title: Sprawa T-501/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 lutego 2007 r. — Bodegas Franco-Españolas przeciwko OHIM — Companhia Geral da Agricultura das Vinhas do Alto Douro (ROYAL) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ROYAL — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ROYAL FEITORIA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/35

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 lutego 2007 r. — Bodegas Franco-Españolas przeciwko OHIM — Companhia Geral da Agricultura das Vinhas do Alto Douro (ROYAL)
   (Sprawa T-501/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ROYAL - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ROYAL FEITORIA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2007/C 82/78)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Bodegas Franco-Españolas, SA (Logroño, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. López Camba)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. García Murillo, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Companhia Geral da Agricultura das Vinhas do Alto Douro, SA (Real Companhia Velha) (Vila Nova de Gaia, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat D. Martins Pereira)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 października 2004 r. (sprawa R 513/2002-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Companhia Geral da Agricultura das Vinhas do Alto Douro, SA (Real Companhia Velha) a Bodegas Franco-Españolas, SA.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 25 października 2004 r. (sprawa R 513/2002-1).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami.

      (1)  Dz.U. C 45 z 19.2.2005.


title: Sprawa C-270/15 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 30 czerwca 2016 r. – Królestwo Belgii/Komisja Europejska [Odwołanie — Pomoc przyznana przez władze belgijskie na finansowanie badań przesiewowych na obecność pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) u bydła — Selektywna korzyść — Decyzja uznająca częściowo pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym]

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/22

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 30 czerwca 2016 r. – Królestwo Belgii/Komisja Europejska
   (Sprawa C-270/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Pomoc przyznana przez władze belgijskie na finansowanie badań przesiewowych na obecność pasażowalnych encefalopatii gąbczastych (TSE) u bydła - Selektywna korzyść - Decyzja uznająca częściowo pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym])
   (2016/C 335/29)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Belgii (przedstawiciele: C. Pochet oraz J.-C. Halleux, pełnomocnicy, wspierani przez L. Van den Hendego, advocaat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Noë oraz H. van Vlieta, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Królestwo Belgii pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 254 z 3.8.2015.


title: Sprawa C-133/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Intercontainer Interfrigo SC (ICF) przeciwko Balkenende Oosthuizen BV, MIC Operations BV (Konwencja rzymska o prawie właściwym dla zobowiązań umownych — Prawo właściwe w razie braku wyboru prawa — Umowa czarterowa — Łączniki — Możliwość oddzielenia części umowy)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/9

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 6 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Intercontainer Interfrigo SC (ICF) przeciwko Balkenende Oosthuizen BV, MIC Operations BV
   (Sprawa C-133/08) (1)

   (Konwencja rzymska o prawie właściwym dla zobowiązań umownych - Prawo właściwe w razie braku wyboru prawa - Umowa czarterowa - Łączniki - Możliwość oddzielenia części umowy)
   2009/C 282/15
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Intercontainer Interfrigo SC (ICF)

      Strona pozwana: Balkenende Oosthuizen BV, MIC Operations BV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden Den Haag — Wykładnia art. 4 konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie w dniu 19 czerwca 1980 r. — Pojęcie umowy przewozu towarów — Elementy — Czarter — Prawo właściwe w razie braku wyboru prawa — Łączniki

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 4 zdanie drugie konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie w dniu 19 czerwca 1980 r., należy interpretować w ten sposób, że łącznik, o którym mowa w tymże art. 4 ust. 4 zdanie drugie, stosuje się do innych umów czarterowych aniżeli umowy na jeden rejs tylko wtedy, gdy główny przedmiot umowy stanowi nie zwykłe udostępnienie środka transportu, lecz faktyczny przewóz towarów.

               2)

               Artykuł 4 ust. 1 zdanie drugie konwencji należy interpretować w ten sposób, że część umowy może podlegać innemu prawu aniżeli prawo mające zastosowanie do reszty umowy jedynie, gdy jej przedmiot ma charakter autonomiczny.

               3)

               Jeżeli łącznikiem mającym zastosowanie do umowy czarterowej jest łącznik przewidziany w art. 4 ust. 4 konwencji, łącznik ten należy zastosować do całej umowy, chyba że część umowy dotycząca przewozu towarów ma charakter autonomiczny względem reszty umowy.

               4)

               Artykuł 4 ust. 5 tej konwencji należy interpretować w ten sposób, że gdy z całokształtu okoliczności wynika jasno, że umowa wykazuje silniejszy związek z innym państwem aniżeli państwo ustalone na podstawie łączników przewidzianych art. 4 ust. 2–4 konwencji, sąd może nie zastosować tych domniemań i zastosować prawo państwa, z którym umowa wykazuje najsilniejszy związek.

      (1)  Dz.U. C 158 z 21.6.2008.


title: Sprawa T-347/16: Postanowienie Sądu z dnia 21 czerwca 2017 r. – Inox Mare/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Unia celna — Decyzja Komisji stwierdzająca, że zwrot należności przywozowych nie jest uzasadniony w danej sprawie — Skarga innego podmiotu gospodarczego — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/22

         Postanowienie Sądu z dnia 21 czerwca 2017 r. – Inox Mare/Komisja
   (Sprawa T-347/16) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Unia celna - Decyzja Komisji stwierdzająca, że zwrot należności przywozowych nie jest uzasadniony w danej sprawie - Skarga innego podmiotu gospodarczego - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   (2017/C 269/31)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Inox Mare Srl (Rimini, Włochy) (przedstawiciel: adwokat R. Holzeisen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Caeiros, J. Baquero Cruz i D. Nardi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C (2015) 9672 final z dnia 6 stycznia 2016 r. stwierdzającej, że zwrot należności przywozowych nie jest uzasadniony w danej sprawie (REM 02/14).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Inox Mare Srl pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 296 z 16.8.2016.


title: Sprawa T-246/99: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 czerwca 2007 r. — Tirrenia di Navigazione i in. przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Transport morski — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE — Nowa pomoc — Pomoc istniejąca)

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/31

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 czerwca 2007 r. — Tirrenia di Navigazione i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-246/99) (1)

   (Pomoc państwa - Transport morski - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE - Nowa pomoc - Pomoc istniejąca)
   (2007/C 183/60)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Tirrenia di Navigazione SpA, dawniej Tirrenia di Navigazione SpA i Adriatica di Navigazione SpA (Neapol, Włochy); Caremar SpA (Neapol); Toremar SpA (Livourne, Włochy); Siremar SpA (Palermo, Włochy) oraz Saremar SpA (Cagliari, Włochy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci A. Tizzano i G. Roberti, a następnie adwokaci G. Roberti, A. Franchi i G. Bellitti)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Triantafyllou, V. Di Bucci i E. De Persio, działający w charakterze pełnomocników)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Navigazione Libera del Golfo SpA (Neapol) (przedstawiciele: adwokaci S. Ravenna i A. Abate); Aliscafi Società Navigazione Alta Velocità SpA (Aliscafi SNAV) (Messina, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci B. Castaldo i C. Forte); Traghetti Pozzuoli Srl (Neapol); Alilauro SpA (Neapol) oraz Linee Lauro Srl (Pozzuoli, Włochy) (przedstawiciel: adwokat E. Amato)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 6 sierpnia 1999 r. o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Republikę Włoską przedsiębiorstwom z grupy Tirrenia di Navigazione (Dz.U. 1999, C 306, str. 2).
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżące pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję oraz przez interwenientów Navigazione Libera del Golfo SpA, Linee Lauro Srl, Traghetti Pozzuoli Srl i Alilauro SpA.

               3)

               Interwenient Aliscafi Società Navigazione Alta Velocità (Aliscafi SNAV) SpA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 20 z 22.1.2000.


title: Sprawa F-16/12: Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/33

         Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-16/12)
   2012/C 138/76
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: P. Nelissen Grade i G. Leblanc, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji jednostronnie zmieniającej przydział służbowy skarżącego

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 1 lutego 2012 r. o przydzieleniu skarżącego do działu D5 zamiast do działu A4;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 3000 EUR tytułem zadośćuczynienia;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-404/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2008 r. — Grecja przeciwko Komisji (Fundusz Spójności — Międzynarodowy port lotniczy w Atenach — Zmniejszenie pomocy finansowej — Zasada proporcjonalności)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/21

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2008 r. — Grecja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-404/05) (1)

   (Fundusz Spójności - Międzynarodowy port lotniczy w Atenach - Zmniejszenie pomocy finansowej - Zasada proporcjonalności)
   (2009/C 6/42)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: M. Tassopoulou, pełnomocnik, wspierany przez N. Korogiannakisa i N. Keramidasa, adwokatów)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Triantafyllou i A. Weimar, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2005) 3243 wersja ostateczna z dnia 1 września 2005 r. dotyczącej zmniejszenia pomocy finansowej przyznanej z Funduszu Spójności na rzecz projektu nr 95/09/65/040 (nowy międzynarodowy port lotniczy Ateny-Spata) decyzją Komisji C (96) 1356 wersja ostateczna z dnia 24 maja 1996 r.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 22 z 28.1.2006.


title: Sprawa T-16/07: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2007 r. — Torres przeciwko OHIM — Sociedad Cooperativa del Campo San Ginés (TORRE DE BENITEZ)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/38

         Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2007 r. — Torres przeciwko OHIM — Sociedad Cooperativa del Campo San Ginés (TORRE DE BENITEZ)
   (Sprawa T-16/07)
   (2007/C 82/86)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Miguel Torres, S.A. (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: E. Armijo Chávarri, M. Baz de San Ceferino i A. Castán Pérez-Gómez, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Sociedad Cooperativa del Campo San Ginés
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego wydanej w dniu 6 listopada 2006 r. w sprawie R-0036/2006-2

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Sociedad Cooperativa del Campo San Ginés

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „TORRE DE BENITEZ ”dla towarów należących do klasy 33 (wniosek nr 2.438.018);

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: krajowe i międzynarodowe słowne znaki towarowe „Torres ”dla towarów z klasy 33, oraz liczne pozostałe wspólnotowe, krajowe i międzynarodowe znaki towarowe;

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu;

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania;

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) z uwagi na niewystępowanie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do występujących w sprawie znaków towarowych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994 L 11, str. 1).


title: Sprawa C-249/16: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Saale Kareda/Stefan Benkö [Odesłanie prejudycjalne — Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 — Artykuł 7 pkt 1 — Pojęcia „spraw dotyczących umowy” i „umowy o świadczenie usług” — Powództwo w przedmiocie roszczenia regresowego pomiędzy dłużnikami solidarnymi z tytułu umowy kredytu — Ustalenie miejsca wykonania umowy kredytu]

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/16

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Saale Kareda/Stefan Benkö
   (Sprawa C-249/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Artykuł 7 pkt 1 - Pojęcia „spraw dotyczących umowy” i „umowy o świadczenie usług” - Powództwo w przedmiocie roszczenia regresowego pomiędzy dłużnikami solidarnymi z tytułu umowy kredytu - Ustalenie miejsca wykonania umowy kredytu])
   (2017/C 277/21)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Saale Kareda

      Strona przeciwna: Stefan Benkö

      Sentencja

               1)

               Artykuł 7 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że powództwo w przedmiocie roszczenia regresowego, wytoczone przez jednego z dłużników solidarnych z tytułu umowy kredytu przeciwko drugiemu z nich, należy do zakresu pojęcia „sprawy dotyczącej umowy” w rozumieniu przywołanego przepisu.

               2)

               Artykuł 7 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że umowę kredytu, taką jak stanowiąca przedmiot sporu w postępowaniu głównym, zawartą między instytucją kredytową a dwojgiem dłużników solidarnych, należy uznać za „umowę o świadczenie usług” w rozumieniu przywołanego przepisu.

               3)

               Artykuł 7 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy instytucja kredytowa przyzna kredyt dwojgu dłużnikom solidarnym, „miejscem w państwie członkowskim, w którym usługi zgodnie z umową były świadczone albo miały być świadczone” w rozumieniu przywołanego przepisu jest – o ile strony nie uzgodniły inaczej – miejsce siedziby owej instytucji, i to również dla celów ustalenia właściwości miejscowej sądu mającego rozpoznać powództwo w przedmiocie roszczenia regresowego wytoczone przez jednego z dłużników solidarnych wobec drugiego.

      (1)  Dz.U. C 305 z 22.8.2016.


title: Sprawa T-104/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 stycznia 2007 r. — SPM przeciwko Komisji (Wspólna organizacja rynków — Banany — Uregulowania dotyczące przywozu do Unii Europejskiej bananów pochodzących z krajów AKP — Rozporządzenie (WE) nr 219/2006 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Legitymacja czynna — Niedopuszczalność)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/29

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 stycznia 2007 r. — SPM przeciwko Komisji
   (Sprawa T-104/06) (1)

   (Wspólna organizacja rynków - Banany - Uregulowania dotyczące przywozu do Unii Europejskiej bananów pochodzących z krajów AKP - Rozporządzenie (WE) nr 219/2006 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Legitymacja czynna - Niedopuszczalność)
   (2007/C 56/57)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Société des plantations de Mbanga SA (Douala, Kamerun) (przedstawiciel: adwokat B. Doré)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Clotuche-Duvieusart i L. Visaggio, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 219/2006 z dnia 8 lutego 2006 r. otwierającego kontyngent taryfowy na przywóz bananów objętych kodem CN 0803 00 19 pochodzących z krajów AKP i ustalającego zasady zarządzania nim w okresie od dnia 1 marca do dnia 31 grudnia 2006 r. (Dz.U. L 38, str. 22)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Société des plantations de Mbanga SA (SPM) pokryje własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006.


title: Sprawa C-304/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 30 maja 2016 r. – American Express Co./The Lords Commissioners of Her Majesty’s Treasury

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 30 maja 2016 r. – American Express Co./The Lords Commissioners of Her Majesty’s Treasury
   (Sprawa C-304/16)
   (2016/C 270/37)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (England & Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: American Express Co.

      Strona pozwana: The Lords Commissioners of Her Majesty’s Treasury, Diners Club International Limited, MasterCard Europe S.A.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wymóg, o którym mowa w art. 1 ust. 5 i art. 2 pkt 18 rozporządzenia (UE) 2015/751 (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie opłat interchange”), iż trójstronny system kart płatniczych, który wydaje instrumenty płatnicze oparte na karcie wraz z partnerem w ramach co-brandingu lub za pośrednictwem agenta, uznaje się za czterostronny system kart płatniczych – ma zastosowanie jedynie w zakresie, w jakim partner w ramach co-brandingu lub agent działają w charakterze „wydawcy” w rozumieniu art. 2 pkt 2 i motywu 29 rozporządzenia w sprawie opłat interchange (czyli jeżeli partnera lub agenta łączy stosunek umowny z płatnikiem, na podstawie którego dostarcza on płatnikowi instrumentu płatniczego służącego do inicjowania i przetwarzania transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę)?

               2)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie 1, czy art. 1 ust. 5 i art. 2 pkt 18 rozporządzenia w sprawie opłat interchange są nieważne, w zakresie, w jakim stanowią one, iż porozumienia takie uznaje się za czterostronny system kart płatniczych, z uwagi na:

                           (a)

                           brak uzasadnienia zgodnie z art. 296 TFUE;

                           (b)

                           oczywisty błąd w ocenie; lub

                           (c)

                           uchybienie zasadzie proporcjonalności?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/751 z dnia 29 kwietnia 2015 r. w sprawie opłat interchange w odniesieniu do transakcji płatniczych realizowanych w oparciu o kartę (Dz.U. 2015, L 123, s. 1).


title: Sprawa T-45/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 września 2006 r. — Micronas przeciwko OHMI (3D-Panorama)

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/31

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 września 2006 r. — Micronas przeciwko OHMI (3D-Panorama)
   (Sprawa T-45/05) (1)

   (2006/C 261/64)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005


title: Sprawa C-369/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Brașov (Rumunia) w dniu 2 sierpnia 2012 r. — Corpul Național al Polițiștilor — Biroul Executiv Central, reprezentujący skarżących Chițeę Constantina in. przeciwko Administrației și Internelor, Inspectoratul General al Poliției Române, Inspectoratul de Poliție al Județului Brașov

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Brașov (Rumunia) w dniu 2 sierpnia 2012 r. — Corpul Național al Polițiștilor — Biroul Executiv Central, reprezentujący skarżących Chițeę Constantina in. przeciwko Administrației și Internelor, Inspectoratul General al Poliției Române, Inspectoratul de Poliție al Județului Brașov
   (Sprawa C-369/12)
   2012/C 343/04
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Curtea de Apel Brașov

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Corpul Național al Polițiștilor — Biroul Executiv Central, reprezentujący skarżących Chițeę Constantina in.

      Strona pozwana: Ministerul Administrației și Internelor, Inspectoratul General al Poliției Române, Inspectoratul de Poliție al Județului Brașov

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 51 ust. 1 zdanie drugie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z jej art. 20 należy dokonywać w ten sposób, iż pracownicy opłacani ze środków publicznych mają takie same prawa co pracownicy spółek handlowych z kapitałem państwowym lub subwencjonowanych z budżetu państwa?

               2)

               Czy wykładni art. 51 ust. 1 zdanie drugie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z jej art. 21 należy dokonywać w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie dyskryminacji pomiędzy pracownikami opłacanymi ze środków publicznych i pracownikami spółek handlowych z kapitałem państwowym lub subwencjonowanych z budżetu państwa?

               3)

               Czy wykładni wyrażenia „swojej własności” (własności obywatela), zawartego w art. 17 ust. 1 zdanie drugie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, że obejmuje ono również prawo do wynagrodzenia?

               4)

               Czy należy rozumieć, że wyrażenie „w interesie publicznym” zawarte w art. 17 ust. 1 zdanie drugie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej odnosi się do przypadku „kryzysu gospodarczego”?

               5)

               Czy należy rozumieć, że wyrażenie „korzystanie z mienia […] w zakresie, w jakim jest to konieczne ze względu na interes ogólny” zawarte w art. 17 ust. 1 zdanie trzecie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej odnosi się do przypadku „obniżenia o 25 % wynagrodzeń pracowników sektora publicznego”?

               6)

               Czy w sytuacji gdy zgodnie z art. 17 ust. 1 zdanie drugie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej państwo rumuńskie obniża o 25 % wynagrodzenie pracowników opłacanych ze środków publicznych powołując się na kryzys gospodarczy i na konieczność zrównoważenia budżetu państwa, wykładni tego postanowienia należy dokonywać w ten sposób, iż państwo rumuńskie jest zobowiązane wypłacić rzeczonym pracownikom we właściwym terminie słuszne odszkodowanie za poniesioną stratę?


title: Sprawa C-356/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapest Környéki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 22 lipca 2014 r. – Hunland- Trade Mezőgazdasági Termelő és Kereskedelmi Kft. przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapest Környéki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 22 lipca 2014 r. – Hunland- Trade Mezőgazdasági Termelő és Kereskedelmi Kft. przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve
   (Sprawa C-356/14)
   2014/C 329/09
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Budapest Környéki Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hunland-Trade Mezőgazdasági Termelő és Kereskedelmi Kft.

      Strona pozwana: Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal Központi Szerve

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodnie z przepisami prawa wspólnotowego uznaje się za czystorasowe bydło hodowlane, które jest wpisane, podobnie jak jego rodzice i dziadkowie, w księdze hodowlanej rasy holsztyńsko-fryzyjskiej przez oficjalną organizację hodowców państwa członkowskiego, bez względu na stopień genetycznej czystości rasowej jego przodków?

               2)

               Czy przepis decyzji 2005/379 (1), do której nawiązuje się, należy interpretować w ten sposób, że zwierzęta hodowlane posiadające świadectwo rodowodowe, w którym zamieszczono wyrażenie zawarte w art. 2 ust. 1 lit. a) ww. decyzji, uznaje się za czystorasowe zwierzęta hodowlane i w związku z tym uprawniają one do otrzymania pomocy wywozowej, będąc przedmiotem handlu wewnątrzwspólnotowego?

               3)

               W związku z powyższym, czy można uznać, że mimo iż dana sztuka posiada świadectwo rodowodowe wydane przez stowarzyszenie hodowców państwa członkowskiego, w którym zamieszczono ww. wyrażenie, taka sztuka, w razie gdy jest przedmiotem handlu wewnątrzwspólnotowego, nie uprawnia sprzedawcy do otrzymania pomocy wywozowej, gdyż nie jest uznawana za czystorasowe zwierzę hodowlane, chociaż ma oficjalny dokument, w którym figuruje ww. wyrażenie?

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 17 maja 2005 r. w sprawie świadectw rodowodowych i danych szczegółowych dotyczących zwierząt hodowlanych czystorasowych z gatunku bydła oraz ich nasienia, komórek jajowych i zarodków (Dz.U. L 125, s. 15).


title: Sprawa C-397/12 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 czerwca 2013 r. — Transports Schiocchet — Excursions SARL przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Europejskiej (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Odwołanie oczywiście bezzasadne i oczywiście niedopuszczalne — Bezzasadność zarzutu braku uzasadnienia — Nieprecyzyjne zarzuty — Zarzut zmierzający do ponownego rozpoznania skargi wniesionej w pierwszej instancji)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/50

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 6 czerwca 2013 r. — Transports Schiocchet — Excursions SARL przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-397/12 P) (1)

   (Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Odwołanie oczywiście bezzasadne i oczywiście niedopuszczalne - Bezzasadność zarzutu braku uzasadnienia - Nieprecyzyjne zarzuty - Zarzut zmierzający do ponownego rozpoznania skargi wniesionej w pierwszej instancji)
   2013/C 225/88
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Transports Schiocchet — Excursions SARL (przedstawiciel: E. Deshoulières, avocat)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Karlsson i E. Dumitriu-Segnana, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Yerrell i J. Hottiaux, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) z dnia 18 czerwca 2012 r. w sprawie T-203/11 Schiocchet przeciwko Radzie i Komisji, w którym Sąd oddalił jako oczywiście pozbawioną wszelkich podstaw prawnych skargę o odszkodowanie z tytułu szkody poniesionej rzekomo w związku z zastosowaniem przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem (Dz.U. L 74, s. 1) — Przesłanki wniesienia skargi odszkodowawczej — Zawinione działanie instytucji

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Transports Schiocchet — Excursions SARL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 331 z 27.10.2012.


title: Sprawa T-59/16 P: Postanowienie Sądu z dnia 3 maja 2017 r. – De Nicola/EBI (Odwołanie — Służba publiczna — Personel EBI — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Postępowanie w sprawie oceny za 2012 r. — Naruszenia prawa — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/27

         Postanowienie Sądu z dnia 3 maja 2017 r. – De Nicola/EBI
   (Sprawa T-59/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Personel EBI - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Postępowanie w sprawie oceny za 2012 r. - Naruszenia prawa - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne))
   (2017/C 221/37)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat G. Ferabecoli)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) (przedstawiciele: początkowo G. Nuvoli i F. Martin, a następnie G. Nuvoli i G. Faedo pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferrę)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu częściowe uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (w składzie jednego sędziego) z dnia 18 grudnia 2015 r., De Nicola/EBI (F-9/14, EU:F:2015:163).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Carlo De Nicola pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016.


title: Sprawa T-53/17: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2017 r. – Austrian Power Grid/ACER

text:
               27.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/21

         Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2017 r. – Austrian Power Grid/ACER
   (Sprawa T-53/17)
   (2017/C 095/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Austrian Power Grid AG (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: H. Kristoferitsch i S. Huber, adwokaci)

      Strona pozwana: Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności następujących części decyzji Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki nr 06/2016 z dnia 17 listopada 2016 r. w sprawie propozycji operatora systemu przesyłowego energii elektrycznej, dotyczącej określenia regionów wyznaczania zdolności przesyłowych;

                           —

                           art. 1 tej decyzji w związku:

                                       —

                                       z art. 1 ust. 1 lit. c) załącznika I;

                                       —

                                       ze słowem „also” („również”) i tekstem „for the purposes of capacity allocation on the affected bidding zone borders until the requirements described in Article 5(3) of this document are fulfilled” („dla celów alokacji zdolności przesyłowej na granicach odnośnego obszaru rynkowego, dopóki wymogi określone w art. 5 ust. 3 tego dokumentu będą spełnione”) w art. 2 ust. 2 lit. e) załącznika I;

                                       —

                                       z art. 5 ust. 1 lit. s) załącznika;

                                       —

                                       z art. 5 ust. 3 załącznika I;

                                       —

                                       z mapą nr 3 w załączniku I;

                           —

                           z art. 2 decyzji;

                           —

                           z załącznikiem IV;

                           —

                           z załącznikiem V;

               —

               obciążenie ACER kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, oparty na twierdzeniu, że Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (zwana dalej „ACER” lub „Agencją”) nie jest uprawniona do wprowadzenia nowych granic obszaru rynkowego oraz alokacji zdolności przesyłowej.

                           —

                           Skarżąca podnosi, że Agencja nie jest uprawniona do wprowadzenia nowych granic obszaru rynkowego oraz alokacji zdolności przesyłowej w ramach postępowania w sprawie określenia regionów wyznaczania zdolności przesyłowych (zwanych dalej „RWZP”), o których mowa w art. 15 rozporządzenia dotyczącego alokacji zdolności przesyłowych i zarządzania ograniczeniami przesyłowymi (1), odpowiednio, w decyzji opartej na art. 8 ust. 1 rozporządzenia ACER (2). Skarżąca twierdzi też, że wskazówka, iż zaskarżona decyzja może zostać zmieniona w sposób wskazany w jej art. 2 (który sam w sobie jest niezgodny z prawem i jest przedmiotem skargi), może nie być w stanie zaradzić temu brakowi właściwości.

               2.

               Zarzut drugi, oparty na twierdzeniu, że zaskarżona decyzja narusza pod wieloma względami rozporządzenie (WE) nr 714/2009 i rozporządzenie dotyczące alokacji zdolności przesyłowych i zarządzania ograniczeniami przesyłowymi.

                           —

                           Skarżąca podnosi, że Agencja błędnie zastosowała prawną definicję ograniczeń przesyłowych oraz że połączenie wzajemne DE-AT nie jest ograniczone, w związku z czym nie może podlegać alokacji zdolności przesyłowych.

                           —

                           Skarżąca twierdzi też, że podzielenie wspólnego rynku energii elektrycznej Niemiec i Austrii stoi w całkowitej sprzeczności z celami zamierzonymi przez rozporządzenie (WE) nr 714/2009 (3) i narusza zasadę, zgodnie z którą wewnętrzne ograniczenia przesyłowe nie mogą być przenoszone na granice krajowe.

                           —

                           Skarżąca podnosi wreszcie, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa pod kątem faktycznym, a ponadto zastosowano w niej w nieprawidłowy sposób kryteria prawne dotyczące utworzenia nowych granic obszaru rynkowego w szczególności z tego względu, że: granica DE-AT nie jest ograniczona strukturalnie, ACER nie przewiduje alternatywnych granic obszaru rynkowego, dostępne są mniej inwazyjne środki techniczne, zaskarżona decyzja nie uwzględnia rozwoju sytuacji w przyszłości, decyzja ta narusza wymóg, by obszary rynkowe miały stały charakter, oraz Agencja błędnie oceniła charakter przepływów pętlowych.

               3.

               Zarzut trzeci, oparty na twierdzeniu, że zaskarżona decyzja narusza prawo pierwotne Unii Europejskiej.

                           —

                           Skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza zasadę proporcjonalności, ponieważ nie zbadano i nie wprowadzono mniej inwazyjnych, lecz tak samo odpowiednich środków.

                           —

                           Skarżąca twierdzi też, że zaskarżona decyzja narusza podstawowe wolności, ponieważ sztuczny podział wspólnego austriacko-niemieckiego rynku energii elektrycznej prowadzi do ograniczeń ilościowych w handlu energią elektryczną między dwoma państwami członkowskimi. Skarżąca wskazuje w tym względzie, że zaskarżona decyzja narusza swobodny przepływ towarów gwarantowany w art. 34 i 35 TFUE. Poza tym zdaniem skarżącej ograniczenia zdolności przesyłowej wynikające z wprowadzenia granic obszarów rynkowych oraz mechanizmu alokacji zdolności przesyłowej ograniczają w nieuzasadniony sposób przysługującą skarżącej swobodę świadczenia usług (art 56 TFUE).

                           —

                           Wreszcie skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza prawo konkurencji UE, ponieważ podział wspólnego austriacko-niemieckiego rynku energii elektrycznej poprzez wprowadzenie obszaru rynkowego oraz mechanizmu obliczania zdolności przesyłowych (zwanego dalej „MOZP”) prowadzi do podzielenia rynku, co narusza art. 101 TFUE.

               4.

               Zarzut czwarty, oparty na twierdzeniu, że wydając zaskarżoną decyzję, Agencja naruszyła szereg wymogów proceduralnych.

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie, że opierając w błędny sposób swą decyzję na art. 15 rozporządzenia dotyczącego alokacji zdolności przesyłowych i zarządzania ograniczeniami przesyłowymi, Agencja wdrożyła niewłaściwe postępowanie w sprawie utworzenia nowych granic obszaru rynkowego oraz wprowadzenia MOZP.

                           —

                           Skarżąca twierdzi ponadto, że złożony przez austriacki organ regulacyjny, E-Control, wniosek o zmianę projektu dotyczącego RWZP wszystkich operatorów systemu przesyłowego nie został rozpatrzony zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 9 ust. 12 rozporządzenia dotyczącego alokacji zdolności przesyłowych i zarządzania ograniczeniami przesyłowymi.

                           —

                           Skarżąca wskazuje poza tym, że ACER przekracza swe uprawnienia, gdy stwierdza, że niewiążąca opinia 09/2015 wydana we wrześniu 2015 r. ma skutek wiążący. Ponadto zdaniem skarżącej opinia, którą uznano za wiążącą, nie stanowiła części procedury konsultacyjnej, w związku z czym uprawnienia proceduralne wnioskodawcy zostały w rażący sposób naruszone.

                           —

                           Skarżąca podnosi też, że akta ACER dotyczące przygotowania zaskarżonej decyzji cechuje brak badań technicznych, analiz i pogłębionych ocen. Skarżąca uważa, że albo Agencja przekazała jej niepełne w znacznej mierze informacje, przez co naruszyła prawo skarżącej do pełnego dostępu do akt zgodnie z art. 41 Karty praw podstawowych, albo Agencja w ogóle nie przygotowała ani nie skonsultowała analiz i badań technicznych celem oparcia zaskarżonej decyzji na prawidłowych elementach faktycznych (co również stanowi poważne uchybienie proceduralne).

                           —

                           Wreszcie skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja jest oparta na okolicznościach faktycznych, które nie zostały dostatecznie wyjaśnione, ponieważ Agencja – w szczególności, lecz nie tylko – nie przedstawiła uwag w odniesieniu do następujących zagadnień: gdzie istnieją ograniczenia strukturalne na wspólnym austriacko-niemieckim rynku oraz gdzie problem ten zostanie rozwiązany najskuteczniej; jaki jest zakres występowania przepływów pętlowych i jak one wpływają na granicę austriacko-niemiecką; jaki wpływ mają bieżące i oczekujące środki dotyczące rozwoju sieci i poprawy bezpieczeństwa sieci; oraz jak dużo energii elektrycznej płynącej do Austrii przez inne państwa członkowskie płynie dalej do Niemiec.

               5.

               Zarzut piaty, oparty na braku uzasadnienia.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 2015/1222 z dnia 24 lipca 2015 r. ustanawiające wytyczne dotyczące alokacji zdolności przesyłowych i zarządzania ograniczeniami przesyłowymi (Dz.U. L 197, s. 24).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 713/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Agencję ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (Dz.U. L 211, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 714/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1228/2003 (Dz.U. L 211, s. 15).


title: Sprawa T-35/09: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2009 r. — Procaps przeciwko OHIM — Biofarma (PROCAPS)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/51

         Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2009 r. — Procaps przeciwko OHIM — Biofarma (PROCAPS)
   (Sprawa T-35/09)
   (2009/C 69/112)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Procaps, SA (Barranquilla, Kolumbia) (przedstawiciel: adwokat M. Vidal-Quadras Trias de Bes)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Biofarma SAS (Neuilly sur Seine, Francja)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM [Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)] z dnia 24 listopada 2008 r. w sprawie R 867/2007-4, doręczonej stronom w dniu 25 listopada 2008 r.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „PROCAPS” (zgłoszenie nr 3.519.394) dla towarów i usług z klas 5, 35, 39, 40, 44

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: BIOFARMA, société par actions simplifiée

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny krajowy i międzynarodowy znak towarowy „PROCAPTAN” dla towarów należących do klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania w części

      Podniesione zarzuty: Nieprawidłowe zastosowanie art. 9 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/1

         2011/C 55/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 46 z 12.2.2011.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 38 z 5.2.2011.

      Dz.U. C 30 z 29.1.2011.

      Dz.U. C 13 z 15.1.2011.

      Dz.U. C 346 z 18.12.2010.

      Dz.U. C 328 z 4.12.2010.

      Dz.U. C 317 z 20.11.2010.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-429/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 18 października 2006 r. — Comunidad Autónoma de la Rioja przeciwko Juntas Generales del Territorio Histórico de Vizcaya, Diputación Foral de Vizcaya, Cámara de Comercio, Industria y Navegación de Bilbao, Confederación Empresarial Vasca

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 18 października 2006 r. — Comunidad Autónoma de la Rioja przeciwko Juntas Generales del Territorio Histórico de Vizcaya, Diputación Foral de Vizcaya, Cámara de Comercio, Industria y Navegación de Bilbao, Confederación Empresarial Vasca
   (Sprawa C-429/06)
   (2006/C 326/63)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Comunidad Autónoma de la Rioja

      Strona pozwana: Juntas Generales del Territorio Histórico de Vizcaya, Diputación Foral de Vizcaya, Cámara de Comercio, Industria y Navegación de Bilbao, Confederación Empresarial Vasca
   Pytanie prejudycjalne
   Czy wykładni art. 87 ust. 1 WE należy dokonywać w ten sposób, że przepisy podatkowe wydane przez Juntas Generales Territorio Histórico de Vizcaya, zmieniające art. 29 ust. 1 lit. a), art. 37 i art. 39 uregulowania o podatku od osób prawnych, powinny — z tego powodu, że ustanawiają stopy podatkowe i odliczenia od podatku nieistniejące w państwowym porządku prawnym dotyczącym podatków, a obowiązujące na obszarze właściwości tej posiadającej autonomię jednostki niższego niż państwo rzędu — zostać uznane za selektywne w świetle definicji pomocy państwa w rozumieniu tego postanowienia, a w konsekwencji podlegać zgłoszeniu Komisji na podstawie art. 88 ust. 3 traktatu?


title: Sprawa C-550/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 9 września 2010 r. w sprawie T-348/07 Al Aqsa przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 24 listopada 2010 r. przez Królestwo Niderlandów

text:
               12.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/3

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 9 września 2010 r. w sprawie T-348/07 Al Aqsa przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 24 listopada 2010 r. przez Królestwo Niderlandów
   (Sprawa C-550/10 P)
   2011/C 46/05
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C.M. Wissels i M. Noort, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Stichting Al-Aqsa, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku w sprawie T-348/07 i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie kosztami postępowania drugiej strony postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Orzekając, że po wejściu w życie Sanctieregeling [Sanctieregeling terrorisme 2003 (ministerialnego zarządzenia w sprawach sankcji w dziedzinie terroryzmu z 2003 r.) orzeczenie wydane w postępowaniu w sprawie zastosowania środków tymczasowych nie może już stanowić wystarczającej podstawy dla utrzymania Al-Aqsa w wykazie podmiotów, których fundusze podlegały zamrożeniu, Sąd dokonał niewłaściwej wykładni art. 1 ust. 4 i 6 wspólnego stanowiska 2001/931 i art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001 (1)

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzje 2006/379/WE oraz 2006/1008/WE (Dz.U. L 169, s. 58)


title: Sprawa C-161/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Kakavetsos-Fragkopoulos AE Epexergasias kai Emporias Stafidas, dawniej K. Fragkopoulos kai SIA O.E. przeciwko Nomarchiaki Aftodioikisi Korinthias (Swobodny przepływ towarów — Środki o skutku równoważnym z ograniczeniami ilościowymi — Suszone winogrona korynckie — Uregulowania krajowe mające na celu ochronę jakości produktu — Ograniczenia nałożone na sprzedaż w zależności od różnych regionów produkcji — Względy uzasadniające — Proporcjonalność)

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Kakavetsos-Fragkopoulos AE Epexergasias kai Emporias Stafidas, dawniej K. Fragkopoulos kai SIA O.E. przeciwko Nomarchiaki Aftodioikisi Korinthias
   (Sprawa C-161/09) (1)

   (Swobodny przepływ towarów - Środki o skutku równoważnym z ograniczeniami ilościowymi - Suszone winogrona korynckie - Uregulowania krajowe mające na celu ochronę jakości produktu - Ograniczenia nałożone na sprzedaż w zależności od różnych regionów produkcji - Względy uzasadniające - Proporcjonalność)
   2011/C 130/05
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Kakavetsos-Fragkopoulos AE Epexergasias kai Emporias Stafidas, dawniej K. Fragkopoulos kai SIA O.E.

      Strona pozwana: Nomarchiaki Aftodioikisi Korinthias

      przy udziale: Ypourgos Georgias, Enosis Agrotikon Synaiterismon Aigialeias tou Nomou Achaïas

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Symvoulio tis Epikrateias — Swobodny przepływ towarów — Ilościowe ograniczenia wywozu — Środki o skutku równoważnym — Uregulowania krajowe rozróżniające regiony produkcji suszonych winogron w zależności od ich jakości — Zakaz przewozu, przerobu i sprzedaży nasion suszonych winogron z regionu B, o niższej jakości, w regionie A, gdzie występuje wyższa jakość — Zakaz przewozu, przerobu i sprzedaży w regionie A suszonych winogron o wyższej jakości pochodzących z określonej części tego regionu — Zgodność z art. 29 i 30 WE

      Sentencja

   Wykładni art. 29 WE należy dokonywać w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie uregulowaniom krajowym takim jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, które przewidują bezwzględny zakaz wprowadzania, magazynowania, przetwarzania i konfekcjonowania suszonych winogron w celu ich wywozu, zarówno pomiędzy dwiema strefami rejonu A, jak też pomiędzy drugą strefą rejonu A i rejonem B, ponieważ nie pozwalają one osiągnąć w sposób spójny zamierzonych zgodnych z prawem celów i wykraczają poza to, co jest konieczne dla zapewnienia ich realizacji.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009.


title: Sprawa C-296/10: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Stutgart — Niemcy) — Bianca Purrucker przeciwko Guillermo Vallésowi Pérezowi (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Zawisłość sporu — Powództwo co do istoty dotyczące prawa do pieczy nad dzieckiem oraz wniosek o zastosowanie środka tymczasowego dotyczący prawa do pieczy nad tym samym dzieckiem)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/15

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Stutgart — Niemcy) — Bianca Purrucker przeciwko Guillermo Vallésowi Pérezowi
   (Sprawa C-296/10) (1)

   (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja oraz uznawanie i wykonywanie orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Zawisłość sporu - Powództwo co do istoty dotyczące prawa do pieczy nad dzieckiem oraz wniosek o zastosowanie środka tymczasowego dotyczący prawa do pieczy nad tym samym dzieckiem)
   2011/C 13/25
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Amtsgericht Stutgart

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bianca Purrucker

      Strona pozwana: Guillermo Vallés Pérez

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Amtsgericht Stuttgart — Wykładnia art. 19 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz. U. L 388, s. 1) — Właściwość sądu państwa członkowskiego do wydania rozstrzygnięcia co do istoty w przedmiocie skargi dotyczącej prawa do pieczy nad dzieckiem, którego miejsce zwykłego pobytu znajduje się w tym państwie, jeżeli do sądu innego państwa członkowskiego wniesiono uprzednio wniosek o zastosowanie środka tymczasowego dotyczący tych samych stron postępowania i prawa do pieczy nad tym samym dzieckiem — Pojęcie „sądu, do którego najpierw wniesiono pozew lub wniosek”

      Sentencja

   Przepisy art. 19 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 nie znajdują zastosowania, jeżeli do sądu państwa członkowskiego, do którego najpierw wniesiono pozew lub wniosek w celu uzyskania środków dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, zwrócono się jedynie o zastosowanie środków tymczasowych w rozumieniu art. 20 tego rozporządzenia, a do sądu innego państwa członkowskiego, który jest właściwy do rozpoznania sprawy co do istoty w rozumieniu tegoż rozporządzenia, zwrócono się później o zastosowanie takich samych środków, niezależnie od tego, czy mają one mieć charakter tymczasowy lub ostateczny.
   Okoliczność, że do sądu państwa członkowskiego wpłynął pozew lub wniosek w ramach postępowania w sprawie środków tymczasowych lub że takie środki zostały zarządzone w ramach takiego postępowania, a z żadnego elementu zgłoszonego żądania lub wydanego orzeczenia nie wynika, że sąd, do którego zwrócono się o zarządzenie środków tymczasowych jest właściwy w rozumieniu rozporządzenia nr 2201/2003, nie musi wykluczać istnienia — ewentualnie dozwolonego w prawie krajowym tego państwa członkowskiego — żądania co do istoty związanego z żądaniem zarządzenia środków tymczasowych i zawierającego elementy, które mogą wykazać, że sąd do którego je wniesiono, jest właściwy w rozumieniu tegoż rozporządzenia.
   Jeżeli pomimo podjętych starań mających na celu uzyskanie informacji od strony, która powołuje się na zawisłość sporu, od sądu, do którego najpierw wniesiono pozew lub wniosek i od organu centralnego, sąd, do którego później wniesiono pozew lub wniosek, nie posiada żadnych danych pozwalających na ustalenie przedmiotu i podstawy żądania zgłoszonego w innym sądzie i mających w szczególności wykazać, że ten sąd jest właściwy zgodnie z rozporządzeniem nr 2201/2003 i gdy ze względu na szczególne okoliczności interes dziecka wymaga wydania orzeczenia, które może zostać uznane w państwach członkowskich innych niż państwo siedziby sądu, do którego później wniesiono pozew lub wniosek, sąd ten powinien — po upływie rozsądnego terminu na udzielenie odpowiedzi na przedstawione pytania — kontynuować rozpoznawanie zgłoszonego przed nim żądania. Długość takiego rozsądnego terminu powinna zostać ustalona z uwzględnieniem nadrzędnego interesu dziecka w świetle konkretnych okoliczności rozpatrywanego przypadku.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa C-16/06 P: Odwołanie wniesione w dniu  13 stycznia 2006 r.  przez Les Éditions Albert René SARL od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia  27 października 2005 r.  w sprawie T-336/03, Les Éditions Albert René SARL przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/21

         Odwołanie wniesione w dniu 13 stycznia 2006 r. przez Les Éditions Albert René SARL od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 27 października 2005 r. w sprawie T-336/03, Les Éditions Albert René SARL przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-16/06 P)
   (2006/C 143/38)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Odwołująca się: Les Éditions Albert René SARL (Przedstawiciel: J. Pagenberg, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Orange A/S
   Żądania odwołującej się
   Odwołująca się przedstawia Trybunałowi następujące żądania:

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 października 2005 r. w sprawie T-336/03;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 lipca 2003 r. w sprawie R 559/2002-4;

               —

               odrzucenie zgłoszenia znaku MOBILIX (zgłoszenie nr 671396) w odniesieniu do wszystkich towarów i usług wymienionych w zgłoszeniu;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji oraz przed Trybunałem Sprawiedliwości.

         Zarzuty i główne argumenty
   Odwołująca się twierdzi, że wyrok Sądu Pierwszej Instancji narusza art. 63 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego oraz ogólne zasady wspólnotowego prawa administracyjnego i procesowego z uwagi na to, że — sprzecznie z rozstrzygnięciem zawartym w zaskarżonej decyzji Izby Odwoławczej — stwierdzone w nim zostało, iż będące w konflikcie znaki OBELIX i MOBILIX nie są podobne. W ten sposób Sąd rozstrzygnął na niekorzyść odwołującej się kwestię, która nie została prawidłowo podniesiona, z przekroczeniem kompetencji Sądu Pierwszej Instancji w zakresie rozpatrywania skarg na decyzje izb odwoławczych OHIM w sprawach takich, jak omawiana.
   Odwołująca się twierdzi dalej, że nawet gdyby Sąd Pierwszej Instancji uprawniony był do rozstrzygnięcia kwestii podobieństwa będących w konflikcie znaków na szkodę odwołującej się, to i tak naruszył on art. 8 ust. 1) lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego poprzez zastosowanie niewłaściwych kryteriów prawnych przy ustalaniu, że będące w konflikcie znaki towarowe OBELIX i MOBILIX nie są podobne, oraz przy ustalaniu, że niektóre spośród danych towarów i usług są podobne, inne zaś nie.
   Odwołująca się twierdzi dalej, że Sąd Pierwszej Instancji naruszył art. 74 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego odmawiając uznania znaku OBELIX za dobrze znany znak towarowy o charakterze wysoce odróżniającym.
   Odwołująca się twierdzi dalej, że Sąd Pierwszej Instancji naruszył art. 63 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego oraz przepisy regulaminu Sądu poprzez uznanie za niedopuszczalny podniesionego przez odwołującą się żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji Izby Odwoławczej na tej podstawie, że Izba Odwoławcza nie zastosowała art. 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.
   Odwołująca się twierdzi dalej, że Sąd Pierwszej Instancji naruszył art. 44 i 48 regulaminu Sądu poprzez uznanie za niedopuszczalne przedstawionego na rozprawie żądania ewentualnego, w którym domagano się przekazania sprawy Izbie Odwoławczej do ponownego rozpoznania celem umożliwienia odwołującej się wykazania, że znak towarowy OBELIX cieszy się renomą.
   Odwołująca się twierdzi dalej, że Sąd Pierwszej Instancji naruszył art. 63 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego oraz przepisy regulaminu Sądu, a w szczególności art. 135 § 4 tego regulaminu, poprzez orzeczenie o niedopuszczalności dowodu z niektórych dokumentów przedstawionych po raz pierwszy przed Sądem Pierwszej Instancji.


title: Sprawa T-274/13: Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2013 r. — Emadi przeciwko Radzie

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/48

         Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2013 r. — Emadi przeciwko Radzie
   (Sprawa T-274/13)
   2013/C 207/80
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Hamid Reza Emadi (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat T. Walter)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 206/2013 z dnia 11 marca 2013 r. w sprawie wykonania art. 12 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 359/2011 dotyczącego środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Iranie w zakresie, w jakim dotyczy ono Hamida Rezy Emadiego;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa skarżącego do obrony

                           —

                           Rada naruszyła prawo skarżącego do skutecznej ochrony prawnej, a w szczególności obowiązek uzasadnienia, ponieważ nie przedstawiła dostatecznego uzasadnienia dla umieszczenia skarżącego w załączniku do zaskarżonego rozporządzenia wykonawczego;

                           —

                           Rada naruszyła prawo skarżącego do bycia wysłuchanym przed sądem, ponieważ nie stworzyła skarżącemu przewidzianej w art. 12 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 359/2011 (1) możliwości zgłoszenia uwag w przedmiocie umieszczenia w wykazie podmiotów objętych sankcjami i związanej z tym kontroli przez Radę.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący braku podstawy dla umieszczenia skarżącego w wykazie podmiotów objętych sankcjami

                           —

                           Przedstawione przez Radę powody umieszczenia skarżącego w wykazie podmiotów objętych sankcjami nie pozwalają stwierdzić, na jakiej podstawie prawnej Rada oparła swoją decyzję w tym przedmiocie;

                           —

                           umieszczając skarżącego w wykazie zawartym w załączniku do spornego rozporządzenia wykonawczego Rada dokonała oczywistego błędu w ocenie;

                           —

                           w szczególności umieszczenia skarżącego w wykazie osób objętych sankcjami nie może uzasadnić jedyny, przedstawiony przez Radę w tym wykazie, konkretny powód.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zakazu podwójnego karania (ne bis in idem)

                           —

                           Jedyny przedstawiony przez Radę konkretny powód umieszczenia skarżącego w wykazie podmiotów objętych sankcjami był już przedmiotem sankcji brytyjskiego organu sprawującego nadzór nad mediami;

                           —

                           Rada nie podnosi jakoby mimo tej sankcji, względnie po jej zastosowaniu, doszło do dalszych naruszeń prawa, które uzasadniałyby umieszczenie w wykazie.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia praw podstawowych skarżącego: wolności radia, względnie wolności mediów, wolności przemieszczania się i prawa własności

                           —

                           Umieszczenie skarżącego w wykazie podmiotów objętych sankcjami stanowi nieuzasadnioną i nieproporcjonalną ingerencję w wolność mediów i swobodę wypowiedzi, ponieważ celem tej sankcji jest w szczególności przeszkodzie skarżącemu, względnie prowadzącej przez niego stacji radiowej, w dokonywaniu relacji z Europy i do Europy;

                           —

                           umieszczenie skarżącego w wykazie podmiotów objętych sankcjami stanowi nieuzasadnioną i nieproporcjonalną ingerencję w inne chronione prawa podstawowe (prawo własności, wolność wykonywania działalności zawodowej, wolność przemieszczania się).

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 359/2011 dotyczące środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Iranie (Dz.U. L 100, s. 1).


title: Sprawa C-218/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Brussel — Belgia) — SGS Belgium NV, Firme Derwa NV, Centraal Beheer Achmea NV przeciwko Belgisch Interventie- en Restitutiebureau, Firme Derwa NV, Centraal Beheer Achmea NV, SGS Belgium NV, Belgisch Interventie- en Restitutiebureau (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rozporządzenie (EWG) nr 3665/87 — Refundacje wywozowe — Artykuł 5 ust. 3 — Przesłanki przyznania — Wyjątek — Pojęcie siły wyższej — Produkty, które zostały utracone podczas transportu)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Brussel — Belgia) — SGS Belgium NV, Firme Derwa NV, Centraal Beheer Achmea NV przeciwko Belgisch Interventie- en Restitutiebureau, Firme Derwa NV, Centraal Beheer Achmea NV, SGS Belgium NV, Belgisch Interventie- en Restitutiebureau
   (Sprawa C-218/09) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Rozporządzenie (EWG) nr 3665/87 - Refundacje wywozowe - Artykuł 5 ust. 3 - Przesłanki przyznania - Wyjątek - Pojęcie siły wyższej - Produkty, które zostały utracone podczas transportu)
   2010/C 134/13
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hof van beroep te Brussel

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SGS Belgium NV, Firme Derwa NV, Centraal Beheer Achmea NV

      Strona pozwana: Belgisch Interventie- en Restitutiebureau, Firme Derwa NV, Centraal Beheer Achmea NV, SGS Belgium NV, Belgisch Interventie- en Restitutiebureau

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van beroep te Brussel — Wykładnia art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz.U. L 351, s. 1) — Przesłanki przyznania refundacji wywozowych — Wyjątek — Produkt, który został utracony podczas transportu wskutek działania siły wyższej

      Sentencja

   Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1384/95 z dnia 19 czerwca 1995 r., należy interpretować w ten sposób, że zepsucie się wołowiny w okolicznościach opisanych przed sąd krajowy nie stanowi przypadku siły wyższej w rozumieniu tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009.


title: Sprawa C-155/14 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 czerwca 2016 r. – Evonik Degussa GmbH, AlzChem AG, dawniej AlzChem Trosberg GmbH/Komisja Europejska (Odwołanie — Konkurencja — Artykuł 81 WE — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynki sproszkowanego i granulowanego węglika wapnia oraz sproszkowanego magnezu w przeważającej części Europejskiego Obszaru Gospodarczego — Ustalanie cen, podział rynku i wymiana informacji — Odpowiedzialność spółki dominującej za naruszenia reguł konkurencji popełnione przez jej spółki zależne — Decydujący wpływ wywierany przez spółkę dominującą — Domniemanie wzruszalne w przypadku posiadania całości kapitału — Przesłanki obalenia tego domniemania — Pominięcie wyraźnego polecenia)

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/3

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 czerwca 2016 r. – Evonik Degussa GmbH, AlzChem AG, dawniej AlzChem Trosberg GmbH/Komisja Europejska
   (Sprawa C-155/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Konkurencja - Artykuł 81 WE - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynki sproszkowanego i granulowanego węglika wapnia oraz sproszkowanego magnezu w przeważającej części Europejskiego Obszaru Gospodarczego - Ustalanie cen, podział rynku i wymiana informacji - Odpowiedzialność spółki dominującej za naruszenia reguł konkurencji popełnione przez jej spółki zależne - Decydujący wpływ wywierany przez spółkę dominującą - Domniemanie wzruszalne w przypadku posiadania całości kapitału - Przesłanki obalenia tego domniemania - Pominięcie wyraźnego polecenia))
   (2016/C 305/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Evonik Degussa GmbH, AlzChem AG, dawniej AlzChem Trosberg GmbH (przedstawiciele: C. Steinle i I. Bodenstein, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Meessen i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez A. Böhlkego, Rechtsanwalt)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Evonik Degussa GmbH i AlzChem AG pokrywają własne koszty oraz zostają obciążone kosztami poniesionymi przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 184 z 16.6.2014.


title: Sprawa T-343/14: Wyrok Sądu z dnia 29 czerwca 2017 r. – Cipriani/EUIPO – Hotel Cipriani (CIPRIANI) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy CIPRIANI — Brak złej wiary — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak naruszenia prawa do nazwiska osoby powszechnie znanej — Artykuł 53 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/31

         Wyrok Sądu z dnia 29 czerwca 2017 r. – Cipriani/EUIPO – Hotel Cipriani (CIPRIANI)
   (Sprawa T-343/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy CIPRIANI - Brak złej wiary - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak naruszenia prawa do nazwiska osoby powszechnie znanej - Artykuł 53 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 277/45)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Arrigo Cipriani (Wenecja, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Vanzetti, G. Sironi i S. Bergia)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO był również, interwenient przed Sądem: Hotel Cipriani Srl (Wenecja) (przedstawiciele: początkowo C. Hoole, solicitor, następnie T. Alkin, B. Brandreth, barristers, W. Sander, P. Cantrill, M. Pearce, A. Hall i A. Ward, solicitors, a wreszcie B. Brandreth, barrister, A. Poulter i P. Brownlow, solicitors)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 marca 2014 r. (sprawa R 224/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy A. Ciprianim a Hotelem Cipriani.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Arrigo Cipriani pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) oraz przez Hotel Cipriani Srl.

      (1)  Dz.U. C 261 z 11.8.2014.


title: Sprawa C-84/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piątej izby) wydanego w dniu 27 listopada 2007 r. w sprawach połączonych T-3/00 i T-337/04, Athanasios Pitsiorlas przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Europejskiemu Bankowi Centralnemu, wniesione w dniu 21 lutego 2008 r. przez Athanasiosa Pitsiorlasa

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/15

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piątej izby) wydanego w dniu 27 listopada 2007 r. w sprawach połączonych T-3/00 i T-337/04, Athanasios Pitsiorlas przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Europejskiemu Bankowi Centralnemu, wniesione w dniu 21 lutego 2008 r. przez Athanasiosa Pitsiorlasa
   (Sprawa C-84/08 P)
   (2008/C 285/25)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Athanasios Pitsiorlas (przedstawiciel: D. Papafilippou, adwokat)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej i Europejski Bank Centralny

      Postanowieniem z dnia 3 lipca 2008 r. Trybunał (izba druga) odrzucił żądanie stwierdzenia nieważności i obciążył Athanosiosa Pitsiorlasa kosztami postępowania.


title: Sprawa C-217/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 9 lutego 2017 r. w sprawie T-16/16, Mast-Jägermeister SE/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 25 kwietnia 2017 r. przez Mast-Jägermeister SE

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 9 lutego 2017 r. w sprawie T-16/16, Mast-Jägermeister SE/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 25 kwietnia 2017 r. przez Mast-Jägermeister SE
   (Sprawa C-217/17 P)
   (2017/C 300/15)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Mast-Jägermeister SE (przedstawiciel: C. Drzymalla, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               stwierdzenie nieważności wyroku Sądu z dnia 9 lutego 2017 r. wydanego w sprawie T-16/16, w którym oddalono skargę i obciążono wnoszącą odwołanie kosztami postępowania;

               —

               na wypadek gdyby uznano odwołanie za zasadne, uwzględnienie zarzutów szczegółowych pierwszego i trzeciego, przedstawionych w postępowaniu w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie jest skierowane przeciwko wyrokowi Sądu z dnia 9 lutego 2017 r. w sprawie T-16/16, w którym Sąd rozpatrzył wymogi dotyczące przedstawienia wzoru w celu określenia daty dokonania zgłoszenia, co się tyczy konkretnie zgłoszeń wzorów nr 2683615-0001 i nr 2683615-0002 (kubków).
   Zaskarżony wyrok narusza art. 46 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 6/2002 w związku z art. 36 i 38 wspomnianego rozporządzenia w zakresie, w jakim Sąd orzekł, że z ducha i celu tych przepisów wynika, że zgłoszenia nie powinny być traktowane jako zgłoszenia wzorów wspólnotowych, gdy EUIPO jest zdania, że istnieje niepewność lub dwuznaczność dotycząca przedmiotu ochrony dokonanych zgłoszeń wzorów. Jednakże zdaniem wnoszącej odwołanie ze znaczenia daty dokonania zgłoszenia wynika dla zgłaszającego, że przedstawienie wzoru nie może podlegać rygorystycznym wymogom i że dla celów uznania daty dokonania zgłoszenia w rozumieniu art. 38 rozporządzenia nr 6/2002 art. 36 ust. 1 lit. c) wymaga jedynie zdolności fizycznej przedstawienia wzoru do bycia odtworzonym.
   Wbrew temu, co stwierdził Sąd, nic innego nie wynika z art. 4 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 2245/2002 w związku z art. 10 ust. 1 lit. c) i art. 10 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia. W zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że przedstawienie wzoru powinno być wystarczającej jakości, aby możliwe było wyraźne rozróżnienie wszystkich szczegółów przedmiotu, dla którego żądana jest ochrona, przepisy te dotyczą jedynie zdolności fizycznej przedstawienia do bycia odtworzonym. Jest tak zatem w szczególności, jeżeli uwzględni się fakt, że jedynie do zgłaszającego należy określenie przedmiotu zgłoszenia, czyli tego w odniesieniu do czego żądana jest ochrona. Wreszcie ostateczny zakres ochrony wzoru jest w każdym wypadku określany jedynie i wyłącznie przez sąd rozpatrujący powództwo o stwierdzenie naruszenia prawa do wzoru.
   W zakresie, w jakim rejestracja wzoru mogłaby wywołać niepewność prawną dotyczącą przedstawienia, rejestracji można odmówić, jednak nie przyznania daty dokonania zgłoszenia, która jest bardzo ważna dla zgłaszającego, mając na względzie reguły wskazane w art. 4 lit. A konwencji paryskiej, dotyczące pierwszeństwa wynikającego z pierwszego zgłoszenia.
   W tych ramach Sąd pominął jednoznaczne brzmienie różnych reguł wskazanych w art. 46 ust. 2 i 3. Na mocy art. 46 ust. 2 rozporządzenia nr 6/2002, jedynie gdy braki dotyczą warunków wskazanych w art. 36 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002, zgłoszenie nie będzie rozpatrywane jako zgłoszenie wzoru wspólnotowego. Jednakże co się tyczy przedstawienia wzoru, art. 36 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia wymaga jedynie, aby to przedstawienie mogło być odtworzone. Na mocy art. 46 ust. 3 rozporządzenia nr 6/2002 inne braki, w szczególności te wynikające ze stosowania rozporządzenia nr 2245/2002, mogą skutkować jedynie odrzuceniem zgłoszenia, po przyznaniu daty dokonania zgłoszenia. Zdaniem wnoszącej odwołanie wynika to z odesłania dokonanego w art. 46 ust. 3, w art. 45 ust. 2 lit. a) w związku z art. 36 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa C-191/12: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 16 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria — Węgry) — Alakor Gabonatermelő és Forgalmazó Kft przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Észak-alföldi Regionális Adó Főigazgatósága (Brak zwrotu całego nienależnie zapłaconego podatku od wartości dodanej — Prawo krajowe wyłączające zwrot podatku VAT z powodu jego przerzucenia na osobę trzecią — Kompensata w formie pomocy pokrywającej część niepodlegającego odliczeniu podatku VAT — Bezpodstawne wzbogacenie)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/32

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 16 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria — Węgry) — Alakor Gabonatermelő és Forgalmazó Kft przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Észak-alföldi Regionális Adó Főigazgatósága
   (Sprawa C-191/12) (1)

   (Brak zwrotu całego nienależnie zapłaconego podatku od wartości dodanej - Prawo krajowe wyłączające zwrot podatku VAT z powodu jego przerzucenia na osobę trzecią - Kompensata w formie pomocy pokrywającej część niepodlegającego odliczeniu podatku VAT - Bezpodstawne wzbogacenie)
   2013/C 225/54
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kúria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: — Alakor Gabonatermelő és Forgalmazó Kft

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Észak-alföldi Regionális Adó Főigazgatósága

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Kúria Budapest — Wykładnia prawa Unii dotyczącego wspólnego systemu podatku od wartości dodanej — Odliczenie naliczonego podatku VAT — Subwencje z funduszy publicznych na nabycie towarów finansujące również podatek VAT niepodlegający odliczeniu przy nabyciu — Prawo krajowe wyłączające możliwość zwrotu podatku z powodu jego przerzucenia na osoby trzecie

      Sentencja

   Zasada zwrotu podatków pobranych w państwie członkowskim z naruszeniem zasad prawa Unii powinna być interpretowana w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie odmawiało zwrotu części podatku od wartości dodanej, którego odliczenia zakazywał przepis krajowy sprzeczny z prawem Unii Europejskiej, na tej podstawie, że owa część podatku była subwencjonowana przez pomoc przyznaną podatnikowi i finansowaną zarówno przez Unię, jak i przez rzeczone państwo, pod warunkiem że ciężar ekonomiczny związany z odmową odliczenia podatku od wartości dodanej został w całości zneutralizowany, czego weryfikacja należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.


title: Sprawa T-178/11: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2011 r. — Voss of Norway przeciwko OHIM — Nordic Spirit (Trójwymiarowa „butelka” )

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/36

         Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2011 r. — Voss of Norway przeciwko OHIM — Nordic Spirit (Trójwymiarowa „butelka”)
   (Sprawa T-178/11)
   2011/C 145/61
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Voss of Norway ASA (Oslo, Norwegia) (przedstawiciele: adwokaci F. Jacobacci i B. La Tella)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Nordic Spirit AB (pubI) (Sztokholm, Szwecja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie R 785/2010-1; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający „butelkę” dla towarów z klas 32 i 33 — wspólnotowy znak towarowy nr 3156163

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Nordic Spirit AB

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego uzasadniła swój wniosek istnieniem bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji zgodnie z art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 oraz tym, że właściciel wspólnotowego znaku towarowego działał w złej wierze w momencie dokonywania zgłoszenia zgodnie z art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: unieważnienie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 75, 99 i art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 207/2009 oraz naruszenie zasady 37 lit. b) ppkt iv) rozporządzenia Komisji nr 2868/95 ze względu na popełnienie przez Izbę Odwoławczą błędu: i) przy uzasadnieniu poprzez oparcie go na nowym wymogu ustalenia ważności trójwymiarowych znaków towarowych, co do którego strona skarżąca nie miała okazji przedstawienia swoich uwag; ii) przez przesunięcie ciężaru dowodu z naruszeniem zasad rzetelnego procesu; iii) przez niewłaściwą interpretację i zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego i iv) przez istotne przeinaczenie okoliczności faktycznych, wskutek czego Izba Odwoławcza doszła do niesłusznego wniosku.


title: Sprawa T-718/15: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2015 r. – PTC Therapeutics International/EMA

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/37

         Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2015 r. – PTC Therapeutics International/EMA
   (Sprawa T-718/15)
   (2016/C 059/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: PTC Therapeutics International Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: M. Demetriou, QC, C. Thomas, Barrister, G. Castle, B. Kelly i H. Billson, Solicitors)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Leków EMA//722323/2015 o udzieleniu dostępu osobie trzeciej do informacji o produktach leczniczych, zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s.43) jako że dotyczy ona poufnych informacji handlowych, których ujawnienie naruszy prawa skarżącej a prawo UE zabrania takiej decyzji;

               —

               przekazanie zaskarżonej decyzji z powrotem do EMA w celu ponownego rozpatrzenia w zakresie sformułowania poufnych fragmentów w uzgodnieniu ze skarżącą; oraz

               —

               obciążenie EMA kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, iż sporny dokument podlega ochronie na mocy art. 4 ust. 2 lub art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, iż sporny dokument stanowi w całości poufną informację handlową, która podlega ochronie na mocy art. 4 ust. 2 rzeczonego rozporządzenia.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, iż ujawnienie dokumentu naruszyłoby proces decyzyjny EMA.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, iż EMA nie przeprowadziła wymaganego prawem wyważenia interesów.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, iż wynikiem odpowiedniego wyważenia interesów wymaganego prawem byłaby decyzja o nieujawnianiu żadnej z części dokumentu.


title: Sprawa T-916/16: Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2016 r. – Winkler/Komisja

text:
               13.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/28

         Skarga wniesiona w dniu 28 grudnia 2016 r. – Winkler/Komisja
   (Sprawa T-916/16)
   (2017/C 046/33)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Bernd Winkler (Grange, Irlandia) (przedstawiciel: adwokat A. Kässens)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 30 września 2016 r. w sprawie jego skargi i nakazanie pozwanej wydania decyzji w sprawie obliczenia wartości kapitałowej w momencie rejestracji wniosku skarżącego w dniu 14 września 2011 r.;

               —

               pomocniczo, nakazanie pozwanej zapłaty odszkodowania wynoszącego 19 920,39 EUR na konto emerytalne skarżącego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady, że działania należy podjąć w rozsądnym terminie, naruszenia zasad pewności prawa i sprawiedliwego procesu oraz naruszenia obowiązków dotyczących informacji i konsultacji.
               Skarżący twierdzi, że w związku z powolnym rozpatrywaniem jego wniosku, pozwana naruszyła wszystkie zasady rządzące prawidłowym tokiem postępowania administracyjnego. Skarżącemu nie dano również możliwości, aby przedstawił swoje stanowisko ustnie przed wydaniem niekorzystnej dla niego decyzji.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasad równego traktowania, niedyskryminacji i proporcjonalności.
               W odniesieniu do drugiego zarzutu skarżący twierdzi, że podobne wnioski innych współpracowników, którzy nie byli od niego starsi, były rozpatrywane znacznie szybciej. Nie przedstawiono obiektywnego powodu, aby uzasadnić tę różnicę w traktowaniu.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.
               Skarżący kwestionuje wreszcie odliczenie odsetek od obliczonej wartości kapitałowej w okresie pomiędzy złożeniem wniosku a ostatecznym przekazaniem kwoty ryczałtowej, o czym skarżący nie został uprzednio poinformowany.


title: Sprawa C-75/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 stycznia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Markkinaoikeus – Finlandia) – Viiniverla Oy/Sosiaali- ja terveysalan lupa- ja valvontavirasto (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych — Rozporządzenie (WE) nr 110/2008 — Artykuł 16 lit. b) — Przywołanie — Okowita z cydru produkowana w Finlandii i występująca w obrocie pod nazwą „Verlados” — Chronione oznaczenie geograficzne „Calvados”)

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/16

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 stycznia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Markkinaoikeus – Finlandia) – Viiniverla Oy/Sosiaali- ja terveysalan lupa- ja valvontavirasto
   (Sprawa C-75/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Ochrona oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych - Rozporządzenie (WE) nr 110/2008 - Artykuł 16 lit. b) - Przywołanie - Okowita z cydru produkowana w Finlandii i występująca w obrocie pod nazwą „Verlados” - Chronione oznaczenie geograficzne „Calvados”))
   (2016/C 098/20)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Markkinaoikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Viiniverla Oy

      Strona pozwana: Sosiaali- ja terveysalan lupa- ja valvontavirasto

      Sentencja

               1)

               Artykuł 16 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 110/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/89 należy interpretować w ten sposób, że w celu ustalenia, czy zaistniało „przywołanie” w rozumieniu tego przepisu, sąd krajowy musi odnieść się do sposobu postrzegania przeciętnego konsumenta, właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozsądnego, przy czym to ostatnie pojęcie należy rozumieć jako określające konsumenta europejskiego, a nie jedynie konsumenta państwa członkowskiego, w którym wytwarzany jest wyrób dający sposobność do przywołania chronionego oznaczenia geograficznego.

               2)

               Artykuł 16 lit. b) rozporządzenia nr 110/2008 należy interpretować w ten sposób, że w celu dokonania oceny, czy nazwa „Verlados” stanowi „przywołanie” – w rozumieniu tego przepisu – chronionego oznaczenia geograficznego „Calvados” dla analogicznych wyrobów, sąd odsyłający musi wziąć pod uwagę pokrewieństwo fonetyczne i wizualne tych nazw, a także elementy mogące ewentualnie wskazywać, że takie pokrewieństwo nie jest wynikiem zbiegu okoliczności, ażeby ustalić, czy w sytuacji gdy przeciętny konsument europejski, właściwie poinformowany oraz dostatecznie uważny i rozsądny, zetknie się z tą nazwą produktu, w jego umyśle powstanie wyobrażenie wyrobu określanego chronionym oznaczeniem geograficznym.

               3)

               Artykuł 16 lit. b) rozporządzenia nr 110/2008 należy interpretować w ten sposób, że używanie nazwy uznanej za „przywołanie” – w rozumieniu tego przepisu – oznaczenia geograficznego wymienionego w załączniku III do tego rozporządzenia nie może zostać dopuszczone nawet w braku jakiegokolwiek prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

      (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Sprawa C-365/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Symvoulio tis Epikrateias (Epitropi anastolon) z dnia 30 lipca 2004 r. w sprawie Tholos Anonymi Techniki Toutristiki Emporiki Pliroforiki Viomichaniki Etaireia (Tholos AE) przeciwko Ypourgos Perivallontos, Chorotaxias kai Dimosion Ergon, wspieranemu przez 1) Syndemos Technikon Etaireion Anoteron Taxeon oraz 2) Thessaliki Anonymi Techniki Etaireia (Thessaliki AE)

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Symvoulio tis Epikrateias (Epitropi anastolon) z dnia 30 lipca 2004 r. w sprawie Tholos Anonymi Techniki Toutristiki Emporiki Pliroforiki Viomichaniki Etaireia (Tholos AE) przeciwko Ypourgos Perivallontos, Chorotaxias kai Dimosion Ergon, wspieranemu przez 1) Syndemos Technikon Etaireion Anoteron Taxeon oraz 2) Thessaliki Anonymi Techniki Etaireia (Thessaliki AE)
   (Sprawa C-365/04)
   (2004/C 284/16)
   Dnia 20 sierpnia 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Symvoulio tis Epikrateias (Epitropi anastolon) (Grecja) z dnia 30 lipca 2004 r. w sprawie Tholos Anonymi Techniki Toutristiki Emporiki Pliroforiki Viomichaniki Etaireia (Tholos AE) przeciwko Ypourgos Perivallontos, Chorotaxias kai Dimosion Ergon, wspieranemu przez 1) Syndemos Technikon Etaireion Anoteron Taxeon i 2) Thessaliki Anonymi Techniki Etaireia (Thessaliki AE). Symvoulio tis Epikrateias wystąpił o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy instytucja zamawiająca, przeprowadzająca procedurę przetargu w formie zaproszenia do ubiegania się o realizację projektu jak to, przedstawione w uzasadnieniu niniejszego postanowienia (składanie ofert pozbawionych wyjaśnień, zawierających odrębne rabaty dla niektórych grup cenowych oraz kontrola prawidłowości odrębnych rabatów) jest zobowiązana na podstawie art. 30 ust. 4 dyrektywy Rady 93/37 z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (1) do nadania określonej treści decyzji, wzywającej oferenta do złożenia wyjaśnień dotyczących jego oferty, która w odniesieniu do wartości progowej ustalonej na podstawie zastosowania metody matematycznej charakteryzującej się identycznymi cechami jak przytoczone w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji, podlega kwalifikacji jako nienormalnie niska?

               2)

               W przypadku udzielenia na pierwsze pytanie odpowiedzi twierdzącej: czy dla spełnienia wymogów wspomnianego przepisu dyrektywy 93/37 wystarczy, jeżeli dana decyzja przytacza zaoferowane przez oferenta odrębne rabaty dla jednej lub więcej grup cenowych, które instytucji zamawiającej wydają się problematyczne, czy też instytucja zamawiająca musi ponadto podać powody, dla których uznaje dany rabat za problematyczny i poza tym szczegółowo wskazać szacunek kosztów granicznych wykonania stosownej roboty budowlanej?

      (1)  Dz.U. L 199 z 9.8.1993, str. 54.


title: Sprawa T-156/06: Skarga wniesiona w dniu  5 czerwca 2006 r.  — Regione Siciliana przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/39

         Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2006 r. — Regione Siciliana przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-156/06)
   (2006/C 178/70)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Regione Siciliana (przedstawiciel: Paolo Gentili, Avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

               —

               Obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji Komisji C(2006)1171 z dnia 23 marca 2006 r. dotyczącej ograniczenia pomocy finansowej z Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) przyznanej decyzją C(95) 2194 z dnia 28 września 1995 r., zmienionej ostatni raz decyzją C(2000) 2862 z dnia 26 stycznia 2001 r., na rzecz programu operacyjnego dla regionu Sicili, która mieści się we wspólnotowych ramach wsparcia dla pomocy strukturalnej wynikającej z celu nr 1 we Włoszech za okres 19994-1999 r. Decyzja ta jest również przedmiotem skargi w sprawie T-154/06 Włochy przeciwko Komisji (1).
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do przywołanych we wspomnianej sprawie.

      (1)  Dotychczas nieopublikowana w Zbiorze.


title: Sprawa F-70/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 lipca 2011 r. — Hidalgo przeciwko Parlamentowi

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/57

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 lipca 2011 r. — Hidalgo przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-70/10) (1)

   2011/C 252/129
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010, s. 75.