title: Sprawa C-215/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 19 maja 2020 r. – JV / Bundesrepublik Deutschland

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 19 maja 2020 r. – JV / Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-215/20)
      (2020/C 279/39)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Wiesbaden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: JV

         Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy dyrektywa (UE) 2016/681 (1) (zwana dalej „dyrektywą 2016/681”), zgodnie z którą przewoźnicy lotniczy przekazują kompleksowe dane dotyczące bez wyjątku wszystkich pasażerów do ustanowionych lub wyznaczonych jednostek do spraw informacji o pasażerach (JIP), gdzie dane te bez konkretnej potrzeby są wykorzystywane do zautomatyzowanego porównania z bazami danych i wzorami, a następnie zatrzymywane przez okres 5 lat, jest – przy uwzględnieniu celu tej dyrektywy i wymogów określoności oraz proporcjonalności – zgodna z Kartą prawa podstawowych Unii Europejskiej (zwaną dalej „kartą praw podstawowych”), w szczególności art. 7, 8 i 52 tej karty?

                  2)

                  W szczególności:

                              a)

                              Czy art. 3 pkt 9 dyrektywy 2016/681 w związku z załącznikiem II do tej dyrektywy w zakresie, w jakim regulują, iż pojęcie „poważnej przestępczości” w rozumieniu dyrektywy 2016/681 oznacza przestępstwa wymienione w załączniku II do tej dyrektywy, które na mocy prawa krajowego państwa członkowskiego podlegają karze pozbawienia wolności lub środkowi zabezpieczającemu polegającemu na pozbawieniu wolności o maksymalnym wymiarze co najmniej trzech lat, jest z uwzględnieniem wymogów wystarczającej określoności i proporcjonalności zgodny z art. 7 i 8 karty?

                              b)

                              Czy podlegające przekazywaniu dane dotyczące przelotu pasażera (zwane dalej „danymi PNR”) w zakresie, w jakim dotyczą imienia i nazwiska (imion i nazwisk) (art. 8 ust. 1 zdanie pierwsze w związku z pkt 4 załącznika I do dyrektywy 2016/681), programów lojalnościowych (art. 8 ust. 1 zdanie pierwsze w związku z pkt 8 załącznika I do dyrektywy 2016/681) oraz wpisów uwag ogólnych w wolnym polu tekstowym (art. 8 ust. 1 zdanie pierwsze w związku z pkt 12 załącznika I do dyrektywy 2016/681), są na tyle wystarczająco określone, żeby usprawiedliwić ingerencję w prawa przewidziane w art. 7 i 8 karty praw podstawowych?

                              c)

                              Czy zgodne z art. 7 i 8 karty praw podstawowych oraz celem dyrektywy 2016/681 jest to, że poza danymi dotyczącymi pasażerów zbierane są także dane podmiotów trzecich, np. biur podróży/agencji turystycznych (pkt 9 załącznika I do dyrektywy 2016/681), opiekunów osób małoletnich (pkt 12 załącznika I do dyrektywy 2016/681) i innych podróżnych wymienionych w PNR (pkt 17 załącznika I do dyrektywy 2016/681)?

                              d)

                              Czy dyrektywa 2016/681 w zakresie, w jakim zgodnie z jej przepisami przekazywane, przetwarzane i zatrzymywane są dane PNR pasażerów małoletnich, jest zgodna z art. 7, 8 i 24 karty praw podstawowych?

                              e)

                              Czy art. 8 ust. 2 dyrektywy 2016/681 w związku z pkt 18 załącznika I do dyrektywy 2016/681, zgodnie z którym dane API podlegają przekazaniu przez przewoźnika lotniczego do JIP w państwie członkowskim także wtedy, gdy są identyczne z danymi PNR, jest, przy uwzględnieniu zasady minimalizacji danych, zgodny z art. 8 i 52 karty praw podstawowych?

                              f)

                              Czy art. 6 ust. 4 dyrektywy 2016/681 jako podstawa prawna dla określenia kryteriów, według których porównywane są dane (tzw. wzorów), stanowi wystarczającą podstawę prawną przewidzianą ustawą w rozumieniu art. 8 ust. 2 i art. 52 karty praw podstawowych oraz art. 16 ust. 2 TFUE?

                              g)

                              Czy art. 12 dyrektywy 2016/681 ogranicza ingerencję w art. 7 i 8 karty praw podstawowych do tego, co jest absolutnie konieczne, skoro przekazywane dane są przechowywane przez JIP w państwach członkowskich przez pięć lat?

                              h)

                              Czy depersonalizacja na podstawie art. 12 ust. 2 dyrektywy 2016/681 prowadzi do zmniejszenia ilości danych osobowych do poziomu wymaganego na podstawie art. 8 i 52 karty praw podstawowych, skoro w jej przypadku chodzi o nic innego, jak tylko o możliwą do odwrócenia w każdym czasie pseudonimizację?

                              i)

                              Czy art. 7, 8 i 47 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że wymagają one, by pasażerowie, których dane zostały ponownie ujawnione w trakcie przetwarzania danych PNR (art. 12 ust. 3 dyrektywy 2016/681), zostali o tym poinformowani i w ten sposób uzyskali możliwość poddania ujawnienia danych kontroli sądowej?

                  3)

                  Czy art. 11 dyrektywy 2016/681 w zakresie, w jakim pozwala na przekazywanie danych PNR państwom trzecim, które nie zapewniają odpowiedniego poziomu ochrony danych, jest zgodny z art. 7 i 8 karty praw podstawowych?

                  4)

                  Czy art. 6 ust. 4 zdanie czwarte dyrektywy 2016/681 zapewnia wystarczającą ochronę przed przetwarzaniem szczególnych kategorii danych osobowych w rozumieniu art. 9 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2016/679 (2) z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1; zwanego dalej „RODO”) i art. 10 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2016/680 (3) z dnia 27 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylającej decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW (Dz.U. 2016, L 119, s. 1; zwanej dalej „dyrektywą 2016/680”), w sytuacji gdy w wolnym polu tekstowym „Uwagi ogólne” (pkt 12 załącznika I do dyrektywy 2016/681) mogą zostać wpisane przykładowo informacje o preferencjach dotyczących posiłków, które pozwalają na wyciągnięcie wniosków dotyczących takich szczególnych kategorii danych osobowych?

                  5)

                  Czy w zgodzie z art. 13 RODO pozostaje sytuacja, w której pasażerowie są informowani przez przewoźnika lotniczego na jego stronie internetowej wyłącznie o krajowej ustawie transponującej dyrektywę {tu: Gesetz über die Verarbeitung von Fluggastdaten zur Umsetzung der Richtlinie (EU) 2016/681 (Fluggastdatengesetz – FlugDaG) [ustawa o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera w celu transpozycji dyrektywy (UE) 2016/681 (ustawa o danych dotyczących przelotu pasażera)] z dnia 6 czerwca 2017 r., BGBl. I s. 1484, zwana dalej „FlugDaG”}?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/681 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie wykorzystywania danych dotyczących przelotu pasażera (danych PNR) w celu] zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i poważnej przestępczości, ich wykrywania, prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie i ich ścigania (Dz.U. 2016, L 119, s. 132).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz.U. 2016, L 119, s. 1).

         (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2016/680 z dnia 27 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez właściwe organy do celów zapobiegania przestępczości, prowadzenia postępowań przygotowawczych, wykrywania i ścigania czynów zabronionych i wykonywania kar, w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylającej decyzję ramową Rady 2008/977/WSiSW (Dz.U. 2016, L 119, s. 89).


title: Sprawa C-216/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 7 maja 2020 r. – C.E. Roeper GmbH / Hauptzollamt Hamburg

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 7 maja 2020 r. – C.E. Roeper GmbH / Hauptzollamt Hamburg
      (Sprawa C-216/20)
      (2020/C 279/40)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: C.E. Roeper GmbH

         Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy noty wyjaśniające do podpozycji 1521 9099 (1) Nomenklatury Scalonej (2) znajdują zastosowanie w zakresie, w jakim posługują się wyrażeniem „wytapiany”?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: czy pojęcie „surowy” w rozumieniu podpozycji 1521 9091 Nomenklatury Scalonej należy interpretować w ten sposób, że wosk pszczeli, który został wytopiony w kraju wywozu i z którego w trakcie wytapiania zostały mechanicznie usunięte materiały obce, przy czym materiały obce nadal pozostają w tym wosku, należy klasyfikować do tej podpozycji?

         (1)  Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Unii Europejskiej (Dz.U. 2019, C 119, s. 1)

         (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. 1987, L 256, s. 1) w brzmieniu rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/1776 z dnia 9 października2019 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. 2019, L 280, s. 1).


title: Sprawa C-220/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ufficio del Giudice di Pace di Lanciano (Włochy) w dniu 28 maja 2020 r. – XX / OO

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ufficio del Giudice di Pace di Lanciano (Włochy) w dniu 28 maja 2020 r. – XX / OO
      (Sprawa C-220/20)
      (2020/C 279/41)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Ufficio del Giudice di Pace di Lanciano

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: XX

         Strona pozwana: OO

         Interwenient: WW

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 2, art. 4 ust. 3, art. 6 ust. 1 i art. 9 TUE, art. 67 ust. 1 i 4, art. 81 i 82 TFUE w związku z art. 1, 6, 20, 21, 31, 34, 45 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów prawa krajowego, takich jak art. 42, 83 i 87 dekretu z mocą ustawy nr 18/2020 z dnia 17 marca 2020 r., uchwała Rady Ministrów z dnia 31 stycznia 2020, które wprowadzają na okres sześciu miesięcy do dnia 31 lipca 2020 r. stan wyjątkowy z powodów sanitarnych, art. 14 i 263 dekretu z mocą ustawy nr 34/2020 z dnia 19 maja 2020 r., które stosowane łącznie przedłużają stan wyjątkowy z powodu Covid-19 oraz paraliż cywilnego i karnego wymiaru sprawiedliwości i działalności administracyjnej włoskich organów sadowych do dnia 31 stycznia 2021 r., naruszając ustanowioną w przepisach krajowych niezawisłość sądu odsyłającego oraz prawo do rzetelnego procesu, a także związane z tym prawa godności ludzkiej, wolności i bezpieczeństwa, równości wobec prawa, niedyskryminacji, równych i sprawiedliwych warunków pracy, dostępu do świadczeń zabezpieczenia społecznego, swobody przemieszczania się i pobytu?


title: Sprawa C-222/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 27 maja 2020 r. – OC / Bundesrepublik Deutschland

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden (Niemcy) w dniu 27 maja 2020 r. – OC / Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-222/20)
      (2020/C 279/42)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Wiesbaden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: OC

         Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 21 i 67 ust. 2 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się regulacji krajowej, która wskutek skorzystania z klauzuli upoważniającej z art. 2 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/681 (1) (zwanej dalej „dyrektywą 2016/681”) przewiduje także w odniesieniu do lotów wewnątrzunijnych, że przewoźnik lotniczy przekazuje liczne dane dotyczące wszystkich pasażerów, bez wyjątku, do JIP w państwach członkowskich, gdzie dane te – niezależnie od rezerwacji lotu – muszą być gromadzone bez konkretnej potrzeby i wykorzystywane do porównania z bazami danych i wzorami, a następnie zatrzymywane {tu: § 2 ust. 3 Gesetz über die Verarbeitung von Fluggastdaten zur Umsetzung der Richtlinie (EU) 2016/681 [ustawy o przetwarzaniu danych dotyczących przelotu pasażera w celu transpozycji dyrektywy (UE) 2016/681] z dnia 6 czerwca 2017 r. (BGBl. I s. 1484), zmienionej na mocy art. 2 ustawy z dnia 6 czerwca 2017 r. (BGBl. I s. 1484), zwanej dalej „FlugDaG”}?

                  2)

                  Czy z art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą praw podstawowych”) wynika, że krajowe przepisy transponujące art. 3 pkt 9 w związku z załącznikiem II do dyrektywy 2016/681 (tu: § 4 ust. 1 FlugDaG) powinny wyczerpująco i jednoznacznie wymieniać właściwe krajowe przepisy karne regulujące czyny zabronione, o których mowa w dyrektywie 2016/681?

                  3)

                  Czy art. 7 i 8 karty należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się regulacji krajowej państwa członkowskiego (tu: § 6 ust. 4 FlugDaG), która umożliwia organom tego państwa członkowskiego w zakresie, w jakim wykonują zadania związane ze ściganiem karnym, przetwarzanie przekazanych im danych PNR na inne cele niż zapobieganie przestępstwom terrorystycznym i poważnej przestępczości oraz ich wykrywanie, prowadzenie postepowań przygotowawczych w ich sprawie i ich ściganie, jeżeli poczynione na tej podstawie ustalenia, w tym z uwzględnieniem dalszych informacji, dają podstawę do podejrzenia o popełnienie konkretnego innego przestępstwa?

                  4)

                  Czy klauzula upoważniająca z art. 2 ust. 1 dyrektywy 2016/681, która umożliwia przyjęcie regulacji krajowej, zgodnie z którą dyrektywa 2016/681 może być stosowana także w odniesieniu do lotów wewnątrzunijnych (tu: § 2 ust. 3 FlugDaG) i która prowadzi do tego, że ma miejsce podwójne wewnątrzunijne zbieranie danych PNR (dane zbierają państwa rozpoczęcia i zakończenia podróży), jest przy uwzględnieniu zasady minimalizacji danych zgodna z art. 7 i 8 karty praw podstawowych?

                  5)

                  W razie przyjęcia, że dyrektywa 2016/681 nie narusza żadnych przepisów wyższej rangi [zob. Verwaltungsgericht Wiesbaden (sąd administracyjny w Wiesbaden, Niemcy), postanowienie z dnia 13 maja 2020 r., sygn. akt 6 K 805/19.WI]:

                              a)

                              Czy art. 7 ust. 4 i 5 dyrektywy 2016/681 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się regulacji krajowej państwa członkowskiego (tu: § 6 ust. 4 FlugDaG), która umożliwia organom tego państwa członkowskiego w zakresie, w jakim wykonują zadania związane ze ściganiem karnym, przetwarzanie przekazanych im danych PNR na inne cele niż zapobieganie przestępstwom terrorystycznym i poważnej przestępczości oraz ich wykrywanie, prowadzenie postepowań przygotowawczych w ich sprawie i ich ściganie, jeżeli poczynione na tej podstawie ustalenia, w tym z uwzględnieniem dalszych informacji, dają podstawę do podejrzenia o popełnienie konkretnego innego przestępstwa (tzw. przyłów)?

                              b)

                              Czy zgodna z art. 7 ust. 2 dyrektywy 2016/681 jest praktyka państwa członkowskiego polegająca na umieszczeniu w wykazie właściwych organów zgodnie z art. 7 ust. 1 dyrektywy 2016/681 takiego organu [tu: Bundesamt für Verfassungsschutz (federalny urząd ochrony konstytucji, Niemcy)], który zgodnie z prawem krajowym [tu: § 5 ust. 1 w związku z § 3 ust. 1 Gesetz über die Zusammenarbeit des Bundes und der Länder in Angelegenheiten des Verfassungsschutzes und das Bundesamt für Verfassungsschutz (ustawa o współpracy federacji i krajów związkowych w sprawach ochrony konstytucji i o federalnym urzędzie ochrony konstytucji)] wskutek obowiązywania wewnątrzkrajowej zasady podziału kompetencji nie dysponuje uprawnieniami policyjnymi?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/681 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie wykorzystywania danych dotyczących przelotu pasażera (danych PNR) w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i poważnej przestępczości, ich wykrywania, prowadzenia postępowań przygotowawczych w ich sprawie i ich ścigania (Dz.U. 2016, L 119, s. 132).


title: Sprawa C-224/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sø- og Handelsretten (Dania) w dniu 29 maja 2020 r. – Merck Sharp & Dohme B.V., Merck Sharp & Dohme Corp., MSD DANMARK ApS, MSD Sharp & Dohme GmbH, Novartis AG, FERRING LÆGEMIDLER A/S i H. Lundbeck A/S / Abacus Medicine A/S, Paranova Danmark A/S, 2CARE4 ApS

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sø- og Handelsretten (Dania) w dniu 29 maja 2020 r. – Merck Sharp & Dohme B.V., Merck Sharp & Dohme Corp., MSD DANMARK ApS, MSD Sharp & Dohme GmbH, Novartis AG, FERRING LÆGEMIDLER A/S i H. Lundbeck A/S / Abacus Medicine A/S, Paranova Danmark A/S, 2CARE4 ApS
      (Sprawa C-224/20)
      (2020/C 279/43)
      Język postępowania: duński

         Sąd odsyłający

      Sø- og Handelsretten

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Merck Sharp & Dohme BV, Merck Sharp & Dohme Corp., MSD DANMARK ApS, MSD Sharp & Dohme GmbH, Novartis AG, FERRING LÆGEMIDLER A/S i H. Lundbeck A/S

         Strona pozwana: Abacus Medicine A/S, Paranova Danmark A/S I 2CARE4 ApS

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 15 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2015/2436/UE (1) o znakach towarowych i art. 15 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1001/UE (2) w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że właściciel znaku towarowego może sprzeciwić się dalszemu obrotowi produktem leczniczym przepakowanym przez importera równoległego do nowego opakowania zewnętrznego, na którym ponownie umieszczono ten znak towarowy, jeżeli

                              (i)

                              importer może uzyskać opakowanie, które można wprowadzić do obrotu, i faktyczny dostęp do rynku państwa członkowskiego przywozu poprzez naruszenie oryginalnego opakowania zewnętrznego w celu umieszczenia nowych etykiet na opakowaniu wewnętrznym lub zastąpienia ulotki dołączanej do opakowania, a następnie ponownego zaplombowania oryginalnego opakowania zewnętrznego nowym elementem służącym sprawdzeniu, czy opakowanie zostało naruszone, zgodnie z art. 47a dyrektywy 2001/83/WE (3) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. o produktach leczniczych (w brzmieniu zmienionym dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/62/UE (4)) i art. 16 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2016/161 (5) w sprawie zabezpieczeń umieszczanych na opakowaniach produktów leczniczych?

                              (ii)

                              importer nie może uzyskać opakowania, które można wprowadzić do obrotu, i faktycznego dostępu do rynku państwa członkowskiego przywozu poprzez naruszenie oryginalnego opakowania zewnętrznego w celu umieszczenia nowych etykiet na opakowaniu wewnętrznym lub zastąpienia ulotki dołączanej do opakowania, a następnie ponownego zaplombowania oryginalnego opakowania zewnętrznego nowym elementem służącym sprawdzeniu, czy opakowanie zostało naruszone, zgodnie z art. 47a dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. o produktach leczniczych (w brzmieniu zmienionym dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/62/UE) i art. 16 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2016/161 w sprawie zabezpieczeń umieszczanych na opakowaniach produktów leczniczych?

                  2)

                  Czy dyrektywę 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady o produktach leczniczych (w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2011/62/UE), w tym w szczególności art. 47a i art. 54 lit. o), należy interpretować w ten sposób, że nowy element służący sprawdzeniu, czy opakowanie zostało naruszone (element uniemożliwiający naruszenie opakowania), umieszczony na oryginalnym opakowaniu produktów leczniczych (w związku z dodatkowym etykietowaniem po otwarciu opakowania w taki sposób, że oryginalny element uniemożliwiający naruszenie opakowania został zakryty lub usunięty całkowicie lub częściowo), w rozumieniu art. 47a ust. 1 lit. b) „[jest] zabezpieczeni[em] równoważny[m] pod względem możliwości weryfikacji autentyczności, identyfikacji oraz dostarczania dowodów w przypadku naruszeń tego produktu leczniczego” oraz w rozumieniu art. 47a ust. 1 lit. b) pkt ii) „równie skutecznie umożliwi[a] weryfikację autentyczności i identyfikację produktów leczniczych oraz dostarczanie dowodów naruszeń produktów leczniczych”, jeżeli na opakowaniu produktów leczniczych a) znajdują się widoczne znaki świadczące o tym, że oryginalny element uniemożliwiający naruszenie opakowania został naruszony, lub b) można to stwierdzić, dotykając produktu, w tym

                              (i)

                              poprzez obowiązkową weryfikację integralności elementu uniemożliwiającego naruszenie opakowania przeprowadzaną przez producentów, hurtowników, farmaceutów i osoby uprawnione lub upoważnione do dostawy produktów leczniczych dla ludności (zobacz art. 54a ust. 2) lit. d) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/62/UE oraz art. 10 lit. b) i art. 25 i 30 rozporządzenia delegowanego Komisji 2016/161) lub

                              (ii)

                              po otwarciu opakowania produktów leczniczych na przykład przez pacjenta?

                  3)

                  W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi przeczącej:
                  Czy art. 15 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2015/2436/UE o znakach towarowych, art. 15 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1001/UE w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej oraz art. 36 i 34 TFUE należy wówczas interpretować w ten sposób, że przepakowywanie do nowego opakowania zewnętrznego jest obiektywnie niezbędne dla faktycznego dostępu do rynku państwa przywozu, jeżeli importer równoległy nie ma możliwości umieszczenia dodatkowej etykiety i ponownego zaplombowania oryginalnego opakowania zgodnie z art. 47a dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. o produktach leczniczych (w brzmieniu zmienionym dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/62/UE), tj. w taki sposób, aby na opakowaniu produktów leczniczych (a) nie było widocznych znaków świadczących o tym, że oryginalny element uniemożliwiający naruszenie opakowania został naruszony, ani (b) nie można było tego stwierdzić, dotykając produktu, jak opisano to w pytaniu drugim, w sposób niezgodny z art. 47a?

                  4)

                  Czy dyrektywę 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady o produktach leczniczych (w brzmieniu zmienionym dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/62/UE) i rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/161 w związku z art. 34 i 36 TFUE oraz art. 15 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2015/2436/UE o znakach towarowych należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie [w Danii: Lægemiddelstyrelsen (agencja leków)] jest uprawnione do określania wytycznych, zgodnie z którymi co do zasady należy przepakowywać produkty lecznicze do nowego opakowania zewnętrznego, a jedynie na wniosek, w wyjątkowych przypadkach (na przykład kiedy zaopatrzenie w produkt leczniczy jest zagrożone), można zezwolić na dodatkowe etykietowanie i ponowne plombowanie poprzez umieszczenie na oryginalnym opakowaniu zewnętrznym nowych zabezpieczeń, czy też wydanie takich wytycznych przez państwo członkowskie i ich przestrzeganie stoją w sprzeczności z art. 34 i 36 TFUE lub art. 47a dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady o produktach leczniczych i art. 16 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2016/161?

                  5)

                  Czy art. 15 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2015/2436/UE o znakach towarowych i art. 15 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1001/UE w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej w związku z art. 34 i 36 TFUE należy interpretować w ten sposób, że przepakowywanie do nowego opakowania zewnętrznego przez importera równoległego zgodnie z wytycznymi określonymi przez państwo członkowskie, o których mowa w pytaniu czwartym, należy uznać za niezbędne w rozumieniu orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej,

                              (i)

                              jeżeli takie wytyczne są zgodne z art. 34 i 36 TFUE oraz orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczącym przywozów równoległych produktów leczniczych?

                              (ii)

                              jeżeli takie wytyczne są niezgodne z art. 34 i 36 TFUE oraz orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczącym przywozów równoległych produktów leczniczych?

                  6)

                  Czy art. 34 i 36 TFUE należy interpretować w ten sposób, że przepakowywanie produktu leczniczego do nowego opakowania zewnętrznego musi być obiektywnie niezbędne dla faktycznego dostępu do rynku państwa przywozu, nawet jeśli importer równoległy nie umieścił ponownie na opakowaniu oryginalnego znaku towarowego (nazwy produktu), umieszczając zamiast niego na nowym opakowaniu zewnętrznym nazwę produktu, która nie zawiera znaku towarowego produktu właściciela znaku towarowego („de-branding”)?

                  7)

                  Czy art. 15 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2015/2436/UE o znakach towarowych i art. 15 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady 2017/1001/UE w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że właściciel znaku towarowego może sprzeciwić się dalszemu obrotowi produktem leczniczym, który importer równoległy przepakował do nowego opakowania zewnętrznego, jeżeli importer równoległy ponownie umieścił na nim wyłącznie znak towarowy danego produktu właściciela znaku towarowego, ale nie umieścił na nim ponownie innych znaków towarowych lub informacji handlowych, które właściciel znaku towarowego umieścił na oryginalnym opakowaniu zewnętrznym?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2436 z dnia 16 grudnia 2015 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 2015, L 336, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1).

         (3)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2001, L 311, S. 67).

         (4)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/62/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi – w zakresie zapobiegania wprowadzaniu sfałszowanych produktów leczniczych do legalnego łańcucha dystrybucji (Dz.U. 2011, L 174, s. 74).

         (5)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/161 z dnia 2 października 2015 r. uzupełniające dyrektywę 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady przez określenie szczegółowych zasad dotyczących zabezpieczeń umieszczanych na opakowaniach produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2016, L 32, s. 1).


title: Sprawa C-232/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Berlin-Brandenburg (Niemcy) w dniu 3 czerwca 2020 r. – NP / Daimler AG

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/33

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Berlin-Brandenburg (Niemcy) w dniu 3 czerwca 2020 r. – NP / Daimler AG
      (Sprawa C-232/20)
      (2020/C 279/44)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesarbeitsgericht Berlin-Brandenburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: NP

         Strona pozwana: Daimler AG, Mercedes-Benz Werk Berlin

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy należy uznać, że skierowanie pracownika tymczasowego do przedsiębiorstwa użytkownika przestaje mieć charakter „tymczasowy” w rozumieniu art. 1 dyrektywy 2008/104 (1), jeżeli praca jest wykonywana na stanowisku, które ma charakter stały i nie jest zajmowane w zastępstwie pracownika?

                  2)

                  Czy należy uznać, że skierowanie pracownika tymczasowego na okres nieprzekraczający 55 miesięcy nie jest „tymczasowe” w rozumieniu art. 1 dyrektywy 2008/104?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lub drugie powstają następujące dodatkowe pytania:

                              3.1.

                              Czy pracownikowi tymczasowemu przysługuje roszczenie o nawiązanie stosunku pracy z przedsiębiorstwem użytkownikiem, nawet jeśli prawo krajowe nie przewiduje takiej sankcji przed dniem 1 kwietnia 2017 r.?

                              3.2

                              Czy przepis krajowy, taki jak § 19 ust. 2 Arbeitnehmerüberlassungsgesetz (niemieckiej ustawy w sprawie zasad kierowania do pracy tymczasowej), jest sprzeczny z art. 1 dyrektywy 2008/104, jeżeli po raz pierwszy od dnia 1 kwietnia 2017 r. ustanawia on maksymalny indywidualny okres skierowania wynoszący 18 miesięcy, lecz wyraźnie nie uwzględnia okresów poprzedzających skierowanie, gdyby przy uwzględnieniu tych wcześniejszych okresów skierowanie należało uznać za niemające charakteru „tymczasowego”?

                              3.3.

                              Czy rozszerzenie indywidualnego maksymalnego okresu skierowania może zostać pozostawione uznaniu stron układu zbiorowego pracy? W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej: czy dotyczy to również tych stron układu zbiorowego pracy, które są właściwe nie w zakresie stosunku pracy danego pracownika tymczasowego, lecz w zakresie sektora przedsiębiorstwa użytkownika?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/104/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie pracy tymczasowej (Dz.U. 2008, L 327, s. 9).


title: Sprawa C-248/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen (Szwecja) w dniu 9 czerwca 2020 r. – Skatteverket / Skellefteå Industrihus Aktiebolag

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/34

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen (Szwecja) w dniu 9 czerwca 2020 r. – Skatteverket / Skellefteå Industrihus Aktiebolag
      (Sprawa C-248/20)
      (2020/C 279/45)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Högsta förvaltningsdomstolen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Skatteverket

         Druga strona postępowania: Skellefteå Industrihus Aktiebolag

         Pytania prejudycjalne

      Czy zgodna z dyrektywą VAT (1), w szczególności z jej art. 137, 168, 184–187, 189 i 192, jest sytuacja, w której właściciel nieruchomości, który skorzystał z opcji opodatkowania w związku z wzniesieniem budynku i który odliczył podatek naliczony w związku z nabyciem dotyczącym projektu budowlanego, musi natychmiast zwrócić całkowitą kwotę podatku naliczonego, powiększoną o odsetki, z tej przyczyny, że zobowiązanie podatkowe wygasa na skutek zaprzestania realizacji projektu budowlanego przed ukończeniem budynku, a co za tym idzie nie dochodzi do rozpoczęcia wynajmu?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-252/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 10 czerwca 2020 r. – CY / Eurowings GmbH

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/34

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 10 czerwca 2020 r. – CY / Eurowings GmbH
      (Sprawa C-252/20)
      (2020/C 279/46)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: CY

         Strona pozwana: Eurowings GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy wynikające z art. 7 rozporządzenia nr 261/2004 (1) prawo do odszkodowania przysługuje także wtedy, gdy pasażer ze względu na stosunkowo niewielkie opóźnienie przylotu nie zdążył na lot łączony i w wyniku tego przybył do miejsca docelowego z opóźnieniem, wynoszącym co najmniej trzy godziny, jednak oba loty obsługiwane były przez różnych przewoźników lotniczych, przy czym rezerwacji nie dokonano za pośrednictwem pozwanego w postępowaniu głównym przewoźnika lotniczego obsługującego pierwszy odcinek podróży?

                  2.

                  W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
                  Czy przewoźnik lotniczy, który faktycznie wykonuje opóźniony lot na pierwszym odcinku podróży, jest „obsługującym przewoźnikiem lotniczym” w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. c), art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) 261/2004, czy też „obsługującym przewoźnikiem lotniczym” w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. c), art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) 261/2004 jest przewoźnik lotniczy wykonujący punktualny lot na drugim odcinku podróży, za którego pośrednictwem zarezerwowano oba loty?

                  3.

                  Na wypadek stwierdzenia, że obu przewoźników lotniczych należy uznać za „obsługujących przewoźników lotniczych” w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. c), art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) 261/2004:
                  Czy pasażer może wówczas wybrać, do którego z dwóch przewoźników lotniczych wystąpi z roszczeniem?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-255/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 10 czerwca 2020 r. – Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio delle dogane di Gaeta / Punto Nautica Srl

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/35

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 10 czerwca 2020 r. – Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio delle dogane di Gaeta / Punto Nautica Srl
      (Sprawa C-255/20)
      (2020/C 279/47)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Commissione Tributaria Regionale del Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio delle dogane di Gaeta

         Strona przeciwna: Punto Nautica Srl

         Pytanie prejudycjalne

      Czy wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydany w sprawie C-82/12 oraz art. 3 ust. 2 dyrektywy Rady 92/12/EWG (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu włoskich przepisów, takich jak art. 17 dekretu ustawodawczego nr 398/1990 z dnia 21 grudnia 1990 r. i art. 3 ust. 1 ustawy regionu Lacjum […] nr 19/2011, które wydają się wprowadzać podatek regionalny od paliwa silnikowego, mimo iż nie posiada on wymaganego przez cytowaną dyrektywę wspólnotową „szczególnego celu”?

         (1)  Dyrektywa Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U. 1992, L 76, s. 1).


title: Sprawa C-257/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 9 czerwca 2020 r. – „Viva Telecom Bulgaria” EOOD / Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” – Sofia

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/36

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 9 czerwca 2020 r. – „Viva Telecom Bulgaria” EOOD / Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” – Sofia
      (Sprawa C-257/20)
      (2020/C 279/48)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Wyrchowen administratiwen syd

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„Viva Telecom Bulgaria” EOOD

         Strona przeciwna: Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” – Sofia

         Pytania prejudycjalne

                  1

                  Czy zasada proporcjonalności określona w art. 5 ust. 4 i art. 12 lit. b) Traktatu o Unii Europejskiej i prawo do skutecznej ochrony sądowej określone w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej dopuszczają uregulowanie krajowe takie jak art. 16 ust. 2 pkt 3 Zakon za korporatiwno podochodno obłagane (ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zwanej dalej „ZKPO”)?

                  2

                  Czy płatności odsetek określone w art. 4 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 2003/49/WE (1) [z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich] stanowią podział zysku, do którego ma zastosowanie art. 5 dyrektywy Rady 2011/96/WE [z dnia 30 listopada 2011 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich] (2)?

                  3

                  Czy do płatności w ramach nieoprocentowanej pożyczki z 60-letnim terminem spłaty po zawarciu umowy, objętej art. 4 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2003/49/WE, mają zastosowanie uregulowania zawarte w art. 1 ust. 1 lit. b), art. 1 ust. 3 i art. 5 dyrektywy 2011/96/WE?

                  4

                  Czy art. 49 i art. 63 ust. 1 i 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 1 ust. 1 lit. b), art. 1 ust. 3 i art. 5 dyrektywy 2011/96/WE oraz art. 4 ust. 1 lit. d) dyrektywy 2003/49/WE dopuszczają uregulowanie krajowe takie jak art. 195 ust. 1, art. 200 ust. 2 ZKPO i art. 200а ust. 1 oraz art. 200а ust. 5 pkt 4 ZKPO (uchylony) w brzmieniu obowiązującym od dnia 1.1.2011 R. do dnia 1.1.2015 R., a także art. 195 ust. 1, art. 195 ust. 6 pkt 3 i art. 195 ust. 11 pkt 4 ZKPO w brzmieniu obowiązującym po dniu 1.1.2015 R. oraz praktykę podatkową, w ramach których opodatkowaniu podatkiem u źródła podlegają niezapłacone odsetki od pożyczki nieoprocentowanej udzielonej przez spółkę dominującą z siedzibą w innym państwie członkowskim krajowej spółce, z 60-letnim terminem płatności od dnia 22.11.2013 R.?

                  5

                  Czy art. 3 ust. 1 lit. h)–j), art. 5 ust. 1 lit. a) i b), art. 7 ust. 1 i art. 8 dyrektywy Rady 2008/7/WE (3) z dnia 12 lutego 2008 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału dopuszczają uregulowania krajowe takie jak art. 16 ust. 1, art. 16 ust. 2 pkt 3 i art. 195 ust. 1 ZKPO, odnoszące się do opodatkowania podatkiem u źródła fikcyjnego dochodu z odsetek określonych w odniesieniu do pożyczki nieoprocentowanej udzielonej krajowej spółce przez spółkę z innego państwa członkowskiego będącą jednoosobowym właścicielem kapitału pożyczkobiorcy?

                  6

                  Czy transpozycja dyrektywy 2003/49/WE w 2011 r. – przed upływem okresu przejściowego określonego w załączniku VI, rozdział „Polityka podatkowa”, pkt 3 aktu i protokołu Traktatu o przystąpieniu Republiki Bułgarii i Rumunii – do art. 200 ust. 2, art. 200а ust. 1 i art. 200а ust. 5 pkt 4 ZKPO z określoną 10 % stawką podatkową, zamiast przewidzianej w akcie i protokole do traktatu o przystąpieniu maksymalnej 5 % stawki podatkowej, narusza zasadę pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań?

         (1)  Dyrektywa Rady 2003/49/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich, Dz.U. 2003, L 157, s. 49.

         (2)  Dyrektywa Rady 2011/96/UE z dnia 30 listopada 2011 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich, Dz.U. 2011, L 345, s. 8.

         (3)  Dz.U. 2008, L 46, s. 11.


title: Sprawa C-262/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rajonen syd Łukowit (Bułgaria) w dniu 15 czerwca 2020 r. – VB / Gławna direkcija „Pożarna bezopasnost i zasztita na naselenieto” kym Ministerstwo na wytresznite raboti

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/37

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rajonen syd Łukowit (Bułgaria) w dniu 15 czerwca 2020 r. – VB / Gławna direkcija „Pożarna bezopasnost i zasztita na naselenieto” kym Ministerstwo na wytresznite raboti
      (Sprawa C-262/20)
      (2020/C 279/49)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Rajonen syd Łukowit

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: VB

         Strona pozwana: Gławna direkcija „Pożarna bezopasnost i zasztita na naselenieto” kym Ministerstwo na wytresznite raboti

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy skuteczna ochrona określona w art. 12 lit. a) dyrektywy 2003/88/WE (1) [Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy] wymaga, by zwykły wymiar czasu pracy w porze nocnej policjantów i strażaków był krótszy od określonego zwykłego wymiaru czasu pracy w porze dziennej?

                  2)

                  Czy zasada równego traktowania określona w art. 20 i 31 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wymaga, by określony w prawie krajowym zwykły siedmiogodzinny wymiar czasu pracy w porze nocnej pracowników w sektorze prywatnym miał zastosowanie również do pracowników w sektorze publicznym, w tym do policjantów i strażaków?

                  3)

                  Czy skuteczne osiągnięcie celu określonego w motywie ósmym preambuły dyrektywy 2003/88/WE – związanego z ograniczeniem wymiaru czasu pracy w porze nocnej – wymaga wyraźnego wskazania w krajowym uregulowaniu, jaki jest zwykły wymiar czasu pracy w porze nocnej, w tym w wypadku osób zatrudnionych w sektorze publicznym?

         (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy, Dz.U. 2003, L 299, s. 9.


title: Sprawa C-263/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgerichts Korneuburg (Austria) w dniu 15 czerwca 2020 r. – Airhelp Limited/ Laudamotion GmbH

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/37

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgerichts Korneuburg (Austria) w dniu 15 czerwca 2020 r. – Airhelp Limited/ Laudamotion GmbH
      (Sprawa C-263/20)
      (2020/C 279/50)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Korneuburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Airhelp Limited

         Strona pozwana: Laudamotion GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 5 ust. 1 lit. c) i art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 261/2004”) należy interpretować w ten sposób, że pasażerowi przysługuje prawo do odszkodowania, jeżeli godzina odlotu została przełożona z pierwotnie planowanej godziny 14:40 na godzinę 08:25 tego samego dnia?

                  2)

                  Czy art. 5 ust. 1 lit. c) tiret od pierwszego do trzeciego [ppkt (i)-(iii)] rozporządzenia nr 261/2004 należy interpretować w ten sposób, że badanie, czy pasażer został poinformowany przed odwołaniem lotu, należy przeprowadzić wyłącznie na podstawie tego przepisu i że stoi on na przeszkodzie stosowaniu przepisów krajowych dotyczących doręczania oświadczeń, które zostały przyjęte celem transpozycji dyrektywy 2000/31/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o handlu elektronicznym, zwanej dalej „dyrektywą 2000/31/WE”) i przewidują fikcję doręczenia?

                  3)

                  Czy art. 5 ust. 1 lit. c) tiret od pierwszego do trzeciego [ppkt (i)-(iii)] rozporządzenia nr 261/2004 i art. 11 dyrektywy 2000/31/WE należy interpretować w ten sposób, że w przypadku dokonania przez pasażera rezerwacji lotu za pośrednictwem platformy rezerwacyjnej, w sytuacji gdy pasażer podał swój numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej, lecz platforma rezerwacyjna przekazała przewoźnikowi lotniczemu numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej wygenerowany automatycznie przez platformę rezerwacyjną, doręczenie zawiadomienia o przełożeniu lotu na wcześniej automatycznie wygenerowany adres poczty elektronicznej należy uznać za poinformowanie lub też doręczenie zawiadomienia o przełożeniu lotu na wcześniej, nawet jeżeli platforma rezerwacyjna nie przekazała zawiadomienia przewoźnika lotniczego pasażerowi albo przekazała je z opóźnieniem?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).

         (2)  Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) (Dz.U. 2000, L 178, s. 1).


title: Sprawa C-270/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg (Austria) w dniu 18 czerwca 2020 r. – AG i in. / Austrian Airlines AG

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/38

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Korneuburg (Austria) w dniu 18 czerwca 2020 r. – AG i in. / Austrian Airlines AG
      (Sprawa C-270/20)
      (2020/C 279/51)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesgericht Korneuburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: AG, MG, HG, osoby małoletnie reprezentowane przez przedstawiciela ustawowego

         Strona pozwana: Austrian Airlines AG

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 7 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że przewoźnik lotniczy może pomniejszyć wysokość odszkodowania, o którym mowa w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia, również wtedy, kiedy wskutek odwołania zarezerwowanego lotu oferuje się pasażerom lot alternatywny, w przypadku którego zarówno planowa godzina odlotu, jak i planowa godzina przylotu przypada 11 godzin i 55 minut przed odpowiednimi godzinami odwołanego lotu?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-275/20: Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2020 r. – Komisja Europejska / Rada Unii Europejskiej

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/39

      Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2020 r. – Komisja Europejska / Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-275/20)
      (2020/C 279/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland, M. Afonso i D. Schaffrin, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (UE) 2020/470 (1) z dnia 25 marca 2020 r. dotyczącej przedłużenia okresu obowiązywania uprawnienia dotyczącego koprodukcji audiowizualnych przewidzianego w art. 5 Protokołu w sprawie współpracy kulturalnej do Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wniesiona przez Komisję skarga o stwierdzenie nieważności dotyczy przedłużenia na okres trzech lat uprawnienia dotyczącego koprodukcji audiowizualnych producentów ze Strony UE i z Korei do korzystania z odpowiednich systemów na rzecz promowania lokalnych i regionalnych treści kulturowych, przewidzianego w art. 5 Protokołu w sprawie współpracy kulturalnej do Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi a Republiką Korei.
      Na poparcie swojej skargi Komisja podnosi jedyny zarzut.
      Komisja uważa, że przyjmując za podstawę swojej decyzji art. 3 ust. 1 decyzji Rady (UE) 2015/2169 (2) z dnia 1 października 2015 r. w sprawie zawarcia Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony, a nie, zgodnie z propozycją Komisji, art. 218 ust. 6 TFUE, Rada oparła się na nieprzewidzianej w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) wtórnej podstawie prawnej. W konsekwencji Rada naruszyła ustanowioną w art. 13 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (TUE) zasadę kompetencji powierzonych oraz wypracowaną w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości zasadę równowagi instytucjonalnej.

         (1)  Decyzja Rady (UE) 2020/470 z dnia 25 marca 2020 r. dotycząca przedłużenia okresu obowiązywania uprawnienia dotyczącego koprodukcji audiowizualnych przewidzianego w art. 5 Protokołu w sprawie współpracy kulturalnej do Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony (Dz.U. 2020, L 101 s. 1).

         (2)  Decyzja Rady (UE) 2015/2169 z dnia 1 października 2015 r. w sprawie zawarcia Umowy o wolnym handlu między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Korei, z drugiej strony (Dz.U. 2015, L 307 s. 2).


title: Sprawa C-287/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 30 czerwca 2020 r. – EL i CP / Ryanair Designated Activity Company

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/39

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 30 czerwca 2020 r. – EL i CP / Ryanair Designated Activity Company
      (Sprawa C-287/20)
      (2020/C 279/53)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: EL, CP

         Strona pozwana: Ryanair Designated Activity Company

         Pytania prejudycjalne

      Czy zorganizowany przez związek zawodowy strajk pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego stanowi „nadzwyczajną okoliczność” w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?
      Czy w tym względzie ma znaczenie okoliczność, czy w okresie poprzedzającym strajk były prowadzone negocjacje z organem (organami) reprezentującym(i) pracowników?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa T-330/20: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2020 r. – ACMO i in. / SRB

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/41

      Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2020 r. – ACMO i in. / SRB
      (Sprawa T-330/20)
      (2020/C 279/54)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ACMO Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) i 69 innych skarżących (przedstawiciele: T. Soames, N. Chesaites, lawyers i R. East, solicitor)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji SRB/EES/2020/52 z dnia 17 marca 2020 r. ustalającej potencjalne przyznanie kompensaty akcjonistom i wierzycielom Banco Popular Español, S.A., na których sytuację miały wpływ przyjęte środki restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”;

                  —

                  Stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji; albo

                  —

                  Stwierdzenie nieważności art. 3 zaskarżonej decyzji; albo

                  —

                  Alternatywnie, stwierdzenie nieważności całej decyzji;

                  —

                  Obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja, a w szczególności ustalenie, że nie należy się żadna kompensata na podstawie art. 76 ust. 1 lit. e) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 (1) @ (art. 2) na rzecz wierzycieli (w tym akcjonariuszy), jest obarczona oczywistymi błędami w ustaleniach i naruszeniami prawa, a tym samym narusza prawo własności skarżących. W szczególności skarżące podnoszą, że SRB popełniła oczywisty błąd w ustaleniu i dopuściła się oczywistych naruszeń prawa przyjmując zaskarżoną decyzję na podstawie sprawozdania z wyceny (sprawozdanie z wyceny 3) i „wyjaśnienia” załączonych do zaskarżonej decyzji, będących autorstwa Deloitte Réviseurs d’Entreprises (zwanego dalej „Deloitte”), w których stwierdzono, że skarżące nie odzyskaliby w żaden sposób wierzytelności, jeżeli Banco Popular wszedłby na drogę zwykłego postępowania upadłościowego w Hiszpanii.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że decyzja SRB o wyznaczeniu Deloitte do przeprowadzenia wyceny 3 była obarczona oczywistymi błędami w ustaleniach i oczywistymi naruszeniami prawa, ponieważ Deloitte nie spełniał podstawowego kryterium niezależności na podstawie art. 20 ust. 16 rozporządzenia (UE) 806/2014.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że SRB w niewłaściwy sposób oddelegowała uprawnienia decyzyjne na podstawie rozporządzenia (EU) 806/2014 na Deloitte z naruszeniem zasad ustalonych przez Unię w orzecznictwie w podobnej sprawie 9/56 Meroni (2).

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1).

         (2)  Wyrok z dnia 13 czerwca 1958 r., Meroni/Wysoka Władza, 9/56, EU:C:1958:7.


title: Sprawa T-338/20: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2020 r. – KI / eu-LISA

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/42

      Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2020 r. – KI / eu-LISA
      (Sprawa T-338/20)
      (2020/C 279/55)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: KI (przedstawiciele: adwokaci: L. Levi i M. Vandenbussche)

         Strona pozwana: Europejska Agencja ds. Zarządzania Operacyjnego Wielkoskalowymi Systemami Informatycznymi w Przestrzeni Wolności, Bezpieczeństwa i Sprawiedliwości (eu-LISA)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 lipca 2019 r. o przeniesieniu strony skarżącej z urzędu na inne stanowisko;

                  —

                  w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 17 lutego 2020 r. oddalającej zażalenie strony skarżącej;

                  —

                  zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę szacowaną na 10 000 EUR oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący niezgodnego z prawem charakteru decyzji dyrektora wykonawczego z dnia 25 czerwca 2019 r., potwierdzonej i uzupełnionej decyzją dyrektora wykonawczego z dnia 29 sierpnia 2019 r., ze względu na to, że narusza ona wymogi sprawiedliwego i przejrzystego porównania osiągnięć, zasadę niedyskryminacji, art. 41 karty praw podstawowych oraz interes służby.

                  2.

                  Zarzut drugi, że decyzja o przeniesieniu z urzędu oczywiście narusza interes służby i zasadę obsadzania na równoważnym stanowisku.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym, obowiązku uzasadnienia i art. 41 karty praw podstawowych.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia obowiązku dbałości i art. 31 ust. 2 karty praw podstawowych, art. 1e regulaminu pracowniczego oraz dyrektywy 2003/88/WE dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy, a także naruszenia zasady niedyskryminacji.


title: Sprawa T-358/20: Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2020 r. – Net Technologies Finland / REA

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/42

      Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2020 r. – Net Technologies Finland / REA
      (Sprawa T-358/20)
      (2020/C 279/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Net Technologies Finland Oy (Helsinki, Finlandia) (przedstawiciele: S. Pappas i N. Kyriazopoulou, lawyers)

         Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że i) Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych naruszyła swoje zobowiązania umowne wynikające z umowy o grant FP7-SEC-2012-312484, zawartej w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji, ii) roszczenie przedstawione w nocie debetowej nr 3242005872 dotyczącej zwrotu kwoty 171 342,97 EUR za nieuzasadniony wkład i w nocie debetowej nr 3242005825 dotyczącej zwrotu kwoty 17 134,30 EUR tytułem zryczałtowanego odszkodowania jest bezzasadne, oraz iii) odpowiednie koszty konsultantów wewnętrznych są kwalifikowalne; oraz o

                  —

                  obciążenie strony pozwanej jej własnymi kosztami postępowania, a także kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w niniejszym postępowaniu.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że REA dokonała błędnej interpretacji przepisów dotyczących kwalifikowalności kosztów i nie wywiązała się ze swoich zobowiązań umownych, wystawiając zaskarżone noty debetowe, zważywszy na to, że koszty wewnętrznych konsultantów spełniały kryteria kwalifikowalności określone w umowie o grant, w związku z czym nie stanowią one podstawy jakiegokolwiek roszczenia o zwrot.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że REA nie wykonała umowy w dobrej wierze.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że REA naruszyła zasadę proporcjonalności.


title: Sprawa T-377/20: Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2020 r. – KN / EKES

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/43

      Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2020 r. – KN / EKES
      (Sprawa T-377/20)
      (2020/C 279/57)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: KN (przedstawiciele: adwokaci M. Casado García-Hirschfeld i M. Aboudi)

         Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia 9 czerwca 2020 r., doręczonej w dniu 17 czerwca 2020 r.;

                  —

                  nakazanie naprawienia krzywdy, której wymiar szacuje się na kwotę 200 000 EUR oraz naprawienia szkody oszacowanej na kwotę 50 000 EUR;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia praw proceduralnych oraz praw podstawowych do dobrej administracji i prawa do bycia wysłuchanym, jak również naruszenia zasady proporcjonalności.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady domniemania niewinności i zasady bezstronności.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady pewności zgodnie z paremią prawniczą „nulla poena sine lege” oraz zasady niedziałania prawa wstecz.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady poufności postępowania dyscyplinarnego i informacji sądowych oraz oczywistego naruszenia gwarancji przyznanych na mocy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu tych danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. L 295, s. 39).


title: Sprawa T-384/20: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2020 r. – OC (*) / Komisja

text:
                  24.8.2020

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 279/44

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2020 r. –  OC (*1) / Komisja
         (Sprawa T-384/20)
         (2020/C 279/58)
         Język postępowania: grecki

            Strony

            Strona skarżąca: OC (*1) (przedstawiciel: adwokat B. Christianos)

            Strona pozwana: Komisja Europejska

            Żądania

         Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                     —

                     zasądzenie od Komisji Europejskiej na rzecz skarżącej łącznej kwoty miliona stu tysięcy euro (1 100 000 EUR) tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej miała doznać do tej pory, oraz

                     —

                     obciążenie Komisji Europejskiej wszystkimi kosztami postępowania.

            Zarzuty i główne argumenty

         Na poparcie skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                     1.

                     W niniejszej skardze skarżąca wnosi, na podstawie art. 268 i art. 340 akapit drugi TFUE, o naprawienie krzywdy, jakiej miała doznać w wyniku bezprawnych działań i zaniechań Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w następstwie opublikowania przez ten urząd komunikatu prasowego nr 13/2020, w którym bezprawnie rozpowszechniono dane osobowe i fałszywe informacje dotyczące skarżącej.

                     2.

                     Zdaniem skarżącej, OLAF a) podając do publicznej wiadomości (w drodze rozpowszechnienia komunikatu prasowego wśród szerokiego kręgu odbiorców) dane osobowe skarżącej oraz b) rozpowszechniając nieprawdziwe i wprowadzające w błąd informacje w omawianym komunikacie prasowym, w sposób oczywisty naruszył przepisy przyznające prawa osobom prywatnym.

                     3.

                     W szczególności swoim postępowaniem OLAF naruszył: przepisy art. 4 ust. 1 lit. a) i b), art. 5, 6 i 15 ust. 3 rozporządzenia 2018/1725 (1), przepisy art. 10 ust. 5 i art. 9 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2013 (2) oraz zasadę domniemania niewinności, prawo do dobrej administracji i zasadę proporcjonalności.

            (*1)  Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.

            (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. 2018, L 295, s. 39)

            (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. 2013, L 248, s. 1).


title: Sprawa T-389/20: Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2020 r. – KO / Komisja

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/45

      Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2020 r. – KO / Komisja
      (Sprawa T-389/20)
      (2020/C 279/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: KO (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Champetier)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 18 października 2019 r. o nieprzyznaniu stronie skarżącej dodatku zagranicznego, a w razie potrzeby również decyzji z dnia 20 marca 2020 r., w której pozwana oddaliła zażalenie strony skarżącej złożone na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 69 regulaminu pracowniczego i art. 4 ust. 1 i 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji i obowiązku dbałości.


title: Sprawa T-390/20: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2020 r. – Scandlines Danmark i Scandlines Deutschland / Komisja

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/45

      Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2020 r. – Scandlines Danmark i Scandlines Deutschland / Komisja
      (Sprawa T-390/20)
      (2020/C 279/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Scandlines Danmark ApS (Kopenhaga, Dania), Scandlines Deutschland GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat L. Sandberg-Mørch)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.39078 – 2019/C (ex 2014/N) jaką Dania wdrożyła na rzecz Femern na rzecz projektowania i budowy Femern Fixed Link pomiędzy Danią a Niemcami;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE i art. 1 lit. d) i e) rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (1), kwalifikując (i) wszystkie gwarancje państwowe i kredyty udzielone przez państwo na podstawie ustawy o budownictwie jako jednolity środek pomocy ad hoc; oraz (ii) zastrzyk kapitałowy, wszystkie gwarancje państwowe i kredyty udzielone przez państwo na mocy ustawy o planowaniu jako kolejny jednolity środek pomocy ad hoc, podczas gdy każdy kredyt udzielony przez państwo i każda gwarancja państwowa powinny stanowić odrębny środek pomocy ad hoc zgłaszany indywidualnie Komisji, w momencie gdy warunki każdego kredytu udzielonego przez państwo i każdej gwarancji państwowej zostaną uzgodnione pomiędzy Femern A/S a władzami duńskimi.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym Komisja naruszyła art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE i komunikat w sprawie projektów IPCEI (2), gdyż dopuściła się naruszeń prawa i oczywistych błędów w ocenie, uznając pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym. Na zarzut ten składają się cztery argumenty:

                              —

                              po pierwsze, skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła błąd stwierdzając, że Fixed Link stanowi projekt wspólnego europejskiego zainteresowania;

                              —

                              po drugie, podnosi ona, że Komisja popełniła błąd stwierdzając, że pomoc jest konieczna, ponieważ nie ma ona zachęcającego skutku i nie spełnia wymogów scenariusza alternatywnego oraz istnienia projektów alternatywnych określonych w komunikacie w sprawie projektów IPCEI. Ponadto Komisja popełniła błąd w zaskarżonej decyzji, opierając się na błędnie niskiej wewnętrznej stopie zwrotu, ponieważ obliczyła ją na podstawie bardzo krótkiego okresu trwania projektu, wynoszącego 40 lat, który nie odpowiada rzeczywistemu okresowi trwałości infrastruktury, tj. okresowi, w którym Femern A/S będzie mogła gospodarczo wykorzystywać Fixed Link;

                              —

                              po trzecie, skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła błąd, uznając, że pomoc jest proporcjonalna, ponieważ jest nieograniczona w czasie. Komisja popełniła również szereg oczywistych błędów w analizie luki w finansowaniu. Komisja niesłusznie oparła się na bardzo krótkim okresie realizacji projektu, o którym mowa powyżej, co doprowadziło do zwiększenia udziału kosztów w stosunku do dochodów z eksploatacji stałego połączenia; Komisja nie doszacowała prognozowanych dochodów Femern A/S i przeszacowała prognozowane koszty, włączając w szczególności koszty operacyjne w obliczenia luki w finansowaniu. Wreszcie skarżąca podnosi, że Komisja niesłusznie uznała, że elementem pomocy jest oprocentowanie płacone przez Femern A/S na rzecz państwa duńskiego, podczas gdy ze względu na fakt, że żaden prywatny podmiot nie był skłonny zainwestować w projekt bez znacznej pomocy państwa, element pomocy składa się z całkowitej kwoty na jaką opiewają kredyty udzielone przez państwowo oraz kredyty objęte gwarancjami państwowymi;

                              —

                              po czwarte, skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie uznała, iż pomoc nie powoduje nadmiernego zakłócenia konkurencji, ponieważ prowadzi ona do stworzenia pozycji dominującej Femern A/S na właściwym rynku, stwarza nadwyżkę mocy produkcyjnych i pozwala Femern A/S na stosowanie cen poniżej kosztów. Wreszcie, Komisja nie wzięła pod uwagę faktu, że pomoc została wykorzystana w celu pogorszenia dostępu do portu skarżącej w Niemczech. Zdaniem skarżącej Komisja nie uwzględniła faktu, że negatywne skutki pomocy przewyższają wszelkie jej pozytywne skutki.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015 L 248, s. 9).

         (2)  Komunikat Komisji – Kryteria analizy zgodności z rynkiem wewnętrznym pomocy państwa na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania (Dz.U. 2014 C 188, s. 4).


title: Sprawa T-391/20: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2020 r. – Stena Line Scandinavia / Komisja

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/46

      Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2020 r. – Stena Line Scandinavia / Komisja
      (Sprawa T-391/20)
      (2020/C 279/61)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Stena Line Scandinavia AB (Göteborg, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat L. Sandberg-Mørch)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.39078 – 2019/C (ex 2014/N) jaką Dania wdrożyła na rzecz Femern A/S;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE i art. 1 lit. d) i e) rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (1), kwalifikując (i) wszystkie gwarancje państwowe i kredyty udzielone przez państwo na podstawie ustawy o budownictwie jako jednolity środek pomocy ad hoc; oraz (ii) zastrzyk kapitałowy, wszystkie gwarancje państwowe i kredyty udzielone przez państwo na mocy ustawy o planowaniu jako kolejny jednolity środek pomocy ad hoc, podczas gdy każdy kredyt udzielony przez państwo i każda gwarancja państwowa powinny stanowić odrębny środek pomocy ad hoc zgłaszany indywidualnie Komisji, w momencie gdy warunki każdego kredytu udzielonego przez państwo i każdej gwarancji państwowej zostaną uzgodnione pomiędzy Femern A/S a władzami duńskimi.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym Komisja naruszyła art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE i komunikat w sprawie projektów IPCEI (2), gdyż dopuściła się naruszeń prawa i oczywistych błędów w ocenie, uznając pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym. Na zarzut ten składają się cztery argumenty:

                              —

                              po pierwsze, skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła błąd stwierdzając, że Fixed Link stanowi projekt wspólnego europejskiego zainteresowania;

                              —

                              po drugie, podnosi ona, że Komisja popełniła błąd stwierdzając, że pomoc jest konieczna, ponieważ nie ma ona zachęcającego skutku i nie spełnia wymogów scenariusza alternatywnego oraz istnienia projektów alternatywnych określonych w komunikacie w sprawie projektów IPCEI. Ponadto Komisja popełniła błąd w zaskarżonej decyzji, opierając się na błędnie niskiej wewnętrznej stopie zwrotu, ponieważ obliczyła ją na podstawie bardzo krótkiego okresu trwania projektu, wynoszącego 40 lat, który nie odpowiada rzeczywistemu okresowi trwałości infrastruktury, tj. okresowi, w którym Femern A/S będzie mogła gospodarczo wykorzystywać Fixed Link;

                              —

                              po trzecie, skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła błąd, uznając, że pomoc jest proporcjonalna, ponieważ jest nieograniczona w czasie. Komisja popełniła również szereg oczywistych błędów w analizie luki w finansowaniu. Komisja niesłusznie oparła się na bardzo krótkim okresie realizacji projektu, o którym mowa powyżej, co doprowadziło do zwiększenia udziału kosztów w stosunku do dochodów z eksploatacji stałego połączenia; Komisja nie doszacowała prognozowanych dochodów Femern A/S i przeszacowała prognozowane koszty, włączając w szczególności koszty operacyjne w obliczenia luki w finansowaniu. Wreszcie skarżąca podnosi, że Komisja niesłusznie uznała, że elementem pomocy jest oprocentowanie płacone przez Femern A/S na rzecz państwa duńskiego, podczas gdy ze względu na fakt, że żaden prywatny podmiot nie był skłonny zainwestować w projekt bez znacznej pomocy państwa, element pomocy składa się z całkowitej kwoty na jaką opiewają kredyty udzielone przez państwowo oraz kredyty objęte gwarancjami państwowymi.

                              —

                              po czwarte, skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie uznała, iż pomoc nie powoduje nadmiernego zakłócenia konkurencji, ponieważ prowadzi ona do stworzenia pozycji dominującej Femern A/S na właściwym rynku, stwarza nadwyżkę mocy produkcyjnych i pozwala Femern A/S na stosowanie cen poniżej kosztów. Zdaniem skarżącej Komisja nie uwzględniła faktu, że negatywne skutki pomocy przewyższają wszelkie jej pozytywne skutki.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015 L 248, s. 9).

         (2)  Komunikat Komisji – Kryteria analizy zgodności z rynkiem wewnętrznym pomocy państwa na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania (Dz.U. 2014 C 188, s. 4).


title: Sprawa T-393/20: Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2020 r. – Front Polisario / Rada

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/48

      Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2020 r. – Front Polisario / Rada
      (Sprawa T-393/20)
      (2020/C 279/62)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Front populaire pour la libération de la Saguia el-Hamra et du Rio de oro (Front Polisario) (przedstawiciel: G. Devers, adwokat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że jej skarga jest dopuszczalna;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na decyzję Rady (UE) 2020/462 z dnia 20 lutego 2020 r. w sprawie stanowiska, jakie ma być zajęte w imieniu Unii Europejskiej w ramach Komitetu Stowarzyszenia utworzonego na mocy Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotami Europejskimi i ich państwami członkowskimi, z jednej strony, a Królestwem Marokańskim, z drugiej strony, odnośnie do wymiany informacji w celu oceny wpływu porozumienia w formie wymiany listów zmieniającego ten układ (Dz.U. 2020, L 99, s. 13), strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący braku podstawy prawnej tej decyzji z uwagi na niezgodność z prawem decyzji 2019/217. Zarzut ten dzieli się na dziesięć części.

                  1.

                  Część pierwsza dotycząca braku kompetencji Rady w zakresie przyjęcia zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdy Unia i Królestwo Marokańskie nie posiadają kompetencji do zawarcia umowy międzynarodowej znajdującej zastosowanie do Sahary Zachodniej w miejsce ludu Sahrawi, reprezentowanego przez Front Polisario.

                  2.

                  Część druga dotycząca naruszenia obowiązku zbadania kwestii poszanowania praw podstawowych i międzynarodowego prawa humanitarnego w zakresie w jakim Rada nie zbadała tej kwestii przed przyjęciem zaskarżonej decyzji.

                  3.

                  Część trzecia dotycząca naruszenia przez Radę ciążącego na niej obowiązku wykonania wyroków Trybunału Sprawiedliwości w zakresie w jakim zaskarżona decyzja nie uwzględnia uzasadnienia wyroku z dnia 27 lutego 2018 r., Western Sahara Campaign UK (C-266/16, EU:C:2018:118).

                  4.

                  Część czwarta dotycząca naruszenia podstawowych zasad i wartości, które kierują działaniami Unii na scenie międzynarodowej, z uwagi na to, że:

                              —

                              po pierwsze, z naruszeniem prawa narodów do poszanowania ich jedności narodowej, decyzja 2019/217 neguję egzystencję ludu Sahrawi określając go zwrotem „odnośna ludność”;

                              —

                              po drugie, z naruszeniem prawa narodów do swobodnego korzystania z ich zasobów naturalnych, decyzja 2019/217 stanowi o zawarciu umowy międzynarodowej, która bez zgody ludu Sahrawi stanowi o wykorzystaniu jego zasobów;

                              —

                              po trzecie, decyzja 2019/217 dotyczy zawarcia umowy międzynarodowej znajdującej zastosowanie do okupowanej Sahary Zachodniej z Królestwem Marokańskim w ramach jego aneksjonistycznej polityki względem tego terytorium i systematycznych naruszeń praw podstawowych, jakich wymaga utrzymanie tej polityki.

                  5.

                  Część piąta dotycząca naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ zaskarżona decyzja jest sprzeczna z deklaracjami Unii, która wielokrotnie potwierdzała konieczność zachowania zasad samostanowienia i względnej skuteczności traktatów.

                  6.

                  Część szósta dotycząca błędnego zastosowania zasady proporcjonalności, gdyż – biorąc pod uwagę oddzielny i odrębny statusu Sahary Zachodniej, bezwzględny charakter prawa do samostanowienia oraz status strony trzeciej ludu Sahrawi – nie do Rady należy ustalanie stosunku proporcjonalności między domniemanymi korzyściami dla gospodarki tego terytorium wynikającymi z przyznania preferencji, które miałyby przeważać nad negatywnymi aspektami takimi jak w tym nadmierne wykorzystanie zasobów naturalnych, a w szczególności rezerw wód gruntowych.

                  7.

                  Część siódma dotycząca naruszenia prawa do samostanowienia, z uwagi na to, że:

                              —

                              po pierwsze, posługując się zwrotem „odnośna ludność” decyzja 2019/217 i zawarte poprzez nią porozumienie zaprzeczają jedności narodowej ludu Sahrawi będącemu podmiotem prawa do samostanowienia;

                              —

                              po drugie, podczas gdy zawarte poprzez nią porozumienie zmieniające przewiduje wywóz jego zasobów naturalnych do Unii, które określone zostają jako zasoby pochodzenia marokańskiego, decyzja 2019/217 neguje w samej istocie suwerenne prawa ludu Sahrawi do jego zasobów naturalnych i pozbawia go jego własnych źródeł utrzymania;

                              —

                              po trzecie, w odniesieniu do terytorialnego aspektu prawa do samostanowienia, po pierwsze, zawierając umowę międzynarodową z Królestwem Marokańskim znajdującą zastosowanie do części Sahary Zachodniej pod marokańską okupacją, decyzja 2019/217 narusza prawo ludu Sahrawi do zachowania integralności terytorialnej jego terytorium, poprzez zanegowanie oddzielnego i odrębnego statusu tego terytorium oraz potwierdza nielegalny podział tego terytorium przez marokański „Berm”. Po drugie, definiując produkty pochodzące z Sahary Zachodniej jako produkty pochodzenia marokańskiego, porozumienie zawarte w drodze decyzji 2019/217 stanowi naruszenie oddzielnego i odrębnego statusu Sahary Zachodniej, ponieważ zataja prawdziwe pochodzenie tych produktów.

                  8.

                  Część ósma dotycząca naruszenia zasady względnej skuteczności traktatów, ponieważ posługując się zwrotem „odnośna ludność” decyzja 2019/217 i zawarte poprzez nią porozumienie odmawia ludowi Sahrawi, reprezentowanemu przez Front Polisario, statusu strony trzeciej w stosunkach UE–Maroko i nakłada na niego zobowiązania międzynarodowe w odniesieniu do jego terytorium krajowego i zasobów naturalnych bez jego zgody.

                  9.

                  Część dziewiąta dotycząca naruszenia międzynarodowego prawa humanitarnego i międzynarodowego prawa karnego, z uwagi na to, że:

                              —

                              po pierwsze, decyzja 2019/217 dotyczy zawarcia umowy międzynarodowej mającej zastosowanie do Sahary Zachodniej, mimo że marokańskie siły okupacyjne nie posiadają ius tractatus w odniesieniu do tego terytorium i nie mogą eksploatować jego zasobów naturalnych;

                              —

                              po drugie, posługując się zwrotem „odnośna ludność”, co powoduje włączenie marokańskich osadników osiedlanych na okupowanym terytorium Sahrawi, decyzja 2019/217 i zawarte poprzez nią porozumienie zatwierdzają przeniesienie ludności dokonane przez Królestwo Marokańskie z poważnym naruszeniem art. 49 akapit szósty IV konwencji genewskiej i art. 8 ust. 2 lit. b) ppkt viii) statutu Międzynarodowego Trybunału Karnego;

                              —

                              po trzecie, przyznając preferencje taryfowe „marokańskim” produktom pochodzącym z Sahary Zachodniej decyzja 2019/217 stwarza zachętę dla marokańskich osadników do trwałego osiedlania się na okupowanym terytorium w celu osiągnięcia korzyści wynikających z porozumienia zmieniającego, poważnie naruszając wskazane powyżej postanowienia.

                  10.

                  Część dziesiąta dotycząca naruszenia zobowiązań Unii wynikających z prawa odpowiedzialności międzynarodowej, ponieważ poprzez zawarcie umowy międzynarodowej z Królestwem Marokańskim, mającej zastosowanie do Sahary Zachodniej, decyzja 2019/217 potwierdza poważne naruszenia prawa międzynarodowego popełnione przez marokańskie siły okupacyjne wobec ludu Sahrawi oraz zapewnia pomoc i wsparcie w utrzymywaniu sytuacji wynikającej z tych naruszeń.


title: Sprawa T-397/20: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2020 r. – Allergan Holdings France / EUIPO – Dermavita Company (JUVEDERM)

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/50

      Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2020 r. – Allergan Holdings France / EUIPO – Dermavita Company (JUVEDERM)
      (Sprawa T-397/20)
      (2020/C 279/63)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Allergan Holdings France SAS (Courbevoie, Francja) (przedstawiciele: J. Day, solicitor, i adwokat T. de Haan)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Dermavita Company SARL (Bejrut, Liban)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „JUVEDERM” – unijny znak towarowy nr 2 196 822

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 kwietnia 2020 r. w sprawie R 877/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności pkt 3 i 4 sentencji decyzji w zakresie, w jakim oddalono w nich odwołanie skarżącej dotyczące wygaśnięcia jej prawa do unijnego znaku towarowego nr 2 196 822 JUVEDERM w odniesieniu do „implantów skórnych” i obciążono ją własnymi kosztami postępowania;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz Dermavita Company Ltd własnymi kosztami postępowania oraz kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Czwartą Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 64 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-403/20: Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2020 r. – Wuxi Suntech Power / Komisja

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/50

      Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2020 r. – Wuxi Suntech Power / Komisja
      (Sprawa T-403/20)
      (2020/C 279/64)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Wuxi Suntech Power Co. Ltd (Wuxi, Chiny) (przedstawiciele: Y. Melin i B. Vigneron, lawyers)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/444 z dnia 25 marca 2020 r. unieważniającego faktury wystawione przez Wuxi Suntech Power Co. Ltd z naruszeniem zobowiązania uchylonego rozporządzeniem wykonawczym (UE) 2017/1570;

                  —

                  Obciążenie Komisji i jakiegokolwiek interwenienta popierającego żądania Komisji, który zostanie dopuszczony do udziału w postępowaniu,

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ustaleniach stanu faktycznego sprawy i naruszenia art. 8 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej, jak również art. 13 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej, a w szczególności jego ust. 9, kiedy to Komisja uznała, że skarżąca naruszyła postanowienia zobowiązania uzgodnionego pomiędzy Komisją i CCCME między innymi w imieniu skarżącej. Skarżąca działała zgodnie ze zobowiązaniem zgłaszając faktury odpowiadające odsprzedażom dokonanym przez Suntech Europe France, Suntech Power Italy Co., Srl and Suntech Power Deutschland GmbH na rzecz pierwszego niezależnego klienta w UE, do czasu gdy odsprzedaże te zaprzestały być związane z tymi spółkami. Skarżąca również działała zgodnie ze zobowiązaniem powiadamiając Komisję we właściwym czasie o zmianie w składzie jej akcjonariuszy w wyniku restrukturyzacji, która zakończyła zależność skarżącej od ww. spółek.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że nawet jeżeli skarżąca naruszyłaby zobowiązanie, quod non, to i tak Komisja zadziałała sprzecznie z prawem uznając odnośne faktury za nieważne i pobierając od nich celne należności przywozowe, ponieważ upoważnienie, na jakich się ona oparła postępując w ten sposób, albo wygasło lub zostało odwołane. Jest tak, ponieważ rozporządzenia wykonawcze (UE) nr 1238/2013 i nr (UE) 2017/367 i nr 2017/366 wygasły w dniu 3 września 2018 r.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący sprzeczności z prawem art. 3 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1238/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej, art. 2 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/367 z dnia 1 marca 2017 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 i kończącego dochodzenie w ramach częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2016/1036, art. 2 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1239/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej, art. 2 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/366 z dnia 1 marca 2017 r. nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 18 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1037 i kończącego dochodzenie w ramach częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 19 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2016/1037, które dawały Komisji uprawnienie do stwierdzenia nieważności faktur zobowiązania i do nakazania zapłaty cła od wcześniejszych przywozów dopuszczonych do swobodnego obrotu.


title: Sprawa T-408/20: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2020 r. – KR / Komisja

text:
               24.8.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/52

      Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2020 r. – KR / Komisja
      (Sprawa T-408/20)
      (2020/C 279/65)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: KR (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 25 października 2019 r. stwierdzającej, że dziecka skarżącego nie należy dłużej uznawać za pozostające na jego utrzymaniu w rozumieniu art. 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, oparty, po pierwsze, na nieprawidłowym rozumieniu przez Komisję pojęcia „dziecka pozostającego na utrzymaniu” w rozumieniu art. 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, a po drugie, zmienionych wniosków Kolegium Dyrektorów Administracji Unii nr 223/04 z dnia 30 stycznia 2013 r.