title: Sprawa C-442/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 1 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Układ stowarzyszeniowy EWG–Węgry — Następcza weryfikacja — Brak poszanowania reguł pochodzenia — Decyzja władz kraju wywozu — Środek zaskarżenia — Kontrola Komisji — Cła — Pokrycie retrospektywne — Środki własne — Udostępnienie — Odsetki za zwłokę)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 1 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-442/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Układ stowarzyszeniowy EWG–Węgry - Następcza weryfikacja - Brak poszanowania reguł pochodzenia - Decyzja władz kraju wywozu - Środek zaskarżenia - Kontrola Komisji - Cła - Pokrycie retrospektywne - Środki własne - Udostępnienie - Odsetki za zwłokę)
   2010/C 234/11
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Caeiros i B. Conte, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i B. Klein, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2, 6, 9, 10 i 11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 155, s. 1) i odpowiednich przepisów rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 130, s. 1) — Zwłoka w zapłacie środków własnych Wspólnot w przypadku retrospektywnego pokrycia należności celnych przywozowych i odmowa uiszczenia odsetek za zwłokę — Obowiązek państwa członkowskiego przywozu do dokonania bezzwłocznego retrospektywnego pokrycia należności celnych przywozowych przysługujących od towarów, w przypadku których władze państwa wywozu unieważniły świadectwo pochodzenia — Obowiązek państwa członkowskiego przywozu do uiszczenia odsetek za zwłokę należnych w przypadku zwłoki w zaksięgowaniu środków własnych związanych z wierzytelnościami celnymi, które wygasły ze względu na bezczynność władz w czasie postępowania sądowego wszczętego w państwie wywozu, w przedmiocie uchylenia decyzji unieważniających świadectwa pochodzenia

      Sentencja

               1)

               Dopuszczając do przedawnienia wierzytelności celnych, pomimo otrzymania pisma w sprawie wzajemnej pomocy, popadając w zwłokę przy odprowadzeniu środków własnych należnych w tym zakresie i odmawiając uiszczenia przypadających odsetek za zwłokę, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 2, 6 i 9–11 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot oraz na podstawie art. 2, 6 i 9–11 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 6 z 10.1.2009.


title: Sprawa T-637/14: Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2014 r. – noon Copenhagen przeciwko OHIM – Wurster Diamonds (noon)

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/29

         Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2014 r. – noon Copenhagen przeciwko OHIM – Wurster Diamonds (noon)
   (Sprawa T-637/14)
   2014/C 361/43
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: noon Copenhagen A/S (Løsning, Dania) (przedstawiciel: adwokat M. Zöbisch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Wurster Diamonds GmbH (Pforzheim, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 czerwca 2014 r. w sprawie R 955/2013-4.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „noon” dla towarów i usług z klasy 14 – zgłoszenie nr 10 215 556

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Wurster Diamonds GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „noor” dla towarów z klasy 14

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-152/06: Skarga wniesiona w dniu  21 marca 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/31

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-152/06)
   (2006/C 131/57)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: M. Konstantinidis i K Nyberg]

      Strona pozwana: Republika Finlandii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie ustanawiając w odniesieniu do autonomicznej prowincji Åland przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (1), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o tych przepisach, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               Obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 13 sierpnia 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 37, str. 19


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 czerwca 2005 r. w sprawie C- 17/03 (wniosek College van Beroep voor het bedrijfsleven o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Vereniging voor Energie, Milieu en Water i in. przeciwko Directeur van de Dienst uitvoering en toezicht energie (Rynek wewnętrzny energii elektrycznej — Uprzywilejowany dostęp do transgranicznych sieci przesyłowych energii elektrycznej — Przedsiębiorstwo uprzednio odpowiedzialne za zarządzanie usługami w ogólnym interesie gospodarczym — Kontrakty długoterminowe istniejące przed liberalizacją rynku — Dyrektywa 96/92/WE — Zasada niedyskryminacji — Zasady uzasadnionych oczekiwań i pewności co do prawa)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 7 czerwca 2005 r.
   w sprawie C- 17/03 (wniosek College van Beroep voor het bedrijfsleven o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Vereniging voor Energie, Milieu en Water i in. przeciwko Directeur van de Dienst uitvoering en toezicht energie (1)

   (Rynek wewnętrzny energii elektrycznej - Uprzywilejowany dostęp do transgranicznych sieci przesyłowych energii elektrycznej - Przedsiębiorstwo uprzednio odpowiedzialne za zarządzanie usługami w ogólnym interesie gospodarczym - Kontrakty długoterminowe istniejące przed liberalizacją rynku - Dyrektywa 96/92/WE - Zasada niedyskryminacji - Zasady uzasadnionych oczekiwań i pewności co do prawa)
   (2005/C 182/04)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-17/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) postanowieniem z dnia 13 listopada 2002 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 16 stycznia 2003 r., w postępowaniu Vereniging voor Energie, Milieu en Water, Amsterdam Power Exchange Spotmarket BV, Eneco NV przeciwko Directeur van de Dienst uitvoering en toezicht energie, przy udziale Nederlands Elektriciteit Administratiekantoor BV, dawniej Samenwerkende ElektriciteitsProduktiebedrijven NV, Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C.W.A. Timmermans i A. Rosas (sprawozdawca), prezesi izb, J.-P. Puissochet, R. Schintgen, N. Colneric, S. von Bahr, M. Ilešič, J. Malenovský i U. Lõhmus, sędziowie; rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: M.-F. Content, główny administrator, wydał w dniu 7 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Artykuły 7 ust. 5 oraz art. 16 dyrektywy 96/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej nie ograniczają się jedynie do przepisów technicznych lecz mają zastosowanie do wszelkich przejawów dyskryminacji.

               2)

               Artykuły te sprzeciwiają się środkom krajowym przyznającym przedsiębiorstwu na zasadzie uprzywilejowania moc przesyłu transgranicznego energii elektrycznej, niezależnie od tego czy środki te zostały przyjęte przez operatora systemu, podmiot nadzorujący tego operatora, czy też przez ustawodawcę, ponieważ nie uzyskano zezwolenia na te środki w ramach procedury przewidzianej w art. 24 dyrektywy 96/92.

      (1)  Dz.U. C 70 z 2.03.2003.


title: Sprawa T-34/07: Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2010 r. — Goncharov przeciwko OHIM — DSB (DSBW) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego DSBW — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy DSB — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/46

         Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2010 r. — Goncharov przeciwko OHIM — DSB (DSBW)
   (Sprawa T-34/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego DSBW - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy DSB - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 63/80
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Karen Goncharov (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: G. Hasselblatt i A. Späth, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo A. Poch, następnie B. Schmidt, pełnomocnicy)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: DSB (Kopenhaga, Dania) (przedstawiciele: F. González Diáz i T. Graf, adwokaci)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 grudnia 2006 r. (sprawa R 1330/2005-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy DSB i K. Goncharov.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Karen Goncharov zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa F-55/11: Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/56

         Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-55/11)
   2011/C 252/125
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie obniżenia otrzymywanego przez skarżącego dodatku edukacyjnego ze względu na fakt, że jego syn otrzymuje pomoc finansową przyznaną przez państwo członkowskie w formie stypendium i kredytu.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie obniżenia wypłacanego skarżącemu dodatku edukacyjnego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie potrącenia z wynagrodzenia kwoty 939,96 EUR, wynikającego z rozliczenia wynagrodzenia skarżącego za październik 2010 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie potrącenia z wynagrodzenia kwoty 939,96 EUR, wynikającego z rozliczenia wynagrodzenia skarżącego za listopad 2010 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 17 lutego 2011 r. oddalającej w sposób wyraźny wniesione przezeń zażalenie;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego potrąconych kwot wraz z odsetkami;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-227/15: Wyrok Sądu z dnia 115 grudnia 2016 r. – Redpur/EUIPO – Redwell Manufaktur (Redpur) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Redpur — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy redwell INFRAROT HEIZUNGEN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/29

         Wyrok Sądu z dnia 115 grudnia 2016 r. – Redpur/EUIPO – Redwell Manufaktur (Redpur)
   (Sprawa T-227/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Redpur - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy redwell INFRAROT HEIZUNGEN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 038/39)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Redpur GmbH (Hayingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Schiller)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Redwell Manufaktur GmbH (Rotenturm an der Pinka, Austria) (przedstawiciel: adwokat C. Gassauer Fleissner)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 lutego 2015 r. (sprawa R 678/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Redpur a Redwell Manufaktur.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Redpur GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 236 z 20.7.2015.


title: Sprawa C-292/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Regensburg — Niemcy) — G przeciwko Corneliusowi de Visserowi (Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych — Doręczanie pism sądowych w drodze publicznego zawiadomienia —Brak znanego miejsca zamieszkania lub pobytu pozwanego na terytorium państwa członkowskiego — Jurysdykcja w sprawach, których „przedmiotem postępowania jest czyn niedozwolony, czyn podobny do czynu niedozwolonego lub roszczenie wynikające z takiego czynu” — Możliwość naruszenia praw osobistych poprzez opublikowanie zdjęć w internecie — Miejsce, gdzie nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Regensburg — Niemcy) — G przeciwko Corneliusowi de Visserowi
   (Sprawa C-292/10) (1)

   (Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych - Doręczanie pism sądowych w drodze publicznego zawiadomienia - Brak znanego miejsca zamieszkania lub pobytu pozwanego na terytorium państwa członkowskiego - Jurysdykcja w sprawach, których „przedmiotem postępowania jest czyn niedozwolony, czyn podobny do czynu niedozwolonego lub roszczenie wynikające z takiego czynu” - Możliwość naruszenia praw osobistych poprzez opublikowanie zdjęć w internecie - Miejsce, gdzie nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę)
   2012/C 133/07
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landgericht Regensburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Strona skarżąca: G

      Strona pozwana: Cornelius de Visser

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landgericht Regensburg — Wykładnia art. 6 ust. 1 TUE w związku z art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2007, C 303, s. 1), art. 4 ust. 1, art. 5 pkt 3 i art. 26 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1) oraz art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (Dz.U. 178, s. 1) — Przepisy krajowe przewidujące w pewnych okolicznościach doręczenie w drodze publicznego zawiadomienia pism sądowych pozwanemu i dopuszczające wydanie wyroku zaocznego na podstawie doręczonego w tym trybie pozwu — Możliwość zastosowania zasad określania jurysdykcji z rozporządzenia (WE) nr 44/2001, gdy nie jest znane żadne miejsce zamieszkania lub pobytu pozwanego na terytorium państwa członkowskiego — Określenie jurysdykcji sądu i prawa właściwego w odniesieniu do powództwa z tytułu naruszenia praw osobistych, które mogło być dokonane w ten sposób, że zostały opublikowane zdjęcia w witrynie internetowej prowadzonej przez osobę, której miejsce zamieszkania nie jest znane

      Sentencja

               1)

               W okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym art. 4 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie stosowaniu art. 5 pkt 3 tegoż rozporządzenia do powództwa o stwierdzenie odpowiedzialności ze względu na prowadzenie witryny internetowej wniesionego przeciwko pozwanemu, który jest prawdopodobnie obywatelem Unii, ale którego miejsce pobytu jest nieznane, jeśli sąd rozpoznający sprawę nie dysponuje wiarygodnymi przesłankami pozwalającymi stwierdzić, iż wspomniany pozwany zamieszkuje w rzeczywistości poza terytorium Unii.

               2)

               Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ono wydaniu wyroku zaocznego wobec pozwanego, któremu ze względu na niemożność ustalenia miejsca jego pobytu pozew został doręczony w drodze publicznego zawiadomienia zgodnie z prawem krajowym, pod warunkiem że sąd rozpoznający sprawę upewnił się uprzednio, iż podjęto wszelkie poszukiwania, jakich wymaga zasada staranności i dobrej wiary, w celu odnalezienia tego pozwanego.

               3)

               Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono nadaniu zaświadczenia europejskiego tytułu egzekucyjnego w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 805/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie utworzenia europejskiego tytułu egzekucyjnego dla roszczeń bezspornych w odniesieniu do wyroku zaocznego wydanego przeciwko pozwanemu, którego adres nie jest znany.

               4)

               Artykuł 3 ust. 1 i 2 dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o handlu elektronicznym), nie znajduje zastosowania w sytuacji, w której miejsce siedziby podmiotu świadczącego usługi społeczeństwa informacyjnego jest nieznane, jako że stosowanie tego przepisu jest uzależnione od ustalenia państwa członkowskiego, na którego terytorium rozpatrywany usługodawca ma rzeczywiście siedzibę.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Sprawa F-132/11: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/23

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-132/11)
   2012/C 65/43
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji o oddaleniu wniosku skarżącego o po pierwsze, poinformowanie go na piśmie o liczbie przysługujących mu w chwili złożenia wniosku dni urlopu uzyskanych w latach poprzedzających 2005 r. i w okresie od 2005 r. do 2010 r. oraz liczbie dni urlopu, które uzyska on z końcem 2010 r.; po drugie, wykorzystanie tych wszystkich dni urlopu i po trzecie, wskazanie ewentualnych przyczyn oddalenia wspomnianych żądań.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji przyjętej przez Komisję lub w każdym razie jej przypisywalnej, o oddaleniu żądań zawartych we wniosku z dnia 25 września 2010 r., przedstawionym organowi powołującemu;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieistnienia ex lege tudzież nieważności pisma z dnia 28 lutego 2011 r. o nr referencyjnym Ares(2011) 217354, doręczonego skarżącemu nie wcześniej niż w dniu 6 kwietnia 2011 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji przyjętej przez Komisję o oddaleniu, bez względu na to jaką przybrało ono formę, żądań skarżącego zawartych w zażaleniu z dnia 25 kwietnia 2011 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-534/10: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2010 r. — Organismos Kypriakis Galaktokomikis Viomichanias przeciwko OHIM — Garmo (GAZI Hellim)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/45

         Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2010 r. — Organismos Kypriakis Galaktokomikis Viomichanias przeciwko OHIM — Garmo (GAZI Hellim)
   (Sprawa T-534/10)
   ()
   2011/C 30/81
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Organismos Kypriakis Galaktokomikis Viomichanias (Lefkosia, Cypr) (przedstawiciele: adwokaci C. Milbradt i H. Van Volxem)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Garmo AG (Stuttgart, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 września 2010 r. w sprawie R 794/2009-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Garmo AG

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „HELLIM” dla towarów z klasy 29

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Wspólny słowny znak towarowy „HALLOUMI” dla towarów z klasy 29

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ kolidujące ze sobą znaki towarowe są podobne i w ich przypadku istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, jak również naruszenie art. 63 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ skarżąca powinna była uzyskać możliwość udzielenia odpowiedzi na argumenty przedstawione przez drugą stronę postępowania odwoławczego.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa C-578/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 29 grudnia 2008 r. — Rhimou Chakroun przeciwko Minister van Buitenlandse Zaken

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 29 grudnia 2008 r. — Rhimou Chakroun przeciwko Minister van Buitenlandse Zaken
   (Sprawa C-578/08)
   (2009/C 55/26)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Raad van State (Niderlandy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Rhimou Chakroun.

      Strona pozwana: Minister van Buitenlandse Zaken.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zwrot „korzystani[e] z systemu pomocy społecznej” zawarty w art. 7 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2003/86/WE (1) z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin należy interpretować w ten sposób, że pozwala on państwu członkowskiemu na przyjęcie przepisów o łączeniu rodziny odmawiających go członkowi rodziny rozdzielonej, który wykazał, iż posiada stabilne i regularne środki, które wystarczają do utrzymania jego oraz członków jego rodziny, lecz który, z powodu poziomu dochodów, byłby jednak uprawniony do szczególnej pomocy w przypadku szczególnych i indywidualnie ustalonych kosztów niezbędnych do jego utrzymania, zwolnień z podatku przyznanych przez samorząd terytorialny w zależności od dochodów lub środków wspierania dochodów w ramach gminnej polityki minimalnej (minimabeleid)?

               2)

               Czy dyrektywę Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin, a w szczególności jej art. 2 lit. d) należy interpretować w ten sposób, że przepis ten sprzeciwia się regulacji krajowej, która w celu zastosowania warunków dotyczących dochodów w art. 7 ust. 1 lit. c) dokonuje rozróżnienia w zależności od tego, czy związki rodzinne powstały przed czy po wjeździe na terytorium osoby mieszkającej w państwie członkowskim?

      (1)  Dyrektywa Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (Dz.U. L 251, s. 12).


title: Sprawy połączone T-394/08, T-408/08, T436/08, T-453/08 i T-454/08: Postanowienie Sądu z dnia 16 listopada 2010 r. — Regione autonoma della Sardegna i in. przeciwko Komisji

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/56

         Postanowienie Sądu z dnia 16 listopada 2010 r. — Regione autonoma della Sardegna i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-394/08, T-408/08, T436/08, T-453/08 i T-454/08) (1)

   ()
   2011/C 30/99
   Język postępowania: włoski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008.


title: Sprawy połączone od C-516/12 do C-518/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 kwietnia 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Consiglio di Stato – Włochy) – CTP – Compagnia Trasporti Pubblici SpA przeciwko Regione Campania (sprawy od C-516/12 do C-518/12), Provincia di Napoli (sprawy C-516/12 i C-518/12) [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (WE) nr 1191/69 — Publiczne usługi transportu pasażerskiego — Artykuł 4 — Wniosek o zniesienie zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych — Artykuł 6 — Prawo do rekompensaty obciążeń finansowych wynikających z wykonywania zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych]

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/7

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 kwietnia 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Consiglio di Stato – Włochy) – CTP – Compagnia Trasporti Pubblici SpA przeciwko Regione Campania (sprawy od C-516/12 do C-518/12), Provincia di Napoli (sprawy C-516/12 i C-518/12)
   (Sprawy połączone od C-516/12 do C-518/12) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 1191/69 - Publiczne usługi transportu pasażerskiego - Artykuł 4 - Wniosek o zniesienie zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych - Artykuł 6 - Prawo do rekompensaty obciążeń finansowych wynikających z wykonywania zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych])
   2014/C 159/09
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: CTP – Compagnia Trasporti Pubblici SpA

      Strona pozwana: Regione Campania (sprawy od C-516/12 do C-518/12), Provincia di Napoli (sprawy C-516/12 i C-518/12)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Consiglio di Stato – Wykładnia art. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 z dnia 26 czerwca 1969 r. w sprawie działania państw członkowskich dotyczącego zobowiązań związanych z pojęciem usługi publicznej w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej (Dz.U. L 156, s. 1) – Prawo prywatnych przedsiębiorstw do uzyskania rekompensaty obciążeń finansowych wynikających z wykonywania zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych – Przedsiębiorstwo transportowe, które nie złożyło do właściwych władz wniosku o zniesienie zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych pociągającego za sobą niekorzystne skutki gospodarcze – Zobowiązanie nienależące do zadań z zakresu usług publicznych, które muszą być zniesione przez państwa członkowskie

      Sentencja

   Artykuły 4 i 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 z dnia 26 czerwca 1969 r. w sprawie działania państw członkowskich dotyczącego zobowiązań związanych z pojęciem usługi publicznej w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej w brzmieniu zmienionym przez rozporządzenie Rady (EWG) nr 1893/91 z dnia 20 czerwca 1991 r. należy interpretować w ten sposób, że w wypadku zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych powstałych przed wejściem w życie rzeczonego rozporządzenia, powstanie prawa do rekompensaty za obciążenia finansowe wynikające z wykonywania takich zobowiązań jest uzależnione od złożenia przez zainteresowane przedsiębiorstwo wniosku o zniesienie tych zobowiązań oraz od decyzji właściwych władz o utrzymaniu lub zniesieniu w określonym terminie rzeczonych zobowiązań. Natomiast w wypadku zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych powstałych po tym dniu, powstanie takiego prawa do rekompensaty nie jest uzależnione od tychże przesłanek.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa T-722/16: Skarga wniesiona w dniu 12 października 2016 r. – Mapei/EUIPO – Steenfabrieken Vandersanden (zerø)

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/31

         Skarga wniesiona w dniu 12 października 2016 r. – Mapei/EUIPO – Steenfabrieken Vandersanden (zerø)
   (Sprawa T-722/16)
   (2016/C 462/40)
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Mapei SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Caricato)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Steenfabrieken Vandersanden NV (Bilzen, Belgia)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „zerø” – zgłoszenie nr 13 031 612

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 lipca 2016 r. w sprawie R 2371/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji a w konsekwencji zarejestrowanie znaku towarowego nr 13 031 612 w odniesieniu do wszystkich żądanych w zgłoszeniu klas, z zastrzeżeniem już zarejestrowanych klas lub pomocniczo, przekazanie sprawy do EUIPO celem zmiany decyzji i wyrażenia zgody na rejestrację znaku towarowego, zgodnie z orzeczeniem Sądu;

               —

               obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-587/14: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2014 r. – Crosfield Italia przeciwko ECHA

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/15

         Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2014 r. – Crosfield Italia przeciwko ECHA
   (Sprawa T-587/14)
   2014/C 361/20
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Crosfield Italia Srl (Werona, Włochy) (przedstawiciel: M. Baldassarri, adwokat)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji nr SME 2013 4672 z dnia 28 maja 2014 r. wydanej przez agencję ECHA i podanej do wiadomości obecnej skarżącej w dniu 9 czerwca 2014 r., i pozbawienie jej w związku z tym wszelkich skutków, wraz ze stwierdzeniem nieważności faktur wystawionych w celu odzyskania wyższych podatków oraz nałożenia rzekomo należnych sankcji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga została wniesiona na decyzję Europejskiej Agencji Chemikaliów, która uznała, że skarżąca nie spełnia przesłanek koniecznych do uznania za małe lub średnie przedsiębiorstwo w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 396, s. 1), odmawiając przyznania jej przewidzianych tam korzyści oraz obciążając obowiązkiem zapłaty należnych podatków i opłat.
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do zarzutów i argumentów wysuniętych w sprawie T-620/13 Marchi Industriale przeciwko ECHA.


title: Sprawa T-139/15: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2015 r. – Węgry/Komisja

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/17

         Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2015 r. – Węgry/Komisja
   (Sprawa T-139/15)
   (2015/C 190/20)
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér, G. Koós i A. Pálfy, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2015) 53 z dnia 16 stycznia 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim w odniesieniu do Węgier wyłącza z finansowania Unii 1 1 7 09  400 EUR w związku z funduszem restrukturyzacyjnym cukru;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca kwestionuje wymóg uważany przez Komisję za znajdujący zastosowanie, który jednak nie został wyraźnie wymieniony w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach połączonych C-187/12 i C-189/12 SFIR i in. Zgodnie z tym wymogiem dla zbadania zastosowania wyjątków wskazanych w tym wyroku istotny jest moment wystąpienia z wnioskiem o przyznanie pomocy, której dotyczy wyłączenie zawarte w zaskarżonej decyzji. Zdaniem strony skarżącej taki wniosek z jednej strony jest niezgodny z logiką programu restrukturyzacji, a z drugiej strony całkowicie nie bierze pod uwagę sezonowości produkcji cukru i podważa praktyczne zastosowanie wyjątków.
   Ponadto strona skarżąca uważa, że nawet gdyby interpretacja prawna Komisji okazała się trafna, to w odniesieniu do przepisów dotyczących pomocy przeznaczonej na restrukturyzację – w szczególności kwalifikacji silos – pojawiły się trudności interpretacyjne, w związku z czym wobec niepewności Komisja postąpiłaby zgodnie z prawem, gdyby ograniczyła kwotę wyłączoną z finansowania Unii, zważywszy na trudności interpretacyjne związane z przepisami prawa Unii, czy wręcz w pełni odstąpiła od wyłączenia tych wydatków.


title: Sprawa C-334/14: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Mons – Belgia) – État belge/Nathalie De Fruytier [Odesłanie prejudycjalne — Szósta dyrektywa VAT — Zwolnienia niektórych rodzajów działalności prowadzonej w interesie publicznym — Artykuł 13 część A ust. 1 lit. b) i c) — Opieka szpitalna i medyczna — Działalność ściśle związana — Działalność polegająca na przewozie organów i próbek pochodzących od ludzi do celów przeprowadzenia analizy medycznej albo zapewnienia opieki medycznej lub terapeutycznej — Działalność prowadzona samodzielnie — Szpitale i ośrodki medyczne i diagnostyczne — Placówka o podobnym charakterze]

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/14

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 2 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Mons – Belgia) – État belge/Nathalie De Fruytier
   (Sprawa C-334/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Szósta dyrektywa VAT - Zwolnienia niektórych rodzajów działalności prowadzonej w interesie publicznym - Artykuł 13 część A ust. 1 lit. b) i c) - Opieka szpitalna i medyczna - Działalność ściśle związana - Działalność polegająca na przewozie organów i próbek pochodzących od ludzi do celów przeprowadzenia analizy medycznej albo zapewnienia opieki medycznej lub terapeutycznej - Działalność prowadzona samodzielnie - Szpitale i ośrodki medyczne i diagnostyczne - Placówka o podobnym charakterze])
   (2015/C 294/18)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d’appel de Mons

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: État belge

      Strona pozwana: Nathalie De Fruytier

      Sentencja

   Artykuł 13 część A ust. 1 lit. b) i c) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy intepretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania do działalności polegającej na przewozie organów i próbek pochodzących od ludzi do celów przeprowadzenia analizy medycznej albo zapewnienia opieki medycznej lub terapeutycznej, wykonywanej przez osobę trzecią prowadzącą samodzielnie działalność gospodarczą na rzecz klinik i laboratoriów, której świadczenia są objęte zwrotem z systemu zabezpieczeń społecznych. W szczególności, taka działalność nie może korzystać ze zwolnienia z podatku od wartości dodanej z tytułu świadczeń ściśle związanych ze świadczeniami o charakterze medycznym, takimi jak przewidziane we wspomnianym art. 13 część A ust. 1 lit. b), ponieważ ta prowadząca samodzielnie działalność gospodarczą osoba trzecia nie może być uznana za „podmiot prawa publicznego” ani za „szpital”, „ośrodek medyczny”, „ośrodek diagnostyczny”, ani za żadną inną „oficjalnie uznaną placówkę o podobnym charakterze” prowadzącą działalność na warunkach porównywalnych z warunkami obowiązującymi podmioty prawa publicznego.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa T-382/12: Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2012 r. — Kampol przeciwko OHIM — Colmol (Nobel)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/29

         Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2012 r. — Kampol przeciwko OHIM — Colmol (Nobel)
   (Sprawa T-382/12)
   2012/C 355/62
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kampol sp. z o.o. (Świdnica, Polska) (przedstawiciel: J. Kępiński, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Colmol-Colchões, S.A. (Oliveira de Azeméis, Portugalia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie odwołania i uchylenie decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawie R 2286/2011-4;

               —

               oddalenie w całości sprzeciwu nr B 1762742 (zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9080078);

               —

               nakazanie OHIM rejestracji zgłoszonego znaku;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania; oraz

               —

               ewentualnie, przekazanie sprawy Czwartej Izbie Odwoławczej do ponownego rozpatrzenia zgodnie z wiążącymi kryteriami ustalonymi przez Trybunał Sprawiedliwości.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Nobel” w kolorach czarnym, złotym i czerwonym dla towarów należących do klas 10 i 24 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9080078

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Colmol-Colchões, S.A.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „NOBEL” zarejestrowany w Portugalii pod nr. 373184 dla towarów należących do klasy 20

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009.


title: Sprawa C-417/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 3 lipca 2012 r. w sprawie T-212/09 Królestwo Danii przeciwko Komisji, wniesione w dniu 13 września 2012 r. przez Królestwo Danii

text:
               1.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 3 lipca 2012 r. w sprawie T-212/09 Królestwo Danii przeciwko Komisji, wniesione w dniu 13 września 2012 r. przez Królestwo Danii
   (Sprawa C-417/12 P)
   2012/C 373/02
   Język postępowania: duński

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Danii (przedstawiciele: V. Pasternak Jørgensen, agent, oraz P. Biering i J. Pinborg, advokater)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Tytułem żądania głównego:

               1)

               uchylenie wyroku Sądu w całości lub w części.

               2)

               uwzględnienia żądań podniesionych przez skarżącą przed Sądem.

         Tytułem żądania ewentualnego:

               3)

               odesłanie sprawy do Sądu celem wydania przezeń ponownego rozstrzygnięcia.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Zaskarżony wyrok Sądu dotyczy decyzji Komisji z dnia 19 marca 2009 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) (Dz.U. L 75, s. 15), w zakresie, w jakim wyłącza ona z finansowania wspólnotowego zgłoszone przez Królestwo Danii wydatki w kwocie około 749 mln DKK.

               2)

               Po pierwsze, rząd duński stoi na stanowisku, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa podczas badania kwestii tego, czy duńskie kontrole przeprowadzane za pomocą teledetekcji były wystarczająco skuteczne ze względu na to, iż uznał on, że skuteczność tych kontroli można oceniać poprzez porównanie ich z kontrolami przeprowadzonymi w Danii przez przedstawicieli Komisji za pomocą GPS.

               3)

               Po drugie, przyjęta przez Sąd wykładnia mającego zastosowanie rozporządzenia jest zdaniem rządu duńskiego pod wieloma względami nieprawidłowa, w szczególności w zakresie dotyczącym kwestii tego, czy decyzja Komisji może zostać utrzymana w mocy, nawet jeśli została ona oparta na podstawie nieprawidłowej wykładni zasady, która ma kluczowe znaczenie dla tej decyzji; w niniejszym przypadku chodzi o wykładnię przewidzianego w art. 19 ust. 4 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 2316/1999 obowiązku utrzymania powierzchni odłogowanych.

               4)

               Po trzecie, rząd duński stoi na stanowisku, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa jeśli chodzi o przyjętą przezeń koncepcję ciężaru i poziomu dowodu, którego przeprowadzenie jest odpowiednio wymagane od Komisji i państw członkowskich ze względu na to, iż uznał on, iż Komisja, która przeprowadziła kontrolę już po zakończeniu okresu odłogowania, uczyniła zadość spoczywającemu na niej dowodowi opierając swą decyzję na domniemaniu, że stwierdzone przez nią okoliczności zachodziły również w okresie odłogowania oraz ze względu na to, iż uznał on, że ciężar dowodu spoczywający na Danii w ramach sprawy dotyczącej EFOGR wiąże się z przedstawieniem przez to państwo członkowskie materiału dowodowego dotyczącego wszystkich odłogowanych na jego obszarze powierzchni, a nie tylko tych skontrolowanych przez Komisję. W ten sposób Sąd wprowadził zdaniem Królestwa Danii nowy, wyrażony w sposób ogólny, standard dowodowy dla państw członkowskich, który odbiega od dotychczasowej praktyki i nakłada na te państwa ciężar dowodu, któremu nie będą one mogły w praktyce uczynić zadość.

               5)

               Po czwarte, w zakresie dotyczącym kwestii zastosowania korekt finansowych, Sąd nie zbadał tego, czy zostały spełnione odpowiednie warunki, a w szczególności, czy przestrzegano jednoznacznie ustanowionych w prawie Unii zasad, co zostało wyraźnie podważone przez Danię w postępowaniu przed Sądem.

               6)

               Po piąte, Sąd w zaskarżonym wyroku zastąpił swoją własną podstawą to, co zostało przyjęte przez Komisję jako podstawa spornej decyzji. Aby utrzymać tą decyzję w mocy Sąd oparł się na względach — poniekąd całkowicie pozbawionych znaczenia pod względem ilościowym i jakościowym — które różnią się od tych, które były istotne dla Komisji. Rząd duński twierdzi zatem, że skutki wywoływane przez ten wyrok Sądu są sprzeczne z zasadą proporcjonalności.

               7)

               Po szóste wreszcie, Sąd nie zajął stanowiska w kwestii całego szeregu przedstawionych przez rząd duński zarzutów i materiałów dowodowych oraz dopuścił się wielokrotnego przeinaczenia przedstawionych przez ten rząd argumentów i okoliczności, efektem czego uzasadnienie i sentencja tego wyroku opierają się na wadliwej podstawie faktycznej i prawnej.


title: Sprawa T-219/13: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2013 r. — Ferracci przeciwko Komisji

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/23

         Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2013 r. — Ferracci przeciwko Komisji
   (Sprawa T-219/13)
   2013/C 164/39
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Pietro Ferracci (San Cesareo, Włochy) (przedstawiciele: A. Nucara i E. Gambaro, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 TFUE decyzji Komisji z dnia 19 grudnia 2012 r.;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzutu i główne argumenty

   Niniejsza skarga została wniesiona w związku z decyzją Komisji C(2012) 9461 wersja ostateczna z dnia 19 grudnia 2012 r., stwierdzającej niezgodność ze wspólnym rynkiem, nie nakazując przy tym jej odzyskania, pomocy przyznanej w związku ze zwolnieniem z podatku gminnego od nieruchomości (ICI), na rzecz podmiotów niekomercyjnych prowadzących pewne rodzaje działalności oraz stwierdzającej, że nie stanowi pomocy państwa uprzywilejowane traktowanie przyznane Kościołowi i niektórym stowarzyszeniom sportowym na podstawie art. 149 tekstu jednolitego ustawy o podatku dochodowym (TUIR), ani zwolnienie z IMU [(Imposta Municipale Propria — podatku gminnego)] przyznane niektórym podmiotom prowadzącym szczególną działalność.
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu i błędnym zastosowaniu oraz błędnej wykładni art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999.

                           —

                           W tym zakresie podniesione zostało, że pozwana, mimo iż stwierdziła naruszenie art. 107 i 108 TFUE, nie nakazała odzyskania rzeczonej pomocy państwa. W tym względzie skarżący uważa, że nie występuje żadna szczególna okoliczność, która prowadziłaby do całkowitej niemożności odzyskania pomocy, a w każdym razie taka całkowita niemożność nie została wykazana.

               2)

               Zarzut drugi oparty na naruszeniu i błędnym zastosowaniu art. 107 akapit pierwszy TFUE.

                           —

                           W tym zakresie stwierdzone zostało, że w zaskarżonej decyzji pozwana uznała, że pomoc wprowadzona przez Republikę Włoską na mocy art. 149 akapit czwarty TUIR nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu TFUE. W szczególności pozwana stwierdziła, że nie istnieje żadna selektywna korzyść; skarżący uznaje natomiast, że wskazany przepis przyznaje selektywną korzyść kościołom uznanym przez państwo i stowarzyszeniom sportu amatorskiego oraz spełnia inne przesłanki zaistnienia pomocy państwa zgodnie z art. 107 akapit pierwszy TFUE.

               3)

               Zarzut trzeci oparty na naruszeniu art. 107 akapit pierwszy TFUE.

                           —

                           W tym zakresie zauważa się, że w zaskarżonej decyzji pozwana uznała, iż pomoc wprowadzona przez Republikę Włoską za pośrednictwem rzeczonego zwolnienia z IMU nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu TFUE. W szczególności pozwana stwierdziła, że korzystający ze zwolnienia z IMU nie są „przedsiębiorstwami”. Skarżący uznaje natomiast, że to przedsiębiorstwa w rozumieniu prawa wspólnotowego korzystają ze zwolnienia oraz że spełnione są inne przesłanki zaistnienia pomocy państwa zgodnie z art. 107 akapit pierwszy TFUE.

               4)

               Zarzut czwarty oparty na naruszeniu art. 296 TFUE.

                           —

                           W tym zakresie podniesione zostało, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji z uwagi na brak uzasadnienia w związku ze wszystkimi wyżej wymienionymi zarzutami podniesionymi w skardze z naruszeniem art. 296 TFUE.


title: Sprawa T-50/09: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2009 r. – Ifemy’s przeciwko OHIM – Dada & Co Kids (Dada & Co. kids)

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/29

         Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2009 r. – Ifemy’s przeciwko OHIM – Dada & Co Kids (Dada & Co. kids)
   (Sprawa T-50/09)
   2009/C 90/46
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ifemy’s Holding GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H.G. Augustinowski)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Dada & Co Kids Srl (Prato, Włochy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 listopada 2008 r. w sprawie R 911/2008-4; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Dada & Co Kids Srl

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Dada & Co. kids” dla towarów z klasy 25

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy nr 30 114 449„DADA” dla towarów należących do klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie zasad równego traktowania, uczciwej konkurencji i państwa prawnego wynikających z art. 2 WE i 3 WE, a także art. 43 i art. 80 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 40/94 oraz zasady 50 ust. 2 i zasady 80 ust. 2 rozporządzenia Komisji nr 2868/95 (1) ze względu na nieuchylenie przez Izbę Odwoławczą decyzji Wydziału Sprzeciwów, w której błędnie oznaczono zgłaszającego, i ponadto błędne stwierdzenie przez Izbę Odwoławczą, że w postępowaniu przed Wydziałem Sprzeciwów skarżąca miała pełną możliwość przedstawienia stosownych dowodów.

      (1)  Rozporządzenie z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1)


title: Sprawa C-37/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 maja 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Commissione Tributaria Provinciale di Cagliari – Włochy) – Cav. Giacomo Bolasco di Gianni Bolasco Sas/Comune di Monastir, Equitalia centro SpA

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/26

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 maja 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Commissione Tributaria Provinciale di Cagliari – Włochy) – Cav. Giacomo Bolasco di Gianni Bolasco Sas/Comune di Monastir, Equitalia centro SpA
   (Sprawa C-37/15) (1)

   (2015/C 320/41)
   Język postępowania: włoski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 8 października 2004 r. w sprawie C-248/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Transport Environment Development Systems (Trends) i in. (Klauzula arbitrażowa — Decyzja 2004/407/WE, Euratom — Artykuły 2 i 3 — Przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji)

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/2

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 8 października 2004 r.
   w sprawie C-248/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Transport Environment Development Systems (Trends) i in. (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Decyzja 2004/407/WE, Euratom - Artykuły 2 i 3 - Przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji)
   (2005/C 69/04)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-248/03 Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M. Patakia, wspierana przez M. Bra, K. Kapoutzidou i S. Chatziyiannis) przeciwko Transport Environment Development Systems (Trends), spółce cywilnej o celu niezarobkowym z siedzibą w Atenach (Grecja) (adwokat: V. Christianos), Mariosowi Kontaratosowi, zamieszkałemu w Atenach (Grecja), Anastasiosowi Tillisowi, zamieszkałemu w Neo Irakleio, Attyka (Grecja), (adwokat: V. Christianos) Georgiosowi Argyrakosowi, zamieszkałemu w Atenach (Grecja), Konstantinosowi Petrakisowi, zamieszkałemu w Cholargos, Attyka (Grecja), Fotini Koutrouba, zamieszkałej w Glyfada, Attyka (Grecja), mającej za przedmiot skargę wniesioną na podstawie art. 238 WE w dniu 6 czerwca 2003 r., Trybunał (piąta izba), w składzie: C. Gulmann, pełniący obowiązki prezesa izby, R. Schintgen i G. Arestis (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 8 października 2004 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:
   Sprawa C-248/03 zostaje przekazana Sądowi Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 184 z 2.8.2003


title: Sprawa C-374/10: Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/35

         Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-374/10)
   ()
   2010/C 246/60
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun i M. Sundén, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla dostosowania się do dyrektywy 2007/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie wykonywania niektórych praw akcjonariuszy spółek notowanych na rynku regulowanym (1), a w każdym razie nie powiadamiając o tym Komisji, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom państwa członkowskiego, ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 3 sierpnia 2009 r.

      (1)  Dz.U. 2007 L 184, s. 17


title: Sprawa T-204/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/64

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-204/07) (1)

   (2008/C 301/122)

      Język postępowania: włoski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007.


title: Sprawa C-282/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie T-28/03, Holcim (Deutschland) AG, dawniej Alsen AG, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Holcim (Deutschland) AG, dawniej Alsen AG, w dniu 13 lipca 2005 r. (faks: 12.07.05)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/30

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie T-28/03, Holcim (Deutschland) AG, dawniej Alsen AG, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Holcim (Deutschland) AG, dawniej Alsen AG, w dniu 13 lipca 2005 r. (faks: 12.07.05)
   (Sprawa C-282/05 P)
   (2005/C 217/59)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 13 lipca 2005 r. (faks: 12.07.05) do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Holcim (Deutschland) AG, dawniej Alsen AG, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie T-28/03, Holcim (Deutschland) AG, dawniej Alsen AG, reprezentowanej przez adwokatów dr. Petera Niggemanna i dr. Frederika Wiemera, Freshfields Bruckhaus Deringer, Feldmühleplatz 1, D-40545 Düsseldorf, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               1.

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (trzecia izba) z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie T-28/03 Holcim (Deutschland) AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1);

               2.

               nakazanie pozwanej zapłaty na rzecz skarżącej kwoty w wysokości 139 002,21 euro wraz z odsetkami w wysokości stopy ryczałtowej wynoszącej 5,75 % za okres od dnia 15 kwietnia 2000 r. do dnia całkowitej zapłaty;

               3.

               pomocniczo o przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania z uwzględnieniem stanowiska Trybunału;

               4.

               obciążenie pozwanej kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca podnosi w odwołaniu trzy zarzuty:

               1.

               Uznając roszczenie o zwrot za częściowo przedawnione w zakresie roszczeń powstałych przed dniem 31 stycznia 1998 r., Sąd naruszył art. 46 statutu Trybunału. Wbrew stanowisku Sądu okres przedawnienia rozpoczął się nie od wystawienia gwarancji, lecz dopiero od wydania wyroku w sprawie Cement w dniu 15 marca 2000 r., ponieważ dopiero po stwierdzeniu nieważności decyzji w sprawie Cement mógł być skutecznie dochodzony obowiązek pozwanej naprawienia szkody. W szczególności w chwili wystawienia gwarancji szkoda nie była dostatecznie skonkretyzowana, ponieważ nie można było przewidzieć, jak długo potrwa postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności. Ponadto poprzez wystawienie gwarancji nie powstała większa ilość z dnia na dzień kolejno występujących szkód, lecz chodzi raczej o pojedynczą i jednolitą szkodę. Pomocniczo okres przedawnienia został przerwany na podstawie art. 46 zd. drugie statutu Trybunału przez wniesienie skargi o stwierdzenie nieważności.

               2.

               Sąd niesłusznie zbadał i zaprzeczył istnieniu „dostatecznie kwalifikowanego naruszenia” w ramach art. 288 akapit drugi WE. Po pierwsze, ta dodatkowa przesłanka roszczenia o zwrot została rozwinięta przez orzecznictwo jedynie dla normatywnego, a nie administracyjnego działania Wspólnoty — jak wydanie decyzji o nałożeniu kar pieniężnych w zakresie prawa konkurencji. Nawet gdyby kryterium „dostatecznie kwalifikowanego naruszenia” obowiązywało także w niniejszej sprawie, takie naruszenie miałoby miejsce, ponieważ pozwana przy wydawaniu niezgodnej z prawem decyzji w sprawie Cement nie dysponowała swobodnym uznaniem; nie może zatem chodzić o złożoność sprawy. Jednakże nawet gdyby złożoność miała zostać dodatkowo zbadana, sprawa ta nie mogłaby być określona jako złożona, przynajmniej w odniesieniu do skarżącej lub jej poprzedników prawnych. W postępowaniu w sprawie Cement dotyczyło ich jedynie badanie niektórych środków dowodowych i proste pytanie, czy miał miejsce prawnie dopuszczalny kartel wywozowy; połączenie postępowania przeciwko wielu innym przedsiębiorstwom w jedno postępowanie nie może obciążać skarżącej.

               3.

               Także kwestia związku przyczynowego pomiędzy bezprawnością a szkodą została niewłaściwie oceniona przez Sąd. Gdyby pozwana nie obciążyła skarżącej niezgodną z prawem decyzją o nałożeniu kary pieniężnej, nie wystąpiłyby po stronie skarżącej żadne szkody w postaci kosztów gwarancji. Wystawienie gwarancji bankowych nie przerwało związku przyczynowego. Obie formy wystawienia zabezpieczeń — tymczasowy przelew kwoty kary pieniężnej i wystawienie gwarancji — należy jednakowo zakwalifikować pod względem skutków prawnych.

      (1)  Dz.U. C 155 z 25.6.2005, str. 14.


title: Sprawa T-442/07: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2007 r. — Ryanair przeciwko Komisji

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/28

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2007 r. — Ryanair przeciwko Komisji
   (Sprawa T-442/07)
   (2008/C 37/44)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciel: adwokat E. Vahida)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Komisja nie zajęła stanowiska zgodnie z jej zobowiązaniami wynikającymi z traktatu WE, w szczególności z art. 232 WE, w odpowiedzi na skargi złożone do Komisji w dniu 3 listopada i 13 grudnia 2005 r. i formalne wezwanie do działania w dniu 2 sierpnia 2007 r.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą, nawet jeśli po wniesieniu skargi Komisja podejmie działanie, które zdaniem Sądu usunie potrzebę wydania decyzji, lub jeśli Sąd odrzuci skargę jako niedopuszczalną, oraz

               —

               podjęcie wszelkich środków, które Sąd uzna za stosowne.

         Zarzuty i główne argumenty
   Za pośrednictwem swojego pisma procesowego skarżąca wniosła skargę na podstawie art. 232 WE podnosząc, że Komisja zaniechała zajęcia stanowiska w odniesieniu do skarg do niej złożonych w dniach 3 listopada 2005 r., 13 grudnia 2005 r., 16 czerwca 2006 r. i 10 listopada 2006 r., po tym jak została do tego formalnie wezwana w dniu 2 sierpnia 2007 r.
   Skarżąca podnosi tytułem głównym, że Komisja nie zbadała starannie i w sposób bezstronny skarg złożonych do niej przez skarżącą, w których doniosła ona o bezprawnym udzieleniu pomocy w formie korzyści przyznanych przedsiębiorstwom lotniczym Alitalia, Air One i Meridiana przez państwo włoskie. Tytułem pomocniczym skarżąca podnosi, że Komisja nie zajęła stanowiska w odniesieniu do skarg skarżącej do niej złożonych, w których zarzucała ona dyskryminację sprzeczną z zasadami konkurencji i tym samym naruszenie art. 82 WE.
   Skarżąca podnosi, że środki, które są przedmiotem jej skargi, a mianowicie: a) wypłata Alitalia „9/11 pomocy o charakterze rekompensaty”, b) preferencyjne warunki transferu Alitalia Servizi na rzecz Fintecna, c) umorzenie długów Alitalia względem włoskich portów lotniczych d) finansowanie odpraw w przypadku zwolnień, e) obniżki kosztów paliwa, f) obniżki opłat lotniskowych we włoskich bazach, g) transfer ponad 100 pracowników Alitalia do Meridiana i Air One, h) dyskryminujące ograniczenia działalności skarżącej na lotniskach regionalnych, w tym na lotnisku Ciampino, można przypisać państwu włoskiemu, stanowią utratę dochodów tego państwa i przysparzają korzyści szczególnie Alitalia a niektóre z nich Air One i Meridiana. Według skarżącej te środki stanowią pomoc państwa, która spełnia przesłanki określone w art. 87 ust. 1.
   Tytułem pomocniczym skarżąca podnosi, że rezygnacja z długów Alitalia przez włoskie porty lotnicze, obniżki opłat lotniskowych we włoskich bazach oraz obniżki kosztów paliwa a także dyskryminujące ograniczenia działalności skarżącej na regionalnych lotniskach stanowią naruszenie prawa konkurencji. Ponadto na wypadek gdyby Sąd uznał, że niektórych korzyści przyznanych Alitalia, Air One i Meridiana nie można było przypisać państwu, ponieważ włoskie lotniska i dostawcy paliwa, którzy przyznali takie korzyści, mogli działać w sposób autonomiczny, skarżąca podnosi, że takie korzyści stanowiłyby dyskryminację sprzeczną z zasadami konkurencji, która nie może być uzasadniona obiektywnymi względami i w konsekwencji narusza art. 82 WE.
   Dodatkowo skarżąca uważa, że ma uzasadniony interes we wniesieniu skargi do Komisji zarówno jako odbiorca usług lotniskowych i paliwa jak również jako konkurent Alitalia, Air One i Meridiana.
   Skarżąca podnosi dalej, że Komisja była zobowiązana do działania, zgodnie z przepisami rozporządzeń Rady (WE) nr 659/1999 (1) i (WE) 1/2003 (2) i rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 (3), jednak ani nie podjęła żadnych działań po otrzymaniu skargi, ani nie zajęła stanowiska po formalnym wezwaniu jej do tego.
   W konsekwencji skarżąca twierdzi, że prima facie doszło do naruszenia prawa konkurencji a długi okres od 9 do 21 miesięcy bezczynności Komisji, jaki upłynął, w zależności od przedmiotu skargi złożonej do Komisji, od otrzymania formalnego pisma wzywającego do podjęcia działań, przekroczył rozsądne granice, co stanowi zaniechanie działania w rozumieniu art. 232 WE.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) NR 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 1, str. 1).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 Traktatu WE (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 123, str. 18).


title: Sprawa T-43/15 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 24 kwietnia 2015 r. – CRM/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Rejestracja chronionego oznaczenia geograficznego — „Piadina Romagnola/Piada Romagnola” — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/34

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 24 kwietnia 2015 r. – CRM/Komisja
   (Sprawa T-43/15 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Rejestracja chronionego oznaczenia geograficznego - „Piadina Romagnola/Piada Romagnola” - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2015/C 205/45)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: CRM Srl (Modena, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Forte, C. Marinuzzi i A. Franchi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi i J. Guillem Carrau, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1174/2014 z dnia 24 października 2014 r. rejestrującego w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych nazwę [Piadina Romagnola/Piada Romagnola (ChOG)] (Dz.U. L 316, s. 3).

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-304/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 17 czerwca 2011 r. — Rosanna Valenza przeciwko Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 17 czerwca 2011 r. — Rosanna Valenza przeciwko Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato
   (Sprawa C-304/11)
   2011/C 252/41
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Rosanna Valenza

      Strona pozwana: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

      Pytania prejudycjalne

               a)

               Czy przepisy prawa krajowego regulujące stabilizację zatrudnienia pracowników kontraktowych (art. 1 ust. 519 ustawy nr 296/2006), które umożliwiły bezpośrednie zatrudnianie na czas nieokreślony pracowników zatrudnionych wcześniej na czas określony jako wyjątek od zasady konkursu publicznego, jednak bez uwzględnienia stażu pracy nabytego w ramach pracy na czas określony, są sprzeczne z klauzulą 4 ust. 4 załącznika do dyrektywy 1999/70/WE (1), który stanowi, że „kryteria w zakresie długości okresu zatrudnienia, dotyczące szczególnych warunków zatrudnienia, będą takie same w odniesieniu do pracowników zatrudnionych na czas określony, jak w odniesieniu do pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony, chyba że zróżnicowanie kryteriów w zakresie długości okresu zatrudnienia uzasadnione jest powodami o charakterze obiektywnym”, w związku z klauzulą 5, będącą już przedmiotem wykładni Trybunału Sprawiedliwości, który uznał za zgodny z prawem przepis prawa włoskiego zakazujący — w odniesieniu do zatrudnienia w sektorze publicznym — przekształcanie umowy o pracę na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony, czy też utrata stażu pracy przewidziana przez ustawodawcę krajowego stanowi wyjątek uzasadniony „powodami o charakterze obiektywnym”, tzn. potrzebą zapobieżenia, aby zatrudnianie jako urzędnika mianowanego osób pracujących na czas określony odbywało się ze szkodą dla pracowników będących już urzędnikami mianowanymi, co nastąpiłoby, gdyby w odniesieniu do pracowników kontraktowych uwzględniono wcześniej nabyty staż pracy?

               b)

               Czy przepisy krajowe, które z zastrzeżeniem stażu pracy w ramach stosunku pracy na czas określony przewidują rozwiązanie umowy o pracę na czas określony i zawarcie nowej umowy o pracę na czas nieokreślony, innej niż poprzednia i bez zachowania poprzednio nabytego stażu pracy (art. 1 ust. 519 ustawy nr 296/2006), są sprzeczne ze wspomnianym przepisem klauzuli 4 ustęp 4 załącznika do dyrektywy 1999/70/WE, który stanowi, że „kryteria w zakresie długości okresu zatrudnienia, dotyczące szczególnych warunków zatrudnienia, będą takie same w odniesieniu do pracowników zatrudnionych na czas określony, jak w odniesieniu do pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony, chyba że zróżnicowanie kryteriów w zakresie długości okresu zatrudnienia uzasadnione jest powodami o charakterze obiektywnym”, w związku z klauzulą 5, będącą już przedmiotem wykładni Trybunału Sprawiedliwości, który uznał za zgodny z prawem przepis prawa włoskiego zakazujący — w odniesieniu do zatrudnienia w sektorze publicznym — przekształcanie umowy o pracę na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony.

      (1)  Dz.U. L 175, s. 43.


title: Sprawa T-435/13: Postanowienie Sądu z dnia 5 marca 2014 r. – Triarii przeciwko Komisji

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/55

         Postanowienie Sądu z dnia 5 marca 2014 r. – Triarii przeciwko Komisji
   (Sprawa T-435/13) (1)

   2014/C 142/71
   Język postępowania: angielski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 304 z 19.10.2013.


title: Sprawa T-517/12: Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2012 r. — Alro przeciwko Komisji

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/20

         Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2012 r. — Alro przeciwko Komisji
   (Sprawa T-517/12)
   2013/C 32/32
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alro SA (Slatina, Rumunia) (przedstawiciele: C. Quigley, QC, O. Bretz, Solicitor i S. Verschuur, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 26 kwietnia 2012 r. o wszczęciu, na podstawie art. 108 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „TFUE”) i art. 4 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem proceduralnym”), formalnej procedury dochodzenia w przedmiocie domniemanej niezgodnej z prawem pomocy państwa przyznanej przez Rumunię — poprzez sprawowaną przez to państwo kontrolę nad spółką Hidroelectrica S.A. (zwaną dalej „Hidroelectrica”) — na rzecz ALRO, w postaci preferencyjnych taryf zakupu energii elektrycznej wynikających z umowy zawartej w 2005 r. wraz z późniejszymi jej zmianami;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji z dnia 26 kwietnia 2012 r. w zakresie, w jakim odnosi się ona do okresu od dnia 1 stycznia 2007 r. do dnia 31 grudnia 2009 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący istotnego naruszenia prawa
               W ramach zarzutu pierwszego, według którego Komisja dopuściła się istotnego naruszenia prawa w odniesieniu do zakresu zastosowania art. 107 ust. 1 TFUE, ALRO zmierza do wykazania, że Komisja nie zastosowała prawidłowo wymogów dotyczących możliwości przypisania pomocy państwu określonych w wyroku z dnia 16 maja 2002 r. w sprawie C-482/99 Francja przeciwko Komisji, Rec. s. I-4397 (zwanym dalej wyrokiem w sprawie „Stardust Marine”). W szczególności Komisja próbowała oprzeć swą analizę wyłącznie na wskaźnikach „organicznych”. Jednakże ALRO zamierza wykazać, że w świetle wymogów określonych w wyroku Stardust Marine Komisja zobowiązana jest także do wykazania istnienia innych istotnych wskaźników, ponieważ same wskaźniki „organiczne” są niewystarczające do stwierdzenia możliwości przypisania pomocy państwu.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie
               W ramach zarzutu drugiego, według którego Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie, formułując wniosek, że działania spółki Hidroelectrica można przypisać państwu rumuńskiemu, ALRO zmierza do wykazania, że Komisja błędnie oceniła strukturę zarządzania spółką Hidroelectrica oraz wpływ, jaki struktura ta wywiera na proces podejmowania decyzji w tej spółce. Po drugie, ALRO zamierza wyjaśnić, dlaczego Komisja popełniła błąd, porównując umowę ALRO z umową pomiędzy spółkami Hidroelectrica i ArcelorMittal. Po trzecie, strona skarżąca wykaże, dlaczego zarządzenie ministra nr 445/2009 nie ma znaczenia dla analizy Komisji i dlaczego odniesienia do relacji prasowych z 2010 r. są niewystarczające do spełnienia standardu dowodowego wymaganego do wykazania możliwości przypisania pomocy państwu.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący niewystarczającego uzasadnienia
               W ramach zarzutu trzeciego ALRO zmierza do wykazania, że w odniesieniu do kwestii, na które powołała się Komisja (przedstawionych w punkcie poprzednim) instytucja ta nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia, wobec czego postąpiła wbrew wymogom ustanowionym w art. 296 TFUE. Uzasadnienie takie jest niezbędne do tego, aby Są mógł dokonać kontroli legalności decyzji i aby zainteresowane strony uzyskały niezbędne informacje, na podstawie których będą w stanie określić, czy decyzja jest zasadna. Jak wyjaśniono w sposób bardziej szczegółowy w skardze, zaskarżona decyzja nie spełnia tego wymogu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1)


title: Sprawa C-357/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (Polska) w dniu 27 czerwca 2013 r. — Drukarnia Multipress Sp. z o.o. w Krakowie przeciwko Ministrowi Finansów

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (Polska) w dniu 27 czerwca 2013 r. — Drukarnia Multipress Sp. z o.o. w Krakowie przeciwko Ministrowi Finansów
   (Sprawa C-357/13)
   2013/C 274/09
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Drukarnia Multipress Sp. z o.o. w Krakowie

      Strona pozwana: Minister Finansów

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy Rady 2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (1), należy interpretować w ten sposób, że za spółkę kapitałową w rozumieniu tych przepisów należy uznać spółkę komandytowo-akcyjną, jeżeli z charakteru prawnego tej spółki wynika, że tylko część jej kapitału i wspólników może spełniać warunki przewidziane w art. 2 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy?

               2)

               W przypadku, jeśli odpowiedź na pytanie pierwsze byłaby negatywna — czy art. 9 dyrektywy Rady 2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, należy interpretować w ten sposób, że przyznając uprawnienie państwu członkowskiemu do nieuznawania podmiotów, o których mowa w art. 2 ust. 2 dyrektywy za spółki kapitałowe, przyznaje on dowolność państwu członkowskiemu w zakresie opodatkowania podatkiem kapitałowym tych podmiotów?

      (1)  Dz. U. L 46, s. 11


title: Sprawa T-5/13: Wyrok Sądu z dnia 18 września 2015 r. – Iran Liquefied Natural Gas/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Jednostka niższego rzędu niż państwo — Legitymacja procesowa — Interes prawny — Dopuszczalność — Błąd w ocenie — Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności)

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/28

         Wyrok Sądu z dnia 18 września 2015 r. – Iran Liquefied Natural Gas/Rada
   (Sprawa T-5/13) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Jednostka niższego rzędu niż państwo - Legitymacja procesowa - Interes prawny - Dopuszczalność - Błąd w ocenie - Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności))
   (2015/C 363/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Iran Liquefied Natural Gas Co. (Teheran, Iran) (przedstawiciele: J. Grayston, solicitor, adwokaci G. Pandey, P. Gjørtler, D. Rovetta, M. Gambardella i N. Pilkington)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i A. de Elera-San Miguel Hurtado, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 282, s. 58) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 282, s. 16) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim mocą tej decyzji nazwa Iran Liquefied Natural Gas Co. został umieszczona w załączniku II do decyzji Rady z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB.

               2)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim mocą tego rozporządzenia nazwa Iran Liquefied Natural Gas Co. została umieszczona w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010.

               3)

               Skutki decyzji 2012/635 i rozporządzenia wykonawczego nr 945/2012 utrzymuje się w mocy w odniesieniu do Iran Liquefied Natural Gas do chwili upływu terminu do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 56 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, albo, jeśli odwołanie zostanie wniesione w tym terminie, do chwili oddalenia odwołania.

               4)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Iran Liquefied Natural Gas w niniejszym postępowaniu i w postępowaniu w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 55 z 23.2.2013.


title: Sprawa C-422/05: Skarga wniesiona w dniu  28 listopada 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/13

         Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-422/05)
   (2006/C 48/26)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 28 listopada 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Franka Benyona i Mikko Huttunena, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Królestwu Belgii.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że wydając dekret królewski z dnia 14 kwietnia 2002 r. regulujący ruch w porze nocnej niektórych cywilnych poddźwiękowych samolotów odrzutowych, Królestwo Belgii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy (WE) 2002/30 (1) i art. 10 akapit drugi Traktatu WE w związku z art. 249 § 3 Traktatu;

               2)

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Przepisy dekretu określają typy samolotów, które nie mogą wykonywać operacji na lotniskach belgijskich pomiędzy godzinami 23 a 6. Bazując na poziomie ciśnienia akustycznego dekret królewski posługuje się innym podejściem niż przyjęte w dyrektywie 2002/300/WE, opierającym się na procedurze certyfikacyjnej. Podejście to odpowiada podejściu z rozporządzenia 925/1999/EWG, uchylonego dyrektywą 2002/30/WE.
   Zgodnie z art. 16 dyrektywy 2002/30/WE, która weszła w życie z dniem 28 marca 2002 r., Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania tej dyrektywy najpóźniej do dnia 28 września 2003 r. Belgijski dekret królewski został wydany przed upływem terminu na transpozycję dyrektywy. Komisja przywołuje orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, zgodnie z którym z art. 10 w związku z art. 249 Traktatu WE i przepisów samej dyrektywy wynika, iż w terminie na transpozycję dyrektywy Państwa Członkowskie winny powstrzymać się od przyjmowania wszelkich przepisów, które mogłyby poważnie utrudnić osiągnięcie rezultatów przewidzianych w dyrektywie. Bazując na zgoła odmiennym niż w dyrektywie podejściu do kwestii ograniczeń w eksploatacji, zmierzającym do wycofania cywilnych poddźwiękowych samolotów odrzutowych objętych ponowną certyfikacją, dekret królewski poważnie utrudnia osiągnięcie celów przewidzianych w dyrektywie.

      (1)  Dz.U. L 85, z 28.3.2002, str. 40


title: Sprawa C-378/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Cour de cassation (Belgia) z dnia  9 września 2005  w sprawie Samotor SPRL przeciwko państwu belgijskiemu

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Cour de cassation (Belgia) z dnia 9 września 2005 w sprawie Samotor SPRL przeciwko państwu belgijskiemu
   (Sprawa C-378/05)
   (2005/C 330/18)
   język postępowania: francuski
   W dniu 14 października 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Cour de cassation (Belgia) z dnia 9 września 2005 r. w sprawie Samotor SPRL przeciwko państwu belgijskiemu.
   Cour de cassation (Belgia) zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy w sytuacji, gdy dostawa towarów jest przeznaczona dla podatnika, który zawarł umowę w dobrej wierze, nie wiedząc o oszustwie podatkowym popełnionym przez sprzedawcę, zasada neutralności podatkowej podatku od wartości dodanej oznacza, że nieważność umowy sprzedaży wynikła z przepisu krajowego prawa cywilnego, na mocy którego umowa jest bezwzględnie nieważna jako sprzeczna z zasadami porządku publicznego z powodu wadliwej kauzy po stronie sprzedawcy, utratę przez tego podatnika prawa do odliczenia podatku?

               2.

               Czy odpowiedź brzmiałaby inaczej w sytuacji, gdy bezwzględna nieważność wynikałaby z oszustwa dotyczącego samego podatku od wartości dodanej?

               3.

               Czy odpowiedź brzmiałaby inaczej, gdyby wadliwość kauzy umowy sprzedaży, skutkująca jej bezwzględną nieważnością według prawa krajowego, polegała na oszustwie dotyczącym podatku od wartości dodanej, o którym obie strony umowy wiedziały?


title: Sprawa C-510/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 27 września 2006 r. w sprawie T-329/01 Archer Daniels Midland Company przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 15 grudnia 2006 r. przez Archer Daniels Midland Co.

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/15

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 27 września 2006 r. w sprawie T-329/01 Archer Daniels Midland Company przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 15 grudnia 2006 r. przez Archer Daniels Midland Co.
   (Sprawa C-510/06 P)
   (2007/C 56/28)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Archer Daniels Midland Co. (przedstawiciele: C. Lenz, L. Alegi, E. Batchelor i M. Garcia, Solicitors)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie
   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku w zakresie, w jakim Sąd oddalił wniesioną przez ADM skargę na decyzję;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3 decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona ADM;

               —

               posiłkowo dla żądania stwierdzenia nieważności art. 3 decyzji, zmianę tego artykułu celem dalszego zmniejszenia lub uchylenia grzywny nałożonej na ADM;

               —

               posiłkowo dla żądania stwierdzenia nieważności lub zmiany art. 3 decyzji, przekazanie sprawy do Sądu po to, aby orzekł on co do prawa zgodnie z wyrokiem Trybunału;

               —

               w każdym razie, obciążenie Komisji kosztami postępowania oraz zapłatą wydatków, jakie ADM poniosła zarówno w postępowaniu przez Sądem, jak i w postępowaniu przed Trybunałem.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Sąd naruszył obowiązek uzasadnienia:

                           a)

                           oddalając argumentację przedstawioną przez ADM, zgodnie z którą podwyższenie grzywien na podstawie wytycznych nie było konieczne dla zapewnienia wdrożenia wspólnotowej polityki konkurencji;

                           b)

                           nie udzielając odpowiedzi na argumentację przedstawioną przez ADM, zgodnie z którą na podstawie dowodów można byłoby stwierdzić brak oddziaływania naruszenia na rynek, gdyby rozmiar rynku był zwiększony.

               2.

               Sąd popełnił błąd stwierdzając, że Komisja zastosowała we właściwy sposób kryteria zawarte w wyroku w sprawie Pioneer (1) oraz że uzasadniła swoje dyskrecjonalne uprawnienia w zakresie podwyższenia grzywien, zarówno ogólnie, jak i w niniejszym przypadku.

               3.

               Sąd naruszył zasady prawne mające zastosowanie w przypadku obliczania grzywien, zezwalając Komisji na nieuwzględnianie jako właściwego punktu wyjścia obrotu zrealizowanego dzięki danemu produktowi w EOG będącym stosownym punktem wyjścia.

               4.

               Sąd naruszył zasadę, zgodnie z którą Komisja powinna przestrzegać zasad, które nałożyła sama na siebie:

                           a)

                           uznając, że Komisja może wykazać istnienie oddziaływania na rynek bez potrzeby udzielania odpowiedzi na argumentację ADM, w myśl której nie wykazano istnienia żadnego właściwego rynku gospodarczego;

                           b)

                           zezwalając na to, aby Komisja nie uwzględniła zaprzestania naruszenia jako okoliczności łagodzącej.

               5.

               Sąd naruszył zasadę równego traktowania, uznając występowanie czynników pozwalających odróżnić znaczenie niższe grzywny nałożone w sprawie Fosforan cynku (2), którą można bezpośrednio porównać do niniejszego przypadku.

               6.

               Sąd odwrócił ciężar dowodu poprzez zażądanie wykazania przez ADM, iż ceny byłyby identyczne „nawet w braku kartelu”.

               7.

               Sąd naruszył art. 81 traktatu WE:

                           a)

                           niewłaściwie stosując prawo dotyczące karteli;

                           b)

                           stwierdzając antykonkurencyjny charakter zachowania uczestników spotkania odbytego w Anaheim w czerwcu 1995 r.

               8.

               Sąd wypaczył dowody:

                           a)

                           stwierdzając, iż wycofanie ADM nie zostało poparte dowodami przedstawionymi przez innych uczestników naruszenia;

                           b)

                           stwierdzając, iż dowodem na to, że w czerwcu 1995 r. odbyło się spotkanie, była pochodząca z tego okresu notatka sporządzona przez Roquette na spotkaniu.

      (1)  Sprawy połączone 100-103/80 SA Musique Diffusion Française i in. przeciwko Komisji, Rec. z 1983 r., str. 1825.

      (2)  Dz.U. L 153, str. 1.


title: Sprawa T-180/10: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2010 r. — Nickel Institute przeciwko Komisji

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/53

      Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2010 r. — Nickel Institute przeciwko Komisji
      (Sprawa T-180/10)
      (2010/C 161/84)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Nickel Institute (Toronto, Kanada) (przedstawiciele: K. Nordlander, adwokat i H. Pearson, solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji SG.E3/HP/psi–Ares(2010)65824 z dnia 8 lutego 2010 r., na mocy której odmówiono skarżącej pełnego dostępu do niektórych żądanych przez nią dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1); oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W niniejszej skardze skarżąca żąda, na podstawie art. 236 TFUE stwierdzenia nieważności decyzji Komisji SG.E3/HP/psi — Ares(2010)65824 z dnia 8 lutego 2010 r., na mocy której odmówiono skarżącej pełnego dostępu do niektórych żądanych przez nią dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001. Decyzja ta potwierdzała między innymi:

                  —

                  decyzję pełniącego obowiązki dyrektora generalnego Służby Prawnej Komisji o odmowie pełnego dostępu do siedmiu dokumentów obejmujących opinię tej Służby na temat projektu dyrektywy Komisji 2008/58/WE (2);

                  —

                  decyzję dyrektora dyrekcji D Dyrekcji Generalnej ds. Środowiska o odmowie pełnego dostępu do dwóch dokumentów dotyczących opinii dwóch innych Dyrekcji Generalnych Komisji na temat projektu dyrektywy Komisji 2008/58/WE; oraz

                  —

                  fakt że w posiadaniu Komisji nie znajdowały się żaden dokument, protokół lub korespondencja (w tym również żadne późniejsze względem nich dokumenty lub komentarze), w których zawarta byłaby opinia Służby Prawnej na temat projektu dyrektywy 2009/2/WE (3).

            Na poparcie swoich żądań skarżąca podnosi liczne zarzuty:

                  Po pierwsze, Sekretariat Generalny Komisji popełnił oczywisty błąd w ocenie i naruszył art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 dokonując wykładni wyjątku dotyczącego ochrony porady prawnej w odniesieniu do wielu żądanych dokumentów.

                  Ponadto Sekretariat Generalny Komisji popełnił oczywisty błąd w ocenie i naruszył art. 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 dokonując wykładni wyjątku dotyczącego ochrony postępowania sądowego w odniesieniu do jednego z żądanych dokumentów.

                  Wreszcie, Sekretariat Generalny Komisji popełnił oczywisty błąd w ocenie i naruszył art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 nie wskazując dokumentów, w których Służba Prawna przedstawia swą opinię na temat projektu dyrektywy Komisji 2009/2/WE i odmawiając dostępu do tych dokumentów.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, Dz.U. L 145, s. 43.

         (2)  Dyrektywa Komisji 2008/58/WE z dnia 21 sierpnia 2008 r. dostosowująca po raz trzydziesty do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych, Dz.U. L 246, s. 1.

         (3)  Dyrektywa Komisji 2009/2/WE z dnia 15 stycznia 2009 r. po raz trzydziesty pierwszy dostosowująca do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych, Dz.U. L 11, s. 6.