title: Sprawa C-352/09 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 marca 2011 r. — ThyssenKrupp Nirosta GmbH, dawniej ThyssenKrupp Stainless AG, przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Wspólnotowy rynek wyrobów płaskich ze stali nierdzewnej — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS, po wygaśnięciu traktatu EWWiS, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1/2003 — Kompetencje Komisji — Zasady nulla poena sine lege oraz powagi rzeczy osądzonej — Prawo do obrony — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Przeniesienie odpowiedzialności w drodze oświadczenia — Przedawnienie — Współpraca w toku postępowania administracyjnego)

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 marca 2011 r. — ThyssenKrupp Nirosta GmbH, dawniej ThyssenKrupp Stainless AG, przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-352/09 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Wspólnotowy rynek wyrobów płaskich ze stali nierdzewnej - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS, po wygaśnięciu traktatu EWWiS, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Kompetencje Komisji - Zasady nulla poena sine lege oraz powagi rzeczy osądzonej - Prawo do obrony - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Przeniesienie odpowiedzialności w drodze oświadczenia - Przedawnienie - Współpraca w toku postępowania administracyjnego)
   2011/C 152/06
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: ThyssenKrupp Nirosta GmbH, dawniej ThyssenKrupp Stainless AG (przedstawiciele: M. Klusmann, Rechtsanwalt, i S. Thomas, Universitätsprofessor)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 1 lipca 2009 r. w sprawie T-24/07 ThyssenKrupp Stainless przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 grudnia 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 65 EWWiS, a posiłkowo — żądanie obniżenia grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie w rzeczonej decyzji — Kartel na rynku wyrobów płaskich ze stali nierdzewnej — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS, po wygaśnięciu traktatu EWWiS, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1) — Naruszenie zasad ustawowej określoności kar oraz powagi rzeczy osądzonej, jak również art. 5, 7 ust. 1 i 83 WE — Naruszenie przepisów dotyczących przedawnienia w zakresie postępowań

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               ThyssenKrupp Nirosta GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009.


title: Sprawa T-300/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2009 r. — AMGA przeciwko Komisji (Pomoc państwa — System pomocy przyznanej przez władze włoskie niektórym przedsiębiorstwom użyteczności publicznej w formie zwolnień podatkowych i pożyczek o preferencyjnym oprocentowaniu — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Skarga o stwierdzenie nieważności — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/38

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2009 r. — AMGA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-300/02) (1)

   (Pomoc państwa - System pomocy przyznanej przez władze włoskie niektórym przedsiębiorstwom użyteczności publicznej w formie zwolnień podatkowych i pożyczek o preferencyjnym oprocentowaniu - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Skarga o stwierdzenie nieważności - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   2009/C 180/69
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Azienda Mediterranea Gas e Acqua SpA (AMGA) (Genua, Włochy) (przedstawiciele: L. Radicati di Brozolo i M. Merola, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: V. Di Bucci, pełnomocnik)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: ASM Brescia SpA (Brescia, Włochy) (przedstawiciele: G. Caia, V. Salvadori, N. Pisani i F. Capelli, adwokaci)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 decyzji Komisji 2003/193/WE z dnia 5 czerwca 2002 r. w sprawie pomocy państwa w formie zwolnień podatkowych i pożyczek na preferencyjnych warunkach przyznanych przez Włochy na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej z przewagą kapitału publicznego (Dz.U. 2003, L 77, s. 21).

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Azienda Mediterranea Gas e Acqua SpA (AMGA) zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję.

               3)

               ASM Brescia SpA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 289 z 23.11.2002.


title: Sprawa C-182/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative w dniu  10 kwietnia 2006 r.  — Państwo luksemburskie/Hans Urlich LAKEBRINK, Katrin PETERS-LAKEBRINK

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative w dniu 10 kwietnia 2006 r. — Państwo luksemburskie/Hans Urlich LAKEBRINK, Katrin PETERS-LAKEBRINK
   (Sprawa C-182/06)
   (2006/C 143/50)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour Administrative
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Państwo luksemburskie

      Strona pozwana: Hans Urlich LAKEBRINK, Katrin PETERS-LAKEBRINK
   Pytania prejudycjalne
   Czy wykładni art. 39 WE należy dokonywać w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takie jak ustanowione w Wielkim Księstwie Luksemburga przez art. 157 lit. b) LIR, na podstawie którego obywatel wspólnotowy, nie będący rezydentem Luksemburga, który uzyskuje w Luksemburgu przychody z pracy zarobkowej, które stanowią większość jego podlegających opodatkowaniu źródeł przychodów nie może uwzględnić swoich ujemnych dochodów z najmu nieruchomości, których nie zajmuje osobiście, położonych w innym państwie członkowskim, w tym wypadku w Niemczech, przy ustalaniu stawki opodatkowania mającej zastosowanie do jego uzyskiwanych w Luksemburgu przychodów?


title: Sprawa C-465/06: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/47

         Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-465/06)
   (2006/C 326/95)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: E. Montaguti i R. Vidal Puig, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/98/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego, a w każdym razie nie powiadamiając o ich przyjęciu Komisji, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy tej dyrektywy

               —

               Obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin dostosowania prawa krajowego do dyrektywy 2003/98/WE upłynął w dniu 1 lipca 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 345, str. 90.


title: Sprawa C-82/05: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/17

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-82/05)
   (2005/C 93/31)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 17 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Marię Patakia, doradcę prawnego należącego do jej służby prawnej, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Greckiej.
   Komisja wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że traktując procesy dopiekania lub odgrzewania wyrobów „bake-off” identycznie z pełnym procesem wyrobu chleba i poddając je wymogom ustawodawstwa dotyczącego piekarni, Republika Grecka wprowadza ograniczenie w przywozie z innych Państw Członkowskich i we wprowadzaniu na rynek grecki wyrobów „bake-off” oraz uchybia [w ten sposób] zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 28 WE;

               2.

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               W drodze skargi Komisja została poinformowana, że z powodu braku szczególnej regulacji dotyczącej chleba i wyrobów piekarskich, które są albo częściowo upieczone albo upieczone całkowicie i zamrożone, metoda „bake-off” jest traktowana przez władze greckie jak pełny proces przygotowywania i wypieku chleba. Władze greckie zezwalają w związku z tym na krótkie dopiekanie lub odgrzewanie tych wyrobów w punkcie sprzedaży jedynie wtedy, gdy spełnia on wszelkie wymogi przewidziane dla piekarni, mimo iż metoda „bake-off” obejmuje jedynie krótkie dopiekanie częściowo upieczonego chleba lub odgrzewanie zamrożonego całkowicie upieczonego chleba i nie obejmuje żadnego z wcześniejszych etapów przygotowywania i wypieku. W związku z tym wyroby „bake-off” mogą zostać wprowadzone na grecki rynek albo przez punkty sprzedaży spełniające wymogi przewidziane dla piekarni, po dopieczeniu lub odgrzaniu, albo przez sklepy ogólnospożywcze jako częściowo upieczone lub zamrożone wyroby piekarskie wymagające późniejszego upieczenia lub odgrzania przez konsumenta. W obydwu przypadkach, zdaniem Komisji, wyroby „bake-off” są odpowiednio mniej atrakcyjne dla konsumenta niż inne wyroby piekarskie.

               2.

               Komisja uważa, że sposób w jaki władze greckie interpretują i stosują obowiązujące przepisy prowadzi w rzeczywistości do zakazu sprzedaży przez sklepy ogólnospożywcze (supermarkety) wyrobów „bake-off”, które zostały dopieczone lub odgrzane, ponieważ wyroby „bake-off” są błędnie uznawane przez władze greckie za podlegające zwiększonym wymogom, które zasadniczo obowiązują w stosunku do przygotowania i wypieku chleba pieczonego całkowicie i wyrobów piekarskich.

               3.

               Zdaniem Komisji, ponieważ krótkie dopiekanie lub odgrzewanie poza piekarnią stanowi cechę charakterystyczną odróżniającą wyroby „bake-off” od innych wyrobów piekarskich, stosowanie greckich przepisów dotyczących wyrobu chleba wobec wyrobów „bake-off” nie może być uznane za kwestię związaną z warunkami sprzedaży w rozumieniu wyroku w sprawie Keck and Mithouard i związku z tym należy do zakresu stosowania art. 28 WE.

               4.

               Komisja twierdzi ponadto, że większość warunków stosowanych wobec metody „bake-off” jest oczywiście nieusprawiedliwiona i nieproporcjonalna [w stosunku do celu], ponieważ metoda ta polega jedynie na krótkim dopiekaniu lub odgrzewaniu częściowo upieczonych lub całkowicie upieczonych i zamrożonych wyrobów piekarskich. Poza tym Komisja uważa, że warunki te są wyjątkowo uciążliwe dla wszystkich sklepów ogólnospożywczych zobowiązanych do spełnienia szczególnych wymogów stawianych piekarniom.

               5.

               W związku z tym Komisja jest zdania, że Republika Grecka uchybia zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 28 WE .


title: Sprawa F-63/11 RENV: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 12 grudnia 2014 r. – Luigi Macchia/Komisja (Służba publiczna — Personnel tymczasowy — Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu rozstrzygnięcia — Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony — Uznanie administracyjne — Oczywisty błąd w ocenie — Skarga oczywiście niedopuszczalna i oczywiście bezzasadna)

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/49

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 12 grudnia 2014 r. – Luigi Macchia/Komisja
   (Sprawa F-63/11 RENV) (1)

   ((Służba publiczna - Personnel tymczasowy - Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu rozstrzygnięcia - Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony - Uznanie administracyjne - Oczywisty błąd w ocenie - Skarga oczywiście niedopuszczalna i oczywiście bezzasadna))
   (2015/C 034/58)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Macchia (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues, A. Blot i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Komisja (przedstawiciele: J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji o nieprzedłużeniu zawartej ze skarżącym umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego w rozumieniu art. 2 lit. a) regulaminu pracowniczego.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna, a w części oddalona jako oczywiście bezzasadna.

               2)

               L. Macchia pokrywa własne koszty postępowania w sprawach F 63/11, T 368/12 P i F 63/11 RENV oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w sprawach F 63/11 i F 63/11 RENV.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty w sprawie T 368/12 P.

      (1)  Dz.U. C 226 z 30.7.2011, s. 32.


title: Wykreślenie sprawy C-165/04

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/30

         Wykreślenie sprawy C-165/04 (1)

   (2005/C 143/52)

      (Język postępowania: angielski)

   Postanowieniem z dnia 2 marca 2005 r. prezes drugiej izby Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-165/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.04.2004


title: Sprawa F-102/11: Skarga wniesiona w dniu 10 października 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/27

         Skarga wniesiona w dniu 10 października 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-102/11)
   2012/C 126/52
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji o odmowie zapłaty na rzecz skarżącego kosztów podróży z miejsca wykonywania czynności służbowych do miejsca pochodzenia za lata 2005-2010.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, przyjętej przez pozwaną o oddaleniu, bez względu na to jaką przybrało ono formę, żądań skarżącego zawartych we wniosku z dnia 13 sierpnia 2010 r.;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności pisma PMO.1/NS/AV D(2010)986451z dnia 22 grudnia;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, przyjętej przez Komisję o oddaleniu, bez względu na to jaką przybrało ono formę, żądań skarżącego zawartych w zażaleniu z dnia 25 lutego 2011 r.;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-8/08: Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2008 r. — Piccoli przeciwko OHIM (wyobrażenie muszli)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/57

         Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2008 r. — Piccoli przeciwko OHIM (wyobrażenie muszli)
   (Sprawa T-8/08)
   (2008/C 64/91)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: G.M. Piccoli Srl (Alzano Lombardo, Włochy) (przedstawiciel: adwokat S. Giudici)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności lub zmiana decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego wydanej w dniu 28 września 2007 r. i doręczonej w dniu 23 października 2007 r. i zezwolenie na rejestrację trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego nr 4522892, złożonego ze stylizowanego kształtu muszli (kokilki Saint Jacques) również dla oznaczania „bułeczek, bułeczek z kremem, marmoladą, czekoladą i miodem”;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający muszlę widzianą z czterech różnych punktów (zgłoszenie nr 4 522 892) dla towarów z klasy 30

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia w odniesieniu do „wyrobów zbożowych, wyrobów cukierniczych i lodów”

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 4 i 7 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, a także niewłaściwa wykładnia niektórych przepisów dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych. Skarżąca twierdzi, że zarówno z art. 2 wspomnianej dyrektywy, jak i z art. 4 wymienionego rozporządzenia wynika w sposób wyraźny i jednoznaczny samoistny charakter odróżniający nie tylko opakowania produktu, lecz także samego jego kształtu.


title: Sprawa T-732/15: Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2016 r. – ICA Laboratories i in./Komisja

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/56

         Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2016 r. – ICA Laboratories i in./Komisja
   (Sprawa T-732/15) (1)

   (2017/C 006/71)
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 78 z 29.2.2016.


title: Sprawa C-540/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 25 października 2016 r. –UAB Spika, AB Senoji Baltija, UAB Stekutis, UAB Prekybos namai Aistra/Žuvininkystės tarnyba prie Lietuvos Respublikos žemės ūkio ministerijos

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 25 października 2016 r. –UAB Spika, AB Senoji Baltija, UAB Stekutis, UAB Prekybos namai Aistra/Žuvininkystės tarnyba prie Lietuvos Respublikos žemės ūkio ministerijos
   (Sprawa C-540/16)
   (2017/C 006/36)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: UAB Spika, AB Senoji Baltija, UAB Stekutis et UAB Prekybos namai Aistra

      Strona pozwana: Žuvininkystės tarnyba prie Lietuvos Respublikos žemės ūkio ministerijos

      Pozostali uczestnicy postępowania: Lietuvos Respublikos žemės ūkio ministerija, BUAB Sedija, UAB Starkis, UAB Baltijos šprotai, UAB Ramsun, AB Laivitė, UAB Baltlanta, UAB Strimelė, V. Malinausko gamybinė-komercinė firma Stilma, UAB Banginis, UAB Monistico, UAB Rikneda, UAB Baltijos jūra, UAB Grinvita i BUAB Baltijos žuvys

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 17 i art. 2 pkt 5 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1380/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. (1) w sprawie wspólnej polityki rybołówstwa, zmieniającego rozporządzenia Rady (WE) nr 1954/2003 i (WE) nr 1224/2009 oraz uchylającego rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 i (WE) nr 639/2004 oraz decyzję Rady 2004/585/WE należy w świetle art. 16 i 20 karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej interpretować w taki sposób, że oznacza on, iż w sytuacji, gdy państwo członkowskie korzysta z przyznanych mu w art. 16 ust. 6 uprawnień dyskrecjonalnych, nie może ono zastosować przy tym takiej metody przydziału uprawnień połowowych, która – pomimo tego, że została oparta na obiektywnym i przejrzystym kryterium – pociąga za sobą nierówność warunków konkurowania przez prowadzące działalność gospodarczą w tej dziedzinie podmioty o większe możliwości połowowe?

      (1)  JO L 354, s. 22


title: Sprawa T-262/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 grudnia 2008 r. — Canon Communications przeciwko OHIM — Messe Düsseldorf (MEDTEC) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/38

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 grudnia 2008 r. — Canon Communications przeciwko OHIM — Messe Düsseldorf (MEDTEC)
   (Sprawa T-262/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   (2009/C 69/88)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Canon Communications LLC (Los Angeles, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Mak i E. Zietse)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: O. Montalto, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Messe Düsseldorf GmbH (Düsseldorf, Niemcy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 kwietnia 2008 r. (sprawa R 817/2005-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Messe Düsseldorf GmbH i Canon Communications LLC.
   Sentencja wyroku

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i Messe Düsseldorf GmbH pokrywają koszty własne oraz po połowie kosztów poniesionych przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa T-202/08 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 lipca 2008 r. — CLL Centres de langues przeciwko Komisji (Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego — Zamówienia publiczne — Wspólnotowa procedura przetargowa — Odrzucenie wniosku o dopuszczenie do udziału w przetargu — Wniosek o zawieszenie wykonania i o zastosowanie środków tymczasowych — Brak fumus boni iuris — Utrata okazji — Brak poważnej i nieodwracalnej szkody — Brak pilnego charakteru)

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/12

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 lipca 2008 r. — CLL Centres de langues przeciwko Komisji
   (Sprawa T-202/08 R)
   (Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego - Zamówienia publiczne - Wspólnotowa procedura przetargowa - Odrzucenie wniosku o dopuszczenie do udziału w przetargu - Wniosek o zawieszenie wykonania i o zastosowanie środków tymczasowych - Brak fumus boni iuris - Utrata okazji - Brak poważnej i nieodwracalnej szkody - Brak pilnego charakteru)
   (2008/C 247/24)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Centre de langues à Louvain-la-Neuve et –en-Woluwe (CLL Centres de langues) (Louvain-la-Neuve, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci F. Tulkens i V. Ost)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: N. Bambara i E. Manhaeve, pełnomocnicy, wspomagani przez adwokata P. Wytincka)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych, mający zasadniczo na celu umożliwienie Centre de langues à Louvain-la-Neuve et –en-Woluwe (CLL Centres de langues) udziału w przetargu ADMIN/D1/PR/2008/004 dotyczącym zamówienia „Kursy językowe dla pracowników instytucji, organów i agencji Unii Europejskiej (UE) z siedzibą w Brukseli” oraz zawieszenie wykonania decyzji Komisji o odrzuceniu, do czasu wydania przez Sąd orzeczenia w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej na tę decyzję.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje odrzucony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-360/10: Postanowienie Sądu z dnia 3 października 2012 r. — Tecnimed przeciwko OHIM — Ecobrands (ZAPPER-CLICK) (Wspólnotowy znak towarowy — Termin do wniesienia skargi — Przekroczenie terminu — Brak nieprzewidywalnych okoliczności — Brak siły wyższej — Prawo do sądu — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/34

         Postanowienie Sądu z dnia 3 października 2012 r. — Tecnimed przeciwko OHIM — Ecobrands (ZAPPER-CLICK)
   (Sprawa T-360/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Termin do wniesienia skargi - Przekroczenie terminu - Brak nieprzewidywalnych okoliczności - Brak siły wyższej - Prawo do sądu - Oczywista niedopuszczalność)
   2012/C 366/66
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tecnimed Srl (Vedano Olona, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Franzosi i V. Piccarreta)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Ecobrands Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 czerwca 2010 r. (sprawa R 1795/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Tecnimed Srl a Ecobrands Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Tecnimed Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 19.2.2011.


title: Sprawa C-508/13: Skarga wniesiona w dniu 23 września 2013 r. — Republika Estońska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/51

         Skarga wniesiona w dniu 23 września 2013 r. — Republika Estońska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-508/13)
   2013/C 344/89
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Estońska (przedstawiciel: K. Kraavi-Käerdi)

      Strona pozwana: Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

   Republika Estońska wnosi o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 ust. 6 i 8, art. 16 ust. 3 i art. 6 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE (1) w sprawie rocznych sprawozdań finansowych, skonsolidowanych sprawozdań finansowych i powiązanych sprawozdań niektórych rodzajów jednostek, zmieniającej dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/43/WE oraz uchylającej dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG z powodu naruszenia traktatów lub reguły prawnej związanej z ich stosowaniem, ponieważ przepisy te nie są jej zdaniem zgodne z zasadami proporcjonalności i pomocniczości. Przy wydawaniu tych przepisów doszło także do naruszenia obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 296 TFUE, tj. istotnego wymogu proceduralnego w rozumieniu art. 263 TFUE. Republika Estońska wnosi zatem o stwierdzenie nieważności: zawartego w art. 4 ust. 6 fragmentu zdania „a wymóg dotyczący ujawniania informacji jest zawarty w krajowych przepisach podatkowych wyłącznie do celów poboru podatków”, zawartych w art. 4 ust. 8 słów „wymaganych na mocy krajowych przepisów podatkowych, zgodnie z ust. 6” oraz art. 16 ust. 3 i art. 6 ust. 3 w całości. Na wypadek gdyby Trybunał zajął stanowisko, że wymienione przepisy nie mogą być traktowane jako samodzielne i że nie można ich oddzielić od pozostałego tekstu dyrektywy, nie powodując przy tym jego zmiany, i wykluczyć możliwości naruszenia ogólnego systemu dyrektywy wskutek stwierdzenia nieważności tych przepisów, wnosi ona o stwierdzenie nieważności dyrektywy w całości na tej samej podstawie i z tych samych powodów;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Republika Estońska domaga się w swojej skardze stwierdzenia nieważności określonych przepisów dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/34/UE w sprawie rocznych sprawozdań finansowych, skonsolidowanych sprawozdań finansowych i powiązanych sprawozdań niektórych rodzajów jednostek, zmieniającej dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/43/WE oraz uchylającej dyrektywy Rady 78/660/EWG i 83/349/EWG (zwanej dalej „dyrektywą”), ewentualnie stwierdzenia nieważności dyrektywy w całości.

               2)

               Skarga została wniesiona na podstawie art. 263 akapit pierwszy TFUE i zmierza do stwierdzenia nieważności zawartego w art. 4 ust. 6 dyrektywy sformułowania „a wymóg dotyczący ujawniania informacji jest zawarty w krajowych przepisach podatkowych wyłącznie do celów poboru podatków”, zawartego w art. 4 ust. 8 dyrektywy sformułowania „wymaganych na mocy krajowych przepisów podatkowych, zgodnie z ust. 6” oraz art. 6 ust. 3 i art. 16 ust. 3 dyrektywy bądź ewentualnie dyrektywy w całości z powodu naruszenia istotnego wymogu proceduralnego i naruszenia traktatów lub reguły prawnej związanej z ich stosowaniem.

               3)

               Naruszenie istotnego wymogu proceduralnego polega zdaniem Republiki Estońskiej na tym, że przy wydawaniu dyrektywy nie został zachowany obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 TFUE. Naruszenie traktatu lub reguły prawnej związanej z jego stosowaniem ma polegać na naruszeniu zasad proporcjonalności i pomocniczości.

               4)

               Za pomocą przewidzianych w art. 4 ust. 6 w związku z ust. 8 i art. 16 ust. 3 dyrektywy środków służących maksymalnej harmonizacji nie można znaleźć odpowiedniej równowagi między dwoma celami dyrektywy — zwiększeniem jasności oraz porównywalności sprawozdań finansowych oraz zmniejszeniem obciążeń administracyjnych dla małych i średnich przedsiębiorstw. Przyjęte środki nie nadają się zatem do osiągnięcia wytyczonego uzasadnionego celu.

               5)

               Istotnego celu dyrektywy — zwiększenia jasności i porównywalności sprawozdań finansowych — nie można osiągnąć za pomocą przyjętych środków, ponieważ przy sporządzaniu projektu dyrektywy nie została odpowiednio uwzględniona struktura przedsiębiorstw w poszczególnych państwach członkowskich. Zdaniem Republiki Estońskiej transpozycja dyrektywy do porządku prawnego państwa członkowskiego prowadziłaby do tego, że 97,9 % przedsiębiorstw, na które przypada ponad połowa dochodu gospodarki narodowej, zostałoby zwolnionych z istotnej części obowiązków z zakresu sprawozdawczości rachunkowej — to nie przyczynia się jednak do osiągnięcia celu odnoszącego się do całej Unii polegającego na zwiększeniu jasności i porównywalności sprawozdań finansowych.

               6)

               Istotnego celu dyrektywy — zmniejszenia obciążeń administracyjnych — nie można osiągnąć za pomocą przyjętych środków, ponieważ przy sporządzaniu projektu dyrektywy nie zostało uwzględnione zmniejszenie obciążeń administracyjnych, które w państwie członkowskim zostało już osiągnięte w inny sposób aniżeli poprzez zmniejszenie zakresu sprawozdawczości rachunkowej, oraz z tego względu, że uzyskiwane dotychczas od przedsiębiorstw w ramach sprawozdawczości rachunkowej informacje, których nie można już wymagać w tej formie zgodnie z przepisem art. 4 ust. 6, nadal stanowią konieczne informacje zarówno dla przedsiębiorstw prywatnych, jak i dla sektora publicznego. W przyszłości dodatkowe informacje będą musiały zatem być zbierane i ogłaszane przy użyciu innych kanałów, przez co obciążenia administracyjne powstaną w innym miejscu, a nawet mogą wzrosnąć.

               7)

               Ustanowiona w art. 6 ust. 1 lit. h) dyrektywy zasada przewagi treści ekonomicznej [nad formą prawną] stanowi istotną zasadę dyrektywy. Zgodnie z art. 6 ust. 3 dyrektywy państwa członkowskie mogą zrezygnować z zasady przewagi treści ekonomicznej i jeżeli możliwość ta zostanie faktycznie wykorzystana przy transpozycji przepisów dyrektywy do porządku prawnego danego państwa członkowskiego, odnoszący się do całej Unii cel polegający na zwiększeniu porównywalności, jasności i zaufania publicznego nie będzie mógł co do zasady zostać osiągnięty. Wobec tego przyjęty środek nie pozostaje w zgodności z zasadą proporcjonalności.

               8)

               Mając na uwadze okoliczność, że środki przewidziane w art. 4 ust. 6 i 8 oraz w art. 16 ust. 3 dyrektywy niekoniecznie prowadziły do zwiększenia jasności i porównywalności sprawozdawczości finansowej i środki przyjęte w danym państwie członkowskim zamiast do zmniejszenia obciążeń administracyjnych mogłyby prowadzić także do ich powstania w innym miejscu, środki te nie umożliwiały lepszego osiągnięcia celów dyrektywy na szczeblu Unii. Wymienione przepisy nie pozostają zatem w zgodności z zasadą pomocniczości.

      (1)  Dz.U. L 182, s. 19.


title: Sprawa T-151/15: Skarga wniesiona w dniu w dniu 27 marca 2015 r. – EFB/Komisja

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/20

         Skarga wniesiona w dniu w dniu 27 marca 2015 r. – EFB/Komisja
   (Sprawa T-151/15)
   (2015/C 190/23)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Federation of Biotechnology (EFB) (Liège, Belgia) (przedstawiciele: M. Troncoso Ferrer i S. Moya Izquierdo, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               stwierdzenie, że skarżąca jest odpowiedzialna jedynie za kwotę 5  638,22 EUR;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   W skardze skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie, że Komisja Europejska naruszyła zobowiązania umowne ciążące na niej na podstawie umowy z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie projektu dotyczącego European Action for Global Life science – Food Forum o sygnaturze LSSP-CT-2005-512135 (zwanej dalej „umową”) i domaga się uznania jej za odpowiedzialną jedynie za kwotę 5  638,22 EUR zamiast 86  676,42 EUR, czego żąda Komisja Europejska.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, oparty na oczywistych błędach w ocenie szeregu kosztów kwalifikowalnych, co stanowi błąd w ocenie dowodów sprzeczny z art. 1315 belgijskiego kodeksu cywilnego.

                           —

                           Skarżąca podnosi, że nota obciążeniowa wystawiona przez Komisję Europejską opiera się na wnioskach z ostatecznego sprawozdania z audytu, lecz że analiza przeprowadzona przez audytorów Komisji Europejskiej celem sporządzenia tego sprawozdania była nieprawidłowa w odniesieniu do szeregu kosztów, mianowicie kosztów personelu oraz kosztów związanych z pewnymi wydarzeniami. Tak więc Komisja Europejska wystawiła notę obciążeniową opartą na nieprawidłowych założeniach i nie wykazała okoliczności faktycznych na poparcie swych twierdzeń, co doprowadziło do naruszenia art. 1315 belgijskiego kodeksu cywilnego i w konsekwencji do naruszenia obowiązków umownych.

               2.

               Zarzut drugi, oparty na naruszeniu art. II.20 i II.6 ogólnych warunków umownych oraz art. 1347 belgijskiego kodeksu cywilnego, ponieważ Komisja Europejska niesłusznie uznała, że koszty związane z pracą niektórych członków personelu nie były kosztami kwalifikowalnymi, gdyż owi członkowie nie zawarli ważnej umowy o pracę ze skarżącą.

               3.

               Zarzut trzeci, oparty na naruszeniu art. 1134 belgijskiego kodeksu cywilnego oraz zasady wykonywania umów w dobrej wierze.

                           —

                           Skarżąca podnosi między innymi, że nie miała okazji, by sama się bronić, wyjaśniając Komisji Europejskiej powody wszelkich nieporozumień lub drobnych błędów popełnionych przez nią przy wykonaniu umowy; że ogromna różnica finansowa między pierwszym projektem sprawozdania z audytu a ostatecznym sprawozdaniem z audytu wskazuje wyraźnie na brak poprawności i ostrożności; oraz że szereg błędów w obliczeniach oraz nieścisłych danych liczbowych w całym ostatecznym sprawozdaniu z audytu utrudnił skarżącej właściwe zrozumienie oskarżeń sformułowanych przez Komisję Europejską.

               4.

               Zarzut czwarty, oparty na braku uzasadnienia decyzji Komisji Europejskiej o odmowie zwrotu niektórych kosztów.

               5.

               Zarzut piąty, oparty na naruszeniu zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

                           —

                           Skarżąca podnosi, że Komisja Europejska zgodziła się na to, by skarżąca otrzymywała pomoc od innego podmiotu prawnego, przez co po stronie skarżącej powstało uzasadnione oczekiwanie, że koszty wynikające z tego stosunku będą w pełni kwalifikowalne.

               6.

               Zarzut szósty, oparty na braku jasności zasad mających zastosowanie do szóstego program ramowego w zakresie badań i rozwoju technologicznego (zwanego dalej „PR6”).

                           —

                           Skarżąca podnosi, że zgodnie z art. 1162 belgijskiego kodeksu cywilnego w razie wątpliwości umowę należy interpretować na niekorzyść tego, kto sporządził umowę, i na korzyść tego, kto zaciągnął zobowiązanie. Zasady umowne mające zastosowanie do PR6 wynikają ze „standardowych” klauzul określonych przez Komisję Europejską, na które skarżąca mogła jedynie zgodzić się, przez co stała się ona stroną, która zaciągnęła zobowiązanie. Taka sytuacja – w powiązaniu z faktem, iż owe klauzule rodzą ewidentne trudności w zakresie wykładni, na co wskazuje duża liczba skarg wniesionych na nie do Sądu – uzasadnia twierdzenie, że brak pewności należy interpretować na korzyść skarżącej. Zasada dotycząca wykładni zawarta w art. 1162 belgijskiego kodeksu cywilnego umożliwia sądowi interpretowanie źle zredagowanych lub niejasnych przepisów na niekorzyść ich autora, mianowicie Komisji.


title: Sprawa C-336/09 P: Odwołanie wniesione w dniu 24 sierpnia 2009 r. przez Rzeczpospolitą Polską od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 10 czerwca 2009 r. w sprawie T-258/04 Polska przeciwko Komisji

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/23

         Odwołanie wniesione w dniu 24 sierpnia 2009 r. przez Rzeczpospolitą Polską od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 10 czerwca 2009 r. w sprawie T-258/04 Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa C-336/09 P)
   2009/C 282/40
   Język postępowania: polski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Rzeczpospolita Polska (Przedstawiciel: M. Dowgielewicz, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich, Republika Cypryjska

      Żądania

               —

               uchylenie w całości postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 10 czerwca 2009 r. w sprawie T-258/04Polska przeciwko Komisji,

               —

               stwierdzenie nieważności artykułu 5, artykułu 6 ust. 1, 2 i 3, artykułu 7 ust. 1 oraz artykułu 8 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 60/2004 z dnia 14 stycznia 2004 r. ustanawiającego środki przejściowe w sektorze cukru w następstwie przystąpienia Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii, i Słowacji (1),

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji oraz przed Trybunałem Sprawiedliwości,

               —

               rozpoznanie odwołania przez Wielką Izbę.

      Zarzuty i główne argumenty

               —

               zarzut błędnej wykładni rozporządzenia Rady EWG nr 1 w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (2) oraz Traktatu o Przystąpieniu poprzez ustalenie, że termin do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 60/2004 rozpoczął bieg z dniem publikacji tego rozporządzenia w językach urzędowych Wspólnoty Piętnastu, a więc przed zakończeniem publikacji w językach urzędowych rozszerzonej Wspólnoty,

               —

               zarzut błędnej wykładni art. 230 czwarty akapit WE poprzez ustalenie, że Rzeczpospolita Polska mogła skutecznie wnieść skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 60/2004 przed przystąpieniem do Unii Europejskiej, działając na podstawie tego przepisu jako osoba prawna,

               —

               naruszenia zasady wspólnoty prawa i zasady skutecznej ochrony sądowej poprzez pozbawienie Rzeczypospolitej Polskiej prawa do poddania sądowej kontroli legalności rozporządzenia nr 60/2004, pomimo że rozporządzenie to było skierowane do Rzeczypospolitej Polskiej jako państwa członkowskiego,

               —

               naruszenia zasady solidarności i zasady dobrej wiary poprzez pozbawienie Rzeczypospolitej Polskiej prawa do poddania sądowej kontroli legalności aktu zmieniającego warunki przystąpienia Rzeczypospolitej Polskiej do Unii Europejskiej oraz naruszającego równowagę praw i obowiązków wynikających z przynależności do Wspólnoty,

               —

               naruszenia procedury w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji poprzez nierozpoznanie argumentów Rzeczypospolitej Polskiej dotyczących naruszenia zasady solidarności i zasady dobrej wiary oraz brak wystarczającego uzasadnienia zaskarżonego postanowienia.

      (1)  Dz. Urz. L 9, str. 8; Polskie wydanie specjalne, Rozdział 3, Tom 42, str. 125

      (2)  Dz. Urz. L 17, 6.10.1958, str.385; Polskie wydanie specjalne, Rozdział 1, Tom 1, str. 3


title: Sprawa T-20/14: Postanowienie Sądu z dnia 11 listopada 2014 r. – Nguyen przeciwko Parlamentowi i Radzie (Skarga o stwierdzenie nieważności – Reforma regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej – Mniej korzystny system wypłacania zryczałtowanych świadczeń odpowiadających kosztom podróży oraz podwyższania wymiaru corocznego urlopu o dni dodatkowego urlopu na podróż do miejsca pochodzenia – Brak indywidualnego oddziaływania – Odpowiedzialność pozaumowna – Związek przyczynowy – Skarga w części oczywiście niedopuszczalna a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/38

      Postanowienie Sądu z dnia 11 listopada 2014 r. – Nguyen przeciwko Parlamentowi i Radzie
      (Sprawa T-20/14) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Reforma regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej - Mniej korzystny system wypłacania zryczałtowanych świadczeń odpowiadających kosztom podróży oraz podwyższania wymiaru corocznego urlopu o dni dodatkowego urlopu na podróż do miejsca pochodzenia - Brak indywidualnego oddziaływania - Odpowiedzialność pozaumowna - Związek przyczynowy - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)
      (2015/C 016/60)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Huynh Duong Vi Nguyen (Woluwe-Saint-Lambert, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Visaggio oraz E. Taneva, pełnomocnicy); Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer oraz A. Bisch, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności na podstawie art. 263 TFUE, art. 1 ust. 65 lit. b) oraz art. 1 ust. 67 lit. d) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) z dnia 22 października 2013 r. zmieniającego regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (Dz.U. L 287, s. 15) w zakresie, w jakim prawo do zwrotu kosztów podróży i czas podróży powiązano w nim z dodatkiem zagranicznym lub dodatkiem z tytułu zamieszkiwania za granicą, oraz po drugie żądanie odszkodowawcze na podstawie art. 340 TFUE tytułem odszkodowania za szkody majątkowe i zadośćuczynienia za szkody niemajątkowe, jakie miała ponieść strona skarżąca.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Huynh Duong Vi Nguyen ponosi, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Parlament Europejski i Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Nie ma potrzeby rozstrzygania w przedmiocie wniosku Komisji Europejskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 112 z 14.4.2014.


title: Sprawa T-381/17: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2017 r. – Acsen/Parlament

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/31

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2017 r. – Acsen/Parlament
   (Sprawa T-381/17)
   (2017/C 269/42)
   Język postępowania: rumuński

      Strony

      Strona skarżąca: Ibram Acsen (Bukareszt, Rumunia) (przedstawiciel: C. Gagu, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności art. 22 ust. 1 lit. c) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/35/UE z dnia 5 kwietnia 2011 r. dotyczącej łączenia się spółek akcyjnych w zakresie w jakim znajduje on zastosowanie do bezwzględnej nieważności łączenia.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zarzut oparty na naruszeniu zasady braku przedawnienia bezwzględnej nieważności.

               —

               Ponieważ art. 22 ust. 1 lit. c) dyrektywy nie wprowadza rozróżnienia między względną a bezwzględną nieważnością, sześciomiesięczny termin na wniesienie skargi o stwierdzenie nieważności znajduje zastosowanie także w przypadku bezwzględnej nieważności z naruszeniem zasady braku przedawnienia takiego rodzaju nieważności.


title: Sprawa T-55/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 9 lutego 2016 r. przez Carla De Nicolę od wyroku wydanego w dniu 18 grudnia 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-45/11, De Nicola/EBI

text:
               21.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/45

         Odwołanie wniesione w dniu 9 lutego 2016 r. przez Carla De Nicolę od wyroku wydanego w dniu 18 grudnia 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-45/11, De Nicola/EBI
   (Sprawa T-55/16 P)
   (2016/C 106/54)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat G. Ferabecoli, avocat)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie niniejszego odwołania i, zmieniając częściowo zaskarżony wyrok, uchylenie pkt 2 i 3 sentencji oraz pkt 61-67 samego wyroku;

               —

               w rezultacie zasądzenie od EBI na rzecz C. De Nicoli odszkodowania i zadośćuczynienia, jak żądano w pozwie albo, ewentualnie, przekazanie sprawy do innej izby Sądu do spraw Służby Publicznej, zasiadającej w innym składzie sędziowskim celem ponownego rozpatrzenia uchylonych fragmentów wyroku. Obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza sprawa jest zasadniczo taka sama jak sprawy F-55/08 i F-59/09, w których stronami byli skarżący i Europejski Bank Inwestycyjny.
   Skarżący uściśla w tym względzie, że zaskarżony wyrok nie zawiera rozstrzygnięcia w przedmiocie żądań mających na celu stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny za rok 2009, decyzji odmownej z dnia 25 marca 2010 r. w sprawie awansu, wytycznych na rok 2009, dwóch pism prezesa EBI z dni 17 i 30 listopada 2010 r. oraz „wszystkich aktów z nimi związanych, po nich następujących czy ich poprzedzających”.
   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący obowiązku stwierdzenia nieważności wytycznych na rok 2009 i pism prezesa EBI z dni 17 listopada 2010 r. i 30 listopada 2010 r.

                           —

                           Skarżący twierdzi w szczególności w tym względzie, że gdyby Sąd orzekł, iż rozpatrywane wytyczne są niezgodne z prawem, to stwierdzenie ich nieważności zobowiązywałoby stronę pozwaną do przeprowadzenia oceny według bardziej konkretnych kryteriów, które w większym stopniu zapewniałyby poszanowanie osoby skarżącego i jego praw.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący umownego charakteru stosunku łączącego skarżącego z EBI

                           —

                           Skarżący utrzymuje w tym względzie, że zażądał naprawienia szkody z tytułu odpowiedzialności umownej strony pozwanej a nie z tytułu odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej. Zaskarżony wyrok zrównuje, między innymi, pracowników EBI z urzędnikami innych instytucji Unii, podczas gdy rozpatrywany stosunek pracy podlega prawu prywatnemu, co sprawia tym samym, że przepisy dotyczące urzędników nie znajdują zastosowania w tej sprawie.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący żądania zasądzenia odszkodowania i zadośćuczynienia

                           —

                           Skarżący podnosi, że wnioski zawarte w zaskarżonym orzeczeniu odnośnie do tego są oczywiście błędne zarówno pod względem faktycznym jak i prawnym i że w rezultacie spełnione zostały wszystkie przesłanki ku temu, by przyznane mu zostało prawo do takiego odszkodowania.


title: Sprawa C-392/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Baranya Megyei Bíróság w dniu 5 października 2009 r. — Uszodaépítő Kft. przeciwko APEH Központi Hivatal Hatósági Főosztály

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Baranya Megyei Bíróság w dniu 5 października 2009 r. — Uszodaépítő Kft. przeciwko APEH Központi Hivatal Hatósági Főosztály
   (Sprawa C-392/09)
   2010/C 11/23
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Baranya Megyei Bíróság.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Uszodaépítő Kft..

      Strona pozwana: APEH Központi Hivatal Hatósági Főosztály.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepis państwa członkowskiego, który wszedł w życie w dniu 1 stycznia 2008 r., po powstaniu prawa do odliczenia podatku, i który wymaga dla odliczenia zapłaconego i zadeklarowanego podatku VAT za usługi dostaw towarów wyświadczone w 2007 r. zmiany treści faktur i złożenia dodatkowej deklaracji, jest zgodny z art. 17 i 20 szóstej dyrektywy? (1)

               2)

               Czy środek ustanowiony w art. 269 ust. 1 nowej ustawy o podatku VAT, zgodnie z którym, w przypadku spełnienia wskazanych w tym przepisie przesłanek, prawa i obowiązki określane są i są stosowane w oparciu o przepisy tejże ustawy, nawet wówczas, gdyby powstały przed jej wejściem w życie — przed upływem określonego terminu — jest zgodny z ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego, a szczególności, czy jest on w obiektywny sposób uzasadniony, racjonalny i proporcjonalny, oraz czy jest on zgodny z zasadą pewności prawa?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa T-241/17: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2017 – Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/41

         Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2017 – Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-241/17)
   (2017/C 195/55)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/264 z dnia 14 lutego 2017 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), w części wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej kwotę 25 708 035,13 EUR, wydatkowaną przez agencję płatniczą akredytowaną przez Rzeczpospolitą Polską;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               —

               Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zarzut naruszenia art. 52 ust. 1 rozporządzenia nr 1306/2013 (1) poprzez zastosowanie korekty finansowej w odniesieniu do wydatków poniesionych przez władze polskie na rekompensaty za operacje niezbierania plonów w 2011 r. w ramach nadzwyczajnych środków wspierania sektora owoców i warzyw ustanowionych na podstawie rozporządzenia nr 585/2011 (2), w oparciu o błędną wykładnię prawa, pomimo że wydatki te zostały dokonane przez władze polskie zgodnie z przepisami unijnymi, a w szczególności nie naruszały art. 85 rozporządzenia nr 543/2011 (3).

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej (Dz.U. 2013, L 347, str. 549).

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 585/2011 z dnia 17 czerwca 2011 r. ustanawiające tymczasowe nadzwyczajne środki wspierania sektora owoców i warzyw (Dz.U. 2011, L 160, str. 71).

      (3)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz.U. 2011, L 157, str. 1).


title: Sprawa F-41/08: Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2008 r. — Stephanie Honnefelder przeciwko Komisji

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/38

         Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2008 r. — Stephanie Honnefelder przeciwko Komisji
   (Sprawa F-41/08)
   (2008/C 128/81)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Stephanie Honnefelder (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: C. Bode, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 10 maja 2007 r. i decyzji wydanej w przedmiocie zażalenia z dnia 14 grudnia 2007 r. oraz zobowiązanie do wpisania skarżącej na listę rezerwową przy braku naruszenia zasady równości traktowania i przestrzeganiu prawidłowości postępowania;
   obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania;

               —

               ewentualnie wydanie wyroku zaocznego.

               —

               Przedmiot i opis sporu

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej o niewpisaniu skarżącej na listę rezerwową konkursu EPSO AD/26/05 z uwagi na niewystarczającą liczbę uzyskanych punktów.


title: Sprawa T-353/10: Postanowienie Sądu z dnia 12 października 2011 r. — Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Nota obciążeniowa — Zarzut niedopuszczalności — Umowny charakter sporu — Charakter skargi — Akt zaskarżalny)

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/19

         Postanowienie Sądu z dnia 12 października 2011 r. — Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro przeciwko Komisji
   (Sprawa T-353/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Nota obciążeniowa - Zarzut niedopuszczalności - Umowny charakter sporu - Charakter skargi - Akt zaskarżalny)
   2011/C 355/34
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: E. Tzannini, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i A. Sauka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności w części noty obciążeniowej wydanej przez Komisję w dniu 22 lipca 2010 r. w celu odzyskania kwoty 109 415,20 EUR wypłaconej skarżącej w ramach wkładu finansowego dla wsparcia projektu badań naukowych w dziedzinie medycyny

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro AE.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa C-10/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/31

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-10/09) (1)

   2009/C 220/64

      Język postępowania: portugalski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa C-356/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 4 września 2009 r. — Pensionsversicherungsanstalt przeciwko Dr. Christine Kleist

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 4 września 2009 r. — Pensionsversicherungsanstalt przeciwko Dr. Christine Kleist
   (Sprawa C-356/09)
   2009/C 282/49
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pensionsversicherungsanstalt

      Strona pozwana: Dr. Christine Kleist

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 76/207/EWG w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (1) zmienionej dyrektywą 2002/73/WE należy interpretować w ten sposób, że — w ramach systemu prawa pracy, który w przypadku ogólnej ochrony pracowników przed zwolnieniem za decydujące kryterium uznaje ich socjalną (finansową) zależność od miejsca pracy — stoi na przeszkodzie postanowieniu układu zbiorowego, które przewiduje szczególną ochronę przed zwolnieniem wykraczającą poza ustawową ogólną ochronę przed zwolnieniem tylko do momentu, w którym zabezpieczenie socjalne (finansowe) jest zwykle dane z tytułu wypłaty emerytury, jeżeli nabycie prawa do tej emerytury w odniesieniu do kobiet i mężczyzn następuje w różnych momentach?

               2)

               Czy art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 76/207/EWG zmienionej dyrektywą 2002/73/WE sprzeciwia się w ramach przedstawionego systemu prawa pracy decyzji publicznego pracodawcy, który zwalnia pracownicę kilka miesięcy po dniu, w którym uzyskała ona zabezpieczenie z tytułu emerytury, aby zatrudnić nowych pracowników napływających na rynek pracy?

      (1)  Dz. U. L 39, s. 40.


title: Sprawa C-381/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 11 lipca 2016 r. – Salvador Benjumea Bravo de Laguna/Esteban Torras Ferrazzuolo

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/41

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 11 lipca 2016 r. – Salvador Benjumea Bravo de Laguna/Esteban Torras Ferrazzuolo
   (Sprawa C-381/16)
   (2016/C 335/55)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo, Sala Primera de lo Civil

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Salvador Benjumea Bravo de Laguna

      Druga strona postępowania: Esteban Torras Ferrazzuolo

      Pytania prejudycjalne

   Czy powództwo o ustalenie prawa do wspólnotowego znaku towarowego z powodów innych niż wskazane w art. 18 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1), a w szczególności tych określonych w art. 2.2 Ley de Marcas española, Ley 17/2001, de 7 de diciembre, de Marcas (hiszpańskiej ustawy nr 17/2001 z dnia 7 grudnia 2001 r. w sprawie znaków towarowych) (BOE nr 294, z dnia 8.12.2001) jest zgodne z prawem Unii, a dokładnie z rozporządzeniem nr 207/2009?

      (1)  Dz.U. 2009, L 78, s. 1.


title: Wyrok Trybunału z dnia 16 lipca 2012 r. w sprawie E-9/11 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii (Niedopełnienie obowiązków przez państwo EOG – Prawo przedsiębiorczości – Swobodny przepływ kapitału – Ograniczenia w zakresie struktury właścicielskiej instytucji świadczących usługi finansowe oraz ograniczenia praw głosu w takich instytucjach – Proporcjonalność – Pewność prawna)

text:
               29.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 369/13

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 16 lipca 2012 r.
   w sprawie E-9/11
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii
   (Niedopełnienie obowiązków przez państwo EOG – Prawo przedsiębiorczości – Swobodny przepływ kapitału – Ograniczenia w zakresie struktury właścicielskiej instytucji świadczących usługi finansowe oraz ograniczenia praw głosu w takich instytucjach – Proporcjonalność – Pewność prawna)
   2012/C 369/11
   W sprawie E-9/11 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii – SKARGA o stwierdzenie, że utrzymując w mocy ograniczenia nałożone na prawa osób i przedsiębiorstw mających siedzibę na terenie państw EOG do posiadania udziałów i wykonywania praw głosu w instytucjach świadczących usługi finansowe w Norwegii zgodnie z przepisami określonymi w sekcjach 35.1, 35.2, 35.3 i 36 Ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. nr 74 o rynkach regulowanych (ustawa o giełdach papierów wartościowych) oraz sekcjach 5-3.1, 5-3.2, 5-3.3 i 5-4 Ustawy z dnia 5 lipca 2002 r. o rejestracji instrumentów finansowych (ustawa o depozytariuszach papierów wartościowych), Królestwo Norwegii nie wypełniło swoich zobowiązań wynikających z art. 31 i 40 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher, Przewodniczący i Sędzia Sprawozdawca, Per Christiansen i Páll Hreinsson, Sędziowie, wydał w dniu 16 lipca 2012 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1)

               oświadcza, że Królestwo Norwegii – utrzymując w mocy ograniczenia nałożone na prawa osób i przedsiębiorstw mających siedzibę na terenie państw EOG do posiadania udziałów i wykonywania praw głosu w instytucjach świadczących usługi finansowe w Norwegii zgodnie z przepisami określonymi w sekcjach 35.1, 35.2, 35.3 i 36 Ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. nr 74 o rynkach regulowanych (ustawa o giełdach papierów wartościowych) oraz sekcjach 5-3.1, 5-3.2, 5-3.3 i 5-4 Ustawy z dnia 5 lipca 2002 r. o rejestracji instrumentów finansowych (ustawa o depozytariuszach papierów wartościowych) – nie wypełniło swoich zobowiązań wynikających z art. 31 i 40 Porozumienia EOG;

               2)

               nakazuje obciążyć Królestwo Norwegii kosztami postępowania.


title: Sprawy połączone C-350/06 i C-520/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 stycznia 2009 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Landesarbeitsgericht Düsseldorf, House of Lords — Niemcy, Zjednoczone Królestwo) — Gerhard Schultz-Hoff przeciwko Deutsche Rentenversicherung Bund (Warunki pracy — Organizacja czasu pracy — Dyrektywa 2003/88/WE — Prawo do corocznego płatnego urlopu — Zwolnienie chorobowe — Urlop coroczny zbiegający się ze zwolnieniem chorobowym — Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany coroczny płatny urlop w razie ustania stosunku pracy ze względu na chorobę)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 stycznia 2009 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Landesarbeitsgericht Düsseldorf, House of Lords — Niemcy, Zjednoczone Królestwo) — Gerhard Schultz-Hoff przeciwko Deutsche Rentenversicherung Bund
   (Sprawy połączone C-350/06 i C-520/06) (1)

   (Warunki pracy - Organizacja czasu pracy - Dyrektywa 2003/88/WE - Prawo do corocznego płatnego urlopu - Zwolnienie chorobowe - Urlop coroczny zbiegający się ze zwolnieniem chorobowym - Ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany coroczny płatny urlop w razie ustania stosunku pracy ze względu na chorobę)
   (2009/C 69/04)
   Języki postępowania: niemiecki i angielski
   Sądy krajowe
   Landesarbeitsgericht Düsseldorf, House of Lords
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strony skarżące: Gerhard Schultz-Hoff (C-350/06), Stringer i in. (C-520/06)

      Strony pozwane: Deutsche Rentenversicherung Bund (C-350/06), Her Majesty's Revenue and Customs
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landesarbeitsgericht Düsseldorf, House of Lords — Wykładnia art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz. U. L 299, str. 9) — Prawo do corocznego płatnego urlopu uzależnione od spełnienia następujących wymogów: rzeczywistego świadczenia pracy, posiadania zdolności do pracy w czasie trwania urlopu, przeniesienia urlopu na kolejny rok kalendarzowy jedynie do pewnej określonej daty — Prawo pracownika przebywającego na zwolnieniu chorobowym, którego czas trwania jest nieokreślony, do skorzystania w trakcie tego zwolnienia z corocznego urlopu wypoczynkowego — Prawo pracownika, z którym rozwiązano podczas jego przebywania na długoterminowym zwolnieniu chorobowym stosunek pracy, do otrzymania ekwiwalentu pieniężnego za urlop niewykorzystany w trakcie danego roku urlopowego
   Sentencja

               1)

               Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy powinien być interpretowany w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom lub praktykom krajowym, zgodnie z którymi pracownik przebywający na zwolnieniu chorobowym nie jest uprawniony do skorzystania z corocznego płatnego urlopu w okresie objętym zwolnieniem chorobowym.

               2)

               Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88 powinien być interpretowany w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom lub praktykom krajowym przewidującym wygaśnięcie prawa do corocznego płatnego urlopu wraz z końcem okresu rozliczeniowego lub okresu dozwolonego przeniesienia ustalonego przez prawo krajowe, nawet jeśli pracownik przebywał na zwolnieniu chorobowym przez całość lub część okresu rozliczeniowego, a jego niezdolność do pracy trwała aż do ustania stosunku pracy, ze względu na co nie mógł skorzystać ze swojego prawa do corocznego płatnego urlopu.

               3)

               Artykuł 7 ust. 2 dyrektywy 2003/08 powinien być interpretowany w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom lub praktykom krajowym przewidującym w razie ustania stosunku pracy brak wypłaty jakiegokolwiek ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany coroczny płatny urlop na rzecz pracownika, który przebywał na zwolnieniu chorobowym przez całość lub część okresu rozliczeniowego bądź okresu dozwolonego przeniesienia, ze względu na co nie mógł skorzystać ze swojego prawa do corocznego płatnego urlopu. W celu obliczenia wspomnianego ekwiwalentu pieniężnego zwykłe wynagrodzenie pracownika — czyli to, które musi być wypłacane w trakcie okresu odpoczynku odpowiadającemu corocznemu płatnemu urlopowi — jest również rozstrzygające.

      (1)  Dz.U. C 281 z 18.11.2006.

      Dz.U. C 56 z 10.3.2007.


title: Sprawa C-94/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 98 ust. 1 i 2 — Świadczenie usług przez zakłady pogrzebowe — Stosowanie obniżonej stawki do usług przewozu zwłok pojazdem)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 maja 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-94/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 98 ust. 1 i 2 - Świadczenie usług przez zakłady pogrzebowe - Stosowanie obniżonej stawki do usług przewozu zwłok pojazdem)
   2010/C 179/16
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciel: M. Afonso, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Francuska (Przedstawiciele: G. de Bergues i J.-S. Pilczer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 96-99 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Działalność przedsiębiorstw pogrzebowych — Obowiązek zastosowania jednolitej stawki w stosunku do niepodzielnego świadczenia o charakterze złożonym, spełnianego przez te przedsiębiorstwa — Zakaz stosowania obniżonych stawek podatku VAT o zmiennej wysokości

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 113 z 16.5.2009.


title: Sprawa C-339/05: Postanowienie prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 4 sierpnia 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Innsbruck — Austria) — Zentralbetriebsrat der Landeskrankenhäuser Tirols przeciwko Land Tirol

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/35

         Postanowienie prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 4 sierpnia 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Innsbruck — Austria) — Zentralbetriebsrat der Landeskrankenhäuser Tirols przeciwko Land Tirol
   (Sprawa C-339/05) (1)

   (2006/C 294/62)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005


title: Sprawa T-88/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 lipca 2006 r. — Tzirani przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Awans — Obsadzenie stanowiska w kategorii A*2 — Odrzucenie kandydatury — Brak uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie — Naruszenie zasad powoływania urzędników kategorii zaszeregowania A*1 i A*2)

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/28

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 lipca 2006 r. — Tzirani przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-88/04) (1)

   (Urzędnicy - Awans - Obsadzenie stanowiska w kategorii A*2 - Odrzucenie kandydatury - Brak uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Naruszenie zasad powoływania urzędników kategorii zaszeregowania A*1 i A*2)
   (2006/C 212/50)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Marie Tzirani (Bruksela, Belgia) (Przedstawiciele: É. Boigelot, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Berscheid i V. Joris, pełnomocnicy, wspierani przez B. Wägenbaura, avocat)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie uchylenia decyzji Komisji z dnia 23 maja 2003 r. odrzucającej kandydaturę skarżącej na stanowisko w kategorii A*2 dyrektora dyrekcji „Polityka socjalna, personel zatrudniony w Luksemburgu, zdrowie i higiena” w dyrekcji generalnej Komisji ds. Personelu i administracji, żądanie uchylenia decyzji z dnia 21 maja 2003 r. powołującej panią D. S. na to stanowisko oraz w koniecznym zakresie żądanie uchylenia decyzji dorozumianej oddalającej zażalenie skarżącej na te dwie decyzje.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja Komisji powołująca panią D. S. na stanowisko objęte ogłoszeniem o wakacie COM/063/03 oraz decyzja odrzucająca kandydaturę skarżącej na to stanowisko zostają uchylone.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Koszty postępowania ponosi Komisja.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004


title: Sprawa C-488/08 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 8 września 2008 r. w sprawie T-373/06 Matthias Rath przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego, wniesione w dniu 12 listopada 2008 r. przez Matthiasa Ratha

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/9

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 8 września 2008 r. w sprawie T-373/06 Matthias Rath przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego, wniesione w dniu 12 listopada 2008 r. przez Matthiasa Ratha
   (Sprawa C-488/08 P)
   (2009/C 82/16)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Matthias Rath (przedstawiciele: adwokaci S. Ziegler, C. Kleiner i F. Dehn)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie orzeczenia siódmej izby Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 września 2008 r. w sprawie T-373/06;

               —

               uwzględnienie żądań podnoszonych w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji oraz interwenienta kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W drodze zaskarżonego postanowienia Sąd Pierwszej Instancji utrzymał w mocy decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej, zgodnie z którą w przypadku oznaczenia słownego „EPICAN”, zgłoszonego przez wnoszącego odwołanie dla suplementów żywnościowych i produktów dietetyczne do celów niemedycznych, i wcześniejszego słownego wspólnotowego znaku towarowego „EPIGRAN” istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.
   Wnoszący odwołanie uzasadnia je naruszeniem art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94. Przy dokonywaniu oceny podobieństwa oznaczeń i towarów Sąd przyjął za podstawę nieprawdziwe okoliczności faktyczne. Gdyby Sąd prawidłowo ocenił okoliczności faktyczne, musiałby dojść do wniosku, ze w przypadku kolidujących ze sobą oznaczeń nie istnieje żadne prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. W opinii wnoszącego odwołanie Sąd musiałby tak uczynić w szczególności dlatego, że — jak Sąd sam stwierdził — konsumenci towarów będących przedmiotem sporu wykazują podwyższony poziom uwagi.


title: Postanowienie Prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie T-92/04 R, Marta Christina Moren Abat przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Środki tymczasowe — Postępowanie konkursowe — Zawieszenie wykonania — Dopuszczalność)

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/24

      POSTANOWIENIE PREZESA SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 9 czerwca 2004 r.
   w sprawie T-92/04 R, Marta Christina Moren Abat przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Środki tymczasowe - Postępowanie konkursowe - Zawieszenie wykonania - Dopuszczalność)
   (2004/C 239/54)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-92/04 R, Marta Christina Moren Abat, zamieszkała w Brukseli (Belgia), reprezentowana przez G. Lebitsch, adwokata, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: H. Krämer oraz B. Wägenbauer, adwokat, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), której przedmiotem jest wniosek o zawieszenie postępowania konkursowego COM/A/2/02, mającego na celu ustanowienie rezerwy kadrowej administratorów (A7/A6) w dziedzinie „Środowisko”, lub o zawieszenie ważności listy rezerwowej uczestników tego konkursu, prezes Sądu Pierwszej Instancji wydał w dniu 9 czerwca 2004 r. postanowienie, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje odrzucony.

               2)

               Koszty zostaną zasądzone w wyroku kończącym postępowanie w sprawie głównej.


title: Sprawa T-454/13: Wyrok Sądu z dnia 1 marca 2017 r. – SNCM/Komisja [Pomoc państwa — Kabotaż morski — Pomoc wdrożona przez Francję na rzecz Société nationale maritime Corse Méditerranée (SNCM) i Compagnie méridionale de navigation — Usługa świadczona w ogólnym interesie gospodarczym — Rekompensaty za usługę dodatkową względem usługi podstawowej mającą pokryć okresy szczytu w sezonie turystycznym — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Pojęcie pomocy państwa — Korzyść — Wyrok Altmark — Określenie kwoty pomocy]

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/21

         Wyrok Sądu z dnia 1 marca 2017 r. – SNCM/Komisja
   (Sprawa T-454/13) (1)

   ([Pomoc państwa - Kabotaż morski - Pomoc wdrożona przez Francję na rzecz Société nationale maritime Corse Méditerranée (SNCM) i Compagnie méridionale de navigation - Usługa świadczona w ogólnym interesie gospodarczym - Rekompensaty za usługę dodatkową względem usługi podstawowej mającą pokryć okresy szczytu w sezonie turystycznym - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie pomocy państwa - Korzyść - Wyrok Altmark - Określenie kwoty pomocy])
   (2017/C 121/30)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Société nationale maritime Corse Méditerranée (SNCM) (Marsylia, Francja) (przedstawiciele: początkowo A. Winckler, F.-C. Laprévote, J.-P. Mignard i S. Mabile, następnie A. Winckler i F.-C. Laprévote, i wreszcie F.-C. Laprévote i C. Froitzheim, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Afonso i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Corsica Ferries France SAS (Bastia, Francja) (przedstawiciele: S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji Komisji 2013/435/UE z dnia 2 maja 2013 r. w sprawie pomocy państwa SA.22843 (2012/C) (ex 2012/NN) wdrożonej przez Republikę Francuską na rzecz Société nationale Corse Méditerranée i Compagnie méridionale de navigation (Dz.U. 2013, L 220, s. 20).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Société nationale maritime Corse Méditerranée (SNCM) pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską i przez Corsica Ferries France SAS.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


title: Sprawa F-110/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 2 maja 2016 r. – Nill/Komisja

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/50

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 2 maja 2016 r. – Nill/Komisja
   (Sprawa F-110/14) (1)

   (2016/C 222/78)
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2015, s. 46.


title: Sprawa C-255/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Geldern (Niemcy) w dniu 24 maja 2011 r. — Nadine Büsch i Björn Siever przeciwko Ryanair Ltd

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Geldern (Niemcy) w dniu 24 maja 2011 r. — Nadine Büsch i Björn Siever przeciwko Ryanair Ltd
   (Sprawa C-255/11)
   2011/C 226/28
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Amtsgericht Geldern

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nadine Büsch i Björn Siever

      Strona pozwana: Ryanair Ltd

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy uregulowane w art. 7 rozporządzenia nr 261/2004 (1) prawo do odszkodowania stanowi roszczenie o naprawienie szkody, które z uwagi na art. 29 zdanie pierwsze konwencji montrealskiej (2) podlega ograniczeniom tej konwencji, jeżeli przysługuje z powodu dużego opóźnienia lotu?

               2)

               Czy prawo do odszkodowania, o którym mowa w art. 7 rozporządzenia nr 261/2004, ma charakter niekompensacyjny w rozumieniu art. 29 zdanie drugie konwencji montrealskiej w zakresie, w jakim wykracza poza rozmiar szkód, które pasażer poniósł wskutek dużego opóźnienia? Czy wyklucza to prawo do odszkodowania w całości, czy też prawo to przysługuje w przypadku opóźnień jedynie w wysokości rzeczywiście poniesionej szkody?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1.

      (2)  Decyzja Rady z dnia 5 kwietnia 2001 r. w sprawie zawarcia przez Wspólnotę Europejską Konwencji w sprawie ujednolicenia niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego (Konwencja montrealska), Dz.U. L 194, s. 38.


title: Sprawa T-406/14: Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2014 r. – Promoinmo przeciwko Komisji

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/52

         Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2014 r. – Promoinmo przeciwko Komisji
   (Sprawa T-406/14)
   2014/C 253/68
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Promoinmo, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. López Gómez)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji kwalifikującej całokształt środków fiskalnych, zgrupowanych pod wspólną nazwą „hiszpański system leasingu podatkowego” (Sistema Español de Arrendamiento Financiero, SEAF), jako niezgodną ze wspólnym rynkiem nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których wskazano inwestorów zgrupowań interesów gospodarczych (ZIG) jako jedynych beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jednocześnie jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawarty w nim nakaz odzyskania rzekomej pomocy narusza ogólne zasady prawa UE;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on rozstrzygnięcie w przedmiocie zgodności z prawem prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty w niniejszej sprawie są takie same jak w sprawie T-401/14 Duro Felguera przeciwko Komisji.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 lipca 2004 r. w sprawie C-429/02 (wniosek Cour de cassation o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Bacardi France SAS przeciwko Télévision française 1 SA (TF1) i in (Art. 59 Traktatu WE (po zmianach art. 49 WE) — Dyrektywa 89/552/EWG — Telewizja bez granic — Telewizyjna działalność nadawcza — Reklama — Krajowy przepis zakazujący telewizyjnej reklamy napojów alkoholowych będących w obrocie w tym państwie w odniesieniu do pośredniej reklamy telewizyjnej w postaci tablic reklamowych widocznych na ekranie podczas transmisji niektórych imprez sportowych — Ustawa „Evin”)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/9

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 13 lipca 2004 r.
   w sprawie C-429/02 (wniosek Cour de cassation o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Bacardi France SAS przeciwko Télévision française 1 SA (TF1) i in (1)

   (Art. 59 Traktatu WE (po zmianach art. 49 WE) - Dyrektywa 89/552/EWG - Telewizja bez granic - Telewizyjna działalność nadawcza - Reklama - Krajowy przepis zakazujący telewizyjnej reklamy napojów alkoholowych będących w obrocie w tym państwie w odniesieniu do pośredniej reklamy telewizyjnej w postaci tablic reklamowych widocznych na ekranie podczas transmisji niektórych imprez sportowych - Ustawa „Evin”)
   (2004/C 228/16)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-429/02, mającej za przedmiot, skierowany do Trybunału na mocy art. 234 WE przez Cour de cassation (Francja) w ramach zawisłego przed tym sądem sporu między Bacardi France SAS, uprzednio Bacardi-Martini SAS, a Télévision française 1 SA (TF1), Groupe Jean-Claude Darmon SA, Girosport SARL, wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w kwestii wykładni dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących telewizyjnej działalności transmisyjnej (Dz.U. L 298, str. 23), oraz art. 59 traktatu WE (po zmianach art. 49 WE), Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, prezes, P. Jann (sprawozdawca), A. Rosas, C. Gulmann, J.-P. Puissochet oraz J. N. Cunha Rodrigues, prezesi izb, R. Schintgen, S. von Bahr oraz R. Silva de Lapuerta, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 13 lipca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Art. 2, ust. 2, akapit pierwszy, zd. pierwsze dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących telewizyjnej działalności transmisyjnej nie stoi na przeszkodzie, by Państwo Członkowskie zakazało telewizyjnej reklamy napojów alkoholowych będących w obrocie w tym państwie w odniesieniu do pośredniej reklamy telewizyjnej w postaci tablic reklamowych widocznych na ekranie podczas transmisji dwustronnych spotkań sportowych odbywających się na terytorium innych Państw Członkowskich.
               Taka telewizyjna reklama pośrednia nie jest „reklamą telewizyjną” w rozumieniu art. 1, lit. b), pkt 10 i 11 przedmiotowej dyrektywy.

               2)

               Art. 59 Traktatu WE (po zmianach art. 49 WE) nie stoi na przeszkodzie, by Państwo Członkowskie zakazało telewizyjnej reklamy napojów alkoholowych będących w obrocie w tym państwie w odniesieniu do pośredniej reklamy telewizyjnej w postaci tablic reklamowych widocznych na ekranie podczas transmisji dwustronnych spotkań sportowych odbywających się na terytorium innych Państw Członkowskich.

      (1)  Dz.U. C 19 z 25.1.2003.


title: Sprawa T-464/12 P (R): Postanowienie Sadu z dnia 3 grudnia 2012 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Wydane w pierwszej instancji postanowienie w postępowaniu w przedmiocie środka tymczasowego oddalające wniosek o zawieszenie wykonania zaskarżonej decyzji — Odmowa Komisji zwrócenia wnoszącemu odwołanie kwot, które jego zdaniem zostały mu niesłusznie potrącone z renty)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/25

         Postanowienie Sadu z dnia 3 grudnia 2012 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-464/12 P (R)) (1)

   (Odwołanie - Wydane w pierwszej instancji postanowienie w postępowaniu w przedmiocie środka tymczasowego oddalające wniosek o zawieszenie wykonania zaskarżonej decyzji - Odmowa Komisji zwrócenia wnoszącemu odwołanie kwot, które jego zdaniem zostały mu niesłusznie potrącone z renty)
   2013/C 38/44
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 3 sierpnia 2012 r. w sprawie F-57/12 R Marcuccio przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U C 379 z 8.12.2012.


title: Sprawa T-21/05: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2005 r. przez Halcor Metal Works S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/36

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2005 r. przez Halcor Metal Works S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-21/05)
   (2005/C 82/66)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 21 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Halcor Metal Works S.A. z siedzibą w Atenach (Grecja), reprezentowanej przez I. S. Forrester, Barrister oraz A. P. Schluz i A. Komninos, lawyers, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 lit. f) i art. 2 lit. d) decyzji, w zakresie, w jakim nakładają one grzywnę na Halcor;

               —

               ewentualnie, o nałożenie [grzywny] w niższej wysokości, którą Sąd uzna za stosowną orzekając według przysługującego mu na podstawie art. 229 WE nieograniczonego uznania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżący kwestionuje grzywnę nałożoną na niego decyzją Komisji z dnia 3 września 2004 r. odnoszącą się do postępowania na podstawie art. 81 ust. 1 WE w sprawie Comp/E-1/38-069 stwierdzającą trzy odrębne naruszenia w sektorze miedzianych rur instalacyjnych.
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnosi po pierwsze, że jego postępowanie nie zasługuje na ukaranie grzywną. Zdaniem skarżącego, jego postępowanie nie stanowi zachowania zasługującego na ukaranie grzywną na podstawie art. 81 WE, ponieważ znajdował się on pod presją innych adresatów decyzji, a także dlatego, że jego udział w kartelu, jako przedsiębiorstwa eksportowego, zorientowanego na rozwój, był niechętny i bierny.
   Skarżący podnosi ponadto, iż założenia przyjęte przy wymierzaniu grzywny były w oczywisty sposób błędne i naruszały zasadę równego traktowania. Twierdzi on, że pomimo tego, iż decyzja zarzuca pozostałym adresatom udział w trzech odrębnych naruszeniach, a skarżącemu zarzucany jest udział tylko w jednym, to podstawowa wysokość grzywny została wyliczona w ten sam sposób dla wszystkich adresatów. Skarżący twierdzi także, że nie jego udział nie wzmocnił porozumienia oraz że wskazany w decyzji geograficzny zakres naruszenia błędnie obejmował Grecję.
   Skarżący podnosi następnie, że zwiększenie [wymiaru grzywny] ze względu na czas trwania stanowi oczywisty błąd w ocenie oraz naruszenie prawa.
   Wreszcie skarżący twierdzi, że nałożona na niego grzywna była nieproporcjonalna w porównaniu z grzywnami nałożonymi na innych adresatów decyzji, a także w świetle szczególnych okoliczności dotyczących skarżącego. Powołuje się on w tym względzie na dobrowolne zakończenie uczestnictwa w zgromadzeniach w 1999 r., to jest dwa lata przed tym, kiedy Komisja dowiedziała się o zarzutach dotyczących kartelu, na krótki czas trwania swojego uczestnictwa w zgromadzeniach, na swoją bierną postawę oraz na okoliczność, iż to on dostarczył Komisji kompletną dokumentację, na której oparto przedstawienie zarzutów i decyzję.


title: Sprawa C-478/09: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 24 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej (Łączenie lub podział spółek akcyjnych — Wymóg sprawozdania niezależnego biegłego — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/14

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 24 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-478/09) (1)

   (Łączenie lub podział spółek akcyjnych - Wymóg sprawozdania niezależnego biegłego - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   2010/C 221/22
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. La Pergola i M. Karanasou Apostolopoulou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: N. Dafniou i V. Karra, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2007/63/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. zmieniającej dyrektywy Rady 78/855/EWG oraz 82/891/EWG w odniesieniu do wymogu sprawozdania niezależnego biegłego w przypadku łączenia spółek akcyjnych lub ich podziału

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w przewidzianym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2007/63/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. zmieniającej dyrektywy Rady 78/855/EWG oraz 82/891/EWG w odniesieniu do wymogu sprawozdania niezależnego biegłego w przypadku łączenia spółek akcyjnych lub ich podziału Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa C-26/10 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) wydanego w dniu 17 listopada 2009 r. w sprawie T-295/09 Paul Inge Hansen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 18 stycznia 2010 r. przez Paula Inge Hansena

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/11

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) wydanego w dniu 17 listopada 2009 r. w sprawie T-295/09 Paul Inge Hansen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 18 stycznia 2010 r. przez Paula Inge Hansena
   (Sprawa C-26/10 P)
   ()
   2010/C 209/15
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Paul Inge Hansen (przedstawiciele: adwokat P. Löfqvist i C. von Quitzow, Juris doktor)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska
   Postanowieniem z dnia 6 maja 2010 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (siódma izba) odrzucił odwołanie.


title: Sprawa T-64/09: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2009 r. – Micro Shaping przeciwko OHIM (>packaging)

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/23

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2009 r. – Micro Shaping przeciwko OHIM (>packaging)
   (Sprawa T-64/09)
   2009/C 102/36
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Micro Shaping Ltd (Worthing, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat A. Franke)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 grudnia 2008 r. – sprawa R 1063/2008-1 – zakresie dotyczącym zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 006354311 „>packaging”;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „>packaging” dla towarów i usług z klas 16, 17 i 42 (zgłoszenie nr 6 354 311)

      Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ zgłoszony znak towarowy ma wymagane minimum charakteru odróżniającego i nie ma konieczności pozostawienia tworzącego go oznaczenia do swobodnego używania przez wszystkich, oraz prawa do bycia wysłuchanym wynikającego z art. 73 rozporządzenia nr 40/94.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1)