title: Sprawa C-303/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 maja 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbitragehof — Belgia) — Advocaten voor de Wereld VZW przeciwko Leden van de Ministerraad (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Artykuł 6 ust. 2, art. 34 ust. 2 lit. b) UE — Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW — Europejski nakaz aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi — Zbliżenie ustawodawstw krajowych — Zniesienie weryfikacji pod kątem podwójnej odpowiedzialności karnej — Ważność)

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 maja 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbitragehof — Belgia) — Advocaten voor de Wereld VZW przeciwko Leden van de Ministerraad
   (Sprawa C-303/05) (1)

   (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Artykuł 6 ust. 2, art. 34 ust. 2 lit. b) UE - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Europejski nakaz aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi - Zbliżenie ustawodawstw krajowych - Zniesienie weryfikacji pod kątem podwójnej odpowiedzialności karnej - Ważność)
   (2007/C 140/05)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Arbitragehof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Advocaten voor de Wereld VZW

      Strona pozwana: Leden van de Ministerraad.
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Arbitragehof — Wykładnia decyzji ramowej Rady Unii Europejskiej 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między Państwami Członkowskimi (Dz.U. L 190 str.1) — Zgodność z art. 34 ust. 2 lit. b) UE — Zniesienie wymogu weryfikacji pod kątem podwójnej odpowiedzialności karnej w przypadku czynów wymienionych w art. 2 ust. 2 decyzji — Zgodność z art. 6 ust. 2 UE
   Sentencja
   Analiza przedstawionych pytań nie wykazała istnienia jakiejkolwiek okoliczności mogącej wpłynąć na ważność decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi

      (1)  Dz.U. C 271 z 29.10.2005


title: Sprawa C-111/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Ministero per i beni e le attività culturali i in. przeciwko Ordine degli Ingegneri di Verona e Provincia i in. (Dyrektywa 85/384/EWG — Wzajemne uznawanie dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie architektury — Artykuł 10 i art. 11 lit. g) — Ustawodawstwo krajowe uznające ekwiwalentność dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji architekta i inżyniera budownictwa, lecz zastrzegające dla architektów prace dotyczące nieruchomości uznanych za należące do dziedzictwa artystycznego — Zasada równego traktowania — Sytuacja czysto wewnętrzna z punktu widzenia państwa członkowskiego)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/21

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Ministero per i beni e le attività culturali i in. przeciwko Ordine degli Ingegneri di Verona e Provincia i in.
   (Sprawa C-111/12) (1)

   (Dyrektywa 85/384/EWG - Wzajemne uznawanie dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie architektury - Artykuł 10 i art. 11 lit. g) - Ustawodawstwo krajowe uznające ekwiwalentność dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji architekta i inżyniera budownictwa, lecz zastrzegające dla architektów prace dotyczące nieruchomości uznanych za należące do dziedzictwa artystycznego - Zasada równego traktowania - Sytuacja czysto wewnętrzna z punktu widzenia państwa członkowskiego)
   2013/C 114/30
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ministero per i beni e le attività culturali, Ordine degli Ingegneri della Provincia di Venezia, Ordine degli Ingegneri della Provincia di Padova, Ordine degli Ingegneri della Provincia di Treviso, Ordine degli Ingegneri della Provincia di Vicenza, Ordine degli Ingegneri di Verona e Provincia, Ordine degli Ingegneri della Provincia di Rovigo, Ordine degli Ingegneri della Provincia di Belluno

      Strona pozwana: Ordine degli Ingegneri di Verona e Provincia, Consiglio Nazionale degli Ingegneri, Consiglio Nazionale degli Architetti, Pianificatori, Paesaggisti e Conservatori, Ordine degli Architetti Pianificatori Paesaggisti e Conservatori della Provincia di Verona, Alessandro Mosconi, Comune di S. Martino Buon Albergo (VR), Istituzione di Ricovero e di Educazione di Venezia (IRE), Ordine degli Architetti della Provincia di Venezia

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Consiglio di Stato — Wykładnia art. 10 i 11 dyrektywy 85/384/EWG Rady z dnia 10 czerwca 1985 r. w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dowodów posiadania kwalifikacji w dziedzinie architektury, łącznie ze środkami ułatwiającymi skuteczne korzystanie z prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług (Dz.U. L 223, s. 15) — Wzajemne uznawanie dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie architektury — Krajowe przepisy zastrzegające na rzecz architektów wykonywanie prac na nieruchomościach klasyfikowanych jako należące do dziedzictwa artystycznego — Weryfikacja w konkretnym przypadku uprawnień posiadaczy dyplomów architekta i inżyniera uzyskanych w innych państwach członkowskich do wykonywania takich prac

      Sentencja

   Artykuły 10 i 11 dyrektywy Rady 85/384/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. w sprawie wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dowodów posiadania kwalifikacji w dziedzinie architektury, łącznie ze środkami ułatwiającymi skuteczne korzystanie z prawa przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym osoby dysponujące dokumentem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji, wydanym przez inne państwo członkowskie aniżeli przyjmujące państwo członkowskie, dającym im dostęp do wykonywania działalności w dziedzinie architektury i wskazanym wyraźnie w tym art. 11, mogą wykonywać w przyjmującym państwie członkowskim działalność dotyczącą nieruchomości mających wartość artystyczną, jedynie jeżeli wykażą, w danym wypadku, w ramach szczegółowej weryfikacji kwalifikacji zawodowych, że posiadają szczególne kwalifikacje w dziedzinie dóbr kultury.

      (1)  Dz.U. C 151 z 26.5.2012


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia  8 listopada 2005 r.  w sprawie C-293/02 Jersey Produce Marketing Organisation Ltd przeciwko Komisja Wspólnot Europejskich (Przepisy dotyczące wywozu ziemniaków z Jersey do Zjednoczonego Królestwa — Akt przystąpienia z 1972 r. — Protokół nr 3 w sprawie Wysp Normandzkich i Wyspy Man — Rozporządzenie nr 706/73 — Artykuły 23 WE, 25 WE i 29 WE — Opłaty o skutku równoważnym do ceł — Środki o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych)

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 8 listopada 2005 r.
   w sprawie C-293/02 Jersey Produce Marketing Organisation Ltd przeciwko Komisja Wspólnot Europejskich (1)

   (Przepisy dotyczące wywozu ziemniaków z Jersey do Zjednoczonego Królestwa - Akt przystąpienia z 1972 r. - Protokół nr 3 w sprawie Wysp Normandzkich i Wyspy Man - Rozporządzenie nr 706/73 - Artykuły 23 WE, 25 WE i 29 WE - Opłaty o skutku równoważnym do ceł - Środki o skutku równoważnym do ograniczeń ilościowych)
   (2006/C 10/01)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-293/02, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Royal Court of Jersey (Wyspy Normandzkie) postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2002 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 13 sierpnia 2002 r., w postępowaniu Jersey Produce Marketing Organisation Ltd przeciwko States of Jersey i Jersey Potato Export Marketing Board, przy udziale: Top Produce Ltd i Fairview Farm Ltd, Trybunał (wielka izba), w składzie:V. Skouris, Prezes, C. W. A. Timmermans, A. Rosas, J. Malenovský, prezesi izb, J.-P. Puissochet, R. Schintgen, N. Colneric (sprawozdawca), S. von Bahr, G. Arestis, A. Borg Barthet, M. Ilešič, J. Klučka i U. Lõhmus, sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 8 listopada 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Wykładni przepisów art. 29 WE w związku z art. 1 protokołu nr 3 w sprawie Wysp Normandzkich i Wyspy Man załączonego do Aktu dotyczącego warunków przystąpienia Królestwa Danii, Irlandii oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej i dostosowań w Traktatach należy dokonywać w ten sposób, że stoją z nimi w sprzeczności przepisy takie jak będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym, które:

                           —

                           po pierwsze, pod rygorem sankcji zakazują producentom z Jersey oferowania w celu wywozu lub wywożenia ich ziemniaków na rynek Zjednoczonego Królestwa, jeśli nie są oni zarejestrowani w podmiocie takim jak PEMB i jeśli nie zawarli z nim umowy mającej w szczególności określić powierzchnie, które mogą zostać obsadzone w celu wywozu uzyskanych z nich zbiorów, a także tożsamość zatwierdzonych nabywców tych zbiorów, oraz,

                           —

                           po drugie, także pod rygorem sankcji, zakazuje wszystkim podmiotom wprowadzającym do obrotu dokonywania wywozu, jeśli nie zawarły one z tym samym podmiotem umowy o zarządzanie mającej w szczególności określić tożsamość zbywających, u których są one uprawnione się zaopatrywać.

               2)

               Wykładni przepisów art. 23 WE w związku z 25 WE oraz art. 1 protokołu nr 3 należy dokonywać w ten sposób, że stoją z nimi w sprzeczności przepisy takie jak będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym, które przyznają podmiotowi takiemu jak PEMB uprawnienie do nakładania na producentów ziemniaków na Jersey obowiązku zapłaty składki, której wysokość jest ustalana w zależności od wyprodukowanej przez zainteresowanych ilości ziemniaków, wywiezionej do Zjednoczonego Królestwa.

               1)

               W sprzeczności z prawem wspólnotowym stoi pobrana na tych samych warunkach składka, której wysokość jest jednak ustalana przez taki podmiot w zależności od powierzchni rolnej przeznaczonej przez zainteresowanych na uprawę ziemniaków w stopniu, w jakim otrzymane z tego tytułu dochody służą finansowaniu prowadzonych przez ten podmiot, z naruszeniem art. 29 WE, działań.

      (1)  Dz.U. C 247 z 12.10.2002


title: Sprawa T-101/12: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2012 r. — Cham przeciwko Radzie

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/31

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2012 r. — Cham przeciwko Radzie
   (Sprawa T-101/12)
   2012/C 151/53
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Cham Holding Co. SA (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: E. Ruchat, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               w konsekwencji — stwierdzenie nieważności decyzji 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. oraz rozporządzenia (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. i aktów wykonawczych do nich w zakresie, w jakim dotyczą skarżącego,

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które co do zasady są identyczne z zarzutami przytoczonymi w sprawach T-432/11 Makhlouf przeciwko Radzie (1) oraz T-433/11 Makhlouf przeciwko Radzie (2) lub do nich podobne

      (1)  Dz.U. C 290 z 2011 r., s. 13.

      (2)  Dz.U. C 290 z 2011 r., s. 14.


title: Sprawa C-276/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 5 czerwca 2014 r. – Gmina Wrocław przeciwko Ministrowi Finansów

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 5 czerwca 2014 r. – Gmina Wrocław przeciwko Ministrowi Finansów
   (Sprawa C-276/14)
   2014/C 303/20
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gmina Wrocław

      Strona pozwana: Minister Finansów

      Pytanie prejudycjalne

   Czy w świetle art. 4 ust. 2 w związku z art. 5 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej jednostka organizacyjna gminy (lokalnego organu władzy w Polsce) może być uznana za podatnika VAT w sytuacji, gdy wykonuje czynności w charakterze innym niż organ władzy publicznej w rozumieniu art. 13 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), pomimo, że nie spełnia warunku samodzielności (niezależności) przewidzianego w art. 9 ust. 1 tej dyrektywy?

      (1)  Dz.U. L 347 s.1.


title: Sprawa T-45/14: Wyrok Sądu z dnia 18 września 2015 r. – HTTS i Bateni/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu — Zamrożenie środków finansowych — Kryterium związane z dostawą istotnych usług na rzecz IRISL lub podmiotów stanowiących jej własność, z nią związanych lub działających na jej rachunek — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie — Prawo własności — Swoboda przedsiębiorczości — Prawo do poszanowania życia rodzinnego — Proporcjonalność)

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/36

         Wyrok Sądu z dnia 18 września 2015 r. – HTTS i Bateni/Rada
   (Sprawa T-45/14) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu - Zamrożenie środków finansowych - Kryterium związane z dostawą istotnych usług na rzecz IRISL lub podmiotów stanowiących jej własność, z nią związanych lub działających na jej rachunek - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo własności - Swoboda przedsiębiorczości - Prawo do poszanowania życia rodzinnego - Proporcjonalność))
   (2015/C 363/44)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH (Hamburg, Niemcy) i Naser Bateni (Hamburg) (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. Schlingmann i F. Lautenschlager, następnie adwokat M. Schlingmann)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i J.-P. Hix, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2013/661/WPZiB z dnia 15 listopada 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 306, s. 18) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1154/2013 z dnia 15 listopada 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 306, s. 3) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżących.

      Sentencja

               1)

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji Rady 2013/661/WPZiB z dnia 15 listopada 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim decyzja ta wpisuje nazwę HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH i nazwisko N. Bateniego do wykazu zawartego w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB.

               2)

               Stwierdzona zostaje nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1154/2013 z dnia 15 listopada 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu w zakresie, w jakim rozporządzenie to wpisuje nazwę HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH i nazwisko N. Bateniego do wykazu zawartego w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie nr 961/2010.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez HTTS Hanseatic Trade Trust & Shipping GmbH i N. Bateniego.

      (1)  Dz.U. C 71 z 8.3.2014.


title: Sprawa T-421/07 RENV: Wyrok Sądu z dnia 18 września 2015 r. – Deutsche Post/Komisja (Pomoc państwa — Doręczanie przesyłek — Środki przyjęte przez władze niemieckie na rzecz Deutsche Post AG — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE — Interes prawny — Wznowienie zakończonego postępowania — Skutki wyroku stwierdzającego nieważność)

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/19

         Wyrok Sądu z dnia 18 września 2015 r. – Deutsche Post/Komisja
   (Sprawa T-421/07 RENV) (1)

   ((Pomoc państwa - Doręczanie przesyłek - Środki przyjęte przez władze niemieckie na rzecz Deutsche Post AG - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE - Interes prawny - Wznowienie zakończonego postępowania - Skutki wyroku stwierdzającego nieważność))
   (2015/C 371/21)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Post AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Sedemund i T. Lübbig)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Martenczuk, T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: UPS Europe NV/SA (Bruksela, Belgia); UPS Deutschland Inc. & Co. OHG (Neuss, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Ottervanger)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 12 września 2007 r. o wszczęciu przewidzianego w art. 88 ust. 2 [WE] postępowania dotyczącego pomocy państwa przyznanej przez Republikę Federalną Niemiec na rzecz Deutsche Post AG [pomoc państwa C 36/07 (ex NN 25/07)].

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 12 września 2007 r. o wszczęciu przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE postępowania dotyczącego pomocy państwa przyznanej przez Republikę Federalną Niemiec na rzecz Deutsche Post AG [pomoc państwa C 36/07 (ex NN 25/07)] w zakresie, w jakim w drodze tej decyzji wszczęto formalne postępowanie wyjaśniające w przedmiocie omówionych w niej środków publicznych, z wyjątkiem gwarancji państwowych przyznanych na rzecz Deutsche Bundespost Postdienst oraz Deutsche Post.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Deutsche Post w związku ze skargą o stwierdzenie nieważności, w tym koszty postępowania odwoławczego przed Trybunałem.

               3)

               UPS Europe NV/SA i UPS Deutschland Inc. & Co. OHG pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008.


title: Sprawa T-632/11: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2011 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/19

         Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2011 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji
   (Sprawa T-632/11)
   2012/C 39/37
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: I. Chalkias i S. Papaϊoannou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności, w całości lub w części, decyzji wykonawczej Komisji z dnia 14 października 2011 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [notyfikowanej jako dokument nr C(2011) 7105 i opublikowanej w Dzienniku Urzędowym L 270 z 15.10.11, s. 33], tudzież zmianę wspomnianej decyzji zgodnie z poniższymi zarzutami;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W drodze skargi Republika Grecka żąda stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji z dnia 14 października 2011 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [notyfikowanej jako dokument nr C(2011) 7105 i opublikowanej w Dzienniku Urzędowym L 270 z 15.10.11, s. 33], w części dotyczącej korekt finansowych zastosowanych wobec Republiki Greckiej w sektorze systemu jednolitej płatności i sektorze systemów restrukturyzacji i przekształcenia winnic, destylacji i pomocy odnoszącej się do określonych zastosowań moszczu.
   Co się tyczy korekty w sektorze systemu jednolitej płatności skarżąca podkreśla w pierwszej kolejności, iż zastosowanie korekt finansowych we wspomnianym sektorze jest niezgodne z prawem, ponieważ: a) zastosowanie korekt finansowych w pierwszym roku funkcjonowania Wspólnej Polityki Rolnej (WPR) narusza ogólną zasadę słuszności i współpracy; b) nie ma ważnej podstawy prawnej do zastosowania dawnych wytycznych zawartych w dokumencie VI/5530/1997 do nowej WPR i do systemu płatności jednolitej, tudzież zastosowanie dawnych wytycznych do nowej WPR stanowi poważne naruszenie zasady proporcjonalności.
   W drugiej kolejności, skarżąca podkreśla, że konkluzja Komisji, zgodnie z którą kryteria podziału rezerwy krajowej nie były zgodne z przepisami zawartymi w art. 42 rozporządzenia nr 1782/2003 (1) i w art. 21 rozporządzenia nr 795/2004 (2) opiera się na błędnej interpretacji tychże przepisów i na błędnej ocenie okoliczności faktycznych.
   W trzeciej kolejności, skarżąca utrzymuje w odniesieniu do zastosowanej korekty finansowej w wysokości 10 %, iż ustalone przez Komisję w zakresie krajowych kryteriów podziału rezerwy krajowej, niewłączenie powierzchni paszowych w ramach wyliczenia powierzchni/kwot referencyjnych i wyliczenia średniego regionalnego pułapu nie stanowią naruszeń rozporządzenia nr 1290/2005 (3) i zatem Komisja naruszyła prawo stosując korekty finansowe w oparciu o to rozporządzenie. W każdym razie skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zinterpretowała i zastosowała art. 31 rozporządzenia nr 1290/2005 oraz wytyczne zawarte w dokumencie VI/5530/1997, ponieważ a) niedociągnięcia podniesione przez Komisję w zakresie kryteriów podziału rezerwy krajowej, nawet gdyby zostały udowodnione, nie doprowadziły do wypłaty kwot na rzecz osób nieuprawnionych i nie wywołały niebezpieczeństwa poniesienia szkody przez EFRG; b) podniesione niedociągnięcia nie dotyczą braku przeprowadzenia kluczowych kontroli i w konsekwencji nie uzasadniają zastosowania korekty finansowej w wysokości 10 %.
   Co się tyczy korekty w sektorze wina, skarżąca uważa, iż Komisja dokonała błędnej oceny okoliczności faktycznych w odniesieniu do następujących kwestii: rejestry winnic, obowiązkowa destylacja produktów ubocznych oraz restrukturyzacja i przekształcenie winnic, które ewidentnie nie uzasadniają korekty w wysokości 10 % na podstawie wytycznych dotyczących korekt finansowych w ramach procedury wypłaty a także że wspomniana korekta jest oczywiście nieproporcjonalna do braków stwierdzonych w ramach kontroli.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 795/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady w celu wdrożenia systemu jednolitych płatności określonego w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników.

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej.


title: Sprawa C-300/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif (Luksemburg) w dniu 19 czerwca 2015 r. – Charles Kohll, Sylvie Kohll-Schlesser/Directeur de l'administration des contributions directes

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif (Luksemburg) w dniu 19 czerwca 2015 r. – Charles Kohll, Sylvie Kohll-Schlesser/Directeur de l'administration des contributions directes
   (Sprawa C-300/15)
   (2015/C 294/43)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal administratif

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Charles Kohll, Sylvie Kohll-Schlesser

      Strona pozwana: Directeur de l'administration des contributions directes

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zasada swobodnego przepływu pracowników, zawarta w szczególności w art. 45 TFUE, sprzeciwia się przepisom art. 139ter ust. 1 znowelizowanej ustawy z dnia 4 grudnia 1967 r. o podatku dochodowym, w zakresie, w jakim zastrzegają one dla osób posiadających zaświadczenie o potrąceniu podatku korzyść płynącą z ulgi podatkowej określonej w tych przepisach?


title: Sprawa F-17/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (sąd w składzie jednego sędziego) z dnia 29 kwietnia 2015 r. – Ibánez Martínez /Parlament (Służba publiczna — Urzędnicy — Przyznanie punktów za osiągnięcia — Opinia komitetu do spraw sprawozdań — Szeroki zakres uznania administracji — Równość traktowania)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/49

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (sąd w składzie jednego sędziego) z dnia 29 kwietnia 2015 r. – Ibánez Martínez /Parlament
   (Sprawa F-17/14) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Przyznanie punktów za osiągnięcia - Opinia komitetu do spraw sprawozdań - Szeroki zakres uznania administracji - Równość traktowania))
   (2015/C 198/67)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Carlos Ibánez Martínez (Leeuw-Saint-Pierre, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: V. Montebello-Demogeot i N. Chemaï, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o nieprzyznaniu skarżącemu trzech punktów za osiągnięcia w postepowaniu w sprawie oceny (2012).

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               C. Ibáñez Martínez pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski.

      (1)  Dz.U. C 184 z 16.6.2014, s. 41.


title: Sprawa C-97/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Madrid- Hiszpania) — Navicon SA przeciwko Administración del Estado (Szósta dyrektywa VAT — Zwolnienia — Artykuł 15 pkt 5 — Pojęcie czarteru statków morskich — Zgodność ustawy krajowej dopuszczającej wyłącznie zwolnienie czarteru całkowitego)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/12

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Madrid- Hiszpania) — Navicon SA przeciwko Administración del Estado
   (Sprawa C-97/06) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Zwolnienia - Artykuł 15 pkt 5 - Pojęcie „czarteru statków morskich’ - Zgodność ustawy krajowej dopuszczającej wyłącznie zwolnienie czarteru całkowitego)
   (2007/C 315/19)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Superior de Justicia de Madrid
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Navicon SA

      Strona pozwana: Administración del Estado
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Superior de Justicia de Madrid — Wykładnia art. 15 pkt 5 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Zwolnienie czarteru statków morskich — Uwzględnienie lub nie czarteru częściowego — Zgodność z dyrektywą ustawy krajowej dopuszczającej wyłącznie zwolnienie czarteru całkowitego
   Sentencja

               1)

               Artykuł 15 pkt 5 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 92/111/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r. należy interpretować w taki sposób, że dotyczy on zarówno czarteru całkowitego, jak i czarteru częściowego statków używanych do żeglugi na pełnym morzu. Przepis ten sprzeciwia się zatem przepisom krajowym, takim jak te będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, które przyznają zwolnienie od podatku od wartości dodanej jedynie w przypadku czarteru całkowitego rzeczonych statków.

               2)

               Do sądu odsyłającego należy ustalenie, czy umowa będąca przedmiotem toczącego się przed nim postępowania spełnia przesłanki umowy czarteru w rozumieniu art. 15 pkt 5 szóstej dyrektywy 77/388/EWG, zmienionej dyrektywą 92/111/EWG.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006.


title: Sprawa C-169/13: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/19

         Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-169/13)
   2013/C 171/39
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: N. Yerrell i J. Hottiaux, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2002/15/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. w sprawie organizacji czasu pracy osób wykonujących czynności w trasie w zakresie transportu drogowego (1) w odniesieniu do kierowców pracujących na własny rachunek, a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o takich przepisach, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 ust. 1 oraz art. 3 do 7 i 11 tejże dyrektywy;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Dyrektywa 2002/15/WE jest stosowana do kierowców pracujących na własny rachunek od dnia 23 marca 2009 r.

      (1)  Dz. U. L 80, s. 35; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 05 Tom 04 P. 224 — 228


title: Sprawa T-128/05: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2005 r. przez Société des Plantations de Mbanga „SPM” przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/23

         Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2005 r. przez Société des Plantations de Mbanga „SPM” przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-128/05)
   (2005/C 171/39)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 18 marca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Société des Plantations de Mbanga „SPM” z siedzibą w Douala (Kamerun), reprezentowanej przez adwokata Pierre'a Solera-Couteaux, przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               1.

               zobowiązanie Komisji i Rady solidarnie do naprawienia szkody poniesionej przez stronę skarżącą w wysokości 15 163 825 euro wraz z odsetkami i kosztami zastępstwa procesowego

               2.

               obciążenie Komisji i Rady kosztami postępowania w całości

         Zarzuty i główne argumenty:
   Strona skarżąca prowadzi na terenie Republiki Kamerunu oraz w innych krajach działalność polegającą na uprawie, przetwórstwie i wprowadzaniu do obrotu bananów przeznaczonych na eksport. Aby móc wprowadzić te banany do obrotu na terenie Wspólnoty skarżąca obowiązana jest uzyskać od importerów pozwolenie na przywóz z uwagi na to, że sama nie posiada statusu importera w rozumieniu uregulowań wspólnotowych, ani też nie jest członkiem europejskiej lub wielonarodowej grupy.
   Strona skarżąca twierdzi, że poprzez zawyżone i nieproporcjonalne fakturowanie pozwoleń na przywóz importerzy dopuszczają się przynoszących im korzyść nadużyć przepisów wspólnotowych dotyczących wspólnotowego systemu importu bananów, doprowadzając do objęcia obowiązkiem zapłaty cła przywozowego bananów pochodzących z Państw AKP, do których w normalnych warunkach stosowana jest zerowa stawka celna.
   Zdaniem strony skarżącej, zachowanie Komisji i Rady powoduje ich odpowiedzialność pozaumowną ze względu na to, że nie wzięły pod uwagę wyraźnie odznaczającej się kategorii przedsiębiorców działających w sektorze bananów, a mianowicie kategorii „niezależnych” producentów AKP (jako że są to producenci niesklasyfikowani jako podmioty gospodarcze, ani też nie uczestniczą oni w dużych grupach europejskich czy międzynarodowych) oraz nie przedsięwzięły stosownych kroków, by naprawić wynikłe z tego zaniedbania skutki, mimo że Komisja miała obowiązek zapobiegania zakłóceniom normalnych stosunków handlowych pomiędzy osobami zajmującymi różne miejsca w łańcuchu obrotu.
   Strona skarżąca wskazuje ponadto na oczywiste przekroczenie przez Radę i Komisję granic swobodnego uznania podając pięć zarzutów:

               —

               zarzut ustanowienia uregulowań, które sprzyjają praktykom antykonkurencyjnym;

               —

               zarzut braku środków mających za zadanie złagodzić antykonkurencyjne skutki tych praktyk;

               —

               zarzut naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz zasady pewności prawa;

               —

               zarzut naruszenia zasady niedyskryminacji;

               —

               zarzut naruszenia zasady swobody wykonywania działalności zawodowej.

         Strona skarżąca wskazuje ponadto na naruszenie przez importerów art. 81 WE oraz art. 82 WE.


title: Sprawa T-114/06 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 lipca 2006 r. — Globe przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne — Wspólnotowa procedura przetargowa — Postępowanie w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych — Fumus boni juris — Pilny charakter)

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/8

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 lipca 2006 r. — Globe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-114/06 R)
   (Zamówienia publiczne - Wspólnotowa procedura przetargowa - Postępowanie w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych - Fumus boni juris - Pilny charakter)
   (2006/C 237/15)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Globe SA (Zandhoven, Belgia) (przedstawiciel: A. Abate, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Wilderspin i G. Boudot, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Zawieszenie wykonania decyzji Komisji, w której odrzuciła ona ofertę skarżącej w ramach procedury przetargowej na dostawy przeznaczone do niektórych państw Azji Centralnej (EuropeAid/122078/C/S/Multi).
   Sentencja

               1)

               Zawiesza się wykonanie decyzji Komisji w sprawie udzielenia zamówienia IGN France international w ramach procedury przetargowej na dostawy przeznaczone do niektórych państw Azji Centralnej (EuropeAid/122078/C/S/Multi) oraz umowy zawartej przez Komisję z IGN France international, do czasu rozpoznania przez Sąd sprawy w postępowaniu głównym.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-74/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatki — Artykuły 9 i 11 — Przepisy krajowe dopuszczające włączenie osób niebędących podatnikami do grupy osób mogących zostać uznanych za jednego podatnika do celów podatku VAT i ograniczające możliwość utworzenia tego rodzaju grupy do przedsiębiorstw sektora finansowego i ubezpieczeniowego)

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-74/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatki - Artykuły 9 i 11 - Przepisy krajowe dopuszczające włączenie osób niebędących podatnikami do grupy osób mogących zostać uznanych za jednego podatnika do celów podatku VAT i ograniczające możliwość utworzenia tego rodzaju grupy do przedsiębiorstw sektora finansowego i ubezpieczeniowego)
   2013/C 171/05
   Język postępowania: fiński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Koskinen i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Fińska (przedstawiciele: H. Leppo, J. Heliskoski oraz S. Hartikainen, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek i T. Müller, pełnomocnicy), Królestwo Danii (przedstawiciel: C. Vang, pełnomocnik), Irlandia (przedstawiciele: D. O'Hagan, pełnomocnik, wspierany przez G. Clohessy’ego, SC i N. Traversa, BL), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk i S. Johannesson, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii I Irlandii Północnej (przedstawiciele: H. Walker, pełnomocnik wspierany przez M. Halla, QC)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 9 i 11 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Przepisy krajowe dopuszczające włączenie do grup podatkowych VAT podmioty niebędące podatnikami i ograniczające system rejestracji grupowych do podmiotów świadczących usługi finansowe i ubezpieczeniowe

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Czeska, Królestwo Danii, Irlandia, Królestwo Szwecji oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii I Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 113 z 9.4.2011.


title: Sprawa T-298/10: Wyrok Sądu z dnia 8 marca 2012 r. — Arrieta D. Gross przeciwko OHIM — International Biocentric Foundation i in. (BIODANZA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BIODANZA — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BIODANZA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Śmierć zgłaszającego znak towarowy przed podjęciem decyzji przez Izbę Odwoławczą — Dopuszczalność odpowiedzi na skargę — Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 — Postępowanie przed Izbą Odwoławczą — Prawo do obrony — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/24

         Wyrok Sądu z dnia 8 marca 2012 r. — Arrieta D. Gross przeciwko OHIM — International Biocentric Foundation i in. (BIODANZA)
   (Sprawa T-298/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BIODANZA - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BIODANZA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Śmierć zgłaszającego znak towarowy przed podjęciem decyzji przez Izbę Odwoławczą - Dopuszczalność odpowiedzi na skargę - Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 - Postępowanie przed Izbą Odwoławczą - Prawo do obrony - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)
   2012/C 118/41
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Christina Arrieta D. Gross (przedstawiciel: adwokat J.P. Ewert)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również: Rolando Mario Toro Araneda (Santiago de Chile, Chile)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 kwietnia 2010 r. (sprawa R 1149/2009-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Christiną Arrietą D. Gross a Rolando Mario Toro Aranedą.

      Sentencja

               1)

               Zezwala się International Biocentric Foundation Ltd, Gabrieli Cedilii Toro Acuñi i Hildzie Pilar Toro Acuñi, Rolando Patricio Toro Acuñi, Marii Verónice Toro Acuñi, Ricardo Marceli Toro Duránowi i Germanowi Toro Gonzalezowi, Claudii Danae Toro Sanchez, Rodrigowi Paulo Toro Sanchezowi, Marieli Pauli Toro Sanchez, Vivianie Luz Toro Matuk, Morganie Fonteles Toro, Annie Laurze Toro Sant’anie, Joanie Castoldi Toro Aranedzie i Claudete Sant’anie na wystąpienie przed Sądem w charakterze interwenientów.

               2)

               Skarga zostaje oddalona.

               3)

               Christina Arrieta D. Gross zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 25.9.2010.


title: Sprawa C-430/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Bundesfinanzhof z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie Finanzamt Eisleben przeciwko Feuerbestattungsverein Halle e.V.

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Bundesfinanzhof z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie Finanzamt Eisleben przeciwko Feuerbestattungsverein Halle e.V.
   (Sprawa C-430/04)
   (2004/C 300/62)
   Dnia 7 października 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie postanowienia Bundesfinanzhof (Federalny Trybunał Finansowy) z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie Finanzamt Eisleben (organ skarbowy) przeciwko Feuerbestattungsverein Halle e.V. Bundesfinanzhof zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy podatnik będący podmiotem prawa prywatnego, pozostający w stosunku konkurencji z instytucją prawa publicznego, twierdzący, że zwolnienie tych instytucji od podatku lub nałożenie na nie podatku w zbyt niskim wymiarze jest sprzeczne z prawem, może powoływać się na art. 4 ust. 5 akapit drugi dyrektywy 77/388/EWG (1)?

      (1)  Szósta Dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, Dz.U. L 145, str. 1.


title: Sprawa C-176/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 16 kwietnia 2012 r. — Association de médiation sociale przeciwko Union locale des syndicats CGT, Hichemowi Laboubiemu, Union départementale CGT des Bouches-du-Rhône, Confédération générale du travail (CGT)

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 16 kwietnia 2012 r. — Association de médiation sociale przeciwko Union locale des syndicats CGT, Hichemowi Laboubiemu, Union départementale CGT des Bouches-du-Rhône, Confédération générale du travail (CGT)
   (Sprawa C-176/12)
   2012/C 184/08
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Association de médiation sociale

      Strona pozwana: Union locale des syndicats CGT, Hichem Laboubi, Union départementale CGT des Bouches-du-Rhône, Confédération générale du travail (CGT)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy na wyrażone w art. 27 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i skonkretyzowane w dyrektywie 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej (1) prawo podstawowe pracowników do informacji i konsultacji w ramach przedsiębiorstwa można powołać się w sporze między jednostkami, w celu weryfikacji zgodności krajowych przepisów dokonujących transpozycji dyrektywy?

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej [na pytanie pierwsze], czy wskazane powyżej przepisy należy interpretować w ten sposób, że stoją na przeszkodzie krajowemu przepisowi ustawowemu, który wyłącza przy obliczaniu stanu liczebnego personelu przedsiębiorstwa, w szczególności do celów określenia progu warunkującego dopuszczalność utworzenia organu przedstawicielskiego pracowników, osoby świadczące pracę na podstawie następujących umów: umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego, umowy zawartej w ramach aktywizacji zawodowej bezrobotnych, umowy zawartej w ramach aktywizacji zawodowej bezrobotnych obejmującej pomoc w integracji w środowisku zawodowym i umowy o przyuczenie do zawodu?

      (1)  Dyrektywa 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiająca ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej — Wspólna deklaracja Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji w przedmiocie reprezentacji pracowników (Dz.U. L 80, s. 29).


title: Sprawa C-487/06 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. — British Aggregates Association przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Odwołanie — Pomoc państwa — Opłata środowiskowa od wydobycia kruszywa w Zjednoczonym Królestwie)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. — British Aggregates Association przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-487/06 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Opłata środowiskowa od wydobycia kruszywa w Zjednoczonym Królestwie)
   (2009/C 44/06)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: British Aggregates Association (przedstawiciele: C. Pouncey, Solicitor, L. Van den Hende, advocaat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Flett, B. Martenczuk i T. Scharf, pełnomocnicy) Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: T. Harris, M. Hall i G. Facenna, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba w składzie powiększonym) z dnia 13 września 2006 r. w sprawie T-210/02 British Aggregates przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił jej skargę o stwierdzenie nieważności w części decyzji Komisji C(2002) 1478 wersja ostateczna z dnia 24 kwietnia 2002 r. o niewnoszeniu zastrzeżeń wobec systemu opłat za wydobycie kruszywa w Zjednoczonym Królestwie (pomoc państwa N 863/01 — Zjednoczone Królestwo/Opłata za wydobycie kruszywa)
   Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 13 września 2006 r. w sprawie T-210/02 British Aggregates Association przeciwko Komisji zostaje uchylony,

               2)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich do ponownego rozpoznania.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa T-600/13: Postanowienie Sądu z dnia 26 lutego 2014 r. – Bimbo przeciwko OHIM (FIBRA PROTEÍNAS NUTRIENTES)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/61

         Postanowienie Sądu z dnia 26 lutego 2014 r. – Bimbo przeciwko OHIM (FIBRA PROTEÍNAS NUTRIENTES)
   (Sprawa T-600/13) (1)

   2014/C 135/81
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 31 z 1.2.2014.


title: Sprawa C-440/07 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec, Schneider Electric SA i Republice Francuskiej (Odwołanie — Koncentracje przedsiębiorstw — Rozporządzenie (EWG) nr 4064/89 — Decyzja Komisji uznająca koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Uchylenie — Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty z tytułu stwierdzenia bezprawności — Przesłanki)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec, Schneider Electric SA i Republice Francuskiej
   (Sprawa C-440/07 P) (1)

   (Odwołanie - Koncentracje przedsiębiorstw - Rozporządzenie (EWG) nr 4064/89 - Decyzja Komisji uznająca koncentrację za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Uchylenie - Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty z tytułu stwierdzenia bezprawności - Przesłanki)
   2009/C 220/06
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Petite, F. Arbault, T. Christoforou, C.-F. Durand i R Lyal, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Schneider Electric SA (przedstawiciele: M. Pittie i A. Winckler, adwokaci), Republika Federalna Niemiec, Republika Francuska

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba w powiększonym składzie) wydanego w dniu 11 lipca 2007 r. w sprawie T-351/03 Schneider Electric SA przeciwko Komisji, w którym Sąd nakazał Komisji Europejskiej naprawić szkodę Schneider Electric z jednej strony związaną z kosztami poniesionymi przez Schneider Electric w celu uczestniczenia we wznowionym postępowaniu w sprawie kontroli koncentracji, jakie przeprowadzono po ogłoszeniu wyroków Sądu z dnia 22 października 2002 r. w sprawach połączonych T 310/01 i T 77/02 Schneider Electric przeciwko Komisji, a z drugiej strony związaną z kwotą obniżki ceny sprzedaży Legrand S.A., którą Schneider Electric musiała zastosować wobec nabywcy w zamian za przeniesienie terminu faktycznej realizacji sprzedaży Legrand na dzień 10 grudnia 2002 r. — Przesłanki odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty — Pojęcie naruszenia, szkody i bezpośredniego związku pomiędzy popełnionym naruszeniem a powstałą szkodą — „Wystarczająco istotne” naruszenie prawa wspólnotowego w postępowaniu w sprawie kontroli zgodności koncentracji ze wspólnym rynkiem

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie T 351/03 Schneider Electric przeciwko Komisji zostaje uchylony w części, w której:

                           —

                           zobowiązuje on Wspólnotę do naprawienia w dwóch trzecich szkody poniesionej przez Schneider Electric SA z powodu obniżki ceny zbycia Legrand, jaką spółka Schneider musiała przyznać nabywcy w zamian za odroczenie do dnia 10 grudnia 2002 r. ostatecznego terminu przeprowadzenia sprzedaży;

                           —

                           zarządzono w nim wycenę tego elementu szkody przez biegłego;

                           —

                           zasądzono w nim odsetki od kwoty odpowiadającego temu elementowi odszkodowania.

               2)

               W pozostałej części odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               Strony dostarczą Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich — w terminie trzech miesięcy od ogłoszenia niniejszego wyroku — wycenę szkody w postaci poniesionych przez Schneider kosztów udziału we wznowionym postępowaniu w sprawie kontroli koncentracji, jakie przeprowadzono po ogłoszeniu przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wyroków z dnia 22 października 2002 r. w sprawach T 310/01 i T 77/02 Schneider Electric przeciwko Komisji, przy czym wycena ta zostanie sporządzona w drodze wspólnego porozumienia, zgodnie z zasadami określonymi w pkt 216 niniejszego wyroku.

               4)

               W braku takiego porozumienia strony przedstawią Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich — w tym samym terminie — swe własne obliczenia.

               5)

               W pozostałej części skarga wniesiona przez Schneider Electric SA zostaje oddalona.

               6)

               Schneider Electric SA zostaje obciążona — poza jej własnymi kosztami poniesionymi w postępowaniu pierwszej instancji oraz w niniejszym postępowaniu — także dwoma trzecimi kosztów poniesionych w tych postępowaniach przez Komisję Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008.


title: Sprawa C-295/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Ufficio del giudice di pace di Bitonto, wydanego dnia 30 czerwca 2004 r., w sprawie Vincenzo Manfredi przeciwko Lloyd Italico Assicurazioni

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Ufficio del giudice di pace di Bitonto, wydanego dnia 30 czerwca 2004 r., w sprawie Vincenzo Manfredi przeciwko Lloyd Italico Assicurazioni
   (Sprawa C-295/04)
   (2004/C 251/05)
   Dnia 13 lipca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Ufficio del giudice di pace di Bitonto (Włochy), wydanego dnia 30 czerwca 2004 r. w sprawie Vincenzo Manfredi przeciwko Lloyd Italico Assicurazioni
   Ufficio del giudice di pace di Bitonto zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               czy art. 81 Traktatu należy interpretować w ten sposób, iż nakłada on sankcję nieważności na porozumienia lub uzgodnione praktyki pomiędzy towarzystwami ubezpieczeń, polegające na wzajemnej wymianie informacji, które pozwalają na podwyższenie składek na ubezpieczenie OC samochodu, które to podwyższenie nie znajduje uzasadnienia w sytuacji rynku, nawet wziąwszy pod uwagę udział w porozumieniu lub uzgodnionej praktyce spółek, które przynależą do różnych Państw Członkowskich;

               2)

               czy art. 81 Traktatu należy interpretować w ten sposób, iż upoważnia on osoby trzecie, mające w tym interes prawny, do powołania się na nieważność porozumienia lub uzgodnionej praktyki, zabronionej przez ów przepis wspólnotowy, oraz do żądania naprawienia poniesionej szkody, gdy istnieje związek przyczynowy pomiędzy porozumieniem lub uzgodnioną praktyką a szkodą;

               3)

               czy art. 81 Traktatu należy interpretować w ten sposób, iż termin do wniesienia powództwa odszkodowawczego na jego podstawie rozpoczyna swój bieg od dnia, w którym powstały porozumienie lub uzgodniona praktyka, czy też od dnia w którym porozumienie lub uzgodniona praktyka wygasły;

               4)

               czy art. 81 Traktatu należy interpretować w ten sposób, iż sędzia krajowy, stwierdziwszy, że szkoda ustalona na podstawie prawa krajowego jest niższa niż korzyść uzyskana przez spółkę, będącą stroną porozumienia lub uzgodnionej praktyki, która wyrządziła szkodę, powinien również z urzędu ustalić wysokość odszkodowania „sankcjonującego” na rzecz poszkodowanej osoby trzeciej, koniecznego dla określenia należnego odszkodowania na kwotę przewyższającą korzyść uzyskaną przez wyrządzającego szkodę, w celu odstraszenia od zawierania porozumień lub stosowania uzgodnionych praktyk, zabronionych przez przepis art. 81 Traktatu.


title: Sprawy połączone T-80/06 i T-182/09: Wyrok Sądu z dnia 13 lutego 2012 r. — Budapesti Erőmű przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Hurtowy rynek energii elektrycznej — Korzystne warunki umów kupna energii elektrycznej przyznane przez węgierskie przedsiębiorstwo publiczne niektórym producentom energii elektrycznej — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Nowa pomoc — Kryterium inwestora prywatnego)

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/20

         Wyrok Sądu z dnia 13 lutego 2012 r. — Budapesti Erőmű przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-80/06 i T-182/09) (1)

   (Pomoc państwa - Hurtowy rynek energii elektrycznej - Korzystne warunki umów kupna energii elektrycznej przyznane przez węgierskie przedsiębiorstwo publiczne niektórym producentom energii elektrycznej - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Nowa pomoc - Kryterium inwestora prywatnego)
   2012/C 89/30
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Budapesti Erőmű Zrt (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciele: w sprawach T-80/06 i T-182/09 M. Powell, solicitor, adwokaci C. Arhold i K. Struckmann, jak również, w sprawie T-182/09, adwokat A. Hegyi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: w sprawach T-80/06 i T-182/09 N. Khan, L. Flynn i K. Talabér-Ritz, jak również, w sprawie T-80/06, V. Di Bucci, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   W sprawie T-80/06, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji, przekazanej Węgrom w piśmie z dnia 9 listopada 2005 r., o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE w sprawie pomocy państwa C 41/2005 (ex NN 49/2005) — „Koszty osierocone” na Węgrzech oraz, w sprawie T-182/09, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2009/609/WE z dnia 4 czerwca 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 41/05 udzielonej przez Węgry w ramach długoterminowych umów o zakup energii (Dz.U. 2009, L 225, s. 53).

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Budapesti Erőmű Zrt zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006.


title: Sprawa C-251/15 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 4 lutego 2016 r. – Emsibeth SpA/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) [Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie do rejestracji graficznego znaku towarowego Nael — Sprzeciw właściciela wcześniejszego słownego wspólnotowego znaku towarowego Mc Neal — Odmowa rejestracji — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Ustalenie właściwego kręgu odbiorców — Ocena poziomu uwagi właściwego kręgu odbiorców — Ocena porównania towarów, podobieństwa oznaczeń i prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd]

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/4

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 4 lutego 2016 r. – Emsibeth SpA/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa C-251/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie do rejestracji graficznego znaku towarowego Nael - Sprzeciw właściciela wcześniejszego słownego wspólnotowego znaku towarowego Mc Neal - Odmowa rejestracji - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Ustalenie właściwego kręgu odbiorców - Ocena poziomu uwagi właściwego kręgu odbiorców - Ocena porównania towarów, podobieństwa oznaczeń i prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd])
   (2016/C 136/05)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Emsibeth SpA (przedstawiciel: A. Arpaia, avvocato)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone i w pozostałym zakresie oddalone.

               2)

               Emsibeth SpA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 311 z 21.09.2015.


title: Sprawa C-424/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szekszárdi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 15 września 2014 r. – Jácint Gábor Balogh przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szekszárdi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 15 września 2014 r. – Jácint Gábor Balogh przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága
   (Sprawa C-424/14)
   (2014/C 439/27)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Szekszárdi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Jácint Gábor Balogh

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy węgierska praktyka krajowa polegająca na wprowadzeniu wobec osób fizycznych niezamierzających prowadzić działalności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej i nieprzekraczających progu podmiotowego zwolnienia z VAT obowiązku zgłoszenia tej działalności jest zgodna z obowiązkiem dokonania zgłoszenia działalności gospodarczej przewidzianym w art. 213 ust. 1 i art. 214 ust. 1 dyrektywy w sprawie VAT (1)?

               2)

               Czy organ podatkowy w ramach następczej kontroli może nałożyć karę za niedokonanie zgłoszenia działalności gospodarczej, podczas gdy nie został przekroczony próg podmiotowego zwolnienia?

               3)

               Czy organ podatkowy może w ramach następczej kontroli pozbawić osobę fizyczną prawa wyboru i, naruszając zasadę rzetelnego procesu, wyłączyć możliwość wybrania podmiotowego zwolnienia?

      (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 200 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347,s. 1).


title: Sprawa T-493/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 26 sierpnia 2015 r. przez Komisję Europejską od wyroku wydanego w dniu 18 czerwca 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-5/14 CX/Komisja

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/26

         Odwołanie wniesione w dniu 26 sierpnia 2015 r. przez Komisję Europejską od wyroku wydanego w dniu 18 czerwca 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-5/14 CX/Komisja
   (Sprawa T-493/15 P)
   (2015/C 371/29)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciel: J. Currall i C. Ehrbar, pelnomocnicy)

      Druga strona postępowania: CX (Enghien, Belgia)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku SSP z dnia 18 czerwca 2015 r. w sprawie F-5/14 CX/Komisja;

               —

               przekazanie sprawy do SSP celem rozpatrzenia innych zarzutów skargi;

               —

               rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, związany z opiniami lekarskimi sporządzonymi w ramach postępowania dyscyplinarnego, dotyczący błędów co do prawa wynikających z naruszenia (i) zasad dotyczących ciężaru dowodu, (ii) załącznika IX do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), (iii) art. 59 regulaminu pracowniczego oraz (iv) uprawnień Sądu do spraw Służby Publicznej (zwanego dalej „SSP”).

               2.

               Zarzut drugi, związany z pojęciem łańcucha zgodnych poszlak, dotyczący naruszenia zakresu obowiązków w obszarze rozkładu ciężaru dowodu i braków w uzasadnieniu.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący błędu co do prawa w odniesieniu do wykładni zasady staranności, ponieważ SSP orzekł, że Komisja, na podstawie posiadanych przez siebie w chwili wydania spornej decyzji środków dowodowych, naruszyła swój obowiązek staranności w związku z tym, że nie wezwała po raz trzeci strony skarżącej w pierwszej instancji, uznając po pierwsze, że czyny będące przedmiotem postępowania były stosunkowo stare, po drugie, że urzędnik przebywał na zwolnieniu chorobowym, a po trzecie, że jego adwokat po raz drugi odmówił odbioru wezwania.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący błędu uzasadnienia w odniesieniu do konsekwencji naruszenia prawa do bycia wysłuchanym i nieprawidłowości ustaleń faktycznych, ponieważ SSP oparł się na nieprawidłowych okolicznościach i w rezultacie stwierdził, że przesłuchanie strony skarżącej w pierwszej instancji mogło mieć wpływ na zaskarżoną decyzję.


title: Sprawa T-207/07 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 10 czerwca 2011 r. — Eurallumina przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/29

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 10 czerwca 2011 r. — Eurallumina przeciwko Komisji
   (Sprawa T-207/07 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   2011/C 232/52
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Eurallumina SpA (Portoscuso, Włochy) (przedstawiciele: L. Martin Alegi i R. Denton, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Khan i D. Grespan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji 2007/375/CE z dnia 7 lutego 2007 r. w sprawie zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo do produkcji tlenku glinu w Gardanne, w regionie Shannon oraz na Sardynii wprowadzonego odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy [C 78/2001 (ex NN 22/01), C 79/2001 (ex NN 23/01) i C 80/2001 (ex NN 26/01)] (Dz.U. L 147, s. 29), w zakresie w jakim dotyczy ona skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-256/08: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2008 r. — Wrigley przeciwko OHIM — Mejerigaarden (POLAR ICE)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/66

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2008 r. — Wrigley przeciwko OHIM — Mejerigaarden (POLAR ICE)
   (Sprawa T-256/08)
   (2008/C 209/116)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Wm. Wrigley Jr. Company (Chicago, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Kinkeldey, S. Schäffler i A. Bognár)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Mejerigaarden Holding A/S (Thisted, Dania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 kwietnia 2008 r. w sprawie R 845/2006-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „POLAR ICE” dla towarów z klas 3, 5 i 30.
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: uczestnik postępowania przed Izbą Odwoławczą.
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 1 273 564 „Polar is” dla towarów z klasy 30; słowny duński znak towarowy nr VR 1971 03528 „POLAR IS” dla towarów z klasy 30; słowny duński znak towarowy nr VR 1994 07979 „POLAR MAXI” dla towarów z klasy 30.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odmowa rejestracji wspólnotowego znaku towarowego w całości.

      Decyzja Izby Odwoławczej: o ddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ kolidujące znaki towarowe różnią się od siebie na płaszczyznach wizualnej, fonetycznej i koncepcyjnej na tyle, że wyłączone jest występowanie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Sprawy połączone C-53/09 i C-55/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 października 2010 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez House of Lords — Zjednoczone Królestwo) — Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs przeciwko Loyalty Management UK Limited (sprawa C-53/09) oraz przeciwko Baxi Group Ltd (sprawa C-55/09) (Szósta dyrektywa VAT — Podstawa opodatkowania — System promocji sprzedaży — Program lojalnościowy pozwalający klientom na otrzymywanie punktów u przedsiębiorców handlowych oraz na ich wymianę na prezenty lojalnościowe — Płatności dokonywane przez podmiot zarządzający programem lojalnościowym na rzecz dostawców prezentów lojalnościowych — Płatności dokonywane przez przedsiębiorcę handlowego na rzecz podmiotu zarządzającego programem lojalnościowym, dostarczającego prezentów lojalnościowych)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 października 2010 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez House of Lords — Zjednoczone Królestwo) — Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs przeciwko Loyalty Management UK Limited (sprawa C-53/09) oraz przeciwko Baxi Group Ltd (sprawa C-55/09)
   (Sprawy połączone C-53/09 i C-55/09) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Podstawa opodatkowania - System promocji sprzedaży - Program lojalnościowy pozwalający klientom na otrzymywanie punktów u przedsiębiorców handlowych oraz na ich wymianę na prezenty lojalnościowe - Płatności dokonywane przez podmiot zarządzający programem lojalnościowym na rzecz dostawców prezentów lojalnościowych - Płatności dokonywane przez przedsiębiorcę handlowego na rzecz podmiotu zarządzającego programem lojalnościowym, dostarczającego prezentów lojalnościowych)
   2010/C 328/06
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   House of Lords (Izba Lordów)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

      Strona pozwana: Loyalty Management UK Limited (w sprawie C-53/09) oraz Baxi Group Ltd (w sprawie C-55/09)

      Przedmiot

   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — House of Lords — Wykładnia art. 5, art. 6 i art. 11 część A ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Podstawa opodatkowania — Program lojalnościowy pozwalający użytkownikom zdobywać punkty u przedsiębiorców będących partnerami programu, a następnie wymieniać je na prezenty lub bony towarowe u autoryzowanych przedsiębiorców — Wymiana punktów prowadząca do poniesienia przez podmiot zarządzający programem opłaty na rzecz danego autoryzowanego przedsiębiorcy — Program lojalnościowy pozwalający klientom przedsiębiorstwa będącego podatnikiem zbierać punkty podczas dokonywania zakupów oraz wymieniać te punkty na nagrody otrzymywane od osoby trzeciej, spółki reklamowo-marketingowej zarządzającej programem — Wymiana punktów prowadząca do powstania przysługującego spółce reklamowo-marketingowej roszczenia do podatnika o zapłatę wynagrodzenia odpowiadającego sugerowanej cenie detalicznej przekazywanych prezentów

      Sentencja

   W ramach programu lojalnościowego dla klientów, takiego jak programy będące przedmiotem spraw przed sądem krajowym, art. 5, art. 6, art. 11 część A ust. 1 lit. a) oraz art. 17 ust. 2 w brzmieniu wynikającym z art. 28f pkt 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, w brzmieniu ustalonym na mocy dyrektywy Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r., należy rozumieć następująco:

               —

               płatności dokonywane przez podmiot zarządzający takim programem na rzecz dostawców, którzy dostarczają prezenty lojalnościowe klientom, należy, w sprawie C-53/09, uznać za wynagrodzenie płacone przez osobę trzecią za dostawę towarów tym klientom, względnie za świadczenie im usług. Zadaniem sądu krajowego jest natomiast ustalenie, czy płatności te obejmują także wynagrodzenie za świadczenie usług odpowiadające odrębnej usłudze;

               —

               płatności dokonywane przez sponsora na rzecz podmiotu zarządzającego omawianym programem, który to podmiot dostarcza klientom prezenty lojalnościowe należy, w sprawie C-55/09, uznać w części za wynagrodzenie płacone przez osobę trzecią za dostawę towarów klientom, a w części za wynagrodzenie za usługi świadczone przez zarządzającego tym programem na rzecz sponsora.

      (1)  Dz.U. C 90 z 18.4.2009 oraz C 148 z 5.6.2010.


title: Sprawa C-46/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 28 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/53

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 28 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-46/06) (1)

   (2006/C 326/110)

      Język postępowania: czeski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.03.2006.


title: Sprawa T-205/10: Wyrok Sądu z dnia 31 stycznia 2012 r. — Cervecería Modelo przeciwko OHIM — Plataforma Continental (LA VICTORIA DE MEXICO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego LA VICTORIA DE MEXICO — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „victoria” i wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy VICTORIA — Częściowa odmowa rejestracji — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/27

         Wyrok Sądu z dnia 31 stycznia 2012 r. — Cervecería Modelo przeciwko OHIM — Plataforma Continental (LA VICTORIA DE MEXICO)
   (Sprawa T-205/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego LA VICTORIA DE MEXICO - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „victoria” i wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy VICTORIA - Częściowa odmowa rejestracji - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 73/54
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Cervecería Modelo, SA de CV (Meksyk, Meksyk) (przedstawiciel: C. Lema Devesa, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Plataforma Continental, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: P. González-Bueno Catalán de Ocón, adwokat)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 marca 2010 r. (sprawa R 322/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Plataforma Continental, SL a Cervecería Modelo, SA de CV.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Cervecería Modelo, SA de CV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa T-46/12: Postanowienie Sądu z dnia 5 marca 2014 r. – Chrysamed Vertrieb przeciwko OHIM – Chrysal International (Chrysamed) (Wspólnotowy znak towarowy  — Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu  — Cofnięcie zgłoszenia  — Umorzenie postępowania)

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/34

         Postanowienie Sądu z dnia 5 marca 2014 r. – Chrysamed Vertrieb przeciwko OHIM – Chrysal International (Chrysamed)
   (Sprawa T-46/12) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu - Cofnięcie zgłoszenia - Umorzenie postępowania))
   2014/C 142/44
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Chrysamed Vertrieb GmbH (Salzburg, Austria) (przedstawiciele: początkowo adwokat T. Schneider, następnie adwokaci M. Koch i I. Rungg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Chrysal International BV (Naarden, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci A. Killan, M. Marell i M. Senftleben)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 listopada 2011 r. (sprawa R 64/2011-1) dotyczącą postępowania w przedmiocie sprzeciwu pomiędzy Chrysal International BV a Chrysamed Vertrieb GmbH.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Chrysamed Vertrieb GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 98 z 31.3.2012.


title: Sprawa C-197/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 29 kwietnia 2015 r. – Juan Carlos Castrejana López/Ayuntamiento de Vitoria

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 29 kwietnia 2015 r. – Juan Carlos Castrejana López/Ayuntamiento de Vitoria
   (Sprawa C-197/15)
   (2015/C 236/36)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Juan Carlos Castrejana López

      Strona pozwana: Ayuntamiento de Vitoria

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy klauzulę 5 pkt 1 porozumienia ramowego UNICE, CEEP i ETUC w sprawie pracy na czas określony (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych, które w przypadku nadużyć wynikających z wykorzystywania kolejnych umów na czas określony nie gwarantują w sposób generalny członkom personelu tymczasowego – inaczej niż ma to miejsce w identycznym wypadku w przypadku osób zatrudnionych w administracji na podstawie umowy o pracę – prawa do utrzymania stosunku zatrudnienia na podstawie krótkotrwałej umowy o pracę na czas nieokreślony, czyli prawa do zajmowania dotychczasowego stanowiska do czasu jego obsadzenia w sposób regulaminowy lub jego likwidacji zgodnie z przewidzianą ustawowo procedurą?

               2)

               W razie udzielenia na poprzednie pytanie odpowiedzi przeczącej, czy zasadę równoważności należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy może uznać, iż w przypadkach stwierdzenia nadużycia wynikającego z wykorzystywania kolejnych umów o pracę na czas określony dwie sytuacje – sytuacja osoby zatrudnionej w administracji na podstawie umowy o pracę na czas określony i sytuacja członka personelu tymczasowego – są podobne, czy też przy ocenie podobieństwa sąd krajowy winien wziąć pod uwagę czynniki inne niż tożsamość pracodawcy, identyczność lub podobieństwo świadczonych usług czy fakt, że umowa o pracę została zawarta na czas określony, takie jak na przykład szczególny charakter stosunku zatrudnienia – czy powstał on na podstawie umowy o pracę czy też powołania – albo uprawnienie organów administracji do samodzielnej organizacji ich funkcjonowania, które uzasadniają odmienne traktowanie obu tych sytuacji?

               3)

               Na wypadek udzielenia na dwa powyższe pytania odpowiedzi przeczącej, czy zasadę skuteczności należy interpretować w ten sposób, że stosowna sankcja winna zostać rozważona i nałożona w tym samym postępowaniu, w którym stwierdza się nadużycie wynikające z wykorzystywania kolejnych umów o pracę na czas określony, w ramach właściwego postępowania incydentalnego, w którym strony mogą formułować wnioski, przedstawiać uwagi i przeprowadzać dowody, które uznają za celowe, czy też przeciwnie, dopuszczalne jest, aby poszkodowanego skierować w tym celu na drogę nowego postępowania administracyjnego i – w razie potrzeby – sądowego?

      (1)  Załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. (Dz.U. L 175, s. 43).


title: Sprawa C-23/13: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 listopada 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 91/271/EWG — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Artykuły 3 i 4)

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/16

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 7 listopada 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-23/13) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 91/271/EWG - Oczyszczanie ścieków komunalnych - Artykuły 3 i 4)
   2014/C 9/25
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.P. Keppenne i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: D. Colas i S. Menez, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 3 i 4 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135, s. 40) — Uchybienia dotyczące zbierania i oczyszczania ścieków komunalnych z ośmiu aglomeracji

      Sentencja

               1)

               Nie zapewniając

                           —

                           zbierania ścieków komunalnych z aglomeracji Basse-Terre, o równoważnej liczbie mieszkańców ponad 15 000 i

                           —

                           oczyszczania ścieków komunalnych z aglomeracji Ajaccio-Sanguinaires, Basse-Terre, Bastia-Nord, Cayenne-Leblond i Saint-Denis, o równoważnej liczbie mieszkańców ponad 15 000,

                     Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej zgodnie z art. 3 i art. 4 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 79 z 16.3.2013.


title: Sprawa C-348/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 25 czerwca 2013 r. — BestWater International GmbH przeciwko Michael Mebes, Stefan Potsch

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 25 czerwca 2013 r. — BestWater International GmbH przeciwko Michael Mebes, Stefan Potsch
   (Sprawa C-348/13)
   2013/C 325/12
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: BestWater International GmbH

      Strona pozwana: Michael Mebes, Stefan Potsch

      Pytanie prejudycjalne

   Czy włączenie do własnej strony internetowej utworu podanego do wiadomości publicznej na obcej stronie internetowej w okolicznościach takich, jak w postępowaniu przed sądem krajowym, stanowi publiczne udostępnianie w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE (1), mimo że obcy utwór nie jest udostępniany nowej publiczności i udostępnienie nie jest dokonywane z wykorzystaniem szczególnego technicznego sposobu przekazu, który różni się od pierwotnego sposobu udostępniania utworu?

      (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. 167, s. 10)


title: Sprawa F-44/07: Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2007 r. — Barbin przeciwko Parlamentowi

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/45

         Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2007 r. — Barbin przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-44/07)
   (2007/C 155/83)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Florence Barbin (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, J.-N. Louis, A. Coolen i E. Marchal)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie za niezgodny z prawem pkt I.2 lit. c) „Przepisów wykonawczych dotyczących przyznawania punktów za zasługi i awansu” Parlamentu Europejskiego z dnia 10 maja 2006 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 16 października 2006 r. o przyznaniu skarżącej jednego punktu za zasługi w ramach postępowania w sprawie awansu za 2005 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, urzędnik Parlamentu Europejskiego w grupie zaszeregowania AD 11 podnosi zarzuty podobne do zarzutów podniesionych w sprawie F-148/06 (1).

      (1)  Dz. U. C 42 z 24.2.2007 r., str. 48.


title: Sprawa T-20/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 4 listopada 2008 r. w sprawie F-41/06 Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 16 stycznia 2009 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/49

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 4 listopada 2008 r. w sprawie F-41/06 Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 16 stycznia 2009 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-20/09 P)
   (2009/C 55/87)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Dal Ferro, avvocato, C. Berardis-Kayser, pełnomocnik, J. Currall, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               skierowanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej celem rozpoznania pozostałych zarzutów skargi.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsze odwołanie ma na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 4 listopada 2008 r., w którym stwierdzono nieważność decyzji wnoszącej odwołanie z dnia 30 maja 2005 r. zobowiązującej skarżącego w pierwszej instancji do zawieszenia służby ze względu na niezdolność do pracy, stwierdzoną przez komisję ds. inwalidztwa. SSP zasądził ponadto kwotę 3 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.
   Stwierdzenie nieważności opiera się wyłącznie na uwzględnieniu pierwszego zarzutu skargi, dotyczącego braku uzasadnienia.
   W tym względzie wnosząca odwołanie zauważa, że w swym rozumowaniu sąd pierwszej instancji dopuścił się błędów co do prawa, ponieważ stwierdził zasadniczo, że lekarze powołani w postępowaniu o stwierdzenie niezdolności do pracy określonym w art. 53, 59 i 78 regulaminu pracowniczego powinni przedstawić, na poparcie swoich wniosków, uzasadnienie analogiczne do uzasadnienia wymaganego w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia choroby zawodowej czy wypadku w rozumieniu art. 73. W ten sposób, zdaniem Komisji, SSP pomieszał dwa postępowania, czego skutkiem jest nieuzasadnione obciążenie postępowania o stwierdzenie niezdolności do pracy.


title: Sprawa T-367/09: Skarga wniesiona w dniu 18 września 2009 r. — Tecnoprocess przeciwko Komisji i Delegacji Komisji Europejskiej w Republice Nigerii

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/82

         Skarga wniesiona w dniu 18 września 2009 r. — Tecnoprocess przeciwko Komisji i Delegacji Komisji Europejskiej w Republice Nigerii
   (Sprawa T-367/09)
   2009/C 267/145
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Tecnoprocess (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: A.Majoli, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich i Delegacja Komisji Europejskiej w Republice Nigerii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie na podstawie art. 232 WE bezczynności delegacji UE w Abudży oraz bezczynności Komisji Europejskiej;

               —

               Ustalenie na podstawie art. 288 traktatu odpowiedzialności pozaumownej delegacji i Komisji względem skarżącej oraz zasądzenie od nich solidarnie na rzecz skarżącej zapłaty odszkodowania w wysokości 600 000,00 euro (słownie: sześćset tysięcy euro).

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca spółka w niniejszej sprawie jest tą samą skarżącą spółką, co w sprawie T-264/09 Tecnoprocess przeciwko Komisji i delegacji Komisji Europejskiej w królestwie Maroka (1).
   Spór dotyczy warunków związanych z wykonaniem umowy „EuropeAid 123511/D/SUP/NG — Supply, Installation, delivery, Comissioning and After-Sale Service of 114 27 Kva Generators to the EC Assisted Prime Project in Nigeria”, której przedmiotem jest zapewnienie dostawy i instalacji stu czternastu generatorów o 27 kVA, a także świadczenie usług serwisowych na rzecz „National Authorising Officer, National Planning Commission” a w szczególności na rzecz biur tego podmiotu polożonych w sześciu głównych strefach geograficznych Nigerii.
   Skarżąca twierdzi, że pozwane nie wykazały należytej staranności w monitorowaniu warunków, na jakich wykonywana jest sporna umowa, oraz nie przedstawiły satysfakcjonującego dla jej interesów rozwiązania wobec poważnych uchybień zobowiązaniom, jakie zostały stwierdzone przy jej wykonaniu.
   Na poparcie swoich żądań skarżąca podnosi co do zasady te same zarzuty i argumenty, co podniesione w ww. sprawie T-264/09.

      (1)  Dz.U. C 220, s. 36


title: Sprawa T-822/14: Wyrok Sądu z dnia 23 października 2015 r. – Geilenkothen Fabrik für Schutzkleidung/OHIM (Cottonfeel) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Cottonfeel — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/31

         Wyrok Sądu z dnia 23 października 2015 r. – Geilenkothen Fabrik für Schutzkleidung/OHIM (Cottonfeel)
   (Sprawa T-822/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Cottonfeel - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 414/41)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Geilenkothen Fabrik für Schutzkleidung GmbH (Gerolstein-Müllenborn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Straub)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 października 2014 r. (sprawa R 2579/2013-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Cottonfeel jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Geilenkothen Fabrik für Schutzkleidung GmbH pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 46 z 9.2.2015.


title: Sprawa C-104/07: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/26

         Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-104/07)
   (2007/C 82/49)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Condou-Durande i E. De Persio, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (1) lub w każdym razie nie powiadamiając o ich przyjęciu Komisji Republika Włoska uchybiła swoim zobowiązaniom, ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 23 stycznia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 16 z 23.1.2004, str. 44.


title: Sprawa T-141/06: Skarga wniesiona w dniu  18 maja 2006 r.  — Glaverbel przeciwko OHIM (wzór stosowany na powierzchni towarów)

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/33

         Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2006 r. — Glaverbel przeciwko OHIM (wzór stosowany na powierzchni towarów)
   (Sprawa T-141/06)
   (2006/C 178/61)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Glaverbel SA (Bruksela, Belgia) (Przedstawiciele: adwokaci S. Mus, T. Koerl)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 marca 2006 r. (sprawa R 0986/2004-4) w części, w jakiej odnosi się ona do zakwestionowanych towarów oraz

               —

               stwierdzenie, że w odniesieniu do zakwestionowanych towarów został przedłożony wystarczający dowód, by wykazać charakter odróżniający uzyskany na mocy art. 7 ust. 3 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, oraz że zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 003183068 uzyskało charakter odróżniający na podstawie art. 7 ust. 3 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego,

               —

               przekazanie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 003183068 do Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) celem jego dopuszczenia i publikacji,

               —

               obciążenie Urzędu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy składający się z wzoru stosowanego na powierzchni towarów dla towarów z klas 19 i 21 (szkło nieobrobione lub wpółobrobione, szkło grawerowane, szkło okienne itp.) (zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 3 183 068)

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego dla wszystkich towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Skarżąca podważa decyzję Izby Odwoławczej jedynie w odniesieniu do niektórych towarów z klasy 21. Skarżąca podnosi w tym zakresie naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94.