title: Sprawa C-335/08 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 19 maja 2008 r. w sprawie T-220/07, Transports Schiocchet — Excursions przeciwko Komisji, wniesione w dniu 21 lipca 2008 r. przez Transports Schiocchet — Excursions SARL

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/17

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 19 maja 2008 r. w sprawie T-220/07, Transports Schiocchet — Excursions przeciwko Komisji, wniesione w dniu 21 lipca 2008 r. przez Transports Schiocchet — Excursions SARL
   (Sprawa C-335/08 P)
   (2008/C 285/28)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Transports Schiocchet — Excursions SARL (przedstawiciel: D. Schönberger, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie postanowienia Sądu z dnia 19 maja 2008 r.;

               —

               Rozstrzygnięcie sporu przy uwzględnieniu żądań przedstawionych w pierwszej instancji i zatem wydanie ostatecznego wyroku w sprawie;

               —

               Ewentualnie, odesłanie sprawy do Sądu;

               —

               Obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca przedstawia 3 argumenty na poparcie swego odwołania.
   W ramach pierwszego argumentu podnosi ona, że Sąd naruszył zasadę pewności prawa odnoszącą się do decyzji wydawanych w ramach wspólnotowego porządku prawnego, art. 235 i 288 zdanie drugie traktatu WE oraz art. 13 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności poprzez stwierdzenie w pkt 39 postanowienia będącego przedmiotem odwołania, że wniesienie przez stronę skarżącą skarg do sądów krajowych nie powoduje zawieszenia czy też przerwania biegu przedawnienia, mimo iż w swoich poprzednich orzeczeniach, korzystających z powagi rzeczy osądzonej, Sąd zachęcał do dochodzenia roszczeń w sądach krajowych.
   W ramach drugiego argumentu, skarżąca zwraca uwagę na liczne błędy, których dopuścił się Sąd przy dokonywaniu oceny przesłanek powstania odpowiedzialności pozaumownej na podstawie art. 288 zdanie drugie WE, polegające na przeinaczeniu okoliczności faktycznych i żądań przedstawionych w skardze, a także odnoszące się do art. 230 WE w zakresie, w jakim stanowisko Komisji miałoby zostać potwierdzone przez sądy krajowe oraz w zakresie ustaleń dotyczących okresu, w trakcie którego szkody zostały poniesione.
   W ramach trzeciego i ostatniego argumentu skarżąca powołuje się na naruszenie art. 4 ust. 2 i art. 2 ust. 1.3 rozporządzenia 684/92 (1) poprzez dokonanie przez Sąd, który przyjął w tym zakresie interpretację Komisji, nieprawidłowej klasyfikacji usług świadczonych przez jej konkurentów, uznanych za „usługi specjalne” (art. 4 ust. 2) niewymagające zezwolenia, podczas gdy w rzeczywistości są one rodzajem usług równoległych lub tymczasowych (art. 2 ust. 1.3), podlegających takim samym przepisom jak usługi regularne świadczone przez skarżącą.

      (1)  Dz.U. L 74 s 1.


title: Sprawa T-429/16: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2016 r. – Martín Osete/EUIPO – Rey (AN IDEAL HUSBAND)

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/48

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2016 r. – Martín Osete/EUIPO – Rey (AN IDEAL HUSBAND)
   (Sprawa T-429/16)
   (2016/C 343/65)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Isabel Martín Osete (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat V. Wellens)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Daniella Rey (Tuluza, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „AN IDEAL HUSBAND” – unijny znak towarowy nr 5 231 808

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 kwietnia 2016 r. w sprawie R 1526/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 55 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-48/13: Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2013 r. — Out of the blue przeciwko OHIM — Mombauer (REFLEXX)

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/25

         Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2013 r. — Out of the blue przeciwko OHIM — Mombauer (REFLEXX)
   (Sprawa T-48/13)
   2013/C 86/42
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Out of the blue KG (Lilienthal, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Hasselblatt i I. George)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Meinhard Mombauer (Kolonia, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 listopada 2012 r. w sprawie R 1656/2011-4;

               —

               nakazanie OHIM pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez skarżącą;

               —

               w przypadku wstąpienia przez Meinharda Mombauera do postępowania w charakterze interwenienta nakazanie interwenientowi pokrycia własnych kosztów.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „REFLEXX” dla towarów z klasy 9 — zgłoszenie nr 7 239 511

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Meinhard Mombauer

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „REFLECTS” dla towarów z klasy 9

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 42 ust. 5 w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia n r207/2009.


title: Sprawa T-233/17: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2017 r. – Portugalia/Komisja

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/32

         Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2017 r. – Portugalia/Komisja
   (Sprawa T-233/17)
   (2017/C 213/44)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo, P. Estêvão i J. Saraiva de Almeida, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2017)766 z dnia 14 stycznia 2017 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim wyłącza z finansowania Unii wydatki zgłoszone przez Portugalię z tytułu „POSEI – Szczególny system dostaw” (1 288 044,79 EUR) oraz „płatności bezpośrednich za rok gospodarczy 2010” (830 326,12 EUR);

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 11 rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFGR i EFRROW (Dz.U. L 171, s. 90) w odniesieniu do wymogów materialnych dotyczących formalnego powiadomienia przewidzianego w tym przepisie.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 8 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. L 30, s. 16).

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 23 rozporządzenie Rady (WE) nr 247/2006 z dnia 30 stycznia 2006 r. w sprawie szczególnych działań w dziedzinie rolnictwa na rzecz regionów peryferyjnych Unii Europejskiej (Dz.U. L 42, s. 1)


title: Sprawa C-281/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof-Niemcy) — Hans-Dieter Jundt, Hedwig Jundt przeciwko Finanzamt Offenburg (Swobodne świadczenie usług — Działalność nauczania jako działalność dodatkowa — Pojęcie wynagrodzenia — Zwrot wydatków związanych z działalnością zawodową — Uregulowania w dziedzinie zwolnienia podatkowego — Przesłanki — Wynagrodzenie wypłacone przez uniwersytet krajowy)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/17

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof-Niemcy) — Hans-Dieter Jundt, Hedwig Jundt przeciwko Finanzamt Offenburg
   (Sprawa C-281/06) (1)

   (Swobodne świadczenie usług - Działalność nauczania jako działalność dodatkowa - Pojęcie „wynagrodzenia’ - Zwrot wydatków związanych z działalnością zawodową - Uregulowania w dziedzinie zwolnienia podatkowego - Przesłanki - Wynagrodzenie wypłacone przez uniwersytet krajowy)
   (2008/C 51/28)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hans-Dieter Jundt, Hedwig Jundt

      Strona pozwana: Finanzamt Offenburg
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 49 i 149 WE — Uboczna działalność zawodowa w charakterze wykładowcy u osoby prawnej prawa publicznego (uniwersytet) w zamian za wynagrodzenie, które może być uznane za zwrot wydatków — Przepisy krajowe przewidujące zwolnienie z podatku jedynie takich wynagrodzeń, które zostały wypłacone przez osoby prawne prawa publicznego mające siedzibę w państwie członkowskim.
   Sentencja

               1)

               Działalność nauczania wykonywana przez podatnika z państwa członkowskiego na rzecz osoby prawnej prawa publicznego, w tym wypadku uniwersytetu znajdującego się w innym państwie członkowskim, jest objęta zakresem stosowania art. 49 WE, nawet jeśli jest ona wykonywana jako działalność dodatkowa i quasi-honorowa.

               2)

               Ograniczenie w swobodnym świadczeniu usług polegające na tym, że zgodnie z uregulowaniem krajowym zwolnienie od podatku dochodowego dotyczy jedynie wynagrodzeń za działalność nauczania wykonywaną jako działalność dodatkową, które to wynagrodzenia są wypłacane przez uniwersytety będące osobami prawnymi prawa publicznego i mające siedzibę na terytorium kraju, a nie dotyczy wynagrodzeń, które są wypłacane przez uniwersytet mający siedzibę w innym państwie członkowskim, nie jest uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego.

               3)

               Istnienie kompetencji państw członkowskich do decydowania o organizacji swoich systemów edukacyjnych nie skutkuje tym, że uregulowanie krajowe, które zastrzega zwolnienie podatkowe podatnikom wykonującym działalność na rzecz lub na zlecenie krajowych uniwersytetów publicznych, jest zgodne z prawem wspólnotowym.

      (1)  Dz.U. C 224 z 16.9.2006.


title: Sprawa T-365/16: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2016 r. – Portigon/SRB

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/38

         Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2016 r. – Portigon/SRB
   (Sprawa T-365/16)
   (2016/C 343/52)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Portigon AG (Dusseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci B. Bliesener i V. Jungkind)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej, na których podstawie zostały oparte decyzje niemieckiego Bundesanstalt für Finanzmarktstabilisierung o pobraniu w dniu 22 kwietnia 2016 r. (sygn. akt 2208101-2016-JB) oraz w dniu 10 lipca 2016 r. (sygn. akt 2208102-2016-JB2) od strony skarżącej rocznych składek na poczet jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

               —

               zobowiązanie strony pozwanej do przedłożenia ww. decyzji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 70 ust. 2 akapity pierwszy do trzeciego rozporządzenia (UE) nr 806/2014 (1) w zw. z art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 2015/81 (2) w zw. z art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/UE (3).

                           —

                           Strona pozwana niesłusznie nałożyła na stronę skarżącą obowiązek uiszczenia składki na rzecz funduszu, ponieważ instytucja ta nie jest narażona na ryzyko, jej restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja w oparciu o przepisy rozporządzenia (UE) nr 806/2014 jest wykluczona i instytucja ta nie ma znaczenia dla stabilności systemu finansowego.

                           —

                           Strona skarżąca nie prowadzi już operacji na rynku. Począwszy od początku 2012 r. nie prowadziła już nowych operacji i w wyniku decyzji Komisji w przedmiocie pomocy państwa jest objęta restrukturyzacją, względnie uporządkowaną likwidacją. W stosunku do większości jej niespełnionych zobowiązań ma ona pozycję powiernika na rzecz innego podmiotu prawa, który przejął ryzyko powodzenia i strat z jej działalności.

                           —

                           Z kolei delegowane rozporządzenie (UE) nr 2015/63 (4), które nie przewiduje żadnego wyjątku dla instytucji takich jak storna skarżąca, narusza art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/UE.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 16 i art. 20 Karty praw Podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”).
               Ze względu na szczególną sytuację strony skarżącej w porównaniu do innych instytucji kredytowych objętych obowiązkiem uiszczania składki ww. decyzje naruszają ogólną zasadę równego traktowania. Ponadto ingerują one nieproporcjonalnie w wolność prowadzenia działalności gospodarczej, z której korzysta strona skarżąca.

               3.

               Zarzut trzeci, podnoszony pomocniczo, dotyczy naruszenia art. 70 ust. 2 akapity pierwszy do trzeciego rozporządzenia (UE) nr 806/2014 w zw. z art. 8 ust. 1 lit. a) rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 2015/81 w zw. z art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/UE
               Dokonując obliczenia wysokości składki strona pozwana niesłusznie nie odliczyła od kwoty zobowiązań stanowiących podstawę dla obliczenia wysokości składki wartości wykonywanego przez stronę skarżącą i podlegającego uwzględnieniu w bilansie nieobciążonego ryzykiem powiernictwa.

               4.

               Zarzut czwarty, podnoszony pomocniczo, dotyczy naruszenia art. 70 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 w zw. z art. 5 ust. 3 i 4 delegowanego rozporządzenia (UE) nr 2015/63.
               Dokonując obliczenia wysokości składki, strona pozwana niesłusznie zastosowała w odniesieniu do zawartych przez stronę skarżącą umów dotyczących instrumentów pochodnych koncepcję brutto, zamiast uwzględniającej ryzyko koncepcji netto.

               5.

               Zarzut piąty, podnoszony pomocniczo, dotyczy naruszenia art. 70 ust. 6 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 w zw. z art. 6 ust. 8 lit. a) delegowanego rozporządzenia (UE) nr 2015/63.
               Dokonując obliczenia wysokości składki strona pozwana niesłusznie potraktowała stronę skarżącą jako instytucję w reorganizacji. Wskaźnik ryzyka w rozumieniu art. 6 ust. 5 lit. c) delegowanego rozporządzenia (UE) nr 2015/63 powinien był zostać określony na najniższym możliwym poziomie.

               6.

               Zarzut szósty dotyczy naruszenia art. 41 ust. 1 i 2 lit. a) karty, ponieważ przed wydaniem decyzji strona pozwana powinna była wysłuchać stronę skarżącą.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczy naruszenia art. 41 ust. 1 i 2 lit. c) karty, ponieważ strona pozwana nie uzasadniła swoich decyzji w dostatecznym stopniu.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010, Dz.U. 2014, L 225, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2015/81 z dnia 19 grudnia 2014 r. określające jednolite warunki stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Dz.U. L 2015, L 15, s. 1.

      (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/UE oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Tekst mający znaczenie dla EOG), Dz.U. 2014, L 173, s. 190.

      (4)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Dz.U. 2015, L 11, s. 44.


title: Sprawa T-276/08: Postanowienie Sądu z dnia 9 kwietnia 2014 r. – Al-Aqsa przeciwko Radzie

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/37

         Postanowienie Sądu z dnia 9 kwietnia 2014 r. – Al-Aqsa przeciwko Radzie
   (Sprawa T-276/08) (1)

   2014/C 194/48
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 236 z 13.9.2008.


title: Sprawa C-258/09: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2008/1/WE — Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich zmniejszanie — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/14

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 4 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-258/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2008/1/WE - Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich zmniejszanie - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   2010/C 113/20
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i A. Marghelis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciel: T. Materne, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Nieprzyjęcie lub niepoinformowanie o przyjęciu w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się w regionie walońskim do treści art. 5 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz.U. L 24, s. 8) — Istniejące instalacje, mogące mieć wpływ na emisje do powietrza, środowiska wodnego lub gleby oraz na zanieczyszczenie

      Sentencja

               1)

               Zezwalając na funkcjonowanie w regionie walońskim istniejących instalacji, które nie spełniały wymogów przewidzianych w art. 3, 7, 9, 10, 13, art. 14 lit. a) i b) oraz art. 15 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli, pomimo upływu przypadającego na dzień 30 października 2007 r. terminu przewidzianego w art. 5 ust. 1 tej dyrektywy, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy wskazanej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.09.2009.


title: Sprawa C-64/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/32

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-64/07) (1)

   (2007/C 315/58)

      Język postępowania: angielski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.


title: Sprawa C-352/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 1 lipca 2009 r. w sprawie T-24/07 ThyssenKrupp Stainless AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 2 września 2009 r. przez ThyssenKrupp Nirosta AG, dawniej ThyssenKrupp Stainless AG

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/27

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 1 lipca 2009 r. w sprawie T-24/07 ThyssenKrupp Stainless AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 2 września 2009 r. przez ThyssenKrupp Nirosta AG, dawniej ThyssenKrupp Stainless AG
   (Sprawa C-352/09 P)
   2009/C 282/47
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: ThyssenKrupp Nirosta AG, dawniej ThyssenKrupp Stainless AG (przedstawiciele: M. Klusmann i S. Thomas, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącej odwołanie

               1)

               Uchylenie w całości wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (piąta izba) z dnia 1 lipca 2009 r. w sprawie T-24/07 ThyssenKrupp Stainless AG przeciwko Komisji;

               2)

               ewentualnie, przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania;

               3)

               również ewentualnie, odpowiednie obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą w art. 2 zaskarżonej decyzji Komisji z dnia 20 grudnia 2006 r.;

               4)

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przedmiotem tego odwołania jest wyrok Sądu Pierwszej Instancji, w którym oddalona została skarga wnoszącej odwołanie o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 grudnia 2006 r. wydanej w ramach postępowania na podstawie art. 65 EWWiS. Niniejsze postępowanie dotyczy naruszenia prawa kartelowego związanego z rynkiem wyrobów ze stali nierdzewnej, które zgodnie z ustaleniami Komisji zakończyło się w styczniu 1998 r. Naruszenie wchodziło w zakres stosowania art. 65 EWWiS.
   Wnosząca odwołanie przytacza pięć zarzutów na poparcie swojego odwołania.
   W zarzucie pierwszym wnosząca odwołanie powołuje się na naruszenie zasady nulla poena sine lege, art. 23 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 oraz art. 5, art. 7 ust. 1 i art. 83 WE, jak również na naruszenie suwerenności państw będących sygnatariuszami traktatu EWWiS, w zakresie w jakim Sąd potwierdził podstawę prawną przyjętą przez Komisję, tj. art. 65 ust. 1 EWWiS w związku z art. 23 rozporządzenia nr 1/2003. Od momentu wygaśnięcia traktatu EWWiS art. 65 ust. 1 EWWiS nie stanowi już ważnej normy. W związku z tym Komisja działała sine lege. Wymierzenie grzywny nie może być również oparte uzupełniająco na art. 23 rozporządzenia nr 1/2003. Zgodnie z podziałem kompetencji przewidzianym w traktacie norma tu pozwala jedynie na ukaranie naruszeń norm prawnych Wspólnoty Europejskiej, a nie norm prawnych Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali.
   W zarzucie drugim wnosząca odwołanie powołuje się na naruszenie zasad res iudicata i nulla poena sine lege oraz błędne zastosowanie art. 23 rozporządzenia nr 1/2003, jako że Sąd przychylił się do stanowiska Komisji, że wnosząca odwołanie może zostać pociągnięta do odpowiedzialności w miejsce Thyssen Stahl AG z tytułu naruszenia popełnionego przez tę ostatnią. Thyssen Stahl AG nadal istnieje jako wypłacalna spółka, a zatem Komisja mogła była podjąć działania wobec niej. Tak orzekł również Trybunał w wyroku z 2005 r. w sprawach połączonych C-65/02 P i C-73/02 P dotyczących pierwotnej decyzji Komisji z 1998 r. Nawet jeżeli w swoim wyroku Trybunał uznał, że doszło do materialnego przeniesienia odpowiedzialności na wnoszącą odwołanie, nie ma to żadnej mocy wiążącej w stosunku do niniejszego postępowania, ponieważ u jego podstaw leży nowa decyzja Komisji. Ponadto wnosząca odwołanie nie może w żadnym wypadku odpowiadać za Thyssen Stahl AG na podstawie swojego oświadczenia, w którym ograniczyła się do stwierdzenia ze skutkiem deklaratoryjnym przeniesienia odpowiedzialności z punktu widzenia prawa cywilnego, jako że oświadczenie złożone przez przedsiębiorstwo nigdy nie może prowadzić do przeniesienia obowiązku zapłaty grzywny.
   W zarzucie trzecim wnosząca odwołanie powołuje się na naruszenie zasady precyzji. Z podstawy prawnej sankcji potwierdzonej przez Sąd, tj. z art. 23 rozporządzenia nr 1/2003, nie wynika jasno i niedwuznacznie, że odnosi się ona do naruszeń art. 65 ust. 1 EWWiS. Ponadto koncepcja „przeniesienia odpowiedzialności na mocy oświadczenia” przyjęta przez wnoszącą odwołanie i Sąd nie jest określona w jasny i niedwuznaczny sposób w ustawie ani co do przesłanek jej stosowania, ani co do jej skutków prawnych.
   W zarzucie czwartym wnosząca odwołanie powołuje się na naruszenie przepisów regulujących przedawnienie. Ze względu na to, że grzywna, która ma zostać nałożona na wnoszącą odwołanie, jest wyłącznie konsekwencją naruszenia, za które miała pierwotnie odpowiadać Thyssen Stahl AG, także pod względem przedawnienia należy uwzględnić sytuację Thyssen Stahl AG. Jako że nie wniosła ona żadnego środka prawnego wobec pierwotnej decyzji Komisji, nie nastąpiło w stosunku do niej zawieszenie biegu przedawnienia. Obecnie mamy do czynienia z przedawnieniem, w związku z czym wykluczona jest także pośrednia odpowiedzialność wnoszącej odwołanie za Thyssen Stahl AG.
   Zarzut piąty dotyczy naruszenia zasad ustalania wysokości grzywny. Sąd niesłusznie wykluczył obniżenie kwoty grzywny, mimo że w niniejszym postępowaniu wnosząca odwołanie przyznała bezsprzecznie wszystkie okoliczności faktyczne, które zostały uznane przez Komisję za naruszenie art. 65 ust. 1 EWWiS. Zdaniem wnoszącej odwołanie nagrodzenia tej współpracy nie można było odrzucić z tego powodu, że sprzeciwiła się ona ze względów prawnych zastosowaniu art. 65 ust. 1 EWWiS oraz że także ze względów prawnych odmawia ona przeniesienia odpowiedzialności z Thyssen Stahl AG na nią samą. Fakt powołania się na niedopuszczalność niektórych ocen prawnych nie umniejsza wartości współpracy, gdyż kwestie prawne zawsze należy badać z urzędu, zaś właściwe organy nigdy — a zatem niezależnie od tego, co przyznały strony — nie mogą wydawać decyzji niezgodnych z prawem.


title: Sprawa T-14/10: Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2010 r. — CheckMobile przeciwko OHIM (carcheck)

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/35

         Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2010 r. — CheckMobile przeciwko OHIM (carcheck)
   (Sprawa T-14/10)
   2010/C 80/59
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: CheckMobile GmbH — The Process Solution Company (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Lodigkeit)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 18 listopada 2009 r. (sprawa R 595/2009-4) w zakresie dotyczącym odrzucenia zgłoszenia znaku towarowego „carcheck” na podstawie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „carcheck” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 36, 38, 41, 42 i 45 (zgłoszenie nr 7 368 681)

      Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie decyzji eksperta

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 (1), ponieważ Izba Odwoławcza dokonała zbyt szerokiej interpretacji bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji dotyczącej wyłącznie opisowego charakteru oznaczenia tworzącego znak towarowy.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa T-395/11: Postanowienie Sądu z dnia 4 czerwca 2012 r. — Elti przeciwko Delegaturze Unii Europejskiej w Czarnogórze (Skarga o stwierdzenie nieważności — Zamówienia publiczne na dostawy — Procedura przetargowa — Ucyfrowienie systemu publicznego nadawania w Czarnogórze — Decyzja o udzieleniu zamówienia wydana przez Delegaturę Unii Europejskiej w Czarnogórze — Brak statusu strony pozwanej — Niedopuszczalność)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/21

         Postanowienie Sądu z dnia 4 czerwca 2012 r. — Elti przeciwko Delegaturze Unii Europejskiej w Czarnogórze
   (Sprawa T-395/11) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Zamówienia publiczne na dostawy - Procedura przetargowa - Ucyfrowienie systemu publicznego nadawania w Czarnogórze - Decyzja o udzieleniu zamówienia wydana przez Delegaturę Unii Europejskiej w Czarnogórze - Brak statusu strony pozwanej - Niedopuszczalność)
   2012/C 227/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Elti d.o.o. (Gornja Radgona, Słowenia) (przedstawiciel: adwokat N. Zidar Klemenčič)

      Strona pozwana: Delegatura Unii Europejskiej w Czarnogórze (przedstawiciele: początkowo N. Bertolini, pełnomocnik, następnie adwokaci J. Stuyck i A.M. Vandromme)

      Przedmiot

   Tytułem głównym, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji szefa delegatury Unii w Czarnogórze z dnia 21 marca 2011 r. o odrzuceniu oferty skarżącej złożonej w ramach zamówienia publicznego na dostawę sprzętu przeznaczonego do ucyfrowienia czarnogórskiego systemu publicznego nadawania, a w konsekwencji o przyznaniu zamówienia innej spółce, i, tytułem ewentualnym, żądanie odszkodowawcze.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Elti d.o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa C-374/07 P: Postanowienie Trybunału z dnia 20 stycznia 2009 r. — Mebrom NV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Odpowiedzialność pozaumowna Komisji — Szkoda o charakterze pewnym i rzeczywistym — Przeinaczenie okoliczności faktycznych i dowodów — Ciężar dowodu)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/20

         Postanowienie Trybunału z dnia 20 stycznia 2009 r. — Mebrom NV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-374/07 P) (1)

   (Odwołanie - Odpowiedzialność pozaumowna Komisji - Szkoda o charakterze pewnym i rzeczywistym - Przeinaczenie okoliczności faktycznych i dowodów - Ciężar dowodu)
   2009/C 141/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Mebrom NV (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem i C. Mereu)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: X. Lewis, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 22 maja 2007 r. w sprawie T-198/05 Mebrom przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił jako nieuzasadnioną skargę o odszkodowanie za szkodę poniesioną przez wnoszącego odwołanie wskutek braku wprowadzenia przez Komisję, dla miesięcy stycznia i lutego 2005, systemu umożliwiającego mu przywóz do Unii Europejskiej bromku metylu, zgodnie z art. 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową (Dz.U. L 244, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone

               2)

               Mebrom NV zostaje obciążona kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 247 z 20.10.2007.


title: Sprawa T-370/05: Skarga wniesiona w dniu  30 września 2005 r.  — Francja przeciwko Komisji

text:
               10.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/16

         Skarga wniesiona w dniu 30 września 2005 r. — Francja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-370/05)
   (2005/C 315/30)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (Paryż, Francja) [przedstawiciel(-e): pełnomocnicy G. de Bergues, A. Colomb]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2005) 2576 wersja ostateczna z dnia 20 lipca 2005 r. w sprawie wyłączenia z finansowania wspólnotowego niektórych wydatków poniesionych przez Państwa Członkowskie w ramach sekcji gwarancji Europejskiego Funduszu Gwarancji Rolnej (EFOGR), w zakresie, w jakim wyłącza ona z finansowania wspólnotowego kwotę 13 519 122,05 euro tytułem korekty powierzchni określonej jako kwalifikująca się w ramach pomocy na restrukturyzację i przekształcenie winnic w latach budżetowych 2001-2003;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W drodze zaskarżonej decyzji, będącej przedmiotem niniejszego sporu, Komisja postanowiła o rozliczeniu rachunków skarżącej w odniesieniu do sektora uprawy winorośli z kwoty odpowiadającej wartości podlegającej wyłączeniu z finansowania wspólnotowego ze względu na, po pierwsze — korektę wynikającą z przekroczenia praw do nowych plantacji, a po drugie — korektę zastosowaną przez Komisję w odniesieniu do różnicy pomiędzy powierzchnią zdeklarowaną przez Francję jako kwalifikująca się w ramach pomocy na restrukturyzację/przekształcenie, a powierzchnią podlegającą kwalifikacji w ocenie Komisji, w odniesieniu do lat gospodarczych 2000-2001 oraz 2001-2002. Strona skarżąca kwestionuje wyłącznie drugą część spornej decyzji, odnoszącą się do ujemnej korekty powierzchni.
   Na poparcie swych żądań skarżąca podnosi dwa zarzuty. W ramach pierwszego z zarzutów skarżąca twierdzi, iż Komisja błędnie zastosowała art. 7 ust 4 rozporządzenia 1258/99 (1), ponieważ nie udowodniła faktu naruszenia przez rząd francuski przepisów wspólnotowych przy obliczaniu wartości pomocy na restrukturyzację i przekształcenie winnic, ani istnienia szkody, jaką przyjęta przez rząd francuski metoda obliczeniowa miałaby spowodować w budżecie Wspólnoty.
   Drugi zarzut podniesiony przez skarżącą odwołuje się do niedostatecznego charakteru uzasadnienia, polegającego na tym, że zaskarżona decyzja nie wyjaśnia, jakie zdaniem Komisji zasady w odniesieniu do powierzchni nie obsadzonych powinny były zostać zastosowane w obliczeniach wartości pomocy, ani nie wyjaśnia w jasny sposób zastosowania 10 % korekty finansowej do kwot pomocy na restrukturyzację i przekształcenie winnic.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1258/99 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, Dz.U. UE L 160 z 26/06/1999, str. 0103 - 0112


title: Sprawa T-716/15: Wyrok Sądu z dnia 9 listopada 2016 r. – Gallardo Blanco/EUIPO – Expasa Agricultura y Ganadería (Przedstawienie końskiego wędzidła w kształcie litery „h”) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego tworzonego przez przedstawienie końskiego wędzidła w kształcie litery „h” — Wcześniejsze, hiszpański i unijny, graficzne znaki towarowe — Względna podstawa odmowy rejestracji — Rzeczywiste używanie wcześniejszych znaków towarowych — Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/33

         Wyrok Sądu z dnia 9 listopada 2016 r. – Gallardo Blanco/EUIPO – Expasa Agricultura y Ganadería (Przedstawienie końskiego wędzidła w kształcie litery „h”)
   (Sprawa T-716/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego tworzonego przez przedstawienie końskiego wędzidła w kształcie litery „h” - Wcześniejsze, hiszpański i unijny, graficzne znaki towarowe - Względna podstawa odmowy rejestracji - Rzeczywiste używanie wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 038/45)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Juan Gallardo Blanco (Los Barrios, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Estella Garbayo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Expasa Agricultura y Ganadería, SA (Jerez de la Frontera, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Bosch Döffert)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 września 2015 r. (sprawa R 1502/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Expasa Agricultura y Ganadería a Juanem Gallardo Blanco.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Juan Gallardo Blanco zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Sprawa T-335/15: Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2015 r. – Universal Protein Supplements/OHIM (Przedstawienie kulturysty)

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/45

         Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2015 r. – Universal Protein Supplements/OHIM (Przedstawienie kulturysty)
   (Sprawa T-335/15)
   (2015/C 279/56)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Universal Protein Supplements Corp. (New Brunswick, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający kulturystę – zgłoszenie nr 13 060 991

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 marca 2015 r. w sprawie R 2958/2014-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-12/08: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2008 r. — Nardin przeciwko Parlamentowi

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/50

         Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2008 r. — Nardin przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-12/08)
   (2008/C 171/99)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Thierry Nardin (Luksemburg, Wielkie Księstwo Luksemburga) (przedstawiciel: adwokat V. Wiot, avocat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 2 kwietnia 2007 r. ustalającej uprawnienia skarżącego przy podjęciu przez niego służby w zakresie, w jakim nie przyznano mu prawa do dodatku zagranicznego oraz zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego kwot dodatku zagranicznego wraz z odsetkami oraz zadośćuczynienia w związku z krzywdą, jakiej doznał.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 2 kwietnia 2007 r. ustalającej uprawnienia skarżącego przy podjęciu przez niego służby w zakresie, w jakim nie przyznano mu prawa do dodatku zagranicznego;

               —

               zasądzenie od Parlamentu Europejskiego na rzecz skarżącego kwot dodatku zagranicznego wynoszącego miesięcznie 16 % wysokości całego wynagrodzenia podstawowego wraz z dodatkiem na gospodarstwo domowe i dodatkiem na dziecko pozostające na utrzymaniu, wypłacanych skarżącemu co miesiąc począwszy od kwietnia 2007 r. i za wszystkie kolejne miesiące aż do całkowitej spłaty;

               —

               zasądzenie odpowiadających tym kwotom odsetek w wysokości 8 % rocznie począwszy od dat wymagalności aż do całkowitej spłaty;

               —

               zasądzenie od Parlamentu Europejskiego na rzecz skarżącego kwoty 10 000 EUR lub innej, nawet wyższej, tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej doznał;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.


title: Sprawa F-62/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 19 marca 2015 r. – Marcuccio/Komisja (Wykluczenie przedstawiciela strony z postępowania — Brak wyznaczenia nowego przedstawiciela — Zaprzestanie przez skarżącego odpowiadania na wezwania Sądu — Umorzenie postępowania)

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/47

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 19 marca 2015 r. – Marcuccio/Komisja
   (Sprawa F-62/13) (1)

   ((Wykluczenie przedstawiciela strony z postępowania - Brak wyznaczenia nowego przedstawiciela - Zaprzestanie przez skarżącego odpowiadania na wezwania Sądu - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 146/64)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat A)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o dokonaniu potrącenia w wysokości 500 EUR i pięciu potrąceń w wysokości 504,67 EUR z renty inwalidzkiej skarżącego, odpowiednio od lipca do grudnia 2012 r.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Umarza się postepowanie w sprawie F-62/13 Marcuccio/Komisja.

               2)

               L. Marcuccio pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. 352 z 30.11.2013, s. 26.


title: Sprawa C-590/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 10 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Winsen (Luhe) – Niemcy) – Andrea Merten przeciwko ERGO Lebensversicherung AG

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/22

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 10 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Winsen (Luhe) – Niemcy) – Andrea Merten przeciwko ERGO Lebensversicherung AG
   (Sprawa C-590/12) (1)

   2014/C 184/32
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 46 z 16.2.2013.


title: Sprawa C-284/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour du travail de Bruxelles (Belgia) w dniu 10 czerwca 2015 r. – Office national de l'emploi (ONEm), M/M, Office national de l'emploi (ONEm), Caisse Auxiliaire de Paiement des Allocations de Chômage (CAPAC)

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour du travail de Bruxelles (Belgia) w dniu 10 czerwca 2015 r. – Office national de l'emploi (ONEm), M/M, Office national de l'emploi (ONEm), Caisse Auxiliaire de Paiement des Allocations de Chômage (CAPAC)
   (Sprawa C-284/15)
   (2015/C 279/27)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour du travail de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Office national de l'emploi (ONEm),M

      Strona pozwana: M, Office national de l'emploi (ONEm), Caisse Auxiliaire de Paiement des Allocations de Chômage (CAPAC)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 67 ust. 3 rozporządzenia nr 1408/71 (1) należy interpretować w ten sposób, że przepis ten stoi na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie odmówiło sumowania okresów zatrudnienia niezbędnych dla przyznania zasiłku dla bezrobotnych mającego na celu uzupełnienie dochodów z pracy w niepełnym wymiarze czasu pracy, w przypadku gdy zatrudnienie w ramach tego stosunku pracy nie było poprzedzone żadnym okresem ubezpieczenia lub zatrudnienia w tym państwie członkowskim?

               2)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie: czy art. 67 ust. 3 rozporządzenia w sprawie zabezpieczenia społecznego nr 1408/71 jest zgodny w szczególności z:

                           —

                           art. 48 TFUE w zakresie, w jakim warunek, od którego spełnienia art. 67 ust. 3 uzależnia sumowanie okresów zatrudnienia, może ograniczać swobodę przepływu pracowników i w niektórych przypadkach ich dostęp do zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy,

                           —

                           art. 45 TFUE, który „obejmuje zniesienie wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową między pracownikami państw członkowskich w zakresie zatrudnienia, wynagrodzenia i innych warunków pracy” i gwarantuje pracownikom prawo „ubiegania się o rzeczywiście oferowane miejsca pracy” (w tym również o pracę w niepełnym wymiarze czasu pracy) w innych państwach członkowskich, „swobodnego przemieszczania się w tym celu po terytorium państw członkowskich” i przebywania w nich „w celu podjęcia tam pracy, zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi dotyczącymi zatrudniania pracowników tego państwa”,

                           —

                           art. 15 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, który stanowi, że „[k]ażdy obywatel ma swobodę poszukiwania zatrudnienia, wykonywania pracy […] w każdym państwie członkowskim”?

      (1)  rozporządzenie Rady (EWG) z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. L 28, s. 1), zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1606/98 z dnia 29 czerwca 1998 r. (Dz.U. L 209, s. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie zabezpieczenia społecznego nr 1408/71”).


title: Sprawa C-501/07 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 17 września 2007 r. w sprawie T-176/07, S.A.BA.R. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 19 listopada 2007 r. przez S.A.BA.R. SpA

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/4

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 17 września 2007 r. w sprawie T-176/07, S.A.BA.R. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 19 listopada 2007 r. przez S.A.BA.R. SpA
   (Sprawa C-501/07 P)
   (2008/C 37/05)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: S.A.BA.R. (przedstawiciele: E. Coffrini i F. Tesauro, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie lub zmiana orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji stanowiącego przedmiot niniejszego odwołania, wraz ze wszelkimi wynikającymi stąd skutkami prawnymi.

               —

               Uwzględnienie żądań przedstawionych już w ramach skargi w pierwszej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Mocą decyzji Komisji z dnia 5 czerwca 2002 r. (1) w sprawie „pomocy państwa dotyczącej zwolnień podatkowych na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej, w których udziałowcem większościowym jest skarb państwa” uznano reżim zwolnień podatkowych wprowadzony na mocy art. 3 ust. 70 ustawy (Legge) nr 549/1995, art. 66 ust. 14 rozporządzenia z mocą ustawy (D.L. — decreto legge) nr 331/1993, z późniejszymi zmianami, na rzecz spółek akcyjnych, w których udziałowcem większościowym jest skarb państwa, świadczących usługi publiczne na terytorium lokalnym, za pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem. Decyzja Komisji nie dotyczyła spółek prywatnych, lecz została rozciągnięta na spółki utworzone na mocy art. 22 ustawy 241/1990, w których udziałowcem większościowym jest skarb państwa. Ponieważ jednak decyzja ta nie była skierowana do żadnych konkretnych adresatów, nie została ona doręczona żadnej ze spółek (w tym także skarżącej). Mocą rozporządzenia z mocą ustawy nr 10 z dnia 15 lutego 2007 r. państwo włoskie wykonało wyżej wymienioną decyzję, powierzając zadanie odzyskania pomocy urzędom skarbowym (Agenzie delle Entrate). W konsekwencji urząd skarbowy w Guastalla w dniu 20 marca 2007 r. przesłał spółce skarżącej wezwania o sygn. 3796 z dnia 15.3.2007 r. do zapłaty kwoty głównej w wysokości 1 912 128,47 EUR wraz z odsetkami w wysokości 2 192 225 EUR; o sygn. 3799 z dnia 15.3.2007 r., do zapłaty kwoty głównej w wysokości 815 406,94 EUR, wraz z odsetkami w wysokości 783 529 EUR; o sygn. 3800 z dnia 15.3.2007 r., do zapłaty kwoty głównej w wysokości 439 549,29 EUR wraz z odsetkami w wysokości 712 588 EUR.
   Jednakże w skarżącej spółce skarb państwa nie jest udziałowcem większościowym, gdyż jest to jednoosobowa spółka skarbu państwa, stąd nie mogą jej dotyczyć „rozważania Komisji i jej decyzja”.
   Spółce tej powierzono świadczenie in house usług użyteczności publicznej na terytorium lokalnym obejmującym osiem gmin będących jej wspólnikami, w którym to celu właśnie została ona stworzona w trybie przewidzianym przez prawo.
   Spółka ta zarządza usługami użyteczności publicznej w systemie prywatno-prawnym, na terytorium w przeważającej mierze lokalnym, bez możliwości wywierania wpływu na wolną konkurencję, która nie może istnieć skoro sam rynek nie istnieje.
   Spółka, której kapitał jest w całości własnością skarbu państwa, nie jest niczym innym jak pośrednim organem gmin będących jej wspólnikami, które są rzeczywistymi beneficjentami podatkowej pomocy państwa, zakwestionowanej przez Komisję.
   Z przyczyn obiektywnych i subiektywnych zwolnienie podatkowe przyznane skarżącej nie może zostać zakwalifikowane do nienależnej pomocy państwa sprzecznej z postanowieniami art. 87 traktatu.
   Z powyższych względów do Sądu Pierwszej Instancji została wniesiona skarga na wyżej opisaną decyzję Komisji, która dała przyczynek sprawie T-176/07, przydzielonej czwartej izbie, która została rozstrzygnięta postanowieniem Sądu o niedopuszczalności z dnia 17 września 2007 r., uzasadnionym niedochowaniem terminu przewidzianego w art. 230 ust. 5 traktatu WE, na mocy którego skarga o stwierdzenie nieważności powinna była zostać wniesiona w terminie dwóch miesięcy od publikacji zaskarżonego aktu lub od chwili jego doręczenia skarżącemu bądź też, w jego braku, od dnia, w którym skarżący powziął o nim wiadomość, jak stanowi art. 102 § 1 regulaminu Sądu.
   Takie rozstrzygnięcie uważa się za pozbawione podstaw, także w świetle wyroków z dnia 17 września 1980 r. w sprawie 730/79 (2); z dnia 14 listopada 1984 r. w sprawie 323/82 (3); z dnia 12 grudnia 1996 r. w sprawie T-358/94 (4) oraz przede w wszystkim orzeczenia trzeciej izby Trybunału z dnia 23 lutego 2006 r. w sprawie C-346/03 (5), stąd w niniejszym odwołaniu wnosi się o jego zmianę.
   Skarga do Sądu Pierwszej Instancji bowiem została złożona niezwłocznie po tym, jak skarżąca spółka dowiedziała się, że jest jednym z adresatów decyzji Komisji, czyli po doręczeniu jej decyzji podatkowych korygujących wydanych przez urząd skarbowy.
   W ramach drugiego zarzutu odwoławczego wobec postanowienia Sądu Pierwszej Instancji podniesiono następnie, że orzeczenie to jest wynikiem błędnego zastosowania art. 225 traktatu.
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji bowiem należy uznać za nierozerwalnie związane z domyślnym żądaniem wykluczenia skarżącej z zakresu obowiązywania tej decyzji, stąd żąda się zmiany postanowienia wydanego w pierwszej instancji także pod kątem orzeczonej przez ów sąd niewłaściwości ratione materiae.

      (1)  Dz.U. 2003, L 77, str. 21.

      (2)  Rec. 1980, str. 2671.

      (3)  Rec. 1984, str. 3809.

      (4)  Rec. 1996, str. II — 2109.

      (5)  Zb.Orz. 2005, str. I — 6159.


title: Sprawa F-64/10: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2010 r. — Mantzouratos przeciwko Parlamentowi

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/33

         Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2010 r. — Mantzouratos przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-64/10)
   ()
   2010/C 274/51
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Andreas Mantzouratos (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis, E. Marchal)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 13 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2009 r. oraz decyzji o awansowaniu do tej grupy urzędników posiadających mniejszą od skarżącego liczbę punktów za osiągnięcia.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 13 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2009 r. oraz decyzji o awansowaniu do tej grupy urzędników posiadających mniej punktów za osiągnięcia od skarżącego;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-369/04: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, London — Zjednoczone Królestwo) — Hutchison 3G UK Ltd, mmO 2 plc, Orange 3G Ltd, T-Mobile (UK) Ltd, Vodafone Group Services Ltd przeciwko Commissioners of Customs & Excise (Szósta dyrektywa VAT — Czynności podlegające opodatkowaniu — Pojęcie działalności gospodarczej — Artykuł 4 ust. 2 — Udzielenie zezwoleń na korzystanie z określonego zakresu częstotliwości radiowych zastrzeżonych dla usług telekomunikacyjnych)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez VAT and Duties Tribunal, London — Zjednoczone Królestwo) — Hutchison 3G UK Ltd, mmO2 plc, Orange 3G Ltd, T-Mobile (UK) Ltd, Vodafone Group Services Ltd przeciwko Commissioners of Customs & Excise
   (Sprawa C-369/04) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Czynności podlegające opodatkowaniu - Pojęcie „działalności gospodarczej’ - Artykuł 4 ust. 2 - Udzielenie zezwoleń na korzystanie z określonego zakresu częstotliwości radiowych zastrzeżonych dla usług telekomunikacyjnych)
   (2007/C 199/05)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   VAT and Duties Tribunal, London
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hutchison 3G UK Ltd, mmO2 plc, Orange 3G Ltd, T-Mobile (UK) Ltd, Vodafone Group Services Ltd

      Strona pozwana: Commissioners of Customs & Excise
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — VAT and Duties Tribunal, London — Wykładnia art. 4 ust. 1, 2 i 5 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1) — Pojęcie „działalności gospodarczej” — Działalność lub czynności wykonywane przez podmiot prawa publicznego jako organ władzy publicznej — Przyznanie częstotliwości operatorom telefonii komórkowej w drodze licytacji
   Sentencja
   Artykuł 4 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że udzielanie — przez krajowy organ regulacyjny odpowiedzialny za przydział częstotliwości — zezwoleń, takich jak zezwolenia w dziedzinie telekomunikacji komórkowej trzeciej generacji, zwane „UMTS”, w drodze licytacji na przyznanie praw do korzystania z urządzeń telekomunikacyjnych, nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu tego przepisu i w konsekwencji nie należy do zakresu zastosowania tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004.


title: Sprawa T-406/04: Skarga wniesiona dnia 4 października 2004 r. r. przez André Bonneta przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/50

         Skarga wniesiona dnia 4 października 2004 r. r. przez André Bonneta przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-406/04)
   (2004/C 300/96)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 4 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich przez André Bonneta, zamieszkałego w Saint Pierre de Vassols (Francja), reprezentowanego przez Hervé de Lépinau, adwokata, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               Uchylenie decyzji z dnia 11 lutego 2004 r., z dnia 4 marca 2004 r. i z dnia 2 lipca 2004 r., jak również decyzji mianującej inną osobę na stanowisko, które miał objąć skarżący;

               —

               Orzeczenie, iż nabór z dnia 4 lutego 2004 r. staje się w pełni skuteczny od dnia 1 marca 2004 r.;

               —

               Zasądzenie od Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich kwoty 100.000 euro tytułem poniesionej przez niego szkody moralnej, jak również sumy 5.000 euro miesięcznie począwszy od dnia 1 marca do chwili rzeczywistego podjęcia obowiązków przez skarżącego;

               —

               Ewentualnie, przy założeniu, że Sąd Pierwszej Instancji nie przychyliłby się do żądania skarżącego w zakresie podjęcia przez niego obowiązków, zasądzenie od Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich na rzecz skarżącego sumy ogółem 260 000 euro wraz z odsetkami ustawowymi naliczanymi od dnia złożenia niniejszej skargi;

               —

               W każdym przypadku, o obciążenie kosztami Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty podniesione przez skarżącego są identyczne z zarzutami podniesionymi przez niego w sprawie T-132/04 (1).

      (1)  Dz.U. C 168 z 26.6.2004, str. 7.


title: Sprawa C-533/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 maja 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — TNT Express Nederland B.V. przeciwko AXA Versicherung AG (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych i handlowych — Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 71 — Konwencje zawarte przez państwa członkowskie w sprawach szczególnych — Konwencja o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR))

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/7

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 maja 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — TNT Express Nederland B.V. przeciwko AXA Versicherung AG
   (Sprawa C-533/08) (1)

   (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych i handlowych - Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 71 - Konwencje zawarte przez państwa członkowskie w sprawach szczególnych - Konwencja o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR))
   2010/C 179/10
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: TNT Express Nederland B.V.

      Strona pozwana: AXA Versicherung AG

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden Den Haag — Wykładnia art. 71 ust. 1, art. 71 ust. 2 lit. a) i art. 71 ust. 2 lit b) akapit drugi rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych („Bruksela I”) (Dz.U. L 12, s. 1) — Stosunek do konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów (CMR) podpisanej w Genewie w dniu 19 maja 1956 r. — Zawisłość sporu — Reguły odnoszące się do zbiegu przepisów

      Sentencja

               1)

               Artykuł 71 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w sprawie takiej jak w postępowaniu przed sądem krajowym mają zastosowanie postanowienia dotyczące jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania przewidziane w konwencji dotyczącej spraw szczególnych, takie jak zasada zawisłości sporu określona w art. 31 ust. 2 konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów sporządzonej w Genewie w dniu 19 maja 1956 r., zmienionej protokołem sporządzonym w Genewie w dniu 5 lipca 1978 r., i zasada dotycząca wykonalności określona w art. 31 ust. 3 tej konwencji, pod warunkiem że są w wysokim stopniu przewidywalne, ułatwiają prawidłowy wymiar sprawiedliwości i umożliwiają uniknięcie tak dalece, jak to jest tylko możliwe, ryzyka równoległych postępowań oraz zapewniają, na warunkach co najmniej równie korzystnych jak te przewidziane przez wspomniane rozporządzenie, swobodny przepływ orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych oraz wzajemne zaufanie w wymiar sprawiedliwości w ramach Unii (favor executionis).

               2)

               Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do dokonania wykładni art. 31 konwencji o umowie międzynarodowego przewozu drogowego towarów, ze zmianami.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa T-255/12: Postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2012 r. — Vakili przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych — Wykreślenie z wykazu osób, których te środki dotyczą — Umorzenie postępowania)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/18

         Postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2012 r. — Vakili przeciwko Radzie
   (Sprawa T-255/12) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych - Wykreślenie z wykazu osób, których te środki dotyczą - Umorzenie postępowania)
   2013/C 46/33
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bahman Vakili (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat J.-M. Thouvenin)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciel: M. Bishop i I. Rodios, pełnomocnicy

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r., zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 71), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie przyjęcia środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 11) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie przyjęcia środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1), w zakresie w jakim akty te dotyczą skarżącego, oraz pisma Rady z dnia 23 marca 2012 r.

      Sentencja

               1)

               Postępowania zostaje umorzone.

               2)

               Rada Unii Europejskiej, pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez B. Vakili’ego.

      (1)  Dz.U. C 258 z 25.8.2012


title: Sprawa C-174/09: Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/6

         Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej
   (Sprawa C-174/09)
   2009/C 167/10
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Kaduczak i S. Schønberg, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania

               —

               o stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych dla wykonania dyrektywy 2005/32/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lipca 2005 r. ustanawiającej ogólne zasady ustalania wymogów dotyczących ekoprojektu dla produktów wykorzystujących energię (1); a w każdym razie poprzez niepoinformowanie Komisji o przyjęciu tych przepisów, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy wymienionej dyrektywy;

               —

               o obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2005/32/WE upłynął w dniu 11 sierpnia 2007 r. Tymczasem na dzień wniesienia skargi strona pozwana nie wprowadziła jeszcze wszystkich przepisów niezbędnych w celu transpozycji dyrektywy, a w każdym razie nie poinformowała o nich Komisji.

      (1)  Dz.U.L 191, str. 29


title: Sprawa T-619/13 P: Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. – Faita/EKES (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Mobbing — Brak wsparcia i naruszenie obowiązku staranności — Naruszenie prawa — Prawo do obrony)

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/51

         Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. – Faita/EKES
   (Sprawa T-619/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Mobbing - Brak wsparcia i naruszenie obowiązku staranności - Naruszenie prawa - Prawo do obrony))
   (2015/C 046/65)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carla Faita (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci D. de Abreu Caldas, M. de Abreu Caldas i J.N. Louis)

      Druga strona postępowania: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES), (przedstawiciele: M. Pascua Mateo i L. Camarena Januzec, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów M. Troncoso Ferrera i F.M. Hislaire’a)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 16 września 2013 r. w sprawie F-92/11 Faita/EKES, Zb.Orz.SP, EU:F:2013:130.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Carla Faita pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES).

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa T-192/13: Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2013 r. — Transworld Oil Computer Centrum i in. przeciwko Eurojust

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/30

         Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2013 r. — Transworld Oil Computer Centrum i in. przeciwko Eurojust
   (Sprawa T-192/13)
   2013/C 171/57
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Transworld Oil Computer Centrum BV (Berg en Dal, Niderlandy), Transworld Payment Solutions Ltd (Bermudy), Transworld ICT Solutions Ltd (Bangalore, Indie), Transworld Oil USA, Inc. (Houston, Stany Zjednoczone Ameryki), Bermuda First Curaçao Ltd (Bermudy) i Johannes Christiaan Martinus Augustinus Maria Deuss (Bermudy) (przedstawiciel: adwokat T. Barkhuysen)

      Strona pozwana: Eurojust

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności potwierdzającej decyzji Eurojust z dnia 2 lutego 2013 r.,

               —

               zwrócenie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Eurojust na podstawie drugiego wniosku z dnia 31 grudnia 2012 r. z uwzględnieniem stanowiska prawnego Sądu,

               —

               obciążenie Eurojust kosztami związanymi ze sporządzeniem skargi i z drugim wnioskiem

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący braku zbadania przez Eurojust wszystkich podstaw prawnych podniesionych przez skarżące

                           —

                           Wniosek o udzielenie informacji z dnia 4 października 2012 r. i drugi wniosek o informacje z dnia 31 grudnia 2013 r. zostały oparte na różnych podstawach prawnych, w tym na art. 10 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, art. 8 ust. 2, art. 41 ust. 2 i art. 42 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2010, C 83, s. 389). Mimo to Eurojust oparł zaskarżoną decyzję wyłącznie na postanowieniach dotyczących dostępu do dokumentów Eurojust. Inne podstawy prawne, na które powołały się skarżące nie zostały uwzględnione przez Eurojust niezgodnie z prawem.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący wydania decyzji przy braku dochowania należytej staranności i niedostatecznego uzasadnienia

                           —

                           Eurojust odmówił udzielenia żądanej informacji i powołał się w tym celu na odstępstwa przewidziane w art. 4 ust. 1 lit. a) i b) dotyczące dostępu do dokumentów Eurojust. Jednakże w zaskarżonej decyzji Eurojust nie uzasadnił, lub w każdym razie nie uczynił tego w sposób wystarczający, dlaczego i w jakim zakresie owe odstępstwa mają zastosowanie w niniejszym przypadku.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący błędnego zastosowania przez Eurojust odstępstw przewidzianych w art. 4 ust. 1 lit. a) postanowień dotyczących dostępu do dokumentów w zakresie „toczących się krajowych dochodzeń” i „zwalczania ciężkiej przestępczości”

                           —

                           Skarżące miały uzasadnione podejrzenie, że organ lub organy śledcze działały w trakcie postępowania przygotowawczego niezgodnie z prawem. Celem dalszego uzasadnienia owego podejrzenia przedstawiły między innymi wniosek o wydanie informacji przez Eurojust. Eurojust uważa, że żądana informacja nie może zostać udzielona, ponieważ trwa jeszcze sądowe dochodzenie wstępne. Zdaniem skarżących Eurojust powołuje się na owe odstępstwa niezgodnie z prawem i bez wystarczającego uzasadnienia.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący błędnego zastosowania przez Eurojust odstępstwa przewidzianego w art. 4 ust. 1 lit. b) postanowień dotyczących dostępu do dokumentów w zakresie „sfery prywatnej i integralności jednostki”.

                           —

                           Eurojust nie podniósł, ani nie wykazał, że żądane dokumenty zawierają dane osobiste osób trzecich. Ponadto sama okoliczność, że dokument zawiera dane osobiste nie oznacza w sposób konieczny, że naruszone są sfera prywatna i integralność jednostki. Ewentualne wypowiedzi urzędników, które nie zostały dokonane we własnym imieniu, nie mogą uzasadnić odmowy udzielenia żądanych informacji.

                     W zakresie, w którym miało dojść do naruszenia integralności i sfery prywatnej jednostki, Eurojust powinien dokonać analizy, czy — i jak — żądane dokumenty mogłyby zostać poddane anonimizacji lub jedynie częściowo udostępnione. Eurojust niezgodnie z prawem zaniechał dokonania owej analizy.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący błędnego zastosowania przez Eurojust odstępstwa przewidzianego w art. 4 ust. 1 lit. a) postanowień dotyczących dostępu do dokumentów w zakresie „stosowania przepisów w odniesieniu do tajemnicy zawodowej”.
               Powołanie się na wskazane odstępstwo jest nieuzasadnione. Skarżące nie dostrzegają, jakie przepisy dotyczące poufności miałby podlegać w tym przypadku zastosowaniu i kwestionują, jakoby obowiązywały tego rodzaju przepisy, które sprzeciwiałyby się wydaniu żądanych dokumentów.


title: Sprawa T-280/17: Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2017 r. – GE.CO.P./Komisja

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/37

         Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2017 r. – GE.CO.P./Komisja
   (Sprawa T-280/17)
   (2017/C 213/51)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: GE.CO.P. Generale Costruzioni e Progettazioni SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: G. Naticchioni, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie najpierw, iż wydanie decyzji przez Komisję Europejską – Urząd Infrastruktury i Logistyki w Luksemburgu – z dnia 7 marca 2017 r. wykluczającej skarżącą GE.CO.P. S.p.A na okres 2 lat z europejskich postępowań przetargowych oraz publikacja tego środka były bezprawne a następnie o stwierdzenie nieważności tej decyzji a także wszystkich aktów wynikających z niej lub ją poprzedzających, w tym nieznanych GE.CO.P. Ponadto skarżąca wnosi o obciążenie drugiej strony kosztami postępowania i honorariami adwokackimi w ramach niniejszego postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   U podstaw zaskarżonej decyzji jest uchwała urzędu przyjęta przez Komisję w dniu 5 sierpnia 2015 r. w sprawie zamówienia publicznego nr 09bis/2012/OIL – Część 1 dotycząca powierzonych GE.CO.P. robót renowacyjnych w dwóch budynkach o nazwie „Foyer européen” położonych w Luksemburgu.
   Na poparcie swej skargi skarżąca powołuje się na naruszenie art. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2015/1929 z dnia 28 października 2015 r. zmieniającego rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. 2015 L 286, s. 1) oraz art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
   Skarżąca podnosi w tym względzie, że zaskarżonej decyzji nie poprzedziło prawidłowe postępowanie kontradyktoryjne. Skarżąca twierdzi, iż nie została uprzedzona o wszczęciu postępowania w sprawie wykluczenia a więc nie umożliwiono jej obrony w ramach tego postępowania i przedstawienia argumentów na swą korzyść.
   Gdyby skarżącej stworzono warunki do obrony to podniosłaby argumenty na swą obronę, które prawdopodobnie mogłyby doprowadzić do innej opinii sądu co do istoty i odmiennego wyniku całego postępowania, który byłby bardziej korzystny dla GE.CO.P


title: Sprawa T-8/06: Skarga wniesiona w dniu  12 stycznia 2006 r.  — FAB Fernsehen aus Berlin przeciwko Komisji

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/31

         Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2006 r. — FAB Fernsehen aus Berlin przeciwko Komisji
   (Sprawa T-8/06)
   (2006/C 86/62)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: FAB Fernsehen aus Berlin GmbH (Berlin, Niemcy) [Przedstawiciel: adwokat A. Böken]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 listopada 2005 r. (pomoc państwa udzielona przez Republikę Federalną Niemiec na rzecz wprowadzenia w regionie Berlin–Brandenburg naziemnej telewizji cyfrowej [DVB-T]) C (2005) 3903 wersja ostateczna.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca podważa decyzję Komisji z dnia 9 listopada 2005 r. C (2005) 3903 wersja ostateczna w przedmiocie pomocy państwa udzielonej przez Republikę Federalną Niemiec na rzecz wprowadzenia w regionie Berlin–Brandenburg naziemnej telewizji cyfrowej (DVB-T). W zaskarżonej decyzji Komisja uznała, że pomoc udzielona przez Republikę Federalną Niemiec prywatnym nadawcom biorącym udział w naziemnej telewizji cyfrowej [DVB-T] jest niezgodna ze wspólnym rynkiem i nakazała Republice Federalnej Niemiec zażądanie zwrotu od beneficjentów, w tym także od skarżącej, bezprawnie przyznanej pomocy.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi, że przyznane finansowanie nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE. Ponadto, jej zdaniem, pomoc państwa nie ma tu miejsca, ponieważ spełnione zostały przesłanki ustanowione w art. 86 ust. 2 WE. Skarżąca twierdzi ponadto, że w jej przypadku środek ten nie wywrze wpływu na wymianę handlową pomiędzy Państwami Członkowskimi i dlatego zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem.
   Skarżąca uzasadnia ponadto swą skargę tym, że jeśli uzna się finansowanie za pomoc w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE, byłaby ona zgodna ze wspólnym rynkiem na podstawie art. 87 ust. 3 WE. W tym kontekście skarżąca zarzuca naruszenie granic swobodnego uznania przysługującego pozwanej w ramach przeprowadzania analizy kwestii, czy finansowanie może zostać uznane za zgodne ze wspólnym rynkiem na podstawie art. 87 ust. 3 lit. c) i d) WE.


title: Sprawa C-35/11: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo) — Test Claimants in the FII Group Litigation przeciwko Commissioners of Inland Revenue, The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs (Artykuły 49 TFUE i 63 TFUE — Wypłata dywidend — Podatek dochodowy od osób prawnych — Sprawa C-446/04 — Test Claimants in the FII Group Litigation — Wykładnia wyroku — Unikanie podwójnego opodatkowania — Równoważność metod zwolnień i zaliczania — Pojęcia „stawki podatkowej” i  „odmiennego stopnia opodatkowania” — Dywidendy pochodzące z państw trzecich)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/9

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo) — Test Claimants in the FII Group Litigation przeciwko Commissioners of Inland Revenue, The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-35/11) (1)

   (Artykuły 49 TFUE i 63 TFUE - Wypłata dywidend - Podatek dochodowy od osób prawnych - Sprawa C-446/04 - Test Claimants in the FII Group Litigation - Wykładnia wyroku - Unikanie podwójnego opodatkowania - Równoważność metod zwolnień i zaliczania - Pojęcia „stawki podatkowej” i „odmiennego stopnia opodatkowania” - Dywidendy pochodzące z państw trzecich)
   2013/C 9/13
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Test Claimants in the FII Group Litigation

      Strona pozwana: Commissioners of Inland Revenue, The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (Chancery Division) — Wykładnia art. 49 TFUE i 63 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Swobodny przepływ kapitału — Przepisy podatkowe — Podatek dochodowy od osób prawnych — Wykładnia wyroku Trybunału z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie C-446/04 Test Claimants in the FII Group Litigation — Pojęcia „stawki podatkowej” i „odmiennego stopnia opodatkowania” — Stawka podatkowa, którą należy uwzględnić przy badaniu równorzędności stopni opodatkowania dywidend ze źródeł krajowych i zagranicznych

      Sentencja

               1)

               Artykuły 49 TFUE i 63 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, które stosują metodę zwolnienia względem dywidend krajowych i metodę odliczenia względem dywidend zagranicznych, jeśli zostanie wykazane, z jednej strony, że zaliczenie na poczet podatku, z którego korzysta spółka otrzymująca dywidendy w ramach metody odliczenia jest równoważne z kwotą efektywnie zapłaconego podatku od zysków, z których wypłacone zostały dywidendy i, z drugiej strony, że efektywny stopień opodatkowania zysków spółek w danym państwie członkowskim jest zasadniczo niższy od przewidzianej nominalnej stawki podatkowej.

               2)

               Odpowiedzi Trybunału na pytania drugie i czwarte przedstawione w sprawie C-446/04 Test Claimants in the FII Group Litigation, zakończonej wyrokiem z dnia 12 grudnia 2006 r., obowiązują również wówczas gdy:

                           —

                           zagraniczny podatek dochodowy od osób prawnych ciążący na zyskach, z których zostały wypłacone dywidendy nie został zapłacony lub nie został zapłacony w całości przez spółkę niebędącą rezydentem wypłacającą owe dywidendy spółce będącej rezydentem, został natomiast zapłacony przez mającą siedzibę w państwie członkowskim bezpośrednią lub pośrednią spółkę zależną pierwszej z wskazanych spółek;

                           —

                           zryczałtowany podatek dochodowy od osób prawnych nie został zapłacony przez spółkę będącą rezydentem, otrzymującą dywidendy od spółki niebędącej rezydentem, został natomiast zapłacony przez jej spółkę dominującą będącą rezydentem w ramach systemu opodatkowania grupy.

               3)

               Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że spółka dominująca, mająca siedzibę w państwie członkowskim, która w ramach systemu opodatkowania grupowego, tego rodzaju jak system sporny w postępowaniu głównym, została zmuszona, z naruszeniem przepisów prawa Unii, do uiszczenia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych od części zysków pochodzących z dywidend zagranicznych, ma roszczenie o zwrot podatku pobranego bezprawnie w zakresie, w którym przekracza on nadwyżkę podatku dochodowego od osób prawnych, którą dane państwo członkowskie miało prawo pobrać celem skompensowania niższej nominalnej stawki podatkowej ciążącej na zyskach, z których zostały wypłacone dywidendy zagraniczne względem nominalnej stawki podatkowej mającej zastosowanie do zysków spółki będącej rezydentem.

               4)

               Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że będąca rezydentem państwa członkowskiego spółka posiadająca udziały w spółce mającej siedzibę w państwie trzecim zapewniające jej niewątpliwy wpływ na decyzje drugiej z wymienionych spółek i umożliwiające określanie jej działalności może się powołać na art. 63 TFUE celem zakwestionowania zgodności z tym postanowieniem uregulowania owego państwa członkowskiego odnoszącego się do traktowania pod względem podatkowym dywidend pochodzących z owych państw trzecich, nie mającego zastosowania wyłącznie do sytuacji, w których spółka dominująca wykonuje decydujący wpływ na spółkę wypłacającą dywidendy.

               5)

               Odpowiedź udzielona przez Trybunał na pytanie trzecie przedstawione w sprawie Test Claimants in the FII Group Litigation, zakończonej ww. wyrokiem, nie ma zastosowania wówczas, gdy spółki zależne mające siedzibę w innych państwach członkowskich, na rzecz których nie można było dokonać jakiegokolwiek przeniesienia zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, nie podlegają podatkowi w państwie członkowskim spółki dominującej.

      (1)  Dz.U. C 103 z 2.4.2011.


title: Sprawa C-315/12: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret — Dania) — Metro Cash & Carry Danmark ApS przeciwko Skatteministeriet (Podatek akcyzowy — Dyrektywa 92/12/EWG — Artykuły 7–9 — Dyrektywa 2008/118/WE — Artykuły 32–34 — Wewnątrzwspólnotowy przepływ wyrobów objętych podatkiem akcyzowym — Rozporządzenie (EWG) nr 3649/92 — Artykuły 1 i 4 — Uproszczony dokument towarzyszący — Egzemplarz nr 1 — Działalność na zasadzie „cash & carry” — Wyroby dopuszczone do konsumpcji w jednym z państw członkowskich, przechowywane w celach handlowych w innym państwie członkowskim, oraz wyroby nabywane przez jednostki na własne potrzeby i przewożone przez te jednostki — Napoje alkoholowe — Brak obowiązku sprawdzenia przez dostawcę)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/18

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 18 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret — Dania) — Metro Cash & Carry Danmark ApS przeciwko Skatteministeriet
   (Sprawa C-315/12) (1)

   (Podatek akcyzowy - Dyrektywa 92/12/EWG - Artykuły 7–9 - Dyrektywa 2008/118/WE - Artykuły 32–34 - Wewnątrzwspólnotowy przepływ wyrobów objętych podatkiem akcyzowym - Rozporządzenie (EWG) nr 3649/92 - Artykuły 1 i 4 - Uproszczony dokument towarzyszący - Egzemplarz nr 1 - Działalność na zasadzie „cash & carry” - Wyroby dopuszczone do konsumpcji w jednym z państw członkowskich, przechowywane w celach handlowych w innym państwie członkowskim, oraz wyroby nabywane przez jednostki na własne potrzeby i przewożone przez te jednostki - Napoje alkoholowe - Brak obowiązku sprawdzenia przez dostawcę)
   2013/C 260/30
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Højesteret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Metro Cash & Carry Danmark ApS

      Strona pozwana: Skatteministeriet

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Højesteret — Wykładnia art. 7 ust. 4 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz. U. L 76, s. 1), art. 34 ust. 1 dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG (Dz.U. L 9, s. 12) oraz rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3649/92 z dnia 17 grudnia 1992 r. w sprawie uproszczonego dokumentu towarzyszącego w wewnątrzwspólnotowym przepływie produktów objętych podatkiem akcyzowym, przeznaczonych do konsumpcji w państwie członkowskim wysyłki (Dz.U. L 369, s. 17) — Podatek akcyzowy — Produkty nabywane przez osoby prywatne na ich własne potrzeby — Kwestia obowiązku zapewnienia przez przedsiębiorstwo z państwa członkowskiego, że otrzyma egzemplarz nr 1 uproszczonego dokumentu towarzyszącego w odniesieniu do sprzedaży w jego placówkach handlowych w tym państwie członkowskim wyrobów spirytusowych klientom pochodzącym z innych państw członkowskich, którzy dokonują zakupów po okazaniu karty klienta wydanej na firmę przedsiębiorstwa z innego państwa członkowskiego oraz w wypadku, gdy posiadacz karty odbiera wyroby spirytusowe na miejscu w celu ich przewiezienia osobiście do państwa członkowskiego, w którym ma miejsce zamieszkania

      Sentencja

               1)

               Artykuły 7–9 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, zmienionej dyrektywą Rady 92/108/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r., oraz art. 1 i 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3649/92 z dnia 17 grudnia 1992 r. w sprawie uproszczonego dokumentu towarzyszącego w wewnątrzwspólnotowym przepływie produktów objętych podatkiem akcyzowym, przeznaczonych do konsumpcji w państwie członkowskim wysyłki, należy interpretować w ten sposób, że nie zobowiązują one podmiotu gospodarczego, takiego jak w postępowaniu głównym, do sprawdzenia, czy nabywcy z innych państw członkowskich zamierzają dokonać przywozu wyrobów akcyzowych do innego państwa członkowskiego, a jeżeli tak, to czy przywóz ten dokonywany jest w celach prywatnych, czy handlowych.

               2)

               Artykuły 32–34 dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG, należy interpretować w ten sposób, że nie wprowadzają one istotnych zmian w stosunku do art. 7–9 dyrektywy 92/12, zmienionej dyrektywą 92/108, uzasadniających w okolicznościach postępowania głównego odmienną odpowiedź na pierwsze pytanie.

               3)

               Artykuł 8 dyrektywy 92/12, zmienionej dyrektywą 92/108, należy interpretować w ten sposób, że może on obejmować zakup wyrobów akcyzowych w takich okolicznościach jak w postępowaniu głównym, jeżeli są one nabywane przez jednostki na ich własny użytek i transportowane przez nie, co powinny każdorazowo ustalić właściwe organy krajowe.

      (1)  Dz.U. C 258 z 25.8.2012.