title: Sprawa T-800/14: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2014 r. – Philip Morris/Komisja

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/25

         Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2014 r. – Philip Morris/Komisja
   (Sprawa T-800/14)
   (2015/C 056/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Philip Morris Ltd (Richmond, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci K. Nordlander i M. Abenhaïm)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Ares (2014) 3188066 z dnia 29 września 2014 r. w zakresie, w jakim w decyzji tej odmówiono udzielenia skarżącemu pełnego dostępu do żądanych dokumentów z wyjątkiem jednakże zawartych w nim zmienionych danych osobowych;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Ares(2014) 3188066 z dnia 29 września 2014 r., w której Komisja odmówiła udzielenia pełnego dostępu do dziewięciu wewnętrznych dokumentów sporządzonych w kontekście prac przygotowawczych mających na celu przyjęcie dyrektywy 2014/40/EU dotyczącej produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów (1) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący tego, że Komisja naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia, ponieważ nie wyjaśniła – w odniesieniu do każdego dokumentu i do każdej zmiany –, który rozpatrywany wyjątek od rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (2) (zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie publicznego dostępu do dokumentów”) zastosowała i na podstawie jakich okoliczności i względów faktycznych. Opierając się na tych samych ogólnych argumentach w celu uzasadnienia swej odmowy względami ochrony postępowania sądowego i porady prawnej, Komisja nie wyjaśniła przyczyn, dla których ujawnienie żądanych dokumentów naruszyłoby „konkretnie i rzeczywiście” każdy z tych interesów. Dokładniej Komisja nie wyjaśniła w zaskarżonej decyzji, czy uzasadnienie powołane w odniesieniu do każdej rozpatrywanej odmowy dotyczy „postępowania sądowego” czy „porady prawnej”.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia w sprawie publicznego dostępu do dokumentów, nie wykazawszy, w jaki sposób ujawnienie w każdym przypadku „konkretnie i rzeczywiście” naruszyłoby ochronę „postępowania sądowego” lub „porady prawnej”. W odniesieniu do ochrony lub „porady prawnej” wszystkie abstrakcyjne uzasadnienia Komisji zostały odrzucone w orzecznictwie, a Komisja nie przedstawiła żadnego konkretnego wyjaśnienia wskazującego powody, dla jakich w niniejszej sprawie pełne ujawnienie żądanych dokumentów „konkretnie i rzeczywiście” naruszyłoby ochronę porady prawnej. Co się tyczy „postępowania sądowego”, Komisja ponownie nie wyjaśniła konkretnie przyczyn, dla których ujawnienie naruszyłoby „konkretnie i rzeczywiście” ochronę „postępowania sądowego”. Komisja nie dokonała tym bardziej dokładnej i konkretnej oceny tego, czy interes publiczny może uzasadniać ujawnienie żądanych dokumentów.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia w sprawie publicznego dostępu do dokumentów, nie wykazawszy, że rozpatrywane dokumenty/zmiany zawierają „opinie do wykorzystania wewnętrznego”, nie wyjaśniwszy, w jaki sposób ujawnienie tych dokumentów naruszyłoby „konkretnie i rzeczywiście” ochronę procesu podejmowania decyzji przez tę instytucję oraz nie wyważywszy we właściwy sposób powołanego interesu w zestawieniu z nadrzędnym interesem publicznym, który uzasadnia ujawnienie.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylająca dyrektywę 2001/37/WE, Dz.U. 2014, L 127, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, Dz.U. L 145, s. 43.


title: Sprawa T-152/15 P: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2016 r. – Komisja/Kakol (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Konkurs otwarty — Niedopuszczenie kandydata — Nieuznanie dyplomu — Dopuszczenie do wcześniejszego konkursu — Podobne warunki konkursu — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/34

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2016 r. – Komisja/Kakol
   (Sprawa T-152/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Konkurs otwarty - Niedopuszczenie kandydata - Nieuznanie dyplomu - Dopuszczenie do wcześniejszego konkursu - Podobne warunki konkursu - Obowiązek uzasadnienia))
   (2016/C 392/42)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Simonetti, J. Currall i G. Gattinara, następnie F. Simonetti i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Danuta Kakol (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat R. Duta)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 22 stycznia 2015 r., Kakol/Komisja (F-1/14 i F-48/14, EU:F:2015:5).

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 22 stycznia 2015 r., Kakol/Komisja (F-1/14 i F-48/14, EU:F:2015:5) zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania przez inną izbę Sądu, niż ta, która orzekała w przedmiocie niniejszego odwołania.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postepowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 190 z 8.6.2015.


title: Sprawa C-176/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Siemianowicach Śląskich (Polska) w dniu 6 kwietnia 2017 r. – Profi Credit Polska S.A. w Bielsku Białej przeciwko Mariuszowi Wawrzoskowi

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Siemianowicach Śląskich (Polska) w dniu 6 kwietnia 2017 r. – Profi Credit Polska S.A. w Bielsku Białej przeciwko Mariuszowi Wawrzoskowi
   (Sprawa C-176/17)
   (2017/C 300/13)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Rejonowy w Siemianowicach Śląskich

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Profi Credit Polska S.A. w Bielsku Białej

      Strona pozwana: Mariusz Wawrzosek

      Pytania prejudycjalne

   Czy przepisy dyrektywy 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1), zwłaszcza art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1, oraz przepisy dyrektywy 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (2), zwłaszcza art. 17 ust. 1 i art. 22 ust. 1, należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie w dochodzeniu przez przedsiębiorcę (pożyczkodawcę) przeciwko konsumentowi (pożyczkobiorcy) roszczenia stwierdzonego dokumentem wekslowym, prawidłowo wypełnionym, w ramach postępowania nakazowego, określonego przepisami art. 485 § 2 kpc i nast., w zw. z art. 41 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, ograniczające sąd krajowy wyłącznie do badania ważności zobowiązania wekslowego z punktu widzenia zachowania formalnych warunków weksla, z pominięciem stosunku podstawowego?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 1; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 002 P. 288 – 293

      (2)  Dz.U. L 133, s. 66


title: Sprawa C-280/14 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 grudnia 2015 r. – Republika Włoska/Komisja Europejska [Odwołanie — Polityka regionalna — Program operacyjny na lata 2000–2006 dla regionu Apulia (Włochy) w zakresie celu 1 — Zmniejszenie pomocy finansowej pierwotnie przyznanej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego]

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 grudnia 2015 r. – Republika Włoska/Komisja Europejska
   (Sprawa C-280/14 P) (1)

   ([Odwołanie - Polityka regionalna - Program operacyjny na lata 2000–2006 dla regionu Apulia (Włochy) w zakresie celu 1 - Zmniejszenie pomocy finansowej pierwotnie przyznanej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego])
   (2016/C 038/05)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez P. Gentiliego, avvocato dello Stato)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Recchia i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania w całości.

      (1)  Dz.U. C 315 z 15.9.2014.


title: Sprawa C-451/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Giessen — Niemcy) — Natthaya Dülger przeciwko Wetteraukreis (Układ stowarzyszeniowy EWG — Turcja — Decyzja nr 1/80 Rady Stowarzyszenia — Artykuł 7 akapit pierwszy — Prawo pobytu członków rodziny tureckiego pracownika należącego do legalnego rynku pracy państwa członkowskiego — Obywatelka tajlandzka, która była małżonką pracownika tureckiego i zamieszkiwała z nim przez okres przekraczający trzy lata)

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/16

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Giessen — Niemcy) — Natthaya Dülger przeciwko Wetteraukreis
   (Sprawa C-451/11) (1)

   (Układ stowarzyszeniowy EWG - Turcja - Decyzja nr 1/80 Rady Stowarzyszenia - Artykuł 7 akapit pierwszy - Prawo pobytu członków rodziny tureckiego pracownika należącego do legalnego rynku pracy państwa członkowskiego - Obywatelka tajlandzka, która była małżonką pracownika tureckiego i zamieszkiwała z nim przez okres przekraczający trzy lata)
   2012/C 295/26
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgericht Giessen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Natthaya Dülger

      Strona pozwana: Wetteraukreis

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Gießen — Wykładnia art. 7 akapit pierwszy tiret pierwsze decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia, wydanej przez Radę Stowarzyszenia powołaną na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją — Prawo pobytu członków rodziny pracownika tureckiego należącego do legalnego rynku pracy państwa członkowskiego — Obywatelka tajlandzka zamieszkująca z małżonkiem tureckim przez okres przekraczający trzy lata do czasu rozwodu

      Sentencja

   Artykuł 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia, wydanej przez Radę Stowarzyszenia powołaną na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, podpisanego w dniu 12 września 1963 r. w Ankarze przez Republikę Turcji z jednej strony i przez państwa członkowskie EWG oraz Wspólnotę z drugiej strony, który został zawarty, zatwierdzony i ratyfikowany w imieniu tej ostatniej decyzją Rady 64/732/EWG z dnia 23 grudnia 1963 r., należy interpretować w ten sposób, że członek rodziny pracownika tureckiego będący obywatelem państwa trzeciego innego niż Turcja może powoływać się w przyjmującym państwie członkowskim na prawa wypływające z tego przepisu, jeżeli wszystkie inne przewidziane w nim przesłanki są spełnione.

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011.


title: Sprawy połączone od C-478/11 P do C-482/11 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 kwietnia 2013 r. — Laurent Gbagbo (C-478/11 P), Katinan Justin Koné (C-479/11 P), Akissi Danièle Boni-Claverie (C-480/11 P), Alcide Djédjé (C-481/11 P), Affi Pascal N’Guessan (C-482/11 P) przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Odwołanie — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko osobom i podmiotom — Artykuł 263 akapit szósty TFUE — Termin do wniesienia skargi — Siła wyższa — Konflikt zbrojny)

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/7

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 kwietnia 2013 r. — Laurent Gbagbo (C-478/11 P), Katinan Justin Koné (C-479/11 P), Akissi Danièle Boni-Claverie (C-480/11 P), Alcide Djédjé (C-481/11 P), Affi Pascal N’Guessan (C-482/11 P) przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawy połączone od C-478/11 P do C-482/11 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko osobom i podmiotom - Artykuł 263 akapit szósty TFUE - Termin do wniesienia skargi - Siła wyższa - Konflikt zbrojny)
   2013/C 171/12
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Laurent Gbagbo (C-478/11 P), Katinan Justin Koné (C-479/11 P), Akissi Danièle Boni-Claverie (C-480/11 P), Alcide Djédjé (C-481/11 P), Affi Pascal N’Guessan (C-482/11 P) (przedstawiciel: adwokat L. Bourthoumieux)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i M.-M. Joséphidès, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowień Sądu Unii Europejskiej wydanych w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawach T-348/11 Gbagbo przeciwko Radzie, T-349/11, Koné przeciwko Radzie, T-350/11 Boni-Claverie przeciwko Radzie, T-351/11 Djédjé przeciwko Radzie i T-352/11 N’Guessan przeciwko Radzie, którymi Sąd odrzucił jako oczywiście niedopuszczalne skargi wnoszących odwołanie mające na celu po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/17/WPZiB z dnia 11 stycznia 2011 r. (Dz.U. L 11, s. 31), decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. (Dz.U. L 11, s. 36) i decyzji Rady 2011/221/WPZiB z dnia 6 kwietnia 2011 r. (Dz.U. L 93, s. 20) zmieniającej decyzję Rady 2010/656/WPZiB przedłużającą obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej i po drugie, rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. (Dz.U. L 11, s. 1) i rozporządzenia Rady (UE) nr 330/2011 z dnia 6 kwietnia 2011 r. (Dz.U. L 93, s.10) zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 560/2005 nakładające określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej, w zakresie, w jakim te akty ich dotyczą — Brak indywidualnego doręczenia tej decyzji — Przypadek siły wyższej

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               Laurent Gbagbo i Katinan Justin Koné, Akissi Danièle Boni-Claverie oraz Alcide Djédjé i Affi Pascal N’Guessan zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 6 z 7.1.2012.


title: Sprawa C-1/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof (Belgia) w dniu 2 stycznia 2014 r. – KPN Group Belgium NV i Mobistar NV przeciwko Ministerraad, interwenient: Belgacom NV

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof (Belgia) w dniu 2 stycznia 2014 r. – KPN Group Belgium NV i Mobistar NV przeciwko Ministerraad, interwenient: Belgacom NV
   (Sprawa C-1/14)
   2014/C 102/16
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Grondwettelijk Hof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: KPN Group Belgium NV i Mobistar NV

      Strona pozwana: Ministerraad

      Interwenient: Belgacom NV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywę 2002/22/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) – a w szczególności jej art. 9 i 32 – należy interpretować w ten sposób, że taryfa socjalna dla usług powszechnych jak również przewidziany w art. 13 ust. 1 lit. b) dyrektywy o usłudze powszechnej mechanizm kompensacyjny mają zastosowanie nie tylko do łączności elektronicznej poprzez przyłącze telefoniczne do stacjonarnej publicznej sieci łączności, lecz również do łączności elektronicznej poprzez usługi łączności ruchomej lub abonamenty internetowe?

               2)

               Czy art. 9 ust. 3 dyrektywy o usłudze powszechnej należy interpretować w ten sposób, że zezwala on państwom członkowskim na dodanie do usługi powszechnej specjalnych opcji taryfowych dla innych usług niż usługi, o których mowa w art. 9 ust. 2 dyrektywy o usłudze powszechnej?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania pierwsze i drugie: Czy rozpatrywane przepisy dyrektywy o usłudze powszechnej są zgodne z zasadą równości w postaci, w jakiej zawarta jest ona między innymi w art. 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (2)?

      (1)  Dz.U. L 108, s. 51.

      (2)  Dz.U. 2000, C 364, s. 1.


title: Sprawa T-472/17: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2017 r. – Wilhelm Sihn jr./EUIPO – in-edit (Camele’on.)

text:
               2.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/12

         Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2017 r. – Wilhelm Sihn jr./EUIPO – in-edit (Camele’on.)
   (Sprawa T-472/17)
   (2017/C 330/15)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wilhelm Sihn jr. GmbH & Co. KG (Niefern-Öschelbronn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Twelmeier)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: in-edit Sàrl (Mondorf-les-Bains, Luksemburg)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: in-edit Sàrl

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „Camele’on” – zgłoszenie nr 13 317 714

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 maja 2017 r. w sprawie R 570/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Wilhelm Sihn jr. GmbH & Co. KG;

               —

               obciążenie in-edit S.à.r.l. własnymi kosztami na wypadek gdyby przystąpiła do sprawy w charakterze interwenienta.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-515/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 3 października 2011 r. — Deutsche Umwelthilfe e.V. przeciwko Bundesrepublik Deutschland

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 3 października 2011 r. — Deutsche Umwelthilfe e.V. przeciwko Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-515/11)
   2012/C 32/22
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Deutsche Umwelthilfe e.V.

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 pkt 2 zdanie drugie dyrektywy 2003/4/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG należy interpretować w ten sposób, że organy lub instytucje pełnią funkcje o charakterze ustawodawczym także wówczas, gdy czynności prawodawcze organów wykonawczych podejmowane są na podstawie upoważnienia zawartego w ustawie wydanej przez parlament?

               2)

               Jeśli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi twierdzącej: Czy takie organy lub instytucje nie są objęte pojęciem „organ władzy publicznej” trwale, czy jedynie w odniesieniu do okresu do momentu zakończenia procedury prawodawczej?

      (1)  Dz.U. L 41, s. 26.


title: Sprawa C-301/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Luksemburg) w dniu 7 lipca 2008 r. — Irène Bogiatzi, po mężu Ventouras przeciwko Deutscher Luftpool, spółce Luxair SA, Wspólnotom Europejskim, Skarbowi państwa Wielkiego Księstwa Luksemburga, Le Foyer Assurances SA

text:
               13.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Luksemburg) w dniu 7 lipca 2008 r. — Irène Bogiatzi, po mężu Ventouras przeciwko Deutscher Luftpool, spółce Luxair SA, Wspólnotom Europejskim, Skarbowi państwa Wielkiego Księstwa Luksemburga, Le Foyer Assurances SA
   (Sprawa C-301/08)
   (2008/C 236/14)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour de cassation.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Irène Bogiatzi, po mężu Ventouras

      Strona pozwana: Deutscher Luftpool, spółka Luxair (luksemburska spółka żeglugi powietrznej) SA., Wspólnoty Europejskie, Skarb państwa Wielkiego Księstwa Luksemburga, Le Foyer Assurances SA.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy Konwencja o ujednostajnieniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego podpisana w Warszawie w dniu 12 października 1929 r., w brzmieniu zmienionym w Hadze w dniu 28 września 1955 r., do której odwołuje się rozporządzenie (WE) nr 2027/97 (1), stanowi część reguł wspólnotowego porządku prawnego, których interpretacja wchodzi w zakres właściwości Trybunału Sprawiedliwości na podstawie art. 234 WE?

               2)

               Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 2027/97 z dnia 9 października 1997 r. w sprawie odpowiedzialności przewoźnik[ów] lotnicz[ych] z tytułu wypadków lotniczych, w brzmieniu mającym zastosowanie w momencie, gdy miał miejsce wypadek, czyli w dniu 21 grudnia 1998 r., należy interpretować w ten sposób, że w odniesieniu do kwestii bezpośrednio w nim nieuregulowanych, do lotu między państwami członkowskimi Wspólnoty nadal zastosowanie mają przepisy Konwencji Warszawskiej, w niniejszej sprawie jej art. 29?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze i drugie, czy art. 29 Konwencji Warszawskiej, w związku z rozporządzeniem (WE) nr 2027/97, należy interpretować w ten sposób, że bieg ustanowionego w tym artykule dwuletniego terminu może ulec przerwaniu lub zawieszeniu oraz że przewoźnik lub jego ubezpieczyciel mogą odstąpić od tego terminu, czynnością traktowaną przez sąd krajowy jako stanowiącą uznanie odpowiedzialności?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2027/97 z dnia 9 października 1997 r. w sprawie odpowiedzialności przewoźnika lotniczego z tytułu wypadków lotniczych (Dz.U. L 285, s. 1).


title: Sprawa C-351/13: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 września 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 1999/74/WE – Artykuł 3 i art. 5 ust. 2 – Hodowla kur niosek – Nieulepszone systemy klatek – Zakaz – Hodowla kur niosek w klatkach niezgodnych z wymogami wynikającymi z tej dyrektywy)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/18

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 4 września 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
      (Sprawa C-351/13) (1)

      ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 1999/74/WE - Artykuł 3 i art. 5 ust. 2 - Hodowla kur niosek - Nieulepszone systemy klatek - Zakaz - Hodowla kur niosek w klatkach niezgodnych z wymogami wynikającymi z tej dyrektywy))
      (2014/C 395/22)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Marcoulli i B. Schima, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: I.K. Chalkias, E. Leftheriotou i M. Tassopoulou, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Nie zapewniwszy, by począwszy od dnia 1 stycznia 2012 r. kury nioski nie były już hodowane w nieulepszonych systemach klatek, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 3 i art. 5 ust. 2 dyrektywy Rady 1999/74/WE z dnia 19 lipca 1999 r. ustanawiającej minimalne normy ochrony kur niosek.

                  2)

                  Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa C-527/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Midden-Nederland – Niderlandy) – Stichting Brein/Jack Frederik Wullems, działający pod nazwą Filmspeler [Odesłanie prejudycjalne — Własność intelektualna i przemysłowa — Dyrektywa 2001/29/WE — Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych — Artykuł 3 ust. 1 — Publiczne udostępnianie — Pojęcie — Sprzedaż odtwarzacza multimedialnego — Dodatkowe moduły do programu komputerowego (wtyczki) — Udostępnienie utworu bez zezwolenia podmiotu praw autorskich — Dostęp do serwisów streamingowych — Artykuł 5 ust. 1 i 5 — Prawo do zwielokrotniania — Wyjątki i ograniczenia — Legalne korzystanie]

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Midden-Nederland – Niderlandy) – Stichting Brein/Jack Frederik Wullems, działający pod nazwą Filmspeler
   (Sprawa C-527/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna i przemysłowa - Dyrektywa 2001/29/WE - Harmonizacja niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych - Artykuł 3 ust. 1 - Publiczne udostępnianie - Pojęcie - Sprzedaż odtwarzacza multimedialnego - Dodatkowe moduły do programu komputerowego (wtyczki) - Udostępnienie utworu bez zezwolenia podmiotu praw autorskich - Dostęp do serwisów streamingowych - Artykuł 5 ust. 1 i 5 - Prawo do zwielokrotniania - Wyjątki i ograniczenia - Legalne korzystanie])
   (2017/C 195/02)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Midden-Nederland

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Stichting Brein

      Strona pozwana: Jack Frederik Wullems, działający pod nazwą Filmspeler

      Sentencja

               1)

               Pojęcie „publicznego udostępniania” w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono sprzedaż odtwarzacza multimedialnego takiego jak odtwarzacz rozpatrywany w postępowaniu głównym, na którym preinstalowane zostały – dostępne w Internecie – wtyczki zawierające hiperłącza prowadzące do ogólnodostępnych serwisów internetowych zawierających utwory chronione prawem autorskim umieszczone tam bez zezwolenia podmiotów tych praw.

               2)

               Wykładni przepisów art. 5 ust. 1 i 5 dyrektywy 2001/29 należy dokonywać w ten sposób, że tymczasowe zwielokrotnianie – na odtwarzaczu multimedialnym takim jak rozpatrywany w postępowaniu głównym – utworu chronionego prawem autorskim w drodze przesyłania strumieniowego z witryny internetowej należącej do osoby trzeciej, oferującej te utwory bez zgody podmiotów praw autorskich, nie spełnia przesłanek określonych w tych przepisach.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.


title: Sprawa T-35/06: Skarga wniesiona w dniu  30 stycznia 2006 r.  — Honig-Verband przeciwko Komisji

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/35

         Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2006 r. — Honig-Verband przeciwko Komisji
   (Sprawa T-35/06)
   (2006/C 86/71)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Honig-Verband e. V. (Hamburg, Niemcy) [Przedstawiciele: adwokaci M. Hagenmeyer i T. Teufer]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1854/2005 z dnia 14 listopada 2005 r. uzupełniającego Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu nazwy do „Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych” [Miel de Provence (CHOG)]

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący zwraca się przeciwko rozporządzeniu (WE) nr 1854/2005 (1), na podstawie którego nazwa pochodzenia „Miel de Provence” została wpisana do Załącznika (WE) nr 2400/96 (2) jako chronione oznaczenie geograficzne (CHOG). Przed wydaniem rozporządzenia nr 1854/2005 wniósł on do właściwego organu niemieckiego sprzeciw wobec rejestracji nazwy „Miel de Provence”.
   W uzasadnieniu skargi strona skarżący podnosi trzy zarzuty.
   Po pierwsze uważa on, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonego rozporządzenia, ponieważ jest ono sprzeczne ze szczególnymi i wyczerpującymi przepisami dotyczącymi nazw pochodzenia miodu zawartymi w dyrektywie 2001/110/WE (3). Ponadto rozporządzenie stanowi nieproporcjonalne ograniczenie swobodnego przepływu towarów w rozumieniu art. 28 WE.
   Po drugie skarżący podnosi, że zaskarżone rozporządzenie jest niezgodne z wymogami zawartymi w rozporządzeniu (EWG) nr 2081/92 (4). Twierdzi on w tym względzie, że naruszone zostały art. 2, 4 i art. 7 ust. 4 tiret drugie tego rozporządzenia.
   Wreszcie skarżący podnosi zarzut, iż procedura przyjęcia rozporządzenia nr 1854/2005 była prawnie wadliwa. Pozwany nie rozpatrzył w odpowiedni sposób argumentu wpływu ekonomicznego na istniejąca nazwę.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1854/2005 z dnia 14 listopada 2005 r. uzupełniającego Załącznik do rozporządzenia (WE) nr 2400/96 w sprawie wpisu nazwy do „Rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych” [Miel de Provence (CHOG)].

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 2400/96 z dnia 17 grudnia 1996 r. w sprawie wpisu niektórych nazw do „Rejestru chronionych nazw pochodzenia oraz chronionych oznaczeń geograficznych” przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2081/92 w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych.

      (3)  Dyrektywa Rady 2001/110/WE z dnia 20 grudnia 2001 r. odnosząca się do miodu.

      (4)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2081/92 z dnia 14 lipca 1992 r. w sprawie ochrony oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych.


title: Sprawa T-222/11: Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2012 r. — Rautenbach przeciwko Radzie i Komisji. (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w świetle sytuacji w Zimbabwe — Wykreślenie z wykazu osób, których te środki dotyczą — Skarga o stwierdzenie nieważności — Umorzenie postępowania)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/24

      Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2012 r. — Rautenbach przeciwko Radzie i Komisji.
      (Sprawa T-222/11) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w świetle sytuacji w Zimbabwe - Wykreślenie z wykazu osób, których te środki dotyczą - Skarga o stwierdzenie nieważności - Umorzenie postępowania)
      (2012/C 331/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Muller Conrad Rautenbach (Harare, Zimbabwe) (przedstawiciele: S. Smith, QC, M. Lester, barrister i W. Osmond, solicitor)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i J. Herrmann, pełnomocnicy) i Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Paasivirta, M. Konstantinidis i T. Scharf, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/101/WPZiB z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Zimbabwe (Dz.U. L 42, s.. 6) oraz rozporządzenia Komisji (UE) nr 174/2011 z dnia 23 lutego 2011 r. zmieniającego rozporządzenie Rady (WE) nr 314/2004 dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Zimbabwe (Dz.U. L 49, s. 23), w zakresie w jakim dotyczą one skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Mullera Conrada Rautenbacha.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 186 z 25.6.2011.


title: Sprawa C-446/16 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 8 czerwca 2016 r. w sprawie T-178/15, Kohrener Landmolkerei i DHG/Komisja, wniesione w dniu 9 sierpnia 2016 r. przez Kohrener Landmolkerei GmbH i DHG Deutsche Heumilchgesellschaft mbH

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/7

         Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 8 czerwca 2016 r. w sprawie T-178/15, Kohrener Landmolkerei i DHG/Komisja, wniesione w dniu 9 sierpnia 2016 r. przez Kohrener Landmolkerei GmbH i DHG Deutsche Heumilchgesellschaft mbH
   (Sprawa C-446/16 P)
   (2016/C 410/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Kohrener Landmolkerei GmbH, DHG Deutsche Heumilchgesellschaft mbH (przedstawiciel: A. Wagner, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu z dnia 8 czerwca 2016 r. i wydanie orzeczenia niekorzystnego dla drugiej strony postępowania;

               —

               uwzględnienie sprzeciwu z dnia 23 grudnia 2014 r. zgłoszonego przez wnoszących odwołanie w postępowaniu o sygnaturze akt AT-TSG-0007-01035.

      Zarzuty i główne argumenty

   W zaskarżonym postanowieniu Sąd wyraził pogląd, że zarzut wnoszących odwołanie dotyczył jedynie nieterminowego przekazania sprzeciwu przez organ krajowy. Jednakże wnoszący odwołanie wskazali również, że ponieśli oni szkodę ze względu na treść art. 51 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1151/2012 (1) oraz że rozporządzenie to jest niezgodne z prawem, gdyż w żaden sposób nie określono w nim, w jakim terminie organ krajowy powinien przekazać sprzeciw wnoszących odwołanie drugiej stronie postępowania. W tym względzie wnoszący odwołanie wskazali, że przepis ten jest błędny, gdyż prowadzi do tego, że w najmniej korzystnej sytuacji wnoszący odwołanie w ogóle nie mogliby złożyć sprzeciwu. Wnoszący odwołanie twierdzą, że Sąd nie wypowiedział się w przedmiocie tej kwestii.
   Wnoszący odwołanie podnoszą, że w zaskarżonym postanowieniu Sąd stwierdził jedynie, iż nie zakwestionowali oni w wystarczającym zakresie niezgodności z prawem tego przepisu. Jednakże już w skardze zasygnalizowali oni problem nieprawidłowego ustalenia terminu w art. 51 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 1151/2012. Oznacza to dokładnie, że zakwestionowali oni treść wskazanego przepisu i że według nich prawa przysługujące im jako wnoszącym sprzeciw nie zostały w wystarczającym stopniu zagwarantowane.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych (Dz.U. 2012, L 343, s. 1).


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 199 z 25.8.2007 .

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/1

         (2007/C 211/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 199 z 25.8.2007.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 183 z 4.8.2007.

      Dz.U. C 170 z 21.7.2007.

      Dz.U. C 155 z 7.7.2007.

      Dz.U. C 140 z 23.6.2007.

      Dz.U. C 129 z 9.6.2007.

      Dz.U. C 117 z 26.5.2007.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-63/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli (Włochy) w dniu 7 lutego 2013 r. — Fortuna Russo przeciwko Comune di Napoli

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli (Włochy) w dniu 7 lutego 2013 r. — Fortuna Russo przeciwko Comune di Napoli
   (Sprawa C-63/13)
   2013/C 141/22
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Napoli

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Fortuna Russo

      Druga strona postępowania: Comune di Napoli

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Kiedy należy uznać, że stosunek pracy jest zawarty z „państwem”, w rozumieniu klauzuli 5 dyrektywy 1999/70/WE (1), w szczególności w świetle znaczenia wyrażenia „szczególne gałęzie lub grupy pracowników” i w konsekwencji, iż może uzasadniać skutki inne niż w przypadku stosunku pracy z podmiotem prywatnym?

               2)

               Czy uwzględniając wyjaśnienia, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2000/78/WE (2) i art. 14 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/54/WE (3), pojęcie warunków pracy, o którym mowa w klauzuli 4 dyrektywy 1999/70/WE, obejmuje również skutki niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy; w wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie — czy różnica między skutkami normalnie przewidzianymi w prawie krajowym dla niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy na czas nieokreślony i na czas określony jest uzasadniona w świetle klauzuli 4?

               3)

               Czy w świetle zasady lojalnej współpracy, zabronione jest, by państwo przedstawiało w postępowaniu dotyczącym wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej krajowe przepisy prawa w sposób celowo niezgodny z prawdą i czy sąd jest zobowiązany — wobec braku innej wykładni prawa krajowego w podobny sposób spełniającej wymogi wynikające z członkostwa w Unii Europejskiej — dokonywać wykładni prawa krajowego w możliwym zakresie zgodnie z wykładnią zaproponowaną przez to państwo?

      (1)  Dyrektywa Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), Dz.U. L 175, s. 43

      (2)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, Dz.U. L 303, s. 16

      (3)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana), Dz.U. L 204, s. 23.


title: Sprawa T-24/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Sovena Portugal – Consumer Goods/EUIPO – Mueloliva (FONTOLIVA) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Słowny znak towarowy FONTOLIVA — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy FUENOLIVA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Ważność rejestracji wcześniejszego znaku towarowego — Przedstawienie nowych faktów i dowodów przed Sądem — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Kompetencja o charakterze reformatoryjnym — Artykuł 8 ust. 1 lit. b), art. 42 ust. 2 i 3, art. 65 i 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/47

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Sovena Portugal – Consumer Goods/EUIPO – Mueloliva (FONTOLIVA)
   (Sprawa T-24/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy FONTOLIVA - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy FUENOLIVA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Ważność rejestracji wcześniejszego znaku towarowego - Przedstawienie nowych faktów i dowodów przed Sądem - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Kompetencja o charakterze reformatoryjnym - Artykuł 8 ust. 1 lit. b), art. 42 ust. 2 i 3, art. 65 i 76 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 030/53)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sovena Portugal – Consumer Goods, SA (Algés, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat D. Martins Pereira)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Mueloliva, SL (Córdoba, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 listopada 2015 r. (sprawa R 1813/2014-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Mueloliva a Sovena Portugal – Consumer Goods.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 4 listopada 2015 r. (sprawa R 1813/2014-2).

               2)

               Oddala się sprzeciw wniesiony przez spółkę Mueloliva, SL wobec rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską dla słownego znaku towarowego FONTOLIVA zgłoszonego przez spółkę Sovena Portugal – Consumer Goods, SA.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona.

               4)

               EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez spółkę Sovena Portugal – Consumer Goods w postępowaniu przed Sądem.

               5)

               EUIPO i spółka Mueloliva zostają obciążeni po połowie niezbędnymi kosztami postępowania poniesionymi przez spółkę Sovena Portugal – Consumer Goods w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

      (1)  Dz.U. C 106 z 21.3.2016.


title: Sprawa T-236/13: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2013 r. — CMC France przeciwko Komisji

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/38

         Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2013 r. — CMC France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-236/13)
   2013/C 171/76
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CMC France (Châtenois, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.M. Leprêtre i N. Chahid-Nouraï)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie ze skutkiem natychmiastowym, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności dyrektywy Komisji 2013/2/UE z dnia 7 lutego 2013 r. zmieniającej załącznik I do dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, w zakresie, w jakim wprowadza ona walce do nawijania, z wyjątkiem walców do użytku przemysłowego, do wykazu przykładów opakowań;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów, które są zasadniczo identyczne z tymi podniesionymi w ramach sprawy T-202/13 Group d'Hygiène przeciwko Komisji lub są do nich podobne.


title: Sprawa T-855/16: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2016 r. – Fertisac/ECHA

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/56

         Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2016 r. – Fertisac/ECHA
   (Sprawa T-855/16)
   (2017/C 030/64)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Fertisac, S.L. (Atarfe, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Gómez Rodríguez)

      Strona pozwana: ECHA

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji ECHA nr SME (2016) 5150 z dnia 15 listopada 2016 r. uznającej, że FERTISAC S.L. nie spełniał wymogów w celu skorzystania z ulgowej opłaty ustalonej dla średnich przedsiębiorstw i nakładającej na FERTISAC S.L. obowiązek uiszczenia opłaty administracyjnej.

               —

               Anulowanie faktury ECHA nr 10060160 z dnia 15 listopada 2016 r. w kwocie odpowiadającej różnicy między uiszczoną przez FERTISAC S.L. opłatą, a opłatą należną od dużego przedsiębiorstwa, wystawionej na podstawie decyzji ECHA nr SME (2016) 5150.

               —

               Anulowanie faktury ECHA nr 10060161 z dnia 15 listopada 2016 r. określającej opłatę administracyjną zgodnie z decyzją ECHA nr SME (2016) 5150.

               —

               Obciążenie Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący błędnej klasyfikacji FERTISAC S.L. jako dużego przedsiębiorstwa.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że zgodnie z art. 2 ust. 1 zalecenia Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącego definicji przedsiębiorstw mikro, małych i średnich (Dz.U. 2003, L 124, s. 36), do kategorii przedsiębiorstw mikro, małych i średnich (MŚP) zaliczają się przedsiębiorstwa, które zatrudniają mniej niż 250 osób i mające roczny obrót nieprzekraczający 50 mln EUR lub ogólny roczny bilans nieprzekraczający 43 mln EUR.

                     Klasyfikacja przedsiębiorstwa jako MŚP zależy od dwóch progów. Nie jest wystarczające przekroczenie jednego z tych dwóch progów (jak wynika z decyzji ECHA, ponieważ uwzględnia ona tylko jeden z nich: roczny obrót), pomijając wyraźnie pierwszy wymóg, a mianowicie liczbę osób, która jest dokładnie wyodrębniona spójnikiem „i”. Tymczasem FERTISAC, S.L. nigdy nie przekroczył tego progu zatrudnienia ponad 250 osób.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący dokonania przez pozwaną błędnej interpretacji zalecenia 2003/361/WE.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w tym zakresie, że w celu określenia jej wielkości należy jedynie uwzględnić jej dane i dane jej przedsiębiorstw partnerskich. Strona skarżąca nie jest częścią grupy przedsiębiorstw. Przewodnik użytkownika w odniesieniu do definicji MŚP, opublikowany przez Komisję Europejską, potwierdza tę interpretację. Ponadto zarówno art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1), jak również motyw 9 i art. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 340/2008 z dnia 16 kwietnia 2008 r. w sprawie opłat i należności wnoszonych na rzecz Europejskiej Agencji Chemikaliów na mocy rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (Dz.U. 2008, L 107, s. 6) odsyłają do zalecenia 2003/361/WE w celu określenia MŚP.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie C-313/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko RepubliceWłoskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 1999/63/WE — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie — Brak notyfikacji przepisów wdrażających)

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/10

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 16 grudnia 2004 r.
   w sprawie C-313/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko RepubliceWłoskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 1999/63/WE - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie - Brak notyfikacji przepisów wdrażających)
   (2005/C 57/19)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-313/03 Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M.-J. Jonczy) przeciwko Republice Włoskiej (pełnomocnik: I. M. Braguglia, wspierany przez A. Cingolo), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 23 lipca 2003 r., Trybunał (pierwsza izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, R. Schintgen (sprawozdawca) i J. Makarczyk, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 16 grudnia 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 1999/63/WE z dnia 21 czerwca 1999 r. dotyczącej Umowy w sprawie organizacji czasu pracy marynarzy przyjętej przez Stowarzyszenie Armatorów Wspólnoty Europejskiej (ECSA) i Federację Związków Zawodowych Pracowników Transportu w Unii Europejskiej (FST) oraz załączonej do niej Umowy Europejskiej z dnia 30 września 1998 r. w sprawie organizacji czasu pracy marynarzy, a w każdym razie nie notyfikując ich Komisji Wspólnot Europejskich, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3 ust. 1 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 226 z 20.9.2003


title: Sprawa T-298/15: Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2015r. – Atlas/OHIM (EFEKT PERLENIA)

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/44

         Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2015r. – Atlas/OHIM (EFEKT PERLENIA)
   (Sprawa T-298/15)
   (2015/C 245/54)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Atlas sp. z o.o. (Łódź, Polska) (przedstawiciel: R. Rumpel, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „EFEKT PERLENIA” – zgłoszenie nr 12 668 125

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 marca 2015r. w sprawie R 2352/2014-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odmowy rejestracji znaku;

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji poprzez rejestrację znaku dla wszystkich zgłoszonych towarów i usług;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 litera c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-453/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Berlin-Brandenburg (Niemcy)) — Volker Ludwig przeciwko Finanzamt Luckenwalde (Szósta dyrektywa — Podatek VAT — Pojęcie pośrednictwa w sprawach kredytów )

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/10

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Berlin-Brandenburg (Niemcy)) — Volker Ludwig przeciwko Finanzamt Luckenwalde
   (Sprawa C-453/05) (1)

   (Szósta dyrektywa - Podatek VAT - Pojęcie „pośrednictwa w sprawach kredytów’)
   (2007/C 183/16)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Berlin-Brandenburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Volker Ludwig

      Strona pozwana: Finanzamt Luckenwalde
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht des Landes Brandenburg — Wykładnia art. 13 część B lit. d) pkt 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — Wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) z późn. zm. — Pojęcie „pośrednictwa kredytowego” — Odmowa zwolnienia prowizji otrzymanej przez doradcę majątkowego od przedsiębiorstwa doradztwa majątkowego, którego doradca ten jest subagentem, jako wynagrodzenia za zawarcie umowy kredytu, w braku istnienia stosunku umownego pomiędzy doradcą a stronami umowy kredytowej
   Sentencja

               1.

               Okoliczność, iż podatnik analizuje sytuację majątkową samodzielnie wyszukanych klientów w celu uzyskania dla nich kredytów, nie stanowi przeszkody dla stwierdzenia istnienia świadczenia pośrednictwa kredytowego zwolnionego zgodnie z art. 13 część B lit. d) pkt 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, jeśli w świetle poprzedzających wskazówek interpretacyjnych usługę pośrednictwa kredytowego oferowaną przez tego podatnika należy uznać za świadczenie główne, w stosunku do którego doradztwo majątkowe ma charakter pomocniczy z tym skutkiem, że to ostatnie dzieli los prawny pośrednictwa kredytowego. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy sytuacja taka ma miejsce w zawisłym przed nim sporze.

               2.

               Okoliczność, że podatnik nie jest związany umownie z żadną ze stron umowy kredytowej, do której zawarcia się przyczynił, oraz że nie kontaktuje się bezpośrednio z żadną z tych stron, nie stanowi przeszkody dla tego, aby świadczył on usługę pośrednictwa kredytowego, zwolnioną zgodnie z 13 część B lit. d) pkt 1 szóstej dyrektywy 77/388.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006.


title: Sprawa C-291/08: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/6

         Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-291/08)
   (2008/C 272/06)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Støvlbæk, C. Egerer, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2006/100/WE z dnia 20 listopada 2006 r. (1) dostosowującej niektóre dyrektywy w dziedzinie swobodnego przepływu osób, w związku z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii, lub w każdym razie nie powiadamiając o ich ustanowieniu Komisji, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2006/100/WE upłynął w dniu 1 stycznia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 363, s. 141.


title: Sprawa T-361/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 września 2006 r. — Austria przeciwko Komisji

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/31

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 września 2006 r. — Austria przeciwko Komisji
   (Sprawa T-361/04) (1)

   (2006/C 261/63)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004


title: Sprawa T-582/08: Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2008 r. — Carpent Languages przeciwko Komisji

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/43

         Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2008 r. — Carpent Languages przeciwko Komisji
   (Sprawa T-582/08)
   (2009/C 69/96)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Carpent Languages SPRL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: P. Goergen, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że skarga jest zasadna,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o odrzuceniu oferty skarżącej,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o przyznaniu zamówienia spółce ADIE TECHNICS,

               —

               tytułem subsydiarnym, w razie nieuwzględnienia wniosku o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, zasądzenie od Komisji kwoty 200.000 EUR tytułem zadośćuczynienia i odszkodowania,

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji o odrzuceniu jej oferty przedstawionej w ramach przetargu na część nr 4 zamówienia zatytułowanego „Kontrakty ramowe dotyczące usług organizacji zebrań i konferencji” (Dz.U. 2008, S 58-77561) oraz decyzji o przyznaniu zamówienia innemu oferentowi. Skarżąca żąda ponadto naprawienia szkody wyrządzonej zaskarżoną decyzją.
   Na poparcie swych żądań podnosi ona trzy zarzuty:

               —

               naruszenie obowiązku uzasadnienia, w zakresie w jakim Komisja nie wskazała ani ilości punktów uzyskanych przez wybranego oferenta, ani przewagi przyjętej oferty w stosunku do oferty skarżącej; ponadto Komisja nie wskazała skarżącej, które z dwóch studiów przypadku przedstawionych przez skarżącą nie uzyskało wystarczającej ilości punktów,

               —

               oczywisty błąd w ocenie, w zakresie w jakim komisja przetargowa przyznała mniej niż 70 punktów jednemu ze studiów przedstawionych przez skarżącą pomimo okoliczności, że skarżąca wskazała, zgodnie ze specyfikacją, metodę stosowaną przy świadczeniu zamawianych usług, środki alokowane do różnych zadań i kalendarz prac, oraz wycenę kosztów,

               —

               naruszenie zasady równości traktowania i niedyskryminacji, o których mowa w art. 89 ust. 1 rozporządzenia finansowego, w zakresie w jakim przyznanie zamówienia nie spełnia kryteriów wyboru w zakresie zdolności technicznej.


title: Sprawa T-313/07: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2007 r. — Cemex UK Cement przeciwko Komisji

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/25

         Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2007 r. — Cemex UK Cement przeciwko Komisji
   (Sprawa T-313/07)
   (2007/C 235/46)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Cemex UK Cement Ltd (Thorpe, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Tromans, C. Thomann, adwokaci, S.Wyatt, QC i S. Taylor, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 12 czerwca 2007 r., notyfikowanej skarżącej oraz otrzymanej w dniu 21 czerwca 2007 r., oddalającej skargę wniesioną przez Cemex UK Cement Limited w sprawie krajowego planu rozdzielania przydziałów emisji gazów cieplarnianych notyfikowanego przez Zjednoczone Królestwo zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zawartej w piśmie z dnia 12 czerwca 2007 r., otrzymanym przez skarżącą w dniu 21 czerwca 2007 r., oddalającej skargę wniesioną przez Cemex UK Cement Limited w sprawie krajowego planu rozdzielania w ramach II fazy systemu handlu emisjami gazów cieplarnianych Unii Europejskiej, notyfikowanego przez Zjednoczone Królestwo zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1).
   W swej skardze do Komisji Cemex UK Cement Limited utrzymywała, że zmniejszenie przydziałów w ramach powyższego krajowego planu rozdzielania w odniesieniu do fabryki skarżącej w miejscowości Rugby oraz jednoczesne przyznanie zbyt dużych przydziałów w odniesieniu do zakładów eksploatowanych przez jej konkurentów stanowiło niezgodną z prawem pomoc państwa, która:

               (a)

               jest dyskryminująca w stosunku do fabryki w Rugby ponieważ nie uwzględnia w sposób wystarczający okresu potrzebnego na rozruch tej fabryki oraz opiera przydział dla tej fabryki na okresie emisji, który nie jest reprezentatywny, o czym władze Zjednoczonego Królestwa były poinformowane;

               (b)

               narusza prawo przedsiębiorczości Cemex Espana S.A. — spółki matki spółki skarżącej.

         Skarżąca podnosi ponadto, że Komisja popełniła błąd nie dostrzegając, że pomoc powstała z zastosowania „reguły pierwszego roku” jest niezgodna ze wspólnym rynkiem i nie wszczynając w związku z tym procedury zgodnie z art. 88 ust. 2 WE. Skarżąca uważa zatem, że Komisja błędnie ustaliła, że metoda rozdzielania przydziałów zastosowana przez Zjednoczone Królestwo w stosunku do fabryki w Rugby była niedyskryminacyjna oraz zgodna z wytycznymi Komisji.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, str. 32).


title: Sprawa C-553/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Bernhard Rintisch przeciwko Klausowi Ederowi (Znaki towarowe — Dyrektywa 89/104/EWG — Artykuł 10 ust. 1 i art. 10 ust. 2 lit. a) — Rzeczywiste używanie — Używanie znaku w postaci, także zarejestrowanej jako znak towarowy, różniącej się w elementach, które nie zmieniają jego charakteru odróżniającego — Skutki wyroku w czasie)

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 25 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Bernhard Rintisch przeciwko Klausowi Ederowi
   (Sprawa C-553/11) (1)

   (Znaki towarowe - Dyrektywa 89/104/EWG - Artykuł 10 ust. 1 i art. 10 ust. 2 lit. a) - Rzeczywiste używanie - Używanie znaku w postaci, także zarejestrowanej jako znak towarowy, różniącej się w elementach, które nie zmieniają jego charakteru odróżniającego - Skutki wyroku w czasie)
   2012/C 399/10
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bernhard Rintisch

      Strona pozwana: Klaus Eder

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 10 ust. 1 i art. 10 ust. 2 lit. a) pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz. U. L 40, s. 1) — Pojęcie używania znaku towarowego — Przepisy krajowe, zgodnie z którymi używanie znaku towarowego w postaci różniącej się od postaci, w jakiej ten znak został zarejestrowany, również jest uważane za używanie zarejestrowanego znaku, pod warunkiem że różnice nie zmieniają charakteru odróżniającego znaku towarowego — Rejestracja znaku towarowego w celu zabezpieczenia lub rozszerzenia zakresu ochrony innego zarejestrowanego znaku towarowego — Uzasadnione oczekiwania — Zastosowanie nowej linii orzeczniczej do sytuacji zakończonych w chwili wydania wyroku

      Sentencja

               1)

               Artykuł 10 ust. 2 lit. a) pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by właściciel zarejestrowanego znaku towarowego mógł do celów wykazania jego używania w rozumieniu tego przepisu powoływać się na jego używanie w postaci różniącej się od postaci, w jakiej znak ten został zarejestrowany, pod warunkiem że różnice między tymi dwiema postaciami nie zmieniają charakteru odróżniającego tego znaku, i to niezależnie od faktu, że owa odmienna postać również została zarejestrowana jako znak towarowy.

               2)

               Artykuł 10 ust. 2 lit. a) dyrektywy 89/104 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie takiej wykładni przepisu krajowego mającego na celu dokonanie transpozycji wspomnianego art. 10 ust. 2 lit. a) do prawa krajowego, zgodnie z którą ten ostatni przepis nie znajduje zastosowania do „obronnego” znaku towarowego, który został zarejestrowany tylko po to, aby zabezpieczyć lub rozszerzyć zakres ochrony innego zarejestrowanego znaku towarowego, który z kolei został zarejestrowany w postaci, w jakiej jest używany.

      (1)  Dz.U. C 80 z 17.3.2012.


title: Sprawa T-67/11: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2011 r. — Martinair Holland NV przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               26.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/9

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2011 r. — Martinair Holland NV przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-67/11)
   2011/C 95/15
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Martinair Holland NV (Haarlemmermeer, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat R. Wesseling)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1–7 decyzji w całości lub w części lub

               —

               obniżenie grzywien nałożonych w art. 5 decyzji, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Dokonanie kontroli legalności i stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 263 i art. 261 TFUE oraz art. 31 rozporządzenia nr 1/2003, decyzji Komisji C(2010) 7694 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 porozumienia między Konfederacją Szwajcarską a Wspólnotą Europejską w sprawie transportu lotniczego (Sprawa COMP/39.258 — Lotniczy przewóz towarów) skierowanej do Martinair Holland N.V. oraz, tytułem żądania ewentualnego, obniżenie nałożonej grzywny.
   W uzasadnieniu skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Po pierwsze skarżąca zarzuca, że:

                           —

                           Komisja uchybiła obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na niej na podstawie art. 296 TFUE i art. 41 Karty (prawo do dobrej administracji) ze względu na to, że nie jest możliwe ustalenie na podstawie decyzji charakteru i zakresu naruszenia (naruszeń); z jednej strony sentencja decyzji wyraźnie wskazuje cztery (prawdopodobnie jednolite i ciągłe) naruszenia dotyczące odmiennych grup adresatów, różnych okresów i szlaków geograficznych. Z drugiej strony uzasadnienie nie jest oparte na żadnym z tych czterech szczegółowych naruszeń ani się do nich nie odnosi;

                           —

                           w zakresie w jakim Sąd nie może w pełni dokonać kontroli legalności uzasadnienia decyzji z powodu braku (wystarczająco jasnego) rozumowania, Komisja naruszyła podstawowe uprawnienia procesowe skarżącej; w szczególności skarżąca podnosi, że decyzja narusza prawo do dobrej administracji; prawo do skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu oraz domniemanie niewinności i prawa do obrony zgodnie z art. 41, 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               2)

               Po drugie skarżąca zarzuca, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie przy ustalaniu grzywny z naruszeniem rozporządzenia nr 1/2003 (1), wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien oraz naruszyła zasady proporcjonalności, równości traktowania i obowiązek uzasadnienia niezgodnie z art. 41 i 49 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 296 TFUE oraz innymi podstawowymi zasadami prawa UE. W tym względzie skarżąca twierdzi, że:

                           —

                           po pierwsze Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie naruszając wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien oraz zasady proporcjonalności i równości traktowania wliczając obrót związany ze stawkami i lotami z powrotem przy obliczaniu wartości sprzedaży;

                           —

                           po drugie Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie wagi naruszenia uchybiając rozporządzeniu nr 1/2003, wytycznym w sprawie metody ustalania grzywien oraz zasadom proporcjonalności;

                           —

                           po trzecie Komisja naruszyła rozporządzenie nr 1/2003, wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien oraz zasadę proporcjonalności uwzględniając uregulowania prawne jako okoliczność łagodzącą w celu obniżenia grzywny tylko o 15 %;

                           —

                           po czwarte Komisja naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia w odniesieniu do obliczenia grzywny niezgodnie z art. 296 TFUE i art. 41 Karty.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003 L 1, s. 1).


title: Sprawa C-215/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Østre Landsret, wydanego dnia 14 maja 2004 r., w sprawie Marius Pedersen A/S przeciwko Miljøstyrelsen

text:
               24.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Østre Landsret, wydanego dnia 14 maja 2004 r., w sprawie Marius Pedersen A/S przeciwko Miljøstyrelsen
   (Sprawa C-215/04)
   (2004/C 190/12)
   Do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Østre Landsret (Dania) wydanego dnia 14 maja 2004 r. w sprawie Marius Pedersen A/S przeciwko Miljøstyrelsen, który wpłynął do Sekretariatu Trybunału dnia 21 maja 2004 r.
   Østre Landsret zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy wyrażenie „jeżeli nie jest to możliwe” zawarte w art. 2 lit. G pkt ii) rozporządzenia 259/93 (1)należy rozumieć w ten sposób, iż zatwierdzony przedsiębiorca zajmujący się zbiórką odpadów nie może automatycznie być zgłaszającym eksport odpadów celem odzysku?
               W przypadku odpowiedzi twierdzącej uprasza się o wyjaśnienie według jakich kryteriów zatwierdzony przedsiębiorca zajmujący się zbiórką odpadów może być zgłaszającym eksport odpadów celem odzysku.
               Czy takie kryterium może stanowić fakt, że producent odpadów albo jest nieznany, albo mowa jest o tylu producentach, że ich pojedynczy udział jest na tyle mały, iż nierozsądnym byłoby, aby każdy z nich mógł z osobna być zgłaszającym eksport?

               2.

               Czy art. 7 ust. 2 w związku z art. 4 lit. a pierwszy i drugi akapit rozporządzenia 259/93 zezwala na to, aby właściwe organy państwa wysyłki sprzeciwiły się określonemu wnioskowi o zezwolenie na eksport odpadów dla potrzeb odzysku, jeśli ze zgłoszenia nie wynika czy istnieją informacje, że obróbka przedmiotowych odpadów w urządzeniach odbiorcy jest z ekologicznego punktu widzenia na tym samym poziomie jaki jest wymagany przez przepisy krajowe państwa wysyłającego?

               3.

               Czy art. 6 ust. 5 pkt 1 rozporządzenia 259/93 należy rozumieć w ten sposób, iż wymóg dostarczenia informacji obejmujących skład odpadów może zostać uznany za spełniony poprzez oświadczenie zgłaszającego, że chodzi jedynie o jeden konkretny wskazany rodzaj, dla przykładu „odpady elektroniczne”?

               4.

               Czy art. 7 ust 1 i 2 rozporządzenia 259/93 należy rozumieć w ten sposób, iż termin, o którym mowa w art. 7 ust. 2 rozpoczyna swój bieg od chwili, gdy właściwe organy miejsca przeznaczenia wysłały potwierdzenie mimo tego, iż właściwe organy miejsca wysyłki nie uważają, iż otrzymały wszystkie informacje wymagane w art. 6 ust. 5?
               W przypadku odrzucenia powyższego stwierdzenia uprasza się o wyjaśnienie, jakie informacje powinno zawierać zgłoszenie, aby przewidziany przez art. 7 ust. 2 termin 30 dni rozpoczął swój bieg.
               Czy upływ trzydziestodniowego terminu na udzielenie odpowiedzi skutkuje tym, iż organ nie może już wnieść sprzeciwu ani wymagać dostarczenia dalszych informacji?

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar, Dz.U. L 30, str. 1.


title: Sprawa T-143/13: Postanowienie Sądu z dnia 23 kwietnia 2013 r. — Zhejiang Heda Solar Technology przeciwko Komisji

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/40

         Postanowienie Sądu z dnia 23 kwietnia 2013 r. — Zhejiang Heda Solar Technology przeciwko Komisji
   (Sprawa T-143/13) (1)

   2013/C 171/83
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 123 z 27.4.2013.


title: Sprawa T-75/14: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2014 r. – USFSPEI przeciwko Parlamentowi i Radzie

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/26

         Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2014 r. – USFSPEI przeciwko Parlamentowi i Radzie
   (Sprawa T-75/14)
   2014/C 194/34
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Union syndicale fédérale des services publics européens et internationaux (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis i D. de Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi na dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 27, 32, 46, 64 b), 65 b) i 67 d) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1023/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 października 2013 r.;

               —

               zasądzenie od pozwanych na rzecz USF symbolicznego euro w charakterze zadośćuczynienia oraz obciążenie ich kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca podnosi niezgodność z prawem pkt 27, 32, 46, 64 b), 65 b) i 67 d) rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1023/2013 (1) w zakresie, w jakim zmieniają one w szczególności art. 5 (utworzenie grupy funkcyjnej SC), art. 6 (zniesienie gwarancji równoważności ścieżek kariery), art. 40 ust. 2 (ograniczenie urlopu z przyczyn osobistych do 12 ans), art. 43 akapit drugi (stwierdzenie zdolności do objęcia funkcji administratora od grupy zaszeregowania AST 5 zamiast AST) art. 44 ust. 1 (nowe warunki awansu o stopień), art. 51 (postępowanie w sprawie nienależytego wykonywania obowiązków), art. 52 (urlop w interesie służby), art. 77 (stawka procentowa zgromadzonej emerytury w wysokości 1,8 %) oraz załącznik VIII art. 9 ust. 2 (wcześniejsza emerytura bez zmniejszenia świadczeń) regulaminu pracowniczego.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi naruszenie porozumienia zawartego przez związki zawodowe i prawodawcę dotyczącego nowelizacji z 2004 r., a w szczególności reformy przebiegu ścieżki kariery zawodowej, zasad liniowego przebiegu kariery i równoważności ścieżek kariery.
   Podnosi również naruszenie art. 27 Karty praw podstawowych i art. 21 Europejskiej karty społecznej, zasady praw nabytych, zasady proporcjonalności i zasady niedyskryminacji.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 1023/2013 z dnia 22 października 2013 r. zmieniające regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (Dz.U. L 287, s. 15).


title: Sprawa T-533/13: Postanowienie Sądu z dnia 10 czerwca 2016 r. – Litwa/Komisja

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/53

         Postanowienie Sądu z dnia 10 czerwca 2016 r. – Litwa/Komisja
   (Sprawa T-533/13) (1)

   (2016/C 305/71)
   Język postępowania: litewski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 359 z 7.12.2013.


title: Sprawa T-96/12: Postanowienie Sądu z dnia 16 października 2012 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               1.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/13

         Postanowienie Sądu z dnia 16 października 2012 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-96/12) (1)

   2012/C 373/24
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 109 z 14.4.2012.


title: Sprawa T-413/12: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2012 r. — Post Invest Europe przeciwko Komisji

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/21

         Skarga wniesiona w dniu 20 września 2012 r. — Post Invest Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-413/12)
   2012/C 343/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Post Invest Europe Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci B. van de Walle de Ghelcke i T. Franchoo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2, 5, 6 i 7 decyzji Komisji z dnia 25 stycznia 2012 r. w sprawie środka pomocy SA.14588 (C 20/09) udzielonego przez Belgię na rzecz De Post-La Poste (obecnie bpost), opublikowanej w Dzienniku Urzędowym UE w dniu 29 stycznia 2012 r. (Dz.U. 2012 L 170, s. 1);

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że wniosek Komisji, iż sieć sprzedaży nie była odrębną usługą świadczoną w ogólnym interesie gospodarczym uprawnioną do rekompensaty, narusza art. 106 ust. 2, art. 107 ust. 1 i art. 107 ust. 3 TFUE, stanowi oczywisty błąd w ocenie i narusza zasadę równego traktowania.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że nieuwzględnienie przez Komisję części obowiązku świadczenia usługi powszechnej — kosztów związanych z siecią sprzedaży — przy obliczaniu kwoty zysku w zastrzeżonym obszarze obowiązku świadczenia usługi powszechnej, które przewyższają poziom rozsądnego zysku, narusza art. 106 ust. 2, art. 107 ust. 1 i art. 107 ust. 3 TFUE i stanowi oczywisty błąd w ocenie.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że wniosek Komisji, iż koszty netto świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym innych niż usługi pocztowe powinny zostać zrekompensowane zyskami z wypełniania obowiązku w zakresie świadczenia usługi powszechnej w zastrzeżonym obszarze, w zakresie w jakim zyski te przekroczyły rozsądny zysk, narusza art. 107 i art. 106 ust. 2 TFUE oraz zasady proporcjonalności i równego traktowania.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 107 i art. 106 ust. 2 TFUE oraz naruszenia zasady niedziałania prawa wstecz ze względu na nieprzeniesienie niewystarczającej rekompensaty bpost nagromadzonej przez lata 1992–2005 w celu zrekompensowania nadwyżki rekompensaty bpost dotyczącej okresu 2006–2010.


title: Sprawa C-365/13: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 30 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Belgia) – Ordre des architectes przeciwko państwu belgijskiemu (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2005/36/WE — Artykuły 21 i 49 — Uznawanie kwalifikacji zawodowych — Dostęp do zawodu architekta — Zwolnienie z praktyki zawodowej)

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/9

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 30 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Belgia) – Ordre des architectes przeciwko państwu belgijskiemu
   (Sprawa C-365/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2005/36/WE - Artykuły 21 i 49 - Uznawanie kwalifikacji zawodowych - Dostęp do zawodu architekta - Zwolnienie z praktyki zawodowej))
   2014/C 194/10
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ordre des architectes

      Strona pozwana: Państwo belgijskie

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Conseil d'État (Belgia) – Wykładnia art. 21, 46 i 49 dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 255, s. 22) – Dostęp i wykonywanie zawodu architekta – Wpis do izby architektów – Uregulowanie krajowe uzależniające ten wpis w przypadku osób legitymujących się dyplomem wydanym w Belgii od odbycia dwuletniej praktyki zawodowej – Zakaz wymagania takiej praktyki lub równoważnego doświadczenia od posiadaczy dyplomu architekta uzyskanego w innym państwie członkowskim

      Sentencja

   Artykuły 21 i art. 49 dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych zmienionej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 279/2009 z dnia 6 kwietnia 2009 r. należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, by przyjmujące państwo członkowskie wymagało od osoby posiadającej kwalifikacje zawodowe uzyskane w państwie członkowskim pochodzenia i wskazane w załącznikach V pkt 5.7.1 lub VI owej dyrektywy odbycia praktyki zawodowej lub wykazania, że posiada równoważne doświadczenie zawodowe dla celów uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu architekta.

      (1)  Dz.U. C 274 z 21.9.2013.


title: Sprawa C-244/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 21 maja 2012 r. — Salzburger Flughafen przeciwko Umweltsenat

text:
               4.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 21 maja 2012 r. — Salzburger Flughafen przeciwko Umweltsenat
   (Sprawa C-244/12)
   2012/C 235/13
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Salzburger Flughafen GmbH

      Pozwany organ: Umweltsenat

      Uczestnik postępowania: Landesumweltanwalt von Salzburg

      Dalszy uczestnik postępowania: Bundesministerin für Verkehr, Innovation und Technologie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywa Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. (1), zmieniona dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. (2) (zwana dalej „dyrektywą 85/337”), sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, które uzależnia przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko w odniesieniu do (nieodnoszących się do pasa startowego) robót dotyczących infrastruktury portu lotniczego, mianowicie budowy terminalu i poszerzenia obszaru portu lotniczego w związku z budową kolejnych instalacji (w szczególności hangarów, hal na sprzęt i parkingów), wyłącznie od tego, czy należy oczekiwać zwiększenia liczby lotów o co najmniej 20 000 rocznie?
               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

               2)

               Czy dyrektywa 85/337 wymaga i umożliwia — w braku przepisów krajowych — przeprowadzenie w drodze jej bezpośredniego zastosowania (z uwzględnieniem realizowanych przez nią celów i kryteriów określonych w załączniku III) oceny skutków wywieranych na środowisko przez przedsięwzięcie wyszczególnione w pytaniu pierwszym, objęte załącznikiem II?

      (1)  Dyrektywa Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz. U. L 175, s. 40).

      (2)  Dyrektywa Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. zmieniająca dyrektywę 85/337/EWG w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre publiczne i prywatne przedsięwzięcia na środowisko (Dz.U. L 73, s. 5).


title: Sprawa F-94/08: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2008 r. — Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/46

         Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2008 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-94/08)
   (2009/C 6/94)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności pisma w drodze którego Komisja przedstawia swój zamiar pokrycia należności odpowiadających kosztom postępowania poprzez odjęcie tej kwoty od kwoty renty inwalidzkiej wypłacanej skarżącemu a także wniosek o przyznanie odszkodowania za poniesioną krzywdę.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności pisma z dnia 28 marca 2008 r. oraz zaskarżonej decyzji;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji odrzucającej zażalenie z dnia 19 kwietnia 2008 r.;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności pisma z dnia 11 sierpnia 2008 r.;

               —

               zasądzenie od Komisji Europejskiej odszkodowania w wysokości 10000 EUR bądź kwoty wyższej albo niższej jeśli Sąd uzna to za słuszne odpowiadającego krzywdzie odniesionej przez skarżącego w związku z aktami o których stwierdzenie nieważności on wnosi;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-529/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 stycznia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Pomoc państwa niezgodna ze wspólnym rynkiem — Obowiązek odzyskania — Niewykonanie — Zarzut niedopuszczalności — Powaga rzeczy osądzonej wynikająca z poprzedniego wyroku Trybunału)

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 stycznia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-529/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pomoc państwa niezgodna ze wspólnym rynkiem - Obowiązek odzyskania - Niewykonanie - Zarzut niedopuszczalności - Powaga rzeczy osądzonej wynikająca z poprzedniego wyroku Trybunału)
   2013/C 71/02
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 288 TFUE oraz art. 2 i 3 decyzji Komisji 1999/509/WE z dnia 14 października 1998 r. w sprawie pomocy przyznanej przez Hiszpanię przedsiębiorstwom należącym do grupy Magefesa i ich następcom prawnym (Dz.U. 1999, L 198, s. 15) — Pomoc przyznana Industrias Domésticas, S.A. (Indosa)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków koniecznych do zastosowania się do decyzji Komisji 1999/509/WE z dnia 14 października 1998 r. w sprawie pomocy przyznanej przez Hiszpanię przedsiębiorstwom należącym do grupy Magefesa i ich następcom prawnym w odniesieniu do spółki Industrias Domésticas SA, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na podstawie art. 288 akapit czwarty TFUE oraz art. 2 i 3 tej decyzji.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 51 z 27.2.2010.


title: Sprawa T-486/10 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 17 lutego 2011 r. — Iberdrola przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Rekompensata za dodatkowe koszty produkcji ponoszone przez niektóre elektrownie wynikające ze zobowiązania do świadczenia usługi publicznej w zakresie wytwarzania pewnych ilości energii elektrycznej z rodzimego węgla i ustanowienie na ich rzecz mechanizmu priorytetowego wykorzystywania — Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń — Wniosek o zawieszenie wykonania — Fumus boni juris — Brak pilnego charakteru — Wyważenie wchodzących w grę interesów)

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/22

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 17 lutego 2011 r. — Iberdrola przeciwko Komisji
   (Sprawa T-486/10 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Rekompensata za dodatkowe koszty produkcji ponoszone przez niektóre elektrownie wynikające ze zobowiązania do świadczenia usługi publicznej w zakresie wytwarzania pewnych ilości energii elektrycznej z rodzimego węgla i ustanowienie na ich rzecz mechanizmu priorytetowego wykorzystywania - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Wniosek o zawieszenie wykonania - Fumus boni juris - Brak pilnego charakteru - Wyważenie wchodzących w grę interesów)
   2011/C 152/41
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Iberdrola, SA (Bilbao, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Ruiz Calzado i É. Barbier de la Serre, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: J. M. Rodríguez Cárcamo, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych, mający zasadniczo na celu zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2010) 4499 z dnia 29 września 2010 r. w sprawie pomocy państwa N 178/2010 zgłoszonej przez Królestwo Hiszpanii w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych związanych z mechanizmem priorytetowego wykorzystywania na rzecz elektrowni używających rodzimego węgla.

      Sentencja

               1)

               E.ON Generación, SL, Hidroeléctrica del Cantábrico SA i Federación Nacional de Empresarios de Minas de Carbón zostają dopuszczone do sprawy w charakterze interwenientów popierających żądania Komisji Europejskiej.

               2)

               Postanowienie prezesa Sądu z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie T-486/10 R Iberdrola przeciwko Komisji (niepublikowane w Zbiorze) zostaje uchylone.

               3)

               Iberdroli, Komisji oraz Królestwu Hiszpanii zostanie wyznaczony termin na żądanie, aby niektóre poufne materiały akt, jak również niniejszego postanowienia nie zostały przekazane stronom wymienionym w pkt 1 niniejszej sentencji oraz na przedstawienie w celu tego doręczenia jawnej wersji akt sprawy i niniejszego postanowienia.

               4)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.