umowy oraz wystąpienia jednego lub większej liczby określonych zdarzeń, w tym skorzystania przez tę osobę z opcji przeniesienia na nią własności.

               9

               Artykuł 99 ustawy o kredytach konsumenckich z 1974 r. przewiduje, że do momentu, w którym ostateczna płatność dłużnika określona w regulowanej tą ustawą umowie leasingu staje się należna, dłużnik jest uprawniony do rozwiązania umowy poprzez jej wypowiedzenie. Artykuł 100 wskazanej ustawy stanowi, że w takim przypadku dłużnik zobowiązany jest do zapłaty wierzycielowi ewentualnej kwoty, o jaką połowa „łącznej ceny” przekracza sumę kwot zapłaconych i należnych w odniesieniu do łącznej ceny bezpośrednio przed rozwiązaniem umowy, chyba że sama umowa przewiduje niższą płatność.

         Postępowanie główne i pytania prejudycjalne

               10

               Mercedes-Benz Financial Services UK jest spółką zależną Daimler AG mającą swą siedzibę w Zjednoczonym Królestwie. Proponuje ona trzy rodzaje umów wzorcowych w celu finansowania użytkowania pojazdów samochodowych: standardową umowę najmu zwaną „Leasingiem”, umowę leasingu zwaną „Hire Purchase” oraz umowę najmu z opcją wykupu zwaną „Agility”, łączącą pewne cechy dwóch pierwszych umów i przedstawianą jako umowa pozwalająca klientom odroczyć wybór między najmem a zakupem na czas po wydaniu pojazdu.

               11

               Wspólnymi cechami tych trzech umów wzorcowych są zachowanie własności pojazdu po stronie Mercedes‑Benz Financial Services UK w czasie całego okresu obowiązywania umowy oraz uiszczanie miesięcznej raty przez leasingobiorcę.

               12

               Umowy wzorcowe różnią się natomiast, jeśli chodzi o możliwości i sposoby nabycia pojazdu.

               13

               Umowa wzorcowa „Leasing” wyklucza przeniesienie własności i określa ponadto maksymalny przebieg pojazdu, po przekroczeniu którego klient jest zobowiązany do uiszczenia dodatkowej opłaty.

               14

               Umowy wzorcowe „Hire Purchase” oraz „Agility” przewidują natomiast przeniesienie własności, lecz na różnych warunkach.

               15

               W pierwszej umowie wzorcowej kwota uiszczonych miesięcznych opłat odpowiada zasadniczo całkowitej cenie sprzedaży pojazdu wraz z kosztami finansowania. Aby zostać właścicielem pojazdu po upływie okresu obowiązywania umowy, należy do niej dodać wyłącznie niewielką kwotę („opłatę za opcję wykupu”). Ta końcowa opłata została przewidziana w umowie i nie zależy od skorzystania z opcji. Opłata za opcję wykupu jest pobierana z rachunku klienta wraz z ostatnią miesięczną ratą i dochodzi wówczas do przeniesienia własności. Jednakże ustawodawstwo w zakresie ochrony konsumentów Zjednoczonego Królestwa ogranicza kwotę, jaką sprzedawca może dochodzić od nabywcy w warunkach umowy leasingu, tak że możliwe jest w praktyce, aby klient uchylił się od zapłaty końcowej opłaty, wypowiadając umowę przed upływem terminu jej obowiązywania.

               16

               W umowie wzorcowej „Agility” miesięczne raty są zasadniczo niższe niż w umowie wzorcowej „Hire Purchase”, tak że ich łączna kwota stanowi wyłącznie około 60% ceny sprzedaży pojazdu wraz z kosztami finansowania. Jeżeli użytkownik pragnie skorzystać z opcji wykupu pojazdu, musi zapłacić około 40% ceny sprzedaży. Ta kwota „opłaty końcowej” odpowiada szacunkowej średniej wartości rezydualnej pojazdu w chwili zakończenia umowy. Trzy miesiące przed zakończeniem umowy klientowi przekazuje się zapytanie, czy zamierza on skorzystać z opcji wykupu. Zgodnie z ustaleniami sądu odsyłającego prawie połowa leasingobiorców korzysta z opcji wykupu.

               17

               Z punktu widzenia VAT nie ulega wątpliwości, że umowa wzorcowa „Leasing” należy do kategorii „świadczenie usług” i w rezultacie podlega opodatkowaniu w odniesieniu do każdej opłaty miesięcznej na mocy art. 64 dyrektywy VAT, a podstawę opodatkowania stanowi kwota opłaty miesięcznej. Nie ulega również wątpliwości, że umowa wzorcowa „Hire Purchase” stanowi natomiast „dostawę towarów” w rozumieniu art. 14 ust. 2 lit. b) dyrektywy VAT. W rezultacie, zgodnie z art. 63 tej dyrektywy, podatek jest należny w całości w chwili wydania pojazdu, a podstawę opodatkowania stanowi całkowita cena dostawy.

               18

               Organ podatkowy uważa, że umowa wzorcowa „Agility” stanowi, tak jak umowa wzorcowa „Hire Purchase”, „dostawę towarów” w rozumieniu art. 14 ust. 2 lit. b) dyrektywy VAT. Zwrócił się on zatem do Mercedes-Benz Financial Services UK o zapłatę całkowitej kwoty podatku w chwili wydania pojazdu na mocy tej umowy.

               19

               Mercedes-Benz Financial Services UK zakwestionował tę kwalifikację przed First-tier Tribunal (Tax Chamber) [sądem pierwszej instancji (izba podatkowa), Zjednoczone Królestwo], podnosząc, że umowa wzorcowa „Agility”, która nie przewiduje każdorazowo przeniesienia własności, powinna zostać uznana za „świadczenie usług” i że w rezultacie VAT jest należny wyłącznie w odniesieniu do każdej raty miesięcznej.

               20

               First-tier Tribunal (Tax Chamber) [sąd pierwszej instancji (izba podatkowa)] oddalił jej żądanie, a Mercedes-Benz Financial Services UK wniosła odwołanie, które zostało uwzględnione przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) [wyższy sąd (izba podatkowa i kanclerska), Zjednoczone Królestwo].

               21

               Organ podatkowy zaskarżył to orzeczenie do sądu odsyłającego. Sąd ten uważa, że rozstrzygnięcie przedłożonego mu sporu wymaga dokonania wykładni prawa Unii, a w szczególności art. 14 ust. 2 lit. b) dyrektywy VAT.

               22

               W powyższych okolicznościach Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) [sąd apelacyjny (Anglia i Walia) (wydział cywilny), Zjednoczone Królestwo] postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

                        „1)

                        Jak należy rozumieć zawarte w art. 14 ust. 2 lit. b) [dyrektywy VAT] sformułowanie: »umow[a] […], która zawiera klauzulę o przeniesieniu prawa własności w następstwie normalnych zdarzeń nie później niż z chwilą zapłaty ostatniej raty«?

                        2)

                        W szczególności, w okolicznościach niniejszej sprawy: czy sformułowanie »w następstwie normalnych zdarzeń« nakłada na organy podatkowe obowiązek zweryfikowania wyłącznie tego, czy w umowie występuje opcja wykupu, z której można skorzystać nie później niż w momencie zapłaty ostatniej raty?

                        3)

                        Alternatywnie: czy sformułowanie »w następstwie normalnych zdarzeń« wymaga, aby organy krajowe dokonały głębszej analizy i ustaliły ekonomiczny cel umowy?

                        4)

                        W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie:

                                 a)

                                 Czy interpretacja art. 14 ust. 2 dyrektywy [VAT] powinna być uzależniona od przeanalizowania prawdopodobieństwa skorzystania przez klienta z opcji wykupu?

                                 b)

                                 Czy kwota ceny należnej w przypadku skorzystania z opcji wykupu ma znaczenie dla ustalenia ekonomicznego celu umowy?”.

         W przedmiocie pytań prejudycjalnych

               23

               W swych pytaniach, które należy rozważyć łącznie, sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy i w jakim zakresie wyrażenie „umowa najmu […], która zawiera klauzulę o przeniesieniu własności w następstwie normalnych zdarzeń nie później niż z chwilą zapłaty ostatniej raty”, użyte w art. 14 ust. 2 lit. b) dyrektywy VAT, należy interpretować w ten sposób, że znajduje ono zastosowanie do umowy najmu z opcją wykupu takiej jak umowa wzorcowa będąca przedmiotem postępowania głównego.

               24

               Na wstępie należy zauważyć, że umowa najmu pojazdu samochodowego z opcją wykupu taka jak umowa wzorcowa „Agility” proponowana przez Mercedes‑Benz Financial Services UK należy do umów zwanych zwyczajowo umowami leasingu finansowego lub umowami leasingu.

               25

               Jak zauważył rzecznik generalny w pkt 22 i 23 opinii, umowy te cechuje to, że stanowią one substytut bezpośredniego nabycia pełnego prawa własności, przy czym leasingobiorca może korzystać z przedmiotu leasingu bez konieczności ponoszenia jego całkowitego kosztu zakupu w chwili jego wydania.

               26

               Umowa tego rodzaju może mieć cechy upodobniające ją do nabycia towaru, ale również może ich nie mieć, gdyż strony mogą przewidzieć, że leasingobiorca ma prawo wyboru co do nabycia bądź nienabycia towaru po zakończeniu okresu leasingu (zob. podobnie wyrok z dnia 16 lutego 2012 r., Eon Aset Menidjmunt, C‑118/11, EU:C:2012:97, pkt 34, 37).

               27

               Okoliczność, iż przewidziano, że przeniesienie własności nastąpi z końcem umowy, lub okoliczność, że zaktualizowana suma rat jest praktycznie taka sama jak wartość rynkowa towaru, stanowią, indywidualnie lub łącznie, kryteria pozwalające określić, czy umowę można zakwalifikować jako „umowę leasingu finansowego” (zob. podobnie wyroki: z dnia 16 lutego 2012 r., Eon Aset Menidjmunt, C‑118/11, EU:C:2012:97, pkt 38; z dnia 2 lipca 2015 r., NLB Leasing, C‑209/14, EU:C:2015:440, pkt 30).

               28

               Przy czym kwalifikacja umowy jako „umowy leasingu finansowego” nie jest sama w sobie wystarczająca do zaliczenia faktycznego przekazania towaru na mocy tej umowy do kategorii czynności podlegających opodatkowaniu VAT. Aby uznać je za „dostawę towarów” w rozumieniu dyrektywy VAT, konieczne jest ponadto ustalenie, czy przedmiotem takiej umowy jest „naj[em] […] zawiera[jący] klauzulę o przeniesieniu własności w następstwie normalnych zdarzeń nie później niż z chwilą zapłaty ostatniej raty”, w rozumieniu art. 14 ust. 2 lit. b) tej dyrektywy.

               29

               Taka kwalifikacja prawna wymaga spełnienia dwóch przesłanek.

               30

               Po pierwsze, przepis ten należy rozumieć jako oznaczający, że umowa, na mocy której następuje wydanie rzeczy, zawiera wyraźną klauzulę dotyczącą przeniesienia własności tej rzeczy przez leasingodawcę na leasingobiorcę.

               31

               Artykuł 14 ust. 2 lit. b) dyrektywy VAT odnosi się bowiem, jak wynika z samego jego brzmienia, nie do przeniesienia prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel, jak ma to miejsce w ust. 1 tego artykułu, lecz w bardziej wyraźny sposób do „przeniesienia własności” tej rzeczy.

               32

               Ponadto należy zauważyć, że przepis ten posługuje się słowem „raty”, spotykanym w umowach kredytu, ale zwykle niestosowanym w samych umowach najmu, które zasadniczo odwołują się do pojęcia „czynszu”.

               33

               Jak zauważył rzecznik generalny w pkt 50 opinii, można uznać, że umowa zawiera wyraźną klauzulę przeniesienia własności, jeżeli obejmuje ona opcję wykupu przedmiotu leasingu.

               34

               Po drugie, z postanowień umowy – ocenianych obiektywnie w chwili podpisania umowy – musi wyraźnie wynikać, że przeniesienie własności na leasingobiorcę następuję automatycznie w przypadku zwykłego wykonania umowy aż do jej zakończenia.

               35

               Wyrażenie „przeniesienie własności w następstwie normalnych zdarzeń nie później niż z chwilą zapłaty ostatniej raty” może być bowiem odczytane jedynie w ten sposób, że zapłata ostatniej okresowej opłaty należnej przez leasingobiorcę na mocy umowy oznacza z mocy prawa przeniesienie na niego własności rzeczy będącej przedmiotem umowy.

               36

               Co się tyczy w szczególności okoliczności, że umowa przewiduje klauzulę stanowiącą, tak jak w przypadku umowy wzorcowej będącej przedmiotem postępowania głównego, że leasingobiorca może skorzystać z opcji wykupu, należy stwierdzić, że przymiotnik „normalnych” powinien być rozumiany jako odnoszący się jedynie do przewidywalnego przebiegu umowy wykonywanej przez jej strony w dobrej wierze – do czasu zakończenia owej umowy – zgodnie z zasadą pacta sunt servanda.

               37

               Jak zauważył zatem rzecznik generalny w pkt 51 i 53 opinii, takie umowne rozwiązanie co do przeniesienia własności jest nie do pogodzenia z występowaniem po stronie leasingobiorcy rzeczywistego z gospodarczego punktu widzenia wyboru, umożliwiającego mu w odpowiedniej chwili podjęcie decyzji o nabyciu własności rzeczy, zwróceniu jej leasingodawcy lub przedłużeniu leasingu w zależności od jego interesów w chwili podejmowania takiej decyzji.

               38

               Inaczej byłoby wyłącznie w sytuacji, gdy skorzystanie z opcji wykupu – choć formalnie fakultatywne – jawiłoby się w rzeczywistości, w świetle finansowych warunków umowy, jako jedyny gospodarczo racjonalny wybór, którego leasingobiorca mógłby dokonać. Może tak być w szczególności w przypadku, gdy z umowy wynika, że w chwili, w której możliwe staje się skorzystanie z opcji, kwota umownych rat odpowiada wartości rynkowej rzeczy wraz z kosztami finansowania, a wykonanie opcji wykupu nie wiąże się po stronie leasingobiorcy z koniecznością zapłaty dodatkowej znaczącej kwoty.

               39

               Taką interpretację treści art. 14 ust. 2 lit. b) dyrektywy VAT potwierdza ogólna systematyka tej dyrektywy w zakresie klasyfikacji czynności podlegających opodatkowaniu.

               40

               Każda odmienna interpretacja zmuszałaby bowiem krajowe organy podatkowe – w odniesieniu do umów, które, tak jak w niniejszym przypadku, nie są obiektywnie powiązane z czynnościami podlegającymi opodatkowaniu w chwili rozpoczęcia ich wykonywania – do przeprowadzania następczego badania w celu ustalenia zamiaru kontrahenta podatnika w chwili skorzystania z opcji i, stosownie do okoliczności, do dokonania korekty.

               41

               Tymczasem taki wymóg byłby sprzeczny z celami systemu VAT, polegającymi na zagwarantowaniu pewności prawa i ułatwieniu dokonywania czynności związanych ze stosowaniem VAT poprzez uwzględnienie, poza wyjątkowymi przypadkami, obiektywnego charakteru danej transakcji (zob. analogicznie wyrok z dnia 6 kwietnia 1995 r., BLP Group, C‑4/94, EU:C:1995:107, pkt 24).

               42

               To sąd krajowy, w którego wyłącznej kompetencji leży ocena okoliczności faktycznych sporu, powinien ustalić w każdym poszczególnym przypadku, czy umowa, na mocy której pojazd został wydany użytkownikowi, odpowiada warunkom przypomnianym w niniejszym wyroku.

               43

               Z powyższych rozważań wynika, że wyrażenie „umow[a] najmu […], która zawiera klauzulę o przeniesieniu własności w następstwie normalnych zdarzeń nie później niż z chwilą zapłaty ostatniej raty”, użyte w art. 14 ust. 2 lit. b) dyrektywy VAT, należy interpretować w ten sposób, że znajduje ono zastosowanie do umowy wzorcowej najmu z opcją wykupu, jeżeli z warunków finansowych umowy można wywnioskować, że skorzystanie z opcji jawi się jako jedyny gospodarczo racjonalny wybór, którego leasingobiorca może dokonać w odpowiednim czasie, jeżeli umowa została do końca wykonana, czego zbadanie należy do sądu krajowego.

         W przedmiocie kosztów

               44

               Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.

               Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:

                     Wyrażenie „umow[a] najmu […], która zawiera klauzulę o przeniesieniu własności w następstwie normalnych zdarzeń nie później niż z chwilą zapłaty ostatniej raty”, użyte w art. 14 ust. 2 lit. b) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, należy interpretować w ten sposób, że znajduje ono zastosowanie do umowy wzorcowej najmu z opcją wykupu, jeżeli z warunków finansowych umowy można wywnioskować, że skorzystanie z opcji jawi się jako jedyny gospodarczo racjonalny wybór, którego leasingobiorca może dokonać w odpowiednim czasie, jeżeli umowa została do końca wykonana, czego zbadanie należy do sądu krajowego.

                     Podpisy

            (
            *1
         )	Język postępowania: angielski.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 października 2006 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga. # Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2001/42/WE - Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie. # Sprawa C-77/06.

text:
      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 października 2006 r. – Komisja przeciwko Luksemburgowi
      (Sprawa C‑77/06)
      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego ? Dyrektywa 2001/42/WE ? Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko
         ? Brak transpozycji w wyznaczonym terminie

      Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Badanie zasadności przez Trybunał – Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę – Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 6)
      Przedmiot

         Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego ? Nieustanowienie w wyznaczonym terminie przepisów koniecznych w celu zastosowania
                  się do dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów
                  i programów na środowisko (Dz.U. L 197, str. 30).

            Sentencja

                  Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania
                     się do dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów
                     i programów na środowisko, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

                  Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.


Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 12 kwietnia 2013 r. # Irish Music Rights Organisation Ltd przeciwko Komisji Europejskiej. # Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Podział rynku geograficznego - Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania - Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych - Dowód - Domniemanie niewinności. # Sprawa T-415/08.


Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 stycznia 1984 r. # Ludwig-Maximilians-Universität München przeciwko Hauptzollamt München-West. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Finanzgericht München - Niemcy. # Zwolnienie obejmujące aparaty naukowe. # Sprawa 45/83.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 lutego 2006 r.#Siemens AG przeciwko VIPA Gesellschaft für Visualisierung und Prozeßautomatisierung mbH.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Bundesgerichtshof - Niemcy.#Zbliżenie ustawodawstw - Dyrektywy 84/450/EWG i 97/55/WE - Reklama porównawcza - Nieuczciwe wykorzystanie reputacji znaku wyróżniającego konkurenta.#Sprawa C-59/05.

text:
      Sprawa C-59/05
      Siemens AG
      przeciwko
      VIPA Gesellschaft für Visualisierung und Prozeßautomatisierung mbH
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof)
      Zbliżanie ustawodawstw – Dyrektywy 84/450/EWG i 97/55/WE – Reklama porównawcza – Nieuczciwe wykorzystanie reputacji znaku wyróżniającego konkurenta
      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 lutego 2006 r.  I-0000
      Streszczenie wyroku
      Zbliżanie ustawodawstw – Reklama wprowadzająca w błąd i reklama porównawcza – Dyrektywa 84/450
      (dyrektywa Rady 84/450, art. 3 a ust. 1 lit. g), zmieniona dyrektywą 97/55)
      W ramach art. 3a ust. 1 lit. g) dyrektywy 84/450 dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej, zmienionej
         dyrektywą 97/55, korzyść, jaką reklama porównawcza stanowi dla konsumentów, musi być koniecznie wzięta pod uwagę przy dokonywaniu
         oceny, czy wykorzystanie przez reklamodawcę reputacji związanej ze znakiem towarowym, z nazwą handlową lub z innymi znakami
         wyróżniającymi konkurenta ma bezprawny charakter. Natomiast korzyść, jaką reklamodawca czerpie z reklamy porównawczej, której
         istnienie jest oczywiste z uwagi na sam charakter tego typu reklamy, nie może sama w sobie stanowić decydującego elementu
         w ocenie zgodności z prawem zachowania tego reklamodawcy.

      Wynika z tego, że przepis ten powinien być interpretowany w ten sposób, iż wykorzystując w swoich katalogach trzon znaku wyróżniającego
         producenta, tj. system numeracji zamówień jego produktów znany w fachowych kręgach, konkurujący dostawca nie korzysta w bezprawny
         sposób z reputacji związanej z tym znakiem wyróżniającym.

      (por. pkt 24, 25, 27 i sentencja)
WYROK TRYBUNAŁU (pierwsza izba)
      z dnia 23 lutego 2006 r. (*)

      Zbliżenie ustawodawstw – Dyrektywy 84/450/EWG i 97/55/WE – Reklama porównawcza – Nieuczciwe wykorzystanie reputacji znaku wyróżniającego konkurenta
      W sprawie C‑59/05
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesgerichtshof
         (Niemcy) postanowieniem z dnia 2 grudnia 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 10 lutego 2005 r., w postępowaniu:

      Siemens AG
      przeciwko
      VIPA Gesellschaft für Visualisierung und Prozeßautomatisierung mbH,

      TRYBUNAŁ (pierwsza izba),
      w składzie: P. Jann, prezes izby, J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), K. Lenaerts, M. Ilešič i E. Levits, sędziowie,
      rzecznik generalny: A. Tizzano,
      sekretarz: R. Grass,
      uwzględniając procedurę pisemną,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –       w imieniu Siemens AG przez S. Jackermeiera, Rechtsanwalt, i D. Laufhüttego, Patentanwalt,
      –       w imieniu VIPA Gesellschaft für Visualisierung und Prozeßautomatisierung mbH przez A. Osterloha i E. Osterloha, Rechtsanwälte,
      –       w imieniu Rzeczpospolitej Polskiej przez T. Nowakowskiego, działającego w charakterze pełnomocnika,
      –       w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez A. Aresu i F. Hoffmeistera, działających w charakterze pełnomocników,
      podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1       Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 3 a ust. 1 lit. g) dyrektywy Rady 84/450/EWG z dnia
         10 września 1984 r. dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej (Dz.U. L 250, str. 17) zmienionej dyrektywą
         97/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 października 1997 r. (Dz.U. L 290, str. 18) (zwanej dalej „dyrektywą 84/450”).

      2       Wniosek ten został przedstawiony w ramach sporu między spółką Siemens AG (zwanej dalej „Siemensem”) a spółką VIPA Gesellschaft
         für Visualisierung und Prozeßautomatisierung mbH (zwaną dalej „VIPA”) w przedmiocie reklamy VIPA mającej na celu promocję
         sprzedaży komponentów kompatybilnych ze sterownikami produkowanymi i sprzedawanymi przez Siemensa.

       Ramy prawne
       Uregulowania wspólnotowe
      3       Zgodnie z art. 2 pkt 2 a dyrektywy 84/450 „reklama porównawcza” w rozumieniu tej dyrektywy oznacza „każdą reklamę, która wyraźnie
         lub przez domniemanie [bezpośrednio lub pośrednio] identyfikuje konkurenta albo towary lub usługi oferowane przez konkurenta”.

      4       Artykuł 3 a ust. 1 tej dyrektywy przewiduje, że:
      „W aspekcie danego porównania reklama porównawcza jest dozwolona, o ile spełnione są następujące warunki:
      […]
      c)      porównuje ona obiektywnie jedną lub kilka zasadniczych, istotnych, możliwych do zweryfikowania i reprezentatywnych cech tych
         towarów i usług, przy czym jedną z tych cech może być cena;

      […]
      g)      nie korzysta ona w sposób bezprawny z reputacji związanej z danym znakiem towarowym, nazwą handlową lub innymi znakami wyróżniającymi
         konkurenta lub z nazwą pochodzenia produktów konkurujących;

      […]”.
      5       Motywy drugi, czternasty i piętnasty dyrektywy 97/55 brzmią następująco:
      „2)      Wprowadzenie rynku wewnętrznego będzie się wiązało z coraz dalej idącym rozszerzaniem różnorodności podaży; fakt, że [jako
         że] konsumenci mogą i muszą w najwyższym stopniu skorzystać na powstaniu rynku wewnętrznego, a także fakt, iż [jako że] reklama
         jest bardzo ważnym środkiem otwierania realnych kanałów zbytu na całym obszarze Wspólnoty dla wszystkich towarów i usług,
         we wszystkich państwach członkowskich muszą istnieć takie same podstawowe przepisy regulujące formę i treść reklamy porównawczej
         i muszą istnieć zharmonizowane warunki wykorzystywania reklamy porównawczej; spełniająca te warunki reklama porównawcza przyczyni
         się do obiektywnego wydobycia zalet poszczególnych porównywalnych produktów; reklama porównawcza może w ten sposób stymulować
         konkurencję między dostawcami towarów i usług w interesie konsumentów.

      […]
      14)      Skuteczność reklamy porównawczej może jednakże wymagać identyfikacji towarów bądź usług konkurenta poprzez odniesienie się
         do jakiegoś znaku towarowego, którego ten konkurent jest właścicielem lub też do jego nazwy handlowej.

      15)      Takiego rodzaju użycie znaku handlowego [towarowego], nazwy handlowej lub innych wyróżniających oznaczeń innego podmiotu nie
         jest naruszeniem wyłącznego prawa, o ile jest dokonywane przy poszanowaniu warunków ustalonych przez niniejszą dyrektywę,
         a celem ich użycia jest tylko wprowadzenie rozróżnienia między nimi oraz, w konsekwencji, obiektywnego uwypuklenia różnic
         między nimi”.

       Uregulowania krajowe
      6       Przepisy § 6 ustawy z dnia 7 czerwca 1909 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Gesetz gegen den unlauteren Wettbewerb,
         zwanej dalej „UWG”) przewidują między innymi, że:

      „1)      Reklama porównawcza to reklama umożliwiająca bezpośrednio lub pośrednio rozpoznanie konkurenta albo towarów lub usług oferowanych
         przez konkurenta.

      2)      Kto stosuje reklamę porównawczą, działa nieuczciwie […], jeżeli porównanie:
      […]
      4. wykorzystuje w nieuczciwy sposób renomę oznaczenia używanego przez konkurenta lub przynosi jej uszczerbek. […]”.
       Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      7       Siemens produkuje i sprzedaje między innymi sterowniki programowalne pod nazwą „Simatic”. W 1983 r. wprowadził on dla tych
         sterowników i ich dodatkowych komponentów system numeracji zamówień składający się z kombinacji wielkich liter i cyfr.

      8       VIPA wytwarza i sprzedaje również komponenty kompatybilne ze sterownikami „Simatic”, do których od 1988 r. używa systemu identyfikacyjnego
         niemal identycznego z systemem używanym przez Siemensa. Pierwsza część kombinacji znaków składających się na numery zamówienia
         Siemensa, na przykład „6ES5” lub „6ES7”, jest bowiem zastąpiona skrótem firmowym „VIPA”, po czym następuje trzon numeru zamówienia
         oryginalnego produktu Siemensa. Ten trzon numeru zamówienia zawiera wskazówkę co do cech danego produktu i umożliwia jego
         użycie w urządzeniu sterowniczym, jako że należy go wpisać w tym urządzeniu w celu jego uruchomienia.

      9       I tak VIPA sprzedaje pod numerem zamówienia „VIPA 928-3UB21” komponent, który odpowiada oryginalnemu produktowi Siemensa o numerze
         zamówienia „6ES5 928-3UB21”. VIPA podaje ten numer na swoich produktach oraz w swoim katalogu wraz z następującą informacją:
         „Proszę sprawdzić w instrukcji obsługi urządzenia numer zamówienia modułu pamięci, który jest Państwu potrzebny, lub do nas
         zadzwonić! Numery zamówienia odpowiadają numerom zamówienia modułów pamięci Siemensa”.

      10     Siemens wytoczyła powództwo przeciwko VIPA, zarzucając jej nieuczciwe wykorzystanie reputacji jej produktów. W pierwszej instancji
         sąd uwzględnił żądania Siemensa, jednakże orzeczenie to zostało uchylone przez sąd odwoławczy. Następnie Siemens wniosła rewizję
         („Revision”) do Bundesgerichtshof.

      11     Uznawszy, że wykładnia dyrektywy 84/450 jest niezbędna do rozstrzygnięcia zawisłego przed nim sporu, Bundesgerichtshof postanowił
         zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

      „1)      Czy reputacja »innego znaku wyróżniającego« konkurenta jest wykorzystywana w bezprawny sposób w rozumieniu art. 3 a ust. 1
         lit. g) dyrektywy 84/450/EWG, gdy reklamodawca przejmuje bez modyfikacji trzon znaku wyróżniającego znanego w kręgach fachowych
         (w niniejszym przypadku: system numeracji zamówień) konkurenta i w swej reklamie odwołuje się do przejęcia bez modyfikacji
         tego znaku wyróżniającego?

      2)      Czy korzyść, jaką dla reklamodawcy i konsumenta stanowi przejęcie bez modyfikacji znaku wyróżniającego, jest decydującym elementem
         przy dokonywaniu oceny bezprawnego charakteru wykorzystania reputacji tego znaku w rozumieniu art. 3 a ust. 1 lit. g) dyrektywy
         84/450/WE?”.

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
      12     Poprzez pytania, które należy przeanalizować łącznie, sąd krajowy pragnie głównie dowiedzieć się, czy wykorzystując w swoich
         katalogach trzon znaku wyróżniającego producenta, tj. system numeracji zamówień jego produktów znanych w fachowych kręgach,
         konkurujący dostawca korzysta w bezprawny sposób z reputacji związanej z tym znakiem wyróżniającym w rozumieniu art. 3 a ust. 1
         lit. g) dyrektywy 84/450 oraz czy dla celów tej oceny należy wziąć pod uwagę korzyść, jaką takie użycie stanowi dla konsumentów
         i dla reklamodawcy.

      13     Zgodnie z art. 3 a ust. 1 lit. g) dyrektywy 84/450 reklama porównawcza jest dozwolona, jeżeli, między innymi, nie korzysta
         ona w sposób bezprawny z reputacji związanej ze znakiem towarowym, nazwą handlową lub innymi znakami wyróżniającymi konkurenta
         lub z nazwą pochodzenia produktów konkurujących.

      14     W myśl orzecznictwa Trybunału w celu dokonania oceny, czy spełniony został warunek określony w art. 3 a ust. 1 lit. g) dyrektywy
         84/450, należy wziąć pod uwagę motyw piętnasty dyrektywy 97/55, zgodnie z którym użycie znaku towarowego lub znaku wyróżniającego
         nie narusza prawa do znaku towarowego, jeżeli następuje ono z poszanowaniem warunków ustanowionych w dyrektywie 84/450, a jego
         celem jest jedynie odróżnienie produktów i usług reklamodawcy od produktów i usług jego konkurenta, i tym samym uwypuklenie
         w obiektywny sposób różnic (zob. wyrok z dnia 25 października 2001 r. w sprawie C‑112/99 Toshiba Europe, Rec. str. I‑7945,
         pkt 53).

      15     Zatem nie można uznać, że reklamodawca korzysta w bezprawny sposób z reputacji związanej ze znakami wyróżniającymi swojego
         konkurenta, jeżeli odwołanie do tych znaków stanowi przesłankę skutecznej konkurencji na rynku właściwym (zob. ww. wyrok w sprawie
         Toshiba Europe, pkt 54).

      16     Co więcej, Trybunał orzekł, że użycie przez osobę trzecią znaku towarowego może stanowić korzystanie w bezprawny sposób z charakteru
         odróżniającego lub renomy znaku towarowego lub przynosić im uszczerbek na przykład wtedy, gdy w kręgu odbiorców wywołane zostaje
         fałszywe wrażenie co do stosunków między reklamodawcą a właścicielem znaku towarowego (zob. ww. wyrok w sprawie Toshiba Europe,
         pkt 55).

      17     Jak wynika z postanowienia odsyłającego, przejęcie przez VIPA trzonu systemu numeracji zamówień Siemensa ma stanowić dla odbiorców
         informację o równoważności odpowiednich produktów obu stron pod względem technicznym. W konsekwencji chodzi tu o porównanie
         zasadniczych, istotnych, możliwych do zweryfikowania i reprezentatywnych cech towarów w rozumieniu art. 3 a ust. 1 lit. c)
         dyrektywy 84/450 (zob. ww. wyrok w sprawie Toshiba Europe, pkt 56).

      18     W każdym razie należy sprawdzić, czy to przejęcie mogło wywołać u odbiorców, do których była skierowana reklama VIPA, skojarzenie
         między producentem spornych sterowników i ich dodatkowych komponentów a konkurującym dostawcą w ten sposób, że ci odbiorcy
         przenoszą reputację wyrobów tego producenta na wyroby sprzedawane przez wspomnianego dostawcę.

      19     Na początku należy stwierdzić, że sporne produkty są przeznaczone dla fachowych kręgów. Skojarzenie reputacji produktów Siemensa
         z produktami VIPA jest zatem dużo mniej prawdopodobne, niż gdyby te produkty były przeznaczone dla konsumentów końcowych (zob.
         podobnie ww. wyrok w sprawie Toshiba Europe, pkt 52).

      20     Ponadto fakt, że VIPA używa własnego skrótu firmowego w pierwszej części numerów zamówienia i że w swoim katalogu podaje,
         iż te numery odpowiadają numerom modułów pamięci, pozwala na rozróżnienie tożsamości VIPA i Siemensa tak, że nie mogą powstać
         fałszywe wrażenia co do pochodzenia produktów VIPA bądź co do powiązania pomiędzy tymi dwoma przedsiębiorstwami (zob. podobnie
         ww. wyrok w sprawie Toshiba Europe, pkt 59).

      21     Wreszcie z akt sprawy przedłożonych Trybunałowi wynika, że cyfry i litery, które tworzą trzon numeru zamówienia, wskazują
         nie tylko na cechy spornego produktu, lecz również umożliwiają jego użycie w urządzeniu sterowniczym. Uruchomienie procesu
         sterowania zależy bowiem od wpisania tych cyfr i liter w tym urządzeniu.

      22     W odniesieniu do korzyści, jaką identyczne przejęcie znaku wyróżniającego stanowi dla reklamodawcy i konsumenta, po pierwsze,
         Trybunał orzekł już, że reklama porównawcza ma dać konsumentom możliwość skorzystania w pełni z rynku wewnętrznego, jako że
         reklama jest bardzo ważnym środkiem otwierania realnych kanałów zbytu na całym obszarze Wspólnoty dla wszystkich towarów i usług
         (zob. wyrok z dnia 8 kwietnia 2003 r. w sprawie C‑44/01 Pippig Augenoptik, Rec. str. I‑3095, pkt 64).

      23     Po drugie, z motywu drugiego dyrektywy 97/55 wynika, że reklama porównawcza ma również na celu stymulację konkurencji między
         dostawcami towarów i usług w interesie konsumentów.

      24     Z tego wynika, że korzyść, jaką reklama porównawcza stanowi dla konsumentów, musi być koniecznie wzięta pod uwagę przy dokonywaniu
         oceny, czy wykorzystanie przez reklamodawcę reputacji związanej ze znakiem towarowym, z nazwą handlową lub z innymi znakami
         wyróżniającymi konkurenta ma bezprawny charakter.

      25     Natomiast korzyść, jaką reklamodawca czerpie z reklamy porównawczej, której istnienie jest oczywiste z uwagi na sam charakter
         tego typu reklamy, nie może sama w sobie stanowić decydującego elementu w ocenie zgodności z prawem zachowania tego reklamodawcy.

      26     W niniejszym przypadku gdyby w numerach zamówienia produktów, które VIPA oferuje jako dodatkowe komponenty do sterowników
         Siemensa, znajdował się inny trzon, użytkownicy musieliby wyszukiwać numery zamówienia odpowiednich produktów oferowanych
         przez Siemensa za pomocą listy porównawczej. Jak stwierdził sąd krajowy, byłoby to związane z niedogodnościami dla konsumentów
         i VIPA. Zatem restrykcyjne skutki dla konkurencji na rynku dodatkowych komponentów do sterowników produkowanych przez Siemensa
         nie mogłyby być wykluczone.

      27     W świetle powyższych rozważań na zadane pytania należy odpowiedzieć, że art. 3 a ust. 1 lit. g) dyrektywy 84/450 powinien
         być interpretowany w ten sposób, iż w takich okolicznościach jak w postępowaniu przed sądem krajowym konkurencyjny dostawca,
         który używa w swoich katalogach trzonu znaku wyróżniającego producenta znanego w fachowych kręgach, nie korzysta w bezprawny
         sposób z reputacji związanej z tym znakiem wyróżniającym.

       W przedmiocie kosztów
      28     Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:
      Artykuł 3 a ust. 1 lit. g) dyrektywy Rady 84/450/EWG z dnia 10 września 1984 r. dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy
            porównawczej, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 97/55/WE z dnia 6 października 1997 r., powinien być interpretowany
            w ten sposób, iż w takich okolicznościach jak w postępowaniu przed sądem krajowym konkurencyjny dostawca, który używa w swoich
            katalogach trzonu znaku wyróżniającego producenta znanego w fachowych kręgach, nie korzysta w bezprawny sposób z reputacji
            związanej z tym znakiem wyróżniającym.
      Podpisy
      * Język postępowania: niemiecki.