title: Sprawa C-516/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 stycznia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/8

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 stycznia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-516/10) (1)

   2012/C 109/16
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011.


title: Sprawa C-203/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrhowen administratiwen syd — Bułgaria) — Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — Warna przeciwko „Auto Nikołowi” OOD (Dyrektywa 2006/112/WE — Podatek od wartości dodanej — Używane części do pojazdów samochodowych — Przywóz do Unii przez podatnika-pośrednika — Procedura marży lub zasady ogólne VAT — Powstanie prawa do odliczenia — Bezpośrednia skuteczność)

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrhowen administratiwen syd — Bułgaria) — Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — Warna przeciwko „Auto Nikołowi” OOD
   (Sprawa C-203/10) (1)

   (Dyrektywa 2006/112/WE - Podatek od wartości dodanej - Używane części do pojazdów samochodowych - Przywóz do Unii przez podatnika-pośrednika - Procedura marży lub zasady ogólne VAT - Powstanie prawa do odliczenia - Bezpośrednia skuteczność)
   2011/C 130/13
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Wyrhowen administratiwen syd

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — Warna

      Strona pozwana:„Auto Nikołowi” OOD

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Wyrhowen administratiwen syd — Wykładnia art. 311 ust. 1 pkt 1, art. 314 i art. 320 ust. 1 akapit pierwszy oraz ust. 2 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — System opodatkowania procedury marży realizowanej przez podatnika-pośrednika, gdy dokonuje on przywozu towarów używanych na terytorium Wspólnoty — Pojęcie „towarów używanych” i znaczenie, dla tego pojęcia, możliwości konkretnej identyfikacji danych towarów — Chwila, w której powstaje prawo do odliczenia ulgi w podatku VAT na rzecz podatnika-pośrednika — Skutek bezpośredni art. 314 dyrektywy

      Sentencja

               1)

               Artykuł 314 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że procedura marży nie ma zastosowania do dostaw towarów takich jak używane części do pojazdów samochodowych, które zostały osobiście zaimportowane do Unii Europejskiej przez podatnika-pośrednika na podstawie zasad ogólnych podatku od wartości dodanej.

               2)

               Artykuł 320 ust. 1 akapit pierwszy i ust. 2 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi krajowemu przewidującemu przeniesienie na późniejszą dostawę podlegającą zasadom ogólnym podatku od wartości dodanej prawa podatnika-pośrednika do odliczenia podatku od wartości dodanej zapłaconego na podstawie rzeczonych zasad przy przywozie towarów innych niż dzieła sztuki, przedmioty kolekcjonerskie i antyki.

               3)

               Artykuł 314 oraz art. 320 ust. 1 akapit pierwszy i ust. 2 dyrektywy 2006/112 mają skutek bezpośredni, który uprawnia jednostkę do powoływania się na nie przed sądem krajowym w celu wyłączenia stosowania uregulowania krajowego, które jest niezgodne z tymi przepisami.

      (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 grudnia 2004 r. w sprawie T-196/03 European Federation for Cosmetic Ingredients (EFfCI) przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej (Oczywista niedopuszczalność — Pojęcie skarżącego, którego akt dotyczy indywidualnie — EUIG — Umowy w okresie obowiązywania — Prawa własności intelektualnej)

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/15

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 10 grudnia 2004 r.
   w sprawie T-196/03 European Federation for Cosmetic Ingredients (EFfCI) przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej (1)

   (Oczywista niedopuszczalność - Pojęcie skarżącego, którego akt dotyczy indywidualnie - EUIG - Umowy w okresie obowiązywania - Prawa własności intelektualnej)
   (2005/C 69/29)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-196/03 European Federation for Cosmetic Ingredients (EFfCI), z siedzibą w Brukseli (Belgia), reprezentowana przez adwokatów K. Van Maldegema i C. Mereugo, przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (pełnomocnicy: J. L. Rufas Quintana, M. Moore i K. Bradley, z siedzibą do doręczeń w Luksemburgu) i Radzie Unii Europejskiej (pełnomocnicy: E. Karlsson i C. Giorgi Fort), mającej za przedmiot stwierdzenie nieważności:

               —

               art. 1 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/15/WE z dnia 27 lutego 2003 r. zmieniającej dyrektywę Rady 76/768/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do produktów kosmetycznych (Dz.U. L 66, str. 26), w części wprowadzającej do dyrektywy 76/768 nowy art. 4a ust. 2 i ust 2.1 oraz nowy art. 4b,

               —

               art. 1 ust. 5 dyrektywy 2003/15 w części wprowadzającej nowy akapit w art. 6 ust. 3 dyrektywy 76/768,

         Sąd (trzecia izba), w składzie: J. Azizi, prezes, M. Jaeger i F. Dehousse, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 10 grudnia 2004 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skarga zostaje odrzucona.

               2

               Skarżący zostaje obciążony własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez pozwanych.

      (1)  Dz.U. C 184 z 2.8.2003


title: Sprawa F-120/06: Postanowienie prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 14 grudnia 2006 r. — Dálnoky przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Postępowanie o zastosowanie środków zabezpieczających — Ogłoszenie o konkursie — Dopuszczalność głównej skargi — Pilność — Brak)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/50

         Postanowienie prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 14 grudnia 2006 r. — Dálnoky przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-120/06)
   (Postępowanie o zastosowanie środków zabezpieczających - Ogłoszenie o konkursie - Dopuszczalność głównej skargi - Pilność - Brak)
   (2006/C 331/111)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Noémi Dálnoky (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: P. Horváth, avocat)

      Strona pozwana: Komisji Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i H. Kraemer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Zawieszenie dalszych etapów konkursu EPSO/AD/47/06 do czasu wydania orzeczenia w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 21 czerwca 2006 r. (Dz.U. C 145 A, str. 1)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków zabezpieczających zostaje oddalony.

               2)

               Decyzja w sprawie kosztów zostaje odroczona.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 grudnia 2004 r. w sprawie C-520/03 José Vincente Olaso Valero przeciwko Fondo de Garantía Salarial (Fogasa) (wniosek Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Polityka społeczna — Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy — Dyrektywa 80/987/EWG — Zakres zastosowania — Pojęcie „roszczenia” — Pojęcie wynagrodzenia — Odszkodowanie z tytułu niezgodnego z prawem zwolnienia z pracy)

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/9

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 16 grudnia 2004 r.
   w sprawie C-520/03 José Vincente Olaso Valero przeciwko Fondo de Garantía Salarial (Fogasa) (wniosek Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (1)

   (Polityka społeczna - Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy - Dyrektywa 80/987/EWG - Zakres zastosowania - Pojęcie „roszczenia” - Pojęcie wynagrodzenia - Odszkodowanie z tytułu niezgodnego z prawem zwolnienia z pracy)
   (2005/C 45/18)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-520/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie,,na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Valenciana (Hiszpania), postanowieniem z dnia 27 listopada 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 15 grudnia 2003 r., w postępowaniu: José Vincente Olaso Valero przeciwko Fondo de Garantía Salarial (Fogasa), Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann (prezes izby), K. Lenaerts, N. Colneric (sprawozdawca), K. Schiemann i E. Juhász (sędziowie); rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 16 grudnia 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Do sądu krajowego należy określenie, czy pojęcie „wynagrodzenie”, w sposób, w jaki zostało zdefiniowane w prawie krajowym, obejmuje także odszkodowanie z tytułu niezgodnego z prawem zwolnienia z pracy. Jeżeli tak jest, odszkodowania te należą do zakresu zastosowania dyrektywy Rady 80/987/ EWG z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie zmian wprowadzonych dyrektywą 2002/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. zmieniającą dyrektywę 80/987.

               2)

               Jeżeli zgodnie z prawem krajowym przyznane orzeczeniem sądowym lub decyzją administracyjną roszczenia o odszkodowanie z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania umowy o pracę mieszczą się w pojęciu „wynagrodzenia,” identyczne roszczenia ustalone w ugodzie, tak jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, powinny zostać uznane za roszczenia pracownicze wynikające z umowy o pracę lub stosunku pracy w rozumieniu dyrektywy 80/987. Sąd krajowy nie powinien stosować przepisu krajowego, który naruszając zasadę równości wyłącza te roszczenia z pojęcia „wynagrodzenia” w rozumieniu tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 59 z 06.03.2004


title: Wykreślenie sprawy C-62/04

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/17

         Wykreślenie sprawy C-62/04 (1)

   (2005/C 19/38)

      (Język postępowania: włoski)

   Postanowieniem z dnia 28 września 2004 r. prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-62/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej.

      (1)  Dz.U. C 85 z 3.4.2004.


title: Sprawa C-566/10 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 27 listopada 2012 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji Europejskiej, Republice Litewskiej, Republice Greckiej (Odwołanie — System językowy — Ogłoszenia o konkursach otwartych mających na celu nabór administratorów i asystentów — Publikacja pełnej treści w trzech językach urzędowych — Język egzaminów — Wybór drugiego języka spośród trzech języków urzędowych)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 27 listopada 2012 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji Europejskiej, Republice Litewskiej, Republice Greckiej
   (Sprawa C-566/10 P) (1)

   (Odwołanie - System językowy - Ogłoszenia o konkursach otwartych mających na celu nabór administratorów i asystentów - Publikacja pełnej treści w trzech językach urzędowych - Język egzaminów - Wybór drugiego języka spośród trzech języków urzędowych)
   2013/C 26/04
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Włoska (przedstawiciele: P. Gentili, pełnomocnik, G. Palmieri, avvocato dello Stato)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy, wspierani przez A. Dal Ferro, avvocato), Republika Litewska, Republika Grecka (przedstawiciele: A. Samoni-Rantou, S. Vodina i G. Papagianni, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 13 września 2010 r. w sprawach połączonych T-166/07 i T-285/07 Włochy przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił żądanie stwierdzenia nieważności ogłoszeń o konkursach otwartych EPSO/AD/94/07 (Dz.U. 2007, C 45 A, s. 3), EPSO/AST/37/07 (Dz.U. 2007, C 45 A, s. 15) i EPSO/AD/95/07 (Dz.U. 2007, C 103 A, s. 7)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 września 2010 r. w sprawach połączonych T-166/07 i T-285/07 Włochy przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2)

               Stwierdza się nieważność ogłoszeń o konkursach otwartych: EPSO/AD/94/07, mającym na celu ustanowienie rezerwy kadrowej dla naboru administratorów (AD 5) w dziedzinie informacji, komunikacji społecznej i mediów, EPSO/AST/37/07, mającym na celu ustanowienie rezerwy kadrowej dla naboru asystentów (AST 3) w dziedzinie komunikacji społecznej i informacji oraz EPSO/AD/95/07, mającym na celu ustanowienie rezerwy kadrowej dla naboru administratorów (AD 5) w dziedzinie informacji (biblioteka/dokumentacja).

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami Republiki Włoskiej oraz pokrywa własne koszty w obu instancjach.

               4)

               Republika Grecka i Republika Litewska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 63 z 26.2.2011.


title: Sprawa C-268/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 8 czerwca 2015 r. – Fernand Ullens de Schooten/Ministre des Affaires Sociales et de la Santé publique, Ministre de la Justice

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Bruxelles (Belgia) w dniu 8 czerwca 2015 r. – Fernand Ullens de Schooten/Ministre des Affaires Sociales et de la Santé publique, Ministre de la Justice
   (Sprawa C-268/15)
   (2015/C 279/24)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d'appel de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca apelację: Fernand Ullens de Schooten

      Druga strona postępowania: Ministre des Affaires Sociales et de la Santé publique, Ministre de la Justice

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo wspólnotowe, a w szczególności zasada skuteczności, wymaga, aby w pewnych okolicznościach, w szczególności takich jak omówione w pkt 38 niniejszego wyroku, określony w prawie krajowym termin przedawnienia, taki jak ten przewidziany przez ustawodawcę w art. 100 lois coordonnées sur la comptabilité de l’État dla roszczenia odszkodowawczego jednostki przeciwko État belge z tytułu naruszenia art. 43 traktatu WE (obecnie art. 49 TFUE), rozpoczynał bieg dopiero wówczas, gdy naruszenie to zostanie stwierdzone, a jeżeli nie to czy zasada skuteczności jest w tych okolicznościach dostatecznie zagwarantowana, gdy jednostka ta ma możliwość przerwania biegu przedawnienia poprzez doręczenie dokumentu przez urzędnika sądowego?

               2)

               Czy art. 43 WE, 49 WE i 56 WE oraz pojęcie „stanu faktycznego o charakterze wyłącznie wewnętrznym”, które może ograniczyć powoływanie się na te przepisy przez podmiot prawny w ramach sporu przed sądem krajowym, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one stosowaniu prawa [Unii] w sporze pomiędzy obywatelem belgijskim a État belge dotyczącym naprawienia szkód wynikłych z zarzucanego naruszenia prawa wspólnotowego, polegającego na przyjęciu i utrzymywaniu w mocy belgijskich przepisów prawnych takich jak art. 3 arrêté royal nro143 z dnia 30 grudnia 1982 r., który ma zastosowanie bez różnicy zarówno do osób krajowych, jak i do obywateli innych państw członkowskich?

               3)

               Czy zasadę pierwszeństwa prawa wspólnotowego oraz art. 4 ust. 3 TUE należy interpretować w ten sposób, że nie pozwalają one pominąć zasady powagi rzeczy osądzonej, gdy chodzi o ponowne rozpoznanie lub uchylenie orzeczenia sądowego korzystającego z powagi rzeczy osądzonej, które okazuje się sprzeczne z prawem [Unii], natomiast pozwalają pominąć krajową zasadę powagi rzeczy osądzonej, wówczas gdy prowadziłaby ona do wydania, na podstawie tego orzeczenia sądowego korzystającego z powagi rzeczy osądzonej lecz sprzecznego z prawem [Unii], innego orzeczenia sądowego, które utrwalałoby naruszenie prawa [Unii] przez to pierwsze orzeczenie sądowe?

               4)

               Czy Trybunał mógłby potwierdzić, że pytanie dotyczące ustalenia, czy zasada powagi rzeczy osądzonej powinna zostać pominięta w przypadku sprzecznego z prawem [Unii] orzeczenia sądowego korzystającego z powagi rzeczy osądzonej, w ramach żądania ponownego rozpoznania lub uchylenia tego orzeczenia, nie jest pytaniem co do istoty identycznym w rozumieniu wyroków Da Costa i CILFIT jak pytanie dotyczące ustalenia, czy zasada powagi rzeczy osądzonej jest sprzeczna z prawem [Unii] w kontekście żądania wydania (nowego) orzeczenia, które mogłoby utrwalać naruszenie prawa [Unii], wobec czego sąd orzekający w ostatniej instancji nie może uchylić się od obowiązku wystąpienia z pytaniem prejudycjalnym?


title: Sprawa F-69/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 20 listopada 2006 r. — Andersson i in. przeciwko Komisji

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/88

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 20 listopada 2006 r. — Andersson i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-69/06) (1)

   (2006/C 326/178)

      Język postępowania: francuski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 190 z 12.8.2006, str. 35.


title: Sprawa T-408/05: Skarga wniesiona w dniu  16 października 2005 r.  — Luigi Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/18

         Skarga wniesiona w dniu 16 października 2005 r. — Luigi Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-408/05)
   (2006/C 22/35)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) [Przedstawiciel: Avv. Alessandro Distante]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie dorozumianej decyzji nieuwzględniającej wniosku skarżącego z dnia 11 października 2004 r.;

               —

               w razie konieczności — uchylenie decyzji Komisji z dnia 4 sierpnia 2004 r.;

               —

               zobowiązanie pozwanej do 100 % zwrotu kosztów leczenia w wysokości 381,04 euro;

               —

               zasądzenie od pozwanej odsetek za zwłokę w wysokości 10 %, kapitalizowanych corocznie od dnia 11 października 2004 r. do dnia faktycznego spełnienia świadczenia;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący kwestionuje odmowę przez skarżącą 100 % zwrotu poniesionych przez niego kosztów leczenia w wysokości 381,04 euro.
   Zarzuty i główne argumenty są identyczne z podniesionymi w sprawie T-18/04 (1) (Marcuccio przeciwko Komisji).
   W szczególności skarżący powołuje się na całkowity brak uzasadnienia, oczywisty błąd w ocenie, naruszenie art. 72 Regulaminu pracowniczego, obowiązku opieki oraz zasady niedyskryminacji i obowiązku sprawności i dobrej administracji.

      (1)  Dz.U. C 71 z 20.3.2004, str. 38


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 9 września 2004 r. w sprawie C-454/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Brak transpozycji dyrektywy 98/44/WE)

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/11

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 9 września 2004 r.
   w sprawie C-454/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Brak transpozycji dyrektywy 98/44/WE)
   (2004/C 262/23)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-454/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: K. Banks) przeciwko Królestwu Belgii (pełnomocnik: E. Dominkovits), mającej za przedmiot skargę na uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego na podstawie art. 226 WE, Trybunał (szósta izba), w składzie: J.-P. Puissochet, prezes izby, F. Macken (sprawozdawca) i S. von Bahr, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 9 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 98/44/WE z dnia 6 lipca 1998 r. w sprawie ochrony prawnej wynalazków biotechnologicznych, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 15 tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 289 z 29.11.2003.


title: Sprawa C-202/09: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 26 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2006/24/WE — Łączność elektroniczna — Ochrona prywatności — Zatrzymywanie generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem usług łączności elektronicznej — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/16

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 26 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-202/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/24/WE - Łączność elektroniczna - Ochrona prywatności - Zatrzymywanie generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem usług łączności elektronicznej - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   2010/C 24/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Balta i A.A. Gilly, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciel: D. O'Hagan, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia, w przewidzianym terminie, przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE (Dz.U. L 105, s. 54)

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w przewidzianym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniającej dyrektywę 2002/58/WE, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009.


title: Sprawa C-242/07 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 15 marca 2007 r. w sprawie T-5/07 Belgia przeciwko Komisji, wniesione w dniu 18 maja 2007 r. przez Królestwo Belgii

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/14

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 15 marca 2007 r. w sprawie T-5/07 Belgia przeciwko Komisji, wniesione w dniu 18 maja 2007 r. przez Królestwo Belgii
   (Sprawa C-242/07 P)
   (2007/C 170/25)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Belgii (przedstawiciele: L. Van den Broeck, pełnomocnik, J.-P. Buyle i C. Steyaert, avocats)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego postanowienia;

               —

               stwierdzenie, że skarga o stwierdzenie nieważności wniesiona przez wnoszącego odwołanie przeciwko Komisji (sprawa T-5/07) jest dopuszczalna i w konsekwencji uwzględnienie żądań wnoszącego odwołanie podniesionych w skardze o stwierdzenie nieważności oraz, w stosownym przypadku, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi w celu wydania orzeczenia w przedmiocie skargi;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania odwoławczego oraz postępowania w pierwszej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu odwołania wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty.
   W ramach zarzutu pierwszego wnoszący odwołanie podnosi, że zaskarżone postanowienie jest dotknięte błędem w uzasadnieniu, ponieważ, naruszając art. 111 regulaminu Sądu, Sąd przywołał orzecznictwo dotyczące przypadku lub dającego się usprawiedliwić błędu nie wskazując powodów, dla których okoliczności przywołane przez skarżącego nie wypełniają znamion przypadku albo dającego się usprawiedliwić błędu.
   W ramach zarzutu drugiego wnoszący odwołanie podnosi następnie, że orzekając, iż kwestie związane z funkcjonowaniem organów skarżącego nie mogą same w sobie nadać błędowi charakteru błędu dającego się usprawiedliwić, Sąd naruszył prawo stosując znamiona dającego się usprawiedliwić błędu. Z orzecznictwa wspólnotowego dotyczącego dającego się usprawiedliwić błędu wynika mianowicie, że zachodzić muszą szczególne okoliczności, przy czym nie mają znaczenia ramy, w których one zachodzą.
   W ramach zarzutu trzeciego wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo, a co najmniej spoczywający na nim obowiązek uzasadnienia, nie dokonując oceny jednego z argumentów podniesionych przez skarżącego, który dotyczył nadmiernego jego obciążenia wynikającego z odrzucenia wniesionej przez niego skargi jako niedopuszczalnej, podczas gdy skarżący wykazał w sprawie dużą staranność i w szczególności złożył skargę za pośrednictwem faksu odpowiednio długo przed upływem terminu na złożenie skargi.
   W ramach zarzutu czwartego wnoszący odwołanie podnosi w końcu, że odrzucenie skargi ze względu na wniesienie jej po upływie terminu, mimo że uprzednio została ona zakomunikowania sekretarzowi w terminie za pośrednictwem faksu, jest niezgodne z zasadą proporcjonalności. Poszanowanie tej zasady wymaga jego zdaniem, aby skarga, która została złożona w sekretariacie w formie faksu, w terminie określonym w traktacie WE, nie była odrzucana jako niedopuszczalna, nawet, jeśli podpisany oryginał skargi wpłynął do sekretariatu po upływie 10 dni, ponieważ skarga ta wpłynęła w okresie 10 dni po ostatnim dniu, w którym możliwe było złożenie skargi w formie faksu.


title: Sprawa T-410/06: Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Foshan City Nanhai Golden Step Industrial przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Chin i Wietnamu — Obliczenie konstruowanej wartości normalnej — Cena eksportowa — Prawo do obrony — Szkoda — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/39

         Wyrok Sądu z dnia 4 marca 2010 r. — Foshan City Nanhai Golden Step Industrial przeciwko Radzie
   (Sprawa T-410/06) (1)

   (Dumping - Przywóz obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Chin i Wietnamu - Obliczenie konstruowanej wartości normalnej - Cena eksportowa - Prawo do obrony - Szkoda - Obowiązek uzasadnienia)
   2010/C 113/60
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Foshan City Nanhai Golden Step Industrial Co., Ltd (Lishui, Chiny) (przedstawiciele: I. MacVay, solicitor, R. Thompson, QC, i K. Beal, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez adwokata G. Berrischa)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i T. Scharf, pełnomocnicy); i Confédération européenne de l’industrie de la chaussure (CEC) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo P. Vlaemminck, G. Zonnekeyn i S. Verhulst, następnie P. Vlaemminck i A. Hubert, adwokaci)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o stwierdzenie nieważności części rozporządzenia Rady (WE) nr 1472/2006 z dnia 5 października 2006 r. nakładającego ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu (Dz.U. L 275, s. 1), w zakresie w jakim dotyczy skarżącej.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Foshan City Nanhai Golden Step Industrial Co., Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska i Confédération européenne de l’industrie de la chaussure (CEC) pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa C-75/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Verona – Włochy) – Livio Menini, Maria Antonia Rampanelli/Banco Popolare – Società Cooperativa [Odesłanie prejudycjalne — Ochrona konsumentów — Procedury alternatywnego rozstrzygania sporów (ADR) — Dyrektywa 2008/52/WE — Dyrektywa 2013/11/UE — Artykuł 3 ust. 2 — Sprzeciw wniesiony przez konsumentów w ramach postępowania w sprawie nakazu zapłaty wszczętego przez instytucję kredytową — Prawo dostępu do wymiaru sprawiedliwości — Ustawodawstwo krajowe przewidujące obowiązek skorzystania z postępowania mediacyjnego — Obowiązek korzystania z pomocy adwokata — Przesłanka dopuszczalności powództwa sądowego]

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/15

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Verona – Włochy) – Livio Menini, Maria Antonia Rampanelli/Banco Popolare – Società Cooperativa
   (Sprawa C-75/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Procedury alternatywnego rozstrzygania sporów (ADR) - Dyrektywa 2008/52/WE - Dyrektywa 2013/11/UE - Artykuł 3 ust. 2 - Sprzeciw wniesiony przez konsumentów w ramach postępowania w sprawie nakazu zapłaty wszczętego przez instytucję kredytową - Prawo dostępu do wymiaru sprawiedliwości - Ustawodawstwo krajowe przewidujące obowiązek skorzystania z postępowania mediacyjnego - Obowiązek korzystania z pomocy adwokata - Przesłanka dopuszczalności powództwa sądowego])
   (2017/C 277/19)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Ordinario di Verona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Livio Menini, Maria Antonia Rampanelli

      Strona pozwana: Banco Popolare – Società Cooperativa

      Sentencja

               1)

               Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/11/UE z dnia 21 maja 2013 r. w sprawie alternatywnych metod rozstrzygania sporów konsumenckich oraz zmiany rozporządzenia (WE) nr 2006/2004 i dyrektywy 2009/22/WE (dyrektywę w sprawie ADR w sporach konsumenckich) należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewiduje skorzystanie z postępowania mediacyjnego w przypadku sporów, o których mowa w art. 2 ust. 1 dyrektywy tej dyrektywy, jako przesłankę dopuszczalności powództwa sądowego w tych samych sprawach, w zakresie, w jakim wymóg taki nie uniemożliwia stronom korzystania z ich prawa dostępu do wymiaru sprawiedliwości.
               Natomiast wspomnianą dyrektywę należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewiduje, iż w trakcie takiej mediacji konsumenci powinni korzystać z pomocy adwokata i że mogą wycofać się z postępowania mediacyjnego, jedynie jeśli wykażą istnienie uzasadnionej przyczyny na poparcie tej decyzji.

      (1)  Dz.U. C 156 z 2.5.2016.


title: Sprawa T-195/13: Wyrok Sądu z dnia 14 stycznia 2015 r. – dm-drogerie markt/OHIM – V-Contact Kereskedelmi és Szolgáltató (CAMEA) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CAMEA — Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy BALEA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/31

         Wyrok Sądu z dnia 14 stycznia 2015 r. – dm-drogerie markt/OHIM – V-Contact Kereskedelmi és Szolgáltató (CAMEA)
   (Sprawa T-195/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CAMEA - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy BALEA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 065/43)
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: dm-drogerie markt GmbH & Co. KG (Karlsruhe, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci B. Beinert, O. Bludovsky i T. Strack)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele:: J. Németh, P. Geroulakos i V. Melgar, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: V-Contact Kereskedelmi és Szolgáltató Kft (Szada, Węgry) (przedstawiciele: adwokat A. Krajnyák)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 stycznia 2013 r. (sprawa R 452/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy dm-drogerie markt GmbH & Co. KG a V-Contact Kereskedelmi és Szolgáltató Kft.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               dm-drogerie markt GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  27 października 2005 r.  w sprawie C-175/03 Republika Grecka przeciwko Komisja Wspólnot Europejskich (EFOGR — Rozliczenie rachunków — Wydatki wykluczone z finansowania wspólnotowego — Pomoc na utrzymania gajów oliwnych na małych wyspach Morza Egejskiego — Lata budżetowe 1999-2000)

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 27 października 2005 r.
   w sprawie C-175/03 Republika Grecka przeciwko Komisja Wspólnot Europejskich (1)

   (EFOGR - Rozliczenie rachunków - Wydatki wykluczone z finansowania wspólnotowego - Pomoc na utrzymania gajów oliwnych na małych wyspach Morza Egejskiego - Lata budżetowe 1999-2000)
   (2005/C 330/03)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-175/03 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 10 kwietnia 2003 r., Republika Grecka (pełnomocnicy: V. Kontolaimos i S.Charitaki) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M. Condou-Durande, wspierany przez adwokata N. Korogiannakisa), Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, J.-P. Puissochet (sprawozdawca), S. von Bahr, J. Malenovský i U. Lõhmus, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: Lynn Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 27 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2003/102/WE z dnia 14 lutego 2003 r. wykluczającej z finansowania wspólnotowego pewne wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) Sekcja Gwarancji w zakresie, w jakim nakłada na Republikę Grecką korektę ryczałtową w wysokości 25 % za lata budżetowe 1999-2001 (sektor składowania w magazynach państwowych) w kwocie 9 926 005,21 euro.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 19.07.2003 r.


title: Sprawa T-693/14: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2014 r. – Hamr Sport przeciwko Komisji

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/36

         Skarga wniesiona w dniu 24 września 2014 r. – Hamr Sport przeciwko Komisji
   (Sprawa T-693/14)
   (2015/C 007/40)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Hamr Sport a.s. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: T. Capoušek, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 czerwca 2014 r. (S.A.33575 – Niekomercyjne obiekty sportowe);

               —

               uchylenie zaskarżonej decyzji Komisji Europejskiej; oraz

               —

               przekazanie sprawy Komisji Europejskiej w celu przeprowadzenia dodatkowego dochodzenia i zaradzenia opisanej sytuacji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca powołuje następujące zarzuty.

               1.

               Zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa, gdyż w ramach postepowania poprzedzającego przyjęcie zaskarżonej decyzji strona pozwana nie ustosunkowała się właściwie do wszystkich dowodów i twierdzeń strony skarżącej, a w szczególności kwestii, czy wykazane zostało istnienie niezgodnej z prawem pomocy państwa.

               2.

               Strona pozwana nie może powoływać się w ramach wniosków przyjętych w zaskarżonej decyzji na wyjątki przewidziane w art. 107 ust. 3 lit. c) TFEU, gdyż przesłanki i wymogi poprzedzające stosowanie tego przepisu nie są spełnione.

               3.

               Z uwagi na posiadaną osobowość prawną (spółka handlowa) strona skarżąca nie może uczestniczyć w jakiejkolwiek procedurze przyznawania subwencji organizowanej przez ministerstwo edukacji, młodzieży i sportu, nawet jeśli w rzeczywistości działa ona na tym samym rynku co jej konkurenci i wspiera tę samą (tożsamą z punktu widzenia interesu ogólnego/interesu publicznego) docelową grupę osób – beneficjentów.


title: Sprawa T-417/17: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2017 r. – Cypr/EUIPO – Papouis Dairies (fino Cyprus Halloumi Cheese)

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/54

         Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2017 r. – Cypr/EUIPO – Papouis Dairies (fino Cyprus Halloumi Cheese)
   (Sprawa T-417/17)
   (2017/C 277/78)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciele: S. Malynicz, QC i V. Marsland, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Papouis Dairies LTD (Nikozja, Cypr)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Papouis Dairies LTD

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny kolorowy znak towarowy zawierający elementy słowne „fino Cyprus Halloumi Cheese” – zgłoszenie nr 11 180 791

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 kwietnia 2017 r. w sprawie R 2650/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO oraz drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-167/09 P: Wyrok Sądu z dnia 6 marca 2012 r. — Komisja przeciwko Liottiemu (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery — Postępowanie w sprawie oceny za rok 2006 — Ogólne przepisy wykonawcze — Spójne i uzgodnione stosowanie reguł oceny)

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/23

         Wyrok Sądu z dnia 6 marca 2012 r. — Komisja przeciwko Liottiemu
   (Sprawa T-167/09 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery - Postępowanie w sprawie oceny za rok 2006 - Ogólne przepisy wykonawcze - Spójne i uzgodnione stosowanie reguł oceny)
   2012/C 118/37
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Amerigo Liotti (Senningerberg, Luxembourg) (przedstawiciel: F. Frabetti, adwokat)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 17 lutego 2009 r. w sprawie F-38/08 Liotti przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze), mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa, oprócz swoich własnych kosztów, koszty poniesione przez Amerigo Liottiego w ramach niniejszego postępowania.

      (1)  Dz.U C 167 z 18.7.2009.


title: Sprawa C-304/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie wyroku Gerechtshof Amsterdam, wydanego dnia 13 lipca 2004 r., w sprawie Jacob Meijer B. V. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst – Douanedistrict Arnhem

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie wyroku Gerechtshof Amsterdam, wydanego dnia 13 lipca 2004 r., w sprawie Jacob Meijer B. V. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst – Douanedistrict Arnhem
   (Sprawa C-304/04)
   (2004/C 228/60)
   Dnia 19 lipca 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie wyroku Gerechtshof Amsterdam, wydanego dnia 13 lipca 2004 r. w sprawie Jacob Meijer B. V. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst – Douanedistrict Arnhem.
   Gerechtshof Amsterdam zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy rozporządzenie (WE) nr 2086/97 (1) Komisji z dnia 4 listopada 1997 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej jest ważne w zakresie, w którym rozporządzenie to przewiduje, że pozycja 8543 89 79 Nomenklatury Scalonej obejmuje karty dźwiękowe opisane w punkcie 2.3?

      (1)  Dz.U. L 312 z dnia 14 listopada 1997 r., str. 1.


title: Sprawa T-350/15: Wyrok Sądu z dnia 11 października 2016 r. – Perry Ellis International Group/EUIPO – CG (p) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znak towarowy, który może być postrzegany jako litera „p” — Wcześniejsze graficzne krajowe i unijne znaki towarowe P PROTECTIVE i P — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               21.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 428/14

         Wyrok Sądu z dnia 11 października 2016 r. – Perry Ellis International Group/EUIPO – CG (p)
   (Sprawa T-350/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znak towarowy, który może być postrzegany jako litera „p” - Wcześniejsze graficzne krajowe i unijne znaki towarowe P PROTECTIVE i P - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 428/15)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Perry Ellis International Group Holdings Ltd (Nassau, Bahamy) (przedstawiciele: adwokaci O. Günzel, V. Ahmann i C. Tenkhoff)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Stoyanova-Valchanova, M. Fischer i D. Gája, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: CG Verwaltungsgesellschaft mbH (Gevelsberg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Körber i T.-E. Vlah)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 kwietnia 2015 r. (sprawa R 2441/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między CG Verwaltungsgesellschaft a Perry Ellis International Group Holdings.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Perry Ellis International Group Holdings Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 270 z 17.8.2015.


title: Sprawa C-29/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie T-164/02, Kaul GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego, wniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (inny uczestnik postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM: Bayer AG) dnia 28 stycznia 2005 r. (faks z dnia 25 stycznia 2005 r.). Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była Bayer AG

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/11

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie T-164/02, Kaul GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego, wniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (inny uczestnik postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM: Bayer AG) dnia 28 stycznia 2005 r. (faks z dnia 25 stycznia 2005 r.). Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była Bayer AG
   (Sprawa C-29/05 P)
   (2005/C 82/23)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 28 stycznia 2005 r. (faks z dnia 25 stycznia 2005 r.) do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie T-164/02, Kaul GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego, wniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), reprezentowany przez A. von Mühlendahla, wiceprezesa Urzędu i G. Schneidera, członka Wydziału Postępowanie Sądowe w Dziedzinie Własności Intelektualnej. Innym uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była Bayer AG.
   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               1.

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               2.

               przekazanie sprawy do Sądu celem rozstrzygnięcia w przedmiocie dalszych zarzutów;

               3.

               obciążenie innych uczestników postępowania kosztami postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Sąd naruszył art. 43 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz. U. 1994, L 11, str. 1) oraz zasadę 16 ust. 3 i zasadę 20 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz. U. 1995, L 303, str. 1), zobowiązując Izbę Odwoławczą Urzędu w myśl zasady ciągłości funkcjonalnej do uwzględnienia nowych danych szczegółowych stanu faktycznego oraz nowych dowodów w postępowaniu w sprawie sprzeciwu również wtedy, gdy strona postępowania nie przedstawiła tych okoliczności oraz dowodów Wydziałowi Sprzeciwów w wyznaczonym przez ten wydział terminie. Wywiedziony przez Sąd z zasady ciągłości funkcjonalnej obowiązek oceny w ramach postępowania inter partes materiałów powołanych po raz pierwszy przed Izbą Odwoławczą nie znajduje uzasadnienia w przepisach rozporządzenia nr 40/94 ani rozporządzenia wykonującego.

               2.

               Sąd naruszył art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 zobowiązując Izbę Odwoławczą do uwzględnienia nowych danych szczegółowych stanu faktycznego i nowych dowodów, mimo iż terminy obowiązujące w postępowaniu przed Wydziałem Sprzeciwów mają charakter prekluzyjny i wnoszący sprzeciw nie przedstawił odnośnego stanu faktycznego i odnośnych dowodów w terminie wyznaczonym przez Wydział Sprzeciwów.

               3.

               Sąd naruszył również art. 74 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 dopuszczając zastosowanie tego przepisu w postępowaniu odwoławczym jedynie, jeżeli nowe argumenty lub dowody zostały powołane po upływie terminu celem uzasadnienia odwołania.


title: Sprawa C-683/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal do Trabalho da Covilhã (Portugalia) w dniu 23 grudnia 2013 r. — Pharmacontinente-Saúde e Higiene SA, i in. przeciwko Autoridade Para As Condições do Trabalho (ACT)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal do Trabalho da Covilhã (Portugalia) w dniu 23 grudnia 2013 r. — Pharmacontinente-Saúde e Higiene SA, i in. przeciwko Autoridade Para As Condições do Trabalho (ACT)
   (Sprawa C-683/13)
   2014/C 52/57
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal do Trabalho da Covilhã

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pharmacontinente-Saúde e Higiene SA, Domingos Sequeira de Almeida, Luis Mesquita Soares Moutinho, Rui Teixeira Soares de Almeida, André de Carvalho e Sousa.

      Strona pozwana: Autoridade Para As Condições do Trabalho (ACT).

      Pytania prejudycjalne

               a)

               Czy art. 2 dyrektywy 95/46/WE (1) powinien być interpretowany w ten sposób, że rejestr czasu pracy, to znaczy rejestr wskazujący w odniesieniu do każdego pracownika godziny rozpoczęcia i zakończenia pracy, jak również przerw lub okresy spoczynku, które nie wliczane są do czasu pracy, jest objęty pojęciem danych osobowych?

               b)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy państwo portugalskie jest zobowiązane na podstawie art. 17 ust. 1 dyrektywy 95/46/WE do ustanowienia środków technicznych i organizacyjnych w celu ochrony danych osobowych przed przypadkowym lub nielegalnym zniszczeniem lub przypadkową utratą, zmianą, niedozwolonym ujawnieniem lub dostępem, szczególnie wówczas, gdy przetwarzanie danych obejmuje transmisję danych w sieci?

               c)

               Ponownie, w przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzedzające pytanie, czy wówczas gdy państwo członkowskie nie przyjmie żadnego środka w celu wykonania art. 17 ust. 1 dyrektywy 95/46/WE i jeżeli pracodawca odpowiedzialny za przetwarzanie tych danych przyjmie system ograniczonego dostępu do tych danych, który nie pozwala na automatyczny dostęp do tych danych dla organu krajowego uprawnionego do kontroli warunków pracy, zasada pierwszeństwa prawa Unii Europejskiej powinna być interpretowana w ten sposób, że państwo członkowskie nie może ukarać owego pracodawcy za takie zachowanie?

               d)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie poprzedzające, przy czym nie wykazano lub nie stwierdzono w konkretnym przypadku, iż informacja wynikająca z rejestru nie została zmieniona, proporcjonalny jest wymóg natychmiastowego udostępnienia rejestru, tak aby umożliwić powszechny dostęp wszystkich osób biorących udział w stosunku pracy?

      (1)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, s. 31).


title: Sprawa T-802/14: Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2016 r. – Laboratorios Ern/OHIM – michelle menard (Lenah.C) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Lenah.C — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy LEMA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               7.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/16

         Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2016 r. – Laboratorios Ern/OHIM – michelle menard (Lenah.C)
   (Sprawa T-802/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Lenah.C - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy LEMA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 090/22)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Laboratorios Ern, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat S. Correa Rodriguez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: S. Bonne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: michelle menard GmbH – Berlin cosmetics (Berlin, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 września 2014 r. (sprawa R 2260/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Laboratorios Ern, SA a michelle menard GmbH – Berlin cosmetics.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Laboratorios Ern, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 46 z 9.2.2015.


title: Sprawa C-464/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Mons (Belgia) w dniu 24 września 2010 r. — État belge przeciwko Pierre’owi Henflingowi, Raphaëlowi Davinowi, Koenraadowi Tanghe (działającym w charakterze syndyków masy upadłościowej Tiercé Franco-Belge SA)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Mons (Belgia) w dniu 24 września 2010 r. — État belge przeciwko Pierre’owi Henflingowi, Raphaëlowi Davinowi, Koenraadowi Tanghe (działającym w charakterze syndyków masy upadłościowej Tiercé Franco-Belge SA)
   (Sprawa C-464/10)
   ()
   2010/C 346/49
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour d’appel de Mons

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: État belge

      Strony pozwane: Pierre Henfling, Raphaël Davin, Koenraad Tanghe (działający w charakterze syndyków masy upadłościowej Tiercé Franco-Belge SA)

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 6 ust. 4 i art. 13 część B lit. f) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one zwolnieniu z podatku usług świadczonych przez agenta działającego w imieniu własnym, ale na rachunek zleceniodawcy organizującego świadczenie usług określonych w ww. art. 13 część B lit. f)?

      (1)  Dz.U. L 145, s. 1.


title: Sprawa T-504/09: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2011 r. — Völkl przeciwko OHIM — Marker Völkl (VÖLKL) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VÖLKL — Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy VÖLKL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Częściowa odmowa rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 i zasada 22 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Właściwość izby odwoławczej w przypadku odwołania ograniczonego do części towarów lub usług objętych zgłoszeniem — Artykuł 64 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 — Żądanie zmiany decyzji izby odwoławczej — Artykuł 65 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/22

         Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2011 r. — Völkl przeciwko OHIM — Marker Völkl (VÖLKL)
   (Sprawa T-504/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VÖLKL - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy VÖLKL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Częściowa odmowa rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 i zasada 22 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 - Właściwość izby odwoławczej w przypadku odwołania ograniczonego do części towarów lub usług objętych zgłoszeniem - Artykuł 64 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 - Żądanie zmiany decyzji izby odwoławczej - Artykuł 65 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009)
   2012/C 32/43
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Völkl GmbH & Co. KG (Erding, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Raßmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Marker Völkl International GmbH (Baar, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat J. Bauer)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 września 2009 r. (sprawa R 1387/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Marker Völkl International GmbH a Völkl GmbH & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 30 września 2009 r. (sprawa R 1387/2008-1).

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               OHIM pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Völkl GmbH & Co. KG.

               4)

               Marker Völkl International GmbH pokrywa własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010.


title: Sprawa F-60/09 DEP: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 5 grudnia 2013 r. — Birkhoff przeciwko Komisji (Służba publiczna — Postępowanie — Ustalenie kosztów — Umorzenie postępowania)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/34

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 5 grudnia 2013 r. — Birkhoff przeciwko Komisji
      (Sprawa F-60/09 DEP)
      (Służba publiczna - Postępowanie - Ustalenie kosztów - Umorzenie postępowania)
      (2014/C 71/67)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Gerhard Birkhoff (Isny, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Inzillo)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra)

         Sentencja postanowienia

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie żądania ustalenia kosztów w sprawie F-60/09 DEP Birkhoff przeciwko Komisji zostaje umorzone.

                  2)

                  Każda strona pokrywa własne koszty poniesione w niniejszym postępowaniu w przedmiocie ustalenia kosztów.


title: Sprawa T-377/14: Postanowienie Sądu z dnia 21 marca 2016 r. – Ezz/Rada

text:
               10.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/20

         Postanowienie Sądu z dnia 21 marca 2016 r. – Ezz/Rada
   (Sprawa T-377/14) (1)

   (2016/C 165/25)
   Język postępowania: francuski
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

      (1)  Dz.U. C 245 z 28.7.2014.


title: Sprawa T-298/14: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2014 r. – Erbslöh Aluminium przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/47

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2014 r. – Erbslöh Aluminium przeciwko Komisji
   (Sprawa T-298/14)
   2014/C 223/50
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Erbslöh Aluminium GmbH (Velbert, Niemcy) (przedstawiciele: T. Volz, M. Ringel, B. Wißmann, M. Püstow, C. Oehme i T. Wielsch, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia przeciwko Republice Federalnej Niemiec przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE formalnego postępowania wyjaśniającego w przedmiocie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz ograniczenia „dopłaty EEG” (dopłaty przeznaczonej na finansowanie źródeł energii odnawialnej w Niemczech) w przypadku odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)] w zakresie, w jakim dotyczy ona ograniczenia dopłaty EEG w przypadku odbiorców energochłonnych;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: brak sprzyjania w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi, że przewidziane w Gesetz über den Vorrang erneuerbarer Energien (niemieckiej ustawie o uprzywilejowaniu energii odnawialnych, zwanych dalej „EEG”) ograniczenie dopłaty EEG w przypadku odbiorców energochłonnych nie stanowi pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Skarżąca twierdzi, że przepis ten nie przysparza odbiorcom energochłonnym żadnej korzyści. Jej zdaniem szczególne wypłaty wyrównawcze stanowią raczej rekompensatę za nadzwyczajne obciążenia, jakie zostały w szczególności nałożone na skarżącą i porównywalne do niej przedsiębiorstwa w ramach wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych i których celem jest przywrócenie konkurencyjności tym będącym odbiorcami energochłonnymi przedsiębiorstwom, których interesy zostały w znacznym stopniu naruszone wskutek zastosowania dopłaty EEG w jej pierwotnej postaci.

               2.

               Zarzut drugi: brak zasobów państwowych w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Skarżąca podnosi ponadto, że te szczególne wypłaty wyrównawcze nie stanowią środka „przyznanego przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych”. W związku z tym twierdzi ona, że dopłata EEG sama w sobie nie stanowi środka przyznanego z zasobów państwowych i że, co za tym idzie, zrezygnowanie z tego środka w ramach systemu szczególnych wypłat wyrównawczych, też nie może stanowić takiego środka przyznanego z zasobów państwowych.

                           —

                           Ta dopłata EEG nie jest pobierana, zarządzana, ani nawet wypłacana przez państwo czy też powoływany czy też ustanowiony przez to państwo organ publiczny lub państwowy. Przeciwnie, dopłata ta może być pobierana bezpośrednio przez podmioty zarządzające siecią przesyłową na podstawie roszczenia cywilnoprawnego. Dopłata ta nie przysparza korzyści budżetowi państwa, efektem czego system szczególnych wypłat wyrównawczych w żaden sposób nie zmniejsza przychodów państwa.

                           —

                           Środki pochodzące z EEG nie pozostają do dyspozycji organów państwa. Ponadto żaden organ – ani Bundesamt für Wirtschaft und Ausfuhrkontrolle (BAFA, niemiecki federalny urząd ds. kontroli gospodarki i importu) ani Bundesnetzagentur (niemiecka federalna agencja ds. sieci) – nie sprawuje nad tymi środkami kontroli o charakterze publicznym.


title: Sprawa T-139/04: Skarga wniesiona dnia 8 kwietnia 2004 r. przez Kelvina Williama Stephensa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               26.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/7

         Skarga wniesiona dnia 8 kwietnia 2004 r. przez Kelvina Williama Stephensa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-139/04)
   (2004/C 168/13)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 8 kwietnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesiona przez Kelvina Williama Stephensa, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez Nicolasa Lhoësta, avocat, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu:

               —

               o uchylenie decyzji AIPN (organu uprawnionego do mianowania) z dnia 14 kwietnia 2003 r. w zakresie w jakim:

                           —

                           nie zaszeregowała ona skarżącego na stanowisku stopnia A6 szczebel 3 w w chwili jego rekrutacji,

                           —

                           nie przywróciła stopnia awansu zawodowego skarżącego poprzez przyspieszenie terminu jego awansu na stanowiska stopnia A5 i A4,

                           —

                           ograniczyła termin wejścia w życie decyzji w przedmiocie ponownego zaszeregowania jeżeli chodzi o jej skutki o charakterze pieniężnym do 5 października 1995 r.,

               —

               o uchylenie decyzji AIPN (organu uprawnionego do mianowania) z dnia 15 stycznia 2004 r., doręczonej skarżącemu dnia 30 stycznia 2004 r. oddalającej jego skargę R/521/03;

               —

               o zasądzenie od pozwanego tymczasowego odszkodowania w kwocie 125 000 euro, w przypadku kiedy nie będzie możliwe przywrócenie awansu zawodowego skarżącego do poprzedniego stopnia;

               —

               o obciążenie strony pozwanej pełnymi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne twierdzenia:
   W niniejszym postępowaniu, skarżący, który w chwili jego rekrutacji w październiku 1985 r. został zaszeregowany na stanowisku stopnia A7, szczebel 3 kwestionuje decyzję AIPN (organu uprawnionego do mianowania) odmawiającą zmiany tego zaszeregowania, plasującą go na stanowisku stopnia A6, szczebel 2 a nie na stanowisku stopnia A6, szczebel 3, odmawiającą przywrócenia jego awansu zawodowego oraz ograniczającą termin wejścia w życie decyzji w przedmiocie jego ponownego zaszeregowania do 5 października 1995 r.
   Na poparcie swoich roszczeń skarżący podnosi te same zarzuty, na które powołuje się skarżący w sprawie T-125/04, Rousseaux przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-385/04: Skarga wniesiona dnia 7 września 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/25

         Skarga wniesiona dnia 7 września 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu
   (Sprawa C-385/04)
   (2004/C 262/46)
   Dnia 7 września 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Zjednoczonemu Królestwu przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez Woutera Wilsa, działającego jako jej pełnomocnik, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że poprzez nieprzyjęcie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy 2001/16/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnych (1), a w każdym razie poprzez niepowiadomienie o nich Komisji, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło swoim zobowiązaniom wynikającym z wymienionej wyżej dyrektywy;

               2)

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Okres przeznaczony na transpozycję dyrektywy upłynął 20 kwietnia 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 110 z 20.4.2001, str. 1.


title: Wyrok Trybunału (trzeciej izby) z dnia 1 lipca 2004 r. w sprawie C-65/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa — Art. 12 WE, 149 WE i 150 WE — Świadectwo ukończenia szkoły średniej uzyskane w innym Państwie Członkowskim — Dostęp do szkolnictwa wyższego)

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzeciej izby)
   z dnia 1 lipca 2004 r.
   w sprawie C-65/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa - Art. 12 WE, 149 WE i 150 WE - Świadectwo ukończenia szkoły średniej uzyskane w innym Państwie Członkowskim - Dostęp do szkolnictwa wyższego)
   (2004/C 217/08)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-65/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: D. Martin) przeciwko Królestwu Belgii (pełnomocnik: A. Snoecx), mającej za przedmiot stwierdzenie, że nie podejmując środków niezbędnych do zapewnienia posiadaczom świadectw ukończenia szkoły średniej uzyskanych w innych Państwach Członkowskich dostępu do szkolnictwa wyższego prowadzonego przez Wspólnotę francuską w Belgii na takich samych warunkach jak posiadaczom certificat d'enseignement secondaire supérieur CESS (świadectw ukończenia szkoły średniej drugiego stopnia), Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 12 WE, 149 WE et 150 WE, Trybunał (trzecia izba), w składzie A. Rosas, prezes izby, R. Schintgen i N. Colneric (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 1 lipca 2004 r. wyrok, zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Nie podejmując środków niezbędnych do zapewnienia posiadaczom świadectw ukończenia szkoły średniej uzyskanych w innych Państwach Członkowskich dostępu do szkolnictwa wyższego prowadzonego przez Wspólnotę francuską w Belgii na takich samych warunkach jak posiadaczom certificat d'enseignement secondaire supérieur CESS (świadectw ukończenia szkoły średniej drugiego stopnia), Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 12 WE, w związku z art. 149 WE et 150 WE;

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 83 z 5.4.2003


title: Sprawa T-134/14: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2014 r. – Niemcy przeciwko Komisji

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/40

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2014 r. – Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-134/14)
   2014/C 142/53
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze, J. Möller, i Rechtsanwalt T. Lübbig)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie na podstawie art. 264 TFUE nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 18 grudnia 2013 r. w postępowaniu w sprawie pomocy państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN) – Niemcy, Wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz zmniejszone dopłaty EEG dla odbiorców energochłonnych, C (2013) 4424 final,

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1) i art. 108 ust. 2 TFUE

                           —

                           Skarżąca wyjaśnia w tym miejscu, że pozwana wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające, nie wypełniwszy swojego szczególnego obowiązku staranności w pełnym wyjaśnieniu okoliczności faktycznych. Gdyby Komisja starannie wyjaśniła okoliczności faktyczne, nie byłoby powodu do wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych

                           —

                           W ramach zarzutu drugiego skarżąca podnosi, że Komisja błędnie oceniła okoliczności faktyczne leżące u podstaw sprawy, mianowicie funkcjonowanie Gesetz über den Vorrang erneuerbarer Energien (ustawy o uprzywilejowaniu energii odnawialnych), a w szczególności system przepływów finansowych na podstawie tej ustawy. Poza tym Komisja błędnie oceniła rolę „państwa” jako ustawodawcy i podmiotu odpowiedzialnego za organy nadzoru i na tej podstawie nieprawidłowo ustaliła sytuację w zakresie kontroli.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący braku uprzywilejowania przedsiębiorstw energochłonnych poprzez szczególny mechanizm kompensacyjny

                           —

                           skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła prawo przy zastosowaniu art. 107 ust. 1 TFUE, przyjmując wbrew orzecznictwu Sądu założenie uprzywilejowania przedsiębiorstw energochłonnych

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący braku uprzywilejowania wynikającego ze środków państwowych

                           —

                           skarżąca podnosi, że Komisja zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE niezgodnie z prawem również w zakresie, w jakim przyjęła założenie kontroli jednostek państwowych nad majątkiem różnych przedsiębiorstw prywatnych uczestniczących w systemie ustawy o uprzywilejowaniu energii odnawialnych

               5.

               Zarzut piąty dotyczący błędniej interpretacji i zastosowania art. 30 i 110 TFUE

                           —

                           skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła zasadę prawidłowego postępowania administracyjnego i ochrony uzasadnionych oczekiwań przez to, że skontrolowała ustawę o uprzywilejowaniu energii odnawialnych na podstawie art. 30 i 110 TFUE, chociaż znała działanie tej ustawy od ponad 10 lat. Komisja również błędnie stosuje art. 30 i 110 TFUE, gdyż nie występuje ani opłata w rozumieniu tych przepisów, ani dyskryminująca sytuacja.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa C-238/14: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/10

         Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-238/14)
   2014/C 235/14
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Enegren i D. Martin, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że utrzymując odstępstwa od środków mających na celu zapobieganie nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony zawieranych z pracownikami przemysłu rozrywkowego wykonującymi pracę o charakterze dorywczym Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy klauzuli 5 załącznika do dyrektywy Rady 1999/70/WE dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (1);

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Utrzymując odstępstwa od środków mających na celu zapobieganie nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony zawieranych z pracownikami przemysłu rozrywkowego wykonującymi pracę o charakterze dorywczym Luksemburg naruszył klauzulę 5 porozumienia ramowego.
   Komisja uważa, że w odniesieniu do tej kategorii pracowników prawo luksemburskie nie określa żadnej obiektywnej przyczyny pozwalającej na zapobieganie nadużywaniu kolejnych umów o pracę na czas określony, co stanowi naruszenie klauzuli 5 ust. 1 lit. a) rozpatrywanego porozumienia ramowego.

      (1)  Dz.U. L 175, s. 43.


title: Sprawa T-278/07 P: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 października 2008 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Wypadek w czasie wykonywania pracy — Decyzja o zakończeniu postępowania na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego — Brak zażalenia — Odwołanie nieuzasadnione)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/32

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 października 2008 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-278/07 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Wypadek w czasie wykonywania pracy - Decyzja o zakończeniu postępowania na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego - Brak zażalenia - Odwołanie nieuzasadnione)
   (2008/C 313/57)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)
   Przedmiot sprawy
   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 11 maja 2007 r. w sprawie F-2/06 Marcuccio przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, zmierzające do uchylenia tego postanowienia.
   Sentencja wyroku

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję w postępowaniu odwoławczym.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa T-40/17: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2017 r. – Habermaaß/EUIPO – Here Global (h)

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/30

         Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2017 r. – Habermaaß/EUIPO – Here Global (h)
   (Sprawa T-40/17)
   (2017/C 086/40)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Habermaaß GmbH AG (Bad Rodach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci U. Blumenröder, H. Gauß i E. Bertram)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Here Global BV (Eindhoven, Niderlandy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „h” – zgłoszenie nr 12 833 141

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 października 2016 r. w sprawie R 53/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 41 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasad prawnych, które należy uwzględnić przy dokonywaniu wykładni rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 135 § 4 regulaminu postępowania.


title: Sprawa T-129/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 kwietnia 2007 r. — Wal-Mart Stores przeciwko Sánchez Villar (WAL-MART)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/38

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 kwietnia 2007 r. — Wal-Mart Stores przeciwko Sánchez Villar (WAL-MART)
   (Sprawa T-129/05) (1)

   (2007/C 96/78)

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 115 z 14.5.2005.


title: Sprawa T-400/08: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2008 r. — Enercon przeciwko OHIM — BP (ENERCON)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/51

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2008 r. — Enercon przeciwko OHIM — BP (ENERCON)
   (Sprawa T-400/08)
   (2008/C 301/87)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Enercon GmbH (Aurich, Niemcy) (przedstawiciel: R. Böhm, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: BP plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 lipca 2008 r. w sprawie R 957/2006-4, w zakresie w jakim oddala się nią odwołanie wniesione przez stronę skarżącą od decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 26 maja 2006 r. orzekającej w sprawie sprzeciwu nr B 760 605, oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ENERCON” dla towarów z klas 1, 2 i 4

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: BP plc

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowa rejestracja nr 137 828 słownego znaku towarowego „ENERGOL” dla towarów z klasy 1 i 4

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu z wyjątkiem towarów, które uznano za niepodobne

      Decyzja Izby Odwoławczej: odrzucenie odwołania w odniesieniu do towarów, które uznano za niepodobne i oddalenie odwołania w pozostałym zakresie oddalenie

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na to, iż Izba Odwoławcza błędnie ustaliła, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do kolidujących ze sobą znaków towarowych


title: Wykreślenie sprawy C-541/03

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/27

         Wykreślenie sprawy C-541/03 (1)

   (2006/C 36/54)

      (Język postępowania: niemiecki)

   Postanowieniem z dnia 7 października 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-541/03 Lambert Roodbeen przeciwko Republice Austrii (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof).

      (1)  Dz.U. L 59 z 6.3.2004:


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 142 z 7.6.2008 .

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/1

         (2008/C 158/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 142 z 7.6.2008.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 128 z 24.5.2008.

      Dz.U. C 116 z 9.5.2008.

      Dz.U. C 107 z 26.4.2008.

      Dz.U. C 92 z 12.4.2008.

      Dz.U. C 79 z 29.3.2008.

      Dz.U. C 64 z 8.3.2008.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-365/14: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2014 r. – CBM Creative Brands Marken przeciwko OHIM – Aeronautica Militare – Stato Maggiore (TRECOLORE)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/47

         Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2014 r. – CBM Creative Brands Marken przeciwko OHIM – Aeronautica Militare – Stato Maggiore (TRECOLORE)
   (Sprawa T-365/14)
   2014/C 253/62
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CBM Creative Brands Marken GmbH (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci U. Lüken, M. Grundmann i N. Kerger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Aeronautica Militare – Stato Maggiore (Rzym, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej z dnia 1 kwietnia 2014 r. w sprawie R 411/2013-5 w zakresie, w jakim Piąta Izba Odwoławcza uchyliła decyzję Wydziału Sprzeciwów, uwzględniła sprzeciw i odrzuciła zgłoszenie nr 00 9 8 77  416 w odniesieniu do towarów z klas 18 i 25 oraz w odniesieniu do usług: „Usługi handlu detalicznego, również przez strony internetowe i telezakupy odnośnie do odzieży, obuwia, nakryć głowy, okularów przeciwsłonecznych, metali szlachetnych i ich stopów oraz wyrobów z metali szlachetnych lub pokrytych nimi, biżuterii, kamieni szlachetnych, przyrządów zegarmistrzowskich i chronometrycznych, skóry i imitacji skóry oraz towarów z nich zrobionych, skór i futer, walizek podróżnych i podręcznych, toreb, reklamówek, portfeli, portmonetek, etui na klucze, plecaków, worków, parasoli, parasoli przeciwsłonecznych i lasek spacerowych, batów, uprzęży i wyrobów siodlarskich” z klasy 35;

               —

               oddalenie w całości sprzeciwu wniesionego wobec zgłoszenia nr 00 9 8 77  416;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „TRECOLORE” dla towarów i usług z klas 18, 25 i 35 – zgłoszenie nr 9 8 77  416

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Aeronautica Militare – Stato Maggiore

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowne i graficzne, wspólnotowy i krajowy, znaki towarowe „FRECCE TRICOLORI” zarejestrowane dla towarów i usług z klas 9, 14, 16, 18, 20, 25, 28 i 41

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie zaskarżonej decyzji

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-36/08: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/16

         Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-36/08)
   (2008/C 92/29)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Zavvos i H. Støvlbaek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że przyjmując i utrzymując w mocy przepisy takie jak art. 29 ust. d.1 i d.2 ustawy 3209/03 (dziennik rządowy 304 A), które nie są zgodne z art. 30, 31 i 36 dyrektywy 93/16/EWG (1) oraz nie wycofując dyplomów wydanych z naruszeniem warunków wymienionych w tej dyrektywie, Republika Grecka uchybiła swoim zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 30, 31 i 36 tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Według Komisji, lekarze wymienieni w art. 29 ust. d.1 i d.2 ustawy 3209/03 posiadają prawa nabyte w rozumieniu art. 36 dyrektywy Rady 93/16/EWG; z tego względu są uprawnieni do wykonywania działalności w charakterze lekarzy w ramach krajowego systemu zabezpieczenia społecznego i należy wydać im zaświadczenie poświadczające ich prawa nabyte. Przyznanie specjalności lekarza ogólnego bez wymogu odbycia przez zainteresowanych kształcenia specjalnego w tej dziedzinie jest sprzeczne z art. 30 i 31 dyrektywy. W rezultacie władze greckie są zobowiązane wycofać dyplomy, które zostały wydane z naruszeniem warunków dodatkowych dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 165 z dnia 7 lipca 1993 r., str. 1.


title: Sprawa C-223/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n ° 7 de Las Palmas de Gran Canaria (Hiszpania) w dniu 7 maja 2014 r. – Tecom Mican S.L. przeciwko Man Diesel & Turbo SE

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 7 de Las Palmas de Gran Canaria (Hiszpania) w dniu 7 maja 2014 r. – Tecom Mican S.L. przeciwko Man Diesel & Turbo SE
   (Sprawa C-223/14)
   2014/C 223/12
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia no 7 de Las Palmas de Gran Canaria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Tecom Mican S.L.

      Druga strona postępowania: Man Diesel & Turbo SE

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy można uznać za „dokument pozasądowy” zgodnie z art. 16 rozporządzenia nr 1393/2007 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dokument całkowicie prywatny, mimo że nie został on wydany ani przez organ, ani funkcjonariusza publicznego o charakterze niesądowym?

               2)

               W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pierwsze pytanie – czy za dokument pozasądowy można uznać jakikolwiek dokument prywatny, czy też dokument ten winien spełniać określone wymagania?

               3)

               Również w przypadku gdy dokument prywatny spełnia określone wymagania, czy obywatel Unii może wnosić o doręczenie w trybie art. 16 obowiązującego rozporządzenia nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r., jeżeli przystąpił już do dokonania doręczenia za pośrednictwem innego niż sądowy organu administracji publicznej, np. notariusza?

               4)

               Wreszcie, czy należy uwzględnić na użytek art. 16 rozporządzenia nr 1393/2007, że współpraca ta ma skutki transgraniczne i jest niezbędna do zapewnienia należytego funkcjonowania rynku wewnętrznego? Kiedy należy uznać, że współpraca ma „skutki transgraniczne i jest niezbędna do zapewnienia należytego funkcjonowania rynku wewnętrznego”?

      (1)  Rozporządzenie dotyczące doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych (doręczanie dokumentów) oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 (Dz.U. L 324, s. 79)


title: Sprawa C-289/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove – Słowacja) – postępowanie karne przeciwko Jozefowi Grundzie (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach karnych — Decyzja ramowa 2008/909/WSiSW — Artykuł 7 — Przesłanka podwójnej karalności — Artykuł 9 — Podstawa odmowy uznania i wykonania oparta na braku podwójnej karalności — Obywatel państwa wykonującego skazany w państwie wydającym za nieprzestrzeganie orzeczenia organu władzy publicznej)

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/2

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove – Słowacja) – postępowanie karne przeciwko Jozefowi Grundzie
   (Sprawa C-289/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2008/909/WSiSW - Artykuł 7 - Przesłanka podwójnej karalności - Artykuł 9 - Podstawa odmowy uznania i wykonania oparta na braku podwójnej karalności - Obywatel państwa wykonującego skazany w państwie wydającym za nieprzestrzeganie orzeczenia organu władzy publicznej))
   (2017/C 063/03)
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Krajský súd v Prešove

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Jozef Grundza

      przy udziale: Krajská prokuratúra Prešov

      Sentencja

   Artykuł 7 ust. 3 i art. 9 ust. 1 lit. d) decyzji ramowej Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności – w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym przesłankę podwójnej karalności należy uznać za spełnioną, gdy wskazane w wyroku wydanym przez właściwy organ państwa wydającego okoliczności faktyczne leżące u podstaw przestępstwa podlegałyby także, jako takie, sankcji karnej na terytorium państwa wykonującego, gdyby wystąpiły one na tym terytorium.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa C-240/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — Postępowanie wszczęte przez Fortum Project Finance SA (Artykuł 56 ust. 1 WE — Dyrektywa 69/335/EWG — Artykuł 12 ust. 1 lit. a) i c) — Odstępstwo od zakazu podwójnego opodatkowania wkładów kapitałowych — Wkład kapitałowy w postaci akcji wniesiony do spółki z siedzibą w innym państwie członkowskim — Wymiana akcji — Podatek od przeniesienia aktywów)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/17

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — Postępowanie wszczęte przez Fortum Project Finance SA
   (Sprawa C-240/06) (1)

   (Artykuł 56 ust. 1 WE - Dyrektywa 69/335/EWG - Artykuł 12 ust. 1 lit. a) i c) - Odstępstwo od zakazu podwójnego opodatkowania wkładów kapitałowych - Wkład kapitałowy w postaci akcji wniesiony do spółki z siedzibą w innym państwie członkowskim - Wymiana akcji - Podatek od przeniesienia aktywów)
   (2007/C 315/27)
   Język postępowania: fiński
   Sąd krajowy
   Korkein hallinto-oikeus
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fortum Project Finance SA
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Korkein hallinto-oikeus — Wykładnia art. 56 WE i art. 12 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 249, str. 25) — Odstępstwo od zakazu podwójnego opodatkowania podatkiem kapitałowym — Wkład w postaci akcji wniesiony do spółki z siedzibą w innym państwie członkowskim — Podatek od przeniesienia akcji
   Sentencja
   Dyrektywę Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącą podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, w brzmieniu nadanym jej dyrektywą Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r., należy interpretować w ten sposób, że jej art. 12 ust. 1 lit. c) nie znajduje zastosowania do pobierania podatku takiego jak fiński podatek od przeniesienia aktywów (varainsiirtovero) w przypadku przeniesienia papierów wartościowych tytułem wkładu do spółki kapitałowej, która w zamian przekazuje nowe akcje własne. Pobieranie tego rodzaju podatku jest dopuszczalne na mocy art. 12 ust. 1 lit. a) tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 178 z 29.7.2006.


title: Sprawa C-190/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 22 kwietnia 2011 r. — Daniela Mühlleitner przeciwko Ahmadowi Yusufiemu i Wadatowi Yusufiemu

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 22 kwietnia 2011 r. — Daniela Mühlleitner przeciwko Ahmadowi Yusufiemu i Wadatowi Yusufiemu
   (Sprawa C-190/11)
   2011/C 204/27
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Daniela Mühlleitner

      Strona pozwana: Ahmad Yusufi i Wadat Yusufi

      Pytanie prejudycjalne

   Czy stosowanie art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (rozporządzenia Bruksela I) (1) zakłada, że pomiędzy konsumentem i przedsiębiorcą została zawarta umowa na odległość?

      (1)  Dz.U. 2001, L 12, s. 1