title: Sprawa C-190/08: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/26

         Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-190/08)
   (2008/C 171/40)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Condou-Durande i R. Troosters, działający w charakterze pełnomocników)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie wydając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu dostosowania się do dyrektywy Rady 2004/83/WE (1) z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony lub w każdym razie nie zgłaszając ich Komisji, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na pomocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 10 października 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 304, str. 12.


title: Sprawa C-174/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 13 kwietnia 2011 r. — Finanzamt Steglitz przeciwko Ines Zimmermann

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 13 kwietnia 2011 r. — Finanzamt Steglitz przeciwko Ines Zimmermann
   (Sprawa C-174/11)
   2011/C 226/17
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Finanzamt Steglitz

      Strona pozwana: Ines Zimmermann

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 13 część A ust. 1 lit. g) lub ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (1) pozwala ustawodawcy krajowemu na uzależnienie zwolnienia z podatku świadczeń z zakresu pozaszpitalnej opieki nad osobami chorymi i wymagającymi opieki od warunku, by w przypadku podmiotów realizujących te świadczenia „w poprzednim roku kalendarzowym koszty opieki zostały pokryte w co najmniej w dwóch trzecich przypadków w całości lub w przeważającej części przez ustawowe instytucje ubezpieczeń społecznych lub pomocy socjalnej” [§ 4 pkt 16 lit. e) Umsatzsteuergesetz 1993 (ustawy o podatku obrotowym z 1993 r.)]?

               2)

               Czy, uwzględniając zasadę neutralności podatku od wartości dodanej, dla udzielenia odpowiedzi na to pytanie ma znaczenie okoliczność, że ustawodawca krajowy uznaje te same świadczenia na innych warunkach za wolne od podatku, jeżeli są one wykonywane przez oficjalnie uznane stowarzyszenia niezależnej opieki socjalnej oraz służące niezależnej opiece socjalnej korporacje, zrzeszenia osób i masy majątkowe, które są członkami stowarzyszenia niezależnej opieki socjalnej (§ 4 pkt 18 Umsatzsteuergesetz 1993)?

      (1)  Dz.U. L 145, s. 1


title: Sprawa C-199/14: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 25 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – János Kárász przeciwko Nyugdíjfolyósító Igazgatóság (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Wprowadzanie w życie prawa Unii — Brak — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/6

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 25 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – János Kárász przeciwko Nyugdíjfolyósító Igazgatóság
   (Sprawa C-199/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Wprowadzanie w życie prawa Unii - Brak - Oczywisty brak właściwości Trybunału))
   (2014/C 431/11)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: János Kárász

      Strona pozwana: Nyugdíjfolyósító Igazgatóság

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie zadane przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) postanowieniem z dnia 25 marca 2014 r.

      (1)  Dz.U. C 245 z 28.7.2014.


title: Sprawa C-606/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Genova (Włochy) w dniu 24 grudnia 2012 r. — Dresser Rand SA przeciwko Agenzia delle Entrate — Direzione Provinciale Ufficio Controlli

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Genova (Włochy) w dniu 24 grudnia 2012 r. — Dresser Rand SA przeciwko Agenzia delle Entrate — Direzione Provinciale Ufficio Controlli
   (Sprawa C-606/12)
   2013/C 101/14
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione tributaria provinciale di Genova

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dresser Rand S.A.

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate — Direzione Provinciale Ufficio Controlli

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy transakcja przemieszczenia towarów z państwa członkowskiego do Włoch w celu sprawdzenia możliwości dostosowania tych towarów do innych towarów zakupionych na terytorium kraju, bez wykonywania żadnych działań wobec towarów wwiezionych do Włoch, objęta jest zakresem wyrażenia „prace dotyczące danych towarów”, o którym mowa w art. 17 ust. 2 lit. f) dyrektywy 2006/112/WE (1), oraz czy w związku z tym należy przeprowadzić ocenę charakteru transakcji dokonanych między F.B. ITMI a DR-IT;

               2)

               Czy art. 17 ust. 2 lit. f) dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że wyklucza on możliwość wprowadzania przepisów lub stosowania praktyki w państwach członkowskich, zgodnie z którymi wysyłka lub transport towarów nie są uznane za przemieszczenie do innego państwa członkowskiego, z wyjątkiem sytuacji gdy towary powrócą do państwa członkowskiego, z którego zostały pierwotnie wysłane lub przetransportowane.

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-502/14: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2014 r. – Torrevisa przeciwko Komisji

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/54

         Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2014 r. – Torrevisa przeciwko Komisji
   (Sprawa T-502/14)
   2014/C 282/71
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Torrevisa, SA (Torrevieja, Hiszpania) (przedstawiciele: J. De Juan Casadevall, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważność zaskarżonej decyzji;

               —

               tytułem wniosku ewentualnego, i na wypadek, gdyby uznano SEAF za bezprawną pomoc państwa, nakazanie zwrotu tylko do daty opublikowania w Dz.U. UE decyzji o wszczęciu formalnego dochodzenia w dniu 21 września 2011 r., i

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są identyczne jak podniesione w sprawie T-500/14 Derivados del Flúor, SA przeciwko Komisji.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w  Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 108 z 6.5.2006 .

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/21

         (2006/C 121/38)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 108 z 6.5.2006.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 96 z 22.4.2006.

      Dz.U. C 86 z 8.4.2006.

      Dz.U. C 74 z 25.3.2006.

      Dz.U. C 60 z 11.3.2006.

      Dz.U. C 48 z 25.2.2006.

      Dz.U. C 36 z 11.2.2006.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa C-250/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 20 maja 2010 r. — Haltergemeinschaft LBL GbR przeciwko Hauptzollamt Düsseldorf

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 20 maja 2010 r. — Haltergemeinschaft LBL GbR przeciwko Hauptzollamt Düsseldorf
   (Sprawa C-250/10)
   ()
   2010/C 234/34
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Haltergemeinschaft LBL GbR

      Strona pozwana: Hauptzollamt Düsseldorf

      Pytanie prejudycjalne

   Z zastrzeżeniem udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie postanowienia Bundesfinanzhof z dnia 1 grudnia 2009 r. w zawisłym przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej postępowaniu w przedmiocie wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w sprawie C-79/10, czy wynajmującemu lub oddającemu w czarter, który wynajmuje lub oddaje w czarter statek powietrzny włącznie z dostarczanym przez niego paliwem do silników odrzutowych przysługuje zwolnienie od podatku na podstawie art. 14 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (1)?

      (1)  Dz.U. L 283, s. 51.


title: Sprawa T-670/14: Postanowienie Sądu z dnia 23 listopada 2015 r. – Milchindustrie-Verband i Deutscher Raiffeisenverband/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wytyczne w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią w latach 2014 – 2020 — Stowarzyszenie — Brak bezpośredniego oddziaływania na członków — Niedopuszczalność)

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/57

         Postanowienie Sądu z dnia 23 listopada 2015 r. – Milchindustrie-Verband i Deutscher Raiffeisenverband/Komisja
   (Sprawa T-670/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Wytyczne w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią w latach 2014 – 2020 - Stowarzyszenie - Brak bezpośredniego oddziaływania na członków - Niedopuszczalność))
   (2016/C 027/73)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Milchindustrie-Verband eV (Berlin, Niemcy) i Deutscher Raiffeisenverband eV (Berlin) (przedstawiciele: adwokaci I. Zenke i T. Heymann)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann, T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności komunikatu Komisji z dnia 28 czerwca 2014 r. zatytułowanego „Wytyczne w sprawie pomocy państwa na ochronę środowiska i cele związane z energią w latach 2014–2020” (Dz.U. C 200, s. 1) w zakresie, w jakim sektor przetwórstwa mleka i wyrobu serów (NACE 10.51) nie jest wymieniony w załączniku 3 do tego komunikatu.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Milchindustrie-Verband eV i Deutscher Raiffeisenverband eV zostają obciążone, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 431 z 1.12.2014.


title: Sprawa C-100/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/27

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
      (Sprawa C-100/10) (1)

      ()
      (2010/C 288/51)
      Język postępowania: francuski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa T-98/14: Postanowienie Sądu z dnia 2 marca 2016 r. – Société générale/Komisja

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/44

         Postanowienie Sądu z dnia 2 marca 2016 r. – Société générale/Komisja
   (Sprawa T-98/14) (1)

   (2016/C 136/60)
   Język postępowania: francuski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa C-234/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret — Dania) — Skatteministeriet przeciwko DSV Road A/S (Wspólnotowy kodeks celny — Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 — Artykuł 204 ust. 1 lit. a) — Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 — Artykuł 859 — Procedura tranzytu zewnętrznego — Upoważniony nadawca — Powstanie długu celnego — Dokumenty tranzytowe dla nieistniejących towarów)

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret — Dania) — Skatteministeriet przeciwko DSV Road A/S
   (Sprawa C-234/09) (1)

   (Wspólnotowy kodeks celny - Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Artykuł 204 ust. 1 lit. a) - Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 - Artykuł 859 - Procedura tranzytu zewnętrznego - Upoważniony nadawca - Powstanie długu celnego - Dokumenty tranzytowe dla nieistniejących towarów)
   2010/C 246/14
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Vestre Landsret

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Skatteministeriet

      Strona pozwana: DSV Road A/S

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Vestre Landsret — Wykładnia art. 1, art. 4 pkt 9 i 10, art. 92, art. 96 i art. 204 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) — Upoważniony nadawca, który błędnie utworzył dwa dokumenty tranzytowe dla tej samej partii towarów w nowym skomputeryzowanym systemie tranzytowym (NCTS), przypisując w ten sposób dwa różne numery ewidencji operacji tranzytowej tej samej partii towarów — Powstanie długu celnego wskutek braku możliwości zakończenia procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego przez przedstawienie towarów w urzędzie celnym przeznaczenia — Pobranie należności celnych od zgłoszonych towarów, które jednak nie istnieją fizycznie

      Sentencja

   Artykuł 204 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny zmieniony rozporządzeniem (WE) nr 648/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r. należy interpretować w ten sposób, że nie ma on zastosowania w sytuacji takiej jak ta, która wystąpiła w sprawie przed sądem krajowym, w której upoważniony nadawca błędnie wszczął dwie procedury tranzytu zewnętrznego dla jednego i tego samego towaru, bowiem procedura nadliczbowa, odnosząca się do nieistniejącego towaru, nie może skutkować powstaniem długu celnego w zastosowaniu tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 205 z 29. 8.2009.


title: Sprawa C-103/15 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 9 stycznia 2015 r. w sprawie T-482/12, Internationaler Hilfsfonds/Komisja, wniesione w dniu 3 marca 2015 r. przez Internationaler Hilfsfonds e.V.

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/12

         Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 9 stycznia 2015 r. w sprawie T-482/12, Internationaler Hilfsfonds/Komisja, wniesione w dniu 3 marca 2015 r. przez Internationaler Hilfsfonds e.V.
   (Sprawa C-103/15 P)
   (2015/C 302/16)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Internationaler Hilfsfonds e.V. (przedstawiciel: H.-H. Heyland, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               uchylenie postanowienia Sądu z dnia 9 stycznia 2015 r.,

               —

               zwrócenie sprawy do Sądu celem wydania orzeczenia,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie złożone w trybie art. 56 Statutu Trybunału skierowane jest przeciwko postanowieniu Sądu z dnia 9 stycznia 2015 r. w sprawie T-482/12. Sąd mocą tego postanowienia odrzucił jako niedopuszczalną skargę wniesioną przez Internationaler Hilfsfonds e.V. na decyzję Komisji Europejskiej w związku z niepełnym przedstawieniem dokumentów i zarzutów skargi. Niemniej jednak Komisja, zgodnie z wymogami ustanowionymi w wyroku Sądu z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie T-300/10, niezależnie od kilku wyjątków, była zobowiązana do wydania skarżącemu wszystkich dokumentów znajdujących się w aktach dotyczących umowy LIEN 97-2011. Te wymogi nie zostały przez nią spełnione: zamiast tego Komisja opatrzyła liczne dokumenty pustymi miejscami i utajniła niektóre fragmenty a kilku dokumentów w ogóle nie przedstawiła. Internationaler Hilfsfonds e.V. w skardze z dnia 27 października 2012 r. przedstawiło w pełnym zakresie swoje zarzuty, przedkładając i powołując się na swoje pismo z dnia 27 lipca 2012 r. skierowane do Komisji, w drodze którego wezwało ono Komisję do podjęcia niezbędnych w konsekwencji środków zgodnie z art. 266 TFUE w zw. z art. 254 ust. 6 TFUE. Wnoszący odwołanie przedstawił również Sądowi wynikłą stąd wymianę pism i dodatkowo załączył je do skargi.
   Sąd stwierdził w swoim orzeczeniu zaskarżonym w drodze odwołania, że skarga nie odpowiadała wymogom formalnym z art. 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania i że zarzuty nie zostały dostatecznie przedstawione. Wnoszący odwołanie temu zaprzecza, ponieważ przedstawił on nie tylko w zwięzłej formie, lecz także wyczerpująco kontekst skargi, zarzuty i wszystkie informacje, które bez większych problemów pozwoliłyby Sądowi na zbadanie przedmiotu sporu. W szczególności podważa ono, że Sąd stwierdził również niedopuszczalność wniosku posiłkowego skarżącego w przedmiocie jedynie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 28 sierpnia 2012 r. (w drodze której przekazała ona niekompletne dokumenty) – mimo uznania w tym względzie tego zarzutu.
   Wnoszący odwołanie stawia dalej zarzut, że Sąd określa pisma złożone przez niego w formie załącznika jako zbiorcze odniesienie się i nie uznał ich, mimo że przyczyniały si e one do sprecyzowania podstaw i pism przytoczonych w skardze i w ten sposób stanowiły integralną część skargi. Wnoszący odwołanie zwraca się także przeciwko stanowisku Sądu, zgodnie z którym przedłożona odpowiedź skarżącego jest nieskuteczna – mimo że dostarczył ją zgodnie z regulaminem jako uzupełnienie skargi wraz z uściśleniem swoich argumentów oraz wraz z przedłożeniem wszystkich kwestionowanych dokumentów. Zarzuca on, że zaskarżone orzeczenie jest niezgodne z prawem ponieważ opiera się na ciężkich naruszeniach prawa i że w ten sposób Sąd pobawił skarżącego prawa do skutecznego środka zaskarżenia.


title: Sprawa C-40/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 27 stycznia 2014 r. – Direction générale des douanes et droits indirects, Chef de l'agence de poursuites de la Direction nationale du renseignement et des enquêtes douanières, Direction régionale des douanes et droits indirects de Lyon przeciwko Utopia SARL działająca pod nazwą handlową Marshall Bioresources

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 27 stycznia 2014 r. – Direction générale des douanes et droits indirects, Chef de l'agence de poursuites de la Direction nationale du renseignement et des enquêtes douanières, Direction régionale des douanes et droits indirects de Lyon przeciwko Utopia SARL działająca pod nazwą handlową Marshall Bioresources
   (Sprawa C-40/14)
   2014/C 102/27
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Direction générale des douanes et droits indirects, Chef de l'agence de poursuites de la Direction nationale du renseignement et des enquêtes douanières, Direction régionale des douanes et droits indirects de Lyon

      Strona pozwana: Utopia SARL działająca pod nazwą handlową Marshall Bioresources

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy importer zwierząt specjalnie przygotowanych do celu laboratoryjnego może korzystać ze zwolnienia z należności przywozowych, ustanowionego dla tego rodzaju towaru w art. 60 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (1), w przypadku, gdy sam nie jest instytucją publiczną lub instytucją użytku publicznego albo upoważnioną instytucją prywatną, których podstawową działalnością jest edukacja lub prowadzenie badań naukowych, lecz jego klientami są instytucje spełniające te wymogi?

               2.

               Czy ogólną regułę 5 b) ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej należy interpretować w ten sposób, że klatki służące do transportu zwierząt żywych przeznaczonych do badań laboratoryjnych należą do kategorii opakowań w rozumieniu tej reguły?
               W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy wyrażenie „nadają się w sposób oczywisty do ponownego użytku”, mające zastosowanie do tych opakowań, należy oceniać w sposób ogólny, czy tylko w stosunku do ich wykorzystania na terytorium Unii?

      (1)  Dz.U. L 105, s. 1.


title: Sprawa C-511/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 25 listopada 2008 r. — Verbraucherzentrale Nordrhein-Westfalen e.V. przeciwko Handelsgesellschaft Heinrich Heine GmbH

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 25 listopada 2008 r. — Verbraucherzentrale Nordrhein-Westfalen e.V. przeciwko Handelsgesellschaft Heinrich Heine GmbH
   (Sprawa C-511/08)
   (2009/C 32/30)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Verbraucherzentrale Nordrhein-Westfalen e.V.

      Strona pozwana: Handelsgesellschaft Heinrich Heine GmbH
   Pytanie prejudycjalne
   Czy przepisy art. 6 ust. 1 zdanie drugie i ust. 2 dyrektywy 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, na mocy którego konsument może zostać obciążony kosztami dostarczenia towarów również wtedy, gdy odstąpił od umowy?

      (1)  Dz.U. L 144, s. 19.


title: Sprawa C-279/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 września 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Madrid — Hiszpania) — CEPSA, Estaciones de Servicio SA przeciwko LV Tobar e Hijos SL (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Porozumienia między przedsiębiorstwami — Artykuł 81 WE — Rozporządzenie (EWG) nr 1984/83 — Artykuły 10-13 — Rozporządzenie nr 2790/1999 — Artykuł 4 lit. a) — Zawarta między pomiędzy podmiotem prowadzącym stacje paliw a przedsiębiorstwem paliwowym umowa o wyłączną dostawę produktów ropopochodnych — Wyłączenie)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 września 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Madrid — Hiszpania) — CEPSA, Estaciones de Servicio SA przeciwko LV Tobar e Hijos SL
   (Sprawa C-279/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Porozumienia między przedsiębiorstwami - Artykuł 81 WE - Rozporządzenie (EWG) nr 1984/83 - Artykuły 10-13 - Rozporządzenie nr 2790/1999 - Artykuł 4 lit. a) - Zawarta między pomiędzy podmiotem prowadzącym stacje paliw a przedsiębiorstwem paliwowym umowa o wyłączną dostawę produktów ropopochodnych - Wyłączenie)
   (2008/C 285/05)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Audiencia Provincial de Madrid
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: CEPSA, Estaciones de Servicio SA

      Strona pozwana: LV Tobar e Hijos SL
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Audiencia Provincial de Madrid — Wykładnia art. 81 ust. 1 WE oraz art. 10–13 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1984/83 z dnia 22 czerwca 1983 r. w sprawie zastosowania art. 85 ust. 3 traktatu do kategorii umów w sprawie wyłącznego zakupu (Dz.U. L 173, s. 5) — Umowy w przedmiocie wyłącznej dystrybucji paliw silnikowych i olejów napędowych mogące być umowami agencji lub komisu, lecz zawierające pewne szczególne elementy
   Sentencja

               1)

               Umowa o wyłączną dostawę paliw silnikowych i olejów napędowych, a także smarów i innych produktów pochodnych może wchodzić w zakres stosowania art. 81 ust. 1 WE, jeśli podmiot prowadzący stację paliw przyjmuje na siebie przynajmniej w znacznej części ryzyko finansowe i handlowe związane ze sprzedażą tych produktów osobom trzecim, a umowa ta zawiera klauzule mogące naruszyć konkurencję, takie jak klauzula dotycząca ustalania detalicznych cen sprzedaży. W przypadku, gdy podmiot prowadzący stację benzynową nie przyjmuje na siebie takiego ryzyka lub przyjmuje tylko jego nieznaczącą część, w zakres stosowania tego postanowienia mogą wchodzić jedynie zobowiązania nałożone na podmiot prowadzący stację paliw w ramach oferowanych przezeń zleceniodawcy usług pośrednika, takie jak klauzula w przedmiocie wyłączności i zakazu konkurencji. Do sądu krajowego należy poza tym sprawdzenie, czy skutkiem umowy zawartej w dniu 7 lutego 1996 r. między CEPSA Estaciones de Servicio SA a LV Tobar e Hijos SL jest zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji w rozumieniu art. 81 WE.

               2)

               Umowa o wyłączną dostawę taka jak ta, o której mowa w poprzednim punkcie niniejszej sentencji, może zostać objęta wyłączeniem grupowym przewidzianym w rozporządzeniu Komisji (EWG) nr 1984/83 z dnia 22 czerwca 1983 r. w sprawie zastosowania art. [81] ust. 3 traktatu do kategorii umów w sprawie wyłącznego zakupu, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1582/97 z dnia 30 lipca 1997 r., jeśli spełnia ona ustanowioną w art. 12 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia przesłankę maksymalnego okresu obowiązywania wynoszącego 10 lat oraz jeśli w zamian za wyłączność dostawca przyznaje podmiotowi prowadzącemu stację benzynową znaczne korzyści gospodarcze, które przyczyniają się do polepszenia dystrybucji, ułatwiają rozpoczęcie lub modernizację prowadzenia stacji paliw oraz obniżają koszty dystrybucji. Do sądu krajowego należy ocena, czy te przesłanki zostały w zawisłej przed sądem krajowym sprawie spełnione.

               3)

               Wykładni art. 10–13 rozporządzenia nr 1984/83, zmienionego rozporządzeniem nr 1582/97, należy dokonywać w ten sposób, że wykluczają one zastosowanie wyłączenia grupowego do takiej umowy o wyłączną dostawę, która przewiduje ustalanie przez dostawcę detalicznej ceny sprzedaży. Do sądu krajowego należy sprawdzenie, czy zgodnie z prawem krajowym klauzula umowna w przedmiocie tej ceny sprzedaży może zostać zmieniona w drodze udzielenia przez dostawcę jednostronnego zezwolenia takiego jak to udzielone w zawisłej przed sądem krajowym sprawie, a także czy nieważna z mocy prawa umowa może stać się ważna wskutek takiej zmiany tej klauzuli umownej, w efekcie której klauzula ta staje się zgodna z art. 81 ust. 1 WE.

               4)

               Przewidziana w art. 81 ust. 2 WE nieważność z mocy prawa dotyczy całości umowy tylko wtedy, gdy niezgodnych z ust. 1 tego artykułu klauzul nie da się oddzielić od samej umowy. W przeciwnym razie skutki tej nieważności dla pozostałych elementów umowy nie podlegają prawu wspólnotowemu.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa T-115/08: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2008 r. — Gourmet Burger Kitchen przeciwko OHIM (GOURMET BURGER KITCHEN)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/42

         Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2008 r. — Gourmet Burger Kitchen przeciwko OHIM (GOURMET BURGER KITCHEN)
   (Sprawa T-115/08)
   (2008/C 107/70)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Gourmet Burger Kitchen Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: C. Sawdy, Solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 5 grudnia 2007 r. w sprawie R 1215/2007-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy składający się ze słów GOURMET BURGER KITCHEN dla różnych towarów i usług z klas 29, 30, 31, 32, 33 oraz 43 — zgłoszenie nr 4 615 341.

      Decyzja eksperta: częściowa odmowa rejestracji w odniesieniu do usług z klasy 43.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94, jako że znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania w Zjednoczonym Królestwie i Irlandii.


title: Sprawa C-554/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Cantabria (Hiszpania) w dniu 27 paździermika 2015 r. – Luca Jerónimo García Almodóvar i Catalina Molina Moreno/Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria, S.A.U.

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Cantabria (Hiszpania) w dniu 27 paździermika 2015 r. – Luca Jerónimo García Almodóvar i Catalina Molina Moreno/Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria, S.A.U.
   (Sprawa C-554/15)
   (2016/C 027/13)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Provincial de Cantabria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lucas Jerónimo García Almodovar, Catalina Molina Moreno

      Strona pozwana: Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria, S.A.U.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jest zgodne z zasadą braku związania i z art. 6 i 7 dyrektywy Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich ograniczenie skutków wstecznych stwierdzenia nieważności zamieszczonej w umowie zawartej z konsumentem klauzuli dolnego progu z uwagi na jej nieuczciwy charakter?

               2)

               Czy jest zgodne z art. 6 i 7 dyrektywy Rady [93/13] utrzymanie skutków wywołanych przez klauzulę dolnego progu uznanej za nieważną ze względu na jej nieuczciwy charakter, zamieszczonej w umowie zawartej z konsumentem?

               3)

               Czy jest zgodne z art. 6 i 7 dyrektywy Rady [93/13] ograniczenie skutków wstecznych nieważności zamieszczonej w umowie zawartej z konsumentem klauzuli dolnego progu z uwagi na jej nieuczciwy charakter w świetle oceny ryzyka poważnych zakłóceń mających przełożenie na gospodarczy porządek publiczny oraz oceny dobrej wiary?

               4)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzedzające pytanie, czy –w wypadku powództwa przeciwegzekucyjnego wniesionego przez konsumenta z powodu nieuczciwego charakteru klauzuli zamieszczonej w umowie z konsumentem, na której podstawie jest prowadzona egzekucja lub w której określono wymagalną kwotę – jest zgodne z art. 6 i 7 dyrektywy [93/13] domniemanie ryzyka poważnych zagrożeń przekładających się na gospodarczy porządek publiczny, czy też należy oceniać i ważyć je z uwzględnieniem konkretnych danych ekonomicznych, z których wynikać będą makroekonomiczne reperkusje przyznania skutków wstecznych stwierdzeniu nieważności nieuczciwego warunku?

               5)

               Z kolei, czy – w wypadku powództwa przeciwegzekucyjnego wniesionego przez konsumenta z powodu nieuczciwego charakteru klauzuli zamieszczonej w umowie z konsumentem, na której podstawie jest prowadzona egzekucja lub w której określono wymagalną kwotę – jest zgodna z art. 6 i 7 dyrektywy [93/13] ocena ryzyka poważnych zagrożeń przekładających się na gospodarczy porządek publiczny w oparciu o skutki gospodarcze, jakie miałoby wystąpienie z indywidualnym powództwem lub powództwem przeciwegzekucyjnym z powodu nieuczciwego charakteru klauzuli przez dużą liczbę konsumentów? Czy też przeciwnie, należy ocenić to ryzyko w oparciu o skutki gospodarcze dla gospodarki konkretnego powództwa przeciwegzekucyjnego, z którym wystąpił konsument, przeciwko któremu egzekucja jest prowadzona?

               6)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie, czy zgodna z art. 6 i 7 dyrektywy [93/13] [Or 19] jest abstrakcyjna ocena zachowania jakiegokolwiek przedsiębiorcy w celu oceny dobrej wiary?

               7)

               Czy przeciwnie, konieczne jest, aby owa dobra wiara była badana i oceniana w każdym konkretnym przypadku z uwzględnieniem konkretnego zachowania danego przedsiębiorcy przy zawieraniu umowy i wprowadzaniu nieuczciwego warunku do umowy, zgodnie z wykładnią art. 6 dyrektywy [93/13]?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29


title: Sprawa T-367/10: Skarga wniesiona w dniu 3 września 2010 r. — Bloufin Touna Ellas Naftiki Etaireia i in. przeciwko Komisji

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/34

         Skarga wniesiona w dniu 3 września 2010 r. — Bloufin Touna Ellas Naftiki Etaireia i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-367/10)
   ()
   2010/C 301/58
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bloufin Touna Ellas Naftiki Etaireia (Ateny, Grecja), Chrisderic (St Cyprien, Francja), André Sébastien Fortassier (Grau D’Agde, Francja) (przedstawiciele: V. Akritidis i E. Petritsi, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 498/2010 z dnia 9 czerwca 2010 r. zakazującego prowadzenia działalności połowowej przez statki rybackie do połowów okrężnicą, pływające pod banderą Francji lub Grecji, lub zarejestrowane we Francji lub w Grecji, prowadzące połowy tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim, na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej, oraz w Morzu Śródziemnym (1);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swojej skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.
   W pierwszej kolejności strona skarżąca uważa, że zaskarżone rozporządzenie zostało wydane z naruszeniem zasad równego traktowania i niedyskryminacji wyrażonych w art. 18 TFUE, zakazującym dyskryminacji ze względu na narodowość, i w art. 40 ust. 2 TFUE, zakazującym dyskryminacji między producentami i konsumentami w sektorze rolnym, a także z naruszeniem ogólnej zasady prawa Unii Europejskiej, o której mowa w art. 21 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
   W tym względzie strona skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się dyskryminacji z dwóch powodów. Po pierwsze, zakazała ona dalszej działalność połowowej Grecji, Francji i Hiszpanii (2) przed zakończeniem okresu połowowego, chociaż kwota przyznana Grecji była wyczerpana w stopniu znacznie mniejszym niż kwota przyznana Hiszpanii. Po drugie, choć Komisja powiadomiła te trzy państwa członkowskie o zakończeniu działalności połowowej, w sprawie jej zakończenia opublikowała ona dwa różne rozporządzenia o charakterze wiążącym, jedno dotyczące Grecji i Francji, a drugie — Hiszpanii, w praktyce umożliwiając flocie hiszpańskiej prowadzenie połowów do końca okresu połowowego. Strona skarżąca twierdzi, że według jej wiedzy nie istniał żaden obiektywny powód uzasadniający takie odmienne traktowanie.
   W drugiej kolejności strona skarżąca wskazuje, że Komisja naruszyła ogólną zasadę proporcjonalności ustanowioną w art. 5 ust 4 TUE i w załączonym do traktatu protokole nr 2, zgodnie z ustalonym orzecznictwem uznaną za nadrzędną regułę prawa mającą na celu ochronę jednostki. Zdaniem strony skarżącej Komisja mogła przyjąć bardziej proporcjonalne środki w celu zapewnienia przestrzegania przez państwa członkowskie rozporządzenia (WE) nr 1224/2009 (3) i zakazać połowu żywego tuńczyka błękitnopłetwego wówczas, kiedy stopień wyczerpania kwot krajowych osiągnąłby bardziej krytyczny poziom, bliski 100 %. Mogła ona również zakazać tej działalności w tym samym czasie we wszystkich państwach członkowskich, których działalność ta dotyczy.
   W trzeciej kolejności strona skarżąca podnosi, że zaskarżone rozporządzenie zostało wydane z naruszeniem ogólnej zasady dobrej administracji lub obowiązku staranności, sformułowanej w ustalonym orzecznictwie i przewidzianej w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. 2010 L 142, s. 1

      (2)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 508/2010 z dnia 14 czerwca 2010 r. zakazujące działalności połowowej statkom rybackim do połowów okrężnicą pływającym pod banderą Hiszpanii lub zarejestrowanym w tym państwie poławiającym tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim na wschód od 45° długości geograficznej zachodniej oraz w Morzu Śródziemnym (Dz.U. 2010 L 149, s. 7).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1224/2009 z dnia 20 listopada 2009 r. ustanawiające wspólnotowy system kontroli w celu zapewnienia przestrzegania przepisów wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 847/96, (WE) nr 2371/2002, (WE) nr 811/2004, (WE) nr 768/2005, (WE) nr 2115/2005, (WE) nr 2166/2005, (WE) nr 388/2006, (WE) nr 509/2007, (WE) nr 676/2007, (WE) nr 1098/2007, (WE) nr 1300/2008, (WE) nr 1342/2008 i uchylające rozporządzenia (EWG) nr 2847/93, (WE) nr 1627/94 oraz (WE) nr 1966/2006, Dz.U. 2009 L 343, s. 1


title: Sprawa T-234/16: Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2016 r. – Meissen Keramik/EUIPO – Staatliche Porzellan-Manufaktur Meissen (Meissen)

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/46

         Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2016 r. – Meissen Keramik/EUIPO – Staatliche Porzellan-Manufaktur Meissen (Meissen)
   (Sprawa T-234/16)
   (2016/C 243/51)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Meissen Keramik GmbH (Meißen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Vohwinkel i M. Bagh)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Staatliche Porzellan-Manufaktur Meissen GmbH (Meißen, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Staatliche Porzellan-Manufaktur Meissen GmbH

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Meissen” – unijny znak towarowy nr 3 743 663

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 marca 2016 r. w sprawie R 2622/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim orzeczono na niekorzyść skarżącej, to znaczy oddalono odwołanie wnioskodawcy i skarżącej w niniejszej sprawie, oraz w wyniku odwołania właściciela znaku zaskarżoną decyzję Wydziału Unieważnień uchylono i oddalono wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku;

               —

               jeżeli Sąd zdecyduje się na zmianę decyzji: stwierdzenie wygaśnięcia unijnego znaku towarowego nr 3 743 633 w całości – w przeciwnym wypadku przekazanie sprawy do Urzędu celem ponownego rozpoznania.

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-95/12 P: Wyrok Sądu z dnia 15 stycznia 2014 r. — Stols przeciwko Radzie (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu w 2007 r. — Decyzja o nieawansowaniu zainteresowanego do grupy AST 11 — Porównanie osiągnięć — Kontrola oczywistego błędu w ocenie przez sąd)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/34

         Wyrok Sądu z dnia 15 stycznia 2014 r. — Stols przeciwko Radzie
   (Sprawa T-95/12 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu w 2007 r. - Decyzja o nieawansowaniu zainteresowanego do grupy AST 11 - Porównanie osiągnięć - Kontrola oczywistego błędu w ocenie przez sąd)
   2014/C 52/61
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Willem Stols (Halsteren, Niderlandy) (przedstawiciele: S. Rodrigues, A. Blot i C. Bernard-Glanz, avocats)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i A. Jensen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie F-51/08 RENV Stols przeciwko Radzie, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Willem Stols pokrywa własne koszty postępowania jak również koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej w ramach niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 126 z 28.4.2012.


title: Sprawa C-370/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 13 lipca 2015 r. – Solvay Solutions España S.L./Administración del Estado

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/37

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 13 lipca 2015 r. – Solvay Solutions España S.L./Administración del Estado
   (Sprawa C-370/15)
   (2015/C 311/42)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Solvay Solutions España S.L.

      Strona pozwana: Administración del Estado

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy decyzja [2013/448/UE] (1) jest sprzeczna z art. 296 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (2) w zakresie w jakim określenie współczynnika korygującego nastąpiło w oparciu o mechanizm, który – z naruszeniem obowiązku uzasadnienia – nie pozwala prowadzącym odnośne instalacje na zapoznanie się z informacjami, obliczeniami i kryteriami, które zostały uwzględnione dla celów jego przyjęcia?

               2)

               Czy decyzja 2013/448/UE, konkretyzując i ustalając w taki sposób, w jaki to czyni, maksymalny limit emisji przemysłowych oraz międzysektorowy współczynnik korygujący, przewidziane w art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE (3) i w art. 15 decyzji 2011/278/UE (4), narusza art. 10a ust. 1 i art. 23 ust. 3 rzeczonej dyrektywy z 2003 r. z tego powodu, że nie została przyjęta na podstawie procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą, przewidzianej w decyzji Rady 1999/468/WE (5)?

               3)

               W świetle asymetrii, którą decyzja 2013/448/UE lub art. 15 decyzji 2011/278/UE tworzą między:

                           —

                           podstawą obliczeń, uregulowaną w art. 10a ust. 5 lit. a) i b) [dyrektywy 2003/87/WE], poprzez niewłączenie do tej podstawy emisji pochodzących z wytwarzania energii elektrycznej ze spalania gazów odlotowych i kogeneracji ciepła, co ma miejsce w instalacjach ujętych załączniku I do wymienionej dyrektywy oraz

                           —

                           kryteriów ustanowionych w art. 10a ust. 1 i 4 wymienionej dyrektywy dla celów bezpłatnego przydziału uprawnień do emisji, który z kolei obejmuje tę kategorię emisji:

                                       a)

                                       Czy decyzja 2013/448/UE lub art. 15 decyzji 2011/278/UE naruszają art. 10a ust. 5 w związku z art. 3 u) i art. 10a ust. 1 akapit trzeci in fine dyrektywy 2003/87 w ten sposób, że uznają, że emisje powodowane spalaniem gazów odlotowych lub wytwarzaniem ciepła w instalacjach wytwarzających energię elektryczną ujętych w załączniku I do rzeczonej dyrektywy są w każdym wypadku emisjami „wytwórców energii elektrycznej” dla celów ustalenia maksymalnego limitu emisji dla przemysłu i dlatego powinny być wyłączone z tych obliczeń?

                                       b)

                                       W razie negatywnej odpowiedzi na pytanie poprzednie, czy decyzja 2013/448/UE lub art. 15 decyzji 2011/278/UE naruszają art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE lub cele tej dyrektywy poprzez wykluczenie z podstawy obliczania uregulowanego w tym przepisie maksymalnego limitu emisji przemysłowych emisji pochodzących z wytwarzania energii elektrycznej z gazów odlotowych i w drodze kogeneracji, wytwarzanych w instalacjach ujętych w załączniku I do wymienionej dyrektywy, którym jednak mogą być przydzielone bezpłatnie uprawnienia do emisji na podstawie art. 10a ust. 1-4 dyrektywy?

               4)

               Czy decyzja Komisji [2013/448/UE] i w stosownym przypadku decyzja 2011/278/UE, którą wykonuje, są sprzeczne z art. 10a ust. 12 dyrektywy poprzez rozszerzenie międzysektorowego współczynnika korygującego na sektory określone w decyzji Komisji 2010/2/UE (6) (obecnie w decyzji 2014/746/UE (7)) jako narażone na znaczące ryzyko ucieczki emisji, z czego wynika zmniejszenie przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji?

               5)

               Czy decyzja [2013/448/UE] narusza art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/CE w zakresie, w jakim Komisja Europejska, dla celów ustalenia zweryfikowanych emisji z okresu 2005-2007, których dotyczą lit. a) i b) rzeczonego ustępu:

                           a)

                           Nie uwzględniła emisji, które nie były ujęte w niezależnym dzienniku transakcji Wspólnoty, nawet w przypadku emisji, których rejestracja nie była obowiązkowa w rozpatrywanym okresie.

                           b)

                           Dokonała w możliwym zakresie ekstrapolacji stosownych danych dotyczących emisji ze zweryfikowanych emisji w latach późniejszych niż rok 2008 poprzez odwrotne zastosowanie współczynnika 1,74 %.

                           c)

                           Wyłączyła wszystkie emisje pochodzące z instalacji zamkniętych przed dniem 30 czerwca 2011 r.?

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 5 września 2013 r. dotycząca krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, Dz.U. L 240, s. 27

      (2)  Dz.U. 2000, C 364, s. 1.

      (3)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE, Dz.U. L 275, s. 32..

      (4)  Decyzja Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, Dz.U. L 130, s. 1.

      (5)  Decyzja Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji, Dz.U. L 184, s. 23.

      (6)  Decyzja Komisji 2010/2/UE z dnia 24 grudnia 2009 r. ustalająca, zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, wykaz sektorów i podsektorów uważanych za narażone na znaczące ryzyko ucieczki emisji, Dz.U. L 1, s. 10.

      (7)  Dz.U. L 308, s. 114.


title: Sprawa C-205/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem tribunal des affaires de sécurité sociale de Longwy z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie Fabien Nemec przeciwko Caisse Régionale d'Assurance Maladie du Nord-Est

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem tribunal des affaires de sécurité sociale de Longwy z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie Fabien Nemec przeciwko Caisse Régionale d'Assurance Maladie du Nord-Est
   (Sprawa C-205/05)
   (2005/C 182/52)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 11 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem tribunal des affaires de sécurité sociale de Longwy z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie Fabien Nemec przeciwko Caisse Régionale d'Assurance Maladie du Nord-Est.
   Tribunal des affaires de sécurité sociale de Longwy zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy C.R.A.M., odmawiając w oparciu o art. 2 rozporządzenia wykonawczego nr 99-247 z dnia 29 marca 1999 r. i okólnik 2SS/4B/99 nr 332 z dnia 9 czerwca 1999 r. uwzględnienia wynagrodzeń pobranych przez F. Nemeca w Belgii przy obliczaniu świadczenia dla pracowników wykonujących pracę przy azbeście, przyznanego mu na podstawie art. 41 ustawy nr 98-1194 z dnia 23 grudnia 1998 r., ponieważ od wynagrodzeń tych nie zostały odprowadzone składki zgodnie z art. L 241-1 francuskiego code de la sécurité sociale, podjęła niekorzystną dla F. Nemeca decyzję, która stanowi przeszkodę dla swobody przepływu przewidzianej w art. 39 Traktatu, naruszenie rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (1) czy też naruszenie art. 15 rozporządzenia (WE) nr 574/72 (2)?

      (1)  Rozporządzenie nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 166, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 74, str. 1).


title: Sprawa C-110/17: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2017 r. – Komisja Europejska/Królestwo Belgii

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/19

         Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2017 r. – Komisja Europejska/Królestwo Belgii
   (Sprawa C-110/17)
   (2017/C 121/27)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Roels i N. Gossement, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

   Komisja Europejska wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że utrzymując w mocy przepisy, zgodnie z którymi w kontekście szacowania dochodów uzyskiwanych z tytułu nieruchomości niewynajętych oraz nieruchomości wynajętych, czy to osobom fizycznym, które nie wykorzystują owych nieruchomości do celów zawodowych, czy to osobom prawnym, które udostępniają owe nieruchomości osobom fizycznym dla celów prywatnych, podstawa opodatkowania jest obliczania – w przypadku nieruchomości położonych na terytorium krajowym – w oparciu o wartość kadastralną a – w przypadku nieruchomości położonych za granicą – w oparciu o rzeczywistą wartość czynszową, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 63 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym;

               —

               obciążenie Królestwo Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja uważa, że Belgia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 63 TFUE i art. 40 porozumienia EOG.
   Biorąc pod uwagę próby podejmowane przez Belgię w celu położenia kresu uchybieniu, Komisja uznaje, iż istnienie uchybienia uważa się za ustalone wraz z upływem wyznaczonego w uzasadnionej opinii terminu dwóch miesięcy, a zatem w dniu 26 marca 2012 r.


title: Sprawa T-331/13: Postanowienie Sądu z dnia 16 października 2014 r. – Nikolaou przeciwko Komisji i EBC (Skarga o stwierdzenie nieważności — Program wsparcia stabilności na Cyprze — Oświadczenie Eurogrupy dotyczące restrukturyzacji sektora bankowego na Cyprze — Błędne oznaczenie w skardze strony pozwanej — Niedopuszczalność)

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/24

         Postanowienie Sądu z dnia 16 października 2014 r. – Nikolaou przeciwko Komisji i EBC
   (Sprawa T-331/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Program wsparcia stabilności na Cyprze - Oświadczenie Eurogrupy dotyczące restrukturyzacji sektora bankowego na Cyprze - Błędne oznaczenie w skardze strony pozwanej - Niedopuszczalność))
   (2014/C 448/32)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Marinos Nikolaou (Strovolos, Cypr); (przedstawiciele: adwokaci E. Efstathiou, K. Efstathiou i K. Liasidou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders, J.-P. Keppenne i M. Konstantinidis, pełnomocnicy); Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: A. Sáinz de Vicuña Barroso, N. Lenihan i F. Athanasiou, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów W. Bussiana, W. Devroego i D. Artsa)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności oświadczenia Eurogrupy z dnia 25 marca 2013 r., dotyczącego w szczególności restrukturyzacji sektora bankowego na Cyprze.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Marinos Nikolaou pokrywa, poza własnymi kosztami, również koszty poniesione przez Komisję Europejską oraz Europejski Bank Centralny (EBC).

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa T-300/17: Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2017 r. – Sata/EUIPO – Zhejiang Rongpeng Air Tools (3000)

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/44

         Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2017 r. – Sata/EUIPO – Zhejiang Rongpeng Air Tools (3000)
   (Sprawa T-300/17)
   (2017/C 231/55)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Sata GmbH & Co. KG (Kornwestheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M.C. Simon)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Zhejiang Rongpeng Air Tools Co. Ltd (Pengjie Town, Chiny)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Oznaczenie „3000” – unijny znak towarowy nr 12 511 119

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 marca 2017 r. w sprawie R 653/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania;

               —

               w przypadku wstąpienia drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą do niniejszego postępowania – obciążenie jej kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady równego traktowania i zasady dobrej administracji.


title: Sprawa F-73/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 16 kwietnia 2008 r. — Doktor przeciwko Radzie (Służba publiczna — Urzędnicy — Zatrudnienie — Zwolnienie na zakończenie okresu próbnego)

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/24

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 16 kwietnia 2008 r. — Doktor przeciwko Radzie
   (Sprawa F-73/07)
   (Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Zwolnienie na zakończenie okresu próbnego)
   (2008/C 158/42)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Frantisek Doktor (Bratysława, Słowacja) (przedstawiciele: S. Rodrigues, R. Albelice i C.Bernard-Glanz, avocats)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciel: M. Arpio Santacruz i M. Simm, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego Rady z października 2006 r. w sprawie rozwiązania ze skarżącym umowy na zakończenie jego okresu próbnego oraz wniosek o odszkodowanie.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Każda ze stron pokrywa koszty własne.


title: Sprawa C-387/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zwolniony z należności celnych przywóz sprzętu o podwójnym przeznaczeniu, cywilnym i wojskowym)

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-387/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zwolniony z należności celnych przywóz sprzętu o podwójnym przeznaczeniu, cywilnym i wojskowym)
   2010/C 51/05
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Wilms, L. Visaggio i C. Cattabriga, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: I. M. Braguglia, pełnomocnik, G. De Bellis, avvocato dello Stato)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciel: J. Bering Liisberg, pełnomocnik), Republika Grecka (przedstawiciele: E.-M. Mamouna, A. Samoni-Rantou i K. Boskovits, pełnomocnicy), Republika Portugalska (przedstawiciele: C. Guerra Santos, L. Inez Fernandes i J. Gomes, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciel: A. Guimaraes-Purokoski, pełnomocnik),

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 26 WE i szeregu postanowień w zakresie przepisów celnych [art. 20 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1), art. 2, 9, 10 i art. 17 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 1555, s. 1)] i odpowiednich przepisów rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. (Dz.U. L 130, s. 1) — Zwolniony z należności celnych przywóz sprzętu o podwójnym przeznaczeniu, cywilnym i wojskowym — Odmowa obliczenia kwot, które należało pobrać i przekazać Wspólnotom tytułem ich środków własnych

      Sentencja

               1)

               Zwalniając z należności celnych przywóz sprzętu mogącego mieć zastosowanie zarówno do celów cywilnych, jak i wojskowych, w okresie od dnia 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 grudnia 2002 r. oraz odmawiając obliczenia, ustalenia i udostępnienia Komisji Wspólnot Europejskich środków własnych, których nie pobrano wskutek tego zwolnienia, a także odsetek za zwłokę należnych z tytułu nieudostępnienia tych środków własnych Komisji Wspólnot Europejskich w przewidzianym terminie, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które ciążyły na niej po pierwsze, na mocy art. 26 WE, art. 20 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, a także w rezultacie Wspólnej taryfy celnej, oraz po drugie, na mocy art. 2, 9, 10 i art. 17 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, zmienionego rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 1355/96 z dnia 8 lipca 1996 r., oraz na mocy art. 2, 9, 10 i art. 17 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Danii, Republika Grecka, Republika Portugalska i Republika Finlandii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 22 z 28.1.2006.


title: Sprawa C-79/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 17 grudnia 2014 r. w sprawie T-400/10, Hamas/Rada, wniesione w dniu 20 lutego 2015 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/17

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 17 grudnia 2014 r. w sprawie T-400/10, Hamas/Rada, wniesione w dniu 20 lutego 2015 r. przez Radę Unii Europejskiej
   (Sprawa C-79/15 P)
   (2015/C 146/25)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen, G. Étienne, pełnomocnicy)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Hamas, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-400/10;

               —

               wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w odniesieniu do kwestii stanowiących przedmiot niniejszego odwołania;
               oraz

               —

               obciążenie skarżącego w sprawie T-400/10 kosztami poniesionymi przez Radę w pierwszej instancji oraz w postępowaniu odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania strona wnosząca je podnosi następujące zarzuty.
   W pierwszej kolejności wnosząca odwołanie uważa, że Sąd naruszył prawo w odniesieniu do przeprowadzonej przez siebie oceny używania przez Radę swobodnie dostępnych informacji dla celów okresowego przeglądu przyjętych środków.
   W drugiej kolejności wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że naruszył on prawo, nie stwierdzając, iż decyzje właściwych władz Stanów Zjednoczonych Ameryki, po pierwsze, i Zjednoczonego Królestwa, po drugie, stanowiły wystarczającą podstawę dla umieszczenia Hamasu w wykazie.


title: Sprawa T-575/15: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2015 r. – Kozmetika Afrodita/OHIM – Núñez Martín in Machado Montesinos (AFRODITA COSMETICS)

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/38

         Skarga wniesiona w dniu 28 września 2015 r. – Kozmetika Afrodita/OHIM – Núñez Martín in Machado Montesinos (AFRODITA COSMETICS)
   (Sprawa T-575/15)
   (2015/C 406/39)
   Język skargi: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Kozmetika Afrodita d.o.o. (Rogaška Slatina, Słowenia) (przedstawiciel: adwokat B. Grešak)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Pedro Núñez Martín (Madryt, Hiszpania) i Carmen Guillermina Machado Montesinos (Madryt)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „AFRODITA COSMETICS” – zgłoszenie nr 1 1 7 98  287

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 lipca 2015 r. w sprawie R 2578/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady 50 ust. 2 lit. h) rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa C-498/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — X NV przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Swoboda świadczenia usług — Ograniczenia — Przepisy podatkowe — Pobór u źródła podatku od wynagrodzeń, który powinien być dokonany przez usługobiorcę mającego siedzibę na terytorium kraju, od wynagrodzenia należnego usługodawcy mającemu siedzibę w innym państwie członkowskim — Brak takiego obowiązku w odniesieniu do usługodawcy mającego siedzibę w tym samym państwie członkowskim)

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 października 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — X NV przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-498/10) (1)

   (Swoboda świadczenia usług - Ograniczenia - Przepisy podatkowe - Pobór u źródła podatku od wynagrodzeń, który powinien być dokonany przez usługobiorcę mającego siedzibę na terytorium kraju, od wynagrodzenia należnego usługodawcy mającemu siedzibę w innym państwie członkowskim - Brak takiego obowiązku w odniesieniu do usługodawcy mającego siedzibę w tym samym państwie członkowskim)
   2012/C 379/05
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony postępowania przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: X NV

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 56 TFUE — Ograniczenie swobodnego świadczenia usług — Pobór u źródła podatku od wynagrodzeń, który powinien być dokonany przez usługobiorcę mającego siedzibę na terytorium kraju, od wynagrodzenia należnego usługodawcy mającemu siedzibę w innym państwie członkowskim — Brak takiego obowiązku w odniesieniu do usługodawcy mającego siedzibę w tym samym państwie członkowskim

      Sentencja

               1)

               Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż nałożony na usługobiorcę, na mocy uregulowania jednego państwa członkowskiego, obowiązek dokonania poboru u źródła podatku od wynagrodzeń wypłaconych usługodawcom mającym siedzibę w innym państwie członkowskim, podczas gdy taki obowiązek nie istnieje w odniesieniu do wynagrodzeń wypłaconych usługodawcom mającym siedzibę w danym państwie członkowskim, stanowi ograniczenie swobodnego świadczenia usług w rozumieniu tego przepisu ze względu na to, że oznacza on dodatkowe obciążenie administracyjne i związane z nim ryzyka w dziedzinie odpowiedzialności.

               2)

               O ile ograniczenie swobodnego świadczenia usług wynikające z uregulowania krajowego takiego jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym wypływa z obowiązku dokonania poboru u źródła ze względu na to, iż oznacza dodatkowe obciążenie administracyjne i związane z nim ryzyka w dziedzinie odpowiedzialności, o tyle ograniczenie to może być uzasadnione koniecznością zapewnienia skutecznego poboru podatku i nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu, nawet biorąc pod uwagę możliwości wzajemnej pomocy przy windykacji roszczeń dotyczących podatków stwarzane przez dyrektywę Rady 76/308/EWG z dnia 15 marca 1976 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy windykacji roszczeń dotyczących niektórych opłat, ceł, podatków i innych środków, zmienioną dyrektywą Rady 2001/44/WE z dnia 15 czerwca 2001 r. Późniejsza rezygnacja z poboru u źródła będącego przedmiotem postępowania przed sądem krajowym nie przesądza ani o jego odpowiednim charakterze do osiągnięcia zamierzonego celu, ani o jego proporcjonalności, które to cechy należy oceniać jedynie w świetle zamierzonego celu.

               3)

               W celu oceny, czy obowiązek dokonania przez usługobiorcę poboru u źródła, ze względu na to, że oznacza on dodatkowe obciążenie administracyjne i związane z nim ryzyka w dziedzinie odpowiedzialności, stanowi ograniczenie swobodnego świadczenia usług zakazane przez art. 56 TFUE, nie ma znaczenia kwestia, czy usługodawca niebędący rezydentem może odliczyć podatek pobrany w Niderlandach od podatku, jaki jest on zobowiązany zapłacić w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011.


title: Sprawa T-826/16: Postanowienie wiceprezesa Sądu z dnia 16 grudnia 2016 r. – Casasnovas Bernad/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Służba publiczna — Personel kontraktowy — Rozwiązanie umowy o pracę na czas nieokreślony — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/33

         Postanowienie wiceprezesa Sądu z dnia 16 grudnia 2016 r. – Casasnovas Bernad/Komisja
   (Sprawa T-826/16)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Służba publiczna - Personel kontraktowy - Rozwiązanie umowy o pracę na czas nieokreślony - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2017/C 038/46)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Luis Javier Casasnovas Bernad (Santo Domingo, Republika Dominikany) (przedstawiciele: S. Orlandi i T. Martin, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek oparty na art. 278 i 279 TFUE mający na celu zawieszenie wykonania decyzji Komisji z dnia 27 września 2016 r. w sprawie rozwiązania umowy o pracę ze skarżącym.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-614/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-378/10 Masco Corp. i in. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 listopada 2013 r. przez Masco Corp., Hansgrohe AG, Hansgrohe Deutschland Vertriebs GmbH, Hansgrohe Handelsgesellschaft mbH, Hansgrohe, Hansgrohe BV, Hansgrohe, Hüppe GmbH, Hüppe GmbH, Hüppe Belgium i Hüppe BV

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-378/10 Masco Corp. i in. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 listopada 2013 r. przez Masco Corp., Hansgrohe AG, Hansgrohe Deutschland Vertriebs GmbH, Hansgrohe Handelsgesellschaft mbH, Hansgrohe, Hansgrohe BV, Hansgrohe, Hüppe GmbH, Hüppe GmbH, Hüppe Belgium i Hüppe BV
   (Sprawa C-614/13 P)
   2014/C 24/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Hansgrohe AG, Hansgrohe Deutschland Vertriebs GmbH, Hansgrohe Handelsgesellschaft mbH, Hansgrohe, Hansgrohe BV, Hansgrohe, Hüppe GmbH, Hüppe GmbH, Hüppe Belgium, Hüppe BV (przedstawiciele: D. Schroeder, Rechtsanwalt, S. Heinz, Rechtsanwältin, J. Temple Lang, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-378/10 w zakresie, w jakim oddalono w nim żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 decyzji Komisji z dnia 23 czerwca 2010 r. w sprawie COMP/39.092 — Instalacje sanitarne do łazienek, w zakresie, w jakim uznano w nim, że wnoszące odwołanie uczestniczyły w ciągłym porozumieniu lub w uzgodnionych praktykach „w sektorze instalacji sanitarnych do łazienek”;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 23 czerwca 2010 r. w sprawie COMP/39.092 — Instalacje sanitarne do łazienek w zakresie, w jakim uznano w niej, że wnoszące odwołanie uczestniczyły w ciągłym porozumieniu lub w uzgodnionych praktykach„w sektorze instalacji sanitarnych do łazienek”;

               —

               obciążenie Komisji kosztami obsługi prawnej oraz innymi kosztami i wydatkami poniesionymi w związku ze sprawą; oraz

               —

               podjęcie wszelkich innych środków, które Trybunał uzna za stosowne.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie zawiera dwa zarzuty.
   Według zarzutu pierwszego Sąd naruszył prawo, oczywiście przeinaczając dowody oraz błędnie stosując kryteria prawne umożliwiające uznanie, że wnoszące odwołanie uczestniczyły w jednolitym i złożonym naruszeniu w sektorze produktów ceramicznych.
   W myśl zarzutu drugiego Sąd naruszył prawo w ten sposób, że nie przedstawił wystarczającego uzasadnienia swego rozstrzygnięcia.


title: Sprawa F-126/11: Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/31

         Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-126/11)
   2012/C 174/49
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat M. Boury)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji organu powołującego nakładającej na skarżącego karę dyscyplinarną w postaci upomnienia.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego CMS 10/038 nakładającej na skarżącego karę w postaci upomnienia, jak również decyzji organu powołującego nr R/393/11 potwierdzającej pierwszą decyzję;

               —

               stwierdzenie, że kara w postaci upomnienia, nałożona na skarżącego przez organ powołujący bez przedstawienia ważnych dowodów na rzekome zarzucane skarżącemu akty mobbingu i bez prawdziwego, niezależnego, bezstronnego i sprawiedliwego dochodzenia, które umożliwiłoby wykazanie rzeczywistego stanu faktycznego i prawdziwości rzekomych aktów mobbingu, których jakoby dopuścił się skarżący względem swego kolegi, jest uznaniowa i stanowi dyskryminację ze strony organu powołującego wobec skarżącego;

               —

               stwierdzenie, że podczas całej tej sprawy skarżący doznał poważnej krzywdy i ciężkiej szkody i że w związku z tym ma prawo uzyskać naprawienie tej krzywdy i szkody; krzywda i szkoda powinny być oszacowane według kryteriów pozostających do ustalenia przez Sąd;

               —

               stwierdzenie w szczególności, że podczas całej sprawy jak i podczas powiązanych z nią spraw wcześniejszych skarżący stał się ofiarą poważnych naruszeń podstawowych praw człowieka, które to prawa zostały potwierdzone w traktatach, Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz europejskiej konwencji praw człowieka i że w związku z tym ma prawo uzyskać naprawienie tych naruszeń, według oceny Sądu.


title: Sprawa F-9/14: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2014 r. – ZZ przeciwko EBI

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/44

         Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2014 r. – ZZ przeciwko EBI
   (Sprawa F-9/14)
   2014/C 212/56
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokaci L. Isola, G. Isola)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącego 2012 w zakresie, w jakim nie przyznaje ono skarżącemu oceny „exceptional performance” (celującej) albo „very good performance” (bardzo dobrej) i nie proponuje skarżącego do awansu do grupy funkcyjnej D; w odniesieniu do części wyznaczającej cele na rok 2013, stwierdzenie nieważności wytycznych dla sporządzania sprawdzania z oceny personelu 2012; wreszcie – zasądzenie od EBI zadośćuczynienia i odszkodowania tytułem naprawienia podnoszonych przez skarżącego krzywd i szkód.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności:

                           —

                           decyzji komitetu ds. zażaleń z dnia 18 grudnia 2012 r. wraz z przekazaniem akt i wyznaczeniem kryteriów, jakich powinien on przestrzegać podczas wydawania nowej decyzji;

                           —

                           wytycznych ustanowionych przez dyrekcję „ds. zasobów ludzkich” w „nocie do personelu nr 722/S&D/D&P/2012-198” z dnia 5 grudnia 2012 r. oraz odnośnych „Wytycznych dla przeprowadzenia rocznej oceny personelu 2012” włącznie z częścią przewidującą, że ocena końcowa jest podsumowywana w określony sposób, lecz bez sprecyzowania kryteriów, których oceniający musi przestrzegać;

               —

               Subsydiarnie, stwierdzenie nieważności:

                           —

                           sprawozdania z oceny 2012 w całości, zarówno w części „ocena”, jak i w części nieprzyznającej oceny „exceptional performance” (celującej) albo „very good performance” (bardzo dobrej) i w której nie zaproponowano skarżącego do awansu do grupy funkcyjnej D, i wreszcie w części wyznaczającej cele na rok 2013;

                           —

                           wszystkich aktów powiązanych, następczych lub uprzednich, wśród których znajdują się bez wątpienia awanse, o których zdecydowano w nocie „ocena personelu 2011, wykaz pracowników awansowanych” dyrektora ds. zasobów ludzkich z maja 2012 r.

               —

               w każdej sytuacji, zobowiązanie Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI), oprócz zapłaty kosztów postępowania, do naprawienia krzywd i szkód (we wskazany sposób), a także zasądzenie odsetek oraz zobowiązanie do rewaloryzacji przyznanej kwoty oraz kosztów.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 listopada 2004 r. w sprawie C-422/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2001/18/WE — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/16

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 18 listopada 2004 r.
   w sprawie C-422/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2001/18/WE - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   (2005/C 6/28)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-422/03, której przedmiotem jest skarga o stwierdzenie uchybienia złożona dnia 3 października 2003 r. na podstawie art. 226 WE: Komisja Wspólnot Europejskich, (pełnomocnik: M. van Beek) przeciwko Królestwu Belgii (pełnomocnicy: H. G. Sevenster oraz J. van Bakel) Trybunał (czwarta izba) w składzie: J. N. Cunha Rodrigues, pełniący obowiązki prezesa czwartej izby, K. Schiemann (sprawozdawca), E. Juhász, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: R. Grass, wydał dnia 18 listopada 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując w przewidzianym terminie przepisów o charakterze ustawowym, wykonawczym i administracyjnym, niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylającej dyrektywę Rady 90/220/EWG, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2)

               Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 275 z 15.11.2003.


title: Sprawa T-22/09: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2009 r. — Katjes Fassin przeciwko OHIM (forma twarzy pandy)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/49

         Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2009 r. — Katjes Fassin przeciwko OHIM (forma twarzy pandy)
   (Sprawa T-22/09)
   (2009/C 69/107)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Katjes Fassin GmbH & Co. KG (Emmerich am Rhein, Niemcy) (przedstawiciel: T. Schmitz, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej pozwanego Urzędu z dnia 13 listopada 2008 r. w sprawie R 1299/2006-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający twarz pandy z czekolady dla towarów należących do klasy 30 (zgłoszenie nr 4 505 161)

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ zgłoszony znak towarowy ma wymagane minimum charakteru odróżniającego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 listopada 2004 r. w sprawie C-425/02 Johanna Maria Delahaye, po mężu Boor przeciwko Ministre de la Fonction publique et Réforme administrative (wniosek Cour administrative o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Ochrona praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstwa przez Państwo — Możliwość narzucenia przez Państwo przepisów prawa publicznego — Zmniejszenie kwoty wynagrodzenia)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/9

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 11 listopada 2004 r.
   w sprawie C-425/02 Johanna Maria Delahaye, po mężu Boor przeciwko Ministre de la Fonction publique et Réforme administrative (1) (wniosek Cour administrative o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Ochrona praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstwa przez Państwo - Możliwość narzucenia przez Państwo przepisów prawa publicznego - Zmniejszenie kwoty wynagrodzenia)
   (2005/C 6/15)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C- 425/02, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Cour administrative (Luksemburg), postanowieniem z dnia 21 listopada 2002 r., który wpłynął do sekretariatu Trybunału w dniu 25 listopada 2002 r., w postępowaniu Johanna Maria Delahaye, po mężu Boor przeciwko Ministre de la Fonction publique et Réforme administrative, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann i N. Colneric, sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, wydał wyrok zawierający następujące rozstrzygniecie:
   Dyrektywa Rady 77/187/EWG z dnia 14 lutego 1977 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części zakładów powinna być interpretowana w ten sposób, że w przypadku przejęcia przez Państwo przedsiębiorstwa osoby prawnej prawa prywatnego, nie stoi ona zasadniczo na przeszkodzie, temu, aby Państwo to, jako nowy pracodawca, dokonało zmniejszenia kwoty wynagrodzenia przedmiotowych pracowników w celu dostosowania się do obowiązujących przepisów krajowych dotyczących urzędników państwowych. Jednakże, uprawnione władze powołane do stosowania i dokonywania wykładni wspomnianych przepisów są zobowiązane czynić to, w granicach wszelkich możliwości, w świetle celu wspomnianej dyrektywy uwzględniając w szczególności staż pracy pracownika, o ile przepisy krajowe regulujące sytuację urzędników państwowych biorą pod uwagę staż pracy urzędnika państwowego przy obliczaniu jego wynagrodzenia. W przypadku, gdy takie obliczenie prowadzi do istotnego zmniejszenia wynagrodzenia zainteresowanego, takie zmniejszenie stanowi poważną zmianę warunków pracy na niekorzyść pracowników, których dotyczy przejęcie, tak, że pracodawcę uważa się, w takim przypadku, za odpowiedzialnego za rozwiązanie wspomnianych umów zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy 77/187.

      (1)  Dz.U. C 19 z 25.1.2003.


title: Sprawa T-148/11: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2011 r. — Mangou przeciwko Radzie

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/25

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2011 r. — Mangou przeciwko Radzie
   (Sprawa T-148/11)
   2011/C 130/52
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Philippe Mangou (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciele: adwokaci G. Collard i L. Aliot)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że w odniesieniu do strony skarżącej, Philippe’a MANGOU, rozporządzenie Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. oraz decyzja Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2001 r., opublikowane w dniu 15 stycznia 2011 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, nie mają podstaw faktycznych.

               —

               w konsekwencji,

                           —

                           stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. i decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2001 r.,

                           —

                           subsydiarnie, nakazanie, by nazwisko Philippe’a MANGOU zostało usunięte z wykazów załączonych do ww. rozporządzenia i ww. decyzji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez stronę skarżącą są co do zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-137/11 Guiai Bi Poin przeciwko Radzie lub do nich podobne


title: Sprawa C-6/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 27 kwietnia 2016 r. w sprawie T-154/14, ANKO/Komisja Europejska, wniesione w dniu 5 stycznia 2017 r. przez ANKO A.E. Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/20

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 27 kwietnia 2016 r. w sprawie T-154/14, ANKO/Komisja Europejska, wniesione w dniu 5 stycznia 2017 r. przez ANKO A.E. Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias
   (Sprawa C-6/17 P)
   (2017/C 063/28)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: ANKO A.E. Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (przedstawiciel: adwokat Stavroula Paliou)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie T-154/14 i przekazanie sprawy Sądowi, aby orzekł ponownie co do istoty sporu;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie utrzymuje, że wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie T-154/14 zawiera oceny prawne, które naruszają przepisy prawa Unii i są przedmiotem odwołania.
   Zdaniem wnoszącej odwołanie zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony:

               —

                  po pierwsze, jeśli chodzi o mające zastosowanie przepisy prawa materialnego, z powodów związanych z naruszeniem prawa i uchybieniami proceduralnymi, które wpływają na jego uzasadnienie;

               —

                  po drugie, z powodów opartych na naruszeniu prawa w związku z przepisami, które regulują w odniesieniu do skargi – przedmiot i ciężar dowodu, zaś w odniesieniu do skargi wzajemnej – rozdział ciężaru dowodu.

         W tym kontekście zarzuty przytoczone na poparcie odwołania są następujące:

               I.

               W odniesieniu do naruszenia prawa i uchybień proceduralnych:

                           1)

                           pierwszy zarzut odwołania: całkowity brak uzasadnienia;

                           2)

                           drugi zarzut odwołania: naruszenie prawa i sprzeczne uzasadnienie.

               II.

               W odniesieniu do naruszenia prawa i przepisów, które regulują przedmiot i ciężar dowodu:

                           3)

                           trzeci zarzut odwołania: naruszenie prawa w związku z przedmiotem i ciężarem dowodu w odniesieniu do skargi;

                           4)

                           czwarty zarzut odwołania: naruszenie prawa w związku z rozdziałem ciężaru dowodu w odniesieniu do skargi wzajemnej Komisji.


title: Sprawa T-95/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  17 maja 2006 r.  — Lavagnoli przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Sprawozdanie z oceny — Prawidłowość postępowania w sprawie oceny — Wykonywanie funkcji przedstawiciela pracowników i związków zawodowych — obowiązek uzasadnienia — Skarga o stwierdzenie nieważności postępowania i uchylenie decyzji)

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/25

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 maja 2006 r. — Lavagnoli przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-95/04) (1)

   (Urzędnicy - Sprawozdanie z oceny - Prawidłowość postępowania w sprawie oceny - Wykonywanie funkcji przedstawiciela pracowników i związków zawodowych - obowiązek uzasadnienia - Skarga o stwierdzenie nieważności postępowania i uchylenie decyzji)
   (2006/C 165/47)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Luciano Lavagnoli (Berchem, Luksemburg) [Przedstawiciele: G. Bounéou i F. Frabetti, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności postępowania w sprawie oceny za okres od dnia 1 lipca 1999 r. do dnia 30 czerwca 2001 r. w zakresie dotyczącym skarżącego i uchylenia decyzji przyjmującej ostateczne sprawozdanie z oceny skarżącego za ten okres.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004


title: Sprawa C-199/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 27 kwietnia 2012 r. — Minister voor Immigratie en Asiel, inny uczestnik postępowania: X

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 27 kwietnia 2012 r. — Minister voor Immigratie en Asiel, inny uczestnik postępowania: X
   (Sprawa C-199/12)
   2012/C 217/14
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Minister voor Immigratie en Asiel

      Inny uczestnik postępowania: X.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy cudzoziemcy z orientacją homoseksualną tworzą szczególną grupę społeczną w rozumieniu dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony (Dz.U. 2004 L 304, s. 12, zwanej dalej „dyrektywą”)?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1: jakie czynności homoseksualne podlegają pod stosowanie dyrektywy oraz czy to może, gdy w związku z tymi czynnościami ma miejsce prześladowanie i są spełnione pozostałe przesłanki, prowadzić do przyznania statusu uchodźcy? To pytanie składa się z następujących pytań częściowych:

                           a)

                           Czy od homoseksualnych cudzoziemców można się spodziewać, że będą w swojej ojczyźnie trzymali w tajemnicy przed każdym swoją orientację seksualną w celu uniknięcia prześladowania?

                           b)

                           W przypadku odpowiedzi negatywnej na poprzednie pytanie częściowe: czy od homoseksualnego cudzoziemca można się spodziewać, że przy uzewnętrznianiu swojej orientacji seksualnej w swojej ojczyźnie zachowa powściągliwość w celu uniknięcia prześladowania, a jeśli tak to w jakiej mierze? Czy można o tyle od osób homoseksualnych spodziewać się więcej powściągliwości niż od osób heteroseksualnych?

                           c)

                           Jeżeli w tym kontekście można dokonać rozróżnienia między zachowaniami dotyczącymi istoty orientacji seksualnej i takim, u których taki przypadek nie występuje: co należy rozumieć poprzez istotę orientacji seksualnej i jak można tę istotę określić?

               3)

               Czy okoliczność faktyczna, że czynności homoseksualne na podstawie Offences against the Person Act 1861 r. podlegają karze w Sierra Leone i są zagrożone karą pozbawienia wolności stanowi akt prześladowania w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. a) w związku z ust. 2 lit. c) dyrektywy? W razie zaprzeczenia: przy spełnieniu jakich okoliczności zachodzi taki przypadek?


title: Sprawa C-65/07: Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 20 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/23

         Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 20 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-65/07) (1)

   (2008/C 79/42)

      Język postępowania: angielski

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.


title: Sprawa T-157/08: Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2008 r. — Paroc przeciwko OHIM — (INSULATE FOR LIFE)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/40

         Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2008 r. — Paroc przeciwko OHIM — (INSULATE FOR LIFE)
   (Sprawa T-157/08)
   (2008/C 171/76)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Paroc Oy/AB (Vantaa, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat J. Palm)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie R 0054/2008-2; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „INSULATE FOR LIFE” zgłoszony dla towarów i usług z klas 6, 17, 19 i 37 — zgłoszenie nr 593 2827

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia w stosunku do wszystkich towarów i usług

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ omawiany znak towarowy uzyskał wymagane do rejestracji minimum charakteru odróżniającego.