title: Sprawa C-158/12: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2008/1/WE — Artykuł 5 — Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola — Warunki wydania pozwoleń dla istniejących instalacji — Obowiązek zapewnienia eksploatacji takich instalacji zgodnie z wymogami tej dyrektywy)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/14

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 kwietnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-158/12) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2008/1/WE - Artykuł 5 - Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola - Warunki wydania pozwoleń dla istniejących instalacji - Obowiązek zapewnienia eksploatacji takich instalacji zgodnie z wymogami tej dyrektywy)
   2013/C 156/21
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Petrova i K. Mifsud-Bonnici, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciel: E. Creedon, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz.U. L 24, s. 8) — Warunki udzielania pozwoleń na istniejące instalacje — Obowiązek zapewnienia eksploatacji takich instalacji zgodnie z wymogami dyrektywy

      Sentencja

               1)

               Nie wydając pozwoleń zgodnie z art. 6 i 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli, nie zapewniając we właściwy sposób ponownego rozważenia warunków wydania pozwoleń oraz ewentualnie nie aktualizując takich pozwoleń w odniesieniu do trzynastu istniejących instalacji do hodowli trzody chlewnej i hodowli drobiu, a tym samymi nie zapewniając eksploatacji wszystkich istniejących instalacji zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 3, 7, 9, 10, 13, art. 14 lit. a) i b) i art. 15 ust. 2 tej dyrektywy, najpóźniej od dnia 30 października 2007 r., Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 5 ust. 1 tej dyrektywy.

               2)

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 174 z 16.6.2012


title: Sprawa C-155/06: Skarga wniesiona w dniu  23 marca 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/8

         Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-155/06)
   (2006/C 121/14)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: M. Patakia i D. Lawunmi, pełnomocnicy]

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej nie ustanowiło wszystkich ostatecznych przepisów niezbędnych w celu wykonania zobowiązań, które na nim ciążą na mocy art. 53 dyrektywy Rady 96/29/Euroatom (1) ustanawiającej podstawowe normy bezpieczeństwa w zakresie ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego z uwagi na brak przepisów umożliwiających odpowiednią interwencję w przypadkach długotrwałego narażenia na promieniowanie jonizujące wynikającego z efektów późniejszych zagrożenia radiologicznego lub przeszłej działalności.

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Tytuł IX dyrektywy definiuje zobowiązania państw członkowskich w zakresie przygotowania i przeprowadzenia interwencji w przypadku sytuacji zagrożenia radiologicznego. Artykuł 53 stanowi, że interwencja w przypadku długotrwałego narażenia należy do państw członkowskich.
   Władze Zjednoczonego Królestwa przyznały, że prawo obowiązujące w tym państwie nie stanowi pełnej transpozycji dyrektywy, gdyż nie przewiduje działań we wszystkich przypadkach wykrycia skażenia radioaktywnego. Skarga, która doprowadziła do wszczęcia niniejszego postępowania, ukazuje fakt, że nie jest możliwe wykrycie długotrwałego narażenia i podjęcie przeciwko niemu działań w zakresie przeszłej działalności, na którą nigdy nie wydano zezwolenia, ponieważ interwencja jest możliwa jedynie wtedy, gdy narażenie może zostać powiązane z określoną działalnością wykonywaną na terenie, na którym możliwe skażenie podlega obecnie wykryciu.

      (1)  Dz.U. 1996, L 159, str. 1


title: Sprawy połączone C-556/15 i C-22/16: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 22 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Craiova, Tribunalul Bucureşti – Rumunia) – Fondul Proprietatea SA/Complexul Energetic Oltenia SA (C-556/15), SC Hidroelectrica SA (C-22/16) (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 53 ust. 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Pomoc państwa — Uczestnictwo spółki o kapitale w większości publicznym w podwyższeniu kapitału spółki, której jedynym akcjonariuszem jest państwo lub w utworzeniu kapitału zakładowego spółki handlowej będącej własnością państwa — Pytania o charakterze hipotetycznym — Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie stanu faktycznego — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/12

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 22 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Craiova, Tribunalul Bucureşti – Rumunia) – Fondul Proprietatea SA/Complexul Energetic Oltenia SA (C-556/15), SC Hidroelectrica SA (C-22/16)
   (Sprawy połączone C-556/15 i C-22/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 ust. 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Pomoc państwa - Uczestnictwo spółki o kapitale w większości publicznym w podwyższeniu kapitału spółki, której jedynym akcjonariuszem jest państwo lub w utworzeniu kapitału zakładowego spółki handlowej będącej własnością państwa - Pytania o charakterze hipotetycznym - Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie stanu faktycznego - Oczywista niedopuszczalność))
   (2017/C 283/16)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Craiova, Tribunalul Bucureşti

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Fondul Proprietatea SA

      Strona pozwana: Complexul Energetic Oltenia SA (C-556/15), SC Hidroelectrica SA (C-22/16)

      Sentencja

   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Curtea de Apel Craiova (sąd apelacyjny w Krajowej, Rumunia) postanowieniem z dnia 13 października 2015 r. i przez Tribunalul București (sąd okręgowy w Bukareszcie, Rumunia) postanowieniem z dnia 3 lipca 2015 r. są oczywiście niedopuszczalne.

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016

      Dz.U. C 118 z 4.4.2016.


title: Sprawa T-274/15: Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2015 r. – Alcogroup i Alcodis/Komisja

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/38

         Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2015 r. – Alcogroup i Alcodis/Komisja
   (Sprawa T-274/15)
   (2015/C 279/47)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Alcogroup (Bruksela, Belgia); i Alcodis (Bruksela) (przedstawiciele: adwokaci P. de Bandt, J. Dewispelaere i J. Probst)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący okoliczności, że poprzez wydanie i wykonanie zaskarżonych decyzji Komisja naruszyła prawo strony skarżącej do obrony oraz jej prawo do nienaruszalności mieszkania, a także zasady dobrej administracji i proporcjonalności.


title: Sprawa C-109/06: Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 1 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/27

         Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 1 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-109/06) (1)

   (2007/C 82/56)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006.


title: Sprawa C-523/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 10 listopada 2010 r. — Wintersteiger AG przeciwko Products 4U Sondermaschinenbau GmbH

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 10 listopada 2010 r. — Wintersteiger AG przeciwko Products 4U Sondermaschinenbau GmbH
   (Sprawa C-523/10)
   ()
   2011/C 30/32
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Wintersteiger AG

      Strona pozwana: Products 4U Sondermaschinenbau GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy sformułowanie „miejsce, gdzie nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę” w art. 5 pkt 3 rozporządzenia (WE) nr 44/2001 (rozporządzenie Bruksela I) (1), w przypadku gdy osoba zamieszkała w innym państwie członkowskim zarzuca naruszenie znaku towarowego, chronionego w państwie sądu, poprzez użycie identycznego z tym znakiem słowa kluczowego (AdWord) w wyszukiwarce internetowej, która oferuje swoje usługi na różnych skierowanych do konkretnego kraju domenach pierwszego poziomu, należy interpretować w ten sposób, że

                           1.1.

                           jurysdykcja jest uzasadniona jedynie w sytuacji, gdy słowo kluczowe używane jest na tej stronie internetowej wyszukiwarki, której domena pierwszego poziomu dotyczy państwa sądu;

                           1.2.

                           jurysdykcja jest uzasadniona już z tego powodu, iż strona internetowa wyszukiwarki, na której używane jest to słowo kluczowe, jest dostępna w państwie sądu;

                           1.3.

                           jurysdykcja zależy od tego, iż oprócz dostępności strony internetowej spełnione są także inne warunki?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1.3:

         Według jakich kryteriów należy ustalić, czy w przypadku użycia znaku towarowego, który jest chroniony w państwie sądu, jako słowa kluczowego na stronie przeglądarki internetowej o domenie pierwszego poziomu odnoszącej się do konkretnego kraju, innej niż domena państwa sądu, jurysdykcja określona jest na podstawie art. 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1).


title: Sprawa C-515/09: Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/25

         Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej
   (Sprawa C-515/09)
   2010/C 63/40
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Marghelis i K. Saaremäel-Stoilov)

      Strona pozwana: Republika Estońska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do transpozycji dyrektywy 2006/21/WE (1) z dnia 15 marca 2006 r. (w sprawie gospodarowania odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego oraz zmieniającej dyrektywę 2004/35/WE), a w każdym razie nie informując Komisji o ich przyjęciu, Republika Estońska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Estońskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy do prawa krajowego upłynął w dniu 1 maja 2008 r.

      (1)  Dz.U. L 102, s. 15.


title: Sprawa C-316/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 10 sierpnia 2009 r. — MSD Sharp & Dohme GmbH przeciwko Merckle GmbH

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/35

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 10 sierpnia 2009 r. — MSD Sharp & Dohme GmbH przeciwko Merckle GmbH
   (Sprawa C-316/09)
   2009/C 267/66
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: MSD Sharp & Dohme GmbH

      Strona pozwana: Merckle GmbH

      Pytania prejudycjalne

   Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zostaje przedstawione w przedmiocie wykładni dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (1), ostatnio zmienionej przez dyrektywę 2008/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 11 marca 2008 r. (2) następujące pytanie prejudycjalne:
   Czy art. 88 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi obejmuje także adresowaną do ogółu społeczeństwa reklamę produktów leczniczych dostępnych tylko na receptę, jeśli zawiera ona jedynie informacje, które przedstawiono organowi dopuszczającemu do obrotu w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i które są dostępne dla każdej osoby nabywającej dany produkt, jeśli informacje te nie są przekazywane potencjalnym klientom niezależnie od ich woli, lecz są dostępne w Internecie tylko dla tych, którzy o nie zabiegają?

      (1)  Dz.U. L 311, s. 67.

      (2)  Dz.U. L 81, s. 51.


title: Sprawa F-121/05: Skarga wniesiona w dniu  16 grudnia 2005 r.  — De Meerleer przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/52

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2005 r. — De Meerleer przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-121/05)
   (2006/C 60/97)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Michel De Meerleer (Ophain-Bois-Seigneur-Isaac, Belgia) [Przedstawiciel: E. Boigelot, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego EPSO/A/19/04 z dnia 12 kwietnia 2005 r. w sprawie nieuwzględnienia kandydatury skarżącego i w związku z tym niedopuszczenie go do udziału w konkursie oraz zaniechanie sprawdzania testu pisemnego;

               —

               uchylenie decyzji komisji konkursowej z dnia 30 maja 2005 r. odmawiającej ustosunkowania się do żądania ponownego przeegzaminowania skarżącego z dnia 18 maja 2005 r. oraz uchylenie wszystkich aktów opartych na tej decyzji lub z nią związanych;

               —

               jeśli jest to konieczne uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 2 września 2005 r. doręczonej skarżącej w dniu 14 września 2005 r. oddalającej zażalenie skarżącego wpisane do rejestru w dniu 13 czerwca 2005 r. pod numerem R/493/05;

               —

               nakazanie Komisji wypłaty odszkodowania i zadośćuczynienia tytułem naprawy szkód materialnych i moralnych oraz utraconych korzyści w wysokości ex aequo et bono25 000 EUR, z zastrzeżeniem podwyższenia lub obniżenia tej kwoty w trakcie postępowania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący wziął udział w konkursie otwartym EPSO/A/19/04 służącym utworzeniu listy rezerwowej administratorów na ścieżce kariery A7/A/6 w dziedzinach wyspecjalizowanych inżynierii cywilnej, inżynierii, chemii/produktów chemicznych/chemii przemysłowej i transportu lotniczego. W następstwie pomyślnego uczestnictwa w teście wstępnym skarżący przesłał EPSO swoją kandydaturę wraz z towarzyszącymi jej dokumentami uwierzytelniającymi. Po przeprowadzeniu oceny dossier komisja wykluczyła skarżącego z udziału w konkursie ze względu na brak dostatecznego doświadczenia zawodowego.
   Skarżący twierdzi, ze komisja konkursowa naruszyła art. 29 ust. 1 lit. a) i art. 30 regulaminu pracowniczego oraz art. 5 załącznika II do regulaminu, jak również ogłoszenie o konkursie, ponieważ ocena doświadczenia zawodowego skarżącego oraz decyzja nieuwzględniająca jego kandydatury są dotknięte oczywistym błędem w ocenie. Ponadto decyzja ta zawiera niewystarczające uzasadnienie.
   Poza tym skarżący zarzuca komisji konkursowej i organowi powołującemu naruszenie art. 25 regulaminu pracowniczego, art. 7 załącznika III do regulaminu oraz ogłoszenia o konkursie i zasady równego traktowania kandydatów. W szczególności zastosowanie systemów informatycznych niefunkcjonujących w przypadku korespondencji ze skarżącym stanowi przejaw dyskryminacji skarżącego w porównaniu z innymi kandydatami.
   Tytułem żądania ewentualnego, jeśli Trybunał nie uwzględniłby żądań skarżącego dotyczących uchylenia zaskarżonych decyzji, skarżący jest zdania, że zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia stanowiłoby najwłaściwszą formę naprawienia poniesionych przez niego szkód materialnych i moralnych spowodowanych przez te decyzje.


title: Sprawa C-469/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 września 2009 r. w sprawach połączonych od T-30/01 do T-32/01 i od T-86/02 do T-88/02 Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 26 listopada 2009 r. przez Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/8

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 września 2009 r. w sprawach połączonych od T-30/01 do T-32/01 i od T-86/02 do T-88/02 Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 26 listopada 2009 r. przez Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava
   (Sprawa C-469/09 P)
   2010/C 37/11
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava (przedstawiciele: I. Sáenz-Cortabarría Fernández i M. Morales Isasi, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya, Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa, Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco, Confederación Empresarial Vasca (Confebask), Komisja Wspólnot Europejskich i Comunidad Autónoma de la Rioja

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Stwierdzenie dopuszczalności i zasadności odwołania;

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               Uwzględnienie skargi złożonej w pierwszej instancji, a konkretnie stwierdzenie nieważności art. 3 zaskarżonej decyzji;

               —

               Pomocniczo, przekazanie sprawy Sadowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania i, w razie potrzeby, nakazanie przeprowadzenia odrzuconego środka dowodowego;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego, a wspierającej ją Comunidad Autónomoa de la Rioja kosztami postępowania w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Błąd co do prawa w stwierdzeniu Sądu Pierwszej Instancji, iż zamknięcie wstępnej fazy dochodzenia w odniesieniu do spornego przepisu podatkowego przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1) wymagało istnienia wyraźnej decyzji Komisji w tym znaczeniu (skierowanej do państwa członkowskiego).

               2)

               Wypaczenie przez Sąd Pierwszej Instancji decyzji z dnia 28 listopada 2000 r. poprzez stwierdzenie, że decyzja ta stanowiła zakończenie wstępnej fazy dochodzenia spornego przepisu podatkowego, która to faza zapoczątkowana została skargą zarejestrowaną w kwietniu 1994 r. Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez brak stwierdzenia, iż ponowna ocena spornego przepisu podatkowego w 2000 r. powinna zostać dokonana w ramach postępowania przewidzianego dla pomocy istniejącej.

               3)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez naruszenie zasad procesowych dotyczących ciężaru i oceny dowodu, w szczególności w odniesieniu do dowodu z dokumentu, jaki stanowi decyzja z dnia 28 listopada 2000 r. (jej wiarygodność i moc dowodowa). Naruszenie prawa do sprawiedliwego procesu.

               4)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji uchybienie zasadom procesowym dotyczącym oceny i ciężaru dowodu w związku z obiektywnymi, mającymi znaczenie dla sprawy, spójnymi i logicznymi wskazówkami znajdującymi się w aktach, które świadczą o tym, że przed wydaniem decyzji z dnia 28 listopada 2000 r. Komisja wstępnie dokonała oceny spornego przepisu podatkowego i zamknęła dochodzenie. Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez brak przyjęcia, że ponowna ocena spornego środka podatkowego w roku 2000 powinna zostać dokonana w ramach postępowania przewidzianego dla pomocy istniejącej.

               5)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez zaklasyfikowanie jako pomocy operacyjnej spornego przepisu podatkowego przyjętego w 1993 r. poprzez zastosowanie definicji pomocy dla inwestycji zgodnie z Wytycznymi w sprawie regionalnych systemów pomocy z 1998 r. Naruszenie zasady pewności prawa, a w szczególności zasady nie działania wstecz.

               6)

               Naruszenie prawa w odniesieniu do „informacji mających znaczenie” dla wstępnej oceny systemu podatkowego w dziedzinie pomocy państwa, które doprowadziło, że Sąd Pierwszej Instancji nie stwierdził, że czas trwania wstępnego dochodzenia nie był nadmierny.

               7)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez stwierdzenie, że termin 79 miesięcy w niniejszym przypadku nie był nadmiernie długim okresem czasu dla wstępnego dochodzenia w sprawie spornego środka podatkowego oraz orzeczenie, że w ten sposób nie naruszono art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 w związku z zasadą pewności prawa.

               8)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez stwierdzenie, że termin 79 miesięcy w niniejszym przypadku nie był nadmiernie długim okresem czasu dla wstępnego dochodzenia w sprawie spornego środka podatkowego oraz orzeczenie, że w ten sposób nie naruszono art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 w związku z zasadą dobrej administracji.

               9)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez stwierdzenie, że w niniejszym przypadku nie zachodzą wyjątkowe okoliczności uzasadnione zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań co do zgodności z prawem spornego przepisu podatkowego, które uniemożliwiają zarządzenie odzyskania pomocy zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999. Wypaczenie decyzji.

               10)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez stwierdzenie, że w niniejszym przypadku nie naruszono zasady równego traktowania, która zakazuje zarządzania odzyskania pomocy zgodnie z art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999.

               11)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez uchybienie zasadom procesowym w dziedzinie przeprowadzania dowodów oraz poprzez podjęcie decyzji o nie przeprowadzaniu dowodu wnioskowanego przez wnoszącą odwołanie dotyczącego ujawnienia określonych dokumentów Komisji, który w świetle argumentów, jakimi posłużył się Sad Pierwszej Instancji w celu oddalenia skargi wnoszącej odwołanie, okazuje się istotny dla obrony jej interesów. Naruszenie prawa do sprawiedliwego procesu, zasady równego prawa do obrony i prawa do obrony.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 WE traktatu WE.


title: Sprawa T-512/13: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2012 r. — Front Polisario przeciwko Radzie

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/14

         Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2012 r. — Front Polisario przeciwko Radzie
   (Sprawa T-512/13)
   2013/C 55/26
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Front populaire pour la libération de la saguia-el-hamra et du rio de oro (Ludowy Front Wyzwolenia Saguía el Hamra i Rio de Oro) (Front Polisario) (Al-Ujun) (przedstawiciel: adwokat C.E. Hafiz)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu a zatem wszystkich aktów wykonawczych.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów przeciwko i) decyzji Rady 2012/497/UE z dnia 8 marca 2012 r. w sprawie zawarcia Porozumienia w formie wymiany listów między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim dotyczącego wzajemnych środków liberalizacyjnych w odniesieniu do produktów rolnych, przetworzonych produktów rolnych oraz ryb i produktów rybołówstwa, a także zastąpienia protokołów 1, 2 i 3 oraz załączników do nich, jak również zmian do Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony (Dz.U. L 241, s. 2) oraz ii) rozporządzeniu wykonawczemu Komisji (UE) nr 812/2012 z dnia 12 września 2012 r. zmieniającemu rozporządzenie Rady (WE) nr 747/2001 w odniesieniu do unijnych kontyngentów taryfowych na niektóre produkty rolne i przetworzone produkty rolne pochodzące z Maroka (Dz.U. L 247, s. 7).
   Strona skarżąca uważa, że, jako przedstawiciela ludności saharyjskiej, akty te dotyczą jej bezpośrednio i indywidualnie.

               1)

               Zarzut pierwszy oparty z jednej strony na naruszeniu obowiązku uzasadnienia, podczas gdy uzasadnienie było szczególnie konieczne ze względu na sytuację prawną a z drugiej strony, na naruszeniu prawa do bycia wysłuchanym, ponieważ nie skonsultowano się z Frontem Polisario.

               2)

               Zarzut drugi oparty z jednej strony na naruszeniu praw podstawowych chronionych w art. 67 TFUE, art. 6 TUE i zasad ustanowionych w orzecznictwie, poprzez nieprzestrzeganie prawa do samostanowienia ludności saharyjskiej i poprzez promowanie polityki przyłączania prowadzonej przez Królestwo Marokańskie, będące okupantem zdaniem strony skarżącej. Strona skarżąca podnosi ponadto naruszenie zasady spójności przewidzianej w art. 7 TFUE z uwagi na nieprzestrzeganie zasady suwerenności oraz naruszenie wartości, na których opiera się Unia Europejska i zasad regulujących jej działania zewnętrzne niezgodne z art. 2 TUE, art. 3 ust. 5 TUE, art. 21 TUE i art. 205 TFUE.

               3)

               Zarzut trzeci oparty na naruszeniu umów międzynarodowych zawartych przez Unię Europejską a w szczególności układu o stowarzyszeniu pomiędzy Unią Europejską a Królestwem Marokańskim oraz Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza.

               4)

               Zarzut czwarty oparty na naruszeniu szeregu norm prawa międzynarodowego, włącznie z prawem do samostanowienia, zasadą względnej skuteczności traktatów i podstawowymi przepisami międzynarodowego prawa humanitarnego.

               5)

               Zarzut piąty oparty na niezgodności z prawem zaskarżonych aktów, ponieważ bezprawność zachowania Unii Europejskiej zgodnie z prawem międzynarodowym prowadzi do niezgodności z prawem tych aktów.


title: Sprawa C-503/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 11 września 2007 r. w sprawie T-28/07, Fels-Werke GmbH, Saint-Gobain Glass Deutschland GmbH, Spenner-Zement GmbH & Co. KG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 19 listopada 2007 r. przez Saint-Gobain Glass Deutschland GmbH

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/15

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 11 września 2007 r. w sprawie T-28/07, Fels-Werke GmbH, Saint-Gobain Glass Deutschland GmbH, Spenner-Zement GmbH & Co. KG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 19 listopada 2007 r. przez Saint-Gobain Glass Deutschland GmbH
   (Sprawa C-503/07 P)
   (2008/C 64/24)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Saint-Gobain Deutschland GmbH (przedstawiciele: adwokaci H. Posser i S. Altenschmidt)

      Druga strona postępowania: Fels-Werke GmbH, Spenner-Zement GmbH & Co. KG, Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 11 września 2007 r. w sprawie T-28/04 Fels-Werke i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich w części dotyczącej wnoszącego odwołanie;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 decyzji Komisji z dnia 29 listopada 2006 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych notyfikowanego przez Republikę Federalną Niemiec zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (niepublikowany numer dokumentu) w zakresie, w jakim Komisja uznała w tym przepisie, że gwarancja rozdziału w pierwszym okresie handlu opisana w rozdziale 6.2 krajowego planu rozdziału uprawnień w Niemczech pod tytułem „rozdziały uprawnień na podstawie § 8 ZuG 2007” jest niezgodna z dyrektywą 2003/87/WE;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 ust. 2 decyzji w zakresie, w jakim udziela on wytycznych Republice Federalnej Niemiec dotyczące stosowania gwarancji rozdziału w pierwszym okresie handlu, które zostały opisane w rozdziale 6.2 krajowego planu rozdziału uprawnień w Niemczech pod tytułem „rozdziały uprawnień na podstawie § 8 ZuG 2007” i przy tym określa ważność tego samego czynnika dla innych porównywalnych i już istniejących instalacji;

               —

               posiłkowo uchylenie postanowienia określonego w tiret pierwszym i przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania;

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonym postanowieniu Sąd wykluczył istnienie indywidualnego interesu wnoszącego odwołanie i w konsekwencji uznał za niedopuszczalną jego skargę o stwierdzenie w części nieważności decyzji Komisji z dnia 29 listopada 2006 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych notyfikowanego przez Niemcy.
   Na poparcie swojego odwołania wnoszący odwołanie podnosi, że zostało naruszone jego prawo procesowe chroniące jego interesy oraz materialne prawo wspólnotowe — art. 230 ust. 4 WE.
   W pierwszej kolejności Sąd naruszył zasady prawa do rzetelnego procesu oraz prawa do bycia wysłuchanym. Sąd uzasadnił zasadniczo brak indywidualnego interesu wnoszącego odwołanie tym, że nie wykazał on swojej przynależności do zamkniętego kręgu przedsiębiorców, w szczególności nie przedstawił żadnej listy przedsiębiorców, którzy korzystają ze stosowania § 8 ust. 1 ZuG 2007. Jednak według wnoszącego odwołanie Sąd nigdy nie zażądał w ramach przeprowadzonego postępowania przedstawienia listy przedsiębiorstw objętych gwarancją rozdziału. Wnoszący odwołanie utrzymuje, że znaczenie przedstawienia takiej listy nie musiało nasuwać mu się z innych powodów, ponieważ zamknięty i ograniczony charakter kręgu przedsiębiorców objętych gwarancją rozdziału wynikał już z prawnie wiążącej struktury ZuG 2007 przedstawionej Sądowi. Ponadto, zdaniem wnoszącego odwołanie, żądając przedstawienia takiej listy Sąd żąda czegoś, czego on nie może spełnić.
   W drugiej kolejności Sąd naruszył art. 230 ust. 4 WE, ponieważ niesłusznie wykluczył istnienie jego indywidualnego interesu. Bowiem grupa osób, do których ma zastosowanie zaskarżona decyzja, nie tylko jest określona — jak stwierdził Sąd — „mniej lub bardziej dokładnie”, lecz jest ostatecznie zdefiniowana prawnie przez zdarzenia mające miejsce w przeszłości i logicznie nie może być rozszerzona. Jeśli chodzi o przedsiębiorców objętych gwarancją rozdziału, o której mowa w § 8 ust. 1 ZuG 2007, zaskarżona decyzja może być oceniona jako pewna całość, na którą składają się indywidualne decyzje, ponieważ każdemu z nich zakazano utrzymywania gwarancji rozdziału.


title: Sprawa C-413/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te 's-Gravenhage – Niderlandy) – FNV Kunsten Informatie en Media przeciwko Staat der Nederlanden (Odesłanie prejudycjalne — Konkurencja — Artykuł 101 TFUE — Przedmiotowy zakres stosowania — Układ zbiorowy pracy — Przepis określający stawki minimalne dla usługodawców prowadzących działalność na własny rachunek — Pojęcie „przedsiębiorstwa”  — Pojęcie „pracownika” )

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te 's-Gravenhage – Niderlandy) – FNV Kunsten Informatie en Media przeciwko Staat der Nederlanden
   (Sprawa C-413/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Konkurencja - Artykuł 101 TFUE - Przedmiotowy zakres stosowania - Układ zbiorowy pracy - Przepis określający stawki minimalne dla usługodawców prowadzących działalność na własny rachunek - Pojęcie „przedsiębiorstwa” - Pojęcie „pracownika”))
   (2015/C 046/14)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Gerechtshof te 's-Gravenhage

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: FNV Kunsten Informatie en Media

      Strona pozwana: Staat der Nederlanden

      Sentencja

   Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że postanowienie układu zbiorowego pracy, takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, określające stawki minimalne dla usługodawców prowadzących działalność na własny rachunek, należących do jednego ze związków zawodowych będących stroną układu zbiorowego, którzy wykonują na rzecz pracodawcy na podstawie umowy o dzieło takie same czynności jak pracownicy najemni tego pracodawcy, nie jest objęte zakresem zastosowania art. 101 ust. 1 TFUE wyłącznie, jeżeli ci usługodawcy są „osobami pozornie prowadzącymi działalność na własny rachunek”, a mianowicie usługodawcami znajdującymi się w sytuacji porównywalnej do sytuacji wspomnianych pracowników. Do sądu odsyłającego należy dokonanie tego ustalenia.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


title: Sprawa T-413/16: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2016 r. – Cham/Rada

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/19

      Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2016 r. – Cham/Rada
      (Sprawa T-413/16)
      (2016/C 364/17)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Cham Holding (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi strony skarżącej za dopuszczalną i zasadną;

                  —

                  w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. i aktów wykonawczych do niej w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów, które są co do istoty identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-410/16, Makhlouf/Rada lub do nich podobne.


title: Sprawa C-373/14 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 stycznia 2016 r. – Toshiba Corporation/Komisja Europejska [Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Artykuł 101 ust. 1 TFUE — Rynek transformatorów mocy — Porozumienie ustne w sprawie podziału rynków („umowa dżentelmeńska”) — Ograniczenie konkurencji ze względu na cel — Bariery wejścia na rynek — Domniemanie uczestnictwa w kartelu — Grzywny — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien (2006 r.) — Punkt 18]

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/9

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 stycznia 2016 r. – Toshiba Corporation/Komisja Europejska
   (Sprawa C-373/14 P) (1)

   ([Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Artykuł 101 ust. 1 TFUE - Rynek transformatorów mocy - Porozumienie ustne w sprawie podziału rynków („umowa dżentelmeńska”) - Ograniczenie konkurencji ze względu na cel - Bariery wejścia na rynek - Domniemanie uczestnictwa w kartelu - Grzywny - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien (2006 r.) - Punkt 18])
   (2016/C 098/10)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Toshiba Corporation (przedstawiciele: J. F. MacLennan, solicitor, A. Schulz, Rechtsanwalt, J. Jourdan i P. Berghe, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Ronkes Agerbeek, J. Norris – Usher i K. Mojzesowicz, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Toshiba Corporation zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 339 z 29.9.2014.


title: Sprawa F-126/15: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2015 r. – ZZ i in./Trybunał Sprawiedliwości

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/42

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2015 r. – ZZ i in./Trybunał Sprawiedliwości
   (Sprawa F-126/15)
   (2015/C 414/53)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i inni (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Naprawienie szkody materialnej, poniesionej przez skarżących ze względu na utratę ich uprawnień emerytalnych nabytych w systemie krajowym w następstwie ich przeniesienia do systemu emerytalnego Unii Europejskiej.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Zasądzenie od Trybunału Sprawiedliwości kwot przytoczonych w pozwie na rzecz wszelkiego rodzaju funduszy czy systemów ubezpieczeniowych w imieniu skarżących;

               —

               pomocniczo, zasądzenie od Trybunału Sprawiedliwości kwoty 61  121,08 EUR na rzecz ZZ, kwoty 1 29  440,98 EUR na rzecz [innego skarżącego], kwoty 76  324,29 EUR na rzecz [innego skarżącego], kwoty 99  565,13 EUR na rzecz [innego skarżącego], które to kwoty zostaną powiększone o odsetki w wysokości 3,1 % rocznie począwszy od dnia przeniesienia ich uprawnień emerytalnych do systemu emerytalnego instytucji Unii Europejskiej;

               —

               pomocniczo, stwierdzenie, że Trybunał Sprawiedliwości dopuścił się zawinionego działania przy przenoszeniu uprawnień emerytalnych skarżących;

               —

               obciążenie Trybunału Sprawiedliwości kosztami postępowania.


title: Sprawa T-246/08 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 sierpnia 2008 r. — Mielli Bank przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Postępowanie w sprawie środków tymczasowych — Rozporządzenie (WE) nr 423/2007 — Środki ograniczające przeciwko Islamskiej Republice Iranu — Decyzja Rady — Środek w postaci zamrożenia środków i zasobów gospodarczych — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru — Brak poważnej i nieodwracalnej szkody)

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/13

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 sierpnia 2008 r. — Mielli Bank przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-246/08 R)
   (Postępowanie w sprawie środków tymczasowych - Rozporządzenie (WE) nr 423/2007 - Środki ograniczające przeciwko Islamskiej Republice Iranu - Decyzja Rady - Środek w postaci zamrożenia środków i zasobów gospodarczych - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru - Brak poważnej i nieodwracalnej szkody)
   (2008/C 260/23)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Mielli Bank plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: R. Gordon, QC, J. Stratford, M. Hoskins, barristers, R. Gwynne i T. Din, solicitors)

      Strona pozwana: Raa Unii Europejskiej (przedstawiciel(-e): M. Bishop i E. Finnegan, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania pkt 4 tabeli B załącznika do decyzji Rady 2008/475/WE z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 163, s. 29), w zakresie, w jakim Mieli Bank plc został zamieszczony w wykazie osób fizycznych i prawnych, podmiotów oraz organów, których środki i zasoby gospodarcze zostały na podstawie tego przepisu zamrożone.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o wydanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-583/08 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 maja 2010 r. — Christos Gogos przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Urzędnicy — Konkurs wewnętrzny zmiany kategorii — Powołanie — Zaszeregowanie do grupy — Artykuł 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego — Nieograniczone prawo orzekania — Spór o charakterze majątkowym — Czas trwania postępowania przed Sądem — Rozsądny termin — Żądanie słusznego odszkodowania)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/8

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 20 maja 2010 r. — Christos Gogos przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-583/08 P) (1)

   (Odwołanie - Urzędnicy - Konkurs wewnętrzny zmiany kategorii - Powołanie - Zaszeregowanie do grupy - Artykuł 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego - Nieograniczone prawo orzekania - Spór o charakterze majątkowym - Czas trwania postępowania przed Sądem - Rozsądny termin - Żądanie słusznego odszkodowania)
   2010/C 179/12
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Christos Gogos (przedstawiciele: N. Korogiannakis i P. Katsimani, dikigoroi)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall, pełnomocnik i P. Anestis, dikigoros)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 15 października 2008 r. w sprawie T-66/04 Gogos przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o zaszeregowaniu skarżącego do kategorii A 7 przy jego powołaniu

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               C. Gogos i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa F-87/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 30 czerwca 2015 r. – EI/Rada

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/44

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 30 czerwca 2015 r. – EI/Rada
   (Sprawa F-87/14) (1)

   (2015/C 262/62)
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 431 z 1.12.2014, s. 49.


title: Sprawa C-518/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour du travail de Bruxelles (Belgia) w dniu 28 września 2015 r. – Ville de Nivelles/Rudy Matzak

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour du travail de Bruxelles (Belgia) w dniu 28 września 2015 r. – Ville de Nivelles/Rudy Matzak
   (Sprawa C-518/15)
   (2015/C 414/26)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour du travail de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnosząca apelację: Ville de Nivelles

      Strona przeciwna: Rudy Matzak

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 17 ust. 3 lit. c) ppkt (iii) dyrektywy 2003/88 dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (1) należy interpretować jako zezwalający państwom członkowskim na wyłączenie niektórych kategorii strażaków zatrudnionych przez publiczne służby pożarnictwa z zakresu zastosowania wszystkich przepisów zapewniających transpozycję tej dyrektywy, w tym przepisu, w którym zdefiniowano czas pracy i okresy odpoczynku?

               2)

               W zakresie, w jakim w dyrektywie 2003/88 dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy określono wyłącznie minimalne normy, czy należy ją interpretować jako niestojącą na przeszkodzie temu, by krajowy prawodawca utrzymał lub przyjął mniej rygorystyczną definicję czasu pracy?

               3)

               Mając na względzie art. 153 ust. 5 TFUE i cele dyrektywy 2003/88 dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy, czy art. 2 tej dyrektywy – w zakresie, w jakim zdefiniowano w nim główne pojęcia używane w tej dyrektywie, a w szczególności pojęcia czasu pracy i okresów odpoczynku – należy interpretować jako niemający zastosowania do pojęcia czasu pracy, które ma pozwolić na określenie wynagrodzeń należnych w wypadku dyżuru domowego?

               4)

               Czy dyrektywa 2003/88 dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy stoi na przeszkodzie temu, aby czas dyżuru domowego został uznany za czas pracy, gdy – mimo że dyżur jest pełniony w miejscu zamieszkania pracownika – ograniczenia ciążące na tym pracowniku podczas dyżuru (takie jak obowiązek stawienia się na wezwanie pracodawcy w terminie 8 minut) bardzo istotnie ograniczają możliwości wykonywania innych czynności?

      (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s. 9).


title: Sprawa C-337/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 maja 2012 r. w sprawie T-331/10 Yoshida Metal Industry Co. Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 16 lipca 2012 r. przez Pi-Design AG, Bodum France i Bodum Logistics A/S

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/19

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 maja 2012 r. w sprawie T-331/10 Yoshida Metal Industry Co. Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 16 lipca 2012 r. przez Pi-Design AG, Bodum France i Bodum Logistics A/S
   (Sprawa C-337/12 P)
   2012/C 295/33
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Pi-Design AG, Bodum France i Bodum Logistics A/S (przedstawiciel: H. Pernez, adwokat)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Yoshida Metal Industry Co. Ltd

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu

               —

               unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego 1 371 244

         Pomocniczo

               —

               przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania i zobowiązanie go do przekazania sprawy Izbie Odwoławczej do ponownego rozpoznania w przypadku stwierdzenia nieważności jej decyzji

               —

               obciążenie YOSHIDA METAL INDUSTRY CO. LTD. kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie wnoszą o uchylenie zaskarżonego wyroku na tej podstawie, że Sąd naruszył art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego ze względu na zastosowanie błędnych kryteriów przy ustalaniu zasadniczych właściwości spornego oznaczenia oraz przeinaczenie dowodów.


title: Sprawa C-494/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 lutego 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Alessandria — Włochy) — Bolton Alimentari SpA przeciwko Agenzia Dogane Ufficio delle Dogane di Alessandria (Odesłanie prejudycjalne — Dopuszczalność — Prawo celne — Kontyngent taryfowy — Kodeks celny — Artykuł 239 — Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 — Artykuł 308a, art. 308b i art. 905 — Rozporządzenie (WE) nr 975/2003 — Tuńczyk — Wyczerpanie kontyngentu — Data otwarcia — Niedziela)

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 lutego 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Alessandria — Włochy) — Bolton Alimentari SpA przeciwko Agenzia Dogane Ufficio delle Dogane di Alessandria
   (Sprawa C-494/09) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Dopuszczalność - Prawo celne - Kontyngent taryfowy - Kodeks celny - Artykuł 239 - Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 - Artykuł 308a, art. 308b i art. 905 - Rozporządzenie (WE) nr 975/2003 - Tuńczyk - Wyczerpanie kontyngentu - Data otwarcia - Niedziela)
   2011/C 103/09
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Commissione Tributaria Provinciale di Alessandria

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bolton Alimentari SpA

      Strona pozwana: Agenzia Dogane Ufficio delle Dogane di Alessandria

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Commissione Tributaria Provinciale di Alessandria — Wykładnia art. 239 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) — Wykładnia art. 308 a-c, art. 899 akapit drugi oraz art. 905 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (Dz.U. L 253, s. 1) — Zwrot lub umorzenie przywozowych należności celnych — Możliwość rozstrzygnięcia przez samo państwo członkowskie w przedmiocie wniosku o zwrot — Pojęcie „szczególnej sytuacji” w rozumieniu art. 239 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 — Importer wspólnotowy wykluczony z otwartego w niedzielę kontyngentu taryfowego z powodu zamknięcia krajowych urzędów celnych

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. od 308a do 308c rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 214/2007 z dnia 28 lutego 2007 r. należy dokonywać w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by Komisja Europejska mogła podjąć decyzję wykluczającą przedsiębiorcę z kontyngentu taryfowego, przez okoliczność, że kontyngent ten został wyczerpany w dniu jego otwarcia przypadającym na niedzielę, gdy zamknięte są urzędy celne w państwie członkowskim siedziby zainteresowanego przedsiębiorcy.

               2)

               Wykładni art. od 308a do 308c rozporządzenia nr 2454/93 w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 214/2007 należy dokonywać w ten sposób, że nie nakładają na państwa członkowskie obowiązku zwrócenia się do Komisji Europejskiej o zawieszenie kontyngentu taryfowego w celu zapewnienia sprawiedliwego i niedyskryminacyjnego traktowania importerów, gdy otwarcie tego kontyngentu przypada na niedzielę, dzień w którym urzędy celne w danym państwie członkowskim są zamknięte, i gdy rzeczony kontyngent może zostać wyczerpany tego samego dnia, w którym następuje jego otwarcie, ponieważ urzędy celne w innych państwach członkowskich są otwarte w niedzielę.

               3)

               W przypadkach innych niż wskazane w art. 899 ust. 1 rozporządzenia nr 2454/93 w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 214/2007, organ celny państwa członkowskiego jest właściwy do samodzielnego podjęcia decyzji w przedmiocie wniosku o zwrot, o którym mowa w art. 239 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 1791/2006 z dnia 20 listopada 2006 r., gdy organ ten uzna, że Komisji Europejskiej nie można zarzucić jakiejkolwiek nieprawidłowości i że rozpatrywany wniosek nie dotyczy żadnego z pozostałych przypadków, o których mowa w art. 905 ust. 1 rzeczonego rozporządzenia nr 2454/93.

               4)

               Wykładni art. 239 rozporządzenia nr 2913/92 w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem nr 1791/2006 należy dokonywać w ten sposób, że może dotyczyć wykluczenia importera z Unii Europejskiej z kontyngentu taryfowego, którego data otwarcia przypada na niedzielę, z powodu zamknięcia w niedzielę urzędów celnych w państwie członkowskim, w którym ten importer ma siedzibę.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa C-31/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Marianne Scheunemann przeciwko Finanzamt Bremerhaven (Swoboda przedsiębiorczości — Swobodny przepływ kapitału — Podatki bezpośrednie — Podatek od spadków — Sposób ustalania wymiaru podatku — Nabycie w drodze dziedziczenia udziałów w charakterze jedynego udziałowca w spółce kapitałowej z siedzibą w państwie trzecim — Uregulowania krajowe wyłączające korzyści podatkowe z tytułu udziału w tego rodzaju spółce)

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Marianne Scheunemann przeciwko Finanzamt Bremerhaven
   (Sprawa C-31/11) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Swobodny przepływ kapitału - Podatki bezpośrednie - Podatek od spadków - Sposób ustalania wymiaru podatku - Nabycie w drodze dziedziczenia udziałów w charakterze jedynego udziałowca w spółce kapitałowej z siedzibą w państwie trzecim - Uregulowania krajowe wyłączające korzyści podatkowe z tytułu udziału w tego rodzaju spółce)
   2012/C 295/09
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Marianne Scheunemann

      Strona pozwana: Finanzamt Bremerhaven

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 56 WE i 58 WE — Nabycie w spadku udziału, jako jedyny wspólnik, w spółce kapitałowej z siedzibą w państwie trzecim, należącego do majątku prywatnego zmarłego — Podatek od spadków — Przepisy krajowe przewidujące przywileje podatkowe dla spółek mających siedzibę lub zarząd na terytorium krajowym

      Sentencja

   Przepisy prawa państwa członkowskiego wyłączające przy ustalaniu wymiaru podatku od spadków prawo do określonych korzyści podatkowych w odniesieniu do dziedziczenia udziałów w spółce kapitałowej z siedzibą w państwie trzecim, podczas gdy korzyści te przysługują w przypadku dziedziczenia udziałów w spółce z siedzibą w państwie członkowskim, dotyczą w przeważającej mierze wykonywania swobody prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 49 TFUE i następnych, jako że udział ten pozwala udziałowcy wywierać wpływ na decyzje i działalność spółki. Postanowienia te nie znajdują zastosowania w sytuacji związanej z udziałami w spółce z siedzibą w państwie trzecim.

      (1)  Dz.U. C 113 z 9.4.2011.


title: Sprawa C-146/08 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 22 stycznia 2008 r. w sprawie T-298/04 Efkon AG przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 3 kwietnia 2008 r. przez Efkon AG

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/14

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 22 stycznia 2008 r. w sprawie T-298/04 Efkon AG przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 3 kwietnia 2008 r. przez Efkon AG
   (Sprawa C-146/08 P)
   (2008/C 171/25)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Efkon AG (Przedstawiciel: M. Novak, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej, Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 stycznia 2008 r. (sprawa T-298/04) jako niezgodnego z prawem oraz polecenie Sądowi, aby przestrzegał właściwej procedury i rozstrzygnął sprawę pod względem merytorycznym;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej dyrektywy jako niezgodnej z prawem zgodnie z żądaniem skargi oraz obciążenie pozwanych kosztami postępowania;

               —

               ponadto stwierdzenie, że ponieważ postanowienie z dnia 22 stycznia 2008 r. rozstrzyga w przedmiocie skargi wniesionej w dniu 21 lipca 2004 r., postanowienie to narusza art. 6 EKPC w związku z przewlekłością postępowania oraz że już tylko z tego powodu wnoszącemu odwołanie należy przyznać zadośćuczynienie.

         Zarzuty i główne argumenty
   Odwołanie od powołanego wyżej postanowienia Sądu oparte jest na błędnej wykładni art. 230 akapit czwarty WE oraz nieprawidłowościach proceduralnych, jakie pojawiły się w toku postępowania.
   Sąd Pierwszej Instancji odrzucił skargę jako niedopuszczalną z powodu tego, że zaskarżony akt nie dotyczył wnoszącego odwołanie bezpośrednio i indywidualnie w rozumieniu art. 230 akapit czwarty WE.
   Stwierdzenie to jest nieprawidłowe pod względem prawnym. Sąd nie uznał, że naruszenie własności intelektualnej jako takie powoduje, że dany podmiot jest nim bezpośrednio i indywidualnie zainteresowany, co oznacza, że dotyczy go ono bezpośrednio i indywidualnie w rozumieniu art. 230 akapit czwarty WE. Istotą patentu jest to, że określonej osobie przysługuje wyłączne prawo przez ograniczony okres czasu. Takie prawo może być więc z konieczności przyznane tylko określonej osobie. Nikt inny nie może wykonywać tych praw, a więc ich naruszenie w drodze aktu prawa wspólnotowego bezwzględnie oznacza, że akt ten dotyczy zainteresowanego indywidualnie i bezpośrednio.
   Wnoszący odwołanie uznaje za nieprzekonujący argument Sądu, że obok wnoszącego odwołanie istnieją inne podmioty świadczące usługi w zakresie elektronicznych systemów opłat drogowych, na które rozważany akt w pewnych okolicznościach może wpłynąć tak samo jak na wnoszącego odwołanie, a więc że akt ten nie dotyczy wnoszącego odwołanie bezpośrednio i indywidualnie. Nie można wykluczyć, że akt dotyczy danego podmiotu bezpośrednio i indywidualnie w rozumieniu art. 230 akapit czwarty WE z powodu tego, że są inne podmioty, których kwestionowany akt dotyczy, jeżeli osobom tym nie przysługuje patent.
   Odrzucenie stwierdzenia wnoszącego odwołanie, z którego wynika, że opracowuje on standard ISO-CALM Infrared, za który przyznana mu została państwowa nagroda, wskazuje się jako naruszenie prawa do przedstawienia stanowiska. Wreszcie, wnoszący odwołanie uznaje za niedopuszczalny czteroletni czas trwania postępowania i stwierdza, że stanowi to samo w sobie poważną nieprawidłowość proceduralną.


title: Sprawa T-491/15: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2016 r. – Volkswagen/EUIPO (ConnectedWork) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ConnectedWork — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/23

         Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2016 r. – Volkswagen/EUIPO (ConnectedWork)
   (Sprawa T-491/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ConnectedWork - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia])
   (2016/C 314/31)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Volkswagen AG (Wolfsburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat U. Sander)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: M. Eberl i A. Schifko, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 czerwca 2015 r. (sprawa R 160/2015-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego ConnectedWork jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Volkswagen AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa C-633/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 września 2012 r. w sprawach połączonych T-394/08, T-408/08, T-453/08 i T-454/08 Regione autonoma della Sardegna i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 8 grudnia 2011 r. przez Grand Hotel Abi d'Oru SpA

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 września 2012 r. w sprawach połączonych T-394/08, T-408/08, T-453/08 i T-454/08 Regione autonoma della Sardegna i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 8 grudnia 2011 r. przez Grand Hotel Abi d'Oru SpA
   (Sprawa C-633/11 P)
   2012/C 118/15
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Grand Hotel Abi d'Oru SpA (przedstawiciele: D. Dodaro i R. F. Masuri, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Regione autonoma della Sardegna, Selene di Alessandra Cannas Sas i in.

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu z dnia 20 września 2011 r. w sprawach połączonych T-394/08, T-408/08, T-453/08 i T-454/08, w zakresie, w jakim:

                           a)

                           oddala zastrzeżenie wnoszącej odwołanie dotyczące naruszenia obowiązku notyfikowania decyzji korygującej zgodnie z art. 254, ust. 3 WE i art. 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/99 (1) (pkt 103–112 wyroku);

                           b)

                           oddala zastrzeżenie wnoszącej odwołanie odnoszące się do braku uzasadnienia co do oceny skutku zachęcającego spornej pomocy (pkt 136–145 i 218–228 wyroku),

                     ze względu na zniekształcenie zarzutów podniesionych w skardze oraz na naruszenie prawa, a także nielogiczność i wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji WE z dnia 2 lipca 2008 r. (Pomoc państwa C1/2004 Włochy — SG-Greffe (2008) D/204339) w sprawie programu pomocy „Ustawa regionalna nr 9 z 1998 r. — nadużycia w stosowaniu programu pomocy N 272/98”;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Według wnoszącej odwołanie zaskarżony wyrok jest wadliwy ze względu na błędne zastosowanie art. 254 WE i rozporządzenia (WE) nr 659/99 a także ze względu na niezgodność z prawem i wewnętrzną sprzecznością uzasadnienia, w zakresie, w jakim zostało w nim stwierdzone, że „adresatem decyzji korygującej była wyłącznie Republika Włoska, a nie beneficjenci spornego programu. W konsekwencji art. 254 ust. 3 WE nie zobowiązywał Komisji do notyfikowania decyzji korygującej Grand Hotel Abi d’Oru” (pkt 107 wyroku). Uzasadnienie to, zdaniem wnoszącego odwołanie, pozostaje w sprzeczności z pkt 71 i 72 tego wyroku.
   Następnie wnoszący odwołanie podnosi, że wyrok nie pozwala na uznanie odmiennego funkcjonalnego zakwalifikowania decyzji korygującej w stosunku do decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego, którego włączenie do już rozpoczętego postępowania powoduje zdaniem wnoszącej odwołanie obowiązek uwzględnienia stron, które w danej sprawie wzięły już udział w postępowaniu. Popełniony przez Sąd błąd polegający na zrównaniu decyzji korygującej z decyzją o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego spowodował według wnoszącej odwołanie błędną ocenę zakresu zastosowania art. 20 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999.
   Zdaniem wnoszącej odwołanie zaskarżony wyrok jest ponadto wadliwy ze względu na zniekształcenie zarzutów podniesionych w skardze, naruszenie prawa oraz nielogiczność i wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia w zakresie, w jakim Sąd nie uzasadnił, choćby w sposób dorozumiany, powodów oddalenia zastrzeżenia odnoszącego się do oczywistego błędu popełnionego przez Komisję przy ocenie skutku zachęcającego pomocy.
   Wreszcie, według wnoszącej odwołanie zarówno Komisja w zaskarżonej decyzji jak i Sąd w zaskarżonym wyroku zniekształcili jej intencje, uznając, że jej celem było przeniesienie na plan indywidualny decyzji, która odnosiła się do programu ogólnego, i z powodu tego nieporozumienia niesłusznie odmówili uwzględnienia wpływu, jaki elementy przedstawione im przez wnoszącą odwołanie mogły mieć na ogólną ocenę zakresu programu pomocy.

      (1)  Dz.U. L 83, s. 1.


title: Sprawa T-357/12: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2012 r. — Sachi Premium-Outdoor Furniture przeciwko OHIM — Gandia Blasco (Fotele)

text:
               13.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/13

         Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2012 r. — Sachi Premium-Outdoor Furniture przeciwko OHIM — Gandia Blasco (Fotele)
   (Sprawa T-357/12)
   2012/C 311/17
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sachi Premium — Outdoor Furniture, Lda (Estarreja, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat M. Oehen Mendes)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Gandia Blasco, SA (Walencja, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 kwietnia 2012 r. (R 969/2011-3);

               —

               unieważnienie prawa do spornego wzoru wspólnotowego nr 1512633-0003; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: wzór dla „foteli, kanap” — zarejestrowany wzór wspólnotowy nr 1512633-0003

      Właściciel wzoru wspólnotowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego: Gandia Blasco, SA

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: Gandia Blasco, SA wniosła o unieważnienie prawa do zarejestrowanego wzoru wspólnotowego na podstawie art. 4–9 rozporządzenia Rady nr 6/2002; wzór wspólnotowy nr 52113-0001 dla „foteli”

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zakwestionowanej decyzji i unieważnienie prawa do spornego zarejestrowanego wzoru wspólnotowego

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 5–7 rozporządzenia Rady nr 6/2002.


title: Sprawa F-46/08: Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2008 r. — Thoss przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/51

         Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2008 r. — Thoss przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa F-46/08)
   (2008/C 171/103)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Nicole Thoss (Dommeldange, Wielkie Księstwo Luksemburga) (przedstawiciel: P. Goergen, avocat)

      Strona pozwana: Europejski Trybunał Obrachunkowy
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Obrachunkowego z dnia 20 marca 2006 r. odmawiającej skarżącej renty rodzinnej po śmierci jej małżonka.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Obrachunkowego z dnia 20 marca 2006 r. odmawiającej skarżącej renty rodzinnej, o której stanowi art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 2290/77 i późniejszej decyzji z dnia 28 września 2006 r.;

               —

               zasądzenie od Trybunału Obrachunkowego renty rodzinnej, o której stanowi art. 16 ust. 1 rozporządzenia nr 2290/77, ze skutkiem wstecznym od dnia 1 grudnia 2003 r.;

               —

               obciążenie Trybunału Obrachunkowego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-456/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 28 sierpnia 2015 r. – BASF SE/Republika Federalna Niemiec

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 28 sierpnia 2015 r. – BASF SE/Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-456/15)
   (2015/C 389/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: BASF SE

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy decyzja 2013/448/UE (1) jest nieważna i narusza cele dyrektywy 2003/87/WE w zakresie, w jakim w decyzji tej ustalono jednolity międzysektorowy współczynnik korygujący w taki sposób, że przy obliczaniu maksymalnej rocznej liczby uprawnień przewidzianej w art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE (limitu narzuconego przemysłowi) nie uwzględniono emisji gazów odlotowych, które są wykorzystywane do wytwarzania energii elektrycznej oraz emisji, które przypadają na wytwarzanie ciepła w kogeneracji?

               2.

               Czy decyzja 2013/448/UE jest nieważna i narusza cele dyrektywy 2003/87/WE w zakresie, w jakim stwarza ona asymetrię, wykluczając z podstawy obliczenia przewidzianej w art. 10a ust. 5 lit. a) i b) emisje związane ze spalaniem gazów odlotowych oraz z ciepłem wytworzonym w kogeneracji, podczas gdy dają one prawo do przydziału bezpłatnych uprawnień zgodnie z art. 10a ust. 1 i art. 10a ust. 4 dyrektywy 2003/87/WE oraz zgodnie z decyzją 2011/278/UE (2) w przypadku instalacji, która nie podlega przepisom art. 10a ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE?

               3.

               Czy decyzja 2013/448/UE jest nieważna i narusza cele dyrektywy 2003/87/WE w zakresie, w jakim w decyzji tej ustalono jednolity międzysektorowy współczynnik korygujący w taki sposób, że przy obliczaniu maksymalnej rocznej liczby uprawnień przewidzianej w art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE (limitu narzuconego przemysłowi) nie uwzględniono instalacji, które zostały objęte systemem handlu uprawnieniami do emisji dopiero w drugim okresie handlowym oraz instalacji, które zostały włączone do tego systemu na podstawie opcji („opt in”)?

               4.

               Czy decyzja 2013/448/UE jest nieważna i narusza cele dyrektywy 2003/87/WE w zakresie, w jakim w decyzji tej ustalono jednolity międzysektorowy współczynnik korygujący w taki sposób, że przy obliczaniu maksymalnej rocznej liczby uprawnień przewidzianej w art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE (limitu narzuconego przemysłowi) odliczono emisje instalacji, które były zamknięte do dnia 30 czerwca 2011 r., podczas gdy nie uwzględniono emisji instalacji, które zostały uruchomione dopiero w drugim okresie handlowym?

               5.

               Czy decyzja 2013/448/UE jest nieważna i narusza przyświecającą państwu prawa zasadę dobrej administracji ustanowioną w art. 298 TFUE i art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w zakresie, w jakim w decyzji tej ustalono jednolity międzysektorowy współczynnik korygujący, ponieważ obliczanie współczynnika korygującego nie zostało podane do wiadomości?

      (1)  2013/448/UE: decyzja Komisji z dnia 5 września 2013 r. dotycząca krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, Dz.U. L 240, s. 27.

      (2)  2011/278/UE: decyzja Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [notyfikowana jako dokument nr C(2011) 2772], Dz.U. L 130, s. 1.


title: Sprawa C-165/08: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/11

         Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska
   (Sprawa C-165/08)
   (2008/C 183/20)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: B. Doherty i A. Szmytkowska, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska
   Żądania

               —

               stwierdzenie, że poprzez wprowadzenie zakazu swobodnego obrotu materiałem siewnym odmian zmodyfikowanych genetycznie oraz zakazując wpisania odmian zmodyfikowanych genetycznie do krajowego katalogu odmian Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy dyrektywy 2001/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1), w całości, a w szczególności na mocy jej art. 22 i 23, jak również na mocy dyrektywy Rady 2002/53/WE (2), a w szczególności jej art. 4 ust. 4 i art. 16,

               —

               obciążenie Rzeczypospolitej Polskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Przepis krajowy stanowiący, że „materiał siewny odmian genetycznie zmodyfikowanych nie może być dopuszczony do obrotu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej” jest niezgodny z dyrektywą 2001/18/WE, która określa zasady wprowadzania do obrotu organizmów zmodyfikowanych genetycznie. Art. 22 tej dyrektywy zakazuje Państwom Członkowskim nakładania dodatkowych warunków dotyczących obrotu organizmami dopuszczonymi na szczeblu wspólnotowym, natomiast art. 23 dyrektywy przewiduje jedynie ograniczenia lub zakazy mogące stosować się do poszczególnych organizmów zmodyfikowanych genetycznie i w szczególnych okolicznościach. W żadnym z przepisów dyrektywa nie zezwala państwu członkowskiemu na zakazywanie w sposób ogólny i nieuzasadniony obrotu na swoim terytorium całą kategorią, w tym przypadku materiałem siewnym, organizmów zmodyfikowanych genetycznie. Wspomniany przepis jest również niezgodny z dyrektywą 2002/53/WE, a zwłaszcza z jej art. 16, gdyż stanowi ograniczenie rynkowe w odniesieniu do materiału siewnego odmian wymienionych we wspólnym katalogu odmian gatunków roślin rolniczych.
   Przepis krajowy stanowiący, że „odmian genetycznie zmodyfikowanych nie wpisuje się do krajowego rejestru” jest niezgodny z dyrektywą 2002/53/WE. Art. 4 ust. 4 tej dyrektywy nie zezwala Państwom Członkowskim na zakazanie, w sposób ogólny, wpisywania do krajowego rejestru odmian genetycznie zmodyfikowanych, lecz nakłada na nie jedynie obowiązek upewnienia się podczas wpisywania takich odmian do krajowego rejestru, ze każda z nich została zatwierdzona zgodnie z prawodawstwem wspólnotowym mającym zastosowanie do organizmów zmodyfikowanych genetycznie.

      (1)  Dz.U. L 106 z 17.4.2001, str. 1-39; Polskie wydanie specjalne Rozdział 15 Tom 06 P. 77–114.

      (2)  Dz.U. L 193, 20.7.2002, str. 1-11; Polskie wydanie specjalne Rozdział 3 Tom 36 P. 281–291.


title: Sprawa T-681/14: Skarga wniesiona w dniu 18 września 2014 r. – El-Qaddafi przeciwko Radzie

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/31

         Skarga wniesiona w dniu 18 września 2014 r. – El-Qaddafi przeciwko Radzie
   (Sprawa T-681/14)
   (2014/C 431/54)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Skarżący: Aisha Muammer Mohamed El-Qaddafi (Maskat, Oman) (przedstawiciel: J. Jones, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               przyjęcie środka organizacji postępowania na podstawie art. 64 regulaminu postępowania przed Sądem, poprzez zobowiązanie Rady do ujawnienia wszystkich informacji uzasadniających umieszczenie nazwiska skarżącego w zaskarżonych aktach;

               —

               stwierdzenie nieważności w całości, lub w części, decyzji Rady 2011/137/WPZiB w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii, zmienionej decyzją Rady 2014/380/WPZiB z dnia 23 czerwca 2014 r., w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności w całości, lub w części, rozporządzenia Rady (UE) nr 204/2011 z dnia 2 marca 2011 r., wykonywanego rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 689/2014 z dnia 23 czerwca 2014 r. dotyczącym wykonania art. 16 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 204/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii, w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącego;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Sąd jest właściwy, aby dokonać kontroli zgodności z prawem środków ograniczających przyjętych wobec skarżącego przez Radę Unii Europejskiej, które zostały przyjęte w celu wdrożenia systemu sankcji nałożonych przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych w odniesieniu do Libii. Skarżący podnosi, że środki unijne wdrażające środki ograniczające przyjęte na szczeblu międzynarodowym nie korzystają z immunitetu jurysdykcyjnego ze względu na to, że wykonują one rezolucje przyjęte przez Radę Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych zgodnie z rozdziałem VII Karty Narodów Zjednoczonych.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Sąd jest właściwy, aby przeprowadzić pełną kontrolę co do istoty w odniesieniu do zgodności z prawem zaskarżonych środków unijnych wykonujących rezolucje Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych nakładające środki ograniczające skierowane przeciwko skarżącemu. Powyższe obejmuje kwestię, czy powody, na których oparła się Rada w swojej decyzji zatwierdzającej umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazie, są zasadne oraz wystarczająco szczegółowe i określone.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżone środki unijne naruszają przysługujące skarżącemu prawo do obrony oraz jego prawo do skutecznej ochrony sądowej. Skarżący twierdzi, że Rada nie przedstawiła mu powodów ani żadnych konkretnych dowodów, które uzasadniają dalsze umieszczenie jego nazwiska w wykazie.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że zaskarżone środki unijne naruszają zasadę proporcjonalności oraz prawa podstawowe skarżącego, w tym jego prawo własności oraz prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący tego, że umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazie jest nieuzasadnione, niedokładne, niesłuszne oraz niewystarczająco określone, ponieważ skarżący nie stanowi żadnego zagrożenia dla pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego. Skarżący podnosi, że dalsze umieszczenie jego nazwiska w wykazie, wyłącznie ze względu na więź rodzinną łączącą go ze zmarłym przywódcą obalonego reżimu Kaddafiego, jest niezgodne z prawem Unii. Skarżący podnosi ponadto, że nie uczestniczył w żadnych wydarzeniach w Libii, które stanowią zagrożenie dla pokoju i bezpieczeństwa międzynarodowego.


title: Sprawa C-225/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – postępowanie karne przeciwko Mossie Ouhramiemu (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich — Dyrektywa 2008/115/WE — Artykuł 11 ust. 2 — Decyzja o zakazie wjazdu wydana przed wejściem w życie tej dyrektywy i obejmująca okres dłuższy niż przewidziany w dyrektywie — Początek biegu okresu zakazu wjazdu)

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/12

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – postępowanie karne przeciwko Mossie Ouhramiemu
   (Sprawa C-225/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Powrót nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich - Dyrektywa 2008/115/WE - Artykuł 11 ust. 2 - Decyzja o zakazie wjazdu wydana przed wejściem w życie tej dyrektywy i obejmująca okres dłuższy niż przewidziany w dyrektywie - Początek biegu okresu zakazu wjazdu))
   (2017/C 309/15)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlande

      Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

   Mossa Ouhrami

      Sentencja

   Artykuł 11 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich należy interpretować w ten sposób, że przewidziany w tym przepisie czas trwania zakazu wjazdu, nieprzekraczający co do zasady pięciu lat, powinien być liczony poczynając od dnia rzeczywistego opuszczenia przez daną osobę terytorium państw członkowskich.

      (1)  Dz.U. C 232 z 27.6.2016.


title: Sprawa C-577/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division), Patents Court (Zjednoczone Królestwo) w dniu 14 listopada 2013 r. — Actavis Group PTC EHF i Actavis UK Ltd przeciwko Boehringer Ingelheim Pharma GmbH & Co. KG

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division), Patents Court (Zjednoczone Królestwo) w dniu 14 listopada 2013 r. — Actavis Group PTC EHF i Actavis UK Ltd przeciwko Boehringer Ingelheim Pharma GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-577/13)
   2014/C 31/03
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (Chancery Division), Patents Court

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Actavis Group PTC EHF, Actavis UK Ltd

      Strona pozwana: Boehringer Ingelheim Pharma GmbH & Co. KG

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Jeśli patent w momencie jego przyznania nie zawiera zastrzeżenia wyraźnie wskazującego na mieszaninę dwóch aktywnych składników, ale mógłby zostać zmieniony w taki sposób, aby obejmował takie zastrzeżenie, czy taki patent, bez względu na to, czy zostanie dokonana taka zmiana, mógłby być traktowany jako „patent podstawowy pozostający w mocy” dla produktu zawierającego mieszaninę tych składników, zgodnie z art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 469/2009/WE (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem”)?

                           b)

                           Czy patent, który został zmieniony po przyznaniu patentu oraz (i) przed przyznaniem dodatkowego świadectwa ochronnego (SPC) lub (ii) po przyznaniu takiego świadectwa może być traktowany jako „patent podstawowy pozostający w mocy” w celu spełnienia warunku określonego w art. 3 lit. a) rozporządzenia?

                           c)

                           W przypadku, gdy wnioskodawca ubiega się o wydanie SPC dla produktu składającego się z aktywnych składników A i B, w sytuacji gdy,

                                       (i)

                                       po dniu złożenia wniosku o wydanie SPC, ale przed udzieleniem SPC, patent podstawowy pozostający w mocy, będący patentem europejskim (Zjednoczone Królestwo) (zwany dalej „patentem”), zostanie zmieniony w taki sposób, aby zawierał zastrzeżenie, które jednoznacznie określa składniki A i B;
                                       oraz

                                       (ii)

                                       w świetle prawa krajowego uznaje się, że taka zmiana zawsze obowiązuje od daty przyznania patentu;

                                 czy wnioskujący o wydanie SPC może powoływać się na patent w jego zmienionej formie w celu spełnienia wymogu określonego w art. 3 lit. a)?

               2)

               Czy do celów ustalenia, czy warunki określone w art. 3 zostały spełnione w dniu złożenia wniosku o wydanie SPC dla produktu składającego się z mieszaniny aktywnych składników A i B, w sytuacji gdy (i) patent podstawowy pozostający w mocy zawiera zastrzeżenie dotyczące produktu zawierającego aktywny składnik A i dalsze zastrzeżenie dotyczące produktu zawierającego mieszaninę składników aktywnych A i B oraz (ii) już istnieje SPC dla produktu zawierającego aktywny składnik A („produkt X”), należy rozważyć, czy mieszanina aktywnych składników A i B jest odmiennym i odrębnym wynalazkiem niż sam składnik A?

               3)

               Jeżeli patent podstawowy pozostający w mocy „chroni”, na podstawie art. 3 lit. a):

                           a)

                           produkt zawierający aktywny składnik A („produkt X”), oraz

                           b)

                           produkt zawierający mieszaninę aktywnego składnika A i aktywnego składnika B („produkt Y”).
                           oraz gdy:

                           c)

                           zostało wydane zezwolenie na obrót produktem X jako produktem leczniczym,

                           d)

                           zostało wydane SPC w odniesieniu do produktu X oraz

                           e)

                           zostało następnie wydane odrębne zezwolenie na obrót produktem Y jako produktem leczniczym,

                     czy rozporządzenie, a w szczególności jego art. 3 lit. c), art.3 lit. d) lub art. 13 ust. 1, wyklucza wydanie SPC posiadaczowi patentu w odniesieniu do produktu Y? Ewentualnie, jeśli może być wydane SPC w odniesieniu do produktu Y, czy okres jego ważności powinien być oceniany w odniesieniu do wydania zezwolenia dla produktu X czy też zezwolenia dla produktu Y?

               4)

               Jeśli odpowiedź na pytanie 1a) jest przecząca, a odpowiedź na pytanie 1 b) (i) jest twierdząca i odpowiedź na pytanie 1 b) (ii) jest przecząca, wówczas czy w sytuacji, gdy:

                           (i)

                           zgodnie z art. 7 ust.1 rozporządzenia wniosek o wydanie SPC dla danego produktu zostaje złożony w ciągu sześciu miesięcy od daty, w której wydane zostało zezwolenie na obrót produktem leczniczym zgodnie z dyrektywą 2001/83/WE (2) lub dyrektywą 2001/82/WE (3);

                           (ii)

                           po złożeniu wniosku o wydanie SPC właściwy urząd patentowy zgłosi potencjalny sprzeciw wobec udzielenia SPC na podstawie art. 3 lit. a) rozporządzenia;

                           (iii)

                           po zgłoszeniu przez właściwy urząd patentowy wyżej wspomnianego potencjalnego sprzeciwu oraz w celu spełnienia jego warunków zostanie złożony i uwzględniony wniosek o zmianę patentu podstawowego pozostającego w mocy, na który powołuje się wnioskujący o SPC;

                           (iv)

                           po zmianie patentu podstawowego pozostającego w mocy, taki zmieniony patent będzie spełniał wymogi art. 3 lit. a);

                     rozporządzenie SPC uniemożliwia właściwemu urzędowi patentowemu stosowanie krajowych przepisów proceduralnych dla umożliwienia: a) zawieszenia postępowania w przedmiocie wniosku o wydanie SPC w celu umożliwienia wnioskującemu o wydanie SPC wystąpienia z wnioskiem o zmianę patentu podstawowego; oraz b) ponownego wystąpienia z takim wnioskiem w późniejszym terminie, gdy zostanie przyznany zmieniony patent, przy czym takie ponowne wystąpienie powinno nastąpić

                           —

                           po upływie sześciu miesięcy od daty, w której wydane zostało zezwolenie na obrót produktem leczniczym, ale

                           —

                           w ciągu sześciu miesięcy od dnia, w którym został uwzględniony wniosek o zmianę patentu podstawowego pozostającego w mocy?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczące dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. L 152, s. 1)

      (2)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 13, t. 27, s. 69)

      (3)  Dyrektywa 2001/82/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych (Dz.U. L 311, s. 1, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 13, t. 27, s. 3)


title: Sprawa C-447/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 4 czerwca 2013 r. w sprawie T-431/10 Nencini przeciwko Parlamentowi Europejskiemu wniesione w dniu 6 sierpnia 2013 r. przez Riccarda Nenciniego

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/7

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 4 czerwca 2013 r. w sprawie T-431/10 Nencini przeciwko Parlamentowi Europejskiemu wniesione w dniu 6 sierpnia 2013 r. przez Riccarda Nenciniego
   (Sprawa C-447/13 P)
   2013/C 304/13
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Riccardo Nencini (przedstawiciel: M. Chiti, avvocato)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 4 czerwca 2013 r. w sprawach połączonych T-431/10 i T-560/10 Nencini przeciwko Parlamentowi po uprzednim stwierdzeniu, w razie potrzeby, nieważności/bezprawności art. 85b rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 (1) z dnia 23 grudnia 2002 r. i art. 73a rozporządzenia 1605/2002 (2) Rady (WE, Euratom) z dnia 25 czerwca 2002 r. oraz stwierdzenie, przy zmianie tegoż wyroku z uwzględnieniem zarzutów skargi wniesionej do Sądu Unii Europejskiej, bezprawności aktów zaskarżonych w pierwszej instancji.

               —

               tytułem ewentualnym, w kwestionowanym wypadku potwierdzenia zasądzenia zwrotu spornych kwot przez R. Nenciniego, ponowne określenie kwot — po uchyleniu i zmianie zaskarżonego wyroku — w odpowiedni sposób lub przekazanie akt do sekretariatu generalnego Parlamentu Europejskiego w celu odpowiedniego określenia spornej kwoty;

               —

               uchylenie wyroku w części dotyczącej kosztów i w konsekwencji jego zmiana poprzez obciążenie Parlamentu kosztami postępowania w sprawie T-431/10 oraz obciążenie Parlamentu kosztami postępowania w sprawie T-560/10 lub w każdym razie ich potrącenie;

               —

               w każdym razie obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania w niniejszym postępowaniu odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

   Po pierwsze wnoszący odwołanie podnosi iż naruszono przepisy dotyczące przedawnienia oraz zasady pewności prawa, skuteczności i rozsądku. Sąd oddalił żądania wnoszącego odwołanie uznając, że terminy przedawnienia biegną od doręczenia decyzji o odzyskaniu i obciążeniu, co nastąpiło ponad jedenaście lat po odejściu przez R. Nanciniego ze stanowiska posła.
   Po drugie wnoszący odwołanie powołuje się na naruszenie prawa w zakresie zasad kontradyktoryjności i skutecznej ochrony, ponieważ dowody, na których oparta była decyzja częściowo różniły się od dowodów wcześniej kwestionowanych.
   Po trzecie wnoszący odwołanie powołuje się na błędne zastosowanie przepisów dotyczących kosztów i dodatków dla posłów Parlamentu („przepisy KID”) zarówno w odniesieniu do spornych kwot w zakresie zwrotu kosztów podróży jak też spornych kwot dotyczących dodatku sekretarskiego. W szczególności wnoszący odwołanie wskazuje po pierwsze, że dokonano błędnej wykładni pojęcia „miejsca zamieszkania”, którego nie można utożsamiać z formalnym „miejscem zameldowania”; a po drugie, że naruszenie nie istnieje z różnych względów oraz że występuje sprzeczność pomiędzy uznaniem niewskazania nazwisk wszystkich beneficjentów dodatku sekretarskiego za zwykłe „uchybienie formalne” a uznaniem go za uchybienie niemożliwe do konwalidowania w świetle niejasnych przepisów obowiązujących w omawianym okresie.
   Po czwarte odwołanie oparte jest na naruszeniu zasady proporcjonalności przy określaniu kwoty podlegającej odzyskaniu. Zasądzenie zapłaty całej pobranej kwoty jest niedorzeczne.
   Wreszcie wnoszący odwołanie zarzuca błędne ustalenie kosztów postępowania, którymi obciążono R. Nenciniego. Koszty poniesione w związku z zaskarżeniem pierwszej — następnie cofniętej — decyzji wynikają z błędnego zachowania strony przeciwnej, która uznała zresztą takie naruszenie dokonując — po doręczeniu pierwszej skargi — zastąpienia decyzji inna decyzją w języku włoskim.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357 s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1).


title: Wykreślenie sprawy C-454/02

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/35

         Wykreślenie sprawy C-454/02 (1)

   (2004/C 228/75)
   Postanowieniem z dnia 8 czerwca 2004 r. prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-454/02 (wniosek Bundessozialgericht o wydanie orzeczenia prejudycjalnego): Karin Bautz przeciwko AOK Baden-Württemberg.

      (1)  Dz.U. C 70 z 22.3.2003.