title: Sprawa C-121/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 7 grudnia 2018 r. w sprawie T-471/17, Edison/EUIPO (EDISON), wniesione w dniu 15 lutego 2019 r. przez Edison SpA

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/12

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 7 grudnia 2018 r. w sprawie T-471/17, Edison/EUIPO (EDISON), wniesione w dniu 15 lutego 2019 r. przez Edison SpA
      (Sprawa C-121/19 P)
      (2019/C 288/15)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Edison SpA (przedstawiciele: adwokaci D. Martucci, F. Boscariol de Roberto)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Tytułem głównym, uchylenie zaskarżonego wyroku, wydanie ostatecznego orzeczenia w sprawie i uwzględnienie skargi, przy stwierdzeniu, że „Energia Elettrica” należy do klasy 4 ósmego wydania klasyfikacji nicejskiej, a w konsekwencji stwierdzenie, że znak towarowy nr 3 315 991 należący do Edison SpA obejmuje między innymi prawo do znaku towarowego „Energia Elettrica”;

                  —

                  tytułem ewentualnym, uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

                  —

                  w każdym razie, obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  Sąd błędnie orzekł, że dowód niewłączenia energii elektrycznej do powszechnego i zwyczajnego znaczenia nagłówków klasy 4 ósmego wydania klasyfikacji nicejskiej wynika ze wskazania produktu energii elektrycznej w wykazie Grey-list sporządzonym przez EUIPO do celów składania deklaracji na podstawie art. 28 ust. 8 RMUE (pkt 41, 46 i 54). Po pierwsze, naruszenie prawa wynika z faktu, że wniosek strony skarżącej o ograniczenie wykazu został złożony w dniu 15 czerwca 2015 r., podczas gdy dokument, do którego odnosi się EUIPO, został sporządzony w komunikacie nr 1/2016 z dnia 8 lutego 2016 r. Po drugie, naruszeniem prawa jest również uznanie za dowód wyłączenia danego terminu z Grey-list, która stanowi jedynie zbiór niewiążących interpretacji.

                  2.

                  Sąd błędnie orzekł, że za „illuminants” można uznać jedynie materialne produkty, które same spontanicznie wytwarzają światło. Naruszenie prawa polega na tym, że właściwe organy i podmioty gospodarcze same klasyfikują towary w odniesieniu do ich funkcji jako iluminatora, klasyfikując je jako towar generujący światło i zysk, a w żaden sposób nie stwierdzając, że produkt jest materialny w sensie czysto fizycznym.

                  3.

                  Sąd naruszył prawo, ponieważ w przypadku wskazania, że pojęcie „paliwa” obejmuje również paliwa silnikowe, jest oczywiste, że pojęcie „paliwa” należy rozumieć w taki sposób, że obejmuje ono również produkty, które ze względu na swój charakter nie powodują uruchomienia silników w drodze spalania własnego, takie jak energia elektryczna.

                  4.

                  Sąd dokonał błędnej wykładni, uznając, że energia elektryczna nie jest zawarta w „paliwie silnikowym”, i całkowicie pominął jej cechy funkcjonalne.

                  5.

                  Sąd popełnił oczywisty błąd co do prawa, uznając, że dowody przedstawione przez wnoszącą odwołanie nie były wystarczające do wykazania włączenia energii elektrycznej do klasy 4.

                  6.

                  Ponadto Sąd oparł swoje orzeczenie również na dokumencie nr 1 złożonym przez EUIPO, biorąc pod uwagę fakt, że dokument ten został datowany na sierpień 2003 r., mimo że wyraźną datą jest czerwiec 2003 r.

                  7.

                  Sąd ograniczył się do zatwierdzenia sytuacji prawnej i decyzji, które nie zostały uzasadnione, pomimo dopuszczenia dowodów przedstawionych przez wnoszącą odwołanie i EUIPO. Twierdzenie, że na rynku istniały pojazdy elektryczne, a następnie zaprzeczenie, że podmioty gospodarcze (tj. sami producenci tych pojazdów) uznawały energię elektryczną za paliwo, aczkolwiek paliwo alternatywne, jest sprzeczne z wszelką logiką i pozbawia decyzje EUIPO i Sądu wszelkiej argumentacji.


title: Sprawa C-304/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanța (Rumunia) w dniu 12 kwietnia 2019 r. — Ira Invest SRL/Agenția de Plăți și Intervenție pentru Agricultură — Centrul Județean Tulcea

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Constanța (Rumunia) w dniu 12 kwietnia 2019 r. — Ira Invest SRL/Agenția de Plăți și Intervenție pentru Agricultură — Centrul Județean Tulcea
      (Sprawa C-304/19)
      (2019/C 288/19)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Constanța

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca odwołanie: Ira Invest SRL

         Druga strona postępowania: Agenția de Plăți și Intervenție pentru Agricultură — Centrul Județean Tulcea

         Pytanie prejudycjalne

      Czy przepisy art. 4 ust. 1 lit. b), c), e) i f), art. 10, art. 21 ust. 1 i art. 32 ust. 1–5 rozporządzenia (UE) nr 1307/2013 (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które w okolicznościach będących przedmiotem postępowania głównego wykluczają względem rolnika wypłatę wsparcia ze względu na to, iż grunty, na których znajdują się obiekty akwakultury, wykorzystywane jako grunty orne, nie stanowią „użytków rolnych” w rozumieniu art. 4 tego rozporządzenia?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U. 2013, L 347, s. 608).


title: Sprawa C-329/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano (Włochy) w dniu 23 kwietnia 2019 r. — Condominio di Milano/Eurothermo SpA

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano (Włochy) w dniu 23 kwietnia 2019 r. — Condominio di Milano/Eurothermo SpA
      (Sprawa C-329/19)
      (2019/C 288/21)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Milano

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Condominio di Milano

         Strona pozwana: Eurothermo SpA

         Pytanie prejudycjalne

      Czy pojęcie „konsumenta” w rozumieniu dyrektywy 93/13/EWG (1) nie pozwala na zakwalifikowanie jako konsumenta podmiotu (takiego jak wspólnota mieszkaniowa w prawie włoskim), którego nie można objąć pojęciem „osoby fizycznej” i „osoby prawnej”, w przypadku gdy podmiot ten zawiera umowę w celach innych niż działalność gospodarcza i znajduje się w sytuacji, w której jest stroną słabszą niż przedsiębiorca zarówno pod względem pozycji negocjacyjnej, jak i stopnia poinformowania?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa C-334/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 24 kwietnia 2019 r. — Eurowings GmbH/GD, HE, IF

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 24 kwietnia 2019 r. — Eurowings GmbH/GD, HE, IF
      (Sprawa C-334/19)
      (2019/C 288/22)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Stuttgart

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Eurowings GmbH

         Strona pozwana: GD, HE, IF

         Pytanie prejudycjalne

      Czy przepisy — w szczególności art. 5 ust. 3 — rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1), należy interpretować w ten sposób, że spontaniczna nieobecność znacznej części załogi na skutek zgłoszeń choroby („dziki strajk”) dotycząca przewoźnika lotniczego, który w ramach umowy załogowej dzierżawy samolotu („wet lease”) wydzierżawia „obsługującemu przewoźnikowi lotniczemu” w rozumieniu art. 2 lit. b) rozporządzenia samolot wraz z załogą, lecz który nie ponosi odpowiedzialności operacyjnej za loty, ma ten skutek, że „obsługujący przewoźnik lotniczy” również nie może powołać się na „nadzwyczajne okoliczności” w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia zgodnie z wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2018 r., Krüsemann i in., C-195/17, od C-197/17 do C-203/17, C-226/17, C-228/17, C-254/17, C-274/17, C-275/17, od C-278/17 do C-286/17 i od C-290/17 do C-292/17 (2)?

         (1)  Dz.U. 2004, L 46, s. 1.

         (2)  EU:C:2018:258.


title: Sprawa C-355/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Pitești (Rumunia) w dniu 6 maja 2019 r. — Asociația „Forumul Judecătorilor din România”, Asociația „Mișcarea pentru Apărarea Statutului Procurorilor”, OL/Parchetul de pe lângă Înalta Curte de Casație și Justiție — Procurorul General al României

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Pitești (Rumunia) w dniu 6 maja 2019 r. — Asociația „Forumul Judecătorilor din România”, Asociația „Mișcarea pentru Apărarea Statutului Procurorilor”, OL/Parchetul de pe lângă Înalta Curte de Casație și Justiție — Procurorul General al României
      (Sprawa C-355/19)
      (2019/C 288/23)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Pitești

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Asociația „Forumul Judecătorilor din România”, Asociația „Mișcarea pentru Apărarea Statutului Procurorilor”, OL

         Strona pozwana: Parchetul de pe lângă Înalta Curte de Casație și Justiție — Procurorul General al României

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy należy przyjąć, że mechanizm współpracy i weryfikacji (MWiW) ustanowiony decyzją Komisji 2006/928/WE z dnia 13 grudnia 2006 r. (1) stanowi akt przyjęty przez instytucję Unii Europejskiej w rozumieniu art. 267 TFUE, który może podlegać wykładni Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej?

                  2)

                  Czy treść, charakter i czas obowiązywania mechanizmu współpracy i weryfikacji (MWiW) ustanowionego decyzją Komisji 2006/928/WE z dnia 13 grudnia 2006 r. są objęte zakresem stosowania Traktatu o przystąpieniu Republiki Bułgarii i Rumunii do Unii Europejskiej, podpisanego przez Rumunię w Luksemburgu w dniu 25 kwietnia 2005 r.? Czy wymogi sformułowane w sprawozdaniach sporządzanych w ramach tego mechanizmu są dla Rumunii wiążące?

                  3)

                  Czy art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie są zobowiązane do przestrzegania kryteriów praworządności, narzuconych również w sprawozdaniach sporządzanych w ramach mechanizmu współpracy i weryfikacji (MWiW) ustanowionego decyzją Komisji 2006/928/WE z dnia 13 grudnia 2006 r., w przypadku pilnego ustanowienia sekcji w ramach prokuratury odpowiedzialnej wyłącznie za prowadzenie dochodzeń w sprawie przestępstw popełnionych przez sędziów, co budzi konkretne obawy w odniesieniu do walki z korupcją i może być wykorzystane jako dodatkowy instrument nacisku na sędziów i zastraszania ich?

                  4)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie są zobowiązane do podjęcia środków niezbędnych do zapewnienia skutecznej ochrony sądowej w dziedzinach podlegających prawu Unii Europejskiej poprzez wyeliminowanie wszelkiego ryzyka wywierania wpływu politycznego na postępowania karne prowadzone przez niektórych sędziów w przypadku pilnego ustanowienia sekcji w ramach prokuratury odpowiedzialnej wyłącznie za prowadzenie dochodzeń w sprawie przestępstw popełnionych przez sędziów, co budzi konkretne obawy w odniesieniu do walki z korupcją i może być wykorzystane jako dodatkowy instrument nacisku na sędziów i zastraszania ich?

         (1)  Decyzja Komisji z dnia 13 grudnia 2006 r. w sprawie ustanowienia mechanizmu współpracy i weryfikacji postępów Rumunii w realizacji określonych założeń w zakresie reformy systemu sądownictwa oraz walki z korupcją (Dz.U. 2006, L 354, s. 56).


title: Sprawa C-357/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 6 maja 2019 r. — Parchetul de pe lângă Înalta Curte de Casație și Justiție — Direcția Națională Anticorupție, PM, RO, SP, TQ/QN, UR, VS, WT, Autoritatea Națională pentru Turism, Agenția Națională de Administrare Fiscală, SC Euro Box Promotion SRL

text:
               26.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 6 maja 2019 r. — Parchetul de pe lângă Înalta Curte de Casație și Justiție — Direcția Națională Anticorupție, PM, RO, SP, TQ/QN, UR, VS, WT, Autoritatea Națională pentru Turism, Agenția Națională de Administrare Fiscală, SC Euro Box Promotion SRL
      (Sprawa C-357/19)
      (2019/C 288/24)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Înalta Curte de Casație și Justiție

         Strony

         Wnosząca skargę kasacyjną: Parchetul de pe lângă Înalta Curte de Casație și Justiție — Direcția Națională Anticorupție, PM, RO, SP, TQ

         Druga strona postępowania: QN, UR, VS, WT, Autoritatea Națională pentru Turism, Agenția Națională de Administrare Fiscală, SC Euro Box Promotion SRL

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 325 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 1 ust. 1 lit. a) i b) i art. 2 ust. 1 Konwencji sporządzonej na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich, a także zasadę pewności prawa należy interpretować w ten sposób, że wykluczają one wydanie przez organ niezaliczany do organów sądowniczych, Curtea Constituțională a României (trybunał konstytucyjny Rumunii), orzeczenia, w przedmiocie zgodności z prawem składów orzekających, torując w ten sposób drogę dla akceptacji skarg nadzwyczajnych od prawomocnych wyroków wydanych w określonym okresie?

                  2)

                  Czy art. 47 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wiążącemu w ramach prawa wewnętrznego ustaleniu organu niezaliczanego do organów sądowniczych w przedmiocie braku niezawisłości i bezstronności składu orzekającego, którego członkiem jest sędzia pełniący funkcje kierownicze, a który nie został nominowany w sposób losowy, ale na podstawie przejrzystej, znanej i niepodważalnej przez strony zasady, mającej zastosowanie do wszystkich spraw rozpatrywanych przez wyżej wymieniony skład orzekający?

                  3)

                  Czy zasadę pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w taki sposób, że zezwala ona sądowi krajowemu na niezastosowanie obowiązującego na mocy prawa krajowego orzeczenia sądu konstytucyjnego, wydanego w sprawie dotyczącej sporu konstytucyjnego?


title: Sprawa T-698/17: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2019 r. — MAN Truck & Bus/EUIPO — Halla Holdings (MANDO) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MANDO — Wcześniejsze graficzne, międzynarodowe i krajowy, znaki towarowe MAN — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Man — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               9.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/41

      Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2019 r. — MAN Truck & Bus/EUIPO — Halla Holdings (MANDO)
      (Sprawa T-698/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MANDO - Wcześniejsze graficzne, międzynarodowe i krajowy, znaki towarowe MAN - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Man - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 305/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: MAN Truck & Bus (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Röhl)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo J. Ivanauskas i D. Walicka, następnie J. Ivanauskas i H. O'Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Halla Holdings Corp. (Yongin-si, Korea Południowa) (przedstawiciele: adwokaci M.R. Hirsch i C. de Haas)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 lipca 2017 r. (sprawa R 1919/2016-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Man Truck & Bus a Halla Holdings.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 13 lipca 2017 r. (sprawa R 1919/2016-1) w zakresie, w jakim stwierdzono w niej brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku słownego znaku towarowego MANDO i wcześniejszego graficznego znaku towarowego MAN objętego rejestracją międzynarodową nr 863 418.

                  2)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                     Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 437 z 18.12.2017.


title: Sprawa C-382/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 5 marca 2019 r. w sprawie T-169/17, Ralph Pethke/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 15 maja 2019 r. przez Ralpha Pethkego

text:
               7.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/2

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 5 marca 2019 r. w sprawie T-169/17, Ralph Pethke/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 15 maja 2019 r. przez Ralpha Pethkego
      (Sprawa C-382/19 P)
      (2019/C 337/02)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Ralph Pethke (przedstawiciel: H. Tettenborn, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 5 marca 2019 r. w sprawie T-169/17;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji o przeniesieniu PERS-AFFECT-16–134 wydanej przez dyrektora wykonawczego Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) oraz naprawienie szkody i krzywdy wyrządzonych wskutek niezgodnego z prawem przeniesienia;

                  —

                  posiłkowo, uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsze odwołanie skierowane jest przeciwko wyrokowi Sądu, w którym Sąd ten oddalił skargę wnoszącego odwołanie na decyzję o przeniesieniu PERS-AFFECT-16–134 wydaną przez dyrektora wykonawczego Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej.
      Wnoszący odwołanie opiera je na trzech następujących zarzutach:

                  1.

                  Naruszenie art. 7 regulaminu pracowniczego (1) i art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
                  Wnoszący odwołanie zarzuca niezgodne z prawem zastosowanie przez Sąd art. 7 regulaminu pracowniczego. Obniżenie zaszeregowania ze stanowiska naczelnika wydziału na stanowisko administratora pozbawionego perspektyw rozwoju kariery bez jakiegokolwiek postępowania ocennego lub dyscyplinarnego gwarantującego prawa wnoszącego odwołania nie stanowi jego zdaniem zgodnego z prawem przeniesienia, lecz niezgodną z prawem degradację. Zmiana regulaminu pracowniczego z 2014 r. uczyniła z perspektyw awansu naczelników powyżej grupy zaszeregowania AD 12 ekspektatywę prawną. Organ powołujący nie może jednostronnie cofnąć tej ekspektatywy bez przeprowadzania stosowanego postępowania ocennego lub dyscyplinarnego. Od 2014 r. nie można przyjąć de lege, że stanowisko naczelnika i stanowisko administratora bez możliwości awansu są równoważne.
                  Sąd przytacza poza tym orzecznictwo dotyczące przeniesienia na mocy art. 7 regulaminu pracowniczego i równoważności stanowisk, jednak wyciąga z tego błędne wnioski.
                  Wreszcie, Sąd naruszył prawo i obraził przepisy postępowania, nie orzekając w pełni w przedmiocie drugiego zarzutu skargi, mianowicie niezgodnego z prawem przeniesienia wnoszącego odwołanie na niższy stopień w dniu 10 października 2016 r. bez jednoczesnego przydzielenia nowej funkcji, co nastąpiło dopiero w dniu 17 października 2016 r. To właśnie nie stanowi przeniesienia w rozumieniu art. 7 (pkt 49–106 wyroku).

                  2.

                  Przeinaczenie okoliczności faktycznych
                  Sąd oparł zaskarżony wyrok nie tylko na okolicznościach, które nie wynikały z akt sprawy, lecz także na okolicznościach innych niż te, które wynikały z akt sprawy.
                  W niniejszym przypadku ponadto Sąd w sposób oczywisty nie przeprowadził oceny dowodów. W ramach oceny dowodów Sąd powinien był ocenić wiarygodność twierdzeń strony przeciwnej.
                  Co więcej, dokonana przez Sąd ocena działań wnoszącego odwołanie w odniesieniu do jego obowiązku wskazania oczywiście niezgodnych z prawem środków pozbawia art. 21a ust. 1 i art. 22a regulaminu pracowniczego jakiejkolwiek praktycznej skuteczności.

                  3.

                  Niezgodna z prawem ocena zarzutu dotyczącego obowiązku staranności i mobbingu oraz art. 36 statusu Trybunału Sprawiedliwości
                  Sąd oddalił zarzut mobbingu odnoszący się do środków podjętych przez dyrektora wykonawczego pomiędzy 10 a 17 października 2016 r. z naruszeniem obowiązującego prawa. Naruszenie obowiązku staranności oraz zarzut mobbingu są nierozerwalnie związane z niezgodną z prawem decyzją o przeniesieniu na niższy stopień i przydzieleniu podjętą między 10 a 17 października 2016 r. Wbrew twierdzeniom Sądu mobbing na podstawie art. 12a ust. 3 regulaminu pracowniczego nie wymaga „wiązki zachowań”. Ponadto Sąd nie wypowiedział się co do naruszenia obowiązku staranności, które można dostrzec w publicznym dyskredytowaniu dokonań zawodowych wnoszącego odwołanie podczas przeniesienia.

         (1)  Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej został ustanowiony rozporządzeniem Rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r. ustanawiającym regulamin pracowniczy urzędników i warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich oraz wprowadzającym środki mające czasowe zastosowanie do urzędników Komisji (Dz.U. 1968, L 56, s. 1), zmienionym rozporządzeniem Rady (WE, Euratom) nr 7023/2013 z dnia 22 października 2013 r. (Dz.U. 2013, L 287, s. 15).


title: Sprawa C-446/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 kwietnia 2019 r. w sprawie T-492/17, Stephan Fleig/Europejska Służba Działań Zewnętrznych, wniesione w dniu 12 czerwca 2019 r. przez Stephana Fleiga

text:
               7.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/3

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 2 kwietnia 2019 r. w sprawie T-492/17, Stephan Fleig/Europejska Służba Działań Zewnętrznych, wniesione w dniu 12 czerwca 2019 r. przez Stephana Fleiga
      (Sprawa C-446/19 P)
      (2019/C 337/03)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Stephan Fleig (przedstawiciel: H. Tettenborn, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi o:

                  —

                  uchylenie w całości wyroku Sądu Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie T-492/17;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 19 września 2016 r., na mocy której dyrektor dyrekcji ds. „Zasoby ludzkie” Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ), działający w charakterze organu upoważnionego do zawierania umów o pracę, postanowił rozwiązać z wnoszącącym odwołanie umowę o pracę na czas nieokreślony ze skutkiem od dnia 19 czerwca 2017 r. oraz zasądzenie od ESDZ zadośćuczynienia za krzywdę spowodowaną bezprawnym rozwiązaniem umowy;

                  —

                  ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie ESDZ kosztami postępowania w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie opiera swoje odwołanie na następujących sześciu zarzutach.
      Po pierwsze, wnoszący odwołanie podnosi naruszenie jego prawa do bycia wysłuchanym na podstawie art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz naruszenie zasady równości broni. Wbrew jego wnioskowi Sąd nie zażądał od ESDZ przedstawienia odpowiednich e-maili, które poważnie ograniczyły jego zdolność do obrony.
      Po drugie, wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo w ramach zastosowania zasady obowiązku staranności administracji. Sąd nie stwierdził, że jeszcze przed rozwiązaniem umowy o pracę z wnoszącym odwołanie ESDZ przyczyniła się swoim zachowaniem do pogorszenia stanu zdrowia psychicznego wnoszącego odwołanie, a tym samym do zmniejszenia jego zdolności do działania w sposób współmierny do jego obowiązków.
      Po trzecie, wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo przyjmując, że nie musiał badać, czy i w jakim stopniu stan zdrowia wnoszącego odwołanie nie pozwala mu wypełniać jego obowiązków wynikających z regulaminu pracowniczego w celu ujawnienia miejsca pobytu. Ponadto Sąd naruszył prawo w zakresie, w jakim nie uwzględnił opinii medycznych przedstawionych przez wnoszącego odwołanie, mimo że sam nie posiadał wiedzy specjalistycznej lub nie uzyskał ekspertyzy medycznej. Ponadto Sąd naruszył prawo w zakresie, w jakim nie stwierdził, że ESDZ uwzględniła skutki choroby psychicznej wnoszącego odwołanie na jego niekorzyść.
      Po czwarte, wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo, zarzucając mu naruszenie obowiązku wynikającego z art. 7 załącznika II do regulaminu pracowniczego oraz podstawowego obowiązku lojalności i współpracy w zakresie, w jakim odmówił „samodzielnego wyznaczenia swojego lekarza do komitetu ds. inwalidztwa”. W ten sposób Sąd błędnie oparł swój wyrok na okolicznościach, których sama ESDZ w żaden sposób nie zarzucała wnoszącemu odwołanie w uzasadnieniu swojej decyzji.
      Po piąte, wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd niesłusznie skonkludował, że organ powołujący ESDZ miał prawo przypisać mu brak współpracy i lojalności na podstawie szeregu nierozpatrzonych wniosków pozasądowych i zażaleń wniesionych przez wnoszącego odwołanie. Z punktu widzenia Sądu każdy wniosek członka personelu, który zostanie odrzucony przez administrację, należy ostatecznie uznać za nadużycie prawa.
      Po szóste, wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się szeregu wypaczeń okoliczności faktycznych, na których opiera się jego wyrok, dotyczących w szczególności jego obowiązku poinformowania administracji o miejscu pobytu.


title: Sprawa C-495/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Poznaniu (Polska) w dniu 26 czerwca 2019 r. – Kancelaria Medius SA z siedzibą w Krakowie przeciwko RN

text:
               7.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Poznaniu (Polska) w dniu 26 czerwca 2019 r. – Kancelaria Medius SA z siedzibą w Krakowie przeciwko RN
      (Sprawa C-495/19)
      (2019/C 337/06)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Poznaniu

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Kancelaria Medius SA z siedzibą w Krakowie

         Strona pozwana: RN

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom proceduralnym, na podstawie których sąd może wydać wyrok zaoczny opierając się jedynie na twierdzeniach powoda przytoczonych w pozwie, a które zobowiązany jest przyjąć za prawdziwe w sytuacji, gdy pozwany - konsument, prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy nie stawia się na wezwanie i nie podejmuje obrony?

         (1)  Dz.U.1993 L 95, s. 29; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 002 P. 288 - 293


title: Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 28 czerwca 2019 r. o wydanie opinii doradczej wniesiony przez Norges Høyesterett w sprawie Melissa Colleen Campbell przeciwko rządowi Norwegii (Sprawa E-4/19)2019/C 351/12

text:
               17.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/15

      Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 28 czerwca 2019 r. o wydanie opinii doradczej wniesiony przez Norges Høyesterett w sprawie Melissa Colleen Campbell przeciwko rządowi Norwegii
      (Sprawa E-4/19)
      (2019/C 351/12)
      W dniu 28 czerwca 2019 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek z dnia 28 czerwca 2019 r., w którym Norges Høyesterett (Sąd Najwyższy Norwegii) zwraca się o wydanie opinii doradczej w sprawie Melissa Colleen Campbell przeciwko rządowi Norwegii w odniesieniu do następujących kwestii:

                  1.

                  Czy w świetle najnowszego orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, w którym stanowisko Wielkiej Izby w wyroku z dnia 12 marca 2014 r. w sprawie C-456/12 O. i B., zważywszy, że pochodne prawo pobytu zostało utrzymane, i na podstawie zasady homogeniczności art. 7 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2004/38/WE w związku z art. 7 ust. 2 ma zastosowanie na zasadzie analogii również do sytuacji, w której obywatel EOG wraca do państwa pochodzenia razem z członkiem rodziny?

                  2.

                  Co oznacza zgodnie z dyrektywą wymóg „nieprzerwanego” pobytu, o którym mowa w pkt 80 orzeczenia Trybunału EFTA z dnia 26 lipca 2016 r. w sprawie E-28/15 Jabbi? Szczególnie przydatne byłoby, jeżeli Trybunał EFTA mógłby skomentować poniższe kwestie:

                              a)

                              czy i do jakiego stopnia mogą mieć miejsce przerwy w pobycie; oraz

                              b)

                              czy przyczyna ewentualnego przerwania – np. związana z pracą – może mieć znaczenie dla oceny, czy pobyt był nieprzerwany w rozumieniu dyrektywy.

                  3.

                  Co obejmuje wymóg, by miejsce pobytu obywatela EOG w państwie przyjmującym było rzeczywiste w stopniu umożliwiającym życie rodzinne w tym państwie (ang. genuine such as to enable family life in that State), o którym mowa m.in. w pkt 80 orzeczenia Trybunału EFTA z dnia 26 lipca 2016 r. w sprawie E-28/15 Jabbi; pkt 51 wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 12 marca 2014 r. w sprawie C-456/12 O. i B. w związku z jego pkt 56 i 57 oraz pkt 24 i 26 wyroku tegoż Trybunału z dnia 5 czerwca 2018 r. w sprawie C-673/16 Coman, interpretowanych również w świetle przepisu art. 35 dyrektywy, dotyczącego nadużywania praw?


title: Sprawa C-230/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 15 stycznia 2019 r. w sprawie T-513/18, Fryč/Komisja, wniesione w dniu 14 marca 2019 r. przez Petra Fryča

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/4

      Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 15 stycznia 2019 r. w sprawie T-513/18, Fryč/Komisja, wniesione w dniu 14 marca 2019 r. przez Petra Fryča
      (Sprawa C-230/19 P)
      (2019/C 357/05)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Petr Fryč (przedstawiciel: adwokat Š. Oharková)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska
      Postanowieniem z dnia 5 września 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) uznał, że to odwołanie jest oczywiście bezzasadne.


title: Sprawa C-433/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 6 czerwca 2019 r. – Ellmes Property Services Limited/SP

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 6 czerwca 2019 r. – Ellmes Property Services Limited/SP
      (Sprawa C-433/19)
      (2019/C 357/07)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: Ellmes Property Services Limited

         Druga strona postępowania: SP

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 24 pkt 1 akapit pierwszy alternatywa pierwsza rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem Bruksela I bis”) należy interpretować w ten sposób, że powództwa właściciela lokalu, które mają na celu zakazanie właścicielowi innego lokalu zmiany przedmiotu własności lokalu, w szczególności jego przeznaczenia bez zgody właścicieli pozostałych lokali, mają za przedmiot dochodzenie praw rzeczowych?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi przeczącej na to pytanie:
                  Czy art. 7 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Bruksela I bis należy interpretować w ten sposób, że przedmiotem powództw wskazanych w punkcie 1 są roszczenia umowne, które należy zaspokoić w miejscu położenia rzeczy?

         (1)  Dz.U. 2012, L 351, s.1.


title: Sprawa C-442/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 12 czerwca 2019 r. – Stichting Brein/News-Service Europe BV

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 12 czerwca 2019 r. – Stichting Brein/News-Service Europe BV
      (Sprawa C-442/19)
      (2019/C 357/08)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Stichting Brein

         Strona przeciwna: News-Service Europe BV

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy operator platformy usług Usenet (jakim była NSE) dokonuje […] publicznego udostępnienia w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/29/WE z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. 2001, L 167, s. 10; zwanej dalej „dyrektywą o prawach autorskich”)?

                  2.

                  Jeżeli na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca (a zatem jest mowa o publicznym udostępnieniu):
                  Czy ustalenie, że operator platformy usług Usenet dokonuje publicznego udostępnienia w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy o prawach autorskich, stoi na przeszkodzie zastosowaniu art. 14 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/31/WE z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (Dz.U. 2000, L 178, s. 1, zwanej dalej „dyrektywą o handlu elektronicznym”)?

                  3.

                  Jeżeli na pytanie pierwsze lub drugie zostanie udzielona odpowiedź przecząca (a zatem powołanie się na zwolnienie określone w art. 14 ust. 1 dyrektywy o handlu elektronicznym jest co do zasady dopuszczalne):
                  Czy operator platformy usług Usenet, który świadczy usługi […] odgrywa aktywną rolę, która w inny sposób stoi na przeszkodzie skutecznemu powołaniu się na art. 14 ust. 1 dyrektywy o handlu elektronicznym?

                  4.

                  Czy operatorowi platformy usług Usenet, który dokonuje publicznego udostępnienia i któremu przysługuje skuteczna możliwość powołania się na art. 14 ust. 1 dyrektywy o handlu elektronicznym, można zakazać kontynuacji naruszenia lub też nałożyć na niego inny nakaz, ponad to, co wskazano w art. 14 ust. 3 dyrektywy o handlu elektronicznym, czy też jest to sprzeczne z art. 15 ust. 1 dyrektywy o handlu elektronicznym?


title: Sprawa C-479/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 19 czerwca 2019 r. – UBS Real Estate Kapitalanlagegesellschaft mbH/Agenzia delle Entrate

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 19 czerwca 2019 r. – UBS Real Estate Kapitalanlagegesellschaft mbH/Agenzia delle Entrate
      (Sprawa C-479/19)
      (2019/C 357/13)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UBS Real Estate Kapitalanlagegesellschaft mbH

         Strona pozwana: Agenzia delle Entrate

         Pytanie prejudycjalne

      Czy przepisy prawa wspólnotowego – a w szczególności postanowienia traktatu dotyczące swobody przedsiębiorczości i swobody przepływu kapitału, w wykładni Trybunału – sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisu prawa krajowego, takiego jak przepis, o którym mowa w art. 35 ust. 10b decreto-legge n. 223/2006 (rozporządzenia z mocą ustawy nr 223/2006), w części, w której ogranicza on zastosowanie ulgi dotyczącej opłat za wpis do księgi wieczystej do zamkniętych funduszy nieruchomości?


title: Sprawa C-561/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 lipca 2019 r. – Consorzio Italian Management, Catania Multiservizi SpA/Rete Ferroviaria Italiana SpA

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 lipca 2019 r. – Consorzio Italian Management, Catania Multiservizi SpA/Rete Ferroviaria Italiana SpA
      (Sprawa C-561/19)
      (2019/C 357/27)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Consorzio Italian Management, Catania Multiservizi SpA

         Druga strona postępowania: Rete Ferroviaria Italiana SpA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zgodnie z art. 267 TFUE sąd krajowy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu, jest zasadniczo zobowiązany zwrócić się z wnioskiem o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie interpretacji prawa Unii nawet w przypadkach, w których pytanie to zostało mu przedstawione przez jedną ze stron postępowania po złożeniu przez nią pierwotnego pisma procesowego, za pomocą którego wdała się w spór, lub także po rozpoznaniu sprawy, albo nawet po tym, gdy złożony już został do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pierwszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym?

                  2)

                  Czy w oparciu o powyższe rozważania przepisy art. 115, 206 i 217 decreto legislativo 163/2006, zgodnie z wykładnią nadaną im w orzecznictwie administracyjnym, w zakresie, w jakim wykluczają dostosowanie cen w umowach dotyczących tak zwanych sektorów specjalnych, ze szczególnym uwzględnieniem umów, których przedmiot jest odmienny od tych, do których odnosi się dyrektywa 2004/17/WE (1), lecz funkcjonalnie z nimi powiązanych są zgodne z prawem Unii Europejskiej (w szczególności z art. 4 ust. 2, art. 9, art. 101 ust. 1 lit. e), art. 106, art 151, art. 152, art. 153 i art. 156 TFUE, Europejską kartą społeczną podpisaną w Turynie w dniu 18 października 1961 r. oraz Wspólnotową kartą socjalnych praw podstawowych pracowników z 1989 r., o której mowa w art. 151 TFUE, art. 2 i 3 TUE oraz z art. 28 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)?

                  3)

                  Czy w oparciu o powyższe rozważania przepisy art. 115, 206 i 217 decreto legislativo 163/2006, zgodnie z wykładnią nadaną im w orzecznictwie administracyjnym, w zakresie, w jakim wykluczają dostosowanie cen w umowach dotyczących tak zwanych sektorów specjalnych, ze szczególnym uwzględnieniem umów, których przedmiot jest odmienny od tych, do których odnosi się dyrektywa 2004/17/WE, lecz funkcjonalnie z nimi powiązanych są zgodne z prawem Unii Europejskiej (w szczególności z art. 28 Karty praw podstawowych UE, ustanowioną w art. 26 i 34 TFUE zasadą równego traktowania oraz zasadą swobody prowadzenia działalności gospodarczej zagwarantowaną w art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)?

         (1)  Dyrektywa 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynująca procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (Dz.U. 2004, L 134, s. 1).


title: Sprawa C-624/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Watford Employment Tribunal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 22 sierpnia 2019 r. – K i in./Tesco Stores Ltd

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Watford Employment Tribunal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 22 sierpnia 2019 r. – K i in./Tesco Stores Ltd
      (Sprawa C-624/19)
      (2019/C 357/33)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Watford Employment Tribunal

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: K i in.

         Strona pozwana: Tesco Stores Ltd

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 157 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) wywołuje skutek bezpośredni w zakresie roszczeń opierających się na okoliczności, że powodowie świadczą pracę o jednakowej wartości z wartością pracy świadczonej przez osoby, z którymi dokonuje się porównania?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy kryterium jedynego źródła używane w ramach porównywania na podstawie art. 157 należy odróżnić od kwestii jednakowej wartości, a jeśli tak, to czy kryterium to wywołuje skutek bezpośredni?


title: Sprawa T-603/17: Wyrok Sądu z dnia 4 września 2019 r. – Litwa/Komisja (EFRG i EFRROW – Wydatki wyłączone z finansowania – Rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 – Oś 4 „Leader” – Rozporządzenie (UE) nr 65/2011 – Kontrole administracyjne – Obowiązek wdrożenia systemu umożliwiającego ocenienie racjonalnego charakteru kosztów – Wkład rzeczowy w postaci pracy wolontariuszy – Wkład rzeczowy w postaci nieruchomości – Kontrole na miejscu – Istnienie dokumentów uzasadniających wnioski o płatność – Wdrożenie operacji finansowanych zgodnie z zasadami rządzącymi składaniem zamówień publicznych)

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/29

      Wyrok Sądu z dnia 4 września 2019 r. – Litwa/Komisja
      (Sprawa T-603/17) (1)

      (EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 - Oś 4 „Leader” - Rozporządzenie (UE) nr 65/2011 - Kontrole administracyjne - Obowiązek wdrożenia systemu umożliwiającego ocenienie racjonalnego charakteru kosztów - Wkład rzeczowy w postaci pracy wolontariuszy - Wkład rzeczowy w postaci nieruchomości - Kontrole na miejscu - Istnienie dokumentów uzasadniających wnioski o płatność - Wdrożenie operacji finansowanych zgodnie z zasadami rządzącymi składaniem zamówień publicznych)
      (2019/C 357/35)
      Język postępowania: litewski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Litewska (przedstawiciele: początkowo D. Kriaučiūnas, R. Krasuckaitė, R. Dzikovič i M. Palionis, następnie R. Krasuckaitė, R. Dzikovič, M. Palionis, I. Javičienė i T. Lozoraitis, a wreszcie R. Dzikovič, M. Palionis, I. Javičienė i T. Lozoraitis, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Aquilina i J. Jokubauskaitė, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Pavliš i J. Vláčil, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/1144 z dnia 26 czerwca 2017 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2017 L 165, s. 37) w zakresie, w jakim wyłączono w niej z tego finansowania niektóre poniesione przez Republikę Litewską wydatki.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Republika Litewska pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                     Republika Czeska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 357 z 23.10.2017


title: Sprawa T-576/19: Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2019 r. – DV i in./Komisja

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/39

      Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2019 r. – DV i in./Komisja
      (Sprawa T-576/19)
      (2019/C 357/48)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: DV i 10 innych skarżących (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji dotyczących określenia liczby dni corocznego urlopu wypoczynkowego skarżących w 2019 r.;

                  —

                  w każdym razie obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą jeden zarzut dotyczący niezgodności z prawem art. 6 załącznika X do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej z tych samych powodów, na które powołuje się Sąd w wyroku z dnia 4 grudnia 2018 r., Carreras Sequeros i in./Komisja (T-518/16, EU:T:2018:873). Zdaniem skarżących pozwana instytucja odmówiła zastosowania tego wyroku, mimo że jego skutki nie zostały zawieszone, co stanowi bezprawne zawieszenie wykonania wyroku Sądu.


title: Sprawa T-580/19: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2019 r. – Borborudi/Rada

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/40

      Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2019 r. – Borborudi/Rada
      (Sprawa T-580/19)
      (2019/C 357/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sayed Shamsuddin Borborudi (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat L. Vidal)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Radę w dniu 27 maja 2019 r. na mocy rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/855 o utrzymaniu nazwiska skarżącego w załączniku IX do rozporządzenia (UE) nr 267/2012;

                  —

                  nakazanie Radzie wykreślenia nazwiska skarżącego z załącznika IX do rozporządzenia (UE) nr 267/2012;

                  —

                  obciążenie Rady całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący nieprzestrzegania przez Radę wymagań dowodowych w zakresie nakładania sankcji na osoby i podmioty w odniesieniu do umieszczenia oraz utrzymania nazwiska skarżącego w wykazach dotyczących sankcji nałożonych przez Unię, jako że zakwestionowane środki nie opierają się na żadnej uzasadnionej podstawie.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący popełnienia przez Radę błędu co do okoliczności faktycznych, jako że S. Borborudi nie pracuje już dla Irańskiej Organizacji Energii Atomowej („IOEA”), IOEA nie jest już podmiotem objętym sankcjami ONZ, a plan AMAD został wstrzymany w 2003 r.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Radę prawa, jako że nie zrelatywizowała ona ilościowego lub jakościowego znaczenia wsparcia udzielanego przez S. Borborudiego irańskiemu programowi jądrowemu.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez Radę obowiązku wykazania zasadności przyjętego przez nią wobec skarżącego środka ograniczającego, jako że nie przedstawiła ona okoliczności, które dowodziłyby podstawy objęcia skarżącego sankcjami.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez Radę obowiązku przedstawienia dokumentów wspierających uzasadnienie pomimo zwrócenia się przez skarżącego o te dokumenty.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez Radę zasady proporcjonalności, będącej jedną z ogólnych zasad, które Unia Europejska jest obowiązana przestrzegać.


title: Sprawa T-720/18: Postanowienie Sądu z dnia 23 lipca 2019 r. – AMVAC Netherlands/EFSA

text:
               21.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/44

      Postanowienie Sądu z dnia 23 lipca 2019 r. – AMVAC Netherlands/EFSA
      (Sprawa T-720/18) (1)

      (2019/C 357/53)
      Język postępowania: angielski
      Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 65 z 18.2.2019.


title: Sprawa T-59/19: Postanowienie Sądu z dnia 11 września 2019 r. – Makhlouf/Rada (Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii – Zamrożenie środków finansowych – Brak właściwości)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/65

      Postanowienie Sądu z dnia 11 września 2019 r. – Makhlouf/Rada
      (Sprawa T-59/19) (1)

      (Skarga o odszkodowanie i zadośćuczynienie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Brak właściwości)
      (2019/C 399/81)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Ehab Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat E. Ruchat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Jaume i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką skarżący miał ponieść w następstwie przyjęcia decyzji Rady (WPZiB) 2018/778 z dnia 28 maja 2018 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2018, L 131, s. 16) i późniejszych aktów wykonawczych do niej, a także w następstwie decyzji Rady (WPZiB) 2019/806 z dnia 17 maja 2019 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2019, L 132, s. 36) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                     Ehab Makhlouf pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa C-274/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeits- und Sozialgericht Wien – Austria) – Minoo Schuch-Ghannadan/Medizinische Universität Wien (Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze godzin – Klauzula 4 – Zasada niedyskryminacji – Mniej korzystne traktowanie pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy w porównaniu z pracownikami zatrudnionymi w pełnym wymiarze czasu pracy w zakresie warunków zatrudnienia – Zakaz – Ustawodawstwo krajowe określające dłuższy maksymalny okres stosunków pracy zawartych na czas określony w wypadku pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy niż w wypadku pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy – Zasada pro rata temporis – Dyrektywa 2006/54/WE – Równość traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie zatrudnienia i pracy – Artykuł 2 ust. 1 lit. b) – Pojęcie „dyskryminacji pośredniej” ze względu na płeć – Artykuł 14 ust. 1 lit. c) – Warunki zatrudnienia i pracy – Artykuł 19 – Ciężar dowodu)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/14

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeits- und Sozialgericht Wien – Austria) – Minoo Schuch-Ghannadan/Medizinische Universität Wien
      (Sprawa C-274/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Porozumienie ramowe dotyczące pracy w niepełnym wymiarze godzin - Klauzula 4 - Zasada niedyskryminacji - Mniej korzystne traktowanie pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy w porównaniu z pracownikami zatrudnionymi w pełnym wymiarze czasu pracy w zakresie warunków zatrudnienia - Zakaz - Ustawodawstwo krajowe określające dłuższy maksymalny okres stosunków pracy zawartych na czas określony w wypadku pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy niż w wypadku pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy - Zasada pro rata temporis - Dyrektywa 2006/54/WE - Równość traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie zatrudnienia i pracy - Artykuł 2 ust. 1 lit. b) - Pojęcie „dyskryminacji pośredniej” ze względu na płeć - Artykuł 14 ust. 1 lit. c) - Warunki zatrudnienia i pracy - Artykuł 19 - Ciężar dowodu)
      (2019/C 413/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Arbeits- und Sozialgericht Wien

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Minoo Schuch-Ghannadan

         Strona pozwana: Medizinische Universität Wien

         Sentencja

                  1)

                  Klauzulę 4 pkt 1 porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin, podpisanego w dniu 6 czerwca 1997 r., które zawarto w załączniku do dyrektywy Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, w którym w odniesieniu do wskazanych w nim pracowników zatrudnionych na czas określony określono dłuższy maksymalny okres stosunków pracy w wypadku pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy niż w wypadku porównywalnych pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, chyba że takie odmienne traktowanie jest uzasadnione obiektywnymi względami i proporcjonalne w stosunku do wspomnianych względów – co powinien ustalić sąd odsyłający. Klauzulę 4 pkt 2 porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin należy interpretować w ten sposób, że wskazana w niej zasada prorata temporis nie ma zastosowania do takiego uregulowania.

                  2)

                  Artykuł 2 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, w którym w odniesieniu do wskazanych w nim pracowników zatrudnionych na czas określony określono dłuższy maksymalny okres stosunków pracy w wypadku pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy niż w wypadku porównywalnych pracowników zatrudnionych w pełnym wymiarze czasu pracy, jeśli ustalono, że uregulowanie to wywiera negatywny wpływ na znacznie wyższy odsetek pracowników płci żeńskiej niż pracowników płci męskiej i jeśli wspomniane uregulowanie nie jest obiektywnie uzasadnione zgodnym z prawem celem lub jeśli środki służące do realizacji tego celu nie są odpowiednie i niezbędne. Artykuł 19 ust. 1 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie wymaga od strony, która uważa się za poszkodowaną taką dyskryminacją, przedstawienia przez nią – w celu wykazania, że prima facie istnieje dyskryminacja – konkretnych statystyk lub okoliczności faktycznych odnoszących się do pracowników, których dotyczy rozpatrywane uregulowanie krajowe, gdy ta strona nie ma dostępu lub ma jedynie utrudniony dostęp do tych statystyk lub informacji dotyczących tych okoliczności.

         (1)  Dz.U. C 285 z 13.8.2018.


title: C-285/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas - Litwa) – postępowanie wszczęte przez Kauno miesto savivaldybė, Kauno miesto savivaldybės administracija (Odesłanie prejudycjalne – Zamówienia publiczne – Dyrektywa 2014/24/UE – Artykuł 12 ust. 1 – Stosowanie w czasie – Swoboda państw członkowskich w zakresie wyboru sposobu świadczenia usług – Granice – Zamówienia publiczne będące przedmiotem zamówienia typu „in-house” – Zamówienie typu in-house – Pokrywanie się zakresów zamówienia publicznego i zamówienia typu in-house)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/15

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas - Litwa) – postępowanie wszczęte przez Kauno miesto savivaldybė, Kauno miesto savivaldybės administracija
      (C-285/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Dyrektywa 2014/24/UE - Artykuł 12 ust. 1 - Stosowanie w czasie - Swoboda państw członkowskich w zakresie wyboru sposobu świadczenia usług - Granice - Zamówienia publiczne będące przedmiotem zamówienia typu „in-house” - Zamówienie typu in-house - Pokrywanie się zakresów zamówienia publicznego i zamówienia typu in-house)
      (2019/C 413/16)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Kauno miesto savivaldybė, Kauno miesto savivaldybės administracija

         Przy udziale: UAB „Irgita”, UAB „Kauno švara”

         Sentencja

                  1)

                  Sytuacja taka jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której instytucja zamawiająca udzieliła zamówienia publicznego osobie prawnej, nad którą sprawuje kontrolę podobną do tej, jaką sprawuje nad własnymi jednostkami, w ramach postępowania wszczętego w czasie, gdy dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi nadal obowiązywała i które doprowadziło do zawarcia umowy po uchyleniu tej dyrektywy, czyli w dniu 18 kwietnia 2016 r., wchodzi w zakres stosowania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18, jeżeli instytucja zamawiająca ostatecznie rozstrzygnęła kwestię, czy była ona zobowiązana do ogłoszenia wcześniej przetargu w celu udzielenia zamówienia publicznego rozpatrywanego w postępowaniu głównym po tej dacie.

                  2)

                  Artykuł 12 ust. 1 dyrektywy 2014/24 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu, na mocy którego państwo członkowskie uzależnia możliwość udzielenia zamówienia typu in-house w szczególności od warunku, że umowy zawierane w ramach udzielania zamówień publicznych nie pozwalają na zapewnienie dobrej jakości, dostępności i ciągłości świadczonych usług, o ile wybór konkretnego sposobu świadczenia usług, dokonany na etapie poprzedzającym udzielenie zamówienia publicznego, jest zgodny z zasadami równego traktowania, niedyskryminacji, wzajemnego uznawania, proporcjonalności i przejrzystości.

                  3)

                  Artykuł 12 ust. 1 dyrektywy 2014/24, w świetle zasady przejrzystości, należy interpretować w ten sposób, że warunki, od których państwa członkowskie uzależniają udzielanie zamówień in-house, powinny zostać ustanowione w oparciu o precyzyjne i jasne przepisy prawa dotyczące zamówień publicznych, które muszą być wystarczająco dostępne i przewidywalne w zakresie ich stosowania, tak aby uniknąć wszelkiego ryzyka arbitralności, czego ustalenie należy w niniejszej sprawie do sądu odsyłającego.

                  4)

                  Udzielenie zamówienia typu in-house, które spełnia warunki określone w art. 12 ust. 1 lit. a)–c) dyrektywy 2014/24, nie jest samo w sobie zgodne z prawem Unii.

         (1)  Dz.U. C 276 z 6.8.2018.


title: Sprawa C-302/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad voor Vreemdelingenbetwistingen – Belgia) – X/Belgische Staat (Odesłanie prejudycjalne – Polityka imigracyjna – Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi – Dyrektywa 2003/109/WE – Warunki uzyskania statusu rezydenta długoterminowego – Artykuł 5 ust. 1 lit. a) – Stałe, regularne i wystarczające środki)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/16

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad voor Vreemdelingenbetwistingen – Belgia) – X/Belgische Staat
      (Sprawa C-302/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka imigracyjna - Status obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi - Dyrektywa 2003/109/WE - Warunki uzyskania statusu rezydenta długoterminowego - Artykuł 5 ust. 1 lit. a) - Stałe, regularne i wystarczające środki)
      (2019/C 413/17)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad voor Vreemdelingenbetwistingen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: X

         Strona pozwana: Belgische Staat

         Sentencja

      Artykuł 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „środków”, o których mowa w tym przepisie, nie odnosi się wyłącznie do „własnych środków” osoby ubiegającej się o uzyskanie statusu rezydenta długoterminowego, ale może też obejmować środki udostępnione jej przez osobę trzecią, pod warunkiem, że w świetle indywidualnej sytuacji danego wnioskodawcy, środki te można uznać za stałe, regularne i wystarczające.

         (1)  Dz.U. C 276 z 6.8.2018.


title: Sprawa C-329/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba izba) z dnia 3 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa - Łotwa) – Valsts ieņēmumu dienests/„Altic” SIA (Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Nabycie środków spożywczych – Odliczenie podatku naliczonego – Odmowa odliczenia – Ewentualnie fikcyjny dostawca – Oszustwo w zakresie VAT – Wymagania dotyczące wiedzy posiadanej przez nabywcę – Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 – Obowiązek śledzenia przemieszczania żywności i identyfikacji dostawcy – Rozporządzenia (WE) nr 852/2004 i (WE) nr 882/2004 – Obowiązki rejestracyjne spoczywające na przedsiębiorstwach sektora spożywczego – Wpływ na prawo do odliczenia podatku VAT)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/16

      Wyrok Trybunału (trzecia izba izba) z dnia 3 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa - Łotwa) – Valsts ieņēmumu dienests/„Altic” SIA
      (Sprawa C-329/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Nabycie środków spożywczych - Odliczenie podatku naliczonego - Odmowa odliczenia - Ewentualnie fikcyjny dostawca - Oszustwo w zakresie VAT - Wymagania dotyczące wiedzy posiadanej przez nabywcę - Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 - Obowiązek śledzenia przemieszczania żywności i identyfikacji dostawcy - Rozporządzenia (WE) nr 852/2004 i (WE) nr 882/2004 - Obowiązki rejestracyjne spoczywające na przedsiębiorstwach sektora spożywczego - Wpływ na prawo do odliczenia podatku VAT)
      (2019/C 413/18)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca kasację: Valsts ieņēmumu dienests

         Strona przeciwna:„Altic” SIA

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 168 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on odmówieniu podatnikowi uczestniczącemu w łańcuchu żywnościowym prawa do odliczenia naliczonego podatku od wartości dodanej (VAT) z tego tylko powodu – przy założeniu, że zostało to należycie udowodnione, a czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego – iż ów podatnik nie przestrzegał ciążących na nim na mocy art. 18 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności obowiązków związanych z identyfikacją jego dostawców w celu umożliwienia śledzenia przemieszczania środków spożywczych. Niewykonanie tych obowiązków może jednak stanowić jeden z elementów, które łącznie w spójny sposób wskazują na to, że podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że uczestniczy w transakcji związanej z oszustwem w zakresie VAT, co podlega ocenie sądu odsyłającego.

                  2)

                  Artykuł 168 lit. a) dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2010/45, należy interpretować w ten sposób, że brak zweryfikowania przez podatnika uczestniczącego w łańcuchu żywnościowym, czy jego dostawcy są zarejestrowani przez właściwe organy zgodnie z art. 6 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych i art. 31 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt nie ma znaczenia dla celów ustalenia tego, czy podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że uczestniczy w transakcji związanej z oszustwem w zakresie VAT.

         (1)  Dz.U. C 276 z 6.8.2018.


title: Sprawa C-378/17: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 października (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht -Niemcy) – Landwirtschaftskammer Niedersachsen/Reinhard Westphal (Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 – Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej – Artykuł 3 ust. 1 – Termin przedawnienia – Rozporządzenia (EWG) nr 3887/92 i (WE) nr 2419/2001 – Zintegrowany system zarządzania niektórymi systemami pomocy i ich kontroli – Zwrot nienależnych kwot – Zastosowanie łagodniejszego przepisu dotyczącego przedawnienia)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/17

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 października (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht -Niemcy) – Landwirtschaftskammer Niedersachsen/Reinhard Westphal
      (Sprawa C-378/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej - Artykuł 3 ust. 1 - Termin przedawnienia - Rozporządzenia (EWG) nr 3887/92 i (WE) nr 2419/2001 - Zintegrowany system zarządzania niektórymi systemami pomocy i ich kontroli - Zwrot nienależnych kwot - Zastosowanie łagodniejszego przepisu dotyczącego przedawnienia)
      (2019/C 413/19)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Landwirtschaftskammer Niedersachsen

         Strona pozwana: Reinhard Westphal

         Sentencja

      Artykuł 49 ust. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 z dnia 11 grudnia 2001 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy ustanowionych rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3508/92, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 118/2004 z dnia 23 stycznia 2004 r., należy interpretować w ten sposób, że początek biegu przedawnienia, który przepis ten przewiduje, jest ustalany zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich i odpowiada w przypadku nieprawidłowości ciągłych lub powtarzających się dacie ustania nieprawidłowości.

         (1)  Dz.U. C 301 z 27.8.2018.


title: Sprawa C-632/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État - Belgia) – Fonds du Logement de la Région de Bruxelles-Capitale SCRL/Institut des Comptes nationaux (ICN) (Odesłanie prejudycjalne – Polityka gospodarcza i pieniężna – Europejski system rachunków narodowych i regionalnych w Unii Europejskiej – Rozporządzenie (UE) nr 549/2013 – Sektor instytucji rządowych i samorządowych – Instytucja finansowa typu captive – Pojęcie – Spółka oferująca gospodarstwom domowym o średnich lub umiarkowanych dochodach kredyty hipoteczne pod kontrolą instytucji rządowych lub samorządowych)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/18

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 3 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État - Belgia) – Fonds du Logement de la Région de Bruxelles-Capitale SCRL/Institut des Comptes nationaux (ICN)
      (Sprawa C-632/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka gospodarcza i pieniężna - Europejski system rachunków narodowych i regionalnych w Unii Europejskiej - Rozporządzenie (UE) nr 549/2013 - Sektor instytucji rządowych i samorządowych - Instytucja finansowa typu captive - Pojęcie - Spółka oferująca gospodarstwom domowym o średnich lub umiarkowanych dochodach kredyty hipoteczne pod kontrolą instytucji rządowych lub samorządowych)
      (2019/C 413/20)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d'État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Fonds du Logement de la Région de Bruxelles-Capitale SCRL

         Strona przeciwna: Institut des Comptes nationaux (ICN)

         Sentencja

                  1)

                  Przepisy załącznika A do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 549/2013 z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie europejskiego systemu rachunków narodowych i regionalnych w Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że w celu ustalenia, czy odrębna jednostka instytucjonalna kontrolowana przez instytucję rządową lub samorządową należy do sektora instytucji rządowych i samorządowych w rozumieniu zmienionego europejskiego systemu rachunków narodowych ustanowionego na mocy tego rozporządzenia, gdy jednostka ta ma cechy charakterystyczne instytucji finansowych typu captive, konieczne jest zbadanie kryterium narażenia tej jednostki na ryzyko gospodarcze w ramach wykonywanej przez nią działalności.

                  2)

                  Jednostkę instytucjonalną, taką jak jednostka będąca przedmiotem postępowania głównego, której stopień niezależności względem instytucji rządowych lub samorządowych jest ograniczony przez prawo krajowe – zgodnie z którym owa jednostka instytucjonalna nie dysponuje pełnią władzy przy zarządzaniu swymi aktywami i pasywami, w zakresie, w jakim owe instytucje rządowe lub samorządowe z jednej strony sprawują kontrolę nad jej aktywami, a z drugiej strony przejmują część ryzyka związanego z jej pasywami – można zaklasyfikować jako „instytucję finansową typu captive” w rozumieniu pkt 2.21–2.23 załącznika A do rozporządzenia nr 549/2013, o ile środki kontroli przewidziane w tym przepisie krajowym mogą być interpretowane przez sąd krajowy w ten sposób, iż skutkują one tym, że dana jednostka instytucjonalna nie może działać niezależnie od tych instytucji rządowych lub samorządowych, ponieważ instytucje te formułują obowiązujące ową jednostkę instytucjonalną warunki działania, przy czym jednostka ta nie ma możliwości dokonania z własnej inicjatywy ich istotnej zmiany.

         (1)  Dz.U. C 4 z 7.1.2019.


title: Opinia 1/19: Wniosek o opinię przedstawiony przez Parlament Europejski w trybie art. 218 ust. 11 TFUE

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/19

      Wniosek o opinię przedstawiony przez Parlament Europejski w trybie art. 218 ust. 11 TFUE
      (Opinia 1/19)
      (2019/C 413/21)
      Język postępowania: wszystkie języki urzędowe

         Strona przedstawiająca wniosek

      Parlament Europejski (przedstawiciele: D. Warin, O. Hrstková Šolcová, A. Neergaard, pełnomocnicy)

         Pytania przedstawione Trybunałowi

                  —

                  Czy art. 82 ust. 2 i art. 84 TFUE stanowią odpowiednią podstawę prawną aktu Rady dotyczącego zawarcia w imieniu Unii konwencji stambulskiej czy raczej akt ten powinien mieć za podstawę art. 78 ust. 2, art. 82 ust. 2 i art. 83 ust. 1 TFUE oraz czy konieczne bądź możliwe jest rozdzielenie decyzji o podpisaniu i decyzji o zawarciu konwencji w konsekwencji tego wyboru podstawy prawnej?

                  —

                  Czy zawarcie przez Unię konwencji stambulskiej na podstawie art. 218 ust. 6 TFUE jest zgodne z traktatami, biorąc pod uwagę brak wspólnego porozumienia ze strony wszystkich państw członkowskich co do ich woli związania się ową konwencją?


title: Trybunał Efta Wyrok Trybunału z dnia 13 listopada 2019 r. w sprawie E-2/19

text:
               6.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 40/33

      TRYBUNAŁ EFTA WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 13 listopada 2019 r.
      w sprawie E-2/19
      D i E

         (Swobodny przepływ osób – Dostosowania sektorowe dotyczące Liechtensteinu – Prawo pobytu – Pochodne prawo pobytu członków rodziny – Dyrektywa 2004/38/WE)

      (2020/C 40/04)
      W sprawie E-2/19, D i E – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości złożony przez Sąd Administracyjny Księstwa Liechtensteinu (Verwaltungsgerichtshof des Fürstentums Liechtenstein) dotyczący wykładni dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, po dostosowaniu do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym – Trybunał w składzie: Páll Hreinsson, prezes (sędzia sprawozdawca) oraz Bernd Hammermann i Ola Mestad (ad hoc), sędziowie, wydał w dniu 13 listopada 2019 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
      Dostosowania sektorowe do załączników V i VIII do Porozumienia EOG, w szczególności pkt III, nie pozbawiają członka rodziny obywatela EOG, który posiada ważny dokument pobytowy i zamieszkuje terytorium Liechtensteinu, prawa do towarzyszenia temu obywatelowi EOG w Liechtensteinie lub dołączenia do niego zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2004/38/WE, nawet jeżeli dokument pobytowy tego obywatela EOG nie został wydany na podstawie mechanizmu przewidzianego w dostosowaniach sektorowych.


title: Sprawa C-167/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – Volkmar Klohn / An Bord Pleanála (Odesłanie prejudycjalne – Środowisko naturalne – Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne – Prawo do wniesienia skargi na decyzję o wydaniu zezwolenia – Wymóg postępowania niedyskryminacyjnego ze względu na koszty – Pojęcie – Stosowanie w czasie – Bezpośrednia skuteczność – Wpływ na krajowe orzeczenie ustalające koszty, które się uprawomocniło)

text:
               17.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 455/11

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – Volkmar Klohn / An Bord Pleanála
      (Sprawa C-167/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne - Prawo do wniesienia skargi na decyzję o wydaniu zezwolenia - Wymóg postępowania niedyskryminacyjnego ze względu na koszty - Pojęcie - Stosowanie w czasie - Bezpośrednia skuteczność - Wpływ na krajowe orzeczenie ustalające koszty, które się uprawomocniło))
      (2018/C 455/17)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Supreme Court

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: Volkmar Klohn

         Druga strona postępowania: An Bord Pleanála

         przy udziale: Sligo County Council, Maloney and Matthews Animal Collections Ltd

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 10a akapit piąty dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r., należy interpretować w ten sposób, że przewidziany w nim wymóg, zgodnie z którym pewne postępowania sądowe w sprawach dotyczących środowiska nie powinny być zbyt drogie, nie ma skutku bezpośredniego. W przypadku niedokonania transpozycji tego artykułu przez państwo członkowskie sądy krajowe tego państwa są jednak zobowiązane, z chwilą upływu terminu przewidzianego na transpozycję rzeczonego artykułu, do dokonywania wykładni prawa krajowego – tak dalece jak jest to możliwe – w taki sposób, aby jednostki nie zostały pozbawione możliwości wszczynania lub kontynuowania postępowań ze skargi do sądu objętej zakresem stosowania tego przepisu ze względu na mogące wynikać z tego faktu obciążenie finansowe.

                  2)

                  Artykuł 10a akapit piąty dyrektywy 85/337, zmienionej dyrektywą 2003/35, należy interpretować w ten sposób, że na sądach państwa członkowskiego spoczywa obowiązek dokonania wykładni zgodnej z prawem Unii, gdy rozstrzygają one o podziale kosztów w postępowaniach sądowych, które toczyły się w chwili upływu terminu transpozycji przewidzianego w rzeczonym art. 10a akapit piąty wymogu, zgodnie z którym pewne postępowania sądowe w sprawach dotyczących środowiska nie powinny być zbyt drogie, bez względu na moment, w którym owe koszty zostały poniesione w toku odnośnego postępowania.

                  3)

                  Artykuł 10a akapit piąty dyrektywy 85/337, zmienionej dyrektywą 2003/35, należy interpretować w ten sposób, że w sporze takim jak spór w postępowaniu głównym na sądzie krajowym orzekającym w przedmiocie kwoty kosztów postępowania spoczywa obowiązek dokonania wykładni zgodnej z prawem Unii w zakresie, w jakim powaga rzeczy osądzonej orzeczenia w sprawie podziału kosztów, które uprawomocniło się, nie stoi temu na przeszkodzie, co powinien sprawdzić sąd odsyłający.

         (1)  Dz.U. C 178 z 6.6.2017.


title: Sprawa C-627/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrative e Fiscal de Coimbra (Portugalia) w dniu 5 października 2018 r. – Nelson Antunes da Cunha, Lda/Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas IP (IFAP)

text:
               17.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 455/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrative e Fiscal de Coimbra (Portugalia) w dniu 5 października 2018 r. – Nelson Antunes da Cunha, Lda/Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas IP (IFAP)
      (Sprawa C-627/18)
      (2018/C 455/33)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Administrative e Fiscal de Coimbra

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca sprzeciw: Nelson Antunes da Cunha, Lda

         Strona wnosząca o przeprowadzenie egzekucji: Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas IP (IFAP)

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy przewidziany w art. 17 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (1) z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej termin przedawnienia mający zastosowanie do wykonania uprawnień do odzyskania pomocy obowiązuje wyłącznie w stosunkach pomiędzy Unią Europejską i państwem członkowskim będącym adresatem decyzji o odzyskaniu pomocy, czy też powinien on mieć zastosowanie także do stosunków między tym państwem a wnoszącą sprzeciw stroną będącą beneficjentem pomocy uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem?

                  2.

                  Jeśli okaże się, że termin ten ma zastosowanie także do stosunków między państwem członkowskim będącym adresatem decyzji o odzyskaniu pomocy a beneficjentem pomocy uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem, czy należy uznać, że termin ten ma zastosowanie wyłącznie na etapie postępowania prowadzącego do wydania decyzji w przedmiocie odzyskania pomocy, czy ma on też zastosowanie na etapie jej wykonywania?

                  3.

                  Jeśli okaże się, że termin ten ma zastosowanie do stosunków między państwem członkowskim będącym adresatem decyzji o odzyskaniu pomocy a beneficjentem pomocy uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem, czy należy rozumieć, że bieg tego terminu ulega przerwaniu przez każdą dokonaną przez Komisję lub dane państwo członkowskie czynność odnoszącą się do przyznanej bezprawnie pomocy również wówczas, gdy nie zostały one podane do wiadomości beneficjenta pomocy podlegającej odzyskaniu?

                  4.

                  Czy sprzeczne z art. 16 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r., a także a zasadami unijnego prawa – a w szczególności zasadą skuteczności i zasady niezgodności pomocy państwa ze wspólnym rynkiem – jest stosowanie w przypadku odsetek naliczanych od podlegającej odzyskaniu pomocy terminu przedawnienia krótszego niż ten przewidziany w art. 17 tego rozporządzenia, tak jak zostało to ustanowione w art. 310 ust. 1 lit. d) [portugalskiego] kodeksu cywilnego?

         (1)  Dz.U. 2015, L 248, s. 9.


title: Sprawa C-629/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski syd (Bułgaria) w dniu 8 października 2018 r. – EN, FM, GL / Ryanair Designated Activity Company

text:
               17.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 455/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski syd (Bułgaria) w dniu 8 października 2018 r. – EN, FM, GL / Ryanair Designated Activity Company
      (Sprawa C-629/18)
      (2018/C 455/34)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Sofijski gradski syd

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: EN, FM, GL

         Strona pozwana: Ryanair Designated Activity Company

         Pytania prejudycjalne

      Czy w umowie zawartej przed powstaniem sporu dopuszczalne jest ustanowienie, w trybie art. 25 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 (1) z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, wybranej jurysdykcji dla celów rozpatrzenia powództw wniesionych na podstawie rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91[?]

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, Dz.U. 2012, L 351, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2004, L 46, s. 1.


title: Sprawa C-207/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria di primo grado di Bolzano – Włochy) – Rotho Blaas Srl / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli [Odesłanie prejudycjalne – Wspólna polityka handlowa – Ostateczne cło antydumpingowe na niektóre produkty pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej – Cło antydumpingowe, którego niezgodność z układem ogólnym w sprawie taryf celnych i handlu została stwierdzona przez organ ds. rozstrzygania sporów Światowej Organizacji Handlu (WTO)]

text:
               17.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 455/12

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria di primo grado di Bolzano – Włochy) – Rotho Blaas Srl / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli
      (Sprawa C-207/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka handlowa - Ostateczne cło antydumpingowe na niektóre produkty pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej - Cło antydumpingowe, którego niezgodność z układem ogólnym w sprawie taryf celnych i handlu została stwierdzona przez organ ds. rozstrzygania sporów Światowej Organizacji Handlu (WTO)])
      (2018/C 455/18)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Commissione tributaria di primo grado di Bolzano

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Rotho Blaas Srl

         Druga strona postępowania: Agenzia delle Dogane e dei Monopoli

         Sentencja

      Ocena pytania pierwszego nie ujawniła żadnego elementu, który mógłby wpłynąć na ważność rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012 z dnia 4 października 2012 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 91/2009 lub rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/519 z dnia 26 marca 2015 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, w następstwie przeglądu wygaśnięcia przeprowadzonego na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009.

         (1)  Dz.U. C 277 z 21.8.2017.


title: Sprawa C-249/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – Ryanair Ltd / The Revenue Commissioners [Odesłanie prejudycjalne – Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) – Pojęcie „podatnika” – Spółka holdingowa – Odliczenie podatku naliczonego – Wydatki związane ze świadczeniem usług doradczych, poniesione w związku z nabyciem akcji innej spółki – Zamiar świadczenia usług w zakresie zarządzania przez spółkę będącą nabywcą na rzecz przejmowanej spółki – Brak świadczenia takich usług – Prawo do odliczenia VAT obciążającego poniesione świadczenia]

text:
               17.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 455/13

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court – Irlandia) – Ryanair Ltd / The Revenue Commissioners
      (Sprawa C-249/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Pojęcie „podatnika” - Spółka holdingowa - Odliczenie podatku naliczonego - Wydatki związane ze świadczeniem usług doradczych, poniesione w związku z nabyciem akcji innej spółki - Zamiar świadczenia usług w zakresie zarządzania przez spółkę będącą nabywcą na rzecz przejmowanej spółki - Brak świadczenia takich usług - Prawo do odliczenia VAT obciążającego poniesione świadczenia])
      (2018/C 455/19)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Supreme Court

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ryanair Ltd

         Strona pozwana: The Revenue Commissioners

         Sentencja

      Artykuły 4 i 17 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że przyznają one spółce, takiej jak spółka w postępowaniu głównym, która ma zamiar nabyć wszystkie akcje innej spółki w celu prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu na rzecz tej innej spółki usług w zakresie zarządzania opodatkowanych podatkiem od wartości dodanej (VAT), prawo do pełnego odliczenia VAT naliczonego w związku z wydatkami dotyczącymi usług doradczych, poniesionymi w ramach formalnej oferty nabycia, mimo iż okazało się, że ta działalność gospodarcza nie została zrealizowana, pod warunkiem że wyłączną przyczyną poniesienia tych wydatków jest planowana działalność gospodarcza.

         (1)  Dz.U. C 221 z 10.7.2017.


title: Sprawa C-393/18 PPU: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice, Family Division (England and Wales) – Zjednoczone Królestwo) – UD / XB (Odesłanie prejudycjalne – Pilny tryb prejudycjalny – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 – Artykuł 8 ust. 1 – Jurysdykcja w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej – Pojęcie „miejsca zwykłego pobytu dziecka” – Wymóg fizycznej obecności – Zatrzymanie matki i dziecka w państwie trzecim wbrew woli matki – Naruszenie praw podstawowych matki i dziecka)

text:
               17.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 455/18

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice, Family Division (England and Wales) – Zjednoczone Królestwo) – UD / XB
      (Sprawa C-393/18 PPU) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Artykuł 8 ust. 1 - Jurysdykcja w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej - Pojęcie „miejsca zwykłego pobytu dziecka” - Wymóg fizycznej obecności - Zatrzymanie matki i dziecka w państwie trzecim wbrew woli matki - Naruszenie praw podstawowych matki i dziecka))
      (2018/C 455/26)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court of Justice, Family Division (England and Wales)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UD

         Strona pozwana: XB

         Sentencja

      Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 należy interpretować w ten sposób, że dziecko musi być fizycznie obecne w państwie członkowskim, aby można było przyjąć, że posiada miejsce zwykłego pobytu w tym państwie członkowskim w rozumieniu tego przepisu. Okoliczności takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, o ile zostaną udowodnione, a mianowicie, że po pierwsze, ojciec stosował przymus wobec matki, w rezultacie czego matka urodziła dziecko w państwie trzecim i zamieszkuje tam z dzieckiem od jego narodzin i po drugie, że zostały naruszone prawa podstawowe przynależne matce lub dziecku, nie mają w tym względzie znaczenia.

         (1)  Dz.U. C 276 z 6.8.2018.


title: Sprawa C-301/17: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 października 2018 r. – Komisja Europejska / Rumunia Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Akt o przystąpieniu z 2005 r. – Obowiązki państw przystępujących – Środowisko – Dyrektywa 1999/31/WE – Artykuł 14 lit. b) – Składowanie odpadów – Zamknięcie składowisk odpadów, na których prowadzenie nie udzielono zezwolenia – Procedura zamknięcia i poeksploatacyjnego nadzoru nad składowiskiem odpadów

text:
               17.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 455/13

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 października 2018 r. – Komisja Europejska / Rumunia
      (Sprawa C-301/17) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Akt o przystąpieniu z 2005 r. - Obowiązki państw przystępujących - Środowisko - Dyrektywa 1999/31/WE - Artykuł 14 lit. b) - Składowanie odpadów - Zamknięcie składowisk odpadów, na których prowadzenie nie udzielono zezwolenia - Procedura zamknięcia i poeksploatacyjnego nadzoru nad składowiskiem odpadów)
      (2018/C 455/20)
      Język postępowania: rumuński

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Nicolae i E. Sanfrutos Cano, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rumunia (przedstawiciele: R.H. Radu, E. Gane, L. Liţu, O.C. Ichim i M. Chicu, następnie C.R. Canţăr, E. Gane, L. Liţu, O.C. Ichim i M. Chicu)

         Sentencja

                  1)

                  Nie dostosowując się, w odniesieniu do 68 składowisk odpadów, do obowiązku podjęcia wszelkich niezbędnych środków mających na celu, zgodnie z art. 7 lit. g) i art. 13 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów, zamknięcie jak najszybciej składowisk, które nie uzyskały, zgodnie z art. 8 tej dyrektywy, zezwolenia na kontynuację działania, Rumunia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 14 lit. b) w związku z art. 13 dyrektywy 1999/31.

                  2)

                  Rumunia zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 239 z 24.7.2017.