title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 maja 2005 r. w sprawie C-347/03 Regione autonoma Friuli-Venezia Giulia i Agenzia regionale per lo sviluppo rurale (ERSA) przeciwko Ministero delle Politiche Agricole e Forestali (wniosek Tribunale amministrativo regionale del Lazio o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Stosunki zewnętrzne — Umowa WE-Węgry w sprawie wzajemnej ochrony i kontroli nazw wina — Ochrona we Wspólnocie nazwy pewnych win pochodzących z Węgier — Oznaczenie geograficzne „Tokaj” — Wymiana listów — Możliwość używania wyrażenia „Tocai” w nazwie „Tocai friulano” lub „Tocai italico” celem opisu i prezentacji pewnych win włoskich, w szczególności win gatunkowych produkowanych w określonym regionie („por”), przez okres przejściowy upływający dnia 31 marca 2007 r. — Wyłączenie tej możliwości po upływie okresu przejściowego — Ważność — Podstawa prawna — Artykuł 133 WE — Zasady międzynarodowego prawa traktatów — Artykuły 22-24 porozumienia TRIPS — Ochrona praw podstawowych — Prawo własności)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/9

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 12 maja 2005 r.
   w sprawie C-347/03 Regione autonoma Friuli-Venezia Giulia i Agenzia regionale per lo sviluppo rurale (ERSA) przeciwko Ministero delle Politiche Agricole e Forestali (1) (wniosek Tribunale amministrativo regionale del Lazio o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Stosunki zewnętrzne - Umowa WE-Węgry w sprawie wzajemnej ochrony i kontroli nazw wina - Ochrona we Wspólnocie nazwy pewnych win pochodzących z Węgier - Oznaczenie geograficzne „Tokaj” - Wymiana listów - Możliwość używania wyrażenia „Tocai” w nazwie „Tocai friulano” lub „Tocai italico” celem opisu i prezentacji pewnych win włoskich, w szczególności win gatunkowych produkowanych w określonym regionie („por”), przez okres przejściowy upływający dnia 31 marca 2007 r. - Wyłączenie tej możliwości po upływie okresu przejściowego - Ważność - Podstawa prawna - Artykuł 133 WE - Zasady międzynarodowego prawa traktatów - Artykuły 22-24 porozumienia TRIPS - Ochrona praw podstawowych - Prawo własności)
   (2005/C 182/17)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-347/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Tribunale amministrativo regionale del Lazio (Włochy) postanowieniem z dnia 9 czerwca 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 7 sierpnia 2003 r., w postępowaniu Regione autonoma Friuli-Venezia Giulia i Agenzia regionale per lo sviluppo rurale (ERSA) przeciwko Ministero delle Politiche Agricole e Forestali — Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby (sprawozdawca), R. Silva de Lapuerta, R. Schintgen, G. Arestis i J. Klučka, sędziowie; rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 12 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Układ Europejski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z jednej strony a Republiką Węgier z drugiej strony nie stanowi podstawy prawnej decyzji Rady 93/724/WE z dnia 23 listopada 1993 r. w sprawie przyjęcia przez Wspólnotę Europejską Umowy zawartej między Wspólnotą Europejską a Republiką Węgier w sprawie wzajemnej ochrony i kontroli nazw wina.

               2.

               Art. 133 WE powołany w preambule decyzji 93/724 stanowi stosowną podstawę prawną dla zawarcia przez samą Wspólnotę Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Węgier w sprawie wzajemnej ochrony i kontroli nazw wina.

               3.

               Zakaz używania we Włoszech oznaczenia „Tocai” po dniu 31 marca 2007 r., który wynika z wymiany listów dotyczącej art. 4 Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Węgier w sprawie wzajemnej ochrony i kontroli nazw wina nie jest sprzeczny z uregulowaniem homonimiczności oznaczeń zawartym w art. 4 ust. 5 tej umowy.

               4.

               Wspólna deklaracja dotycząca art. 4 ust. 5 Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Węgier w sprawie wzajemnej ochrony i kontroli nazw wina, w zakresie, w jakim wskazuje w pierwszym akapicie, że odnośnie art. 4 ust. 5 lit. a tej umowy Umawiające się Strony stwierdzają, iż w czasie trwania negocjacji nie był znany żaden przypadek identyczności nazw win europejskich i węgierskich, nie stanowi oczywiście błędnego przedstawienia okoliczności faktycznych.

               5.

               Artykuły 22-24 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej stanowiącego załącznik 1 C do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu, zawarte w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. należy interpretować w ten sposób, że w przypadku jak ten w sporze głównym, gdy oznaczenie geograficzne państwa trzeciego i oznaczenie zawierające nazwę odmiany winorośli używaną dla oznaczenia i prezentacji określonych wyprodukowanych z niej win wspólnotowych są homonimiczne, nie zawierają one wymogu umożliwienia dalszego używania tego oznaczenia, również wtedy, gdy w przeszłości było używane przez odnośnych producentów w dobrej wierze lub przez co najmniej 10 lat poprzedzających datę 15 kwietnia 1994 r. i kraj, region lub miejsce na tym terytorium będące miejscem pochodzenia wina są określone w sposób na tyle jednoznaczny, że konsument nie może zostać wprowadzony w błąd.

               6.

               Prawo własności nie stoi na przeszkodzie zakazowi dalszego używania przez odnośnych producentów z regionu autonomicznego Frioul-Wenecja Julijska słowa „Tocai” w określeniu „Tocai friulano” lub „Tocai italico” dla oznaczenia i prezentacji określonych włoskich win gatunkowych por po upływie okresu przejściowego upływającego w dniu 31 marca 2007 r., który wynika z dołączonej do Umowy między Wspólnotą Europejską a Republiką Węgier w sprawie wzajemnej ochrony i kontroli nazw wina, ale nie inkorporowanej do niej, wymiany listów w sprawie art. 4 tej umowy.

      (1)  Dz.U. C 264 z 1.11.2003.


               29.5.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/8

         Skarga wniesiona dnia 9 kwietnia 2004 r. przez Lapin liitto (Radę Regionalną Laponii) oraz gminy Enontekiö, Inari, Utsjoki i Unto Autto, hodowcę reniferów przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-141/04)
   (2004/C 146/11)
   język postępowania: fiński
   Dnia 9 kwietnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Europejskiej przez Lapin liitto oraz gminy Enontekiö, Inari, Utsjoki i Unto Autto, hodowcę reniferów, reprezentowanych przez Kari Marttinen i profesora Pertti Eilavaara'ę.
   Skarżący wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               unieważnienie i usunięcie z decyzji Komisji informacji na temat regionów Finlandii, ze uwagi na fakt, iż są one bezprawne ze względu na sposób, w jaki zostały w niej przedstawione.

               —

               usunięcie w szczególności strefy chronionej parku narodowego Pallas-Ounastunturi (F11300101), gdyż objęcie jej wykazem jest niezgodne z prawem i narusza prawa skarżącego Unto Autto, hodowcy reniferów.

               —

               zwrot kosztów postępowania w całości, łącznie z odsetkami, naliczanymi od dnia ogłoszenia wyroku.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Decyzja Komisji 2004/69/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. przyjmująca, na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG, wykaz terenów w alpejskim regionie biogeograficznym mających znaczenie dla Wspólnoty, oparta jest na podstawach niezgodnych z prawem z następujących powodów:

               —

               Komisja przekroczyła swe kompetencje przyjmując wykaz terenów przedstawiony przez Republikę Finlandii.

               —

               Komisja nie dokonała kontroli legalności decyzji Republiki Finlandii w sposób zgodny z Traktatem Rzymskim lub wymogami dyrektywy dotyczącej środowiska naturalnego. W związku z powyższym, wykonane przez nią prace przygotowawcze zostały wykonane zgodnie z procedurą sprzeczną z załącznikiem nr III do dyrektywy dotyczącej środowiska naturalnego.

               —

               Republika Finlandii przygotowała swoją decyzję w sprawie terenów w sposób sprzeczny z prawem wspólnotowym, ze względu na niezastosowanie dyrektywy dotyczącej środowiska naturalnego w sposób zgodny z załącznikiem nr III, który to obowiązek usankcjonowany został przez szereg orzeczeń Trybunału Sprawiedliwości.

               —

               W sprawie utworzenia alpejskich regionów biogeograficznych nie skonsultowano się ze skarżącymi, a dalszej części postępowania przygotowawczego w Finlandii nie oparto na procedurze przewidzianej w dyrektywie dotyczącej środowiska naturalnego.

               —

               Unto Autto podnosi w szczególności, iż Decyzja Komisji 2004/69/WE z dnia 22 grudnia 2003 r. przyjmująca, na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG, wykaz terenów w alpejskim regionie biogeograficznym mających znaczenie dla Wspólnoty nie zapewnia ochrony jego praw podstawowych, ponieważ wywołuje ona skutki prawne, przy równoczesnym braku ochrony jego praw podstawowych. Pod pojęciem praw podstawowych mieszczą się przyznane w Konstytucji Republiki Finlandii prawa ochrony własności, swobodnego wykonywania działalności zawodowej, jak również prawa związane z ochroną kultury. Decyzja Komisji narusza również prawa podstawowe usankcjonowane i stosowane w ramach ugruntowanej praktyki działań Unii Europejskiej.


title: Sprawa C-580/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 18 listopada 2013 r. — Coty Germany GmbH przeciwko Stadtsparkasse Magdeburg

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 18 listopada 2013 r. — Coty Germany GmbH przeciwko Stadtsparkasse Magdeburg
   (Sprawa C-580/13)
   2014/C 31/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Coty Germany GmbH

      Strona pozwana: Stadtsparkasse Magdeburg

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 8 ust. 3 lit. e) dyrektywy 2004/48/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi krajowemu, który w przypadku, takim jak postępowaniu głównym, zezwala instytucji bankowej na odmowę przedstawienia informacji stosownie do art. 8 ust. 1 lit. c) dotyczącej nazwiska i adresu posiadacza rachunku z powołaniem się na tajemnicę bankową?

      (1)  Dyrektywa 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej, Dz.U. L 157, s. 45.


title: Sprawa C-387/06: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Sektor telekomunikacyjny — Artykuł 8 ust. 1, 2 lit b) i 3 lit. c) dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej) — Artykuł 8 ust. 1 i 4 dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywy o dostępie) — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Sieci telefonii stacjonarnej i ruchomej — Zakończenia połączeń — Połączenia przychodzące — Ograniczenie kompetencji krajowego organu regulacyjnego telekomunikacji)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/10

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-387/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Sektor telekomunikacyjny - Artykuł 8 ust. 1, 2 lit b) i 3 lit. c) dyrektywy 2002/21/WE (dyrektywy ramowej) - Artykuł 8 ust. 1 i 4 dyrektywy 2002/19/WE (dyrektywy o dostępie) - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Sieci telefonii stacjonarnej i ruchomej - Zakończenia połączeń - Połączenia przychodzące - Ograniczenie kompetencji krajowego organu regulacyjnego telekomunikacji)
   (2008/C 64/14)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Huttunen i M. Shotter, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Finladii (przedstawiciel: A. Guimaraes-Purokoski, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niewykonanie zobowiązań ciążących na nim na mocy art. 8 ust. 1, 2 lit. b) i 3 lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/21/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (Dz.U. L 108, str. 33) oraz na mocy art. 8 ust. 1 i 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2002/19/WE sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie) (Dz.U. L 108, str. 7)
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich i Republika Finlandii ponoszą swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.


title: Sprawa C-97/08 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 września 2009 r. — Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Nederland BV, Akzo Nobel Chemicals International BV, Akzo Nobel Chemicals BV, Akzo Nobel Functional Chemicals BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Artykuł 81 ust. 1 WE — Artykuł 53 ust. 1 porozumienia EOG — Artykuł 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 — Grupa przedsiębiorstw — Przypisanie naruszeń — Odpowiedzialność spółki dominującej za naruszenie zasad konkurencji popełnione przez jej spółki zależne — Wywieranie decydującego wpływu przez spółkę dominującą — Wzruszalne domniemanie w przypadku posiadania 100 % kapitału)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/17

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 września 2009 r. — Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Nederland BV, Akzo Nobel Chemicals International BV, Akzo Nobel Chemicals BV, Akzo Nobel Functional Chemicals BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-97/08 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Artykuł 81 ust. 1 WE - Artykuł 53 ust. 1 porozumienia EOG - Artykuł 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Grupa przedsiębiorstw - Przypisanie naruszeń - Odpowiedzialność spółki dominującej za naruszenie zasad konkurencji popełnione przez jej spółki zależne - Wywieranie decydującego wpływu przez spółkę dominującą - Wzruszalne domniemanie w przypadku posiadania 100 % kapitału)
   2009/C 267/28
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Nederland BV, Akzo Nobel Chemicals International BV, Akzo Nobel Chemicals BV, Akzo Nobel Functional Chemicals BV (przedstawiciele: C. Swaak, M. van der Woude i M. Mollica, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: X. Lewis i F. Castillo de la Torre, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 12 grudnia 2007 r. w sprawie T-112/05 Akzo Novel NV i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich oddalającego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2005/566/WE z dnia 9 grudnia 2004 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa C.37.533 — Chlorek choliny) (Dz.U. 2005, L 190, s. 22), dotyczącej porozumień i uzgodnionych praktyk w zakresie ustalania cen, podziału rynków i uzgodnionych działań przeciwko konkurentom na europejskim rynku chlorku choliny — Pojęcie „przedsiębiorstwa” w rozumieniu art. 81 WE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Nederland BV, Akzo Nobel Chemicals International BV, Akzo Nobel Chemicals BV i Akzo Nobel Functional Chemicals BV zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 128 z 24.05.2008


title: Sprawa C-271/09: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/8

         Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska
   (Sprawa C-271/09)
   2009/C 233/12
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: E. Montaguti i K. Hermann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania

               —

               o stwierdzenie, że poprzez utrzymywanie w mocy artykułòw 143, 136 ust.3 i 136a ust.2 ustawy o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych z dnia 28 sierpnia 1997r., ktòre ograniczają inwestycje zagraniczne polskich otwartych funduszy emerytalnych, Rzeczpospolita Polska uchybiła jej zobowiązaniom wynikającym z art. 56 Traktatu WE;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem Komisji artykuł 143 ustawy organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych z dnia 28 sierpnia 1997 r. (dalej: „offe”) ogranicza wartość lokat dokonywanych poza granicami RP (dalej: lokat zagranicznych) jakie OFE (otwarte fundusze emerytalne) mogą dokonać na mocy ustępu 2 tego przepisu, jedynie do 5 % wartości aktywów OFE. Ponadto, katalog rodzajów inwestycji zagranicznych ustanowiony w art. 143 ust.1 ustawy „offe” nie zawiera szeregu kategorii lokat, jakie przewidziane są dla inwestycji OFE na terenie Rzeczpospolitej Polskiej.
   Zgodnie z art. 136 ust.3 ustawy „offe” wartość lokat w tytułach uczestnictwa emitowanych przez instytucje wspólnego inwestowania mające siedzibę za granicą i o których mowa w art. 143 ust.1 tejże ustawy nie jest brana pod uwagę przy ustalaniu aktywów netto OFE. Natomiast na podstawie wartości aktywów netto OFE obliczana jest wysokość opłaty za zarządzanie OFE. Tym samym, według strony skarżącej, przepis ten stanowi ograniczenie przepływu kapitału w myśl art. 56 WE, gdyż zniechęca on OFE do inwestowania aktywów w zagraniczne fundusze inwestycyjne.
   Art. 136a ust.2 ustawy „offe” stanowi, że koszty transakcji związane z zagranicznymi instytucjami rozliczeniowymi mogą być pokrywane z aktywów OFE tylko do wysokości nieprzekraczjącej odpowiednich kosztów krajowych instytucji rozliczeniowych. Przepis ten może zniechęcić, zdaniem skarżącej, OFE do dokonywania inwestycji zagranicą, ponieważ nie można będzie pokryć kosztów transakcji z aktywów OFE w pełnej ich wysokości jak to jest w przypadku inwestycji krajowych.
   W opinii Komisji art. 56 WE znajduje zastosowanie do działalności lokacyjnej OFE, która jest częścią polskiego systemu emerytalnego opartego na kapitalizacji składek członków OFE. Przedmiotowe ograniczenia przepływu kapitału nie mogą być uzasadnione względami nadzoru ostrożnościowego na podstawie art. 58 WE ani nadrzędnymi względami interesu publicznego. Ograniczenia ilościowe i rodzajowe nie są bowiem właściwymi środkami mogącymi skutecznie zapewnić stabilność finansową zgromadzonych przez OFE składek członków OFE. W każdym bądź razie wszystkie sporne środki są nieproporcjonalne.


title: Sprawa T-669/16 P: Postanowienie Sądu z dnia 3 lipca 2017 r. – De Nicola/EBI (Odwołanie — Personel EBI — Ubezpieczenie zdrowotne — Odmowa zwrotu kosztów leczenia — Terapia laserowa — Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie i zadośćuczynienie)

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/50

         Postanowienie Sądu z dnia 3 lipca 2017 r. – De Nicola/EBI
   (Sprawa T-669/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Personel EBI - Ubezpieczenie zdrowotne - Odmowa zwrotu kosztów leczenia - Terapia laserowa - Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie i zadośćuczynienie))
   (2017/C 283/78)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat G. Ferabecoli)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) (przedstawiciele: T. Gilliams i G. Faedo, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. DaI Ferro)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 21 lipca 2016 r., De Nicola/EBI (F-82/15, EU:F:2016:166) zmierzające do częściowego uchylenia tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Carlo De Nicola pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 410 z 7.11.2016.


title: Sprawa F-71/09: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2009 r. — Caminiti przeciwko Komisji

text:
               10.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/17

         Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2009 r. — Caminiti przeciwko Komisji
   (Sprawa F-71/09)
   2009/C 244/29
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Paolo Caminiti (Tubize, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji strony pozwanej o zaszeregowaniu skarżącego do kategorii służbowej AST9, stopień 4, z którą wiąże się mnożnik 1 i co za tym idzie przywrócenie skarżącego do kategorii służbowej AST9, stopień 2 wraz z utrzymaniem w mocy mnożnika 1,071151.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o zaszeregowaniu skarżącego do kategorii służbowej AST9, stopień 4, z którą wiąże się mnożnik 1, zawartej w informacji o wynagrodzeniu skarżącego za marzec 2009 r.,

               —

               w konsekwencji, przywrócenie skarżącego do kategorii służbowej AST9, stopień 2 z utrzymaniem w mocy mnożnika 1,071151 ze skutkiem od dnia 1 marca 2009 r.,

               —

               dokonanie całkowitego odtworzenia kariery skarżącego ze skutkiem wstecznym od dnia 1 marca 2009 r. do dnia dokonania modyfikacji jego zaszeregowania do kategorii i stopnia we wskazany sposób (włącznie z ustaleniem jego doświadczenia zawodowego w tak zmodyfikowanym zaszeregowaniu i określeniem jego praw do przejścia do następnego stopnia a także praw emerytalnych) wraz z odsetkami za zwłokę ustalonymi w oparciu o podwyższone o 2 punkty stawki określone przez Europejski Bank Centralny dla podstawowych operacji refinansowania, stosujące się w okresie mającym znaczenie dla sprawy, w odniesieniu do całości kwot odpowiadających różnicy w wynagrodzeniu związanym z zaszeregowaniem w decyzji dokonującej zaszeregowania i zaszeregowaniem, do którego miałby prawo za okres biegnący do chwili wydania decyzji dokonującej jego prawidłowego zaszeregowania. Ewentualnie, przyznanie skarżącemu punktów awansu odpowiadających przekształceniu mnożnika w czynnik związany z czasem,

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa T-112/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 grudnia 2007 r. — Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki w sektorze witamin — Chlorek cholinowy (witamina B 4) — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym — Przypisanie naruszenia)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/41

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 grudnia 2007 r. — Akzo Nobel i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-112/05) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki w sektorze witamin - Chlorek cholinowy (witamina B 4) - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym - Przypisanie naruszenia)
   (2008/C 22/76)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Akzo Nobel NV (Arnhem,Niderlandy), Akzo Nobel Nederland BV (Arnhem), Akzo Nobel Chemicals International BV (Amersfoort, Niderlandy), Akzo Nobel Chemicals BV (Amersfoort), Akzo Nobel Functional Chemicals BV (Amersfoort) (przedstawiciele: początkowo C. Swaak oraz J. de Gou, a następnie adwokaci C. Swaak, M. van der Woude oraz M. Mollica)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Whelan i F. Amato, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2005/566/WE z dnia 9 grudnia 2004 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 WE oraz art. 53 Porozumienia o EOG (Sprawa COMP/E-2/37.533 — Chlorek cholinowy) (streszczenie decyzji w Dz.U. 2005, L 190, str. 22)
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Nederland BV, Akzo Nobel Chemicals International BV, Akzo Nobel Chemicals BV i Akzo Nobel Functional Chemicals BV zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 143 z 11.6.2005.


title: Sprawa T-61/10: Postanowienie Sądu z dnia 17 listopada 2010 r. — Victoria Sánchez przeciwko Parlamentowi i Komisji (Skarga na bezczynność — Niepodjęcie środków — Wniosek o wydanie nakazu — Wniosek o zastosowanie środków ochronnych — Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna i częściowo oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/25

         Postanowienie Sądu z dnia 17 listopada 2010 r. — Victoria Sánchez przeciwko Parlamentowi i Komisji
   (Sprawa T-61/10) (1)

   (Skarga na bezczynność - Niepodjęcie środków - Wniosek o wydanie nakazu - Wniosek o zastosowanie środków ochronnych - Skarga częściowo oczywiście niedopuszczalna i częściowo oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)
   2011/C 13/50
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Fernando Marcelino Victoria Sánchez (Sewilla, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo N. Domínguez Varela, następnie P. Suarez Plácido, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Lorenz, N. Görlitz i P. López-Carceller, pełnomocnicy) i Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Lozano Palacios i I. Martínez del Peral, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na bezczynność zmierzająca do stwierdzenia, że Parlament Europejski i Komisja bezprawnie zaniechały udzielenia odpowiedzi na pismo skarżącej z dnia 6 października 2009 r., wniosek o wydanie nakazu i wniosek o zastosowanie środków ochronnych.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Fernando Marcelino Victoria Sánchez pokrywa koszty postępowania.

               3)

               Umarza się postępowanie w sprawie wniosku Ignacia Ruipéreza Aguirrego i stowarzyszenia ATC Petition o przystąpienie do sprawy w charakterze interwenientów.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010, str. 58.


title: Sprawa T-642/13: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2013 r. — Wolverine International przeciwko OHIM — BH Stores (cushe)

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/20

         Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2013 r. — Wolverine International przeciwko OHIM — BH Stores (cushe)
   (Sprawa T-642/13)
   2014/C 85/34
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wolverine International, LP (Wielki Kajman, Kajmany) (przedstawiciele: adwokaci M. Plesser i R. Heine)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: BH Stores BV (Curaçao, Antyle Niderlandzkie)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 września 2013 r. w sprawie R 1269/2012-4;

               —

               oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „cushe” dla towarów z klasy 25 — Międzynarodowa rejestracja nr 859 087 wskazująca Unię Europejską

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca.

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: BH Stores BV.

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd zgodnie z art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i unieważnienie spornej międzynarodowej rejestracji wskazującej Unię Europejską.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-125/17 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 13 lipca 2017 r. – BASF Grenzach/ECHA (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — REACH — Substancja triklosan — Procedura oceny — Decyzja Izby Odwoławczej ECHA — Obowiązek dostarczenia określonych informacji wymagających testowania na zwierzętach — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Brak pilnego charakteru)

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/52

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 13 lipca 2017 r. – BASF Grenzach/ECHA
   (Sprawa T-125/17 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - REACH - Substancja triklosan - Procedura oceny - Decyzja Izby Odwoławczej ECHA - Obowiązek dostarczenia określonych informacji wymagających testowania na zwierzętach - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru))
   (2017/C 283/81)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BASF Grenzach GmbH (Grenzach-Wyhlen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Nordlander i M. Abenhaïm)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: W. Broere, T. Röcke i M. Heikkilä, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparty na art. 278 i 279 TFUE wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zmierzający z jednej strony do zawieszenia wykonania decyzji A-018-2014 Izby Odwoławczej ECHA z dnia 19 grudnia 2016 r. dotyczącej oceny substancji triklosan, a z drugiej strony nakazania przedłużenia terminu wyznaczonego na powiadomienie o wynikach testów na okres zawieszenia.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-246/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 stycznia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social Único de Algeciras — Hiszpania) — Josefa Velasco Navarro przeciwko Fondo de Garantía Salarial (Fogasa) (Polityka społeczna — Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy — Dyrektywa 80/987/EWG zmieniona dyrektywą 2002/74/CE — Bezpośrednia skuteczność — Uzgodnione w ugodzie sądowej odszkodowanie z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę przez pracodawcę — Wypłata należności zapewniona przez instytucję udzielającą gwarancji — Wypłata należności uzależniona od wydania orzeczenia sądowego)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 stycznia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social Único de Algeciras — Hiszpania) — Josefa Velasco Navarro przeciwko Fondo de Garantía Salarial (Fogasa)
   (Sprawa C-246/06) (1)

   (Polityka społeczna - Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy - Dyrektywa 80/987/EWG zmieniona dyrektywą 2002/74/CE - Bezpośrednia skuteczność - Uzgodnione w ugodzie sądowej odszkodowanie z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę przez pracodawcę - Wypłata należności zapewniona przez instytucję udzielającą gwarancji - Wypłata należności uzależniona od wydania orzeczenia sądowego)
   (2008/C 64/09)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Juzgado de lo Social Único de Algeciras
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Josefa Velasco Navarro

      Strona pozwana: Fondo de Garantía Salarial (Fogasa)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Juzgado de lo Social Único de Algeciras — Wykładnia dyrektywy Rady 80/987EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy zmienionej dyrektywą 2002/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. (Dz.U. L 270, str. 10) — Zakres gwarancji udzielanej przez instytucję udzielającą gwarancji — Odszkodowanie należne po ustaniu stosunku pracy — Przepisy krajowe wymagające istnienia orzeczenia sądowego lub decyzji administracyjnej dla celów takiego odszkodowania — Bezpośrednia skuteczność dyrektywy ze zmianami w przypadku niewypłacalności orzeczonej między datą wejścia w życie dyrektywy 2002/74 i upływem terminu dostosowania do niej prawa krajowego
   Sentencja

               1)

               W przypadku braku transpozycji do krajowego porządku prawnego na dzień 8 października 2005 r. dyrektywy 2002/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. zmieniającej dyrektywę Rady 80/987/EWG w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy, w żadnym razie nie można powoływać się na ewentualną bezpośrednią skuteczność art. 3 akapit pierwszy dyrektywy Rady 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy w brzmieniu nadanym dyrektywą 2002/74 w odniesieniu do stanu niewypłacalności zaistniałego przed tą datą.

               2)

               Kiedy sporne uregulowanie krajowe wchodzi w zakres stosowania dyrektywy 80/987 w brzmieniu nadanym dyrektywą 2002/74, w zakresie stanu niewypłacalności zaistniałego w okresie między wejściem w życie dyrektywy 2002/74 a dniem upływu terminu jej transpozycji sąd krajowy jest zobowiązany do zapewnienia stosowania tego uregulowania w sposób zgodny z zasadą niedyskryminacji, tak jak jest ona uznana we wspólnotowym porządku prawnym.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa C-137/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 20 marca 2015 r. – María Pilar Plaza Bravo/Servicio Público de Empleo Estatal Dirección Provincial de Álava

text:
               1.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 20 marca 2015 r. – María Pilar Plaza Bravo/Servicio Público de Empleo Estatal Dirección Provincial de Álava
   (Sprawa C-137/15)
   (2015/C 178/11)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: María Pilar Plaza Bravo

      Strona pozwana: Servicio Público de Empleo Estatal Dirección Provincial de Álava

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 79/7/EWG (1) z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego sprzeciwia się, w okolicznościach takich, jak w niniejszej sprawie, uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym w celu obliczenia kwoty świadczenia z tytułu całkowitego bezrobocia powstałego wskutek utraty jedynego zatrudnienia w niepełnym wymiarze czasu pracy, do kwoty maksymalnej o charakterze ogólnym ma zastosowanie współczynnik częściowy odpowiadający procentowemu udziałowi niepełnego wymiaru czasu pracy świadczonej przez pracownika w stosunku do pełnego wymiaru czasu pracy porównywalnego zatrudnienia, biorąc pod uwagę, że w danym państwie członkowskim pracownikami zatrudnionymi w niepełnym wymiarze czasu pracy są w ogromnej większości kobiety?

      (1)  Dz.U. L 1979, L 6, s. 24.


title: Sprawa T-722/14: Skarga wniesiona w dniu 13 października 2014 r. – PRIMA przeciwko Komisji

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/27

         Skarga wniesiona w dniu 13 października 2014 r. – PRIMA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-722/14)
   (2014/C 462/40)
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: PRIMA – Producentska, rekłamna, informacionna i medijna agencija AD (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat Jawor Sergeew Ruskow)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 12 sierpnia 2014 r., w której odrzucono ofertę skarżącej złożoną w ramach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego РО/2013-13/SOF dotyczącego wsparcia dla przedstawicielstwa Komisji Europejskiej w Bułgarii w organizacji wydarzeń publicznych;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 12 sierpnia 2014 r., w której wykonanie zamówienia zlecono innemu uczestnikowi postępowania, oraz wszystkich kolejnych decyzji dotyczących zawarcia umowy o wykonanie zamówienia, w tym decyzji Komisji Europejskiej z dnia 12 sierpnia 2014 r.; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku przedstawienia informacji:

                           —

                           instytucja zamawiająca przedstawiła żądane przez PRIMĘ informacje dotyczące właściwości oferty, która wygrała przetarg, lecz nie przedstawiła informacji dotyczących zalet oferty, która wygrała przetarg.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący nieprawidłowego stosowania kryteriów udzielania zamówienia:

                           —

                           ustanowione przez instytucję zamawiającą kryteria udzielania zamówienia nie były stosowane przez nią w sposób obiektywny i prawidłowy, z którego to względu ustalone na podstawie spełnienia tych kryteriów oceny nie są zasadne, w wyniku czego nie zapewniono równego dostępu i równego traktowania wszystkich oferentów.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasad regulujących udzielanie zamówień publicznych:

                           —

                           decyzję o udzieleniu zamówienia przyjęto po dniu wydania pierwotnej decyzji w sprawie odrzucenia oferty złożonej przez PRIMĘ;

                           —

                           instytucja zamawiająca nie powiadomiła PRIMY o tej decyzji, naruszając zasady przejrzystości i równości uczestników postępowania;

                           —

                           nieprzedstawienie informacji o tej decyzji istotnie ograniczyło prawo do obrony przysługujące PRIMIE.


title: Sprawa T-20/09 P: Wyrok Sądu z dnia 8 czerwca 2011 r. — Komisja przeciwko Marcuccio (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Renta z tytułu niezdolności do pracy — Skarga uznana za częściowo zasadną w pierwszej instancji ze względu na brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji — Artykuł 78 regulaminu pracowniczego — Przeniesienie w stan spoczynku ze względu na niezdolność do pracy — Komisja ds. inwalidztwa)

text:
               23.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 219/14

         Wyrok Sądu z dnia 8 czerwca 2011 r. — Komisja przeciwko Marcuccio
   (Sprawa T-20/09 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Renta z tytułu niezdolności do pracy - Skarga uznana za częściowo zasadną w pierwszej instancji ze względu na brak uzasadnienia zaskarżonej decyzji - Artykuł 78 regulaminu pracowniczego - Przeniesienie w stan spoczynku ze względu na niezdolność do pracy - Komisja ds. inwalidztwa)
   2011/C 219/17
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)

      Druga strona postępowania: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie F-41/06 Marcuccio przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie F-41/06 Marcuccio przeciwko Komisji zostaje uchylony w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdził nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 30 maja 2005 r. o przeniesieniu L. Marcuccio w stan spoczynku ze względu na niezdolność do pracy i o przyznaniu mu renty inwalidzkiej, ponieważ zasądza od Komisji na rzecz L. Marcuccia kwotę 3 000 EUR i dokonuje podziału kosztów w związku z omawianym stwierdzeniem nieważności oraz zasądzeniem (pkt 1, 2, 4 i 5 sentencji wyroku).

               2)

               Sprawa zostaje przekazana do rozstrzygnięcia do Sądu do spraw Służby Publicznej.

               3)

               Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa T-553/11: Skarga wniesiona w dniu 14 października 2011 r. — European Dynamics Luxembourg przeciwko EBC

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/20

         Skarga wniesiona w dniu 14 października 2011 r. — European Dynamics Luxembourg przeciwko EBC
   (Sprawa T-553/11)
   2012/C 6/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg S.A. (Ettelbrück, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci N. Korogiannakis i M. Dermitzakis)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej oddalającej wspólną kandydaturę konsorcjum kierowanego i reprezentowanego przez skarżącą, przedstawioną w odpowiedzi na zaproszenie do składania ofert dotyczących udziału w postępowaniu przetargowym o numerze 14159/IS/2010 (Dz.U. 2011/S 75-121894), w szczególności w zakresie dotyczącym usług objętych częścią 1 wskazanego przetargu;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej oddalającej skargę wniesioną przez skarżącą zgodnie z postępowaniem określonym w sekcji IV.2.1 zaproszenia do składania ofert i na warunkach przewidzianych w art. 33 decyzji EBC/2007/5 (1);

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich decyzji przyjętych przez stronę pozwaną w związku z powyższymi decyzjami;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącej kwoty 2 000 000 EUR tytułem odszkodowania za utratę szans oraz szkody w jej reputacji i wiarygodności w związku z przetargiem na podstawie art. 256, 268 i 340 TFUE;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami zastępstwa prawnego oraz innymi kosztami i wydatkami poniesionymi w związku z niniejszą skargą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez stronę pozwaną obowiązku przedstawienia uzasadnienia i wskazania zalet przyjętych kandydatur. Ponadto skarżąca podnosi, że strona pozwana przyjęła niejasne kryteria, wprowadziła nowe kryteria w toku oceny i nie dochowała art. 28 ust. 3 decyzji EBC/2007/5. Wreszcie, skarżąca podnosi naruszenie przez stronę pozwaną praw obrony oraz zasad przejrzystości i dobrej administracji.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący dopuszczenia się przez stronę pozwaną oczywistego błędu w ocenie poprzez brak dochowania art. 25 decyzji EBC/2007/5 i specyfikacji zamówienia.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez stronę pozwaną art. 20 decyzji EBC/2007/5 i zasady dobrej administracji.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez stronę pozwaną art. 28 ust. 3 decyzji EBC/2007/5 poprzez stwierdzenie niedopuszczalności skargi wniesionej przez skarżącą.

      (1)  Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 3 lipca 2007 r. określająca zasady udzielania zamówień publicznych (Dz.U. 2007 L 184, s. 34).


title: Sprawa F-120/05: Skarga wniesiona w dniu  19 grudnia 2005 r.  — Kyriazis przeciwko Komisji

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/23

         Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2005 r. — Kyriazis przeciwko Komisji
   (Sprawa F-120/05)
   (2006/C 154/55)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Antonios Kyriazis (Luksemburg, Luksemburg) [Przedstawiciel: M. Spanakis, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji ADMIN.B.2 — D(05)23023/EGL-ade z dnia 12 października 2005 r., w której organ powołujący oddalił zażalenie skarżącego R/549/05 na oddalenie w dniu 25 kwietnia 2005 r. przez pozwaną jego wniosku o przyznanie dodatku zagranicznego (16 %);

               —

               nakazanie pozwanej wypłaty skarżącemu dodatku zagranicznego ze skutkiem wstecznym od dnia 1 marca 2005 r. wraz z odsetkami za opóźnienie w wysokości 10 % rocznie, aż do całkowitej spłaty;

               —

               ustalenie prawa skarżącego do otrzymywania dodatku zagranicznego (16 % wynagrodzenia podstawowego netto) na przyszłość.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, urzędnik Komisji zatrudniony w Luksemburgu, kwestionuje decyzję odmawiającą my wypłaty dodatku zagranicznego. Kwestionuje twierdzenie pozwanej, zgodnie z którym nie spełnia on warunków przewidzianych w art. 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego, z uwagi na to, że Luksemburg był dla niego miejscem stałego zamieszkania oraz miejscem wykonywania głównej działalności zawodowej w okresie pięciu lat, kończącym się sześć miesięcy przed jego zatrudnieniem przez instytucje wspólnotowe.
   Skarżący podnosi ponadto, że praca, którą wykonywał w Luksemburgu w budynku pozwanej, w okresie gdy pracował na rzecz spółki prawa prywatnego, powinna zostać uznana za wchodzacą w zakres wyjątku, o którym mowa w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie załącznika VII do regulaminu pracowniczego.


title: Sprawa C-445/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2012 r. w sprawie T-170/11 Rivella International AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 3 października 2012 r. przez Rivella International AG

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/27

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2012 r. w sprawie T-170/11 Rivella International AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 3 października 2012 r. przez Rivella International AG
   (Sprawa C-445/12 P)
   2012/C 366/48
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rivella International AG (przedstawiciele: adwokaci C. Spintig, S. Pietzcker, R. Jacobs)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Baskaya di Baskaya Alim e C. Sas

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi celem ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania odwoławczego oraz kosztami postępowania w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie skierowane jest przeciwko wyrokowi Sądu (szósta izba) z dnia 12 lipca 2012 r. wydanemu w przedmiocie skargi na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 stycznia 2011 r. (sprawa R 534/2010-4) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Rivella International AG a Baskaya di Baskaya Alim e C. Sas.
   Wnosząca odwołanie podnosi następujące zarzuty:
   Sąd naruszył art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 (1), ponieważ:

               —

               zażądał przedstawienia dowodu rzeczywistego używania znaku, na którym został oparty sprzeciw, mimo że znak ten nie jest wspólnotowym znakiem towarowym ani „wcześniejszym krajowym znakiem towarowym”, a jedynie niemiecką częścią znaku objętego rejestracją międzynarodową;

               —

               stanął na stanowisku, że kwestia obszaru używania wcześniejszego objętego (międzynarodową) rejestracją znaku towarowego została wyczerpująco uregulowana w rozporządzeniu nr 207/2009, w związku z czym prawo krajowe państw członkowskich winno obowiązywać wyłącznie w sposób uzupełniający;

               —

               nie zważył, że tego rodzaju wykładnia prowadzi do skutków niezamierzonych przez rozporządzenie nr 207/2009, zwłaszcza zaś przez jego motyw 3, a mianowicie do rozdziału pomiędzy zarejestrowaniem a możliwością używania wspólnotowego znaku towarowego poza przypadkami wyraźnie uregulowanymi w rozporządzeniu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa C-680/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main – Niemcy) – Condor Flugdienst GmbH przeciwko Andreasowi Plakolmowi

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/21

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main – Niemcy) – Condor Flugdienst GmbH przeciwko Andreasowi Plakolmowi
   (Sprawa C-680/13) (1)

   2014/C 261/41
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 85 z 22.3.2014.


title: Sprawa T-443/09: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2009 r. — Agriconsulting Europe przeciwko Komisji

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/33

         Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2009 r. — Agriconsulting Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-443/09)
   2010/C 11/62
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Agriconsulting Europe SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: F. Sciaudone, adwokat, R. Sciaudone, adwokat, A. Neri, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

               —

               zasądzenie od Komisji odszkodowania tytułem naprawienia szkody.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżącą w niniejszej sprawie jest spółka będąca liderem w zakresie doradztwa administracyjnego i technicznego w odniesieniu do projektów rozwoju międzynarodowego. Wnosi ona skargę na decyzję Komisji dotyczącą udzielenia zamówienia na część 11 w ramach ogłoszenia EuropeAid/127054/C/SER/multi (Dz.U. S 128 z dnia 4 lipca 2008 r.), na mocy której oferta przedłożona przez konsorcjum, którego była ona liderem nie została uwzględniona wśród sześciu ofert najbardziej korzystnych ekonomicznie i na mocy której ta część zamówienie została udzielony innym oferentom.
   Na poparcie wniosku o stwierdzenie nieważności skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               —

               zniekształcenie dowodów i okoliczności faktycznych. Zaskarżona decyzja odrzuciła ofertę skarżącej z uwagi na fakt, że „oświadczenia o wyłączności” trzech ekspertów przedstawione w jej ofercie były zawarte również w innych ofertach i w związku z tym oferty te powinny być wykluczone z oceny. Wniosek ten jest błędny, gdyż nie uwzględnia uwag ekspertów, kwestionujących niektóre z tych oświadczeń lub wskazujących wręcz na ich niezgodność z prawdą;

               —

               błędna interpretacja skutków jakie należało przypisać w związku z niezachowaniem „oświadczenia o wyłączności” i naruszenie zasady pewności prawa w zakresie w jakim pozwana zastosowała wobec wszystkich ofert sankcję przewidzianą w przypadku podpisania kilku oświadczeń o wyłączności z pominięciem roli i odpowiedzialności spółki lub eksperta;

               —

               naruszenie wymogów prawnych, zasady dobrej administracji i zasady proporcjonalności gdyż pozwana nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia w zakresie żądania wyjaśnień wobec niejasności dotyczących jednego z elementów oferty przed stwierdzeniem wystąpienia nieprawidłowości mogących wpłynąć na ważność oferty;

         Skarżąca, która podnosi również naruszenie obowiązku uzasadnienia, żąda ponadto odszkodowania tytułem naprawienia szkody w związku z odpowiedzialnością pozaumowną, wyrządzonej bezprawnym działaniem lub pomocniczo, działaniem zgodnym z prawem.


title: Sprawa C-446/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 31 października 2006 r. — A. G. Winkel przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/37

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 31 października 2006 r. — A. G. Winkel przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   (Sprawa C-446/06)
   (2006/C 326/78)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: A. G. Winkel

      Strona pozwana: Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy uregulowanie, zgodnie z którym w związku z powszechną praktyką przyjętą dla hodowli bydła, uzyskanie prawa do premii za krowy mamki jest uzależnione od tego, aby krowa, której dotyczy wniosek, w okresie rozpoczynającym się 20 miesięcy przed rozpoczęciem terminu na złożenie wniosku i kończącym się 4 miesiące po upływie tego terminu ocieliła się przynajmniej raz i aby jej cielak został odłączony od stada nie wcześniej niż przed upływem 4 miesięcy od jego urodzenia, jest zgodne z art. 3 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 1254/1999 (1)?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej, według jakich kryteriów należy ustalić, czy w stadzie hodowane są cielaki na produkcję mięsa i które krowy należą do tego stada?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1254/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny (Dz.U. L 160, str. 21).


title: Sprawa T-550/08: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2008 r. — Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen przeciwko Komisji

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/32

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2008 r. — Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen przeciwko Komisji
   (Sprawa T-550/08)
   (2009/C 55/59)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwältinnen U. Itzen i J. Ziebarth)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w zakresie w jakim dotyczy ona skarżącej;

               —

               ewentualnie, odpowiednie obniżenie wysokości grzywny nałożonej na skarżącą w zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji C(2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r. w sprawie COMP/39.181 — Woski do świec, w której pozwana stwierdziła, że pewne przedsiębiorstwa, w tym skarżąca, naruszyły art. 81 ust. 1 WE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z powodu udziału w ciągłym porozumieniu lub ciągłej uzgodnionej praktyce w sektorze wosku parafinowego.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.
   W zarzucie pierwszym skarżąca zarzuca naruszenie obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 253 WE oraz prawa do obrony, gdyż ocena dowodów, jakiej Komisja dokonała w zaskarżonej decyzji, nie pozwala konkretnie ustalić, jakie elementy naruszenia są jej faktycznie przypisywane. Całościowe przeprowadzenie dowodów przez Komisję dotyczy poza skarżącą także innych spółek, których działania nie mogą jej zostać przypisane. Z uwagi na brak jasności w przeprowadzeniu dowodów doszło do naruszenia prawa do obrony, ponieważ Komisja powinna umożliwić jasne i jednoznaczne ustalenie, jakie elementy naruszenia są przypisywane jakiemu przedsiębiorstwu oraz skutków, które się z tym wiążą.
   Następnie skarżąca utrzymuje, iż nie uczestniczyła w żadnym naruszeniu art. 81 WE. Nie tylko z formalnego punktu widzenia Komisja nie przeprowadziła prawidłowo dowodów, ale również pomocnicze badanie materialne dowodów wskazuje na to, że skarżącej nie udowodniono żadnego zarzutu. Poszczególne spotkania, które zostały wspomniane i dokumenty uwzględnione w tym względzie w ramach przeprowadzania dowodów nie pozwalają wyciągnąć wniosku, iż skarżąca uczestniczyła w kartelu. Takiego wniosku nie można tym bardziej wyciągnąć ze względu na to, że skarżącej od samego początku stawiano jedynie zarzut popełnienia naruszenia o mniejszym znaczeniu. Okoliczność ta nie została jednak uwzględniona przy przeprowadzaniu dowodów, zaś pod uwagę wzięte zostały — także na niekorzyść skarżącej — dowody, które mogły ewentualnie wykazywać naruszenia popełnione przez osoby trzecie, w których skarżąca nie uczestniczyła.
   W zarzucie drugim skarżąca powołuje się na przedawnienie. Już na początku 2000 r. przeniosła ona sporną działalność dystrybucyjną na inną spółkę, tak że pierwsze działania przerywające bieg przedawnienia podjęte w 2005 r. wobec skarżącej nie powinny były już umożliwić ścigania dawnego naruszenia.


title: Sprawa T-156/08 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 19 lutego 2008 r. w sprawie F-49/07 R przeciwko Komisji, wniesione w dniu 24 kwietnia 2008 r. przez R

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/39

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 19 lutego 2008 r. w sprawie F-49/07 R przeciwko Komisji, wniesione w dniu 24 kwietnia 2008 r. przez R
   (Sprawa T-156/08 P)
   (2008/C 171/75)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: R (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: Y. Minatchy, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia wydanego przez Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej w dniu 19 lutego 2008 r. w sprawie F-49/07;

               —

               uwzględnienie wniosków o stwierdzenie nieważności i o zadośćuczynienie wniesionych przez stronę skarżącą w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszym odwołaniu strona skarżąca wnosi o uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej odrzucającego jako niedopuszczalną skargę, w której żądała ona po pierwsze unieważnienia całego okresu próbnego odbywanego w charakterze urzędnika oraz wszystkich aktów wydanych w związku z nim, włączając w to sprawozdania na zakończenie okresu próbnego, a po drugie zadośćuczynienia za doznaną rzekomo krzywdę.
   Na poparcie swej skargi skarżąca powołuje po pierwsze naruszenie prawa do obrony, ponieważ Sąd nie uwzględnił jej zdaniem pewnych dowodów i pewnych dokumentów złożonych przez skarżącą, a po drugie błędną wykładnię regulaminu postępowania Sądu i regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich. Skarżąca podnosi także oczywiste błędy w ocenie okoliczności faktycznych.


title: Sprawa C-167/14: Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/12

         Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-167/14)
   2014/C 261/20
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Zavvos i E. Manhaeve)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Grecka, nie podjąwszy wszelkich działań koniecznych w celu wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości wydanego w dniu 25 października 2007 r. w sprawie C-440/06 Komisja przeciwko Republice Greckiej, nie wypełniła zobowiązań ciążących na niej na podstawie art. 260 ust. 1 TFUE;

               —

               nakazanie Republice Greckiej zapłaty na rzecz Komisji wskazanej kary w wysokości 47  462,40 EUR za każdy dzień opóźnienia w wykonaniu wyroku wydanego w sprawie C-440/06 począwszy od dnia, w którym zapadnie wyrok w niniejszej sprawie, do dnia wykonania wyroku w sprawie C-440/06;

               —

               nakazanie Republice Greckiej zapłaty na rzecz Komisji dziennego ryczałtu w wysokości 5  191,20 EUR począwszy od dnia wydania wyroku w sprawie C-440/06 do dnia wydania wyroku w niniejszej sprawie bądź do dnia wykonania wyroku wydanego w sprawie C-440/06, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Jeśli chodzi o sposób obliczenia kary, Komisja powołuje się na:

                  A –

                  Znaczenie przepisów prawa, które zostały naruszone, takich jak art. art. 3 i 4 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (1), która dotyczy zbierania, oczyszczania i odprowadzania ścieków komunalnych oraz oczyszczania i odprowadzania ścieków z niektórych sektorów przemysłu. Celem tejże dyrektywy jest ochrona środowiska przed niekorzystnymi skutkami odprowadzania wspomnianych powyżej ścieków.
               Komisja utrzymuje, że odprowadzanie nieoczyszczonych ścieków (tzn. ścieków, które nie zostały poddane procesowi oczyszczania z braku zintegrowanych systemów zbierania lub oczyszczalni ścieków) do wód powierzchniowych prowadzi do zanieczyszczenia charakteryzującego się brakiem równowagi tlenowej, podczas gdy dopływ składników odżywczych (w szczególności związków azotu i fosforu) wpływa znacznie na jakość takich wód i związanych z nimi ekosystemów (narażając na niebezpieczeństwo przykładowo populacje ryb).
               Ponadto jeśli chodzi o ścieki, które zostały poddane niedostatecznemu oczyszczaniu (oczyszczalnie, które nie dokonują oczyszczania wtórnego lub które dokonują oczyszczania wtórnego niezgodnego z normami), samo zastosowanie oczyszczania pierwotnego nie jest wystarczające, by móc uniknąć wszelkiego ryzyka zanieczyszczenia i pogorszenia jakości wody i powiązanych ekosystemów. Nadmiernie odprowadzanie składników odżywczych (związków fosforu i azotu) do wód powierzchniowych stanowi bowiem główną przyczynę wzrostu zjawiska eutrofizacji (zwiększonego rozwoju alg i roślin wodnych), co powoduje wzrost ryzyka braku równowagi tlenowej w wodzie, wyginięcia populacji ryb i innych organizmów wodnych oraz szkód ponoszonych przez powiązane ekosystemy lądowe. Właśnie z tego powodu art. 4 dyrektywy 91/271/EWG przewiduje, że ścieki komunalne pochodzące z aglomeracji o równoważnej liczbie mieszkańców (RLM) ponad 15  000 mogą być odprowadzane dopiero po poddaniu ich oczyszczaniu wtórnemu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu.
               Zdaniem Komisji zbieranie i oczyszczanie wszystkich ścieków komunalnych pochodzących z aglomeracji greckich o RLM ponad 15  000 mają istotne znaczenie dla zachowania i poprawy jakości wód powierzchniowych, ekosystemów wodnych i ekosystemów lądowych, które zależą bezpośrednio od wód, o których mowa, lecz także dla zapewnienia pełnego i prawidłowego stosowania innych dyrektyw Unii Europejskiej.
               Niemniej mimo poczynionych starań i środków podjętych przez władze greckie w ostatnich latach, jednoznaczne jest, że w chwili obecnej sześć aglomeracji o RLM ponad 15  000 (w tym pięć położonych w regionie wschodniej Attyki, która stanowi jeden z najgęściej zaludnionych regionów w Grecji) z 23 aglomeracji będących przedmiotem wyroku z dnia 25 października 2007 r. nie jest zgodnych z przepisami art. 3 i 4 dyrektywy 91/271/EWG. Równoważna liczba mieszkańców tych sześciu aglomeracji wynosi 1 24  000 (16  000 w Lefkimmi, 25  000 w Nea Makri, 17  000 w Markopoulo, 20  000 w Koropi, 18  000 w Rafinie i 28  000 w Artemidzie).

                  B –

                  Skutki naruszenia dla ogólnych i szczególnych interesów: niekompletne wykonanie wyroku Trybunału w sprawie C-440/06 stanowi istotne ryzyko zanieczyszczenia środowiska naturalnego i ma skutki dla zdrowia ludzkiego. Zdaniem Komisji niekompletne wykonanie wyroku Trybunału w sprawie C-440/06 prowadzi do eutrofizacji wód powierzchniowych, co może zagrozić między innymi dobrej sytuacji ekologicznej i chemicznej, jak również zachowaniu ekosystemu wodnego i ekosystemu lądowego. W konsekwencji Komisja uważa, że niekompletne wykonanie wyroku może wpłynąć na wprowadzenie w życie innych dyrektyw Unii Europejskiej, w tym dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r., która ustanawia ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (2), dyrektywy 2006/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 lutego 2006 r. dotyczącej zarządzania jakością wody w kąpieliskach (3) i dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (4).
               Ponadto Komisja utrzymuje, że niekompletne wykonanie wyroku Trybunału zagraża możliwości korzystania przez obywateli z wód powierzchniowych, które są wystarczająco czyste, by umożliwiać uprawianie rekreacji (wędkowanie, pływanie, żeglarstwo, spacery itd.). Prawdopodobne jest również, że niekompletne wykonanie wyroku wpływa zarówno na jakość wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi, jak i na samo zdrowie ludzkie.

      (1)  Dz.U. L 135, s. 40.

      (2)  Dz.U. L 327, s. 1.

      (3)  Dz.U. L 64, s. 37.

      (4)  Dz.U. L 206, s. 7.


title: Sprawa T-234/13: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2013 r. — Lucart France przeciwko Komisji

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/38

         Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2013 r. — Lucart France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-234/13)
   2013/C 171/74
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Lucart France (Torvilliers, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.M. Leprêtre i N. Chahid-Nouraï)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie ze skutkiem natychmiastowym, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności dyrektywy Komisji 2013/2/UE z dnia 7 lutego 2013 r. zmieniającej załącznik I do dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, w zakresie, w jakim wprowadza ona walce do nawijania, z wyjątkiem walców do użytku przemysłowego, do wykazu przykładów opakowań;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów, które są zasadniczo identyczne z tymi podniesionymi w ramach sprawy T-202/13 Group d'Hygiène przeciwko Komisji lub są do nich podobne.


title: Sprawa T-179/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 września 2008 r. — Anvil Knitwear przeciwko OHIM — Aprile e Aprile (Aprile) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Aprile — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy ANVIL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Artykuł 8 ust. 1 lit. b), art. 73 i art. 74 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/39

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 września 2008 r. — Anvil Knitwear przeciwko OHIM — Aprile e Aprile (Aprile)
   (Sprawa T-179/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Aprile - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy ANVIL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Artykuł 8 ust. 1 lit. b), art. 73 i art. 74 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 285/71)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Anvil Knitwear, Inc. (Nowy York, Nowy York, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: G. Würtenberger, R. Kunze i T. Wittmann, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: S. Laitinen i O. Mondéjar Ortuño, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Aprile e Aprile Srl (Argelato, Włochy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 marca 2007 r. (sprawa R 1076/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Anvil Knitwear, Inc. a Aprile e Aprile Srl.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Anvil Knitwear, Inc zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 czerwca 2005 r. w sprawie T- T-316/03, Münchener Rückversicherungs-Gesellschaft przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Oznaczenie słowne MunichFinancialServices — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/26

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 7 czerwca 2005 r.
   w sprawie T- T-316/03, Münchener Rückversicherungs-Gesellschaft przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Oznaczenie słowne MunichFinancialServices - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2005/C 193/43)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-316/03, Münchener Rückversicherungs-Gesellschaft AG z siedzibą w Monachium (Niemcy), reprezentowana przez adwokatów G. Würtenbergera i R. Kurzego przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: D. Schennen i G. Schneider) mającej za przedmiot skargę na decyzję czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 czerwca 2003 r. (sprawa R 337/2002-4), dotyczącej zgłoszenia oznaczenia słownego MunichFinancialServices jako wspólnotowego znaku towarowego, Sąd (piąta izba) w składzie: M. Vilaras, prezes izby, M. E. Martins Ribeiro i K. Jürimäe, sędziowie, sekretarz: C. Kristensen, administrator, wydał w dniu 7 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 289 z 29.11.2003


title: Sprawa T-164/09: Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2009 r. — Kitou przeciwko Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/44

         Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2009 r. — Kitou przeciwko Europejskiemu Inspektorowi Ochrony Danych
   (Sprawa T-164/09)
   2009/C 153/88
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Erasmia Kitou (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. Papas)

      Strona pozwana: Europejski Inspektor Ochrony Danych

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie niemożności stosowania rozporządzenia nr 1049/2001 WE;

               —

               ewentualnie stwierdzenie naruszenia prawa w łącznym stosowaniu rozporządzeń nr 1049/2001 WE oraz 45/2001 WE;

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji 2008-0600 Europejskiego Inspektora Ochrony Danych

               —

               stwierdzenie, że wniosek o dostęp do dokumentów nie spełnia warunków wymaganych rozporządzeniem nr 45/2001 WE;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Inspektora Ochrony Danych, w której Inspektor stwierdził, że ujawnienie w toku krajowego postępowania sądowego niektórych danych dotyczących kariery skarżącej w Komisji Wspólnot Europejskich nie jest sprzeczne z przepisami rozporządzeń nr 45/2001 WE (1) oraz 1049/2001 WE (2).
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi, że:

               —

               zaskarżona decyzja jest nieuzasadniona w zakresie w jakim opiera się na rozporządzeniu nr 1049/2001 WE, które w tej sprawie zdaniem skarżącej nie ma zastosowania, gdyż wniosek o dostęp nie dotyczył dokumentu w rozumieniu rozporządzenia nr 1049/2001 WE, lecz wyłącznie danych osobowych;

               —

               nawet przy założeniu, że rozporządzenia nr 1049/2001 WE oraz 45/2001 WE stosują się łącznie w niniejszej sprawie, strona pozwana przy ich stosowaniu naruszyła prawo poprzez uznanie, że warunki wymagane rozporządzeniem nr 45/2001WE, dotyczące przetwarzania danych osobowych, stosują się tylko wtedy, gdy znajduje zastosowanie wyjątek z art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001 WE;

               —

               strona pozwana naruszyła przepisy rozporządzenia nr 45/2001WE w zakresie w jakim wniosek o dostęp nie dotyczył dokumentu ani nie opierał się na żadnej z przesłanek legalności przetwarzania danych osobowych przewidzianych w art. 5 rozporządzenia nr 45/2001.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8, s. 1)

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43)


title: Sprawa T-231/12: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2012 r. — Rocket Dog Brands przeciwko OHIM — Julius-K9 (JULIUS K9)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/27

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2012 r. — Rocket Dog Brands przeciwko OHIM — Julius-K9 (JULIUS K9)
   (Sprawa T-231/12)
   2012/C 227/47
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rocket Dog Brands LLC (Heywood, USA) (przedstawiciel: C. Aikens, Barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Julius-K9 bt (Szigetszentmiklós, Węgry)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 marca 2012 r. (sprawa R 1124/2011-4) w zakresie w jakim oddalono w niej sprzeciw w odniesieniu do wszystkich towarów należących do klasy 25;

               —

               obciążenie zgłaszającej wspólnotowy znak towarowy kosztami poniesionymi przez wnoszącego sprzeciw.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „JULIUS K9” dla towarów należących do klas 18, 25 i 28 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8542201

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Dwa graficzne znaki towarowe przedstawiające psa, (skrzyżowane) kośc(i) i alfanumeryczne zestawienie „K 9” dla towarów należących do klas 14, 18 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-23/05: Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2005 r. przez Erica Gippiniego Fourniera przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/37

         Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2005 r. przez Erica Gippiniego Fourniera przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-23/05)
   (2005/C 82/68)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 10 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesiona przez Erica Gippiniego Fourniera, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez adwokata Anouk Theissen.
   Skarżący wnosi do Trybunału o:

               1.

               uchylenie decyzji o przyznaniu skarżącemu zero „punktów pierwszeństwa DG” w ramach awansów za rok 2003; o oddaleniu jego odwołania od decyzji komisji ds. awansów mającego na celu przyznanie mu „punktów pierwszeństwa DG” (lub punktów „z apelacji” albo punktów pierwszeństwa pod dowolną nazwą); o odmowie przyznania punktów priorytetowych za prace na rzecz instytucji, na podstawie art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych art. 45 regulaminu pracowniczego;

               2.

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 2500 euro tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

               3.

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżący, urzędnik Komisji delegowany do Trybunału Sprawiedliwości w interesie służby na okres od 1 marca 2002 r. do 6 października 2003 r., podnosi zarzut niezgodności z prawem ogólnych przepisów wykonawczych art. 45 regulaminu pracowniczego ze względu na brak zestawienia jego zasług z zasługami urzędników innych dyrekcji generalnych. Jego zdaniem większość kategorii punktów pierwszeństwa jest niezgodnych z prawem ze względu na sprzeczność z art. 45 regulaminu pracowniczego i zasadą niedyskryminacji.
   Skarżący podnosi naruszenie art. 5, 25, 43 i 45 regulaminu pracowniczego, art. 2 ust. 1 akapit drugi przepisów wykonawczych art. 43 regulaminu pracowniczego oraz art. 2 ust. 1 i art. 6 ust. 3-5 przepisów wykonawczych art. 45 regulaminu pracowniczego. Skarżący podnosi także naruszenie zasad proporcjonalności, niedyskryminacji, równości oraz ochrony uzasadnionych oczekiwań. Skarżący utrzymuje wreszcie, że nastąpiło naruszenie reguł proceduralnych, nadużycie władzy, brak uzasadnienia i doręczenia rozmaitych aktów i decyzji oraz że popełniono oczywisty błąd w ocenie.


title: Sprawa C-411/13/P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 8 maja 2014r. –. Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) przeciwko Sanco, SA (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Graficzny znak towarowy przedstawiający kurczaka — Sprzeciw właściciela graficznego krajowego znaku towarowego przedstawiającego kurczaka — Częściowe oddalenie sprzeciwu)

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/8

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 8 maja 2014r. –. Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) przeciwko Sanco, SA
   (Sprawa C-411/13/P) (1)

   ((Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Graficzny znak towarowy przedstawiający kurczaka - Sprzeciw właściciela graficznego krajowego znaku towarowego przedstawiającego kurczaka - Częściowe oddalenie sprzeciwu))
   2014/C 261/12
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Sanco, SA (przedstawiciel: A. Segura Roda, abogado)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w części oddalone.

               2)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa T-73/08: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2008 r. — Berliner Institut für Vergleichende Sozialforschung przeciwko Komisji

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/33

         Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2008 r. — Berliner Institut für Vergleichende Sozialforschung przeciwko Komisji
   (Sprawa T-73/08)
   (2008/C 107/54)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Berliner Institut für Vergleichende Sozialforschung (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: B. Henning, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 26 listopada 2007 r. w sprawie żądania zwrotu kwoty 23 228,07 EUR w ramach „Daphne Grant Agreement JLS/DAP/2004-1/080/YC”;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W maju 2005 r. skarżący podpisał z Komisją umowę dotyczącą wspierania projektu w ramach programu Dafne II (1). W nocie debetowej z dnia 26 listopada 2007 r. Komisja zażądała od skarżącego zwrotu części kwoty wypłaconej mu w ramach tej umowy. W niniejszej skardze skarżący kwestionuje tę decyzję.
   W uzasadnieniu swojej skargi skarżący podnosi po pierwsze, że zaskarżona decyzja narusza obowiązek uzasadnienia. Po drugie skarżący twierdzi, iż narusza ona zasadę sprawiedliwego procesu, ponieważ skarżącemu nie został wyznaczony stosowny termin na zajęcie stanowiska i dostarczenie dalszych dokumentów. W końcu skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o błędną ocenę stanu faktycznego.

      (1)  Decyzja nr 803/2004/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. przyjmująca program działania Wspólnoty (2004–2008) w celu zapobiegania i zwalczania przemocy wobec dzieci, młodzieży i kobiet oraz w celu ochrony ofiar i grup ryzyka (program Dafne II) (Dz.U. L 143, str. 1).


title: Sprawa T-234/14: Postanowienie Sądu z dnia 17 marca 2015 r. – Mammoet Salvage/Komisja (Skarga na bezczynność i skarga o odszkodowanie — Odpowiedzialność umowna — Odpowiedzialność pozaumowna — Zarzut niedopuszczalności — Ósmy Europejski Fundusz Rozwoju — Prace polegające na wydobyciu 74 wraków statków znajdujących się w zatoce Nouadhibou — Umowa zawarta pomiędzy skarżącą i Mauretanią, za której sfinansowanie przez Unię poręczyła Komisja — Wykonanie umowy — Odroczenie daty wygaśnięcia zobowiązań Unii w przedmiocie zapłaty na podstawie umowy — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/24

         Postanowienie Sądu z dnia 17 marca 2015 r. – Mammoet Salvage/Komisja
   (Sprawa T-234/14) (1)

   ((Skarga na bezczynność i skarga o odszkodowanie - Odpowiedzialność umowna - Odpowiedzialność pozaumowna - Zarzut niedopuszczalności - Ósmy Europejski Fundusz Rozwoju - Prace polegające na wydobyciu 74 wraków statków znajdujących się w zatoce Nouadhibou - Umowa zawarta pomiędzy skarżącą i Mauretanią, za której sfinansowanie przez Unię poręczyła Komisja - Wykonanie umowy - Odroczenie daty wygaśnięcia zobowiązań Unii w przedmiocie zapłaty na podstawie umowy - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej))
   (2015/C 171/29)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Mammoet Salvage BV (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci P. Kuypers i A. Schadd)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Van Nuffel i S. Bartelt, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   W pierwszej kolejności, żądanie oparte na art. 265 TFUE zmierzające do stwierdzenia niezgodnego z prawem zaniechania po stronie Komisji, która nie nadała biegu wnioskowi strony skarżącej o przedłużenie czasu trwania zobowiązań Unii w przedmiocie zapłaty na podstawie umowy o wykonanie prac polegających na wydobyciu 74 wraków statków znajdujących się w zatoce Nouadhibou (Mauretania), zawartej pomiędzy stroną skarżącą i Islamską Republiką Mauretanii, za której sfinansowanie poręczyła Komisja w ramach ósmego Europejskiego Funduszu Rozwoju, a także, w drugiej kolejności, żądanie zmierzające do zasądzenia od Komisji z tytułu odpowiedzialności umownej Unii zapłaty na rzecz skarżącej faktur wystawionych na podstawie ww. umowy oraz w dalszej kolejności żądanie zmierzające do uznania odpowiedzialności pozaumownej Unii.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Mammoet Salvage zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 184 z 16.6.2014.


title: Sprawa F-94/11: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/30

         Skarga wniesiona w dniu 28 września 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-94/11)
   2011/C 355/53
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: H. Mannes, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji EPSO o ponownym wszczęciu konkursu EPSO/AD/26/05 i zaproszeniu skarżącego do ponownego odbycia egzaminu ustnego oraz stwierdzenie nieważności decyzji o wykluczeniu go ze wspomnianego konkursu z uwagi na nieobecność na tym egzaminie.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 11 lutego 2011 r. i z dnia 12 sierpnia 2011 r.;

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem zaproszenia na egzamin ustny z dnia 14 stycznia 2011 r.;

               —

               stwierdzenie, że wyłączne powtórzenie egzaminu skarżącego nie stanowi odpowiedniego środka by naprawić wady proceduralne stwierdzone w dotychczasowym przebiegu jego konkursu;

               —

               stwierdzenie, że pozwana ma prawo wpisania skarżącego na listę rezerwową nawet jeżeli egzamin nie zostanie powtórzony;

               —

               stwierdzenie, że pozwana ma obowiązek odpowiedniego wynagrodzenia niekorzyści powstałych dla skarżącego w związku z upływem czasu oraz zapobieżenia wszelkiej dyskryminacji w stosunku do kandydatów, którzy zostali laureatami konkursu;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania;

               —

               tytułem ostrożności procesowej, wydanie wyroku zaocznego.


title: Sprawa C-200/13 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 kwietnia 2016 r. – Rada Unii Europejskiej/Bank Saderat Iran, Komisja Europejska (Odwołanie – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Walka z rozprzestrzenianiem broni jądrowej – Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu – Zamrożenie środków finansowych banku irańskiego – Obowiązek uzasadnienia – Procedura wydawania aktu – Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/2

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 kwietnia 2016 r. – Rada Unii Europejskiej/Bank Saderat Iran, Komisja Europejska
      (Sprawa C-200/13 P) (1)

      ((Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Walka z rozprzestrzenianiem broni jądrowej - Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu - Zamrożenie środków finansowych banku irańskiego - Obowiązek uzasadnienia - Procedura wydawania aktu - Oczywisty błąd w ocenie))
      (2016/C 211/02)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert i M. Bishop, pełnomocnicy)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Bank Saderat Iran (przedstawiciele: D. Wyatt, QC, R . Blakeley, barrister, S. Jeffrey, S. Ashley i A. Irvine, solicitors), Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Gauci i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę wnoszącą odwołanie: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: L. Christie, S. Behzadi-Spencer, pełnomocnicy, wspierani przez S. Lee, barrister)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Odwołanie wzajemne zostaje oddalone.

                  3)

                  Rada Unii Europejskiej pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Bank Saderat Iran w obydwu instancjach, z wyjątkiem kosztów związanych z odwołaniem wzajemnym.

                  4)

                  Bank Saderat Iran pokrywa, poza własnymi kosztami związanymi w odwołaniem wzajemnym, poniesione przez Radę koszty związane w odwołaniem wzajemnym.

                  5)

                  Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty poniesione w obydwu instancjach.

         (1)  Dz.U. C 171 z 15.06.2013.


title: Sprawa F-28/13: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/57

         Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-28/13)
   2013/C 207/94
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat E. Boigelot)

      Strona pozwana: Komisji

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji dotyczących zatrzymania kwot z wynagrodzenia skarżącego za miesiące czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień i październik 2012 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności pisma z dnia 6 lipca 2012 r., w którym PMO informuje skarżącego o swojej decyzji o przychyleniu się do zalecenia OLAF z dnia 30 marca 2012 r. i precyzuje, (i) że z jego wynagrodzenia za czerwiec 2012 r. została odzyskana kwota 5 530 EUR (nienależnie wypłacone dodatki), (ii) że z jego wynagrodzenia za lipiec 2012 r. zostanie potrącona kwota 3 822,80 EUR (odsetki za zwłokę od nienależnie wypłaconych kwot), i (iii) że z jego wynagrodzenia za sierpień 2012 r. zostanie potrącona kwota 2 372 EUR (zwrot kosztów leczenia) oraz 699,20 EUR (odsetki za zwłokę);

               —

               stwierdzenie nieważności dokonanych zatrzymań z wynagrodzenia skarżącego za miesiące czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień i październik oraz, w razie potrzeby, wszelkich innych zatrzymań dokonywanych w ramach wykonania zaskarżonej decyzji;

               —

               stwierdzenie nieważności pisma z dnia 10 lipca 2012 r. zawierającego żądanie jednorazowego zatrzymania z jego wynagrodzenia za miesiąc sierpień 2012 r. łącznej kwoty 3 071,20 EUR, bądź — jeśli kwota długu okazałaby się zbyt wysoka, aby mogła zostać pobrana a jednym razem — rozłożenie zwrotu na kilka miesięcy;

               —

               stwierdzenie nieważności pisma z dnia 20 lipca 2012 r., w którym, skarżący został poinformowany, że jego wydział nie był w stanie doprowadzić do odzyskania kwoty 3 822,80 EUR, odpowiadającej odsetkom za zwłokę, z wynagrodzenia za lipiec i że w związku z tym kwota ta zostanie odzyskana łącznie z wynagrodzenia za miesiąc październik 2012 r., po przeprowadzeniu odzyskania w sierpniu i wrześniu 2012;

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji przyjętej w dniu 17 grudnia 2012 r. i zakomunikowanej w tym samym dniu, w zakresie, w jakim oddala ona zażalenie skarżącego w odniesieniu do spornych diet dziennych i odszkodowania za szkodę spowodowaną zwłoką;

               —

               zasądzenie od Komisji zapłaty odsetek za zwłokę liczonych począwszy od czerwca 2012 r. od kwoty 5 530 EUR, od sierpnia 2012 r. od pierwszej kwoty 1 535,60 EUR, od września 2012 r. od kwoty dodatkowej 1 535,60 EUR i od października 2012 r. od kwoty 3 822,80 EUR, do momentu gdy kwoty te zostaną mu zwrócone, przy czym w związku ze zwrotem kwoty 3 071,20 EUR wraz z wynagrodzeniem za styczeń 2013 r. odsetki za zwłokę nie są już należne począwszy od momentu dokonania tego zwrotu;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.