title: Sprawa T-57/09: Wyrok Sądu z dnia 20 października 2011 r. — Alfastar Benelux przeciwko Radzie (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Świadczenie usług konserwacji technicznej oraz pomocy i serwisu na miejscu komputerów osobistych, drukarek i urządzeń peryferyjnych sekretariatu generalnego Rady — Odrzucenie oferty jednego z kandydatów — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/16

         Wyrok Sądu z dnia 20 października 2011 r. — Alfastar Benelux przeciwko Radzie
   (Sprawa T-57/09) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Świadczenie usług konserwacji technicznej oraz pomocy i serwisu na miejscu komputerów osobistych, drukarek i urządzeń peryferyjnych sekretariatu generalnego Rady - Odrzucenie oferty jednego z kandydatów - Obowiązek uzasadnienia)
   2011/C 355/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alfastar Benelux (Ixelles, Belgia) (przedstawiciel: N. Keramidas, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Balta, M. Vitsentzatos i M. Robert, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady z dnia 1 grudnia 2008 r. w sprawie odrzucenia oferty złożonej przez ugrupowanie przedsiębiorstw Alfastar-Siemens, w skład którego wchodzą Alfastar Benelux i Siemens IT Solutions and Services SA, w ramach postępowania przetargowego UCA/218/07 na konserwację techniczną oraz usługi pomocy i serwisu na miejscu komputerów osobistych, drukarek i urządzeń peryferyjnych sekretariatu generalnego Rady (Dz.U. 2008/S 91-122796) i przyznania zamówienia innemu kandydatowi. Po drugie, żądanie odszkodowania.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady z dnia 1 grudnia 2008 r. w sprawie odrzucenia oferty złożonej przez ugrupowanie przedsiębiorstw Alfastar-Siemens, w skład którego wchodzą Alfastar Benelux i Siemens IT Solutions and Services SA, w ramach postępowania przetargowego UCA/218/07 na konserwację techniczną oraz usługi pomocy i serwisu na miejscu komputerów osobistych, drukarek i urządzeń peryferyjnych sekretariatu generalnego Rady i przyznania zamówienia innemu kandydatowi.

               2)

               Żądanie odszkodowania zostaje oddalone.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 102 z 1.5.2009.


title: Sprawa T-291/12: Wyrok Sądu z dnia 25 marca 2014 r. – Deutsche Bank przeciwko OHIM (Passion to Perform) [Wspólnotowy znak towarowy  — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską  — Słowny znak towarowy Passion to Perform  — Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy  — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji  — Brak charakteru odróżniającego  — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009  — Równość traktowania]

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/33

         Wyrok Sądu z dnia 25 marca 2014 r. – Deutsche Bank przeciwko OHIM (Passion to Perform)
   (Sprawa T-291/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy Passion to Perform - Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Równość traktowania])
   2014/C 142/41
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Bank AG (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Lange, T. Götting i G. Hild)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: I. Harrington, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 kwietnia 2012 r. (sprawa R 2233/2011-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Passion to Perform jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Deutsche Bank AG zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 273 z 8.9.2012.


title: Sprawa T-424/05: Skarga wniesiona w dniu  16 listopada 2005 r.  — Republika Włoska przeciwko Komisji

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/23

         Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2005 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-424/05)
   (2006/C 22/41)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska [Przedstawiciel: Paolo Gentili, Avvocato dello Stato]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Przedmiotem skargi wniesionej przez Republikę Włoską jest decyzja Komisji C(2005) 3302 z dnia 6 września 2005 r.
   W decyzji tej Komisja uznała przepisy art. 12 decreto legge (dekretu ustawowego) nr 269/2003, przekształconego w ustawę nr 326/2003, za niezgodne ze wspólnym rynkiem.
   Przepisy te stanowią, że stawka podatku zastępczego, stosowanego zamiast podatku dochodowego, związanego z wynikiem operacyjnym netto różnego rodzaju funduszów inwestycyjnych oraz funduszów typu SICAV zostaje obniżona z 12,5 % do 5 %, jeśli te fundusze inwestycyjne lub fundusze typu SICAV w ciągu roku obrotowego — przez ponad jedną szóstą łącznej liczby dni funkcjonowania funduszu — zainwestowały w notowane spółki o małym lub średnim stopniu kapitalizacji co najmniej dwie trzecie wartości posiadanych aktywów. Te fundusze inwestycyjne lub fundusze typu SICAV są określane jako „specjalistyczne”.
   W opinii Komisji chodzi tutaj o środek o charakterze selektywnym, który uprzywilejowuje — z jednej strony — przedsiębiorstwa o małym lub średnim stopniu kapitalizacji w stosunku do innych przedsiębiorstw, poprzez skoncentrowanie inwestycji funduszy w tych przedsiębiorstwach, a — z drugiej strony — specjalistyczne fundusze inwestycyjne lub fundusze typu SICAV w stosunku do niespecjalistycznych funduszy inwestycyjnych lub funduszy typu SICAV, umożliwiając im osiągnięcie większego zwrotu z każdej jednostki uczestnictwa ze względu na to, że zwroty stanowią przedmiot podatku zastępczego o obniżonej stawce. Zdaniem Komisji chodzi tutaj ponadto o środek pozostający bez związku z powszechnym systemem podatkowym, który to środek stanowi jedynie pomoc operacyjną. Komisja twierdzi wreszcie, że nie można tu zastosować jakiegokolwiek odstępstwa, mogącego uzasadnić sporny środek na gruncie art. 87 ust. 3 lit. c) WE.
   W opinii rządu włoskiego zaskarżona decyzja jest obarczona błędem proceduralnym ze względu na to, że decyzja o wszczęciu procedury określonej w art. 88 ust. 2 WE została wydana bez uprzedniej wymiany uwag pomiędzy Komisją a administracją włoską, co przewiduje rozporządzenie nr 659/99 o „postępowaniu w przedmiocie pomocy państwa” (zarzut pierwszy).
   Następnie, jego zdaniem, nie przedstawiono uzasadnienia kwestii o fundamentalnym znaczeniu podniesionej przez rząd włoski w trakcie postępowania: we włoskich przepisach prawnych (transponujących dyrektywy ustanawiających ramy funkcjonowania rynków finansowych) otwarte fundusze inwestycyjne oraz fundusze typu SICAV są zorganizowane tak jak zwyczajne niezależne masy majątkowe, podzielone na jednostki uczestnictwa. Nie stanowią one zatem przedsiębiorstw w znaczeniu prawa wspólnotowego. Komisja przyjęła to do wiadomości, lecz stwierdziła, że „w pewnych przypadkach” te konstrukcje inwestycyjne są przedsiębiorstwami; nie wyjaśniła jednak, w jakich przypadkach i okolicznościach fundusze inwestycyjne oraz fundusze typu SICAV nabierają takiego charakteru (zarzut drugi).
   Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 87 WE, szczególnie ze względu na to, że fundusze inwestycyjne oraz fundusze typu SICAV ze swej istoty nie mogą w żaden sposób zostać uznane za przedsiębiorstwa w znaczeniu prawa wspólnotowego, będąc zwyczajną postacią wspólności majątkowej papierów wartościowych. Nawet chcąc uznać je za takowe, należy ponadto stwierdzić, że rzekoma pomoc nie ma selektywnego charakteru, ponieważ jakikolwiek zainteresowany podmiot (spółki zarządzające otwartymi funduszami „umownymi” lub założyciele funduszy typu SICAV) może zdaniem rządu włoskiego stworzyć — obok niespecjalistycznych konstrukcji inwestycyjnych — konstrukcje specjalistyczne i domagać się obniżenia stawki.
   W zarzucie czwartym rząd włoski zarzuca Komisji, że w zaskarżonej decyzji uznała, iż beneficjentami rzekomej pomocy są notowane spółki o małym lub średnim stopniu kapitalizacji, podczas gdy rzeczywistymi beneficjentami obniżenia stawki są posiadacze jednostek uczestnictwa w funduszach inwestycyjnych lub funduszach typu SICAV, czyli potencjalnie jakiekolwiek pomioty zainteresowane: oto dlaczego środek nie dotyczy przedsiębiorstw i nie ma charakteru selektywnego. Zdaniem rządu włoskiego Komisja nie wykazała, że bezpośrednie zastosowanie obniżki stawki wobec posiadaczy jednostek uczestnictwa pośrednio pociąga za sobą obniżkę na korzyść tych spółek.
   W zarzucie piątym rząd włoski zarzuca powtórnie naruszenie art. 87 WE oraz brak uzasadnienia ze względu na to, że Komisja uznała, iż sporny środek pociąga za sobą skutki dla konkurencji wewnątrzwspólnotowej, pomimo jego naprawdę nieznacznych skutków gospodarczych (w opinii samej Komisji kwota ta wynosiłaby 1 100 000 EUR w 2004 r.) Zdaniem rządu włoskiego Komisja nie wyjaśniła, dlaczego ma tu miejsce pomoc operacyjna, uwzględniając, że podatek zastępczy nie stanowi dla podmiotu zarządzającego otwartą konstrukcją inwestycyjną kosztu operacyjnego. Cel polegający na umocnieniu pozycji spółek o małym lub średnim stopniu kapitalizacji wskazuje ponadto na to, że w odniesieniu do tych ostatnich sporny środek ma charakter strukturalny.
   W zarzucie szóstym rząd włoski podważa zaskarżoną decyzję w części, w jakiej neguje ona możliwość zastosowania odstępstwa określonego w art. 87 ust. 3 lit. c) WE. Cel polegający na powiększeniu masy majątkowej spółek o obniżonym stopniu kapitalizacji — których dostęp do rynku kapitałowego o dużym ryzyku rynkowym jest, w porównaniu do przedsiębiorstw o dużym stopniu kapitalizacji, utrudniony — stanowi bowiem cel polityki gospodarczej, o którym mowa w powyższym postanowieniu ustanawiającym odstępstwa.


title: Sprawa T-654/14: Skarga wniesiona w dniu 8 września 2014 r. – Revolution przeciwko OHIM (REVOLUTION)

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/21

         Skarga wniesiona w dniu 8 września 2014 r. – Revolution przeciwko OHIM (REVOLUTION)
   (Sprawa T-654/14)
   2014/C 388/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Revolution LLC (Waszyngton, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia, F. Rossi i N. Parrotta)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 czerwca 2014 r. w sprawie R 2143/2013-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „REVOLUTION” dla usług z klasy 36 – zgłoszenie nr 1 1 8 15  297

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-140/13: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – Netherlands Maritime Technology Association/Komisja (Pomoc państwa — Hiszpański system wcześniejszej amortyzacji określonych aktywów nabytych w drodze leasingu finansowego — Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa — Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego — Poważne trudności — Okoliczności i czas trwania badania wstępnego — Niewystarczający i niekompletny charakter badania)

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/34

         Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – Netherlands Maritime Technology Association/Komisja
   (Sprawa T-140/13) (1)

   ((Pomoc państwa - Hiszpański system wcześniejszej amortyzacji określonych aktywów nabytych w drodze leasingu finansowego - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa - Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego - Poważne trudności - Okoliczności i czas trwania badania wstępnego - Niewystarczający i niekompletny charakter badania))
   (2015/C 034/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Netherlands Maritime Technology Association, dawniej Scheepsbouw Nederland (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: K. Struckmann, adwokat, i G. Forwood, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Afonso, L. Flynn i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: N. Díaz Abad i A. Sampol Pucurull, abogados del Estado)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 20 listopada 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA (12/N) 34736 w przedmiocie wdrożenia przez Królestwo Hiszpanii systemu podatkowego umożliwiającego wcześniejszą amortyzację określonych aktywów nabytych w drodze leasingu finansowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako bezzasadnia.

               2)

               Netherlands Maritime Technology Association pokrywa własne koszty, jak również te poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.


title: Sprawa C-185/05: Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/23

         Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-185/05)
   (2005/C 182/43)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 26 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez B. Schimę i F. Amato, członków Służby Prawnej Komisji, przeciwko Republice Włoskiej.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że:
               utrzymując w mocy przepis zawarty w art. 9 ust. 3 i 4 decreto legislativo nr 344 z 1999 r., zgodnie z którym prowadzący zakład, w którym znajdują się substancje niebezpieczne, może rozpocząć działalność bez przekazania mu przez organ, który jest zobowiązany do wypowiedzenia się w sprawie sprawozdania o bezpieczeństwie, w sposób wyraźny wniosków płynących ze zbadania sprawozdania o bezpieczeństwie,
               utrzymując w mocy przepis zawarty w art. 21 ust. 3 decreto legislativo nr 344 z 1999 r., zgodnie z którym właściwy organ nie jest zobowiązany do zakazania rozpoczęcia działalności, jeżeli środki przewidziane przez prowadzącego zakład w celu przeciwdziałania poważnym awariom i ograniczenia ich skutków są wyraźnie niedostateczne,
               nie wydając wiążącego przepisu przewidującego kontrole umożliwiające planowe i systematyczne badanie technicznych, organizacyjnych i kierowniczych systemów użytkowanych w danym zakładzie, które pozwalałyby właściwemu organowi na upewnienie się, że prowadzący zakład może wykazać, iż podjął odpowiednie środki, aby zapobiec poważnym awariom w związku z różnymi rodzajami działalności zakładu oraz w celu zapewnienia, że prowadzący zakład może wykazać, iż dostarczył odpowiednich środków ograniczających skutki poważnych awarii zarówno na terenie zakładu, jak i poza nim,
               nie wydając przepisu przewidującego kontrole gwarantujące, że dane i informacje zawarte w sprawozdaniu o bezpieczeństwie lub każdym innym przedstawionym sprawozdaniu odpowiednio odzwierciedlają warunki panujące w zakładzie,
               Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 9 ust. 4, art. 17 ust 1 i art. 18 ust. 1 tiret pierwsze, drugie i trzecie dyrektywy 96/82 (1).

               2)

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Dyrektywa Rady 96/82/WE z dnia 9 grudnia 1996 r. w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi przewiduje, że kierujący zakładem, w którym znajdują się substancje niebezpieczne, jest zobowiązany do przygotowania dla właściwego organu sprawozdania o bezpieczeństwie. Republika Włoska dokonała transpozycji dyrektywy w drodze decreto legislativo nr 334 z dnia 17 sierpnia 1999 r.
   Komisja podnosi w pierwszej kolejności, że zgodnie z art. 9 ust. 4 dyrektywy prowadzący zakład nie może rozpocząć działalności bez wyraźnej zgody właściwego organu.
   Decreto legislativo zezwala jednak prowadzącemu zakład na rozpoczęcie działalności bez przekazania prowadzącemu zakład przez właściwy organ w sposób wyraźny wniosków płynących ze zbadania przez organ sprawozdania o bezpieczeństwie.
   Jak wynika z art. 17 ust. 1 dyrektywy właściwy organ jest zobowiązany zakazać działalności, jeżeli środki podjęte przez prowadzącego zakład w celu zapobiegania i łagodzenia poważnych awarii są wyraźnie niedostateczne.
   Wydaje się, że mimo to decreto legislativo zwalnia właściwy organ z takiego obowiązku. W końcu zgodnie z art. 18 ust. 1 dyrektywy Państwa Członkowskie są zobowiązane wydać wiążące przepisy przewidujące kontrole, które umożliwią planowane i systematyczne badanie technicznych, organizacyjnych i kierowniczych systemów użytkowanych w danym zakładzie, które pozwalałyby właściwemu organowi na upewnienie się, że prowadzący zakład może wykazać, iż podjął odpowiednie środki, aby zapobiec poważnym awariom w związku z różnymi rodzajami działalności zakładu oraz w celu zapewnienia, że prowadzący zakład może wykazać, iż dostarczył odpowiednich środków ograniczających skutki poważnych awarii zarówno na terenie zakładu, jak i poza nim,
   Poza tym zgodnie z art. 18 ust. 1 dyrektywy Państwa Członkowskie powinny wydać przepisy w zakresie kontroli gwarantujących, że dane i informacje zawarte w sprawozdaniu o bezpieczeństwie lub każdym innym przedstawionym sprawozdaniu odpowiednio odzwierciedlają warunki panujące w zakładzie.
   Decreto legislativo nie dokonał jednak transpozycji takiego przepisu, ograniczając się do odesłania do późniejszego dekretu transponującego, który do dziś jeszcze nie został wydany.
   Wobec powyższego Komisja uznaje, że Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 9 ust. 4, art. 17 ust 1 i art. 18 ust. 1 tiret pierwsze, drugie i trzecie dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 10 z 14.01.1997, str. 13


title: Sprawa C-564/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 9 listopada 2011 r. — Consulta Regionale Ordine Ingegneri della Lombardia i in. przeciwko Comune di Pavia

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 9 listopada 2011 r. — Consulta Regionale Ordine Ingegneri della Lombardia i in. przeciwko Comune di Pavia
   (Sprawa C-564/11)
   2012/C 73/25
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Consulta Regionale Ordine Ingegneri della Lombardia, Ordine degli Ingegneri della Provincia di Brescia, Ordine degli Ingegneri della Provincia di Como, Ordine degli Ingegneri della Provincia di Cremona, Ordine degli Ingegneri della Provincia di Lecco, Ordine degli Ingegneri della Provincia di Lodi, Ordine degli Ingegneri della Provincia di Milano, Ordine degli Ingegneri della Provincia di Pavia, Ordine degli Ingegneri della Provincia di Varese

      Strona pozwana: Comune di Pavia

      Pytanie prejudycjalne

   Czy dyrektywa 2004/18/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi a w szczególności art. 1 ust. 2 lit. a) i d), art. 2, art. 28 i załącznik II kategorie nr 8 i nr 12 stoją na przeszkodzie krajowym przepisom pozwalającym na zawieranie pomiędzy dwoma zamawiającymi organami administracji pisemnych porozumień w celach badań i doradztwa techniczno-naukowego zmierzających do sporządzenia aktów stanowiących plan zagospodarowania terytorium gminy określonych w krajowych i regionalnych uregulowaniach sektorowych w zamian za wynagrodzenie nie mające z założenia charakteru prawdziwej zapłaty w sytuacji gdy organ administracji odpowiedzialny za wykonanie zadania może mieć status podmiotu gospodarczego?

      (1)  Dz.U. L 134, s. 114.


title: Sprawa C-546/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret (Dania) w dniu 26 października 2011 r. — Dansk Jurist- og Økonomforbund reprezentujący Erika Toftgaarda przeciwko Indenrigs- og Sundhedsministeriet

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret (Dania) w dniu 26 października 2011 r. — Dansk Jurist- og Økonomforbund reprezentujący Erika Toftgaarda przeciwko Indenrigs- og Sundhedsministeriet
   (Sprawa C-546/11)
   2012/C 13/12
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Højesteret

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dansk Jurist- og Økonomforbund reprezentujący Erika Toftgaarda

      Strona pozwana: Indenrigs- og Sundhedsministeriet

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 6 ust. 2 dyrektywy w sprawie równego traktowania (1) należy rozumieć w ten sposób, że państwa członkowskie mogą uznać, że nie stanowi dyskryminacji ze względu na wiek ustalanie ograniczeń wiekowych w dostępie do systemów zabezpieczenia społecznego pracowników lub uprawnieniu do niego jedynie w zakresie, w jakim te systemy zabezpieczenia społecznego dotyczą świadczeń emerytalnych lub inwalidzkich?

               2)

               Czy wykładni tego art. 6 ust. 2 należy dokonywać w ten sposób, że możliwość ustalenia ograniczeń wiekowych dotyczy tylko przystąpienia do systemu, czy też należy go rozumieć w taki sposób, że ta możliwość ustalenia ograniczeń wiekowych dotyczy również uprawnienia do wypłaty świadczeń z tego systemu?

               3)

               Jeżeli na pytanie 1 należy udzielić odpowiedzi przeczącej:
               Czy użyte w tym art. 6 ust. 2 pojęcie „systemów zabezpieczenia społecznego pracowników” obejmuje system taki jak zasady wypłaty wynagrodzenia za pozostawanie w dyspozycji pracodawcy, o którym mowa w § 32 ust. 1 duńskiej ustawy o służbie cywilnej, zgodnie z którym członek korpusu służby cywilnej może, w ramach szczególnej ochrony przed zwolnieniem z pracy spowodowanym likwidacją jego stanowiska, zachować swoje dotychczasowe wynagrodzenie przez okres trzech lat i doliczyć ten okres do swego stażu emerytalnego, jeśli pozostaje on w dyspozycji pracodawcy [i jest gotów] do zajęcia innego odpowiedniego stanowiska?

               4)

               Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy w sprawie równego traktowania należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak § 32 ust. 4 pkt 2 duńskiej ustawy o służbie cywilnej, zgodnie z którym wynagrodzenie za pozostawanie w dyspozycji pracodawcy nie jest wypłacane członkowi korpusu służby cywilnej, którego jego stanowisko zostało zlikwidowane, jeśli osiągnął on wiek, w którym może otrzymać emeryturę podstawową?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16).


title: Sprawa T-138/10: Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2010 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/47

         Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2010 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-138/10)
   2010/C 134/77
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: J. Rodríguez Cárcamo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr C(2010) 337 z dnia 28 stycznia 2010 r. zmniejszającej pomoc z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) dla programu operacyjnego Comunidad Valenciana w ramach celu 1 (1994–1999) w Hiszpanii, przyznaną na mocy decyzji C(1994) 3043/6 EFRR nr 94.11.09.011, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Decyzją C(94) 30436 z dnia 25 listopada 1994 r. Komisja przyznała pomoc z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na rzecz programu operacyjnego w regionie Walencji wpisującego się we wspólnotowe ramy wsparcia dla pomocy strukturalnej w regionach Hiszpanii objętych celem nr 1 w latach 1994–1999, której maksymalna kwota wsparcia z EFRR wynosiła 1 207 941 000 ECU. W zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji Komisja stwierdza, że doszło do powstania nieprawidłowości dotyczących 23 z 38 rozpatrywanych projektów i zmniejsza uprzednio przyznaną pomoc o 115 612 377,25 EUR.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               —

               naruszenie art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. (1) ze względu na zastosowanie w zaskarżonej decyzji metody ekstrapolacji, podczas gdy artykuł ten nie przewidywał możliwości ekstrapolacji nieprawidłowości stwierdzonych w konkretnych działaniach w odniesieniu do wszystkich działań podejmowanych w ramach programów operacyjnych finansowanych ze środków finansowych EFRR. Zdaniem skarżącego państwa korekta dokonana przez Komisję w zaskarżonej decyzji pozbawiona jest podstawy prawnej, ponieważ, zgodnie z wyrokiem Trybunału z dnia 6 kwietnia 2000 r. Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji C-443/97 (2) wytyczne Komisji z dnia 15 października 1997 r. dotyczące korekt finansowych netto w ramach stosowania art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 nie mogą wywoływać skutków prawnych w odniesieniu do państw członkowskich oraz ponieważ ten art. 24 odnosi się jedynie do zmniejszenia pomocy, której ocena potwierdza istnienie nieprawidłowości, a która to zasada zostaje naruszona przy zastosowaniu korekt opartych na ekstrapolacji.

               —

               tytułem ewentualnym, naruszenie art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. w związku z obecnym art. 4 ust. 3 TUE (zasada lojalnej współpracy) z uwagi na zastosowanie korekty opartej na ekstrapolacji, pomimo, iż nie został wykazany niewystarczający charakter systemu zarządzania, kontroli i badań dotyczący zmienionych umów, ponieważ organy zarządzające zastosowały hiszpańskie przepisy, których Trybunał nie uznał za sprzeczne z prawem Unii Europejskiej. Królestwo Hiszpanii uważa, że przestrzeganie prawa krajowego przez organy zarządzające, nawet w przypadku, gdy może doprowadzić do stwierdzenia przez Komisję istnienia konkretnych nieprawidłowości lub naruszeń prawa Unii Europejskiej, nie może stanowić podstawy dla ekstrapolacji z uwagi na niewystarczający charakter systemu zarządzania w przypadku, gdy Trybunał nie uznał prawa stosowanego przez te organy za niezgodne z prawem Unii Europejskiej, a Komisja nie wniosła na podstawie art. 258 TFUE skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

               —

               tytułem ewentualnym, naruszenie art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. z uwagi na brak reprezentatywności próby użytej w celu zastosowania korekty finansowej opartej na ekstrapolacji. Należy wyjaśnić w tym względzie, że Komisja dobrała próbę w celu zastosowania ekstrapolacji przy użyciu niewielkiej liczby projektów (38 na 7862), nie uwzględniając wszystkich osi programu operacyjnego, włączając wydatki wycofane uprzednio przez władze hiszpańskie, opierając się na wydatkach zadeklarowanych, a nie na przyznanej pomocy, oraz stosując program informatyczny, który zapewniał poziom zaufania dotyczący tego programu poniżej 85 %. W związku z powyższym Królestwo Hiszpanii uważa, że próba nie spełnia wymogów reprezentatywności niezbędnych dla wykorzystania jej jako podstawy ekstrapolacji.

               —

               przedawnienie postępowania zgodnie z art. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. Królestwo Hiszpanii podnosi wreszcie, że poinformowanie władz hiszpańskich o istnieniu nieprawidłowości (które miało miejsce w lipcu 2004 r. w odniesieniu do większości przypadków nieprawidłowości popełnionych w latach 1997, 1998 i 1999), powinno stanowić moment rozpoczęcia biegu terminu ich przedawnienia, przy zastosowaniu wynoszącego cztery lata okresu przedawnienia przewidzianego w art. 3 rozporządzenia 2988/95 (3).

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań pomiędzy, z jednej strony, różnymi funduszami strukturalnymi, i, z drugiej strony, między tymi funduszami a operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 374, s. 1).

      (2)  Rec. s. I-2415.

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1).


title: Sprawa T-715/15: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2015 r. – BBY Solutions/OHIM – Worldwide Sales Corporation España (BEST BUY GEEK SQUAD)

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/35

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2015 r. – BBY Solutions/OHIM – Worldwide Sales Corporation España (BEST BUY GEEK SQUAD)
   (Sprawa T-715/15)
   (2016/C 059/40)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BBY Solutions, Inc. (Minneapolis, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: A. Poulter, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Worldwide Sales Corporation España, SL (Sant Vicenç dels Horts, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „BEST BUY GEEK SQUAD” – zgłoszenie nr 6 064 001

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 września 2015 r. w sprawach połączonych R 517/2015-2 i R 437/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim uwzględniono w niej sprzeciw;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 22 grudnia 2014 r. wydanej w postępowaniu w sprawie sprzeciwu B 1 354 630 w zakresie, w jakim uwzględniono w niej sprzeciw;

               —

               dopuszczenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 6 064 001 do rejestracji;

               —

               nakazie OHIM pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez skarżącą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-409/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 września 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln — Niemcy) — Winner Wetten GmbH przeciwko Bürgermeisterin der Stadt Bergheim (Artykuły 43 WE i 49 WE — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Monopol państwowy na szczeblu kraju związkowego w zakresie urządzania zakładów sportowych — Orzeczenie Bundesverfassungsgericht stwierdzające niezgodność z niemiecką ustawą zasadniczą przepisów dotyczących takiego monopolu, jednak utrzymujące je w mocy w okresie przejściowym celem umożliwienia ich dostosowania do ustawy zasadniczej — Zasada pierwszeństwa prawa Unii — Dopuszczalność i ewentualne warunki takiego okresu przejściowego, gdy omawiane przepisy krajowe naruszają również art. 43 WE i 49 WE)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/6

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 września 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln — Niemcy) — Winner Wetten GmbH przeciwko Bürgermeisterin der Stadt Bergheim
      (Sprawa C-409/06) (1)

      (Artykuły 43 WE i 49 WE - Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Monopol państwowy na szczeblu kraju związkowego w zakresie urządzania zakładów sportowych - Orzeczenie Bundesverfassungsgericht stwierdzające niezgodność z niemiecką ustawą zasadniczą przepisów dotyczących takiego monopolu, jednak utrzymujące je w mocy w okresie przejściowym celem umożliwienia ich dostosowania do ustawy zasadniczej - Zasada pierwszeństwa prawa Unii - Dopuszczalność i ewentualne warunki takiego okresu przejściowego, gdy omawiane przepisy krajowe naruszają również art. 43 WE i 49 WE)
      (2010/C 288/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd krajowy

      Verwaltungsgericht Köln

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Winner Wetten GmbH

         Strona pozwana: Bürgermeisterin der Stadt Bergheim

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Köln Wykładnia art. 43 i 49 WE — Przepisy krajowe ustanawiające wymóg uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania, przyjmowania, rejestracji i przekazywania zakładów wzajemnych, które zostały uznane za niezgodne z konstytucją przez Bundesverfassungsgericht — Bezpośrednia skuteczność i pierwszeństwo prawa wspólnotowego — Ograniczenie skutków wyroku w czasie

         Sentencja

      Ze względu na pierwszeństwo podlegającego bezpośredniemu stosowaniu prawa Unii, przepisy prawa krajowego dotyczące państwowego monopolu w zakresie urządzania zakładów sportowych, które wedle ustaleń sądu krajowego zawierają ograniczenia niezgodne ze swobodą przedsiębiorczości oraz swobodą świadczenia usług, ponieważ ograniczenia te nie przyczyniają się w sposób spójny i systematyczny do limitowania działalności w zakresie urządzania zakładów, nie mogą być nadal stosowane w okresie przejściowym.

         (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  24 listopada 2005 r.  w sprawie C- 366/04 Georg Schwarz przeciwko Bürgermeister der Landeshauptstadt Salzburg (wniosek Unabhängiger Verwaltungssenat Salzburg o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Swobodny przepływ towarów — Ograniczenia ilościowe — Środki o skutku równoważnym — Przepis krajowy zabraniający sprzedaży z automatów ulicznych wyrobów cukierniczych bez opakowania — Higiena środków spożywczych)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/14

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 24 listopada 2005 r.
   w sprawie C- 366/04 Georg Schwarz przeciwko Bürgermeister der Landeshauptstadt Salzburg (1) (wniosek Unabhängiger Verwaltungssenat Salzburg o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Swobodny przepływ towarów - Ograniczenia ilościowe - Środki o skutku równoważnym - Przepis krajowy zabraniający sprzedaży z automatów ulicznych wyrobów cukierniczych bez opakowania - Higiena środków spożywczych)
   (2006/C 36/26)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-366/04 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat Salzburg (Austria) postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 23 sierpnia 2004 r., w postępowaniu: Georg Schwarz przeciwko Bürgermeister der Landeshauptstadt Salzburg, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, J. N. Cunha Rodrigues, E. Juhász (sprawozdawca), M. Ilešič i E. Levits, sędziowie; rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 24 listopada 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Przepisy art. 28 WE, 30 WE i art. 7 dyrektywy Rady 93/43/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. w sprawie higieny środków spożywczych nie sprzeciwiają się przepisowi krajowemu, który obowiązywał przed wejściem w życie tej dyrektywy, zgodnie z którym zabronione jest wystawianie na sprzedaż z automatów ulicznych słodyczy bez opakowania wytworzonych przy użyciu cukru lub przy użyciu substytutów cukru.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004


title: Sprawa C-365/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie T-387/02 Dorte Schmidt-Brown przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Dorte Schmidt-Brown w dniu 28 września 2005 r.

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/15

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie T-387/02 Dorte Schmidt-Brown przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Dorte Schmidt-Brown w dniu 28 września 2005 r.
   (Sprawa C-365/05 P)
   (2005/C 281/30)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 28 września 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Dorte Schmidt-Brown, reprezentowaną przez adwokatów Sébastiena Orlandiego, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa i Etienne Marchala, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie T-387/02 Dorte Schmidt-Brown przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (pierwsza izba) z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie T-387/02 (Dorte Schmidt-Brown przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich) w całości;

               w drodze nowych środków,

               o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 26 kwietnia 2002 r. w zakresie, w jakim odmawia ona stronie wnoszącej odwołanie pomocy finansowej wnioskowanej w celu umożliwienia jej pokrycia wszystkich kosztów obrony, które poniosła w celu uzyskania uznania i odszkodowania za szkody niematerialne, zawodowe i materialne poniesione z powodu zniesławiających wypowiedzi ustnych i pisemnych Eurogramm Ltd;

               o obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd bezprawnie zbadał, czy w okolicznościach niniejszej sprawy nastąpiło naruszenie przepisów art. 24 Statutu na jej niekorzyść, nie uwzględniając decyzji podjętej przez wiceprzewodniczącego Komisji Neila Kinnocka, po ponownym zbadaniu wniosku o pomoc i wsparcie z dnia 15 stycznia 2002 r., w sprawie uznania w sczególności tego wniosku.
   Wnosząca odwołanie została zawiadomiona o tej decyzji pismami z dnia 16 i 22 maja 2003 r.
   Tym samym Sąd nie uwzględnił wszystkich okoliczności niniejszej sprawy, a w szczególności decyzji podjętych przez Komisję po odwołaniu się do High Court of Justice (England & Wales) przez wnoszącą odwołanie oraz środków podjętych przez wiceprzewodniczącego Komisji, Neila Kinnocka, w następstwie ponownego zbadania zasadności wniosku o wsparcie złożonego przez wnoszącą odwołanie w dniu 15 stycznia 2002 r. i środków podjętych przez przewodniczącego w celu przywrócenia jej czci i godności zarówno wobec jej kolegów z Dyrekcji Generalnej Eurostat, jak i Komisji Kontroli Budżetowej (Cocobu) Parlamentu Europejskiego.
   Ponadto Sąd dopuścił się błędu co do prawa ograniczając swoje badanie do możliwości zastosowania art. 24 akapit pierwszy Statutu, podczas gdy powinien był zbadać zgodność z prawem zaskarżonej decyzji również w świetle art. 24 akapit drugi Statutu.


title: Sprawa C-454/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 17 września 2010 r. — Oliver Jestel przeciwko Hauptzollamt Aachen

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 17 września 2010 r. — Oliver Jestel przeciwko Hauptzollamt Aachen
   (Sprawa C-454/10)
   ()
   2010/C 317/40
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Oliver Jestel

      Strona pozwana: Hauptzollamt Aachen

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dłużnikiem długu celnego staje się osoba, która „uczestniczyła” w nielegalnym wprowadzeniu towarów na obszar celny Unii Europejskiej w rozumieniu art. 202 ust. 3 tiret drugie rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (1), w sytuacji gdy osoba ta, nie będąc bezpośrednio zaangażowaną we wprowadzenie towarów, pośredniczy w zawieraniu umów sprzedaży, których towary te są przedmiotem, w związku z czym przewiduje możliwość dostarczenia przez sprzedawcę wskazanych towarów bądź ich części bez uiszczania należności przywozowych?

               2)

               Czy w stosownym przypadku wystarczy, że osoba ta przewiduje taką możliwość, czy też staje się ona dłużnikiem długu celnego tylko wówczas, gdy zakłada ona, że z pewnością tak się stanie?

      (1)  Dz.U. L 302, s. 1.


title: Sprawa F-83/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 30 listopada 2009 r. — Zangerl-Posselt przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty — Niedopuszczenie do egzaminów praktycznych i ustnych — Wymagane dyplomy — Pojęcie wykształcenia wyższego — Dyskryminacja ze względu na wiek)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/71

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 30 listopada 2009 r. — Zangerl-Posselt przeciwko Komisji
   (Sprawa F-83/07) (1)

   (Służba publiczna - Konkurs otwarty - Niedopuszczenie do egzaminów praktycznych i ustnych - Wymagane dyplomy - Pojęcie wykształcenia wyższego - Dyskryminacja ze względu na wiek)
   2010/C 24/128
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Brigitte Zangerl-Posselt (Merzig, Niemcy) (przedstawiciel: S. Paulmann, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej, ustanowionej dla konkursu mającego na celu utworzenie listy rezerwowej asystentów do zadań sekretarskich z językiem niemieckim (AST1), z dnia 18 czerwca 2007 r. o niedopuszczeniu skarżącej do egzaminów praktycznych i ustnych w tym konkursie.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich ponosi własne koszty oraz zostaje obciążona dwiema trzecimi kosztów poniesionych przez B. Zangerl-Posselt.

               3)

               B. Zangerl-Posselt ponosi jedną trzecią własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007, s. 32.


title: Sprawa C-13/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Madrid — Hiszpania) — Sonia Chacón Navas przeciwko Eurest Colectividades SA (Dyrektywa 2000/78/WE — Równość traktowania w dziedzinie zatrudnienia i pracy — Pojęcie niepełnosprawności)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/9

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 11 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Madrid — Hiszpania) — Sonia Chacón Navas przeciwko Eurest Colectividades SA
   (Sprawa C-13/05) (1)

   (Dyrektywa 2000/78/WE - Równość traktowania w dziedzinie zatrudnienia i pracy - Pojęcie niepełnosprawności)
   (2006/C 224/15)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Juzgado de lo Social de Madrid
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sonia Chacón Navas

      Strona pozwana: Eurest Colectividades SA
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Juzgado de lo Social de Madrid — Wykładnia dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, str. 16) — Zakres stosowania — Rozwiązanie umowy o pracę z powodu choroby — Choroba i niepełnosprawność
   Sentencja

               1)

               Osoba, z którą pracodawca rozwiązał umowę o pracę wyłącznie z powodu choroby, nie jest objęta ogólnymi ramami ustanowionymi w celu walki z dyskryminacją ze względu na niepełnosprawność przez dyrektywę Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy.

               2)

               Zakaz dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność, w zakresie rozwiązania umowy o pracę, zawarty w art. 2 ust. 1 i w art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2000/78, stoi na przeszkodzie rozwiązaniu umowy o pracę ze względu na niepełnosprawność, które, zważywszy na obowiązek wprowadzania racjonalnych usprawnień dla osób niepełnosprawnych, nie jest uzasadnione tym, że dana osoba nie jest kompetentna ani zdolna bądź nie pozostaje w dyspozycji do wykonywania najważniejszych czynności na danym stanowisku.

               3)

               Nie można uznać choroby jako takiej za dodatkową przyczynę, ze względu na które dyrektywa 2000/78 zakazuje wszelkiej dyskryminacji.

      (1)  Dz.U. C 69 z 19.03.2005 r.


title: Sprawa T-765/14: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2014 r. – Legakis i in./Rada

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/40

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2014 r. – Legakis i in./Rada
   (Sprawa T-765/14)
   (2015/C 034/48)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Georgios Legakis, Myrto Panagiota Legaki, Maria Legaki i Melina Legaki (Palaio Faliro, Grecja) (przedstawiciele: B. Christianos, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

   Skarżący wnoszą do Sądu o:

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżących kwoty w wysokości 1 9 91  194,40 EUR jako odszkodowania za szkodę wyrządzoną im przez niezgodne z prawem akty pozwanej, wraz z odsetkami od dnia pozbawienia ich niezgodnie z prawem należących do nich depozytów (29 marca 2013 r.) do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie oraz odsetek za zwłokę od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie do dnia pełnej zapłaty;

               —

               tytułem żądania ewentualnego zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżących 95 % wskazanej powyżej kwoty to znaczy kwoty w wysokości 1 8 91  634,68 EUR jako odszkodowania za szkodę wyrządzoną im przez niezgodne z prawem akty pozwanej, wraz z odsetkami od dnia pozbawienia ich niezgodnie z prawem należących do nich depozytów (29 marca 2013 r.) do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie oraz odsetek za zwłokę od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie do dnia pełnej zapłaty;

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego określenie kwoty, którą pozwana ma zapłacić skarżącym tytułem odszkodowania za szkodę wyrządzoną im przez niezgodne z prawem akty pozwanej;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz każdego ze skarżących kwoty w wysokości 20  000 EUR (to znaczy w sumie kwoty w wysokości 80  000 EUR), jako zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną im z uwagi na naruszenie zasady równego traktowania;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz każdego ze skarżących kwoty w wysokości 20  000 EUR (to znaczy w sumie kwoty w wysokości 80  000 EUR), jako zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną im z uwagi na naruszenie prawa do skutecznej ochrony sądowej, oraz

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżący na podstawie art. 340 akapit drugi TFUE żądają, aby Sąd, posiadający jurysdykcję na mocy art. 268 TFUE, zasądził odszkodowania za szkodę jaką ponieśli oni z uwagi na niezgodne z prawem zachowanie pozwanej.
   Skarżący twierdzą, że szkoda ta nastąpiła gdy pozwana wykraczając poza zakres przysługujących jej kompetencji i z naruszeniem prawa wtórnego Unii oraz ogólnych zasad prawa Unii, narzuciła, a w rezultacie spowodowała, obniżenie depozytów bankowych skarżących w Cyprus Popular Bank Public Co Ltd. (Laiki Bank), a w każdym razie przyczyniła się do tego.
   W szczególności skarżący twierdzą, że pozwana działała z naruszeniem następujących praw podstawowych i ogólnych zasad prawa Unii:

               —

               po pierwsze, z naruszeniem prawa własności;

               —

               po drugie, z naruszeniem zasady równego traktowania, oraz

               —

               po trzecie, z naruszeniem prawa skarżących do ochrony sądowej i zasady pewności prawa.

         Skarżący podnoszą, że spełnione są przesłanki powstania odpowiedzialności pozaumownej pozwanej, wymienione w orzecznictwie w celu zasądzenia odszkodowania.


title: Sprawa C-174/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Saudaçor – Sociedade Gestora de Recursos e Equipamentos da Saúde dos Açores SA/Fazenda Pública (Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 13 ust. 1 — Niepodleganie opodatkowaniu — Pojęcie „podmiotu prawa publicznego” — Spółka akcyjna, do której należy świadczenie usług w dziedzinie planowania i zarządzania służbą zdrowia Autonomicznego Regionu Azorów — Określenie zasad świadczenia tych usług, w tym wynagrodzenia za nie, w umowach programowych zawartych pomiędzy tą spółką a wspomnianym regionem)

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Saudaçor – Sociedade Gestora de Recursos e Equipamentos da Saúde dos Açores SA/Fazenda Pública
   (Sprawa C-174/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 13 ust. 1 - Niepodleganie opodatkowaniu - Pojęcie „podmiotu prawa publicznego” - Spółka akcyjna, do której należy świadczenie usług w dziedzinie planowania i zarządzania służbą zdrowia Autonomicznego Regionu Azorów - Określenie zasad świadczenia tych usług, w tym wynagrodzenia za nie, w umowach programowych zawartych pomiędzy tą spółką a wspomnianym regionem))
   (2015/C 429/04)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Saudaçor – Sociedade Gestora de Recursos e Equipamentos da Saúde dos Açores SA

      Strona pozwana: Fazenda Pública

      Sentencja

               1)

               Artykuł 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że działalność, taka jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, polegająca na świadczeniu przez spółkę na rzecz regionu usług w dziedzinie planowania i zarządzania regionalną służbą zdrowia zgodnie z umowami programowymi zawartymi pomiędzy tą spółką a rzeczonym regionem, stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu wspomnianego przepisu.

               2)

               Artykuł 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że działalność, taka jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, polegająca na świadczeniu przez spółkę na rzecz regionu usług w dziedzinie planowania i zarządzania regionalną służbą zdrowia zgodnie z umowami programowymi zawartymi pomiędzy tą spółką a rzeczonym regionem, jest objęta zasadą nieopodatkowania podatkiem od wartości dodanej przewidzianą w tym przepisie, w sytuacji gdy owa działalność stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 tej dyrektywy, jeżeli, co podlega weryfikacji sądu odsyłającego, można uznać, że wspomnianą spółkę należy zaklasyfikować jako podmiot prawa publicznego oraz że wykonuje ona wspomnianą działalność jako podmiot władzy publicznej, o ile sąd odsyłający stwierdzi, że zwolnienie tej działalności nie spowoduje znaczących zakłóceń konkurencji.

         W tym kontekście pojęcie „innych podmiotów prawa publicznego” w rozumieniu art. 13 ust. 1 wspomnianej dyrektywy nie powinno być interpretowane poprzez odesłanie do pojęcia „podmiotu prawa publicznego” ustanowionego w art. 1 ust. 9 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi.

      (1)  Dz.U. C 212 z 7.7.2014.


title: Sprawa T-477/13: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2013 r. — Syrian Lebanese Commercial Bank przeciwko Radzie

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/25

         Skarga wniesiona w dniu 4 września 2013 r. — Syrian Lebanese Commercial Bank przeciwko Radzie
   (Sprawa T-477/13)
   2013/C 336/55
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Syrian Lebanese Commercial Bank S.A. L. (Bejrut, Liban) (przedstawiciele: adwokaci P. Vanderveeren, L. Defalque i T. Bontinck)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej ze względu na umieszczenie i utrzymanie wpisu strony skarżącej w załączniku II do rozporządzenia Rady 36/2012/UE;

               —

               w rezultacie orzeczenie odpowiedniego i pełnego odszkodowania za szkodę poniesioną przez stronę skarżącą ze względu na bezprawne zachowanie Unii odpowiadającego kwocie czterdziestu jeden milionów siedemdziesięciu czterech tysięcy dziewięciuset czterdziestu euro (41 074 940 EUR) wraz z odsetkami wyrównawczymi i odsetkami za zwłokę według stopy stosowanej przez Europejski Bank Centralny do podstawowych operacji refinansujących, powiększonej o dwa punkty procentowe, i przyznanie tymczasowo odszkodowania w wysokości miliona euro z zastrzeżeniem jego dostosowania przy uwzględnieniu wydatków i inwestycji, których strona skarżąca będzie musiała dokonać, aby odzyskać swój wizerunek i reputację;

               —

               posiłkowo, jeśli zostanie uznane, że kwota poniesionej szkody powinna zostać ponownie oszacowana, wydanie postanowienia o zasięgnięciu opinii biegłego zgodnie z art. 65 lit. d), art. 66 § 1 i art. 70 regulaminu postępowania przed Sądem;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi — w odniesieniu do bezprawnego zachowania zarzucanego Radzie, jeśli chodzi zarówno o przyjęcie środków w postaci zamrożenia funduszy, jak i utrzymanie ich od stycznia 2012 r. — cztery zarzuty dotyczące:

               —

               oczywistego błędu w ocenie dotyczącego zaangażowania strony skarżącej w finansowanie reżimu syryjskiego;

               —

               braku wystarczającego i dokładnego uzasadnienia środków przyjętych przez Radę wobec strony skarżącej;

               —

               naruszenia prawa do obrony oraz prawa do rzetelnego procesu i skutecznej ochrony sądowej;

               —

               uchybień związanych z badaniem przeprowadzonym przez Radę powodujących niezgodność z prawem środków ograniczających przyjętych przez Radę.

         Strona skarżąca podnosi, że przyjęte przez Radę środki w postaci zamrożenia funduszy stanowią pewną przyczynę poniesionych przez nią szkód zarówno materialnych, jak i niematerialnych.
   W odniesieniu szkody materialnej strona skarżąca powołuje się na to, że poniosła istotne straty operacyjne i technologiczne wynikające w szczególności z utraty stosunków handlowych z kilkoma bankami europejskimi i arabskimi, drastycznego spadku wyników działalności operacyjnej oraz utraty wielu aktywów bankowych począwszy od 2012 r. Ponadto jej były dostawca oprogramowania bankowego zaprzestał prowadzenia z nią wszelkich stosunków.
   W odniesieniu do szkody niematerialnej strona skarżąca żąda odszkodowania za szkodę wynikającą z naruszenia jej wizerunku ze względu na przyjęte przez Radę niezgodne z prawem środki w postaci zamrożenia funduszy.


title: Sprawa C-191/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 19 kwietnia 2010 r. — Société Rastelli Davide et C. przeciwko Jeanowi-Charlesowi Hidoux występującemu w charakterze likwidatora spółki Médiasucre international

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/36

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 19 kwietnia 2010 r. — Société Rastelli Davide et C. przeciwko Jeanowi-Charlesowi Hidoux występującemu w charakterze likwidatora spółki Médiasucre international
      (Sprawa C-191/10)
      (2010/C 161/55)
      Język postępowania: francuski

         Sąd krajowy

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Société Rastelli Davide et C.

         Strona pozwana: Jean-Charles Hidoux występujący w charakterze likwidatora spółki Médiasucre international

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Jeżeli sąd państwa członkowskiego wszczyna główne postępowanie upadłościowe dłużnika na podstawie faktu, że główny ośrodek podstawowej działalności tego dłużnika znajduje się na terytorium wspomnianego państwa, to czy rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (1) stoi na przeszkodzie zastosowaniu przez wspomniany sąd przepisu prawa krajowego, przyznającego mu kompetencję do rozszerzenia postępowania na spółkę, której siedziba znajduje się w innym państwie członkowskim, wyłącznie ze względu na to, że wykazane zostało wymieszanie majątków tejże spółki i dłużnika?

                  2)

                  W razie gdyby rozszerzenie, o które wnioskowano, należało uznać za wszczęcie nowego postępowania upadłościowego, które po to, by mógł je rozpoznać sąd państwa członkowskiego, przed którym pierwotnie zawisła sprawa, wymaga wykazania, że spółka, która ma zostać objęta postępowaniem wskutek jego rozszerzenia, ma w rzeczonym państwie główny ośrodek podstawowej działalności, czy można tego dokonać poprzez wykazanie wyłącznie faktu wymieszania majątków?

         (1)  Dz.U. L 160, s. 1.


title: Sprawa F-31/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 19 września 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Artykuł 34 ust. 1 i 6 regulaminu postępowania — Pismo wnoszące skargę złożone za pośrednictwem faksu w terminie do wniesienia skargi, powiększonym o dziesięciodniowy termin uwzględniający odległość — Pismo wnoszące skargę złożone drogą pocztową w ciągu dziesięciu kolejnych dni — Brak tożsamości między jednym a drugim — Przekroczenie terminu do wniesienia skargi)

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/35

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 19 września 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-31/13)
   (Służba publiczna - Artykuł 34 ust. 1 i 6 regulaminu postępowania - Pismo wnoszące skargę złożone za pośrednictwem faksu w terminie do wniesienia skargi, powiększonym o dziesięciodniowy termin uwzględniający odległość - Pismo wnoszące skargę złożone drogą pocztową w ciągu dziesięciu kolejnych dni - Brak tożsamości między jednym a drugim - Przekroczenie terminu do wniesienia skargi)
   2013/C 313/66
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Unii Europejskiej

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji odmownej w sprawie wniosku skarżącego o naprawienie szkody poniesionej w związku z jego przeniesieniem z przedstawicielstwa Komisji w Luandzie do siedziby Komisji w Brukseli i szkody poniesionej w następstwie tego zdarzenia.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako w sposób oczywisty niedopuszczalna.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty postępowania.


title: Sprawa C-24/11 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 maja 2012 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Wydatki dokonane przez Królestwo Hiszpanii — Pomoc na produkcję oliwy z oliwek)

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/12

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 maja 2012 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-24/11 P) (1)

   (Odwołanie - EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Wydatki dokonane przez Królestwo Hiszpanii - Pomoc na produkcję oliwy z oliwek)
   2012/C 174/16
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Muñoz Pérez, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciel: F. Jimeno Fernández, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu z dnia 12 listopada 2010 r. w sprawie T-113/08 Hiszpania przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji 2008/68/WE z dnia 20 grudnia 2007 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. 2008, L 18, s. 12) w zakresie, w jakim dotyczy ona niektórych wydatków poniesionych przez Królestwo Hiszpanii w sektorach oliwy z oliwek i uprawy roślin.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 12 listopada 2010 r. w sprawie T-113/08 Hiszpania przeciwko Komisji zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd, kwalifikując pismo Komisji AGR 16844 z dnia 11 lipca 2002 r. jako powiadomienie w rozumieniu art. 8 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1663/95 z dnia 7 lipca 1995 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (EWG) nr 729/70 w odniesieniu do procedury rozliczania rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2245/1999 z dnia 22 października 1999 r., przyjął, że data doręczenia tego pisma stanowi punkt odniesienia przy obliczaniu terminu 24 miesięcy przewidzianego w art. 5 ust. 2 lit. c) akapit piąty rozporządzenia Rady (EWG) nr 729/70 z dnia 21 kwietnia 1970 r. dotyczącego finansowania wspólnej polityki rolnej, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1287/95 z dnia 22 maja 1995 r., i w art. 7 ust. 4 akapit piąty rozporządzenia Rady (WE) nr 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, na potrzeby korekty finansowej, której dokonano w decyzji Komisji 2008/68/WE z dnia 20 grudnia 2007 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) w odniesieniu do sektora oliwy z oliwek ze względu na fakt, że propozycje agencji ds. oliwy z oliwek sformułowane po przeprowadzeniu kontroli w młynach nie zostały w wystarczającym zakresie wdrożone przez władze hiszpańskie.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji 2008/68 w zakresie, w jakim wyłącza ona z finansowania wspólnotowego wydatki dokonane przez Królestwo Hiszpanii w sektorze oliwy z oliwek poza terminem 24 miesięcy poprzedzającym datę doręczenia pisma Komisji z dnia 24 listopada 2004 r., zwołującego dwustronne spotkanie w dniu 21 grudnia 2004 r., o ile wydatki te są objęte korektą zastosowaną ze względu na fakt, że propozycje agencji ds. oliwy z oliwek sformułowane po przeprowadzeniu kontroli w młynach nie zostały w wystarczającym zakresie wdrożone przez władze hiszpańskie.

               3)

               Królestwo Hiszpanii i Komisja Europejska pokrywają własne koszty, poniesione zarówno w postępowaniu pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

      (1)  Dz.U. C 95 z 26.3.2011.


title: Sprawa T-56/07 P: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2008 r. — Komisja przeciwko Economidisowi (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Unieważnienie w pierwszej instancji decyzji Komisji o obsadzeniu stanowiska kierownika wydziału — Odrzucenie kandydatury skarżącego — Powołanie innego kandydata — Określenie poziomu stanowiska w ogłoszeniu o wolnym stanowisku — Zasada rozdziału grupy zaszeregowania i funkcji — Zasadność odwołania — Osądzony spór — Oddalenie skargi)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/49

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2008 r. — Komisja przeciwko Economidisowi
   (Sprawa T-56/07 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Unieważnienie w pierwszej instancji decyzji Komisji o obsadzeniu stanowiska kierownika wydziału - Odrzucenie kandydatury skarżącego - Powołanie innego kandydata - Określenie poziomu stanowiska w ogłoszeniu o wolnym stanowisku - Zasada rozdziału grupy zaszeregowania i funkcji - Zasadność odwołania - Osądzony spór - Oddalenie skargi)
   (2008/C 209/86)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Ioannis Economidis (Woluwé-St-Etienne, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Interwenienci popierający stronę wnoszącą odwołanie:Parlament Europejski (przedstawiciele: C. Burgos i A. Lukošiūtė, pełnomocnicy); Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Simm i I. Sulce, pełnomocnicy); oraz Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. Kennedy, J.-M. Stenier i B. Schäfer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawie F-122/05 Economidis przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego wyroku
   Sentencja wyroku

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawie F-122/05 Economidis przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, zostaje uchylony.

               2)

               Skarga Ioannisa Economidisa wniesiona do Sądu do spraw Służby Publicznej zostaje oddalona.

               3)

               I. Economidis oraz Komisja pokryją każdy swoje koszty postępowania związane zarówno z postępowaniem przed Sądem do spraw Służby Publicznej, jak i z postępowaniem w niniejszej instancji.

               4)

               Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej oraz Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich pokryją każdy swoje koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa T-219/12: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2012 r. — Saobraćajni institut CIP przeciwko Komisji

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/24

         Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2012 r. — Saobraćajni institut CIP przeciwko Komisji
   (Sprawa T-219/12)
   2012/C 227/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Saobraćajni institut CIP d.o.o. (Belgrad, Serbia) (przedstawiciel: adwokat A. Lojpur)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności opublikowanego w dniu 27 marca 2012 r. ogłoszenia o przetargu dotyczącego przygotowania dokumentacji technicznej dla projektu modernizacji linii kolejowej „Modernizacja istniejącej linii kolejowej w ciągu korytarza Xb i dodanie do niej drugiego toru, odcinek Nowy Sad (z wyłączeniem węzła)–Subotica–granica węgierska” przygotowanej zgodnie z normami interoperacyjności UE, umową o głównych międzynarodowych liniach kolejowych (AGC), umową o ważniejszych międzynarodowych liniach transportu kombinowanego i obiektach towarzyszących (AGTC) i porozumieniem o procesie współpracy w Europie Południowo-Wschodniej (SEECP) (Dz.U. 2012/S 60-096517), wykluczającego stronę skarżącą z udziału w przetargu;

               —

               zasądzenie odszkodowania za podnoszone straty pieniężne;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego,

                           —

                           że nie było podstawy prawnej dla wykluczenia a priori strony skarżącej z udziału w rozpatrywanym przetargu, gdyż brak było konfliktu interesów;

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego

                           —

                           że wykluczenie strony skarżącej z przetargu jest niezgodne z rozporządzeniem IPA (1)

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego

                           —

                           że warunki udzielenia zamówienia były niezgodne z prawem.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1085/2006 z dnia 17 lipca 2006 r. ustanawiające instrument pomocy przedakcesyjnej (IPA) (Dz.U. L 210, s. 82).


title: Sprawa C-150/11: Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/13

         Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-150/11)
   2011/C 160/16
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet i A. Marghelis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Królestwo Belgii, wymagając, oprócz dowodu rejestracyjnego, przedstawienia do celów badania technicznego pojazdu uprzednio zarejestrowanego w innym państwie członkowskim poprzedzającego jego zarejestrowanie również świadectwa zgodności, a także poddając pojazdy uprzednio zarejestrowane w innych państwach członkowskich badaniu technicznemu poprzedzającemu ich zarejestrowanie, bez uwzględnienia badania technicznego przeprowadzonego w innym państwie członkowskim, uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy dyrektywy Rady 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów (1) oraz art. 34 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Królestwu Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja podnosi na poparcie skargi dwa zarzuty, oparte na naruszeniu art. 34 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz dyrektywy 1999/37/WE przez prawo krajowe, które wymaga po pierwsze przedstawienia świadectwa zgodności przed zarejestrowaniem pojazdu uprzednio zarejestrowanego w innym państwie członkowskim, a po drugie odmawia uwzględnienia badania technicznego przeprowadzonego wcześniej w tym państwie.
   W ramach pierwszego zarzutu Komisja zarzuca pozwanej nałożenie generalnego wymogu przeprowadzenia badania technicznego przed zarejestrowaniem pojazdu używanego uprzednio zarejestrowanego w innym państwie członkowskim, bez uwzględnienia ewentualnego badania przeprowadzonego już w tym państwie. Badanie takie może zniechęcać niektórych zainteresowanych do przywozu do Belgii używanych pojazdów uprzednio zarejestrowanych w innych państwach członkowskich, w związku z czym stanowi ograniczenie swobody przepływu towarów, zakazane na mocy art. 34 TFUE.
   W ramach drugiego zarzutu Komisja zwraca uwagę, że zgodnie z prawem krajowym wniosek rejestracyjny może zostać uwzględniony tylko po przedstawieniu zaświadczenia o badaniu technicznym, które władze belgijskie wydają pod warunkiem okazania świadectwa zgodności wraz z dowodem rejestracyjnym wydanym w innym państwie członkowskim. Przepisy te są sprzeczne z art. 4 dyrektywy 1999/37/WE i pozbawiają skuteczności zasadę uznawania zharmonizowanych dowodów rejestracyjnych wydawanych przez inne państwa członkowskie. Uregulowania takie bowiem, jakkolwiek stosowane bez rozróżnienia wobec pojazdów zarejestrowanych w Belgii i w innych państwach członkowskich, uderzają przede wszystkim w pojazdy używane pochodzące z innych państw członkowskich, jako że w większości państw członkowskich nie wydaje się świadectw zgodności właścicielom pojazdów.

      (1)  Dz.U. L 138, s. 57.


title: Sprawa F-129/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 czerwca 2015 r. – Dybman przeciwko ESDZ (Służba publiczna — Personel ESDZ — Urzędnicy — Postepowanie dyscyplinarne — Kara dyscyplinarna — Postępowanie karne trwające w chwili nałożenia kary dyscyplinarnej — Tożsamość stanu faktycznego poddanego rozpoznaniu przez organ powołujący i sąd karny — Naruszenie art. 25 załącznika IX do regulaminu pracowniczego)

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/41

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 czerwca 2015 r. – Dybman przeciwko ESDZ
   (Sprawa F-129/14) (1)

   ((Służba publiczna - Personel ESDZ - Urzędnicy - Postepowanie dyscyplinarne - Kara dyscyplinarna - Postępowanie karne trwające w chwili nałożenia kary dyscyplinarnej - Tożsamość stanu faktycznego poddanego rozpoznaniu przez organ powołujący i sąd karny - Naruszenie art. 25 załącznika IX do regulaminu pracowniczego))
   (2015/C 262/55)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Pierre Dybman (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis, R. Metz, D. Verbeke i N. de Montigny)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt et M. Silva, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji ESDZ o wydaleniu skarżącego ze służby bez obniżenia uprawnień emerytalnych.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych z dnia 16 stycznia 2014 r. o wydaleniu P. Dybmana ze służby bez obniżenia uprawnień emerytalnych.

               2)

               Europejska Służba Działań Zewnętrznych pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez P. Dybmana.

      (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015, s. 61.


title: Sprawa C-497/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia (Włochy) w dniu 7 listopada 2012 r. — Davide Gullotta, Farmacia di Gullotta Davide & C. Sas przeciwko Ministero della Salute, Azienda Sanitaria Provinciale di Catania

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia (Włochy) w dniu 7 listopada 2012 r. — Davide Gullotta, Farmacia di Gullotta Davide & C. Sas przeciwko Ministero della Salute, Azienda Sanitaria Provinciale di Catania
   (Sprawa C-497/12)
   2013/C 26/49
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Davide Gullotta, Farmacia di Gullotta Davide & C. Sas

      Strona pozwana: Ministero della Salute, Azienda Sanitaria Provinciale di Catania

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zasady swobody przedsiębiorczości, niedyskryminacji i ochrony konkurencji, o których mowa w art. 49 i nast. TFUE sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisów krajowych, które nie zezwalają farmaceucie — uprawnionemu do wykonywania zawodu i należącemu do odnośnego samorządu zawodowego, lecz nieposiadającemu apteki objętej planem rozmieszczenia — na prowadzenie w punkcie sprzedaży produktów parafarmaceutycznych, którego jest właścicielem sprzedaży detalicznej obejmującej również produkty lecznicze, dostępne tylko na receptę zwaną „białą receptą”, tj. takie, których koszty nie obciążają krajowego systemu opieki zdrowotnej, a pokrywane są w całości przez obywatela, ustanawiając jednocześnie w tym sektorze zakaz sprzedaży określonej kategorii produktów leczniczych jak też reglamentując liczbę aptek, które mogą być utworzone na terytorium krajowym?

               2)

               Czy wykładni art. 15 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, że ustanowiona w nim zasada ma nieograniczone zastosowanie również do zawodu farmaceuty, przy czym znaczenie tego zawodu dla interesu publicznego nie uzasadnia różnic w uregulowaniach dotyczących właścicieli aptek i właścicieli punktów sprzedaży produktów parafarmaceutycznych w zakresie sprzedaży produktów wskazanych w pytaniu 1?

               3)

               Czy wykładni art. 102 i 106 TFUE należy dokonywać w ten sposób, iż zakaz nadużywania pozycji dominującej ma bez ograniczeń zastosowanie do zawodu farmaceuty, jako że farmaceuta będący właścicielem tradycyjnej apteki sprzedając produkty farmaceutyczne na mocy umowy zawartej z krajową służbą zdrowia czerpie korzyść z nałożonego na właścicieli punktów sprzedaży produktów parafarmaceutycznych zakazu sprzedaży produktów leczniczych z kategorii C, przy czym okoliczność ta nie ma odpowiedniego uzasadnienia w niewątpliwie szczególnych cechach zawodu farmaceuty wynikających z interesu publicznego w ochronie zdrowia obywateli?


title: Sprawa C-123/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München — Niemcy) — Roeckl Sporthandschuhe GmbH & Co. KG przeciwko Hauptzollamt München (Wspólna Taryfa Celna — Pozycje taryfowe — Klasyfikacja w Nomenklaturze scalonej rękawiczek do jazdy konnej — Pozycja 3926 — Pozycja 6116)

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/13

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München — Niemcy) — Roeckl Sporthandschuhe GmbH & Co. KG przeciwko Hauptzollamt München
      (Sprawa C-123/09) (1)

      (Wspólna Taryfa Celna - Pozycje taryfowe - Klasyfikacja w Nomenklaturze scalonej rękawiczek do jazdy konnej - Pozycja 3926 - Pozycja 6116)
      (2010/C 161/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd krajowy

      Finanzgericht München

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Roeckl Sporthandschuhe GmbH & Co. KG

         Strona pozwana: Hauptzollamt München

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht München –Wykładnia załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. L 256, s. 1), w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. (Dz. U. L 281, s. 1) — Produkt z materiałów włókienniczych szorstkowany po jednej stronie, co służy wyłącznie lepszej przyczepności warstwy z tworzywa sztucznego — Klasyfikacja w podpozycji 3926 20 00 Nomenklatury scalonej

         Sentencja

      Nomenklaturę scaloną stanowiącą załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmieniony rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r., należy interpretować w ten sposób, że rękawiczki do jazdy konnej, takie jak te będące przedmiotem sprawy przed sądem krajowym, składające się z materiału włókienniczego szorstkowanego i pokrytego warstwą z tworzywa sztucznego po jednej stronie, gdzie warstwa podłoża z dzianiny tekstylnej jest szorstkowana po jednej stronie i następnie szorstkowana powierzchnia jest w całości powlekana pianką z poliuretanu, która spełnia zasadniczą funkcję w celu używania rękawiczek jako rękawiczek do jazdy konnej, powinny być zaklasyfikowane do podpozycji 3926 20 00 tej nomenklatury.

         (1)  Dz.U. C 129 z 6.6.2009.


title: Sprawa T-431/05: Skarga wniesiona w dniu  5 grudnia 2005 r.  — Cerafogli i Poloni przeciwko EBC

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/38

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2005 r. — Cerafogli i Poloni przeciwko EBC
   (Sprawa T-431/05)
   (2006/C 48/75)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Maria Concetta Cerafogli (Frankfurt nad Menem, Niemcy) i Paolo Poloni (Frankfurt nad Menem, Niemcy) [Przedstawiciele: G. Vandersanden i L. Levi, avocats)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności odcinków wypłaty wynagrodzeniu skarżących z lutego 2005 r. w zmienionej wersji z maja 2005 r. i uchylenie pisma EBC z dnia 15 lutego 2005 r.;

               —

               o ile to konieczne uchylenie decyzji oddalających wnioski o dokonanie kontroli wewnętrznej („administrative reviews”) (decyzje z dnia 17 maja 2005 r.) oraz decyzji oddalających zażalenia („grievance procedures”) (decyzje z dnia 26 września 2005 r.);

               —

               zasądzenie od pozwanego odszkodowania w wysokości 5 000 EUR dla każdego ze skarżących za wyrządzone szkody w postaci utraty od dnia 1 lipca 2001 r. siły nabywczej, zaległych wynagrodzeń w wysokości podwyżki wynagrodzenia skarżących i świadczeń pochodnych o 0,3 % z dniem 1 lipca 2001 r. i o 0,6 % z dniem 1 lipca 2003 r. oraz zasądzenie odsetek od kwoty zaległego wynagrodzenia za okres od odpowiedniego dnia ich wymagalności do dnia ich rzeczywistej zapłaty. Ta stopa odsetek powinna zostać obliczona na podstawie stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowych, stosowanej w okresie właściwym dla wydarzeń będących podstawą sporu, powiększonej o dwa punkty;

               —

               obciążenie EBC kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W ramach postępowania w sprawie T-63/02, wszczętego przez skarżących w niniejszej sprawie urzędników Europejskiego Banku Centralnego (EBC) Sąd stwierdził nieważność odcinków wypłaty wynagrodzenia za maj 2001 r. wydanych skarżącym w dniu 13 lipca 2001 r. w zakresie, w jakim EBZ, dokonując dostosowania wynagrodzeń za rok 2001, zaniechał konsultacji z przedstawicielami pracowników. W konsekwencji wydanego wyroku EBC przeprowadził z przedstawicielami pracowników konsultację dostosowania wynagrodzeń za okres 2001 — 2003 oraz podwyższenia wynagrodzenia wszystkich pracowników z dniem 1 lipca 2004 r. Ponadto dokonał w lutym 2005 r. EBC kolejnego dostosowania wynagrodzeń skarżących zastępującego unieważnione przez Sąd naliczenia wynagrodzeń z lipca 2001 r.
   Skarżący podnoszą po pierwsze, że odmowa EBC dokonania korekty wynagrodzeń skarżących, związanej z dostosowaniem wynagrodzeń za rok 2001, z mocą wsteczną od dnia 1 lipca 2001 r. stanowi naruszenie art. 233 WE oraz powagi rzeczy osądzonej związanej z wyrokiem wydanym w sprawie T-63/02 w dniu 23 listopada 2003 r.
   Ponadto skarżący powołują się na naruszenie art. 45 i 46 warunków zatrudnienia w EBC, „memorandum of understanding” w sprawie stosunków pomiędzy dyrekcją EBC a przedstawicielami pracowników, zasad dobrej administracji i niedyskryminacji oraz obowiązku działania w dobrej wierze.
   W końcu skarżący wnoszą o zasądzenie odszkodowania z tytułu szkód, które ponieśli rzekomo w wyniku spornego działania EBC.


title: Sprawa C-24/08: Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/20

         Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-24/08)
   (2008/C 79/34)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Alfonso i H. Kraemer, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/48/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Portugalskie kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 29 kwietnia 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 157, str. 45.


title: Sprawa T-479/08: Wyrok Sądu z dnia 29 września 2011 r. — adidas przeciwko OHIM — Patrick Holding (Przedstawienie buta z dwoma paskami) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego but z dwoma paskami na boku — Wcześniejszy krajowy znak towarowy przedstawiający but z trzema paskami na boku — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak uzasadnienia wcześniejszego prawa — Brak tłumaczenia elementów istotnych dla uzasadnienia rejestracji wcześniejszego znaku towarowego — Zasada 16 ust. 3, zasada 17 ust. 2 i zasada 20 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/17

         Wyrok Sądu z dnia 29 września 2011 r. — adidas przeciwko OHIM — Patrick Holding (Przedstawienie buta z dwoma paskami)
   (Sprawa T-479/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego but z dwoma paskami na boku - Wcześniejszy krajowy znak towarowy przedstawiający but z trzema paskami na boku - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak uzasadnienia wcześniejszego prawa - Brak tłumaczenia elementów istotnych dla uzasadnienia rejestracji wcześniejszego znaku towarowego - Zasada 16 ust. 3, zasada 17 ust. 2 i zasada 20 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)
   2011/C 331/30
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: adidas AG (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard, A. Renck i I. Fowler, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Patrick Holding ApS (Fredensborg, Dania) (przedstawiciele: adwokaci J. Løje i T. Mendom)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 sierpnia 2008 r. (sprawa R 849/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy adidas AG a Patrick Holding ApS.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               adidas AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 6 z 10.1.2009.


title: Sprawa T-77/16: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2016 r. – Ryanair i Airport Marketing Services/Komisja

text:
               10.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/15

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2016 r. – Ryanair i Airport Marketing Services/Komisja
   (Sprawa T-77/16)
   (2016/C 165/16)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia) oraz Airport Marketing Services Ltd (Dublin) (przedstawiciele: adwokaci G. Berrisch, E. Vahida i I. Metaxas-Maragkidis oraz B. Byrne, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 oraz art. 3, 4 i 5 decyzji Komisji Europejskiej – w zakresie w jakim dotyczy ona skarżących – z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.27339 uznającej, że Ryanair i Airport Marketing Services otrzymali bezprawną i niezgodną z rynkiem wewnętrznym pomoc od Flugplatz GmbH Aeroville Zweibrücken („FGAZ”)/Flughafen Zweibrücken GmbH („FZG”) oraz od Land Rhineland-Palatine; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia w decyzji art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zasady dobrej administracji oraz prawa skarżących do obrony, gdyż Komisja nie zezwoliła skarżącym na dostęp do akt postępowania wyjaśniającego oraz nie dała im możliwości skutecznego przedstawienia ich stanowiska.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, gdyż Komisja błędnie zastosowała test prywatnego inwestora poprzez dokonanie łącznej analizy umowy w sprawie usług lotniskowych zawartej z Ryanairem oraz umowy w sprawie usług marketingowych zawartej z AMS. Ponadto Komisja błędnie odmówiła oparcia się na analizie porównawczej. Posiłkowo, Komisja nie przypisała odpowiedniej wartości usługom marketingowym, błędnie odrzuciła uzasadnienia decyzji landu o zakupie takich usług, błędnie nie uwzględniła możliwości, że część usług marketingowych mogła zostać nabyta dla realizacji celów interesu ogólnego, oparła swoje wnioski na niepełnych i nieodpowiednich danych wykorzystanych do obliczenia rentowności, zastosowała nadmiernie krótki horyzont czasowy, niesłusznie oparła swą ocenę tylko na uzgodnionej trasie oraz pominęła efekty sieciowe, jakich osiągnięcia lotnisko mogło oczekiwać ze swych powiązań z Ryanairem.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, gdyż Komisja nie wykazała selektywnego charakteru.

               4.

               Zarzut czwarty, podniesiony posiłkowo, dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE oraz 108 ust. 2 TFUE, gdyż Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie oraz naruszyła prawo, gdy stwierdziła, że pomoc na rzecz Ryanaira oraz AMS była równa łącznym krańcowym stratom lotniska, a nie faktyczną korzyścią dla Ryanaira oraz AMS. Komisja powinna była zbadać, w jakim zakresie rzekoma korzyść została rzeczywiście przeniesiona na pasażerów Ryanaira. Ponadto Komisja nie określiła ilościowo jakiejkolwiek przewagi konkurencyjnej, jaką Ryanair uzyskał dzięki rzekomym przepływom płatności poniżej kosztów. Wreszcie Komisja nie wyjaśniła należycie, dlaczego odzyskanie określonej w decyzji kwoty pomocy było konieczne do zapewnienia przywrócenia sytuacji sprzed przyznania pomocy.


               17.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 40/15

         Wniosek o Opinię Doradczą Sądu EFTA złożony przez Gulating lagmannsrett decyzją tego sądu z dnia 3 maja 2004 r. w sprawie Reidar Rasmussen m.fl. v Total E&P Norge AS
   (Sprawa E-2/04)
   (2005/C 40/08)
   Decyzją z dnia 3 maja 2004 r. Sądu Apelacyjnego Gulating lagmannsrett w Bergen, Norwegia, został złożony wniosek do Sądu EFTA, który wpłynął do Rejestru Sądu dnia 13 maja 2004 r., o wydanie Opinii Doradczej w sprawie Reidar Rasmussen m.fl. v Total E&P Norge AS, na następujące pytanie:

               1)

               Czy art. 1 dyrektywy Rady 77/187/EEC z dnia 14 lutego 1977 roku stosuje się w sytuacji, gdy część przedsiębiorstwa, pod warunkiem, że ma ono formę niezależnego podmiotu gospodarczego, przekazane zostało jednej spółce prze drugą, i gdy ta sama lub analogiczna działalność prowadzona jest przez firmę nabywającą i firmę przyłączoną w ramach tej samej grupy przedsiębiorstw? Czy fakt, że niektóre stosunki robocze są bezpośrednio przekazane przez firmę przekazującą firmie nabywającej, a inne z nich firmie przyłączonej, wyklucza zastosowanie tej dyrektywy?

               2)

               Czy zastosowanie tej dyrektywy w myśl art. 1 jest wykluczone w przypadku, gdy funkcje wspierające i konserwacyjne przedsiębiorstwa zostały przekazane, a funkcje produkcyjne nie, a pracownicy zatrudnieni przy wszystkich tych funkcjach pracują w zespole zarówno przed jak i po przekazaniu?

               3)

               Czy dyrektywa stosowana zgodnie z art. 1 w przypadku przekazania zadań konserwacyjnych na stałej instalacji przybrzeżnej do eksploatacji gazu, gdzie znaczna część załogi, biorąc pod uwagę liczbę ludzi i ich kwalifikacje, która pełniła te funkcje w firmie przekazującej, jest przekazana firmie nabywającej, która kontynuuje wykonywanie zadań konserwatorskich na tych samych instalacjach w ramach umowy o świadczenie usług? Czy wykluczone jest stosowanie tej dyrektywy, jeśli prawo własności narzędzi i instrumentów używanych przez załogę przed przekazaniem przedsiębiorstwa, i których nadal używają po przekazaniu nie jest przejęte przez nabywcę?

               4)

               Czy z art. 3 ust. 1 dyrektywy wynika, że stosunki pracy przenoszone są na firmę nabywającą równocześnie z przekazaniem przedsiębiorstwa i z jego tytułu w przypadku tych pracowników, którzy przed momentem przekazania nie oświadczyli, że nie zamierzają pracować w firmie nabywającej?


title: Sprawa F-147/06: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2006 r. — Dragoman przeciwko Komisji

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/48

         Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2006 r. — Dragoman przeciwko Komisji
   (Sprawa F-147/06)
   (2007/C 42/84)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Adriana Dragoman (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Mihailescu, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji komisji konkursowej ogólnego otwartego EPSO/AD/44/06-CJ mającego na celu utworzenie rezerwy prawników-tłumaczy, których głównym językiem jest język rumuński, przyznającej skarżącej z egzaminu pisemnego b) ocenę 18/40 i niedopuszczającej skarżącej do udziału w egzaminie ustnym;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty, z których pierwszy składa się z dwóch części. Część pierwsza zarzutu pierwszego dotyczy naruszenia przez komisję przepisów regulujących przebieg prac komisji, ponieważ dokonując oceny egzaminu pisemnego komisja wzięła pod uwagę przede wszystkim zrozumienie języka źródłowego, a nie dokładność tłumaczenia na język rumuński. Część druga zarzutu pierwszego dotyczy naruszenia przepisów ogłoszenia o konkursie związanych ze składem komisji egzaminacyjnej i ogłoszeniem nazwisk jej członków. Nazwiska członków komisji zostały ogłoszone trzy dni przed egzaminem pisemnym, podczas gdy ogłoszenie o konkursie przewidywało ich ogłoszenie co najmniej piętnaście dni przed egzaminem.
   Za pomocą zarzutu drugiego skarżąca podnosi naruszenie obowiązku uzasadnienia, ponieważ ocena dokonana przez komisję konkursową nie zawiera żadnej informacji o zastosowanych kryteriach oceny.