title: Sprawa C-66/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 2 lutego 2022 r. – Infraestruturas de Portugaal, SA, Futrifer Indústrias Ferroviárias, SA/Toscca Equipamentos de Madeira Lda

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 2 lutego 2022 r. – Infraestruturas de Portugaal, SA, Futrifer Indústrias Ferroviárias, SA/Toscca Equipamentos de Madeira Lda

      (Sprawa C-66/22)
      (2022/C 207/17)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Supremo Tribunal Administrativo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Infraestruturas de Portugaal, SA, Futrifer Indústrias Ferroviárias, SA

         Druga strona postępowania: Toscca Equipamentos de Madeira Lda

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy podstawa wykluczenia przewidziana w art. 57 ust. 4 lit. d) dyrektywy 2014/24/UE (1) jest dziedziną zastrzeżoną dla decyzji instytucji zamawiającej?

                  2)

                  Czy ustawodawca krajowy może zastąpić w całości decyzję, którą instytucja zamawiająca powinna wydać zgodnie z art. 57 ust. 4 lit. d) dyrektywy 2014/24/UE, ogólną decyzją (skutkami ogólnej decyzji) urzędu ochrony konkurencji o zastosowaniu dodatkowej kary polegającej na zakazie udziału w postępowaniach o udzielenie zamówienia publicznego przez określony czas, wydaną w kontekście nałożenia grzywny za naruszenie reguł konkurencji?

                  3)

                  Czy decyzję instytucji zamawiającej dotyczącą „rzetelności” wykonawcy w świetle przestrzegania (lub nieprzestrzegania) przepisów prawa konkurencji poza konkretnym postępowaniem przetargowym należy rozumieć jako konieczność dokonania uzasadnionej oceny względnej zdolności tego wykonawcy, która stanowi szczególny przejaw prawa do dobrej administracji przewidzianego w art. 41 ust. 2 lit. [c)] Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

                  4)

                  Czy rozwiązanie przyjęte w prawie portugalskim poprzez art. 55 ust. 1 lit. f) CCP (2) – które uzależnia wykluczenie wykonawcy z postępowania o udzielenie zamówienia z powodu naruszenia reguł konkurencji popełnionego poza konkretnym postępowaniem o udzielenie zamówienia od decyzji wydanej przez urząd ochrony konkurencji w ramach zastosowania dodatkowej kary polegającej na zakazie ubiegania się o zamówienia publiczne, w którym to postępowaniu sam urząd ochrony konkurencji ocenia w tym kontekście stosowność podjętych środków naprawczych – można uznać za zgodne z prawem Unii, w szczególności z art. 57 ust. 4 lit. d) dyrektywy 2014/24/UE?

                  5)

                  Czy rozwiązanie przyjęte w prawie portugalskim poprzez art. 70 ust. 2 lit. g) CCP – które ogranicza możliwość wykluczenia oferty ze względu na istnienie poważnych przesłanek wskazujących na działania, porozumienia, praktyki lub informacje, mogące zakłócić reguły konkurencji, do konkretnego postępowania o udzielenie zamówienia, w którym praktyki te zostały stwierdzone – jest również zgodne z prawem Unii, w szczególności z art. 57 ust. 4 lit. d) dyrektywy 2014/24/UE?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).

         (2)  Código dos Contratos Públicos (kodeks zamówień publicznych).


title: Sprawa C-88/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 grudnia 2021 r. w sprawie T-71/21, QB/Komisja, wniesione w dniu 8 lutego 2022 r. przez QB

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/13

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 grudnia 2021 r. w sprawie T-71/21, QB/Komisja, wniesione w dniu 8 lutego 2022 r. przez QB
      (Sprawa C-88/22 P)
      (2022/C 207/18)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: QB (przedstawiciel: R. Wardyn, radca prawny)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku w całości,
                  a w konsekwencji

                              —

                              stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 6 kwietnia 2020 r. i 3 listopada 2020 r.
                              lub, przy braku takiego rozstrzygnięcia

                              —

                              przekazanie sprawy do Sądu celem wydania rozstrzygnięcia, oraz

                  —

                  obciążenie Komisji poniesionymi przez nią kosztami oraz kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi jeden zarzut, oparty na naruszeniu art. 4 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników i twierdzi, że Sąd:

                  —

                  popełnił błąd przy ustaleniu podstawowej działalności zawodowej wnoszącego odwołanie, jako że nie uwzględnił jego pracy świadczonej na rzecz państwa polskiego ani jego statusu sędziego;

                  —

                  popełnił błąd określając przesłanki „pracy wykonywanej dla innego państwa”;

                  —

                  nie uznał i nie wziął pod uwagę pracy wnoszącego odwołanie świadczonej na rzecz państwa polskiego ani jego statusu sędziego przy badaniu wyjątku dotyczącego „pracy wykonywanej dla innego państwa”.


title: Sprawa C-101/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 1 grudnia 2021 r. w sprawie T-546/20, Sopra Steria Benelux i Unisys Belgium/Komisja

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/14

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 1 grudnia 2021 r. w sprawie T-546/20, Sopra Steria Benelux i Unisys Belgium/Komisja
      (Sprawa C-101/22 P)
      (2022/C 207/19)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. André, M. Ilkova, O. Verheecke, pełnomocnicy)

         Inne strony postępowania: Sopra Steria Benelux, Unisys Belgium

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie pkt 52–57, 60, 61, 66, 68 i 69 zaskarżonego wyroku;

                  —

                  Oddalenie wniosku o stwierdzenie nieważności;

                  —

                  Obciążenie Sopra Steria Benelux i Unisys Belgium kosztami niniejszego postępowania przed Trybunałem i postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      W swoim odwołaniu Komisja podnosi trzy zarzuty.
      Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa, jakiego dopuścił się Sąd, uznając pismo stron skarżących w ramach postępowania w pierwszej instancji z dnia 10 lipca 2020 r. za „wyraźny wniosek” o uzyskanie uzasadnienia, które doprowadziło instytucję zamawiającą do nieuznania wybranej oferty za rażąco niską.
      Zarzut drugi dotyczy przeinaczenia okoliczności faktycznych poprzez błędną ocenę treści odpowiedzi udzielonej przez Komisję w dniu 20 lipca 2020 r.
      Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zakresu obowiązku uzasadnienia ciążącego na instytucji zamawiającej na mocy art. 296 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 170 ust. 3 rozporządzenia finansowego, gdy instytucja zamawiająca uznała, że wybrana oferta nie wydaje się rażąco niska.


title: Sprawa C-105/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 15 lutego 2022 – P.M. przeciwko Dyrektorowi lzby Administracji Skarbowej w Warszawie

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 15 lutego 2022 – P.M. przeciwko Dyrektorowi lzby Administracji Skarbowej w Warszawie
      (Sprawa C-105/22)
      (2022/C 207/20)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Naczelny Sąd Administracyjny

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: P.M.

         Strona pozwana: Dyrektor lzby Administracji Skarbowej w Warszawie

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i zasadę jednofazowości podatku akcyzowego jako podatku od faktycznej konsumpcji oraz zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie zastosowaniu przepisu krajowego takiego jak art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym w zakresie w jakim uniemożliwia on zwrot podatnikowi proporcjonalnie wyliczonej akcyzy z tytułu eksportu zarejestrowanego samochodu osobowego w stosunku do okresu jego użytkowania na terytorium kraju?


title: Sprawa C-106/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 15 lutego 2022 r. – Xella Magyarország Építőanyagipari Kft./Innovációs és Technológiai Miniszter

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 15 lutego 2022 r. – Xella Magyarország Építőanyagipari Kft./Innovációs és Technológiai Miniszter
      (Sprawa C-106/22)
      (2022/C 207/21)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnioskodawca: Xella Magyarország Építőanyagipari Kft.

         Organ administracji, do którego złożono wniosek: Innovációs és Technológiai Miniszter

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w świetle motywów 4 i 6 rozporządzenia (UE) 2019/452 ustanawiającego ramy monitorowania bezpośrednich inwestycji zagranicznych w Unii (1) oraz postanowień art. 4 ust. 2 TUE postanowienie art. 65 ust. 1 lit. b) TFUE należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono możliwość wprowadzenia uregulowania takiego jak § 85 a veszélyhelyzet megszűnésével összefüggő átmeneti szabályokról és a járványügyi készültségről szóló 2020. évi LVIII. törvény (ustawy LVIII z 2020 r. w sprawie przepisów przejściowych dotyczących zakończenia stanu alarmowego i kryzysu epidemiologicznego) oraz, w szczególności, takiego jak § 276 pkt 1, § 276 pkt 2 lit. a) i § 283 ust. 1 lit. b) tej ustawy?

                  2)

                  W razie udzielania odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie prejudycjalne, czy sama okoliczność, że Komisja wszczęła postępowanie w sprawie kontroli koncentracji, skorzystała z przysługujących jej kompetencji oraz zezwoliła na koncentrację w odniesieniu do łańcucha własności zagranicznego inwestora pośredniego, wyłącza możliwość wykonywania uprawnień decyzyjnych na podstawie mającego zastosowanie prawa państwa członkowskiego?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/452 z dnia 19 marca 2019 r. ustanawiające ramy monitorowania bezpośrednich inwestycji zagranicznych w Unii (Dz.U. 2019, L 79I, s. 1).


title: Sprawa C-107/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Amsterdam (Niderlandy) w dniu 16 lutego 2022 r. – X BV, Inspecteur van de Belastingdienst/Douane

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Amsterdam (Niderlandy) w dniu 16 lutego 2022 r. – X BV, Inspecteur van de Belastingdienst/Douane
      (Sprawa C-107/22)
      (2022/C 207/22)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Gerechtshof Amsterdam

         Strony w postępowaniu głównym

         Strony wnoszące środek odwoławczy: X BV, Inspecteur van de Belastingdienst/Douane

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy ogólną regułę interpretacji Nomenklatury Scalonej 2a (1) należy interpretować w ten sposób, że ma ona zastosowanie w stosunku do odrębnych części odbiornika satelitarnego, które to części po ich dopuszczeniu do swobodnego obrotu mają zostać zmontowane w kompletny odbiornik satelitarny i które zostały przetransportowane w jednym kontenerze oraz zgłoszone do dopuszczenia do swobodnego obrotu w tym samym dniu, w tej samej placówce celnej, przez tego samego zgłaszającego w jego własnym imieniu i na jego własny rachunek, na podstawie dwóch odrębnych zgłoszeń o dopuszczeniu do swobodnego obrotu, i które w chwili ich dopuszczenia do swobodnego obrotu są własnością dwóch przedsiębiorstw powiązanych?

                  2)

                  Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, to czy ogólną regułę interpretacji Nomenklatury Scalonej 2a należy wówczas interpretować w ten sposób, że ma ona również zastosowanie w stosunku do odrębnych części odbiornika satelitarnego, które zostały zgłoszone do dopuszczenia do swobodnego obrotu w tym samym dniu, w tej samej placówce celnej, przez tego samego zgłaszającego w jego własnym imieniu i na jego własny rachunek, co pozostałe części tego samego odbiornika satelitarnego, które zostały zgłoszone w ramach procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego, podczas gdy części te były w momencie dokonania zgłoszenia własnością dwóch przedsiębiorstw powiązanych i wszystkie te części mają po ich dopuszczeniu do swobodnego obrotu zostać zmontowane w kompletny odbiornik satelitarny?

         (1)  Załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, Dz.U. 1987, L 256, s. 1.


title: Sprawa C-115/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängige Schiedskommission Wien (Austria) w dniu 17 lutego 2022 r. – E.N.

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängige Schiedskommission Wien (Austria) w dniu 17 lutego 2022 r. – E.N.
      (Sprawa C-115/22)
      (2022/C 207/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Unabhängige Schiedskommission Wien

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnioskodawczyni: E.N.

         Uczestnicy postępowania: Nationale Anti-Doping Agentur Austria GmbH (NADA), Österreichischer Leichtathletikverband (ÖLV), Word Anti-Doping Agency (WADA)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy informacja, że określona osoba naruszyła określone przepisy antydopingowe i z powodu tego naruszenia zakazano jej uczestnictwa w zawodach (krajowych i międzynarodowych) stanowi „dane dotyczące zdrowia” w rozumieniu art. 9 rozporządzenia (UE) 2016/679 (1) (zwanego dalej „ogólnym rozporządzeniem o ochronie danych”)?

                  2)

                  Czy ogólne rozporządzenie o ochronie danych – w szczególności w świetle jego art. 6 ust. 3 akapit drugi – sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, które przewiduje opublikowanie nazwiska osoby, której dotyczy decyzja wydana przez Unabhängige Schiedskommission (niezależną komisję arbitrażową), okresu dyskwalifikacji i powodów orzeczenia tych środków, przy czym nie ma możliwości wyciągnięcia wniosków co do danych dotyczących zdrowia owej osoby? Czy w tym kontekście ma znaczenie okoliczność, że zgodnie z przepisami krajowymi zaniechanie opublikowania tych informacji wobec społeczeństwa może nastąpić jedynie wtedy, gdy osobą, której to dotyczy, jest sportowiec uprawiający sport rekreacyjnie, osoba małoletnia lub osoba, która przez ujawnienie informacji lub inne wskazówki istotnie przyczyniła się do wykrycia potencjalnych naruszeń przepisów antydopingowych?

                  3)

                  Czy ogólne rozporządzenie o ochronie danych – w szczególności w świetle zasad określonych w jego art. 5 ust. 1 lit. a) i c) – wymaga, aby w każdym przypadku przed opublikowaniem dokonywać wyważania z jednej strony interesów osobistych danej osoby naruszonych przez publikację, a z drugiej strony interesu społeczeństwa w uzyskaniu informacji o dopuszczeniu się przez sportowca naruszenia przepisów antydopingowych?

                  4)

                  Czy informacja o tym, że określona osoba dopuściła się określonego naruszenia przepisów antydopingowych i z tego powodu zawieszono jej uczestnictwo w zawodach (krajowych i międzynarodowych), stanowi przetwarzanie danych osobowych dotyczących wyroków skazujących oraz czynów zabronionych w rozumieniu art. 10 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych?

                  5)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie czwarte: czy utworzona na podstawie § 8 Anti-Doping-Bundesgesetz 2021 (austriackiej federalnej ustawy antydopingowej z 2021 r.) Unabhängige Schiedskommission (niezależna komisja arbitrażowa) jest władzą publiczną w rozumieniu art. 10 ogólnego rozporządzenia o ochronie danych?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1).


title: Sprawa C-122/22 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 8 grudnia 2021 r. w sprawie T-127/21, Dyson i in./Komisja, wniesione w dniu 18 lutego 2022 r. przez Dyson Ltd, Dyson Technology Ltd, Dyson Operations Pte Ltd, Dyson Manufacturing Sdn Bhd, Dyson Spain, SL, Dyson Austria GmbH, Dyson sp. z o.o., Dyson Ireland Ltd, Dyson GmbH, Dyson, Dyson Srl, Dyson Sweden AB, Dyson Denmark ApS, Dyson Finland Oy, Dyson BV

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/17

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 8 grudnia 2021 r. w sprawie T-127/21, Dyson i in./Komisja, wniesione w dniu 18 lutego 2022 r. przez Dyson Ltd, Dyson Technology Ltd, Dyson Operations Pte Ltd, Dyson Manufacturing Sdn Bhd, Dyson Spain, SL, Dyson Austria GmbH, Dyson sp. z o.o., Dyson Ireland Ltd, Dyson GmbH, Dyson, Dyson Srl, Dyson Sweden AB, Dyson Denmark ApS, Dyson Finland Oy, Dyson BV
      (Sprawa C-122/22 P)
      (2022/C 207/24)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Dyson Ltd, Dyson Technology Ltd, Dyson Operations Pte Ltd, Dyson Manufacturing Sdn Bhd, Dyson Spain, SL, Dyson Austria GmbH, Dyson sp. z o.o., Dyson Ireland Ltd, Dyson GmbH, Dyson, Dyson Srl, Dyson Sweden AB, Dyson Denmark ApS, Dyson Finland Oy, Dyson BV (przedstawiciele: E. Batchelor, T. Selwyn Sharpe i M. Healy, solicitors i avocats)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszących odwołanie

                  —

                  Uchylenie zaskarżonego wyroku w całości;

                  —

                  orzeczenie, że Komisja dopuściła się wystarczająco poważnego naruszenia prawa UE i przekazanie skargi o odszkodowanie do ponownego rozpoznania przez Sąd;

                  —

                  obciążenie Komisji własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Dysona w związku z postępowaniem odwoławczym oraz postępowaniem przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Po pierwsze, Sąd przeinaczył zarzuty prawne Dysona i nie przedstawił uzasadnienia. Zastrzeżenie Dysona odnosiło się jedynie do poważnego i oczywistego błędu Komisji, polegającego na wyborze metody testu, która oczywiście wykraczała poza przysługujący jej zakres uznania, a mianowicie metody zakładającej wykorzystanie podczas testu pustego pojemnika na kurz. Sąd nie ustosunkował się do tego zarzutu;
      Po drugie, Sąd błędnie zastosował orzecznictwo dotyczące wystarczająco poważnych naruszeń, nie przyznając decydującego znaczenia płynącego z niego wnioskowi, że Komisja naruszyła nieobjęty zakresem jej uznania wymóg przewidziany w art. 10 dyrektywy 2010/30;
      Po trzecie, Sąd błędnie zastosował przepisy prawa dotyczące wystarczająco poważnego naruszenia i błędnie ocenił dowody, uznając, że użyte w dyrektywie 2010/30 określenie „podczas użytkowania” jest źródłem trudności interpretacyjnych;
      Po czwarte, Sąd błędnie zastosował przepisy prawa dotyczące wystarczająco poważnego naruszenia, uznając, że użyte w dyrektywie 2010/30 określenie „podczas użytkowania” prowadzi do komplikacji regulacyjnych;
      Po piąte, Sąd błędnie zastosował przepisy prawa dotyczące wystarczająco poważnego naruszenia, uznając, że nie został popełniony poważny i oczywisty błąd w związku z naruszeniem przez Komisję podstawowej zasady równego traktowania;
      Po szóste, Sąd błędnie zastosował przepisy prawa dotyczące wystarczająco poważnego naruszenia, uznając, że nie został popełniony poważny i oczywisty błąd w związku z naruszeniem przez Komisję zasad dobrej administracji i starannego działania;
      Po siódme, Sąd błędnie zastosował przepisy prawa dotyczące wystarczająco poważnego naruszenia, uznając, że nie został popełniony poważny i oczywisty błąd w związku z naruszeniem przez Komisję podstawowej zasady swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej.


title: Sprawa C-132/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 25 lutego 2022 r. – BM, NP/Ministero dell'Istruzione, dell'Università e della Ricerca

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 25 lutego 2022 r. – BM, NP/Ministero dell'Istruzione, dell'Università e della Ricerca
      (Sprawa C-132/22)
      (2022/C 207/25)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BM, NP

         Strona przeciwna: Ministero dell'Istruzione, dell'Università e della Ricerca

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 45 ust. 1 i 2 TFUE oraz art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 492/2011 (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi takiemu jak przepis art. 1 ust. 655 ustawy nr 205/2017, zgodnie z którym dla celów udziału w postępowaniu dotyczącym wpisania na listy służące późniejszemu zawieraniu umów o nauczanie na czas nieokreślony i czas określony we włoskich instytucjach AFAM bierze się pod uwagę wyłącznie doświadczenie zawodowe zdobyte przez kandydatów w takich instytucjach krajowych, a nie również w instytucjach tego samego szczebla w innych państwach europejskich, zważywszy na szczególny cel rozpatrywanego postępowania, jakim jest zwalczanie zjawiska krajowej sytuacji niepewności zatrudnienia? W przypadku, gdyby Trybunał Sprawiedliwości nie uznał, że włoskie przepisy są sprzeczne in abstracto z ramami prawnymi Unii, czy środki przewidziane we włoskich przepisach można uznać za proporcjonalne in concreto do wspomnianego zamierzonego celu leżącego w interesie ogólnym?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (Dz.U. 2011, L 141, s. 1).


title: Sprawa C-143/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 1 marca 2022 r. – Association Avocats pour la défense des droits des étrangers (ADDE) i in./Ministre de l’Intérieur

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 1 marca 2022 r. – Association Avocats pour la défense des droits des étrangers (ADDE) i in./Ministre de l’Intérieur
      (Sprawa C-143/22)
      (2022/C 207/26)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Association Avocats pour la défense des droits des étrangers (ADDE), Association nationale d'assistance aux frontières pour les étrangers (ANAFE), Association de recherche, de communication et d’action pour l’accès aux traitements (ARCAT), Comité inter-mouvements auprès des évacués (CIMADE), Fédération des associations de solidarité avec tou-te-s les immigré-e-s (FASTI), Groupe d'information et de soutien des immigré.e.s (GISTI), Ligue des droits de l'homme (LDH), Le paria, Syndicat des avocats de France (SAF), SOS – Hépatites Fédération

         Strona pozwana: Ministre de l’Intérieur

         Pytanie prejudycjalne

      Czy w przypadku tymczasowego przywrócenia kontroli na granicach wewnętrznych, na warunkach określonych w rozdziale II tytułu III rozporządzenia (UE) 2016/399 (1), w stosunku do cudzoziemca przybywającego bezpośrednio z państwa będącego stroną układu podpisanego w Schengen w dniu 19 czerwca 1990 r. można wydać decyzję o odmowie wjazdu, w trakcie weryfikacji dokonywanej na wspomnianej granicy, na podstawie art. 14 tego rozporządzenia i bez zastosowania dyrektywy 2008/115/WE (2)?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. 2016, L 77, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. 2008, L 348, s. 98).


title: Sprawa C-148/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail de Liège (Belgia) w dniu 2 marca 2022 r. – OP/Commune d’Ans

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail de Liège (Belgia) w dniu 2 marca 2022 r. – OP/Commune d’Ans
      (Sprawa C-148/22)
      (2022/C 207/27)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal du travail de Liège

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: OP.

         Strona pozwana: Commune d’Ans

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 2 ust. 2 lit. a) i b) dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1) można interpretować w ten sposób, że upoważnia on administrację publiczną do zorganizowania całkowicie neutralnego środowiska administracyjnego, a tym samym do zakazania noszenia symboli wyrażających przekonania przez wszystkich pracowników, niezależnie od tego, czy mają bezpośredni kontakt z obywatelami?

                  2)

                  Czy art. 2 ust. 2 lit. a) i b) dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy można interpretować w ten sposób, że upoważnia on administrację publiczną do zorganizowania całkowicie neutralnego środowiska administracyjnego, a tym samym do zakazania noszenia symboli wyrażających przekonania przez wszystkich pracowników, niezależnie od tego, czy mają bezpośredni kontakt z obywatelami, nawet jeśli ten neutralny zakaz wydaje się dotyczyć w większości kobiet, a zatem może stanowić ukrytą dyskryminację ze względu na płeć?

         (1)  Dz.U. 2000, L 303, s.16.


title: Sprawa C-201/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 15 marca 2022 r. – Kopiosto r.y./Telia Finland Oyj

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 15 marca 2022 r. – Kopiosto r.y./Telia Finland Oyj
      (Sprawa C-201/22)
      (2022/C 207/28)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: Kopiosto r.y.

         Druga strona postępowania: Telia Finland Oyj

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w odniesieniu do organizacji udzielającej licencji umownych, które zbiorowo zarządzają prawami własności intelektualnej, legitymacja procesowa przysługująca w celu obrony tych praw, której istnienie stanowi warunek istnienia legitymacji czynnej przysługującej na podstawie art. 4 lit. c) dyrektywy 2004/48 (1), oznacza jedynie ogólną zdolność do bycia stroną w postępowaniu sądowym, czy też wymaga wyraźnie uznanego przez przepisy krajowe prawa do pozywania i bycia pozywanym we własnym imieniu powództwa w celu obrony danych praw?

                  2)

                  Czy, dokonując wykładni art. 4 lit. c) dyrektywy 2004/48, wyrażenie „bezpośredni interes w obronie praw autorskich reprezentowanych podmiotów tych praw” należy interpretować w sposób jednolity we wszystkich państwach członkowskich w odniesieniu do przysługującego organizacji zbiorowego zarządzania w rozumieniu art. 3 lit. a) dyrektywy 2014/26/UE (2) prawa do wniesienia we własnym imieniu powództwa w sprawie naruszenia praw autorskich, jeżeli:

                              (i)

                              chodzi o korzystanie z utworów, w odniesieniu do których organizacja zbiorowego zarządzania, jako podmiot udzielający licencji umownych w rozumieniu Tekijänoikeuslaki (ustawy o prawie autorskim), jest uprawniona do udzielania rozszerzonych licencji zbiorowych umożliwiających licencjobiorcy korzystanie również z utworów takich twórców z danej branży, którzy nie upoważnili organizacji do zarządzania ich prawami;

                              (ii)

                              chodzi o korzystanie z utworów, w odniesieniu do których twórcy upoważnili organizację na podstawie umowy lub pełnomocnictwa do zarządzania ich prawami bez przeniesienia praw autorskich na organizację?

                  3)

                  Jeśli przyjęte zostanie założenie, że organizacja zbiorowego zarządzania, jako podmiot udzielający licencji umownych, ma bezpośredni interes we wniesieniu powództwa we własnym imieniu i przysługuje jej legitymacja czynną do tego wniesienia: jakie znaczenie dla oceny ewentualnego przysługiwania tej legitymacji czynnej w świetle art. 17 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej ma okoliczność, że organizacja ta, jako podmiot udzielający licencji umownych, reprezentuje również takich twórców, którzy nie upoważnili jej do zarządzania ich prawami oraz że prawo organizacji do wniesienia powództwa w celu obrony praw takich twórców nie jest uregulowane ustawowo?

         (1)  Dyrektywa 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. 2004, L 157, s. 45)

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/26/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi oraz udzielania licencji wieloterytorialnych dotyczących praw do utworów muzycznych do korzystania online na rynku wewnętrznym (Dz.U. 2014, L 84, s. 72)


title: Sprawa C-224/22: Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2022 r. – Królestwo Hiszpanii/Rada Unii Europejskiej

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/20

      Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2022 r. – Królestwo Hiszpanii/Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-224/22)
      (2022/C 207/29)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: J. Rodríguez de la Rúa Puig, pełnomocnik)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) 2022/110 (1) z dnia 27 stycznia 2022 r. w sprawie ustalenia uprawnień do połowów na rok 2022 mających zastosowanie w Morzu Śródziemnym i Morzu Czarnym w odniesieniu do niektórych stad ryb i grup stad ryb w zakresie, w jakim określa (i) maksymalny dopuszczalny nakład połowowy dla taklowców w przypadku morszczuka europejskiego (Merluccius merluccius) i barweny (Mullus barbatus) na Morzu Alborańskim, Balearach, w północnej Hiszpanii i Zatoce Lwiej (podobszary geograficzne 1–2–5–6–7), wskazany w załączniku III pkt c) oraz (ii) maksymalny limit połowowy bladoczerwonej krewetki głębinowej (Aristeus antennatus) na Morzu Alborańskim, Balearach, w północnej Hiszpanii i Zatoce Lwiej (podobszary geograficzne 1–2–5–6–7), wskazany w załączniku III pkt e);

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zarzut pierwszy:

      Określenie maksymalnego dopuszczalnego nakładu połowowego dla taklowców w przypadku morszczuka europejskiego i barweny na podobszarach geograficznych 1, 2, 5, 6 i 7:

                  1)

                  nie jest uzasadnione zgodnie z wymogami art. 7 ust. 5 rozporządzenia 2019/1022 (2), ponieważ nie sprecyzowano opinii naukowych wskazujących, że prowadzone są znaczące połowy danego stada;

                  2)

                  ewentualnie: (i) jest sprzeczne z art. 7 ust. 5 rozporządzenia 2019/1022, ponieważ przeanalizowane przez Królestwo Hiszpanii opinie naukowe nie wskazują na znaczące połowy danego stada, oraz (ii) jest nieproporcjonalne w zakresie, w jakim jest ewidentnie nieodpowiednie do osiągnięcia celu rozporządzenia 2019/1022, jako że nie spełnia wymogu dotyczącego opinii naukowych i nie jest zgodne ze spójnym rozwojem wspólnej polityki rybołówstwa (WPRyb) w jej potrójnym wymiarze środowiskowym, gospodarczym i społecznym, a ponadto nie jest konieczne, ponieważ istnieją inne alternatywne środki służące osiągnięciu tego celu (okresy zamknięcia połowów i zwiększona selektywność narzędzi połowowych w postaci włoków).

         Zarzut drugi:

      Określenie szczegółowego maksymalnego limitu połowowego bladoczerwonej krewetki głębinowej na podobszarach geograficznych 1, 2, 5, 6 i 7:

                  1)

                  nie jest uzasadnione zgodnie z wymogami art. 7 ust. 3 lit. b) rozporządzenia 2019/1022, ponieważ nie sprecyzowano opinii naukowych wskazujących na konieczność przyjęcia tego środka ochronnego;

                  2)

                  ewentualnie: (i) jest sprzeczne z art. 7 ust. 3 lit. b) rozporządzenia 2019/1022, ponieważ zastosowanie tego środka nie jest przewidziane we wspomnianym rozporządzeniu, a przeanalizowane przez Królestwo Hiszpanii opinie naukowe nie wskazują na konieczność przyjęcia takiego środka ochronnego, oraz (ii) jest nieproporcjonalne w zakresie, w jakim jest ewidentnie nieodpowiednie do osiągnięcia celu rozporządzenia 2019/1022, jako że nie spełnia wymogu dotyczącego opinii naukowych i pokrywa się z innymi środkami ochronnymi, a ponadto nie jest konieczne, ponieważ istnieją inne alternatywne środki służące osiągnięciu tego celu (okresy zamknięcia połowów, minimalne rozmiary i zwiększona selektywność narzędzi połowowych w postaci włoków).

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2022/110 z dnia 27 stycznia 2022 r w sprawie ustalenia uprawnień do połowów na rok 2022 mających zastosowanie w Morzu Śródziemnym i Morzu Czarnym w odniesieniu do niektórych stad ryb i grup stad ryb (Dz.U. 2022, L 21, s. 165).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1022 z dnia 20 czerwca 2019 r. ustanawiające plan wieloletni połowów eksploatujących stada denne w zachodniej części Morza Śródziemnego i zmieniające rozporządzenie (UE) nr 508/2014 (Dz.U. 2019, L 172, s. 1).


title: Sprawa T-323/17: Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r.– Martinair Holland/Komisja [Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek lotniczego przewozu towarów – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego – Koordynowanie składników ceny usług lotniczego przewozu towarów (dopłata paliwowa, dopłata z tytułu bezpieczeństwa, wypłata prowizji od dopłat) – Wymiana informacji – Właściwość miejscowa Komisji – Jednolite i ciągłe naruszenie – Równość traktowania – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/22

      Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2022 r.– Martinair Holland/Komisja
      (Sprawa T-323/17) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek lotniczego przewozu towarów - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 umowy między Wspólnotą a Szwajcarią w sprawie transportu lotniczego - Koordynowanie składników ceny usług lotniczego przewozu towarów (dopłata paliwowa, dopłata z tytułu bezpieczeństwa, wypłata prowizji od dopłat) - Wymiana informacji - Właściwość miejscowa Komisji - Jednolite i ciągłe naruszenie - Równość traktowania - Obowiązek uzasadnienia)
      (2022/C 207/30)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Martinair Holland NV (Haarlemmermeer, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat M. Smeets)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Dawes i C. Vollrath, pełnomocnicy, wspierani przez B. Doherty’ego, barrister)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 Porozumienia EOG oraz art. 8 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (Sprawa AT.39258 – Lotniczy transport towarowy) w zakresie, w jakim dotyczy ona strony skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

                  3)

                  Martinair Holland NV pokrywa własne koszty oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez Komisję.

         (1)  Dz.U. C 239 z 24.7.2017.


title: Sprawa T-158/22: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2022 r. – Dehaen/EUIPO – National Geographic Society (NATIONAL GEOGRAPHIC)

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/46

      Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2022 r. – Dehaen/EUIPO – National Geographic Society (NATIONAL GEOGRAPHIC)
      (Sprawa T-158/22)
      (2022/C 207/61)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Karolien Dehaen (Schilde, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci T. van Innis i A. Van der Planken)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: National Geographic Society (Waszyngton, Dystrykt Kolumbii, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „NATIONAL GEOGRAPHIC” – unijny znak towarowy nr 9 419 731

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie R 975/2020-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-160/22: Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2022 r. – 1906 Collins/EUIPO – Peace United (bâoli BEACH)

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/47

      Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2022 r. – 1906 Collins/EUIPO – Peace United (bâoli BEACH)
      (Sprawa T-160/22)
      (2022/C 207/62)
      Język skargi: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: 1906 Collins LLC (Miami, Floryda, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat C. Mateu)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Peace United Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „bâoli BEACH” – unijny znak towarowy nr 16 552 333

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 stycznia 2022 r. w sprawie R 223/2021-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  unieważnienie prawa do unijnego znaku towarowego bâoli BEACH nr 16 552 333 na podstawie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/2001;

                  —

                  unieważnienie prawa do znaku towarowego nr 16 552 333 z dniem jego zgłoszenia;

                  —

                  obciążenie spółki Peace United obowiązkiem zwrotu opłat i kosztów poniesionych przez 1906 COLLINS w ramach niniejszego postępowania, w tym kosztów zasądzonych przez Wydział Unieważnień i Izbę Odwoławczą EUIPO, zgodnie z art. 134 § 1 i art. 190 regulaminu postępowania przed Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-163/22: Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2022 r. – Transformers Manufacturing Company/EUIPO – H&F (TMC TRANSFORMERS)

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/47

      Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2022 r. – Transformers Manufacturing Company/EUIPO – H&F (TMC TRANSFORMERS)
      (Sprawa T-163/22)
      (2022/C 207/63)
      Język skargi: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Transformers Manufacturing Company Pty Ltd (Melbourne, Australia) (przedstawiciel: adwokat F. Caricato)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: H&F Srl (Mediolan, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego TMC TRANSFORMERS – zgłoszenie nr 17 262 668

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 lutego 2022 r. w sprawie R 1211/2021-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  tytułem wstępnym i prejudycjalnym, stwierdzenie braku legitymacji H&F Srl i stwierdzenie niedopuszczalności postępowań w pierwszej i drugiej instancji przed EUIPO;

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji, ponieważ jest ona pozbawiona podstaw faktycznych i prawnych oraz uzasadnienia.

                  —

                  subsydiarnie, stwierdzenie nieważności i przekazanie do ponownego rozpoznania zaskarżonej decyzji, ponieważ jest ona pozbawiona podstaw faktycznych i prawnych.

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania we wszystkich trzech instancjach.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Brak legitymacji czynnej po stronie H&F Srl, o czym EUIPO ani nie rozstrzygnęła, ani nie przedstawiła uzasadnienia;

                  —

                  Błędna ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd (art. 8 rozporządzenia Rady (WE) 207/2009 co do faktów i co do prawa;

                  —

                  Brak uzasadnienia decyzji.


title: Sprawa T-167/22: Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2022 r. – Transformers Manufacturing Company/EUIPO – H&F (TMC TRANSFORMERS)

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/48

      Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2022 r. – Transformers Manufacturing Company/EUIPO – H&F (TMC TRANSFORMERS)
      (Sprawa T-167/22)
      (2022/C 207/64)
      Język skargi: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Transformers Manufacturing Company Pty Ltd (Melbourne, Australia) (przedstawiciel: adwokat F. Caricato)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: H&F Srl (Mediolan, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego TMC TRANSFORMERS – zgłoszenie nr 17 264 664

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 lutego 2022 r. w sprawie R 1212/2021-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  tytułem wstępnym i prejudycjalnym, stwierdzenie braku legitymacji H&F Srl i stwierdzenie niedopuszczalności postępowań w pierwszej i drugiej instancji przed EUIPO;

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji, ponieważ jest ona pozbawiona podstaw faktycznych i prawnych oraz uzasadnienia.

                  —

                  subsydiarnie, stwierdzenie nieważności i przekazanie do ponownego rozpoznania zaskarżonej decyzji, ponieważ jest ona pozbawiona podstaw faktycznych i prawnych.

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania we wszystkich trzech instancjach.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Brak legitymacji czynnej po stronie H&F Srl, o czym EUIPO ani nie rozstrzygnęła, ani nie przedstawiła uzasadnienia;

                  —

                  Błędna ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd (art. 8 rozporządzenia Rady (WE) 207/2009 co do faktów i co do prawa;

                  —

                  Brak uzasadnienia decyzji.


title: Sprawa T-168/22: Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2022 r. – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO – Fontana Food (GRILLOUMI)

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/49

      Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2022 r. – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO – Fontana Food (GRILLOUMI)
      (Sprawa T-168/22)
      (2022/C 207/65)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (Nikosia, Cypr) (przedstawiciele: S. Malynicz, Barrister-at-law, i adwokat C. Milbradt)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Fontana Food AB (Tyresö, Szwecja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy GRILLOUMI – zgłoszenie nr 15 963 291

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 stycznia 2022 r. w sprawie R 1612/2021-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uwzględnienie odwołania złożonego przez skarżącą;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Przeprowadzona przez Izbę Odwoławczą analiza charakteru odróżniającego była w istocie błędna;

                  —

                  Izba Odwoławcza popełniła błąd, nie stwierdzając istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd;

                  —

                  Izba Odwoławcza popełniła błąd, nie zapewniając skarżącej rzetelnego procesu we wszystkich kwestiach.


title: Sprawa T-170/22: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2022 r. – Telefónica de España/Komisja

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/50

      Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2022 r. – Telefónica de España/Komisja
      (Sprawa T-170/22)
      (2022/C 207/66)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Telefónica de España, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokat F. González Díaz, P. Stuart, Barrister-at-Law i adwokat J. Blanco Carol)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 21 stycznia 2022 r. dotyczącej ogłoszenia o przetargu DIGIT/A3/PR/2019/RP/010 – Bezpieczna transeuropejska telematyczna sieć komunikacyjna między administracjami (TESTA);

                  —

                  przyjęcie jakichkolwiek innych środków, które Sąd uzna za odpowiednie w okolicznościach niniejszej sprawy;

                  —

                  a w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z niniejszą skargą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  W zarzucie pierwszym strona skarżąca twierdzi, że pozwana dopuściła się naruszenia prawa oraz popełniła błędy co do okoliczności faktycznych i błędy w ocenie, karząc konsorcjum (1) za niedostarczenie informacji, o które nigdy nie proszono w specyfikacji, z naruszeniem zasady przejrzystości.

                  2.

                  W zarzucie drugim strona skarżąca podnosi, że pozwana dopuściła się naruszenia prawa oraz popełniła błędy co do okoliczności faktycznych i błędy w ocenie, nie oceniając oferty (2) zgodnie ze specyfikacją, z naruszeniem zasad przejrzystości i pewności prawa.

                  3.

                  W zarzucie trzecim strona skarżąca utrzymuje, że pozwana dopuściła się naruszenia prawa oraz popełniła błędy co do okoliczności faktycznych i błędy w ocenie, nie ustalając jasnych i jednoznacznych kryteriów udzielenia zamówienia, oraz nie dostarczając informacji koniecznych do dokonania oceny punktacji oferty, z naruszeniem zasad przejrzystości, pewności prawa i prawa do obrony.

                  4.

                  W zarzucie czwartym strona skarżąca twierdzi, że pozwana dopuściła się naruszenia prawa oraz popełniła błędy co do okoliczności faktycznych i błędy w ocenie, nie zwracając się o przedstawienie wyjaśnień, gdy było to możliwe i użyteczne, z naruszeniem zasad dobrej administracji i sprawiedliwości proceduralnej.

                  5.

                  W zarzucie piątym strona skarżąca podnosi, że postępowanie o udzielenie zamówienia publicznego jest obarczone szeregiem naruszeń podstawowych zasad prawa Unii Europejskiej.

                  6.

                  W zarzucie szóstym strona skarżąca utrzymuje, że pozwana dopuściła się naruszenia prawa, nie przyjmując środków w celu ochrony praw państw członkowskich na podstawie art. 346 TFUE do nieudzielania informacji, których ujawnienie byłoby sprzeczne z podstawowymi interesami ich bezpieczeństwa, jak również naruszyła zasadę równego traktowania.

         (1)  „Konsorcjum”, zgodnie z definicją zawartą w skardze, składa się z Telefonica de España, skarżącej oraz dwóch innych podmiotów.

         (2)  Przez „ofertę” należy rozumieć ofertę złożoną w postępowaniu przetargowym przez konsorcjum.


title: Sprawa T-171/22: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2022 r. – OR i OS/Komisja

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/51

      Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2022 r. – OR i OS/Komisja
      (Sprawa T-171/22)
      (2022/C 207/67)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: OR i OS (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 lipca 2021 r., w której PMO oddalił wniosek skarżących z dnia 18 marca 2021 r., wniesiony na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminu, w którym domagali się wypłaty uprawnień emerytalnych zgromadzonych przez ich zmarłego ojca, w ramach systemu emerytalno-rentowego instytucji Unii Europejskiej (zwanego dalej „SERUE”) i uprawnień emerytalnych nabytych przed rozpoczęciem przez niego służby;

                  —

                  stwierdzenie, o ile będzie to stanowiło uzupełnienie uzasadnienia, nieważności decyzji z dnia 22 grudnia 2021 r., w której organ powołujący oddalił zażalenie skarżących z dnia 20 września 2021 r.;

                  —

                  zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżących zwrotu kwot w wysokości równej składkom wpłaconym przez zmarłego do SERUE i w wysokości równej jego krajowym uprawnieniom emerytalnym przeniesionym do SERUE;

                  —

                  zasądzenie od strony pozwanej odsetek należnych od kwot podlegających zwrotowi, oprocentowanych zgodnie ze stopą procentową Europejskiego Banku Centralnego, podwyższoną o dwa punkty, licząc od daty dokonania przeniesienia oraz składek miesięcznych;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strony skarżące podnoszą jeden zarzut dotyczący bezpodstawnego wzbogacenia Unii. Skarżący podkreślają w tym względzie, że ich ojciec przed śmiercią nabył prawo do przeniesienia swoich lat służby uprawniających do emerytury, nabytych w ramach SERUE, jak również tych nabytych w ramach uprawnień do emerytury krajowej i podkreślili że prawo to nie jest ograniczone żadnym terminem zawitym. Skarżący dodają, że ich ojciec przed śmiercią nie osiągnął dziesięciu lat rzeczywistej służby, które umożliwiłoby mu wypłatę emerytury w ramach SERUE, więc pobrane składki stanowią bezpodstawne wzbogacenie Unii.


title: Sprawa T-172/22: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2022 r. – Gönenç/EUIPO – Solar (termorad „ALUMINIUM PANEL RADIATOR”)

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/52

      Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2022 r. – Gönenç/EUIPO – Solar (termorad „ALUMINIUM PANEL RADIATOR”)
      (Sprawa T-172/22)
      (2022/C 207/68)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Salim Selahaddin Gönenç (Konya, Turcja) (przedstawiciel: adwokat V. Martín Santos)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Solar A/S (Vejen, Dania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego termorad „ALUMINIUM PANEL RADIATOR” – zgłoszenie nr 18 027 358

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 stycznia 2022 r. w sprawie R 770/2021-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji tak, aby prawo do unijnego znaku towarowego nr 18 027 358 zostało przyznane w całości;

                  —

                  obciążenie interwenienta lub EUIPO kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w związku z niniejszym odwołaniem oraz wszystkimi kosztami postępowania wynikającymi z decyzji EUIPO.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-174/22: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2022 r. – Novartis/EUIPO – AstraZeneca (BREZTREV)

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/52

      Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2022 r. – Novartis/EUIPO – AstraZeneca (BREZTREV)
      (Sprawa T-174/22)
      (2022/C 207/69)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat A. Nordemann Schiffel)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: AstraZeneca AB (Södertälje, Szwecja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „BREZTREV” – zgłoszenie nr 18 088 373

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 stycznia 2022 r. w sprawie R 738/2021-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-175/22: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2022 r. – Novartis/EUIPO – AstraZeneca (BREZTRI)

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/53

      Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2022 r. – Novartis/EUIPO – AstraZeneca (BREZTRI)
      (Sprawa T-175/22)
      (2022/C 207/70)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat A. Nordemann Schiffel)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: AstraZeneca AB (Södertälje, Szwecja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „BREZTRI” – unijny znak towarowy nr 17 816 687

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 stycznia 2022 r. w sprawie R 737/2021-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 27 ust. 3 lit. b) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2017/1430;

                  —

                  Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-178/22: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2022 r. – FA World Entertainment/EUIPO (FUCKING AWESOME)

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/54

      Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2022 r. – FA World Entertainment/EUIPO (FUCKING AWESOME)
      (Sprawa T-178/22)
      (2022/C 207/71)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: FA World Entertainment Inc. (Los Angeles, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Breuer, I. Dimitrov i C. Tenbrock)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego FUCKING AWESOME – zgłoszenie nr 1 564 573

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 lutego 2022 r. w sprawie R 1131/2021-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie wniesione do Izby Odwoławczej, tj. w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza przyjęła, że doszło do naruszenia art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie ogólnych zasad pewności prawa, równego traktowania i rzetelnej administracji.


title: Sprawa T-179/22: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2022 r. – Farco-Pharma/EUIPO – Infarco (FARCO)

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/54

      Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2022 r. – Farco-Pharma/EUIPO – Infarco (FARCO)
      (Sprawa T-179/22)
      (2022/C 207/72)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Farco-Pharma GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat V. Schoene)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Infarco, SA (Madryt, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Farco w kolorach czerwonym, białym i czarnym – zgłoszenie nr 17 838 178

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 stycznia 2022 r. w sprawie R 172/2021-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, którą Izba Odwoławcza utrzymała w mocy uwzględnienie sprzeciwu B 3 054 342 wobec graficznego znaku towarowego nr 17 838 178, i przekazanie sprawy EUIPO do ponownego rozpatrzenia.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-183/22: Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2022 r. – Eggers & Franke/EUIPO – E. & J. Gallo Winery (EF)

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/55

      Skarga wniesiona w dniu 11 kwietnia 2022 r. – Eggers & Franke/EUIPO – E. & J. Gallo Winery (EF)
      (Sprawa T-183/22)
      (2022/C 207/73)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Eggers & Franke Holding GmbH (Brema, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Ebert-Weidenfeller i H. Förster)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: E. & J. Gallo Winery (Modesto, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy EF – zgłoszenie nr 17 927 894

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 lutego 2022 r. w sprawie R 729/2021-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz, w przypadku interwencji, także interwenienta kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-184/22: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2022 r. – Eggers & Franke / EUIPO – E. & J. Gallo Winery (E & F)

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/55

      Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2022 r. – Eggers & Franke / EUIPO – E. & J. Gallo Winery (E & F)
      (Sprawa T-184/22)
      (2022/C 207/74)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Eggers & Franke Holding GmbH (Brema, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Ebert-Weidenfeller i H. Förster)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: E. & J. Gallo Winery (Modesto, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy E & F – zgłoszenie nr 18 037 083

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 lutego 2022 r. w sprawie R 730/2021-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz, w przypadku interwencji, także interwenienta kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-132/20: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – BN, DM, EN/Getin Noble Bank S.A. [Odesłanie prejudycjalne – Dopuszczalność – Artykuł 267 TFUE – Pojęcie „sądu” – Artykuł 19 ust. 1 TUE – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Państwo prawne – Skuteczna ochrona sądowa – Zasada niezawisłości sędziowskiej – Sąd ustanowiony uprzednio na mocy ustawy – Organ sądowy, którego członek został powołany po raz pierwszy do pełnienia urzędu sędziego przez polityczny organ władzy wykonawczej państwa o niedemokratycznym systemie – Sposób działania Krajowej Rady Sądownictwa (Polska) – Niekonstytucyjność ustawy, na podstawie której Rada ta została ukonstytuowana – Możliwość zakwalifikowania tego organu jako bezstronnego i niezawisłego sądu w rozumieniu prawa Unii]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/2

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – BN, DM, EN/Getin Noble Bank S.A.
      (Sprawa C-132/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dopuszczalność - Artykuł 267 TFUE - Pojęcie „sądu” - Artykuł 19 ust. 1 TUE - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Państwo prawne - Skuteczna ochrona sądowa - Zasada niezawisłości sędziowskiej - Sąd ustanowiony uprzednio na mocy ustawy - Organ sądowy, którego członek został powołany po raz pierwszy do pełnienia urzędu sędziego przez polityczny organ władzy wykonawczej państwa o niedemokratycznym systemie - Sposób działania Krajowej Rady Sądownictwa (Polska) - Niekonstytucyjność ustawy, na podstawie której Rada ta została ukonstytuowana - Możliwość zakwalifikowania tego organu jako bezstronnego i niezawisłego sądu w rozumieniu prawa Unii)
      (2022/C 207/02)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: BN, DM, EN

         Strona pozwana: Getin Noble Bank S.A.

         Przy udziale: Rzecznika Praw Obywatelskich

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE, art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 7 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż sędzia został po raz pierwszy powołany do pełnienia tego urzędu w państwie członkowskim lub po raz kolejny powołany do sądu wyższej instancji na podstawie aktu przyjętego przez organ niedemokratycznego reżimu panującego w tym państwie przed jego przystąpieniem do Unii Europejskiej, w tym także jeżeli podstawą powołania tego sędziego na stanowiska sędziowskie po upadku owego reżimu był między innymi jego staż pracy wypracowany w czasie, gdy reżim ten obowiązywał, lub jeżeli złożył on ślubowanie sędziowskie wyłącznie w momencie, gdy został po raz pierwszy powołany przez organ tego reżimu do pełnienia urzędu sędziego, nie może sama w sobie wzbudzać w przekonaniu jednostek uzasadnionych i poważnych wątpliwości co do niezawisłości i bezstronności tego sędziego ani w rezultacie podważyć w przypadku składu orzekającego, w którym taki sędzia zasiada, jego przymiotu niezawisłego i bezstronnego sądu ustanowionego uprzednio na mocy ustawy.

                  2)

                  Artykuł 19 ust. 1 akapit drugi TUE, art. 47 Karty praw podstawowych oraz art. 7 ust. 1 i 2 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uznaniu za niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony uprzednio na mocy ustawy składu orzekającego sądu państwa członkowskiego, w którym zasiada sędzia, którego pierwsze powołanie do pełnienia urzędu lub kolejne powołania do sądu wyższej instancji nastąpiły albo w wyniku wyłonienia jego kandydatury do powołania do pełnienia urzędu sędziego przez organ ukształtowany na podstawie przepisów ustawowych, które następnie zostały uznane przez sąd konstytucyjny tego państwa członkowskiego za niekonstytucyjne, albo w wyniku wyłonienia jego kandydatury do powołania do pełnienia urzędu sędziego przez organ ukonstytuowany zgodnie z prawem, jednak po przeprowadzeniu postępowania, któremu brakowało transparentności, które nie było jawne i w ramach którego nie przysługiwała droga odwoławcza do sądu, ponieważ tego rodzaju nieprawidłowości nie mają takiego charakteru i wagi, by stworzyć rzeczywiste ryzyko, iż pozostałe władze, w szczególności władza wykonawcza, mogłyby skorzystać z nienależnych im uprawnień dyskrecjonalnych, zagrażając prawidłowości skutku, do którego prowadzi procedura powołania, i wzbudzając w ten sposób w przekonaniu jednostek uzasadnione wątpliwości co do niezawisłości i bezstronności danego sędziego lub danych sędziów.

         (1)  Dz.U. C 209 z 22.06.2020.


title: Sprawa C-139/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 31 marca 2022 r. – Komisja Europejska/Rzeczpospolita Polska [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Opodatkowanie produktów energetycznych wykorzystywanych przez zakłady energochłonne – Dyrektywa 2003/96/WE – Artykuł 17 ust. 1 lit. b) i art. 17 ust. 4 – Zakłady objęte systemem handlu uprawnieniami do emisji Unii Europejskiej – Zwolnienie z podatku akcyzowego]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/3

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 31 marca 2022 r. – Komisja Europejska/Rzeczpospolita Polska
      (Sprawa C-139/20) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Opodatkowanie produktów energetycznych wykorzystywanych przez zakłady energochłonne - Dyrektywa 2003/96/WE - Artykuł 17 ust. 1 lit. b) i art. 17 ust. 4 - Zakłady objęte systemem handlu uprawnieniami do emisji Unii Europejskiej - Zwolnienie z podatku akcyzowego)
      (2022/C 207/03)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo M. Siekierzyńska i A. Armenia, a następnie A. Armenia, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 201 z 15.6.2020.


title: Sprawa C-472/20: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 31 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Lombard Pénzügyi és Lízing Zrt./PN [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 93/13/EWG – Nieuczciwe warunki umowne – Umowy kredytu – Kredyt denominowany w walucie obcej spłacany w walucie krajowej – Klauzula umowna obciążająca konsumenta ryzykiem kursowym – Nieuczciwy charakter klauzuli umownej dotyczącej głównego przedmiotu umowy – Skutki – Nieważność umowy – Poważna szkoda po stronie konsumenta – Skuteczność dyrektywy 93/13 – Niewiążąca opinia sądu najwyższego – Możliwość przywrócenia sytuacji prawnej stron do stanu, który istniałaby gdyby umowa nie została zawarta]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/3

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 31 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Lombard Pénzügyi és Lízing Zrt./PN
      (Sprawa C-472/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki umowne - Umowy kredytu - Kredyt denominowany w walucie obcej spłacany w walucie krajowej - Klauzula umowna obciążająca konsumenta ryzykiem kursowym - Nieuczciwy charakter klauzuli umownej dotyczącej głównego przedmiotu umowy - Skutki - Nieważność umowy - Poważna szkoda po stronie konsumenta - Skuteczność dyrektywy 93/13 - Niewiążąca opinia sądu najwyższego - Możliwość przywrócenia sytuacji prawnej stron do stanu, który istniałaby gdyby umowa nie została zawarta)
      (2022/C 207/04)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Törvényszék

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Lombard Pénzügyi és Lízing Zrt.

         Druga strona postępowania: PN

         Sentencja

                  1)

                  Dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że skuteczność jej przepisów nie może zostać zapewniona – w braku przepisu prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym regulującego taką sytuację – wyłącznie w drodze niewiążącej opinii wydanej przez sąd najwyższy danego państwa członkowskiego, wskazującej sądom niższej instancji podejście, jakie należy przyjąć w celu ustalenia ważności lub skuteczności umowy między stronami, jeżeli umowa taka nie może dalej obowiązywać ze względu na nieuczciwy charakter warunku umownego dotyczącego jej przedmiotu głównego.

                  2)

                  Dyrektywę 93/13 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie temu, by właściwy sąd krajowy orzekł o przywróceniu sytuacji prawnej stron umowy kredytu do stanu, w jakim znajdowałyby się, gdyby umowa ta nie została zawarta z tego względu, że warunek tej umowy dotyczący jej głównego przedmiotu powinien zostać uznany na podstawie tej dyrektywy za nieuczciwy, przy czym jeśli przywrócenie takie nie jest możliwe, do tego sądu należy zapewnienie, by konsument znalazł się ostatecznie w sytuacji, w jakiej znajdowałby się, gdyby warunek uznany za nieuczciwy nigdy nie istniał.

         (1)  Dz.U. C 423 z 7.12.2020.


title: Sprawa C-687/20: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 31 marca 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Środowisko naturalne – Dyrektywa 2002/49/WE – Ocena i zarządzanie poziomem hałasu w środowisku – Aglomeracje, główne drogi i główne drogi kolejowe – Artykuł 7 ust. 2 – Strategiczne mapy hałasu – Artykuł 8 ust. 2 – Plany działania – Artykuł 10 ust. 2 – Załącznik VI – Informacje zawarte w strategicznych mapach hałasu – Streszczenia planów działania – Brak poinformowania Komisji w przewidzianym terminie]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/4

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 31 marca 2022 r. – Komisja Europejska/Republika Portugalska
      (Sprawa C-687/20) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2002/49/WE - Ocena i zarządzanie poziomem hałasu w środowisku - Aglomeracje, główne drogi i główne drogi kolejowe - Artykuł 7 ust. 2 - Strategiczne mapy hałasu - Artykuł 8 ust. 2 - Plany działania - Artykuł 10 ust. 2 - Załącznik VI - Informacje zawarte w strategicznych mapach hałasu - Streszczenia planów działania - Brak poinformowania Komisji w przewidzianym terminie)
      (2022/C 207/05)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Noll-Ehlers i G. Braga da Cruz, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: M. Pimenta, P. Barros da Costa, H. Almeida, J. Reis Silva i L. Inez Fernandes, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Republika Portugalska poprzez, z jednej strony, brak przygotowania strategicznych map hałasu dla pięciu głównych dróg PT_a_rd00410, PT_a_rd00458, PT_a_rd00460, PT_a_rd00462 i PT_a_rd00633, ani planów działania dla aglomeracji Amadora i Porto oraz dla głównych dróg i głównych dróg kolejowych, o których mowa w załączniku do niniejszego wyroku, a z drugiej strony, poprzez brak przekazania Komisji Europejskiej informacji zawartych w tych mapach oraz brak przekazania streszczeń owych planów działania, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 ust. 2 akapit pierwszy, art. 8 ust. 2 i art. 10 ust. 2 dyrektywy 2002/49/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. odnoszącej się do oceny i zarządzania poziomem hałasu w środowisku w związku z załącznikiem VI do tej dyrektywy.

                  2)

                  Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami.

         (1)  Dz.U. C 62 z 22.2.2021.


title: Sprawa C-96/21: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 31 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Bremen – Niemcy) – DM/CTS Eventim AG & Co. KGaA [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 2011/83/UE – Prawo do odstąpienia od umów zawieranych na odległość i umów zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa – Wyjątki od prawa do odstąpienia – Artykuł 16 lit. l) – Świadczenie usług związanych z działalnością w zakresie wypoczynku – Umowa przewidująca konkretny dzień lub okres świadczenia usług – Świadczenie usług w zakresie sprzedaży biletów – Pośrednik działający w imieniu własnym, lecz na rachunek organizatora działalności w zakresie wypoczynku – Ryzyko związane z wykonaniem prawa do odstąpienia]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/5

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 31 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Bremen – Niemcy) – DM/CTS Eventim AG & Co. KGaA
      (Sprawa C-96/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 2011/83/UE - Prawo do odstąpienia od umów zawieranych na odległość i umów zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa - Wyjątki od prawa do odstąpienia - Artykuł 16 lit. l) - Świadczenie usług związanych z działalnością w zakresie wypoczynku - Umowa przewidująca konkretny dzień lub okres świadczenia usług - Świadczenie usług w zakresie sprzedaży biletów - Pośrednik działający w imieniu własnym, lecz na rachunek organizatora działalności w zakresie wypoczynku - Ryzyko związane z wykonaniem prawa do odstąpienia)
      (2022/C 207/06)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Bremen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: DM

         Strona pozwana: CTS Eventim AG & Co. KGaA

         Sentencja

      Artykuł 16 lit. l) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady należy interpretować w ten sposób, że wyjątek od prawa do odstąpienia od umowy przewidziany w tym przepisie jest skuteczny wobec konsumenta, który zawarł z pośrednikiem działającym w imieniu własnym, lecz na rachunek organizatora działalności w zakresie wypoczynku, umowę na odległość dotyczącą nabycia prawa dostępu do tej działalności, o ile, po pierwsze, wygaśnięcie w drodze odstąpienia od umowy, zgodnie z art. 12 lit. a) tej dyrektywy, obowiązku wykonania owej umowy względem konsumenta naraziłoby organizatora danej działalności na ryzyko związane z rezerwacją zwolnionych w ten sposób zasobów, oraz, po drugie, działalność w zakresie wypoczynku, do której to prawo daje dostęp, jest przewidziana jako mająca się odbyć w konkretnym dniu lub w konkretnym okresie.

         (1)  Dz.U. C 138 z 19.4.2021.


title: Sprawa C-195/21: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 31 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rayonen sad Lukovit – Bułgaria) – LB/Smetna palata na Republika Bulgaria [Odesłanie prejudycjalne – Udzielanie zamówień publicznych – Dyrektywa 2014/24/UE – Stosowanie do sytuacji o charakterze wyłącznie wewnętrznym – Artykuł 58 ust. 1 i 4 – Kryteria kwalifikacji – Zdolności techniczne i zawodowe oferentów – Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 – Artykuł 8 ust. 3 – Środki kontroli – Możliwość różnej oceny postępowania o udzielenie zamówienia publicznego przez organy krajowe chroniące interesy finansowe Unii]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/5

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 31 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rayonen sad Lukovit – Bułgaria) – LB/Smetna palata na Republika Bulgaria
      (Sprawa C-195/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Udzielanie zamówień publicznych - Dyrektywa 2014/24/UE - Stosowanie do sytuacji o charakterze wyłącznie wewnętrznym - Artykuł 58 ust. 1 i 4 - Kryteria kwalifikacji - Zdolności techniczne i zawodowe oferentów - Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Artykuł 8 ust. 3 - Środki kontroli - Możliwość różnej oceny postępowania o udzielenie zamówienia publicznego przez organy krajowe chroniące interesy finansowe Unii)
      (2022/C 207/07)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Rayonen sad Lukovit

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: LB

         Strona pozwana: Smetna palata na Republika Bulgaria

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 58 ust. 1 i 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, zmienionej rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2017/2365, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, aby w ramach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego instytucja zamawiająca mogła wprowadzić tytułem kryteriów kwalifikacji dotyczących zdolności technicznych i zawodowych wykonawców bardziej rygorystyczne wymogi niż minimalne wymogi ustanowione przez uregulowanie krajowe, o ile takie wymogi będą właściwe dla zagwarantowania, iż kandydat lub oferent będzie posiadał zdolności techniczne i zawodowe konieczne dla zagwarantowania realizacji udzielanego zamówienia, o ile będą one związane z przedmiotem zamówienia oraz o ile będą one do niego proporcjonalne.

                  2)

                  Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich w związku z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającym wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającym przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającym rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 należy interpretować w ten sposób, że z zastrzeżeniem zasady proporcjonalności nie sprzeciwia się on temu, aby organy krajowe chroniące interesy finansowe Unii oceniały w różny sposób te same okoliczności w postępowaniach o udzielenie zamówienia publicznego.

         (1)  Dz.U. C 228 z 14.6.2021.


title: Sprawa C-231/21: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 31 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – IA/Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl [Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – System dubliński – Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 – Artykuł 29 ust. 2 – Przekazanie osoby ubiegającej się o azyl do państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej – Sześciomiesięczny termin na przekazanie – Możliwość przedłużenia tego terminu do maksymalnie jednego roku w przypadku uwięzienia – Pojęcie „uwięzienia” – Umieszczenie osoby ubiegającej się o azyl pod przymusem na szpitalnym oddziale psychiatrycznym za zgodą sędziego]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/6

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 31 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – IA/Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl
      (Sprawa C-231/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - System dubliński - Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 - Artykuł 29 ust. 2 - Przekazanie osoby ubiegającej się o azyl do państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej - Sześciomiesięczny termin na przekazanie - Możliwość przedłużenia tego terminu do maksymalnie jednego roku w przypadku uwięzienia - Pojęcie „uwięzienia” - Umieszczenie osoby ubiegającej się o azyl pod przymusem na szpitalnym oddziale psychiatrycznym za zgodą sędziego)
      (2022/C 207/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: IA

         Druga strona postępowania: Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl

         Sentencja

      Artykuł 29 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „uwięzienia”, o którym mowa w tym przepisie, nie ma zastosowania do umieszczenia pod przymusem ubiegającej się o azyl osoby na szpitalnym oddziale psychiatrycznym, dozwolonego na mocy orzeczenia sądowego na tej podstawie, że osoba ta ze względu na chorobę psychiczną stanowi znaczące zagrożenie dla siebie samej lub społeczeństwa.

         (1)  Dz.U. C 242 z 21.6.2021.


title: Sprawa C-287/20: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 10 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg – Niemcy) – EL, CP/Ryanair DAC [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Atykuł 5 ust. 3 – Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odwołania lub dużego opóźnienia lotów – Zwolnienie z obowiązku odszkodowania – Pojęcie „nadzwyczajnych okoliczności” – Strajk personelu pokładowego i pilotów – Okoliczności „wewnętrzne” i „zewnętrzne” względem działalności obsługującego przewoźnika lotniczego – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuły 12 i 28 – Artykuły 12 i 28 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Brak naruszenia swobody zrzeszania i stowarzyszania pracowników oraz prawa do rokowań przewoźnika lotniczego]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/7

      Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 10 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg – Niemcy) – EL, CP/Ryanair DAC
      (Sprawa C-287/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Atykuł 5 ust. 3 - Wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odwołania lub dużego opóźnienia lotów - Zwolnienie z obowiązku odszkodowania - Pojęcie „nadzwyczajnych okoliczności” - Strajk personelu pokładowego i pilotów - Okoliczności „wewnętrzne” i „zewnętrzne” względem działalności obsługującego przewoźnika lotniczego - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 12 i 28 - Artykuły 12 i 28 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Brak naruszenia swobody zrzeszania i stowarzyszania pracowników oraz prawa do rokowań przewoźnika lotniczego)
      (2022/C 207/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: EL, CP

         Strona pozwana: Ryanair DAC

         Sentencja

      Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należy interpretować w ten sposób, że strajk zwołany przez związek zawodowy personelu pokładowego i pilotów obsługującego przewoźnika lotniczego, mający na celu dochodzenie roszczeń tych pracowników, nie wchodzi w zakres pojęcia „nadzwyczajnych okoliczności” w rozumieniu tego przepisu, przy czym istnienie wcześniejszych rokowań z przedstawicielami pracowników nie ma w tym względzie znaczenia.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020.


title: Sprawa C-467/21: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 16 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Comune di Venezia/Telecom Italia SpA, Infrastrutture Wireless Italiane SpA – Inwit SpA [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Zbliżanie ustawodawstw – Sieci i usługi łączności elektronicznej – Ograniczenia w lokalizacji anten nadawczych telefonii ruchomej nałożone przez władze lokalne – Brak wystarczających wyjaśnień dotyczących przyczyn uzasadniających potrzebę udzielenia odpowiedzi na pytanie prejudycjalne w celu rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu głównym – Oczywista niedopuszczalność]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/8

      Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 16 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Comune di Venezia/Telecom Italia SpA, Infrastrutture Wireless Italiane SpA – Inwit SpA
      (Sprawa C-467/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Zbliżanie ustawodawstw - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Ograniczenia w lokalizacji anten nadawczych telefonii ruchomej nałożone przez władze lokalne - Brak wystarczających wyjaśnień dotyczących przyczyn uzasadniających potrzebę udzielenia odpowiedzi na pytanie prejudycjalne w celu rozstrzygnięcia sporu w postępowaniu głównym - Oczywista niedopuszczalność)
      (2022/C 207/10)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Comune di Venezia

         Druga strona postępowania: Telecom Italia SpA, Infrastrutture Wireless Italiane SpA – Inwit SpA

         przy udziale: Regione Veneto

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (radę stanu, Włochy) postanowieniem z dnia 22 lipca 2021 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 422 z 18.10.2021.


title: Sprawa C-505/21: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 16 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Liège – Belgia) – FU/Agence fédérale pour l’Accueil des demandeurs d’asile (Fedasil) [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Polityka azylowa – Kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej – Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 (Dublin III) – Artykuł 27 – Środki odwoławcze od decyzji o przekazaniu – Brak związku między wnioskowaną wykładnią prawa Unii a rzeczywistym charakterem lub przedmiotem sporu w postępowaniu głównym – Oczywista niedopuszczalność]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/8

      Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 16 grudnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Liège – Belgia) – FU/Agence fédérale pour l’Accueil des demandeurs d’asile (Fedasil)
      (Sprawa C-505/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Polityka azylowa - Kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej - Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 (Dublin III) - Artykuł 27 - Środki odwoławcze od decyzji o przekazaniu - Brak związku między wnioskowaną wykładnią prawa Unii a rzeczywistym charakterem lub przedmiotem sporu w postępowaniu głównym - Oczywista niedopuszczalność)
      (2022/C 207/11)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal du travail de Liège

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: FU

         Strona pozwana: Agence fédérale pour l’Accueil des demandeurs d’asile (Fedasil)

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail de Liège, division d’Arlon (Belgia) postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2021 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 412 z 11.10.2021.


title: Sprawa C-305/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 3 marca 2021 r. w sprawie T-723/18, Barata/Parlament, wniesione w dniu 12 maja 2021 r. przez João Miguela Baratę

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/9

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 3 marca 2021 r. w sprawie T-723/18, Barata/Parlament, wniesione w dniu 12 maja 2021 r. przez João Miguela Baratę
      (Sprawa C-305/21 P)
      (2022/C 207/13)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: João Miguel Barata (przedstawiciele: adwokaci G. Pandey i D. Rovetta oraz V. Villante, avvocato)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski
      Postanowieniem z dnia 31 marca 2022 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) w części odrzucił odwołanie jako oczywiście niedopuszczalne oraz w części oddalił je jako oczywiście bezzasadne oraz obciążył João Miguela Baratę własnymi kosztami.