title: Sprawa T-110/15: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2015 r. – International Management Group/Komisja

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/65

         Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2015 r. – International Management Group/Komisja
   (Sprawa T-110/15)
   (2015/C 138/84)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: International Management Group (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: M. Burgstaller, Solicitor i E. Wright, Barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) THOR/C4/LL/el/(S)(2015)4287 z dnia 6 lutego 2015 r. odmawiającej przyznania jej dostępu do określonych dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji; oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym pozwana nie wypełniła ciążącego na niej obowiązku uzasadnienia, odmawiając dostępu do żądanych dokumentów, opierając się na ogólnym domniemaniu zastosowania ochrony celów kontroli, śledztwa i audytu.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym występuje nadrzędny interes publiczny w ujawnieniu dokumentów.

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym OLAF nie wyjaśnił dlaczego ochrona prywatności i integralności jednostki uniemożliwia częściowy dostęp do żądanych dokumentów.

               4.

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym pozwana naruszyła prawo skarżącej do dobrej administracji.


title: Sprawa T-61/11: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. — Vermop Salmon przeciwko OHIM — Leifheit (Clean Twist) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy Clean Twist — Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe TWIX i TWIXTER — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/18

         Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2012 r. — Vermop Salmon przeciwko OHIM — Leifheit (Clean Twist)
   (Sprawa T-61/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy Clean Twist - Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe TWIX i TWIXTER - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 258/32
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Vermop Salmon GmbH (Gilching, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci W. von der Osten-Sacken, M. Ring i O. Sude)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: K. Klüpfel, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Leifheit AG (Nassau, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Hasselblatt i V. Töbelmann)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 listopada 2010 r. (sprawa R 671/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Vermop Salmon GmbH a Leifheit AG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Vermop Salmon GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 89 z 19.3.2011.


title: Sprawa C-416/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 września 2012 r. — Wikom Elektrik GmbH przeciwko VG Media Gesellschaft zur Verwertung der Urheber- und Leistungsschutzrechte mbH

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 września 2012 r. — Wikom Elektrik GmbH przeciwko VG Media Gesellschaft zur Verwertung der Urheber- und Leistungsschutzrechte mbH
   (Sprawa C-416/12)
   2012/C 379/23
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Wikom Elektrik GmbH

      Strona pozwana: VG Media Gesellschaft zur Verwertung der Urheber- und Leistungsschutzrechte mbH

      Pytanie prejudycjalne

   Czy pojęcie publicznego udostępniania w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE (1) obejmuje kablową retransmisję utworu nadawanego drogą radiowo-telewizyjną, jeśli oryginalna transmisja może zostać odebrana w strefie objętej zasięgiem emisji także bezprzewodowo, utwór jest retransmitowany do posiadaczy odbiorników, którzy odbierają program indywidualnie lub w gronie prywatnym bądź rodzinnym, a retransmisja dokonywana jest w celach zarobkowych przez inną organizację nadawczą niż ta, która go nadała pierwotnie?

      (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10).


title: Sprawa C-62/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie T-332/02 Nordspedizionieri di Danielis Livio & C. w likwidacji przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione przez Nordspedizionieri i in. w dniu 11 lutego 2005 r.

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/20

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie T-332/02 Nordspedizionieri di Danielis Livio & C. w likwidacji przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione przez Nordspedizionieri i in. w dniu 11 lutego 2005 r.
   (Sprawa C-62/05 P)
   (2005/C 82/41)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 11 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Nordspedizionieri i in., reprezentowanej przez adwokata G. Leone, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie T-332/02 Nordspedizionieri di Danielis Livio & C. w likwidacji przeciwko Komisji Europejskiej.
   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 28 czerwca 2002 r. (sygn. akt REM 1401), doręczonej w dniu 2 września 2002 r., stwierdzającej brak podstaw do umorzenia należności celnych przywozowych, oraz orzeczenie, że w niniejszej sprawie, w świetle art. 13 ust. 1 rozporządzenia EWG nr 1430/79 (1), umorzenie jest dopuszczalne, albowiem na korzyść odwołujących się przemawiają szczególne okoliczności, które nie zostały spowodowane jakimkolwiek zaniedbaniem bądź oszustwem;

               2)

               obciążenie Komisji zarówno kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji, jak i postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Wnoszący odwołanie, którzy zawodowo trudnią się dokonywaniem zgłoszeń celnych, przygotowali w październiku 1992 r. dwa świadectwa tranzytu wspólnotowego T1 oświadczając w nich, iż dotyczą opakowań z kartonu pochodzących z Jugosławii, zmierzających docelowo do Hiszpanii. Włoskie władze celne zażądały od skarżących zapłaty należności celnych nałożonych na te dwie przesyłki stwierdziwszy, że nie zawierały opakowań z kartonu, lecz papierosy.
   Skarżący odwołali się od tej decyzji do sądu, a ponieważ sprawę przegrali, zwrócili się o umorzenie należności celnych do Komisji WE, która odmówiła przychylenia się do ich wniosku stwierdzając, że nie zachodzą ku temu przesłanki.
   W tej sytuacji do Sądu Pierwszej Instancji WE wniesiono skargę na podstawie art. 13 rozporządzenia EWG nr 1430/79, w której skarżący podnieśli, że nie mogą zostać zobowiązani do zapłaty należności celnych, jako że w niniejszej sprawie występują „szczególne okoliczności” wyłączające odpowiedzialność podatkową spółki Nordspedizionieri, albowiem spółka ta opierała się na dokumentach (handlowych i transportowych), przedstawionych jej przez kierowcę ciężarówki w chwili dokonania zgłoszenia celnego, z których wynikało, że chodzi o opakowania z kartonu.
   Szczególny charakter sytuacji, który pozwala na umorzenie wynika z faktu, że dokonujący zgłoszenia celnego nie ma możliwości sprawdzenia zawartości ciężarówki przejeżdżającej „liniowo” z granicy włosko–jugosłowiańskiej, a ponadto z faktu, że dokumenty w niniejszej sprawie wydawały się być na tyle zgodne z prawem, że towary zostały odprawione przez służby celne według procedury „uznane za zgodne”.
   Ponadto, skarżący powołali się na występowanie w tej sprawie drugiej przesłanki, w postaci braku „zaniedbania” lub „oszustwa”, wymaganej w świetle powołanego art. 13, jako że dokument T1 został sporządzony na podstawie dokumentów handlowych i transportowych.
   Wreszcie, w skardze do Sądu zwrócono się o posiłkowe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia EWG nr 2144/87 (2), który wyłącza konieczność zapłaty cła od tej części towarów, która następnie uległa zajęciu bądź konfiskacie.
   Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2004 r. Sąd Pierwszej Instancji (piąta izba) oddalił w całości skargę stwierdzając, że nie wystąpiły powołane „szczególne okoliczności”, przez co bez rozpoznania pozostawił kwestę występowania w niniejszej sprawie drugiej przesłanki dotyczącej braku „zaniedbania lub oszustwa”.
   Odwołanie powtarza te same argumenty, które zostały przedstawione w pierwszej instancji, również ze względu na podniesioną już w pierwszej instancji okoliczność, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia Konwencji belgradzkiej z 1965 r. w sprawie wzajemnej pomocy administracyjnej między Włochami i Jugosławią, nakładającej na władze jugosłowiańskie obowiązek informowania włoskich służb celnych o przewozie ładunków z towarami wrażliwymi z podatkowego punktu widzenia (którymi są papierosy) w odniesieniu do dwóch spornych ciężarówek; należy też uwzględnić okoliczność, że trzecia ciężarówka została zatrzymana, a towary skonfiskowane właśnie dzięki informacji (choć spóźnionej) przekazanej przez jugosłowiańskie służby celne służbom włoskim.

      (1)  Dz.U. L 175 z 12.07.1979, str. 1

      (2)  Dz.U. L 201, 22.07.1987, str. 15


title: Sprawa C-643/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 31 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd — Warna — Bułgaria) — ŁWK — 56 EOOD przeciwko Direktor na direkcija „Obżałwane i uprawlenije na izpyłnenieto” — Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite (Podatki — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Zasada neutralności podatkowej — Prawo do odliczenia — Odmowa — Artykuł 203 — Wyszczególnienie podatku VAT na fakturze — Wymagalność — Rzeczywisty charakter transakcji opodatkowanej — Zbieżna ocena w odniesieniu do wystawcy faktury i do jej odbiorcy — Konieczność)

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 31 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd — Warna — Bułgaria) — ŁWK — 56 EOOD przeciwko Direktor na direkcija „Obżałwane i uprawlenije na izpyłnenieto” — Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite
   (Sprawa C-643/11) (1)

   (Podatki - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Zasada neutralności podatkowej - Prawo do odliczenia - Odmowa - Artykuł 203 - Wyszczególnienie podatku VAT na fakturze - Wymagalność - Rzeczywisty charakter transakcji opodatkowanej - Zbieżna ocena w odniesieniu do wystawcy faktury i do jej odbiorcy - Konieczność)
   2013/C 86/09
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd — Warna

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ŁWK – 56 EOOD

      Strona pozwana: Direktor na direkcija „Obżałwane i uprawlenije na izpyłnenieto” — Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Administratiwen syd — Warna — Wykładnia dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego — Dowody wystąpienia zdarzenia powodującego powstanie obowiązku podatkowego — Praktyka organów skarbowych polegająca na odmowie odbiorcy podlegających opodatkowaniu towarów prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego, z powodu braku istnienia dokumentów poświadczających faktyczne dokonanie dostawy, mimo stwierdzenia wymagalności podatku po stronie dostawcy

      Sentencja

               1)

               Artykuł 203 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           podatek od wartości dodanej wyszczególniony przez podmiot na fakturze jest należny od tego podmiotu niezależnie od tego, czy transakcja opodatkowana rzeczywiście miała miejsce;

                           —

                           z okoliczności, iż organ podatkowy nie skorygował zadeklarowanej wysokości podatku od wartości dodanej w korygującej decyzji podatkowej skierowanej do wystawcy faktury, nie można wywodzić, że organ ten uznał fakturę za odpowiadającą rzeczywistej transakcji opodatkowanej.

               2)

               Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że art. 167 i art. 168 lit. a) dyrektywy 2006/112, a także zasady neutralności podatkowej, pewności prawa i równego traktowania nie stoją na przeszkodzie udzieleniu odbiorcy faktury odmowy prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej z powodu braku rzeczywistej transakcji opodatkowanej, nawet jeżeli korygująca decyzja podatkowa skierowana do wystawcy faktury nie nakazywała korekty zadeklarowanego podatku od wartości dodanej. Jednakże w razie uznania, iż transakcja nie miała rzeczywiście miejsca, w związku z działaniami bezprawnymi lub nieprawidłowościami popełnionymi przez wystawcę faktury lub na wcześniejszym etapie obrotu w stosunku do transakcji powoływanej jako podstawa prawa do odliczenia, należy ustalić na podstawie obiektywnych okoliczności i bez wymagania od odbiorcy faktury podejmowania czynności sprawdzających, które nie są jego zadaniem, że odbiorca ten wiedział lub powinien był wiedzieć, iż transakcja wiąże się z naruszeniem przepisów o podatku od wartości dodanej, co ustalić powinien sąd odsyłający.

      (1)  Dz.U. C 80 z 17.3.2012.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie T-44/00 Mannesmannröhren-Werke AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Konkurencja — Porozumienia — Rynek rur stalowych bez szwu — Czas trwania naruszenia — Grzywny)

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/12

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 8 lipca 2004 r.
   w sprawie T-44/00 Mannesmannröhren-Werke AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Konkurencja - Porozumienia - Rynek rur stalowych bez szwu - Czas trwania naruszenia - Grzywny)
   (2004/C 239/24)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-44/00 Mannesmannröhren-Werke AG z siedzibą w Mülheim an der Ruhr (Niemcy), reprezentowana przez adwokata M. Klusmanna, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. Erhart i A. Whelan, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), której przedmiotem był wniosek o uchylenie decyzji Komisji 2003/382/WE z dnia 8 grudnia 1999 r. dotyczącej procedury stosowania art. 81 Traktatu WE (Sprawa IV/E-1/35.860-B – Rury stalowe bez szwu) (Dz. U. 2003, L 140, str. 1), lub – ewentualnie - wniosek o zmniejszenie wysokości nałożonej na skarżącą grzywny, Sąd (druga izba) w składzie: N. J. Forwood, prezes, J. Pirrung i A. W. H. Meij, sędziowie; sekretarz: J. Plingers, administrator, wydał w dniu 8 lipca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Art. 1 ust. 2 decyzji Komisji 2003/382/WE z dnia 8 grudnia 1999 r. dotyczącej procedury stosowania art. 81 Traktatu WE (Sprawa IV/E-1/35.860-B – Rury stalowe bez szwu) zostaje uchylony w zakresie, w jakim ustala on istnienie uchybienia zarzucanego skarżącej w owym przepisie przed datą 1 stycznia 1991 r.

               2)

               Wysokość grzywny nałożonej na skarżącą w art. 4 decyzji 2003/382 zostaje ustalona na 12 600 000 euro.

               3)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               4)

               Skarżąca i Komisja poniosą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 135 z 13.5.2000 r.


title: Sprawa T-534/14: Postanowienie Sądu z dnia 17 grudnia 2015 r. – Murnauer Markenvertrieb/OHIM – Bach Flower Remedies (MURNAUERS Bachblüten) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/27

         Postanowienie Sądu z dnia 17 grudnia 2015 r. – Murnauer Markenvertrieb/OHIM – Bach Flower Remedies (MURNAUERS Bachblüten)
   (Sprawa T-534/14) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 068/35)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Murnauer Markenvertrieb GmbH (Egelsbach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci F. Traub i D. Horst)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Bach Flower Remedies Ltd (Wimbledon, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokaci A. Renck i M. Petersen)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 maja 2014 r. (sprawa R 2041/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Murnauer Markenvertieb GmbH a Bach Flower Remedies Ltd.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Murnauer Markenvertrieb GmbH i Bach Flower Remedies Ltd pokrywają własne koszty oraz każda z nich połowę kosztów Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 351 z 6.10.2014.


title: Sprawa T-249/10: Wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2012 r. — Kitzinger przeciwko OHIM — Mitteldeutscher Rundfunk i Zweites Deutsches Fernsehen (KICO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego KICO — Wcześniejsze, graficzny krajowy i słowny wspólnotowy, znaki towarowe KIKA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               25.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/8

         Wyrok Sądu z dnia 17 stycznia 2012 r. — Kitzinger przeciwko OHIM — Mitteldeutscher Rundfunk i Zweites Deutsches Fernsehen (KICO)
   (Sprawa T-249/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego KICO - Wcześniejsze, graficzny krajowy i słowny wspólnotowy, znaki towarowe KIKA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 58/13
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Kitzinger & Co. (GmbH & Co. KG) (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Kitzinger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM były również, interwenient przed Sądem: Mitteldeutscher Rundfunk (Lipsk, Niemcy); i Zweites Deutsches Fernsehen (Moguncja, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci B. Krause i F. Cordt)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 marca 2010 r. (sprawa R 1388/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między, po jednej stronie, Mitteldeutscher Rundfunk i Zweites Deutsches Fernsehen, a po drugiej, Kitzinger & Co (GmbH & Co. KG).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Kitzinger & Co. (GmbH & Co. KG) zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Sprawa C-43/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano — Włochy) — Procura della Repubblica przeciwko Assane Samb

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/39

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano — Włochy) — Procura della Repubblica przeciwko Assane Samb
   (Sprawa C-43/11) (1)

   2011/C 269/83
   Język postępowania: włoski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 113 z 9.4.2011.


title: Sprawa C-346/07: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/31

         Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-346/07)
   (2007/C 211/60)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Zavvos oraz P. Dejmek)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/50/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniającej dyrektywę Rady 96/48/WE w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości i dyrektywę 2001/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnej (1), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2004/50/WE do prawa krajowego upłynął w dniu 30 kwietnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 164, str. 114.


title: Sprawa T-97/08: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2008 r. — KUKA Roboter przeciwko OHIM (znak towarowy w kolorze pomarańczowym)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/37

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2008 r. — KUKA Roboter przeciwko OHIM (znak towarowy w kolorze pomarańczowym)
   (Sprawa T-97/08)
   (2008/C 107/63)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: KUKA Roboter GmbH (Augsburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Kohn)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 14 grudnia 2007 r. w sprawie R 1572/2007-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: pozbawiony konturów znak towarowy w kolorze pomarańczowym dla towarów z klasy 7 (zgłoszenie nr 4 607 801)

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 28 WE, jako że zaskarżona decyzja stanowi środek o skutku równoważnym ograniczeniom ilościowym;

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 (1), ponieważ zgłoszony znak towarowy posiada odróżniający charakter;

               —

               naruszenie art. 73 i 74 rozporządzenia nr 40/94, jako że brak jest uzasadnienia zaskarżonej decyzji lub też uzasadnienie to jest niedostateczne, a okoliczności faktyczne nie zostały dostatecznie przeanalizowane;

               —

               nadużycie władzy, polegające na tym, że w uzasadnieniu decyzji strona pozwana wzięła pod uwagę niezwiązane ze sprawą rozważania odnośnie do wymogu dostępności.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994 L 11, s. 1).


               25.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/16

         Zaproszenie do składania aplikacji — Dyrektor Generalny (grupa zaszeregowania AD15–AD16) ds. Biblioteki, Analiz i Dokumentacji w Trybunale Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
   (2008/C 161/10)
   Wkrótce nastąpi wakat na stanowisku dyrektora generalnego (w grupie zaszeregowania AD15–AD16) ds. biblioteki, analiz i dokumentacji w Trybunale Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w Luksemburgu. Stanowisko to zostanie obsadzone na podstawie art. 29 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich.
   CHARAKTER ZADAŃ
   Osoba, która obejmie to stanowisko będzie odpowiedzialna, pod bezpośrednim zwierzchnictwem Sekretarza, za organizację prac dyrekcji generalnej „Biblioteka, analizy i dokumentacja” oraz za ich koordynowanie i zarządzanie tą dyrekcją generalną.
   W skład tej dyrekcji generalnej, która liczy ok. 100 pracowników, wchodzi duża jednostka — biblioteka prawnicza, kierowana przez dyrektora, jak również grupa osób zajmujących się analizą oraz dokumentacją obecnie rozdzielona w ramach czterech wydziałów, z których jeden zajmuje się informatyką prawną. Grupa ta wspomaga Trybunał, Sąd Pierwszej Instancji oraz Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawowaniu przez nie funkcji jurysdykcyjnych, w szczególności poprzez sporządzanie analiz i notatek z zakresu prawa porównawczego, prawa międzynarodowego i prawa wspólnotowego, oraz przyczynia się do rozpowszechniania orzecznictwa z zakresu prawa wspólnotowego, w szczególności poprzez analizy prawne i dokumentacyjne orzeczeń sądów wspólnotowych. Te cztery wydziały odpowiedzialne za analizy i dokumentację zostaną wkrótce połączone w ramach jednej dyrekcji, za którą będzie odpowiadać dyrektor generalny.
   WYMAGANIA
   Kandydaci powinni:

               —

               posiadać pełne wykształcenie wyższe prawnicze poświadczone dyplomem uniwersyteckim, jak również gruntowną znajomość prawa wspólnotowego,

               —

               wykazać się zdolnością do kierowania i koordynowania pracami dużej jednostki administracyjnej,

               —

               posiadać znajomość i długoletnie doświadczenie zawodowe w dziedzinach, którymi zajmuje się dyrekcja generalna; doświadczenie w organizacji i zarządzaniu jednostką zajmującą się analizami i dokumentacją prawną będzie w szczególności brane pod uwagę,

               —

               posiadać gruntowną znajomość jednego z języków urzędowych Wspólnot Europejskich oraz satysfakcjonującą drugiego języka urzędowego Wspólnot Europejskich. Z uwagi na charakter służby konieczna jest dobra znajomość języka francuskiego.

         ZGŁASZANIE KANDYDATUR
   Kandydatury na to stanowisko należy zgłaszać wyłącznie za pośrednictwem poczty elektronicznej do Trybunału Sprawiedliwości, na adres: DG-BRD-CURIA@curia.europa.eu najpóźniej do dnia 31 sierpnia 2008 r., do godziny 13.00. Do zgłoszeń należy dołączyć szczegółowy życiorys wraz ze wszystkimi koniecznymi dokumentami.
   Luksemburg, dnia 17 czerwca 2008 r.


title: Sprawa T-228/16: Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2016 r. – Haverkamp/EUIPO – Sissel (Wzór powierzchni plaży żwirowej)

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/43

         Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2016 r. – Haverkamp/EUIPO – Sissel (Wzór powierzchni plaży żwirowej)
   (Sprawa T-228/16)
   (2016/C 243/48)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Reinhard Haverkamp (Kindberg, Austria) (przedstawiciel: adwokat A. Waldenberger)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sissel GmbH (Bad Dürkheim, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego wzoru: Reinhard Haverkamp

      Sporny wzór: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską wzoru „Wzór powierzchni plaży żwirowej” – międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską nr DM/072198–0001

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 lutego 2016 r. w sprawie R 2619/2014-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania w sprawie skargi oraz kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą oraz postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru przed EUIPO.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 5 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               Naruszenie art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa C-319/07 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba w powiększonym składzie) wydanego w dniu 23 kwietnia 2007 r. w sprawie T-30/03 Specialarbejderforbundet i Danmark (SID) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 11 lipca 2007 r. przez 3F, dawniej Specialarbejderforbundet i Danmark (SID)

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/27

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba w powiększonym składzie) wydanego w dniu 23 kwietnia 2007 r. w sprawie T-30/03 Specialarbejderforbundet i Danmark (SID) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 11 lipca 2007 r. przez 3F, dawniej Specialarbejderforbundet i Danmark (SID)
   (Sprawa C-319/07 P)
   (2007/C 211/49)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: 3F, dawniej Specialarbejderforbundet i Danmark (SID) (przedstawiciele: A. Bentley, barrister oraz adwokat A. Worsøe)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich, Królestwo Danii, Królestwo Norwegii
   Żądania wnoszącego odwołanie
   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 kwietnia 2007 r. w sprawie T-30/03 Specialarbejderforbundet i Danmark przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich;

               —

               uznanie skargi wniesionej w sprawie T-30/03 za dopuszczalną;

               —

               w każdym razie, obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie stwierdza, że kwestionowane postanowienie powinno zostać uchylone z następujących powodów:

               1.

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo, powołując się na wyrok w sprawie C-67/96 Albany w celu stwierdzenia, że wnoszący odwołanie nie mógł opierać się na swojej pozycji konkurencyjnej przy negocjowaniu porozumień zbiorowych w celu ustalenia, że sprawa ta dotyczyła go indywidualnie.

               2.

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo, stwierdzając, że wnoszący odwołanie nie mógł powoływać się na aspekty społeczne w celu wykazania, że sprawa ta dotyczyła go indywidualnie.

               3.

               Sąd Pierwszej Instancji niewłaściwie zastosował orzecznictwo w sprawach Plaumann oraz ARE, stwierdzając, że sprawa nie może dotyczyć indywidualnie wnoszącego odwołanie jedynie z powodu tego, że sporna pomoc przekazywana jest beneficjentom poprzez obniżenie żądań płacowych marynarzy korzystających ze zwolnienia od podatku dochodowego.

               4.

               Sąd Pierwszej Instancji niewłaściwie zastosował także orzecznictwo w sprawach Van der Kooy i CIRFS, stwierdzając, że przepisy podatkowe nie miały wpływu na własne interesy wnoszącego odwołanie jako negocjatora.


title: Sprawa T-309/12 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 5 lipca 2013 r. — Zweckverband Tierkörperbeseitigung przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wypłata składek na rzecz stowarzyszenia prawa publicznego — Pomoc państwa — Obowiązek odzyskania — Wniosek o zawieszenie wykonania — Pilny charakter)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/42

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 5 lipca 2013 r. — Zweckverband Tierkörperbeseitigung przeciwko Komisji
   (Sprawa T-309/12 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wypłata składek na rzecz stowarzyszenia prawa publicznego - Pomoc państwa - Obowiązek odzyskania - Wniosek o zawieszenie wykonania - Pilny charakter)
   2013/C 260/74
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Zweckverband Tierkörperbeseitigung in Rheinland-Pfalz, im Saarland, im Rheingau-Taunus-Kreis und im Landkreis Limburg-Weilburg (Rivenich, Niemcy) (przedstawiciel: A. Kerkmann, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Sauer i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Saria Bio Industries AG & Co. KG (Selm, Niemcy), SecAnim GmbH (Lünen, Niemcy) oraz Knochen- und Fett-Union (KFU) GmbH (Selm) (przedstawiciele: U. Karpenstein i C. Johann, avocats)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.25051 — C 19/10 (ex NN 23/10) przyznanej przez Niemcy na rzecz Zweckverband Tierkörperbeseitigung in Rheinland-Pfalz, im Saarland, im Rheingau-Taunus-Kreis und im Landkreis Limburg-Weilburg (Dz.U. L 236, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-565/10: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 19 lipca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 91/271/EWG — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Artykuły 3, 4 i 10 — Systemy zbierania — Wtórne oczyszczanie lub inne równie skuteczne oczyszczanie — Oczyszczalnie ścieków — Próbki reprezentatywne)

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/4

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 19 lipca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-565/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 91/271/EWG - Oczyszczanie ścieków komunalnych - Artykuły 3, 4 i 10 - Systemy zbierania - Wtórne oczyszczanie lub inne równie skuteczne oczyszczanie - Oczyszczalnie ścieków - Próbki reprezentatywne)
   2012/C 295/06
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik i M. Russo, avvocato dello Stato)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie art. 3, 4 i 10 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135, s. 40)

      Sentencja

               1)

               Nie wydając przepisów koniecznych w celu zapewnienia:

                           —

                           by aglomeracje Acri, Siderno, Bagnara Calabra, Bianco, Castrovillari, Crotone, Santa Maria del Cedro, Lamezia Terme, Mesoraca, Montebello Ionico, Motta San Giovanni, Reggio Calabria, Rende, Rossano, Scalea, Sellia Marina, Soverato, Strongoli (Kalabria), Cervignano del Friuli (Friuli-Wenecja Julijska), Frascati (Lacjum), Porto Cesareo, Supersano, Taviano (Apulia), Misterbianco i inne, Aci Catena, Adrano, Catania i inne, Giarre-Mascali-Riposto i inne, Caltagirone, Aci Castello, Acireale i inne, Belpasso, Gravina di Catania, Tremestieri Etneo, San Giovanni La Punta, Agrigento i jej przedmieścia, Porto Empedocle, Sciacca, Cefalù, Carini i ASI Palermo, Palermo i sąsiednich obszarów, Santa Flavia, Augusta, Priolo Gargallo, Carlentini, Scoglitti, Marsala, Messina 1, Messina i Messina 6 (Sycylia), których równoważna liczba mieszkańców wynosi ponad 15 000 i które odprowadzają ścieki do wód nieuznawanych za „obszary wrażliwe” w rozumieniu art. 5 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1137/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 października 2008 r., były wyposażone w systemy zbierania ścieków komunalnych zgodnie z art. 3 tej dyrektywy,

                           —

                           by w aglomeracjach Lanciano-Castel Frentano (Abruzja), Acri, Siderno, Bagnara Calabra, Castrovillari, Crotone, Montebello Ionico, Motta San Giovanni, Reggio Calabria, Rossano (Kalabria), Battipaglia, Benevento, Capaccio, Capri, Ischia, Casamicciola Terme, Forio, Massa Lubrense, Napoli Est, Vico Equense (Kampania), Trieste-Muggia-San Dorligo (Friuli-Wenecja Julijska), Albenga, Borghetto Santo Spirito, Finale Ligure, Imperia, Santa Margherita Ligure, Quinto, Rapallo, Recco, Riva Ligure (Liguria), Casamassima, Casarano, Porto Cesareo, San Vito dei Normanni, Supersano (Pulia), Misterbianco i innych, Scordia-Militello Val di Catania, Palagonia, Aci Catena, Giarre-Mascali-Riposto i innych, Caltagirone, Aci Castello, Acireale i innych, Belpasso, Gravina di Catania, Tremestieri Etneo, San Giovanni La Punta, Macchitella, Niscemi, Riesi, Agrigento i jej przedmieściach, Favara, Palma di Montechiaro, Menfi, Porto Empedocle, Ribera, Sciacca, Bagheria, Cefalù, Carini i ASI Palermo, Misilmeri, Monreale, Santa Flavia, Termini Imerese, Trabia, Augusta, Avola, Carlentini, Ragusa, Scicli, Scoglitti, Campobello di Mazara, Castelvetrano 1, Triscina Marinella, Marsala, Mazara del Vallo, Barcellona Pozzo di Gotto, Capo d’Orlando, Furnari, Giardini Naxos, Consortile Letojanni, Pace del Mela, Piraino, Roccalumera, Consortile Sant’Agata Militello, Consortile Torregrotta, Gioiosa Marea, Messina 1, Messina 6, Milazzo, Patti i de Rometta (Sycylia), których równoważna liczba mieszkańców wynosi ponad 15 000 i które odprowadzają ścieki do wód nieuznawanych za „obszary wrażliwe” w rozumieniu art. 5 dyrektywy 91/271, zmienionej rozporządzeniem nr 1137/2008, ścieki komunalne odprowadzane do systemów zbierania były poddawane oczyszczaniu zgodnemu z przepisami art. 4 ust. 1 i 3 tej dyrektywy, i

                           —

                           by oczyszczalnie ścieków komunalnych budowane w celu spełnienia wymogów przewidzianych w art. 4–7 dyrektywy 91/271, zmienionej rozporządzeniem nr 1137/2008, były projektowane, budowane, wykorzystywane i utrzymywane w sposób zapewniający wystarczającą wydajność we wszystkich normalnych warunkach klimatycznych miejsca, w jakim są one położone, oraz by oczyszczalnie ścieków były projektowane w sposób uwzględniający sezonowe zmiany obciążenia w aglomeracjach Lanciano-Castel Frentano (Abruzja), Acri, Siderno, Bagnara Calabra, Castrovillari, Crotone, Montebello Ionico, Motta San Giovanni, Reggio Calabria, Rossano (Kalabria), Battipaglia, Benevento, Capaccio, Capri, Ischia, Casamicciola Terme, Forio, Massa Lubrense, Napoli Est, Vico Equense (Kampania), Trieste-Muggia-San Dorligo (Friuli-Wenecja Julijska), Albenga, Borghetto Santo Spirito, Finale Ligure, Imperia, Santa Margherita Ligure, Quinto, Rapallo, Recco, Riva Ligure (Liguria), Casamassima, Casarano, Porto Cesareo, San Vito dei Normanni, Supersano (Pulia), Misterbianco i innych, Scordia-Militello Val di Catania, Palagonia, Aci Catena, Giarre-Mascali-Riposto i innych, Caltagirone, Aci Castello, Acireale i innych, Belpasso, Gravina di Catania, Tremestieri Etneo, San Giovanni La Punta, Macchitella, Niscemi, Riesi, Agrigento i jej przedmieściach, Favara, Palma di Montechiaro, Menfi, Porto Empedocle, Ribera, Sciacca, Bagheria, Cefalù, Carini i ASI Palermo, Misilmeri, Monreale, Santa Flavia, Termini Imerese, Trabia, Augusta, Avola, Carlentini, Ragusa, Scicli, Scoglitti, Campobello di Mazara, Castelvetrano 1, Triscina Marinella, Marsala, Mazara del Vallo, Barcellona Pozzo di Gotto, Capo d’Orlando, Furnari, Giardini Naxos, Consortile Letojanni, Pace del Mela, Piraino, Roccalumera, Consortile Sant’Agata Militello, Consortile Torregrotta, Gioiosa Marea, Messina 1, Messina 6, Milazzo, Patti i Rometta (Sycylia),

                     Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 3, art. 4 ust. 1 i 3 oraz art. 10 dyrektywy 91/271, zmienionej rozporządzeniem nr 1137/2008.

               2)

               Condenar en costas a la República Italiana.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa T-156/08 P: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 marca 2009 r. – R przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy na okres próbny — Sprawozdanie z okresu próbnego — Brak działania będącego podstawą skargi — Termin na wniesienie skargi — Przekroczenie terminu)

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/18

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 marca 2009 r. – R przeciwko Komisji
   (Sprawa T-156/08 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy na okres próbny - Sprawozdanie z okresu próbnego - Brak działania będącego podstawą skargi - Termin na wniesienie skargi - Przekroczenie terminu)
   2009/C 102/28
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: R (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat Y. Minatchy)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 19 lutego 2008 r. w sprawie F-49/07 R przeciwko Komisji (jeszcze nieopublikowanego w Zbiorze) zmierzające do uchylenia tego postanowienia.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               R pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Komisję w postępowaniu odwoławczym.

      (1)  Dz.U C 171 z 5.7.2008.


title: Sprawa T-508/12: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2012 r. — Automobile Association przeciwko OHIM — Duncan Petersen Publishing (Segregatory)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/64

         Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2012 r. — Automobile Association przeciwko OHIM — Duncan Petersen Publishing (Segregatory)
   (Sprawa T-508/12)
   2013/C 26/126
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Automobile Association Ltd (St. Helier, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: N. Walker, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Duncan Petersen Publishing Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 września 2012 r. w sprawie R 172/2011-3 i przekazanie sprawy do OHIM w celu ponownego jej rozpatrzenia; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: wzór dla „segregatorów” — zarejestrowany wzór wspólnotowy nr 11121404-0001

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Duncan Petersen Publishing Ltd

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego: strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: strona skarżąca wniosła o unieważnienie prawa do zarejestrowanego wzoru wspólnotowego na podstawie art. 4–9 rozporządzenia Rady nr 6/2002

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 8 rozporządzenia Rady nr 6/2002;

               —

               naruszenie art. 8 ust. 2 w związku z art. 62 rozporządzenia Rady nr 6/2002; oraz

               —

               naruszenie art. 25 ust. 1 lit. a) w związku z art. 3 lit. a) rozporządzenia Rady nr 6/2002.


title: Sprawa C-106/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 18 grudnia 2008 r. w sprawach połączonych T-211/04 i T-215/04 Rząd Gibraltaru i Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 18 marca 2009 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/22

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 18 grudnia 2008 r. w sprawach połączonych T-211/04 i T-215/04 Rząd Gibraltaru i Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 18 marca 2009 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-106/09 P)
   2009/C 141/41
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: R. Lyal, V. Di Bucci, N. Khan, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Rząd Gibraltaru, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Królestwo Hiszpanii

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba w składzie powiększonym) z dnia 18 grudnia 2008 r., doręczonego Komisji w dniu 5 stycznia 2009 r., w sprawach połączonych T-211/04 i T-215/04 Rząd Gibraltaru i Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji;

               —

               oddalenie skarg o stwierdzenie nieważności wniesionych przez Rząd Gibraltaru i Zjednoczone Królestwo; oraz

               —

               obciążenie Rządu Gibraltaru i Zjednoczonego Królestwa kosztami postępowania;

         ewentualnie o:

               —

               przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania; oraz

               —

               rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja utrzymuje, że zaskarżony wyrok należy uchylić z następujących względów:
   Sąd Pierwszej Instancji błędnie ocenił stosunek między art. 87 ust. 1 WE a kompetencjami państw członkowskich w sprawach podatkowych;
   Sąd Pierwszej Instancji błędnie zinterpretował i zastosował art. 87 ust. 1 WE, wprowadzając nieuzasadnione ograniczenia w odniesieniu do oceny działań stanowiących rzekomo pomoc państwa;
   Sąd Pierwszej Instancji błędnie zinterpretował i zastosował art. 87 ust. 1 WE, wprowadzając nieuzasadnione ograniczenia wykonywania uprawnień w zakresie kontroli, związanych z określaniem powszechnego lub „normalnego” systemu podatkowego;
   Sąd Pierwszej Instancji błędnie zinterpretował i zastosował art. 87 ust. 1 WE, uznając, że powszechny lub „normalny” system podatkowy może być wynikiem stosowania różnych technik opodatkowania do różnych podatników;
   Sąd Pierwszej Instancji błędnie zinterpretował i zastosował art. 87 ust. 1 WE, uznając, że Komisja nie wskazała powszechnego lub „normalnego” systemu podatkowego ani nie dokonała wymaganej oceny, by wykazać, że rozpatrywane środki miały charakter selektywny;
   Sąd Pierwszej Instancji błędnie zinterpretował i zastosował art. 87 ust. 1 WE, jako że nie zbadał trzech wskazanych w zaskarżonej decyzji kryteriów selektywności.


title: Sprawa T-282/14: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – Bayer MaterialScience przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/34

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2014 r. – Bayer MaterialScience przeciwko Komisji
   (Sprawa T-282/14)
   2014/C 223/38
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Bayer MaterialScience AG (Leverkusen, Niemcy) (przedstawiciele: C. Arhold, N. Wimmer, F. Wesche, L. Petersen i T. Woltering, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz ograniczenia „dopłaty EEG” (dopłaty przeznaczonej na finansowanie źródeł energii odnawialnej w Niemczech) w przypadku odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)];

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 TFUE ust. 1 i art. 108 TFUE poprzez błędne zakwalifikowanie systemu szczególnych wypłat wyrównawczych

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że decyzja o wszczęciu postępowania została wydana z naruszeniem art. 107 ust. 1 i art. 108 TFUE a także art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (1), ponieważ przewidziane w Gesetz für den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej: „EEG”) dopłaty EEG nie stanowią przyznania zasobów państwowych, a ograniczenie tych dopłat w przypadku odbiorców energochłonnych nie stanowi rezygnacji z uzyskania takich zasobów.

                           —

                           W związku z tym strona skarżąca twierdzi, że przeprowadzając badanie ww. środków Komisja zastosowała kryteria, które są niezgodne z zasadami określonymi w dotychczasowym orzecznictwie. W szczególności całkowicie pominęła kryterium, które w myśl dotychczasowego orzecznictwa jest konieczne do zakwalifikowania jako zasobów państwowych, a które jest związane z konkretnymi uprawnieniami organów państwowych do dysponowania rozpatrywanymi środkami i uznała za wystarczające to, że ustawodawca krajowy wywiera wpływ na przepływy pieniężne pomiędzy podmiotami prywatnymi, a organy regulacyjne kontrolują to, czy te podmioty spełniają określone w przepisach prawa wymogi.

                           —

                           Następnie strona skarżąca twierdzi, że Komisja jest związana swą decyzją, w której uznała, iż EEG 2000 nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, gdyż nie wiąże się z przeniesieniem zasobów państwowych i dlatego dopuściła się naruszenia prawa uznając EEG 2012 za wprowadzoną z naruszeniem prawa nową pomoc.

                           —

                           Ponadto Komisja nie przeprowadziła wystarczającej analizy i dlatego nie mogła ustalić, że system szczególnych wypłat wyrównawczych dla odbiorców energochłonnych jest uzasadniony celem, charakterem i wewnętrzną strukturą EEG 2012 i dlatego nie przysparza selektywnych korzyści.

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie art. 108 ust. 1 TFUE oraz art. 18 i 19 rozporządzenia nr 659/1999 ze względu na niezaproponowanie odpowiednich środków

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że badając EEG 2012 Komisja powinna była w każdym razie przeprowadzić przewidziane w art. 108 ust. 1 TFUE i art. 17-19 rozporządzenia nr 659/1999 postępowanie dotyczące pomocy istniejącej i winna była przed wszczęciem formalnego postępowania wyjaśniającego zaproponować Republice Federalnej Niemiec odpowiednie środki, zamiast poprzez zakwalifikowanie EEG 2012 jako nowej niezgłoszonej pomocy narażać podmioty gospodarcze na znaczne ryzyko ekonomiczne

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie prawa do bycia wysłuchanym

                           —

                           Skarżące twierdzą, że Komisja winna była w każdym razie przed wydaniem decyzji o takiej wadze prawnej wysłuchać ich stanowisk.

               4.

               Zarzut czwarty: niewystarczające uzasadnienie

                           —

                           Wreszcie strona skarżąca podnosi, że decyzja o wszczęciu postępowania nie została w wystarczający sposób uzasadniona.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. L 083, 27.3.1999, s.1).


title: Sprawa C-6/15: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Belgia) – TNS Dimarso NV/Vlaams Gewest (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne na usługi — Dyrektywa 2004/18/WE — Artykuł 53 ust. 2 — Kryteria udzielania zamówienia — Najkorzystniejsza ekonomicznie oferta — Metoda oceny — Zasady określania wagi — Obowiązek wskazania przez instytucję zamawiającą w ogłoszeniu o zamówieniu wagi kryteriów zamówienia — Zakres obowiązku)

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Belgia) – TNS Dimarso NV/Vlaams Gewest
   (Sprawa C-6/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne na usługi - Dyrektywa 2004/18/WE - Artykuł 53 ust. 2 - Kryteria udzielania zamówienia - Najkorzystniejsza ekonomicznie oferta - Metoda oceny - Zasady określania wagi - Obowiązek wskazania przez instytucję zamawiającą w ogłoszeniu o zamówieniu wagi kryteriów zamówienia - Zakres obowiązku))
   (2016/C 335/11)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: TNS Dimarso NV

      Strona pozwana: Vlaams Gewest

      Sentencja

   Artykuł 53 ust. 2 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi w świetle zasady równego traktowania i wynikającego z niej obowiązku przejrzystości należy interpretować w ten sposób, że przy zamówieniu publicznym na usługi, które ma być udzielone na podstawie kryterium oferty najkorzystniejszej ekonomicznie z punktu widzenia instytucji zamawiającej, owa instytucja nie musi podać do wiadomości potencjalnych oferentów w ogłoszeniu o zamówieniu lub specyfikacji warunków zamówienia dotyczących przetargu na to zamówienie metody oceny stosowanej przez instytucję zamawiającą w celu konkretnego ocenienia i sklasyfikowania ofert. Metoda ta nie może natomiast skutkować zmianą kryteriów udzielenia zamówienia ani ich wagi.

      (1)  Dz.U. C 118 z 13.4.2015.


title: Sprawa C-450/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 30 maja 2013 r. w sprawie T-396/11 ultra air GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 12 sierpnia 2013 r. przez Donaldson Filtration Deutschland GmbH

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 30 maja 2013 r. w sprawie T-396/11 ultra air GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 12 sierpnia 2013 r. przez Donaldson Filtration Deutschland GmbH
   (Sprawa C-450/13 P)
   2013/C 313/21
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Donaldson Filtration Deutschland GmbH (przedstawiciele: adwokaci N. Siebertz, M. Teworte-Vey i A. Renverts)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), ultra air GmbH

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 30 maja 2013 r. w sprawie T-396/11 i w konsekwencji oddalenie skargi ultra air GmbH o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 maja 2011 w sprawie R 374/2010-4;

               —

               obciążenie air GmbH kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie od wyżej wspomnianego wyroku Sądu zostało uzasadnione zasadniczo w następujący sposób:

               1)

               Niedokonanie oceny zarzutu nadużycia prawa jako ogólnego konceptu prawnego
               W zaskarżonym wyroku Sąd, stosując w niewłaściwy sposób orzecznictwo Trybunału, naruszył prawo nie uwzględniając faktu, iż ogólny koncept prawny, jakim jest zarzut nadużycia prawa, który dopuszcza i stawia wymóg oceny okoliczności danego przypadku, powinien być przestrzegany również we wspólnotowym prawie znaków towarowych. W przeciwieństwie do tego Sąd ograniczył się do stwierdzenia, że postępowanie na podstawie art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 56 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) jest rodzajem skargi powszechnej i w konsekwencji nie przeprowadził on oceny szczegółowego stanu faktycznego niniejszej sprawy.
               Sąd pominął w tym zakresie fakt, że chociaż prawodawca określił postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku na podstawie art. 56 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 jako rodzaj skargi powszechnej, to nie stoi to jednak na przeszkodzie uwzględnieniu zarzutu naruszenia prawa jako ogólnie obowiązującego konceptu prawnego, który należy przestrzegać również w prawie wspólnotowym.
               W istocie fakt wykluczenia wniosków stanowiących nadużycie prawa nie równa się z ustanowieniem obowiązku faktycznego wykazania przez wnioskującego o unieważnienie prawa do znaku interesu prawnego i w konsekwencji nie skutkuje tym, że legitymacja procesowa zostaje ograniczona poprzez nałożenie określonych dodatkowych wymogów. Ponadto fakt, iż prawodawca określił postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku jako postępowanie, które jest wszczynane na wniosek oraz fakt, iż właściwie nie ma możliwości unieważnienia prawa do zarejestrowanego znaku towarowego z urzędu przemawia na korzyść stosowności zarzutu nadużycia prawa w kontekście art. 56 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009.

               2)

               Niedokonanie oceny konkretnych okoliczności niniejszej sprawy.
               Ze względu na to, iż Sąd odmówił stronie wnoszącej odwołanie uwzględnienia zarzutu nadużycia prawa jako ogólnie obowiązującego konceptu, nie zbadał on konkretnych okoliczności niniejszej sprawy ukazujących, że przedstawiony przez ultra air wniosek o unieważnienie prawa do znaku towarowego „ultrafilter internationl” (wspólnotowego znaku towarowego nr 001121839) był wyrazem nadużycia prawa.
               W istocie, sama używając sporny znak towarowy, wnioskująca o unieważnienie prawa do znaku zamierza wykorzystać renomę kwestionowanego przez siebie znaku towarowego wprowadzając świadomie właściwy krąg odbiorców w błąd oraz stwrzyć fałszywe wrażenie, że wpisywał się on w tradycję cieszącego się renomą poprzednika strony wnoszącej odwołanie.
               Ponadto Sąd zbadał w niewystarczający sposób rolę osoby zarządzającej ultra air GmbH jako wnioskującej o unieważnienie prawa do znaku towarowego „ultrafilter international” (wspólnotowego znaku towarowego nr 001121839), osoby, która w trakcie jej zatrudnienia u strony wnoszącej odwołanie była sama osobiście odpowiedzialna za czynności związane z postępowaniem rejestracyjnym znaku towarowego, który obecnie kwestionuje. Złożyła ona osobiście wszystkie dokumenty, które należało przedstawić w kontekście postępowania rejestracyjnego celem wykazania obecności tego znaku towarowego na rynku. Dokumenty te zostały nawet częściowo przez nią samą sporządzone i leżały w zakresie jej kompetencji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Wersja ujednolicona) (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Przydzielenie sędziów do izb

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/16

      PRZYDZIELENIE SĘDZIÓW DO IZB

   (2004/C 201/34)
   W następstwie objęcia stanowiska przez Panią sędzie Trstenjak, Sąd Pierwszej Instancji, podczas Zgromadzenia ogólnego w dniu 8 lipca 2004 r. postanowił w następujący sposób zmienić decyzję Zgromadzenia ogólnego z dnia 13 maja 2004 r. w sprawie przydzielenia sędziów do izb:
   Na okres od 8 lipca 2004 r. do 31 sierpnia 2004 r. przydziela się
   do pierwszej izby, obradującej w składzie trzech sędziów:
   Pana Vesterdorfa, Prezesa, Pana Mengozziego, Panią Martins Ribeiro, Panią Labucką oraz Panią Trstenjak, sędziów;
   do pierwszej izby w składzie powiększonym, obradującej w składzie pięciu sędziów:
   Pana Vesterdorfa, Prezesa, Pana Mengozziego, Panią Martins Ribeiro, Panią Labucką oraz Panią Trstenjak, sędziów;
   W odniesieniu do spraw, w których przed dniem 8 lipca 2004 r. została zakończona procedura pisemna i w których w ramach procedury ustnej istniał obowiązek przeprowadzenia rozprawy lub została ona już wyznaczona, pierwsza izba, obradująca w składzie trzech sędziów, oraz pierwsza izba w składzie powiększonym, obradująca w składzie pięciu sędziów, obradują nadal w dotychczasowym składzie dla celów procedury ustnej, podczas narady oraz przy wydaniu wyroku.


title: Sprawa T-404/16: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2016 r. – Galletas Gullon/EUIPO – O2 Holdings (kształt opakowania)

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/42

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2016 r. – Galletas Gullon/EUIPO – O2 Holdings (kształt opakowania)
   (Sprawa T-404/16)
   (2016/C 343/56)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Galletas Gullon, SA (Aguilar de Campoo, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Escudero Pérez)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: O2 Holdings Ltd (Slough, Zjednoczone Królestwa)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy (kształt opakowania) – unijny znak towarowy nr 3 408 424

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 maja 2016 r. w sprawie R 1613/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą, w razie dopuszczenia jej do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-81/08: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. — Ketselidou przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Skarga — Wyrok sądu wspólnotowego — Nowa okoliczność istotna dla sprawy — Brak)

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/35

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 czerwca 2009 r. — Ketselidou przeciwko Komisji
   (Sprawa F-81/08) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Skarga - Wyrok sądu wspólnotowego - Nowa okoliczność istotna dla sprawy - Brak)
   2009/C 193/59
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Zoe Ketselidou (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: S. A. Pappas, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji o oddaleniu wniosku skarżącej w sprawie zmiany sposobu obliczania lat służby uprawniających do emerytury, które należałoby uwzględnić podczas przeniesienia do systemu wspólnotowego uprawnień nabytych w Grecji.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Z. Ketselidou ponosi całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008, s. 59.


title: Sprawy połączone T-534/12 i T-535/12: Wyrok Sądu z dnia 26 marca 2014 r. – Still przeciwko OHIM (Fleet Data Services) [Wspólnotowy znak towarowy  — Zgłoszenia graficznych wspólnotowych znaków towarowych Fleet Data Services i Truck Data Services  — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji  — Charakter opisowy  — Brak charakteru odróżniającego  — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009  — Prawo do bycia wysłuchanym  — Artykuł 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/33

         Wyrok Sądu z dnia 26 marca 2014 r. – Still przeciwko OHIM (Fleet Data Services)
   (Sprawy połączone T-534/12 i T-535/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenia graficznych wspólnotowych znaków towarowych Fleet Data Services i Truck Data Services - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009])
   2014/C 142/42
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Still GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Waller)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Poch, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Dwie skargi wniesione na dwie decyzje Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 września 2012 r. (sprawa R 130/2012-1 i sprawa R 4/2012-1) dotyczące rejestracji, po pierwsze, oznaczenia graficznego Fleet Data Services i po drugie, oznaczenia graficznego Truck Data Services jako wspólnotowych znaków towarowych.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Still GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 2.2.2013.


title: Sprawa T-434/05: Skarga wniesiona w dniu  6 grudnia 2005 r.  — Gateway przeciwko OHIM

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/40

         Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2005 r. — Gateway przeciwko OHIM
   (Sprawa T-434/05)
   (2006/C 60/78)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Gateway Inc. (Irvine, USA) [Przedstawiciele: C. Jones, P. Massey, Solicitors]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Fujitsu Siemens Computers GmbH (Monachium, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM nr 1068/2004 z dnia 14 września 2005 r. (sprawa R 1068/2004-1) i uwzględnienie w całości wniesionego przez skarżącą sprzeciwu wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego (zgłoszenie nr 2 190 627) w postępowaniu w sprawie sprzeciwu nr B 502 148 oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Fujitsu Siemens Computers GmbH

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „ACTIVY Media Gateway” dla towarów i usług zaliczanych do klas 9, 35, 38 i 42 — zgłoszenie nr 2 190 627
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Krajowe i wspólnotowe słowne i graficzne znaki towarowe „GATEWAY”, „GATEWAY 2000”, „GATEWAY.NET”, „GATEWAY PROFILE” i „GATEWAY ASTRO” dla towarów i usług zaliczanych do klas 9, 16, 35, 36, 37 i 38

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na to, że Izba Odwoławcza nieprawidłowo zdefiniowała właściwych konsumentów i dokonała błędnej oceny zgłoszonego znaku. Dalej skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę renomy wcześniejszych znaków oraz ich powszechnej znajomości i że wbrew twierdzeniom Izby Odwoławczej znaki wcześniejsze są podobne do znaku zgłoszonego.


title: Wykreślenie sprawy C-136/05

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/33

         Wykreślenie sprawy C-136/05 (1)

   (2006/C 60/70)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 7 grudnia 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-136/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.5.2005.


title: Sprawa C-528/10: Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/21

         Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-528/10)
   ()
   2011/C 30/35
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Zavvos i H. Støvlbæk)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o:

               —

               stwierdzenie, że nie podejmując koniecznych środków przy stosowaniu pierwszego pakietu dla kolei, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 6 ust. 2–5 i art. 11 dyrektywy 2001/14/WE (1) oraz art. 30 ust. 1, 4 i 5 tejże dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   (i)
         Niezastosowanie systemu zachęt w celu zmniejszenia kosztów zapewnienia infrastruktury i opłat za dostęp

   Komisja utrzymuje, że Republika Grecka, nie przedstawiając wystarczającego uzasadnienia, nie podjęła środków koniecznych do rzeczywistego stosowania do zarządców infrastruktury systemu zachęt w celu zmniejszenia kosztów zapewnienia infrastruktury i wysokości opłat za dostęp i tym samym naruszyła zobowiązania, które na niej ciążą na podstawie art. 6 ust. 2–5 dyrektywy 2001/14/WE.
   (ii)
         Niewprowadzenie systemu poprawy wyników

   Ponadto Komisja podnosi, że Republika Grecka, nie przedstawiając wystarczającego uzasadnienia, nie podjęła koniecznych środków i nie ustanowiła oficjalnie zbioru mechanizmów w celu zapewnienia stworzenia i stosowania systemu poprawy wyników mającego na celu zminimalizowanie zakłóceń i poprawę wyników sieci kolejowej w Grecji, i w związku z tym naruszyła zobowiązania, które na niej ciążą na podstawie art. 11 dyrektywy 2001/14/WE.
   (iii)
         Nieustanowienie niezależnego organu kontrolnego i niezapewnienie możliwości stosowania przez niego sankcji

   Ponadto Komisja utrzymuje, że Republika Grecka, nie przedstawiając wystarczającego uzasadnienia, nie zagwarantowała ustanowienia organu kontrolnego odpowiedzialnego za sprawy transportu, który jest niezależny pod względem organizacyjnym, prawnym, decyzyjnym i w zakresie podejmowania decyzji finansowych od zarządców infrastruktury, organów pobierających opłaty, organów alokujących i wnioskodawców. Mówiąc dokładniej, krajowa rada kolei działa pod nadzorem ministerstwa transportu i komunikacji, które — jak wiadomo — wywiera decydujący wpływ na przedsiębiorstwo kolejowe TRAINOSE. Tego rodzaju sytuacja powoduje ewidentnie konflikt interesów, mając na uwadze pozycję pracowników publicznych jako członków organu kontrolnego, którzy muszą zapewnić, że konkurenci państwowego przedsiębiorstwa kolejowego nie będą traktowani w dyskryminacyjny sposób, podczas gdy jednocześnie w ramach swoich obowiązków kontrolnych muszą oni uwzględniać interesy handlowe przedsiębiorstwa kolejowego podlegającego nadzorowi wspomnianego powyżej ministerstwa. Wobec powyższego Komisja twierdzi, że Republika Grecka naruszyła zobowiązania, które na niej ciążą na podstawie art. 30 ust. 1 dyrektywy 2001/14/WE.
   Ponadto Komisja podnosi, że Republika Grecka, nie przedstawiając wystarczającego uzasadnienia, nie podjęła koniecznych środków w celu zapewnienia, żeby organ kontrolny miał możliwość nakładania sankcji w przypadkach odmowy dostarczenia informacji lub w celu naprawienia takich sytuacji. W szczególności Republika Grecka nie wydała decyzji, która definiuje rodzaj sankcji, kwotę grzywien i procedurę ich nakładania i ściągania, w związku z czym naruszyła ona zobowiązania, które na niej ciążą na podstawie art. 30 ust. 1, 4 i 5 dyrektywy 2001/14/WE.

      (1)  Dz.U. L 75 z 15.3.2001, s. 29.


title: Sprawa C-194/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 9 maja 2008 r. — Dr Susanne Gassmayr przeciwko Bundesministerin für Wissenschaft und Forschung

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 9 maja 2008 r. — Dr Susanne Gassmayr przeciwko Bundesministerin für Wissenschaft und Forschung
   (Sprawa C-194/08)
   (2008/C 197/13)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgerichtshof (Austria)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dr Susanne Gassmayr

      Strona pozwana: Bundesministerin für Wissenschaft und Forschung
   Pytania prejudycjalne

               1)

                           1.

                           Czy art. 11 pkt 1, 2 i 3 dyrektywy Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (1) wywołuje skutek bezpośredni?

                           2.

                           Czy w przypadku bezpośredniego skutku wymienionego przepisu, należy interpretować go w ten sposób, że w okresie zakazu pracy dotyczącego kobiet w ciąży lub w trakcie urlopu macierzyńskiego przysługuje prawo do zachowania wynagrodzenia dodatkowego z tytułu pełnionych dyżurów?

                           3.

                           Czy jest tak wówczas, gdy państwo członkowskie przyjmuje w kwestii „wynagrodzenia” rozstrzygnięcie systemowe w ten sposób, że wynagrodzenie to obejmuje zasadniczo cały dochód z pracy, jednakże z wyjątkiem tak zwanych (wymienionego w § 15 Gehaltsgesetz 1956, austriackiej ustawy z 1956 r. o wynagrodzeniach) dodatków za wykonaną służbę (związanych z wykonanymi zadaniami), takich jak sporny w niniejszej sprawie dodatek za dyżur w miejscu pracy?

               2)

               Czy wymieniony przepis powinien w przeciwnym razie — w przypadku, jeżeli nie ma on skutku bezpośredniego — zostać wdrożony przez państwa członkowskie w ten sposób, że pracownicy, która nie pełni dyżuru w miejscu pracy w trakcie obowiązywania zakazu pracy dotyczącego kobiet w ciąży lub w trakcie urlopu macierzyńskiego powinno przysługiwać prawo do zachowania dodatku z tytułu pełnienia takiego dyżuru?

      (1)  Dz.U. L 348, str. 1.


title: Sprawa T-550/15: Postanowienie Sądu z dnia 19 kwietnia 2016 r. – Portugalia/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — EFRG i EFRROW — Termin do wniesienia skargi — Rozpoczęcie biegu terminu — Przekroczenie terminu — Niedopuszczalność)

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/23

         Postanowienie Sądu z dnia 19 kwietnia 2016 r. – Portugalia/Komisja
   (Sprawa T-550/15) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - EFRG i EFRROW - Termin do wniesienia skargi - Rozpoczęcie biegu terminu - Przekroczenie terminu - Niedopuszczalność))
   (2016/C 200/33)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo, P. Estêvão i J. Saraiva de Almeida, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i A. Sauka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/1119 z dnia 22 czerwca 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 182, s. 39), w zakresie, w jakim wyłącza ona z finansowania określone wydatki poniesione przez Republikę Portugalską.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona poza kosztami własnymi również kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 389 z 23.11.2015.


title: Sprawa C-296/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Włochy) — Telecom Italia SpA przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze, Ministero delle Comunicazioni (Usługi telekomunikacyjne — Dyrektywa 97/13/WE — Artykuły 6, 11, 22 i 25 — Opłaty i należności mające zastosowanie do zezwoleń ogólnych i indywidualnych — Zobowiązanie nałożone na dawnego uprawnionego z tytułu prawa wyłącznego — Czasowe utrzymanie w mocy)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Włochy) — Telecom Italia SpA przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze, Ministero delle Comunicazioni
   (Sprawa C-296/06) (1)

   (Usługi telekomunikacyjne - Dyrektywa 97/13/WE - Artykuły 6, 11, 22 i 25 - Opłaty i należności mające zastosowanie do zezwoleń ogólnych i indywidualnych - Zobowiązanie nałożone na dawnego uprawnionego z tytułu prawa wyłącznego - Czasowe utrzymanie w mocy)
   (2008/C 92/07)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Telecom Italia SpA

      Strona pozwana: Ministero dell'Economia e delle Finanze, Ministero delle Comunicazioni
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio — Wykładnia art. 11, 22 i 25 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 97/13/WE z dnia 10 kwietnia 1997 r. w sprawie wspólnych postanowień ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji [zezwoleń] w dziedzinie usług telekomunikacyjnych (Dz.U. L 117, str. 15) — Możliwość nałożenia obciążeń i opłat innych niż przewidziane w dyrektywie
   Sentencja
   Artykuły 6, 11, 22 i 25 dyrektywy 97/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 kwietnia 1997 r. w sprawie wspólnych przepisów ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji [zezwoleń] w dziedzinie usług telekomunikacyjnych stoją na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie wymagało od operatora będącego dawnym uprawnionym z tytułu prawa wyłącznego w zakresie publicznych usług telekomunikacyjnych, który stał się posiadaczem ogólnego zezwolenia, ponoszenia takiego obciążenia finansowego, jak należność będąca przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym, odpowiadającego sumie wymaganej uprzednio w zamian za przyznanie tego prawa wyłącznego, przez rok po upływie ostatecznego terminu wyznaczonego na dokonanie transpozycji tej dyrektywy do prawa krajowego, tj. do dnia 31 grudnia 1998 r.

      (1)  Dz.U. C 224 z 16.9.2006.


title: Sprawa C-61/07: Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/18

         Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-61/07)
   (2007/C 95/32)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przekazując sprawozdania zawierającego informacje wymagane art. 3 ust. 2 decyzji nr 280/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. dotyczącej mechanizmu monitorowania emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz wykonania Protokołu z Kioto (1) wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy przywołanego przepisu;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wielkie Księstwo Luksemburga nie przekazało Komisji do dnia 15 marca 2005 r. sprawozdania zawierającego informacje przewidziane w art. 3 ust. 2 decyzji 280/2004, dotyczącego po pierwsze informacji w zakresie krajowych polityk i działań, które ograniczają i/lub redukują emisje gazów cieplarnianych przez źródła lub zwiększają ich usunięcie przez pochłaniacze, przedstawionych w układzie sektorowym dla każdego z gazów cieplarnianych, a po drugie krajowych przewidywań cieplarnianych zakresie emisji gazów cieplarnianych przez źródła i usuwania przez pochłaniacze przynajmniej dla lat 2005, 2010, 2015 i 2020, przedstawione w podziale na gazy i sektory.

      (1)  Dz.U L 49, str. 1.


title: Sprawa T-562/13: Wyrok Sądu z dnia 4 lutego 2016 r. – Isotis/Komisja (Klauzula arbitrażowa — Program ramowy na rzecz innowacji i konkurencyjności — Umowa REACH112 — Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki — Koszty kwalifikowalne)

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/29

         Wyrok Sądu z dnia 4 lutego 2016 r. – Isotis/Komisja
   (Sprawa T-562/13) (1)

   ((Klauzula arbitrażowa - Program ramowy na rzecz innowacji i konkurencyjności - Umowa REACH112 - Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki - Koszty kwalifikowalne))
   (2016/C 106/32)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Koinonia Tis Pliroforias Anoichti Stis Eidikes Anagkes – Isotis (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: S Skliris, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Di Paolo i S. Lejeune, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez E. Petritsi, następnie przez E. Roussou, adwokatów)

      Przedmiot

   Po pierwsze, wnioski oparte na art. 272 TFUE, zmierzające, tytułem żądania głównego, do uznania za bezzasadne żądania Komisji mającego na celu zwrot zaliczki w kwocie 47 197,93 EUR, wypłaconej skarżącej na podstawie umowy nr 238940 „REsponding to All Citizens needing Help (REACH112)”, zawartej między Wspólnotą Europejską a skarżącą, oraz pomocniczo – do uznania za bezzasadne żądania Komisji mającego na celu zwrot tej zaliczki w zakresie wydatków przedstawionych Komisji za pierwszy okres referencyjny projektu REACH112 w wysokości 13 821,12 EUR, jak również, po drugie, żądanie wzajemne mające na celu zasądzenie od skarżącej zwrotu zaliczki nienależnie wypłaconej w ramach tej umowy i zapłaty odsetek za zwłokę.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie żądań Koinonia Tis Pliroforias Anoichti Stis Eidikes Anagkes – Isotis mających na celu stwierdzenie, że skoro warunki ogólne szóstego programu ramowego nie mają zastosowania do rozpatrywanej umowy, Isotis nie jest odpowiedzialna za zapłatę odszkodowania ryczałtowego z tytułu tej umowy i że w związku z tym Komisja Europejska naruszyła tę umowę, wyrażając swój zamiar dochodzenia takiego odszkodowania.

               2)

               Wniosek Koinonia Tis Pliroforias Anoichti Stis Eidikes Anagkes – Isotis o stwierdzenie braku podstawy żądania zwrotu zaliczki, którą pobrała ona na podstawie umowy nr 238940 „REsponding to All Citizens needing Help (REACH112)”, zostaje uwzględniony w zakresie kosztów zgłoszonych przez nią w odniesieniu do pierwszego okresu referencyjnego projektu REACH112.

               3)

               Skarga wniesiona przez Koinonia Tis Pliroforias Anoichti Stis Eidikes Anagkes – Isotis zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               4)

               Żądanie Komisji dotyczące zasądzenia od Koinonia Tis Pliroforias Anoichti Stis Eidikes Anagkes – Isotis zwrotu zaliczki, którą pobrała ona na podstawie umowy nr 238940 „REsponding to All Citizens needing Help (REACH112)”, zostaje oddalone w zakresie kosztów zgłoszonych przez Isotis w odniesieniu do pierwszego okresu referencyjnego projektu REACH112.

               5)

               Zasądza się od Koinonia Tis Pliroforias Anoichti Stis Eidikes Anagkes – Isotis zapłatę na rzecz Komisji kwoty w wysokości 33 376,81 EUR, powiększonej o odsetki za zwłokę w wysokości 4 % rocznie począwszy od dnia 29 października 2013 r. aż do dnia zwrotu całej tej kwoty.

               6)

               Koinonia Tis Pliroforias Anoichti Stis Eidikes Anagkes – Isotis oraz Komisja Europejska ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 9 z 11.1.2014.


title: Sprawa T-109/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 grudnia 2007 r. — Vodafone España i Vodafone Group przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 2002/21/WE — Uwagi Komisji — Artykuł 7 dyrektywy 2002/21 — Niezaskarżalny akt — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/42

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 grudnia 2007 r. — Vodafone España i Vodafone Group przeciwko Komisji
   (Sprawa T-109/06) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 2002/21/WE - Uwagi Komisji - Artykuł 7 dyrektywy 2002/21 - Niezaskarżalny akt - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   (2008/C 51/78)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Vodafone España, SA (Madryt, Hiszpania) i Vodafone Group plc (Newbury, Berkshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Flynn, QC, E. McKnight i K. Fountoukakos-Kyriakakos, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Shotter i K. Mojzesowicz, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: Muñoz Pérez, abogado del Estado)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, jaka miała zostać zawarta w piśmie Komisji z dnia 30 stycznia 2006 r. skierowanym do Comisión del Mercado de las Telecomunicaciones na podstawie art. 7 ust. 3 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz.U. L 108, str. 33).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Vodafone España, SA i Vodafone Group plc pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

               3)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006.


title: Sprawa T-145/17: Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2017 r. – Kanyama/Rada

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/33

         Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2017 r. – Kanyama/Rada
   (Sprawa T-145/17)
   (2017/C 129/51)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Célestin Kanyama (La Gombe, Demokratyczna Repulika Konga) (przedstawiciel: O. Okito, avocat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia (UE) 2016/2230 wprowadzającego w życie decyzję Rady (WPZiB) 2016/2231 z dnia 12 grudnia 2016 r. wprowadzającą niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom naruszającym embargo na broń w odniesieniu do Demokratycznej Republiki Konga i zmieniającą decyzję 2010/788/WPZiB, w zakresie, w jakim rozporządzenie to dotyczy Célestina Kanyamy;

               —

               obciążenie Rady, poza jej własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą oraz wszystkich interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które są co do zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-139/17, Kibelisa/Rada lub do nich podobne.


title: Sprawa T-315/09: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 czerwca 2010 r. — Hoelzer przeciwko OHIM (SAFELOAD) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego SAFELOAD — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/38

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 czerwca 2010 r. — Hoelzer przeciwko OHIM (SAFELOAD)
   (Sprawa T-315/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego SAFELOAD - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2010/C 209/58
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Oliver Hoelzer (Remscheid, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Rother, J. Vogtmeier, P. Mes, C. Graf von der Groeben, J. Bühling, A. Verhauwen, J.M. Künzel, D. Jestaedt i M. Bergermann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 czerwca 2009 r. (sprawa R 1157/2008-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego SAFELOAD jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Oliver Hoelzer zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa C-259/06: Skarga wniesiona w dniu  14 czerwca 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/28

         Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-259/06)
   (2006/C 178/46)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Maidani i W. Wils, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nieprzyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/87/WE (1) z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego i zmieniającej dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, lub niepowiadamiając Komisji o przepisach ustanowionych w tym celu, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 11 sierpnia 2004 r.

      (1)  Dz.U. 2003, L 35, str. 1.


title: Sprawa T-339/04: Skarga wniesiona dnia 10 sierpnia 2004 r. przez Wanadoo S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/53

         Skarga wniesiona dnia 10 sierpnia 2004 r. przez Wanadoo S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-339/04)
   (2004/C 262/97)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 10 sierpnia 2004 r. do sekretariatu Sądu Pierwszej Instancji wpłynęło odwołanie przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, złożone przez spółkę Wanadoo S.A., z siedzibą w Issy-les-Moulineaux (Francja), którą reprezentują adwokaci: Hugues Calvet i Marie-Cécile Rameau.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 maja 2004 r. nakazującej skarżącej oraz wszystkim przedsiębiorstwom kontrolowanym przez nią bezpośrednio lub pośrednio podporządkowanie się kontroli na podstawie art. 20 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 1/2003 (1);

               —

               obciążenie Komisji kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swoich wniosków skarżąca wskazuje, że wydając zaskarżoną decyzję Komisja naruszyła obowiązek współpracy z władzami i sądami krajowymi zgodnie z art. 10 traktatu WE i rozporządzeniem Rady (WE) nr 1/2003. Według skarżącej, Komisja zataiła przez sądem krajowym, który zezwolił na tą kontrolę, okoliczność, że przed francuską Conseil de la concurrence (Rada Konkurencji) toczy się postępowanie w przedmiocie rzekomych naruszeń art. 82 traktatu WE przez skarżącą, jak również decyzję tej Conseil z dnia 11 maja 2004 r. Ponadto skarżąca uważa, że francuska Conseil de la concurrence pozostaje nadal właściwa do prowadzenia tego postępowania, a zatem Komisja nie miała prawa interweniować w tym postępowaniu.
   Skarżąca podnosi również, że zaskarżona decyzja narusza obowiązek bezstronnego zbadania wszystkich elementów istotnych w tej sprawie, obowiązek uzasadnienia, jak również zasadę proporcjonalności. W końcu też wskazuje na oczywiste naruszenie zasad oceny dowodów.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu, Dz.U. L 1 z 4.1.2003, str. 1-25.