title: Sprawa C-628/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 11 października 2021 r. – TB

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 11 października 2021 r. – TB
      (Sprawa C-628/21)
      (2022/C 95/13)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: TB

         Przy udziale: Castorama Polska Sp. z o.o., „Knor” Sp. z o.o.

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 8 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (1) powinien być rozumiany w ten sposób, że dotyczy on środka ochrony praw własności intelektualnej, przysługującego jedynie wtedy, gdy zostanie stwierdzone w tym lub innym postępowaniu przysługiwanie prawa własności intelektualnej uprawnionemu?
                  – w przypadku odpowiedzi negatywnej na pytanie 1):

                  2.

                  Czy art. 8 ust. 1 dyrektywy w związku z art. 4 ust. 1 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej powinien być rozumiany w ten sposób, że wystarczające jest uprawdopodobnienie, że środek ten dotyczy istniejącego prawa własności intelektualnej[,] a nie udowodnienie tej okoliczności, w szczególności w sytuacji, w której żądanie udzielenia informacji o pochodzeniu i sieciach dystrybucji towarów lub usług poprzedza dochodzenie roszczeń odszkodowawczych z tytułu naruszenia praw własności intelektualnej?

         (1)  Dz.U. 2004, L 157, s. 45; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 17 Tom 002 P. 32 – 39


title: Sprawa T-263/15 RENV: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Gmina Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo/Komisja [Pomoc państwa – Infrastruktura lotniskowa – Finansowanie publiczne przyznane przez gminy Gdynia i Kosakowo na rzecz utworzenia portu lotniczego Gdynia-Kosakowo – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Korzyść – Zasada podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej – Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi – Naruszenie konkurencji – Odzyskanie pomocy – Cofnięcie decyzji – Brak ponownego wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego – Prawa proceduralne zainteresowanych stron – Prawo do obrony – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/21

      Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Gmina Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo/Komisja
      (Sprawa T-263/15 RENV) (1)

      (Pomoc państwa - Infrastruktura lotniskowa - Finansowanie publiczne przyznane przez gminy Gdynia i Kosakowo na rzecz utworzenia portu lotniczego Gdynia-Kosakowo - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Korzyść - Zasada podmiotu prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi - Naruszenie konkurencji - Odzyskanie pomocy - Cofnięcie decyzji - Brak ponownego wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego - Prawa proceduralne zainteresowanych stron - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia)
      (2022/C 95/27)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Gmina Miasto Gdynia (Polska), Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo sp. z o.o. (Gdynia, Polska) (przedstawiciele: T. Koncewicz i M. Le Berre, adwokaci, oraz K. Gruszecka Spychała i P. Rosiak, radcowie prawni)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann, D. Recchia i S. Noë, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, M. Rzotkiewicz i S. Żyrek, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności art. 2–5 decyzji Komisji (UE) 2015/1586 z dnia 26 lutego 2015 r. w sprawie środka SA.35388 (13/C) (ex 13/NN i ex 12/N) – Polska – Utworzenie portu lotniczego Gdynia-Kosakowo (Dz.U. 2015, L 250, s. 165).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Gmina Miasto Gdynia i Port Lotniczy Gdynia-Kosakowo sp. z o.o. pokrywają własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską przed Trybunałem w ramach sprawy C-56/18 P oraz przed Sądem w ramach spraw T-263/15 i T-263/15 RENV.

                  3)

                  Rzeczpospolita Polska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 254 z 3.8.2015.


title: Sprawa T-177/17: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – EKETA/Komisja [Klauzula arbitrażowa – Umowa Ask-it zawarta w ramach szóstego programu ramowego – Koszty kwalifikowalne – Nota obciążeniowa wystawiona przez Komisję w celu zwrotu wypłaconych zaliczek – Wiarygodność arkuszy czasu pracy – Konflikt interesów – Podwykonawstwo]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/22

      Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – EKETA/Komisja
      (Sprawa T-177/17) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Umowa Ask-it zawarta w ramach szóstego programu ramowego - Koszty kwalifikowalne - Nota obciążeniowa wystawiona przez Komisję w celu zwrotu wypłaconych zaliczek - Wiarygodność arkuszy czasu pracy - Konflikt interesów - Podwykonawstwo)
      (2022/C 95/28)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis (EKETA) (Saloniki, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Katsimerou, T. Adamopoulos i J. Estrada de Solà, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 272 TFUE żądanie stwierdzenia, po pierwsze, że wierzytelność figurująca na nocie obciążeniowej Komisji nr 3241615292 z dnia 29 listopada 2016 r., zgodnie z którą skarżący powinien jej zwrócić kwotę 211 185,95 EUR pochodzącą z dotacji, którą otrzymał z tytułu studium nad projektem badawczym zwanym Ask-it, jest – w wysokości 89 126,11 EUR – bezpodstawna, a po drugie, że owa kwota odpowiada kosztom kwalifikowalnym, których skarżący nie jest zobowiązany zwrócić.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 151 z 15.5.2017.


title: Sprawa T-189/17: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – EKETA/Komisja [Klauzula arbitrażowa – Umowa Humabio zawarta w ramach szóstego programu ramowego – Koszty kwalifikowalne – Nota obciążeniowa wystawiona przez Komisję w celu zwrotu wypłaconych zaliczek – Wiarygodność arkuszy czasu pracy – Konflikt interesów]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/23

      Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – EKETA/Komisja
      (Sprawa T-189/17) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Umowa Humabio zawarta w ramach szóstego programu ramowego - Koszty kwalifikowalne - Nota obciążeniowa wystawiona przez Komisję w celu zwrotu wypłaconych zaliczek - Wiarygodność arkuszy czasu pracy - Konflikt interesów)
      (2022/C 95/29)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis (EKETA) (Saloniki, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Katsimerou, O. Verheecke, T. Adamopoulos i J. Estrada de Solà, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 272 TFUE żądanie stwierdzenia, po pierwsze, że wierzytelność figurująca na nocie obciążeniowej Komisji nr 3241615288 z dnia 29 listopada 2016 r., zgodnie z którą skarżący powinien jej zwrócić kwotę 64 720,19 EUR pochodzącą z dotacji, którą otrzymał z tytułu studium nad projektem badawczym zwanym Humabio, jest – w wysokości 10 436,36 EUR – bezpodstawna, a po drugie, że owa kwota odpowiada kosztom kwalifikowalnym, których skarżący nie jest zobowiązany zwrócić.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 151 z 15.5.2017.


title: Sprawa T-190/17: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – EKETA/Komisja [Klauzula arbitrażowa – Umowa Cater zawarta w ramach szóstego programu ramowego – Koszty kwalifikowalne – Nota obciążeniowa wystawiona przez Komisję w celu zwrotu wypłaconych zaliczek – Wiarygodność arkuszy czasu pracy – Konflikt interesów]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/23

      Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – EKETA/Komisja
      (Sprawa T-190/17) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Umowa Cater zawarta w ramach szóstego programu ramowego - Koszty kwalifikowalne - Nota obciążeniowa wystawiona przez Komisję w celu zwrotu wypłaconych zaliczek - Wiarygodność arkuszy czasu pracy - Konflikt interesów)
      (2022/C 95/30)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis (EKETA) (Saloniki, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Katsimerou, T. Adamopoulos i J. Estrada de Solà, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 272 TFUE żądanie stwierdzenia, po pierwsze, że wierzytelność figurująca na nocie obciążeniowej Komisji nr 3241615289 z dnia 29 listopada 2016 r., zgodnie z którą skarżący powinien jej zwrócić kwotę 172 992,15 EUR pochodzącą z dotacji, którą otrzymał z tytułu studium nad projektem badawczym zwanym Cater, jest – w wysokości 28 520,08 EUR – bezpodstawna, a po drugie, że owa kwota odpowiada kosztom kwalifikowalnym, których skarżący nie jest zobowiązany zwrócić.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 151 z 15.5.2017.


title: Sprawy połączone T-721/18 i T-81/19: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Apostolopoulou i Apostolopoulou-Chrysanthaki/Komisja [Odpowiedzialność pozaumowna – Umowy o udzielenie dotacji zawarte w ramach różnych programów Unii – Naruszenie postanowień umownych przez spółkę beneficjenta – Koszty kwalifikowalne – Dochodzenie OLAF-u – Likwidacja spółki – Odzyskanie wierzytelności od wspólniczek spółki – Postępowanie egzekucyjne – Zarzuty podniesione przez przedstawicieli Komisji przed sądami krajowymi – Określenie strony pozwanej – Uchybienie wymogom formalnym – Częściowa niedopuszczalność – Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/24

      Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Apostolopoulou i Apostolopoulou-Chrysanthaki/Komisja
      (Sprawy połączone T-721/18 i T-81/19) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Umowy o udzielenie dotacji zawarte w ramach różnych programów Unii - Naruszenie postanowień umownych przez spółkę beneficjenta - Koszty kwalifikowalne - Dochodzenie OLAF-u - Likwidacja spółki - Odzyskanie wierzytelności od wspólniczek spółki - Postępowanie egzekucyjne - Zarzuty podniesione przez przedstawicieli Komisji przed sądami krajowymi - Określenie strony pozwanej - Uchybienie wymogom formalnym - Częściowa niedopuszczalność - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)
      (2022/C 95/31)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Zoï Apostolopoulou (Ateny, Grecj), Anastasia Apostolopoulou-Chrysanthaki (Ateny) (przedstawiciel: adwokat D. Gkouskos)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Estrada de Solà i T. Adamopoulos, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądania naprawienia szkody, jaką skarżące miały ponieść z powodu zarzutów sformułowanych wobec nich przez przedstawicieli Komisji w postępowaniu przeciwegzekucyjnym dotyczącym egzekucji wobec nich wyroków z dnia 16 lipca 2014 r., Isotis/Komisja (T-59/11, EU:T:2014:679) i z dnia 4 lutego 2016 r., Isotis/Komisja (T-562/13, niepublikowanego, EU:T:2016:63) przed Protodikeio Athinon (sądem pierwszej instancji w Atenach, Grecja) i przed Efeteio Athinon (sądem apelacyjnym w Atenach, Grecja).

         Sentencja

                  1)

                  Skargi zostają oddalone.

                  2)

                  Zoï Apostolopoulou i Anastasia Apostolopoulou-Chrysanthaki zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 54 z 11.2.2019.


title: Sprawa T-158/19: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – Breyer/REA [Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020” (2014 – 2020) – Rozporządzenie (UE) nr 1290/2013 – Dokumenty dotyczące projektu badawczego „iBorderCtrl: Inteligent Portable Border Control System” – Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej – Częściowa odmowa dostępu – Nadrzędny interes publiczny]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/24

      Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2021 r. – Breyer/REA
      (Sprawa T-158/19) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji „Horyzont 2020” (2014 – 2020) - Rozporządzenie (UE) nr 1290/2013 - Dokumenty dotyczące projektu badawczego „iBorderCtrl: Inteligent Portable Border Control System” - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej - Częściowa odmowa dostępu - Nadrzędny interes publiczny)
      (2022/C 95/32)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Patrick Breyer (Kilonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Breyer)

         Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (przedstawiciele: S. Payan-Lagrou i V. Canetti, pełnomocnicy, wspierane adwokatów R. van der Houta C. Wagnera)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji REA z dnia 17 stycznia 2019 r. [ARES (2019) 266593] dotyczącej częściowego dostępu do dokumentów.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych (REA) z dnia 17 stycznia 2019 r. [ARES (2019) 266593], po pierwsze, w zakresie, w jakim REA nie ustosunkowała się do wniosku Patricka Breyera o udzielenie dostępu do dokumentów dotyczących zezwolenia na realizację projektu iBorderCtrl, a po drugie, w zakresie, w jakim REA odmówiła pełnego dostępu do dokumentu D 1.3, częściowego dostępu do dokumentów D 1.1, D 1.2, D 2.1, D 2.2 i D 2.3, a także szerszego dostępu do dokumentów D 3.1, D 7.3 i D 7.8, w zakresie, w jakim dokumenty te zawierają informacje nieobjęte wyjątkiem przewidzianym w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Patrick Breyer pokrywa własne koszty związane ze złożeniem pisma z dnia 23 marca 2021 r. oraz koszty poniesione przez REA w związku z przedstawieniem uwag z dnia 20 maja 2021 r.

                  4)

                  Patrick Breyer pokrywa połowę własnych kosztów innych niż te związane ze złożeniem jego pisma z dnia 23 marca 2021 r.

                  5)

                  REA pokrywa własne koszty, z wyjątkiem tych związanych z przedstawieniem przez nią uwag z dnia 20 maja 2021 r., a także połowę kosztów poniesionych przez Patricka Breyera, z wyjątkiem tych związanych ze złożeniem przez niego pisma z dnia 23 marca 2021 r.

         (1)  Dz.U. C 206 z 17.6.2019.


title: Sprawa T-703/19: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – DD/FRA [Skarga o odszkodowanie – Służba publiczna – Personel tymczasowy – Wszczęcie dochodzenia administracyjnego – Artykuł 86 ust. 2 regulaminu pracowniczego – Obowiązek informowania – Czas trwania postępowania – Rozsądny termin – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie – Poufność dochodzenia administracyjnego – Obowiązek dbałości – Krzywda – Związek przyczynowy]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/25

      Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – DD/FRA
      (Sprawa T-703/19) (1)

      (Skarga o odszkodowanie - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Wszczęcie dochodzenia administracyjnego - Artykuł 86 ust. 2 regulaminu pracowniczego - Obowiązek informowania - Czas trwania postępowania - Rozsądny termin - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Poufność dochodzenia administracyjnego - Obowiązek dbałości - Krzywda - Związek przyczynowy)
      (2022/C 95/33)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: DD (przedstawiciele: początkowo L. Levi i M. Vandenbussche, adwokaci, następnie L. Levi, adwokat)

         Strona pozwana: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. O’Flaherty, pełnomocnik, wspierany przez adwokata B. Wägenbaura)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE, mająca zasadniczo na celu uzyskanie zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej w swej ocenie doznał skarżący, oszacowaną ex aequo et bono na 50 000 EUR, spowodowaną wszczęciem i prowadzeniem postępowania administracyjnego w ramach FRA.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  DD zostaje obciążony, poza własnymi kosztami postępowania, kosztami poniesionymi przez Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA).

         (1)  Dz.U. C 432 z 23.12.2019.


title: Sprawa T-795/19: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – HB/Komisja [Zamówienia publiczne na usługi – Świadczenie usług wsparcia technicznego dla Wysokiej Rady Sądownictwa – Decyzja o zmniejszeniu kwoty zamówienia i odzyskaniu już wypłaconych kwot – Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie – Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany – Brak klauzuli arbitrażowej – Niedopuszczalność – Brak elementów szkody dających się oddzielić od umowy]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/26

      Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – HB/Komisja
      (Sprawa T-795/19) (1)

      (Zamówienia publiczne na usługi - Świadczenie usług wsparcia technicznego dla Wysokiej Rady Sądownictwa - Decyzja o zmniejszeniu kwoty zamówienia i odzyskaniu już wypłaconych kwot - Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany - Brak klauzuli arbitrażowej - Niedopuszczalność - Brak elementów szkody dających się oddzielić od umowy)
      (2022/C 95/34)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: HB (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz, J. Estrada de Solà i A. Katsimerou, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, wniesione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2019) 7319 final z dnia 15 października 2019 r. w sprawie obniżenia kwoty należnej z tytułu zamówienia CARDS/2008/166–429 i odzyskania nienależnie wypłaconych kwot, a po drugie, wniesione na podstawie art. 340 akapit drugi TFUE żądanie, przede wszystkim, zwrotu wszystkich kwot ewentualnie odzyskanych przez Komisję na podstawie tej decyzji i zapłaty ostatniej wystawionej faktury, z odsetkami za opóźnienie, oraz uwolnienia gwarancji bankowej i naprawienia szkody poniesionej przez skarżącą ze względu na zwłokę w uwolnieniu gwarancji, a także symbolicznego zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez skarżącą.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie żądania stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2019) 7319 final z dnia 15 października 2019 r. w sprawie obniżenia kwoty należnej z tytułu zamówienia CARDS/2008/166–429 i odzyskania nienależnie wypłaconych kwot.

                  2)

                  Skarga zostaje oddalona jako bezzasadna w zakresie dotyczycącym odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej.

                  3)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 10 z 13.1.2020.


title: Sprawa T-796/19: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – HB/Komisja [Zamówienia publiczne na usługi – Świadczenie usług wsparcia technicznego na rzecz władz ukraińskich – Decyzja o obniżeniu kwoty zamówienia i odzyskaniu już wypłaconych kwot – Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie i zadośćuczynienie – Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany – Brak klauzuli arbitrażowej – Niedopuszczalność – Brak elementów szkody dających się oddzielić od umowy]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/27

      Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – HB/Komisja
      (Sprawa T-796/19) (1)

      (Zamówienia publiczne na usługi - Świadczenie usług wsparcia technicznego na rzecz władz ukraińskich - Decyzja o obniżeniu kwoty zamówienia i odzyskaniu już wypłaconych kwot - Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie i zadośćuczynienie - Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany - Brak klauzuli arbitrażowej - Niedopuszczalność - Brak elementów szkody dających się oddzielić od umowy)
      (2022/C 95/35)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: HB (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz, J. Estrada de Solà i A. Katsimerou, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2019) 7318 final z dnia 15 października 2019 r. w sprawie obniżenia kwot należnych z tytułu zamówienia TACIS/2006/101–510 i odzyskania kwot nienależnie wypłaconych oraz, po drugie, oparte na art. 340 akapit drugi TFUE żądanie uzyskania, z jednej strony, zwrotu wszystkich kwot ewentualnie odzyskanych przez Komisję na podstawie tej decyzji wraz z odsetkami za zwłokę i, z drugiej strony, symbolicznego zadośćuczynienia za krzywdę, jaką miała ponieść skarżąca.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim dotyczy ona stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2019) 7318 final z dnia 15 października 2019 r. w sprawie obniżenia kwot należnych z tytułu zamówienia TACIS/2006/101–510 i odzyskania kwot nienależnie wypłaconych.

                  2)

                  Skarga zostaje oddalona jako bezzasadna w zakresie, w jakim dotyczy ona powstania odpowiedzialności pozaumownej Unii Europejskiej.

                  3)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 10 z 13.1.2020.


title: Sprawa T-870/19: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Worldwide Spirits Supply/EUIPO – Melfinco (CLEOPATRA QUEEN) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy CLEOPATRA QUEEN – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy CLEOPATRA MELFINCO – Artykuły 15 i 57 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie artykuły 18 i 64 rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego – Unieważnienie prawa do znaku towarowego]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/27

      Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Worldwide Spirits Supply/EUIPO – Melfinco (CLEOPATRA QUEEN)
      (Sprawa T-870/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy CLEOPATRA QUEEN - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy CLEOPATRA MELFINCO - Artykuły 15 i 57 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie artykuły 18 i 64 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Dowód rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Unieważnienie prawa do znaku towarowego)
      (2022/C 95/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Worldwide Spirits Supply, Inc. (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciel: adwokatka S. Demetriou)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i V. Ruzek, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Melfinco S.A. (Schaan, Lichtenstein) (przedstawiciel: adwokatka M. Gioti)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 października 2019 r. (sprawa R 1820/2018-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Melfinco i Worldwide Spirits Supply.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Worldwide Spirits Supply, Inc. zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

                  3)

                  Melfinco S.A. pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 77 z 9.3.2020.


title: Sprawa T-6/20: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Dr. Spiller/EUIPO – Rausch (Alpenrausch Dr. Spiller) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Alpenrausch Dr. Spiller – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy RAUSCH – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/28

      Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Dr. Spiller/EUIPO – Rausch (Alpenrausch Dr. Spiller)
      (Sprawa T-6/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Alpenrausch Dr. Spiller - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy RAUSCH - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2022/C 95/37)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca:: Dr. Spiller GmbH (Siegsdorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Stock i M. Geitz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Eberl, J. Schäfer, A. Söder i D. Walicka, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Rausch AG Kreuzlingen (Kreuzlingen, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci F. Stangl i S. Pilgram)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 października 2019 r. (sprawa R 2206/2015-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Rausch Kreuzlingen a Dr. Spiller.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Dr. Spiller GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 68 z 2.3.2020.


title: Sprawa T-369/20: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – EFFAS/EUIPO – CFA Institute (CEFA Certified European Financial Analyst) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego CEFA Certified European Financial Analyst – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy CFA – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/29

      Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – EFFAS/EUIPO – CFA Institute (CEFA Certified European Financial Analyst)
      (Sprawa T-369/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego CEFA Certified European Financial Analyst - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy CFA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2022/C 95/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: European Federation of Financial Analysts’ Societies (EFFAS) (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Merico, G. Macías Bonilla i F. Miazzetto)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: P. Villani, J. Crespo Carrillo i V. Ruzek, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: CFA Institute (Charlottesville, Wirginia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci G. Engels i W. May)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 marca 2020 r. (sprawa R 1082/2019-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między CFA Institute a EFFAS.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 31 marca 2020 r. (sprawa R 1082/2019-5).

                  2)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez European Federation of Financial Analysts’ Societies (EFFAS).

                  3)

                  CFA Institute pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 255 z 3.8.2020.


title: Sprawa T-381/20: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Datax/REA [Klauzula arbitrażowa – Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007-2013) – Umowy o udzielenie dotacji HELP i GreenNets – Dochodzenie OLAF-u – Koszty personelu – Ciężar dowodu – Wiarygodność arkuszy czasu pracy – Niekwalifikowalność kosztów zadeklarowanych przez beneficjenta – Żądanie odzyskania – Noty obciążeniowe – Przedawnienie – Rozsądny termin – Proporcjonalność]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/29

      Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Datax/REA
      (Sprawa T-381/20) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007-2013) - Umowy o udzielenie dotacji HELP i GreenNets - Dochodzenie OLAF-u - Koszty personelu - Ciężar dowodu - Wiarygodność arkuszy czasu pracy - Niekwalifikowalność kosztów zadeklarowanych przez beneficjenta - Żądanie odzyskania - Noty obciążeniowe - Przedawnienie - Rozsądny termin - Proporcjonalność)
      (2022/C 95/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Datax sp. z o.o. (Wrocław, Polska) (przedstawiciel: adwokat J. Bober)

         Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (przedstawiciele: S. Payan-Lagrou i V. Canetti, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata M. Le Berre’a)

         Przedmiot

      Wniosek złożony na podstawie art. 272 TFUE, mający na celu, po pierwsze, stwierdzenie kwalifikowalności kosztów personelu w odniesieniu do badacza, po drugie, stwierdzenie bezzasadności obowiązku zapłaty kary umownej i, po trzecie, nakazanie REA zaniechania dalszych działań wobec skarżącej w zakresie kosztów personelu w odniesieniu do badacza związanych z umowami o udzielenie dotacji HELP i GreenNets.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Datax sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 297 z 7.9.2020.


title: Sprawa T-723/21 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – Rooken i in./Parlament [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Członkowie Parlamentu – Warunki dostępu do budynków Parlamentu w trzech lokalizacjach pracy Parlamentu związane z kryzysem sanitarnym – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/38

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – Rooken i in./Parlament
      (Sprawa T-723/21 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Członkowie Parlamentu - Warunki dostępu do budynków Parlamentu w trzech lokalizacjach pracy Parlamentu związane z kryzysem sanitarnym - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
      (2022/C 95/53)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Robert Jan Rooken (Muiderberg, Niderlandy) oraz 8 innych skarżących, których nazwiska wymieniono w załączniku do postanowienia (przedstawiciele: P. de Bandt, M. Gherghinaru i L. Panepinto, adwokaci)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Alves i A.-M. Dumbrăvan, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniosek złożony na podstawie art. 278 i 279 TFUE o zawieszenie wykonania decyzji Prezydium Parlamentu z dnia 27 października 2021 r. w sprawie wyjątkowych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy regulujących dostęp do budynków Parlamentu Europejskiego w jego trzech lokalizacjach pracy.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji zostaje oddalony.

                  2)

                  Postanowienie z dnia 15 listopada 2021 r. w sprawie Rooken i in. przeciwko Parlamentowi (T-723/21 R) zostaje uchylone.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-724/21 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – IL i in./Parlament [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Służba publiczna – Warunki dostępu do budynków Parlamentu w jego trzech lokalizacjach pracy związane z kryzysem sanitarnym – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/38

      Postanowienie prezesa Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – IL i in./Parlament
      (Sprawa T-724/21 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Służba publiczna - Warunki dostępu do budynków Parlamentu w jego trzech lokalizacjach pracy związane z kryzysem sanitarnym - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
      (2022/C 95/54)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: IL i 81 pozostałych skarżących, których nazwiska widnieją w załączniku do postanowienia (przedstawiciele: adwokaci P. de Bandt, M. Gherghinaru i L. Panepinto)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: D. Boytha, S. Bukšek Tomac i L. Darie, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie zawieszenia wykonania decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 27 października 2021 r. w sprawie wyjątkowych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy regulujących dostęp do budynków Parlamentu Europejskiego w jego trzech lokalizacjach pracy.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Postanowienie z dnia 15 listopada 2021 r., IL i in./Parlament (T-724/21 R), zostaje uchylone.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-764/21: Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2021 r. – Atesos medical i in./Komisja

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/39

      Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2021 r. – Atesos medical i in./Komisja
      (Sprawa T-764/21)
      (2022/C 95/55)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Atesos medical (Aarau, Szwajcaria) i siedmiu innych skarżących (przedstawiciele: adwokaci M. Meulenbelt, B. Natens i I. Willemyns)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności niepublikowanej decyzji strony pozwanej, data nieznana, niesłusznie stwierdzającej, że wyznaczenie Schweizerische Vereinigung für Qualitäts – und Management Systeme (dalej „SQS”) jako jednostki dokonującej oceny zgodności wyrobów medycznych na mocy dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca wyrobów medycznych (Dz.U. 1993, L 169, s. 1) wygasło i że wycofuje SQS z banku danych New Approach Notified and Designated Organisations (NANDO) strony pozwanej ze skutkiem w dniu 28 września 2021 r.; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że strona pozwana naruszyła art. 296 TFUE i art. 5 ust. 2 i art. 13 ust. 2 TUE.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że strona pozwana nadużyła swoich uprawnień.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że strona pozwana naruszyła art. 128 ust. 9 TFUE oraz art. 8, 18, 19 i 21 umowy o wzajemnym uznawaniu pomiędzy Unią Europejską i Szwajcarią (1), prawo do bycia wysłuchanym, o którym mowa w art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, prawo do obrony i ogólną zasadę „fraus omnia corrumpit”.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że strona pozwana naruszyła art. 120 rozporządzenia (UE) 2017/745 (2), art. 1 (w związku z art. 20) i art. 5 umowy o wzajemnym uznawaniu pomiędzy Unią Europejską i Szwajcarią, a także ogólne zasady skuteczności, pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań.

         (1)  Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie wzajemnego uznawania w odniesieniu do oceny zgodności – Akt końcowy – Wspólne Deklaracje – Informacje odnoszące się do wejścia w życie siedmiu Umów z Konfederacją Szwajcarską w sektorach swobodnego przepływu osób, transportu lotniczego i lądowego, zamówień publicznych, współpracy naukowej i technologicznej, wzajemnego uznawania w odniesieniu do oceny zgodności oraz handlu produktami rolnymi (Dz.U. 2002, L 114, s. 369), zmieniony decyzją nr 2/2017 komitetu ustanowionego na mocy Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie wzajemnego uznawania w odniesieniu do oceny zgodności z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie zmiany rozdziału 2 dotyczącego środków ochrony indywidualnej, rozdziału 4 dotyczącego wyrobów medycznych, rozdziału 5 dotyczącego urządzeń gazowych i kotłów grzewczych i rozdziału 19 dotyczącego urządzeń kolei linowych [2018/403] (Dz.U. 2018, L 72, p. 24).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/745 z dnia 5 kwietnia 2017 r. w sprawie wyrobów medycznych, zmiany dyrektywy 2001/83/WE, rozporządzenia (WE) nr 178/2002 i rozporządzenia (WE) nr 1223/2009 oraz uchylenia dyrektyw Rady 90/385/EWG i 93/42/EWG) (Dz.U. 2017, L 117, s. 1).


title: Sprawa T-780/21: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2021 r. – Lila Rossa Engros/EUIPO (LiLAC)

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/40

      Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2021 r. – Lila Rossa Engros/EUIPO (LiLAC)
      (Sprawa T-780/21)
      (2022/C 95/56)
      Język postępowania: rumuński

         Strony

         Strona skarżąca: Lila Rossa Engros SRL (Voluntari, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat O. Anghel)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy LiLAC w kolorze czarnym – zgłoszenie nr 18 243 487

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 września 2021 r. w sprawie R 441/2021-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie skargi;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  pełne uwzględnienie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 18 243 487 LiLAC

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.

                  —

                  Błędne zastosowanie kryteriów oceny bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji określonych w orzecznictwie.


title: Sprawa T-16/22: Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2022 r. – NV/EBI

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/40

      Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2022 r. – NV/EBI
      (Sprawa T-16/22)
      (2022/C 95/57)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: NV (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;
                  w konsekwencji

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 5 lutego 2021 r. uznającej nieobecności skarżącej w okresach od 29 maja 2020 r. do 15 września 2020 r., od 30 czerwca 2020 r. do 30 września 2020 r., od 7 września 2020 r. do 7 listopada 2020 r. oraz od 3 listopada 2020 r. do 8 stycznia 2021 r za nieusprawiedliwione;

                  —

                  w stosownym wypadku stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 1 października 2021 r. oddalającej zażalenie z dnia 1 kwietnia 2021 r. na decyzję z dnia 5 lutego 2021 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 20 kwietnia 2021 r. uznającej nieobecność skarżącej w okresie od 8 stycznia 2021 r. do 8 kwietnia 2021 r. za nieusprawiedliwioną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 3 maja 2021 r. uznającej nieobecność skarżącej w okresie od 8 kwietnia 2021 r. do 8 czerwca 2021 r.; za nieusprawiedliwioną;

                  —

                  w stosownym wypadku stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 27 października 2021 r. oddalającej zażalenie z dnia 18 czerwca 2021 r. na decyzje z dni 20 kwietnia 2021 r. i 3 maja 2021 r;

                  —

                  zasądzenie od EBI zapłatę na rzecz skarżącej wynagrodzenia za okresy od 29 maja 2020 r. do 8 stycznia 2021 r., od 8 stycznia 2021 r. do 8 kwietnia 2021 r. i od 8 kwietnia 2021 r. do 8 czerwca 2021 r. powiększonego o odsetki za zwłokę naliczone według stopy procentowej Europejskiego Banku Centralnego powiększonej o 2 punkty procentowe;

                  —

                  zasądzenie od EBI naprawienia szkód skarżącej;

                  —

                  obciążenie EBI kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi @@ zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 2.3, 3.3, 3.4 i 3.6 załącznika X przepisów administracyjnych, naruszenia art. 34 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej samoistnie lub w związku z art. 2.3, 3.3, 3.4 i 3.6 przepisów administracyjnych, oczywistego błędu w ocenie, naruszenia obowiązku dbałości o dobro urzędnika oraz nadużycia prawa.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku staranności, naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz oczywistego błędu w ocenie.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 33b regulaminu pracowniczego oraz art. 11 przepisów administracyjnych.


title: Sprawa T-19/22: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2022 r. – Piaggio & C./EUIPO – Zhejiang Zhongneng Industry (Kształt skutera)

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/41

      Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2022 r. – Piaggio & C./EUIPO – Zhejiang Zhongneng Industry (Kształt skutera)
      (Sprawa T-19/22)
      (2022/C 95/58)
      Język skargi: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Piaggio & C. SpA (Pontedera, Włochy) (przedstawiciele: F. Jacobacci i B. La Tella, adwokaci)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Zhejiang Zhongneng Industry Co. Ltd (Taizhou City, Chiny)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt skutera) –unijny znak towarowy nr 11 686 482

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 października 2021 r. w sprawie R 359/2021-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
                  pomocniczo o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do Izb Odwoławczych w celu jasnego określenia, w których państwach należący do skarżącej ZTUE nr 11 686 482 jest ważny lub uzyskał charakter odróżniający i odwrotnie, w których państwach nie uzyskał takiego charakteru odróżniającego, w oparciu o dowody przedstawione przez właściciela;
                  w każdym wypadku:

                  —

                  obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą, zgodnie z art. 190 regulaminu postępowania przed Sądem Unii Europejskiej;

                  —

                  obciążenie EUIPO i ewentualnie interwenienta całością kosztów sporu związanego z niniejszym postępowaniem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009;

                  —

                  Naruszenie lub błędna interpretacja art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 207/2009 oraz błędna ocena dowodów przedstawionych przez właściciela ZTUE.


title: Sprawa T-20/22: Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2022 r. – NW/Komisja

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/42

      Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2022 r. – NW/Komisja
      (Sprawa T-20/22)
      (2022/C 95/59)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: NW (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji w zakresie, w jakim nakazują one odzyskanie kwot wypłaconych skarżącemu;

                  —

                  nakazanie Komisji zwrotu skarżącemu kwot już odzyskanych;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania;

                  —

                  posiłkowo, stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji w zakresie, w jakim nakazują one odzyskanie kwoty 3 986,72 EUR;

                  —

                  skarżący żąda ponadto wypłaty odsetek od wszelkich kwot, w odniesieniu do których stanie się wierzycielem, licząc od momentu, gdy każda z tych kwot powinna mu była zostać wypłacona, do czasu faktycznego wypłacenia;

                  —

                  w razie gdyby Sąd miał oddalić niniejszą skargę – gdy się rozważy wielość nieprawidłowości, których dopuścił się PMO z biegiem czasu, okoliczność, że „ulga podatkowa nie jest łatwo zauważalne na odcinku wypłaty”, zapewnienia złożone skarżącemu przez PMO, dobrą wiarę skarżącego uznaną przez administrację oraz okoliczność, że skarżący (nie mając żadnego powodu do podawania w wątpliwość poziomu swojego wynagrodzenia) podjął zobowiązania finansowe proporcjonalne do takiego poziomu w ciągu lat (takie jak zaciągnięcie kredytu hipotecznego w celu zakupu domu dla swojej rodziny) – skarżący uważa, że ze względów słuszności Sąd na mocy art. 135 regulaminu postępowania powinien nakazać Komisji pokrycie przynajmniej jej własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez skarżącego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na decyzje Komisji z dnia 6 i 9 kwietnia 2021 r. oraz z dnia 4 maja 2021 r. o odzyskaniu kwot, które zostały mu nienależnie wypłacone z tytułu ulgi podatkowej na dzieci, skarżący podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 85 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej. Skarżący uważa w tym względzie, że przesłanki przewidziane w art. 85 w odniesieniu do zwrotu nadpłaconych kwot nie zostały spełnione.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań, jako że w niniejszym przypadku trzy przesłanki zaistnienia uzasadnionych oczekiwań, wskazane w mającym zastosowanie orzecznictwie, są spełnione.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący braku uzasadnienia.


title: Sprawa T-21/22: Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2022 r. – NY/Komisja

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/43

      Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2022 r. – NY/Komisja
      (Sprawa T-21/22)
      (2022/C 95/60)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: NY (przedstawiciele: A. Champetier i S. Rodrigues, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

                  —

                  stwierdzenie nieważności pierwszej zaskarżonej decyzji oraz, w razie potrzeby, drugiej zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi na decyzję Komisji z dnia 14 kwietnia 2021 r. oddalającą wniosek o odszkodowanie, złożony w dniu 22 grudnia 2020 r. skarżący podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji i zasady bezstronności. Skarżący uważa, że przy dochodzeniu roszczenia odszkodowawczego wymóg bezstronności nie został zachowany, zarówno z subiektywnego, jak i obiektywnego punktu widzenia.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do nietykalności i godności oraz istnienia kilku oczywistych błędów w ocenie. Skarżący podnosi, że strona pozwana nie wywiązała się ze spoczywającego na niej obowiązku zachowania i ochrony jego godności i nietykalności, zważywszy na przemoc, jakiej dopuścili się wobec niego pracownicy służb bezpieczeństwa. Stwierdzenie tej przemocy było obarczone oczywistymi błędami w ocenie.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku dbałości, ponieważ skarżący nie otrzymał pełnego wsparcia, jakiego miał prawo oczekiwać od strony pozwanej.


title: Sprawa T-23/22: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2022 r. – Grail/Komisja

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/43

      Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2022 r. – Grail/Komisja
      (Sprawa T-23/22)
      (2022/C 95/61)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Grail LLC (Menlo Park, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (prsedstawiciele: D. Little, Solicitor, adwokaci J. Ruiz Calzado, J. M. Jiménez-Laiglesia Oñate i A. Giraud)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 października 2021 r. w sprawie przyjęcia na podstawie art. 8 ust. 5 lit. a) rozporządzenia nr 139/2004 pośrednich środków w sprawie COMP/M.10493 – Illumina/GRAIL;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy podważa właściwości Komisji do przyjęcia rozpatrywanej decyzji. Wobec faktu, że Sąd orzekł w sprawie T-227/21, iż sześć decyzji o odesłaniu przyjętych przez Komisję w dniu 19 kwietnia 2021 r. na podstawie art. 22 ust. 3 rozporządzenia nr 139/2004 było niezgodnych z prawem, Komisja nie miała kompetencji do przyjmowania decyzji na podstawie art. 8 ust. 5 lit. a) rozporządzenia nr 139/2004.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszeń prawa i błędnych ustaleń faktycznych, których dopuściła się Komisja w ramach interpretacji, stosowania i uzasadnienia wymogów prawnych przyjęcia decyzji na podstawie art. 8 ust. 5 lit. a) rozporządzenia nr 139/2004.

                              —

                              W decyzji błędnie pominięto fakt, że Hold-Separate Commitments (zobowiązania do utrzymania rozdzielności) przyjęte przez spółkę Illumina po nabyciu akcji GRAIL Inc. i zgłoszone Komisji, uniemożliwiły stronom dokonanie koncentracji w rozumieniu art. 7 rozporządzenia nr 139/2004.

                              —

                              W decyzji brak jest rzeczowego omówienia warunków konkurencji istniejących w chwili przyjęcia decyzji i wskazania, w jaki sposób nabycie przez spółkę Illumina akcji GRAIL Inc. ograniczyło skuteczną konkurencję lub miało ograniczyć skuteczną konkurencję zanim Komisja miała możliwość przyjąć ostateczną decyzję co do istoty sprawy.

                              —

                              W decyzji nie wskazano żadnej pilnej potrzeby, która uzasadniałaby przyjęcie pośrednich środków, ponieważ w ciągu kilku miesięcy między przyjęciem spornej decyzji a przyjęciem decyzji co do istoty koncentracji nie mogło się wydarzyć nic istotnego pod względem skutków dla konkurencji na rynkach, na które koncentracja wywiera wpływ.

                              —

                              Decyzja jest obarczona wadliwością w zakresie w jakim narusza prawo przyjmując, że na podstawie art. 8 ust. 5 lit. a) rozporządzenia nr 139/2004 Komisja jest uprawniona do przyjęcia pośrednich środków w celu zapewnienia skuteczności hipotetycznej przyszłej decyzji na podstawie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 139/2004.

                              —

                              Nałożenie szczególnego obowiązku na GRAIL jest niezgodne z art. 8 ust. 5 lit. a) rozporządzenia nr 139/2004, ponieważ nie jest ono ani konieczne ani proporcjonalne.


title: Sprawa T-25/22: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2022 r.– Canai Technology/EUIPO – WE Brand (HE&ME)

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/44

      Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2022 r.– Canai Technology/EUIPO – WE Brand (HE&ME)
      (Sprawa T-25/22)
      (2022/C 95/62)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Canai Technology Co. Ltd (Guangzhou, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci J. Gallego Jiménez, E. Sanz Valls, P. Bauzá Martínez, Y. Hernández Viñes i C. Marí Aguilar)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: WE Brand Sàrl (Luksemburg, Luksemburg)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego „HE&ME” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 426 777

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 listopada 2021 r. w sprawie R 1390/2020-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO (i drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO, w razie jej wstąpienia do sprawy w charakterze interwenienta) kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-848/19: Postanowienie Sądu z dnia 20 grudnia 2021 r. – HS/Komisja

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/45

      Postanowienie Sądu z dnia 20 grudnia 2021 r. – HS/Komisja
      (Sprawa T-848/19) (1)

      (2022/C 95/63)
      Język postępowania: angielski
      Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 271 z 17.8.2020.


title: Sprawa T-765/20: Postanowienie Sądu z dnia 16 grudnia 2021 r. – The Floow/Komisja

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/45

      Postanowienie Sądu z dnia 16 grudnia 2021 r. – The Floow/Komisja
      (Sprawa T-765/20) (1)

      (2022/C 95/64)
      Język postępowania: angielski
      Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 88 z 15.3.2021.


title: Sprawa T-46/21: Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2021 r. – El Corte Inglés/EUIPO – Yajun (PREMILITY)

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/45

      Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2021 r. – El Corte Inglés/EUIPO – Yajun (PREMILITY)
      (Sprawa T-46/21) (1)

      (2022/C 95/65)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 88 z 15.3.2021.


title: Sprawa T-519/21: Postanowienie Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – VY/Komisja

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/46

      Postanowienie Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – VY/Komisja
      (Sprawa T-519/21) (1)

      (2022/C 95/66)
      Język postępowania: francuski
      Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 422 z 18.10.2021.


title: Sprawa T-549/20: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Magic Box Int. Toys/EUIPO – KMA Concepts (SUPERZINGS) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy SUPERZINGS – Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy ZiNG – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/30

      Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Magic Box Int. Toys/EUIPO – KMA Concepts (SUPERZINGS)
      (Sprawa T-549/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy SUPERZINGS - Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy ZiNG - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2022/C 95/40)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Magic Box Int. Toys SLU (Sant Cugat del Vallés, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.L. Rivas Zurdo i E. López Leiva)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: KMA Concepts Ltd. (Mahé, Seszele) (przedstawiciele: adwokaci C. Duch Fonoll i I. Osinaga Lozano)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 czerwca 2020 r. (sprawa R 2511/2019-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między KMA Concepts a Magic Box Int. Toys.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Magic Box Int. Toys SLU pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) oraz przez KMA Concepts Ltd.

         (1)  Dz.U. C 348 z 19.10.2020.


title: Sprawa T-587/20: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – MO/Rada [Służba publiczna – Urzędnicy – Przeniesienie z urzędu – Postępowanie w sprawie oceny 2019 – Prawo do bycia wysłuchanym – Odpowiedzialność]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/30

      Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – MO/Rada
      (Sprawa T-587/20) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Przeniesienie z urzędu - Postępowanie w sprawie oceny 2019 - Prawo do bycia wysłuchanym - Odpowiedzialność)
      (2022/C 95/41)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: MO (przedstawiciel: adwokat A. Guillerme)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer, M. Alver i K. Kouri, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 270 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Rady z dnia 19 listopada 2019 r. o przeniesieniu skarżącej z urzędu do wydziału [poufne] i sprawozdania z oceny skarżącej za rok 2019 oraz, po drugie, naprawienia różnych szkód i krzywd poniesionych przez skarżącą.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  MO zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 433 z 14.12.2020.


title: Sprawa T-598/20: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Skechers USA/EUIPO (ARCH FIT) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ARCH FIT – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/31

      Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Skechers USA/EUIPO (ARCH FIT)
      (Sprawa T-598/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ARCH FIT - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2022/C 95/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Skechers USA, Inc. II (Manhattan Beach, Kalifornia, Stany Zjeednoczone) (przedstawiciele: adwokaci T. Holman, A. Reid, solicitors, J. Bogatz i Y. Stone)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Scardocchia i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 lipca 2020 r. (sprawa R 2631/2019-1), dotyczącą zgłoszenia do rejestracji oznaczenia słownego ARCH FIT jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Skechers USA, Inc. II zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 390 z 16.11.2020.


title: Sprawa T-699/20: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Fashion Energy/EUIPO – Retail Royalty (1st AMERICAN) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego 1st AMERICAN – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający orła lub innego ptaka drapieżnego – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo oznaczeń pod względem fonetycznym – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Artykuł 72 ust. 6 rozporządzenia 2017/1001 – Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/32

      Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Fashion Energy/EUIPO – Retail Royalty (1st AMERICAN)
      (Sprawa T-699/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego 1st AMERICAN - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający orła lub innego ptaka drapieżnego - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń pod względem fonetycznym - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Artykuł 72 ust. 6 rozporządzenia 2017/1001 - Artykuł 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001)
      (2022/C 95/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Fashion Energy Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci T. Müller i F. Togo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: L. Rampini i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Retail Royalty Co. (Las Vegas, Nevada, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci J. Bogatz i Y. Stone)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 września 2020 r. (sprawa R 426/2020-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Retail Royalty a Fashion Energy.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Fashion Energy Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 28 z 25.1.2021.


title: Sprawa T-159/21: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Bustos/EUIPO – Bicicletas Monty (motwi) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego motwi – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/32

      Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Bustos/EUIPO – Bicicletas Monty (motwi)
      (Sprawa T-159/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego motwi - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2022/C 95/44)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Dante Ricardo Bustos (Wenling, Chiny) (przedstawiciel: adwokat A. Lorente Berges)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: R. Raponi i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Bicicletas Monty, SA (Sant Feliú de Llobregat, Hiszpania).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 stycznia 2021 r. (sprawa R 289/2020-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Bicicletas Monty a D.R. Bustosem.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 21 stycznia 2021 r. (sprawa R 289/2020-5).

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  EUIPO pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 182 z 10.5.2021.


title: Sprawa T-194/21: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Fidia farmaceutici/EUIPO – Stelis Biopharma (HYALOSTEL ONE) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Graficzna rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy HYALOSTEL ONE – Wcześniejsze słowny unijny znak towarowy HYALISTIL i graficzny unijny znak towarowy HyalOne – Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy HYALO – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/33

      Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Fidia farmaceutici/EUIPO – Stelis Biopharma (HYALOSTEL ONE)
      (Sprawa T-194/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Graficzna rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy HYALOSTEL ONE - Wcześniejsze słowny unijny znak towarowy HYALISTIL i graficzny unijny znak towarowy HyalOne - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy HYALO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Obowiązek uzasadnienia)
      (2022/C 95/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Fidia farmaceutici SpA (Abano Terme, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunz-Hallstein i H.P. Kunz-Hallstein)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Sliwinska i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Stelis Biopharma Ltd (Karnataka, Indie)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 stycznia 2021 r. (sprawa R 831/2020-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Fidia Farmaceutici a Stelis Biopharma.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 27 stycznia 2021 r. (sprawa R 831/2020-5).

                  2)

                  EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Fidia farmaceutici SpA w ramach niniejszego postępowania.

         (1)  Dz.U. C 217 z 7.6.2021.


title: Sprawa T-195/21: Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Klymenko/Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie – Zamrożenie środków finansowych – Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie – Spoczywający na Radzie obowiązek zweryfikowania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/34

      Wyrok Sądu z dnia 21 grudnia 2021 r. – Klymenko/Rada
      (Sprawa T-195/21) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Spoczywający na Radzie obowiązek zweryfikowania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej)
      (2022/C 95/46)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Oleksandr Viktorovych Klymenko (Moskwa, Rosja) (przedstawiciel adwokat M. Phelippeau)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Lejeune i A. Vitro, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2021/394 z dnia 4 marca 2021 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2021, L 77, s. 29) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/391 z dnia 4 marca 2021 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2021, L 77, s. 2) w zakresie, w jakim na mocy tych aktów nazwisko skarżącego pozostawiono w wykazie osób, podmiotów i organów, do których stosują się te środki ograniczające.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2021/394 z dnia 4 marca 2021 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/391 z dnia 4 marca 2021 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim nazwisko Oleksandra Viktorovycha Klymenki zostało pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów, do których mają zastosowanie te środki ograniczające.

                  2)

                  Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 206 z 31.5.2021.


title: Sprawa T-495/14: Postanowienie Sądu z dnia 17 grudnia 2021 r. – Theodorakis i Theodoraki/Rada [Odpowiedzialność pozaumowna – Polityka gospodarcza i pieniężna – Program wsparcia na rzecz stabilności Cypru – Deklaracje Eurogrupy z dni 16 i 25 marca 2013 r. w sprawie Cypru – Deklaracja przewodniczącego Eurogrupy z dnia 21 marca 2013 r. w sprawie Cypru – Błędne oznaczenie strony pozwanej – Oczywista niedopuszczalność]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/34

      Postanowienie Sądu z dnia 17 grudnia 2021 r. – Theodorakis i Theodoraki/Rada
      (Sprawa T-495/14) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Polityka gospodarcza i pieniężna - Program wsparcia na rzecz stabilności Cypru - Deklaracje Eurogrupy z dni 16 i 25 marca 2013 r. w sprawie Cypru - Deklaracja przewodniczącego Eurogrupy z dnia 21 marca 2013 r. w sprawie Cypru - Błędne oznaczenie strony pozwanej - Oczywista niedopuszczalność)
      (2022/C 95/47)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Georgios Theodorakis (Chania, Grecja), Maria Theodoraki (Chania) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. de Gregorio Merino, E. Chatziioakeimidou i E. Dumitriu-Segnana, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders, J.-P. Keppenne, M. Konstantinidis i S. Delaude, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkód, jakie skarżący mieli ponieść z powodu deklaracji Eurogrupy z dni 16 i 25 marca 2013 r. oraz deklaracji przewodniczącego Eurogrupy z dnia 21 marca 2013 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

                  2)

                  Georgios Theodorakis i Maria Theodoraki pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 292 z 1.9.2014.


title: Sprawa T-496/14: Postanowienie Sądu z dnia 17 grudnia 2021 r. – Berry Investments/Rada [Odpowiedzialność pozaumowna – Polityka gospodarcza i walutowa – Program wsparcia na rzecz stabilności Cypru – Oświadczenia Eurogrupy z dnia 16 i 25 marca 2013 r. w sprawie Cypru – Oświadczenie przewodniczącego Eurogrupy z dnia 21 marca 2013 r. w sprawie Cypru – Błędne oznaczenie strony pozwanej – Oczywista niedopuszczalność]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/35

      Postanowienie Sądu z dnia 17 grudnia 2021 r. – Berry Investments/Rada
      (Sprawa T-496/14) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Polityka gospodarcza i walutowa - Program wsparcia na rzecz stabilności Cypru - Oświadczenia Eurogrupy z dnia 16 i 25 marca 2013 r. w sprawie Cypru - Oświadczenie przewodniczącego Eurogrupy z dnia 21 marca 2013 r. w sprawie Cypru - Błędne oznaczenie strony pozwanej - Oczywista niedopuszczalność)
      (2022/C 95/48)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Berry Investments, Inc. (Monrovia, Liberia) (przedstawiciel: V. Christianos, adwokat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. de Gregorio Merino, E. Chatziioakeimidou i E. Dumitriu-Segnana, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-P. Keppenne, M. Konstantinidis, B. Smulders i S. Delaude, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 268 TFUE, naprawienia szkody, jaką skarżąca miała ponieść w związku z oświadczeniami Eurogrupy z dnia 16 i 25 marca 2013 r. oraz oświadczeniem przewodniczącego Eurogrupy z dnia 21 marca 2013 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

                  2)

                  Berry Investments, Inc. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 292 z 1.9.2014.


title: Sprawa T-355/19 INTP: Postanowienie Sądu z dnia 30 listopada 2021 r. – CE/Komitet Regionów [Postępowanie – Wykładnia wyroku – Niedopuszczalność]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/36

      Postanowienie Sądu z dnia 30 listopada 2021 r. – CE/Komitet Regionów
      (Sprawa T-355/19 INTP) (1)

      (Postępowanie - Wykładnia wyroku - Niedopuszczalność)
      (2022/C 95/49)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: CE (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

         Strona pozwana: Komitet Regionów (przedstawiciele: M. Esparrago Arzadun i S. Bachotet, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

         Przedmiot

      Wniosek o wykładnię wyroku z dnia 16 czerwca 2021 r., CE/Komitet Regionów (T-355/19, EU:T:2021:369).

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o dokonanie wykładni zostaje odrzucony jako niedopuszczalny.

                  2)

                  CE zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 255 z 29.7.2019.


title: Sprawa T-620/20: Postanowienie Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – Alessio i in./EBC [Skarga o stwierdzenie nieważności – Unia gospodarcza i walutowa – Unia bankowa – Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji kredytowych – Środki wczesnej interwencji – Decyzja EBC o objęciu Banca Carige SpA zarządem tymczasowym – Kolejne decyzje o przedłużeniu – Termin do wniesienia skargi – Przekroczenie terminu – Niedopuszczalność]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/36

      Postanowienie Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – Alessio i in./EBC
      (Sprawa T-620/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Unia gospodarcza i walutowa - Unia bankowa - Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji kredytowych - Środki wczesnej interwencji - Decyzja EBC o objęciu Banca Carige SpA zarządem tymczasowym - Kolejne decyzje o przedłużeniu - Termin do wniesienia skargi - Przekroczenie terminu - Niedopuszczalność)
      (2022/C 95/50)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Roberto Alessio (Turyn, Włochy) i 56 innych skarżących, których nazwiska znajdują się w załączniku do postanowienia (przedstawiciele: adwokaci M. Condinanzi, L. Boggio, M. Cataldo i A. Califano)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: C. Hernández Saseta i A. Pizzolla, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji EBC z dnia 1 stycznia 2019 r. o objęciu Banca Carige SpA zarządem tymczasowym oraz, po drugie, decyzji EBC z dnia 29 marca 2019 r. o przedłużeniu czasu trwania zarządu tymczasowego i kolejnych decyzji o przedłużeniu.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Postępowanie w przedmiocie wniosku Komisji Europejskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

                  3)

                  Roberto Alessio i inne strony skarżące, których nazwiska znajdują się w załączniku, pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejski Bank Centralny (EBC).

                  4)

                  Komisja pokrywa własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 390 z 16.11.2020.


title: Sprawa T-303/21: Postanowienie Sądu z dnia 2 grudnia 2021 r. – FC/EASO [Skarga o stwierdzenie nieważności – Służba publiczna – Personel tymczasowy – Postępowanie dyscyplinarne – Wnioski o zawieszenie – Wezwanie na wysłuchanie przed komisją dyscyplinarną – Odroczenie daty wysłuchania – Brak niekorzystnego aktu – Przedwczesna skarga – Oczywista niedopuszczalność]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/37

      Postanowienie Sądu z dnia 2 grudnia 2021 r. – FC/EASO
      (Sprawa T-303/21) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Postępowanie dyscyplinarne - Wnioski o zawieszenie - Wezwanie na wysłuchanie przed komisją dyscyplinarną - Odroczenie daty wysłuchania - Brak niekorzystnego aktu - Przedwczesna skarga - Oczywista niedopuszczalność)
      (2022/C 95/51)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: FC (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

         Strona pozwana: Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (przedstawiciele: P. Eyckmans i M. Stamatopoulou, pełnomocnicy, które wspierali T. Bontinck, A. Guillerme i L. Burguin, adwokaci)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 270 TFUE mające na celu stwierdzenie nieważności aktu wydanego przez przewodniczącego komisji dyscyplinarnej EASO w dniu [poufne], w którym to akcie wysłuchanie skarżącej w ramach wszczętego wobec niej postępowania dyscyplinarnego, wyznaczono na dzień [poufne].

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

                  2)

                  FC pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejski Urząd Wsparcia w dziedzinie Azylu (EASO).

         (1)  Dz.U. C 289 z 19.7.2021.


title: Sprawa T-722/21 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – D’Amato i in./Parlament [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Członkowie Parlamentu – Warunki dostępu do budynków Parlamentu w trzech lokalizacjach pracy Parlamentu związane z kryzysem sanitarnym – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru]

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/37

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 8 grudnia 2021 r. – D’Amato i in./Parlament
      (Sprawa T-722/21 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Członkowie Parlamentu - Warunki dostępu do budynków Parlamentu w trzech lokalizacjach pracy Parlamentu związane z kryzysem sanitarnym - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
      (2022/C 95/52)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Rosa D’Amato (Tarente, Włochy), Claude Gruffat (Mulsans, Francja), Damien Carême (Argenteuil, Francja), Benoît Biteau (Sablonceaux, Francja) (przedstawiciele: P. de Bandt, M. Gherghinaru i L. Panepinto, adwokaci)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Alves i A.-M. Dumbrăvan, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniosek złożony na podstawie art. 278 i 279 TFUE o zawieszenie wykonania decyzji Prezydium Parlamentu z dnia 27 października 2021 r. w sprawie wyjątkowych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy regulujących dostęp do budynków Parlamentu Europejskiego w jego trzech lokalizacjach pracy.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji zostaje oddalony.

                  2)

                  Postanowienie z dnia 15 listopada 2021 r., D’Amato i in./Parlament (T-722/21 R) zostaje uchylone.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-642/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bihor (Rumunia) w dniu 18 października 2021 r. – P.C.H./Parchetul de pe lângă Tribunalul Bihor, Parchetul de pe lângă Curtea de Apel Oradea, Ministerul Public – Parchetul de pe lângă Înalta Curte de Casație și Justiție

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/9

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bihor (Rumunia) w dniu 18 października 2021 r. – P.C.H./Parchetul de pe lângă Tribunalul Bihor, Parchetul de pe lângă Curtea de Apel Oradea, Ministerul Public – Parchetul de pe lângă Înalta Curte de Casație și Justiție
      (Sprawa C-642/21)
      (2022/C 95/14)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Bihor

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: P.C.H.

         Strona pozwana: Parchetul de pe lângă Tribunalul Bihor, Parchetul de pe lângă Curtea de Apel Oradea, Ministerul Public – Parchetul de pe lângă Înalta Curte de Casație și Justiție

         Przy udziale: Consiliului Național pentru Combaterea Discriminării

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1), w odniesieniu do aspektu zagwarantowania procedury sądowej dla „wszystkich osób, które uważają się za pokrzywdzone w związku z naruszeniem wobec nich zasady równego traktowania”, jak również przepisy zawarte w art. 47 akapit pierwszy Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w odniesieniu do aspektu zagwarantowania prawa do „skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu”, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak przepis art. 211 lit. c) Legea dialogului social nr. 62/2011 (rumuńskiej ustawy nr 62/2011 regulującej dialog między partnerami społecznymi), który stanowi, że trzyletni termin na wniesienie powództwa o odszkodowanie rozpoczyna bieg „od dnia powstania szkody”, niezależnie od tego, czy powód wiedział, czy też nie wiedział o wystąpieniu szkody (i jej zakresie)?

                  2)

                  Czy przepisy art. 2 ust. 1 i 2, a także przepisy art. 3 ust. 1 lit. c) in fine dyrektywy Rady 2000/78/W[E] z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak przepis zawarty w art. 1 ust. 2 Legea-cadru nr. 330, din 5 noiembrie 2009, privind salarizarea unitară a personalului plătit din fonduri publice (ustawy ramowej nr 330 z dnia 5 listopada 2009 r. w sprawie jednolitych wynagrodzeń pracowników wypłacanych ze środków skarbu państwa), zgodnie z jego wykładnią dokonaną w Decizia nr. 7/2019 (wyroku nr 7/2109) (opublikowanym w Monitorul Oficial al României – dzienniku urzędowym Rumunii – nr 343/06.05.2019), wydanym przez Înalta Curte de Casație și Justiție (najwyższy sąd kasacyjny, Rumunia) przy rozstrzyganiu skargi w interesie prawa, w okolicznościach, w których powodowi nie przysługiwało ustawowe prawo do żądania podwyższenia dodatku do zatrudnienia w chwili objęcia stanowiska w wymiarze sprawiedliwości w dniu następującym po wejściu w życie ustawy nr 330/2009, stanowiącej akt prawny wyraźnie przewidujący, że roszczeniami z tytułu wynagrodzenia są i pozostają wyłącznie te przewidziane w [rzeczonej] ustawie, co doprowadziło do powstania dyskryminacji pod względem wynagrodzenia w porównaniu z jego współpracownikami, opartej również na kryterium wieku, co w rzeczywistości oznacza, że tylko najstarsi pracownicy wymiaru sprawiedliwości, którzy rozpoczęli pracę przed styczniem 2010 r. (i którzy w okresie od 2006 r. do 2009 r. skorzystali z wyroków, których sentencja była przedmiotem wykładni w 2019 r. na mocy wyroku Înalta Curte de Casație și Justiție nr 7/2019), skorzystali z zaspokojenia z mocą wsteczną roszczeń z tytułu wynagrodzenia (podobnych do tych dochodzonych w drodze powództwa będącego przedmiotem niniejszego postępowania) w grudniu 2019 r./styczniu 2020 r. za okres od 2010 r. do 2015 r., chociaż w okresie tym również powód pełnił funkcję prokuratora, wykonywał tę samą pracę w tych samych warunkach i w tej samej instytucji?

                  3)

                  Czy przepisy dyrektywy 2000/78/WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie dyskryminacji jedynie wtedy, gdy jest ona oparta na jednym z kryteriów, o których mowa w art. 1 tej dyrektywy, czy też przeciwnie, przepisy te, ewentualnie uzupełnione innymi przepisami prawa Unii, co do zasady stoją na przeszkodzie różnemu traktowaniu pracowników w zakresie wynagrodzenia, jeżeli wykonują oni tę samą pracę dla tego samego pracodawcy [w] tym samym okresie i na tych samych warunkach?

         (1)  Dz.U. 2000, L 303, p. 16.


title: Sprawa C-643/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bihor (Rumunia) w dniu 18 października 2021 r. – F.O.L./Tribunalul Cluj

text:
               28.2.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bihor (Rumunia) w dniu 18 października 2021 r. – F.O.L./Tribunalul Cluj
      (Sprawa C-643/21)
      (2022/C 95/15)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Bihor

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: F.O.L.

         Strona pozwana: Tribunalul Cluj

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1), w odniesieniu do aspektu zagwarantowania procedury sądowej dla „wszystkich osób, które uważają się za pokrzywdzone w związku z naruszeniem wobec nich zasady równego traktowania”, jak również przepisy zawarte w art. 47 akapit pierwszy Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w odniesieniu do aspektu zagwarantowania prawa do „skutecznego środka prawnego i dostępu do bezstronnego sądu”, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak przepis art. 211 lit. c) Legea dialogului social nr. 62/2011 (rumuńskiej ustawy nr 62/2011 regulującej dialog między partnerami społecznymi), który stanowi, że trzyletni termin na wniesienie powództwa o odszkodowanie rozpoczyna bieg „od dnia powstania szkody”, niezależnie od tego, czy powód wiedział, czy też nie wiedział o wystąpieniu szkody (i jej zakresie)?

                  2)

                  Czy przepisy art. 2 ust. 1 i 2, a także przepisy art. 3 ust. 1 lit. c) in fine dyrektywy Rady 2000/78/W[E] z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, takiemu jak przepis zawarty w art. 1 ust. 2 Legea-cadru nr. 330, din 5 noiembrie 2009, privind salarizarea unitară a personalului plătit din fonduri publice (ustawy ramowej nr 330 z dnia 5 listopada 2009 r. w sprawie jednolitych wynagrodzeń pracowników wypłacanych ze środków skarbu państwa), zgodnie z jego wykładnią dokonaną w Decizia nr. 7/2019 (wyroku nr 7/2109) (opublikowanym w Monitorul Oficial al României – dzienniku urzędowym Rumunii – nr 343/06.05.2019), wydanym przez Înalta Curte de Casație și Justiție (najwyższy sąd kasacyjny, Rumunia) przy rozstrzyganiu skargi w interesie prawa, w okolicznościach, w których powodowi nie przysługiwało ustawowe prawo do żądania podwyższenia dodatku do zatrudnienia w chwili objęcia stanowiska w wymiarze sprawiedliwości w dniu następującym po wejściu w życie ustawy nr 330/2009, stanowiącej akt prawny wyraźnie przewidujący, że roszczeniami z tytułu wynagrodzenia są i pozostają wyłącznie te przewidziane w [rzeczonej] ustawie, co doprowadziło do powstania dyskryminacji pod względem wynagrodzenia w porównaniu z jego współpracownikami, opartej również na kryterium wieku, co w rzeczywistości oznacza, że tylko najstarsi pracownicy wymiaru sprawiedliwości, którzy rozpoczęli pracę przed styczniem 2010 r. (i którzy w okresie od 2006 r. do 2009 r. skorzystali z wyroków, których sentencja była przedmiotem wykładni w 2019 r. na mocy wyroku Înalta Curte de Casație și Justiție nr 7/2019), skorzystali z zaspokojenia z mocą wsteczną roszczeń z tytułu wynagrodzenia (podobnych do tych dochodzonych w drodze powództwa będącego przedmiotem niniejszego postępowania) w grudniu 2019 r./styczniu 2020 r. za okres od 2010 r. do 2015 r., chociaż w okresie tym również powód pełnił funkcję prokuratora, wykonywał tę samą pracę w tych samych warunkach i w tej samej instytucji?

                  3)

                  Czy przepisy dyrektywy 2000/78/WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie dyskryminacji jedynie wtedy, gdy jest ona oparta na jednym z kryteriów, o których mowa w art. 1 tej dyrektywy, czy też przeciwnie, przepisy te, ewentualnie uzupełnione innymi przepisami prawa Unii, co do zasady stoją na przeszkodzie różnemu traktowaniu pracowników w zakresie wynagrodzenia, jeżeli wykonują oni tę samą pracę dla tego samego pracodawcy [w] tym samym okresie i na tych samych warunkach?

         (1)  Dz.U. 2000, L 303, p. 16.