title: Sprawa F-74/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 29 września 2011 r. — Kimman przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Artykuł 43 regulaminu pracowniczego — Artykuł 45 regulaminu pracowniczego — Postępowanie w sprawie oceny za 2009 r. — Zakwalifikowanie do określonego przedziału w zakresie wydajności — Decyzja w sprawie przyznania punktów awansu — Sprawozdanie z oceny — Opinia grupy ad hoc — Naruszenie obowiązku uzasadnienia — Zarzut uwzględniony z urzędu — Ciężar dowodu)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/24

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 29 września 2011 r. — Kimman przeciwko Komisji
   (Sprawa F-74/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Artykuł 43 regulaminu pracowniczego - Artykuł 45 regulaminu pracowniczego - Postępowanie w sprawie oceny za 2009 r. - Zakwalifikowanie do określonego przedziału w zakresie wydajności - Decyzja w sprawie przyznania punktów awansu - Sprawozdanie z oceny - Opinia grupy ad hoc - Naruszenie obowiązku uzasadnienia - Zarzut uwzględniony z urzędu - Ciężar dowodu)
   2012/C 138/47
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Eugène Émile Kimman (Overijse, Belgia) (przedstawiciel: adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i P. Pecho, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za 2008 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, jedna czwartą kosztów poniesionych przez E.E. Kimmana.

               3)

               E.E. Kimman pokrywa trzy czwarte własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010, s. 63.


title: Sprawa C-643/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen Sad — Varna (Bułgaria) w dniu 15 grudnia 2011 r. — LVK-56 EOOD przeciwko Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” — Varna pri Tsentralno Upravlenie na Natsionalnata Agentsia za Prihodite

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen Sad — Varna (Bułgaria) w dniu 15 grudnia 2011 r. — LVK-56 EOOD przeciwko Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” — Varna pri Tsentralno Upravlenie na Natsionalnata Agentsia za Prihodite
   (Sprawa C-643/11)
   2012/C 80/13
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administrativen Sad — Varna

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: LVK-56 EOOD

      Strona pozwana: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i upravlenie na izpalnenieto” — Varna pri Tsentralno Upravlenie na Natsionalnata Agentsia za Prihodite

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 203 dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej obejmuje wszystkie przypadki błędnego naliczenia w fakturze podatku od wartości dodanej, w tym przypadki, w których wystawiono fakturę z wyszczególnionym podatkiem od towarów i usług bez zaistnienia zdarzenia podatkowego aktualizującego obowiązek podatkowy? W przypadku odpowiedzi twierdzącej na to pytanie: czy art. 203 i 273 dyrektywy 2006/112 wymagają, żeby państwa członkowskie wyraźnie uregulowały, że podatek od wartości dodanej, który został wyszczególniony na fakturze, w związku z którą nie dokonano żadnej transakcji, jest należny albo wystarczy transpozycja ogólnej zasady dyrektywy, zgodnie z którą podatek jest należny od każdego, kto go naliczył na fakturze?

               2)

               Czy art. 73, 179 i 203 dyrektywy 2006/112 w świetle motywu 39 dyrektywy 2006/112 oraz w celu zagwarantowania dokładności w odliczeniach podatkowych wymagają, że w przypadku kiedy na jednej fakturze wyszczególniono podatek od wartości dodanej bez zaistnienia zdarzenia podatkowego aktualizującego obowiązek podatkowy, organy skarbowe dokonują sprostowania postawy opodatkowania oraz podatku naliczonego?

               3)

               Czy zgodnie z art. 395 dyrektywy 2006/112 mogą istnieć w praktyce podatkowej, jak w postępowaniu przed sądem krajowym, środki szczególne, zgodnie z którymi organy skarbowe celem kontroli odliczeń podatku naliczonego sprawdzają tylko dokonane odliczenia, podczas gdy podatek od dokonanych transakcji już dlatego postrzega się jako bezwarunkowo wymagalny, ponieważ był on wyszczególniony na fakturze? W przypadku gdyby na to pytanie udzielono odpowiedzi twierdzącej: Czy na podstawie art. 203 dyrektywy dopuszczalne jest — i jeśli tak, to w jakich przypadkach —, że z tytułu tej samej transakcji podatek od wartości dodanej pobiera się wpierw u dostawcy albo usługodawcy, ponieważ wyszczególnił on podatek, a po raz drugi u nabywcy towaru lub usługobiorcy poprzez odmówienie jemu prawa do odliczenia podatku?

               4)

               Czy poprzez praktykę podatkową, jak ta w postępowaniu przed sądem krajowym — zgodnie z którą nabywcy dostawy podlegającej podatkowi lub odbiorcy podlegającej podatkowi usługi odmawia się prawa do odliczenia podatku naliczonego „ze względu na brak dowodu dokonanej transakcji” nie uwzględniając dotychczasowych ustaleń, że roszczenie o zapłatę podatku względem dostawcy lub usługodawcy powstało i podatek jest należny, przy czym do momentu oceny powstania prawa do odliczenia podatku naliczonego odnośna decyzja w przedmiocie kontroli skarbowej nie została zmieniona wzgl. nie wystąpiła żadna podstawa i nie postanowiono zmienić tej decyzji w drodze przewidzianej przez państwo — naruszona zostaje antykumulacyjność podatku od wartości dodanej oraz zasada pewności prawa, zasada równego traktowania i zasada neutralności podatkowej?

               5)

               Czy na podstawie art. 167 i 168 lit. a dyrektywy 2006/112 jest dopuszczalne, że odmawia się prawa do odliczenia podatku naliczonego nabywcom podlegającej podatkowi dostawy lub odbiorcom podlegającej podatkowi usługi, który spełnia wszystkie przesłanki art. 178 dyrektywy, po tym jak w stosunku do tej transakcji nie dokonano żadnego sprostowania na mocy prawomocnej decyzji w przedmiocie kontroli skarbowej, wydanej względem dostawcy albo usługodawcy, naliczonego na fakturze podatku od wartości dodanej z powodu „braku wystąpienia zdarzenia podatkowego aktualizującego obowiązek podatkowy”, lecz roszczenie zapłatę uznaje się za powstałe i przy ustalaniu wyniku badanego okresu podatkowego zostało uwzględnione? Czy dla odpowiedzi na to pytanie ma znaczenie okoliczność, że dostawca lub usługodawca w trakcie kontroli skarbowej nie przedstawił żadnych dokumentów księgowych, a wynik dla tego okresu ustalono jedynie na podstawie danych wskazanych w deklaracjach dla Podatku od wartości dodanej, jak również w księgach sprzedaży i zakupów?

               6)

               W zależności od odpowiedzi na powyższe pytania: czy art. 167 i 168 lit. a dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że neutralność podatku od wartości dodanej w okolicznościach takich jak w postępowaniu przed sądem krajowym wymaga, aby podatnik mógł odliczyć podatek naliczony do transakcji?

      (1)  Dz.U. L 347, s.1


title: Sprawa C-350/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 12 lipca 2010 r. — Nordea Pankki Suomi Oyj

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 12 lipca 2010 r. — Nordea Pankki Suomi Oyj
   (Sprawa C-350/10)
   ()
   2010/C 246/55
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nordea Pankki Suomi Oyj

      Strona pozwana: Veronsaajien oikeudenvalvontayksikkö

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 13 część B lit. d) pkt 3 i 5 szóstej dyrektywy VAT 77/388/EWG (1) należy interpretować w ten sposób, że usługi swift, opisane w części 1 niniejszego postanowienia, wykorzystywane w obrocie płatniczym i do realizacji transakcji na papierach wartościowych pomiędzy instytucjami kredytowymi, są zwolnione z podatku VAT?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru (Dz.U. L 145, s. 1)


title: Sprawa T-181/06: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2006 r. — Republika Włoska przeciwko Komisja

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/34

         Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2006 r. — Republika Włoska przeciwko Komisja
   (Sprawa T-181/06)
   (2006/C 212/62)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (Przedstawiciel: Giacomo Aiello, Avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/334/WE z dnia 28 kwietnia 2006 r. C (2006) 1702 w części, w której wyłącza z finansowania przez Wspólnotę niektórych wydatków Republiki Włoskiej z tytułu Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Sekcja Gwarancji, wraz z obciążeniem pozwanej kosztami, należnościami i honorariami związanymi ze sprawą; obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Republika Włoska wniosła skargę do Sądu na decyzję Komisji z dnia 20 kwietnia 2006 r. C (2006) 1702 w części, w której wyłącza z finansowania przez Wspólnotę niektórych wydatków Republiki Włoskiej z tytułu Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR).
   W uzasadnieniu swoich żądań skarżąca podnosi naruszenie i wadliwe zastosowanie:

               —

               artykułu 11 ust. 1 lit. x) pkt 4, art. 13 ust. 2, art. 15 ust. 4 lit. a), art. 30 ust. 1 i 2 i art. 50 rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw (Dz.U. L 271 z 3.10.1997, str. 19);

               —

               artykułu 17 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (WE) nr 659/97 z dnia 16 kwietnia 1997 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w zakresie ustaleń interwencyjnych w sektorze owoców i warzyw (Dz.U. L 100 z 17.4.1997, str. 22);

               —

               artykułu 8 ust. 2 lit. c) i d), art. 8 ust. 4 lit. b) i art. 16 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 609/2001 z dnia 28 marca 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do programów operacyjnych, funduszy operacyjnych i pomocy finansowej Wspólnoty oraz uchylającego rozporządzenie nr 411/97 (Dz.U. L 90 z 30.3.2001, str. 4);

               —

               artykułu 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 412/1997 z dnia 3 marca 1997 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2200/96 w odniesieniu do uznawania organizacji producentów (Dz.U. L 62 z 4.3.1997, str. 16);

               —

               artykułów 6 i 9 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3887/92 z dnia 23 grudnia 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy (Dz.U. L 391 z 31.12.1992, str. 36).


title: Sprawa C-458/08: Skarga wniesiona w dniu 21 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/19

         Skarga wniesiona w dniu 21 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-458/08)
   (2008/C 327/31)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Traversa, P. Guerra e Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez ustanowienie tych samych przesłanek w odniesieniu do świadczenia usług budowlanych w Portugalii, co przesłanki ustanowione w dziedzinie działalności gospodarczej, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 49 WE,

               —

               obciążenie Republika Portugalska kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Portugalska ustawa o dostępie i wykonywaniu działalności w zakresie budownictwa (Decreto Lei nr 12/2004) uzależnia wykonywanie działalności w zakresie budownictwa od uzyskania zezwolenia.
   Żadne przedsiębiorstwo, bez wyjątku, nie może wykonywać w Portugalii prac w zakresie budowy, przebudowy, powiększania, zmiany, naprawy, konserwacji, renowacji, czyszczenia, restauracji i burzenia, a ogólnie, żadnych prac związanych z budownictwem bez uprzedniej zgody portugalskich organów administracyjnych.
   Portugalskie uregulowanie z dziedziny konkurencji zakazujące przedsiębiorstwom, w tym przedsiębiorstwom wspólnotowym, świadczenia w Portugalii usług w zakresie budownictwa bez uprzedniej zgody portugalskich organów administracyjnych na dopuszczenie do przemysłu budowlanego, stanowi naruszenie art. 49 WE.
   Przewidziane w portugalskiej ustawie przesłanki dopuszczenia do działalności budowlanej, są tożsame z przesłankami wykonywania działalności gospodarczej. Portugalska ustaw nie czyni rozróżnienia pomiędzy wykonywaniem działalności a świadczeniem usług mającym czasowy charakter.
   Aby przedsiębiorstwo budowlane mające siedzibę w innym państwie członkowskim, mogło świadczyć usług w Portugalii, musi ono spełniać wszystkie przesłanki wykonywania działalności, co w praktyce oznacza, że owo przedsiębiorstwo budowlane nie ma innego wyjścia, jak ustanowić swoją siedzibę w Portugalii. Taki wymóg w poważny sposób ogranicza swobodę świadczenia usług.
   Przesłanki wykonywania działalności również stanowią ograniczenie swobody wykonywania usług, czyniąc niemożliwym świadczenie usług budowlanych o charakterze czasowym.
   Powody, jakie państwo portugalskie powołuje dla uzasadnienia spornych ograniczeń nie zostały udowodnione, ani też nie można się z nimi zgodzić.


title: Sprawa C-509/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden, wydanym dnia 10 grudnia 2004 r., w sprawie Magpar VI B.V. przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden, wydanym dnia 10 grudnia 2004 r., w sprawie Magpar VI B.V. przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-509/04)
   (2005/C 31/31)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 13 grudnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandzki Sąd Najwyższy), Niderlandy, wydanym w dniu 10 grudnia 2004 r. w sprawie Magpar VI B.V. przeciwko Staatssecretaris van Financiën.
   Hoge Raad der Nederlanden zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy art. 7 ust. 1 lit. b) dyrektywy 69/335/EWG (1) w brzmieniu zmienionym dyrektywą 73/79/EWG (2) należy interpretować w taki sposób, że jeśli spółka w ciągu pięciu lat od nabycia udziałów w trakcie łączenia, które jest zwolnione z podatku kapitałowego, przestaje posiadać te udziały, gdyż spółka, w której posiadała udziały jest przedmiotem łączenia, to wymagania, o których mowa w powyższym przepisie dyrektywy, mają zastosowanie do udziałów w spółce przejmującej?

               2)

               Czy dla odpowiedzi na pytanie 4.1 ma znaczenie fakt, że spółka, która posiadała udziały, przestała istnieć w związku z wejściem w życie połączenia z inną spółką (art. 2:311 ust. 1 BW), wobec czego nie można mówić o zbyciu udziałów w znaczeniu literalnym?

      (1)  Dyrektywa Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotycząca podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. English special editon: Series I 1969(II) str. 412).

      (2)  Dyrektywa Rady 73/79/EWG z dnia 9 kwietnia 1973 r. zmieniająca zakres stosowania obniżonej stawki podatku kapitałowego przewidzianej dla niektórych działań restrukturyzacyjnych spółek przez art. 7 ust. 1 lit. b) dyrektywy dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. 1973 L, str. 13).


title: Sprawa T-1/14 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 7 marca 2014 r. – Aluminios Cortizo i Cortizo Cartera przeciwko Komisji [Środek tymczasowy  — Pomoc państwa  — Pomoc przyznana przez władze hiszpańskie na rzecz ugrupowań interesów gospodarczych (UIG) i ich inwestorów  — System podatkowy stosowany do niektórych umów leasingu finansowego w celu nabycia statków (hiszpański system leasingu finansowego)  — Wniosek o zawieszenie wykonania  — Uchybienie wymogom formalnym  — Niedopuszczalność]

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/40

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 7 marca 2014 r. – Aluminios Cortizo i Cortizo Cartera przeciwko Komisji
   (Sprawa T-1/14 R)
   ([Środek tymczasowy - Pomoc państwa - Pomoc przyznana przez władze hiszpańskie na rzecz ugrupowań interesów gospodarczych (UIG) i ich inwestorów - System podatkowy stosowany do niektórych umów leasingu finansowego w celu nabycia statków (hiszpański system leasingu finansowego) - Wniosek o zawieszenie wykonania - Uchybienie wymogom formalnym - Niedopuszczalność])
   2014/C 135/51
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Aluminios Cortizo, SA (Padrón, Hiszpania) i Cortizo Cartera, SL (Padrón) (przedstawiciel: A. Beiras Cal, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, M. Afonso, É. Gippini Fournier i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania w szczególności decyzji Komisji C (2013) 4426 wersja ostateczna z dnia 17 lipca 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.21233 C/2011 (ex NN/11, ex CP 137/06) – System podatkowy stosowany do niektórych umów leasingu finansowego.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-207/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat Salzburg — Aigen — Austria) — Schwaninger Martin, Viehhandel — Viehexport przeciwko Zollamt Salzburg, Erstattungen (Rozporządzenie (WE) nr 615/98 — Refundacje wywozowe — Dobrostan żywego bydła podczas transportu — Dyrektywa 91/628/EWG — Stosowanie przepisów dotyczących ochrony zwierząt podczas transportu — Przepisy dotyczące czasu trwania transportu i okresów odpoczynku oraz transportu morskiego bydła do miejsca przeznaczenia poza obszarem Wspólnoty — Karmienie i pojenie zwierząt podczas przewozu)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 lipca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Finanzsenat Salzburg — Aigen — Austria) — Schwaninger Martin, Viehhandel — Viehexport przeciwko Zollamt Salzburg, Erstattungen
   (Sprawa C-207/06) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 615/98 - Refundacje wywozowe - Dobrostan żywego bydła podczas transportu - Dyrektywa 91/628/EWG - Stosowanie przepisów dotyczących ochrony zwierząt podczas transportu - Przepisy dotyczące czasu trwania transportu i okresów odpoczynku oraz transportu morskiego bydła do miejsca przeznaczenia poza obszarem Wspólnoty - Karmienie i pojenie zwierząt podczas przewozu)
   (2008/C 223/07)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Unabhängiger Finanzsenat Salzburg — Aigen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Schwaninger Martin, Viehhandel — Viehexport

      Strona pozwana: Zollamt Salzburg, Erstattungen
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Unabhängiger Finanzsenat (Austria) — Wykładnia art. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 615/98 z dnia 18 marca 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady dotyczące przyznania refundacji wywozowych związane z ochroną żywego bydła w czasie transportu (Dz.U. L 82, s. 19) oraz rozdziału VII pkt 48 ppkt 7 lit. a) i b) załącznika do dyrektywy Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i zmieniającej dyrektywy 90/425/EWG oraz 91/496/EWG (Dz.U. L 340, s. 17) i art. 5 część A pkt 2 lit. d) ii) tiret drugie tej dyrektywy — Stosowanie przepisów o ochronie zwierząt dotyczących czasu trwania transportu i okresów odpoczynku w transporcie morskim bydła do miejsca przeznaczenia poza Wspólnotą pojazdem załadowanym na statek bez wyładowania zwierząt — Brak wpisu w planie trasy dotyczącego godzin, w których transportowane zwierzęta były faktycznie karmione i pojone podczas przewozu.
   Sentencja

               1)

               Artykułu 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 615/98 z dnia 18 marca 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady dotyczące przyznania refundacji wywozowych w odniesieniu do ochrony żywego bydła podczas transportu nie należy interpretować w ten sposób, że pkt 48 ppkt 7 lit. b) załącznika do dyrektywy Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i zmieniającej dyrektywy 90/425/EWG oraz 91/496/EWG, zmienionej dyrektywą Rady 95/29/WE z dnia 29 czerwca 1995 r., należy stosować do transportu morskiego pomiędzy punktem geograficznym we Wspólnocie Europejskiej a punktem geograficznym położonym w państwie trzecim, przy użyciu pojazdów załadowywanych na pokład statku bez wyładowania zwierząt.

               2)

               Punkt 48 ppkt 7 lit. a) załącznika do dyrektywy 91/628, zmienionej dyrektywą 95/29, należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do transportu morskiego stałym i bezpośrednim połączeniem pomiędzy punktem geograficznym we Wspólnocie Europejskiej a punktem geograficznym położonym w państwie trzecim, przy użyciu pojazdów załadowywanych na pokład statku bez wyładowania zwierząt, czas trwania transportu jest nieistotny, o ile zwierzęta są transportowane zgodnie z wymogami określonymi w pkt 48 ppkt 3 i 4, z wyjątkiem czasu trwania przewozu i okresów odpoczynku. W takim przypadku kolejny czas transportu drogowego może rozpocząć bieg bezpośrednio po wyładowaniu pojazdu w porcie państwa trzeciego przeznaczenia, zgodnie z pkt 48 ppkt 4 lit. d).

               3)

               Plan trasy zawierający wpis — dokonany z góry maszyną do pisania — zgodnie z którym podczas transportu morskiego karmienie i pojenie odbywa się „wieczorem, rano, w południe, wieczorem, rano”, może odpowiadać wymogom dyrektywy 91/628, zmienionej dyrektywą 95/29, o ile zostanie stwierdzone, że czynności te rzeczywiście miały miejsce. Jeżeli właściwy organ ustali — biorąc pod uwagę całość dokumentów przedstawionych przez eksportera — że nie zastosowano się do wymogów tej dyrektywy, do niego należy ocena, czy owo niezastosowanie się miało wpływ na dobrostan zwierząt, czy naruszenie takie może w danym przypadku zostać naprawione i czy ma ono powodować utratę, obniżenie czy też utrzymanie refundacji wywozowej.

      (1)  Dz.U. C 190 z 12.8.2006.


title: Sprawa T-171/13: Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2016 r. – Benelli Q. J./OHIM – Demharter (MOTOBI B PESARO) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy MOTOBI B PESARO — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Dowody przedstawione przeciwko wnioskowi o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku po upływie wyznaczonego terminu — Nieuwzględnienie — Swobodna ocena przysługująca izbie odwoławczej — Przepis odmienny — Okoliczności stojące na przeszkodzie uwzględnieniu dodatkowych lub uzupełniających dowodów — Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 — Zasada 50 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 2868/95]

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/30

         Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2016 r. – Benelli Q. J./OHIM – Demharter (MOTOBI B PESARO)
   (Sprawa T-171/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy MOTOBI B PESARO - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Dowody przedstawione przeciwko wnioskowi o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku po upływie wyznaczonego terminu - Nieuwzględnienie - Swobodna ocena przysługująca izbie odwoławczej - Przepis odmienny - Okoliczności stojące na przeszkodzie uwzględnieniu dodatkowych lub uzupełniających dowodów - Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 - Zasada 50 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia (WE) nr 2868/95])
   (2016/C 098/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Benelli Q. J. Srl (Pesaro, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Lukácsi i B. Bozóki)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo F. Mattina, następnie P. Bullock, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Demharter GmbH (Dillingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Kohn)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 stycznia 2013 r. (sprawa R 2590/2011-2) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Demharter GmbH a Benelli Q.J. Srl.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Benelli Q.J. Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.


title: Sprawa C-112/14: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 13 listopada 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Swoboda przedsiębiorczości – Swobodny przepływ kapitału – Artykuły 49 TFUE i 63 TFUE – Artykuły 31 i 40 porozumienia EOG – Krajowe przepisy podatkowe – Wypłata zysków członkom spółek o skoncentrowanym akcjonariacie – Odmienne traktowanie spółek będących rezydentami i spółek niebędących rezydentami – Czysto sztuczne struktury – Proporcjonalność)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/9

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 13 listopada 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
      (Sprawa C-112/14) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swoboda przedsiębiorczości - Swobodny przepływ kapitału - Artykuły 49 TFUE i 63 TFUE - Artykuły 31 i 40 porozumienia EOG - Krajowe przepisy podatkowe - Wypłata zysków członkom spółek o skoncentrowanym akcjonariacie - Odmienne traktowanie spółek będących rezydentami i spółek niebędących rezydentami - Czysto sztuczne struktury - Proporcjonalność)
      (2015/C 016/12)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i L. Armati, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciel: L. Christie, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Przyjmując i utrzymując w mocy przepisy podatkowe dotyczące wypłaty zysków członkom („participators”) spółek niebędących rezydentami, które przewidują różne traktowanie działalności krajowej i transgranicznej, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 63 TFEU i art. 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r.

                  2)

                  Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążane kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 184 z 16.6.2014.


title: Sprawa T-559/08: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — STIM d'Orbigny przeciwko Komisji

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/61

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2008 r. — STIM d'Orbigny przeciwko Komisji
   (Sprawa T-559/08)
   (2009/C 44/105)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Société de travaux industriels et maritimes d'Orbigny (STIM d'Orbigny SA) (Paryż, Francja) (przedstawiciel: F. Froment-Meurice, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji, uznającej 1) wypłaconą SNCM przez państwo francuskie rekompensatę w kwocie 53,48 mln EUR za pomoc państwa przyznaną bezprawnie, lecz zgodną ze wspólnym rynkiem, 2) zastosowanie wynoszącej 158 mln EUR ceny sprzedaży SNCM poniżej wartości rynkowej za środek niestanowiący pomocy państwa, oraz 3) pomoc na restrukturyzację w kwocie 15,81 mln EUR za pomoc państwa przyznaną bezprawnie, lecz zgodną ze wspólnym rynkiem;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez STIM d'Orbigny wskutek wydania zaskarżonej decyzji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 3182 wersja ostateczna z dnia 8 lipca 2008 r., w której instytucja ta stwierdziła, że:

               —

               wypłacona Société Nationale Maritime Corse-Méditerranée (Państwowej Spółce Morskiej Korsyka-Morze Śródziemne, zwanej dalej „SNCM”) przez państwo francuskie rekompensata w kwocie 53,48 mln EUR stanowi pomoc państwa przyznaną bezprawnie, lecz zgodną ze wspólnym rynkiem;

               —

               wynosząca 158 mln EUR cena sprzedaży SNCM poniżej wartości rynkowej, pokrycie przez Compagnie Générale Maritime et Financière (zwaną dalej „CGMF”) wynoszących 38,5 mln EUR kosztów zastosowanych wobec pracowników środków o charakterze społecznym oraz wspólne i równoczesne dokapitalizowanie SNCM [przez Veolię, BCP i państwo] za pośrednictwem CGMF na kwotę 8,75 mln EUR nie stanowią pomocy państwa; a także

               —

               pomoc na restrukturyzację w kwocie 15,81 mln EUR, wdrożona przez Republikę Francuską na rzecz SNCM, stanowi pomoc państwa przyznaną bezprawnie, lecz zgodną ze wspólnym rynkiem.

         Skargę swą skarżąca opiera na trzech zarzutach:

               —

               braku uzasadnienia, ze względu na to, że Komisja:

                           —

                           nie określiła rozpatrywanego rynku ani pozycji, jakie zajmują na nim konkurujące ze sobą przedsiębiorstwa;

                           —

                           nie odpowiedziała na szereg argumentów, jakie przedstawiła prowadząca działalność na rozpatrywanym rynku Compagnie Méridionale de Navigation, oraz

                           —

                           nie stwierdziła niezgodności ze wspólnym rynkiem wkładu kapitałowego przekraczającego uznaną za zgodną ze wspólnym rynkiem kwotę 15,81 mln EUR;

               —

               oczywistych błędach w ocenie dotyczących:

                           —

                           zastosowania art. 86 ust. 2 WE w odniesieniu do wkładu kapitałowego w kwocie 53,48 mln EUR, wniesionego tytułem rekompensaty za świadczenie usługi publicznej, a to ze względu na to, że kwota ta zrekompensowała dwukrotnie te same zobowiązania z tytułu świadczenia usługi publicznej, co doprowadziło do nadmiernej rekompensaty i zostało wykorzystane do wyrównania deficytu wynikającego z kosztów zarządu i niezdolności SNCM do rzeczywistej poprawy swej efektywności;

                           —

                           zastosowania wynoszącej 158 mln EUR ceny sprzedaży SNCM poniżej wartości rynkowej, które nie może zostać uznane za niestanowiące pomocy państwa; Komisja w niewłaściwy sposób zinterpretowała zachowanie się inwestora prywatnego prowadzącego działalność w warunkach gospodarki rynkowej i popełniła błąd, uznając, że prawdopodobieństwo wniesienia, w razie ewentualnej upadłości SNCM, przeciwko państwu powództwa o przyczynienie się do pokrycia długów tej spółki pozwala uznać sprzedaż SNCM po cenie poniżej wartości rynkowej za mniej kosztowne rozwiązanie;

                           —

                           wniesienia przez CGMF wkładu kapitałowego w kwocie 8,75 mln EUR ze względu na to, że Komisja nie uwzględniła wszystkich czynników natury ekonomicznej, finansowej i prawnej oraz nie dowiodła tego, że wkład CGMF nie stanowi pomocy państwa;

                           —

                           dokonania przez CGMF wpłaty na konto bieżące wpłaty w wysokości 38,5 mln EUR z tytułu zastosowanych wobec pracowników środków o charakterze społecznym, co postawiło SNCM w sytuacji bardziej korzystnej, niż wynikałoby to z jej pozycji na rynku;

                           —

                           pomocy państwa na kwotę 22,52 mln EUR, ze względu na to, iż nic nie uzasadnia wyciągnięcia wniosku o zgodności tej pomocy ze wskazanymi w tym przypadku wspólnotowymi wytycznymi;

               —

               nieuwzględnienia zasad proporcjonalności i jednolitości pomocy ze względu na to, że będąca beneficjentem pomocy SNCM nie przyczyniła się w znaczącym stopniu do pokrycia kosztów restrukturyzacji, czy to z własnych środków, czy to za pomocą uzyskanego na warunkach rynkowych finansowania zewnętrznego, a zastosowane w 2006 r. środki stanowią będące nadużyciem wsparcie tego przedsiębiorstwa przez Republikę Francuską.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 października 2004 r. w sprawie C-148/03 (wniosek Oberlandesgericht München o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Nürnberger Allgemeine Versicherungs AG przeciwko Portbridge Transport International BV (Konwencja Brukselska — Art. 20 i 57 ust. 2 — Niestawiennictwo pozwanego — Pozwany mający miejsce zamieszkania na terytorium innego Umawiającego się Państwa — Konwencja Genewska o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów — Kolizja konwencji)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/13

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 28 października 2004 r.
   w sprawie C-148/03 (wniosek Oberlandesgericht München o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Nürnberger Allgemeine Versicherungs AG przeciwko Portbridge Transport International BV (1)

   (Konwencja Brukselska - Art. 20 i 57 ust. 2 - Niestawiennictwo pozwanego - Pozwany mający miejsce zamieszkania na terytorium innego Umawiającego się Państwa - Konwencja Genewska o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów - Kolizja konwencji)
   (2005/C 6/22)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-148/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie Protokołu z dnia 3 czerwca 1971 r. dotyczącego dokonywanej przez Trybunał Sprawiedliwości wykładni Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji oraz uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, wniesiony przez Oberlandesgericht München (Niemcy), na podstawie postanowienia z dnia 27 marca 2003 r., który wpłynął do Trybunału dnia 31 marca 2003 r., w sprawie Nürnberger Allgemeine Versicherungs AG przeciwko Portbridge Transport International BV, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, R. Schintgen (sprawozdawca) oraz N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 28 października 2004 r. wyrok, zawierający następujące rozstrzygnięcie:
   Artykuł 57 ust. 2 lit. a) Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji oraz uznawaniu i wykonywaniu orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych, w treści zmodyfikowanej Konwencją z dnia 9 października 1978 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Danii, Irlandii i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Konwencją z dnia 25 października 1982 r. w sprawie przystąpienia Republiki Greckiej, Konwencją z dnia 26 maja 1989 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalii oraz Konwencją z dnia 29 listopada 1996 r. w sprawie przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji, powinien być interpretowany w ten sposób, że sąd Umawiającego się Państwa, przed który została pozwana osoba mająca miejsce zamieszkania na terytorium innego Państwa Członkowskiego, może oprzeć swą jurysdykcję na konwencji szczególnej, której stroną jest także to pierwsze Państwo, a która zawiera szczególne postanowienia dotyczące jurysdykcji, nawet wówczas, gdy pozwany w danym postępowaniu nie wypowiada się co do istoty sprawy.

      (1)  Dz.U. C 146 z 21.6.2003.


title: Sprawa F-6/07: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2007 r. — Suvikas przeciwko Radzie

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/45

         Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2007 r. — Suvikas przeciwko Radzie
   (Sprawa F-6/07)
   (2007/C 56/85)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Risto Suvikas (Helsinki, Finlandia) (przedstawiciel: M.-A. Lucas, avocat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji komitetu konsultacyjnego do spraw naboru o niewpisaniu skarżącego na listę najlepszych kandydatów w naborze dotyczącym ogłoszenia Rady o wakacie B/024;

               —

               uchylenie tej listy, a także decyzji Rady o zatrudnieniu na stanowiskach, które mają być obsadzone, kandydatów wpisanych na tę listę i o niezatrudnianiu skarżącego;

               —

               zasądzenie od Rady na rzecz skarżącego odszkodowania w wysokości sześcioletniej różnicy między wynagrodzeniem, które by otrzymywał gdyby był zatrudniony a wynagrodzeniem z innego tytułu oraz 25 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Rada opublikowała w dniu 14 października 2005 r. ogłoszenie o wakacie na 8 stanowiskach członka personelu tymczasowego „Duty oficer”. Skarżący, który pracował już jako oddelegowany ekspert krajowy, zgłosił swą kandydaturę. W dniu 20 lutego 2006 r. poinformowano go, że po przeprowadzeniu postępowania w sprawie naboru nie został wpisany na krótką listę.
   Na poparcie swej skargi, skarżący podnosi trzy zarzuty.
   W pierwszym z nich podnosi naruszenie pkt 4 ogłoszenia, a także zasady obiektywizmu, przejrzystości i równego traktowania. W szczególności, choć kandydaci zewnętrzni ocenieni zostali przez komitet konsultacyjny do spraw naboru na podstawie rozmów i badania świadectw posiadanych przez nich kwalifikacji, to kandydaci pracujący już w charakterze „Duty officers”, będący ekspertami krajowymi, oceniani byli na podstawie opinii przełożonych co do sposobu wywiązywania się przez nich ze swych obowiązków. Rada nie wykazała jego zdaniem, że ta zarzucana nieprawidłowość nie miała wpływu na wyniki naboru.
   W drugim zarzucie skarżący podnosi naruszenie prawa do obrony z tej przyczyny, że kandydaci wewnętrzni, skoro oceniani byli zgodnie z wyżej opisaną procedurą, to powinno się ich powiadomić z wyprzedzeniem o opinii ich przełożonych, tak by mogli się bronić.
   Trzeci zarzut dotyczący naruszenia art. 9 i 12 ust. 1 warunków zatrudnienia innych pracowników, a także zasady bezstronności, obiektywizmu i równego traktowania, podzielony jest na trzy części.
   W pierwszej z nich skarżący podnosi, że niektórzy członkowie komitetu do spraw naboru znajdowali się w sytuacji konfliktu interesów w stosunku do niektórych kandydatów i że z tego powodu niektórzy kandydaci ocenieni zostali poza procesem naboru, o którym mowa w ogłoszeniu.
   W drugiej części skarżący twierdzi, że komitet ocenił świadectwa posiadanych kwalifikacji z pominięciem poziomu, okresu i szczegółowości ich wykształcenia i doświadczenia zawodowego.
   W trzeciej części skarżący podnosi, że zakładając nawet dopuszczalność co do zasady oceny kandydatów wewnętrznych w oparciu o opinię ich bezpośrednich przełożonych, to tym niemniej postępowanie to było nieprawidłowe w takim zakresie w jakim opinie te nie były w należyty sposób uwzględnione przy sporządzaniu listy laureatów, a to w szczególności z powodu wyżej opisanego konfliktu interesów.


title: Sprawa C-498/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 29 września 2009 r. w sprawach połączonych T-225/07 i T-364/07 Thomson Sales Europe przeciwko Komisji wniesione w dniu 3 grudnia 2009 r. przez Thomson Sales Europe

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/7

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 29 września 2009 r. w sprawach połączonych T-225/07 i T-364/07 Thomson Sales Europe przeciwko Komisji wniesione w dniu 3 grudnia 2009 r. przez Thomson Sales Europe
   (Sprawa C-498/09 P)
   2010/C 80/13
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Thomson Sales Europe (przedstawiciele: F. Goguel i F. Foucault, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołania

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 29 września 2009 r.,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej REM nr 03/05 z dnia 7 maja 2007 r.,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi na jego poparcie trzy zarzuty.
   W zarzucie pierwszym wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył zasady dotyczące kompetencji wyrażone w art. 225 WE, gdyż wydał orzeczenie co do istoty sprawy w przedmiocie jej wniosku o stwierdzenie nieważności pisma Komisji z dnia 20 lipca 2007 r., w którym nie potwierdzono możliwości skorzystania z odstąpienia od pokrycia retrospektywnego należności celnych przywozowych nałożonych na odbiorniki telewizji kolorowej produkowane w Tajlandii, podczas gdy Sąd orzekł uprzednio, że rzeczony wniosek jest niedopuszczalny, z uwagi na fakt, że powyższe pismo nie może wywoływać skutków prawnych.
   W zarzucie drugim wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo do obrony i popełnił oczywisty błąd w zakresie kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych, gdyż, po pierwsze, oddalił jej wniosek o udostępnienie stronom wszystkich dowodów i, po drugie, orzekł, że Thomson dopuściła się oczywistego zaniedbaniem, w zakresie w jakim jako doświadczony podmiot gospodarczy, powinna była zwrócić się do Komisji o szczegółowe informacje co do możliwości zgłaszania odiorników telewizji kolorowej produkowanych w Tajlandii jako pochodzących z tego państwa, po tym jak rozpoczęła zaopatrywanie się w kineskopy pochodzące z Korei i Malezji.
   W zarzucie trzecim obejmującym dwie części, Thomson powołuje się na naruszenie przez Sąd art. 239 kodeksu celnego (1) dotyczącego możliwości całkowitego lub częściowego zwrotu uiszczonych przywozowych i wywozowych należności celnych lub też umorzenia kwoty długu celnego. Wnosząca odwołanie podnosi, po pierwsze, że Sąd naruszył prawo, w zakresie w jakim oddalił jej skargę badając wyłącznie przesłankę dotyczącą braku oszustwa lub zaniedbania, bez uprzedniego zbadania przesłanki dotyczącej zaistnienia szczególnej sytuacji.
   Po drugie, Sąd popełnił błąd w zakresie kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych, a zatem naruszył prawo uznając, że przesłanki umorzenia z art. 239 kodeksu celnego nie były spełnione. Zdaniem wnoszącej odwołanie spełniała ona wymogi ustanowione w tym przepisie, ponieważ okoliczności w niniejszej prawie stanowiły o zaistnieniu szczególnej sytuacji, w zakresie w jakim Komisja zmieniał praktykę dokonując wykładni odpowiednich przepisów nie informując o tym w odpowiedni sposób podmiotów gospodarczych.
   Thomson twierdzi ponadto, że nie miała żadnych wątpliwości co do prawidłowości jej transakcji, gdyż była przekonana, że do całej jej produkcji zastosowanie znajdzie wyłącznie jedno cło antydumpingowe, ustalone praktycznie w porozumieniu z Komisją. Nie można było zatem uznać, że dopuściła się ona zaniedbania.

      (1)  Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1).


title: Sprawa T-285/10: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2010 r. — Milux przeciwko OHIM (CHEMOCONTROL)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/49

         Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2010 r. — Milux przeciwko OHIM (CHEMOCONTROL)
   (Sprawa T-285/10)
   ()
   2010/C 234/87
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Milux Holding S.A. (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat J. Bojs)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 kwietnia 2010 r. w sprawie R 1444/2009-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „CHEMOCONTROL” dla towarów i usług z klas 9, 10 i 44

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza w sposób nieprawidłowy zastosowała zasadę niedyskryminacji w okolicznościach niniejszej sprawy; ewentualnie naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza doszła do błędnego wniosku, że zgłoszony znak towarowy nie ma wystarczającego samoistnego charakteru odróżniającego.


title: Sprawa C-465/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  23 marca 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione) — Honyvem Informazioni Commerciali Srl przeciwko Mariella De Zotti (Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek — Dyrektywa 86/653/EWG — Prawo przedstawiciela handlowego do świadczenia wyrównawczego po rozwiązaniu umowy)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/19

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 marca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione) — Honyvem Informazioni Commerciali Srl przeciwko Mariella De Zotti
   (Sprawa C-465/04) (1)

   (Przedstawiciele handlowi działający na własny rachunek - Dyrektywa 86/653/EWG - Prawo przedstawiciela handlowego do świadczenia wyrównawczego po rozwiązaniu umowy)
   (2006/C 131/34)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte suprema di cassazione
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Honyvem Informazioni Commerciali Srl

      Strona pozwana: Mariella De Zotti
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie przeczenia w trybie prejudycjalnym — Corte suprema di cassazione — Wykładnia art. 17 i 19 dyrektywy Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek (Dz.U. L 382, str. 17) — Prawo przedstawiciela handlowego do świadczenia wyrównawczego lub do naprawienia szkody po rozwiązaniu umowy
   Sentencja

               1)

               Wykładni art. 19 dyrektywy Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek, należy dokonywać w ten sposób, że świadczenie wyrównawcze z tytułu rozwiązania umowy przewidziane w art. 17 ust. 2 tej dyrektywy nie może zostać zastąpione, zgodnie z postanowieniami porozumienia zbiorowego, przez świadczenie ustalone na podstawie kryteriów innych niż ustanowione w wymienionym przepisie, chyba że zostanie wykazane, iż zastosowanie postanowień porozumienia gwarantuje przedstawicielowi handlowemu we wszystkich przypadkach świadczenie wyrównawcze w wymiarze równym lub wyższym od tego, który wynikałby z zastosowania wymienionego przepisu.

               2)

               W ramach ustalonych w art. 17 ust. 2 dyrektywy 86/653 państwom członkowskim przysługuje swoboda uznania, z której mogą korzystać w szczególności z uwzględnieniem kryterium słuszności.

      (1)  Dz.U. C 31 z 05.02.2005


title: Sprawa C-88/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberste Gerichtshof (Austria) w dniu 27 lutego 2008 r. — David Hütter przeciwko Technische Universität Graz

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberste Gerichtshof (Austria) w dniu 27 lutego 2008 r. — David Hütter przeciwko Technische Universität Graz
   (Sprawa C-88/08)
   (2008/C 128/36)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberste Gerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: David Hütter

      Strona pozwana: Technische Universität Graz
   Pytania prejudycjalne
   Czy art. 1, 2 i 6 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie regulacji krajowej (w niniejszej sprawie: § 3 ust. 3 i § 26 ust. 1 austriackiej Vertragsbedienstetengesetz 1948), która wyłącza z możliwych do zaliczenia celem określenia daty odniesienia dla przyznania awansu okresów zatrudnienia okresy zatrudnienia przed ukończeniem 18 roku życia?

      (1)  Dz. U. L 303, str. 16.


title: Sprawa T-246/08: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2008 r. — Melli Bank przeciwko Radzie

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/34

         Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2008 r. — Melli Bank przeciwko Radzie
   (Sprawa T-246/08)
   (2008/C 197/59)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Melli Bank plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przestawiciele: R. Gordon, QC, J. Stratford, Barrister, R. Gwynne i T. Din, Solicitors)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności sekcji B pkt 4 załącznika do decyzji Rady 2008/475/WE w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim dotyczy on Melli Bank plc;

               —

               wydanie takich decyzji lub zastosowanie takich środków, jakie wydają się w tych okolicznościach słuszne i właściwe;

               —

               obciążenia Rady poniesionymi przez bank kosztami postępowania w sprawie niniejszej skargi.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca w niniejszej sprawie wnosi o stwierdzenie nieważności części decyzji Rady 2008/475/WE z dnia 23 czerwca 2008 r. (1) w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (2) w zakresie, w jakim skarżąca została dołączona do wykazu osób fizycznych i prawnych, podmiotów oraz organów, których środki i zasoby gospodarcze zostały na podstawie tego przepisu zamrożone.
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności sekcji B pkt 4 załącznika do decyzji Rady w zakresie jej dotyczącym z przyczyn, które są sprzeczne z prawem pod dwoma względami.
   Po pierwsze, skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja jest nieproporcjonalna ze względu na to, iż zamrożenie jej środków i zasobów gospodarczych i) jest pozbawione racjonalnego związku z zapobieganiem rozprzestrzenianiu materiałów jądrowych lub z jego finansowaniem ii) nie jest najmniej ograniczającym środkiem nadzoru nad skarżącą lub najmniej ograniczającym środkiem, którego celem jest zapobieganie finansowaniu rozprzestrzeniania materiałów jądrowych.
   Po drugie, skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza zasadę równego traktowania ze względu na to, że, po pierwsze, znajduje się ona w takiej samej sytuacji jak inne brytyjskie oddziały irańskich banków, a jej sytuacja jest z przedmiotowego punktu widzenia porównywalna z innymi brytyjskimi bankami, w tym także bankami prowadzącymi transakcje z Iranem, lecz została potraktowana w odmienny sposób i, z drugiej strony rzecz ujmując, jej sytuacja różni się znacznie od sytuacji innego wskazanego przez Radę Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych banku, lecz została potraktowana w taki sam jak ten bank sposób.

      (1)  Dz.U. L 163, str. 29.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 423/2007 z dnia 19 kwietnia 2007 r. dotyczące środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 103, str. 1).


title: Sprawa T-171/07: Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2007 r. — Avaya przeciwko OHIM — ZyXEL Communications (VANTAGE CNM)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/29

         Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2007 r. — Avaya przeciwko OHIM — ZyXEL Communications (VANTAGE CNM)
   (Sprawa T-171/07)
   (2007/C 170/57)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Avaya Inc. (Basking Ridge, USA) (przedstawiciele: adwokaci A. Beschorner, B. Glaser i C. Thomas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: ZyXEL Communications Corp. (Hsin-Chu, Tajwan)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej nr R 156/2006-2 z dnia 14 marca 2007 r. dotyczącej zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego „VANTAGE CNM” (zgłoszenie nr 3 291 457);

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania poniesionymi w toku postępowania przed Sądem i obciążenie interwenienta kosztami postępowania administracyjnego przed Izbą Odwoławczą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: ZyXEL Communications Corp.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy „VANTAGE” dla towarów i usług z klas 9 i 42 — zgłoszenie nr 3 291 457

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Avaya Inc.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy „MULTIVANTAGE” dla towarów i usług z klas 9, 38 i 42 — zgłoszenie nr 2 409 589

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: W uzasadnieniu swojej skargi skarżąca przedstawia dwa różne zarzuty: zarzut naruszenia zasady równego traktowania i braku spójności praktyki decyzyjnej oraz zarzut naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i naruszenia ogólnych zasad prawa znaków towarowych.
   W ramach pierwszego z zarzutów skarżąca twierdzi, że Izba Odwoławcza wydała decyzję odmienną od wydanej wcześniej w sprawie równoległej, która dotyczyła niemal identycznej kwestii, nie uzasadniając w żaden sposób tej nagłej zmiany praktyki decyzyjnej.
   Dalej, w ramach drugiego z zarzutów, skarżąca twierdzi, że Izba Odwoławcza niedostatecznie uwzględniła identyczność towarów i usług oznaczanych kolidującymi znakami towarowymi, a także wysoki stopień podobieństwa samych znaków.


title: Sprawa T-57/01: Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2009 r. — Solvay przeciwko Komisji (Konkurencja — Nadużycie pozycji dominującej — Rynek sody we Wspólnocie (z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa oraz Irlandii) — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 82 WE — Porozumienia w sprawie dostaw zawierane na zbyt długi okres — Upust lojalnościowy — Przedawnienie uprawnień Komisji do nakładania grzywien lub kar — Rozsądny termin — Istotne wymogi proceduralne — Właściwy rynek geograficzny — Istnienie pozycji dominującej — Nadużywanie pozycji dominującej — Prawo dostępu do akt — Grzywna — Waga i czas trwania naruszenia — Okoliczności obciążające — Powrót do naruszenia — Okoliczności łagodzące)

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/31

         Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2009 r. — Solvay przeciwko Komisji
   (Sprawa T-57/01) (1)

   (Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Rynek sody we Wspólnocie (z wyjątkiem Zjednoczonego Królestwa oraz Irlandii) - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 82 WE - Porozumienia w sprawie dostaw zawierane na zbyt długi okres - Upust lojalnościowy - Przedawnienie uprawnień Komisji do nakładania grzywien lub kar - Rozsądny termin - Istotne wymogi proceduralne - Właściwy rynek geograficzny - Istnienie pozycji dominującej - Nadużywanie pozycji dominującej - Prawo dostępu do akt - Grzywna - Waga i czas trwania naruszenia - Okoliczności obciążające - Powrót do naruszenia - Okoliczności łagodzące)
   2010/C 37/38
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Solvay SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: L. Simont, P.-A. Foriers, G. Block, F. Louis i A. Vallery, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver i J. Currall, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata N. Coutrelis)

      Przedmiot sprawy

   Tytułem żądania głównego, skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/6/WE z dnia 13 grudnia 2000 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 82 [WE] (sprawa COMP/33.133 — C: Soda amoniakalna — Solvay) (Dz.U. 2003, L 10, s. 10), a tytułem żądania ewentualnego — wniosek o uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą.

      Sentencja wyroku

               1)

               Kwota grzywny nałożonej na Solvay SA w art. 2 decyzji Komisji 2003/6/WE z dnia 13 grudnia 2000 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 82 [WE] (sprawa COMP/33.133 — C: Soda amoniakalna — Solvay) zostaje ustalona na 19 mln EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Skarżąca pokrywa własne koszty oraz 95 % kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

               4)

               Komisja pokrywa 5 % własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 161 z 2.6.2001.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 października 2004 r. w sprawie C-379/02 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Skatteministeriet przeciwko Imexpo Trading A/S (Wspólna Taryfa Celna — Pozycje taryfowe — Klasyfikacja w Nomenklaturze Scalonej — Maty ochronne pod krzesła na kółkach)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/13

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 7 października 2004 r.
   w sprawie C-379/02 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Skatteministeriet przeciwko Imexpo Trading A/S (1)

   (Wspólna Taryfa Celna - Pozycje taryfowe - Klasyfikacja w Nomenklaturze Scalonej - Maty ochronne pod krzesła na kółkach)
   (2004/C 300/25)
   Język postępowania: duński
   W sprawie C-379/02, mającej za przedmiot wniosek, złożony przez Østre Landsret (Dania), na skutek postanowienia z dnia 15 października 2002 r., który wpłynął do Trybunału dnia 21 października 2002 r., o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym w postępowaniu Skatteministeriet przeciwko Imexpo Trading A/S, Trybunał (szósta izba), w składzie: A. Borg-Barthet, prezes izby, J.-P. Puissochet (sprawozdawca) i S. von Bahr, sędziowie, rzecznik generalny: L.A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 7 października 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:
   Nomenklaturę Scaloną, zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, w wersji ze zmianami wprowadzonymi kolejno rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1734/96 z dnia 9 września 1996 r., rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2086/97 z dnia 4 listopada 1997 r., rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2261/98 z dnia 26 października 1998 r. i rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2204/99 z dnia 12 października 1999 r., należy interpretować w ten sposób, że w sporze o to, czy maty ochronne z tworzyw sztucznych pod krzesła na kółkach, będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, zaliczają się do podpozycji 3918 10 90, czy też do podpozycji 9403 70 90 Nomenklatury Scalonej, przyznaje się pierwszeństwo podpozycji 3918 10 90.

      (1)  Dz.U. C 7 z 11.1.2003.


title: Sprawa C-258/09: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/23

         Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-258/09)
   2009/C 220/47
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i A. Marghelis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że zezwalając na funkcjonowanie w regionie walońskim istniejących instalacji, które nie spełniały wymogów przewidzianych w art. 3,7,9, 10, 13, art. 14 lit. a) i b) oraz art. 15 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (1), pomimo upływu przypadającego na dzień 30 października 2007 r. terminu przewidzianego w art. 5 ust. 1 tej dyrektywy, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy wskazanej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin na dostosowanie do wymogów dyrektywy istniejących instalacji, których eksploatacja może mieć wpływ na emisję do powietrza, środowiska wodnego lub gleby oraz na zanieczyszczenie, upłynął w dniu 30 października 2007 r., na mocy art. 5 ust. 1 dyrektywy 2008/1/WE. Tymczasem na dzień wniesienia niniejszej skargi strona pozwana nie podjęła jeszcze wszelkich środków koniecznych do spełnienia tego wymogu w regionie walońskim, a w każdym razie nie poinformowała o tym Komisji.

      (1)  Dz.U. L 24, s. 8.


title: Sprawa T-327/09: Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2009 r. — Connefroy i in. przeciwko Komisji

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/68

         Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2009 r. — Connefroy i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-327/09)
   2009/C 267/124
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Philippe Connefroy (Le Rozel, Francja), Jean-Guy Gueguen (Carantec, Francja) i EARL de Cavagnan (Bouglon, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Galvez)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 230 akapit czwarty traktatu WE;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 203 wersja ostateczna z dnia 28 stycznia 2009 r. (1), w której Komisja uznała za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc państwa przyznaną przez Republikę Francuską producentom owoców i warzyw w ramach „planów interwencyjnych” zmierzającą do ułatwienia handlu produktami rolnymi zbieranymi we Francji i nakazała Republice Francuskiej odzyskanie tej pomocy.
   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez skarżących są identyczne z zarzutami i głównymi argumentami podniesionymi w sprawie T–243/09 Fedecom przeciwko Komisji (2) lub do nich podobne.

      (1)  Dz.U. L 127, s. 11 — opublikowanej pod nr 2009/402/WE.

      (2)  Dz.U. 2009, C 205, s. 43.


title: Sprawa T-699/15: Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2015 r. – City Train/EUIPO (CityTrain)

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/26

         Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2015 r. – City Train/EUIPO (CityTrain)
   (Sprawa T-699/15)
   (2016/C 111/31)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: City Train GmbH (Ratyzbona, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Adori)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „CityTrain” – zgłoszenie nr 13 154 315

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 września 2015 r. w sprawie R 843/2015-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EUIPO z dnia 9 września 2015 r. oraz nakazanie jej rejestracji graficznego znaku towarowego „CityTrain” zgłoszonego w dniu 8 sierpnia 2014 r. (zgłoszenie nr 13 154 315) ze wskazaniem kolorów „szary, jasnoczerwony” jako unijnego znaku towarowego dla towarów i usług objętych zgłoszeniem, należących do klas 12, 37 i 42.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-197/08: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2008 r. — Polson i in. przeciwko Komisji

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/55

         Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2008 r. — Polson i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-197/08)
   (2008/C 209/100)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Magnus Polson (Lerwick, Zjednoczone Królestwo), Garry Sandison (Lerwick, Zjednoczone Królestwo), Andrew Anderson (Whalsay, Zjednoczone Królestwo), Ian Johnston (Lerwick, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: R. Murray, Solicitor, R. Thompson, QC)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 oraz art. 3, 4 i 5 decyzji Komisji z dnia 13 listopada 2007 r. — Pomoc państwa C 39/2006 (ex NN 94/2005) — Program pomocy dla osób po raz pierwszy obejmujących udziały w statkach wdrożony przez Zjednoczone Królestwo;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej sprawie skarżące wnoszą o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji 2008/166/WE z dnia 13 listopada 2007 r. — Pomoc państwa C 39/06 (ex NN 94/05) — Program pomocy dla osób po raz pierwszy obejmujących udziały w statkach wdrożony przez Zjednoczone Królestwo (1). W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że pomoc była niezgodna ze wspólnym rynkiem w zakresie dotyczącym pomocy dla osób po raz pierwszy obejmujących udziały w używanych statkach rybackich i zobowiązała Zjednoczone Królestwo do odzyskania przyznanej pomocy. Skarżące są beneficjentami pomocy podlegającej odzyskaniu.
   Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z następujących powodów:

               —

               Komisja naruszyła prawo, stwierdzając, że wszystkie kwoty na rzecz osób po raz pierwszy obejmujących udziały w używanych statkach rybackich były niezgodne ze wspólnym rynkiem i musiały zostać zwrócone; skarżące twierdzą, że przyznana im pomoc wchodzi w zakres rozporządzenia Komisji nr 875/2007 (2), a więc powinna być uznana za pomoc de minimis, zgodną ze wspólnym rynkiem; skarżące dodają również, że art. 1 ust. 2 oraz art. 3-5 zaskarżonej decyzji niezgodnie z prawem obejmuje beneficjentów pomocy, którzy w istocie spełnili wymogi wynikające z właściwych wytycznych wspólnotowych;

               —

               Komisja naruszyła prawo, stwierdzając, że zwrot wspomnianych kwot jest zgodny z art. 14 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 (3) oraz z ogólnymi zasadami pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz równego traktowania.

      (1)   Dz.U. 2008 L 55, str. 27.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 875/2007 z dnia 24 lipca 2007 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu WE w odniesieniu do pomocy w ramach zasady de minimis dla sektora rybołówstwa i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1860/2004, Dz.U. 2007 L 193, str. 6.

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu (Dz.U. 1999 L 83, str. 1).


title: Sprawa C-364/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 12 maja 2016 r. w sprawie T-669/14, Trioplast Industrier AB/Komisja Europejska, wniesione w dniu 1 lipca 2016 r. przez Trioplast Industrier AB

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/31

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 12 maja 2016 r. w sprawie T-669/14, Trioplast Industrier AB/Komisja Europejska, wniesione w dniu 1 lipca 2016 r. przez Trioplast Industrier AB
   (Sprawa C-364/16 P)
   (2016/C 343/43)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Trioplast Industrier AB (przedstawiciele: T. Pettersson, F. Sjövall, A. Johansson, advokater)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               a.

               Uchylenie wyroku Sądu z dnia 12 maja 2016 r. w sprawie T-669/14 Trioplast Industrier/Komisja Europejska;

               b.

               ewentualnie:

                           (i)

                           stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zawartej w piśmie z dnia 3 lipca 2014 r. w sprawie COMP/38354 – Worki przemysłowe – Trioplast Industrier AB;

                           (ii)

                           uchylenie lub obniżenie wysokości odsetek za zwłokę w kwocie 674 033,32 EUR nałożonych na Trioplast mocą decyzji Komisji zawartej w piśmie z dnia 3 lipca 2014 r. w sprawie COMP/38354 – Worki przemysłowe – Trioplast Industrier AB;

                           (iii)

                           nakazanie Komisji zwrotu spółce Trioplast kosztów w kwocie 4 686,64 EUR poniesionych w związku z ustanowieniem zabezpieczenia płatności odsetek za zwłokę.

               c.

               Ewentualnie, w dalszej kolejności, zasądzenie odszkodowania na podstawie art. 340 ust. 2 TFUE ze względu na wskazane wyżej naruszenia prawa Unii w odniesieniu do:

                           (i)

                           kwoty odsetek za zwłokę wynoszącej 674 033,32 EUR lub jej części;

                           (ii)

                           kosztów w kwocie 4 686,64 EUR poniesionych w związku z ustanowieniem zabezpieczenia płatności odsetek za zwłokę.

               d.

               Oprócz żądań opisanych w lit. b) lub c) zasądzenie odszkodowania na podstawie art. 340 ust. 2 TFUE ze względu na wskazane wyżej naruszenia prawa Unii:

                           (i)

                           w odniesieniu do okresu, gdy Komisja nie zwolniła ani nie zmniejszyła kwoty gwarancji bankowej w następstwie wydania przez Sad wyroku w sprawie T-40/06, w zakresie kosztów poniesionych w związku z ustanowieniem zabezpieczenia, w wysokości 22 783,90 EUR lub części tej kwoty.

               e.

               Zasądzenie odsetek od wszelkich kwot, które zostaną uznane za należne.

               f.

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania przed Sądem i Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Trioplast podtrzymuje przed Trybunałem skargę wytoczoną przed Sądem i podniesione w niej zarzuty. Na podstawie art. 58 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz art. 168 § 1 lit. d) regulaminu postepowania przed Trybunałem spółka Trioplast twierdzi, że w oddalającym jej skargę wyroku z dnia 12 maja 2016 r. w sprawie T-669/14 Sąd błędnie zastosował prawo Unii.

               2.

                  Po pierwsze, Sąd naruszył prawo, uznając, że wyrokiem z dnia 2010 r. zmieniono jedynie decyzję z 2005 r. W istocie zaś w wyroku tym stwierdzono nieważność całej decyzji z 2005 r. i zobowiązano Komisje do wydania nowej decyzji wobec spółki Trioplast po opublikowaniu orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie FLS.

               3.

                  Po drugie, Sąd naruszył prawo, uznając, że kwestionowane pismo nie jest decyzją podlegającą zaskarżeniu, ponieważ w piśmie tym po raz pierwszy nałożono na spółkę Trioplast pewne i wyrażone w pieniądzu zobowiązanie.

               4.

                  Po trzecie, okoliczność, że wyrokiem z 2010 r. stwierdzono nieważność decyzji z 2005 r. oznacza, że odsetki za zwłokę nie mogą być naliczane na podstawie owej decyzji.

               5.

                  Po czwarte, Sąd naruszył prawo, uznając, że działania Komisji nie wyrządziły szkody spółce Trioplast, podczas gdy powinien był rozstrzygnąć skargę o odszkodowanie co do istoty.


title: Sprawa T-484/08: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2009 r. — Longevity Health Products przeciwko OHIM — Merck (Kids Vits) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Kids Vits — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy VITS4KIDS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/50

         Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2009 r. — Longevity Health Products przeciwko OHIM — Merck (Kids Vits)
   (Sprawa T-484/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Kids Vits - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy VITS4KIDS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2010/C 24/87
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Longevity Health Products, Inc. (Nassau, Bahamas) (przedstawiciel: adwokat J. Korab)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Merck KGaA (Darmstadt, Niemcy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 sierpnia 2008 r. (sprawa R 716/2007-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Merck KGaA a Longevity Health Products, Inc.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Longevity Health Products, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 7.2.2009.


title: Sprawa T-262/09: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2009 r. — Defense Technology przeciwko OHIM — DEF-TEC Defense Technology (FIRST DEFENSE AEROSOL PEPPER PROJECTOR)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/45

         Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2009 r. — Defense Technology przeciwko OHIM — DEF-TEC Defense Technology (FIRST DEFENSE AEROSOL PEPPER PROJECTOR)
   (Sprawa T-262/09)
   2009/C 205/83
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Defense Technology Corporation of America (Jacksonville, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: R. Kunze, adwokat i solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: DEF-TEC Defense Technology GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 maja 2009 r. w sprawie R 493/2002-4 (II); oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: DEF-TEC Defense Technology GmbH

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „FIRST DEFENSE AEROSOL PEPPER PROJECTOR” dla towarów z klas 5, 8 i 13 -zgłoszenie nr 643 668

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Stanach Zjednoczonych słowny znak towarowy „FIRST DEFENSE” dla towarów z klasy 13; zarejestrowane w Stanach Zjednoczonych dwa graficzne znaki towarowe dla towarów z klasy 13; wcześniejszy powszechnie znany w Belgii, Niemczech i Francji znak towarowy „FIRST DEFENSE”; wcześniejszy powszechnie znany w Belgii, Niemczech i Francji znak towarowy „FIRST DEFENSE AND DESIGN”; wcześniejszy niezarejestrowany słowny znak towarowy „FIRST DEFENSE” objęty ochroną w Niemczech i we Francji; wcześniejszy niezarejestrowany w Belgii, Niemczech i Francji znak towarowy „FIRST DEFENSE AND DESIGN”; objęta ochroną w Niemczech nazwa handlowa „FIRST DEFENSE”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 207/2009 z uwagi na to, iż Izba Odwoławcza nieprawidłowo zastosowała wyżej wymieniony przepis i ponadto wydała błędną decyzję opartą na błędnym zrozumieniu przedstawionego stanu faktycznego; naruszenie art. 65, 75 i 76 rozporządzenia Rady nr 207/2009, ze względu na to, że Izba Odwoławcza nie podjęła działań niezbędnych w celu zastosowania się do wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 6 września 2006 r. w sprawie T-6/05 DEF-TEC Defense Technology przeciwko OHIM — Defense Technology (FIRST DEFENSE AEROSOL PEPPER PROJECTOR).


title: Sprawa T-624/16: Skarga wniesiona w dniu 5 września 2016 r. – Gollnisch/Parlament

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/24

         Skarga wniesiona w dniu 5 września 2016 r. – Gollnisch/Parlament
   (Sprawa T-624/16)
   (2016/C 383/34)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bruno Gollnisch (Villiers-le-Mahieu, Francja) (przedstawiciel: adwokat N. Fakiroff)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 1 lipca 2016 r., doręczonej jej w dniu 6 lipca 2016 r., która dotyczy zwrotu „kwoty 275 984,23 EUR nienależnie wypłaconej na rzecz Bruna GOLLNISCHA” oraz nakazuje urzędnikowi zatwierdzającemu oraz księgowemu tej instytucji wszczęcie postępowania w sprawie zwrotu tej kwoty;

               —

               stwierdzenie nieważności doręczenia oraz środków podjętych w celu wykonania tej decyzji zawartych w pismach dyrektora generalnego ds. finansów z dnia 6 lipca 2016 r. (sygnatury D 201920);

               —

               stwierdzenie nieważności noty debetowej nr 2016-914 podpisanej przez wspomnianego dyrektora generalnego ds. finansów w dniu 5 lipca 2016 r.;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty 40 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną w związku z niczym niepopartymi oskarżeniami wysuniętymi przeciwko niej przed zakończeniem dochodzenia, naruszeniem jej dobrego imienia oraz niedogodnościami, jakie zaskarżona decyzja spowodowała w jej życiu osobistym i politycznym;

               —

               obciążenie Parlamentu kwotą 24 500 EUR tytułem zwrotu poniesionych przez skarżącą kosztów, na które składają się koszty konsultacji prawnych, koszty przygotowania niniejszej skargi, koszty kserokopii oraz koszty związane z wniesieniem niniejszej skargi oraz załączonych do niej dokumentów;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania;

               —

               tytułem ewentualnym, na wypadek, gdyby Sąd nie był w pełni przekonany co do zasadności i prawdziwości podniesionych przez skarżącego zarzutów i okoliczności faktycznych, w trosce o prawidłowe administrowanie wymiarem sprawiedliwości z uwagi na niezaprzeczalny związek między zarzucanymi skarżącemu czynami, na których opiera się zaskarżona decyzja, a czynami, w sprawie których wszczęto postępowania karne na podstawie zawiadomienia Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego:

                           —

                           zawieszenie postępowania do czasu wydania sąd francuski, orzekający w przedmiocie postępowania zainicjowanego przez Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego, prawomocnego orzeczenia, tworzącego stan rzeczy osądzonej;

                           —

                           w rezultacie wydanie postanowienia nakazującego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu zakończenia postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedenaście zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku uprawnień sekretarza generalnego do wydania zaskarżonych decyzji. Kompetencje w zakresie decyzji finansowych dotyczących posłów i ich grup politycznych należą bowiem do Prezydium Parlamentu Europejskiego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia ogólnych zasad prawa, a także wymogów związanych z zasadą dobrej administracji, ponieważ przed wydaniem zaskarżonych decyzji administracja Parlamentu powinna była poczekać na wyniki dochodzenia i postępowania, które wszczęła.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa skarżącego do obrony. Zaskarżone akty naruszały domniemanie niewinności skarżącego, jego prawo do sądu, możliwość zajęcia stanowiska w sprawie każdego dokumentu, jaki administracja zamierzała użyć przeciwko niemu, a także naruszone zostało jego prawo do kontradyktoryjnego wysłuchania.

               4.

               Czwarty zarzut dotyczący nieprawidłowego odwrócenia ciężaru dowodu, ponieważ administracja Parlamentu zażądała od skarżącego wyjaśnień a posteriori odnośnie do pracy wykonywanej przez jego asystenta i wynagrodzenia, które zostało mu przyznane.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonych aktów, które wykazują całkowicie arbitralny charakter.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasad pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań, a także stosowania nieistniejących norm z mocą wsteczną.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia praw politycznych asystentów parlamentarnych.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący dyskryminującego charakteru zaskarżonych aktów oraz nadużycia władzy, które prowadziło do ich wydania.

               9.

               Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia niezależności posłów i naruszenia roli miejscowych asystentów parlamentarnych.

               10.

               Zarzut dziesiąty dotyczący tego, że zarzuty administracji Parlamentu były faktycznie bezzasadne.

               11.

               Zarzut jedenasty, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.


title: Sprawa C-307/13: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 10 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingborgs tingsrätt – Szwecja) – postępowanie karne przeciwko Larsowi Ivanssonowi, Carlowi-Rudolfowi Palmgrenowi, Kjellowi Otto Pehrssonowi, Håkanowi Rosengrenowi (Odesłanie prejudycjalne — Rynek wewnętrzny — Dyrektywa 98/34/WE — Artykuł 8 ust. 1 akapit trzeci — Procedura udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych — Pojęcie „przepisu technicznego”  — Kury nioski — Skrócenie pierwotnie przewidzianego harmonogramu wejścia w życie przepisu technicznego — Obowiązek notyfikacji — Warunki — Rozbieżności między wersjami językowymi)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/17

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 10 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Helsingborgs tingsrätt – Szwecja) – postępowanie karne przeciwko Larsowi Ivanssonowi, Carlowi-Rudolfowi Palmgrenowi, Kjellowi Otto Pehrssonowi, Håkanowi Rosengrenowi
   (Sprawa C-307/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Rynek wewnętrzny - Dyrektywa 98/34/WE - Artykuł 8 ust. 1 akapit trzeci - Procedura udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych - Pojęcie „przepisu technicznego” - Kury nioski - Skrócenie pierwotnie przewidzianego harmonogramu wejścia w życie przepisu technicznego - Obowiązek notyfikacji - Warunki - Rozbieżności między wersjami językowymi))
   2014/C 315/24
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Helsingborgs tingsrätt

      Strony w głównym postępowaniu karnym

   Lars Ivansson, Carl-Rudolf Palmgren, Kjell Otto Pehrsson, Håkan Rosengren

      Sentencja

               1)

               Data ostatecznie przyjęta przez organy krajowe jako data wejścia w życie środka krajowego takiego jak ten sporny w postępowaniu głównym, nakazującego umieszczenie kur niosek w systemach hodowli, które odpowiadają potrzebom tych zwierząt w odniesieniu do gniazd, grzęd i kąpieli piaskowych, i mającego na celu zapewnienie niskiego poziomu ich śmiertelności i zaburzeń ich zachowania, podlega obowiązkowi przekazania Komisji Europejskiej, przewidzianemu w art. 8 ust. 1 akapit trzeci dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 98/48/WE z dnia 20 lipca 1998 r., jeżeli zmiana harmonogramu wdrożenia wskazanego środka krajowego miała rzeczywiście miejsce i jeżeli ma ona istotny charakter, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

               2)

               Jeżeli skrócenie harmonogramu wdrożenia krajowego przepisu technicznego podlega obowiązkowi przekazania Komisji Europejskiej, przewidzianemu w art. 8 ust. 1 akapit trzeci dyrektywy 98/34, zmienionej dyrektywą 98/48, niedokonanie takiej notyfikacji pociąga za sobą brak możliwości stosowania tego środka krajowego, a zatem na środek ten nie można powoływać się wobec jednostek.

      (1)  Dz.U. C 215 z 27.7.2013.


title: Sprawa C-347/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Feldkirch (Austria) w dniu 28 lipca 2008 r. — Vorarlberger Gebietskrankenkasse przeciwko WGV-Schwäbische Allgemeine Versicherungs AG

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Feldkirch (Austria) w dniu 28 lipca 2008 r. — Vorarlberger Gebietskrankenkasse przeciwko WGV-Schwäbische Allgemeine Versicherungs AG
   (Sprawa C-347/08)
   (2008/C 272/18)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landesgericht Feldkirch
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vorarlberger Gebietskrankenkasse

      Strona pozwana: WGV-Schwäbische Allgemeine Versicherungs AG
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy odesłanie w art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) do art. 9 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że zakład ubezpieczeń społecznych, który z mocy ustawy nabył roszczenia strony bezpośrednio poszkodowanej (§ 332 ASVG), może wytoczyć powództwo bezpośrednio przeciwko ubezpieczycielowi przed sądem państwa członkowskiego, w którym zakład ten ma swoje przedsiębiorstwo, o ile takie bezpośrednie powództwo jest dopuszczalne i ubezpieczyciel ma siedzibę na terytorium jednego z państw członkowskich?

               2.

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy jurysdykcja ta zachodzi również wtedy, gdy strona bezpośrednio poszkodowana nie ma w chwili wniesienia powództwa do sądu miejsca zamieszkania lub zwykłego miejsca pobytu w państwie członkowskim, w którym zakład ubezpieczeń społecznych ma swoje przedsiębiorstwo?

      (1)  Dz.U. L 12, s. 1.


title: Sprawa C-122/13: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 30 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Firenze – Włochy) – Paola C. przeciwko Presidenza del Consiglio dei Ministri (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach karnych — Dyrektywa 2004/80/WE — Artykuł 12 — Kompensata dla ofiar umyślnych przestępstw z użyciem przemocy — Sytuacja czysto krajowa — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/19

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 30 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Firenze – Włochy) – Paola C. przeciwko Presidenza del Consiglio dei Ministri
   (Sprawa C-122/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach karnych - Dyrektywa 2004/80/WE - Artykuł 12 - Kompensata dla ofiar umyślnych przestępstw z użyciem przemocy - Sytuacja czysto krajowa - Oczywisty brak właściwości Trybunału))
   2014/C 112/22
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Ordinario di Firenze

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Paola C.

      Strona pozwana: Presidenza del Consiglio dei Ministri

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunale Ordinario di Firenze – Wykładnia art. 12 dyrektywy Rady 2004/80/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. odnoszącej się do kompensaty dla ofiar przestępstw (Dz.U. L 261, s. 15) – Zakres zastosowania – Uregulowanie nieprzewidujące systemu kompensaty dla ofiar umyślnych przestępstw z użyciem przemocy popełnionych na terytorium krajowym, który gwarantuje sprawiedliwą i odpowiednią kompensatę dla wszystkich ofiar przestępstw z użyciem przemocy

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest w sposób oczywisty niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie przedłożone przez Tribunale ordinario di Firenze (Włochy).

      (1)  Dz.U. C 141 z 18.5.2013.


title: Sprawy połączone C-392/04 i C-422/04: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 września 2006 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — i-21 Germany GmbH (C-392/04), Arcor AG & Co. KG (C-422/04) przeciwko Bundesrepublik Deutschland (Usługi telekomunikacyjne — Dyrektywa 97/13/WE — Artykuł 11 ust. 1 — Opłaty nakładane w przypadku indywidualnych zezwoleń — Artykuł 10 WE — Pierwszeństwo prawa wspólnotowego — Pewność prawa — Ostateczna decyzja administracyjna)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/9

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 września 2006 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — i-21 Germany GmbH (C-392/04), Arcor AG & Co. KG (C-422/04) przeciwko Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawy połączone C-392/04 i C-422/04) (1)

   (Usługi telekomunikacyjne - Dyrektywa 97/13/WE - Artykuł 11 ust. 1 - Opłaty nakładane w przypadku indywidualnych zezwoleń - Artykuł 10 WE - Pierwszeństwo prawa wspólnotowego - Pewność prawa - Ostateczna decyzja administracyjna)
   (2006/C 281/14)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesverwaltungsgericht
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: i-21 Germany GmbH (C-392/04), Arcor AG & Co. KG (C-422/04)

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesverwaltungsgericht — Wykładnia art. 10 WE i art. 11 ust. 1 dyrektywy 97/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 kwietnia 1997 r. w sprawie wspólnych przepisów ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji [zezwoleń] w dziedzinie usług telekomunikacyjnych (Dz.U. L 117, str. 15) — Opłata nakładana na przedsiębiorstwa z tytułu indywidualnych zezwoleń, naliczana przy uwzględnieniu przewidywanej kwoty ogólnych kosztów administracyjnych organu regulacyjnego w okresie trzydziestoletnim
   Sentencja

               1)

               Artykuł 11 ust. 1 dyrektywy 97/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 kwietnia 1997 r. w sprawie wspólnych przepisów ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji [zezwoleń] w dziedzinie usług telekomunikacyjnych stoi na przeszkodzie stosowaniu takiej opłaty z tytułu indywidualnych zezwoleń, która jest naliczana przy uwzględnieniu ogólnych kosztów administracyjnych organu regulacyjnego związanych z wydaniem tych zezwoleń w okresie trzydziestoletnim.

               2)

               Artykuł 10 WE w związku z art. 11 ust. 1 dyrektywy 97/13 nakłada na sąd krajowy obowiązek ustalenia, czy uregulowania w sposób oczywisty sprzeczne z prawem wspólnotowym — jak te, na podstawie których wydano decyzje o nałożeniu opłaty, których dotyczą postępowania główne — są oczywiście sprzeczne z prawem w rozumieniu danego prawa krajowego. Jeśli tak jest, do tego sądu należy wyciągnięcie z tego faktu wszelkich przewidzianych w prawie krajowym konsekwencji w zakresie uchylenia tej decyzji.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004.

      Dz.U. C 284 z 20.11.2006.


title: Sprawa T-269/15: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2015 r. – Novartis Europharm/Komisja

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/36

         Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2015 r. – Novartis Europharm/Komisja
   (Sprawa T-269/15)
   (2015/C 279/45)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Novartis Europharm Ltd (Camberley, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: C. Schoonderbeek, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie nieważności spornej decyzji; oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2015) 1977 final z dnia 18 marca 2015 r. przyznającej Pari Pharma pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „Vantobra – tobramycine”.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym decyzja Komisji Europejskiej jest niezgodna z prawem, gdyż stanowi naruszenie wyłącznych praw na rynku przysługujących Novartis Europharm Ltd. w związku z produktem TOBI Podhaler zgodnie z art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 141/2000 (1), ponieważ okres wyłączności rynkowej nie wygasł jeszcze, a przesłanki przyznania odstępstwa w związku z wyłącznością obrotu na rynku zgodnie z art. 8 ust. 3 tegoż rozporządzenia nie są spełnione.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym decyzja Komisji Europejskiej jest niezgodna z prawem, gdyż nie zawiera uzasadnienia jak wymaga tego art. 296 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 81 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 (2).

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 141/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie sierocych produktów leczniczych (Dz.U. L 18, s.1)

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. L 136, s.1)