title: Sprawa C-401/06: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/31

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-401/06)
   (2006/C 294/55)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: D. Triantafyllou, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła swoim zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 9 ust. 2 lit. e) szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1) (zwanej dalej „szóstą dyrektywą”), ponieważ w odniesieniu do działalności wykonawcy testamentu miejsce świadczenia nie jest określone zgodnie z art. 9 ust. 2 lit. e) szóstej dyrektywy, gdy usługa jest świadczona klientom mającym swe przedsiębiorstwo [siedzibę] poza terytorium Wspólnoty lub podatnikom mającym przedsiębiorstwo [siedzibę] we Wspólnocie, ale nie w tym samym kraju co dostawca;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgodnie z art. 9 ust. 2 lit. e) tiret trzecie szóstej dyrektywy miejscem świadczenia określonych usług świadczonych klientom mającym swe przedsiębiorstwo poza terytorium Wspólnoty lub podatnikom mającym przedsiębiorstwo we Wspólnocie, ale nie w tym samym kraju co dostawca, jest miejsce, gdzie klient założył swoje przedsiębiorstwo [siedzibę] lub ma stałe miejsce prowadzenia działalności [stały zakład] lub, w przypadku braku takiego miejsca, miejsce jego stałego zamieszkania lub miejsce gdzie zwykle przebywa. Usługami tymi są usługi konsultantów, inżynierów, biur konsultingowych, prawników, księgowych oraz inne podobne usługi. Ten przepis dyrektywy stanowi normę kolizyjną, która określa miejsce opodatkowania usług i rozgranicza właściwość państw członkowskich.
   Zgodnie z przepisami prawa niemieckiego i opartej na nich praktyce administracyjnej organów podatkowych miejscem świadczenia usługi wykonawcy testamentu jest miejscowość, z której przedsiębiorca świadczy swoje usługi. Miejsce świadczenia tych usług nie jest zatem określone zgodnie z art. 9 ust. 2 lit. e) szóstej dyrektywy, gdy są one świadczone klientom mającym swe przedsiębiorstwo [siedzibę] poza terytorium Wspólnoty lub podatnikom mającym przedsiębiorstwo [siedzibę] we Wspólnocie, ale nie w tym samym kraju co dostawca.
   To ustawodawstwo i praktyka administracyjna nie są zgodne z przepisem art. 9 szóstej dyrektywy. Świadczenie usług wykonywane w charakterze wykonawcy testamentu klientom mającym swe przedsiębiorstwo poza terytorium Wspólnoty lub podatnikom mającym przedsiębiorstwo [siedzibę] we Wspólnocie, ale nie w tym samym kraju co dostawca stanowi świadczenie, którego miejsce należy określić zgodnie z art. 9 ust. 2 lit. e) szóstej dyrektywy.
   Wbrew argumentacji rządu niemieckiego Komisja jest zdania, że działalność wykonawcy testamentu należy również do czynności, które głównie bądź zwykle wykonuje adwokat. Przy ocenie należy rozważyć nie określenie profesji, lecz działalność jako taką: istotny jest charakter świadczeń.
   Pojęcie „innych podobnych usług” nie dotyczy elementu wspólnego dla rodzajów działalności wymienionych w art. 9 ust. 2 lit. e) tiret trzecie szóstej dyrektywy. Wystarczy, jeżeli badane świadczenie jest podobne do którejkolwiek działalności wyraźnie wymienionej w tym przepisie. Ma to miejsce w przypadku, gdy oba rodzaje działalności służą temu samemu celowi. Zgodnie z rozstrzygnięciem Trybunału Sprawiedliwości, do głównych i zwykłych świadczeń adwokata należy reprezentowanie i obrona interesów klienta. Skoro Trybunał opiera się na „reprezentowaniu i obronie interesów klienta”, przesłanka ta jest spełniona w przypadku działalności wykonawcy testamentu: reprezentuje on bowiem i broni interesów spadkodawcy. Jego działalność odpowiada działalności niezależnego przedstawiciela i doradcy. Nawet jeżeli wykonanie testamentu nie jest działalnością zastrzeżoną dla zawodu adwokata, nie można wnioskować, że te dwa rodzaje działalności nie służą temu samemu celowi.

      (1)  Dz.U. L 145, str. 1.


title: Sprawa T-409/10: Skarga wniesiona w dniu 13 września 2010 r. — Bottega Veneta International przeciwko OHIM (Przedstawienie torebki)

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/56

         Skarga wniesiona w dniu 13 września 2010 r. — Bottega Veneta International przeciwko OHIM (Przedstawienie torebki)
   (Sprawa T-409/10)
   ()
   2010/C 301/89
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Bottega Veneta International Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia, G. Lazzeretti, M. Boletto i E. Gavuzzi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 16 czerwca 2010 r. w sprawie R 1247/2009-1;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami niniejszego postępowania oraz postępowania przed Pierwszą Izbą Odwoławczą

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Znak towarowy obejmujący trójwymiarowe oznaczenie odróżniające znane jako torebka „wenecka” (zgłoszenie nr 6632608) dla towarów należących do klasy 18 (torebki duże i małe)

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie zasady 9 ust. 3 lit. a) rozporządzenia nr 2868/95 oraz art. 7 ust. 1 lit. b) i ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-313/10: Postanowienie prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 25 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Köln — Niemcy) — Land Nordrhein-Westfalen przeciwko Sylvii Jansen

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/25

         Postanowienie prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 25 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Köln — Niemcy) — Land Nordrhein-Westfalen przeciwko Sylvii Jansen
   (Sprawa C-313/10) (1)

   2012/C 73/44
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.10.2010.


title: Sprawa T-370/09: Wyrok Sądu z dnia 29 czerwca 2012 r. — GDF Suez przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynki niemiecki i francuski gazu ziemnego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Podział rynku — Czas trwania naruszenia — Grzywny)

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/16

         Wyrok Sądu z dnia 29 czerwca 2012 r. — GDF Suez przeciwko Komisji
   (Sprawa T-370/09) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynki niemiecki i francuski gazu ziemnego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Podział rynku - Czas trwania naruszenia - Grzywny)
   2012/C 243/29
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: GDF Suez (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.-P. Gunther i C. Breuvart)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, A. Bouquet i R. Saper, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem głównym stwierdzenie nieważności w części decyzji Komisji C(2009) 5355 wersja ostateczna z dnia 8 lipca 2009 r. wydanej w postępowaniu na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/39.401 — E.ON/GDF), a tytułem ewentualnym wniosek o zniesienie lub obniżenie wysokości grzywny nałożonej na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1decyzji Komisji C(2009) 5355 wersja ostateczna z dnia 8 lipca 2009 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 (WE) (sprawa COMP/39.401 — E.ON/GDF), po pierwsze, w zakresie, w jakim w przywołanym przepisie stwierdza się, że naruszenie trwało od dnia 1 stycznia 1980 r. do co najmniej dnia 24 kwietnia 1998 r., w odniesieniu do naruszenia popełnionego w Niemczech, a po drugie, w zakresie, w jakim stwierdza się w nim popełnienie naruszenia we Francji w okresie od dnia 13 sierpnia 2004 r. do dnia 30 września 2005 r.

               2)

               Kwotę grzywny nałożonej na GDF Suez SA w art. 2 lit. b) decyzji C(2009) 5355 wersja ostateczna ustala się na 320 mln EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009.


title: Sprawa C-202/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 26 kwietnia 2010 r. — Vion Trading GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 26 kwietnia 2010 r. — Vion Trading GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-202/10)
   ()
   2010/C 209/19
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vion Trading GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy analogiczne zastosowanie przepisu dotyczącego przedawnienia zawartego w § 195 BGB w wersji obowiązującej do końca roku 2001 r. w przypadku roszczeń o zwrot nienależnie przyznanej refundacji wywozowej narusza prawnowspólnotową zasadę pewności prawa?

               2)

               Czy zastosowanie 30-letniego terminu przedawnienia wynikającego z § 195 BGB w przypadku roszczeń o zwrot nienależnie przyznanej refundacji wywozowej narusza prawnowspólnotową zasadę proporcjonalności?

               3)

               Jeżeli na pytanie drugie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej: czy zastosowanie dłuższego, krajowego okresu przedawnienia w rozumieniu art. 3 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (1), określanego w konkretnych sprawach na podstawie domniemanej kompetencji wyjątkowej, w ramach sądowniczego rozwoju prawa, jest zgodne z prawnowspólnotową zasadą pewności prawa?

      (1)  Dz.U. L 312, s. 1.


title: Sprawa T-343/17: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2017 r. – Cathay Pacific Airways/Komisja

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/64

         Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2017 r. – Cathay Pacific Airways/Komisja
   (Sprawa T-343/17)
   (2017/C 239/76)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cathay Pacific Airways Ltd (Hong Kong, Chiny) (przedstawiciele: R. Kreisberger, Barrister i N. Grubeck, Barrister, M. Rees, Solicitor i adwokat E. Estellon)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 53 Porozumienia EOG oraz art. 8 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (Sprawa AT.39258 – Lotniczy transport towarowy) w zakresie w jakim dotyczy strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 3 zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim nakłada na stronę skarżącą grzywnę w kwocie 57 120 000 EUR lub tytułem żądania ewentualnego, obniżenie kwoty grzywny;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu strona skarżąca formułuje siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja naruszyła prawo i dokonała błędnej oceny okoliczności faktycznych, a także nie spełniła wymogów dowodowych czyniąc stronę skarżącą w art. 1 ust. 1 i 4 rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji jej adresatem oraz stwierdzając, że uczestniczyła ona w jednolitym i ciągłym naruszeniu

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że brak jest podstawy prawnej do obciążenia jej odpowiedzialnością za naruszenia wewnątrz europejskie.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w dalszej kolejności, że brak jest stosowanej podstawy faktycznej do obciążenia jej odpowiedzialnością za naruszenia wewnątrz europejskie.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi również, że powołanie się przez Komisję na nowe argumenty stanowi naruszenie jej prawa do obrony.

                           —

                           Wreszcie strona skarżąca twierdzi, że fakt, iż Komisja niezgodnie z prawem wymieniła ją w art. 1 ust. 1–4 , unicestwia jej próby ustalenia, że strona skarżąca uczestniczyła w zarzucanym jednolitym i ciągłym naruszeniu.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym Komisja przyjmując drugą decyzję w odniesieniu do strony skarżącej, w której przypisała jej odpowiedzialność za nowe zachowania stanowiące naruszenia, naruszyła art. 25 rozporządzenia 1/2003, a także zasadę pewności prawa, sprawiedliwości i dobrej administracji w wymiarze sprawiedliwości.

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym Komisja nie wykazała w sposób wymagany prawem, że strona skarżąca ponosi odpowiedzialność za udział w zarzucanym jednolitym i ciągłym naruszeniu.

                           —

                           W opinii strony skarżącej Komisja nie poświęciła stronie skrzącej odrębnej uwagi oraz nie ustaliła indywidualnych składników jednolitego i ciągłego naruszenia, w którym udział jej zarzuca.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w dalszej kolejności, że nie wykazała istnienia ogólnego planu realizacji wspólnego celu.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi również, że Komisję nie wykazała by strona skarżąca uczestniczyła w jednolitym i ciągłym naruszeniu lub posiadała konieczny zamiar uczestniczenia w nim.

                           —

                           Wreszcie strona skarżąca podnosi, że brak jest dowodów na okoliczność, iż posiadała ona konieczną wiedzę o naruszeniu.

               4.

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym Komisja nie uzasadniła w sposób wystarczający ustalenia jakoby strona skarżąca miała uczestniczyć w zarzucanym jednolitym i ciągłym naruszeniu.

               5.

               Zarzut piąty, zgodnie z którym Komisja błędnie oparła się na działalności strony skarżącej na gruncie systemów prawnych państwach trzecich jako na dowodach na jej udział zarzucanym jednolitym i ciągłym naruszeniu oraz nie uzasadniła swego stanowiska w tym zakresie.

                           —

                           W opinii strony skarżącej Komisja nie podjęła spoczywającego na niej ciężaru dowodu w stosunku do zachowania strony skarżącej na terytorium Hong Kongu oraz nie uzasadniła swego stanowiska w tym zakresie.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w dalszej kolejności, że Komisja nie wykazała by zachowanie strony skarżącej na terytorium Hong Kongu miało anykonkurencyjny cel.

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi również, że była zobowiązana systemem prawnym Hong Kongu do złożenia zbiorowych wniosków.

                           —

                           Wreszcie strona skarżąca powołuje się na naruszenie zasad kurtuazji i nieingerencji.

               6.

               Zarzut szósty, zgodnie z którym Komisja nie posiada kompetencji do stosowania art. 101 TFUE w odniesieniu do zachowań dotyczących lotów przychodzących, to jest, do usług lotniczego przewozu towarów z państw trzecich do Europy.

               7.

               Zarzut siódmy, zgodnie z którym Komisja naruszyła prawo obliczając kwotę grzywny nałożonej na stronę skarżącą.


title: Sprawa C-449/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail de Bruxelles — Belgia) — Sophiane Gysen przeciwko Groupe S-Caisse d'Assurances sociales pour indépendants (Urzędnicy — Wynagrodzenie — Regulamin pracowniczy — Dodatki rodzinne — Ustalenie wysokości krajowych zasiłków rodzinnych — Określenie kolejności dzieci — Dziecko uprawnione do dodatków rodzinnych na podstawie regulaminu pracowniczego)

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail de Bruxelles — Belgia) — Sophiane Gysen przeciwko Groupe S-Caisse d'Assurances sociales pour indépendants
   (Sprawa C-449/06) (1)

   (Urzędnicy - Wynagrodzenie - Regulamin pracowniczy - Dodatki rodzinne - Ustalenie wysokości krajowych zasiłków rodzinnych - Określenie kolejności dzieci - Dziecko uprawnione do dodatków rodzinnych na podstawie regulaminu pracowniczego)
   (2008/C 79/08)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal du travail de Bruxelles
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sophiane Gysen

      Strona pozwana: Groupe S-Caisse d'Assurances sociales pour indépendants
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal du travail de Bruxelles — Wykładnia art. 67 rozporządzenia Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiającego Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich oraz Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot, jak też szczególne przepisy znajdujące czasowo zastosowanie w stosunku do urzędników Komisji (regulaminu pracowniczego) (Dz.U. L 56, str. 1) — Dodatki rodzinne — Dopuszczalność krajowego systemu zasiłków rodzinnych, wyłączającego przy określaniu kolejności dzieci, na które przysługuje zasiłek, dzieci uprawnionych do dodatków rodzinnych na podstawie regulaminu pracowniczego — Kwalifikacja prawna regulaminu pracowniczego w prawie krajowym
   Sentencja
   Rozporządzenie Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiające Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich oraz Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot, jak też szczególne przepisy znajdujące czasowo zastosowanie w stosunku do urzędników Komisji, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 2074/83 z dnia 21 lipca 1983 r., ma zasięg ogólny, wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Zważywszy na bezpośrednie stosowanie tego rozporządzenia w porządku prawnym państw członkowskich, dziecko, które jest uprawnione do zasiłków rodzinnych na podstawie Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich, powinno być traktowane tak samo jak dziecko, które jest uprawnione do takich zasiłków na podstawie prawa wewnętrznego lub konwencji międzynarodowej w zakresie zabezpieczenia społecznego obowiązującej w danym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa C-405/05: Skarga wniesiona w dniu  18 listopada 2005 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/11

         Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu
   (Sprawa C-405/05)
   (2006/C 48/22)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 18 listopada 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Sarę Pardo Quintillan, Xaviera Lewisa i Huberta van Vlieta, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Zjednoczonemu Królestwu.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie zapewniając najpóźniej do dnia 31 grudnia 2000 r., by ścieki komunalne z aglomeracji Bangor, Brighton, Broadstairs, Carrickfergus, Coleraine, Donaghadee, Larne, Lerwick, Londonderry, Margate, Newtonabbey, Omagh oraz Portrush przed odprowadzeniem były poddawane skutecznemu oczyszczaniu, Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 4 ust. 1 i 3 dyrektywy 91/271/EWG (1).

               2)

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Zdaniem Komisji, Zjednoczone Królestwo, nie zapewniając, by ścieki komunalne z miast Bangor, Broadstairs, Carrickfergus, Coleraine, Londonderry, Larne, Lerwick, Margate, Newtonabbey, Omagh, Brighton, Portrush, Donaghadee oraz Bideford/Northam przed odprowadzeniem były poddane skutecznemu oczyszczaniu, naruszyło art. 4 ust. 1 i 3 dyrektywy 91/271/EWG. Ponadto, brak kontroli znaczącej rozbudowy aglomeracji Portrush, Newtonabbey, Bangor, Londonderry i Larne lub podjęcia środków niwelujących skutki takiej rozbudowy potęguje zakres naruszenia ww. przepisów dyrektywy w tych pięciu aglomeracjach.

      (1)  Dyrektywa Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotycząca oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135, str. 40).


title: Sprawa T-356/12: Wyrok Sądu z dnia 3 kwietnia 2014 r. – Debonair Trading Internacional przeciwko OHIM – Ibercosmetica (SÔ:UNIC) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SÔ:UNIC — Wcześniejsze słowne, krajowy i wspólnotowe, znaki towarowe SO…?, SO…? ONE, SO…? CHIC i niezarejestrowane słowne znaki towarowe — Względne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Rodzina znaków towarowych — Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 — Zasada 15 ust. 2 lit. b) ppkt (iii) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Dopuszczalność sprzeciwu]

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/22

         Wyrok Sądu z dnia 3 kwietnia 2014 r. – Debonair Trading Internacional przeciwko OHIM – Ibercosmetica (SÔ:UNIC)
   (Sprawa T-356/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SÔ:UNIC - Wcześniejsze słowne, krajowy i wspólnotowe, znaki towarowe SO…?, SO…? ONE, SO…? CHIC i niezarejestrowane słowne znaki towarowe - Względne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Rodzina znaków towarowych - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009 - Zasada 15 ust. 2 lit. b) ppkt (iii) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 - Dopuszczalność sprzeciwu])
   2014/C 159/30
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Debonair Trading Internacional Lda (Funchal, Madera) (przedstawiciel: adwokat T. Alkin)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Ibercosmetica, SA de CV (Meksyk, Meksyk)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 czerwca 2012 r. (sprawa R 1033/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Debonair Trading Internacional Lda a Ibercosmetica, SA de CV.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 4 czerwca 2012 r. (sprawa R 1033/2011-4) w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza odrzuciła jako niedopuszczalny sprzeciw oparty na art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w stosunku do oznaczeń powołanych przez Debonair Trading Internacional Lda odnośnie do Zjednoczonego Królestwa i Irlandii.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 311 z 13.10.2012.


title: Sprawa F-144/07: Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2007 r. — Efstathopoulos przeciwko Parlamentowi

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/50

         Skarga wniesiona w dniu 24 grudnia 2007 r. — Efstathopoulos przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-144/07)
   (2008/C 92/102)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Spyridon Efstathopoulos (Chalandri, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis i M. Michi, avocats)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2007 r. w części dotyczącej wliczenia „premii za aktywność” do wynagrodzenia brutto skarżącego; potrącenia — już dokonanego — kwoty 390 EUR z emerytury skarżącego; obowiązku zwrotu kwoty 10 036,99 EUR za okres od marca 2005 r. do marca 2007 r.; zmniejszenia emerytury skarżącego o 600 EUR co miesiąc w całym okresie, w którym otrzymywał będącą przedmiotem sporu premię w wysokości 670 EUR, tj. od marca 2005 r. do września 2007 r.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 18 kwietnia 2007 r. PERS-B-AFF-SOCIAL D(2007) 22300 w części dotyczącej wliczenia „premii za aktywność” do wynagrodzenia brutto skarżącego; potrącenia — już dokonanego — kwoty 390 EUR z emerytury skarżącego; obowiązku zwrotu kwoty 10 036,99 EUR za okres od marca 2005 r. do marca 2007 r.; zmniejszenia emerytury skarżącego o 600 EUR co miesiąc w całym okresie, w którym otrzymywał będącą przedmiotem sporu premię w wysokości 670 EUR, tj. od marca 2005 r. do września 2007 r.,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 14 września 2007 r. organu powołującego Parlamentu Europejskiego oddalającej zażalenie z dnia 9 maja 2007 r., wniesione przez skarżącego na decyzję z dnia 18 kwietnia 2007 r.,

               —

               stwierdzenie nieważności każdej innej decyzji związanej z lub następującej po tych decyzjach lub podjętej w celu ich wykonania,

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


title: Sprawa T-243/13: Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2014 r. – ICT przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Środowisko — Dyrektywa 94/62/WE — Opakowania i odpady opakowaniowe — Dyrektywa 2013/2/UE — Rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/58

         Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2014 r. – ICT przeciwko Komisji
   (Sprawa T-243/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Środowisko - Dyrektywa 94/62/WE - Opakowania i odpady opakowaniowe - Dyrektywa 2013/2/UE - Rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   2014/C 315/97
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Industrie Cartarie Tronchetti SpA (ICT) (Borgo a Mozzano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci J.M. Leprêtre i N. Chahid-Nouraï)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i J.F. Brakeland, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności dyrektywy Komisji 2013/2/UE z dnia 7 lutego 2013 r. zmieniającej załącznik I do dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz.U. L 37, s. 10 ) w zakresie, w jakim Komisja umieszcza rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał, z wyjątkiem rolek, tub i cylindrów będących częścią urządzeń produkcyjnych i nieużywanych do prezentacji produktów w opakowaniach detalicznych, w wykazie przykładów produktów ilustrujących zastosowanie kryteriów wyjaśniających pojęcie „opakowania”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Industrie Cartarie Tronchetti SpA (ICT) zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa F-84/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 28 października 2010 r. — Cerafogli przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu (Służba publiczna — Personel EBC — Skarga odszkodowawcza mająca na celu naprawienie szkody i krzywdy wynikających bezpośrednio z zarzucanej niezgodności z prawem warunków zatrudnienia i przepisów dotyczących personelu — Brak właściwości Sądu — Niedopuszczalność — Zwolnienie ze świadczenia pracy z tytułu reprezentacji personelu — Brak dostosowania obciążenia pracą — Uchybienie)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/36

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 28 października 2010 r. — Cerafogli przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu
   (Sprawa F-84/08) (1)

   (Służba publiczna - Personel EBC - Skarga odszkodowawcza mająca na celu naprawienie szkody i krzywdy wynikających bezpośrednio z zarzucanej niezgodności z prawem warunków zatrudnienia i przepisów dotyczących personelu - Brak właściwości Sądu - Niedopuszczalność - Zwolnienie ze świadczenia pracy z tytułu reprezentacji personelu - Brak dostosowania obciążenia pracą - Uchybienie)
   2011/C 13/69
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Maria Concetta Cerafogli (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: F. Malfrère i N. Urban, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot sprawy

   Zasądzenie od EBC wypłaty odszkodowania i zadośćuczynienia za zdaniem skarżącej poniesioną przez nią szkodę i doznaną krzywdę z powodu dyskryminacji związanej z jej działalnością związkową.

      Sentencja wyroku

               1)

               Europejski Bank Centralny zapłaci M.C. Cerafogli kwotę 5 000 EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje w części oddalona i w części odrzucona.

               3)

               Europejski Bank Centralny pokrywa poza własnymi kosztami jedną trzecią kosztów poniesionych przez M.C. Cerafogli.

               4)

               M.C. Cerafogli pokrywa dwie trzecie swoich kosztów.

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008, s. 43.


title: Sprawa T-97/06: Skarga wniesiona w dniu  29 marca 2006 r.  — Neoperl przeciwko OHIM

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/44

         Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2006 r. — Neoperl przeciwko OHIM
   (Sprawa T-97/06)
   (2006/C 131/82)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Neoperl GmbH (Müllheim, Niemcy) [Przedstawiciel: H. Börjes-Pestalozza, Rechtsanwalt]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji R 0612/2005-4 i zobowiązanie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego do opublikowania zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 3 636 206 w celu dokonania jego rejestracji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy „giętka rura sanitarna” dla towarów z klas 11 i 17 — zgłoszenie nr 3 636 206

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia
   Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Zgłoszony znak towarowy wykazuje wymagane minimum charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa C-428/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank 's-Gravenhage (Niderlandy) w dniu 24 września 2008 r. — Monsanto Technology LLC przeciwko Cefetra, Cefetra Feed Service, Cefetra Futures i Republice Argentyny i Miguelowi Santiago Camposowi, działającemu jako sekretarz stanu ds. rolnictwa, hodowli bydła, rybołówstwa i żywienia, oraz Monsanto Technology przeciwko Vopak Agencies Rotterdam i Alfred C. Toepfer International

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank 's-Gravenhage (Niderlandy) w dniu 24 września 2008 r. — Monsanto Technology LLC przeciwko Cefetra, Cefetra Feed Service, Cefetra Futures i Republice Argentyny i Miguelowi Santiago Camposowi, działającemu jako sekretarz stanu ds. rolnictwa, hodowli bydła, rybołówstwa i żywienia, oraz Monsanto Technology przeciwko Vopak Agencies Rotterdam i Alfred C. Toepfer International
   (Sprawa C-428/08)
   (2008/C 313/24)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Rechtbank 's-Gravenhage (Niderlandy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Monsanto Technology LLC

      Strony pozwane:

               1.

               Cefetra BV

               2.

               Cefetra Feed Service BV

               3.

               Cefetra Futures BV

               4.

               Republika Argentyny oraz Miguel Santiago Campos działający jako sekretarz stanu ds. rolnictwa, hodowli bydła, rybołówstwa i żywienia

      Strona skarżąca: Monsanto Technology LLC

      Strony pozwane:

               1.

               Vopak Agencies Rotterdam BV

               2.

               Alfred C. Toepfer International GmbH

         Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 9 dyrektywy 98/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 1998 r. w sprawie ochrony prawnej wynalazków biotechnologicznych (1) należy rozumieć w ten sposób, że powołanie się na ochronę przewidzianą w tym artykule jest możliwe także w sytuacji takiej jak w niniejszym postępowaniu, w której produkt (sekwencja DNA) stanowi część materiału przywiezionego do Unii Europejskiej (mączka sojowa) i w chwili zarzucanego naruszenia nie pełni swojej funkcji, jednakże pełnił ją lub ewentualnie może ją pełnić ponownie (w roślinie soi) po wyizolowaniu materiału i wprowadzeniu do komórki organizmu?

               2)

               Uwzględniając istnienie sekwencji DNA o numerze EP 0 546 090 opisanej w zastrzeżeniu patentowym nr 6 w mączce sojowej przywiezionej do Wspólnoty przez Cefetrę i ACTI oraz uwzględniając okoliczność, że DNA w rozumieniu art. 9 dyrektywy 98/44 zostało włączone do mączki sojowej i że nie pełni już ono tam swojej funkcji:
               Czy w tym przypadku nakazana przez tę dyrektywę ochrona patentu na materiał biologiczny, w szczególności art. 9, stoi na przeszkodzie temu, aby krajowe prawo patentowe (oprócz tego) przyznawało produktowi (DNA) jako takiemu bezwzględną ochronę niezależnie od tego, czy to DNA pełni swoją funkcję, a zatem ochronę z art. 9 należy uważać za wyczerpującą w przypadku uregulowanym w tym artykule, że produkt składa się z informacji genetycznej lub ją zawiera i został włączony do materiału, w którym wtedy zawarta jest informacja genetyczna?

               3)

               Czy dla odpowiedzi na powyższe pytanie ma znaczenie okoliczność, że wniosek o udzielenie patentu został złożony i patent nr EP 0 546 090 został udzielony (w dniu 19 czerwca 1996 r.) przed przyjęciem dyrektywy 98/44 oraz że taka bezwzględna ochrona produktu została przyznana na podstawie krajowego prawa patentowego przed przyjęciem tej dyrektywy?

               4)

               Czy przy odpowiedzi na powyższe pytania Trybunał może powołać się na Porozumienie w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIAS), w szczególności art. 27 i 30?

      (1)  Dz.U. L 213, s. 13.


title: Sprawa F-55/10 RENV: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 15 października 2014 r. – Moschonaki przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu rozstrzygnięcia — Zatrudnienie — Wewnętrzne ogłoszenie o naborze w instytucji — Warunki kwalifikacji określone w ogłoszeniu o naborze — Uznanie przysługujące organowi powołującemu)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/46

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 15 października 2014 r. – Moschonaki przeciwko Komisji
   (Sprawa F-55/10 RENV)
   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu rozstrzygnięcia - Zatrudnienie - Wewnętrzne ogłoszenie o naborze w instytucji - Warunki kwalifikacji określone w ogłoszeniu o naborze - Uznanie przysługujące organowi powołującemu))
   2014/C 421/63
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Chrysanthe Moschonaki (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat N. Lhoëst)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania po uchyleniu rozstrzygnięcia –Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie uwzględnienia kandydatury skarżącej na stanowisko asystentki bibliotecznej i nakazanie Komisji zapłaty na rzecz skarżącej kwoty pieniężnej tytułem naprawienia szkody i zadośćuczynienia za krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 30 września 2009 r., na mocy której kandydatura C. Moschonaki na stanowisko „asystent – bibliotekarz/dokumentalista” została odrzucona.

               2)

               Zasądza się od Komisji na rzecz C. Moschonaki kwotę 5  000 EUR.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez C. Moschonaki w sprawach F-55/10, T-476/11 P i F-55/10 RENV.


title: Sprawa C-486/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne — Odzyskiwanie odpadów — Urządzenie produkujące energię elektryczną w drodze spalania paliw uzyskanych z odpadów i biomasy w Massafrze (Taranto) — Dyrektywy 75/442/EWG i 85/337/EWG)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-486/04) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne - Odzyskiwanie odpadów - Urządzenie produkujące energię elektryczną w drodze spalania paliw uzyskanych z odpadów i biomasy w Massafrze (Taranto) - Dyrektywy 75/442/EWG i 85/337/EWG)
   (2006/C 331/09)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. van Beek, pełnomocnik, A. Capobianco i F. Louis, adwokaci)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: I. M. Braguglia, pełnomocnik, M. Fiorilli i G. Fiengo, adwokaci.)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Art. 2 ust. 1 i art. 4 ust 1, 2 i 3 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, str. 40), zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. (Dz.U. L 73, str. 5) — Urządzenia do produkcji energii elektrycznej w drodze spalania paliw uzyskiwanych z odpadów oraz biomasy w Massafrze (Taranto)
   Sentencja

               1)

                           —

                           Zwalniając urządzenie położone w Massafrze, przeznaczone do spalania paliw uzyskiwanych z odpadów i biomasy, o wydajności ponad 100 ton dziennie, należące do zakresu przedmiotowego pkt 10 załącznika I do dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r., z obowiązku przeprowadzenia procedury oceny skutków wywieranych na środowisko naturalne

                           —

                           ustanawiając art. 3 ust. 1 rozporządzenia prezesa rady ministrów z dnia 3 września 1999 r., zatytułowanego „Akt dotyczący orientacji i koordynacji zmieniający i uzupełniający wcześniejszy akt dotyczący orientacji i koordynacji w zakresie wykonania art. 40 ust. 1 ustawy nr 146 z dnia 22 lutego 1994 r. dotyczącej przepisów regulujących ocenę oddziaływania na środowisko naturalne”, zmieniający lit. i) i l) załącznika A do rozporządzenia prezydenta z dnia 12 kwietnia 1996 r., zatytułowanego „Akt dotyczący orientacji i koordynacji w zakresie wykonania art. 40 ust. 1 ustawy nr 146 z dnia 22 lutego 1994 r. dotyczącej przepisów regulujących ocenę oddziaływania na środowisko naturalne”, dopuszczający, by przedsięwzięcia przeznaczone do odzyskiwania odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne o wydajności ponad 100 ton dziennie, należące do zakresu załącznika I dyrektywy 85/337, zmienionej dyrektywą 97/11, zostały pominięte przy procedurze oceny skutków wywieranych na środowisko naturalne przewidzianej w art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 przywołanej dyrektywy, oraz

                           —

                           ustanawiając art. 3 ust. 1 rozporządzenia prezesa rady ministrów z dnia 3 września 1999 r., który w celu ustalenia, czy przedsięwzięcie należące do zakresu zastosowania załącznika II do dyrektywy 85/337, zmienionej dyrektywą 97/11, winno zostać poddane ocenie skutków wywieranych na środowisko naturalne, wprowadza nieadekwatne kryterium mogące wyłączyć ze wspomnianej oceny przedsięwzięcia, które mają znaczące oddziaływanie na środowisko naturalne,

                     Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1, 2 i 3 przywołanej dyrektywy.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 31 z 5.2.2005.


title: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 28 stycznia 2005 r. w sprawie C-208/04 Inter-Environnement Wallonie ASBL przeciwko Région wallone (wniosek Conseil d'État o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Artykuł 104 § 3 regulaminu — Dyrektywy 75/442/EWG i 91/156/EWG — Pojęcie „odpady” — Wykaz materiałów porównywalnych z produktami)

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/12

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 28 stycznia 2005 r.
   w sprawie C-208/04 Inter-Environnement Wallonie ASBL przeciwko Région wallone (1) (wniosek Conseil d'État o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Artykuł 104 § 3 regulaminu - Dyrektywy 75/442/EWG i 91/156/EWG - Pojęcie „odpady” - Wykaz materiałów porównywalnych z produktami)
   (2005/C 106/24)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-208/04 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Conseil d'État (Belgia) postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 11 maja 2004 r., w postępowaniu Inter-Environnement Wallonie ASBL przeciwko Région wallone, Trybunał (piąta izba) w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes, P. Kūris (sprawozdawca) i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 28 stycznia 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               Artykuł 1 lit. a) dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. sprzeciwia się wprowadzeniu przez Państwa Członkowskie nowej kategorii materiałów nie należących ani do grupy odpadów, ani do grupy produktów, nawet gdy ta nowa kategoria materiałów może zawierać substancje lub przedmioty, które odpowiadają definicji pojęcia „odpady” w rozumieniu powołanego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 179 z 10.7.2004.


title: Sprawa C-47/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, na posiedzeniu w ośrodku zamiejscowym w Haarlem (Niderlandy) w dniu 1 lutego 2017 r. – X/Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag, na posiedzeniu w ośrodku zamiejscowym w Haarlem (Niderlandy) w dniu 1 lutego 2017 r. – X/Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
   (Sprawa C-47/17)
   (2017/C 112/33)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Den Haag, na posiedzeniu w ośrodku zamiejscowym w Haarlem

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy biorąc pod uwagę cel, treść i zakres rozporządzenia Dublin (1) i dyrektywy w sprawie procedur azylowych (2), państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, powinno udzielić odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie przewidziany w art. 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (3) w terminie dwóch tygodni?

               2)

               Jeśli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi przeczącej, czy należy zatem, uwzględniając art. 5 ust. 2 zdanie ostatnie rozporządzenia wykonawczego, zastosować termin maksymalnie miesiąca przewidziany w art. 20 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 343/2003 (4) (obecnie art. 25 ust. 1 rozporządzenia Dublin)?

               3)

               Jeśli na pytania pierwsze i drugie należy udzielić odpowiedzi przeczącej, czy państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, dysponuje – jeżeli uwzględnić zawarty w art. 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego wyrażenie „beijvert” [„dokłada wszelkich starań”] – rozsądnym terminem na udzielenie odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie?

               4)

               Jeśli państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, powinno rzeczywiście udzielić odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie przewidziany w art. 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego w rozsądnym terminie, czy termin ten jest jeszcze rozsądny po upływie ponad sześciu miesięcy, jak ma to miejsce w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym? Jeśli na to pytanie należy udzielić odpowiedzi przeczącej, to jak należy rozumieć „rozsądny termin”?

               5)

               Jeśli państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, nie udzieli odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie ani w terminie dwóch tygodni, ani w terminie miesiąca, ani w rozsądnym terminie, to jakie należy wyciągnąć z tego konsekwencje? Czy w takim przypadku za merytoryczne rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu złożonego przez cudzoziemca odpowiedzialne jest wnioskujące państwo członkowskie, czy też odpowiedzialne jest państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek?

               6)

               Jeśli należy uznać, że ze względu na brak odpowiedzi we właściwym czasie na wniosek o ponowne rozpatrzenie przewidziany w art. 5 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego, państwo członkowskie, do którego skierowano wniosek, staje się odpowiedzialne za merytoryczne rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu, to w jakim terminie wnioskujące państwo członkowskie, mianowicie druga strona postępowania w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym, powinno przekazać cudzoziemcowi tę informację?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, Dz.U. 2013, L 180, s. 31.

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej, Dz.U. 2013, L 180, s. 60.

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1560/2003 z dnia 2 września 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego, Dz.U. 2003, L 222, s. 3 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 6, s. 20.

      (4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiające kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego, Dz.U. 2003, L 50, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 19, t. 6, s. 109.


title: Sprawa C-81/15: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 2 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias – Grecja) – Kapnoviomichania Karelia ΑΕ/Ypourgos Oikonomikon (Odesłanie prejudycjalne — Opodatkowanie — Ogólny system podatku akcyzowego — Dyrektywa 92/12/EWG — Przewożone wyroby tytoniowe znajdujące się w procedurze zawieszenia podatku akcyzowego — Odpowiedzialność uprawnionego właściciela składu — Możliwość pociągnięcia przez państwa członkowskie uprawnionego właściciela składu do solidarnej odpowiedzialności za zapłatę kwot odpowiadających karom pieniężnym nałożonym na sprawców przemytu — Zasady proporcjonalności i pewności prawa)

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/10

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 2 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias – Grecja) – Kapnoviomichania Karelia ΑΕ/Ypourgos Oikonomikon
   (Sprawa C-81/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Opodatkowanie - Ogólny system podatku akcyzowego - Dyrektywa 92/12/EWG - Przewożone wyroby tytoniowe znajdujące się w procedurze zawieszenia podatku akcyzowego - Odpowiedzialność uprawnionego właściciela składu - Możliwość pociągnięcia przez państwa członkowskie uprawnionego właściciela składu do solidarnej odpowiedzialności za zapłatę kwot odpowiadających karom pieniężnym nałożonym na sprawców przemytu - Zasady proporcjonalności i pewności prawa))
   (2016/C 287/12)
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:
      Kapnoviomichania Karelia ΑΕ

      Strona pozwana:
      Ypourgos Oikonomikon

      Sentencja

   Dyrektywę Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, zmienioną dyrektywą Rady 92/108/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r., w świetle ogólnych zasad prawa Unii Europejskiej, a w szczególności w świetle zasad pewności prawa i proporcjonalności, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona uregulowaniu krajowemu – takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które pozwala na orzeczenie solidarnej odpowiedzialności za zapłatę kwot odpowiadających karom pieniężnym nałożonym w przypadku naruszenia popełnionego w trakcie przepływu towarów znajdujących się w procedurze zawieszenia podatków akcyzowych, w szczególności w stosunku do właścicieli tych towarów, jeżeli właściciele ci są powiązani ze sprawcami naruszenia stosunkiem umownym czyniącym tych sprawców ich pełnomocnikami – na podstawie którego to uregulowania uprawniony właściciel składu zostaje uznany za solidarnie odpowiedzialnego, bez możliwości uwolnienia się od tej odpowiedzialności poprzez przedstawienie dowodu na to, że nie można go w żaden sposób powiązać z działaniami sprawców naruszenia, za zapłatę wspomnianych kwot nawet wówczas, gdy zgodnie z prawem krajowym ów właściciel składu ani nie był właścicielem rzeczonych towarów w chwili popełnienia naruszenia, ani nie był związany ze sprawcami tego naruszenia stosunkiem umownym czyniącym tych sprawców jego pełnomocnikami.

      (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Sprawa C-273/06: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 26 stycznia 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien, Austria) — Auto Peter Petschenig GmbH przeciwko Toyota Frey Austria GmbH (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu Trybunału Sprawiedliwości — Konkurencja — Porozumienie dotyczące dystrybucji pojazdów silnikowych — Zwolnienie grupowe — Rozporządzenie (WE) nr 1475/95 — Artykuł 5 ust. 3 — Wypowiedzenie przez dostawcę — Wejście w życie rozporządzenia (WE) nr 1400/2002 — Wymóg reorganizacji sieci dystrybucji)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/11

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 26 stycznia 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Handelsgericht Wien, Austria) — Auto Peter Petschenig GmbH przeciwko Toyota Frey Austria GmbH
   (Sprawa C-273/06) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu Trybunału Sprawiedliwości - Konkurencja - Porozumienie dotyczące dystrybucji pojazdów silnikowych - Zwolnienie grupowe - Rozporządzenie (WE) nr 1475/95 - Artykuł 5 ust. 3 - Wypowiedzenie przez dostawcę - Wejście w życie rozporządzenia (WE) nr 1400/2002 - Wymóg reorganizacji sieci dystrybucji)
   (2007/C 82/21)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Handelsgericht Wien
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Auto Peter Petschenig GmbH

      Strona pozwana: Toyota Frey Austria GmbH
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Handelsgericht Wien — Wykładnia art. 5 ust. 3 akapit pierwszy tiret pierwsze rozporządzenia Komisji (WE) nr 1475/95 z dnia 28 czerwca 1995 r. w sprawie stosowania art. 85 ust. 3 traktatu do niektórych kategorii porozumień dotyczących dystrybucji i serwisowania pojazdów silnikowych (Dz.U. L 145 z 1995 r., str. 25) i rozporządzenia Komisji (WE) nr 1400/2002 z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych w sektorze motoryzacyjnym (Dz.U. L 203, z 2002 r., str. 30) — Wypowiedzenie przez dostawcę porozumienia dotyczącego dystrybucji z zachowaniem jednorocznego terminu wypowiedzenia uzasadnionego koniecznością reorganizacji całości lub znacznej części sieci dystrybucji związaną z wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 1400/2002
   Sentencja

               1)

               Samo wejście w życie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1400/2002 z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych w sektorze motoryzacyjnym nie uczyniło koniecznym dokonania reorganizacji sieci dystrybucji dostawcy w rozumieniu art. 5 ust. 3 zdanie pierwsze tiret pierwsze rozporządzenia Komisji (WE) nr 1475/95 z dnia 28 czerwca 1995 r. w sprawie stosowania art. [81] ust. 3 traktatu do niektórych kategorii porozumień dotyczących dystrybucji i serwisowania pojazdów silnikowych. Jednakże wejście w życie tego rozporządzenia wprowadza zmiany, które w odniesieniu do szczególnej struktury organizacyjnej sieci dystrybucji każdego z dostawców są na tyle istotne, że stanowią one w rozumieniu tego przepisu rzeczywistą reorganizację tej sieci.

               2)

               Ustanowienie przez dostawcę wraz z wejściem w życie rozporządzenia nr 1400/2002 selektywnego systemu dystrybucji, w ramach którego po pierwsze, dystrybutorzy nie będą już dłużej poddawani ograniczeniom terytorialnym, co do terytorium, na którym mają oni możliwość prowadzenia sprzedaży towarów objętych umową i po drugie, mające autoryzację osoby zajmujące się naprawami mogą ograniczyć swoją działalność do świadczenia usług naprawczych lub przeglądowych, może stanowić w rozumieniu art. 5 ust. 3 akapit pierwszy tiret pierwsze rozporządzenia Komisji (WE) nr 1475/95 reorganizację sieci dystrybucji. Zadaniem sądów krajowych i arbitrażowych jest dokonanie — na podstawie wszystkich konkretnych okoliczności rozpoznawanego przez nie sporu a w szczególności na podstawie dowodów przedstawionych w tym celu przez dostawcę — oceny, czy ma to miejsce w danym przypadku.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa T-152/12: Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2012 r. — Deutsche Post przeciwko Komisji

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/30

         Skarga wniesiona w dniu 4 kwietnia 2012 r. — Deutsche Post przeciwko Komisji
   (Sprawa T-152/12)
   2012/C 165/51
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Post AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Sedemund, T. Lübbig i M. Klasse)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 i art. 2 oraz art. 4–6 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 25 stycznia 2012 r. w sprawie środka C 36/2007 (ex NN 25/2007) podjętego przez Niemcy na rzecz Deutsche Post AG (dokument Komisji nr C(2012) 184 wersja ostateczna);

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi łącznie 13 zarzutów:

               A.

               Na poparcie żądania stwierdzenia nieważności art. 1 oraz art. 4–6 decyzji Komisji z dnia 25 stycznia 2012 r. skarżąca podnosi:

                           1)

                           zarzut: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE
                           poprzez błędne i pozostające w sprzeczności z orzecznictwem Sądu w sprawie „Combus” (1) zakwalifikowanie częściowego finansowania przez państwo odziedziczonych zobowiązań emerytalnych (Pensions-Altlasten) dawnego zakładu państwowego jako elementu pomocy;

                           2)

                           zarzut: naruszenie art. 108 ust. 1 TFUE i art. 1 lit. b) pkt (i) rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (2)

                           poprzez błędne zakwalifikowanie częściowego finansowania przez państwo odziedziczonych zobowiązań emerytalnych jako „nowej” pomocy;

                           3)

                           zarzut: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE
                           poprzez błędne potraktowanie uregulowanych wynagrodzeń jako elementu pomocy w sprzeczności z orzecznictwem Trybunału w sprawie „PreussenElektra” (3) oraz zakwestionowania samego (rzekomo) nieprawidłowego rozdzielenia kosztów między dwie grupy produktów jako elementu pomocy;

                           4)

                           zarzut: błąd w zakresie kompetencji i błąd w ocenie oraz naruszenie zasady niedyskryminacji i obowiązku lojalnej współpracy z państwami członkowskimi
                           poprzez ingerencję ze skutkiem wstecznym w krajowe uregulowanie w sprawie wynagrodzeń mimo wieloletniej znajomości tego uregulowania i w sprzeczności z całą dotychczasową praktyką decyzyjną Komisji;

                           5)

                           zarzut: naruszenie art. 107 ust. 1 i 3 TFUE
                           poprzez błędne ustalenie składek na ubezpieczenie społeczne, jakie mają być ponoszone przez prywatnych konkurentów („Benchmark”) oraz poprzez fikcyjne podwyższenie rzeczywistych zarobków brutto urzędników jako podstawy obliczenia do celów zastosowania „Benchmark”;

                           6)

                           zarzut: brak uzasadnienia w sposób zgodny z art. 296 TFUE
                           z tego względu, że nadzwyczaj obszerna treść zaskarżonej decyzji jest częściowo niejasna, wewnętrznie sprzeczna lub niezrozumiała i nie pokazuje jednoznacznie związku między poszczególnymi częściami;

                           7)

                           zarzut: naruszenie określoności przepisów prawa i art. 107 ust. 1 TFUE
                           z powodu niespójnego przedstawienia podstawy obliczenia kwoty podlegającej zwrotowi i faktu, że nie można jej zidentyfikować;

                           8)

                           zarzut: naruszenie prawa do „rozsądnego czasu trwania postępowania” jako części prawa do „dobrej administracji” przewidzianego w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Karty praw podstawowych) oraz art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999
                           z powodu ponad dwunastoletniego czasu trwania postępowania od momentu wydania decyzji z 1999 r. o wszczęciu postępowania do momentu wydania zaskarżonej decyzji z dnia 25 stycznia 2012 r.;

                           9)

                           zarzut: naruszenie prawa do „dobrej administracji” przewidzianego w art. 41 ust. 1 Karty praw podstawowych oraz art. 15 rozporządzenia nr 659/1999
                           poprzez całkowitą bezczynność w odniesieniu do uregulowania w sprawie wynagrodzeń zgodnie z § 20 ust. 2 PostG, które było znane Komisji najpóźniej od 1999 r., ale dopiero po ponad jedenastu latach zostało uczynione przedmiotem postępowania na podstawie decyzji o rozszerzeniu z dnia 10 maja 2011 r.;

                           10)

                           zarzut: naruszenie zasady pewności prawa, zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasady prawidłowej administracji, które są chronione jako prawa podstawowe, oraz art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999
                           poprzez błędną ocenę decyzji z 2002 r. jako niemającej charakteru decyzji kończącej postępowanie, która to decyzja wbrew bezwzględnemu zobowiązaniu wynikającemu z art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 zdaniem Komisji nie uregulowała „ostatecznie” środków państwowych, które były przedmiotem postępowania i do których należały także obciążenia emerytalne.

               B.

               Na poparcie żądania stwierdzenia nieważności art. 2 decyzji Komisji z dnia 25 stycznia 2012 r. skarżąca podnosi trzy kolejne zarzuty:

                           11)

                           zarzut: naruszenie zasady „prawidłowej administracji” i „rozsądnego czasu trwania” postępowania
                           z powodu niezgodnego z prawem zaniechania zbadania występowania „nadmiernej kompensaty” w drodze „rekompensaty finansowej” od roku 1999, co Sąd stwierdził już w wyroku z dnia 1 lipca 2008 r. w sprawie T-266/02 Deutsche Post przeciwko Komisji;

                           12)

                           zarzut: naruszenie art. 106 ust. 2 TFUE
                           poprzez niewystarczające uzasadnienie okoliczności, że w niniejszym przypadku nie zostało spełnione 4. kryterium wyroku w sprawie „Altmark” (4);

                           13)

                           zarzut: błędne zastosowanie elementu pomocy w art. 107 ust. 1 TFUE
                           z tego względu, że „rekompensata finansowa” spełnia przesłanki usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym w rozumieniu art. 106 ust. 2 TFUE.

      (1)  Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2004 r. w sprawie T-157/01 Danske Busvognmænd przeciwko Komisji, Rec. s. II-917).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).

      (3)  Wyrok Trybunału z dnia 13 marca 2001 r. w sprawie C-379/98 PreussenElektra, Rec. s. I-2099.

      (4)  Wyrok z dnia 24 lipca 2003 r. w sprawie C-280/00 Altmark Trans i Regierungspräsidium Magdeburg, Rec. s. I-7747.


title: Sprawa F-7/06: Skarga wniesiona w dniu  23 stycznia 2006 r.  — B. przeciwko Komisji

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/35

         Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2006 r. — B. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-7/06)
   (2006/C 96/55)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: B. (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: S. Rodrigues i A. Jaume, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego (AIPN) z dnia 10 października 2005 r. oddalającej zażalenie skarżącej na decyzję AIPN z dnia 26 kwietnia 2005 r. odmawiającą przyznania skarżącej dodatku zagranicznego;

               —

               zobowiązanie pozwanej do wypłaty na rzecz skarżącej dodatku zagranicznego od dnia wstąpienia przez nią do służby;

               —

               zasądzenie od pozwanej odsetek za zwłokę od dnia wydanie spornej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, będąca urzędnikiem Komisji, kwestionuje decyzję w sprawie ostatecznego ustalenia uprawnień, którą pozwana odmówiła przyznania skarżącej dodatku zagranicznego.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi przede wszystkim naruszenie art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego. Skarżąca podnosi również zarzut nierównego traktowania, jako że stosowanie wymogu dotyczącego obywatelstwa, określonego w tiret pierwszym wskazanego przepisu, do urzędników, którzy posiadają poza obywatelstwem państwa, na terytorium którego znajduje się ich miejsce zatrudnienia, również obywatelstwo innego Państwa Członkowskiego, narusza zasadę niedyskryminacji i równego traktowania.
   Następnie skarżąca podnosi, że w każdym razie spełnia ona wymóg dotyczący miejsca zamieszkania określony w tiret drugim przedmiotowego przepisu.
   Subsydiarnie skarżąca podnosi naruszenie art. 4 ust. 1 lit. b) załącznika VII do regulaminu pracowniczego poprzez nieuwzględnienie w zaskarżonej decyzji okoliczności, iż skarżąca spełnia wszystkie wymogi dotyczące obywatelstwa jak i miejsca zamieszkania określone w tym przepisie.
   Całkowicie subsydiarnie skarżąca powołuje się na naruszenie art. 4 ust. 3 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, jako że przepis ten nie może być interpretowany w ten sposób, że wymaga on na urzędnika posiadającego podwójne obywatelstwo zrzeczenia się obywatelstwa Państwa Członkowskiego, na terytorium którego znajduje się jego miejsce zatrudnienia.


title: Sprawa F-107/12: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2012 r. — ZZ przeciwko EBI

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/41

         Skarga wniesiona w dniu 28 września 2012 r. — ZZ przeciwko EBI
   (Sprawa F-107/12)
   2012/C 366/83
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji EBI w sprawie odmowy naliczenia skarżącemu zrewaloryzowanych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej w sprawie wniosku skarżącego z dnia 10 lipca 2011 r. o to, by Europejski Bank Inwestycyjny naliczył mu zrewaloryzowane lata zaliczane do okresu uprawniającego do emerytury, a ponadto by wypłacił odpowiadającą tej rewaloryzacji kwotę;

               —

               Zobowiązanie Europejskiego Banku Inwestycyjnego do przyznania skarżącemu rewaloryzacji jego lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury odpowiadającej okresowi 6 lat i 1 miesiąca dodatkowego ubezpieczenia;

               —

               Zasądzenie od Europejskiego Banku Inwestycyjnego kwoty ustalonej ex aequo et bono tymczasowo na 5 000 EUR tytułem doznanej krzywdy;

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Inwestycyjnego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-316/12: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 4 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main — Niemcy) — J. Sebastian Guevara Kamm przeciwko TAM Airlines S.A./TAM Linhas Aereas S.A

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/16

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 4 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main — Niemcy) — J. Sebastian Guevara Kamm przeciwko TAM Airlines S.A./TAM Linhas Aereas S.A
   (Sprawa C-316/12) (1)

   2013/C 63/30
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 295 z 29.9.2012.


title: Sprawa T-586/10: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2010 r. — Aktieselskabet af 21. november 2001 przeciwko OHIM — Parfums Givenchy (only givenchy)

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/19

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2010 r. — Aktieselskabet af 21. november 2001 przeciwko OHIM — Parfums Givenchy (only givenchy)
   (Sprawa T-586/10)
   2011/C 80/36
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aktieselskabet af 21. november 2001 (Brande, Dania) (przedstawiciel: adwokat C. Christiansen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Parfums Givenchy SA (Levallois Perret, France)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 października 2010 r. w sprawie R 1556/2009-2; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Parfums Givenchy SA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy w kolorze „only givenchy” dla towarów z klasy 3 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 3980241

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Danii słowny znak towarowy nr VR 2001 03359 „ONLY” m.in. dla towarów z klas 3 i 9; zarejestrowany w Danii słowny znak towarowy nr VR 2001 02183 „ONLY” dla towarów z klasy 25; słowny wspólnotowy znak towarowy nr 638833 „ONLY” dla towarów z klas 14, 18 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na błędne ustalenie przez Izbę Odwoławczą, że nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd i że właściwy krąg odbiorców nie stwierdziłby więzi lub związku pomiędzy wcześniejszymi znakami towarowymi a zakwestionowanym znakiem towarowym.


title: Sprawa C-99/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Bruxelles (Belgia) w dniu 24 lutego 2012 r. — Eurofit SA przeciwko Bureau d'intervention et de restitution belge (BIRB)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Bruxelles (Belgia) w dniu 24 lutego 2012 r. — Eurofit SA przeciwko Bureau d'intervention et de restitution belge (BIRB)
   (Sprawa C-99/12)
   2012/C 138/07
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de première instance de Bruxelles

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Eurofit SA

      Strona pozwana: Bureau d'intervention et de restitution belge (BIRB)

      Pytania prejudycjalne

   Czy w sytuacji, gdy właściwe organy nie udzielają informacji, o które wnioskował podmiot gospodarczy, lub celowo udzielają mu informacji niezgodnych z prawdą, fałszując przez to jego ocenę rzetelności kontrahenta podejrzanego o oszustwo, można uznać, iż chodzi o przypadek siły wyższej w rozumieniu rozporządzenia nr 3665/87 ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (1)?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz.U. L 351, s. 1).


title: Sprawa C-180/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 19 stycznia 2016 r. w sprawie T-404/12 Toshiba Corporation/Komisja Europejska, wniesione w dniu 29 marca 2016 r. przez Toshiba Corporation

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 19 stycznia 2016 r. w sprawie T-404/12 Toshiba Corporation/Komisja Europejska, wniesione w dniu 29 marca 2016 r. przez Toshiba Corporation
   (Sprawa C-180/16 P)
   (2016/C 175/16)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Toshiba Corporation (przedstawiciele: J. F. MacLennan, solicitor, A. Schulz, avocat, S. Sakellariou, Δικηγόρος, i J. Jourdan, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku w sprawie T-404/12, a także

                           i)

                           stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej w sprawie COMP/39.966 – Rozdzielnice z izolacją gazową; bądź

                           ii)

                           obniżenie, w zastosowaniu art. 261 TFUE, nałożonej na Toshibę grzywny; bądź

                           iii)

                           przekazanie sprawy Sądowi, aby ten wydał wyrok zgodnym z wydanym przez Trybunał rozstrzygnięciem kwestii prawnych; w każdym razie

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie opiera się na trzech zarzutach:

               a)

               Zarzut pierwszy: Sąd dopuścił się naruszenia prawa, stwierdzając, że Komisja Europejska nie naruszyła przysługującego Toshibie prawa do obrony w szczególności w zakresie dotyczącym okoliczności polegającej na tym, iż instytucja ta przed wydaniem w 2012 r. decyzji zmieniającej nie skierowała do Toshiby pisma w sprawie przedstawienia zarzutów;

               b)

               Zarzut drugi: Sąd dopuścił się naruszenia prawa, stwierdzając, że metodologia zastosowana przez Komisję Europejską przy obliczaniu nałożonej na Toshibę grzywny jest zgodna z zasadą równości traktowania w szczególności w zakresie dotyczącym okoliczności polegającej na tym, iż instytucja ta wykorzystała jako podstawę obliczenia grzywny nałożonej na tę spółkę kwotę wyjściową obliczoną dla przedsiębiorstwa joint venture TM T&D, zamiast przyjąć odpowiednią wielkość obrotów osiągniętych przez Toshibę, podobnie jak uczyniła to w przypadku europejskich adresatów decyzji wydanej w 2007 r.; i

               c)

               Zarzut trzeci: Sąd dopuścił się naruszenia prawa, stwierdzając, że Komisja Europejska, pomimo tego, iż nie obniżyła kwoty nałożonej na Toshibę grzywny celem odzwierciedlenia jej relatywnego uczestnictwa w naruszeniu, nie naruszyła zasady równości traktowania, w szczególności w zakresie dotyczącym okoliczności polegającej na tym, iż instytucja ta nie uznała, że uczestnictwo Toshiby w tym mającym znamiona zmowy zachowaniu, bardziej ograniczone niż uczestnictwo europejskich adresatów decyzji wydanej w 2007 r., musi zostać odzwierciedlone w kwocie grzywny.


title: Sprawa T-840/14: Postanowienie Sądu z dnia 11 marca 2016 r. – International Gaming Projects/OHIM – Sky (Sky BONUS) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Sky BONUS — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SKY — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Ograniczenie towarów wskazanych w zgłoszeniu znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Niedopuszczalność]

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/43

         Postanowienie Sądu z dnia 11 marca 2016 r. – International Gaming Projects/OHIM – Sky (Sky BONUS)
   (Sprawa T-840/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Sky BONUS - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy SKY - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Ograniczenie towarów wskazanych w zgłoszeniu znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Niedopuszczalność])
   (2016/C 156/58)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: International Gaming Projects Ltd (Valletta, Malta) (przedstawiciel: M. Garayalde Niño, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Sky plc, dawniej British Sky Broadcasting Group plc (Isleworth, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: J. Barry, solicitor)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 października 2014 r. (sprawa R 2040/2013-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy British Sky Broadcasting Group plc a International Gaming Projects Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               International Gaming Projects Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 65 z 23.2.2015.


title: Sprawa C-555/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Tivoli (Włochy) w dniu 3 grudnia 2012 r. — Claudio Loreti i in. przeciwko Comune di Zagarolo

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Tivoli (Włochy) w dniu 3 grudnia 2012 r. — Claudio Loreti i in. przeciwko Comune di Zagarolo
   (Sprawa C-555/12)
   2013/C 32/16
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Tivoli.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Claudio Loreti, Maria Vallerotonda, Attillo Vallerotonda i Virginia Chellini

      Strona pozwana: Comune di Zagarolo.

      Pytania prejudycjalne

   Należy przedłożyć Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania z zakresu wykładni prejudycjalnej, aby wypowiedział się w przedmiocie:

               1)

               zgodności art. 7 kodeksu postępowania administracyjnego obowiązującego w Republice Włoskiej, który na podstawie art. 103 konstytucji włoskiej stanowi, że
               „do właściwości sądów administracyjnych należą spory w przedmiocie uzasadnionych interesów oraz — w dziedzinach określonych w ustawie — praw podmiotowych, dotyczące wykonywania lub niewykonywania władzy administracyjnej, odnoszące się do środków, aktów, umów lub zachowań związanych również pośrednio z wykonywaniem tej władzy, będących wynikiem działań administracji publicznej. Nie podlegają zaskarżeniu akty lub środki będące wynikiem działań rządu w ramach wykonywania władzy politycznej”,
               z art. 6 [europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności] oraz art. 47 i 52 ust. 3 [Karty praw podstawowych Unii Europejskiej], uznanymi w następstwie zmiany art. 6 [TUE];

                           a)

                           w zakresie, w jakim przyznaje różnym organom sądowym uprawnienie do orzekania w przedmiocie podmiotowych sytuacji prawnych rozróżnionych w sposób abstrakcyjny (uzasadniony interes i prawo podmiotowe), których dokładne rozróżnienie w praktyce jest jednak trudne lub niemożliwe do przeprowadzenia, bez ustawowego określenia ich rzeczywistego znaczenia;

                           b)

                           w zakresie, w jakim przewiduje istnienie sądów właściwych do orzekania w takich samych sprawach na podstawie kryteriów (wskazanie różnych podmiotowych sytuacji prawnych) nieodpowiadających już rzeczywistości po wprowadzeniu możliwości uzyskania odszkodowania z tytułu uzasadnionego interesu (przewidzianej już w 2000 r. w celu dostosowania uregulowań wewnętrznych do zasad wspólnotowych) z istotnymi różnicami również w zakresie zasad proceduralnych dotyczących wykonania wyroków;

                     oraz, ogólnie,

               2)

               zgodności art. 103 konstytucji włoskiej, ze względu na to, iż przewiduje i chroni w sposób zróżnicowany podmiotowe sytuacje prawne (zwane uzasadnionymi interesami) niemające odpowiednika w prawie wspólnotowym, poddając je pod właściwość różnych systemów prawnych, których właściwość jest co pewien czas zmieniana.


title: Sprawa C-322/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 27 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Bozen – Włochy) – Ulrike Elfriede Grauel Rüffer przeciwko Katerinie Pokornej (Obywatelstwo Unii — Zasada niedyskryminacji — System językowy mający zastosowanie do postępowań cywilnych)

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 27 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Bozen – Włochy) – Ulrike Elfriede Grauel Rüffer przeciwko Katerinie Pokornej
   (Sprawa C-322/13) (1)

   ((Obywatelstwo Unii - Zasada niedyskryminacji - System językowy mający zastosowanie do postępowań cywilnych))
   2014/C 151/10
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landesgericht Bozen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ulrike Elfriede Grauel Rüffer

      Strona pozwana: Katerina Pokorná

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunale di Bolzano/Landesgericht Bozen – Wykładnia art. 18 TFUE i 21 TFUE – Niedyskryminacja i obywatelstwo Unii – System językowy mający zastosowanie do postępowań cywilnych – Odstępstwo ustanowione na rzecz własnych obywateli – Rozszerzenie zakresu tego wyjątku na obywateli Unii Europejskiej znajdujących się w takiej samej sytuacji jak obywatele odnośnego państwa

      Sentencja

   Artykuły 18 TFUE i 21 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak sporne w postępowaniu głównym, które w postępowaniach cywilnych toczących się przed sądami państwa członkowskiego mającymi siedzibę w danej jednostce podziału terytorialnego tego państwa przyznaje prawo używania języka innego aniżeli język urzędowy tego państwa tylko obywatelom tego ostatniego, zamieszkałym w tej samej jednostce podziału terytorialnego.

      (1)  Dz.U. C 226 z 3.8.2013.


title: Sprawa C-197/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 18 kwietnia 2014 r. – T.A. van Dijk, druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 18 kwietnia 2014 r. – T.A. van Dijk, druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-197/14)
   2014/C 223/06
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: T.A. van Dijk

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy Hoge Raad jako najwyższy sąd krajowy w ramach pytania prejudycjalnego przedstawionego przez sąd krajowy niższej instancji jest zobowiązany do przedstawienia Trybunałowi pytania prejudycjalnego, czy też powinien on oczekiwać odpowiedzi na pytanie przedstawione przez sąd krajowy niższej instancji, nawet jeśli jest zdania, że prawidłowe stosowanie prawa Unii w rozstrzyganej przez niego kwestii jest na tyle oczywiste, iż nie ma racjonalnych wątpliwości co do sposobu, w jaki należy odpowiedzieć na to pytanie?

               2)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy zaświadczenie E-101wydane przez organ innego państwa członkowskiego wiąże niderlandzkie organy właściwe w zakresie ubezpieczeń społecznych, nawet gdyby dotyczyło ono przewoźnika na Renie, tak że normy określające właściwe przepisy przewidziane w rozporządzeniu nr 1408/71 (1), do którego odnosi się owo zaświadczenie, nie znajdują zastosowania na podstawie art. 7 ust. 2 lit. a) tego rozporządzenia?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2).


title: Sprawa C-483/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof – Belgia) – Pelckmans Turnhout NV przeciwko Walter Van Gastel Balen NV i in. (Odesłanie prejudycjalne — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Zasady równości i niedyskryminacji — Stosowanie prawa Unii — Zakres stosowania prawa Unii — Brak — Brak właściwości Trybunału)

text:
               30.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof – Belgia) – Pelckmans Turnhout NV przeciwko Walter Van Gastel Balen NV i in.
   (Sprawa C-483/12) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Zasady równości i niedyskryminacji - Stosowanie prawa Unii - Zakres stosowania prawa Unii - Brak - Brak właściwości Trybunału))
   2014/C 202/05
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Grondwettelijk Hof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pelckmans Turnhout NV

      Strona pozwana: Walter Van Gastel Balen NV, Walter Van Gastel NV, Walter Van Gastel Lifestyle NV, Walter Van Gastel Schoten NV

      przy udziale: Ministerraad

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Grondwettelijk Hof – Belgia – Wykładnia art. 6 ust. 3 TUE, art. 34, 35, 36, 56 i 57 TFUE oraz art. 15, 16, 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Uregulowanie krajowe zobowiązujące do przestrzegania jednego dnia wolnego w tygodniu w handlu detalicznym – Wyjątki przewidziane dla sklepów w określonych miejscach lub sprzedających określone towary

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytanie przedstawione w trybie prejudycjalnym przez Grondwettelijk Hof (Belgia).

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Wykreślenie sprawy C-237/03

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/37

         Wykreślenie sprawy C-237/03 (1)

   (2004/C 300/72)
   Postanowieniem z dnia 22 lipca 2004 r. prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-237/03 (wniosek tribunal d'instance de Roubaix o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym), SA Banque Sofinco przeciwko Daniel Djemoui, Carole Djemoui.

      (1)  Dz.U. C 184 z 2.8.2003.


title: Sprawa T-396/05.: Skarga wniesiona w dniu  2 listopada 2005 r.  — ARCHI.M.E.D. — E.S. przeciwko Komisji

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/20

         Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2005 r. — ARCHI.M.E.D. — E.S. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-396/05.)
   (2006/C 74/40)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Architecture, Microclimat, Energies Douces — Europe et Sud SARL (ARCHI.M.E.D.-E.S) (Ganges, Francja) [Przedstawiciele: P.-P. van Gehuchten, J. Sambon, P. Reyniers, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o dokonaniu potrącenia, zawartej w piśmie z dnia 5 października 2005 r. doręczonym skarżącej w dniu 10 października 2005 r.

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o ściągnięciu należności, zawartej w pismach z dnia 30 sierpnia 2005 r., oraz w zawiadomieniu nr 3240705638 o obciążeniu rachunku z dnia 23 sierpnia 2005 r., doręczonych skarżącej w dniu 2 września 2005 r.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca jest stroną umowy BU 209-95 zawartej z Komisją w drodze przetargu ogłoszonego w ramach specjalnego programu badań i rozwoju technologicznego w dziedzinie energii nieatomowej (1) i służącego realizacji projektu remontu budynku w Lionie przy wykorzystaniu metody architektury słonecznej i bioklimatycznej. W ramach wykonania swoich zobowiązań umownych Skarżąca zakomunikowała Komisji sprawozdanie końcowe z projektu. Komisja nie zaakceptowała tego sprawozdania i w dniu 5 lipca 2005 r przesłała jej. decyzję o ściągnięciu przekazanych zaliczek, odmawiając zaakceptowania pewnych kosztów zadeklarowanych w tym sprawozdaniu. Do polubownego rozwiązania sporu nie były stanie doprowadzić ani wymiana korespondencji między stronami, ani odbyte spotkania, ani interwencja rzecznika.
   Listem poleconym a dnia 30 sierpnia 2005 r. Komisja przesłała skarżącej ostateczną decyzję o ściągnięciu należności poprzedzoną zawiadomieniem nr 3240705638 o obciążeniu rachunku z dnia 23 sierpnia 2005 r. W drodze innego listu poleconego z dnia 5 października 2005 r. Komisja powiadomiła ją również o decyzji w sprawie potrącenia ich wzajemnych wierzytelności: wierzytelności Komisji względem skarżącej w ramach tej umowy, z jednej strony, oraz wierzytelności skarżącej względem Komisji, które przysługiwały jej w ramach innej umowy. Są to zaskarżone decyzje.
   Strona skarżąca podważa decyzje powołując dwa zasadnicze zarzuty.
   Przede wszystkim podnosi ona, że przez zaskarżone decyzje Komisja naruszyła pozasądowe przesłanki potrącenia wzajemnych wierzytelności. Skarżąca twierdzi, że takie potrącenie nie powinno być możliwe, w przypadku gdy wierzytelności wynikają z dwóch różnych porządków prawnych. Zdaniem skarżącej przysługujące jej względem Komisji wierzytelności są w istocie oparte na prawie wspólnotowym, podczas gdy wierzytelności Komisji względem skarżącej wynikają z prawa francuskiego. Co więcej, podnosi ona, że Komisja nie ma podstawy prawnej pozwalającej jej na dokonanie potrącenia, które propomuje skarżącej, albowiem wierzytelności te są jeszcze niepewne, o czym świadczą liczne sprzeciwy ze stony samej .skarżącej oraz postępowanie przed rzecznikiem, które się jeszcze nie zakończyło. do dnia dzisiejszego
   W drugim zarzucie strona skarżąca twierdzi, że należy stwierdzić nieważność decyzji o ściągnięciu należności z powodu braku uzasadnienia. Utrzymuje ona, że Komisja nie dostarczyła satysfakcjonujących wyjaśnień, w szczególności w odniesieniu do argumentów podniesionych przez skarżącą dotyczących sposobu oreślenia przez nią kwoty jej wierzytelności.

      (1)  Program ustanowiony na podstawie decyzji Rady 94/806/WE z dnia 23 listopada 1994 r., Dz.U. 334 z dnia 22 grudnia 1994 r., str. 87


title: Sprawa T-515/13: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2013 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/29

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2013 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-515/13)
   2013/C 336/62
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, Abogado del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz

               —

               Obciążenie pozwanej instytucji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga wniesiona została na decyzję Komisji C(2013) 4426 wersja ostateczna z dnia 17 lipca 2013 r. w sprawie systemu podatkowego stosowanego do niektórych umów leasingu finansowego, zwanego również hiszpańskim systemem leasingu podatkowego [Pomoc państwa SA.21233 (11/C) (ex NN/11, ex CP 137/06)]. W omawianej decyzji uznano za pomoc państwa dla zgrupowań interesu gospodarczego niezgodną z rynkiem wewnętrznym środki wynikające z art. 115 ust. 11 texto Refundido de la Ley del Impuesto sobre Sociedades [tekstu jednolitego ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych] (wcześniejsza amortyzacja leasingowanych aktywów), ze stosowania systemu opodatkowania za tonaż przedsiębiorstw, statków lub działalności niekwalifikowalnej, oraz z art. 50 ust. 3 Reglamento del Impuesto de Sociedades [rozporządzenia w sprawie podatku dochodowego od osób prawnych].
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 TFUE ze względu na to, że badane w zaskarżonej decyzji przepisy nie spełniają żadnego z wymogów niezbędnych do uznania ich za pomoc państwa, ponieważ nie ma żadnego czynnika wybiórczości w korzyści podatkowej, z której mogą korzystać wszyscy potencjalni inwestorzy z wszystkich sektorów gospodarki, bez żadnych narzuconych z góry wymogów; nie zachodzi również zakłócenie lub ryzyko zakłócenia konkurencji, ponieważ nie można uznać, że dostępna dla wszystkich bez jakiejkolwiek dyskryminacji (nawet ze względu na przynależność państwową) korzyść wzmacnia lub może wzmacniać pozycję konkurencyjną określonych sektorów lub przedsiębiorstw, ze szkodą dla ich konkurentów, gdyż każdy inwestor mógł brać udział w strukturach tzw. SEAF i osiągać oferowane przez niego korzyści. W związku z tym nie ma również oddziaływania na handel między państwami członkowskimi, w zakresie w jakim udziałowcy (lub akcjonariusze) danego podmiotu nie prowadzą żadnej działalności na rynku.

               2)

               Zarzut drugi, podniesiony pomocniczo, dotyczący naruszenia zasad równego traktowania, uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa, w związku z czym na podstawie art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE nie należy zarządzać zwrotu pomocy.


title: Sprawa C-312/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgerichts Hamm (Niemcy) w dniu 29 maja 2017 r. – Surjit Singh Bedi/Republika Federalna Niemiec, Republika Federalna Niemiec działająca w imieniu i w interesie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgerichts Hamm (Niemcy) w dniu 29 maja 2017 r. – Surjit Singh Bedi/Republika Federalna Niemiec, Republika Federalna Niemiec działająca w imieniu i w interesie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-312/17)
   (2017/C 309/28)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landesarbeitsgericht Hamm.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Surjit Singh Bedi

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec, Republika Federalna Niemiec działająca w imieniu i w interesie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 2 ust. 2 dyrektywy Rady 2000/78/WE (1) z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu układu zbiorowego, zgodnie z którym prawo do zasiłku pomostowego wypłacanego na podstawie określonego w układzie zbiorowym wynagrodzenia zasadniczego w celu zagwarantowania odpowiednich środków utrzymania pracownikom, którzy utracili swoje miejsce pracy, do chwili uzyskania ekonomicznego zabezpieczenia w postaci prawa do emerytury z ustawowego ubezpieczenia emerytalnego, ustaje w chwili nabycia prawa do wcześniejszej emerytury, i w razie zastosowania tego uregulowania za decydujące kryterium przyjmuje się możliwość uzyskania wcześniejszej emerytury ze względu na niepełnosprawność?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2000, L 303, s. 16 –wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 5, t. 4, s. 79)