title: Sprawa C-419/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 8 września 2014 r. – Bíróság WebMindLicences Kft. przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Adó- és Vám Főigazgatóság

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 8 września 2014 r. – Bíróság WebMindLicences Kft. przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Adó- és Vám Főigazgatóság
   (Sprawa C-419/14)
   (2014/C 439/25)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bíróság WebMindLicences Kft.

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Adó- és Vám Főigazgatóság.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przy stosowaniu art. 2 ust. 1 lit. c), art. 24 ust. 1 i art. 43 dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (zwanej dalej „dyrektywą VAT”), w ramach identyfikacji osoby świadczącej usługę dla celów podatku VAT, przy okazji oceny, czy transakcja ma charakter fikcyjny pozbawiony rzeczywistej treści gospodarczej i handlowej i jest nastawiona wyłącznie na osiągniecie korzyści podatkowej, ma znaczenie dla celów interpretacyjnych to, że w okolicznościach faktycznych postępowania głównego zarządzający i właściciel 100 % udziałów spółki handlowej udzielającej licencję jest osobą fizyczną, która stworzyła know-how przenoszone w drodze umowy licencyjnej?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy w trakcie stosowania art. 2 ust. 1 lit. c), art. 24 ust. 1 i art. 43 dyrektywy VAT i oceny istnienia nieuczciwej praktyki, ma znaczenie okoliczność, iż owa osoba fizyczna wywiera lub może wywierać wpływ w nieformalny sposób na działalność spółki handlowej, która nabyła licencję i na decyzje spółki? Czy dla celów owej wykładni może mieć znaczenie okoliczność, iż twórca know -how uczestniczy lub może uczestniczyć pośrednio lub bezpośrednio, doradzając w sposób zawodowy lub oferując porady odnośnie rozwoju i wykorzystywania know how, w podejmowaniu decyzji spółki dotyczących świadczenia usług opartych na owym know – how?

               3)

               Czy w okolicznościach postępowania głównego oraz z uwagi na postanowienia pytania drugiego przy identyfikacji osoby świadczącej usługę dla celów podatku VAT, poza oceną transakcji umownej leżącej u podstaw, ma znaczenie to, że twórca know-how jako osoba fizyczna wywiera wpływ, a dokładniej znaczący wpływ, lub wydaje wytyczne dotyczące sposobu świadczenia usługi opartej na owym know – how?

               4)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie, jakie okoliczności należy uwzględnić, a konkretnie, na podstawie jakich kryteriów można ustalić, przy określaniu zakresu owego wpływu i owych wytycznych, że osoba ta wywiera znaczący wpływ na świadczenie usługi i że usługa leżąca u podstaw, świadczona na rzecz spółki udzielającej licencji, miała rzeczywistą treść gospodarczą?

               5)

               Czy w okolicznościach postępowania głównego przy ocenie uzyskania korzyści podatkowej w chwili oceny stosunków pomiędzy podmiotami gospodarczymi i osobami uczestniczącymi w transakcji ma znaczenie to, że podatnicy, którzy uczestniczyli w spornej transakcji umownej, zmierzającej do uniknięcia opodatkowania, są osobami prawnymi, jeżeli organ podatkowy państwa członkowskiego przypisuje osobie fizycznej podjęcie decyzji strategicznych i operacyjnych w zakresie prowadzenia działalności? W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy należy wziąć pod uwagę, w jakim państwie osoba fizyczna podjęła owe decyzje? Czy w okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie w przypadku, gdy można stwierdzić, że nie ma decydującego wpływu pozycja umowna stron, czy ma znaczenie dla celów interpretacyjnych okoliczność, że zarządzanie instrumentami technicznymi, zasobami ludzkimi i transakcjami finansowymi koniecznymi dla świadczenia usługi opartej na Internecie, o którą chodzi w niniejszej sprawie, zostało powierzone podwykonawcom?

               6)

               W przypadku, gdy można stwierdzić, że warunki umowy licencyjnej nie odzwierciedlają rzeczywistej treści gospodarczej, czy przeformułowanie postanowień umownych i ustanowienie sytuacji, jaka istniałaby, jeżeli nie doszłoby do transakcji, w której dochodzi do nieuczciwej praktyki, oznacza, że organ podatkowy państwa członkowskiego może określić w inny sposób państwo członkowskie świadczenia, a w związku z tym miejsce wymagalności podatku, nawet jeżeli przedsiębiorstwo, które nabyło licencję zapłaciło już podatek wymagalny w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę i zgodnie z przesłankami prawnymi ustanowionymi w tym państwie członkowskim?

               7)

               Czy art. 49 TFUE i 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że jest sprzeczna z nimi i może stanowić nadużycie swobody przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług konfiguracja umowna taka, jaka jest przedmiotem postępowania głównego, zgodnie z którą przedsiębiorstwo, podatnik jednego państwa członkowskiego, przenosi w drodze umowy licencyjnej na inne przedsiębiorstwo, podatnika drugiego państwa członkowskiego, know-how w celu świadczenia usług o treści dla dorosłych poprzez technologie komunikacji interaktywnej opartej na Internecie i prawo do używania go w okolicznościach charakteryzujących się tym, że ciężar podatku VAT państwa członkowskiego, w którym przedsiębiorstwo, które nabyło licencję ma siedzibę, jest bardziej korzystana, jeżeli chodzi o przeniesioną usługę?

               8)

               Jakie znaczenie należy nadać w okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie na marginesie korzyści podatkowej, którą najprawdopodobniej można uzyskać, rozważaniom handlowym dokonanym przez przedsiębiorstwo udzielające licencji? Czy w tym kontekście, a w szczególności w okolicznościach niniejszej sprawy ma znaczenie dla celów interpretacyjnych to, że właściciel 100 % i zarządzający spółką handlową udzielającą licencji jest osobą fizyczną, która pierwotnie stworzyła know-how?

               9)

               Czy przy ocenie zachowania stanowiącego nadużycie można wziąć pod uwagę, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej, jakie znaczenie mają okoliczności podobne do okoliczności w postępowaniu głównym, takie jak dane techniczne i infrastruktura związana z wprowadzeniem i wykonywaniem usługi będącej przedmiotem spornej transakcji, a także przygotowanie i zasoby ludzkie, jakimi dysponuje przedsiębiorstwo, które udziela licencji na świadczenie spornej usługi?

               10)

               Czy w sytuacji, takiej jak oceniana w niniejszej sprawie, art. 2 ust. 1 lit. c) art. 24 ust. 1, art. 43 i 273 dyrektywy VAT w związku z art. 4 TUE ust. 3 i art. 325 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w imię rzeczywistego wykonania zobowiązania przez państwa członkowskie Unii do rzeczywistego i regularnego poboru całej kwoty podatku VAT i do unikania strat budżetowych, z jakimi wiążą się oszustwo podatkowe i unikanie opodatkowania poprzez granice państw członkowskich, w przypadku transakcji świadczenia usług i przy okazji identyfikacji podmiotu świadczącego usługę, organ podatkowy państwa członkowskiego w fazie dowodowej postępowania administracyjnego o charakterze podatkowym w celu wyjaśnienia okoliczności faktycznych jest uprawniony do dopuszczenia danych, informacji i środków dowodowych, jak również informacji ze zbiorów danych uzyskanych bez wiedzy podatnika przez organ dochodzenia organu podatkowego w ramach postępowania o charakterze karnym i do wykorzystania ich i oparcia na nich oceny skutków podatkowych, oraz że z kolei sąd administracyjny rozpoznający skargę wniesioną na decyzję administracyjną organu podatkowego państwa członkowskiego jest uprawniony do oceny owych środków dowodowych przy okazji badania jej zgodności z prawem?

               11)

               Czy w sytuacji ocenianej w niniejszej sprawie art. 2 ust. 1 lit. c), art. 24 ust. 1, art. 43 i 273 dyrektywy VAT w związku z art. 4 TUE ust. 3 i art. 325 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w imię rzeczywistego wykonania zobowiązania przez państwa członkowskie Unii do zagwarantowania przestrzegania obowiązków nałożonych na podatnika, swoboda przyznana dla stosowania środków, jakimi dysponuje organ podatkowy państwa członkowskiego, obejmuje prawo rzeczonego organu do wykorzystywania środków dowodowych uzyskanych pierwotnie w celach karnych w celu ukarania zachowań unikania opodatkowania, nawet wówczas gdy samo prawo krajowe nie zezwala na uzyskanie informacji bez wiedzy zainteresowanego w ramach postępowania administracyjnego w celu ukarania zachowań polegających na unikaniu opodatkowania, lub uzależnia ich uzyskanie w ramach postępowania karnego od gwarancji, które nie zostały przewidziane w postępowaniu administracyjnym o charakterze podatkowym, przyznając jednocześnie organowi administracyjnemu prawo do postępowania zgodnie z zasadą swobody dowodowej?

               12)

               Czy art. 8 ust. 2 EKPP w związku z art. 52 Karty, uniemożliwia przyznanie organowi podatkowemu państwa członkowskiego uprawnienie, o którym mowa w pytaniu dziesiątym i jedenastym, czy też w okolicznościach niniejszej sprawy można uznać za uzasadnione w celu zwalczania unikania opodatkowania stosowanie w ramach postępowania administracyjnego o charakterze podatkowych wniosków, które wynikają z informacji uzyskanej bez wiedzy zainteresowanego w celu rzeczywistego poboru podatku w imię „dobrobytu gospodarczego państwa”?

               13)

               W zakresie, w jakim z odpowiedzi na pytania od dziesiątego do dwunastego wynikać będzie, że organ podatkowy państwa członkowskiego może stosować takie środki dowodowe w postępowaniu administracyjnym, czy na organie podatkowym państwa członkowskiego w celu zagwarantowania skutecznego prawa do dobrej administracji i prawa do obrony zgodnie z postanowieniami art. 7, 8, 41 i 48 Karty w związku z art. 51 ust. 1 Karty, ciąży bezwarunkowy obowiązek wysłuchania podatnika w trakcie postępowania administracyjnego w celu zagwarantowania mu dostępu do wniosków, jakie wynikają z informacji uzyskanej bez jego wiedzy i przestrzegania celu, dla którego zostały uzyskane dane zawarte w owych środkach dowodowych, czy też w tym ostatnim kontekście, okoliczność, ze informacja uzyskana bez wiedzy zainteresowanego jest przeznaczona wyłącznie dla celów dochodzenia karnego, uniemożliwia już od samego początku wykorzystanie takich środków dowodowych?

               14)

               W przypadku, gdy uzyskano i wykorzystano środki dowodowe z naruszeniem postanowień art. 7, 8, 41 i 48 Karty w związku z art. 47 Karty, czy spełnia prawo do skutecznego środka sądowego uregulowanie krajowe, zgodnie z którym zaskarżenie do sądu zgodności z prawem decyzji wydanych w postepowaniach podatkowych może być skuteczne i prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji, jedynie wówczas, gdy w zależności od okoliczności sprawy istnieje konkretna możliwość, że zaskarżona decyzja byłaby inna, gdyby nie doszło do naruszenia procedury, a ponadto, że owo naruszenie wpłynęło istotnie na pozycję prawną skarżącego, czy też naruszenie procedury popełnione w ten sposób należy uwzględnić w szerszym kontekście, niezależnie od wpływu, jakie naruszenie procedury sprzeczne z postanowieniami Karty ma na wynik postępowania?

               15)

               Czy skuteczność art. 47 Karty, który wymaga, aby w sytuacji proceduralnej takiej jak niniejsza sąd administracyjny rozpoznający skargę na decyzję administracyjną organu podatkowego państwa członkowskiego mógł kontrolować zgodność z prawem uzyskania środków dowodowych zebranych w celach karnych i bez wiedzy zainteresowanego w ramach postępowania karnego, w szczególności, jeżeli podatnik, przeciwko któremu wszczęto jednocześnie postępowanie karne nie wie o tej dokumentacji, ani tez nie mógł sądownie zaskarżyć zgodność z prawem tej dokumentacji?

               16)

               Czy biorąc pod uwagę również pytanie szóste, rozporządzenie Rady (UE) nr 904/2010 (2) z dnia 7 października 2010 r. w sprawie współpracy administracyjnej oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej, w szczególności w świetle jego siódmego motywu, zgodnie z którym w celu poboru należnego podatku państwa członkowskie powinny współpracować, aby pomóc zapewnić dokonanie prawidłowego wymiaru VAT i w związku z tym muszą nie tylko kontrolować prawidłowość stosowania podatku należnego na swoim własnym terytorium, ale również udzielać pomocy innym państwom członkowskim w celu zapewnienia prawidłowego stosowania podatku związanego z działalnością prowadzoną na ich własnym terytorium, ale należnego w innym państwie członkowskim, należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie organ podatkowy państwa członkowskiego, który ustali dług podatkowy, powinien zwrócić się z wnioskiem do organu podatkowego państwa członkowskiego, w którym podatnik, który był przedmiotem kontroli podatkowej, już spełnił swój obowiązek zapłaty podatku?

               17)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie szesnaste, w przypadku zaskarżenia do sądu i stwierdzenia niezgodności z prawem postępowania, w którym podjęte zostały decyzje przez organ podatkowy państwa członkowskiego z tego powodu, na podstawie braku uzyskania informacji i wniosku, jakie skutki prawne powinien zastosować sąd rozpoznający skargę na takie decyzje administracyjne wydane przez organ podatkowy państwa członkowskiego, biorąc pod uwagę również postanowienia pytania czternastego?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 268, s. 1.


title: Sprawa C-51/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 43 WE — Swoboda przedsiębiorczości — Notariusze — Warunek przynależności państwowej — Artykuł 45 WE — Udział w wykonywaniu władzy publicznej — Dyrektywa 89/48/EWG)

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 24 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-51/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 43 WE - Swoboda przedsiębiorczości - Notariusze - Warunek przynależności państwowej - Artykuł 45 WE - Udział w wykonywaniu władzy publicznej - Dyrektywa 89/48/EWG)
   2011/C 204/04
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.P. Keppenne i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: E. Jenkinson i S. Ossowski, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: C. Schiltz, pełnomocnik i J.J. Lorang, adwokat)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Czeska (przedstawiciel: M. Smolek, pełnomocnik), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i B. Messmer, pełnomocnicy), Republika Łotewska (przedstawiciele: L. Ostrovska, K. Drēviņa i J. Barbale, pełnomocnicy), Republika Litewska (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas i E. Matulionytė, pełnomocnicy), Republika Węgierska (przedstawiciele: J. Fazekas, R. Somssich, K. Veres i M. Fehér, pełnomocnicy), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: M. Dowgielewicz, C. Herma i D. Lutostańska, pełnomocnicy), Republika Słowacka (przedstawiciele: J. Čorba, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 43 WE i 45 WE — Uregulowanie krajowe uzależniające dostęp do zawodu notariusza i jego wykonywanie od warunku przynależności państwowej — Przeszkoda dla swobody przedsiębiorczości — Zakres wyjątku dotyczącego działalności związanej z wykonywaniem władzy publicznej — Konieczność bezpośredniego i szczególnego udziału w takim wykonywaniu — Brak transpozycji w odniesieniu do zawodu notariusza dyrektywy Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (Dz.U. 1989, L 19, s. 16)

      Sentencja

               1)

               Nakładając warunek przynależności państwowej w odniesieniu do dostępu do zawodu notariusza, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 43 WE.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska, Wielkie Księstwo Luksemburga, Republika Czeska, Republika Francuska, Republika Łotewska, Republika Litewska, Republika Węgierska, Rzeczpospolita Polska, Republika Słowacka oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 128 z 24.5.2008.


title: Sprawa C-473/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 20 października 2014 r. – Dimos Kropias Attikis przeciwko Ypourgos Perivallontos, Energeias kai Klimatikis Allagis

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 20 października 2014 r. – Dimos Kropias Attikis przeciwko Ypourgos Perivallontos, Energeias kai Klimatikis Allagis
   (Sprawa C-473/14)
   (2015/C 007/19)
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dimos Kropias Attikis

      Strona pozwana: Ypourgos Perivallontos, Energeias kai Klimatikis Allagis

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy plan regulacyjny metropolitalnego związku miejskiego określający cele ogólne, wytyczne i ogólne programy planowania przestrzennego i urbanistycznego obszaru bardziej rozległego od związku, przewidując w szczególności pośród swych szczególnych celów, ochronę znajdujących się tam masywów górskich oraz zablokowanie ekspansji urbanistycznej, stanowi plan, umożliwiający właściwemu organowi administracji niepoddawanie procedurze strategicznej oceny wpływu na środowisko przewidzianej w art. 3 dyrektywy 2001/42/WE (1) (Dz.U. L 197), zgodnie z interpretacją tego przepisu w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 22 marca 2012 r. w sprawie C-567/10 Inter Environnement Bruxelles i in., pkt 42, planu, który został następnie przyjęty w rozporządzeniu wydanym na podstawie umocowania ustawowego, uzupełnił wspomniany plan regulacyjny i ustanowił strefy ochronne dla jednego ze wspomnianych masywów górskich a także dozwolone tam sposoby użytkowania i działalności, po to aby sprecyzować i zrealizować cele ochrony masywów górskich oraz zablokowania ekspansji urbanistycznej?

               2)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie, czy w sytuacji gdy przy przyjmowaniu planu precyzującego w ramach szeregu hierarchicznych aktów planowania przestrzennego nie została przeprowadzona strategiczna ocena wpływu na środowisko przewidziana w dyrektywie 2001/42/WE, o której mowa w pytaniu pierwszym, konieczne jest przeprowadzenie takiej oceny przy okazji przyjmowania, w okresie obowiązywania dyrektywy, aktu precyzującego rzeczony plan?

               3)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie, czy rozporządzenie – zawierające przepisy dotyczące środków ochrony, działalności i sposobów użytkowania dozwolonych w strefie mieszczącej się w krajowej części sieci NATURA takiej jak TZW (teren mający znaczenie dla Wspólnoty), SOO (specjalny obszar ochrony) i OSO (obszar specjalnej ochrony), nawet jeśli poprzez takie przepisy wprowadzony zostaje system bezwzględnej ochrony przyrody pozwalający jedynie na instalację struktur przeciwpożarowych, gospodarki leśnej oraz wytyczenie szlaków wycieczkowych, lecz z prac przygotowawczych prowadzących do przyjęcia tych przepisów nie wynika, że uwzględnione zostały cele ochrony tych stref, czyli szczególne cechy środowiska na podstawie których zostały one włączone do sieci NATURA, w wypadku gdy na podstawie tychże przepisów, w omawianej strefie nadal ma miejsce niedozwolone już użytkowanie tylko ze względu tylko na to, że było ono zgodne z wcześniejszym systemem ochrony – można uważać za plan zagospodarowania w rozumieniu art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43/EWG (2) (Dz.U. L 206), przed którego przyjęciem nie istniał obowiązek przeprowadzenia strategicznej oceny wpływu na środowisko zgodnie z brzmieniem tegoż przepisu w związku z art. 3 ust. 2 lit. b) wspomnianej dyrektywy 2001/42/WE?

               4)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie, czy w sytuacji gdy przyjęty został akt planowania przestrzennego dotyczący bardziej rozległego jednolitego obszaru geograficznego wymagającego zasadniczo zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/42/WE w związku z art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43/EWG, przeprowadzenia strategicznej oceny wpływu na środowisko, która nie miała miejsca i gdy stwierdzono ponadto, że uprzednia ocena wpływu na środowisko była wymagana jedynie dla niektórych stref tego obszaru – z powodu późniejszych uregulowań dotyczących dozwolonych sposobów użytkowania i działalności i które nie stanowią zwykłych planów zagospodarowania – lecz nie dla większości z nich, jako że przyjęte uregulowanie w części w której dotyczy tych ostatnich stref stanowi plan zagospodarowania, dla którego zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/42/WE w związku z art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43EWG nie jest wymagana ocena, uzasadnione jest zgodnie z dyrektywą 2001/42/WE, stwierdzenie częściowej nieważności wszystkich omawianych przepisów i w konsekwencji uchylenie uregulowania, jedynie w odniesieniu do tych części, które dotyczą stref, dla których wymagana jest uprzednia ocena wpływu na środowisko – zgodnie z nowymi przepisami w dziedzinie – czego dalszą konsekwencją jest, w następstwie ich częściowego uchylenia, że strategiczna ocena wpływu na środowisko musi mieć zastosowanie jedynie do takich stref a nie do całego obszaru?

      (1)  - Dyrektywa 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko

      (2)  - Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory.


title: Sprawa C-225/14: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 23 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance de Dieppe – Francja) – Facet SA/Jean Henri

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/32

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 23 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance de Dieppe – Francja) – Facet SA/Jean Henri
   (Sprawa C-225/14) (1)

   (2015/C 146/41)
   Język postępowania: francuski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa T-380/08: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2013 r. — Niderlandy przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Wniosek o udzielenie dostępu do niektórych poufnych fragmentów ostatecznej decyzji Komisji dotyczącej porozumienia — Odmowa dostępu — Obowiązek uzasadnienia — Obowiązek dokonywania konkretnej i indywidualnej oceny — Wyjątek dotyczący ochrony życia prywatnego i integralności jednostki — Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osób trzecich — Wyjątek dotyczący ochrony celów czynności dochodzenia — Nadrzędny interes publiczny — Lojalna współpraca)

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/16

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2013 r. — Niderlandy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-380/08) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Wniosek o udzielenie dostępu do niektórych poufnych fragmentów ostatecznej decyzji Komisji dotyczącej porozumienia - Odmowa dostępu - Obowiązek uzasadnienia - Obowiązek dokonywania konkretnej i indywidualnej oceny - Wyjątek dotyczący ochrony życia prywatnego i integralności jednostki - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osób trzecich - Wyjątek dotyczący ochrony celów czynności dochodzenia - Nadrzędny interes publiczny - Lojalna współpraca)
   2013/C 313/28
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels, M. de Mol i M. de Ree, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet i P. Costa de Oliveira, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 2008 r. odmawiającej dostępu do niektórych poufnych fragmentów decyzji C(2006) 4090 wersja ostateczna [sprawa COMP/F/38.456 — Bitum (Niderlandy)]

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Niderlandów pokrywa swoje koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008.


title: Sprawa T-117/10: Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2010 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/32

         Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2010 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-117/10)
   2010/C 148/57
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: P. Gentili, avvocato dello Stato, G. Palmieri, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2009) 10350 z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie anulowania części wkładu z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) do włoskiego programu operacyjnego POR Puglia w zakresie celu 1 (2000-2006) i

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Republika Włoska podważa w postępowaniu przed Sądem decyzję Komisji Europejskiej C(2009) 10350 z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie anulowania części wkładu z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) do włoskiego programu operacyjnego POR Puglia w zakresie celu 1 (2000-2006).
   W uzasadnieniu skargi Republika Włoska podnosi następujące zarzuty.
   Zarzut pierwszy: naruszenie art. 39 ust. 2 lit. c) i ust. 3 rozporządzenia nr 1260/1999 (1), jak również art. 4 rozporządzenia nr 438/2001 (2). Skarżąca podnosi w tym zakresie, że audytorzy wspólnotowi ustalili istnienie braków systemu na poziomie kontroli pierwszego stopnia, niesygnalizowanych w trakcie kontroli postępowań przetargowych oraz wykonania umów w sprawie zamówień publicznych. Mimo że Komisja w zaskarżonej decyzji nie wykazała błędności szczegółowych argumentów Regione Puglia, wykluczających braki systemowe, zastosowała ona na podstawie art. 39 rozporządzenia nr 1260/1999 korektę ryczałtową w wysokości 10 %, tak jakby regionalne systemy kontroli pierwszego stopnia nie spełniały wymogów art. 4 rozporządzenia nr 438/2001. Tym samym Komisja naruszyła również zasadę partnerstwa.
   Zarzut drugi: naruszenie art. 39 ust. 2 lit. c) i ust. 3 rozporządzenia nr 1260/1999, jak również art. 10 rozporządzenia nr 438/2001. Skarżąca dodaje w tym względzie, że zarzut drugi jest podobny do zarzutu pierwszego, dotyczy jednak kontroli drugiego stopnia, przewidzianych w art. 10 rozporządzenia nr 438/2001, które w opinii audytorów wspólnotowych wykazują regularne braki z powodu niesygnalizowanych nieprawidłowości, ujawnionych w trakcie kilku kontroli wyrywkowych, mimo że wszystkie wspomniane nieprawidłowości zostały zakwestionowane przez analizy Regione Puglia, poparte argumentami dotyczącymi stanu faktycznego i argumentami natury prawnej, których błędności Komisja nie wykazała jednak w zaskarżonej decyzji.
   Zarzut trzeci: brak uzasadnienia i kolejne naruszenia art. 39 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 1260/1999. Skarżąca podnosi, że decyzja jest obciążona brakiem uzasadnienia, ponieważ stwierdzając braki systemowe uzasadniające korektę ryczałtową rzędu 10 %, Komisja oparła się na sytuacji zastanej przez audytorów w 2007 r. i 2008 r., pomijając całkowicie udokumentowany przez Regione Puglia do 2009 r. rozwój ilościowy i jakościowy oraz argumenty podniesione w odpowiedzi na szczegółowe zarzuty audytorów, przytoczone w ww. zarzutach. Wniosek Komisji, jakoby istniało poważne ryzyko dla funduszu, jest zatem pozbawiony uzasadnienia.
   Zarzut czwarty: naruszenie art. 12 rozporządzenia nr 1260/1999, art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 438/2001 i art. 258 TFUE oraz przekroczenie kompetencji przez stronę pozwaną. Zdaniem skarżącej Komisja nadała decydujące znaczenie, okoliczności, iż nie ujawniono rzekomych naruszeń przepisów regulujących postępowanie przetargowe. Z prawidłowej wykładni art. 12 rozporządzenia nr 1260/1999 i art. 4 rozporządzenia nr 438/2001 wynika jednak, że regularne naruszenia tych przepisów nie powodują automatycznego zastosowania korekty finansowej, ale winny prowadzić do wszczęcia postępowania w przedmiocie naruszenia z jednoczesnym zawieszeniem płatności na działania, których naruszenie dotyczy, na podstawie art. 32 ust. 3 lit. f) rozporządzenia nr 1260/1999.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz.U. L 161, s. 1)

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 438/2001 z dnia 2 marca 2001 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 dotyczącego zarządzania i systemów kontroli pomocy udzielanej w ramach funduszy strukturalnych (Dz.U. L 63, s. 21)


title: Sprawa T-614/15: Skarga wniesiona w dniu 29 października 2015 r. – Azur Space Solar Power/OHIM (Przedstawienie linii w kolorze czarnym)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/64

         Skarga wniesiona w dniu 29 października 2015 r. – Azur Space Solar Power/OHIM (Przedstawienie linii w kolorze czarnym)
   (Sprawa T-614/15)
   (2016/C 038/86)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Azur Space Solar Power GmbH (Heilbronn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Nicodemus)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego (Przedstawienie linii w kolorze czarnym) – zgłoszenie nr 1 201 652

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 września 2015 r. w sprawie R 3233/2015-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-376/16: Postanowienie Sądu z dnia 2 marca 2017 r. – Oberösterreichische Landesbank/SRB

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/28

         Postanowienie Sądu z dnia 2 marca 2017 r. – Oberösterreichische Landesbank/SRB
   (Sprawa T-376/16) (1)

   (2017/C 202/44)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 343 z 19.9.2016.


title: Sprawa T-41/15: Postanowienie Sądu z dnia 2 grudnia 2015 r. – Novartis/OHIM – Mabxience (HERTIXAN) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie wniosku o rejestrację — Umorzenie postępowania)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/58

         Postanowienie Sądu z dnia 2 grudnia 2015 r. – Novartis/OHIM – Mabxience (HERTIXAN)
   (Sprawa T-41/15) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie wniosku o rejestrację - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 038/77)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Douglas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Mabxience SA (Montevideo, Urugwaj)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 października 2014 r. (sprawa R 2550/2013-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Novartis AG a Mabxience SA.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Novartis AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 107 z 30.3.2015.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 czerwca 2005 r. w sprawie T-188/02 Freiberger Lebensmittel GmbH & Co. Produktions- und Vertriebs KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Cofnięcie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/16

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 9 czerwca 2005 r.
   w sprawie T-188/02 Freiberger Lebensmittel GmbH & Co. Produktions- und Vertriebs KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Cofnięcie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   (2005/C 229/34)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-188/02 Freiberger Lebensmittel GmbH & Co. Produktions- und Vertriebs KG, z siedzibą w Berlinie, reprezentowana przez adwokata K.-D. Rathkego, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: A. von Mühlendahl i G. Schneider), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest Roberto Traiteur SASU (wcześniej Roberto S.A.), z siedzibą w Chevilly (Francja), reprezentowana przez adwokata R. Milchiora, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 lutego 2002 r. (sprawa R 1155/2000-4) wydanej w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między Freiberger Lebensmittel GmbH & Co. Produktions- und Vertriebs KG a Roberto S.A., Sąd (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, A.W.H. Meij i N. Forwood, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 9 czerwca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 202 z 24.8.2002


title: Sprawa C-303/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 29 czerwca 2007 r. — Aberdeen Property Fininvest Alpha Oy przeciwko Uudenmaan verovirasto i miastu Helsinki

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 29 czerwca 2007 r. — Aberdeen Property Fininvest Alpha Oy przeciwko Uudenmaan verovirasto i miastu Helsinki
   (Sprawa C-303/07)
   (2007/C 211/39)
   Język postępowania: fiński
   Sąd krajowy
   Korkein hallinto-oikeus
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Aberdeen Property Fininvest Alpha Oy

      Strona pozwana: Uudenmaan verovirasto (organ podatkowy Uudenmaa) oraz miasto Helsinki
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 43 oraz 48 WE, jak również art. 56 oraz 58 WE należy interpretować w ten sposób, że w celu zrealizowania zagwarantowanych w tych artykułach swobód podstawowych spółka akcyjna lub fundusz inwestycyjny prawa fińskiego oraz SICAV prawa luksemburskiego powinny zostać uznane za porównywalne, mimo że prawo fińskie nie zna formy spółki odpowiadającej w pełni SICAV, przy czym jednocześnie należy uwzględnić, że SICAV, która jest spółką prawa luksemburskiego, nie została wymieniona w wykazie spółek podlegających zakresowi art. 2 lit. a) dyrektywy 90/435/EWG (1) — która została uwzględniona przez znajdujące zastosowanie w niniejszej sprawie fińskie uregulowanie dotyczące podatku pobieranego u źródła — a ponadto mając na uwadze, że SICAV zgodnie z luksemburskimi przepisami podatkowymi jest zwolniona od podatku dochodowego? Czy w tych okolicznościach to, że SICAV mająca siedzibę w Luksemburgu nie jest zwolniona jako otrzymująca dywidendy w Finlandii od podatku pobieranego u źródła od dywidend stanowi naruszenie wskazanych powyżej artykułów traktatu WE?

      (1)  Dyrektywa Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (Dz.U. L 225, str. 6).


title: Sprawa F-19/10: Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2010 r. — Marsili przeciwko Komisji

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/57

      Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2010 r. — Marsili przeciwko Komisji
      (Sprawa F-19/10)
      (2010/C 161/91)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Letizia Marsili (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem, C. Mereu i M. Velardo)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Przedmiot i opis sporu

      Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o niewpisaniu skarżącej na listę rezerwową konkursu EPSO/AST/51/08 oraz naprawienie szkody poniesionej przez skarżącą.

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej z dnia 17 grudnia 2009 r. o niewpisaniu skarżącej na listę konkursu EPSO/AST/51/08 i zasądzenie od pozwanej odszkodowania oszacowanego tymczasowo na 1 EUR, które zostanie określone dokładniej w trakcie postępowania oraz odsetek w wysokości 6,75 % w odniesieniu do doznanej krzywdy i poniesionej szkody;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa F-100/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 września 2014 r. – Malvy i in. przeciwko ESDZ (Służba publiczna – Wynagrodzenie – Personel ESDZ zatrudniony w państwie trzecim – Decyzja organu powołującego zmieniająca wykaz państw trzecich, w których warunki życia są równorzędne ze zwykłymi warunkami w Unii – Akt o charakterze generalnym – Dopuszczalność skargi – Coroczna ocena dodatku ze względu na warunki życia – Zniesienie)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/64

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 września 2014 r. – Malvy i in. przeciwko ESDZ
      (Sprawa F-100/13) (1)

      ((Służba publiczna - Wynagrodzenie - Personel ESDZ zatrudniony w państwie trzecim - Decyzja organu powołującego zmieniająca wykaz państw trzecich, w których warunki życia są równorzędne ze zwykłymi warunkami w Unii - Akt o charakterze generalnym - Dopuszczalność skargi - Coroczna ocena dodatku ze względu na warunki życia - Zniesienie))
      (2014/C 395/77)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Bruno Julien-Malvy (Tokio, Japonia) i inni (przedstawiciele: T. Bontinck i A. Guillerme, avocats)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i M. Silva, pełnomocnicy)

         Przedmiot sprawy

      Stwierdzenie nieważności decyzji ESDZ w sprawie zaprzestania z dniem 1 stycznia 2014 r. wypłacania urzędnikom zatrudnionym w Argentynie, Chile, Chinach (Hong Kongu), Japonii, Malezji, Singapurze i Tajwanie dodatku ze względu na warunki życia.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Bruno Julien-Malvy i pozostali skarżący, których nazwiska zostały wymienione w załączniku pokrywają własne koszty.

                  3)

                  Europejska Służba Działań Zewnętrznych pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 45 z 15.2.2014, s. 46.


title: Sprawy T-141/07, T-142/07, T-145/07 i T-146/07: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. — General Technic-Otis i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek instalacji i obsługi wind i schodów ruchomych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Manipulowanie w ramach postępowań przetargowych — Podział rynku — Ustalenie cen)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/44

         Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2011 r. — General Technic-Otis i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy T-141/07, T-142/07, T-145/07 i T-146/07) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek instalacji i obsługi wind i schodów ruchomych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Manipulowanie w ramach postępowań przetargowych - Podział rynku - Ustalenie cen)
   2011/C 269/97
   Język postępowania: francuski i angielski

      Strony

      Strona skarżąca: General Technic-Otis Sàrl (Howald, Luksemburg) (przedstawiciele: początkowo M. Nosbusch, a następnie A. Winckler, avocats, i J. Temple Lang, solicitor) (sprawa T-141/07); General Technic Sàrl (Howald) (przedstawiciel: M. Nosbusch) (sprawa T-142/07); Otis SA (Dilbeek, Belgia), Otis GmbH & Co. OHG (Berlin, Niemcy), Otis BV (Amersfoort, Biderlandy) i Otis Elevator Company (Farmington, Connecticut, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: A. Winckler i J. Temple Lang) (sprawa T-145/07); a także United Technologies Corporation (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: A. Winckler i J. Temple Lang) (sprawa T-146/07)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: sprawy T-141/07, T-142/07, A. Bouquet, R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Condominesa; oraz sprawy T-145/07 i T-146/07, A. Bouquet, R. Sauer i J. Bourke, pełnomocnicy, wspierani przez A. Condominesa)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2007) 512 wersja ostateczna z dnia 21 lutego 2007 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] (sprawa COMP/E-1/38.823 — Windy i schody ruchome) oraz, tytułem żądania ewentualnego, obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżące.

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-141/07, T-142/07, T-145/07 i T-146/07 zostają połączone dla celów wydania niniejszego wyroku.

               2)

               Skargi zostają oddalone.

               3)

               W sprawie T-141/07 General Technic-Otis Sàrl zostaje obciążona kosztami postępowania.

               4)

               W sprawie T-142/07 General Technic Sàrl zostaje obciążona kosztami postępowania.

               5)

               W sprawie T-145/07 Otis S.A., Otis GmbH & Co. OHG, Otis BV i Otis Elewator Company zostają obciążone kosztami postępowania.

               6)

               W sprawie T-146/07 United Technologies Corporation zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.


title: Sprawa T-272/17: Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2017 r. – Webgarden/EUIPO (Dating Bracelet)

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/35

         Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2017 r. – Webgarden/EUIPO (Dating Bracelet)
   (Sprawa T-272/17)
   (2017/C 231/43)
   Język postępowania: węgierski

      Strona

      Strona skarżąca: Webgarden Szolgátató és Kereskedelmi Kft. (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciele: adwokat G. Jambrik)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny wzór: Wzór wspólnotowy „Dating Bracelet” – zgłoszenie nr 14450019

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 marca 2017 r. w sprawie R 658/2016-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 4 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

               —

               Naruszenie art. 21 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-212/12: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2012 r. — Ålands Industrihus przeciwko Komisji

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/22

         Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2012 r. — Ålands Industrihus przeciwko Komisji
   (Sprawa T-212/12)
   2012/C 227/38
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Ålands Industrihus (Mariehamn, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat L. Laitinen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji 2012/252/UE z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawie pomocy państwa C 6/08 (ex-NN 69/07) przyznanej przez rząd regionalny Wysp Alandzkich na rzecz Ålands Industrihus Ab;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący nieprawidłowego zastosowania art. 107 ust. 1 TFUE — brak pomocy państwa

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że zastrzyk kapitałowy i gwarancje kapitałowe nie stanowią pomocy państwa, gdyż pomoc ta nie zakłóciła konkurencji i nie wpłynęła na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności ustalając, że nie ma absolutnej przeszkody dla prowadzenia przez zagraniczne przedsiębiorstwa działalności na Wyspach Alandzkich, a z całą pewnością nie ma przeszkody, która uniemożliwiałaby im dokonywanie inwestycji na lokalnym rynku nieruchomości.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący nieprawidłowego zastosowania art. 107 ust. 1 TFUE w odniesieniu do pojęcia prywatnego inwestora — brak pomocy państwa

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że wszystkie zastrzyki kapitałowe były zgodne z testem prywatnego inwestora i tym samym nie zakłócały ani nie groziły zakłóceniem konkurencji w stopniu mającym wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie zgodności środka z testem prywatnego inwestora, jako że Komisja m.in. niesłusznie i arbitralnie oceniła poziom oczekiwanej stopy zwrotu, skupiając się wyłącznie na jednej rocznej stopie zwrotu. Zdaniem strony skarżącej rzeczywista oczekiwana stopu zwrotu jest kombinacją rocznej stopy zwrotu i oczekiwanego wzrostu wartości.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący niewystarczającego uwzględnienia istniejących programów pomocy odnoszących się do gwarancji

                           —

                           Komisja nie wzięła pod uwagę okoliczności, że co najmniej dwie z udzielonych gwarancji były objęte istniejącym systemem pomocy.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący popełnia błędu w ocenie okoliczności faktycznych i braku uzasadnienia

                           —

                           Jeśliby rozpatrywane środki miały być mimo wszystko uznane za stanowiące pomoc państwa, kwoty, które mają być odzyskane, zostały źle obliczone. Po pierwsze, uzasadnienie wymagania zwrotu całości zainwestowanych kapitałów jest bardzo wątłe, błędne i niezwykle lakoniczne. Po drugie, element pomocy odnoszący się do gwarancji został określony arbitralnie na nierozsądnym i nierealistycznym poziomie z niewystarczającym uzasadnieniem. Strona skarżąca twierdzi, że braki i arbitralność uzasadnienia prawie uniemożliwiają jej ustosunkowanie się do zarzutów Komisji.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący nieprawidłowego zastosowania zasad odnoszących się do stóp referencyjnych

                           —

                           Aby określić element pomocy odnoszący się do gwarancji, Komisja posłużyła się swoim komunikatem w sprawie zmiany metody ustalania stóp referencyjnych i dyskontowych (1) ze skutkiem wstecznym. To niedozwolone retroaktywne zastosowanie powoduje, że kwota odnoszącego się do gwarancji elementu pomocy, którego odzyskanie zostało nakazane, jest wyższa niż kwota wynikająca z zastosowania właściwego dokumentu, którym zdaniem strony skarżącej jest obwieszczenie w sprawie metody określania stóp referencyjnych i dyskontowych (2), obowiązujące w czasie udzielania gwarancji.

               6)

               Zarzut szósty dotyczący tego, że strona skarżąca miała uzasadnione oczekiwania co do pomocy

                           —

                           Na podstawie okoliczności omówionych w ramach zarzutów pierwszego, drugiego i trzeciego strona skarżąca miała uzasadnione oczekiwania, że środki przyznane prze rząd regionalny nie stanowią niezgodnej z prawem pomocy państwa. Strona skarżąca omówiła jednak tę kwestię z rządem regionalnym, który potwierdził, że środki były objęte zgłoszonymi systemami pomocy.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza pewność prawa i zasady prawa własności gwarantowane w art. 345 TFUE

                           —

                           Komisja całkowicie pominęła kwestię równoczesnych inwestycji realizowanych przez miasto Mariehamn, co uniemożliwia stronie skarżącej w sytuacji, w której nakazane jest odzyskanie, poszanowanie prawnej zasady równości akcjonariuszy, wyrażonej w fińskim prawie dotyczącym spółek akcyjnych. To pominięcie ze strony Komisji również skutkuje zniekształceniem ostatecznego wyniku gospodarczego dla zainteresowanych stron w taki sposób, że oznacza to naruszenie art. 345 TFUE, zgodnie z którym trakty nie przesądzają w niczym zasad prawa własności w państwach członkowskich.

      (1)  Dz.U. 2008, C 14, s. 6.

      (2)  Dz.U. 1997, C 273, s. 3.


title: Wykreślenie sprawy T-187/04

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/28

         Wykreślenie sprawy T-187/04 (1)

   (2004/C 314/64)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 13 października 2004 r. prezes czwartej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-187/04: Pascal Hallez przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 201 z 7.8.2004.


title: Sprawa T-170/07: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2007 r. — Opus Arte UK Ltd przeciwko OHIM — Arte (OPUS ARTE)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/28

         Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2007 r. — Opus Arte UK Ltd przeciwko OHIM — Arte (OPUS ARTE)
   (Sprawa T-170/07)
   (2007/C 170/56)
   Język, w którym została sporządzona skarga: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Opus Arte UK Ltd (Waldron, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: D. McFarland, Barrister i J.A. Alchin, Solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławcza była również: Arte G.E.I.E (Strasbourg, Francja)
   Żądania strony skarżącej
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 marca 2007 r. wydanej w sprawie R 733/2005-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Opus Arte UK Ltd.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny wspólnotowy znak towarowy „Opus Arte” dla towarów i usług należących di klas 9, 16, 25 i 41 — zgłoszenie nr 2 551 778.

      Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: ARTE G.E.I.E.

      Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowe i międzynarodowe słowne i graficzne znaki towarowe zawierające słowo „ARTE” zarejestrowane w szczególności dla towarów i usług należących do klas 9, 16, 25 i 41.

      Decyzja wydziału sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu w całości.

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania w zakresie dotyczącym usług należących jedynie do klasy 41 „Produkcja i dystrybucja filmów i programów telewizyjnych” oraz dopuszczenie rejestracji znaku towarowego dla innych towarów i usług wymienionych w zgłoszeniu.

      Podniesione zarzuty:

   na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.
   Po pierwsze skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza art. 73 i 74 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 (zwanego dalej „RWZT”). Zdaniem skarżącej Izba Odwoławcza nie powinna była odmówić uwzględnienia okoliczności faktycznych i dowodów przedłożonych przez skarżącą, ani oprzeć swej decyzji na założeniach faktycznych, które nie były wcześniej podawane przez strony, czy na niejasnych i gołosłownych twierdzeniach drugiej strony.
   Po drugie skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza art. 8 ust. 1 lit. b) RWZT w zakresie zawartego w niej ustalenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd wiążącego się ze oznaczeniami „ARTE” i „OPUS ARTE”. Zdaniem skarżącej wniosek taki nie może opierać się na wątpliwym podobieństwie znaków towarowych ani nie może skutecznie obalać domniemania wynikającego z dowodów braku prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd i z braku jakikolwiek dowodów na istnienie takiego prawdopodobieństwa oraz z faktu niezakłóconego współistnienia obu znaków na rynku europejskim.


title: Sprawa F-23/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 26 września 2011 r. — Abad-Villanueva i in. przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Powołanie — Artykuł 5 ust. 2 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Konkurs wewnętrzny na wyższą kategorię ogłoszony przed dniem 1 maja 2004 r. — Kandydaci wpisani na listę rezerwy kadrowej przed dniem 1 maja 2006 r. — Grupa zaszeregowania — Utrzymanie w mocy mnożnika — Utrata punktów awansu)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/33

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 26 września 2011 r. — Abad-Villanueva i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-23/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Powołanie - Artykuł 5 ust. 2 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego - Konkurs wewnętrzny na wyższą kategorię ogłoszony przed dniem 1 maja 2004 r. - Kandydaci wpisani na listę rezerwy kadrowej przed dniem 1 maja 2006 r. - Grupa zaszeregowania - Utrzymanie w mocy mnożnika - Utrata punktów awansu)
   2011/C 340/65
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Roberto Abad-Villanueva i in. (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci T. Bontinck i J. Feld, następnie adwokaci T. Bontinck i S. Woog)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Arpio Santacruz i M. Simm, następnie M. Bauer, J. Monteiro i K. Zieleśkiewicz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji powiadamiających skarżących o zmianie ich kategorii w zakresie, w jakim nadają one niższą grupę zaszeregowania aniżeli grupa, która powinna być im nadana na podstawie regulaminu pracowniczego, utrzymują współczynnik mnożny oraz uchylają punkty awansu zgromadzone przez skarżących.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona i w części oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

               3)

               Rada Unii Europejskiej, interwenient, pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006, s. 32.


title: Sprawa C-198/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Milano (Włochy) w dniu 23 kwietnia 2010 r. — Cassina S.p.A. przeciwko Alivar Srl, Galliani Host Arredamenti Srl

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Milano (Włochy) w dniu 23 kwietnia 2010 r. — Cassina S.p.A. przeciwko Alivar Srl, Galliani Host Arredamenti Srl
   (Sprawa C-198/10)
   2010/C 179/34
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Corte d'appello di Milano

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Cassina S.p.A.

      Strona pozwana: Alivar Srl, Galliani Host Arredamenti Srl

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 17 i 19 dyrektywy 98/71/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, że przysługująca państwu członkowskiemu możliwość ustalenia w sposób niezależny zakresu i warunków, zgodnie z którymi ochrona praw autorskich do wzorów przemysłowych jest przyznana obejmuje także wyłączenie tej ochrony w sytuacji gdy, nieupoważniona przez właściciela praw do wzorów, osoba trzecia
                     wytworzyła już lub sprzedała
                   w tym państwie członkowskim produkty
                     wykonane zgodnie ze wspomnianymi wzorami, będące własnością publiczną
                   przed wejściem w życie przepisów krajowych transponujących dyrektywę?;

               2)

               Czy wykładni art. 17 i 19 dyrektywy 98/71/WE należy dokonywać w ten sposób, że przysługująca państwu członkowskiemu możliwość ustalenia w sposób niezależny zakresu i warunków, zgodnie z którymi ochrona praw autorskich do wzorów przemysłowych jest przyznana obejmuje także wyłączenie tej ochrony w sytuacji gdy, nieupoważniona przez właściciela praw do tych wzorów, osoba trzecia
                     wytworzyła już lub sprzedał
                  a w tym państwie członkowskim produkty
                     wykonane zgodnie ze wspomnianymi wzorami, jeżeli takie wyłączenie ma zastosowanie w granicach wcześniejszego używania?

      (1)  Dz.U. L 289, s. 28


title: Sprawa T-49/10: Postanowienie Sądu z dnia 11 sierpnia 2010 r. — Footwear przeciwko OHIM — Reno Schuhcentrum (swiss cross FOOTWEAR)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/66

      Postanowienie Sądu z dnia 11 sierpnia 2010 r. — Footwear przeciwko OHIM — Reno Schuhcentrum (swiss cross FOOTWEAR)
      (Sprawa T-49/10) (1)

      ()
      (2010/C 288/123)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa C-53/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez House of Lords (Zjednoczone Królestwo) w dniu 6 lutego 2009 r. – Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs przeciwko Loyalty Management UK Limited

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez House of Lords (Zjednoczone Królestwo) w dniu 6 lutego 2009 r. – Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs przeciwko Loyalty Management UK Limited
   (Sprawa C-53/09)
   2009/C 90/20
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   House of Lords

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

      Strona pozwana: Loyalty Management UK Limited

      Pytania prejudycjalne

   „W sytuacji, gdy działalność gospodarcza podatnika (zwanego dalej »promotorem«) polega na prowadzeniu programu lojalnościowego dla klientów (zwanego dalej »programem«) z udziałem wielu podmiotów, w ramach którego promotor zawiera szereg następujących umów:

               i)

               umowy z różnymi spółkami, określanymi jako »sponsorzy«, zgodnie z którymi sponsorzy przyznają »punkty« klientom sponsorów (zwanymi dalej »uczestnikami programu«), gdy ci nabywają towary lub usługi od sponsorów, a sponsorzy dokonują płatności na rzecz promotora;

               ii)

               umowy z uczestnikami programu, obejmujące postanowienia, zgodnie z którymi, ilekroć uczestnik programu nabywa towary lub usługi od sponsora, uzyskuje on punkty, które może wymieniać na towary lub usługi; oraz

               iii)

               umowy z różnymi spółkami (zwanymi dalej »dostawcami«), zgodnie z którymi dostawcy zobowiązują się dostarczać towary lub świadczyć usługi na rzecz uczestników programu po obniżonej cenie albo bezpłatnie w sytuacji, gdy uczestnik wymienia punkty na towar lub usługę, w zamian za co promotor ponosi »opłatę manipulacyjną«, która obliczana jest w stosunku do liczby punktów wymienionych u danego dostawcy w danym okresie.

                           1)

                           W jaki sposób należy interpretować art. 14, 24 i 73 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. (1) (poprzednio art. 5, 6 i art. 11 część A ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. (2)) w odniesieniu do płatności dokonywanych przez promotora na rzecz dostawców?

                           2)

                           W szczególności, czy przepisy te powinny być interpretowane w ten sposób, że płatności tego rodzaju dokonywane przez promotora na rzecz dostawców należy traktować jako:

                                       a)

                                       wynagrodzenie jedynie za usługi świadczone przez dostawców na rzecz promotora; albo

                                       b)

                                       wynagrodzenie jedynie za towary dostarczone lub usługi świadczone przez dostawców na rzecz uczestników programu; albo

                                       c)

                                       wynagrodzenie częściowo za usługi świadczone przez dostawców na rzecz promotora, a częściowo za towary dostarczone lub usługi świadczone przez dostawców na rzecz uczestników programu?

                           3)

                           W wypadku udzielenia odpowiedzi „c” na pytanie drugie, a więc w wypadku uznania, iż opłata manipulacyjna stanowi wynagrodzenie za dwa świadczenia dostawcy – jedno na rzecz promotora, a drugie na rzecz uczestników programu – jakie są, zgodnie z prawem wspólnotowym, kryteria pozwalające ustalić, jaka część opłaty, takiej jak opłata manipulacyjna, odpowiada każdemu z tych dwóch świadczeń?”

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. L 347 z 11.12.2006, s. 1.

      (2)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, Dz.U. L 145 z 13.6.1977, s. 1.


title: Sprawa T-152/05: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2005 r. przez Johna Arthura Slatera przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/43

         Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2005 r. przez Johna Arthura Slatera przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-152/05)
   (2005/C 143/79)
   Język, w którym została sporządzona skarga: angielski
   W dniu 18 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Johna Arthura Slatera zamieszkałego w Londynie (Zjednoczone Królestwo), reprezentowanego przez J. Gilberta, solicitor, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również Prime Restaurant Holdings, Inc. z siedzibą w Mississauga, Ontario (Kanada).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji czwartej Izby Odwoławczej z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie R 582/2003-4;

               —

               odrzucenie wniosku Prime Restaurant Holdings, Inc. o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego wpisanego do rejestru pod nr 447730;

               —

               obciążenie Urzędu i innych uczestników ich własnymi kosztami postępowania oraz kosztami postępowania strony skarżącej w niniejszym postępowaniu, w postępowaniu odwoławczym nr R 582/2003-4 i w postępowaniu o unieważnienie nr 232C000447730/1.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Wpisany do rejestru wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie:

               znak słowny EAST SIDE MARIO'S dla towarów i usług z klas 25, 26 i 42 — wspólnotowy znak towarowy nr 447730

               Właściciel wspólnotowego znaku towarowego:

               John Arthur Slater

               Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego:

               Prime Restaurant Holdings, Inc.

               Prawa ze znaku przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie:

               krajowe znaki słowne i graficzne EAST SIDE MARIO'S

               Decyzja Wydziału Unieważnień:

               nieważność wspólnotowego znaku towarowego

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               oddalenie odwołania

               Zarzuty:

               naruszenie art. 51 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94. Według strony skarżącej Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, że strona skarżąca działała w imieniu osoby trzeciej, która powinna być uważana za zgłaszającego znak towarowy, że ta osoba trzecia działała w złej wierze oraz że stanowi to nieuczciwą praktykę.


title: Sprawa T-313/09: Postanowienie Sądu z dnia 2 kwietnia 2014 r. – Onidol przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Ramowy program działań prowadzonych przez uznane we Francji międzyzawodowe organizacje rolnicze na rzecz podmiotów należących do reprezentowanych sektorów rolniczych — Finansowanie z dobrowolnych składek, które stały się obowiązkowe — Decyzja uznająca system pomocy za zgodny ze wspólnym rynkiem — Cofnięcie decyzji — Umorzenie postępowania)

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/43

         Postanowienie Sądu z dnia 2 kwietnia 2014 r. – Onidol przeciwko Komisji
   (Sprawa T-313/09) (1)

   ((Pomoc państwa - Ramowy program działań prowadzonych przez uznane we Francji międzyzawodowe organizacje rolnicze na rzecz podmiotów należących do reprezentowanych sektorów rolniczych - Finansowanie z dobrowolnych składek, które stały się obowiązkowe - Decyzja uznająca system pomocy za zgodny ze wspólnym rynkiem - Cofnięcie decyzji - Umorzenie postępowania))
   2014/C 175/59
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Organisation nationale interprofessionnelle des graines et fruits oléagineux (Onidol) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: początkowo adwokaci B. Le Bret i L. Olza Moreno, następnie adwokaci B. Le Bret i C. Renner)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Stromsky i C. Urraca Caviedes, następnie B. Stromsky i S. Thomas, wreszcie B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji K(2008) 7846 wersja ostateczna z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy państwa nr 561/2008, dotyczącej ramowego programu działań prowadzonych przez uznane we Francji międzyzawodowe organizacje rolnicze na rzecz podmiotów należących do reprezentowanych sektorów rolniczych.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 244 z 10.10.2009.


title: Sprawa C-311/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 25 czerwca 2015 r. – TrustBuddy AB/Lauri Pihlajaniemi

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/38

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 25 czerwca 2015 r. – TrustBuddy AB/Lauri Pihlajaniemi
   (Sprawa C-311/15)
   (2015/C 294/48)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: TrustBuddy AB

      Druga strona postępowania: Lauri Pihlajaniemi

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 3 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE (1) w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG należy interpretować w ten sposób, że za kredytodawcę uznaje się także przedsiębiorstwo, które promuje w Internecie sprzedaż tzw. pożyczek peer-to-peer na rzecz konsumentów i w stosunku do konsumentów wykonuje przysługujące zazwyczaj kredytodawcy prawo decydowania w odniesieniu do warunków kredytowych, udzielenia i żądania zwrotu kredytu, chociaż środki kredytowe pochodzą od anonimowych osób prywatnych i pozostają oddzielone od własnego majątku przedsiębiorstwa?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. L 133, s. 66).


title: Sprawa C-293/05: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 30 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 91/271/WE — Zanieczyszczenia i uciążliwości — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Prowincja Varese)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/12

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 30 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-293/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 91/271/WE - Zanieczyszczenia i uciążliwości - Oczyszczanie ścieków komunalnych - Prowincja Varese)
   (2006/C 331/20)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciel: I. M. Braguglia, pełnomocnik, M. Fiorilli, avvocato dello Stato)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 5 ust. 2 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135, str. 40) — Niedostatecznie oczyszczanie ścieków komunalnych pochodzących z aglomeracji różnych gmin w prowincji Varese, położonych w dorzeczu rzeki Olona
   Sentencja

               1)

               Nie podejmując działań w celu zapewnienia, by z dniem 31 grudnia 1998 r. ścieki komunalne aglomeracji, w skład której wchodzą liczne gminy w prowincji Varese położone w dorzeczu cieku wodnego Olona, były poddane skuteczniejszemu oczyszczaniu niż przewidziane w art. 4 dyrektywy oczyszczanie wtórne lub inne równie skuteczne, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 5 ust. 2 i 5 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 229 z 17.9.2005.


               4.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/10

         Skarga wniesiona w dniu 18 sierpnia 2010 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-12/10)
   2010/C 298/08
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 18 sierpnia 2010 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Xaviera Lewisa i Ólafura Jóhannesa Einarssona, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, rue Belliard/Belliardstraat 35, 1040 Bruxelles/Brussel, BELGIQUE/BELGIË.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że utrzymując w mocy art. 5 i 7 aktu prawnego nr 45/2007 dotyczącego praw i obowiązków przedsiębiorstw zagranicznych delegujących tymczasowo pracowników na Islandię oraz zasad i warunków zatrudnienia tych pracowników, Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 36 Porozumienia EOG i art. 3 aktu prawnego przywołanego w pkt 30 załącznika XVIII do Porozumienia EOG, dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, dostosowanej do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia;

               2)

               obciążenie Republiki Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               skarga dotyczy wymagań, które państwa EOG mogą nałożyć w związku z warunkami zatrudnienia pracowników delegowanych na ich terytoria,

               —

               w skardze stwierdza się, że w art. 3 dyrektywy 96/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1996 r. dotyczącej delegowania pracowników w ramach świadczenia usług, w powiązaniu z art. 36 Porozumienia EOG, dopuszcza się jedynie nałożenie minimalnych wymagań wyszczególnionych w art. 3 ust. 1 lit. a)–g) tej dyrektywy,

               —

               Urząd Nadzoru EFTA stwierdza, że w zakwestionowanych artykułach aktu prawnego nr 45/2007 (Aktu dotyczącego delegowania pracowników) nakłada się warunki nieprzewidziane w żadnym z akapitów art. 3, które w konsekwencji naruszają art. 3 i art. 36 Porozumienia EOG.


title: Sprawa C-542/13: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle – Belgia) – Mohamed M’Bodj/État belge (Odesłanie prejudycjalne — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 19 ust. 2 — Dyrektywa 2004/83/WE — Minimalne normy dotyczące warunków przyznania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej — Osoba kwalifikująca się do ochrony uzupełniającej — Artykuł 15 lit. b) — Tortury lub niehumanitarne lub poniżające traktowanie lub karanie wnioskodawcy w państwie pochodzenia — Artykuł 3 — Bardziej korzystne przepisy — Wnioskodawca cierpiący na poważną chorobę — Brak odpowiedniego leczenia dostępnego w państwie pochodzenia — Artykuł 28 — Opieka społeczna — Artykuł 29 — Opieka zdrowotna)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/12

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle – Belgia) – Mohamed M’Bodj/État belge
   (Sprawa C-542/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 19 ust. 2 - Dyrektywa 2004/83/WE - Minimalne normy dotyczące warunków przyznania statusu uchodźcy lub statusu ochrony uzupełniającej - Osoba kwalifikująca się do ochrony uzupełniającej - Artykuł 15 lit. b) - Tortury lub niehumanitarne lub poniżające traktowanie lub karanie wnioskodawcy w państwie pochodzenia - Artykuł 3 - Bardziej korzystne przepisy - Wnioskodawca cierpiący na poważną chorobę - Brak odpowiedniego leczenia dostępnego w państwie pochodzenia - Artykuł 28 - Opieka społeczna - Artykuł 29 - Opieka zdrowotna))
   (2015/C 065/16)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour constitutionnelle

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mohamed M’Bodj

      Strona pozwana: État belge

      Sentencja

   Artykuły 28 i 29 dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony, oraz zawartości przyznawanej ochrony w związku z art. 2 lit. e), art. 3, 15 i 18 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie nie jest zobowiązane do umożliwienia korzystania z opieki społecznej i opieki zdrowotnej, przewidzianych przez te artykuły, obywatelowi państwa trzeciego uprawnionemu do przebywania na terytorium tego państwa członkowskiego na podstawie ustawodawstwa krajowego – takiego jak rozpatrywane w postępowaniu głównym – przewidującego udzielenie zezwolenia na pobyt we wspomnianym państwie członkowskim cudzoziemcowi, który cierpi na chorobę stanowiącą rzeczywiste ryzyko dla jego życia lub nienaruszalności cielesnej lub rzeczywiste ryzyko niehumanitarnego lub poniżającego traktowania, w przypadku gdy brak jest odpowiedniego leczenia w państwie pochodzenia tego cudzoziemca lub w państwie trzecim, w którym przebywał uprzednio, jeżeli nie chodzi o celowe pozbawienie wspomnianego cudzoziemca opieki w tymże państwie.

      (1)  Dz.U. C 367 z 14.12.2013.


title: Sprawa T-157/13: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2012 r. — Sorinet Commercial Trust Bankers przeciwko Radzie

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/23

         Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2012 r. — Sorinet Commercial Trust Bankers przeciwko Radzie
   (Sprawa T-157/13)
   2013/C 147/42
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sorinet Commercial Trust Bankers Ltd (Kish Island, Iran) (przedstawiciele: adwokaci L. Defalque i C. Malherbe)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności ust. I.I.12 (pod nagłówkiem „Podmioty”) załącznika do decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu;

               —

               stwierdzenie nieważności ust. I.I.12 (pod nagłówkiem „Podmioty”) załącznika do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1264/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w niniejszym postępowaniu.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Rada naruszyła obowiązek uzasadnienia. Uzasadnienie spornych decyzji i rozporządzenia jest mgliste oraz ogólne i nie wskazuje konkretnych i rzeczywistych powodów, dla których Rada, korzystając ze swojego szerokiego zakresu uznania, stwierdziła, że strona skarżąca powinna być objęta spornymi środkami ograniczającymi.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada naruszyła przysługujące stronie skarżącej prawo do obrony, prawo do rzetelnego procesu oraz prawo do skutecznej ochrony sądowej. Strona skarżąca ani nie została poinformowana, ani nie otrzymała zawiadomienia o ewentualnych dowodach przytoczonych przeciwko niej w celu uzasadnienia środka przynoszącego jej szkodę. Rada ani nie udzieliła stronie skarżącej dostępu do akt sprawy, ani nie przedstawiła jej żądanych dokumentów (w tym dokładnych i spersonalizowanych informacji uzasadniających sporne środki ograniczające), ani nie ujawniła jej ewentualnych dowodów przytoczonych przeciwko niej. Stronie skarżącej odmówiono wysłuchania jej przez Radę, podczas gdy wyraźnie tego zażądała. Wyżej wymienione naruszenie przysługującego stronie skarżącej prawa do obrony — w szczególności niepoinformowanie strony skarżącej o przytoczonych przeciwko niej dowodach — skutkuje naruszeniem jej prawa do skutecznej ochrony sądowej.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Rada dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, przyjmując środki ograniczające przeciwko stronie skarżącej. Powody, które Rada podniosła przeciwko stronie skarżącej, nie stanowią odpowiedniego uzasadnienia. Ponadto Rada nie przedstawiła ani dowodów, ani informacji w celu wykazania powodów, na które się powołuje, aby uzasadnić sporne środki ograniczające, które oparte są zwykłych domniemaniach.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że sporne środki ograniczające są dotknięte niezgodnością z prawem ze względu na uchybienia dotyczące dokonanej przez Radę oceny przed ich przyjęciem. Rada nie przeprowadziła rzeczywistej oceny okoliczności sprawy, lecz ograniczyła się tylko do zastosowania się do zaleceń Rady Bezpieczeństwa ONZ i przyjęcia propozycji przedstawionych przez państwa członkowskie.


title: Sprawa T-462/13: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2013 r. — Comunidad Autónoma del País Vasco i Itelazpi, SA przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/24

         Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2013 r. — Comunidad Autónoma del País Vasco i Itelazpi, SA przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-462/13)
   2013/C 304/42
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) i Itelazpi, SA (Bizkaia, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, A. Lamadrid de Pablo, M. Muñoz de Juan, y N. Ruiz García, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               dopuszczenie i uwzględnienie podstaw nieważności przedstawionych w niniejszej skardze;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a zwłaszcza art. 1 decyzji, w zakresie w jakim stwierdza się istnienie pomocy państwa sprzecznej z rynkiem wewnętrznym;

               —

               stwierdzenie nieważności, w konsekwencji, nakazów odzyskania pomocy zawartych w art. 3 i 4 decyzji; i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżoną decyzją w niniejszej sprawie jest ta sama decyzja, co w sprawie T-461/13 Hiszpania przeciwko Komisji.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 3 zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu prawa poprzez zaklasyfikowanie procesu przechodzenia do telewizji cyfrowej (digitalizacji) jako pomocy państwa.

                           —

                           W tym zakresie podnosi się, że Komisja popełniła błąd w ocenie art. 171 ust. 1 TFUE, w szczególności w świetle wyroku w sprawie Altmark o usługach publicznych i w konsekwencji popełniła błąd odnośnie do istnienia samej pomocy państwa w niniejszej sprawie.

                           —

                           W tym zakresie dodaje, że środki badane w decyzji były wcześniej przeznaczone na zapewnienie transmisji sygnału telewizji cyfrowej w tzw. obszarze II (obszar lub terytorium, który nie jest obsługiwany przez operatorów na podstawie kryteriów handlowych, i gdzie ludność, w braku interwencji publicznej, zostałaby pozbawiona dostępu do telewizji).

                           —

                           Z drugiej strony skarżący zauważają, że zasada „neutralności technologicznej” nie może pozbawiać państw członkowskich swobodnego uznania, przyznanego im przez traktaty przy organizacji usług publicznych.

                           —

                           W każdym razie, organy krajowe wybrały dla obszaru II technologię naziemną, a nie satelitarną, z uwagi na to, ze pierwsza opcja wydawała się bardziej logiczna, ekonomiczna i skuteczna z uwagi na wcześniejsze istnienie naziemnej sieci analogowej, finansowanej z funduszy publicznej, która pokrywała obszar II.

               2)

               Zarzut drugi oparty na naruszeniu prawa przy ocenie zgodności pomocy.

                           —

                           Pomocniczo, i na wypadek, gdyby stwierdzono istnienie pomocy państwa, strony skarżące uważają, że rzeczona pomoc powinna zostać uznana za zgodną z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 106 ust. 2 i 107 ust. 3 lit. c) TFUE.

               3)

               Zarzut trzeci oparty na naruszeniu prawa przy ocenie istniejącej pomocy

                           —

                           W tym zakresie twierdzi się, również pomocniczo, że w każdym razie sporna pomoc powinna zostać uznana za pomoc istniejącą, Z uwagi na wcześniejsze istnienie publicznej sieci telewizyjnej, chodziłoby w rzeczywistości o zwykłą modyfikację i aktualizację tej sieci, bez zmiany jej przeznaczenia.


title: Sprawa T-397/06: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2006 r. — DOW AgroSciences przeciwko EFSA

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/33

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2006 r. — DOW AgroSciences przeciwko EFSA
   (Sprawa T-397/06)
   (2007/C 42/58)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: DOW AgroSciences Ltd (Hitchin, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: K. Van Maldegem oraz C. Mereu, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania EFSA zatytułowanego „Conclusion regarding the peer review of the pesticide risk assessment of the active substance Haloxyfop-R”;

               —

               nakazanie stronie pozwanej naprawienia szkód poniesionych przez skarżącą w wyniku przyjęcia zaskarżonego środka, a w międzyczasie orzeczenie na tym etapie postępowania, w drodze środka tymczasowego, że strona pozwana jest zobowiązana naprawić szkody poniesione przez skarżącą, pozostawiając określenie kwoty odszkodowania porozumieniu stron lub w razie braku takiego porozumienia rozstrzygnięciu Sądu;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty przedstawione przez skarżącą są analogiczne jak te przedłożone w sprawie T-311/06 FMC Chemical and Arysta Lifesciences przeciwko EFSA.


title: Sprawa C-418/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte costituzionale (Włochy) w dniu 23 lipca 2013 r. — Napolitano i in. przeciwko Ministero dell'Istruzione, dell'Università e della Ricerca

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte costituzionale (Włochy) w dniu 23 lipca 2013 r. — Napolitano i in. przeciwko Ministero dell'Istruzione, dell'Università e della Ricerca
   (Sprawa C-418/13)
   2013/C 313/13
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte costituzionale

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Carla Napolitano, Salvatore Perrella, Gaetano Romano, Donatella Cittadino, Gemma Zangari

      Strona pozwana: Ministero dell'Istruzione, dell'Università e della Ricerca

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni klauzuli 5 pkt 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 99/70/WE (1) z dnia 28 czerwca 1999 r. należy dokonywać w ten sposób, że klauzula ta stoi na przeszkodzie stosowaniu art. 4 ust. 1 zdanie ostatnie i ust. 11 ustawy nr 124 z dnia 3 maja 1999 r. (Disposizioni urgenti in materia di personale scolastico) [Przepisy o charakterze doraźnym dotyczące pracowników szkolnictwa], który to przepis najpierw reguluje przydział zastępstw rocznych na stanowiska, „które są faktycznie nieobsadzone i wolne na dzień 31 grudnia”, a następnie stanowi, że zastępstwa roczne przydzielane są „w oczekiwaniu na przeprowadzenie postępowania konkursowego, mającego na celu zatrudnienie mianowanych pracowników dydaktycznych”, przez co umożliwia wykorzystywanie umów na czas określony bez wskazania dokładnych terminów przeprowadzenia konkursów i w warunkach nieprzewidujących prawa do odszkodowania?

               2)

               Czy wymogi organizacyjne włoskiego systemu szkolnictwa opisanego powyżej stanowią obiektywne powody, w rozumieniu klauzuli 5 pkt 1 dyrektywy 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., które powodują, że z prawem Unii Europejskiej zgodne są przepisy takie jak omawiane przepisy włoskie nieprzewidujące prawa do odszkodowania za zatrudnianie pracowników szkolnictwa na czas określony?

      (1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 43)


title: Sprawa T-293/16: Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2016 r. – Kaane American International Tobacco/EUIPO – Global Tobacco (GOLD MONT)

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/37

         Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2016 r. – Kaane American International Tobacco/EUIPO – Global Tobacco (GOLD MONT)
   (Sprawa T-293/16)
   (2016/C 279/52)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kaane American International Tobacco Co. Ltd. (Jebel Ali, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: adwokaci G. Hinarejos Mulliez, I. Valdelomar)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Global Tobacco FZCO (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Global Tobacco FZCO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „GOLD MONT” – unijny znak towarowy nr 11 803 831

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 kwietnia 2016 r. w sprawie R 2699/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie niniejszej skargi

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               zawieszenie postępowania w przedmiocie odwołania w sprawie R 2699/2014-4 do chwili uprawomocnienia się decyzji wydanej w toczącym się równolegle postępowaniu w sprawie R 1857/2015-4 (obecnie będącej przedmiotem skargi do Sądu);

               —

               obciążenie EUIPO (izba odwoławcza) oraz ewentualnie drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie zasad równości wobec prawa i bezstronności.


title: Sprawa T-406/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 października 2006 r. — Bonnet przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości (Urzędnicy — Zatrudnienie — Członkowie personelu tymczasowego — Lektorzy wyroków — Artykuł 2 lit. c) warunków zatrudnienia innych pracowników — Akt niekorzystny — Stosunki oparte na zaufaniu)

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/14

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 października 2006 r. — Bonnet przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa T-406/04) (1)

   (Urzędnicy - Zatrudnienie - Członkowie personelu tymczasowego - Lektorzy wyroków - Artykuł 2 lit. c) warunków zatrudnienia innych pracowników - Akt niekorzystny - Stosunki oparte na zaufaniu)
   (2006/C 310/27)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: André Bonnet (Saint-Pierre-de-Vassols, Francja) (przedstawiciel: H. de Lepinau, avocat)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: M. Schauss, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o uchylenie decyzji Trybunału Sprawiedliwości z dnia 11 lutego i 4 marca 2004 r. kończących w odniesieniu do skarżącego procedurę naboru na stanowisko lektora wyroków w gabinecie prezesa Trybunału oraz decyzji powołującej inną osobę na to stanowisko, jak również żądanie odszkodowania
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004 r.


title: Sprawa C-56/10 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 22 czerwca 2011 r. — Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Graficzne znaki towarowe 100 i 300 — Odmowa rejestracji — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) — Charakter odróżniający — Charakter opisowy — Artykuł 38 ust. 2 — Oświadczenie o zrzeczeniu się praw wyłącznych do pozbawionego charakteru odróżniającego elementu zgłoszonego znaku towarowego ( disclaimer )

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/5

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 22 czerwca 2011 r. — Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-56/10 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Graficzne znaki towarowe 100 i 300 - Odmowa rejestracji - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) - Charakter odróżniający - Charakter opisowy - Artykuł 38 ust. 2 - Oświadczenie o zrzeczeniu się praw wyłącznych do pozbawionego charakteru odróżniającego elementu zgłoszonego znaku towarowego („disclaimer”)
   2011/C 340/08
   Język postępowania: polski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. (przedstawiciel: D. Rzążewska, radca prawny)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawach połączonych T-425/07 i T-426/07 Agencja Wydawnicza Technopol przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił dwie skargi na decyzje Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 września 2007 r. (sprawy R 1274/2006-4 i R 1275/2006-4) dotyczące rejestracji słownych znaków towarowych 100 i 300 jako wspólnotowych znaków towarowych — Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 38 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1), zastąpionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1) — Charakter opisowy znaków towarowych tworzonych wyłącznie przez liczby

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Agencja Wydawnicza Technopol sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.