title: Sprawa T-665/20: Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – Ryanair / Komisja [Pomoc państwa – Niemiecki rynek transportu lotniczego – Pożyczka publiczna gwarantowana przez Niemcy na rzecz Condor Flugdienst w ramach pandemii COVID-19 – Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń – Pomoc mająca na celu naprawienie szkód spowodowanych zdarzeniem nadzwyczajnym – Artykuł 107 ust. 2 lit. b) TFUE – Oszacowanie szkody – Związek przyczynowy – Obowiązek uzasadnienia – Utrzymanie w mocy skutków decyzji]

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/42

      Wyrok Sądu z dnia 9 czerwca 2021 r. – Ryanair / Komisja
      (Sprawa T-665/20) (1)

      (Pomoc państwa - Niemiecki rynek transportu lotniczego - Pożyczka publiczna gwarantowana przez Niemcy na rzecz Condor Flugdienst w ramach pandemii COVID-19 - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Pomoc mająca na celu naprawienie szkód spowodowanych zdarzeniem nadzwyczajnym - Artykuł 107 ust. 2 lit. b) TFUE - Oszacowanie szkody - Związek przyczynowy - Obowiązek uzasadnienia - Utrzymanie w mocy skutków decyzji)
      (2021/C 297/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swards, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci E. Vahida, F.C. Laprévote, V. Blanc, S. Rating i I.G. Metaxas-Maranghidis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, F. Tomat i V. Bottka, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller, R. Kanitz i P.L. Krüger, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: E. de Moustier i P. Dodeller, pełnomocnicy), Condor Flugdienst GmbH (Kelsterbach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Birnstiel i S. Blazek)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2020) 2795 final z dnia 26 kwietnia 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.56867 (2020/N, ex 2020/PN) – Niemcy – Odszkodowanie za szkody wyrządzone Condor Flugdienst przez pandemię COVID-19.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2020) 2795 final z dnia 26 kwietnia 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.56867 (2020/N, ex 2020/PN) – Niemcy – Odszkodowanie za szkody wyrządzone Condor Flugdienst GmbH przez pandemię COVID-19.

                  2)

                  Skutki stwierdzenia nieważności tej decyzji zawiesza się do czasu wydania przez Komisję nowej decyzji na podstawie art. 108 TFUE. Skutki te zostają zawieszone na okres, który nie może przekroczyć dwóch miesięcy od daty ogłoszenia niniejszego wyroku, w sytuacji gdyby Komisja zdecydowała o wydaniu nowej decyzji na podstawie art. 108 ust. 3 TFUE, i przez dodatkowy rozsądny okres, jeśli Komisja zdecyduje o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE.

                  3)

                  Komisja zostaje obciążona własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez Ryanair DAC.

                  4)

                  Republika Federalna Niemiec, Republika Francuska i Condor Flugdienst pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 443 z 21.12.2020.


title: Sprawa T-365/20: Postanowienie Sądu z dnia 2 czerwca 2021 r. – Birkenstock Sales / EUIPO (Pozycja krzyżujących się falowanych linii na podeszwie buta) [Skarga o stwierdzenie nieważności – Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie unijnego znaku towarowego tworzonego przez krzyżujące się falowane linie na podeszwie buta – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/43

      Postanowienie Sądu z dnia 2 czerwca 2021 r. – Birkenstock Sales / EUIPO (Pozycja krzyżujących się falowanych linii na podeszwie buta)
      (Sprawa T-365/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie unijnego znaku towarowego tworzonego przez krzyżujące się falowane linie na podeszwie buta - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2021/C 297/54)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Birkenstock Sales GmbH (Linz am Rhein, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Menebröcker i K. Middelhoff)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 marca 2020 r. (sprawa R 1706/2019-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia tworzonego przez krzyżujące się falowane linie na podeszwie buta jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Birkenstock Sales GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 255 z 3.8.2020.


title: Sprawa T-215/21: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2021 r. – SMA Mineral / Komisja

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/44

      Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2021 r. – SMA Mineral / Komisja
      (Sprawa T-215/21)
      (2021/C 297/55)
      Język postępowania: szwedzki

         Strony

         Strona skarżąca: SMA Mineral AB (Filipstad, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat E. Larsson)

         Strona pozwana: Komijsa Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2021/355 z dnia 25 lutego 2021 r. w zakresie dotyczącym art. 1 ust. 2;

                  —

                  nakazanie włączenia instalacji zaproponowanej przez Szwecję w motywie 12 (ID SE000000000000419 w wykazie krajowych przepisów wykonawczych) do celów bezpłatnego rozdzielania uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na podstawie art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w niniejszym postępowaniu.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: art. 16 ust. 7 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/331 nie znajduje zastosowania a wobec tego uzasadnienie spornej decyzji jest pozbawione podstawy prawnej.

                              —

                              Twierdzenie Komisji o podwójnym liczeniu emisji jest błędne. Nie mamy do czynienia z podwójnym liczeniem ani też do takiego podwójnego liczenia nie doszło w przeszłości w odniesieniu do instalacji SMA Sandarne. Decyzja Komisji o nieuwzględnieniu instalacji SMA Sandarne wśród instalacji, które otrzymują bezpłatnego przydziału uprawnień do emisji w ramach wskaźnika emisyjności produktu dla wapna jest zatem błędna i z tego względu pozbawiona podstawy prawnej.

                  2.

                  Zarzut drugi: zaskarżona decyzja jest sprzeczna z aktami prawa Unii, w szczególności z rozporządzeniem delegowanym 2019/331 i z dyrektywą 2003/87/WE.

                              —

                              Twierdzenie Komisji o podwójnym liczeniu emisji jest błędne. Decyzja o odmowie, na podstawie art. 16 ust. 7 rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/331, przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji dla instalacji SMA Sandarne zgodnie ze wskaźnikiem emisyjności produktu dla wapna jest zatem błędna.

                  3.

                  Zarzut trzeci: sporna decyzja nie gwarantuje w sposób wystarczający przestrzegania praw podstawowych strony skarżącej i narusza zasadę proporcjonalności.

                              —

                              W zaskarżonej decyzji Komisja nie uwzględniła znaczenia gospodarczego, jakie ma dla skarżącej przyznanie bezpłatnego przydziału uprawnień do emisji, które ma również wpływ nie tylko na zatrudnienie w przedsiębiorstwie skarżącej i na długofalowy rozwój gospodarczy, ale również na konkurencyjność skarżącej w stosunku do innych podmiotów na rynku wytwarzających podobny produkt. Komisja nie uwzględniła w wystarczającym stopniu zasady proporcjonalności, która wymaga przyjęcia środków przejściowych w przypadku, gdy dany podmiot ponosi wyższe koszty niż inne podmioty działające na tym samym rynku.

                  4.

                  Zarzut czwarty: zaskarżona decyzja zakłóca konkurencję

                              —

                              Producenci wapna palonego wytwarzanego z surowców wapiennych otrzymują bezpłatny przydział uprawnień do emisji zgodnie ze wskaźnikiem emisyjności produktu dla wapna. Zakup wapna palonego z zakładu SMA Sandarne przez zakłady produkujące siarczanową masę celulozową pełni dla nabywcy taką samą funkcję, jak zakup wapna palonego z naturalnych surowców kamiennych. Przyznanie bezpłatnego przydziału uprawnień do emisji jednemu produktowi wapna, a innemu nie, oznacza, że konkurencja między dwoma produktami, które spełniają tę samą funkcję w zakładzie produkującym siarczanową masę celulozową, nie odbywa się na tych samych warunkach.


title: Sprawa T-269/21: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2021 r. – Arctic Paper Grycksbo / Komisja

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/45

      Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2021 r. – Arctic Paper Grycksbo / Komisja
      (Sprawa T-269/21)
      (2021/C 297/56)
      Język postępowania: szwedzki

         Strony

         Strona skarżąca: Arctic Paper Grycksbo AB (Grycksbo, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci A. Bryngelsson i A. Johansson)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 i załącznika I do decyzji Komisji (UE) 2021/355 z dnia 25 lutego 2021 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie, w jakim odnoszą się one do instalacji o identyfikatorze SE000000000000468, oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie

                              —

                              Skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych dochodząc do wniosku, że instalacja Arctic Paper „wykorzystuje wyłącznie biomasę”. W okresie uznanym przez Komisję za istotny Arctic Paper dokonywała emisji z paliw kopalnych. Komisja zgodziła się również na uwzględnienie szeregu instalacji, których roczne emisje były na porównywalnym poziomie.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady równego traktowania

                              —

                              Skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza zasadę równego traktowania. Po pierwsze, instalacje znajdujące się w sytuacji podobnej do instalacji skarżącej miały podobne poziomy emisji, lecz nie zostały wykluczone. Po drugie, wykluczenie skarżącej prowadzi do zakłócenia konkurencji, między innymi dlatego, że mniej przyjaźni środowisku konkurenci skarżącej uzyskują w stosunku do niej przewagę finansową. Nie istnieją obiektywne powody odmiennego traktowania.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych

                              —

                              Skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza istotne wymogi proceduralne. Po pierwsze, Komisja naruszyła swój obowiązek dbałości, nie uwzględniając istotnych i wiarygodnych danych, które otrzymała od Naturvårdsverket (szwedzkiej agencji ochrony środowiska), a które, gdyby zostały uwzględnione, powinny były doprowadzić do innego rozstrzygnięcia w decyzji. Po drugie, Komisja nie uwzględniła prawa skarżącej do bycia wysłuchaną. Zaskarżona decyzja jest indywidualnym aktem niekorzystnym dla skarżącej. Gdyby Komisja wysłuchała skarżącej, po tym jak dowiedziała się, że ogólnie przedsiębiorstwa, a w szczególności skarżąca, zaokrągliły swoje dane dotyczące emisji, skarżąca mogłaby wyjaśnić, że przedstawione przez nią dane zawierają takie zaokrąglenia. Po trzecie, naruszony został obowiązek uzasadnienia. Z decyzji nie można wywnioskować powodów, dla których skarżąca została wykluczona, a decyzja jest całkowicie pozbawiona uzasadnienia dotyczącego między innymi równego traktowania.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań

                              —

                              Skarżąca twierdzi, że przepisy UE dotyczące handlu uprawnieniami do emisji oraz poprzednie decyzje Komisji o zezwoleniu zachęciły ją do ograniczenia emisji ze źródeł kopalnych na rzecz spalania biomasy. Skarżąca nie mogła przewidzieć, że instalacja nie będzie już objęta systemem handlu uprawnieniami do emisji (ETS) i w związku z tym utraci zezwolenie na wykorzystywanie paliw kopalnych i nie będzie mogła skorzystać z cennego pod względem finansowym bezpłatnego przydziału uprawnień do emisji, ponieważ ograniczyła wykorzystywanie paliw kopalnych. Nie istnieje żaden nadrzędny interes publiczny, który uzasadniałby naruszenie tej zasady.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia dyrektywy 2003/87/WE

                              —

                              Skarżąca twierdzi, że dyrektywa 2003/87/WE została naruszona poprzez błędną interpretację przez Komisję tzw. wyjątku dotyczącego biomasy (pkt 1 załącznika I). Po pierwsze, w ocenie Komisji, czy skarżąca wykorzystywała wyłącznie biomasę, Komisja posłużyła się danymi sprzed kilku lat zamiast nowszymi danymi lub danymi dotyczącymi przyszłości. Po drugie, dokonana przez Komisję wykładnia wyjątku dotyczącego biomasy jest oczywiście sprzeczna zarówno z innymi przepisami dyrektywy, w szczególności z art. 10a, jak i z celem dyrektywy oraz zasadami równego traktowania i proporcjonalności. Celem dyrektywy w ogólności, a w szczególności przepisów dotyczących przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji, jest stworzenie zachęty finansowej do zmniejszenia zużycia paliw kopalnych, w tym poprzez zwiększenie wykorzystania biomasy. Dokonana przez Komisję wykładnia wyjątku dotyczącego biomasy ma dokładnie odwrotny skutek.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący niemożności zastosowania na podstawie art. 277 TFUE wyjątku dotyczącego biomasy w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącej
                  Na wypadek, gdyby Sąd nie stwierdził, że wyjątek dotyczący biomasy można interpretować w sposób przedstawiony w zarzucie piątym, skarżąca twierdzi, że pkt 1 załącznika I do dyrektywy 2003/87/WE (wyjątek dotyczący biomasy), zgodnie z art. 277 TFUE, nie powinien mieć zastosowania w niniejszej sprawie. Wynika to z faktu, że przepis ten – gdyby przyjąć jego wykładnię dokonaną przez Komisję – jest sprzeczny z prawem pierwotnym, w tym z zasadami równego traktowania i proporcjonalności. Przepis ten stawia w gorszej sytuacji podmioty, które poczyniły największe postępy w przechodzeniu na emisje wolne od paliw kopalnych, niż pozostałe podmioty. Zachęca on zatem tych, którzy zrobili najwięcej, do ponownego rozpoczęcia korzystania z paliw kopalnych, a tych, którzy nadal korzystają z paliw kopalnych, zachęca do niezmniejszania swoich emisji powyżej pewnego poziomu.


title: Sprawa T-300/21: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2021 r. – CNH Industrial / EUIPO (SOILXPLORER)

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/46

      Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2021 r. – CNH Industrial / EUIPO (SOILXPLORER)
      (Sprawa T-300/21)
      (2021/C 297/57)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: CNH Industrial NV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat L. Axel Karnøe Søndergaard)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SOILXPLORER – zgłoszenie nr 18 217 454

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 marca 2021 r. w sprawie R 386/2021-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości i zezwolenie na publikację znaku towarowego do celów sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich zgłoszonych towarów, lub, tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez EUIPO w celu wydania stosownego rozstrzygnięcia;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 poprzez przypisanie zgłoszonemu znakowi towarowemu nieprawidłowego znaczenia i nierozpatrzenie znaku w formie, w jakiej został on zgłoszony;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 poprzez błędną ocenę opisowego charakteru znaku towarowego;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 poprzez błędną ocenę charakteru odróżniającego znaku towarowego.


title: Sprawa T-301/21: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2021 r. – CNH Industrial / EUIPO (CROPXPLORER)

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/47

      Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2021 r. – CNH Industrial / EUIPO (CROPXPLORER)
      (Sprawa T-301/21)
      (2021/C 297/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: CNH Industrial NV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat L. Axel Karnøe Søndergaard)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego CROPXPLORER – zgłoszenie nr 18 217 458

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 marca 2021 r. w sprawie R 387/2021-5

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości i zezwolenie na publikację znaku towarowego do celów sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich zgłoszonych towarów, lub, tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez EUIPO w celu wydania stosownego rozstrzygnięcia;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 poprzez przypisanie zgłoszonemu znakowi towarowemu nieprawidłowego znaczenia i nierozpatrzenie znaku w formie, w jakiej został on zgłoszony;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 poprzez błędną ocenę opisowego charakteru znaku towarowego;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 poprzez błędną ocenę charakteru odróżniającego znaku towarowego.


title: Sprawa T-318/21: Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2021 r. – KF / EBI

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/47

      Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2021 r. – KF / EBI
      (Sprawa T-318/21)
      (2021/C 297/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: KF (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 13 października 2020 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 9 marca 2021 r. oddalającej wniosek strony skarżącej o ponowne rozpatrzenie decyzji strony pozwanej z dnia 13 października 2020 r.;

                  —

                  zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę, której doznała strona skarżąca; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 8 ust. 1, art. 46 ust. 1 I art. 51 ust. 1 przepisów w sprawie systemu emerytalnego strony pozwanej oraz oczywistego błędu w ocenie pojęcia prawnego niepełnosprawności.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 34 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i naruszenia obowiązku dbałości.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący braku bezstronności.

                  5.

                  Strona skarżąca uważa również, że naruszenia prawa wskazane w skardze stanowią zawinione działanie pozwanej. Skarżąca domaga się w związku z tym zadośćuczynienia za krzywdę doznaną wskutek zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa T-321/21: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2021 r. – Lietuvos geležinkeliai / Komisja

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/48

      Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2021 r. – Lietuvos geležinkeliai / Komisja
      (Sprawa T-321/21)
      (2021/C 297/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Lietuvos geležinkeliai AB (Wilno, Litwa) (przedstawiciel: adwokat R. Zaščiurinskaitė)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności skargi;

                  —

                  zasądzenie od Komisji Europejskiej zapłaty na rzecz AB Lietuvos geležinkeliai odszkodowania w wysokości 850 565,76 EUR, odpowiadającego odsetkom za zwłokę według stawki ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla jego podstawowych operacji refinansujących, powiększonej o 3,5 punktu procentowego, od kwoty 7 804 350 EUR za okres od dnia 5 stycznia 2018 r. do dnia 29 stycznia 2021 r.;

                  —

                  zasądzenie od Komisji Europejskiej zapłaty na rzecz AB Lietuvos geležinkeliai odsetek za zwłokę według stawki ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla jego podstawowych operacji refinansujących, powiększonej o 3,5 punktu procentowego, od kwoty 850 565,76 EUR za okres od dnia 30 stycznia 2021 r. do dnia faktycznej zapłaty kwoty głównej;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 26 kwietnia 2021 r. i z dnia 16 maja 2021 r. na podstawie art. 263 TFUE;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 266 akapit pierwszy TFUE: Komisja Europejska błędnie nie wypełniła swojego bezwzględnego i bezwarunkowego obowiązku zapłaty odsetek za zwłokę po obniżeniu grzywny nałożonej przez Komisję, która została tymczasowo zapłacona przez skarżącą.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że naruszenie art. 266 akapit pierwszy TFUE spowodowało odpowiedzialność pozaumowną Unii Europejskiej zgodnie z art. 266 akapit drugi TFUE w związku z art. 340 akapit drugi TFUE.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 41 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 340 akapit drugi TFUE. Skarżąca twierdzi, że osoba musi mieć możliwość żądania odszkodowania nie tylko za rzeczywistą stratę, ale także za utracone zyski i odsetki.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 47 karty, ponieważ ochrona sądowa na podstawie art. 263 TFUE nie jest skuteczna, jeżeli przedsiębiorstwo nie ma możliwości uzyskania odsetek od nienależnie zapłaconej grzywny po obniżeniu przez Sąd grzywny za naruszenie reguł konkurencji Unii Europejskiej.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 266 i 340 TFUE, art. 41 ust. 3 i art. 47 karty przez decyzję z dnia 26 kwietnia 2021 r. (1). i z dnia 16 maja 2021 r. (2), którą Komisja odmówiła zapłaty odsetek za zwłokę.

         (1)  Email od Komisji do skarżącej z dnia 26 kwietnia 2021 r., przedmiot: RE: sprawa AT.39813 – Baltic Rail

         (2)  Email od Komisji do skarżącej z dnia 16 maja 2021 r., przedmiot: RE: sprawa AT.39813 – Baltic Rail, potwierdzający stanowisko wyrażone w emailu z dnia 26 kwietnia 2021 r.


title: Sprawa T-324/21: Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2021 r. – Harley-Davidson Europe i Neovia Logistics Services International / Komisja

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/49

      Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2021 r. – Harley-Davidson Europe i Neovia Logistics Services International / Komisja
      (Sprawa T-324/21)
      (2021/C 297/61)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Harley-Davidson Europe Ltd (Oxford, Zjednoczone Królestwo) i Neovia Logistics Services International NV (Vilvorde, Belgia) (przedstawiciele: O. van Baelen i G. Lebrun, avocats)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (1) w całości;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania;

                  —

                  wyciągnięcie wszystkich korzystnych konsekwencji z wyroku, oraz

                  —

                  podjęcie wszystkich środków organizacji postępowania i dochodzenia, jakie Sąd uzna za odpowiednie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy oparty na tym, że Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne. Zaskarżona decyzja nie jest wystarczająco uzasadniona i Komisja nie zastosowała w sposób prawidłowy procedury doradczej.

                  2.

                  Zarzut drugi oparty na tym, że zaskarżona decyzja jest dotknięta oczywistym błędem w ocenie istotnych okoliczności faktycznych.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący nadużycia przez Komisję uprawnienia do cofnięcia decyzji, na podstawie art. 34 ust. 11 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 (2) z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny, ze względu na oparcie zaskarżonej decyzji na błędnej wykładni art. 33 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego [rozporządzenie nr 952/2013] dotyczące szczegółowych zasad stosowania niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (3).

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący nieważności art. 33 rozporządzenia delegowanego 2015/2446 ze względu na to, że po pierwsze, jeśli Komisja dokonała prawidłowej wykładni tego przepisu, to jest on nieważny, ponieważ narusza wymogi określone w art. 290 TFUE, oraz, po drugie, jest on w każdym razie nieważny ze względu na to naruszenie.

                  5.

                  Zarzut piąty oparty na naruszeniu przez zaskarżoną decyzję ogólnych zasad prawa Unii Europejskiej oraz Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

                  6.

                  Zarzut szósty oparty na przekroczeniu i niewłaściwym zastosowaniu uprawnień przez Komisję poprzez wydanie zaskarżonej decyzji i, odpowiednio, uchylenie decyzji RCO, co w sposób nieunikniony wynika ze wskazanych powyżej zarzutów, a także niewłaściwego zastosowania przez Komisję w celach politycznych jej uprawnienia do cofnięcia decyzji, co podważa cel tego uprawnienia, jakim jest zapewnienie prawidłowego i jednolitego stosowania reguł pochodzenia przez państwa członkowskie.

         (1)  Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2021/563 z dnia 31 marca 2021 r. w sprawie ważności niektórych decyzji dotyczących wiążących informacji o pochodzeniu [(decyzje RCO)] [notyfikowana jako dokument nr C(2021) 2072, Dz.U. 2021, L 119, s. 117]

         (2)  Dz.U. 2013, L 269, s. 1.

         (3)  Dz.U. 2015, L 343, s. 1.


title: Sprawa T-325/21: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2021 r. – Jeronimo Martins Polska / EUIPO – Aldi Einkauf (Vitalsss plus)

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/50

      Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2021 r. – Jeronimo Martins Polska / EUIPO – Aldi Einkauf (Vitalsss plus)
      (Sprawa T-325/21)
      (2021/C 297/62)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Jeronimo Martins Polska S.A. (Kostrzyn, Polska) (przedstawiciele: adwokaci E. Jaroszyńska-Kozłowska i R. Skubisz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG (Essen, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Vitalsss plus – zgłoszenie nr 17 969 083

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 kwietnia 2021 r. w sprawach R 503/2020-1 i R 647/2020-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie kosztami postępowania strony pozwanej oraz, w przypadku przystąpienia do postępowania przez drugą stronę w postępowaniu przed izbą odwoławczą, interwenienta.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-326/21: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2021 r. – Guangdong Haomei New Materials i Guangdong King Metal Light Alloy Technology / Komisja

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/51

      Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2021 r. – Guangdong Haomei New Materials i Guangdong King Metal Light Alloy Technology / Komisja
      (Sprawa T-326/21)
      (2021/C 297/63)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Guangdong Haomei New Materials Co. Ltd (Qingyuan, Chiny), Guangdong King Metal Light Alloy Technology Co. Ltd (Yuan Tan Town, Chiny) (przedstawiciele: M. Maresca, C. Malinconico, D. Guardamagna, M. Guardamagna, D. Maresca, A. Cerruti, A. Malinconico i G. Falla, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

      Skarżące spółki wnoszą do Sądu o stwierdzenie w odnośnej części nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji 2021/456 (UE) z dnia 29 marca 2021 r., doręczonego im w dniu 30 marca 2021 r., nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz elementów wyciskanych z aluminium pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, a posiłkowo rozporządzenia „podstawowego” (rozporządzenia 1036/2016), zasądzenie od Komisji odszkodowania za szkody wynikające z ich zastosowania oraz obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżące spółki podnoszą pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku konkretnego stwierdzenia przesłanek dumpingu, zasad sprawiedliwego postępowania i kontradyktoryjności oraz naruszenia istotnych wymogów proceduralnych i nadużycia władzy z uwagi na ogólny charakter zarzutów i brak faktycznego sprawdzenia informacji przekazanych w duchu współpracy.

                              —

                              W tym zakresie podniesione zostało, że zaskarżone rozporządzenie jest sprzeczne z prawem, gdyż Komisja nie dokonała konkretnego ustalenie odnośnych warunków rynkowych i nie pozwoliła skarżącym spółkom na skorzystanie z prawa do obrony w znaczeniu materialnym. Podsumowując, HaoMei i King Metal zostały uznane za stosujące dumping i z tego powodu objęte cłami wyrównawczymi, nie z uwagi na ich własne zachowania w ramach eksportu z Chin, lecz z uwagi na ogólną pozytywną ocenę chińskiej gospodarki, a zatem w sposób zupełnie ogólny. Przekonana o słuszności swego stanowiska Komisja pominęła wszelkie konkretne badanie dokumentów przekazanych przez skarżące przedsiębiorstwa.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia rozporządzenia podstawowego w odniesieniu do ustalenia marginesu dumpingu, błędnego ustalenia ceny „normalnej” produktu objętego postępowaniem oraz zastosowania ceł tymczasowych – nie z uwagi na osobistą odpowiedzialność eksporterów, lecz z uwagi na niechęć względem ogólnej struktury chińskiej gospodarki.

                              —

                              W tym zakresie podniesiona została niezgodność z prawem rozporządzenia wynikająca z faktu, że dochodzenie przeprowadzone przez Komisję było niepełne, a w każdym razie jego wynik był zaskakujący i niezgodny z prawem w świetle rozporządzenia dotyczącego rejestracji produktów, które jest już przedmiotem skargi przed Sądem, z uwagi na objęcie dochodzeniem kodów produktów (7610 90 90) które, zdaniem samej Komisji nie powinny być nim objęte, gdyż chodzi o produkty odmienne od produktów objętych postępowaniem. Błąd ten (który umożliwił objęcie różnych produktów) prowadzi zarówno do usunięcia przesłanek dumpingu (w zakresie w jakim ta bardzo niska cena powoduje obniżenie w sposób nieunikniony i sztuczny średniej ceny) jak i szkody względem przemysłu Unii, gdyż chodzi o istotną ilość w stosunku do całkowitej objętości odnośnego produktu powodując, że pozostała część produktu przywożonego do Unii Europejskiej była nieistotna.

                              —

                              W drugiej kolejności, brak konkretnego ustalenia w odniesieniu do sytuacji skarżących spółek jest niezgodny z Traktatem (i cytowanymi postanowieniami) w zakresie w jakim wprowadza reżim odpowiedzialności obiektywnej lub odpowiedzialności za czyny innych osób, co pozostaje w sprzeczności z podstawowymi zasadami pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, z uwagi na cenę rynkową i związaną z tym strukturę kosztów, w sposób oczywisty o charakterze rynkowym, przedstawioną wielokrotnie przez skarżące spółki Komisji, którą ta ostatnia zupełnie pominęła (tak jak pominięte zostało stanowisko rządu chińskiego w kwestii gospodarki rynkowej). Prowadzi to do oczywistej niezgodności z prawem zarówno co do istoty (w związku z pojęciem wartości normalnej, znaczących zakłóceń, dostępu do finansowania, reżimu podatkowego, reżimu upadłościowego, reprezentatywnego kraju i jego wyboru) jak i o charakterze proceduralnym – co zostało szerzej rozwinięte w niniejszym zarzucie – wywołując oczywiście dyskryminujący i szkodliwy skutek.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący braku szkody, przeinaczenia okoliczności faktycznych przy porównaniu udziałów w rynku oraz naruszenia zasady proporcjonalności.

                              —

                              W zarzucie trzecim skarżące spółki powołują się na niezgodność z prawem zaskarżonego rozporządzenia z uwagi na fakt, że Komisja nie zdołała wykazać ani wystąpienia szkody ani związku przyczynowego między szkodą a dumpingiem.

                              —

                              Brak jest również jakiejkolwiek analizy technicznej czy wymaganej oceny proporcjonalności nałożonego cła w odniesieniu do szkody dla przemysłu Unii, pozwalającej na stwierdzenie jakiegokolwiek podcięcia cenowego lub zaniżania cen, wymaganego w orzecznictwie do stwierdzenia szkody. W przypadku skarżących spółek brak takiego podcięcia cenowego i zaniżenia cen został przy tym wykazany (w oparciu o różne dokumenty przedłożone w ramach tego zarzutu) na podstawie cen ex works Haomei i King Metal, które pokrywają się z cenami europejskimi (DOC.3, report Bauxite).

                              —

                              Ponadto, nałożenie cła nie leży w ogóle w interesie Unii, lecz wyłącznie w interesie podmiotów wnoszących skargę, który Komisja po prostu „przyjęła” jako własne uzasadnienie, rozszerzając go na całą Unię bez przeprowadzenia analizy. W tym kontekście Komisja ponownie zupełnie pominęła dane przedstawione przez skarżące spółki w toku postępowania, które nie zostały przeanalizowane w sposób kontradyktoryjny w ramach postępowania ani w rozporządzeniu.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu (GATT), a posiłkowo niezgodności z prawem rozporządzenia podstawowego, interpretowanego zgodnie z umowami międzynarodowymi.

                              —

                              W tym zakresie podniesione zostało, że rozporządzenie 2020/1428 przyjęte przez Komisję na podstawie art. 207 TFUE, stanowi odstępstwo od pojęć przewidzianych we właściwym prawie międzynarodowym. Gdyby było inaczej, to znaczy, innymi słowy, gdyby niezgodność z prawem nie dotykała bezpośrednio rozporządzenia 2020/1428, odnosiłaby się ona do rozporządzenia „podstawowego”.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia Europejskiej Konwencji Praw Człowieka w związku z postępowaniem dotyczącym nałożenia sankcji równoważnej z sankcją karną w odniesieniu do skutków jakie wywołuje względem eksportujących przedsiębiorstw.
                  Dla skarżących spółek zastosowanie tych ceł stanowi przeszkodę w dalszym prowadzeniu działalności, powodując nieodwracalną szkodę porównywalną z sankcją karną.


title: Sprawa T-327/21: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2021 r. – Scania CV / EUIPO (V8)

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/53

      Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2021 r. – Scania CV / EUIPO (V8)
      (Sprawa T-327/21)
      (2021/C 297/64)
      Język postępowania: szwedzki

         Strony

         Strona skarżąca: Scania CV AB (Södertälje, Szwecja) (przedstawiciel: adwokaci C. Langenius, P. Sundin i S. Falkner)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie do rejestracji graficznego unijnego znaku towarowego V8 – zgłoszenie nr 18 120 085

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 kwietnia 2021 r. w sprawie R 1868/2020-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zgodnie z art. 72 rozporządzenia w sprawie unijnego znaku towarowego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i zmianę decyzji EUIPO; uwzględnienie wniosku Scanii o rejestrację graficznego znaku towarowego dla wszystkich towarów i usług, dla których EUIPO odmówiło rejestracji;

                  —

                  zgodnie z art. 72 rozporządzenia w sprawie unijnego znaku towarowego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do Izby Odwoławczej EUIPO w celu wydania nowej decyzji;

                  —

                  zgodnie z art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem, obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-329/21: Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2021 r. – Puma / EUIPO – V. Frass (FRASS)

text:
               26.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/53

      Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2021 r. – Puma / EUIPO – V. Frass (FRASS)
      (Sprawa T-329/21)
      (2021/C 297/65)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Puma SE (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Schunke)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: V. Fraas GmbH (Helmbrechts/Wüstenselbitz, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „FRASS” – unijny znak towarowy nr 5 769 351

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 marca 2021 r. w sprawie R 2714/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i nakazanie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do zaskarżonego znaku towarowego także w odniesieniu do następujących towarów:

            klasa 18: torebki;
      klasa 25: odzież, nakrycia głowy, szale, chusty na głowę i ramiona, z wyjątkiem artykułów z futra i imitacji futra; rękawiczki, czapki, akcesoria tekstylne odzieżowe i do nakryć głowy (o ile ujęte w klasie 25);

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Wyrok Trybunału z dnia 25 marca 2021 r. w sprawie E-4/20 Tor-Arne Martinez Haugland i inni przeciwko rządowi Norwegii reprezentowanemu przez Ministerstwo Zdrowia i Usług Opiekuńczych (Helse- og omsorgsdepartementet) (Swoboda przepływu osób – Dyrektywa 2005/36/WE – Uznawanie kwalifikacji zawodowych – Dostęp do zawodu psychologa – Ogólny system uznawania – Pojęcie „tego samego zawodu”) 2021/C 303/08

text:
               29.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/11

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 25 marca 2021 r.
      w sprawie E-4/20
      Tor-Arne Martinez Haugland i inni przeciwko rządowi Norwegii reprezentowanemu przez Ministerstwo Zdrowia i Usług Opiekuńczych (Helse- og omsorgsdepartementet)

            (Swoboda przepływu osób – Dyrektywa 2005/36/WE – Uznawanie kwalifikacji zawodowych – Dostęp do zawodu psychologa – Ogólny system uznawania – Pojęcie „tego samego zawodu”)

      (2021/C 303/08)
      W sprawie E-4/20 Tor-Arne Martinez Haugland i inni przeciwko rządowi Norwegii reprezentowanemu przez Ministerstwo Zdrowia i Usług Opiekuńczych (Helse- og omsorgsdepartementet) – WNIOSEK skierowany do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Sąd Apelacyjny Borgarting (Borgarting lagmannsrett), dotyczący wykładni dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, zwłaszcza art. 4 i 13, po dostosowaniu do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, jak również art. 28 i 31 tego porozumienia, Trybunał, w składzie Páll Hreinsson — prezes, Per Christiansen (sprawozdawca) i Bernd Hammermann, sędziowie, wydał w dniu 25 marca 2021 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

                  1.

                  To, czy zawód w państwie przyjmującym i zawód państwie pochodzenia można uznać za „ten sam zawód” w rozumieniu dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, podlega każdorazowo indywidualnej ocenie. Oceny dokonuje się poprzez porównanie czynności należących do danego zawodu w państwie pochodzenia z czynnościami należącymi do zawodu, który wnioskodawca zamierza wykonywać w państwie przyjmującym. Jeśli czynności należące do obu zawodów są porównywalne, tj. gdy zawody te są równoważne pod względem czynności, które do nich należą, i biorąc pod uwagę wszelkie istotne różnice w ramach zakresu i charakteru tych czynności, zawody te należy uznać za ten sam zawód w rozumieniu dyrektywy 2005/36/WE.
                  Przy określeniu czy zawód w państwie pochodzenia i zawód w państwie przyjmującym stanowią ten sam zawód w rozumieniu dyrektywy 2005/36/WE, nie może być uznanym za wykonywanie danego zawodu wykonywanie przez ograniczony czas w ramach kształcenia pewnego rodzaju czynności, które uwarunkowane są zobowiązaniem się do dalszej nauki.
                  Przy ocenianiu czy dwa zawody stanowią „ten sam zawód” w rozumieniu dyrektywy 2005/36/WE różnice w stopniu samodzielności oraz odpowiedzialności za pacjenta mogą być istotne przy określaniu dokładnego zakresu lub charakteru wykonywanych czynności.

                  2.

                  Możliwość wymagania środków wyrównawczych na podstawie art. 14 dyrektywy 2005/36/WE nie może mieć żadnego wpływu na interpretację pojęcia „ten sam zawód” w rozumieniu art. 13 tej dyrektywy.

                  3.

                  Wyrażenie „w szczególny sposób przystosowane na potrzeby wykonywania określonego zawodu” zawarte w art. 3 ust. 1 lit. e) dyrektywy 2005/36/WE należy rozumieć jako wskazujące na kształcenie, które ma na celu przygotowanie kandydatów do wykonywania danego zawodu. Nie wskazuje ono na kwalifikacje, w ramach których uzyskuje się dostęp do szerokiego zakresu zawodów lub poświadczenie posiadania, m.in. wyłącznie kompetencji akademickich w danej dziedzinie.

                  4.

                  Wnioskodawcy, którzy nie spełniają wymogów uznawania kwalifikacji zawodowych zgodnie z dyrektywą 2005/36/WE mogą powoływać się na art. 28 i 31 Porozumienia EOG stanowiące podstawę do wykonywania zawodu regulowanego w państwie przyjmującym.
                  Przy ocenie kwalifikacji na podstawie art. 28 i 31 Porozumienia EOG państwo przyjmujące musi porównać wszystkie dyplomy, świadectwa i inne dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji oraz odpowiednie doświadczenie zawodowe wnioskodawcy z własnymi wymogami dotyczącymi wykonywania danego zawodu. Jeśli wiedza i kwalifikacje wnioskodawcy poświadczone dyplomem oraz odpowiednim doświadczeniem zawodowym nie są równoważne lub tylko częściowo odpowiadają tym wymaganym przez państwo przyjmujące, musi ono określić jakiego rodzaju wykształcenia brakuje wnioskodawcy, aby mógł ukończyć lub uzupełnić swoje kształcenie.


title: Sprawa C-252/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 22 kwietnia 2021 r. – Facebook Inc. i in. / Bundeskartellamt

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 22 kwietnia 2021 r. – Facebook Inc. i in. / Bundeskartellamt
      (Sprawa C-252/21)
      (2021/C 320/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Facebook Inc., Facebook Ireland Ltd, Facebook Deutschland GmbH

         Druga strona postępowania: Bundeskartellamt

         Przy udziale: Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                              a)

                              Czy zgodna z art. 51 i nast. rozporządzenia (UE) 2016/679 (1) (zwanego dalej „RODO”) jest sytuacja, w której krajowy organ antykartelowy państwa członkowskiego, taki jak Bundeskartellamt, który nie jest organem nadzorczym w rozumieniu art. 51 i nast. RODO i w którego państwie członkowskim przedsiębiorstwo z siedzibą poza Unią Europejską utrzymuje jednostkę organizacyjną, wspierającą główną jednostkę organizacyjną tego przedsiębiorstwa, która znajduje się w innym państwie członkowskim i ponosi wyłączną odpowiedzialność za przetwarzanie danych osobowych na całym terytorium Unii Europejskiej, w dziedzinie reklamy, komunikacji i public relations, stwierdza w ramach kontroli nadużywania prawa antymonopolowego naruszenie RODO w odniesieniu do warunków umownych głównej jednostki organizacyjnej, dotyczących przetwarzania danych i stosowania tych warunków, oraz wydaje decyzję nakazującą zaniechania tego naruszenia?

                              b)

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej: Czy zgodna z art. 4 ust. 3 TUE jest sytuacja, w której jednocześnie wiodący organ nadzorczy w państwie członkowskim głównej jednostki organizacyjnej w rozumieniu art. 56 ust. 1 RODO poddaje jej warunki umowne dotyczące przetwarzania danych postępowaniu wyjaśniającemu?

                        W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1:

                  2.

                              a)

                              Czy w sytuacji, gdy internauta korzysta ze stron internetowych lub aplikacji, które wiążą się z kryteriami z art. 9 ust. 1 RODO, takich jak aplikacje do flirtowania, portale randkowe dla osób homoseksualnych, strony internetowe partii politycznych, strony internetowe związane ze zdrowiem, w ten sposób, że albo tylko je wywołuje, albo również dokonuje tam wpisów, na przykład podczas rejestracji lub składania zamówienia, a inne przedsiębiorstwo, takie jak Facebook Ireland, za pośrednictwem interfejsów zintegrowanych ze stronami internetowymi i aplikacjami, takich jak „Facebook Business Tools”, lub za pośrednictwem plików cookie lub podobnych technologii przechowywania danych stosowanych na komputerze lub mobilnym urządzeniu końcowym internauty, gromadzi dane o wywołaniach stron internetowych i aplikacji przez użytkownika oraz o wpisach dokonanych tam przez użytkownika, łączy je z danymi konta Facebooka.com użytkownika i wykorzystuje, to gromadzenie i/lub łączenie i/lub wykorzystywanie stanowi przetwarzaniem danych wrażliwych w rozumieniu tego przepisu?

                              b)

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej: Czy wywołanie tych stron internetowych i aplikacji i/lub dokonywanie wpisów i/lub obsługa przycisków („wtyczek społecznościowych”, takich jak „Lubię to”, „Udostępnij”, „Facebook Login” lub „Account Kit”) zintegrowanych na tych stronach internetowych lub aplikacjach przez dostawcę takiego, jak Facebook Ireland, stanowi upublicznienie w sposób oczywisty danych dotyczących wywołania jako takiego i/lub wpisów dokonanych przez użytkownika w rozumieniu art. 9 ust. 2 lit. e) RODO?

                  3.

                  Czy przedsiębiorstwo takie jak Facebook Ireland, które prowadzi finansowany z reklam cyfrowy portal społecznościowy i oferuje w swoich warunkach użytkowania personalizację treści i reklam, bezpieczeństwo sieci, ulepszanie produktów oraz ciągłe i niezakłócone korzystanie ze wszystkich produktów własnych grupy, może powołać się na uzasadnienie w postaci konieczności wykonania umowy zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. b) RODO lub realizacji uzasadnionych interesów zgodnie z art. 6 ust. 1 lit. f) RODO, jeżeli w tym celu gromadzi dane z innych serwisów należących do koncernu oraz ze stron internetowych i aplikacji osób trzecich za pośrednictwem zintegrowanych z nimi interfejsów, takich jak „Facebook Business Tools”, lub za pośrednictwem plików cookie lub podobnych technologii przechowywania danych stosowanych na komputerze lub mobilnym urządzeniu końcowym internauty, łączy je z kontem użytkownika w serwisie Facebook.com i wykorzystuje?

                  4.

                  Czy w takim przypadku również

                              —

                              niepełnoletniość użytkowników w celu personalizacji treści i reklam, ulepszania produktów, bezpieczeństwa sieci i komunikacji o charakterze niehandlowym z użytkownikiem,

                              —

                              świadczenie usług pomiarowych, analitycznych i innych usług biznesowych reklamodawcom, deweloperom i innym partnerom, aby umożliwić im ocenę i poprawę swoich usług,

                              —

                              przekazywania komunikacji marketingowej z użytkownikiem, aby przedsiębiorstwo mogło ulepszać swoje produkty i prowadzić marketing bezpośredni,

                              —

                              badania i innowacje na rzecz celów społecznych, aby wspierać rozwój stanu wiedzy lub zrozumienia naukowego w odniesieniu do ważnych kwestii społecznych oraz wywierać pozytywny wpływ na społeczeństwo i świat,

                              —

                              informowanie organów ścigania i organów wykonawczych oraz reagowanie na wnioski prawne w celu zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw, niedozwolonego użytkowania, naruszeń warunków użytkowania i zasad oraz innych szkodliwych zachowań,
                              mogą stanowić uzasadnione interesy w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. f) RODO, jeżeli przedsiębiorstwo w tym celu gromadzi dane z innych serwisów należących do holdingu oraz ze stron internetowych i aplikacji osób trzecich za pośrednictwem zintegrowanych z nimi interfejsów, takich jak „Facebook Business Tools”, lub za pośrednictwem plików cookie lub podobnych technologii przechowywania danych stosowanych na komputerze lub mobilnym urządzeniu końcowym internauty, łączy je z kontem użytkownika w serwisie Facebook.com i wykorzystuje?

                  5.

                  Czy w takim przypadku gromadzenie danych z innych serwisów należących do grupy oraz ze stron internetowych i aplikacji osób trzecich za pośrednictwem zintegrowanych z nimi interfejsów, takich jak „Facebook Business Tools”, lub za pośrednictwem plików cookie lub podobnych technologii przechowywania danych stosowanych na komputerze lub mobilnym urządzeniu końcowym internauty, połączenie z kontem użytkownika w serwisie Facebook.com i wykorzystanie lub wykorzystanie [Or. 5] już w inny sposób legalnie zgromadzonych i powiązanych danych w poszczególnych przypadkach może być również uzasadnione na podstawie art. 6 ust. 1 lit. c), d) i e) RODO, na przykład w celu odpowiedzi na zgodny z prawem wniosek o określone dane [lit. c)], w celu zwalczania szkodliwych zachowań i wspierania bezpieczeństwa (lit. d)), w celu prowadzenia badań na rzecz społeczeństwa oraz wspierania ochrony, integralności i bezpieczeństwa [lit. e)]?

                  6.

                  Czy można wyrazić wobec przedsiębiorstwa, zajmującego pozycję dominującą na rynku, jakim jest Facebook Ireland, skuteczną, w szczególności zgodnie z art. 4 pkt 11 RODO dobrowolną zgodę w rozumieniu art. 6 ust. 1 lit. a), 9 ust. 2 lit. a) RODO?
                  Jeżeli na pytanie 1 należy udzielić odpowiedzi przeczącej:

                  7.

                              a)

                              Czy krajowy organ antykartelowy państwa członkowskiego, taki jak Bundeskartellamt, który nie jest organem nadzoru w rozumieniu art. 51 i nast. RODO i który bada naruszenie zakazu nadużywania pozycji dominującej w prawie antymonopolowym przez przedsiębiorstwo dominujące, które nie polega na naruszeniu RODO przez warunki przetwarzania danych i ich stosowanie, może dokonać ustaleń, na przykład w ramach wyważenia interesów, czy warunki przetwarzania danych tego przedsiębiorstwa i ich stosowanie są zgodne z RODO?

                              b)

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej: Czy w odniesieniu do art. 4 ust. 3 TUE ma to zastosowanie również wtedy, gdy jednocześnie właściwy wiodący organ nadzorczy na podstawie art. 56 ust. 1 RODO poddaje warunki przetwarzania danych tego przedsiębiorstwa postępowaniu wyjaśniającemu?

                        Jeżeli na pytanie 7 należy udzielić odpowiedzi twierdzącej, konieczne jest udzielenie odpowiedzi na pytania 3–5 w odniesieniu do danych dotyczących korzystania z należącego do grupy serwisu Instagram.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46 WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1).


title: Sprawa C-275/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Austria) w dniu 28 kwietnia 2021 r. – EPIC Financial Consulting Ges.m.b.H. / Republika Austrii i Bundesbeschaffung GmbH

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Austria) w dniu 28 kwietnia 2021 r. – EPIC Financial Consulting Ges.m.b.H. / Republika Austrii i Bundesbeschaffung GmbH
      (Sprawa C-275/21)
      (2021/C 320/22)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: EPIC Financial Consulting Ges.m.b.H.

         Druga strona postępowania: Republika Austrii i Bundesbeschaffung GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy postępowanie odwoławcze przed Bundesverwaltungsgericht (federalnym sądem administracyjnym), które toczy się w wykonaniu dyrektywy 89/665/EWG (1) w brzmieniu nadanym dyrektywą 2014/23/UE (2), stanowi spór dotyczący sprawy cywilnej i handlowej w rozumieniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 (3)? Czy takie postępowanie odwoławcze, o którym mowa w poprzednim pytaniu, stanowi przynajmniej sprawę cywilną w rozumieniu art. 81 ust. 1 TFUE?

                  2.

                  Czy zasadę równoważności, przy uwzględnieniu pozostałych przepisów prawa Unii, należy interpretować w ten sposób, że przyznaje ona jednostkom prawa podmiotowe wobec państwa członkowskiego i stoi na przeszkodzie stosowaniu austriackich przepisów krajowych, zgodnie z którymi sąd – przed rozstrzygnięciem wniosku o wszczęcie postępowania odwoławczego, który musi zmierzać do stwierdzenia nieważności poszczególnej podlegającej odrębnemu zaskarżeniu decyzji instytucji zamawiającej – musi ustalić rodzaj postępowania o udzielenie zamówienia i (szacunkową) wartość zamówienia oraz sumę podlegających odrębnemu zaskarżeniu decyzji, które zaskarżono w ramach określonych postępowań, względnie ewentualnie również etap danego postępowania o udzielenie zamówienia, aby następnie wydać ewentualnie za pośrednictwem przewodniczącego właściwej izby orzekającej sądu zarządzenie w sprawie uzupełnienia braków poprzez dopłatę do wniesionej opłaty, a następnie w przypadku nieuiszczenia opłaty nałożyć te opłaty procesowe przez izbę orzekającą sądu właściwą w sprawie wniosku o wszczęcie postępowania odwoławczego przed lub najpóźniej w tym samym momencie, kiedy nastąpiło odrzucenie wniosku o wszczęcie postępowania odwoławczego z powodu nieuiszczenia dodatkowej opłaty, gdyż w przeciwnym wypadku roszczenie o opłaty wygaśnie, gdy w sprawach cywilnych w Austrii jest inaczej, jak np. w przypadku powództw o odszkodowanie lub zaniechanie z tytułu naruszenia konkurencji, gdzie nieuiszczenie opłat nie stanowi przeszkody dla rozstrzygnięcia powództwa, niezależnie od kwestii należnych w jakimkolwiek zakresie opłat sądowych, a także dla porównania nieuiszczenie w Austrii opłat od odwołania od decyzji administracyjnych czy też opłat od skargi lub rewizji do trybunału konstytucyjnego lub trybunału administracyjnego, stanowiących środki odwoławcze przeciwko orzeczeniom sądów administracyjnych, nie prowadzi do odrzucenia danego środka odwoławczego z powodu nieuiszczenia opłat.

                  2.1.

                  Czy zasadę równoważności, przy uwzględnieniu pozostałych przepisów prawa Unii, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie stosowaniu austriackich przepisów krajowych, zgodnie z którymi przed rozstrzygnięciem wniosku w sprawie wydania zarządzenia tymczasowego, tak jak w przypadku przewidzianym w art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/665 w brzmieniu nadanym dyrektywą 2014/23, przewodniczący izby orzekającej jako jedyny sędzia wydaje zarządzenie w sprawie uzupełnienia opłat z powodu nieuiszczenia wystarczającej kwoty opłaty ryczałtowej i ten sędzia musi odrzucić wniosek o wydanie zarządzenia tymczasowego z powodu braku uiszczenia opłaty, gdy w przypadku powództw cywilnych w Austrii, w razie wniosku o wydanie zarządzenia tymczasowego składanego razem z pozwem nie są zgodnie z Gerichtsgebührengesetz (ustawą o kosztach sądowych) należne żadne dodatkowe ryczałtowe opłaty sądowe oprócz opłaty od pozwu w pierwszej instancji i również w przypadku wniosków o zawieszenie wykonania decyzji, które zostały złożone łącznie z odwołaniem od decyzji do sądu administracyjnego lub łącznie z rewizją od decyzji do trybunału administracyjnego, względnie ze skargą na decyzję do trybunału konstytucyjnego i które funkcjonalnie mają taki sam lub podobny cel w zakresie ochrony prawnej jak wniosek o wydanie zarządzenia tymczasowego, nie są należne żadne odrębne opłaty za te akcesoryjne wnioski o zawieszenie wykonania?

                  3.

                  Czy wymóg zawarty w art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 89/665 w brzmieniu nadanym dyrektywą 2014/23, zgodnie z którym procedury odwoławcze w zakresie udzielania zamówień publicznych powinny być przeprowadzane możliwie szybko, należy, przy uwzględnieniu pozostałych przepisów prawa Unii, interpretować w ten sposób, że ten wymóg szybkości przyznaje prawo podmiotowe do szybkiego postępowania odwoławczego i że stoi on na przeszkodzie stosowaniu austriackich przepisów krajowych, zgodnie z którymi sąd nawet w przypadku nietransparentnych postępowań o udzielenie zamówień publicznych, w każdym przypadku przed rozstrzygnięciem wniosku o wszczęcie postępowania odwoławczego, który musi zmierzać do stwierdzenia nieważności poszczególnej podlegającej odrębnemu zaskarżeniu decyzji instytucji zamawiającej, musi ustalić, nawet przy braku znaczenia dla rozstrzygnięcia, rodzaj postępowania o udzielenie zamówienia i (szacunkową) wartość zamówienia oraz sumę podlegających odrębnemu zaskarżeniu decyzji, które zaskarżono w ramach określonych postępowań, względnie ewentualnie również etap danego postępowania o udzielenie zamówienia, aby następnie, ewentualnie wydać za pośrednictwem przewodniczącego izby orzekającej sądu zarządzenie w sprawie uzupełnienia braków poprzez dopłatę do wniesionej opłaty, a w przypadku nieuiszczenia opłaty nałożyć na skarżącego opłaty procesowe przez izbę orzekającą sądu właściwą w sprawie rozstrzygnięcia wniosku o wszczęcie postępowania odwoławczego – przed lub najpóźniej w tym samym momencie, kiedy nastąpiło odrzucenie wniosku o wszczęcie postępowania odwoławczego z powodu nieuiszczenia dodatkowej opłaty – gdyż w przeciwnym wypadku roszczenie o opłaty skierowane przeciwko skarżącemu wygaśnie?

                  4.

                  Czy prawo do rzetelnego procesu przed sądem zgodnie z art. 47 karty praw podstawowych (4), przy uwzględnieniu wymogu przejrzystości wynikającego z art. 18 ust. 1 dyrektywy 2014/24/UE (5) i innych przepisów prawa Unii, należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie stosowaniu austriackich przepisów krajowych, zgodnie z którymi sąd w każdym przypadku również przy nietransparentnych postępowaniach o udzielenie zamówień publicznych przed rozstrzygnięciem wniosku o wszczęcie postępowania odwoławczego, który musi zmierzać do stwierdzenia nieważności poszczególnej podlegającej odrębnemu zaskarżeniu decyzji instytucji zamawiającej, musi ustalić rodzaj postępowania o udzielenie zamówienia i (szacunkową) wartość zamówienia oraz sumę podlegających odrębnemu zaskarżeniu decyzji, które zaskarżono w ramach określonych postępowań, względnie ewentualnie również etap danego postępowania o udzielenie zamówienia, aby następnie, ewentualnie wydać za pośrednictwem przewodniczącego izby orzekającej sądu zarządzenie w sprawie uzupełnienia braków poprzez dopłatę do wniesionej opłaty, a w przypadku nieuiszczenia opłaty nałożyć na skarżącego opłaty procesowe przez izbę orzekającą sądu właściwą w sprawie wniosku o wszczęcie postępowania odwoławczego – przed lub najpóźniej w tym samym momencie, kiedy nastąpiło odrzucenie wniosku o wszczęcie postępowania odwoławczego z powodu nieuiszczenia dodatkowej opłaty – gdyż w przeciwnym wypadku roszczenie o opłaty wobec skarżącego wygaśnie?

                  5.

                  Czy zasadę równoważności, przy uwzględnieniu pozostałych przepisów prawa Unii, należy interpretować w ten sposób, że przyznaje ona jednostkom prawa podmiotowe w stosunku do państwa członkowskiego i stoi na przeszkodzie stosowaniu austriackich przepisów krajowych, zgodnie z którymi w przypadku nieuiszczenia ryczałtowych opłat za wniesienie do sądu środka odwoławczego w odniesieniu do decyzji instytucji zamawiającej – w rozumieniu dyrektywy 89/665 w obowiązującym brzmieniu – (lub ewentualnie środka odwoławczego do sądu zmierzającego do stwierdzenia niezgodności z prawem w związku z udzieleniem zamówienia w celu uzyskania odszkodowania) izba orzekająca sądu administracyjnego jako organ właściwy do rozstrzygnięcia (jedynie ona) może nałożyć nieuiszczone, ale należne opłaty ryczałtowe (z konsekwentnie wynikającym z tego ograniczeniem ochrony prawnej dla strony zobowiązanej do uiszczenia opłat), jeżeli w przypadku opłaty od pozwu i opłaty od środka odwoławczego w postępowaniu przed sądem cywilnym są one, w razie braku uiszczenia, nakładane administracyjną decyzją zgodnie z Gerichtliches Einbringungsgesetz (ustawą o wnoszeniu opłat sądowych), a również opłaty od przewidzianych w prawie administracyjnym środków odwoławczych w postaci skargi do sądu administracyjnego lub do trybunału konstytucyjnego, względnie w postaci rewizji do trybunału administracyjnego, w przypadku nieuiszczenia tych opłat, są co do zasady nakładane w drodze decyzji organu administracyjnego, od której (to znaczy od decyzji o nałożeniu opłat) zasadniczo zawsze można wnieść środek odwoławczy do sądu administracyjnego, a następnie od niego rewizję do trybunału administracyjnego lub skargę do trybunału konstytucyjnego?

                  6.

                  Czy art. 1 ust. 1 dyrektywy 89/665 w brzmieniu nadanym dyrektywą 2014/23 w świetle innych przepisów prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że zawarcie umowy ramowej z jednym wykonawcą zgodnie z art. 33 ust. 3 dyrektywy 2014/24 stanowi zawarcie umowy zgodnie z art. 2a ust. 2 dyrektywy 89/665 w brzmieniu nadanym dyrektywą 2014/23, a zatem decyzja instytucji zamawiającej, z którym indywidualnym wykonawcą ta umowa ramowa ma zostać zawarta zgodnie z art. 33 ust. 3 dyrektywy 2014/24, stanowi decyzję o udzieleniu zamówienia zgodnie z art. 2a ust. 1 dyrektywy 89/665 w brzmieniu nadanym dyrektywą 2014/23?

                  6.1.

                  Czy sformułowanie zawarte w art. 33 ust. 3 dyrektywy 2014/24: „zamówienia oparte na takiej umowie [ramowej]” należy interpretować w ten sposób, że zamówienie oparte na umowie ramowej występuje wówczas, gdy instytucja zamawiająca udziela pojedynczego zamówienia z wyraźnym odniesieniem do zawartej umowy ramowej? Czy też cytowany fragment „zamówienia oparte na takiej umowie [ramowej]” należy interpretować w ten sposób, że nie chodzi już o zamówienie oparte na pierwotnie zawartej umowie ramowej, jeżeli ogólna liczba zamówień umowy ramowej w rozumieniu wyroku Trybunału w sprawie C-216/17 (6), pkt 64, została już wyczerpana?

                  6.2.

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 6.1:
                  Czy art. 4 i 5 dyrektywy 2014/24, przy uwzględnieniu pozostałych przepisów prawa Unii, należy interpretować w ten sposób, że szacunkowa wartość zamówienia w przypadku pojedynczego zamówienia opartego na umowie ramowej jest zawsze szacunkową wartością zamówienia zgodnie z art. 5 ust. 5 dyrektywy 2014/24? Czy też, w przypadku pojedynczego zamówienia opartego na umowie ramowej, szacunkowa wartość zamówienia zgodnie z art. 4 tej dyrektywy jest wartością zamówienia wynikającą z zastosowania art. 5 tej dyrektywy dla celów ustalenia szacunkowej wartości zamówienia dla pojedynczego zamówienia na dostawy opartego na umowie ramowej?

                  7.

                  Czy prawo do rzetelnego procesu przed sądem zgodnie z art. 47 karty praw podstawowych, przy uwzględnieniu pozostałych przepisów prawa Unii, należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie stosowaniu przepisu, zgodnie z którym instytucja zamawiająca wskazana w sporze dotyczącym zamówień publicznych powinna udzielić wszystkich wymaganych informacji i przedstawić wszystkie wymagane dokumenty – w każdym razie z możliwością wydania w przeciwnym wypadku na jej niekorzyść zaocznego orzeczenia – jeżeli członkowie jej organów lub pracownicy tej instytucji zamawiającej, którzy są zobowiązani do udzielenia tych informacji w imieniu instytucji zamawiającej, są w ten sposób niekiedy narażeni na ryzyko, że będą musieli ewentualnie sami ponieść przez to odpowiedzialność karną na skutek udzielenia informacji lub przedstawienia dokumentów?

                  8.

                  Czy wymóg zawarty w art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 89/665, w brzmieniu nadanym dyrektywą 2014/24, by procedury odwoławcze w zakresie udzielania zamówień publicznych były przeprowadzane możliwie skutecznie, zważywszy dodatkowo na prawo do skutecznego środka prawnego, o którym mowa w art. 47 karty praw podstawowych, przy uwzględnieniu pozostałych przepisów prawa Unii, należy interpretować w ten sposób, że przepisy te przyznają prawa podmiotowe i stoją na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, zgodnie z którymi na poszukującym ochrony prawnej skarżącym składającym wniosek o wszczęcie postępowania odwoławczego spoczywa obowiązek wskazania we wniosku o wszczęcie postępowania odwoławczego każdego konkretnego postępowania o udzielenie zamówienia i konkretnej oddzielnie zaskarżalnej decyzji instytucji zamawiającej, nawet jeśli skarżący ten w przypadku danego postępowania o udzielenie zamówienia bez uprzedniej publikacji nie będzie co do zasady wiedział, czy instytucja zamawiająca udzieliła nietransparentnych dla skarżącego bezpośrednich zamówień zgodnie z prawem krajowym lub nietransparentnych dla skarżącego zamówień w procedurze negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji, względnie czy zostało przeprowadzone jedno czy więcej nietransparentnych postępowań o udzielenie zamówień oraz czy zapadły w nich po jednej czy więcej zaskarżalnych decyzji?

                  9.

                  Czy wymóg rzetelnego procesu przed sądem, o którym mowa w art. 47 karty praw podstawowych, przy uwzględnieniu pozostałych przepisów prawa Unii, należy interpretować w ten sposób, że przepis ten przyznaje prawa podmiotowe i stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, zgodnie z którymi na poszukującym ochrony prawnej skarżącym spoczywa obowiązek wskazania we wniosku o wszczęcie postępowania odwoławczego konkretnego postępowania o udzielenie zamówienia i konkretnej oddzielnie zaskarżalnej decyzji instytucji zamawiającej, nawet jeśli skarżący ten w przypadku postępowania o udzielenie zamówienia bez uprzedniej publikacji nie może co do zasady wiedzieć, czy instytucja zamawiająca udzieliła nietransparentnych dla skarżącego bezpośrednich zamówień zgodnie z prawem krajowym lub nietransparentnych dla skarżącego zamówień w procedurze negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji, względnie czy zostało przeprowadzone jedno czy więcej postępowań o udzielenie zamówień oraz czy zapadły w nich po jednej czy więcej oddzielnie zaskarżalnych decyzji?

                  10.

                  Czy wymóg rzetelnego procesu przed sądem, o którym mowa w art. 47 karty praw podstawowych, przy uwzględnieniu innych przepisów prawa Unii, należy interpretować w ten sposób, że przepis ten przyznaje prawa podmiotowe i stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, zgodnie z którymi na poszukującym ochrony prawnej skarżącym składającym wniosek o wszczęcie postępowania odwoławczego spoczywa obowiązek uiszczenia ryczałtowych opłat w wysokości, której nie może on przewidzieć w momencie składania wniosku, ponieważ skarżący ten w przypadku nietransparentnego dla niego postępowania o udzielenie zamówienia bez uprzedniej publikacji nie może co do zasady wiedzieć, czy instytucja zamawiająca udzieliła bezpośrednich zamówień zgodnie z prawem krajowym lub nietransparentnych dla skarżącego zamówień w procedurze negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji oraz jaka jest szacunkowa wartość zamówienia w wypadku ewentualnie przeprowadzonej procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji, względnie ile odrębnie zaskarżalnych decyzji zostało wydanych?

         (1)  Dyrektywa Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. 1989, L 395, s. 33).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji (Dz.U. 2014, L 94, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2012, L 351, s. 1).

         (4)  Karta praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2012, C 326, s. 391).

         (5)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).

         (6)  Wyrok z dnia 19 grudnia 2018 r., Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato – Antitrust et Coopservice, ECLI:EU:C:2018:1034.


title: Sprawa C-316/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Belgia) w dniu 21 maja 2021 r. – Monument Vandekerckhove NV / Stad Gent; przy udziale: Denys NV, Aelterman BVBA

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Belgia) w dniu 21 maja 2021 r. – Monument Vandekerckhove NV / Stad Gent; przy udziale: Denys NV, Aelterman BVBA
      (Sprawa C-316/21)
      (2021/C 320/27)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Monument Vandekerckhove NV

         Strona przeciwna: Stad Gent

         przy udziale: Denys NV, Aelterman BVBA.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 63 ust. 1 akapit drugi dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE (1) rozpatrywany samodzielnie, a także w związku z zakresem zastosowania określonych w prawie Unii zasad, a mianowicie zasady równości, niedyskryminacji i przejrzystości w dziedzinie zamówień publicznych, należy interpretować w ten sposób, że jeżeli instytucja zamawiająca stwierdzi, że podmiot, na którego zdolnościach polega wykonawca, nie spełnia kryteriów kwalifikacji, to zobowiązana jest ona do zwrócenia się do wykonawcy o zastąpienie tego podmiotu, czy też instytucja ta posiada możliwość zwrócenia się o takie zastąpienie, o ile wykonawca chce, aby jego oferta została wybrana?

                  2)

                  Czy istnieją okoliczności, w których zgodnie z zasadami równości, niedyskryminacji i przejrzystości, również w zależności od przebiegu postępowania o udzielenie zamówienia, instytucja zamawiająca nie musi (już) lub nie może (już) wymagać zastąpienia?

         (1)  Dz.U. 2014, L 94, s. 65.


title: Sprawa C-352/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 28 maja 2021 r., A1 i A2 / I

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 28 maja 2021 r., A1 i A2 / I
      (Sprawa C-352/21)
      (2021/C 320/32)
      Język postępowania: duński

         Sąd odsyłający

      Østre Landsret

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: A1 i A2

         Druga strona postępowania: I

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 15 pkt 5 rozporządzenia Bruksela I (1) w związku z art. 16 pkt 5 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że ubezpieczenie kadłuba jednostek rekreacyjnych, które nie są używane do celów gospodarczych, jest objęte wyjątkiem przewidzianym w art. 16 pkt 5 rzeczonego rozporządzenia, a zatem umowa ubezpieczenia, która zawiera dotyczące właściwości sądu porozumienie ustanawiające odstępstwo od zasady przewidzianej w art. 11 tego rozporządzenia, jest ważna na podstawie art. 15 pkt 5 tego rozporządzenia?

         (1)  Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2012, L 351, s. 1)


title: Sprawa C-389/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 14 kwietnia 2021 r. w sprawie T-504/19, Crédit lyonnais / EBC, wniesione w dniu 24 czerwca 2021 r. przez Europejski Bank Centralny

text:
               9.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/32

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 14 kwietnia 2021 r. w sprawie T-504/19, Crédit lyonnais / EBC, wniesione w dniu 24 czerwca 2021 r. przez Europejski Bank Centralny
      (Sprawa C-389/21 P)
      (2021/C 320/34)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: C. Zilioli, R. Ugena, M. Ioannidis, F. Bonnard, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Crédit lyonnais

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  obciążenie Crédit lyonnais kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

      EBC podnosi, że zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony z uwagi na to, że Sąd:

                  —

                  przekroczył granice kontroli sądowej, zastępując własną ocenę złożonych elementów ekonomicznych oceną EBC, z naruszeniem standardów ustanowionych w tym zakresie sądy Unii;

                  —

                  naruszył obowiązek uzasadnienia, nie pozwalając EBC zrozumieć, w jaki sposób jego ocena podwójnej gwarancji państwa udzielona w ramach oszczędności regulowanych mogła być obarczona błędem;

                  —

                  wypaczył dowody przedstawione mu w toku postępowania, dokonując oczywiście błędnej interpretacji zarówno decyzji zaskarżonej w pierwszej instancji (decyzja EBC-SSM-2019-FRCAG-39 z dnia 3 maja 2019 r.), jak i metodologii zastosowanej przez EBC, w świetle której zbadano wniosek o wyłączenie złożony przez Crédit Lyonnais;

                  —

                  naruszył art. 4 ust. 1 pkt 94 CRR (1) poprzez dodanie do definicji ryzyka nadmiernej dźwigni finansowej kryteriów, które nie są w niej zawarte, oraz naruszył art. 429 ust. 14 CRR dotyczący wyłączenia niektórych ekspozycji z obliczania wskaźnika dźwigni, pozbawiając EBC swobody uznania przyznanej mu w tym artykule.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013, L 176, s. 1) zmienione rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) 2015/62 z dnia 10 października 2014 r. zmieniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 w odniesieniu do wskaźnika dźwigni (Dz.U. 2015, L 11, s. 37).


title: Sprawa T-501/20: Wyrok Sądu z dnia 30 czerwca 2021 r. – Makk / EUIPO – Ubati Luxury Cosmetics (PANTA RHEI) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Słowny znak towarowy PANTA RHEI – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy PANTA RHEI – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo towarów – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               16.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/29

      Wyrok Sądu z dnia 30 czerwca 2021 r. – Makk / EUIPO – Ubati Luxury Cosmetics (PANTA RHEI)
      (Sprawa T-501/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy PANTA RHEI - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy PANTA RHEI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2021/C 329/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Stefan Makk (Graz, Austria) (przedstawiciel: adwokat I. Hödl)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: V. Ruzek i L. Lapinskaite, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Ubati Luxury Cosmetics, SL (Alcobendas, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat C. Vendrell)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 czerwca 2020 r. (sprawa R 2337/2019-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ubati Luxury Cosmetics a S. Makkiem.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Stefan Makk zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2020.


title: Sprawa T-344/21: Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2021 r – Plusmusic / EUIPO – Groupe Canal + (+music)

text:
               16.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/34

      Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2021 r – Plusmusic / EUIPO – Groupe Canal + (+music)
      (Sprawa T-344/21)
      (2021/C 329/45)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Plusmusic AG (Dietikon, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci M. Maier i A. Spieß)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Groupe Canal + (Issy-les-Moulineaux, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „+music” – zgłoszenie nr 17 482 571

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 kwietnia 2021 r. w sprawie R 1236/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim utrzymuje ona w mocy sprzeciw wniesiony przez drugą stronę w postępowaniu przed izbą odwoławczą na podstawie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001, ze względu na błędną ocenę wizualnego porównania oznaczeń;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001, ze względu na błędną ocenę charakteru odróżniającego wcześniejszych przedstawiających krzyż znaków towarowych;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001, ze względu na błędną ocenę prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-354/21: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2021 r. – ClientEarth / Komisja

text:
               16.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/36

      Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2021 r. – ClientEarth / Komisja
      (Sprawa T-354/21)
      (2021/C 329/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ClientEarth AISBL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer, B. Verheijen i T. van Helfteren)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 7 kwietnia 2021 r. odmawiającej udzielenia dostępu do wnioskowanych dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) i rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 (2), dotyczących stanu wprowadzenia w życie kontroli rybołówstwa we Francji i w Danii oraz istnienia w Unii Europejskiej spraw pilotażowych i postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego dotyczących wykonania rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 (3); i

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący okoliczności, że pozwana dopuściła się naruszeń prawa i popełniła oczywiste błędy w ocenie prowadzące do błędnego zastosowania wyjątku dotyczącego ochrony celów czynności kontroli, dochodzenia i audytu zgodnie z art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia w sprawie przejrzystości i art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006, jak również naruszenia obowiązku uzasadnienia.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący okoliczności, że pozwana niesłusznie odrzuciła istnienie nadrzędnego interesu publicznego uzasadniającego ujawnienie wnioskowanych dokumentów.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006, L 264, s. 13).

         (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006 (Dz.U. 2009, L 343, s. 1).


title: Sprawa T-367/21: Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2021 r. – Sushi&Food Factor / EUIPO (READY 4YOU)

text:
               16.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/39

      Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2021 r. – Sushi&Food Factor / EUIPO (READY 4YOU)
      (Sprawa T-367/21)
      (2021/C 329/52)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Sushi&Food Factor sp. z o.o. (Robakowo, Polska) (przedstawiciel: J. Gwiazdowska, radca prawny)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego READY 4YOU – zgłoszenie nr 18 210 977

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 kwietnia 2021 r. w sprawie R 2273/2020-5

         Żądanie

      Skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości i wydanie ostatecznego wyroku poprzez dopuszczenie do rejestracji zgłoszenia znaku towarowego Unii Europejskiej nr 18 210 977;

                  —

                  ewentualnie uchylenie decyzji Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 kwietnia 2021 r. w sprawie R 2273/2020-5 i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym także kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą oraz Wydziałem Działań Operacyjnych EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w zw. z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 i art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 20 i art. 41 ust. 1 i ust. 2 lit. a) i c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w tym prawa do bycia wysłuchanym, obowiązku uzasadniania swoich decyzji, zasady dobrej administracji, pewności prawa i równości traktowania.


title: Sprawa T-372/21: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2021 r. – Sympatex Technologies / EUIPO – Liwe Española (Sympathy Inside)

text:
               16.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/41

      Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2021 r. – Sympatex Technologies / EUIPO – Liwe Española (Sympathy Inside)
      (Sprawa T-372/21)
      (2021/C 329/54)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sympatex Technologies GmbH (Unterföhring, Niemcy) (przedstawiciele: adwokat E. Strauß)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Liwe Española, SA (Puente Tocinos, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Sympathy Inside” – zgłoszenie nr 16 286 106

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 kwietnia 2021 r. w sprawie R 1777/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie sprzeciwu wobec rejestracji słownego unijnego znaku towarowego nr 16 286 106 „Sympathy Inside” w całości;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania sądowego, zaś drugiej strony postępowania przed izbą odwoławczą kosztami postępowania przed Wydziałem Sprzeciwów i Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-375/21: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2021 r. – Leinfelder Uhren München/EUIPO – Schafft (Przedstawienie figury geometrycznej)

text:
               16.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/42

      Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2021 r. – Leinfelder Uhren München/EUIPO – Schafft (Przedstawienie figury geometrycznej)
      (Sprawa T-375/21)
      (2021/C 329/56)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Leinfelder Uhren München GmbH & Co. KG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Lüft)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Thomas Schafft (Monachium)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie figury geometrycznej) – unijny znak towarowy nr 13 975 453

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 marca 2021 r. w sprawach połączonych R 1931/2018-2 i R 1936/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stwierdza wygaśnięcie kwestionowanego unijnego znaku towarowego 013975453 również dla towarów z klasy 14 (zegarki naręczne) i z klasy 18 (paski do zegarków);

                  —

                  oddalenie odwołania wniesionego przez stronę domagającą się unieważnienia prawa do znaku w sprawie R 1931/2018-2;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania;

                  —

                  w przypadku wzięcia przez drugą stronę postępowania przed Izbą odwoławczą udziału w postępowaniu w charakterze interwenienta obciążenie jej jej własnymi kosztami.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-382/21: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2021 r. – the airscreen company / EUIPO – Moviescreens Rental (airscreen)

text:
               16.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/44

      Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2021 r. – the airscreen company / EUIPO – Moviescreens Rental (airscreen)
      (Sprawa T-382/21)
      (2021/C 329/58)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: the airscreen company GmbH & Co. KG (Münster, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte O. Spieker, A. Schönfleisch i N. Willich)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Moviescreens Rental GmbH (Damme, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego airscreen – zgłoszenie nr 16 926 735

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 maja 2021 r. w sprawie R 1990/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.