201808030452050172018/C 294/086352016CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL201806287711Sprawa C-635/16 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 28 czerwca 2018 r. – Spliethoff's Bevrachtingskantoor BV / Komisja Europejska [Odwołanie – Skarga o stwierdzenie nieważności – Dopuszczalność – Określenie przedmiotu sporu – Pomoc finansowa dotycząca instrumentu „Łącząc Europę” – Sektor transportu na lata 2014 – 2020 – Zaproszenie do składania wniosków – Agencja Wykonawcza ds. Innowacyjności i Sieci (INEA) – Przekazana pocztą elektroniczną wiadomość informująca skarżącą o odrzuceniu jej wniosku – Późniejsza decyzja Komisji Europejskiej ustalająca listę wybranych wniosków – Skuteczna ochrona sądowa]
 ---documentbreak--- C2942018PL710120180628PL00087171Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 28 czerwca 2018 r. – Spliethoff's Bevrachtingskantoor BV / Komisja Europejska
   (Sprawa C-635/16 P) (
         1
      )
   „[Odwołanie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Określenie przedmiotu sporu — Pomoc finansowa dotycząca instrumentu „Łącząc Europę” — Sektor transportu na lata 2014 – 2020 — Zaproszenie do składania wniosków — Agencja Wykonawcza ds. Innowacyjności i Sieci (INEA) — Przekazana pocztą elektroniczną wiadomość informująca skarżącą o odrzuceniu jej wniosku — Późniejsza decyzja Komisji Europejskiej ustalająca listę wybranych wniosków — Skuteczna ochrona sądowa]”2018/C 294/08Język postępowania: angielski
      Strony

      Wnosząca odwołanie: Spliethoff's Bevrachtingskantoor BV (przedstawiciel: Y. de Vries, advocaat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Samnadda oraz J. Hottiaux, pełnomocnicy)

      Sentencja

            1)

            Postanowienie Sądu Unii Europejskiej z dnia 11 października 2016 r., Spliethoff’s Bevrachtingskantoor/Komisja (T 564/15, niepublikowane, EU:T:2016:611) zostaje uchylone.

            2)

            Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

            3)

            Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (
         1
      )	Dz.U. C 70 z 6.3.2017.


201808030672050962018/C 294/633422018TC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180530484921Sprawa T-342/18: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2018 r. – Nichicon Corporation/Komisja
 ---documentbreak--- C2942018PL4810120180530PL0063481492Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2018 r. – Nichicon Corporation/Komisja
   (Sprawa T-342/18)2018/C 294/63Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Nichicon Corporation (Kyoto, Japonia) (przedstawicie: A. Ablasser-Neuhuber, F. Neumayr, G. Fussenegger i H. Kühnert, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności w całości decyzji Komisji C(2018) 1768 final z dnia 21 marca 2018 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.40136 – Capacitors) w zakresie dotyczącym skarżącej;

            —

            ewentualnie, stwierdzenie nieważności w części obejmującej:

                     a.

                     Artykuł 1 lit. f) zaskarżonej decyzji, stwierdzający, że skarżąca uczestniczyła w jednolitym i ciągłym naruszeniu art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia EOG w sektorze kondensatorów elektrolitycznych obejmującym cały obszar EOG, na który składały się porozumienia lub uzgodnione praktyki mające na celu koordynację zachowań cenowych w okresie od 26 czerwca 1998 r. do 31 maja 2010 r,

                     b.

                     Artykuł 2 lit. i) zaskarżonej decyzji nakładający na skarżącą grzywnę w kwocie 72901000 EUR oraz

            —

            obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą na podstawie art. 261 TFUE i art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (
                  1
               );

            —

            w każdym razie zastąpienie oceny Komisji własną oceną odnośnie do kwoty grzywny i zmniejszenie wysokości grzywny nałożonej na skarżącą na podstawie art. 261 TFUE i art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1/2003; oraz

            —

            obciążenie Komisji kosztami postępowania zgodnie z art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący błędnego ustalenia stanu faktycznego.
            Zarzucane istotne błędy w ustaleniu stanu faktycznego dotyczą w szczególności trzech okresów kontaktów. Skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie dokonała ustaleń faktycznych, które nie zostały w wystarczającym stopniu udowodnione. W konsekwencji Komisja błędnie przyjęła naruszenie art. 101 TFUE.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa w zakresie kwalifikacji jako jednolite i ciągłe naruszenie.
            Zarzut drugi dotyczy rzekomych błędów, jakich dopuściła się Komisja zarówno w odniesieniu do kwalifikacji kontaktów zidentyfikowanych jako naruszenia o charakterze jednolitym i ciągłym, jak i w odniesieniu do odpowiedzialności skarżącej za takie naruszenie. Po pierwsze, Komisja nie wykazała w wymagany prawem sposób zakresu jednolitego i ciągłego naruszenia. Po drugie, Komisja błędnie uznała skarżącą za odpowiedzialną za kontakty, w których nie uczestniczyła. Po trzecie, Komisja błędnie wywnioskowała co do okoliczności, że naruszenie trwało nieprzerwanie przed dniem 7 listopada 2003 r. Po czwarte, Komisja popełniła błąd przyjmując odpowiedzialność skarżącej nieprzerwany udział w jednolitym i ciągłym naruszeniu po dniu 10 listopada 2008 r. W związku z tym Komisja nie miała możliwości nałożenia kar na skarżącą. Po piąte, Komisja błędnie uznała, że udział skarżącej w jednolitym i ciągłym naruszeniu nadal trwał pomimo wyraźnego zdystansowania się skarżącej.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący braku właściwości.

            4.

            Zarzut czwarty dotyczący oczywistego błędu w ocenie polegającego na ustaleniu grzywny
            W ramach zarzutu czwartego skarżąca podnosi utrzymywany oczywisty błąd w ocenie przy ustalaniu kwoty grzywny. Po pierwsze, Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności i jej wytyczne dotyczące metody ustalania grzywien, błędnie przyjmując całą wartość sprzedaży w EOG jako podstawę obliczenia grzywny. Po drugie i po trzecie, poprzez błędne określenie zarówno mnożnika ze względu na wagę naruszenia, jak i kwotę dodatkową, Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, obowiązek uzasadnienia, a także zasadę ne bis in idem. Po czwarte, Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, obowiązek uzasadnienia i zasadę równego traktowania poprzez nienależyte uwzględnienie w wysokości grzywny ograniczonego udziału skarżącej. Następnie Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności i wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien poprzez nieuwzględnienie jako okoliczności łagodzących ewentualnego zaniedbań skarżącej i jej zasadniczo ograniczonej roli oraz zachowania konkurencyjnego.

            5.

            Zarzut piąty dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych
            Zarzut piąty dotyczy naruszenia przez Komisję istotnych wymogów proceduralnych w rozumieniu art. 263 TFUE poprzez nieprzedstawienie pisma w sprawie przedstawienia zarzutów oraz wyznaczenie zbyt krótkiego terminu na przedstawienie obrony.

      (
         1
      )	Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003 L 1, s. 1).


201808030272049782018/C 294/453892018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180613323322Sprawa C-389/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance francophone de Bruxelles (Belgia) w dniu 13 czerwca 2018 r. – Brussels Securities SA / État belge
 ---documentbreak--- C2942018PL3220120180613PL0045322332Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance francophone de Bruxelles (Belgia) w dniu 13 czerwca 2018 r. – Brussels Securities SA / État belge
   (Sprawa C-389/18)2018/C 294/45Język postępowania: francuski
      Sąd odsyłający

   tribunal de première instance francophone de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Brussels Securities SA

      Strona przeciwna: État belge

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 4 dyrektywy Rady 90/43/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (
         1
      ) (zastąpionej w dniu 18 stycznia 2012 r. przez dyrektywę Rady 2011/96/UE z dnia 30 listopada 2011 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (
         2
      )), w związku z innymi źródłami prawa wspólnotowego,
   powinien być interpretowany w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniom krajowym,
   takim jak Code des impôts sur les revenus 1992 oraz królewskie rozporządzenie wykonawcze do Code des impôts sur les revenus 1992, w brzmieniu obowiązującym dla okresu podatkowego 2011,
   które ustanawiają system wyłączenia (odstąpienia od opodatkowania zysków wypłaconych spółce dominującej przez spółkę zależną) zakładający, po pierwsze, że dywidendy otrzymane przez spółkę dominującą od spółki zależnej podlegają włączeniu do podstawy opodatkowania spółki dominującej, a po drugie, że 95 % kwoty wypłaconych dywidend podlega odliczeniu od tej podstawy opodatkowania tytułem dochodu podlegającego ostatecznie opodatkowaniu,
   w związku z łącznym zastosowaniem, w celu określenia podstawy obliczenia podatku dochodowego od osób prawnych dla spółki dominującej,
   belgijskiego systemu odliczenia od dochodu podlegającego ostatecznie opodatkowaniu oraz

            (1)

            zasad dotyczących innego odliczenia stanowiącego ulgę podatkową przewidzianą w tych przepisach (odliczenie na kapitał wysokiego ryzyka),

            (2)

            prawa odliczenia salda wcześniejszych strat podlegających odzyskaniu,

            (3)

            prawa przeniesienia na następne okresy podatkowe, gdy dla danego okresu podatkowego ich kwota jest wyższa niż zysk podlegający opodatkowaniu, zaliczenia nadwyżki dochodu podlegającego ostatecznie opodatkowaniu, odliczenia na kapitał wysokiego ryzyka i salda wcześniejszych strat podlegających odzyskaniu, oraz

            (4)

            kolejności zaliczenia, która przewiduje, że w kolejnych latach podatkowych zaliczenie będzie prowadziło do wyczerpania opodatkowanego zysku najpierw poprzez odliczenie przeniesionego dochodu podlegającego ostatecznie opodatkowaniu, następnie poprzez odliczenie na kapitał wysokiego ryzyka (którego przeniesienie możliwe jest wyłącznie „przez siedem kolejnych okresów podatkowych”) i dalej poprzez odliczenia salda wcześniejszych strat podlegających odzyskaniu,

      powoduje zmniejszenie, w wysokości całości lub części dywidend otrzymanych od spółki zależnej, straty, którą spółka dominująca mogłaby odliczyć, gdyby dywidendy zostały w całości i wprost wyłączone z zysków za okres podatkowy, w którym zostały uzyskane (skutkując zmniejszeniem podlegającego opodatkowaniu wyniku za ten okres podatkowy oraz ewentualnym zwiększeniem strat podatkowych podlegających przeniesieniu), bardziej niż gdyby dywidendy te zostały zatrzymane w zyskach i następnie podlegały zasadom zwolnienia i przenoszenia zwolnionych kwot w przypadku braku wystarczającego zysku,
   to jest zmniejszenia salda wcześniejszych strat podlegających odzyskaniu generowanych w spółce dominującej, mogącego powstać podczas okresów podatkowych następujących po okresie podatkowym, dla którego dochód podlegający ostatecznie opodatkowaniu, odliczenie na kapitał wysokiego ryzyka i odliczenie salda wcześniejszych strat podlegających odzyskaniu przewyższają kwotę zysku podlegającego opodatkowaniu?
   (
         1
      )	Dz.U. L 225, s. 6.
   (
         2
      )	Dz.U. L 345, s. 8.


201808030062050292018/C 294/0922017CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL201806287822Sprawa C-2/17: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 28 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia – Hiszpania) – Instituto Nacional de la Seguridad Social / Jesús Crespo Rey [Odesłanie prejudycjalne – Umowa w sprawie swobodnego przepływu osób między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony – Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Załącznik XI, pozycja „Hiszpania”, pkt 2 – Emerytura – Sposób obliczania – Kwota teoretyczna – Właściwa podstawa składki – Specjalny układ – Wybór podstawy składki – Uregulowanie krajowe zobowiązujące pracownika do opłacania składek na podstawie minimalnej podstawy składki]
 ---documentbreak--- C2942018PL720120180628PL00097282Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 28 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia – Hiszpania) – Instituto Nacional de la Seguridad Social / Jesús Crespo Rey
   (Sprawa C-2/17) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Umowa w sprawie swobodnego przepływu osób między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony — Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 — Załącznik XI, pozycja „Hiszpania”, pkt 2 — Emerytura — Sposób obliczania — Kwota teoretyczna — Właściwa podstawa składki — Specjalny układ — Wybór podstawy składki — Uregulowanie krajowe zobowiązujące pracownika do opłacania składek na podstawie minimalnej podstawy składki]”2018/C 294/09Język postępowania: hiszpański
      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Galicia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Instituto Nacional de la Seguridad Social

      Strona pozwana: Jesús Crespo Rey

      przy udziale: Tesorería General de la Seguridad Social

      Sentencja

   Umowę między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony w sprawie swobodnego przepływu osób, podpisaną w Luksemburgu w dniu 21 czerwca 1999 r. należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak w sprawie w postępowaniu głównym, które zobowiązuje pracownika migrującego, który zawiera specjalny układ z zabezpieczeniem społecznym tego państwa członkowskiego, do opłacania składek zgodnie minimalną podstawą składki, co powoduje, że przy obliczaniu teoretycznej kwoty jego emerytury instytucja właściwa rzeczonego państwa członkowskiego zrównuje okres objęty tym układem z okresem ukończonym w tym państwie członkowskim i do celów tego obliczenia uwzględnia jedynie składki opłacone w ramach tego układu, nawet gdy pracownik ten, zanim skorzystał z prawa do swobodnego przemieszczania się, opłacał w danym państwie członkowskim składki zgodnie z podstawami wyższymi niż minimalna podstawa składki i gdy pracownik osiadły, który nie skorzystał z prawa do swobodnego przemieszczania się i który podpisuje taki układ, ma prawo opłacania składek zgodnie z podstawami wyższymi niż minimalna podstawa składki.
   (
         1
      )	Dz.U. C 104 z 3.4.2017.


201808030152050062018/C 294/463972018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180615333421Sprawa C-397/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Barcelona (Hiszpania) w dniu 15 czerwca 2018 r. – Ana María Páez Juárez / Nobel Plastiques Ibérica, S.A.
 ---documentbreak--- C2942018PL3310120180615PL0046331342Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Barcelona (Hiszpania) w dniu 15 czerwca 2018 r. – Ana María Páez Juárez / Nobel Plastiques Ibérica, S.A.
   (Sprawa C-397/18)2018/C 294/46Język postępowania: hiszpański
      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Ana María Páez Juárez

      Strona pozwana: Nobel Plastiques Ibérica S.A.

      Pozostałe strony: Fondo de Garantía Salarial (FOGASA) i Ministerio Fiscal

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy należy uznać za osoby niepełnosprawne, do celów stosowania dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (
                  1
               ), zgodnie z jej interpretacją zawartą w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, pracowników zakwalifikowanych jako osoby szczególnie wrażliwe na określone rodzaje ryzyka w przypadku, gdy ze względu na ich cechy osobiste lub znany stan biologiczny są oni szczególnie wrażliwi na ryzyka związane z pracą i z tego powodu nie mogą zajmować niektórych stanowisk pracy, gdyż może to stwarzać zagrożenie dla ich zdrowia lub dla innych osób?
            Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca, sąd przedkłada następujące pytania:

            2)

            Czy stanowi akt dyskryminacji bezpośredniej lub pośredniej w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2000/78/WE decyzja o zwolnieniu pracownicy z przyczyn ekonomicznych, technicznych, organizacyjnych i produkcyjnych w przypadku, gdy osoba ta ma stwierdzoną niepełnosprawność, gdyż jest ona szczególnie wrażliwa w odniesieniu do niektórych stanowisk pracy ze względu na jej dolegliwości fizyczne i w związku z tym ma trudności, aby osiągnąć poziom wydajności wymagany do tego, aby nie była zagrożona zwolnieniem z pracy?

            3)

            Czy stanowi akt dyskryminacji bezpośredniej lub pośredniej w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2000/78/WE decyzja o zwolnieniu pracownicy z przyczyn ekonomicznych, technicznych, organizacyjnych i produkcyjnych w przypadku, gdy osoba ta ma stwierdzoną niepełnosprawność, gdyż jest ona uznana za szczególnie wrażliwą w odniesieniu do zajmowania niektórych stanowisk pracy z powodu jej dolegliwości fizycznych, a wspomniana decyzja została podjęta, w świetle różnych kryteriów wskazania, m.in. w oparciu o wszechstronność na wszystkich stanowiskach pracy, w tym na tych, których nie może zajmować osoba niepełnosprawna?

            4)

            Czy stanowi akt dyskryminacji pośredniej w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2000/78/WE decyzja o zwolnieniu pracownicy z przyczyn ekonomicznych, technicznych, organizacyjnych i produkcyjnych w przypadku, gdy osoba ta ma stwierdzoną niepełnosprawność i w związku z tym została ona uznana za szczególnie wrażliwą w odniesieniu do zajmowania niektórych stanowisk pracy z powodu jej dolegliwości fizycznych, które były powodem długich okresów nieobecności w pracy lub przebywania na zwolnieniu lekarskim przed zwolnieniem z pracy, a wspomniana decyzja została podjęta, w świetle różnych kryteriów wskazania, m.in. z uwagi na nieobecności tej osoby w pracy?

      (
         1
      )	Dz.U. 2000, L 303, s. 16


201808030762050752018/C 294/643432018TC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180603505011Sprawa T-343/18: Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2018 r. – Tokin Corporation/Komisja
 ---documentbreak--- C2942018PL5010120180603PL0064501501Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2018 r. – Tokin Corporation/Komisja
   (Sprawa T-343/18)2018/C 294/64Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Tokin Corporation (Sendai City, Japonia) (przedstawicie: C. Thomas, T. Yuen i M. Perez, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności art. 2 lit. f) decyzji Komisji C(2018) 1768 final z dnia 21 marca 2018 r. w zakresie, w jakim nakłada na TOKIN Corporation, solidarnie z NEC Corporation, grzywnę w wysokości 5036000 EUR;

            —

            ustalenie w niższej wysokości kwoty grzywny nałożonej w art. 2 lit. f) tej decyzji na TOKIN Corporation solidarnie z NEC Corporation;

            —

            stwierdzenie nieważności art. 2 lit. g) decyzji w zakresie, w jakim nakłada na TOKIN Corporation grzywnę w wysokości 8814000 EUR;

            —

            ustalenie w niższej wysokości kwoty grzywny nałożonej w art. 2 lit. g) tej decyzji na TOKIN Corporation; oraz

            —

            obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczy tego, że Komisja naruszyła art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 (
                  1
               ) i zasadę równego traktowania, powołując się na lata 2011/2012 jako okres referencyjna dla ustalenia wartości sprzedaży.

            2.

            Zarzut drugi dotyczy tego, że Komisja naruszyła art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 i zasadę osobistej odpowiedzialności stosując obniżenie w okolicznościach łagodzących względem podstawowej kwoty grzywny, zamiast zastosować obniżenie stawki procentowej odpowiadającej wadze naruszenia zastosowanej do obliczenia kwoty podstawowej w odniesieniu do aspektu naruszenia, za które odpowiedzialność przypisano skarżącej.

      (
         1
      )	Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003 L 1, s.1).


201808030142050442018/C 294/473982018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180615343521Sprawa C-398/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 15 czerwca 2018 r. – Antonio Bocero Torrico / Instituto Nacional de la Seguridad Social y Tesorería General de la Seguridad Social
 ---documentbreak--- C2942018PL3410120180615PL0047341352Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 15 czerwca 2018 r. – Antonio Bocero Torrico / Instituto Nacional de la Seguridad Social y Tesorería General de la Seguridad Social
   (Sprawa C-398/18)2018/C 294/47Język postępowania: hiszpański
      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Galicia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Antonio Bocero Torrico

      Strona pozwana: Instituto Nacional de la Seguridad Social y Tesorería General de la Seguridad Social

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 48 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu przepisu krajowego, który wymaga w celu skorzystania z wcześniejszej emerytury, by kwota należnej emerytury była wyższa od minimalnej emerytury, która przysługiwałaby zainteresowanemu na podstawie prawa krajowego, przy czym pojęcie „emerytury należnej” interpretowane jest jako emerytura faktycznie wypłacana tylko we właściwym państwie członkowskim (w tym przypadku w Hiszpanii), bez uwzględnienia faktycznie przysługującej emerytury, którą zainteresowany może otrzymywać z tytułu innego świadczenia takiego samego rodzaju w innym państwie członkowskim lub w innych państwach członkowskich?


201808030402049852018/C 294/10572017CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL201806288811Sprawa C-57/17: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 28 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana – Hiszpania) – Eva Soraya Checa Honrado / Fondo de Garantía Salarial (Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Ochrona pracowników w wypadku niewypłacalności pracodawcy – Dyrektywa 2008/94/WE – Artykuł 3 akapit pierwszy – Płatność gwarantowana przez instytucję gwarancyjną – Odprawa w związku z ustaniem stosunku pracy – Przeniesienie miejsca pracy wymagające zmiany miejsca zamieszkania pracownika – Zmiana istotnego elementu umowy o pracę – Rozwiązanie umowy o pracę przez pracownika – Zasada równego traktowania i niedyskryminacji)
 ---documentbreak--- C2942018PL810120180628PL00108181Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 28 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana – Hiszpania) – Eva Soraya Checa Honrado / Fondo de Garantía Salarial
   (Sprawa C-57/17) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Ochrona pracowników w wypadku niewypłacalności pracodawcy — Dyrektywa 2008/94/WE — Artykuł 3 akapit pierwszy — Płatność gwarantowana przez instytucję gwarancyjną — Odprawa w związku z ustaniem stosunku pracy — Przeniesienie miejsca pracy wymagające zmiany miejsca zamieszkania pracownika — Zmiana istotnego elementu umowy o pracę — Rozwiązanie umowy o pracę przez pracownika — Zasada równego traktowania i niedyskryminacji)”2018/C 294/10Język postępowania: hiszpański
      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Eva Soraya Checa Honrado

      Strona pozwana: Fondo de Garantía Salarial

      Sentencja

   Artykuł 3 akapit pierwszy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy należy interpretować w ten sposób, że gdy zgodnie z rozpatrywanymi uregulowaniami krajowymi niektóre świadczenia ustawowe należne z tytułu rozwiązania umowy o pracę z inicjatywy pracownika oraz świadczenia należne w wypadku zwolnienia z obiektywnych przyczyn takie jak rozpatrywane przez sąd odsyłający są objęte pojęciem „odprawy w związku z ustaniem stosunku pracy” w rozumieniu tego przepisu, świadczenia ustawowe należne z tytułu rozwiązania umowy o pracę z inicjatywy pracownika ze względu na przeniesienie miejsca pracy przez pracodawcę – zobowiązujące pracownika do zmiany miejsca zamieszkania – powinny także zostać objęte tym pojęciem.
   (
         1
      )	Dz.U. C 121 z 18.4.2017.


201808030262049762018/C 294/483992018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180618353511Sprawa C-399/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 18 czerwca 2018 r. – Vereniging Gasopslag Nederland, TAQA Onshore BV, TAQA Piek Gas BV / Autoriteit Consument en Markt
 ---documentbreak--- C2942018PL3510120180618PL0048351351Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 18 czerwca 2018 r. – Vereniging Gasopslag Nederland, TAQA Onshore BV, TAQA Piek Gas BV / Autoriteit Consument en Markt
   (Sprawa C-399/18)2018/C 294/48Język postępowania: niderlandzki
      Sąd odsyłający

   College van Beroep voor het Bedrijfsleven

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vereniging Gasopslag Nederland, TAQA Onshore BV, TAQA Piek Gas BV

      Strona pozwana,: Autoriteit Consument en Markt

      Pytania prejudycjalne

   Czy z art. 13 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 715/2009 z dnia 13 lipca 2009 (
         1
      ) r. w sprawie warunków dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1775/2005 (rozporządzenia w sprawie gazu) jest zgodne stosowanie jednolitej taryfy dla zdolności przesyłowej, w ramach której przeprowadza się zróżnicowanie nie na podstawie rodzaju użytkownika sieci, lecz na podstawie zakontraktowanej zdolności przesyłowej?
   (
         1
      )	Dz.U. 2009, L 211, s. 36.


201808030522049962018/C 294/11902017CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL201806279911Sprawa C-90/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 czerwca 2018 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia] – Turbogás Produtora Energética SA / Autoridade Tributária e Aduaneira [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2003/96/WE – Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej – Artykuł 21 ust. 5 akapit trzeci – Jednostka produkująca energię elektryczną na własne potrzeby – Drobni producenci energii elektrycznej – Artykuł 14 ust. 1 lit. a) – Produkty energetyczne używane do produkcji energii elektrycznej – Obowiązek zwolnienia]
 ---documentbreak--- C2942018PL910120180627PL00119191Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 czerwca 2018 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia] – Turbogás Produtora Energética SA / Autoridade Tributária e Aduaneira
   (Sprawa C-90/17) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2003/96/WE — Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej — Artykuł 21 ust. 5 akapit trzeci — Jednostka produkująca energię elektryczną na własne potrzeby — Drobni producenci energii elektrycznej — Artykuł 14 ust. 1 lit. a) — Produkty energetyczne używane do produkcji energii elektrycznej — Obowiązek zwolnienia]”2018/C 294/11Język postępowania: portugalski
      Sąd odsyłający

   Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Turbogás Produtora Energética SA

      Strona przeciwna: Autoridade Tributária e Aduaneira

      Sentencja

   Artykuł 21 ust. 5 akapit trzeci i art. 14 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że jednostkę tego rodzaju jak jednostka, o której mowa w postępowaniu głównym, produkującą energię elektryczną na swoje własne potrzeby, niezależnie od tego, jakie jest jej znaczenie, i od tego, jaką działalność gospodarczą prowadzi tytułem głównym, należy uznać za „dystrybutora” w rozumieniu pierwszego z tych przepisów, którego konsumpcja energii elektrycznej dla celów produkcji energii elektrycznej jest jednak objęta obowiązkowym zwolnieniem przewidzianym w owym art. 14 ust. 1 lit. a).
   (
         1
      )	Dz.U. C 144 z 8.5.2017.


title: Sprawa C-410/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif (Luxembourg) w dniu 22 czerwca 2018 r. – Nicolas Aubriet / Ministre de l'Enseignement supérieur et de la Recherche

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif (Luxembourg) w dniu 22 czerwca 2018 r. – Nicolas Aubriet / Ministre de l'Enseignement supérieur et de la Recherche
      (Sprawa C-410/18)
      (2018/C 301/26)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal administratif

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Nicolas Aubriet

         Strona pozwana: Ministre de l'Enseignement supérieur et de la Recherche

         Pytania prejudycjalne

      Czy warunek nakładany na studentów niemających miejsca zamieszkania w Wielkim Księstwie Luksemburga w art. 3 pkt 5 lit. b znowelizowanej ustawy z dnia 24 lipca 2014 r. o pomocy finansowej państwa na naukę w szkole wyższej, bez uwzględnienia jakiegokolwiek innego kryterium powiązania, mianowicie warunek polegający na byciu dziećmi pracowników, którzy byli zatrudnieni lub prowadzili działalność na własny rachunek w Luksemburgu przez okres co najmniej pięciu lat na przestrzeni siedmioletniego okresu odniesienia w chwili złożenia wniosku o pomoc finansową, jest konieczny do osiągnięcia celu zamierzonego przez ustawodawcę luksemburskiego, a mianowicie spowodowania zwiększenia proporcji osób posiadających dyplom ukończenia szkoły wyższej?


title: Sprawa T-104/18 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 10 lipca 2018 r. – Fundación Tecnalia Research & Innovation / REA [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) – Odzyskanie wypłaconych kwot – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru]

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/38

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 10 lipca 2018 r. – Fundación Tecnalia Research & Innovation / REA
      (Sprawa T-104/18 R)
      ([Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Umowa o udzielenie dotacji zawarta w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) - Odzyskanie wypłaconych kwot - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru])
      (2018/C 301/50)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Fundación Tecnalia Research & Innovation (San-Sebastien Hiszpania) (przedstawiciele: P. Palacios Pesquera i M. Rius Coma, adwokaci)

         Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA) (przedstawiciele: S. Payan-Lagrou i V. Canetti, pełnomocnicy, wspierani przez J. Rivasa Andrésa, adwokata)

         Przedmiot

      Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE o zawieszenie wykonania decyzji REA o żądaniu odzyskania całej dotacji przyznanej na projekt Food-Watch.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-16/17: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. – APF / Parlament [Prawo instytucjonalne – Parlament Europejski – Decyzja w sprawie przyznania dotacji fundacji politycznej – Zaliczka ustalona na 33 % maksymalnej kwoty przyznanej dotacji – Obowiązek dostarczenia gwarancji bankowej dotyczącej zaliczki – Rozporządzenie finansowe – Zasady wykonania rozporządzenia finansowego – Rozporządzenie (WE) nr 2004/2003 w sprawie przepisów regulujących partie polityczne na poziomie europejskim oraz zasad dotyczących ich finansowania – Proporcjonalność – Nadużycie władzy]

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/29

      Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. – APF / Parlament
      (Sprawa T-16/17) (1)

      ([Prawo instytucjonalne - Parlament Europejski - Decyzja w sprawie przyznania dotacji fundacji politycznej - Zaliczka ustalona na 33 % maksymalnej kwoty przyznanej dotacji - Obowiązek dostarczenia gwarancji bankowej dotyczącej zaliczki - Rozporządzenie finansowe - Zasady wykonania rozporządzenia finansowego - Rozporządzenie (WE) nr 2004/2003 w sprawie przepisów regulujących partie polityczne na poziomie europejskim oraz zasad dotyczących ich finansowania - Proporcjonalność - Nadużycie władzy])
      (2018/C 301/37)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Alliance for Peace and Freedom (APF) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat P. Richter)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Görlitz, C. Burgos i S. Alves, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 263 TFUE żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego FINS-2017-15 z dnia 12 grudnia 2016 r. w sprawie przyznania skarżącej dotacji, ze względu na to, że w tej decyzji ograniczono wypłatę zaliczki do 33 % maksymalnej kwoty dotacji i uzależniono tę wypłatę od dostarczenia gwarancji bankowej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Alliance for Peace and Freedom (APF) zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 63 z 27.2.2017.


title: Sprawa C-390/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Törvényszék – Węgry) – postępowanie wszczęte przeciwko Dánielowi Bertoldowi Ladzie (Odesłanie prejudycjalne – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Decyzja ramowa 2008/675/WSiSW – Uwzględnienie w nowym postępowaniu karnym wyroku skazującego zapadłego uprzednio w innym państwie członkowskim – Postępowanie szczególne w sprawie uznania wyroku skazującego wydanego w innym państwie członkowskim – Rewizja i zmiana kwalifikacji prawnej wcześniejszego orzeczenia – Zasada wzajemnego uznawania – Artykuł 82 ust. 1 TFUE)

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/2

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Törvényszék – Węgry) – postępowanie wszczęte przeciwko Dánielowi Bertoldowi Ladzie
      (Sprawa C-390/16) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2008/675/WSiSW - Uwzględnienie w nowym postępowaniu karnym wyroku skazującego zapadłego uprzednio w innym państwie członkowskim - Postępowanie szczególne w sprawie uznania wyroku skazującego wydanego w innym państwie członkowskim - Rewizja i zmiana kwalifikacji prawnej wcześniejszego orzeczenia - Zasada wzajemnego uznawania - Artykuł 82 ust. 1 TFUE))
      (2018/C 301/02)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Szombathelyi Törvényszék

         Strona w postępowaniu głównym

      Dániel Bertold Lada

         Sentencja

      Decyzję ramową Rady 2008/675/WSiSW z dnia 24 lipca 2008 r. w sprawie uwzględniania w nowym postępowaniu karnym wyroków skazujących zapadłych w państwach członkowskich Unii Europejskiej w związku z art. 82 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie temu, aby uwzględnienie w jednym państwie członkowskim w toku nowego postępowania karnego wszczętego przeciwko danej osobie prawomocnego wyroku skazującego wydanego uprzednio przez sąd innego państwa członkowskiego przeciwko tej samej osobie w związku z innymi czynami było uzależnione od postępowania szczególnego w sprawie uprzedniego uznania, takiego jak rozpatrywane w sprawie w postępowaniu głównym, przeprowadzonego przez sądy tego pierwszego państwa członkowskiego.

         (1)  Dz.U. C 350 z 26.9.2016.


title: Sprawa C-24/18: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 31 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapesti II. és III. Kerületi Bíróság – Węgry) – István Bán / KP 2000 kft., Edit Kovács (Odesłanie prejudycjalne – Swobody podstawowe – Artykuły 49 i 63 TFUE – Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym – Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie stanu faktycznego i prawnego sporu głównego – Artykuł 53§ 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Oczywista niedopuszczalność)

text:
               27.8.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/11

      Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 31 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapesti II. és III. Kerületi Bíróság – Węgry) – István Bán / KP 2000 kft., Edit Kovács
      (Sprawa C-24/18) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Swobody podstawowe - Artykuły 49 i 63 TFUE - Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym - Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie stanu faktycznego i prawnego sporu głównego - Artykuł 53§ 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Oczywista niedopuszczalność))
      (2018/C 301/14)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Budapesti II. és III. Kerületi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: István Bán

         Strona pozwana: KP 2000 kft., Edit Kovács

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapesti II. és III. Kerületi Bíróság (sąd dla okręgów drugiego i trzeciego w Budapeszcie, Węgry) na mocy postanowienia z dnia 12 grudnia 2017 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 221 z 25.6.2018.


title: Sprawa T-406/18: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2018 r. – de Volksbank / SRB

text:
               3.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/14

      Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2018 r. – de Volksbank / SRB
      (Sprawa T-406/18)
      (2018/C 311/15)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: de Volksbank NV (Utrecht, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci M. van Loopik, A. Kleinhout, A. ter Haar i T. Waterbolk)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 12 kwietnia 2018 r. o obliczeniu składek ex ante na jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji za 2018 r. (SRB/ES/SRF/2018/3);

                  —

                  ewentualnie stwierdzenie nieważności ww. zaskarżonej decyzji i stwierdzenie, że rozporządzenie delegowane Komisji 2015/63 (zwane dalej „rozporządzeniem delegowanym”) (1) nie obowiązuje w części lub w całości, zgodnie z art. 277 TFUE;

                  —

                  w każdym razie obciążenie SRB kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 103 ust. 2 dyrektywy 2014/59/EU (2), art. 70 ust. 2 rozporządzenia 806/2014 (3) i art. 4 ust. 1 rozporządzenia delegowanego, poprzez zastosowanie niedających się porównać danych w celu ustalenia zobowiązań netto skarżącej.

                              —

                              Z brzmienia i celów art. 103 ust. 2 dyrektywy 2014/59/EU I art. 70 ust. 2 rozporządzenia 806/2014 wynika, że SRB powinna korzystać z danych pochodzących z tego samego momentu lub okresu do obliczania zobowiązań netto zgodnie z tymi przepisami.

                              —

                              Z brzmienia i celów art. 4 ust. 1 rozporządzenia delegowanego w świetle dyrektywy 2014/59/EU I rozporządzenia 806/2014 wynika, że SRB musi korzystać z dających się porównać danych, aby zapewnić sprawiedliwe obliczenie oparte na profilu ryzyka banku.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący, alternatywnie do zarzutu pierwszego, naruszenia art. 103 ust. 2 I art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/EU i art. 290 TFUE, ponieważ rozporządzenie delegowane stosowane w taki sposób, jak czyni to SRB w zaskarżonej decyzji, wykracza poza udzielony przez Komisję Europejską mandat, z czego wynika brak obowiązywania rozporządzenia delegowanego, zgodnie z art. 277 TFUE.

                              —

                              Wbrew postanowieniom art. 290 TFUE rozporządzenie delegowane dodaje dodatkowe elementy do istotnych elementów dyrektywy 2014/59/EU.

                              —

                              Jeżeli art. 4 ust. 1, art. 4 ust. 2 i art. 16 ust. 2 rozporządzenia delegowanego można rozumieć tylko w ten sposób, że SRB musi korzystać z niedających się porównać danych, wówczas rozporządzenie delegowane w ogóle nie jest zgodne z brzmieniem i celami dyrektywy 2014/59/EU.

                              —

                              W zakresie w jakim rozporządzenie delegowane określa zasady obliczania podstawowej składki rocznej, rozporządzenie delegowane wykracza poza upoważnienie udzielone w art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/EU.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności ze względu na brak uwzględnienia w należytym stopniu gwarantowanych depozytów skarżącej.

                              —

                              Metodologia obliczeniowa SRB jest niewłaściwa do osiągnięcia celów dyrektywy 2014/59/EU, rozporządzenia 806/2014 i rozporządzenia delegowanego.

                              —

                              Metodologia obliczeniowa SRB wykracza również poza to, co niezbędne do osiągnięcia zamierzonych w przepisach prawa celów.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady pewności prawa ze względu na brak uwzględnienia w należytym stopniu gwarantowanych depozytów skarżącej.

                              —

                              Skarżąca nie mogła przewidzieć interpretacji SRB rozporządzenia delegowanego.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszenia zasady równego traktowania i braku uwzględnienia w należytym stopniu gwarantowanych depozytów skarżącej.

                              —

                              Skarżąca musi zapłacić znacznie wyższą składkę na jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, niż inne banki o tych samych lub podobnych rozmiarach i profilu ryzyka.

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. L 11, s. 44).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014 L 173, s. 190).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014 L 225, s. 1).


title: Sprawa C-526/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Göteborg (Szwecja) w dniu 13 sierpnia 2018 r. – AA / Migrationsverket

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Göteborg (Szwecja) w dniu 13 sierpnia 2018 r. – AA / Migrationsverket
      (Sprawa C-526/18)
      (2018/C 381/17)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Förvaltningsrätten i Göteborg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AA

         Strona pozwana: Migrationsverket

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy postanowienia konwencji wykonawczej do układu z Schengen lub „kodeksu granicznego Schengen” sprzeciwiają się przepisom krajowym, takim jak § 16f ustawy nr 752 z 2016 r. o tymczasowych ograniczeniach w wydawaniu dokumentów pobytowych w Szwecji, które stanowią, iż obywatelowi państwa trzeciego znajdującemu się w tym państwie może zostać wydany dokument pobytowy w celu pobierania nauki w szkole średniej, nawet jeśli tożsamość tego cudzoziemca jest niepewna i nie jest on w stanie uwiarygodnić podawanej przez siebie tożsamości?

                  2)

                  Jeśli zostanie stwierdzone, że w takiej sytuacji dorobek Schengen zawiera wymóg, aby tożsamość została wykazana w sposób niebudzący wątpliwości lub aby została uwiarygodniona, czy wykładni przepisów dyrektywy w sprawie powrotów (1) lub innego aktu prawa Unii należy dokonywać w ten sposób, że zezwalają one na odstępstwo od tego wymogu w odniesieniu do tożsamości?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348, s. 98).


title: Sprawa T-494/18: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2018 r. – PO/ESDZ

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/29

      Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2018 r. – PO/ESDZ
      (Sprawa T-494/18)
      (2018/C 381/34)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: PO (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności:

                              —

                              rozliczenia wynagrodzenia z dnia 17 października 2017 r., które zostało jej przesłane drogą elektroniczną tego samego dnia przez wydział zasobów ludzkich ESDZ;

                              —

                              wiadomości elektronicznej z dnia 16 stycznia 2018 r., która została jej przesłana przez wydział zasobów ludzkich ESDZ i która potwierdza brak podstawy prawnej dla przekroczenia pułapu regulaminowego w odniesieniu do jej syna i córki;

                              —

                              jeśli zaistnieje taka potrzeba, decyzji oddalającej złożone w dniu 17 stycznia 2018 r. zażalenie, doręczonej stronie skarżącej w dniu 17 maja 2018 r.;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem, ponieważ podważana decyzja, pismo z dnia 15 kwietnia 2016 r. oraz pismo z dnia 22 września 2016 r., na których się ona opiera, a także Wytyczne naruszają Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem decyzji indywidualnej kwestionowanej w niniejszej sprawie z następujących względów:

                              —

                              naruszenia zasad przezorności, uzasadnionego zaufania i pewności prawa oraz naruszenia zasady dobrej administracji i praw nabytych;

                              —

                              naruszenia prawa do życia rodzinnego i edukacji;

                              —

                              naruszenia zasad równego traktowania i zakazu dyskryminacji;

                              —

                              braku wyważenia interesów i nieprzestrzegania zasady proporcjonalności przyjętego środka.


title: Sprawa C-549/18: Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2018 r. – Komisja Europejska / Rumunia

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/17

      Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2018 r. – Komisja Europejska / Rumunia
      (Sprawa C-549/18)
      (2018/C 381/18)
      Język postępowania: rumuński

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Scharf, G. von Rintelen, L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rumunia

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że nie przyjmując do dnia 26 czerwca 2017 r. przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniającej rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylającej dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (1), a w każdym razie nie informując o tych środkach Komisji, Rumunia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 67 tej dyrektywy;

                  —

                  nałożenie na Rumunię zgodnie z postanowieniami art. 260 ust. 3 TFUE okresowej kary pieniężnej za uchybienie obowiązkowi poinformowania o środkach transpozycji dyrektywy 2015/849/UE o dziennej stawce w wysokości 21 974,40 EUR naliczanej od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie;

                  —

                  nałożenie na Rumunię zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE ryczałtu opartego na dziennej kwocie 6 016,80 EUR, pomnożonej przez liczbę dni, które upłynęły od dnia następnego po upływie terminu transpozycji ustanowionego w odnośnej dyrektywie do dnia wykonania obowiązków przez Rumunię, lub – w razie niewykonania tych obowiązków – do dnia ogłoszenia wyroku Trybunału, z zastrzeżeniem przekroczenia minimalnego ryczałtu w kwocie 1 887 000 EUR;

                  —

                  obciążenie Rumunii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  Na podstawie art. 67 dyrektywy 2015/849 TFUE państwa członkowskie miały obowiązek wprowadzić w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do wykonania dyrektywy do dnia 26 czerwca 2017 r.

                  2.

                  W swojej skardze Komisja wnosi do Trybunału o nałożenie na Rumunię ryczałtu i okresowej kary pieniężnej na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE.

         (1)  Dz.U. 2015, L 141, s. 73.


title: Sprawa T-55/17: Wyrok Sądu z dnia 12 września 2018 r. – Healy/Komisja (Służba publiczna – Personel kontraktowy – Zatrudnienie – Konkurs wewnętrzny – Stworzenie listy rezerwy kadrowej celem naboru asystentów – Warunek dopuszczenia dotyczący stażu pracy w służbie Komisji – Niedopuszczenie do udziału w egzaminach konkursowych)

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/22

      Wyrok Sądu z dnia 12 września 2018 r. – Healy/Komisja
      (Sprawa T-55/17) (1)

      ((Służba publiczna - Personel kontraktowy - Zatrudnienie - Konkurs wewnętrzny - Stworzenie listy rezerwy kadrowej celem naboru asystentów - Warunek dopuszczenia dotyczący stażu pracy w służbie Komisji - Niedopuszczenie do udziału w egzaminach konkursowych))
      (2018/C 381/25)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: John Morrison Healy (Celbridge, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 270 TFUE, zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu wewnętrznego COM/02/AST/16 (AST 2) w sprawie odrzucenia kandydatury skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  John Morrison Healy zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 112 z 10.4.2017.


title: Sprawa T-521/18: Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2018 r. – BGC Partners / EUIPO – Bankgirocentralen BGC (BGC BROKERAGE)

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/34

      Skarga wniesiona w dniu 29 sierpnia 2018 r. – BGC Partners / EUIPO – Bankgirocentralen BGC (BGC BROKERAGE)
      (Sprawa T-521/18)
      (2018/C 392/42)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: BGC Partners LP (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat P. Walsh)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Bankgirocentralen BGC AB (Sztokholm, Szwecja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy BGC BROKERAGE – unijny znak towarowy nr 3 812 195

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 czerwca 2018 r. w sprawie R 2186/2014-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza stwierdziła, że należy unieważnić prawo do znaku towarowego w odniesieniu do „usług finansowych; spraw monetarnych; usług bankowych; usług finansowych; finansowych izb rozrachunkowych”, należących do klasy 36;

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w niniejszym postępowaniu;

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach i obciążenie, zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem, interwenienta kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą i postępowania w sprawie sprzeciwu.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, że dowody używania są wystarczające, aby wykazać rzeczywiste używanie znaku towarowego;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-732/14: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2018 r. – Sberbank of Russia / Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte ze względu na działania Rosji destabilizujące sytuację na Ukrainie – Umieszczenie, a następnie pozostawienie nazwy skarżącej w wykazie podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające – Błąd w ocenie – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Prawo własności – Prawo do wykonywania działalności gospodarczej)

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/14

      Wyrok Sądu z dnia 13 września 2018 r. – Sberbank of Russia / Rada
      (Sprawa T-732/14) (1)

      ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte ze względu na działania Rosji destabilizujące sytuację na Ukrainie - Umieszczenie, a następnie pozostawienie nazwy skarżącej w wykazie podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające - Błąd w ocenie - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Prawo własności - Prawo do wykonywania działalności gospodarczej))
      (2018/C 392/17)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sberbank of Russia OAO (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: D. Rose, M. Lester, QC, J.A. Fearns i P. Crowther, solicitors)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert i J.-P. Hix, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Gauci, L. Havas i T. Scharf, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2014/512/WPZiB z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczącej środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 229, s. 13), zmienionej decyzją Rady 2014/659/WPZiB z dnia 8 września 2014 r. (Dz.U. 2014, L 271, s. 54), decyzją Rady 2015/971/WPZiB z dnia 22 czerwca 2015 r. (Dz.U. 2015, L 157, s. 50), decyzją Rady (WPZiB) 2015/2431 z dnia 21 grudnia 2015 r. (Dz.U. 2015, L 334, s. 22), decyzją Rady (WPZiB) 2016/1071 z dnia 1 lipca 2016 r. (Dz.U. 2016, L 178, s. 21), decyzją Rady (WPZiB) 2016/2315 z dnia 19 grudnia 2016 r. (Dz.U. 2016, L 345, s. 65) oraz decyzją Rady (WPZiB) 2017/1148 z dnia 28 czerwca 2017 r. (Dz.U. 2017, L 166, s. 35), a po drugie, rozporządzenia Rady (UE) nr 833/2014 z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczącego środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 229, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Rady (UE) nr 960/2014 z dnia 8 września 2014 r. (Dz.U. 2014, L 271, s. 3), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Sberbank of Russia OAO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 16 z 19.1.2015.


title: Sprawa T-522/18: Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2018 r. – BGC Partners / EUIPO – Bankgirocentralen BGC (AUREL BGC)

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/35

      Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2018 r. – BGC Partners / EUIPO – Bankgirocentralen BGC (AUREL BGC)
      (Sprawa T-522/18)
      (2018/C 392/43)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: BGC Partners LP (Nowy York, Nowy York, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat P. Walsh)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Bankgirocentralen BGC AB (Sztokholm, Szwecja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: strona skarżąca w postępowaniu przed Sądem

         Sporny znak towarowy: słowny unijny znak towarowy „AUREL BGC” – zgłoszenie nr 11 092 707

         Postępowanie przed EUIPO: postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 czerwca 2018 r. w sprawie R 2194/2014-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim izba odwoławcza stwierdziła, że zgłoszenie należy odrzucić w odniesieniu do konkretnych usług objętych klasami 35 i 36;

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w niniejszym postępowaniu;

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji w odniesieniu do kosztów i obciążenie przegrywającego interwenienta, zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed sądem, kosztami poniesionymi w postępowaniu przed izbą odwoławczą oraz w postępowaniu w sprawie sprzeciwu.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Izba odwoławcza błędnie stwierdziła, że dowody używania były niewystarczające w celu wykazania rzeczywistego używania znaku towarowego;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2017/1001.


title: Sprawa T-734/14: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2018 r. – VTB Bank / Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte ze względu na działania Rosji destabilizujące sytuację na Ukrainie – Umieszczenie, a następnie pozostawienie nazwy skarżącego w wykazie podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające – Oczywisty błąd w ocenie – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Prawo własności – Prawo do wykonywania działalności gospodarczej)

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/15

      Wyrok Sądu z dnia 13 września 2018 r. – VTB Bank / Rada
      (Sprawa T-734/14) (1)

      ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte ze względu na działania Rosji destabilizujące sytuację na Ukrainie - Umieszczenie, a następnie pozostawienie nazwy skarżącego w wykazie podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Prawo własności - Prawo do wykonywania działalności gospodarczej))
      (2018/C 392/18)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: VTB Bank PAO, dawniej VTB Bank OAO (Sankt Petersburg, Rosja) (przedstawiciele: J. Ruiz Calzado, adwokat, C. Claypoole, solicitor i M. Lester, QC)

         Strona pozwana Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix i S. Boelaert, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Havas, T. Scharf i D. Gauci, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2014/512/WPZiB z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczącej środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 229, s. 13), zmienionej decyzją Rady 2014/659/WPZiB z dnia 8 września 2014 r. (Dz.U. 2014, L 271, s. 54) oraz, po drugie, rozporządzenia Rady (UE) nr 833/2014 z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczącego środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 229, s. 1; sprostowanie: Dz.U. 2014, L 246, s. 59), zmienionego rozporządzeniem Rady (UE) nr 960/2014 z dnia 8 września 2014 r. (Dz.U. 2014, L 271, s. 3) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  VTB Bank PAO pokrywa, oprócz swoich własnych kosztów, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa swoje własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 16 z 19.1.2015.


title: Sprawa T-618/17: Postanowienie Sądu z dnia 24 września 2018 r. – Activa Minoristas del Popular / BCE i SRB (Skarga o stwierdzenie nieważności — Polityka gospodarcza i monetarna — Przyjęcie postanowienia o restrukturyzacji i uporządkowanej restrukturyzacji względem Banco Popular Español — Skarga o stwierdzenie nieważności — Stowarzyszenie utworzone po przyjęciu zaskarżonego aktu — Brak bezpośredniego oddziaływania — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/70

      Postanowienie Sądu z dnia 24 września 2018 r. – Activa Minoristas del Popular / BCE i SRB
      (Sprawa T-618/17) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Polityka gospodarcza i monetarna - Przyjęcie postanowienia o restrukturyzacji i uporządkowanej restrukturyzacji względem Banco Popular Español - Skarga o stwierdzenie nieważności - Stowarzyszenie utworzone po przyjęciu zaskarżonego aktu - Brak bezpośredniego oddziaływania - Oczywista niedopuszczalność)
      (2018/C 427/93)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Activa Minoristas del Popular para la tutela de los inversores minoristas afectados por la resolución, supervisión y gestión del Banco Popular (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: C. Arredondo Díaz, adwokat)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciel: R. Ugena Torrejon i A. Lefterov, pełnomocnicy), Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (przedstawiciele: początkowo B. Meyring, S. Schelo, F. Málaga Diéguez, F. Fernández de Trocóniz Robles, T. Klupsch, M. Bettermann, L. Baudenbacher i S. Ianc, a następnie B. Meyring, S. Schelo, F. Málaga Diéguez, F. Fernández de Trocóniz Robles, T. Klupsch, M. Bettermann, S. Ianc i M. Rickert, adwokaci)

         Przedmiot

      Skarga oparta na art. 263 TFUE zmierzająca do stwierdzenia nieważności decyzji SRB/EES/2017/08 SRB z dnia 7 czerwca 2017 r.. dotyczącej postanowienia o restrukturyzacji i uporządkowanej restrukturyzacji względem Banco Popular Español, SA.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta Banco Santander, SA, Banco Popular Español, SA, Królestwa Hiszpanii, Komisji Europejskiej, Chavela Inmuebles, SL.

                  3)

                  Activa Minoristas del Popular Asociación para la tutela de los inversores minoristas afectados por la resolución, supervisión y gestión del Banco Popular zostaje obciążona kosztami postępowania, za wyjątkiem kosztów zwiazanych z wnioskami o interwencję.

                  4)

                  Banco Santander, Banco Popular Español, Hszpanii, Komisja i Chavela Inmuebles ponoszą koszty własne związane z ich wnioskami o interwencję.

         (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2018.


title: Sprawa T-387/16: Wyrok Sądu z dnia 18 października 2018 r. – Terna / Komisja (Pomoc finansowa – Projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania w zakresie transeuropejskich sieci energetycznych – Określenie ostatecznej kwoty pomocy finansowej – Sprawozdanie z audytu, w którym stwierdzono nieprawidłowości – Koszty niekwalifikowalne – Obowiązek uzasadnienia – Uzasadnione oczekiwania – Proporcjonalność)

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/36

      Wyrok Sądu z dnia 18 października 2018 r. – Terna / Komisja
      (Sprawa T-387/16) (1)

      ((Pomoc finansowa - Projekty będące przedmiotem wspólnego zainteresowania w zakresie transeuropejskich sieci energetycznych - Określenie ostatecznej kwoty pomocy finansowej - Sprawozdanie z audytu, w którym stwierdzono nieprawidłowości - Koszty niekwalifikowalne - Obowiązek uzasadnienia - Uzasadnione oczekiwania - Proporcjonalność))
      (2018/C 436/49)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Terna – Rete elettrica nazionale SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Police, L. Di Via, F. Degni, F. Covone i D. Carria)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet, L. Di Paolo, A. Tokár i G. Gattinara, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności pism Komisji z dnia 6 lipca 2015 r., 23 maja i 14 czerwca 2016 r. w sprawie pewnych kosztów poniesionych w ramach dwóch przedsięwzięć w zakresie transeuropejskich sieci energetycznych (przedsięwzięcia 209-E255/09-ENER/09/TEN-E-S 12.564583 i 2007-E221/07/2007-TREN/07TEN-E-S 07.91403) w następstwie przyznanej skarżącej przez Komisję pomocy finansowej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Terna – Rete elettrica nazionale SpA pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 326 z 5.9.2016.


title: Sprawa T-788/17: Wyrok Sądu z dnia 17 października 2018 r. – Szabados / EUIPO – Sociedad Española de Neumología y Cirugía Torácica (Separ) (MicroSepar) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MicroSepar – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy SeparSolidaria – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/49

      Wyrok Sądu z dnia 17 października 2018 r. – Szabados / EUIPO – Sociedad Española de Neumología y Cirugía Torácica (Separ) (MicroSepar)
      (Sprawa T-788/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MicroSepar - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy SeparSolidaria - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2018/C 436/69)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Andreas Szabados (Grünwald, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Wobst)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Hanf i D. Walicka, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Sociedad Española de Neumología y Cirugía Torácica (Separ) (Barcelona, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 września 2017 r. (sprawa R 2420/2016-1, dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Andreasem Szabadosem a Sociedad Española de Neumología y Cirugía Torácica.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Andreas Szabados zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 32 z 29.1.2018.


title: Sprawa T-518/16: Wyrok Sądu z dnia 4 grudnia 2018 r. – Carreras Sequeros i in. / Komisja Służba publiczna – Urzędnicy i personel kontraktowy – Reforma regulaminu pracowniczego z dnia 1 stycznia 2014 r. – Artykuł 6 załącznika X do regulaminu pracowniczego – Nowe przepisy dotyczące corocznego urlopu wypoczynkowego mające zastosowanie do urzędników pełniących służbę w państwie trzecim – Zarzut niezgodności z prawem – Cel urlopu wypoczynkowego

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/23

      Wyrok Sądu z dnia 4 grudnia 2018 r. – Carreras Sequeros i in. / Komisja
      (Sprawa T-518/16) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy i personel kontraktowy - Reforma regulaminu pracowniczego z dnia 1 stycznia 2014 r. - Artykuł 6 załącznika X do regulaminu pracowniczego - Nowe przepisy dotyczące corocznego urlopu wypoczynkowego mające zastosowanie do urzędników pełniących służbę w państwie trzecim - Zarzut niezgodności z prawem - Cel urlopu wypoczynkowego)
      (2019/C 44/28)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Francisco Carreras Sequeros (Addis-Abeba, Etiopia) i pięcioro innych skarżących, których nazwiska figurują w załączniku do wyroku (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i G. Gattinara, następnie G. Gattinara i A.-C. Simon, pełnomocnicy)

         Interwenientci popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: J. Steele i E. Taneva, pełnomocnicy) i Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Bauer i M. Veiga, następnie M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o zmniejszeniu liczby dni przysługującego skarżącym corocznego urlopu wypoczynkowego od roku 2014.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji o zmniejszeniu w 2014 r. liczby dni corocznego urlopu wypoczynkowego przysługującego Franciscowi Carrerasowi Sequerosowi oraz innym urzędnikom lub członkom personelu Komisji Europejskiej, których nazwiska figurują w załączniku.

                  2)

                  Komisja pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez F. Carrerasa Sequerosa oraz innych urzędników lub członków personelu Komisji, których nazwiska figurują w załączniku.

                  3)

                  Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015. (sprawa zarejestrowana początkowo w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygn. F-88/14 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).


title: Sprawa T-98/18: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Multifit / EUIPO (MULTIFIT) Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MULTIFIT – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/56

      Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Multifit / EUIPO (MULTIFIT)
      (Sprawa T-98/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MULTIFIT - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 82/67)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Multifit Tiernahrungs GmbH (Krefeld, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Weber i L. Thiel)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Sesma Merino, D. Walicka, M. Fischer i M. Eberl, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 listopada 2017 r. (sprawa R 846/2017-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego MULTIFIT jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Multifit Tiernahrungs GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.


title: Sprawa C-430/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Walbusch Walter Busch GmbH & Co. KG / Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main eV Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 2011/83/UE – Umowy zawierane na odległość – Artykuł 6 ust. 1 lit. h) – Obowiązek poinformowania o prawie do odstąpienia od umowy – Artykuł 8 ust. 4 – Umowa zawierana przy użyciu środka porozumiewania się na odległość, przewidującego ograniczoną przestrzeń lub ograniczony czas na przedstawienie informacji – Pojęcie „ograniczonej przestrzeni lub ograniczonego czasu na przedstawienie informacji” – Ulotka informacyjna załączona w czasopiśmie – Pocztówka zamówieniowa z hiperłączem odsyłającym do informacji o prawie do odstąpienia od umowy

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/13

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Walbusch Walter Busch GmbH & Co. KG / Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main eV
      (Sprawa C-430/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 2011/83/UE - Umowy zawierane na odległość - Artykuł 6 ust. 1 lit. h) - Obowiązek poinformowania o prawie do odstąpienia od umowy - Artykuł 8 ust. 4 - Umowa zawierana przy użyciu środka porozumiewania się na odległość, przewidującego ograniczoną przestrzeń lub ograniczony czas na przedstawienie informacji - Pojęcie „ograniczonej przestrzeni lub ograniczonego czasu na przedstawienie informacji” - Ulotka informacyjna załączona w czasopiśmie - Pocztówka zamówieniowa z hiperłączem odsyłającym do informacji o prawie do odstąpienia od umowy)
      (2019/C 93/16)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Walbusch Walter Busch GmbH & Co. KG

         Strona przeciwna: Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs Frankfurt am Main eV

         Sentencja

      Oceny kwestii, czy w konkretnym wypadku dany środek porozumiewania się na odległość przewiduje ograniczoną przestrzeń lub ograniczony czas na przedstawienie informacji zgodnie z art. 8 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG oraz dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, należy dokonywać z uwzględnieniem wszystkich cech technicznych komunikatu handlowego przedsiębiorcy. W tym względzie do sądu krajowego należy sprawdzenie, czy uwzględniając przestrzeń i czas komunikatu oraz minimalny rozmiar pisma typograficznego, który byłby odpowiedni dla przeciętnego konsumenta będącego odbiorcą rzeczonego komunikatu, wszystkie informacje, o których mowa w art. 6 ust. 1 wspomnianej dyrektywy, mogą zostać obiektywnie przedstawione w ramach owego komunikatu.
      Artykuł 6 ust. 1 lit. h) i art. 8 ust. 4 dyrektywy 2011/83 należy interpretować w ten sposób, że w wypadku gdy umowa zostaje zawarta przy użyciu środka porozumiewania się na odległość, przewidującego ograniczoną przestrzeń lub ograniczony czas na przedstawienie informacji oraz gdy istnieje prawo do odstąpienia od umowy, przedsiębiorca jest zobowiązany udzielić konsumentowi informacji – z wykorzystaniem tego konkretnego środka i przed zawarciem takiej umowy – o warunkach, terminach oraz procedurze korzystania z tego prawa. W takiej sytuacji przedsiębiorca ów powinien przekazać konsumentowi wzór formularza odstąpienia od umowy zawarty w części B załącznika I do wspomnianej dyrektywy za pośrednictwem innego źródła, w prostym i zrozumiałym języku.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa T-881/16: Wyrok Sądu z dnia 15 stycznia 2019 r. – HJ / EMA Służba publiczna – Personel tymczasowy – Częściowa niedopuszczalność – Wniosek o wydanie nakazu – Dostęp urzędników do swoich akt osobowych – Artykuły 26 i 26a regulaminu pracowniczego – Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Udostępnienie akt osobowych wszystkim członkom personelu EMA – Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych przez instytucje i organy Unii – Odpowiedzialność – Krzywda

text:
               11.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/47

      Wyrok Sądu z dnia 15 stycznia 2019 r. – HJ / EMA
      (Sprawa T-881/16) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Częściowa niedopuszczalność - Wniosek o wydanie nakazu - Dostęp urzędników do swoich akt osobowych - Artykuły 26 i 26a regulaminu pracowniczego - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Udostępnienie akt osobowych wszystkim członkom personelu EMA - Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych przez instytucje i organy Unii - Odpowiedzialność - Krzywda)
      (2019/C 93/58)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: HJ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (przedstawiciele: I. Ratescu i F. Cooney, pełnomocnicy, wspomagani przez adwokatów S. Orlandi i T. Martina)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o, po pierwsze, zadośćuczynienie krzywdzie doznanej przez skarżącą w następstwie ujawnienia jej akt osobowych wszystkim członkom personelu EMA, a po drugie, usunięcie dwóch dokumentów z tych akt.

         Sentencja

                  1)

                  Europejska Agencja Leków (EMA) wypłaci HJ zadośćuczynienie w symbolicznej kwocie 1 EUR za doznaną krzywdę.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona.

                  3)

                  EMA pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez HJ.

         (1)  Dz.U. C 46 z 13.2.2017.


title: Sprawa T-31/19: Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2019 r. – AF / FRA

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/50

      Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2019 r. – AF / FRA
      (Sprawa T-31/19)
      (2019/C 103/65)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: AF (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i N. Flandin)

         Strona pozwana: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 9 maja 2018 ustalającej wykaz członków personelu tymczasowego kwalifikujących się do zmiany zaszeregowania za rok 2017, niezawierający nazwiska skarżącego;

                  —

                  w stosowanym wypadku, stwierdzenie nieważności decyzji FRA, doręczonej skarżącemu w dniu 5 października 2018 r., na mocy której oddalono zażalenie skarżącego na tę decyzję;

                  —

                  zasądzenie odszkodowania za szkodę poniesioną przez skarżącego;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 54 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (WZIP), jak również art. 30 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego oraz art. 3 decyzji zarządu FRA nr 2016/01 ustanawiającej ogólne przepisy wykonawcze dotyczące art. 54 WZIP.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji zapisanego w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasad pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań.


title: Sprawa T-811/17: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2017 r. – Classic Media / EUIPO – Pirelli Tyre (CLASSIC DRIVER)

text:
               12.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/38

         Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2017 r. – Classic Media / EUIPO – Pirelli Tyre (CLASSIC DRIVER)
   (Sprawa T-811/17)
   (2018/C 052/50)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Classic Media AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat A. Masberg)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Pirelli Tyre SpA (Mediolan, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego „CLASSIC DRIVER” – zgłoszenie nr 1 108 587

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 października 2017 r. w sprawie R 59/2017-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               oddalenie sprzeciwu wraz z obciążeniem kosztami.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


               22.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 67/13

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2017 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-14/17)
   (2018/C 67/13)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 21 grudnia 2017 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Carstena Zatschlera, Catherine Howdle i Ingibjörg Ólöf Vilhjálmsdóttir, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 Porozumienia EOG poprzez niewłączenie do krajowego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 31bbb załącznika IX do Porozumienia EOG (rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 447/2013 z dnia 15 maja 2013 r. ustanawiające procedurę obowiązującą ZAFI, które wyrażają zgodę na objęcie ich przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia EOG;

               2)

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię najpóźniej do dnia 12 września 2017 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 12 lipca 2017 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do jego krajowego porządku prawnego rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 447/2013 z dnia 15 maja 2013 r. ustanawiającego procedurę obowiązującą ZAFI, które wyrażają zgodę na objęcie ich przepisami dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE, o którym mowa w pkt 31bbb załącznika IX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do Porozumienia („akt prawny”).

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia tego aktu.


               22.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 67/10

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2017 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-11/17)
   (2018/C 67/10)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 20 grudnia 2017 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Carstena Zatschlera, Catherine Howdle i Ingibjörg Ólöf Vilhjálmsdóttir, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35 Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1.

               Orzeczenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w pkt 30, 31bb, 31eb, 31i oraz 31d załącznika IX do Porozumienia EOG (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41/WE i 2009/65/WE oraz rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia EOG oraz art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu lub nie powiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o środkach przyjętych do wdrożenia tego aktu.

               2.

               Obciążenie Islandii kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię przed dniem 12 września 2017 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 12 lipca 2017 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy 2011/61/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41/WE i 2009/65/WE oraz rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010, o której mowa w pkt 30, 31bb, 31eb, 31i oraz 31d załącznika IX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do Porozumienia („akt prawny”).

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z aktu prawnego oraz art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu.


               22.2.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 67/14

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2017 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-15/17)
   (2018/C 67/14)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 21 grudnia 2017 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Carstena Zatschlera, Catherine Howdle i Ingibjörg Ólöf Vilhjálmsdóttir, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35 Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1.

               Orzeczenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 Porozumienia EOG poprzez niewłączenie do krajowego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 31bbd załącznika IX do Porozumienia (rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 694/2014 z dnia 17 grudnia 2013 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych służących określeniu typów zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia EOG.

               2.

               Obciążenie Islandii kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię najpóźniej do dnia 12 września 2017 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 12 lipca 2017 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do jego krajowego porządku prawnego rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 694/2014 z dnia 17 grudnia 2013 r. uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych służących określeniu typów zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi, o którym mowa w pkt 31bbd załącznika IX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do Porozumienia („akt prawny”).

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia tego aktu.


title: Sprawa C-380/16: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Federalna Niemiec [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Podatki — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 73 — Podstawa opodatkowania — Artykuły 306-310 — Specjalny system dla biur podróży — Wykluczenie z tego systemu sprzedaży na rzecz przedsiębiorstw będących podatnikami — Określenie podstawy opodatkowania w sposób ogólny dla danego okresu — Niezgodność]

text:
               9.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/3

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 lutego 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-380/16) (1)

   ([Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 73 - Podstawa opodatkowania - Artykuły 306-310 - Specjalny system dla biur podróży - Wykluczenie z tego systemu sprzedaży na rzecz przedsiębiorstw będących podatnikami - Określenie podstawy opodatkowania w sposób ogólny dla danego okresu - Niezgodność])
   (2018/C 123/04)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Owsiany-Hornung i M. Wasmeier, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze et R. Kanitz, pełnomocnicy)

      Interwenient na poparcie żądań strony pozwanej: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. K. Bulterman, C. S. Schillemans i B. Koopman, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Wyłączając z zastosowania specjalnego systemu podatku od wartości dodanej dla biur podróży usługi podróży świadczone na rzecz podatników wykorzystujących je dla celów swojego przedsiębiorstwa oraz zezwalając biurom podróży – w zakresie, w jakim podlegają one pod ten system – na określenie podstawy opodatkowania w sposób ogólny dla kategorii usług lub dla wszystkich usług świadczonych w danym okresie podatkowym, Republika Federalna Niemiec uchybiła swoim zobowiązaniom ciążącym na tym państwie na podstawie art. 73 i art. 306-310 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 314 z 29.8.2016.


title: Sprawa T-210/17: Wyrok Sądu z dnia 22 lutego 2018 r. – International Gaming Projects / EUIPO – Zitro IP (TRIPLE TURBO) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego TRIPLE TURBO — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy TURBO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               9.4.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/19

         Wyrok Sądu z dnia 22 lutego 2018 r. – International Gaming Projects / EUIPO – Zitro IP (TRIPLE TURBO)
   (Sprawa T-210/17) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego TRIPLE TURBO - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy TURBO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 123/26)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: International Gaming Projects Ltd (Qormi, Malta) (przedstawiciel: adwokat M. Garayalde Niño)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Zitro IP Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat A. Canela Giménez)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 lutego 2017 r. (sprawa R 119/2016-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Zitro IP a International Gaming Projects.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 8 lutego 2017 r. (sprawa R 119/2016-4).

               2)

               EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez International Gaming Projects Ltd.

               3)

               Zitro IP Sàrl pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 161 z 22.5.2017.