title: Sprawa T-294/14: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2014 r. – Klemme przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/43

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2014 r. – Klemme przeciwko Komisji
   (Sprawa T-294/14)
   2014/C 223/46
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Klemme AG (Lutherstadt Eisleben, Niemcy) (przedstawiciele: T. Volz, M. Ringel, B. Wißmann, M. Püstow, C. Oehme i T. Wielsch, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia przeciwko Republice Federalnej Niemiec przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz ograniczenia „dopłaty EEG” (dopłaty przeznaczonej na finansowanie źródeł energii odnawialnej w Niemczech) w przypadku odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)] w zakresie, w jakim dotyczy ona ograniczenia dopłaty EEG w przypadku odbiorców energochłonnych;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: brak sprzyjania w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że przewidziane w Gesetz über den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej „EEG”) ograniczenie dopłaty EEG w przypadku odbiorców energochłonnych nie stanowi pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Skarżąca twierdzi, że przepis ten nie przysparza odbiorcom energochłonnym żadnej korzyści. Jej zdaniem szczególne wypłaty wyrównawcze stanowią raczej rekompensatę za nadzwyczajne obciążenia, jakie zostały w szczególności nałożone na skarżącą i porównywalne do niej przedsiębiorstwa w ramach wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych i których celem jest przywrócenie konkurencyjności tym będącym odbiorcami energochłonnymi przedsiębiorstwom, których interesy zostały w znacznym stopniu naruszone wskutek zastosowania dopłaty EEG w jej pierwotnej postaci.

               2.

               Zarzut drugi: brak zasobów państwowych w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Skarżąca podnosi ponadto, że te szczególne wypłaty wyrównawcze nie stanowią środka „przyznanego przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych”. W związku z tym twierdzi ona, że dopłata EEG sama w sobie nie stanowi środka przyznanego z zasobów państwowych i że, co za tym idzie, zrezygnowanie z tego środka w ramach systemu szczególnych wypłat wyrównawczych, też nie może stanowić takiego środka przyznanego z zasobów państwowych.

                           —

                           Ta dopłata EEG nie jest pobierana, zarządzana, ani nawet wypłacana przez państwo czy też powoływany czy też ustanowiony przez to państwo organ publiczny lub państwowy. Przeciwnie, dopłata ta może być pobierana bezpośrednio przez podmioty zarządzające siecią przesyłową na podstawie roszczenia cywilnoprawnego. Dopłata ta nie przysparza korzyści budżetowi państwa, efektem czego system szczególnych wypłat wyrównawczych w żaden sposób nie zmniejsza przychodów państwa.

                           —

                           Środki pochodzące z EEG nie pozostają do dyspozycji organów państwa. Ponadto żaden organ – ani Bundesamt für Wirtschaft und Ausfuhrkontrolle (BAFA, niemiecki federalny urząd ds. kontroli gospodarki i importu) ani Bundesnetzagentur (niemiecka federalna agencja ds. sieci) – nie sprawuje nad tymi środkami kontroli o charakterze publicznym.


title: Sprawa C-42/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour de Cassation de Belgique (pierwsza izba), wydanym dnia 20 stycznia 2005 r., w sprawie Belgia przeciwko Ring Occasions i Fortis Banque

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour de Cassation de Belgique (pierwsza izba), wydanym dnia 20 stycznia 2005 r., w sprawie Belgia przeciwko Ring Occasions i Fortis Banque
   (Sprawa C-42/05)
   (2005/C 93/17)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 3 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour de Cassation de Belgique (pierwsza izba) (Belgia), wydanym w dniu 20 stycznia 2005 r. w sprawie Belgia przeciwko Ring Occasions i Fortis Banque.
   Cour de Cassation de Belgique (pierwsza izba) zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy w sytuacji, gdy dostawa towarów jest przeznaczona dla podatnika, który zawarł umowę w dobrej wierze, nie wiedząc o oszustwie podatkowym popełnionym przez sprzedawcę, zasada neutralności podatkowej w odniesieniu do podatku od wartości dodanej oznacza, że nieważność umowy sprzedaży wynikła z zasady krajowego prawa cywilnego, na mocy której umowa jest bezwzględnie nieważna jako sprzeczna z zasadami współżycia społecznego z powodu bezprawności po stronie sprzedawcy, nie powoduje utraty przez tego podatnika prawa do odliczenia podatku?

               2.

               Czy odpowiedź brzmi inaczej w sytuacji, gdy bezwzględna nieważność wynika z samego oszustwa dotyczącego podatku od wartości dodanej?


title: Sprawy połączone C-608/10, C-10/11 i C-23/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Südzucker AG (C-608/10), WEGO Landwirtschaftliche Schlachtstellen GmbH (C-10/11), Fleischkontor Moksel GmbH (C-23/11) przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas (Rolnictwo — Refundacje wywozowe — Błędne wskazanie eksportera w zgłoszeniu wywozowym — Uregulowanie krajowe uzależniające uprawnienie do refundacji wywozowej od wpisania wnioskodawcy jako eksportera w zgłoszeniu wywozowym — Sprostowanie zgłoszenia wywozowego po zwolnieniu towarów)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Südzucker AG (C-608/10), WEGO Landwirtschaftliche Schlachtstellen GmbH (C-10/11), Fleischkontor Moksel GmbH (C-23/11) przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawy połączone C-608/10, C-10/11 i C-23/11) (1)

   (Rolnictwo - Refundacje wywozowe - Błędne wskazanie eksportera w zgłoszeniu wywozowym - Uregulowanie krajowe uzależniające uprawnienie do refundacji wywozowej od wpisania wnioskodawcy jako eksportera w zgłoszeniu wywozowym - Sprostowanie zgłoszenia wywozowego po zwolnieniu towarów)
   2012/C 287/10
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Südzucker AG (C-608/10), WEGO Landwirtschaftliche Schlachtstellen GmbH (C-10/11), Fleischkontor Moksel GmbH (C-23/11)

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Hamburg — Wykładnia art. 5 ust. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz.U. L 102, s. 11) i art. 78 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) — Błędne wskazanie eksportera w zgłoszeniu wywozowym — Uregulowanie krajowe uzależniające uprawnienie do refundacji wywozowej od wpisania wnioskodawcy jako eksportera w zgłoszeniu wywozowym

      Sentencja

               1)

               Artykuł 5 ust. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 90/2001 z dnia 17 stycznia 2001 r., należy interpretować w ten sposób, że co do zasady posiadacz pozwolenia na wywóz jest uprawniony do refundacji wywozowej tylko, jeżeli jest wpisany jako eksporter w polu 2 zgłoszenia wywozowego złożonego we właściwym urzędzie celnym.

               2)

               Artykuł 78 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że zezwala on na kontrolę zgłoszenia wywozowego po zwolnieniu towarów do celów refundacji w celu sprostowania nazwy eksportera figurującej w przewidzianym na to polu i że organy celne są zobowiązane:

                           —

                           po pierwsze, zbadać, czy sprostowanie tego zgłoszenia należy uznać za możliwe, ponieważ w szczególności cele przepisów unijnych w zakresie refundacji wywozowych pozostały niezagrożone, a dane towary zostały rzeczywiście wywiezione, co powinien wykazać zgłaszający, jak również

                           —

                           po drugie, podjąć ewentualnie niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji, biorąc pod uwagę nowe dane, którymi dysponują.

               3)

               Artykuł 5 ust. 7 rozporządzenia nr 800/1999, zmienionego rozporządzeniem nr 90/2001, oraz unijne przepisy celne należy interpretować w ten sposób, że w sprawie takiej jak C-608/10, w której posiadacz pozwolenia na wywóz nie jest wpisany jako eksporter w polu 2 zgłoszenia wywozowego, organy celne nie mogą przyznać mu refundacji wywozowej bez uprzedniego sprostowania zgłoszenia wywozowego.

               4)

               W sprawach takich jak C-10/11 i C-23/11 unijne przepisy celne należy interpretować w ten sposób, że urząd celny właściwy do wypłaty refundacji wywozowej jest związany dokonanym przez urząd celny wywozu po zwolnieniu towarów sprostowaniem wpisu figurującego w polu 2 zgłoszenia wywozowego lub ewentualnie egzemplarza kontrolnego T 5, o ile decyzja zawierająca sprostowanie spełnia wszystkie przesłanki formalne i materialne „decyzji” przewidziane zarówno w art. 4 pkt 5 rozporządzenia nr 2912/92, jak i właściwych przepisach prawa krajowego. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy przesłanki te są spełnione w zawisłych przed nim sprawach.

               5)

               Artykuł 5 ust. 7 rozporządzenia nr 800/1999, zmienionego rozporządzeniem nr 90/2001, jak też unijne przepisy celne należy interpretować w ten sposób, że urząd celny właściwy do wypłaty refundacji wywozowej w sprawie takiej jak C-23/11 i przy założeniu, że zgodnie z prawem krajowym nie jest związany sprostowaniem dokonanym przez urząd celny wywozu, nie jest uprawniony do dosłownego potraktowania wpisu zawartego w polu 2 zgłoszenia wywozowego i oddalenia wniosku o refundację wywozową na tej podstawie, że wniosku tego nie złożył eksporter produktów objętych tym wnioskiem. Jeżeli natomiast właściwy urząd celny uwzględnił wniosek o sprostowanie i skutecznie sprostował nazwę eksportera, urząd celny właściwy do wypłaty refundacji wywozowej jest związany tą decyzją.

      (1)  Dz.U. C 113 z 9.4.2011.

      Dz.U. C 120 z 16.4.2011.


title: Sprawa T-842/14: Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2016 r. – Airpressure Bodyforming/OHIM (Slim legs by airpressure bodyforming) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Slim legs by airpressure bodyforming — Odmówienie dopuszczenia do rejestracji przez eksperta — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/34

         Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2016 r. – Airpressure Bodyforming/OHIM (Slim legs by airpressure bodyforming)
   (Sprawa T-842/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Slim legs by airpressure bodyforming - Odmówienie dopuszczenia do rejestracji przez eksperta - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 106/38)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Airpressure Bodyforming GmbH (Berchtesgaden, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Merz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: C. Martini i M. Fischer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 października 2014 r. (sprawa R 1570/2014-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Slim legs by airpressure bodyforming jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Airpressure Bodyforming GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 65 z 23.2.2015.


title: Sprawa C-370/07: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/9

         Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-370/07)
   (2007/C 223/11)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Valero Jordana i C. Zadra, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 24 maja 2007 r. ustalającej pozycję mającą zostać przyjętą w imieniu Wspólnoty Europejskiej odnośnie niektórych projektów przedłożonych czternastej sesji konferencji stron Konwencji o międzynarodowym handlu dzikimi zwierzętami i roślinami gatunków zagrożonych wyginięciem, Haga, Niderlandy, 3-15 czerwca 2007 r.;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja twierdzi, że fakt braku dokładnego określenia w decyzji, które z postanowień traktatu WE stanowią jej podstawę prawną jest naruszeniem istotnych wymogów proceduralnych, w szczególności obowiązku uzasadniania aktów z art. 253 WE.


title: Sprawa C-114/09: Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2009 r. — Viasat Broadcasting UK przeciwko Komisji

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/43

         Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2009 r. — Viasat Broadcasting UK przeciwko Komisji
   (Sprawa C-114/09)
   2009/C 141/93
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Viasat Broadcasting UK Ltd (z siedzibą w Londynie, Zjednoczone Królestwo) (Przedstawiciele: S. Kalsmose-Hjelmborg i M. Honoré, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 4 sierpnia 2008 r. w sprawie N 287/2008 oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca żąda w skardze stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 4 sierpnia 2008 r. w sprawie N 287/2008 (1), na mocy której Komisja zatwierdziła na podstawie art. 87 ust. 3 lit. c WE pomoc w celu ratowania przyznaną przez państwo duńskie na rzecz TV 2 Danmark A/S („TV 2”).
   Skarżąca podnosi, że pomoc nie jest zgodna z art. 87 ust. 3 lit. c, ponieważ narusza ona ustanowioną w tym przepisie zasadę proporcjonalności, wedle której tego rodzaju pomoc nie może zmieniać „warunków wymiany handlowej w zakresie sprzecznym ze wspólnym interesem”. W szczególności, skarżąca podnosi po pierwsze, że Komisja dopuściła się błędu co do prawa przyjmując, że TV 2 stanowi „zagrożone przedsiębiorstwo” w rozumieniu Wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (2). Po drugie, skarżąca podnosi, że Komisja dopuściła się błędu co do prawa przyjmując, że pomoc w celu ratowania była ograniczona do tego co niezbędne, by utrzymać działalność TV 2 i że pomoc ta była utrzymywana na poziomie, który nie pozwoliłby TV 2 na dokonanie inwestycji w zakresie nowych działalności lub na agresywne zachowanie na rynkach handlowych. Po trzecie, skarżąca podnosi, że Komisja dopuściła się błędu co do prawa nie uwzględniając pomocy państwa uzyskanej przez TV 2 w przeszłości.

      (1)  Streszczenie zaskarżonej decyzji zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej (Dz.U. 2009 C 9, s. 2), a decyzja w wersji nieopatrzonej klauzulą poufności została udostępniona pod adresem http://ec.europa.eu/community_law/state_aids/

      (2)  Wytyczne wspólnotowe dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw (Dz.U. 2004 C 244, s. 2).


title: Sprawa T-434/12: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2012 r. — Steiff przeciwko OHIM (metka materiałowa z guzikiem metalowym pośrodku ucha pluszowej maskotki)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/39

         Skarga wniesiona w dniu 28 września 2012 r. — Steiff przeciwko OHIM (metka materiałowa z guzikiem metalowym pośrodku ucha pluszowej maskotki)
   (Sprawa T-434/12)
   2012/C 366/79
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Margarete Steiff GmbH (Giengen an der Brenz, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Fissl)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawie R 1692/2011-1;

               —

               stwierdzenie nieważności odrzucenia przez OHIM zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 9 439 654;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: znak odzwierciedlający pozycję, za pomocą którego wnosi się o ochronę prostokątnej, podłużnej metki materiałowej, umocowanej błyszczącym lub matowym guzikiem metalowym pośrodku ucha pluszowej maskotki, dla towarów z klasy 28 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 439 654

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 listopada 2004 r. w sprawie C-420/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Nielegalne składowanie odpadów na składowisku „Péra Galini” — Dyrektywa 75/442/EWG w sprawie odpadów, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę 91/156/EWG — Art. 4 i 9)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/9

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 18 listopada 2004 r.
   w sprawie C-420/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Nielegalne składowanie odpadów na składowisku „Péra Galini” - Dyrektywa 75/442/EWG w sprawie odpadów, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę 91/156/EWG - Art. 4 i 9)
   (2005/C 6/14)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-420/02, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M. Konstantinidis), przeciwko Republice Greckiej (pełnomocnik: E. Skandalou), mającej za przedmiot skargę na uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego w trybie art. 226 WE, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca), K. Lenaerts, S. von Bahr i K. Schiemann, sędziowie; rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 18 listopada wyrok zawierający następujące rozstrzygniecie:

               1)

               Nie podejmując niezbędnych środków w celu zapewnienia, aby odpady złożone na składowisku „Péra Galini” mieszczącym się w granicach prefektury Heriaklionu (Grecja), były odzyskiwane lub unieszkodliwiane bez zagrażania zdrowiu ludzkiemu, bez zagrożenia dla wody, powietrza, gleby, roślin i zwierząt, bez powodowania uciążliwości przez hałas lub zapachy oraz udzielając zezwolenia na używanie tego obiektu, niezawierającego niezbędnych informacji Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 i 9 dyrektywy Rady 75/442/EWG w sprawie odpadów, zmienionej przez dyrektywę Rady 91/156/EWG.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 31 z 8.2.2003.


title: Sprawa C-513/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-141/06 Glaverbel SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego, wniesione w dniu 21 listopada 2007 r. przez AGC Flat Glass Europe SA, wcześniej Glaverbel SA

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/31

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 12 września 2007 r. w sprawie T-141/06 Glaverbel SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego, wniesione w dniu 21 listopada 2007 r.przez AGC Flat Glass Europe SA, wcześniej Glaverbel SA
   (Sprawa C-513/07 P)
   (2008/C 51/53)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: AGC Flat Glass Europe SA, wcześniej Glaverbel SA (przedstawiciele: adwokaci S. Möbus i T. Koerl)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. w sprawie T-141/06 dotyczącej wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego nr 3183068;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący twierdzi, że zaskarżony wyrok Sądu Pierwszej Instancji opiera się na błędnej wykładni art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 (1) wynikającej z nieprawidłowej oceny docelowego kręgu odbiorców oraz terytorium, które należało rozpatrzyć.

               1.

               Wbrew ocenie dokonanej przez Sąd Pierwszej Instancji docelowy krąg odbiorców składa się ze specjalistów w zakresie przemysłu hutniczego. Sąd Pierwszej Instancji błędnie zastosował zatem art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 w zakresie oceny docelowego kręgu odbiorców.

               2.

               Wbrew ocenie dokonanej przez Sąd Pierwszej Instancji strona pozwana dokonała niewłaściwej oceny przedstawionych dowodów, jeżeli chodzi o charakter odróżniający nabyty dla każdego z państw członkowskich osobno, gdyż ocena ta wydaje się pozostawać w niezgodzie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94, który wymaga nabycia charakteru odróżniającego w następstwie używania w całej Wspólnocie. Zamiast dokonywać oceny liczby państw członkowskich, strona pozwana winna była zbadać przedstawione dowody w całości i dokonać oceny, czy składają się one na spójny wizerunek używania mającego miejsce w wystarczająco dużej strefie geograficznej w wystarczająco długim okresie przed datą zgłoszenia.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1)


title: Sprawa C-29/14: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2014 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/17

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2014 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-29/14)
   2014/C 85/32
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: C. Gheorghiu i M. Owsiany-Hornung, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez nieobjęcie komórek rozrodczych, tkanek płodowych i tkanek zarodkowych zakresem stosowania przepisów prawa krajowego stanowiących transpozycję dyrektywy 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie ustalenia norm jakości i bezpiecznego oddawania, pobierania, testowania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji tkanek i komórek ludzkich (1), dyrektywy Komisji 2006/17/WE z dnia 8 lutego 2006 r. wprowadzającej w życie dyrektywę 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do niektórych wymagań technicznych dotyczących dawstwa, pobierania i badania tkanek i komórek ludzkich (2), oraz dyrektywy Komisji 2006/86/WE z dnia 24 października 2006 r. wykonującej dyrektywę 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie wymagań dotyczących możliwości śledzenia, powiadamiania o poważnych i niepożądanych reakcjach i zdarzeniach oraz niektórych wymagań technicznych dotyczących kodowania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji tkanek i komórek ludzkich (3), Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 31 dyrektywy 2004/23/WE, art. 3 lit. b), art. 4 ust. 2, art. 7 oraz załącznika III do dyrektywy 2006/17/WE, jak również art. 11 dyrektywy 2006/86/WE;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Dokonana przez Polskę transpozycja do polskiego porządku prawnego dyrektyw 2004/23, 2006/17 oraz 2006/86 jest niekompletna, gdyż ustawa z dnia 1 lipca 2005 r. o pobieraniu, przechowywaniu i przeszczepianiu komórek, tkanek i narządów transponująca do polskiego porządku prawnego te dyrektywy i podjęte na jej podstawie akty wykonawcze nie obejmują swoim zakresem komórek rozrodczych, tkanek zarodkowych i płodowych.
   W rezultacie, w polskim ustawodawstwie brakuje przepisów transponujących dyrektywy 2004/23 i 2006/86 w zakresie, w jakim te dyrektywy dotyczą komórek rozrodczych, tkanek zarodkowych i płodowych.
   Brak jest również transpozycji przepisów dyrektywy 2006/17, które dotyczą komórek rozrodczych, tzn. jej art. 3 lit. b), art. 4 ust.2, oraz jej załącznika III.
   Podczas postępowania przedsądowego Rzeczpospolita Polska potwierdziła brak odpowiednich przepisów w prawie krajowym, podkreśliła ona jednak, że w „zakresie komórek rozrodczych, tkanek zarodkowych i płodowych przepisy dyrektyw są w dużej mierze stosowane w codziennej praktyce klinicznej — zostały wdrożone na poziomie eksperckim (…)”.
   Komisja uważa, że sporne przepisy powinny zostać wdrożone w całości, aktami o wiążącej mocy prawnej.

      (1)  Dz. U. L 102, s. 48 (Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 08 P. 291 — 302).

      (2)  Dz.U. L 38, s. 40.

      (3)  Dz.U. L 294, s. 32.


title: Sprawa C-582/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 169 — 171 — Trzynasta dyrektywa 86/560/EWG — Artykuł 2 — Zwrot — Podatnik niemający siedziby w Unii — Transakcje ubezpieczeniowe — Transakcje finansowe)

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-582/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 169 — 171 - Trzynasta dyrektywa 86/560/EWG - Artykuł 2 - Zwrot - Podatnik niemający siedziby w Unii - Transakcje ubezpieczeniowe - Transakcje finansowe)
   2010/C 246/05
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i M. Afonso, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: I. Rao, S. Hathaway, pełnomocnicy, K. Lasok, QC)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 169, art. 170 i art. 171 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) i art. 2 ust. 1 trzynastej dyrektywy Rady 86/560/EWG z dnia 17 listopada 1986 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium Wspólnoty (Dz.U. L 326, s. 40) — Ustawodawstwo krajowe niepozwalające na odzyskanie podatku naliczonego w zakresie pewnych transakcji ubezpieczeniowych i finansowych podatników mających siedzibę poza Wspólnotą

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa C-662/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 14 grudnia 2015 r. – Lohmann & Rauscher International GmbH & Co. KG/BIOS Naturprodukte GmbH

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 14 grudnia 2015 r. – Lohmann & Rauscher International GmbH & Co. KG/BIOS Naturprodukte GmbH
   (Sprawa C-662/15)
   (2016/C 118/05)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Lohmann & Rauscher International GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: BIOS Naturprodukte GmbH

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 1 ust. 2 lit. f), art. 11, załącznik I pkt 13 oraz załącznik VII pkt 3 tiret ostatnie dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych (1) należy interpretować w ten sposób, że dystrybucja wyrobu medycznego klasy 1, który został poddany przez wytwórcę procedurze oceny zgodności i należycie opatrzony oznakowaniem CE, wymaga przeprowadzenia nowej procedury oceny zgodności, gdy dane dotyczące centralnego numeru farmaceutycznego na opakowaniu zewnętrznym wyrobu medycznego zostały zaklejone naklejką, która zawiera dane dotyczące importera i przydzielony mu centralny numer farmaceutyczny, a pozostałe dane pozostają widoczne?

      (1)  Dz.U. L 169, s. 1.


title: Sprawy połączone T-218/03 — T-240/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 czerwca 2006 r. — Boyle i in. przeciwko Komisji (Rybołówstwo — Wieloletnie programy kierunkowe — Wniosek o zwiększenie celów w związku z poprawą warunków bezpieczeństwa — Decyzja 97/413/WE — Odmowa Komisji — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Uprawnienia Komisji)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/19

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 czerwca 2006 r. — Boyle i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-218/03 — T-240/03) (1)

   (Rybołówstwo - Wieloletnie programy kierunkowe - Wniosek o zwiększenie celów w związku z poprawą warunków bezpieczeństwa - Decyzja 97/413/WE - Odmowa Komisji - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Uprawnienia Komisji)
   (2006/C 190/32)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Cathal Boyle (Killybegs, Irlandia) i 22 innych skarżących, których firmy i nazwiska figurują w załączniku do wyroku (przedstawiciele: P. Gallagher, SC, A. Collins, S.C. i D. Barry, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Braun i B. Doherty, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Irlandia (przedstawiciele: D. O'Hagan i C. O'Toole, pełnomocnicy, wspierani przez D. Conlana Smytha, barristera)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r. dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji IV w związku z poprawą warunków bezpieczeństwa, warunków żeglugi morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów oraz warunków pracy, w stosunku do statków o całkowitej długości większej niż dwanaście metrów (Dz.U. L 90, str. 48), w zakresie, w jakim Komisja oddaliła wnioski o zwiększenie zdolności połowowej statków skarżących
   Sentencja wyroku

               1)

               Skargi wniesione przez Thomasa Faherty'ego (T-224/03), Ocean Trawlers Ltd (T-226/03), Larry'ego Murphy'ego (T-236/03) i O'Neill Fishing Co. Ltd (T-239/03) zostają oddalone.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r. dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji IV w związku z poprawą warunków bezpieczeństwa, warunków nawigacji morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów oraz warunków pracy w stosunku do statków o całkowitej długości większej niż dwanaście metrów w zakresie, w jakim znajduje zastosowanie do statków pozostałych skarżących.

               3)

               Komisja pokrywa własne koszty jak i koszty poniesione przez skarżących, do których odnosi się pkt 2 sentencji.

               4)

               Skarżący, do których odnosi się pkt 1 sentencji, pokrywają własne koszty.

               5)

               Irlandia pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 184 z 2.8.2003


title: Sprawa T-505/17: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Inverni i in./Komisja i SRB

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/37

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Inverni i in./Komisja i SRB
   (Sprawa T-505/17)
   (2017/C 347/48)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Inverni, SL (Madryt, Hiszpania), Inverindesa, SL (Madryt) i Isaac Ignacio Fernández Fernández (Oviedo, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci B. Gutiérrez de la Roza Pérez, P. Rubio Escobar, R. Ruiz de la Torre Esporrín i B. Fernández García)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności:

               —

               Decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/EES/2017/08), podjętej na sesji wykonawczej w dniu 7 czerwca 2017 r., którą przyjęto program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji Banco Popular Español S.A.;

               —

               Decyzji Komisji (UE) 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa C-205/07: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Gent — Belgia) — Postępowanie karne przeciwko Lodewijkowi Gysbrechts, Santurel Inter BVBA (Artykuły 28 WE-30 WE — Dyrektywa 97/7/WE — Ochrona konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość — Termin na odstąpienie od umowy — Zakaz żądania od konsumenta zaliczki lub zapłaty przed upływem terminu na odstąpienie od umowy)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/11

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Beroep te Gent — Belgia) — Postępowanie karne przeciwko Lodewijkowi Gysbrechts, Santurel Inter BVBA
   (Sprawa C-205/07) (1)

   (Artykuły 28 WE-30 WE - Dyrektywa 97/7/WE - Ochrona konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość - Termin na odstąpienie od umowy - Zakaz żądania od konsumenta zaliczki lub zapłaty przed upływem terminu na odstąpienie od umowy)
   (2009/C 44/17)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hof van Beroep te Gent
   Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym
   Lodewijk Gysbrechts, Santurel Inter BVBA
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van Beroep te Gent — Wykładnia art. 28 i 30 WE — Wpływ przepisów krajowych zakazujących żądania od konsumenta zaliczki lub zapłaty przed upływem terminu na odstąpienie od umowy na wymianę handlową we Wspólnocie — Zgodność z prawem wspólnotowym
   Sentencja
   Artykuł 29 WE nie stoi na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który w przypadku transgranicznej sprzedaży na odległość zabrania dostawcy żądania od konsumenta zaliczki lub jakiejkolwiek zapłaty przed upływem terminu na odstąpienie od umowy, natomiast stoi na przeszkodzie temu, by w zastosowaniu tego przepisu zabronione było żądanie numeru karty kredytowej konsumenta przed upływem tego terminu.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.


title: Sprawa C-18/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 sierpnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/36

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 sierpnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-18/06) (1)

   (2006/C 294/67)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006


title: Sprawy połączone T-75/07 i T-363/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 września 2008 r. — Hamdi przeciwko Radzie

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/49

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 września 2008 r. — Hamdi przeciwko Radzie
   (Sprawy połączone T-75/07 i T-363/07) (1)

   (2008/C 272/95)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie spraw połączonych.

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007.


title: Sprawa C-146/10: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2010 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/18

         Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2010 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-146/10)
   2010/C 148/28
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Marghelis i M. Adam, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2006/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie gospodarowania odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego oraz zmieniającej dyrektywę 2004/35/WE (1) lub nie powiadamiając o nich w pełni Komisji, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 1 maja 2008 r.

      (1)  Dz.U. L 102, s. 15.


title: Sprawa C-451/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 16 września 2009 r. w sprawie T-162/07 Pigasos Alieftiki Naftiki Etaireia przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 18 listopada 2009 r. przez spółkę Pigasos Alieftiki Naftiki Etaireia

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/31

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 16 września 2009 r. w sprawie T-162/07 Pigasos Alieftiki Naftiki Etaireia przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 18 listopada 2009 r. przez spółkę Pigasos Alieftiki Naftiki Etaireia
   (Sprawa C-451/09 P)
   2010/C 24/57
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Pigasos Alieftiki Naftiki Etaireia (przedstawiciele: N. Skandamis i M. Perakis, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uwzględnienie niniejszego odwołania i uchylenie wyroku wydanego przez siódmą izbę Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich dnia 16 września 2009 r. w sprawie T-162/07, ze względu na jego niejednoznaczne i niewystarczające uzasadnienie, błędną wykładnię pojęć prawnych przywołanych w odwołaniu i dokonanie przez Sąd błędnej oceny dowodów przedstawionych w pierwszej instancji;

               —

               stwierdzenie, że stan postępowania pozwala na wydanie orzeczenia w sprawie (art. 61 akapit pierwszy statutu Trybunału) oraz wydanie orzeczenia ostatecznego;

         Tytułem żądania ewentualnego

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji, aby orzekł w przedmiocie odwołania wniesionego dnia 8 maja 2007 r. przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Europejskiej zmierzającego do uzyskania naprawienia szkody, jaką wyrządziły wspomniane instytucje swoimi niezgodnymi z prawem działaniami i zaniechaniami, tak jak jest to opisane w skardze wniesionej w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie Rady i Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W drodze odwołania wniesionego dnia 16 listopada 2009 r. spółka Pigasos Alieftiki Naftiki Etaireia zakwestionowała wyrok wydany przez Sąd Pierwszej Instancji dnia 16 września 2009 r. w sprawie T-162/07, podnosząc, że Sąd naruszył prawo wspólnotowe przez to, że oparł swój wyrok na niewystarczającym uzasadnieniu, a także na błędnej wykładni niektórych pojęć prawnych oraz błędnej ocenie przedstawionych dowodów.
   W szczególności:

               I.

               Sąd uznał przepisy rozporządzenia nr 2454/93, zgodnie z którymi formularz T2M jest jedynym dopuszczalnym środkiem umożliwiającym udowodnienie statusu wspólnotowego produktów rybołówstwa morskiego złowionych na wodach międzynarodowych i przetransportowanych przez obszar państwa trzeciego, za niezbędne i zgodne z zasadą proporcjonalności. Według wnoszącej odwołanie Sąd nie odniósł się do całości jej zarzutów i argumentów, a zwłaszcza do tych, które dotyczą możliwości określenia przez ustawodawcę wspólnotowego alternatywnych środków dowodowych w szczególności wobec nieprzydatności rozpatrywanego środka do zagwarantowania wymiany handlowej. Ponadto Sąd nie uzasadnił wystarczająco swoich wniosków, co do niezbędności i proporcjonalności uregulowań wspólnotowych oraz błędnie zinterpretował charakter dokumentu T2M, jako dokumentu o zasadniczym znaczeniu dla prawa do swobodnego przepływu.

               II.

               Według wnoszącej odwołanie to w wyniku błędnej interpretacji przedstawionych dowodów Sąd uznał, że dokumenty dostarczone spółce Pigasos przez organy celne Tunezji nie zawierały treści odpowiadającej treści pola 13 formularza T2M. Jednak z całości akt wynika, że produkty rybołówstwa stanowią przedmiot takiego samego stałego nadzoru ze strony organów celnych Tunezji, jaki wymagany jest przez dokument T2M. Dokumenty dostarczone przez organy Tunezji potwierdzają bowiem, że produkty rybołówstwa znajdowały się na terytorium Tunezji w procedurze „tranzytu”, co w prawie krajowym oznacza sprawowanie przez organy celne stałej kontroli, takiej jak kontrola, której przeprowadzenie musi być poświadczone w polu 13 dokumentu T2M.

               III.

               Uznając ponadto, że spółka Pigasos nie dowiodła zachowania wymaganej staranności w ramach działalności prowadzonej przez nią w Tunezji, Sąd Pierwszej Instancji dokonał — według wnoszącej odwołanie — błędnej wykładni tego pojęcia oraz zwiększył stopień uważności i staranności wymaganej od przedsiębiorcy, aż do nakazania mu całkowitej nieufności w stosunku do zachowania organów wykonawczych państw trzecich wyłącznie na tej podstawie, że nie są one związane prawem wspólnotowym.

         Z tych powodów wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o uchylenie wyroku wydanego w sprawie T-162/07 oraz o rozstrzygnięcie sporu co do istoty, względnie o skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd.


title: Sprawa C-437/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Périgueux (Francja) w dniu 9 listopada 2009 r. — AG2R Prévoyance przeciwko Beaudout Père et Fils SARL

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Périgueux (Francja) w dniu 9 listopada 2009 r. — AG2R Prévoyance przeciwko Beaudout Père et Fils SARL
   (Sprawa C-437/09)
   2010/C 24/48
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de grande instance de Périgueux

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: AG2R Prévoyance

      Strona pozwana: Beaudout Père et Fils SARL

      Pytanie prejudycjalne

   Czy sposób organizacji instytucji obowiązkowego członkostwa w dodatkowym systemie ubezpieczenia zdrowotnego, ustanowionej art. L 912-1 code de la sécurité sociale oraz aneks, który uzyskał charakter obowiązkowy wskutek decyzji władz publicznych na wniosek reprezentatywnych organizacji pracodawców i pracobiorców określonego sektora gospodarki, ustanawiający członkostwo w jednej instytucji wyznaczonej w celu zarządzania dodatkowym systemem ubezpieczenia zdrowotnego, bez żadnej możliwości zwolnienia przedsiębiorstw z tego sektora z obowiązku członkostwa, są zgodne z postanowieniami art. 81 WE i art. 82 WE, czy też ich charakter powoduje, że wyznaczona instytucja ubezpieczeniowa nadużywa swojej pozycji dominującej?


title: Sprawa T-367/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 listopada 2008 r. — Dow AgroSciences i in. przeciwko Komisji

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/36

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 listopada 2008 r. — Dow AgroSciences i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-367/07) (1)

   (2009/C 19/71)

      Język postępowania: angielski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa C-255/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne — Odzyskiwanie odpadów — Budowa trzeciej taśmy spalarni odpadów w Brescii — Ogłoszenie wniosku o wydanie zezwolenia — Dyrektywy 75/442/EWG, 85/337/EWG i 2000/76/WE)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 lipca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-255/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne - Odzyskiwanie odpadów - Budowa „trzeciej taśmy’ spalarni odpadów w Brescii - Ogłoszenie wniosku o wydanie zezwolenia - Dyrektywy 75/442/EWG, 85/337/EWG i 2000/76/WE)
   (2007/C 199/07)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Konstantinidis, pełnomocnik, F. Louis i A. Capobianco, adwokaci)

      Strona pozwana: Republika Włoska (Przedstawiciele: I. M. Braguglia, pełnomocnik, M. Fiorilli, adwokat)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 173, str. 40), zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. (Dz.U. L 73, str. 5) — Naruszenie art. 12 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2000/76/WE z dnia 4 grudnia 2000 r. w sprawie spalania odpadów (Dz.U. L 332, str. 91) — Zezwolenie wydane bez przeprowadzenia oceny i bez ogłoszenia uprzedniego wniosku o wydanie zezwolenia — Budowa „trzeciej taśmy” spalarni odpadów przez ASM di Brescia SpA
   Sentencja

               1)

               Nie poddając procedurze oceny skutków wywieranych na środowisko przewidzianej w art. 5-10 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. przed wydaniem zezwolenia na inwestycję, przedsięwzięcie budowy „trzeciej taśmy” spalarni należącej do spółki ASM Brescia SpA, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 ust. 1 oraz art. 4 ust. 1 tej dyrektywy.

               2)

               Nie udostępniając w jednym lub większej liczbie miejsc publicznych w terminie umożliwiającym społeczeństwu zgłaszanie uwag właściwym organom terytorialnym prowincji przed wydaniem przez nie decyzji, zgłoszenia rozpoczęcia działalności „trzeciej taśmy” wspomnianej spalarni oraz nie podając do wiadomości publicznej decyzji dotyczących tego wniosku wraz z odpisem zezwolenia Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 12 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2000/76 z dnia 4 grudnia 2000 r. w sprawie spalania odpadów.

               3)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               4)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 205 z 20.8.2005.


title: Sprawa C-100/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2016 r. w sprawie T-199/04 RENV, Gul Ahmed Textile Mills Ltd/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 24 lutego 2017 r. przez Gul Ahmed Textile Mills Ltd

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/21

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2016 r. w sprawie T-199/04 RENV, Gul Ahmed Textile Mills Ltd/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 24 lutego 2017 r. przez Gul Ahmed Textile Mills Ltd
   (Sprawa C-100/17 P)
   (2017/C 168/28)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Gul Ahmed Textile Mills Ltd (przedstawiciele: L. Ruessmann, avocat, J. Beck, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności odwołania;

               —

               uchylenie wyroku Sądu;

               —

               orzeczenie co do istoty i stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 397/2004 (1) lub skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd w celu wydania orzeczenia co do istoty w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności, oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi następujące argumenty:

               —

               Sąd naruszył prawo orzekając, że wnosząca odwołanie nie ma już interesu prawnego w odniesieniu do drugiego i trzeciego zarzutu. Rozstrzygając, czy wnosząca odwołanie zachowuje interes prawny w sprawie, Sąd powinien uwzględnić wszystkie przedłożone mu dowody i informacje oraz zbadać ogólny kontekst sprawy. Błędy popełnione przez Radę przy obliczaniu marginesu dumpingu mają charakter metodologiczny i mogą powtórzyć się w przyszłości.

               —

               Sąd naruszył prawo stwierdzając, bez należytego uwzględnienia (a w niektórych przypadkach, bez uwzględnienia w ogóle) argumentów wnoszącej odwołanie, że przesunięcie produkcji przez przemysł Unii w stronę unijnego segmentu rynku bielizny pościelowej wysokiej jakości oraz wzrost unijnego przywozu bielizny pościelowej pochodzącej od tureckich producentów powiązanych z przemysłem Unii nie spowodowało zerwania związku przyczynowego między zarzucanym dumpingiem a istotną szkodą jaką miałby ponieść przemysł unijny. Ponadto ustalenia Sądu wynikają z przeinaczenia okoliczności faktycznych przedstawionych w rozporządzeniu nr 397/2004 i błędnej kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 397/2004 z dnia 2 marca 2004 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz bawełnianej bielizny pościelowej pochodzącej z Pakistanu (Dz.U. 2004, L 66, s. 1).


title: Sprawa F-122/07: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2007 r. — Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/65

         Skarga wniesiona w dniu 25 października 2007 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-122/07)
   (2008/C 64/108)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności memorandum RELEX.K.4 D(2006)522434 z dnia 30 listopada 2006 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności memorandum D(2007) 502458 z dnia 15 lutego 2007 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji zamykającej dochodzenie w sprawie incydentu z dnia 6 września 2001 r., kiedy to skarżący prosił o pomoc służbę ochrony przedstawicielstwa Komisji Europejskiej w Angoli w zmianie opony w samochodzie;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej, w jakikolwiek sposób sformułowanej, o oddaleniu wniosku z dnia 1 września 2006 r., który skarżący przesłał organowi powołującemu;

               —

               stwierdzenie nieważności, o ile to konieczne, memorandum ADMIN. B.2./MB/nb. D (07) 16072 z dnia 16 lipca 2007 r.

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej, w jakikolwiek sposób sformułowanej, o oddaleniu skargi z dnia 26 marca 2007 r., którą skarżący przesłał organowi powołującemu;

               —

               nakazanie pozwanej przeprowadzenie dochodzenia dla ustalenia okoliczności wydarzeń z dnia 5 maja 2003 r. kiedy kierownik administracyjny ad interim przedstawicielstwa WE w Angoli prowadził samochód skarżącego z parkingu przed jego mieszkaniem do miejsca położonego około 4 kilometry dalej, wypadków z dnia 6 września 2001 r. oraz czy jest jakikolwiek związek między tymi zdarzeniami oraz powiadomienie niezwłocznie skarżącego o wynikach dochodzenia, wywieszenie w odpowiedniej ilości widocznych miejsc ogłoszeń zawierających w skróconej formie wyniki dochodzenia i zapewnienie dostępu do tych wyników; tytułem roszczenia alternatywnego zasądzenie od pozwanego na rzecz skarżącego tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z decyzji oddalającej wniosek z dnia 1 września 2006 r. kwoty 100 000 EUR lub innej kwoty, wyższej lub niższej w zależności od uznania Sądu oraz w odniesieniu do krzywdy, która nastąpi po dniu złożenia niniejszej skargi kwoty 20 EUR lub kwoty wyższej lub niższej w zależności od uznania Sądu za każdy dzień od dnia następującego po wniesieniu niniejszej skargi do dnia, w którym po zakończeniu dochodzenia, skarżący zostanie powiadomiony a wyniki w należyty sposób upublicznione;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z odmowy przesłania mu włoskiego tłumaczenia memorandum z dnia 30 listopada 2006 r. kwoty 20 000 EUR lub innej kwoty, którą Sąd uzna za właściwą oraz w odniesieniu do krzywdy, która nastąpi po dniu złożenia niniejszej skargi, kwoty 2 EUR lub innej kwoty, którą Sąd uzna za właściwą za każdy dzień od dnia następującego po wniesieniu niniejszej skargi do dnia, w którym podjęte zostaną wszelkie środki zmierzające do stwierdzenia nieważności odmowy;

               —

               zasądzenie od pozwanego na rzecz skarżącego tytułem zadośćuczynienia za krzywdę — zarówno już wyrządzoną jak i tę, która wyrządzona zostanie w przyszłości — wynikającą z decyzji o zamknięciu dochodzenia, jeżeli chodzi o wyrządzona już krzywdę, kwoty 20 000 EUR lub innej kwoty, którą Sąd uzna za właściwą, której wypłata winna nastąpić niezwłocznie po wydaniu w niniejszej sprawie wyroku, a w odniesieniu do krzywdy, która nastąpi po dniu złożenia skargi w niniejszej sprawie kwoty 25 EUR, lub innej kwoty, którą Sąd uzna za właściwą, za każdy dzień od dnia następującego po wniesieniu niniejszej skargi do dnia, w którym podjęte zostaną wszelkie środki zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji o zamknięciu dochodzenia;

               —

               potwierdzenie sprzeczności z prawem tego, że przynajmniej do dnia, w którym otrzymał on memorandum z dnia 30 listopada 2006 r. skarżącego nie powiadomiono o decyzji o zamknięciu dochodzenia;

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem braku powiadomienia skarżącego, że dochodzenie zostało zamknięte;

               —

               zasądzenie od pozwanego na rzecz skarżącego tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzona w związku z brakiem zawiadomienia go o zamknięciu dochodzenia kwoty 50 000 EUR lub innej kwoty, którą Sąd uzna za właściwą,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swej skargi skarżący podnosi trzy zarzuty: 1) absolutny brak uzasadnienia, wynikający między innymi z braku logiki, niespójności, braku racjonalności, bezładu, braku dobrej wiary, braku lub nieprawidłowości dochodzenia; 2) poważne i oczywiste naruszenie prawa 3) naruszenie obowiązku starannego działania i dobrej administracji.


title: Sprawa T-710/15: Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Drex Technologies/Rada

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/36

         Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Drex Technologies/Rada
   (Sprawa T-710/15) (1)

   (2016/C 410/63)
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Sprawa T-424/17: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2017 r. – Fruit of the Loom/EUIPO – Takko (FRUIT)

text:
               25.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 318/14

         Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2017 r. – Fruit of the Loom/EUIPO – Takko (FRUIT)
   (Sprawa T-424/17)
   (2017/C 318/19)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fruit of the Loom, Inc. (Bowling Green, Kentucky, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, i V. Marsland, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Takko Holding GmbH (Telgte, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „FRUIT” – unijny znak towarowy nr 5 077 508

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 kwietnia 2017 r. w sprawie R 2119/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 65 ust. 6 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-156/06: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 23 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/87/WE — Instytucje kredytowe, zakłady ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwa inwestycyjne należące do konglomeratu finansowego — Dodatkowy nadzór — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/21

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 23 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-156/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/87/WE - Instytucje kredytowe, zakłady ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwa inwestycyjne należące do konglomeratu finansowego - Dodatkowy nadzór - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2006/C 331/36)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Maidani i K. Simonsson, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji (przedstawiciel: A. Falk, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/87/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego i zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 35, str. 1)
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/87/WE z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie dodatkowego nadzoru nad instytucjami kredytowymi, zakładami ubezpieczeń oraz przedsiębiorstwami inwestycyjnymi konglomeratu finansowego i zmieniającej dyrektywy Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Szwecji zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006.


title: Sprawa T-387/07: Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2011 r. — Portugalia przeciwko Komisji (EFRR — Zmniejszenie pomocy finansowej — Dotacja globalna na pomoc w zakresie inwestycji lokalnych w Portugalii — Skarga o stwierdzenie nieważności — Wydatki rzeczywiście poniesione — Klauzula arbitrażowa)

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/12

         Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2011 r. — Portugalia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-387/07) (1)

   (EFRR - Zmniejszenie pomocy finansowej - Dotacja globalna na pomoc w zakresie inwestycji lokalnych w Portugalii - Skarga o stwierdzenie nieważności - Wydatki rzeczywiście poniesione - Klauzula arbitrażowa)
   2011/C 113/22
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, S. Rodrigues i A. Gattini, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, P. Guerra e Andrade, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2007) 3772 z dnia 31 lipca 2007 r. w sprawie zmniejszenia pomocy finansowej Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) dotyczącej dotacji globalnej na pomoc w zakresie inwestycji lokalnych w Portugalii na podstawie decyzji Komisji C(95) 1769 z dnia 28 lipca 1995 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Portugalska pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 297 z 8.12.2007.


title: Sprawa T-559/17: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2017 r. – Abdulkarim/Rada

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/43

         Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2017 r. – Abdulkarim/Rada
   (Sprawa T-559/17)
   (2017/C 347/57)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mouhamad Wael Abdulkarim (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciel: adwokaci J.P. Buyle i L. Cloquet)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/917 z dnia 29 maja 2017 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii w zakresie, w jakim dotyczy skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/907 z dnia 29 maja 2017 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w zakresie, w jakim dotyczy skarżącego;

               —

               obciążenie Rady wszystkimi kosztami postępowania, w tym poniesionymi przez skarżącego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych, który według twierdzeń strony skarżącej popełniła strona pozwana, uznając że strona skarżąca przyczyniała się do wspierania reżimu syryjskiego. W tym względzie podnoszone są następujące argumenty wobec tego, co zostało przyjęte w zaskarżonych aktach:

                           —

                           M. Abdulkarim nie mógł zostać uznany za „prominentnego przedsiębiorcę”;

                           —

                           Nie jest związany z reżimem, nie wywiera na niego żadnego wypływu i nie powoduje rzeczywistego ryzyka omijania środków ograniczających podjętych w związku z sytuacją w Syrii;

                           —

                           Jego przeszłe zaangażowanie w Alkarim For Trade and Industry L.L.C. lub w inne spółki działające w sektorze ropy naftowej, olejów przemysłowych i smarów na Bliskim Wschodzie także nie może skutkować uznaniem go za „prominentnego przedsiębiorcę”;

                           —

                           Nie mieszka i w konsekwencji nie prowadzi działalności w Syrii.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia ogólnej zasady proporcjonalności w zakresie, w jakim środki przyjęte w zaskarżonych aktach mają takie skutki, że powinny zostać uznane za same w sobie nieproporcjonalne.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący nieproporcjonalnego naruszenia prawa własności i prowadzenia działalności zawodowej w zakresie, w jakim skutkiem spornych środków jest uniemożliwienie stronie skarżącej korzystania w sposób niezakłócony z jej mienia i ze swobody gospodarczej.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący nadużycia władzy w zakresie, w jakim zaskarżone akty zostały przyjęte w innych celach niż podane, mianowicie, aby usunąć stronę skarżącą z rynku w zamiarze faworyzowania innych uczestników tego rynku, i są zatem dotknięte wadą nadużycia władzy.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 296 akapit drugi TFUE w zakresie, w jakim uzasadnienie zaskarżonych aktów jest w rzeczywistości czysto formalne i prawdopodobnie nie zostało przemyślane przez stronę pozwaną.


title: Sprawa T-113/10: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2010 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/74

         Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2010 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-113/10)
   2010/C 113/108
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: J. Rodríguez Cárcamo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr C(2009) 10678 z dnia 23 grudnia 2009 r. zmniejszającej pomoc z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) dla programu operacyjnego Kraj Basków w ramach celu 2 (1997-1999) w Hiszpanii przyznaną na mocy decyzji Komisji C(98) 121 z dnia 5 lutego 1998 r. EFRR nr 97.11.09.007, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Źródłem niniejszego sporu jest decyzja C(98) 121 z dnia 5 lutego 1998 r., w której Komisja przyznała pomoc z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) i z Europejskiego Funduszu Socjalnego (EFS), przeznaczoną na realizację programu operacyjnego w regionie Kraj Basków wpisującego się we wspólnotowe ramy wsparcia na rzecz pomocy strukturalnej w regionach Hiszpanii objętych celem nr 2 w latach 1997-1999, której maksymalna kwota wsparcia z EFRR wynosiła 291 862 367 EUR.
   W zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji Komisja stwierdza, że przy realizacji omawianego programu operacyjnego doszło do powstania nieprawidłowości dotyczących 24 z 37 kontrolowanych projektów, co dotyczy kwoty w wysokości 4 844 712 820 ESP i powoduje konieczność zastosowania korekty finansowej w wysokości 27 794 540,77 EUR.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               —

               naruszenie art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. (1) ze względu na zastosowanie w zaskarżonej decyzji metody ekstrapolacji, podczas gdy artykuł ten nie przewidywał możliwości ekstrapolacji nieprawidłowości stwierdzonych w konkretnych działaniach w odniesieniu do wszystkich działań podejmowanych w ramach programów operacyjnych finansowanych ze środków finansowych EFOGR. Korekta dokonana przez Komisję w zaskarżonej decyzji pozbawiona jest podstawy prawnej, ponieważ, zgodnie z wyrokiem Trybunału z dnia 6 kwietnia 2000 r. Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji C-443/97 (2) wytyczne Komisji z dnia 15 października 1997 r. dotyczące korekt finansowych netto w ramach stosowania art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 nie mogą wywoływać skutków prawnych w odniesieniu do państw członkowskich oraz ponieważ ten art. 24 odnosi się jedynie do zmniejszenia pomocy, której ocena potwierdza istnienie nieprawidłowości, a która to zasada zostaje naruszona przy zastosowaniu korekt opartych na ekstrapolacji.

               —

               tytułem ewentualnym, naruszenie art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. w związku z obecnym art. 4 ust. 3 TUE (zasada lojalnej współpracy) z uwagi na zastosowanie korekty opartej na ekstrapolacji, pomimo, iż nie został wykazany niewystarczający charakter systemu zarządzania, kontroli i badań dotyczący zmienionych umów, ponieważ organy zarządzające zastosowały hiszpańskie przepisy, których Trybunał nie uznał za sprzeczne z prawem Unii Europejskiej. Królestwo Hiszpanii uważa, że przestrzeganie prawa krajowego przez organy zarządzające, nawet w przypadku, gdy może doprowadzić do stwierdzenia przez Komisję istnienia konkretnych nieprawidłowości lub naruszeń prawa Unii Europejskiej, nie może stanowić podstawy dla ekstrapolacji z uwagi na niewystarczający charakter systemu zarządzania w przypadku, gdy Trybunał nie uznał prawa stosowanego przez te organy za niezgodne z prawem Unii Europejskiej, a Komisja nie wniosła na podstawie art. 258 TFUE skargi o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego.

               —

               tytułem ewentualnym, naruszenie art. 24 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 z uwagi na brak reprezentatywności próby użytej w celu zastosowania korekty finansowej opartej na ekstrapolacji. Należy wyjaśnić w tym względzie, że Komisja dobrała próbę w celu zastosowania ekstrapolacji przy użyciu niewielkiej liczby projektów (37 na 3348), nie uwzględniając wszystkich osi programu operacyjnego, włączając wydatki wycofane uprzednio przez władze hiszpańskie, opierając się na wydatkach zadeklarowanych, a nie na przyznanej pomocy, oraz stosując program informatyczny, który zapewniał poziom zaufania dotyczący tego programu poniżej 85 %. W związku z powyższym Królestwo Hiszpanii uważa, że próba nie spełnia wymogów reprezentatywności niezbędnych dla wykorzystania jej jako podstawy ekstrapolacji.

               —

               Królestwo Hiszpanii podnosi wreszcie, że poinformowanie władz hiszpańskich o istnieniu nieprawidłowości (które miało miejsce w sierpniu 2005 r. w odniesieniu w większości przypadków nieprawidłowości popełnionych w latach 1998 i 1999), powinno stanowić moment rozpoczęcia biegu terminu ich przedawnienia, przy zastosowaniu wynoszącego cztery lata okresu przedawnienia przewidzianego w art. 3 rozporządzenia 2988/95 (3).

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań pomiędzy, z jednej strony, różnymi funduszami strukturalnymi, i, z drugiej strony, między tymi funduszami a operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 374 z 31.12.1988, s. 1).

      (2)  Sprawa C-443/97, Rec. s. I-2415.

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312 z 23.12.1995, s. 1).


title: Sprawa T-378/11: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2011 r. — Langguth Erben przeciwko OHIM (MEDINET)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/55

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2011 r. — Langguth Erben przeciwko OHIM (MEDINET)
   (Sprawa T-378/11)
   2011/C 269/121
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Franz Wilhelm Langguth Erben GmbH & Co. KG (Traben-Trarbach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunze i G. Würtenberger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 maja 2011 r. w sprawie R 1598/2010-4 dotyczącej zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 8 786 485;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „MEDINET” dla towarów należących do klasy 33 — zgłoszenie nr 8 786 485

      Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji zgłoszonego znaku towarowego ze starszeństwem wcześniejszych krajowych i międzynarodowych znaków towarowych

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 34, 75 i 77 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza: i) niesłusznie odmówiła zastrzeżenia starszeństwa, ii) nie odniosła się do argumentów skarżącej dotyczących decyzji izb odwoławczych w przedmiocie żądań pierwszeństwa i starszeństwa oraz iii) nie przeprowadziła rozprawy.


title: Sprawa C-310/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curte de Apel Bacău (Rumunia) w dniu 29 czerwca 2010 r. — Ministerul Justiției și Libertăților Cetățenești przeciwko Ștefan Agafiței i inni

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curte de Apel Bacău (Rumunia) w dniu 29 czerwca 2010 r. — Ministerul Justiției și Libertăților Cetățenești przeciwko Ștefan Agafiței i inni
   (Sprawa C-310/10)
   ()
   2010/C 234/44
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Curte de Apel Bacău

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ministerul Justiției și Libertăților Cetățenești

      Strona pozwana: Ștefan Agafiței, Apetroaei Raluca, Bărbieru Marcel, Budeanu Sorin, Chiagă Luminița, Crăciun Mihaela, Curpăn Sorin-Vasile, Dabija Mihaela, Damian Mia-Cristina, Danalache Sorina, Dogaru Oana-Alina, Dorneanu Geanina, Galavan Adina-Cătălina, Grancea Gabriel, Radu (Hobjilă) Mădălina, Iacobuț Nicolae Cătălin, Lăcătușu Roxana, Lupașcu Sergiu, Maftei Smaranda, Mărmureanu Silvia, Oborocianu Maria, Panfil Simona, Pânzaru Oana-Georgeta, Păduraru Laurențiu, Pîrjol-Năstase Elena, Pocovnicu Ioana, Pușcașu Alina, Ștefănescu Cezar, Ștefănescu Roxana, Țimiraș Ciprian, Vintilă Cristina

      Uczestnicy postępowania: Tribunal Bacău, Curte de Apel Bacău, Ministerul Economiei si Finanțelor Publice, Consiliul Național pentru Combaterea Discriminării

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 15 dyrektywy Rady 2000/43/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. wprowadzającej w życie zasadę równego traktowania osób bez względu na pochodzenie rasowe lub etniczne (1), i art. 17 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (2) — które zostały transponowane do prawa krajowego na mocy OG (dekretu rządowego) nr 137/2000 z późniejszymi zmianami — sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisów krajowych i wyrokowi Curte Constituțională (trybunału konstytucyjnego), które zakazują krajowym organom sądowym przyznania dyskryminowanym skarżącym odszkodowania za szkody materialne lub zadośćuczynienia za krzywdę uznanego za odpowiednie w przypadkach, w których odszkodowanie za szkodę wyrządzoną w wyniku dyskryminacji dotyczy wynagrodzeń przewidzianych w ustawie i przysługujących kategorii społeczno-zawodowej różnej od tej do której należą skarżący (zob. w związku z tym wyroki Curte Constituțională z dnia 4 grudnia 2008 r. nr 1325 i z dnia 25 lutego 2010 r. nr 146).

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy sąd krajowy jest zobowiązany czekać na uchylenie lub zmianę przepisów prawa krajowego lub zmianę orzecznictwa Curte Constituțională, które są z założenia sprzeczne z przepisami wspólnotowymi, czy też sąd ten ma obowiązek zastosować w sposób bezpośredni i bezzwłocznie do sprawy zawisłej przed nim przepisy wspólnotowe zgodnie z ewentualną wykładnią Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, odstępując od stosowania jakichkolwiek przepisów prawa krajowego lub jakiegokolwiek wyroku Curte Constituțională pozostających w sprzeczności z przepisami wspólnotowymi.

      (1)  Dz.U. L 180, s. 22.

      (2)  Dz.U. L 303, s. 16.


title: Sprawa C-273/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 8 czerwca 2015 r. – ZS „Ezernieki”/Lauku atbalsta dienests

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 8 czerwca 2015 r. – ZS „Ezernieki”/Lauku atbalsta dienests
   (Sprawa C-273/15)
   (2015/C 262/14)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ZS „Ezernieki”.

      Strona pozwana: Lauku atbalsta dienests.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zastosowanie skutków prawnych, o których mowa w art. 71 ust. 2 rozporządzenia nr 817/2004, do wsparcia agrośrodowiskowego, które zostało przyznane dla pierwotnie zadeklarowanej części powierzchni, w odniesieniu do której spełniane były w okresie pięciu lat przesłanki jego otrzymania, jest zgodne z celem rozporządzeń nr 1257/99 (1) i 817/2004 (2) oraz z zasadą proporcjonalności?

               2)

               Czy art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z jej art. 52 należy interpretować w ten sposób, że zgodne z nimi jest odesłanie do stosowania skutków prawnych do pomocy agrośrodowiskowej wymienionej w art. 71 ust. 2 rozporządzenia nr 817/2004 i przyznanej dla części powierzchni, w odniesieniu do której w trakcie pięciu lat spełniane były przesłanki jej otrzymania?

               3)

               Czy art. 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że zezwala on na odejście od stosowania skutków prawnych, które zarówno w rozporządzeniu jak i w przepisach przyjętych przez państwo członkowskie na podstawie tego rozporządzenia są imperatywne, jeżeli w konkretnym przypadku zachodzą okoliczności specjalne, z których wynika, że odnośne ograniczenie można uznać za nieproporcjonalne?

               4)

               Czy z uwagi na cel rozporządzeń nr 1257/99 i 817/2004 oraz z uwagi na granice tych przepisów w ramach swobody działania przyznanej państwom członkowskim należy dopuścić, aby sąd rozpoznający sprawę co do istoty nie zastosował w pełnym zakresie art. 84 dekretu Rady Ministrów nr 295 z dnia 23 marca 2010 r.„Zasady przyznawania, zarządzania i kontroli wsparcia od państwa i Unii Europejskiej dla rozwoju rolnictwa, przeznaczonego dla polepszenia pejzażu rolniczego i naturalnego”, który to przepis dotyczy zwrotu pomocy, w przypadku, gdy jego zastosowanie w konkretnych okolicznościach mogłoby być sprzeczne z zasadą proporcjonalności, zgodnie z interpretacją tej zasady w systemie prawnym państwa członkowskiego?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia (Dz.U. L 160, s. 80).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. L 153, s. 30).


title: Sprawa T-77/14: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2014 r. – EE przeciwko OHIM (przedstawienie szarego wzoru)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/46

         Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2014 r. – EE przeciwko OHIM (przedstawienie szarego wzoru)
   (Sprawa T-77/14)
   2014/C 135/58
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: EE Ltd (Hatfield, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 24 października 2013 r. w sprawie R 704/2013-1.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy przedstawiający szary wzór dla towarów i usług z klas 7, 9, 16, 25, 35–39, 41, 42 i 45 – zgłoszenie nr 11 388 386

      Decyzja eksperta: Uznanie, że zgłoszony znak towarowy nie posiada zdolności rejestracyjnej

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-20/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif (Luksemburg) w dniu 16 stycznia 2012 r. — Elodie Giersch, Benjamin Marco Stemper, Julien Taminiaux, Xavier Renaud Hodin, Joëlle Hodin przeciwko État du Grand-duché de Luxembourg

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif (Luksemburg) w dniu 16 stycznia 2012 r. — Elodie Giersch, Benjamin Marco Stemper, Julien Taminiaux, Xavier Renaud Hodin, Joëlle Hodin przeciwko État du Grand-duché de Luxembourg
   (Sprawa C-20/12)
   2012/C 98/20
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal administratif

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Elodie Giersch, Benjamin Marco Stemper, Julien Taminiaux, Xavier Renaud Hodin, Joëlle Hodin

      Strona pozwana: État du Grand-duché de Luxembourg

      Pytania prejudycjalne

   Mając na uwadze zawartą w prawie Unii zasadę równego traktowania, wyrażoną w art. 7 rozporządzenia nr 1612/68 (1) czy względy polityki oświatowej i polityki budżetowej podniesione przez państwo luksemburskie a mianowicie odnoszące się do czynności promujących wzrost proporcji osób posiadających dyplom ukończenia szkoły wyższej, która w przypadku osób zamieszkujących w Luksemburgu jest aktualnie niewystarczająca w kontekście międzynarodowym, w sytuacji gdy realizacja tych względów zostałaby poważnie zagrożona, jeżeli państwo luksemburskie musiałoby wypłacać pomoc finansową na pobieranie nauki na uczelniach wyższych na rzecz każdego studenta niemającego żadnego związku ze społeczeństwem Wielkiego Księstwa, tak aby studenci ci mogli pobierać naukę na uczelniach wyższych w jakimkolwiek państwie na świecie, co równałoby się z nieracjonalnym obciążeniem dla budżetu państwa luksemburskiego, stanowią w rozumieniu przytoczonego orzecznictwa Unii względy mogące uzasadnić odmienne traktowanie związane z obowiązkiem zamieszkania nałożonym zarówno na obywateli luksemburskich jak i obywateli innych państw członkowskich dla celów uzyskania pomocy na pobieranie nauki na uczelniach wyższych?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, s. 2).


title: Sprawa C-431/13: Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 5 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main – Niemcy) – Vietnam Airlines Co. Ltd przeciwko Brigitcie Voss, Klausowi-Jürgenowi Vossowi

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/46

         Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 5 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main – Niemcy) – Vietnam Airlines Co. Ltd przeciwko Brigitcie Voss, Klausowi-Jürgenowi Vossowi
   (Sprawa C-431/13) (1)

   2014/C 315/76
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


title: Sprawa C-55/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 1 lutego 2016 r. – Evo Bus GmbH/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Ploiești – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Argeș

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 1 lutego 2016 r. – Evo Bus GmbH/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Ploiești – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Argeș
   (Sprawa C-55/16)
   (2016/C 145/24)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Înalta Curte de Casație și Justiție

      Strony

      Strona skarżąca: Evo Bus GmbH

      Strona pozwana: Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Ploiești – Administrația Județeană a Finanțelor Publice Argeș

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepisy ósmej dyrektywy (79/1072/[EWG]) (1) i zasada neutralności podatkowej sprzeciwiają się/sprzeciwiały się obowiązywaniu przepisów państwa członkowskiego, które regulują/regulowały w świetle zasady pewności opodatkowania przesłanki warunkujące skorzystanie z prawa do zwrotu podatku od wartości dodanej, takie jak w niniejszej sprawie, przesłanka obejmującą dowód zapłaty podatku przez dostawców?

      (1)  Ósma dyrektywa Rady 79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych – warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju (Dz.U. L 331, s. 11).


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 października 2004 r. w sprawie T-294/02, Miguel Vicente-Nuñez przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Wykonanie wyroku Sądu Pierwszej Instancji — Decyzja w sprawie awansu — Staż pracy w grupie zaszeregowania — Data rozpoczęcia obowiązywania)

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/17

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 6 października 2004 r.
   w sprawie T-294/02, Miguel Vicente-Nuñez przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Wykonanie wyroku Sądu Pierwszej Instancji - Decyzja w sprawie awansu - Staż pracy w grupie zaszeregowania - Data rozpoczęcia obowiązywania)
   (2004/C 314/43)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-294/02, Miguel Vicente-Nuñez, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Kraainem (Belgia), reprezentowany przez adwokata M.-A. Lucasa, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. Berardis-Kayser i L. Lozano Palacios, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie awansu skarżącego do grupy zaszeregowania A 5/3 w ramach awansów w roku 1998, podjętej w celu wykonania wyroku wydanego przez Sąd w dniu 9 marca 2000 r., w sprawie T-10/99, w zakresie, w jakim ogranicza ona swoją moc obowiązującą do dnia 1 kwietnia 2000 r., oraz, z drugiej strony, wniosek o odszkodowanie, Sąd (trzecia izba), w składzie: J. Azizi, prezes, M. Jaeger i F. Dehousse, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 6 października 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 11 czerwca 2002 r. w części, której skutkiem nie jest stworzenie dla M. Vicente-Nuñez sytuacji porównywalnej, z punktu widzenia jego stażu pracy w danej grupie zaszeregowania, do sytuacji, w jakiej znajdowałby się, gdyby został awansowany do grupy zaszeregowania A5 w dniu 1 kwietnia 1998 r.

               2)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 289 z 23.11.2002.


title: Sprawa T-193/10: Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2010 r. — Scuola Elementare Maria Montessori przeciwko Komisji

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/46

         Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2010 r. — Scuola Elementare Maria Montessori przeciwko Komisji
   (Sprawa T-193/10)
   2010/C 179/80
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Scuola Elementare Maria Montessori Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: A. Nucara, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zawartej w piśmie z dnia 15 lutego 2010 r. w którym pozwana oddaliła skargi wniesione przez stronę skarżącą;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga dotyczy decyzji, zawartej w piśmie z dnia 15 lutego 2010 r. oddalającej skargę wniesioną przez stronę skarżącą.
   Skarga ta dotyczy nie tylko zwolnienia z gminnego podatku od nieruchomości, jak w sprawie T-192/10, Pietro Ferracci przeciwko Komisji, lecz również częściowego zwolnienia (w wysokości 50 %) z podatku dochodowego od osób prawnych, ustanowionego we włoskich przepisach podatkowych.
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawie T-192/10.


title: Sprawa T-89/15: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2015 r. – Niagara Bottling/OHIM (NIAGARA)

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/44

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2015 r. – Niagara Bottling/OHIM (NIAGARA)
   (Sprawa T-89/15)
   (2015/C 118/56)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Niagara Bottling LLC (Ontario, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: M. Edenborough, QC)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja nr 1 153 535 wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego „NIAGARA”

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 grudnia 2014 r. w sprawie R 784/2014-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-679/15: Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2015 r. – Novartis/OHIM (Przedstawienie półksiężyca w kolorze zielonym i białym)

text:
               7.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/20

         Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2015 r. – Novartis/OHIM (Przedstawienie półksiężyca w kolorze zielonym i białym)
   (Sprawa T-679/15)
   (2016/C 090/27)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Zintler)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy (Przedstawienie półksiężyca w kolorze zielonym i białym) – zgłoszenie nr 13 189 139

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 września 2015 r. w sprawie R 78/2015-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               stwierdzenie, że ar. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 nie stoi na przeszkodzie przedmiotowemu oznaczeniu (wspólnotowy znak towarowy nr 13 189 139) dla towarów z klasy 5 opisanych w zgłoszeniu do rejestracji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.