title: Sprawa T-125/07: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2007 r. — Scientific and Technological Committee i inni przeciwko Potocnik i inni, członkom Komisji

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/33

         Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2007 r. — Scientific and Technological Committee i inni przeciwko Potocnik i inni, członkom Komisji
   (Sprawa T-125/07)
   (2007/C 140/55)
   Język postępowania: Polski
   Strony

      Strona skarżąca: Scientific and Technological Committee of AGH University of Science and Technology i inni (Kraków, Rzeczpospolita Polska) (Przedstawiciel: A. Żuraniewski, adwokat)

      Strona pozwana: J. Potocnik, S. Dimas i A. Piebalgs, członkowie Komisji Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               wydanie orzeczenia stwierdzającego, że komisarze Unii Europejskiej J. Potocnik, S. Dimas i A. Piebalgs nie podejmując natychmiastowych działań w obronie życia ludności UE od chwili otrzymania trzech pism informujących o zagrożeniach związanych z technologią składowania CO2 do złóż geologicznych dopuścili się karalnego czynu zaniechania, przez co wywołali istniejący do dziś nadal stan zagrożenia życia ludności UE oraz katastrofy ekologicznej;

               —

               wydanie orzeczenia wskazującego na potrzebę przeprowadzenia proponowanych badań;

               —

               wskazanie na potrzebę sfinansowania w pełni badań, które nie mają charakteru komercyjnego lecz ochronę bezpieczeństwa życia ludności UE; do złóż

               —

               wskazanie na potrzebę wstrzymania w UE dalszych procesów zatłaczania CO2 do złóż geologicznych, aż do ukończenia proponowanych badań.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący wnoszą o stwierdzenie zaniechania działania przez członków Komisji europejskiej, którzy poinformowani przez skarżących o zagrożeniach dla zdrowia ludzkiego i dla środowiska naturalnego płynących z bezzbiornikowego składowania dwutlenku węgla do złóż geologicznych, nie podjęli odpowiednich środków w celu zapobieżenia negatywnym skutkom stosowania takich technologii. Skarżący twierdzą, że wezwani do podjęcia stosownych działań oraz do przeprowadzenia proponowanych przez skarżących badań nad efektami składowania dwutlenku węgla do powierzchni ziemi, pozwani członkowie Komisji nie przedstawili żadnego stanowiska w kwestii problemów poruszanych w adresowanych do nich skargach. Skarżący podnoszą, że taka bezczynność narusza porządek prawny Unii Europejskiej i jest sprzeczna z obowiązkami komisarza.


title: Sprawa C-237/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 27 lutego 2014 r. w sprawie T-225/12 Lidl Stiftung & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 13 maja 2014 r. przez Lidl Stiftung & Co. KG

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/18

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 27 lutego 2014 r. w sprawie T-225/12 Lidl Stiftung & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 13 maja 2014 r. przez Lidl Stiftung & Co. KG
   (Sprawa C-237/14 P)
   2014/C 282/24
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Lidl Stiftung & Co. KG (przedstawiciele: M. Wolter, M. Kefferpütz, A.K. Marx, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 27 lutego 2014 r. (sprawa T-225/12);

               —

               w wypadku uznania odwołania za uzasadnione, stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 21 marca 2012 r. (R 2379/2010-1) jak wniesiono o to w postępowaniu przed Sądem;

               —

               obciążenie OHIM, jako strony pozwanej w postępowaniu przed Sądem, kosztami postępowania przed Sądem i postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   W odwołaniu Lidl Stiftung & Co. KG podnosi trzy zarzuty przeciwko zaskarżonemu wyrokowi:

               1)

               naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 (1) i zasady 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia nr 2868/95 (2) w związku z art. 15 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Sąd dokonał błędnej wykładni wymogów dotyczących dowodu rzeczywistego używania znaku, na który powołano się w sprzeciwie w rozumieniu owych przepisów;

               2)

               naruszenie art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Sąd dokonał błędnej wykładni wymogów dotyczących uznania używania znaku, na który powołano się w sprzeciwie w innej formie niż zarejestrowana za stanowiące rzeczywiste używanie w rozumieniu art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

               3)

               naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Sąd dokonał błędnej wykładni wymogów dotyczących oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

         Główne argumenty można streścić w następujący sposób:
   Odnośnie do zarzutu pierwszego, Sąd naruszył prawo stwierdzając, że Izba Odwoławcza prawidłowo uznała trzy niedatowane fotografie wraz z pewnymi fakturami za solidny i obiektywny dowód, wystarczający do udowodnienia rzeczywistego używania znaku, na który powołano się w sprzeciwie, w szczególności w odniesieniu do charakteru używania.
   Odnośnie do zarzutu drugiego, Sąd nie wziął pod uwagę wyjątkowego charakteru art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009, który wymaga – ze względu na pewność i przewidywalność prawa – rygorystycznej i zwężającej wykładni, oceny wszystkich elementów znaku w formie, w jakiej został zarejestrowany. Sąd naruszył więc prawo potwierdzając stwierdzenie Izby Odwoławczej, że forma, w jakiej znak był używany stanowiła rzeczywiste używanie, ponieważ nie zmieniła odróżniającego charakteru znaku, na który powołano się w sprzeciwie w formie, w jakiej został zarejestrowany, ponieważ Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę wszystkich elementów znaku, na który powołano się w sprzeciwie.
   Odnośnie do zarzutu trzeciego, Sąd dokonał błędnej wykładni art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ – w swojej ocenie stwierdzeń Izby Odwoławczej dotyczących podobieństwa znaków i prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – nie wziął on odpowiednio pod uwagę, że po pierwsze, w niniejszej sprawie poziom uwagi właściwego kręgu odbiorców jest całkiem wysoki, po drugie, że przeciętny konsument zwykle postrzega znak jako całość i nie dąży do analizowania jego różnych detali, i po trzecie, że wyłącznie w wypadku gdy wszystkie inne składniki znaku są nieistotne, można dokonać oceny podobieństwa znaków jedynie na podstawie elementu dominującego. Gdyby prawidłowo wzięto pod uwagę owe aspekty, nie ustalono by prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.
   Ponieważ zaskarżony wyrok jest, zatem niezgodny z przepisami rozporządzenia nr 207/2009, Lidl Stiftung & Co. KG wnosi o jego uchylenie.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1).


title: Sprawa C-89/13: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 30 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli – Włochy) – Luigi D’Aniello i in. przeciwko Poste Italiane SpA (Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 1999/70/WE — Zasada niedyskryminacji — Przepisy krajowe przewidujące inny system odszkodowawczy w wypadku niezgodnego z prawem zawarcia w umowie o pracę klauzuli określającej czas, na jaki została zawarta niż system stosowany w wypadku niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony — Skutki finansowe — Porównywalność żądań)

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/4

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 30 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli – Włochy) – Luigi D’Aniello i in. przeciwko Poste Italiane SpA
   (Sprawa C-89/13) (1)

   ((Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 1999/70/WE - Zasada niedyskryminacji - Przepisy krajowe przewidujące inny system odszkodowawczy w wypadku niezgodnego z prawem zawarcia w umowie o pracę klauzuli określającej czas, na jaki została zawarta niż system stosowany w wypadku niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony - Skutki finansowe - Porównywalność żądań))
   2014/C 261/05
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Napoli

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Luigi D’Aniello, Ester Di Vaio, Anna Di Benedetto, Antonella Camelio, Angela Leva, Alessia Romano, Emilia Aloia, Cira Oligo, Ottavio Russo, Guiseppe D’Ambra, Stefano Caputo, Ilaria Pappagallo, Maurizio De Rosa, Gianluca Liguori, Dario Puzone, Vincenzo De Luca, Guido Gorbari, Raffaella D’Ambrosio

      Strona pozwana: Poste Italiane SpA

      Sentencja

   Z zastrzeżeniem możliwości przyznanej państwom członkowskim na podstawie klauzuli 8 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, klauzulę 4 pkt 1 tego porozumienia ramowego należy interpretować w ten sposób, że nie zobowiązuje ona do identycznego traktowania skutków finansowych wiążących się z niezgodnym z prawem zawarciem w umowie o pracę klauzuli określającej czas, na jaki została zawarta oraz skutków finansowych wiążących się z niezgodnym z prawem rozwiązaniem umowy o pracę na czas nieokreślony.

      (1)  Dz.U. C 156 z 1.6.2013.


title: Sprawa T-326/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 września 2009 r. — Cheminova i in. przeciwko Komisji (Środki ochrony roślin — Substancja czynna o nazwie Malation — Niewłączenie do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG — Skarga o stwierdzenie nieważności — Legitymacja procesowa czynna — Dopuszczalność — Procedura oceny — Ocena dokonywana przez EFS-ę — Zarzut niezgodności z prawem — Artykuł 20 rozporządzenia (WE) nr 1490/2002 — Przedstawienie nowych badań — Artykuł 8 ust. 2 i 5 rozporządzenia (WE) nr 451/2000 — Ochrona uzasadnionych oczekiwań — Proporcjonalność — Równość traktowania — Zasada dobrej administracji — Prawo do obrony — Zasada pomocniczości — Artykuł 95 ust. 3 WE, art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 1 dyrektywy 91/414)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/24

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 września 2009 r. — Cheminova i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-326/07) (1)

   (Środki ochrony roślin - Substancja czynna o nazwie „Malation” - Niewłączenie do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG - Skarga o stwierdzenie nieważności - Legitymacja procesowa czynna - Dopuszczalność - Procedura oceny - Ocena dokonywana przez EFS-ę - Zarzut niezgodności z prawem - Artykuł 20 rozporządzenia (WE) nr 1490/2002 - Przedstawienie nowych badań - Artykuł 8 ust. 2 i 5 rozporządzenia (WE) nr 451/2000 - Ochrona uzasadnionych oczekiwań - Proporcjonalność - Równość traktowania - Zasada dobrej administracji - Prawo do obrony - Zasada pomocniczości - Artykuł 95 ust. 3 WE, art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 1 dyrektywy 91/414)
   2009/C 256/44
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cheminova A/S (Harboøre, Dania); Cheminova Agro Italia Srl (Rzym, Włochy); Cheminova Bulgaria EOOD (Sofia, Bułgaria); Agrodan, SA (Madryt, Hiszpania); et Lodi SAS (Grand-Fougeray, Francja) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i K. Van Maldegem oraz P. Sellar, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Doherty oraz L. Parpala, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2007/389/WE z dnia 6 czerwca 2007 r. dotyczącej niewłączenia malationu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję (Dz.U. L 146, s. 19).

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Cheminova A/S, Cheminova Agro Italia Srl, Cheminova Bulgaria EOOD, Agrodan, SA i Lodi SAS ponoszą, poza własnymi kosztami, także koszty poniesione przez Komisję, włączając w to koszty związane z postępowaniem w sprawie środków tymczasowych.

      (1)  Dz.U. C 247 z 20.10.2007.


title: Sprawa C-416/17: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Francuska

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/22

         Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Francuska
   (Sprawa C-416/17)
   (2017/C 293/27)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland, pełnomocnik, W. Roels, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Francuska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez utrzymanie w mocy skutków przepisów mających na celu wyeliminowanie podwójnego opodatkowania dywidend w znaczeniu ekonomicznym, które pozwalają spółce dominującej na odliczenie od zaliczki, do której zapłaty jest ona zobowiązana przy wypłacie swoim akcjonariuszom dywidend wypłaconych przez jej spółki zależne, zaliczenia podatku związanego z wypłatą dywidend, jeżeli dywidendy te pochodzą od spółki zależnej mającej siedzibę w Francji, lecz nie przyznają takiego uprawnienia, jeżeli dywidendy pochodzą od spółki zależnej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim, ponieważ przepisy te nie dają prawa w tym ostatnim przypadku do przyznania zaliczenia podatku związanego z wypłatą tych dywidend przez rzeczoną spółkę zależną, w zakresie w jakim zgodnie z orzecznictwem Conseil d’État (rady stanu) uwzględnieniu podlegają wnioski o zwrot zaliczek pobranych niezgodnie z prawem Unii w rozumieniu wyroku Trybunału wydanego w sprawie C-310/09 Accor
                   (1) z zastrzeżeniem trzech ograniczeń:

                           —

                           prawo do zwrotu zaliczki pobranej niezgodnie z prawem jest ograniczone odmową uwzględnienia podatku poniesionego przez spółki zależne niższego rzędu mające siedzibę poza Francją;

                           —

                           prawo do zwrotu zaliczki pobranej niezgodnie z prawem jest ograniczone nieproporcjonalnymi wymogami w zakresie dowodów;

                           —

                           prawo do zwrotu zaliczki pobranej niezgodnie z prawem jest ograniczone progiem zaliczenia podatku w wysokości jednej trzeciej kwoty dywidendy rozdzielonej we Francji, a która pochodzi od spółki zależnej mającej siedzibę poza Francją, przy czym Conseil d’État, organ sądownictwa administracyjnego orzekający w ostatniej instancji, ustanowił te ograniczenia bez zwrócenia się do Trybunału Sprawiedliwości w celu ustalenia zgodności tych ograniczeń z prawem Unii,

                     Republika Francuska naruszyła nałożone na nią zobowiązania na mocy zasad równoważności i skuteczności oraz na podstawie art. 49, 63 i art. 267 akapit trzeci traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej,

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja Europejska zarzuca Francji, iż w drodze utrwalonego orzecznictwa Conseil d’État, jej najwyższego organu sądownictwa administracyjnego, odmówiła ona zapewnienia wyrokowi Trybunału Sprawiedliwości wydanemu w sprawie C-310/09 Ministre du Budget, des Comptes publics et de la Fonction publique/Accor SA1 pełnej skuteczności, w szczególności poprzez nałożenie niezgodnych z prawem Unii ograniczeń w zakresie zwrotu niewłaściwie pobranego podatku, a mianowicie zaliczek na poczet podatku od dochodów kapitałowych.
   W wydanym w odpowiedzi na pytanie prejudycjalne wyroku Accor Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że francuskie przepisy podatkowe mające na celu wyeliminowanie podwójnego opodatkowania dywidend w znaczeniu ekonomicznym utrzymywały dyskryminację w zakresie opodatkowania dywidend mających swoje źródło w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej. Podatki, które Trybunał uznał za sprzeczne z prawem Unii, muszą zostać więc zwrócone.
   Komisja stwierdza, że Francja nie stosuje się do wyroku Trybunału Sprawiedliwości w trzech konkretnych kwestiach:

               —

               Francja nie uwzględnia podatku już zapłaconego przez niefrancuskie spółki zależne niższego rzędu;

               —

               w celu ograniczenia prawa zainteresowanych spółek do zwrotu utrzymuje ona wymogi w zakresie przedstawienia dowodów, które nie spełniają kryteriów określonych przez Trybunał Sprawiedliwości;

               —

               ogranicza ona w sposób całkowity system zaliczenia podatku do wysokości jednej trzeciej kwoty dywidendy wypłaconej przez niefrancuską spółkę zależną.

         Ponadto naruszenia te wynikają z faktu, iż Conseil d’État uchybił spoczywającemu na nim obowiązkowi przedłożenia Trybunałowi Sprawiedliwości pytania prejudycjalnego na mocy art. 267 TFUE.

      (1)  Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 września 2011 r. w sprawie C-310/09, Ministre du Budget, des Comptes publics et de la Fonction publique/Accor SA, EU:C:2011:581.


title: Sprawa F-22/07: Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2007 r. — Lafili przeciwko Komisji

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/59

         Skarga wniesiona w dniu 16 marca 2007 r. — Lafili przeciwko Komisji
   (Sprawa F-22/07)
   (2007/C 95/118)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Paul Lafili (Genk, Belgia) (przedstawiciele: G. Vandersanden i L. Levi, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji o zaszeregowaniu skarżącego do grupy AD 13, stopień 5 zawartej w piśmie DG AMIN z dnia 11 maja 2006 r. oraz w informacji o wynagrodzeniu za czerwiec 2006 r. i w następnych informacjach o wynagrodzeniu;

               —

               przywrócenie skarżącego ze skutkiem na dzień 1 maja 2006 r. do grupy AD 13 stopień 2 z zachowaniem mnożnika 1,1172071;

               —

               odtworzenie w całości kariery zawodowej skarżącego ze skutkiem wstecznym od dnia 1 maja 2006 r. do dnia przywrócenia tego zaszeregowania (włączając w to doświadczenie w takiej przywróconej grupie zaszeregowania, prawo do awansu i prawa emerytalne) wraz z odsetkami za zwłokę w oparciu o stopy ustalane przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowych, mających zastosowanie w tym czasie, powiększonymi o dwa punkty od całości kwot stanowiących różnicę między wynagrodzeniem wynikającym z jego zaszeregowania w decyzji o zaszeregowaniu a zaszeregowaniem, do którego jest uprawniony, aż do dnia wydania prawidłowej decyzji o jego zaszeregowaniu;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, urzędnik Komisji, zaszeregowany był do grupy A4 stopień 7, aż do dnia poprzedzającego wejście w życie nowego regulaminu pracowniczego. W dniu 1 maja 2004 r. zaszeregowanie to zostało zmienione na grupę A*12 stopień 7 z mnożnikiem 0,9442490 (na podstawie art. 2 ust. 2 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego). W dniu 1 lipca 2004 r. skarżący przeszedł do grupy A*12 stopień 8 z tym samym mnożnikiem. W dniu 22 lipca 2005 r. skarżący awansował ze skutkiem wstecznym od dnia 1 maja 2004 r. do grupy A*13 stopień 1 z mnożnikiem 1,1172071 (na podstawie art. 7 ust. 6 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego). Ze skutkiem od dnia 1 maja 2006 r. zaszeregowano go do grupy AD 13 stopień 5 z mnożnikiem wynoszącym 1 na podstawie decyzji DG AMIN z dnia 11 maja 2006 r.
   W swej skardze skarżący podnosi, że zaszeregowanie takie: i) narusza w szczególności art. 44 i 46 regulaminu pracowniczego i art. 7 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego ii) dokonane zostało niezgodnie z właściwością iii) narusza zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań. Zdaniem skarżącego Komisja w szczególności dokonuje niewłaściwej wykładni art. 7 ust. 7 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego uznając, że gdy mnożnik jest większy niż 1, pozostała część zamieniana jest na starszeństwo zawodowe dla stopnia.


title: Sprawa T-219/10: Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2010 r. — Autogrill España przeciwko Komisji

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/54

         Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2010 r. — Autogrill España przeciwko Komisji
   (Sprawa T-219/10)
   2010/C 179/93
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Autogrill España, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, M. Muñoz de Juan i R. Calvo Salinero, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Uznanie zawartych w skardze zarzutów za dopuszczalne i zasadne;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 decyzji Komisji C(2009) 8107 wersja ostateczna z dnia 28 października 2009 r. dotyczącej amortyzacji podatkowej wartości firmy w przypadku nabycia znacznych udziałów w przedsiębiorstwie zagranicznym [pomoc państwa nr C 45/2007 (ex NN 51/2007, ex CP 9/2007)] w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła w nim, że art. 12 ust. 5 Texto Refundido de la Ley del Impuesto sobre Sociedades (ujednoliconego tekstu ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych — TRLIS) zawiera elementy pomocy państwa;

               —

               tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności art. 4 tej decyzji w zakresie, w jakim Komisja nakazuje w nim zastosowanie odzyskania pomocy w odniesieniu do transakcji, jakie miały miejsce przed opublikowaniem w Dz.U. UE ostatecznej wersji decyzji, której dotyczy niniejsza skarga, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W decyzji, której dotyczy niniejsza skarga, Komisja stwierdziła, że pomoc państwa wdrożona przez Hiszpanię zgodnie z art. 12 ust. 5 TRLIS jest niezgodna ze wspólnym rynkiem w odniesieniu do pomocy przyznawanej beneficjentom przy wewnątrzwspólnotowych nabyciach udziałów. W tym względzie należy wyjaśnić, że ww. przepis dopuszcza możliwość odliczenia amortyzacji wartości przedsiębiorstwa powstałej w wyniku nabycia przekraczających 5 % udziałów w spółkach zagranicznych.
   Skarżąca opiera swe żądania na następujących zarzutach:

               1)

               Naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE w zakresie, w jakim Komisja uznała w zaskarżonej decyzji, że rozpatrywany w niniejszym przypadku środek stanowi pomoc państwa. Należy w tym względzie stwierdzić, że Komisja nie dowiodła tego, że rozpatrywany środek o charakterze podatkowym uprzywilejowuje niektóre przedsiębiorstwa lub produkcję niektórych towarów, a który to wymóg został ustanowiony w art. 107 ust. 1 TFUE. Komisja ogranicza się do założenia, że ten środek o charakterze podatkowym jest selektywny ze względu na to, iż dotyczy on jedynie nabywania udziałów w spółkach zagranicznych, a nie dotyczy takiego nabywania udziałów w spółkach krajowych. Zdaniem skarżącej takie rozumowanie jest błędne i stanowi zamknięte koło: okoliczność, że stosowanie rozpatrywanego środka — tak jak każdego innego przepisu podatkowego — opiera się na spełnieniu określonych obiektywnych warunków, nie powoduje tego, że środek ten ma de iure lub de facto charakter selektywny. Automatyzm zastosowanego przez Komisję rozumowania prowadzi do uznania każdego przepisu podatkowego jako mającego prima facie selektywny charakter.
               Ponadto zarówno z analizy prawnej tego środka, jak i z przedstawionych przez Królestwo Hiszpanii danych statystycznych wynika, że art. 12 ust. 5 TRLIS stanowi przepis ogólny, mający zastosowanie, de iure i de facto, do wszystkich przedsiębiorstw będących zobowiązanych z tytułu zapłaty hiszpańskiego podatku od osób prawnych, niezależnie od ich wielkości, charakteru, sektora, do którego należą, oraz ich genezy.
               Z drugiej strony, prima facie odmienne traktowanie ustanowione w art. 12 ust. 5 TRLIS, który w żaden sposób nie ustanawia mającej selektywny charakter korzyści, służy zrównaniu pod względem podatkowym wszystkich transakcji nabycia udziałów, niezależnie od tego, czy są one krajowe, czy zagraniczne, ze względu na to, że, jeśli, ze względu na brak możliwości sfinalizowania fuzji transgranicznych, amortyzacja wartości przedsiębiorstwa dotyczy jedynie krajowego wymiaru tej fuzji, w odniesieniu do którego istnieją umożliwiające to przepisy podatkowe, art. 12 ust. 5 TRLIS skutkuje jedynie rozszerzeniem tej możliwości na nabycie udziałów w spółkach zagranicznych.
               Tytułem ewentualnym podnieść należy, że decyzja Komisji ma nieproporcjonalny charakter ze względu na to, że jej zastosowanie do przypadków przejęcia kontroli spółek zagranicznych powinno sprowadzać się co najmniej zrównania ich z sytuacjami fuzji krajowych, jako takich uzasadnionych już strukturą i logiką hiszpańskiego systemu podatkowego.

               2)

               Naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na naruszenie prawa przy określeniu beneficjenta rozpatrywanego środka.
               Przy założeniu, że art. 12 ust. 5 zawiera elementy pomocy państwa, skarżąca podnosi, że, aby ustalić, jakie podmioty są beneficjentami pomocy, Komisja powinna była przeprowadzić wyczerpującą analizę ekonomiczną. Skarżąca w każdym razie twierdzi, że beneficjentami pomocy (w postaci nadmiernej ceny zakupu udziałów) są zbywający udziały, a nie, jak twierdzi Komisja, stosujące ten środek przedsiębiorstwa hiszpańskie.

               3)

               Skarżąca powołuje się wreszcie na naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań w zakresie dotyczącym zastosowania nakazu odzyskania pomocy w czasie.


title: Sprawa T-404/04: Skarga wniesiona dnia 1 października 2004 r. przez Troy Chemical Company B.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/29

         Skarga wniesiona dnia 1 października 2004 r. przez Troy Chemical Company B.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-404/04)
   (2005/C 19/62)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 1 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Troy Chemical Company B.V., Maassluis (Niderlandy), reprezentowanej przez adwokatów K. Van Maldegema i C. Mereu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               nakazanie pozwanej udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącej;

               —

               lub tytułem subsydiarnym, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej D 341571 (04);

               —

               nakazanie pozwanej zapłaty odszkodowania na rzecz skarżącej w tymczasowej wysokości 1 euro, tytułem szkody poniesionej w wyniku niewykonania przez pozwaną obowiązków ciążących na niej na podstawie prawa wspólnotowego poprzez nieudzielanie odpowiedzi skarżącej, lub subsydiarnie, tytułem szkody powstałej w związku z podjęciem decyzji Komisji Europejskiej D 341571 (4), wraz z należnymi odsetkami, do czasu dokonania dokładnego wyliczenia i określenia dokładnej wysokości odszkodowania;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Podniesione zarzuty są podobne do zarzutów podniesionych w sprawie T-400/04 Arch Chemicals i Arch Timber Protection przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-5/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højerestet — Dania) — Infopaq International A/S przeciwko Danske Dagblades Forening (Prawa autorskie — Społeczeństwo informacyjne — Dyrektywa 2001/29/WE — Artykuły 2 i 5 — Dzieła literackie i artystyczne — Pojęcie zwielokrotniania —  Częściowe zwielokrotnianie — Zwielokrotnianie krótkich wycinków z utworów literackich — Artykuły prasowe — Zwielokrotnianie wstępne i tymczasowe — Proces technologiczny, na który składa się skanowanie artykułów i następnie przekształcanie ich w pliki tekstowe, elektroniczne zwielokrotnianie i zapisywanie części zwielokrotnionego tekstu oraz jego druk)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 lipca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højerestet — Dania) — Infopaq International A/S przeciwko Danske Dagblades Forening
   (Sprawa C-5/08) (1)

   (Prawa autorskie - Społeczeństwo informacyjne - Dyrektywa 2001/29/WE - Artykuły 2 i 5 - Dzieła literackie i artystyczne - Pojęcie zwielokrotniania - „Częściowe” zwielokrotnianie - Zwielokrotnianie krótkich wycinków z utworów literackich - Artykuły prasowe - Zwielokrotnianie wstępne i tymczasowe - Proces technologiczny, na który składa się skanowanie artykułów i następnie przekształcanie ich w pliki tekstowe, elektroniczne zwielokrotnianie i zapisywanie części zwielokrotnionego tekstu oraz jego druk)
   2009/C 220/10
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Højerestet

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Infopaq International A/S

      Strona pozwana: Danske Dagblades Forening

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Højesteret — Wykładnia art. 2 i 5 ust. 1 i 5 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz. U. L 167, s. 10) — Spółka, której podstawowa działalność polega na sporządzaniu streszczeń artykułów prasowych przy wykorzystaniu skanowania — Przechowywanie w pamięci fragmentu artykułu składającego się z szukanego słowa oraz pięciu słów je poprzedzających i pięciu słów następujących po nim — Tymczasowe zwielokrotnianie

      Sentencja

               1)

               Czynność dokonywana w trakcie procesu pozyskiwania danych, polegająca na przechowywaniu w pamięci komputera zawierającego 11 słów wycinka utworu podlegającego ochronie oraz na wydrukowaniu tego wycinka może wchodzić w zakres pojęcia częściowego zwielokrotniania w rozumieniu art. 2 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych [prawa autorskiego i praw pokrewnych] w społeczeństwie informacyjnym, jeśli zwielokrotnione w ten sposób elementy stanowią wyraz własnej twórczości intelektualnej ich autora, przy czym kwestia ta podlega zbadaniu przez sąd krajowy.

               2)

               Czynność polegająca na wydrukowaniu wycinka zawierającego 11 słów, która jest dokonywana w trakcie procesu pozyskiwania danych takiego jak ten proces, którego dotyczy postępowanie przed sądem krajowym, nie spełnia określonej w art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/29 przesłanki odnoszącej się do charakteru tymczasowego, a co za tym idzie, proces ten nie może być realizowany bez uzyskania zgody zainteresowanych podmiotów praw autorskich.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa T-181/02: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 maja 2007 r. — Neue Erba Lautex przeciwko Komisji

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/41

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 maja 2007 r. — Neue Erba Lautex przeciwko Komisji
   (Sprawa T-181/02) (1)

   (2007/C 183/78)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes pierwszej izby w składzie powiększonym zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 202 z 24.8.2002.


title: Sprawa T-389/05: Skarga wniesiona w dniu  20 października 2005 r.  — Ole Eistrup przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/26

         Skarga wniesiona w dniu 20 października 2005 r. — Ole Eistrup przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa T-389/05)
   (2006/C 10/52)
   Język postępowania: duński
   Strony

      Strona skarżąca: Ole Eistrup (Knebel, Dania) [Przedstawiciel(-e): S. E. Hjelmborg, advokat]

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji strony pozwanej z dnia 13 grudnia 2004 r. oraz jej odpowiedzi z dnia 12 lipca 2005 r.;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego odszkodowania w wysokości 203 357 EUR za utracone wynagrodzenie w okresie od 1 czerwca 1998 r. do 1 września 2002 r., wraz z odsetkami;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego 200 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, wraz z odsetkami;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, który jest zatrudniony w wydziale tłumaczeń na język duński Parlamentu, po wykorzystaniu urlopu z przyczyn osobistych od 1 sierpnia 1992 r. do 31 lipca 1996 r. poprosił o przywrócenie na stanowisko. Przywrócenie okazało się jednak możliwe dopiero od dnia 1 października 2002 r., gdyż wcześniej Parlament nie był w stanie ustalić wolnego stanowiska odpowiadającego kategorii zatrudnienia skarżącego oraz jego kwalifikacjom.
   Na poparcie swoich żądań skarżący podnosi, że wypełnił on swój obowiązek ograniczenia straty w związku z żądaniem zwrotu utraconego wynagrodzenia.
   Skarżący podnosi również, że sprzeczne z prawem traktowanie przez stronę pozwaną jego sprawy spowodowało u niego stan niepewności i niepokoju, i że zachowanie strony pozwanej stanowi oczywiste naruszenie praw skarżącego oraz zaufania, jakie każdy obywatel powinien pokładać we wspólnotowym systemie prawnym.


title: Sprawa F-16/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 10 września 2009 r. — Behmer przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (Urzędnicy — Postępowanie w sprawie przyznania punktów za osiągnięcia w Parlamencie Europejskim — Naruszenie obowiązku uzasadnienia — Uzasadnienie przedstawione w trakcie postępowania)

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/35

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 10 września 2009 r. — Behmer przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa F-16/08) (1)

   (Urzędnicy - Postępowanie w sprawie przyznania punktów za osiągnięcia w Parlamencie Europejskim - Naruszenie obowiązku uzasadnienia - Uzasadnienie przedstawione w trakcie postępowania)
   2009/C 297/52
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Joachim Behmer (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: C. Burgos i R. Ignătescu, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji o przyznaniu skarżącemu dwóch punktów za osiągnięcia za lata 2004 i 2006.

      Sentencja wyroku

               1)

               Umarza się postępowanie w zakresie dotyczącym decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 4 czerwca 2007 r. o przyznaniu J. Behmerowi dwóch punktów za osiągnięcia w ramach postępowania w sprawie awansu za 2004 r.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 26 czerwca 2007 r. o przyznaniu J. Behmerowi dwóch punktów za osiągnięcia w ramach postępowania w sprawie awansu za 2006 r.

               3)

               Parlament Europejski zostaje obciążony kosztami postępowania oraz połową kosztów poniesionych przez J. Behmera.

               4)

               J. Behmer zostaje obciążony połową swoich własnych kosztów postępowania.

      (1)  Dz. U. C 116 z 9.5.2008, s. 32


title: Sprawa C-240/04: Skarga wniesiona 8 czerwca 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               24.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/13

         Skarga wniesiona 8 czerwca 2004 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-240/04)
   (2004/C 190/21)
   Dnia 8 czerwca 2004 r. Komisja Wspólnot Europejskich, reprezentowana przez pełnomocnika M. Shottera, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, wniosła do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich skargę przeciwko Królestwu Belgii.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do:

                           —

                           dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie) (1),

                           —

                           dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) (2),

                           —

                           dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (3),

                           —

                           dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (4),

                     lub, w każdym razie, nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 18 dyrektywy o dostępie, art. 18 dyrektywy o zezwoleniach, art. 28 dyrektywy ramowej i art. 38 dyrektywy o usłudze powszechnej;

               2.

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin wyznaczony na transpozycję dyrektyw upłynął dnia 24 lipca 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 108 z 24.04.2002, str. 7.

      (2)  Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 21.

      (3)  Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 33.

      (4)  Dz.U. L 108 z 24.4.2002, str. 51.


title: Sprawa T-71/10: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2010 r. — Xeda International i Pace International przeciwko Komisji

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/62

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2010 r. — Xeda International i Pace International przeciwko Komisji
   (Sprawa T-71/10)
   2010/C 100/92
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Xeda International (Saint Andiol, Francja) i Pace International LLC (Seattle, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciele: C. Mereu i K. Van Maldegem, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów tego postępowania,

               —

               podjęcie wszelkich środków, które Sąd uzna za niezbędne.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swej skardze skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr 2009/859/WE z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczącej niewłączenia difenyloaminy do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję [notyfikowanej jako dokument nr C(2009) 9262] (Dz.U. 2009 L 314, s. 79).
   Skarżące utrzymują, że w skutek zaskarżonej decyzji pierwsza skarżąca nie będzie dłużej mogła sprzedawać w Unii Europejskiej difenyloaminy i produktów na bazie difenyloaminy oraz że z dniem 30 maja 2010 r. utraci rejestracje produktów w państwach członkowskich.
   Skarżące podnoszą, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem gdyż opiera się na błędnej pod względem naukowym i prawnym ocenie difenyloaminy. Zdaniem skarżących narusza ona Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz prawo wtórne UE.
   W konsekwencji skarżące twierdzą, że zaskarżona decyzja zakazuje wykorzystywania difenyloaminy w środkach ochrony roślin na podstawie trzech zagrożeń wspomnianych w jej motywie 5, z których każde było odpowiednio potraktowane przez skarżące lub nie stanowiło zagrożenia uzasadniającego niewłączenie.
   Ponadto skarżące twierdzą, że Komisja naruszyła ich prawo do obrony, ponieważ uniemożliwiła im oparcie się na możliwości wycofania i ponownego złożenia nowej dokumentacji, przy wykorzystaniu dłuższego okresu stopniowego wycofywania, jak miało to miejsce w przypadku innych substancji objętych tym procesem regulacyjnym.


title: Sprawa C-266/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 10 czerwca 2009 r. — Stichting Natuur en Milieu, Vereniging Mileudefensie i Vereniging Goede Waar & Co przeciwko College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden, pozostali uczestnicy postępowania: Bayer CropScience BV i Nederlandse Stichting voor Fytopharmacie

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 10 czerwca 2009 r. — Stichting Natuur en Milieu, Vereniging Mileudefensie i Vereniging Goede Waar & Co przeciwko College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden, pozostali uczestnicy postępowania: Bayer CropScience BV i Nederlandse Stichting voor Fytopharmacie
   (Sprawa C-266/09)
   2009/C 267/47
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   College van Beroep voor het Bedrijfsleven

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

               Strona skarżąca

               :

                           Stichting Natuur en Milieu

                           Vereniging Mileudefensie

                           Vereniging Goede Waar & Co

               Strona pozwana

               :

               College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden

               Pozostali uczestnicy

               :

                           Bayer CropScience BV

                           Nederlandse Stichting voor Fytopharmacie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie „informacji o środowisku”, o którym mowa w art. 2 dyrektywy 2003/4/WE (1), należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono również informacje dostarczane w ramach krajowego postępowania w przedmiocie (rozszerzenia) zezwolenia na dopuszczenie do obrotu i stosowanie środka ochrony roślin w odniesieniu do ustalenia maksymalnej ilości zawartości pestycydów, ich składnika lub produktu przemiany w artykułach spożywczych albo napojach?

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Jaki stosunek istnieje między art. 14 dyrektywy 91/414/EWG (2) a dyrektywą 2003/4/WE w odniesieniu do informacji określonych w pytaniu pierwszym, w szczególności, czy stosunek ten powoduje, że art. 14 dyrektywy 91/414/EWG należy stosować tylko wtedy, gdy wskutek tego nie zostaną naruszone obowiązki unormowane w art. 4 ust. 2 dyrektywy 2003/4/WE?

               3)

               W razie gdyby z odpowiedzi na pytania pierwsze i drugie wynikało, że pozwany w niniejszym przypadku był zobowiązany zastosować art. 4 dyrektywy 2003/4/WE, czy oznaczałoby to, że nakazane w art. 4 porównanie interesu społecznego, któremu ma służyć ujawnienie informacji, z interesem szczególnym dyktującym odmowę udostępnienia informacji, powinno odbyć się na płaszczyźnie stosowania przepisów prawnych, czy też może to nastąpić na płaszczyźnie ustawodawstwa krajowego?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylająca dyrektywę Rady 90/313/EWG (Dz.U. L 41, s. 26).

      (2)  Dyrektywa Rady z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, s. 1).


title: Sprawa C-516/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 maja 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Dimensione Direct Sales srl, Michele Labianca/Knoll International Spa (Odesłanie prejudycjalne — Prawo autorskie — Dyrektywa 2001/29/WE — Artykuł 4 ust. 1 — Prawo do rozpowszechniania — Pojęcie „publicznego rozpowszechniania” — Oferta sprzedaży i reklama sporządzona przez podmiot handlowy na swojej stronie internetowej, w drodze nieadresowanych przesyłek reklamowych oraz w prasie państwa członkowskiego — Reprodukcja mebli chronionych prawem autorskim proponowanych do sprzedaży bez zezwolenia podmiotu wyłącznego prawa do rozpowszechniania — Oferta lub reklama nieprowadząca do nabycia oryginału lub kopii dzieła chronionego)

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 maja 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Dimensione Direct Sales srl, Michele Labianca/Knoll International Spa
   (Sprawa C-516/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Prawo autorskie - Dyrektywa 2001/29/WE - Artykuł 4 ust. 1 - Prawo do rozpowszechniania - Pojęcie „publicznego rozpowszechniania” - Oferta sprzedaży i reklama sporządzona przez podmiot handlowy na swojej stronie internetowej, w drodze nieadresowanych przesyłek reklamowych oraz w prasie państwa członkowskiego - Reprodukcja mebli chronionych prawem autorskim proponowanych do sprzedaży bez zezwolenia podmiotu wyłącznego prawa do rozpowszechniania - Oferta lub reklama nieprowadząca do nabycia oryginału lub kopii dzieła chronionego))
   (2015/C 236/09)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dimensione Direct Sales srl, Michele Labianca

      Strona pozwana: Knoll International Spa

      Sentencja

   Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że zezwala on podmiotowi wyłącznego prawa do rozpowszechniania utworu chronionego na sprzeciwienie się ofercie sprzedaży lub reklamie ukierunkowanej dotyczącej oryginału lub kopii tego utworu, nawet jeśli nie zostałoby wykazane, że na podstawie tej reklamy dochodzi do nabycia przez nabywcę z Unii przedmiotu chronionego, przy założeniu, że ta reklama zachęca do jego nabycia konsumentów z państwa członkowskiego, w którym ten utwór podlega ochronie przez prawo autorskie.

      (1)  Dz.U. C 367 z 14.12.2013.


title: Sprawa F-59/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia w dniu 25 kwietnia 2007 r. — Kerstens przeciwko Komisji (Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Ocena za rok 2004 — Naruszenie art. 43 regulaminu pracowniczego — Naruszenie ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 regulaminu pracowniczego)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/42

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia w dniu 25 kwietnia 2007 r. — Kerstens przeciwko Komisji
   (Sprawa F-59/06) (1)

   (Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Ocena za rok 2004 - Naruszenie art. 43 regulaminu pracowniczego - Naruszenie ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 regulaminu pracowniczego)
   (2007/C 96/87)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Petrus Kerstens (Overijse, Belgia) (przedstawiciel: C. Mourato, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Herrmann i M. Velardo, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 11 lipca 2005 r. przyjmującej sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej (REC) skarżącego za rok 2004 i po drugie wyraźna decyzja organu powołującego z dnia 6 lutego 2006 r. oddalającej zażalenie skarżącego nr R/769/05.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 165 z 15.7.2006, str. 34.


title: Sprawa T-342/11: Wyrok Sądu z dnia 6 lutego 2014 r. — CEEES i Asociación de Gestores de Estaciones de Servicio przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Hiszpański rynek stacji paliw — Decyzja w sprawie odrzucenia przez Komisję wniesionej do niej skargi — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Niewykonanie zobowiązań uznanych za wiążące decyzją Komisji — Wznowienie postępowania — Grzywny — Okresowe kary pieniężne)

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/7

         Wyrok Sądu z dnia 6 lutego 2014 r. — CEEES i Asociación de Gestores de Estaciones de Servicio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-342/11) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Hiszpański rynek stacji paliw - Decyzja w sprawie odrzucenia przez Komisję wniesionej do niej skargi - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Niewykonanie zobowiązań uznanych za wiążące decyzją Komisji - Wznowienie postępowania - Grzywny - Okresowe kary pieniężne)
   2014/C 78/14
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Confederación Española de Empresarios de Estaciones de Servicio (CEEES) (Madryt, Hiszpania) i Asociación de Gestores de Estaciones de Servicio (Madryt) (przedstawiciele: adwokaci A. Hernández Pardo, B. Marín Corral)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo M. Muñoz Pérez, następnie S. Centeno Huerta oraz w końcu A. Rubio González, abogados del Estado) i Repsol Comercial de Productos Petrolíferos SA (przedstawiciele: adwokaci J. Jiménez-Laiglesia Oñate i S. Rivero Mena)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2011) 2994 wersja ostateczna z dnia 28 kwietnia 2011 r. odrzucającej złożoną przez skarżące do Komisji skargę dotyczącą naruszeń reguł konkurencji popełnionych przez Repsol (sprawa COMP/39.461).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Confederación Española de Empresarios de Estaciones de Servicio (CEEES) i Asociación de Gestores de Estaciones de Servicio pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

               4)

               Repsol Comercial de Productos Petrolíferos SA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.


title: Sprawa T-387/15: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2015 r. – J & Joy/OHIM – Joy-Sportswear (J AND JOY)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/45

         Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2015 r. – J & Joy/OHIM – Joy-Sportswear (J AND JOY)
   (Sprawa T-387/15)
   (2015/C 381/54)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: J & Joy SA (Waremme, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. Maqua i C. Pirenne)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Joy-Sportswear GmbH (Ottensoos, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „J AND JOY” – zgłoszenie nr 11 409 935

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie R 1352/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Urzędu o:

               —

               przeprowadzenie kontroli decyzji Wydziału Sprzeciwów i uznanie sprzeciwu za niedopuszczalny;

               —

               obciążenie wnoszącego sprzeciw kosztami postępowania i kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu w sprawie sprzeciwu na postawie art. 81 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-573/14: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2014 r. – Polyelectrolyte Producers Group i SNF przeciwko Komisji

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/45

         Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2014 r. – Polyelectrolyte Producers Group i SNF przeciwko Komisji
   (Sprawa T-573/14)
   2014/C 409/66
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Polyelectrolyte Producers Group (Bruksela, Belgia) i SNF SAS (Andrézieux Bouthéon, Francja) (przedstawiciele: adrowkaci R. Cana i A. Patsa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu ze względu na to, że ustanawia on niezmienny limit stężenia pozostałych monomerów wynoszący 100 ppm;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji 2014/256/UE z dnia 2 maja 2014 r. ustalającej ekologiczne kryteria przyznawania oznakowania ekologicznego UE produktom z papieru przetworzonego (1).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia rozporządzenia w sprawie oznakowania ekologicznego UE (2), polegającego na tym, że w ramach kryterium 1 część B kryterium B3 lit. e) załącznika do zaskarżonej decyzji Komisja określiła niezmienny limit stężenia pozostałych monomerów wynoszący 100 ppm. Strona skarżąca utrzymuje, że wymogi ustanowione w ramach wskazanego kryterium:

                           —

                           naruszają art. 6 ust. 3 rozporządzenia w sprawie oznakowania ekologicznego UE i załącznik I do tego rozporządzenia, gdyż nie zostały ustalone w oparciu o podstawę naukową;

                           —

                           naruszają art. 6 ust. 1 rozporządzenia w sprawie oznakowania ekologicznego UE i załącznik I do tego rozporządzenia, gdyż nie uwzględniają one najnowszych celów strategicznych UE w dziedzinie środowiska naturalnego;

                           —

                           naruszają art. 6 ust. 3 lit. b) rozporządzenia w sprawie oznakowania ekologicznego UE, gdyż Komisja nie rozważyła, czy są one wykonalne.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia oraz zasad równości i proporcjonalności, polegającego na tym, że zaskarżona decyzja:

                           —

                           nie zawiera żadnych informacji ani wyjaśnień, które odnosiłyby się do wymogów ustanowionych w ramach kryterium 1 część B kryterium B3 lit. e);

                           —

                           traktuje różne sytuacje w jednakowy sposób, a jednakowe sytuacje w odmienny sposób, mimo że tego rodzaju dyskryminacja nie jest obiektywnie uzasadniona;

                           —

                           nie jest niezbędna do osiągnięcia wyznaczonych celów, przy czym istnieją mniej dotkliwe środki pozwalające na osiągnięcie owych celów.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia przez Komisję obowiązku dobrej administracji, polegającego na tym, że w toku przyjmowania zaskarżonej decyzji instytucja ta nie zbadała w sposób staranny i bezstronny wszystkich istotnych czynników i okoliczności.

      (1)  Dz.U. L 135, s.24. Notyfikowana jako dokument nr C(2014) 2774.

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 66/2010 z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie oznakowania ekologicznego UE (Dz.U. L 27, s. 1).


title: Sprawa T-531/12: Wyrok Sądu z dnia 7 października 2014 r. – Tifosi Optics przeciwko OHIM – Tom Tailor (T) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego T — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy T — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/34

         Wyrok Sądu z dnia 7 października 2014 r. – Tifosi Optics przeciwko OHIM – Tom Tailor (T)
   (Sprawa T-531/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego T - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy T - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 409/49
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tifosi Optics, Inc. (Watkinsville, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci, początkowo A. Tornato i D. Hazan, następnie R. Gilbey)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Tom Tailor GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Gillert, K. Vanden Bossche i B. Köhn-Gerdes)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 września 2012 r. (sprawa R 729/2011-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Tom Tailor GmbH a Tifosi Optics, Inc.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Tifosi Optics, Inc pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i przez Tom Tailor GmbH.

      (1)  Dz.U. C 46 z 16.2.2013.


title: Sprawa C-168/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Prešov – Słowacja) – Milena Tomášová/Slovenská republika – Ministerstvo spravodlivosti SR, Pohotovosť s.r.o. (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona konsumentów — Dyrektywa 93/13/EWG — Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich — Umowa kredytu zawierająca nieuczciwy warunek — Egzekucja wyroku sądu polubownego wydanego w oparciu o ten warunek — Odpowiedzialność państwa członkowskiego za szkody wyrządzone jednostkom w wyniku naruszenia prawa Unii, które można przypisać sądowi krajowemu — Przesłanki powstania odpowiedzialności — Istnienie wystarczająco istotnego naruszenia prawa Unii)

text:
               26.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 350/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Prešov – Słowacja) – Milena Tomášová/Slovenská republika – Ministerstvo spravodlivosti SR, Pohotovosť s.r.o.
   (Sprawa C-168/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Umowa kredytu zawierająca nieuczciwy warunek - Egzekucja wyroku sądu polubownego wydanego w oparciu o ten warunek - Odpowiedzialność państwa członkowskiego za szkody wyrządzone jednostkom w wyniku naruszenia prawa Unii, które można przypisać sądowi krajowemu - Przesłanki powstania odpowiedzialności - Istnienie wystarczająco istotnego naruszenia prawa Unii))
   (2016/C 350/09)
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Okresný súd Prešov

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Milena Tomášová

      Strona pozwana: Slovenská republika – Ministerstvo spravodlivosti SR, Pohotovosť s.r.o.

      przy udziale: Združenie na ochranu občana spotrebiteľa HOOS

      Sentencja

               1)

               Odpowiedzialność państwa członkowskiego za szkody wyrządzone jednostkom w wyniku naruszenia prawa Unii przez orzeczenie sądu krajowego może powstać jedynie wtedy, gdy orzeczenie to wydaje sąd tego państwa członkowskiego orzekający w ostatniej instancji, czego zbadanie w odniesieniu do sporu stanowiącego przedmiot postępowania głównego należy do sądu odsyłającego. Jeśli tak jest, orzeczenie tego sądu krajowego orzekającego w ostatniej instancji może stanowić wystarczająco istotne naruszenie prawa Unii mogące powodować powstanie rzeczonej odpowiedzialności jedynie wtedy, gdy poprzez wydanie owego orzeczenia wspomniany sąd w sposób oczywisty narusza obowiązujące prawo lub gdy naruszenie to zachodzi pomimo istnienia utrwalonego orzecznictwa Trybunału w danej dziedzinie.
               Nie można uznać, że sąd krajowy, który przed datą wydania przez Trybunał wyroku z dnia 4 czerwca 2009 r., Pannon GSM (C-243/08, EU:C:2009:350) wstrzymał się – w ramach postępowania egzekucyjnego dotyczącego wyroku sądu polubownego uwzględniającego żądanie zapłaty wierzytelności na podstawie warunku umowy, który należy uznać za nieuczciwy w rozumieniu dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich – z dokonaniem z urzędu oceny nieuczciwego charakteru tego warunku, chociaż dysponował niezbędnymi w tym celu informacjami w zakresie okoliczności prawnych i faktycznych, naruszył w oczywisty sposób orzecznictwo Trybunału w tej dziedzinie i w związku z tym dopuścił się wystarczająco istotnego naruszenia prawa Unii.

               2)

               Zasady dotyczące naprawienia szkody wyrządzonej przez naruszenie prawa Unii, takie jak odnoszące się do oszacowania wysokości takiej szkody lub związku między żądaniem takiego naprawienia a innymi ewentualnie dostępnymi środkami prawnymi, ustalane są w prawie krajowym każdego państwa członkowskiego z poszanowaniem zasad równoważności i skuteczności.

      (1)  Dz.U. C 245 z 27.7.2015.


title: Sprawa F-77/15: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/51

         Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-77/15)
   (2015/C 245/65)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis i N. de Montigny)

      Strona pozwana: Komisja

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o ograniczeniu retroaktywnej wypłaty dodatku zagranicznego do pięciu lat począwszy od dnia wykrycia braku wypłaty tego dodatku oraz zasądzenie od pozwanej odsetek za zwłokę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji PMO o ograniczeniu wypłaty dodatku zagranicznego, który nie był omyłkowo wypłacany od dnia 1 września 2007 r., do okresu pięcioletniego,

               —

               Zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego wypłaty dodatku zagranicznego, do którego był uprawniony od dnia 1 września 2007 r., wraz z odsetkami za zwłokę obliczonymi według stawki ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla podstawowych operacji refinansujących powiększonej o dwa punkty od kwot już wypłaconych skarżącemu tytułem zaległego wynagrodzenia (dodatek zagraniczny) i od kwot należnych, odpowiednio od chwili ich wymagalności, do czasu pełnej spłaty,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-586/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 24 listopada 2011 r. przez Regione Puglia od postanowienia Sądu (pierwsza izba) z dnia 14 września 2011 r. w sprawie T-84/10 Regione Puglia przeciwko Komisji

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/40

      Odwołanie wniesione w dniu 24 listopada 2011 r. przez Regione Puglia od postanowienia Sądu (pierwsza izba) z dnia 14 września 2011 r. w sprawie T-84/10 Regione Puglia przeciwko Komisji
      (Sprawa C-586/11 P)
      (2012/C 25/75)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Regione Puglia (przedstawiciele: F. Brunelli i A. Aloia, adwokaci)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie postanowienia Sądu z dnia 14 września 2011 r. doręczonego wnoszącemu odwołanie w dniu 15 września 2011 r. w którym stwierdzono niedopuszczalność skargi w sprawie T-84/10;

                  —

                  rozważenie sprawy co do istoty i w rezultacie stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2009) 10350 z dnia 22 grudnia 2009 r., potwierdzając ważność i skuteczność wyłącznie art. 4, odnoszącej się do „cofnięcia zawieszenia płatności pośrednich z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego dotyczących programu będącego przedmiotem decyzji”;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W pierwszej kolejności wnoszący odwołanie podnosi wystąpienie uchybienia proceduralnego przed sadem pierwszej instancji, powodującego powstanie szkody po stronie wnoszącego odwołanie, obejmującego pominięcie procedury ustnej zgodnie z art. 114 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem.
      W drugiej kolejności twierdzi on, że Sąd naruszył prawo wspólnotowe, po pierwsze, dokonując błędnej wykładni art. 263 akapit czwarty TFUE oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 (1), w związku z art. 4 ust. 2 i 3 TFUE i art. 5 ust.3 TFUE, oraz, po drugie, przedstawiając niedostateczne uzasadnienie przyjętego rozstrzygnięcia z naruszeniem art. 81 regulaminu postępowania przed Sądem.

         (1)  Dz.U. L 161, s. 1.


title: Sprawa T-347/16: Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2016 r. – Inox Mare/Komisja

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/38

         Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2016 r. – Inox Mare/Komisja
   (Sprawa T-347/16)
   (2016/C 296/48)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Inox Mare Srl (Rimini, Włochy) (przedstawiciel: adwokat R. Holzeisen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 6 stycznia 2016 r. (REM 02/14) – C (2015) 9672 final) stwierdzającej, że zwrot należności przywozowych nie jest uzasadniony w danej sprawie, oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie stanowi kolejną decyzję względem tej, która jest przedmiotem sprawy T-289/16, Inox Mare/Komisja.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi niezgodność z prawem zaskarżonego aktu wynikającą z poważnych wad prawnych związanego z nim postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego przez OLAF i zakończonego raportem końcowym zaskarżonym we wspomnianej sprawie T-289/16.
   Konkretnie zaskarżony akt obarczony jest następującymi wadami:

               —

               Naruszenie i błędne zastosowanie przepisów wspólnotowych dotyczących ceł antydumpingowych.

               —

               Naruszenie i błędne zastosowanie przepisów zarówno wspólnotowych, jak i filipińskich dotyczących spoczywającego na filipińskich organach celnych obowiązku kontroli pochodzenia poświadczonych przez nie towarów.

               —

               Naruszenie i błędne zastosowanie art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. 1992, L 302, s. 1).

         W swoich żądaniach skarżąca wnosi zatem o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia traktatów i norm prawnych dotyczących ich stosowania, jak też Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a w szczególności jej art. 41.


title: Sprawa C-637/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 12 grudnia 2011 r. — TVI Televisão Independente SA przeciwko Fazenda Pública

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 12 grudnia 2011 r. — TVI Televisão Independente SA przeciwko Fazenda Pública
   (Sprawa C-637/11)
   2012/C 49/29
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: TVI Televisão Independente SA

      Strona pozwana: Fazenda Pública

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 16 ust. 1 CIVA [Código do Imposto sobre o Valor Acrescentado, kodeksu VAT], zgodnie z jego wykładnią zastosowaną w zaskarżonym wyroku (rozumiany w ten sposób, że opłata za wyświetlanie reklamy handlowej jest nierozerwalnie związana ze świadczeniem usług reklamowych, przez co powinna być wliczona do podstawy opodatkowania świadczenia usług do celów podatku VAT) jest zgodny z przepisami art. 11 część A ust. 1 lit. a) dyrektywy 77/388/WE (1) (obecnie art. 73 dyrektywy Rady 2006/112/WE (2) z dnia 28 listopada 2006 r.), a w szczególności z pojęciem „wzajemnego świadczenia, które dostawca lub świadczący usługi otrzymuje lub powinien otrzymać […] z tytułu takich dostaw”?

               2)

               Czy art. 16 ust. 6 lit. c) CIVA, zgodnie z jego wykładnią zastosowaną w zaskarżonym wyroku (rozumiany w ten sposób, że opłata za wyświetlanie reklamy handlowej nie stanowi kwoty uiszczanej w imieniu i na rachunek usługobiorcy, chociaż księgowana jest na rachunkach przejściowych osób trzecich i przeznaczona jest dla instytucji publicznych, przez co nie jest wyłączona z podstawy opodatkowania do celów podatku VAT) jest zgodny z przepisami art. 11 część A ust. 3 lit. c) dyrektywy 77/388/WE (obecnie 79 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r.), a w szczególności z pojęciem „kwot otrzymanych przez podatnika od nabywcy lub klienta jako zwrot wydatków, wypłaconych na nazwisko i na rachunek tego ostatniego i które są wpisane w jego księgowości na rachunkach przejściowych” ?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1)

      (2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1)


title: Sprawa T-20/17: Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2017 r. – Węgry/Komisja

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/36

         Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2017 r. – Węgry/Komisja
   (Sprawa T-20/17)
   (2017/C 078/50)
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér i E.Zs. Tóth)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji C(2016) 6929 wersja ostateczna Komisji z dnia 4 listopada 2016 r. dotyczącej środka SA.39235 (2015/C) (ex 2015/NN) zastosowanego przez Węgry w dziedzinie opodatkowania dochodów z reklamy.

               —

               tytułem pomocniczym stwierdzenie nieważności w części zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim kwalifikuje jako zabronioną pomoc państwa wersję regulacji ustanowioną po zmianie w 2015 r.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący błędnej kwalifikacji podatku od reklamy jako pomocy państwa.
               Zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem, ponieważ Komisja dokonała błędnej kwalifikacji rozpatrywanej węgierskiej regulacji jako pomocy państwa. Nie stanowi pomocy państwa ani system opodatkowania progresywnego na zasadzie progów, w ramach którego progi i opodatkowanie zostały określone na podstawie kryteriów obiektywnych, ani obniżenie podstawy opodatkowania na rzecz przedsiębiorstw deficytowych, ani możliwość zastosowania nowego systemu opodatkowania do poprzednich lat podatkowych.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.
               Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia dokonując kwalifikacji jako zabronionej pomocy państwa regulacji dotyczącej podatku od reklamy zarówno w wersji zmienionej z 2014 r, jak również w wersji zmienionej z 2015 r. bez zbadania co do istoty różnicy pomiędzy tymi dwoma regulacjami. W zaskarżonej decyzji nie wskazano na podstawie jakiego wyjątku w przepisach przedsiębiorstwo ponosi korzyść majątkową w porównaniu z innym przedsiębiorstwem w tej samej sytuacji. Nie wyjaśniono w niej również, z jakiego powodu system opodatkowania progresywnego nie stanowi elementu systemu odniesienia. Nie wskazano kategorii przedsiębiorstw uprzywilejowanych w sposób wyłączny przez system opodatkowania progresywnego na zasadzie progów. Nie uzasadniono, z jakiego powodu nie uwzględniono jako zadowalających obliczeń dokonanych przez władze węgierskie w zakresie kosztów ciążących na podatnikach i na władzach podatkowych.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący nadużycia władzy
               Komisja dopuściła się nadużycia władzy w zakresie badania pomocy państwa przyjmując zaskarżoną decyzję, a konkretnie zakazując poboru podatków na podstawie przepisów podatkowych – kwalifikując je jako pomoc państwa – co stanowi wyłączną kompetencję państw członkowskich, bez uwzględnienia, że brak jest do tej pory orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, względnie Sądu Pierwszej Instancji w kwestii, czy rozpatrywane opodatkowanie może zostać zakwalifikowane jako pomoc państwa.


title: Sprawa T-696/15: Wyrok Sądu z dnia 9 lutego 2017 r. – Bodegas Vega Sicilia/EUIPO (TEMPOS VEGA SICILIA) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego TEMPOS VEGA SICILIA — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Znak towarowy wina, który zawiera oznaczenia geograficzne — Artykuł 7 ust. 1 lit. j) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/25

         Wyrok Sądu z dnia 9 lutego 2017 r. – Bodegas Vega Sicilia/EUIPO (TEMPOS VEGA SICILIA)
   (Sprawa T-696/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego TEMPOS VEGA SICILIA - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Znak towarowy wina, który zawiera oznaczenia geograficzne - Artykuł 7 ust. 1 lit. j) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 086/33)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Bodegas Vega Sicilia, SA (Valbuena de Duero, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat S. Alonso Maruri)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przestawiciele: A. Muñiz Rodríguez i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 września 2015 r. (sprawa R 285/2015-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego TEMPOS VEGA SICILIA jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bodegas Vega Sicilia, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa C-185/05: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/8

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-185/05) (1)

   (2006/C 249/20)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 182 z 23.7.2005


title: Sprawa T-282/09: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2010 r. — Fédération internationale des logis przeciwko OHIM (Przedstawienie wypukłego kwadratu w kolorze zielonym) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego wypukły kwadrat w kolorze zielonym — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/37

         Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2010 r. — Fédération internationale des logis przeciwko OHIM (Przedstawienie wypukłego kwadratu w kolorze zielonym)
   (Sprawa T-282/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego wypukły kwadrat w kolorze zielonym - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 30/67
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Fédération internationale des logis (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat B. Brisset)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 kwietnia 2009 r. (sprawa R 1511/2008-1) dotyczącą rejestracji wypukłego kwadratu w kolorze zielonym jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Fédération internationale des logis zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009.


title: Sprawa F-75/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 15 czerwca 2016 r. – Wille i Skovsboell/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych — Propozycje doliczenia lat służby uprawniających do emerytury — Akt niewywołujący niekorzystnych skutków — Niedopuszczalność skargi — Wniosek o orzeczenie bez rozpatrywania istoty sprawy — Artykuł 83 regulaminu postępowania)

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/38

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 15 czerwca 2016 r. – Wille i Skovsboell/Komisja
   (Sprawa F-75/12) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych - Propozycje doliczenia lat służby uprawniających do emerytury - Akt niewywołujący niekorzystnych skutków - Niedopuszczalność skargi - Wniosek o orzeczenie bez rozpatrywania istoty sprawy - Artykuł 83 regulaminu postępowania))
   (2016/C 410/69)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Daniel Wille (Mouscron, Belgia) i Bo Skovsboell (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo D. de Abreu Caldas, A. Coolen, J.N. Louis, É. Marchal i S. Orlandi, adwokaci, następnie D. de Abreu Caldas, J.N. Louis i S. Orlandi, adwokaci, następnie J.N. Louis i S. Orlandi, adwokaci, wreszcie J.N. Louis, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Baquero Cruz i D. Martin, pełnomocnicy, następnie J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy, następnie G. Gattinara, pełnomocnik, wreszcie G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie obliczenia dodatkowych lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury, do których uprawnienia zostały uzyskane przed podjęciem służby w Komisji oraz oddalenie zażaleń złożonych przez skarżących.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Daniel Wille i Bo Skovsboell pokrywają własne koszty i zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. 287 z 22.9.2012, s. 41.


title: Sprawa T-297/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2009 r. — ACEA przeciwko Komisji (Pomoc państwa — System pomocy przyznanej przez władze włoskie niektórym przedsiębiorstwom użyteczności publicznej w formie zwolnień podatkowych i pożyczek o preferencyjnym oprocentowaniu — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Skarga o stwierdzenie nieważności — Indywidualne oddziaływanie — Dopuszczalność — Pomoc istniejąca lub nowa pomoc — Artykuł 87 ust. 3 lit. c) WE)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/38

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2009 r. — ACEA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-297/02) (1)

   (Pomoc państwa - System pomocy przyznanej przez władze włoskie niektórym przedsiębiorstwom użyteczności publicznej w formie zwolnień podatkowych i pożyczek o preferencyjnym oprocentowaniu - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Skarga o stwierdzenie nieważności - Indywidualne oddziaływanie - Dopuszczalność - Pomoc istniejąca lub nowa pomoc - Artykuł 87 ust. 3 lit. c) WE)
   2009/C 180/68
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ACEA SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: A. Giardina, L. Radicati di Brozolo i V. Puca, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: V. Di Bucci, pełnomocnik)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: ACSM Como SpA (Côme, Włochy) (przedstawiciele: L. Radicati di Brozolo i M. Merola, adwokaci); AEM — Azienda Energetica Metropolitana Torino SpA (Turyn, Włochy) (przedstawiciele: M. Merola i L. Radicati di Brozolo, adwokaci)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 decyzji Komisji 2003/193/WE z dnia 5 czerwca 2002 r. w sprawie pomocy państwa w formie zwolnień podatkowych i pożyczek na preferencyjnych warunkach przyznanych przez Włochy na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej z przewagą kapitału publicznego (Dz.U. 2003, L 77, s. 21).

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim dotyczy pożyczek udzielonych przez Cassa Depositi e Prestiti.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona jako bezzasadna.

               3)

               ACEA SpA zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję.

               4)

               ACSM Como SpA i AEM — Azienda Energetica Metropolitana Torino SpA pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 289 z 23.11.2002.


title: Sprawa C-436/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari (Włochy) w dniu 22 września 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Davidowi Cazzorli

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bari (Włochy) w dniu 22 września 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Davidowi Cazzorli
   (Sprawa C-436/14)
   (2014/C 448/07)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Bari

      Strona w postępowaniu głównym

   Davide Cazzorla

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE, analizowane w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 lutego 2012 r. [w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10], należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie ogłoszeniu przetargu na koncesje o czasie trwania krótszym od koncesji przyznanych w przeszłości, jeżeli wspomniany przetarg został ogłoszony rzekomo w celu usunięcia konsekwencji wynikających z bezprawnego wykluczenia pewnej liczby operatorów z wcześniejszych przetargów?

               2)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE, analizowane w świetle powyższego wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie temu, aby wymóg dostosowania czasu wygaśnięcia koncesji stanowił odpowiednie uzasadnienie dla krótszego w porównaniu z koncesjami przyznanymi w przeszłości, czasu trwania koncesji objętych przetargiem?

               3)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE analizowane w świetle powyższego wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie dla wprowadzenia obowiązku nieodpłatnego zbycia użytkowania środków materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania w wypadku zakończenia działalności, z powodu upływu końcowego terminu ważności koncesji lub z powodu decyzji o jej wygaśnięciu lub odebraniu?


title: Sprawa C-379/16 P: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 24 listopada 2016 r. – European Dynamics Luxembourg SA, European Dynamics Belgium SA, Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Zamówienia publiczne na usługi — Tworzenie i utrzymanie oprogramowania — Błędna wykładnia argumentów i przeinaczenie dowodów przedstawionych przez drugą stronę postępowania przed Sądem)

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/3

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 24 listopada 2016 r. – European Dynamics Luxembourg SA, European Dynamics Belgium SA, Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
   (Sprawa C-379/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Zamówienia publiczne na usługi - Tworzenie i utrzymanie oprogramowania - Błędna wykładnia argumentów i przeinaczenie dowodów przedstawionych przez drugą stronę postępowania przed Sądem))
   (2017/C 086/04)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA, European Dynamics Belgium SA, Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (przedstawiciele: C.N. Dede i D. Papadopoulou, dikigoroi)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: N. Bambara, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

               2)

               European Dynamics Luxembourg SA, European Dynamics Belgium SA i Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 305 z 22.8.2016.


title: Sprawa T-103/07: Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2007 r. — Fratex Indústria e Comércio, Lda przeciwko OHIM — USA Track & Field (TRACK & FIELD USA)

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/25

         Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2007 r. — Fratex Indústria e Comércio, Lda przeciwko OHIM — USA Track & Field (TRACK & FIELD USA)
   (Sprawa T-103/07)
   (2007/C 140/44)
   Język skargi: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Fratex Indústria e Comércio, Lda. (São Paulo, Brazylia) (przedstawiciel: adwokat B. Braga da Cruz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: USA Track & Field, Inc.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 stycznia 2007 r. (skarga nr R 1061/2005-4);

               —

               nakazanie OHIM udzielenia odmowy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 168088 dla towarów z klasy 25;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Fratex Indústria e Comércio, Lda.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Znak towarowy o charakterze mieszanym USA TRACK & FIELD

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: TRACK & FIELD

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania wniesionego przez USA Track & Fidel, Inc.

      Podniesione zarzuty: Skarżąca uważa, iż zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 8 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94 (1), ponieważ istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd konsumentów z uwagi na ewentualne współistnienie na rynku przedmiotowych oznaczeń, ponieważ napis TRACK & FIELD występuje w obydwu przypadkach. W istocie, towary oznaczone przedmiotowymi znakami towarowymi są identyczne i nawet, jeśli nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w całym tego słowa znaczeniu zawsze będzie występować prawdopodobieństwo skojarzenia, które zgodnie z art. 8 ust. 1 lit b) in fine ww. rozporządzenia objęte jest prawdopodobieństwem wprowadzenia w błąd

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1)


title: Sprawa C-578/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 września 2015 r. w sprawie T-278/14, Dairek Attoumi/OHIM –Diesel, wniesione w dniu 9 listopada 2015 r. przez Mansoura Daireka Attoumiego

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/3

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 września 2015 r. w sprawie T-278/14, Dairek Attoumi/OHIM –Diesel, wniesione w dniu 9 listopada 2015 r. przez Mansoura Daireka Attoumiego
   (Sprawa C-578/15 P)
   (2016/C 251/03)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Mansour Dairek Attoumi (przedstawiciele: E. Manresa Medina i J.M. Manresa Medina, abogados)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Diesel, S.P.A.
   Postanowieniem z dnia 26 maja 2016 r. Trybunał (dziesiąta izba) w części odrzucił, a w pozostałym zakresie oddalił odwołanie i obciążył Mansoura Daireka Attoumiego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-366/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 sierpnia 2007 r. — Abbott SpA przeciwko Ministero della Salute oraz Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA)

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 2 sierpnia 2007 r. — Abbott SpA przeciwko Ministero della Salute oraz Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA)
   (Sprawa C-366/07)
   (2007/C 247/18)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Abbott SpA

      Strona pozwana: Ministero della Salute oraz Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA)
   Pytania prejudycjalne

               1)

               W dalszej części, po przepisach zawartych w art. 2 i 3 (1), które dotyczą relacji między władzami państwa członkowskiego i przedsiębiorstwami farmaceutycznymi — przewidując określenie ceny produktu leczniczego lub podjęcie decyzji co do jej podniesienia na wniosek tych [ostatnich], ale pod warunkiem zatwierdzenia przez właściwe władze, czyli w wyniku dialogu między samym przedsiębiorstwem a władzami właściwymi w zakresie kontroli wydatków na produkty lecznicze — art. 4 ust. 1 reguluje sytuację, „gdy ceny na wszystkie produkty lecznicze lub na pewne ich grupy zostały zamrożone”, określając takie zamrożenie cen jako ogólny środek, którego utrzymanie uzależnione jest od kontroli, przeprowadzanej co najmniej raz do roku, w świetle kryteriów makroekonomicznych występujących w państwie członkowskim.
               Przepis przyznaje właściwym władzom 90-dniowy terminy na podjęcie decyzji, stanowiąc, że po jego upływie ogłaszają one czy i jakie obniżki lub podwyżki cen zostaną wprowadzone.
               Należy rozstrzygnąć kwestie,
               czy przepis ten w części, która odnosi się do „[ewentualnych obniżek cen]”, należy rozumieć w ten sposób, że oprócz ogólnego środka w postaci zamrożenia cen na wszystkie produkty lecznicze lub niektóre ich grupy, można zastosować inny ogólny środek w postaci obniżenia cen na wszystkie produkty lecznicze lub niektóre ich grupy, czy też „[ewentualne obniżenie cen]” odnosi się wyłącznie do produktów leczniczych, których ceny zostały zamrożone;

               2)

               czy art. 4 ust. 1, w części w której zobowiązuje właściwe władze państwa członkowskiego do sprawdzenia co najmniej raz do roku, w przypadku zamrożenia cen, czy warunki makroekonomiczne usprawiedliwiają utrzymanie niezmienionych zamrożonych cen, należy interpretować w ten sposób, że jeżeli w odpowiedzi na pytanie pierwsze zostanie uznane, że dopuszcza się obniżenie cen, możliwe jest odwołanie się do takiego środka wielokrotnie w ciągu roku oraz wielokrotnie w ciągu kilku la (od 2002 r. do 2010 r.);

               3)

               czy w rozumieniu wspomnianego art. 4, interpretowanego w świetle założeń przyjętych zgodnie z głównym celem środków kontroli cen produktów leczniczych, jakim jest „wspieranie zdrowia publicznego poprzez zapewnienie odpowiedniego zaopatrzenia w produkty lecznicze dostępne po umiarkowanych cenach oraz unikanie różnic we wspomnianych środkach mogących wpływać na handel produktami leczniczymi wewnątrz Wspólnoty lub zakłócać go” — można uznać, że przyjęcie środków, które odwołują się do „przewidywanej” a nie „ustalonej” kwoty wydatków jest zgodne z prawem wspólnotowym (pytanie obejmuje obydwa przypadki);

               4)

               czy wymogi dotyczące przestrzegania progów wydatków na produkty lecznicze, które każde państwo członkowskie jest uprawnione ustalić, powinny być szczególnie związane z samymi wydatkami na produkty lecznicze czy też państwo członkowskie jest uprawnione do uwzględnienia również danych dotyczących innych wydatków związanych ze zdrowiem;

               5)

               czy wynikające z dyrektywy zasady przejrzystości i uczestnictwa przedsiębiorstw zainteresowanych zamrożeniem lub ogólnym obniżeniem cen produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że powinno się przewidzieć w każdej sytuacji możliwości odstępstwa od narzuconej ceny (art. 4 ust. 2) oraz rzeczywisty udział przedsiębiorstwa przedstawiającego wniosek, w wyniku czego władze administracyjne w przypadku ewentualnej odmowy są zobowiązane taką odmowę uzasadnić.

      (1)  Dyrektywa Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotycząca przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych (Dz.U. L 40, str. 8).