title: Sprawa T-567/12: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2012 r. — Kaatsu International przeciwko OHIM (KAATSU)

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/23

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2012 r. — Kaatsu International przeciwko OHIM (KAATSU)
   (Sprawa T-567/12)
   2013/C 63/46
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kaatsu International Co. Ltd (Morningside Drive, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: M. Edenborough, QC)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Izby;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z tym postępowaniem odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „KAATSU” dla towarów i usług z klas 9, 10, 16, 28, 41 i 44 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 10 179 547

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 207/2009


title: Sprawa C-500/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 23 września 2011 r. — Fruition Po Limited przeciwko Minister of Sustainable Farming and Food and Animal Health

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 23 września 2011 r. — Fruition Po Limited przeciwko Minister of Sustainable Farming and Food and Animal Health
   (Sprawa C-500/11)
   2011/C 370/28
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice Queen's Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fruition Po Limited

      Strona pozwana: Minister of Sustainable Farming and Food and Animal Health

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w okolicznościach, w których:

                           a)

                           państwo członkowskie rozważało nadanie danemu podmiotowi statusu organizacji producentów w rozumieniu art. 11 rozporządzenia Rady nr 2200/96 (1);

                           b)

                           cele i statut tego podmiotu były zgodne z wymogami określonymi w art. 11;

                           c)

                           na rzecz producentów zrzeszonych w ramach tego podmiotu świadczone były wszystkie usługi, jakie zgodnie z art. 11 powinna na ich rzecz świadczyć organizacja producentów; oraz

                           d)

                           przy świadczeniu znacznej części takich usług wskazany podmiot posługiwał się podwykonawcami;

                     art. 11 należy interpretować — zgodnie z zasadą pewności prawa — w ten sposób, że wymaga on, aby rzeczony podmiot sprawował w pewnym stopniu kontrolę nad tymi podwykonawcami?

               2)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, jakiego zakresu kontroli wymaga art. 11 zgodnie z jego prawidłową wykładnią?

               3)

               W szczególności, czy dany podmiot sprawował kontrolę w zakresie wymaganym przez art. 11, o ile w ogóle ją sprawował, w okolicznościach, w których:

                           a)

                           podwykonawcy byli:

                                       1)

                                       spółką, której 93 % udziałów znajdowało się w posiadaniu członków wskazanego podmiotu; oraz

                                       2)

                                       spółką, której 50 % udziałów znajdowało się w posiadaniu tej pierwszej spółki i której statut przewidywał, że decyzje spółki winny być podejmowane jednogłośnie;

                           b)

                           na żadnej z tych spółek nie ciążyło wynikające z umowy zobowiązanie do przestrzegania instrukcji udzielanych przez rzeczony podmiot w związku ze sporną działalnością; ale

                           c)

                           ze względu na istnienie opisanej wyżej struktury udziałowej omawiany podmiot oraz jego podwykonawcy działali na zasadzie konsensusu?

               4)

               Czy dla udzielenia odpowiedzi na powyższe pytania znaczenie ma okoliczność, że:

                           a)

                           art. 6 ust. 2 rozporządzenia Komisji (nr) 1432/03 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (nr) 2200/96 w odniesieniu do warunków uznawania organizacji producentów wyraźnie stanowił we właściwym okresie, że „państwa członkowskie określają warunki”, na jakich organizacja producentów może powierzyć stronom trzecim wykonanie swych zadań;

                           b)

                           państwo członkowskie, o którym mowa w pytaniu pierwszym, nie określiło tych warunków we właściwym okresie?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2200/96 z dnia 28 października 1996r. w sprawie wspólnej organizacji rynku owoców i warzyw, Dz.U. L 297, s. 1


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie C-294/02 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko AMI Semiconductor Belgium BVBA i in. (Klauzula arbitrażowa — Wyznaczenie Sądu Pierwszej Instancji — Właściwość Trybunału Sprawiedliwości — Uczestnicy postępowania [będący] w likwidacji — Zdolność procesowa — Rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 — Postępowanie upadłościowe — Odzyskanie zaliczek — Zwrot na mocy klauzuli umownej — Odpowiedzialność solidarna — Żądanie zwrotu nienależnego świadczenia)

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 17 marca 2005 r.
   w sprawie C-294/02 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko AMI Semiconductor Belgium BVBA i in. (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Wyznaczenie Sądu Pierwszej Instancji - Właściwość Trybunału Sprawiedliwości - Uczestnicy postępowania [będący] w likwidacji - Zdolność procesowa - Rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 - Postępowanie upadłościowe - Odzyskanie zaliczek - Zwrot na mocy klauzuli umownej - Odpowiedzialność solidarna - Żądanie zwrotu nienależnego świadczenia)
   (2005/C 143/03)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-294/02, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: G. Wilms, wspierany przez R. Karpensteina) przeciwko AMI Semiconductor Belgium BVBA, uprzednio Alcatel Microelectronics NV, z siedzibą w Oudenaarde (Belgia), (adwokaci: M. Hallweger oraz R. Lutz), A-Consult EDV-Beratungsgesellschaft mbH (w likwidacji), z siedzibą w Wiedniu (Austria), (adwokat: E. Roehlich), Intracom SA Hellenic Telecommunications & Electronic Industry, z siedzibą w Atenach (Grecja), (adwokaci: M. Lienemeyer, U. Zinsmeister oraz D. Waelbroeck), Ision Sales & Services GmbH & Co. KG (w likwidacji), z siedzibą w Hamburgu (Niemcy), (adwokaci: H. Bialski oraz T. Delhey), Euram-Kamino GmbH, z siedzibą w Hallbergmoos (Niemcy), (adwokaci: M. Hallweger oraz R. Lutz), HSH Nordbank AG, uprzednio Landesbank Kiel Girozentrale, z siedzibą w Kilonii (Niemcy), (pełnomocnicy: B. Treibmann oraz E. Meincke), InterTeam GmbH (w likwidacji), z siedzibą w Itzehoe (Niemcy), (adwokaci: M. Hallweger oraz R. Lutz), mającej za przedmiot wniosek wniesiony na podstawie art. 238 WE w dniu 12 sierpnia 2002 r., Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, R. Silva de Lapuerta, K. Lenaerts, S. von Bahr i K. Schiemann (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 17 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Wniosek zostaje oddalony.

               2)

               Żądanie wzajemne Intracom SA Hellenic Telecommunications & Electronic Industry zostaje oddalone.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 289 z 23.11.2002.


title: Sprawa C-544/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgerichts Rheinland-Pfalz (Niemcy) w dniu 24 października 2011 r. — Helga Petersen i Peter Petersen przeciwko Finanzamt Ludwigshafen

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgerichts Rheinland-Pfalz (Niemcy) w dniu 24 października 2011 r. — Helga Petersen i Peter Petersen przeciwko Finanzamt Ludwigshafen
      (Sprawa C-544/11)
      (2012/C 25/57)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd krajowy

      Finanzgerichts Rheinland-Pfalz

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Helga Petersen i Peter Petersen

         Strona pozwana: Finanzamt Ludwigshafen

         Pytanie prejudycjalne

      Czy jest zgodny z art. 49 WE (obecnie art. 56 TFUE) przepis prawa uzależniający zwolnienie z podatku dochodów osiąganych z pracy najemnej przez osobę podlegającą opodatkowaniu w danym państwie od tego, że siedziba pracodawcy znajduje się w tym państwie, lecz nieprzewidujący podobnego zwolnienia, gdy siedziba pracodawcy znajduje się w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej?


title: Sprawa T-154/05: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2005 r. przez Carmelę Lo Giudice przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/25

         Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2005 r. przez Carmelę Lo Giudice przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-154/05)
   (2005/C 155/50)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 15 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Carmeli Lo Giudice, zamieszkałej w Strambeek-Bever (Belgia), reprezentowanej przez adwokatów Frédérica Frabettiego i Gillesa Bounéou'a z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               o uchylenie decyzji z dnia 18 stycznia 2005 r. nr 05/399 w przedmiocie oddalenia zażalenia,

               2)

               o uchylenie, o ile konieczne, dorozumianej decyzji odmownej w przedmiocie wniosku skarżącej o udzielenie pomocy z dnia 28 listopada 2003 r., jak również dorozumianej decyzji odmownej w przedmiocie oddalenia wniosku skarżącej o udzielenie pomocy z dnia 23 grudnia 2003 r.,

               3)

               stwierdzenie, iż skarżąca została w ramach swej służby poddana mobbingowi,

               4)

               nakazanie pozwanej zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 100.000 euro (sto tysięcy euro) tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, z zastrzeżeniem jej podniesienia lub ponownego oszacowania w związku z doświadczanym mobbingiem uwzględniając, iż przyszłość skarżącej jest całkowicie niepewna oraz fakt, iż poważnie pogorszył się jej stan zdrowia,

               5)

               zastrzeżenie wszelkich obowiązków o charakterze prawnym w szczególności prawa o udostępnienie protokołów z przesłuchania świadków takie jak określone uwagami Investigation and Disciplinary Office (IDOC) (Biuro dochodzeń i spraw dyscyplinarnych) z dnia 07.01.2005 r.

               6)

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, urzędniczka Komisji skierowała do swych przełożonych o dwa wnioski o udzielenie pomocy, z dnia 28 listopada 2003 r. oraz z dnia 23 grudnia 2003 r. podnosząc, iż jest ona ofiara mobbingu w swym środowisku pracy. Skarżąca kieruje swą skargę przeciwko oddaleniu dwóch powołanych wniosków, jak również wniesionego przez nią w konsekwencji zażalenia.
   Na poparcie swego wniosku, skarżąca podnosi, iż w obliczu rozmiaru zadań powierzonych jej przez przełożonego, jak również treści wiadomości elektronicznych przez niego przesłanych, niezaprzeczalnie została ona poddana rzeczywistemu mobbingowi. Tym samym zaskarżone decyzje naruszają art. 12 regulaminu pracowniczego.
   Oddalenie złożonych przez nią wniosków o udzielenie pomocy narusza w jej opinii art. 24 regulaminu pracowniczego, jak i pozostaje w sprzeczności z treścią projektu N. Kinnock'a z dnia 15 października 2003 r., którego przedmiotem była polityka w zakresie mobbingu. Ponadto skarżąca podnosi brak uzasadnienia decyzji z dnia 18 stycznia 2005 r., naruszenie zasady zakazu postępowania arbitralnego, nadużycie władzy, naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań jak i zasady „patere legem quam ipse fecisti” a także naruszenie obowiązku dbałości o dobro urzędnika.


title: Sprawa T-508/10: Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2013 r. — Seba Diș Tįcaret ve Naklįyat przeciwko OHIM — von Eicken (SEBA TRADITION) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy SEBA TRADITION — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy JOHANN WILHELM VON EICKEN TRADITION — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/18

         Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2013 r. — Seba Diș Tįcaret ve Naklįyat przeciwko OHIM — von Eicken (SEBA TRADITION)
   (Sprawa T-508/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy SEBA TRADITION - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy JOHANN WILHELM VON EICKEN TRADITION - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 189/33
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Seba Diș Tįcaret ve Naklįyat AȘ (Maltepe, Turcja) (przedstawiciel: adwokat H. Wilde)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Joh. Wilh. von Eicken GmbH (Lübeck, Allemagne) (przedstawiciele: adwokaci C. Rohnke i F. Thiering)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 sierpnia 2010 r. (sprawa R 559/2009-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Joh. Wilh. von Eicken GmbH a Seba Diș Tįcaret ve Naklįyat AȘ.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Seba Diș Tįcaret ve Naklįyat AȘ zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Sprawa C-254/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 3 maja 2016 r. – Glencore Grain Hungary Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 3 maja 2016 r. – Glencore Grain Hungary Kft./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság
   (Sprawa C-254/16)
   (2016/C 296/24)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Glencore Grain Hungary Kft.

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatóság

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 183 dyrektywy 2006/112 (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi na przeszkodzie takiemu uregulowaniu krajowemu, które przewiduje przedłużenie ostatecznego terminu na zwrot nadwyżki podatku od wartości dodanej do dnia przekazania protokołu z kontroli w przypadku, gdy w ramach kontroli podatkowej wszczętej w ciągu trzydziestu dni od daty otrzymania wniosku o zwrot nadwyżki podatku na podatnika nałożona zostaje grzywna z tytułu niewykonania zobowiązania?

               2)

               Czy mając na uwadze zasady neutralności podatkowej i proporcjonalności art. 183 dyrektywy VAT stoi na przeszkodzie takiemu uregulowaniu krajowemu, które w przypadku dokonania zapłaty z opóźnieniem, wyłącza obowiązek zapłaty odsetek za zwłokę w przypadku, gdy w wyniku kontroli związanej z tym zwrotem na podatnika została nałożona grzywna z uwagi na obowiązek współpracy, podczas gdy kontrola prowadzona przez kilka lat przedłużała się z uwagi na okoliczności, których nie można przypisać podatnikowi?

               3)

               Czy art. 183 dyrektywy 2006/112 oraz zasadę skuteczności należy interpretować w ten sposób, że wniosek o wypłatę odsetek naliczonych w związku z podatkiem zatrzymanym lub niewypłaconym w sposób sprzeczny w prawem unijnym jest prawem podmiotowym wynikającym bezpośrednio z prawa Unii, tego rodzaju, że wykazanie naruszenia prawa Unii i braku zwrotu podatku jest wystarczające dla dochodzenia prawa do odsetek przed sądami i innymi organami państw członkowskich?

               4)

               Gdyby, biorąc pod uwagę odpowiedzi udzielone na powyższe pytania, sąd odsyłający w postępowaniu przed sądem krajowym musiał uznać, że uregulowanie krajowe państwa członkowskiego jest sprzeczne z art. 183 dyrektywy VAT, czy działałby w sposób zgodny z prawem Unii gdyby uznał za sprzeczną z art. 183 dyrektywy VAT odmowę przyznania odsetek za zwłokę w decyzjach władz państw członkowskich?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa T-738/16: Skarga wniesiona w dniu 25 października 2016 r. – La Quadrature du Net i in./Komisja

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/39

         Skarga wniesiona w dniu 25 października 2016 r. – La Quadrature du Net i in./Komisja
   (Sprawa T-738/16)
   (2017/C 006/49)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: La Quadrature du Net (Paryż, Francja), French Data Network (Amiens), Fédération des Fournisseurs d’Accès à Internet Associatifs (Fédération FDN) (Amiens) (przedstawiciel: adwokat H. Roy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/1250 z dnia 12 lipca 2016 r. za sprzeczną z art. 7, 8 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

               —

               stwierdzenie nieważności tej decyzji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) ze względu na uogólniony charakter gromadzenia danych dopuszczonego uregulowaniem Stanów Zjednoczonych. Decyzja wykonawcza Komisji (UE) 2016/1250 z dnia 12 lipca 2016 r., przyjęta na mocy dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, w sprawie adekwatności ochrony zapewnianej przez tarczę prywatności UE-USA (zwana dalej „zaskarżoną decyzją”) dokonała takiego naruszenia, jako że nie zawiera stwierdzenia, że uregulowanie Stanów Zjednoczonych powoduje w szczególności naruszenie zasadniczej istoty prawa podstawowego do poszanowania życia prywatnego zagwarantowanego w art. 7 karty.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia karty w zakresie, w jakim w zaskarżonej decyzji niesłusznie stwierdzono, że tarcza prywatności UE-USA zapewnia stopień ochrony praw podstawowych merytorycznie równoważny stopniowi gwarantowanemu w Unii pomimo braku ograniczenia dopuszczonych przez uregulowanie Stanów Zjednoczonych działań do tego, co absolutnie konieczne.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia karty z uwagi na to, że w zaskarżonej decyzji nie wzięto pod uwagę tego, że uregulowanie Stanów Zjednoczonych nie przewiduje skutecznej skargi, i pomimo tego uchybienia stwierdzono wyżej wspomnianą równoważność ochrony.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia karty ze względu na to, że w zaskarżonej decyzji stwierdzono w sposób oczywiście błędny, że tarcza prywatności UE-USA zapewnia ochronę równoważną ochronie gwarantowanej w Unii, i to pomimo tego, że uregulowanie Stanów Zjednoczonych nie przewiduje niezależnej kontroli.


title: Sprawa T-305/16: Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2016 r. – Lidl Stiftung/EUIPO – Primark Holdings (LOVE TO LOUNGE)

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/26

         Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2016 r. – Lidl Stiftung/EUIPO – Primark Holdings (LOVE TO LOUNGE)
   (Sprawa T-305/16)
   (2016/C 287/32)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Kefferpütz i A. Berger)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Primark Holdings (Dublin, Ireland)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Primark Holdings

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „LOVE TO LOUNGE” – wspólnotowy znak towarowy nr 8 500 548

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie R 489/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz unieważnienie unijnego znaku towarowego nr 8 500 548;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

               —

               obciążenie interwenienta kosztami postępowania przed EUIPO.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-606/11: Postanowienie Sądu (szósta izba) z dnia 3 lipca 2012 r. — Woodman Labs przeciwko OHIM — 2 Mas 2 Publicidad Integral (HERO) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/10

         Postanowienie Sądu (szósta izba) z dnia 3 lipca 2012 r. — Woodman Labs przeciwko OHIM — 2 Mas 2 Publicidad Integral (HERO)
   (Sprawa T-606/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2012/C 273/16
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Woodman Labs, Inc. (Sausalito, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: M. Graf, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: 2 Mas 2 Publicidad Integral, SL (Vitoria-Gasteiz, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 września 2011 r. (sprawa R 876/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciw między 2 Mas 2 Publicidad Integral, SL a Woodman Labs, Inc.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 32 z 4.2.2012.


title: Sprawa F-72/06: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2006 r. — Verheyden przeciwko Komisji

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/37

         Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2006 r. — Verheyden przeciwko Komisji
   (Sprawa F-72/06)
   (2006/C 190/69)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Luc Verheyden (Angera, Włochy) (Przedstawiciel: E. Boigelot, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               nakazanie ujawnienia akt dotyczących skarżącego utajnionych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz wszystkich dowodów i dokumentów zgromadzonych przeciwko niemu przez OLAF;

               —

               nakazanie ujawnienia pełnomocnictwa inspektorów OLAF-u;

               —

               nakazanie ujawnienia wszystkich raportów OLAF-u dotyczących śledztwa przekazanych i nieprzekazanych włoskim organom sądowym, włączając w to raport końcowy z wewnętrznego śledztwa;

               —

               uchylenie prowadzonego wobec skarżącego śledztwa;

               —

               stwierdzenie nieważności pisma OLAF-u zawierającego zawiadomienie o śledztwie i informację dla włoskich organów sądowych, a także uchylenie decyzji o przekazaniu raportów ze śledztw włoskim organom sądowym;

               —

               uchylenie częściowych i końcowych raportów ze śledztwa;

               —

               uchylenie dorozumianych decyzji o oddaleniu wniosku i zażalenia skarżącego;

               —

               uchylenie każdego aktu następującego po lub związanego z tymi decyzjami, wydanego po wniesieniu niniejszej skargi;

               —

               zasądzenie od pozwanego odszkodowania ocenionego ex aequo et bono na kwotę 30 000 EUR z zastrzeżeniem jego podwyższenia lub obniżenia w trakcie postępowania;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swej skargi skarżący oprócz podniesienia bardzo podobnych zarzutów — w tym dotyczących niezgodności z prawem — do tych podniesionych w sprawie F-5/05 (1), podnosi także, że rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. zmieniające regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich oraz warunki zatrudnienia innych pracowników (2) jest niezgodne z prawem w części, w której ustanawia art. 1 załącznika IX do regulaminu pracowniczego.

      (1)  Dz. U. C 82 z 2.4.2005 r. (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod sygnaturą T-22/05 i przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.)

      (2)  Dz.U. L 124 z 27.04.2004 r., str. 1.


title: Sprawa T-336/11: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2011 r. — Italiana Calzature przeciwko OHIM Vicini (Giuseppe GIUSEPPE ZANOTTI DESIGN)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/38

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2011 r. — Italiana Calzature przeciwko OHIM Vicini (Giuseppe GIUSEPPE ZANOTTI DESIGN)
   (Sprawa T-336/11)
   2011/C 252/85
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Società Italiana Calzature SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Rapisardi i C. Ginevra)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Vicini SpA (San Mauro Pascoli, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 8 kwietnia 2008 r. wydanej w postępowaniu nr R 0634/2010-2 i w efekcie utrzymanie w mocy decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 5 marca 2010 r. dotyczącej sprzeciwu nr 1350711;

               —

               obciążenie OHIM całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: VICINI S.p.A.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „GIUSEPPE” (zgłoszenie nr 6513386) dla towarów i usług należących do klas 18 i 25

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy „ZANOTTI” (nr 244277) dla towarów należących do klasy 25 i graficzny włoski znak towarowy zawierający element słowny „Zanotti” dla towarów należących do klas 18 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie sprzeciwu w całości
   Podniesione zarzuty: Błędna interpretacja i błędne zastosowanie art. 8 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-141/10: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 19 kwietnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 39 WE-42 WE — Swobodny przepływ osób — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Odmowa wypłaty niektórych świadczeń — Pracownicy zatrudnieni na platformach wiertniczych w Niderlandach — Dopuszczalność skargi)

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/2

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 19 kwietnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-141/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 39 WE-42 WE - Swobodny przepływ osób - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Odmowa wypłaty niektórych świadczeń - Pracownicy zatrudnieni na platformach wiertniczych w Niderlandach - Dopuszczalność skargi)
   2012/C 165/03
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Kreuschitz i M. van Beek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów (przedstawiciel: C.M. Wissels, pełnomocnik)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes i E. Silveira, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 3 ust. 1, art. 13 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2) oraz art. 45–48 TFUE — Odmowa wypłaty pewnych świadczeń pracownikom będącym obywatelami innych państw członkowskich Unii Europejskiej zatrudnionym na platformach wiertniczych w Niderlandach

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Portugalska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa C-436/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 stycznia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Attila Belkiran przeciwko Oberbürgermeister der Stadt Krefeld, przy udziale: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/24

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 stycznia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Attila Belkiran przeciwko Oberbürgermeister der Stadt Krefeld, przy udziale: Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht
   (Sprawa C-436/09) (1)

   2012/C 73/42
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa T-342/14 P: Postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2014 r. – CR/Parlament i Rada (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatki rodzinne — Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu — Zwrot nadpłaconych kwot — Zarzut niezgodności z prawem art. 85 ust. 2 regulaminu pracowniczego — Pewność prawa — Proporcjonalność — Obowiązek uzasadnienia — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/21

         Postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2014 r. – CR/Parlament i Rada
   (Sprawa T-342/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatki rodzinne - Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu - Zwrot nadpłaconych kwot - Zarzut niezgodności z prawem art. 85 ust. 2 regulaminu pracowniczego - Pewność prawa - Proporcjonalność - Obowiązek uzasadnienia - Odwołanie oczywiście bezzasadne))
   (2015/C 056/30)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: CR (Malling, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Salerno)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: V. Montebello-Demogeot i E. Taneva, pełnomocnicy) i Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Bauer i A. Bisch, następnie M. Bauer i E. Rebasti, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 12 marca 2014 r., Cr/Parlament, F-128/12, Zb.Orz.SP, EU:F:2014:38, mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               CR pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski w ramach w niniejszej instancji.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 212 z 7.7.2014.


title: Sprawa F-83/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 20 czerwca 2012 r. — Cristina przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs otwarty — Decyzja komisji konkursu o niedopuszczeniu do testów oceniających — Środki odwoławcze — Skarga do sądu wniesiona bez oczekiwania na decyzję w przedmiocie zażalenia administracyjnego — dopuszczalność — Szczegółowe warunki dopuszczenia do konkursu — Doświadczenie zawodowe w dziedzinie związanej z charakterem przyszłych obowiązków)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/40

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 20 czerwca 2012 r. — Cristina przeciwko Komisji
   (Sprawa F-83/11) (1)

   (Służba publiczna - Konkurs otwarty - Decyzja komisji konkursu o niedopuszczeniu do testów oceniających - Środki odwoławcze - Skarga do sądu wniesiona bez oczekiwania na decyzję w przedmiocie zażalenia administracyjnego - dopuszczalność - Szczegółowe warunki dopuszczenia do konkursu - Doświadczenie zawodowe w dziedzinie związanej z charakterem przyszłych obowiązków)
   2012/C 287/74
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Alma Yael Cristina (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Rodrigues, A. Blot i C. Bernard-Glanz, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji przewodniczącego komisji konkursu „EPSO/AST/112/10 — asystenci (AST3)” o niedopuszczeniu skarżącej do testów oceniających

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Alma Yael Cristina pokryje swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską

      (1)  Dz.U. C 340 z 19.11.11 s. 41


title: Sprostowanie komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie C-528/11 ( Dz.U. C 370 z 17.12.2011 )

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/32

         Sprostowanie komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie C-528/11
   (
         Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 370 z dnia 17 grudnia 2011 r.
      )
   2012/C 133/64
   Treść komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie C-528/11 Halaf zostaje zmieniona następująco:

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen Sad Sofia-grad (Bułgaria) w dniu 18 października 2011 r. — Zuheyr Freyeh Halaf przeciwko Darzhavna agentsia za bezhantsite pri Ministerski savet
      (Sprawa C-528/11)
      2012/C 133/64
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd krajowy

      Administrativen Sad Sofia-grad

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Zuheyr Freyeh Halaf

         Strona pozwana: Darzhavna agentsia za bezhantsite pri Ministerski savet

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (1) należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza, by państwo członkowskie przejęło odpowiedzialność za rozpatrzenie wniosku o azyl, jeżeli w przypadku osoby ubiegającej się o azyl nie występują osobiste okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie klauzuli humanitarnej z art. 15 tego rozporządzenia, i jeżeli państwo członkowskie właściwe na podstawie art. 3 ust. 1 rozporządzenia nie odpowiedziało na wniosek o przyjęcie z powrotem zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządzenia nr 343/2003, a rozporządzenie to nie zawiera przepisów dotyczących przestrzegania zasady solidarności zgodnie z art. 80 TFUE?

                  2.

                  Jaką treść ma prawo do azylu zgodnie z art. 18 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z jej art. 53 oraz w związku z definicją zawartą w art. 2 lit. c) i motywem 12 rozporządzenia nr 343/2003?

                  3.

                  Czy art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 343/2003 w związku z istniejącym na podstawie art. 78 ust. 1 TFUE zobowiązaniu do przestrzegania instrumentów prawa międzynarodowego w dziedzinie azylu należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie są zobowiązane zwrócić się w procedurze określenia właściwego państwa członkowskiego zgodnie z rozporządzeniem nr 343/2003 o przedstawienie opinii do Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych do Spraw Uchodźców (UNHCR), jeżeli w aktach tego Biura przytoczone są okoliczności faktyczne i wnioski, zgodnie z którymi właściwe na mocy art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 343/2003 państwo członkowskie narusza przepisy prawa Unii w dziedzinie azylu?

            W przypadku odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie wnosi się o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
      Jeżeli nie wystąpi się o taką opinię Biura UNHCR, czy narusza to istotnie procedurę określenia właściwego państwa członkowskiego zgodnie z art. 3 rozporządzenia nr 343/2003 i czy naruszone zostaną przez to prawo do dobrej administracji i prawo do skutecznego środka prawnego zgodnie z art. 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności również w świetle art. 21 dyrektywy Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich (2), który przewiduje prawo tego Biura do przedstawienia opinii przy rozpatrywaniu poszczególnych wniosków o udzielenie azylu?

      (1)  Dz.U. L 50, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 326, s. 13.


title: Sprawa C-251/17: Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/16

         Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Włoska
   (Sprawa C-251/17)
   (2017/C 221/20)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve i L. Cimaglia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

   Komisja wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie podejmując wszelkich środków zapewniających wykonanie wyroku Trybunału z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawie C-565/10 Komisja/Włochy, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 260 ust. 1 TFUE;

               —

               zasądzenie od Republiki Włoskiej okresowej kary pieniężnej w wysokości 346 922,40 EUR, pomniejszonej ewentualnie o kwotę wynikającą z proponowanej formuły stopniowego zmniejszania, za każdy dzień zwłoki w wykonaniu wyroku wydanego w sprawie C-565/10, począwszy od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie do dnia całkowitego wykonania wyroku w sprawie C-565/10;

               —

               zasądzenie od Republiki Włoskiej ryczałtu w wysokości 39 113,80 EUR za dzień, a co najmniej w wysokości 62 699 421,40 EUR, począwszy od dnia wydania wyroku w sprawie C-565/10 do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie lub do dnia całkowitego wyroku w sprawie C-565/10;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swej skardze Komisja Europejska zarzuca brak wykonania wyroku Trybunał z dnia 19 lipca 2012 r. w odniesieniu do 80 aglomeracji włoskich, których dotyczył ten wyrok.
   Republika Włoska przyznaje w tym zakresie, że nie wykonała ona zobowiązań ciążących na niej na mocy art. 3 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (1) w odniesieniu do 35 aglomeracji. Państwo to przyznaje także, że nie wykonało zobowiązań ciążących na nim na mocy art. 4 i 10 tej dyrektywy w związku z 70 aglomeracjami.
   Komisja wnioskuje na tej podstawie, że Republika Włoska nie podjęła wszelkich środków zapewniających pełne wykonanie wyroku z dnia 19 lipca 2012 r.

      (1)  Dz.U. L 135, s. 40.


title: Sprawa C-140/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België (Belgia) w dniu 17 marca 2010 r. — Greenstar-Kanzi Europe NV przeciwko Jean Hustin, Jo Goossens

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België (Belgia) w dniu 17 marca 2010 r. — Greenstar-Kanzi Europe NV przeciwko Jean Hustin, Jo Goossens
      (Sprawa C-140/10)
      (2010/C 161/27)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd krajowy

      Hof van Cassatie van België

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Greenstar-Kanzi Europe NV

         Strona pozwana: Jean Hustin, Jo Goossens.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 94 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 (1) z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 873/2004 (2) z dnia 29 kwietnia 2004 r., w związku z art. 11 ust. 1, art. 13 ust. 1–3, art. 16, 27 i 104 rozporządzenia nr 2100/94 należy interpretować w ten sposób, że posiadacz lub licencjobiorca może wnieść skargę o naruszenie przeciwko osobie, która podejmuje działania w odniesieniu do materiału sprzedanego lub przekazanego jej przez licencjobiorcę, który naruszył ograniczenia uzgodnione w umowie licencyjnej zawartej między nim a posiadaczem wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin na wypadek sprzedaży tego materiału?

                  2)

                  Czy w przypadku odpowiedzi twierdzącej w celu oceny tego naruszenia należy ustalić, czy osoba, która podejmuje wspomniane działania, była powiadomiona lub powinna była być powiadomiona o ograniczeniach nałożonych w umowie licencyjnej?

         (1)  Dz.U. L 227, s. 1.

         (2)  Dz.U. L 162, s. 38.


title: Sprawa C-42/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte costituzionale (Włochy) w dniu 26 stycznia 2017 r. – M.A.S., M.B.

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte costituzionale (Włochy) w dniu 26 stycznia 2017 r. – M.A.S., M.B.
   (Sprawa C-42/17)
   (2017/C 195/14)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte costituzionale

      Strony w postępowaniu głównym

   M.A.S., M.B.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               [C]zy art. 325 ust. 1 i 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nakłada on na sąd karny obowiązek niestosowania uregulowania krajowego w przedmiocie przedawnienia, które stoi na przeszkodzie w znacznej liczbie wypadków ukaraniu poważnych oszustw na szkodę interesów finansowych Unii, bądź przewiduje krótsze terminy przedawnienia dla oszustw, które naruszają interesy finansowe Unii, aniżeli terminy przedawnienia dla oszustw naruszających interesy finansowe państwa, nawet jeżeli takie niestosowanie jest pozbawione wystarczająco precyzyjnej podstawy prawnej?

               2)

               Czy art. 325 ust. 1 i 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nakłada on na sąd karny obowiązek niestosowania uregulowania krajowego w przedmiocie przedawnienia, które stoi na przeszkodzie w znacznej liczbie wypadków ukaraniu poważnych oszustw na szkodę interesów finansowych Unii, bądź przewiduje krótsze terminy przedawnienia dla oszustw, które naruszają interesy finansowe Unii, aniżeli terminy przedawnienia dla oszustw naruszających interesy finansowe państwa, nawet jeżeli w porządku prawnym państwa członkowskiego przedawnienie należy do materialnego prawa karnego i podlega zasadzie legalności?

               3)

               Czy wyrok wielkiej izby Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 8 września 2015 r. w sprawie C-105/14, Taricco, należy interpretować w ten sposób, że nakłada on na sąd karny obowiązek niestosowania uregulowania krajowego w przedmiocie przedawnienia, które stoi na przeszkodzie w znacznej liczbie wypadków ukaraniu poważnych oszustw na szkodę interesów finansowych Unii, bądź przewiduje krótsze terminy przedawnienia dla oszustw, które naruszają interesy finansowe Unii, aniżeli terminy przedawnienia dla oszustw naruszających interesy finansowe państwa, nawet jeżeli takie niestosowanie jest sprzeczne z nadrzędnymi zasadami porządku konstytucyjnego państwa członkowskiego lub z niezbywalnymi prawami człowieka uznanymi w konstytucji państwa członkowskiego?


title: Wykreślenie sprawy C-474/04

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/34

         Wykreślenie sprawy C-474/04 (1)

   (2005/C 182/64)

      (Język postępowania: grecki)

   Postanowieniem z dnia 9 marca 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-474/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej.

      (1)  Dz.U. C 314 z 18.12.2004


title: Sprawa C-399/08 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 września 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Deutsche Post AG, Bundesverband Internationaler Express- und Kurierdienste eV, UPS Europe NV/SA, Republice Federalnej Niemiec (Odwołanie — Artykuł 87 WE — Pomoc przyznana przez państwa członkowskie — Środki przyjęte przez Republikę Federalną Niemiec na rzecz Deutsche Post AG — Artykuł 86 WE — Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym — Rekompensata dodatkowych kosztów poniesionych w związku z prowadzeniem polityki sprzedaży ze stratą w sektorze usług doręczania paczek w systemie „od drzwi do drzwi” — Istnienie korzyści — Metoda weryfikacji wykorzystywana przez Komisję — Ciężar dowodu — Artykuł 230 WE — Zakres kontroli sądowej)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/10

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 września 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Deutsche Post AG, Bundesverband Internationaler Express- und Kurierdienste eV, UPS Europe NV/SA, Republice Federalnej Niemiec
      (Sprawa C-399/08 P) (1)

      (Odwołanie - Artykuł 87 WE - Pomoc przyznana przez państwa członkowskie - Środki przyjęte przez Republikę Federalną Niemiec na rzecz Deutsche Post AG - Artykuł 86 WE - Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym - Rekompensata dodatkowych kosztów poniesionych w związku z prowadzeniem polityki sprzedaży ze stratą w sektorze usług doręczania paczek w systemie „od drzwi do drzwi” - Istnienie korzyści - Metoda weryfikacji wykorzystywana przez Komisję - Ciężar dowodu - Artykuł 230 WE - Zakres kontroli sądowej)
      (2010/C 288/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Kreuschitz, J. Flett i B. Martenczuk, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Deutsche Post AG (przedstawiciel: J. Sedemund, Rechtsanwalt), Bundesverband Internationaler Express- und Kurierdienste eV (przedstawiciel: R. Wojtek, Rechtsanwalt), UPS Europe NV/SA (przedstawiciel: E. Henny, advocaat), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i B. Klein, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Odwołanie wniesione od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 1 lipca 2008 r. w sprawie T-266/02 Deutsche Post przeciwko Komisji, w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji 2002/753/WE z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie środków przyjętych przez Republikę Federalną Niemiec na rzecz Deutsche Post AG (Dz.U. L 247, s. 27) uznającej pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazującej jej odzyskanie — Rekompensata dodatkowych kosztów poniesionych w związku z prowadzeniem polityki sprzedaży ze stratą w sektorze doręczania paczek w systemie „od drzwi do drzwi” — Naruszenie art. 86 ust. 2 i art. 87 ust. 1 WE, art. 230 WE, a także art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości — Stwierdzenie nieważności bez ustalenia konkretnego błędu w argumentacji Komisji uzasadniającej sporną decyzję — Brak uzasadnienia w zakresie podnoszonej niezgodności z prawem metody zastosowanej przez Komisję w celu stwierdzenia istnienia bezprawnie przyznanej pomocy

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie oraz odwołania wzajemne zostają oddalone.

                  2)

                  Komisja pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Deutsche Post AG w ramach odwołania głównego.

                  3)

                  Bundesverband Internationaler Express- und Kurierdienste eV i UPS Europe SA pokrywają własne koszty poniesione w związku z odwołaniem głównym.

                  4)

                  Deutsche Post AG, Bundesverband Internationaler Express- und Kurierdienste eV i UPS Europe SA pokrywają własne koszty poniesione w związku z odwołaniami wzajemnymi.

                  5)

                  Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008


title: Sprawa T-165/10: Postanowienie Sądu z dnia 14 lipca 2010 r. — Grupo Osborne przeciwko OHIM — Confecciones Sanfertús (TORO) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/36

         Postanowienie Sądu z dnia 14 lipca 2010 r. — Grupo Osborne przeciwko OHIM — Confecciones Sanfertús (TORO)
   (Sprawa T-165/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2010/C 246/61
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Grupo Osborne, SA (El Puerto de Santa María, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.M. Iglesias Monravá)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Confecciones Sanfertús, SL (Graus, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 stycznia 2010 r. (sprawa R 638/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Confecciones Sanfertús, SL a Grupo Osborne, SA.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010.


title: Sprawa T-436/15: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2015 r. – Consorzio Vivaisti viticoli pugliesi i Negro/Komisja

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/20

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2015 r. – Consorzio Vivaisti viticoli pugliesi i Negro/Komisja
   (Sprawa T-436/15)
   (2015/C 328/21)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Consorzio Vivaisti viticoli pugliesi (Otranto, Włochy) i Daniele Negro (Otranto) (przedstawiciele: V. Pellegrino i A. Micolani, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               tytułem wstępnym, zawieszenie środka w granicach interesu strony skarżącej zgodnie z art. 278 TFUE;

               —

               stwierdzenie i orzeczenie niezgodności z prawem decyzji wykonawczej Komisji nr 2015/789, w szczególności jej art. 9 i załącznika I do niej w części, w której sklasyfikowano w nich gatunek Vitis jako rośliny podatne na europejskie i pozaeuropejskie izolaty organizmu Xylella fastidiosa, a zatem zabroniono jego przemieszczania „w Unii – w obrębie wyznaczonych obszarów lub poza nie”, a w konsekwencji stwierdzenie nieważności tej decyzji w granicach interesu strony skarżącej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania;

               —

               nakazanie Komisji podjęcia wszelkie innych środków, jakie Sąd uzna za stosowne, w tym dodatkowych badań także przez EFSA.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu żądań strona skarżąca powołuje się na naruszenie zasady proporcjonalności i art. 5 TUE oraz art. 296 TFUE, naruszenie istotnych wymogów proceduralnych ze względu na niewystarczające lub wadliwe uzasadnienie oraz nadużycie władzy poprzez przyjęcie błędnych przesłanek prawnych i faktycznych; nieprzeprowadzenie dochodzenia i wewnętrzną sprzeczność.
   Strona skarżąca precyzuje, że skarga opiera się na przeprowadzonych przez naukowców z CNR w Bari badaniach, które na podstawie obserwacji, analiz i doświadczeń w terenie i laboratoryjnych wykazują, że:

               —

               wyodrębniona w Salento bakteria różni się podgatunkiem i szczepem od bakterii powszechnie uważanej za wywołującą choroby winorośli na kontynentach innych niż europejski;

               —

               od 2013 r. do chwili obecnej odmiany winorośli uprawiane na terenie prowincji Lecce nie przejawiały żadnych objawów choroby Pierce’a ani innego chorobowego wysuszenia;

               —

               w tym samym okresie na tych samych odmianach winorośli ani na obszarach sąsiadujących i będących w bezpośredniej styczności z zakażonymi drzewami oliwnymi nie stwierdzono żadnego śladu bakterii;

               —

               wszystkie przeprowadzone na winorośli doświadczenia laboratoryjne (poprzez inokulum lub kontakt z nosicielem) dały wynik ujemny, zarówno pod względem rozwoju zakażenia, jak i pod względem występowania bezobjawowo samej bakterii.

         Strona skarżąca twierdzi zatem, że umieszczenie odmian winorośli w wykazie określonych roślin jest niezgodne z prawem, ponieważ nie uwzględnia wyników dochodzenia, z których wynika, że winorośl jest oczywiście odporna na bakterię rozprzestrzenioną na zakażonym obszarze.
   Decyzja ta jest również wewnętrznie sprzeczna, zważywszy, że w następstwie pierwszej wydanej przez EFSA 26/11/2013 opinii, w której stwierdzono znikomą wiedzę o szczepie Xylella fastidiosa występującym w Salento, Komisja w poprzednich decyzjach nr 87 i nr 497 z 2014 r. nie umieściła winorośli na wykazie roślin podatnych, podczas gdy zaskakująco następnie umieściła ją na ich wykazie, i zabroniła jej przemieszczania, mimo że otrzymał od EFSA i władz włoskich szczegółowe badania wskazujące na odporność winorośli na bakterię wyodrębnioną w Salento.


title: Sprawa C-337/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 lutego 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — X Holding B.V. przeciwko Staatssecretaris van Financiën (Artykuły 43 WE i 48 WE — Przepisy podatkowe — Podatek dochodowy od osób prawnych — Podmiot podatkowy złożony ze spółki dominującej będącej rezydentem i jednej lub więcej spółek zależnych będących rezydentami — Opodatkowanie zysków po stronie spółki dominującej — Wykluczenie spółek zależnych niebędących rezydentami)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 lutego 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — X Holding B.V. przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-337/08) (1)

   (Artykuły 43 WE i 48 WE - Przepisy podatkowe - Podatek dochodowy od osób prawnych - Podmiot podatkowy złożony ze spółki dominującej będącej rezydentem i jednej lub więcej spółek zależnych będących rezydentami - Opodatkowanie zysków po stronie spółki dominującej - Wykluczenie spółek zależnych niebędących rezydentami)
   2010/C 100/04
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: X Holding B.V.

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden Den Haag — Interpretacja art. 43 WE i 48 WE — Uregulowanie pozwalająca spółkom dominującym będącym rezydentami na tworzenie jednego podmiotu podatkowego z jedną lub więcej spółek zależnych będących rezydentami, przewidujące opodatkowanie zysków tego podmiotu po stronie spółki dominującej — Wykluczenie z tego mechanizmu spółek zależnych niebędących rezydentami

      Sentencja

   Artykuły 43 WE i 48 WE nie stoją na przeszkodzie stosowaniu przepisów państwa członkowskiego, które dają spółce dominującej możliwość utworzenia jednego podmiotu podatkowego ze swą spółką zależną będącą rezydentem, lecz uniemożliwiają utworzenie takiego podmiotu ze spółką zależną niebędącą rezydentem, gdy dochody tej ostatniej nie są przedmiotem opodatkowania w tym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Sprawa T-160/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2008 r. — Lancôme przeciwko OHIM — CMS Hasche Sigle (COLOR EDITION) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Słowny wspólnotowy znak towarowy COLOR EDITION — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Interes prawny — Artykuł 55 rozporządzenia nr 40/94)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/50

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2008 r. — Lancôme przeciwko OHIM — CMS Hasche Sigle (COLOR EDITION)
   (Sprawa T-160/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Słowny wspólnotowy znak towarowy COLOR EDITION - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Interes prawny - Artykuł 55 rozporządzenia nr 40/94)
   (2008/C 209/88)
   Język postępowania: francuski.
   Strony

      Strona skarżąca: Lancôme parfums et beauté & Cie SNC (Paryż, Francja) (przedstawiciel: E. Baud, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: CMS Hasche Sigle (Kolonia, Niemcy)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 lutego 2007 r. (sprawa R 231/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia między CMS Hasche Sigle a Lancôme parfums et beauté & Cie SNC.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Lancôme parfums et beauté & Cie SNC pokrywa koszty własne jak również koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.


title: Sprawa T-126/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 marca 2008 r. — Allos Walter Lang przeciwko OHIM — Kokoriko (Coco Rico)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/43

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 marca 2008 r. — Allos Walter Lang przeciwko OHIM — Kokoriko (Coco Rico)
   (Sprawa T-126/07) (1)

   (2008/C 107/72)

      Język postępowania: angielski

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.


title: Sprawa C-284/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Koblenz (Niemcy) w dniu 7 czerwca 2012 r. — Deutsche Lufthansa AG przeciwko Flughafen Frankfurt-Hahn GmbH

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Koblenz (Niemcy) w dniu 7 czerwca 2012 r. — Deutsche Lufthansa AG przeciwko Flughafen Frankfurt-Hahn GmbH
   (Sprawa C-284/12)
   2012/C 273/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Koblenz

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Deutsche Lufthansa AG

      Strona pozwana: Flughafen Frankfurt-Hahn GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy niezaskarżona decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego, przewidzianego w art. 108 ust. 3 zdanie drugie TFUE powoduje, że sąd krajowy w postępowaniu w sprawie skargi o zwrot wypłaconych kwot i zaprzestanie dalszych wypłat jest związany w zakresie oceny charakteru pomocy państwa poglądem prawnym Komisji wyrażonym w decyzji o wszczęciu postępowania?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej:
               Czy działania przedsiębiorstwa publicznego w rozumieniu art. 2 lit. b) pkt i) dyrektywy 2006/111/WE (1), które prowadzi lotnisko, należy z punktu widzenia prawa pomocy państwa uznać za działania selektywne w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE z tego powodu, że są one korzystne tylko dla tych przedsiębiorstw transportu lotniczego, które korzystają z tego lotniska?

               3)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie:

                           a)

                           Czy kryterium selektywności nie jest spełnione wówczas, gdy przedsiębiorstwo publiczne prowadzące lotnisko przyznaje wszystkim spółkom lotniczym decydującym się na korzystanie z lotniska w przejrzysty sposób takie same warunki?

                           b)

                           Czy dotyczy to także sytuacji, w której prowadzący lotnisko zdecydował się na określony model prowadzenia działalności (w niniejszej sprawie: współpraca z tak zwanymi tanimi liniami, Low-cost-carrier), warunki korzystania przystosowane są do tego kręgu klientów i z tego względu nie są w tym samym stopniu atrakcyjne dla wszystkich spółek lotniczych?

                           c)

                           Czy dane działanie ma charakter selektywny w każdym razie wówczas, gdy znaczna część ruchu pasażerskiego lotniska na przestrzeni wielu lat związana jest z jedną spółką lotniczą?

      (1)  Dyrektywa Komisji z dnia 16 listopada 2006 r. w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między państwami członkowskimi a przedsiębiorstwami publicznymi, a także w sprawie przejrzystości finansowej wewnątrz określonych przedsiębiorstw (Dz.U. L 318, s. 17).


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie C-465/03 (wniosek Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Linz o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Kretztechnik AG przeciwko Finanzamt Linz (Szósta dyrektywa VAT — Świadczenia odpłatne — Emisja akcji — Wprowadzenie spółki na giełdę — Dopuszczalność odliczenia podatku VAT)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/14

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 26 maja 2005 r.
   w sprawie C-465/03 (wniosek Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Linz o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Kretztechnik AG przeciwko Finanzamt Linz (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Świadczenia odpłatne - Emisja akcji - Wprowadzenie spółki na giełdę - Dopuszczalność odliczenia podatku VAT)
   (2005/C 217/27)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C- 456/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Linz (Austria) postanowieniem z dnia 20 października 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 5 listopada 2003 r., w postępowaniu: Kretztechnik AG przeciwko Finanzamt Linz, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Lenaerts (sprawozdawca), J. N. Cunha Rodrigues, M. Ilešič oraz E. Levits, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 26 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Emisja nowych akcji nie stanowi transakcji należącej do zakresu przedmiotowego art. 2 pkt 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r.

               2.

               Artykuł 17 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy 77/388, zmienionej dyrektywą 95/7, przyznaje prawo do odliczenia całości podatku od wartości dodanej obciążającego wydatki poniesione przez podatnika w związku z różnymi świadczeniami wykonanymi na jego rzecz w ramach emisji akcji, o ile wszystkie transakcje dokonane przez tego podatnika w ramach jego działalności gospodarczej są opodatkowane.

      (1)  Dz.U. C 47 z 21.2.2004.


title: Sprawa C-415/08 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 14 lipca 2008 r. w sprawie T-345/06, Complejo Agrícola SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wspieranej przez Królestwo Hiszpanii, wniesione w dniu 22 września 2008 r. przez Complejo Agrícola, SA

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/15

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) wydanego w dniu 14 lipca 2008 r. w sprawie T-345/06, Complejo Agrícola SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wspieranej przez Królestwo Hiszpanii, wniesione w dniu 22 września 2008 r. przez Complejo Agrícola, SA
   (Sprawa C-415/08 P)
   (2008/C 313/22)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Complejo Agrícola, SA (przedstawiciele: A. Menéndez Menéndez i G. Yanguas Montero, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich i Królestwo Hiszpanii
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uznanie odwołania za dopuszczalne;

               —

               uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lipca 2008 r., podanego do wiadomości wnoszącego odwołanie w dniu 18 lipca 2008 r. (zwanego dalej „postanowieniem SPI”), w którym Sąd Pierwszej Instancji: a) uznaje za niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez Complejo Agrícola (zwaną dalej „skargą o stwierdzenie nieważności”) przeciwko decyzji Komisji 2006/613/WE (1) z dnia 19 lipca 2006 r. przyjmującej na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego (zwanej dalej „decyzją 2006/613”); oraz b) obciąża Complejo Agrícola poniesionymi przezeń kosztami oraz tymi poniesionymi przez Komisję Wspólnot Europejskich (zwaną dalej „Komisją”);

               —

               odesłanie sprawy do Sądu Pierwszej Instancji w celu uznania przezeń skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną i wydanie rozstrzygnięcia co do istoty podniesionych przez Complejo Agrícola w skardze o stwierdzenie nieważności żądań;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez Complejo Agrícola w postępowaniu odwoławczym.

         Zarzuty i główne argumenty
   Sąd Pierwszej Instancji w swym postanowieniu przyznaje, że decyzja 2006/613 jest aktem zaskarżalnym. Zaprzecza jednak istnieniu przysługującej Complejo Agrícola czynnej legitymacji procesowej do jej podważenia ze względu na to, że, w jego opinii, decyzja 2006/613, która uznaje za teren mający znaczenie dla Wspólnoty (SCI) Acebuchales de la Campiña Sur de Cádiz — kod 6120015- (zwany dalej „SCI Acebuchales”), wywierając wpływ na część działki „Las Lomas”, której Complejo Agrícola jest właścicielem, nie dotyczy Complejo Agrícola bezpośrednio ze względu na to, iż nie nakłada nań żadnych konkretnych obowiązków i przewiduje zastosowanie krajowych przepisów wykonawczych.
   Complejo Agrícola stoi na stanowisku, że SPI w swym postanowieniu dokonał błędnej wykładni art. 230 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (zwanego dalej „traktatem WE”) ponieważ, zgodnie z najbardziej aktualną wykładnią tego postanowienia w orzecznictwie, Complejo Agrícola posiada z całą pewnością legitymację procesową do podważenia decyzji 2006/613 ze względu na to, że dotyczy go ona bezpośrednio i indywidualnie. Z tego względu też należy uchylić zaskarżone postanowienie.

   Decyzja 2006/613 dotyczy Complejo Agrícola bezpośrednio zarówno na podstawie dokonanej w orzecznictwie nieaktualnej już wykładni z punktu widzenia proceduralnego, jak i na podstawie dopuszczonej obecnie przez Sąd wykładni z punktu widzenia materialnego.
   Sąd w zaskarżonym postanowieniu porównuje sytuację Complejo Agrícola z poprzednimi rozpatrywanymi przezeń sprawami, które nie mają z nią nic wspólnego, nie analizując konkretnych okoliczności tego przypadku. Zgodnie z obowiązującym obecnie orzecznictwem, sytuacja, w której znajduje się Complejo Agrícola, przemawia za przyznaniem mu czynnej legitymacji procesowej. Podstawowa różnica między niniejszym przypadkiem a poprzednio rozpatrywanymi i przytaczanymi w postanowieniu SPI sprawami polega bowiem na tym, że hiszpańskie przepisy o ochronie SCI były już ustanowione w momencie wydania decyzji 2006/613 i można było z pewnością określić skutki prawne, jakie wydanie decyzji 2006/613 pociągnie za sobą dla Complejo Agrícola, ponieważ możliwość, że państwo hiszpańskie nie zastosuje decyzji 2006/612 miała czysto teoretyczny charakter. Wbrew temu, co stwierdził SPI w swym postanowieniu, bez wpływu na to pozostaje możliwość wprowadzenie w przyszłości przez państwo hiszpańskie zmian do już ustanowionych przepisów o ochronie SCI.

      (1)  Dz.U. L 259, s. 1.


title: Sprawa C-230/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 25 czerwca 2009 r. — Hauptzollamt Koblenz przeciwko Kurt Etling i Thomas Etling GbR, interwenient Bundesministerium der Finanzen

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 25 czerwca 2009 r. — Hauptzollamt Koblenz przeciwko Kurt Etling i Thomas Etling GbR, interwenient Bundesministerium der Finanzen
   (Sprawa C-230/09)
   2009/C 220/35
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hauptzollamt Koblenz

      Strona pozwana: Kurt Etling i Thomas Etling GbR

      Interwenient: Bundesministerium der Finanzen

      Pytanie prejudycjalne

   Czy prawo wspólnotowe, a w szczególności art. 5 lit. k) rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 ustanawiającego opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych (1), należy rozumieć w ten sposób, że ilość referencyjna producenta w dwunastomiesięcznym okresie, w którym przeniesiona została na niego ilość referencyjna innego producenta, nie obejmuje ilości mleka, którą ten inny producent dostarczył już w danym dwunastomiesięcznym okresie?

      (1)  Dz.U. L 270, s. 123.


title: Sprawa C-377/10: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 6 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Dolj — Rumunia) — Adrian Băilă przeciwko Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Craiova, Administrația Fondului pentru Mediu (Odesłanie prejudycjalne — Brak związku ze stanem faktycznym lub przedmiotem sporu przed sądem krajowym — Niedopuszczalność)

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/17

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 6 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Dolj — Rumunia) — Adrian Băilă przeciwko Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Craiova, Administrația Fondului pentru Mediu
   (Sprawa C-377/10) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Brak związku ze stanem faktycznym lub przedmiotem sporu przed sądem krajowym - Niedopuszczalność)
   2011/C 63/31
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Tribunalul Dolj

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Adrian Băilă

      Strona pozwana: Administrația Finanțelor Publice a Municipiului Craiova, Administrația Fondului pentru Mediu

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunalul Dolj — Rejestracja używanych pojazdów uprzednio zarejestrowanych w innych państwach członkowskich — Podatek środowiskowy nakładany na pojazdy samochodowe przy ich pierwszej rejestracji w danym państwie członkowskim — Zgodność przepisów krajowych z art. 110 TFUE — Czasowe zwolnienie dotyczące pojazdów o określonych parametrach

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym przedstawiony przez Tribunalul Dolj postanowieniem z dnia 9 czerwca 2010 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.10.2010


title: Sprawa C-141/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 stycznia 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Bułgarii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2009/147/WE — Ochrona dzikiego ptactwa — Obszary specjalnej ochrony Kaliakra i Belite skali — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych i dzikich gatunków — Teren mający znaczenie dla Wspólnoty o nazwie Kompleks Kaliakra — Dyrektywa 2011/92/UE — Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne — Zastosowanie ratione temporis systemu ochrony — Pogorszenie stanu naturalnych siedlisk gatunków oraz niepokojenie gatunków — Energia wiatrowa — Turystyka)

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 stycznia 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Bułgarii
   (Sprawa C-141/14) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2009/147/WE - Ochrona dzikiego ptactwa - Obszary specjalnej ochrony Kaliakra i Belite skali - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych i dzikich gatunków - Teren mający znaczenie dla Wspólnoty o nazwie Kompleks Kaliakra - Dyrektywa 2011/92/UE - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne - Zastosowanie ratione temporis systemu ochrony - Pogorszenie stanu naturalnych siedlisk gatunków oraz niepokojenie gatunków - Energia wiatrowa - Turystyka))
   (2016/C 098/04)
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. White, C. Hermes i P. Mihajłowa, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Bułgarii (przedstawiciele: E. Petranowa i D. Drambozowa, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Republika Bułgarii:

                           —

                           nie włączając w całości ostoi ptaków do obszaru specjalnej ochrony obejmującego region Kaliakra, nie sklasyfikowała jako obszaru specjalnej ochrony terenów najbardziej odpowiednich pod względem ilości i powierzchni dla ochrony z jednej strony gatunków biologicznych określonych w załączniku I do dyrektywy 2009/147/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, a z drugiej strony gatunków wędrownych, niewymienionych w tym załączniku, regularnie występujących jednak na lądowym i morskim obszarze geograficznym, do którego stosuje się tę dyrektywę, i uchybiła w ten sposób zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 ust. 1 i 2 wspomnianej dyrektywy;

                           —

                           zatwierdzając realizację przedsięwzięć „AES Geo Energy”, „Disib” i „Longman Investment” na terenie ostoi ptaków obejmującej region Kaliakra, którego nie sklasyfikowano jako obszaru specjalnej ochrony, choć należało go tak sklasyfikować, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 ust. 4 dyrektywy 2009/147;

                           —

                           zatwierdzając realizację przedsięwzięć „Kaliakra Wind Power”, „EVN Enertrag Kavarna” i „Vertikal – Petkov & Cie”, jak też „Thracian Cliffs Golf & Spa Resort” na terenie odpowiednio obszarów specjalnej ochrony Kaliakra i Belite skali, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory;

                           —

                           po pierwsze, nie oceniając prawidłowo skumulowanych skutków przedsięwzięć „Windtech”, „Brestiom”, „Eco Energy” i „Longman Investment” na terenie ostoi ptaków obejmującej region Kaliakra, którego nie sklasyfikowano jako obszaru specjalnej ochrony, choć należało go tak sklasyfikować, a po drugie, mimo to zatwierdzając realizację przedsięwzięcia „Longman Investment”, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej odpowiednio z jednej strony na mocy art. 4 ust. 2 i 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, jak też pkt 1 lit. b) załącznika III do niej, a z drugiej strony na mocy art. 2 ust. 1 tej dyrektywy.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Bułgarii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 159 z 26.5.2014.


title: Sprawa C-378/09: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 10 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Czeskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 85/337/EWG — Artykuł 10a akapity od pierwszego do trzeciego — Ocena skutków wywieranych przez pewne przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne — Uregulowania krajowe ograniczające prawo do zaskarżania decyzji w sprawach dotyczących środowiska naturalnego — Brak transpozycji wskazanego przepisu w wyznaczonym terminie)

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/10

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 10 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-378/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 85/337/EWG - Artykuł 10a akapity od pierwszego do trzeciego - Ocena skutków wywieranych przez pewne przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne - Uregulowania krajowe ograniczające prawo do zaskarżania decyzji w sprawach dotyczących środowiska naturalnego - Brak transpozycji wskazanego przepisu w wyznaczonym terminie)
   2010/C 209/14
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Šimerdová i J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek i J. Jirkalová, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 10a akapit pierwszy, drugi i trzeci dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40), w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę Rady 97/11/WE (Dz.U. L 73, s. 5) i dyrektywę 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 156, s. 17) — Uregulowania krajowe ograniczające udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji w sprawach dotyczących środowiska naturalnego

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania art. 10a akapity od pierwszego do trzeciego dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej przez dyrektywę 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r., Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Czeska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa C-58/16: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/13

         Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-58/16)
   (2016/C 118/16)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Mölls i L. Nicolae, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na tym państwie na mocy art. 2 ust. 3, art. 6, art. 7 i art. 9 dyrektywy 2005/65/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie wzmocnienia ochrony portów, nie zapewniając, w odniesieniu do wszystkich portów w kraju związkowym Nadrenia Północna-Westfalia ustalenia granic portów, zatwierdzenia oceny stanu ochrony i plany ochrony portów, jak też powołania oficera ochrony portów.

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z art. 6 dyrektywy 2005/65/WE państwa członkowskie zapewniają, aby dla każdego portu objętego tą dyrektywą została przeprowadzona ocena stanu ochrony portu i aby ocena ta została zatwierdzona przez państwo członkowskie, którego dotyczy. Zgodnie z załącznikiem I do dyrektywy owe oceny stanu ochrony portów muszą uwzględniać wszystkie aspekty istotne dla ochrony portu, w tym kwestię granic portu.
   Zgodnie z art. 2 ust. 3 państwa członkowskie określają granice każdego z portów, uwzględniając odpowiednio informacje wynikające z oceny stanu ochrony portu. Ustęp 4 odnosi się do przypadku, gdy granice obiektu portowego w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 725/2004 (2) rzeczywiście obejmują cały port.
   Kontrola przeprowadzona w 2013 r. wykazała, że przynajmniej w wypadku 11 portów w Nadrenii Północnej-Westfalii, które podlegają dyrektywie 2005/65/WE, nie sporządzono ocen stanu ochrony portu. Z późniejszej wymiany pism wynika, że sytuacja ta nie uległa dotąd zmianie.
   Co najmniej dla tej samej liczby portów nie określono także granic portów, gdyż – jak wskazano powyżej – wiąże się to z przeprowadzeniem oceny stanu ochrony portu.
   Oznacza to, że Niemcy nie wdrożyły w należyty sposób art. 2 ust. 3 i art. 6 dyrektywy 2005/65/WE.
   Zgodnie z art. 7 dyrektywy 2005/65/WE państwa członkowskie zapewniają, aby dla każdego portu objętego tą dyrektywą został sporządzony plan ochrony portu i aby plany takie zostały zatwierdzone przez dane państwo członkowskie.
   W piśmie z dnia 21 sierpnia 2013 r. władze niemieckie przyznały, że w odniesieniu do 11 portów w Nadrenii Północnej-Westfalii, które podlegają dyrektywie, nie zostały sporządzone plany ochrony portu. Z dalszej wymiany pism wynika, że sytuacja ta nie uległa dotąd zmianie.
   Oznacza to, że Niemcy nie wdrożyły w należyty sposób art. 7 dyrektywy 2005/65/WE.
   Zgodnie z art. 9 dyrektywy 2005/65/WE dla każdego z portów podlegających tej dyrektywie zostanie zatwierdzony oficer ochrony portu.
   W piśmie z dnia 21 sierpnia 2013 r. władze niemieckie przyznały, że w wypadku szeregu podlegających dyrektywie portów w Nadrenii Północnej-Westfalii nie zatwierdzono takich oficerów. Z dalszej wymiany pism wynika, że sytuacja ta nie uległa dotąd zmianie.
   Oznacza to, że Niemcy nie wdrożyły w należyty sposób art. 9 dyrektywy 2005/65/WE.

      (1)  Dz.U. L 310, s. 28.

      (2)  Dz.U. L 129, s. 6.


title: Sprawa C-363/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 28 czerwca 2013 r. — Leonardo Zappalà przeciwko Rete Ferroviaria Italiana SpA

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 28 czerwca 2013 r. — Leonardo Zappalà przeciwko Rete Ferroviaria Italiana SpA
   (Sprawa C-363/13)
   2013/C 260/53
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Leonardo Zappalà

      Druga strona postępowania: Rete Ferroviaria Italiana SpA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy do pracy na morzu mają zastosowanie klauzule porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony przyjętego przez dyrektywę 1999/70/WE (1), a w szczególności, czy klauzula 2 punkt 1 odnosi się również do pracowników zatrudnionych na czas określony na promach, które wykonują codzienne połączenia?

               2)

               Czy porozumienie ramowe przyjęte przez dyrektywę 1999/70/WE, a w szczególności klauzula 3 punkt 1, stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują (art. 332 codice della navigazione) wskazywanie „czasu trwania” umowy, a nie „terminu jej wygaśnięcia” i czy ze wspomnianą dyrektywą zgodne jest przewidzenie czasu trwania umowy ze wskazaniem jej terminu końcowego, co do którego jest pewne że upłynie (po maksimum 78 dniach), lecz nie kiedy to nastąpi?

               3)

               Czy porozumienie ramowe przyjęte przez dyrektywę 1999/70/WE, a w szczególności klauzula 3 punkt 1, stoi na przeszkodzie przepisom krajowym (art. 325, 326 oraz 332 codice della navigazione), które utożsamiają obiektywne powody zawarcia umowy na czas określony jedynie z tym, że przewiduje ona odbycie rejsu lub rejsów, w ten sposób zasadniczo zrównując przedmiot umowy (świadczenie) z jej kauzą (przyczyną jej zawarcia na czas określony)?

               4)

               Czy porozumienie ramowe przyjęte przez dyrektywę stoi na przeszkodzie przepisom krajowym (w szczególności przepisom codice della navigazione), które wykluczają w przypadku zastosowania kolejnych umów (spełniającego znamiona nadużycia w rozumieniu klauzuli 5), aby zostały one przekształcone w stosunek pracy na czas nieokreślony (środek przewidziany przez art. 326 codice della navigazione jedynie dla przypadku, gdy pracownik zawierający umowę o pracę na statku pełni służbę bez przerwy przez okres dłuższy niż jeden rok oraz dla przypadku, w którym pomiędzy ustaniem umowy a zawarciem kolejnej umowy minie okres nie dłuższy niż sześćdziesiąt dni)?

      (1)  Dyrektywa Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC); Dz.U. L 175, s. 43.


title: Sprawa T-71/07: Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2007 r. — Icuna.Com przeciwko Parlamentowi

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/53

         Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2007 r. — Icuna.Com przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-71/07)
   (2007/C 95/107)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Icuna.Com SCRL (Braine-le-Château, Belgia) (przedstawiciele: J. Windey i P. de Bandt, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 31 stycznia 2007 r. w sprawie unieważnienia postępowania przetargowego EP/DGINFO/WEBTV/2006/0003 w zakresie części 2,

               —

               ustalenie odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty i nakazanie Parlamentowi Europejskiemu wypłacenia odszkodowania na rzecz skarżącej za wszelkie szkody wyrządzone zaskarżoną decyzją oraz wyznaczenie biegłego w celu oszacowania tych szkód,

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzją z dnia 1 grudnia 2006 r. Parlament Europejski odrzucił ofertę skarżącej złożoną w ramach przetargu EP/DGINFO/WEBTV/2006/0003, część 2: treść emisji, mającego na celu stworzenie kanału telewizji internetowej Parlamentu Europejskiego (1) i zawarł umowę z innym oferentem. W dniu 19 grudnia 2006 r. skarżąca wniosła do Sądu skargę o stwierdzenie nieważności tej decyzji (2). W ramach postępowania w przedmiocie środków tymczasowych Prezes Sądu postanowił, tytułem środka tymczasowego i w zakresie, w jakim Parlament zawarł umowę zgodnie z decyzją z dnia 1 grudnia 2006 r., zawiesić wykonanie umowy. Po posiedzeniu, które odbyło się w ramach postępowania w przedmiocie środków tymczasowych, Parlament podjął w dniu 31 stycznia 2007 r. decyzję o unieważnieniu omawianego przetargu w zakresie części 2.
   Skarżąca podnosi dwa zarzuty na poparcie swej skargi. Pierwszy zarzut oparty jest na bezprawności zaskarżonej decyzji ze względu na brak właściwości podmiotu, który ją wydał oraz z powodu naruszenia art. 101 rozporządzenia finansowego (3). Skarżąca twierdzi, że żaden przepis prawa wspólnotowego nie pozwala instytucji zamawiającej na unieważnienie udzielenia zamówienia po podpisaniu umowy z podmiotem, któremu zamówienia udzielono. Ponadto skarżąca podnosi, że nawet gdyby przyjąć, że pozwana była właściwa do podjęcia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 101 rozporządzenia finansowego, przepis ten nie pozwalałby jej na unieważnienie części przetargu.
   W ramach drugiego zarzutu skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja zawiera braki w uzasadnieniu, gdyż nie pozwala ona na zrozumienie ani względów, które doprowadziły stronę pozwaną do ustanowienia tego środka, ani podstaw, na których strona pozwana się oparła, ani też powodu unieważnienia jedynie części przetargu, to jest wyłącznie części 2.
   Poza stwierdzeniem nieważności decyzji z dnia 31 stycznia 2007 r. skarżąca żąda odszkodowania za wszelkie szkody, które poniosła w następstwie tej decyzji.

      (1)  Ogłoszenie o zamówieniu „Kanał telewizji internetowej Parlamentu Europejskiego ”(Dz.U. 2006 S 87-91412).

      (2)  Sprawa T-383/06 Icuna.Com przeciwko Parlamentowi (Dz.U. 2007 C 20, str. 31).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dni 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, str. 1).


title: Sprawa T-366/10 P: Postanowienie Sądu z dnia 15 lipca 2011 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Odpowiedzialność pozaumowna — Zwrot kosztów podlegających zwrotowi — Zarzut skargi równoległej — Uchybienia proceduralne — Prawo do obrony — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne a w części oczywiście bezzasadne)

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/20

         Postanowienie Sądu z dnia 15 lipca 2011 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-366/10 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Odpowiedzialność pozaumowna - Zwrot kosztów podlegających zwrotowi - Zarzut skargi równoległej - Uchybienia proceduralne - Prawo do obrony - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne a w części oczywiście bezzasadne)
   2011/C 282/39
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wpierani przez adwokata A. Dal Ferro)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 22 czerwca 2010 r. w sprawie F-78/09 Marcuccio przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego postanowienia.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa T-492/08: Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2008 r. — Wessang przeciwko OHIM — Greinwald (star foods)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/40

         Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2008 r. — Wessang przeciwko OHIM — Greinwald (star foods)
   (Sprawa T-492/08)
   (2009/C 32/77)
   Język skargi: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Nicolas Wessang (Zimmerbach, Francja) (przedstawiciel: A. Grolée, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Greinwald GmbH (Kempten, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w dniu 17 września 2008 r. przez Izbę Odwoławczą;

               —

               uwzględnienie wniesionego przez Nicolasa Wessanga w dniu 26 września 2005 r. sprzeciwu wobec zgłoszenia znaku towarowego STAR FOODS + graficzne przedstawienie nr 004105615;

               —

               odrzucenie w całości tego zgłoszenia nr 004105615;

               —

               obciążenie spółki Greinwald GmbH całością kosztów postępowania poniesionych przez Nicolasa Wessanga w związku z postępowaniem w sprawie sprzeciwu, postępowaniem odwoławczym i niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Greinwald GmbH

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „star foods” dla towarów należących do klas 29, 30 i 32 — zgłoszenie nr 4 105 615

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżący

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowe, graficzny i słowny, znaki towarowe „STAR SNACKS” dla towarów należących do klas 29, 30 i 31

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: zdaniem skarżącego istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku dwóch kolidujących ze sobą znaków towarowych zważywszy na to, że są one niezwykle do siebie podobne pod względem wizualnym, fonetycznym lub koncepcyjnym i że oznaczone nimi towary są do siebie podobne, a nawet identyczne.