title: Sprawy połączone C-566/11, C-567/11, C-580/11, C-591/11, C-620/11 i C-640/11: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Iberdrola, SA, Gas Natural SDG SA (C–566/11), Gas Natural SDG SA (C–567/11), Tarragona Power SL (C–580/11), Gas Natural SDG SA, Bizcaia Energía SL (C–591/11), Bahía de Bizcaia Electricidad SL (C–620/11), E.ON Generación SL i in. (C–640/11) (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona warstwy ozonowej — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie — Metoda przydziału uprawnień — Bezpłatny przydział uprawnień)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Iberdrola, SA, Gas Natural SDG SA (C–566/11), Gas Natural SDG SA (C–567/11), Tarragona Power SL (C–580/11), Gas Natural SDG SA, Bizcaia Energía SL (C–591/11), Bahía de Bizcaia Electricidad SL (C–620/11), E.ON Generación SL i in. (C–640/11)
   (Sprawy połączone C-566/11, C-567/11, C-580/11, C-591/11, C-620/11 i C-640/11) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona warstwy ozonowej - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie - Metoda przydziału uprawnień - Bezpłatny przydział uprawnień)
   2013/C 367/06
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Iberdrola SA, Gas Natural SDG SA,

      przy udziale: Administración del Estado i in. (C–566/11),

      Strona skarżąca: Gas Natural SDG SA,

      przy udziale: Endesa SA i in. (C–567/11),

      Strona skarżąca: Tarragona Power SL,

      przy udziale: Gas Natural SDG SA i in. (C–580/11),

      Strona skarżąca: Gas Natural SDG SA, Bizcaia Energía SL,

      przy udziale: Administración del Estado i in. (C–591/11),

      Strona skarżąca: Bahía de Bizcaia Electricidad SL,

      przy udziale: Gas Natural SDG SA i in. (C–620/11),

      Strona skarżąca: E.ON Generación SL i in. (C–640/11)

      Przedmiot

   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Supremo — Wykładnia art. 10 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32) — Ochrona warstwy ozonowej — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie — Metoda przydziału uprawnień — Bezpłatny przydział uprawnień

      Sentencja

   Artykuł 10 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on stosowaniu krajowych przepisów, takich jak rozpatrywane w postępowaniach głównych, których celem i skutkiem jest obniżanie wynagrodzenia za działalność związaną z produkcją energii elektrycznej o kwotę, o którą wynagrodzenie to podwyższyło się w związku z wliczeniem wartości bezpłatnie przydzielonych uprawnień do cen ofert sprzedaży na hurtowym rynku energii elektrycznej.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.

      Dz.U. C 39 z 11.2.2012.


title: Sprawa T-70/17: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2017 r. – TenneT Holding/EUIPO – Ngrid Intellectual Property (NorthSeaGrid)

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/59

         Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2017 r. – TenneT Holding/EUIPO – Ngrid Intellectual Property (NorthSeaGrid)
   (Sprawa T-70/17)
   (2017/C 104/82)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: TenneT Holding BV (Arnhem, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat K. Limperg)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ngrid Intellectual Property Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający sporny znaku towarowy: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „NorthSeaGrid” – zgłoszenie nr 12 223 517

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 listopada 2016 r. w sprawie R 1607/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-478/14: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2014 r. – Industrias Espadafor i in. przeciwko Komisji

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/50

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2014 r. – Industrias Espadafor i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-478/14)
   2014/C 261/79
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Industrias Espadafor, SA (Granada, Hiszpania); Tutichip, SAU (Barcelona, Hiszpania); Locales, Actividades y Exclusivas Comerciales, SA (Vigo, Hiszpania); RNB, SL (La Pobla de Vallbona, Hiszpania) i Inversiones Antaviana, SA (Valencia, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J.L. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja zakwalifikowała w niej całokształt środków, której jej zdaniem stanowią tzw. hiszpański system leasingu podatkowego, jako niezgodną ze wspólnym rynkiem nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których Komisja wskazała inwestorów AIE jako beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on nakaz odzyskania rzekomej pomocy;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on rozstrzygnięcie w przedmiocie legalności prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty skargi są identyczne z podniesionymi przez skarżącą w sprawie T-700/13 Bankia przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-460/05: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 lipca 2007 r. — Rzeczpospolita Polska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej (Dyrektywa 2005/36/WE — Uznawanie kwalifikacji zawodowych — Pielęgniarki odpowiedzialne za opiekę ogólną — Położne — Przepisy szczególne dotyczące polskich dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji — Ważność — Obowiązek uzasadnienia — Wprowadzenie aktem przystąpienia)

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/6

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 lipca 2007 r. — Rzeczpospolita Polska przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-460/05) (1)

   (Dyrektywa 2005/36/WE - Uznawanie kwalifikacji zawodowych - Pielęgniarki odpowiedzialne za opiekę ogólną - Położne - Przepisy szczególne dotyczące polskich dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji - Ważność - Obowiązek uzasadnienia - Wprowadzenie aktem przystąpienia)
   (2007/C 211/09)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: J. Pietras, M. Szpunar i M. Brzezińska, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: U. Rösslein i A. Padowska, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M.C. Giorgi Fort, R. Szostak i F. Florindo Gijón, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Støvlbæk i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Stwierdzenie nieważności art. 33 ust. 2 oraz art. 43 ust. 3 dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 255, str. 22) — Szczególny system uznawania praw nabytych pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną oraz położnych posiadających polskie dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006.


title: Sprawa C-133/04: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 czerwca 2006 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/31

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 czerwca 2006 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-133/04) (1)

   (2006/C 224/60)

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004


title: Sprawa C-276/09: Wniosek o wydanie przeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (England and Wales) w dniu 20 lipca 2009 r. — T-Mobile (UK) Ltd przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/29

         Wniosek o wydanie przeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (England and Wales) w dniu 20 lipca 2009 r. — T-Mobile (UK) Ltd przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-276/09)
   2009/C 267/52
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (Chancery Division) (England and Wales)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżaca: T-Mobile (UK) Ltd

      Strona pozwana: The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Jakie są cechy zwolnionej usługi, która „skutkuje przelewem środków finansowych oraz wywołuje zmiany w sytuacji prawnej i finansowej”? W szczególności:

                           a)

                           Czy zwolnienie ma zastosowanie do usług, które w przeciwnym razie nie musiałyby być świadczone przez instytucję finansową, która (i) dokonuje obciążenia jednego rachunku, (ii) dokonuje odpowiedniego uznania innego rachunku lub (iii) pośredniczy pomiędzy (i) lub (ii)?

                           b)

                           Czy zwolnienie ma zastosowanie do usług, które nie obejmują wykonywania zadań polegających na obciążeniu jednego rachunku i odpowiadającemu mu uznaniu drugiego rachunku, ale które mogą — w przypadku doprowadzenia do transferu środków pieniężnych — być postrzegane jakoprzyczyna tego transferu?

               2.

               Czy zwolnienie przewidziane w art. 13 część B lit. d) pkt 3 szóstej dyrektywy dla „transakcji dotyczących płatności [lub] transferów”, ma zastosowanie wobec usługi polegającej na uzyskiwaniu i przetwarzaniu płatności dokonanych kartami kredytowymi lub kartami debetowymi, takiej jak świadczone przez podatnika w niniejszej sprawie? W szczególności, czy usługi te wchodzą w zakres art. 13 część B lit. d) pkt 3, jeżeli przesyłanie plików rozliczeniowych na koniec każdego dnia przez podatnika wywiera ten skutek, że automatycznie powoduje obciążenie rachunku klienta oraz uznanie rachunku podatnika.

               3.

               Czy odpowiedź na pytanie drugie zależna jest od tego, czy podatnik sam uzyska kody autoryzacji do dokonania transmisji czy też uzyska je za pośrednictwem swego banku?

               4.

               Czy zwolnienie przewidziane w art. 13 część B lit. d) pkt 1 szóstej dyrektywy dla „negocjacji w sprawach kredytowych” ma zastosowanie wobec usług, takich jak oferowane przez podatnika w niniejszej sprawie w odniesieniu do płatności dokonywanych przy pomocy kart kredytowych, gdy wskutek tychże usług rachunek karty kredytowej klienta zostaje obciążony dalszymi kwotami kredytu?

               5.

               Czy zwolnienie przewidziane dla „transakcji dotyczących płatności [lub] transferów” ma zastosowanie wobec usług akceptowania i przetwarzania płatności dokonanych przy pomocy agentów będących osobami trzecimi, takich jak oferowane przez podatnika w niniejszej sprawie za pośrednictwem Poczty i PayPoint?

               6.

               Czy zwolnienie przewidziane dla „transakcji dotyczących płatności [lub] transferów” ma zastosowanie wobec usług uzyskiwania i przetwarzania płatności dokonanych czekiem przesłanym podatnikowi bądź jego agentowi, które to płatności muszą zostać przetworzone przez podatnika oraz jego bank?

               7.

               Czy zwolnienie przewidziane dla „transakcji dotyczących płatności [lub] transferów” ma zastosowanie wobec usług, takich jak oferowane przez podatnika w niniejszej sprawie w odniesieniu do przyjmowania i przetwarzania płatności dokonanych w kasie banku poprzez system bankowy, w celu uznania rachunku bankowego podatnika?

               8.

               Jakie szczególne czynniki winny być uwzględniane przy rozstrzyganiu, czy opłata (taka jak opłata manipulacyjna w niniejszej sprawie) stosowana przez podatnika wobec klienta w zależności od dokonanego przez klienta wyboru konkretnego sposobu dokonywania płatności, wyodrębniona w dokumentach umownych oraz odrębnie wyszczególniana na fakturach wystawianych dla klientów, stanowi odrębne świadczenie dla celów podatku VAT?


title: Sprawa C-257/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen (dawniej Regeringsrätten) — Szwecja) — Försäkringskassan przeciwko Elisabeth Bergström (Pracownicy migrujący — Zabezpieczenie społeczne — Umowa w sprawie swobodnego przepływu osób między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Obywatel państwa członkowskiego, który wykonywał działalność zawodową w Szwajcarii — Powrót do państwa pochodzenia)

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta förvaltningsdomstolen (dawniej Regeringsrätten) — Szwecja) — Försäkringskassan przeciwko Elisabeth Bergström
   (Sprawa C-257/10) (1)

   (Pracownicy migrujący - Zabezpieczenie społeczne - Umowa w sprawie swobodnego przepływu osób między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Obywatel państwa członkowskiego, który wykonywał działalność zawodową w Szwajcarii - Powrót do państwa pochodzenia)
   2012/C 39/05
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Högsta förvaltningsdomstolen (dawniej Regeringsrätten)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Försäkringskassan

      Strona pozwana: Elisabeth Bergström

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Högsta förvaltningsdomstolen (dawniej Regeringsrätt) — Wykładnia art. 3 ust. 1 i art. 72 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. U. L 149, s. 2) w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3427/89 z dnia 30 października 1989 r. (Dz.U. L 331, s. 1), jak również wykładnia Umowy zawartej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób (Dz. U. L 114, s. 6) — Prawo do zasiłków rodzicielskich (föräldrapenning) — Prawo krajowe uzależniające prawo do wyższej kwoty zasiłku rodzinnego niż kwota gwarantowana od przynależności do systemu ubezpieczenia chorobowego przez dany okres — Kwota zasiłku rodzinnego ustalana na podstawie dochodów z tytułu działalności zawodowej uzyskiwanych w tym państwie członkowskim — Osoba zamieszkująca w jednym państwie członkowskim (Szwecja), która jednak przez cały okres odniesienia dla celów ustalenia wyższej kwoty zasiłku rodzinnego należała do systemu ubezpieczenia chorobowego w innym państwie (Szwajcaria)

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 8 lit. c) Umowy w sprawie swobodnego przepływu osób zawartej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony, podpisanej w Luksemburgu w dniu 21 czerwca 1999 r. oraz art. 72 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1386/2001 z dnia 5 czerwca 2001 r. należy dokonywać w ten sposób, że w sytuacji gdy ustawodawstwo państwa członkowskiego uzależnia przyznanie świadczenia rodzinnego, takiego jak rozpatrywane w sprawie w postępowaniu przed sądem krajowym, od ukończenia okresów ubezpieczenia, zatrudnienia lub prowadzenia działalności na własny rachunek, właściwa instytucja tego państwa członkowskiego powinna uwzględnić w celu przyznania takiego świadczenia okresy ukończone w całości na terytorium Konfederacji Szwajcarskiej.

               2)

               Wykładni art. 8 lit. a) wspomnianej umowy oraz art. 3 ust. 1, art. 23 ust. 1 i 2, art. 72 rozporządzenia nr 1408/71, zmienionego rozporządzeniem nr 1386/2001, jak również pkt 1 sekcji N załącznika VI do tego rozporządzenia należy dokonywać w ten sposób, że w wypadku, gdy wysokość świadczenia rodzinnego, takiego jak rozpatrywane w sprawie w postępowaniu przed sądem krajowym, musi zostać ustalona zgodnie z zasadami dotyczącymi świadczenia w razie choroby, należy obliczyć tę wysokość, przyznaną na rzecz osoby, która ukończyła okresy działalności zawodowej konieczne do nabycia tego prawa w całości na terytorium innej umawiającej się strony, z uwzględnieniem dochodów osoby, posiadającej porównywalne doświadczenie oraz kwalifikacje zawodowe i wykonującej porównywalną działalność na terytorium państwa członkowskiego, w którym wystąpiono o to świadczenie.

      (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010.


title: Sprawa T-103/05: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2005 r. przez P przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/30

         Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2005 r. przez P przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-103/05)
   (2005/C 132/54)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 11 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga P zamieszkałej w Barcelonie (Hiszpania), reprezentowanej przez Matíasa Grifula i Ponsatiego, adwokata z Ilustre Colegio de Barcelona, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1.

               uchylenie zaskarżonej decyzji z dnia 28 października 2004 r., jak również decyzji z dnia 10 maja 2004 r.;

               2.

               ustalenie istnienia prawa skarżącej do otrzymywania wynagrodzenia w okresie od 15 kwietnia 2004 r. do chwili wydania jej opinii medycznej uznającej ją za zdolną do pracy, oraz

               3.

               obciążenie Komisji kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty:
   Niniejsza skarga została skierowana przeciwko decyzji organu powołującego z dnia 28 października 2004 r., w której, po tym jak służba medyczna pozwanej potwierdziła, że skarżąca była w stanie przeprowadzić się i pracować na pół etatu, potwierdza się zawieszenie wypłaty jej wynagrodzenia od dnia 15 kwietnia 2004 r. do daty objęcia przez nią funkcji w siedzibie w Brukseli.
   W tym względzie stwierdza się, że skarżąca, której mianowanie na stanowisko w Przedstawicielstwie Komisji w Barcelonie uzasadnione zostało okolicznościami rodzinnymi, cierpi na zespół lękowo — depresyjny będący wynikiem likwidacji jej stanowiska pracy w tym Przedstawicielstwie.
   Na poparcie swoich żądań, skarżąca podnosi:

               —

               naruszenie art. 11, 12 i 13 Europejskiej Karty Społecznej, w zakresie przyznanych przez nią praw do ochrony zdrowia, zabezpieczenia społecznego, pomocy społecznej i medycznej;

               —

               naruszenie II części Europejskiego Kodeksu Zabezpieczenia Społecznego z dnia 16 kwietnia 1964 r., w szczególności zaś jego art. 10, w zakresie, w jakim przyznając prawo do wizyt domowych, jednocześnie przyznaje prawo do tego, żeby chory nie musiał przemieszczać się poza swoje miejsce zamieszkania;

               —

               naruszenie art. 10 Konwencji MOP nr 102 oraz art. 13 Konwencji MOP nr 130;

               —

               naruszenie art. 72 i 73 regulaminu pracowniczego.

         Wreszcie skarżąca twierdzi, iż nieznane są jej powody, dla których proponuje się jej możliwość pracy jedynie na pół etatu.


title: Sprawa T-83/10: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – Riva Fire/Komisja [Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek prętów zbrojeniowych prostych lub w kręgach — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS, po wygaśnięciu traktatu EWWiS, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1/2003 — Ustalanie cen i terminów płatności — Ograniczanie lub kontrolowanie produkcji lub sprzedaży — Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych — Kompetencje Komisji — Podstawa prawna — Zasięgnięcie opinii komitetu doradczego ds. praktyk ograniczających konkurencję i pozycji dominującej — Prawo do obrony — Określenie rynku geograficznego — Stosowanie zasady lex mitior — Naruszenie art. 65 EWWiS — Grzywny — Waga i czas trwania naruszenia — Okoliczności łagodzące — Proporcjonalność — Stosowanie komunikatu w sprawie współpracy z 1996 r.]

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/23

         Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – Riva Fire/Komisja
   (Sprawa T-83/10) (1)

   ([Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek prętów zbrojeniowych prostych lub w kręgach - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS, po wygaśnięciu traktatu EWWiS, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Ustalanie cen i terminów płatności - Ograniczanie lub kontrolowanie produkcji lub sprzedaży - Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych - Kompetencje Komisji - Podstawa prawna - Zasięgnięcie opinii komitetu doradczego ds. praktyk ograniczających konkurencję i pozycji dominującej - Prawo do obrony - Określenie rynku geograficznego - Stosowanie zasady lex mitior - Naruszenie art. 65 EWWiS - Grzywny - Waga i czas trwania naruszenia - Okoliczności łagodzące - Proporcjonalność - Stosowanie komunikatu w sprawie współpracy z 1996 r.])
   (2015/C 034/25)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Riva Fire SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: M. Merola, M. Pappalardo i T. Ubaldi, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo R. Sauer i B. Gencarelli, następnie R. Sauer i R. Striani, a wreszcie R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata P. Manziniego)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2009) 7492 wersja ostateczna z dnia 30 września 2009 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 65 EWWiS (sprawa COMP/37.956 – Pręty zbrojeniowe okrągłe, ponowne przyjęcie), zmienionej decyzją Komisji C (2009) 9912 wersja ostateczna z dnia 8 grudnia 2009 r., a tytułem żądania ewentualnego – obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Kwota grzywny nałożonej na Rivę Fire SpA zostaje ustalona na 2 6 0 93  000 EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Riva Fire pokrywa własne koszty oraz trzy czwarte kosztów poniesionych przez Komisję Europejską. Komisja pokrywa jedną czwartą własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa T-410/07 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 lutego 2008 r. — Jurado Hermanos przeciwko OHIM (JURADO) (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wspólnotowy znak towarowy — Wykreślenie znaku towarowego — Wniosek o przywrócenie do stanu poprzedniego — Wniosek o zawieszenie wykreślenia znaku towarowego — Niedopuszczalność)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/28

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 lutego 2008 r. — Jurado Hermanos przeciwko OHIM (JURADO)
   (Sprawa T-410/07 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wspólnotowy znak towarowy - Wykreślenie znaku towarowego - Wniosek o przywrócenie do stanu poprzedniego - Wniosek o zawieszenie wykreślenia znaku towarowego - Niedopuszczalność)
   (2008/C 92/58)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Jurado Hermanos, SL (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat C. Martín Álvarez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. López Fernández de Corres, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykreślenia słownego wspólnotowego znaku towarowego nr 240218 i skutków prawnych decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 września 2007 r. (sprawa R 866/2007-2) dotyczącej wniosku o przywrócenie do stanu poprzedniego złożonego przez Jurato Hermanos do chwili rozpoznania przez Sąd sprawy co do istoty.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Wyrok Trybunału z dnia 2 października 2015 r. w sprawie E-3/15 – Liechtensteinische Gesellschaft für Umweltschutz przeciwko Gemeinde Vaduz (gminie Vaduz) (Dyrektywa 2011/92/UE w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko – Art. 11 – Prawo dostępu do sądowej procedury odwoławczej – Skutek prawa EOG w krajowych porządkach prawnych – Zasady równoważności i skuteczności)

text:
               8.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 457/11

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 2 października 2015 r.
   w sprawie E-3/15
   Liechtensteinische Gesellschaft für Umweltschutz przeciwko Gemeinde Vaduz (gminie Vaduz)
   (Dyrektywa 2011/92/UE w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko – Art. 11 – Prawo dostępu do sądowej procedury odwoławczej – Skutek prawa EOG w krajowych porządkach prawnych – Zasady równoważności i skuteczności)
   (2016/C 457/08)
   W sprawie E-3/15 – Liechtensteinische Gesellschaft für Umweltschutz i Gemeinde Vaduz (gmina Vaduz) – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Sąd Krajowy Księstwa Liechtenstein (Staatsgerichtshof des Fürstentums Liechtenstein) dotyczący wykładni art. 11 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson, wydał w dniu 2 października 2015 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1.

               Liechtenstein miał obowiązek wdrożenia dyrektywy 2011/92/UE zgodnie z decyzją nr 230/2012 Wspólnego Komitetu EOG z dnia 7 grudnia 2012 r. i zastosowania jej w procedurze oceny oddziaływania na środowisko, będącej przedmiotem głównego postępowania.

               2.

               Przyjęcie ogólnej decyzji w zakresie oceny oddziaływania na środowisko przy jednoczesnym odroczeniu rozwiązania kluczowych kwestii odnoszących się do skutków projektu dla środowiska, takich jak opisane w art. 5 ust. 3 dyrektywy 2011/92/UE, w późniejszych procedurach udzielania zezwoleń bez dostępu organizacji pozarządowych zajmujących się ochroną środowiska do procedury odwoławczej przed organem sądowym nie jest zgodne z art. 11 dyrektywy 2011/92/UE. Decyzja, czy w tej sprawie chodzi o kwestie kluczowe, leży w gestii sądu krajowego.

               3.

               Prawo EOG nie zawiera wymogu, aby można było powoływać się na niewdrożone przepisy EOG bezpośrednio przed sądami krajowymi w państwach EFTA. Jednakże z prawa EOG wynika, że przy dokonywaniu wykładni przepisów krajowych sąd krajowy zobowiązany jest do stosowania, w miarę możliwości, metod wykładni uznanych w prawie krajowym w celu osiągnięcia rezultatu wytyczonego w dyrektywie 2011/92/UE. Obowiązek ten powstaje z dniem włączenia danego aktu prawnego do Porozumienia EOG.

               4.

               Do sądu odsyłającego należy decyzja, jakie środki odwoławcze, w świetle zasad równoważności i skuteczności, są dostępne w przypadku naruszenia art. 11 dyrektywy 2011/92/UE.


               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/1

         2010/C 179/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 161 z 19.6.2010.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 148 z 5.6.2010.

      Dz.U. C 134 z 22.5.2010.

      Dz.U. C 113 z 1.5.2010.

      Dz.U. C 100 z 17.4.2010.

      Dz.U. C 80 z 27.3.2010.

      Dz.U. C 63 z 13.3.2010.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-53/09: Postanowienie Sądu z dnia 1 grudnia 2009 r. — Cafea przeciwko OHIM — Christian (BEST FARM) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/53

         Postanowienie Sądu z dnia 1 grudnia 2009 r. — Cafea przeciwko OHIM — Christian (BEST FARM)
   (Sprawa T-53/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2010/C 24/95
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Cafea GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Schumann i M. Hartmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: C. Jenewein, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Dieter Christian (Frankfurt nad Menem, Niemcy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 listopada 2008 r. (sprawa R 420/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Cafea GmbH a Dieterem Christianem

      Sentencja wyroku

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Cafea GmbH zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).

      (1)  Dz.U. C 90 z 18.4.2009.


title: Sprawa T-134/13: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2013 r. — Polynt SpA i Sitre Srl przeciwko ECHA

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/26

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2013 r. — Polynt SpA i Sitre Srl przeciwko ECHA
   (Sprawa T-134/13)
   2013/C 129/50
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Polynt SpA (Scanzorosciate, Włochy) i Sitre Srl (Mediolan, Włochy) (przedstwiciele: C. Mereu i K. Van Maldegem, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA).

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i uzasadnioną;

               —

               częściowe stwierdzenie nieważności decyzji ED/169/2012 ECHA w sprawie włączenia cykloheksanu-1, 2- dikarboksylowego, cis-cykloheksanu-1,2- dikarboksylowego oraz trans cykloheksanu-1, 2- dikarboksylowego (zwanych dalej „HHPA”) jako substancji spełniających zgodnie z art. 59 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (1) („REACH”) kryteria z art. 57 lit. f) tego rozporządzenia, w zakresie dotyczącym HHPA i ich monomery;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie lub naruszenia prawa: a) alergeny inhalacyjne nie podpadają pod zakres art. 57 lit. f) REACH oraz b) ECHA nie dostarczyła ani wystarczającego uzasadnienia, ani dowodów, że MHHPA stanowią „substancji budzące równoważne obawy” jak czynniki rakotwórcze, mutagenne lub działające szkodliwie na rozrodczość („CMR”) kategorii 1, ponieważ:

                           —

                           środki CMR wywołują nieodwracalne skutki, natomiast w przypadku MHHPA uczulające działanie na drogi oddechowe nie ma nieodwracalnego skutku;

                           —

                           nie zachodzi przypadek narażenia na działanie po stronie konsumentów lub załogi zakładu;

                           —

                           ponowne badanie HHPA opiera się na starych i wyczerpanych danych;

                           —

                           ponowne badanie nie uwzględnia miarodajnych danych.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do obrony. Skarżące nie miały okazji do obrony w odpowiednim zakresie z uwagi na brak obiektywnych kryteriów dla oceny, czy w przypadku substancji chodziło o substancję budzącą równoważne obawy zgodnie z art. 57 lit. f) REACH, w szczególności w przypadku alergenów inhalacyjnych, takich jak HHPA oraz z uwagi na fakt, że ECHA nie wzięła pod uwagę wszystkich informacji, jakie dostarczyli przedstawiciele tego sektora przemysłu w terminie do dostarczenia stanowisk.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności. ECHA dokonała względem HHPA wyboru środków i poprzez zaszeregowanie HHPA jako substancji wzbudzających szczególnie duże obawy przysporzyła skarżącym niedogodności, które z punktu widzenia realizowanych celów są nieproporcjonalne.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE


title: Sprawa F-39/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 1 sierpnia 2016 r. – Sajewicz- Świackiewcz/Komisja (Służba publiczna – Urzędnicy – Emerytury i renty – Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innych systemach – Początkowa propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, przedłożona przez organ powołujący i przyjęta przez zainteresowanego – Decyzja o doliczeniu dodatkowych lat uprawniających do emerytury na podstawie nowych OPW do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Artykuł 81 regulaminu postępowania – Skarga oczywiście bezzasadna)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/45

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 1 sierpnia 2016 r. – Sajewicz- Świackiewcz/Komisja
      (Sprawa F-39/13) (1)

      ((Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Przeniesienie do systemu emerytalnego Unii uprawnień emerytalnych nabytych w innych systemach - Początkowa propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury, przedłożona przez organ powołujący i przyjęta przez zainteresowanego - Decyzja o doliczeniu dodatkowych lat uprawniających do emerytury na podstawie nowych OPW do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Artykuł 81 regulaminu postępowania - Skarga oczywiście bezzasadna))
      (2016/C 364/56)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Jolanta Sajewicz- Świackiewcz (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. de Abreu Caldas, A. Coolen, J.N. Louis, É. Marchal i S. Orlandi, następnie adwokaci D. de Abreu Caldas, J.N. Louis i S. Orlandi, następnie adwokaci J.N. Louis i S. Orlandi, a wreszcie adwokat J.N. Louis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. Ehrbar i G. Gattinara, pełnomocnicy, następnie J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy, następnie G. Gattinara, pełnomocnik, a wreszcie G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

         Przedmiot sprawy

      Stwierdzenie nieważności decyzji dokonującej zaliczenia uprawnień emerytalnych nabytych przed podjęciem służby w Komisji na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych oraz decyzji oddalającej zażalenie

         Sentencja postanowienia

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście bezzasadna.

                  2)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013, s. 60.


title: Sprawa C-15/12 P: Odwołanie wniesione w dniu 13 stycznia 2012 r. przez Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials Co. Ltd od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-423/09 Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials przeciwko Radzie

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/13

         Odwołanie wniesione w dniu 13 stycznia 2012 r. przez Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials Co. Ltd od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-423/09 Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials przeciwko Radzie
   (Sprawa C-15/12 P)
   2012/C 89/21
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials Co. Ltd (przedstawiciele: J.F. Bellis i R. Luff, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               stwierdzenie, że niniejsze odwołanie jest dopuszczalne i zasadne;

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-423/09 Dashiqiao Sanqiang Refractory Materials przeciwko Radzie jak też rozstrzygniecie sporu będącego przedmiotem wskazanej sprawy;

               —

               uwzględnienie żądań przedstawionych w pierwszej instancji i w związku z tym stwierdzenie nieważności cła antydumpingowego nałożonego na wnoszącą odwołanie na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 826/2009 z dnia 7 września 2009 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1659/2005 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów cegieł magnezytowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1), w zakresie w jakim ustanowione w nim cło antydumpingowe przekracza cło, jakie znajdowałoby zastosowanie, jeżeli zostałoby określone na podstawie metody obliczeń stosowanej w dochodzeniu pierwotnym do uwzględnienia braku zwrotu chińskiego podatku od wartości dodanej (VAT) przy wywozie zgodnie z art. 2 ust. 10 rozporządzenia podstawowego (2);

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania w obydwóch instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi trzy zarzuty na poparcie odwołania w związku z oddaleniem przez Sąd drugiego zarzuty podniesionego przez nią na poparcie stwierdzenia nieważności dotyczącego naruszenia przez Radę i Komisję art. 11 ust. 9 antydumpingowego rozporządzenia podstawowego.
   W zarzucie pierwszym wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo w zakresie w jakim nie rozstrzygnął kwestii, która metoda obejmująca porównanie między ceną eksportową i wartością normalną została zastosowana w dochodzeniu pierwotnym i w związku z tym nie mógł w uzasadniony sposób orzec, że nie doszło do „zmiany metody” w rozumieniu art. 11 ust. 9 rozporządzenia podstawowego w postępowaniu w sprawie przeglądu. W rzeczywistości miała miejsce radykalna zmiana metody porównawczej między dochodzeniem pierwotnym, w którym porównanie zostało dokonane w oparciu o „cenę bez podatku VAT” i postępowaniem w sprawie przeglądu, podczas którego porównanie zostało przeprowadzone w oparciu o „cenę zawierającą podatek VAT”. Zastosowanie tej ostatniej metody doprowadziło do przyjęcia wyższego marginesu dumpingu niż margines dumpingu, który wynikałby z zastosowania metody wykorzystanej w pierwotnym dochodzeniu.
   W zarzucie drugim wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo w zakresie w jakim uznał, że instytucje są zobowiązane nie stosować metody obejmującej porównanie między ceną eksportową i wartością normalną stosowanej w dochodzeniu pierwotnym, jeżeli prowadzi ona do dostosowania niezgodnego z art. 2 ust. 10 lit. b) rozporządzenia podstawowego, utożsamiając tym samym pojęcia „dostosowania” i „metody porównawczej”.
   W zarzucie trzecim wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo w zakresie w jakim orzekł, że różnica stawki zwrotu podatku VAT od sprzedaży eksportowej pomiędzy okresem, który obejmuje dochodzenie pierwotne i okresem postępowania w sprawie przeglądu stanowi zmianę okoliczności faktycznych uzasadniającą zmianę metody, podczas gdy nie zostało wykazane, że ta różnica spowodowała, że metoda wykorzystana w dochodzeniu pierwotnym nie mogła być dalej stosowana. Ponieważ wyjątek obejmujący „zmianę okoliczności” podlega ścisłej wykładni uzasadnienie zawarte w pkt 62–64 zaskarżonego wyroku nie spełnia w oczywisty sposób tego rygorystycznego wymogu.

      (1)  Dz.U. L 240, s. 7.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (JO 1996, L 56, p. 1)


title: Sprawa C-203/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 13 kwietnia 2017 r. – Eberhard Schmeer/TUIfly GmbH.

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 13 kwietnia 2017 r. – Eberhard Schmeer/TUIfly GmbH.
   (Sprawa C-203/17)
   (2017/C 221/14)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Eberhard Schmeer

      Strona pozwana: TUIfly GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku ze zgłoszeniem choroby stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)? W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy spontaniczna nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku z niezgodnym z prawem pracy i układem zbiorowym zaprzestaniem wykonywania pracy („dziki strajk”) stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004? W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy nadzwyczajna okoliczność musiała zaistnieć w przypadku samego odwołania lotu, czy też obsługujący przewoźnik lotniczy jest uprawniony, ze względów ekonomicznych dotyczących przedsiębiorstwa, do sporządzenia nowego planu lotów?

               4)

               W razie udzielenia na pytania pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy w wypadku możliwości zapobiegnięcia znaczenie ma sama nadzwyczajna okoliczność, czy też skutki wystąpienia nadzwyczajnej okoliczności?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91; Dz.U. L 46, s.1.


title: Sprawa C-22/15: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2015 r. – Komisja Europejska/Królestwo Niderlandów

text:
               13.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/2

         Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2015 r. – Komisja Europejska/Królestwo Niderlandów
   (Sprawa C-22/15)
   (2015/C 228/02)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Lozano Palacios i G. Wils, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów

      Żądania strony skarżącej

   Komisja wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że przyznając zwolnienie z podatku VAT na wynajem miejsc przeznaczonych do cumowania i składowania łodzi na rzecz członków stowarzyszeń sportów wodnych, które w ramach świadczenia tych usług nie zatrudniają jednej, względnie większej liczby osób, w odniesieniu do nawigowania oraz rekreacji, które to czynności nie mogą zostać uznane za związane z uprawianiem sportu lub z wychowaniem fizycznym, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, ciążącym na nim na mocy art. 2 ust. 1 i art. 24 ust. 1, a także art. 133 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) (dyrektywy VAT) w związku z art. 132 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy;

               —

               stwierdzenie, że ograniczając zwolnienie tego wynajmu miejsc przeznaczonych do cumowania i składowania łodzi na rzecz członków stowarzyszeń sportów wodnych, którzy uprawiają sport, gdy wynajem jest ściśle związany z uprawianiem tego sportu oraz dla niego nieodzowny, do klubów sportów wodnych, które w ramach świadczenia tych usług nie zatrudniają jednej, względnie większej liczby osób, Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, ciążącym na nim na mocy art. 2 ust. 1 i art. 24 ust. 1, a także art. 133 dyrektywy 2006/112/WE w związku art. 132 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Dyrektywa 2006/112/WE zobowiązuje państwa członkowskie do przyznania zwolnienia niektórym usługom pozostającym w ścisłym związku z uprawianiem sportu lub z wychowaniem fizycznym, świadczonym przez podmioty działające w celach innych niż zarobkowe na rzecz osób uprawiających sport lub praktykujących wychowanie fizyczne.

               2.

               Artykuł 11 ust. 1 lit. e) niderlandzkiej Wet Omzetbelasting 1968 [ustawy o podatku obrotowym z 1968 r.] zwalnia z podatku VAT usługi świadczone przez stowarzyszenia sportowe na rzecz ich członków, z wyjątkiem usług świadczonych przez organizacje związane ze sportami wodnymi, które na potrzeby świadczenia tych usług zatrudniają jedną, względne większą liczbę osób, w zakresie, w jakim usługi te polegają na wykonywaniu z pomocą tych osób czynności pozostających w związku z łodziami, względnie udostępnianiu miejsc przeznaczonych do cumowania i składowania łodzi.

               3.

               Zdaniem Komisji niderlandzkie zwolnienie z podatku jest jednocześnie zbyt szerokie i zbyt rygorystyczne.

               4.

               Po pierwsze Komisja krytykuje, że zwolnienie nie jest ograniczone do wynajmu na rzecz członków stowarzyszeń działających w celach innych niż zarobkowe, którzy uprawiają sport, lecz że obejmuje ono również wynajem na rzecz członków stowarzyszeń, którzy korzystają z łodzi znajdujących się w wynajętych miejscach przeznaczonych do cumowania i składowania w celach czysto rekreacyjnych, czy nawet mieszkalnych, nie opuszczając przy tym miejsca, w którym łódź była zacumowana. W tym kontekście zwolnienie jest zdaniem Komisji niezgodne z art. 2 ust. 1, art. 24 ust. 1 i art. 133 dyrektywy VAT.

               5.

               Po drugie Komisja krytykuje, że aby móc skorzystać ze zwolnienia odnośne stowarzyszenie nie może zatrudniać żadnych pracowników. W ten sposób Niderlandy ustanawiają warunek, który wykracza poza to co dopuszcza art. 133 [w związku z art. 132 ust. 1 lit. m)] dyrektywy VAT.

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-284/16: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2016 r. – Gulli/EUIPO – Laverana (Lybera)

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/61

         Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2016 r. – Gulli/EUIPO – Laverana (Lybera)
   (Sprawa T-284/16)
   (2016/C 270/67)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Diego Gulli (Genua, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Andreolini i F. Andreolini)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Laverana GmbH & Co.KG (Wennigsen, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „Lybera” – zgłoszenie nr 12 155 743

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 marca 2016 r. w sprawie R 3219/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-538/14: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2014 r. – Peri przeciwko OHIM (Multiprop)

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/22

         Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2014 r. – Peri przeciwko OHIM (Multiprop)
   (Sprawa T-538/14)
   2014/C 329/31
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Peri GmbH (Weißenhorn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci M. Eck i A. Bognár)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 kwietnia 2014 r. w sprawie R 1661/2013-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Multiprop” dla towarów i usług z klas 6, 19 i 37 – zgłoszenie nr 1 1 5 87  219

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-36/09 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 listopada 2010 r. — Transportes Evaristo Molina, SA przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Hiszpański rynek stacji paliw — Długoterminowe umowy o wyłączną dostawę paliw — Decyzja Komisji — Prawo odkupu przyznane niektórym stacjom paliw — Warunki dostaw realizowanych przez Repsol — Wykaz właściwych stacji paliw — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Rozpoczęcie biegu terminu)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/4

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 listopada 2010 r. — Transportes Evaristo Molina, SA przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-36/09 P) (1)

   (Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Hiszpański rynek stacji paliw - Długoterminowe umowy o wyłączną dostawę paliw - Decyzja Komisji - Prawo odkupu przyznane niektórym stacjom paliw - Warunki dostaw realizowanych przez Repsol - Wykaz właściwych stacji paliw - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Rozpoczęcie biegu terminu)
   2011/C 13/06
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Transportes Evaristo Molina, SA (przedstawiciele: A. Hernández Pardo, S. Beltrán Ruiz i M.L. Ruiz Ezquerra, abogados)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciel: E. Gippini Fournier, pełnomocnik)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Repsol Comercial de Productos Petrolíferos SA (przedstawiciele: F. Lorente Hurtado i P. Vidal Martínez, abogados)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 14 listopada 2008 r. w sprawie T-45/08 Transportes Evaristo Molina przeciwko Komisji, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/446/WE z dnia 12 kwietnia 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (sprawa COMP/B-1/38.348 — Repsol CPP) (streszczenie opublikowane w Dz.U. L 176, s. 104), uznającej za wiążące zobowiązania podjęte przez Repsol CPP, wydanej na podstawie art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 [WE] i 82 [WE] (Dz.U. 2003, L 1, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Transportes Evaristo Molina SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009.


title: Sprawa C-174/06: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione, Włochy) — Ministero delle Finanze przeciwko CO.GE.P. srl (Szósta dyrektywa — Podatek VAT — Czynności zwolnione — Najem nieruchomości — Dobra będące własnością państwa)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/14

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 25 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione, Włochy) — Ministero delle Finanze przeciwko CO.GE.P. srl
   (Sprawa C-174/06) (1)

   (Szósta dyrektywa - Podatek VAT - Czynności zwolnione - Najem nieruchomości - Dobra będące własnością państwa)
   (2007/C 315/23)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte suprema di cassazione, Włochy
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ministero delle Finanze

      Strona pozwana: CO.GE.P. srl
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Carte suprema di Cassazione — Wykładnia art. 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145) — Zwolnienie wynajmu nieruchomości — Przyznanie prawa do korzystania z dobra państwowego
   Sentencja
   Artykuł 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że stosunek prawny taki jak sporny stosunek w postępowaniu przed sądem krajowym, w ramach którego osobie przyznane zostaje prawo do zajmowania i korzystania, w tym na zasadach wyłączności, z dobra publicznego, to znaczy ze stanowiących własność państwa stref nadbrzeżnych, przez czas określony i za wynagrodzeniem, należy do zakresu pojęcia „wynajem nieruchomości” w rozumieniu tego artykułu.

      (1)  Dz.U. C 154 z 1.7.2006.


title: Sprawa C-516/09: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 10 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Tanja Borger przeciwko Tiroler Gebietskrankenkasse (Zabezpieczenie społeczne pracowników — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Zakres podmiotowy stosowania — Wykładnia pojęcia „pracownik najemny” — Świadczenia na dziecko na utrzymaniu — Przedłużenie urlopu bezpłatnego)

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/7

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 10 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Tanja Borger przeciwko Tiroler Gebietskrankenkasse
   (Sprawa C-516/09) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne pracowników - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Zakres podmiotowy stosowania - Wykładnia pojęcia „pracownik najemny” - Świadczenia na dziecko na utrzymaniu - Przedłużenie urlopu bezpłatnego)
   2011/C 139/11
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Tanja Borger

      Strona pozwana: Tiroler Gebietskrankenkasse

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof — Wykładnia art. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2) — Świadczenia na dziecko na utrzymaniu — Zakres podmiotowy stosowania — Wykładnia pojęcia „pracownik” — Osoba zamieszkująca w Szwajcarii, która uzgodniła ze swoim pracodawcą, mającym siedzibę w państwie członkowskim, zawieszenie stosunku pracy z uwagi na narodziny dziecka („Karenz”), przekraczające dwuletni okres zawieszenia, przewidziany ustawą tego państwa członkowskiego.

      Sentencja

   Osobie znajdującej się w sytuacji takiej jak skarżąca w postępowaniu przed sądem krajowym podczas sześciomiesięcznego przedłużenia urlopu bezpłatnego, z którego skorzystała po urodzeniu dziecka, należy przyznać przymiot „pracownika najemnego” w rozumieniu art. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i zaktualizowanym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 1606/98 z dnia 29 czerwca 1998 r., pod warunkiem że podczas tego okresu osoba ta była ubezpieczona, choćby tylko od jednego rodzaju ryzyka, w ramach ubezpieczenia obowiązkowego lub fakultatywnego w powszechnym lub szczególnym systemie zabezpieczenia społecznego, o którym mowa w art. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy warunek ten został spełniony w rozpatrywanym przez niego sporze.

      (1)  Dz.U. C 63 z 13.3.2010.


title: Sprawa C-416/06: Postanowienie prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 10 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/37

         Postanowienie prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 10 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-416/06) (1)

   (2008/C 209/59)

      Język postępowania: polski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa T-384/06 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 marca 2007 r. — IBP i International Building Products France przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wniosek o zawieszenie wykonania — Konkurencja — Zapłata grzywny — Gwarancja bankowa — Brak pilnego charakteru)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/37

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 marca 2007 r. — IBP i International Building Products France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-384/06 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wniosek o zawieszenie wykonania - Konkurencja - Zapłata grzywny - Gwarancja bankowa - Brak pilnego charakteru)
   (2007/C 96/76)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: IBP Ltd (Tipton, West Midlands, Zjednoczone Królestwo) i International Building Products France SA (Sartrouville, Francja) (przedstawiciele: M. Clough, QC, i A. Aldred, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: pełnomocnicy M. Castillo de la Torre i V. Botka)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek ma na celu zawieszenie wykonania art. 2 lit. c) i d) decyzji Komisji z dnia 20 września 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F-38.121 — Złącza), a w szczególności zwolnienie z obowiązku przedstawienia gwarancji bankowej, zgodnie z nakazem Komisji w piśmie z dnia 4 października 2006 r. zawiadamiającym skarżące o tej decyzji.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-569/14: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – Laverana/OHIM (BIO COMPLEXE DE PLANTES ENRICHI EN PROTÉINES PROPRE FABRICATION) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BIO COMPLEXE DE PLANTES ENRICHI EN PROTÉINES PROPRE FABRICATION — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/35

         Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – Laverana/OHIM (BIO COMPLEXE DE PLANTES ENRICHI EN PROTÉINES PROPRE FABRICATION)
   (Sprawa T-569/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BIO COMPLEXE DE PLANTES ENRICHI EN PROTÉINES PROPRE FABRICATION - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 354/40)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Laverana GmbH & Co. KG (Wennigsen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Wachinger, M. Zöbisch i D. Chatterjee)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 maja 2014 r. (sprawa R 122/2014-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego BIO COMPLEXE DE PLANTES ENRICHI EN PROTÉINES PROPRE FABRICATION jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Laverana GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 361 z 13.10.2014.


title: Sprawa C-144/06 P: Odwołanie wniesione w dniu  20 marca 2006 r.  przez Henkel KGaA od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia  17 stycznia 2006 r.  w sprawie T-398/04 Henkel KGaA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/7

         Odwołanie wniesione w dniu 20 marca 2006 r. przez Henkel KGaA od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 17 stycznia 2006 r. w sprawie T-398/04 Henkel KGaA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa C-144/06 P)
   (2006/C 121/12)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Henkel KGaA (Przedstawiciel: Dr. C. Osterrieth, Rechtsanwalt)

      Uczestnik postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 17 stycznia 2006 r. w sprawie T-398/04 (1), doręczonego w dniu 23 stycznia 2006 r., oraz stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 sierpnia 2004 r. (Sprawa R771/1999-2) dotyczącej zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 000941971,

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie jako podstawę odwołania podnosi naruszenie prawa materialnego, które polega na niewłaściwej ocenie faktycznej i prawnej wymogu charakteru odróżniającego zgłoszonego znaku towarowego.
   Sąd Pierwszej Instancji w zaskarżonym wyroku niesłusznie przyjął, że zgłoszone oznaczenie — trójkolorowy graficzny znak towarowy, który stanowi realistyczna reprodukcję tabletki do prania i zmywania — nie posiada wystarczającego charakteru odróżniającego. Ten pogląd Sądu ani nie jest zgodny z dotychczasowymi kryteriami orzecznictwa Trybunału z punktu widzenia wymogów, jakie należy stawiać wobec charakteru odróżniającego graficznego znaku towarowego, ani nie uwzględnia rzeczywistych uwarunkowań panujących na właściwym rynku.
   Nic nie przemawia za „ogólnym doświadczeniem” Sądu, że towary o których mowa nabywane są bez staranności oraz że bez istotnego wpływu na krąg odbiorców pozostaje ilustracja towaru. Wbrew temu założeniu Sądu docelowy krąg odbiorców jest całkowicie przyzwyczajony do bezpośredniego kojarzenia producenta jedynie na podstawie ilustracji specyficznego, opatrzonego indywidualnym kształtem towaru. Na tym rynku wykształciła się stała praktyka, że indywidualny kształt tabletki do prania i zmywania pełni w sposób bezpośredni funkcję wskazującą na pochodzenie: każdy producent używa innych kombinacji kolorów w celu odróżnienia jego towaru od towarów innych producentów.
   Przy okazji badania charakteru odróżniającego należy jedynie zbadać, czy oznaczenie objęte zgłoszeniem nadaje się jako wskazanie pochodzenia towarów objętych zgłoszeniem z określonego przedsiębiorstwa oraz, w ten sposób, do odróżnienia tego towaru od towarów innych przedsiębiorstw. Szczególny charakter oraz oryginalność nie są konieczne i nie mogą stanowić podstawy analizy. Wnosząca odwołanie wskazała dosyć elementów indywidualnych, które pozwalają na stwierdzenie istnienia charakteru odróżniającego, ponieważ wybrała ona kilka elementów, a mianowicie prostokątny kształt, strukturę składającą się z różnych warstw oraz umieszczenie owalnego środka w wolnej kombinacji trzech kolorów.

      (1)  Dz.U. C 74, str. 18


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 września 2005 r. w sprawie C-512/03 J. E. J. Blanckaert przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Particulieren/Ondernemingen buitenland te Heerlen (wniosek Gerechtshof te 's-Hertogenbosch o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Opodatkowanie bezpośrednie — Podatek dochodowy od oszczędności i inwestycji — Umowa podatkowa — Obniżki podatku zastrzeżone dla osób należących do krajowego systemu zabezpieczenia społecznego)

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 8 września 2005 r.
   w sprawie C-512/03 J. E. J. Blanckaert przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Particulieren/Ondernemingen buitenland te Heerlen (1) (wniosek Gerechtshof te 's-Hertogenbosch o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Opodatkowanie bezpośrednie - Podatek dochodowy od oszczędności i inwestycji - Umowa podatkowa - Obniżki podatku zastrzeżone dla osób należących do krajowego systemu zabezpieczenia społecznego)
   (2005/C 281/06)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-512/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Gerechtshof te 's-Hertogenbosch (Niderlandy) postanowieniem z dnia 4 grudnia 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 8 grudnia 2003 r., w postępowaniu: J. E. J. Blanckaert przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Particulieren/Ondernemingen buitenland te Heerlen, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: K. Lenaerts (sprawozdawca), prezes czwartej izby, pełniący obowiązki prezesa pierwszej izby, N. Colneric, K. Schiemann, E. Juhász, i M. Ilešič, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 8 września 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Wykładni art. 56 WE i 58 WE winno się dokonywać w taki sposób, iż nie pozostają one w sprzeczności z ustawodawstwem Państwa Członkowskiego, na podstawie którego podatnik niebędący rezydentem, który osiąga w tym państwie jedynie dochody pochodzące z oszczędności i inwestycji i który nie należy do systemu zabezpieczenia społecznego tego Państwa Członkowskiego, nie może rościć sobie prawa do obniżek podatku z tytułu ubezpieczeń społecznych, podczas gdy podatnik będący rezydentem, który należy do tego systemu zabezpieczenia społecznego, korzysta z tychże obniżek przy obliczaniu jego podlegającego opodatkowaniu dochodu, mimo iż osiąga on jedynie dochody o tym samym charakterze i nie opłaca składek na zabezpieczenie społeczne.

      (1)  Dz.U. C 47 z 21.02.2004


title: Sprawa C-285/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 14 czerwca 2007 r. — Ernst & Young Deutsche Allgemeine Treuhand AG przeciwko Finanzamt Stuttgart Körperschaften

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 14 czerwca 2007 r. — Ernst & Young Deutsche Allgemeine Treuhand AG przeciwko Finanzamt Stuttgart Körperschaften
   (Sprawa C-285/07)
   (2007/C 247/02)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ernst & Young Deutsche Allgemeine Treuhand AG

      Strona pozwana: Finanzamt Stuttgart Körperschaften
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 8 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 90/434/EWG (1) z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku łączenia, podziałów, wnoszenia aktywów i wymiany udziałów, dotyczących spółek różnych Państw Członkowskich stoi na przeszkodzie przepisom podatkowym państwa członkowskiego, zgodnie z którymi w przypadku przekazania udziałów w jednej spółce kapitałowej z państwa członkowskiego Unii Europejskiej innej spółce kapitałowej z państwa członkowskiego Unii Europejskiej, spółka przekazująca może nadal posługiwać się wartością księgową przekazanych udziałów tylko wtedy, gdy spółka przyjmująca przypisała przekazanym udziałom tę samą wartość księgową (tzw. doppelte Buchwertverknüpfung — „zbieżna wartość księgowa”)?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: czy uregulowanie to jest niezgodne z art. 43 i 56 WE, mimo iż „zbieżna wartość księgowa” jest wymagana również w przypadku przekazania udziałów w spółce kapitałowej spółce kapitałowej podlegającej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu?

      (1)  Dz.U. L 225, str. 1.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 listopada 2004 r. w sprawie C-372/02 (wniosek Bundessozialgericht o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Roberto Adanez-Vega przeciwko Bundesanstalt für Arbeit (Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Określenie ustawodawstwa właściwego — Świadczenia z tytułu bezrobocia — Warunki sumowania okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia — Przepisy krajowe nieuwzględniające okresu obowiązkowej służby wojskowej odbytej w innym Państwie Członkowskim)

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 11 listopada 2004 r.
   w sprawie C-372/02 (wniosek Bundessozialgericht o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Roberto Adanez-Vega przeciwko Bundesanstalt für Arbeit (1)

   (Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Określenie ustawodawstwa właściwego - Świadczenia z tytułu bezrobocia - Warunki sumowania okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia - Przepisy krajowe nieuwzględniające okresu obowiązkowej służby wojskowej odbytej w innym Państwie Członkowskim)
   (2005/C 19/03)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-372/02, mającej za przedmiot wniosek, który wpłynął do Trybunału dnia 16 października 2002 r., o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie art. 234 WE, złożony przez Bundessozialgericht (Niemcy), postanowieniem z dnia 15 sierpnia 2002 r., w postępowaniu: Roberto Adanez-Vega przeciwko Bundesanstalt für Arbeit, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann (sprawozdawca), prezes izby, A. Rosas i S. von Bahr, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 11 listopada 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Art. 13 ust. 2 lit. f) rozporządzenia Rady nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu nadanym przez rozporządzenie Rady (EWG) nr 2001/83 z dnia 2 czerwca 1983 r. zmienione przez rozporządzenie Rady (EWG) nr 2195/91 z dnia 25 czerwca 1991 r. powinno być interpretowane w taki sposób, że osoba mająca miejsce zamieszkania w danym Państwie Członkowskim, w którym pozostaje bezrobotna po odbyciu obowiązkowej służby wojskowej w innym Państwie Członkowskim, podlega ustawodawstwu państwa miejsca zamieszkania.
               Art. 71 ust. 1 lit. b) ii) rozporządzenia nr 1408/71 powinien być interpretowany w taki sposób, że stanowi on przepis szczególny dotyczący określenia ustawodawstwa właściwego w przedmiocie świadczeń z tytułu bezrobocia, co oznacza, że jeżeli przesłanki jego stosowania zostały spełnione, ustawodawstwem właściwym jest ustawodawstwo wskazane przez ten przepis.
               W postępowaniu przed sądem krajowym do tego sądu należy ustalenie, czy przesłanki stosowania art. 71 ust. 1 lit. b) ii) zostały spełnione.
               Jeżeli w postępowaniu przed sądem krajowym przesłanki stosowania art. 71 ust. 1 lit. b) ii) rozporządzenia nr 1408/71 zostały spełnione, ustawodawstwem właściwym względem osoby mającej miejsce zamieszkania w Państwie Członkowskim, w którym pozostaje bezrobotna po odbyciu służby wojskowej w innym Państwie Członkowskim, na mocy tego przepisu byłoby również ustawodawstwo państwa miejsca zamieszkania.

               2)

               Okres obowiązkowej służby wojskowej odbywanej w innym Państwie Członkowskim stanowi „[okres zatrudnienia spełniony] w charakterze pracownika najemnego w ramach ustawodawstwa [tego] innego Państwa Członkowskiego” w rozumieniu art. 67 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71 w brzmieniu nadanym przez rozporządzenie nr 2001/83, zmienione przez rozporządzenie nr 2195/91 jeżeli, z jednej strony, jest on określony lub uznany za taki przez ustawodawstwo tego innego Państwa Członkowskiego lub jest zrównany i uznany przez to ustawodawstwo jako okres równorzędny okresowi zatrudnienia, a z drugiej strony, zainteresowany był ubezpieczony w rozumieniu art. 1 lit. a) tego samego rozporządzenia w trakcie swojej służby wojskowej.
               Warunek, według którego „zainteresowany ukończył ostatnio […] okresy ubezpieczenia […] zgodnie z przepisami ustawodawstwa, na podstawie których występuje o przyznanie świadczeń” w rozumieniu art. 67 ust. 3 rozporządzenia nr 1408/71 w wersji znowelizowanej, stoi w sprzeczności z obowiązkiem sumowania okresów zatrudnienia wyłącznie w przypadku, gdy okres ubezpieczenia został ukończony w innym Państwie Członkowskim po ostatnim okresie ubezpieczenia zakończonym zgodnie z przepisami ustawodawstwa, na podstawie których występuje się o przyznanie świadczenia.

               3)

               W okolicznościach sprawy takich, jak w postępowaniu przed sądem krajowym, art. 3 rozporządzenia nr 1408/71 w brzmieniu nadanym przez rozporządzenie nr 2001/83, zmienione przez rozporządzenie nr 2195/91 nie sprzeciwia się temu, aby właściwa instytucja, w celu ustalenia prawa do świadczeń z tytułu bezrobocia, nie uwzględniła przy sumowaniu ukończonych okresów ubezpieczenia okresu obowiązkowej służby wojskowej odbytej w innym Państwie Członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 7 z 11.1.2003.


title: Sprawa T-168/13: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2013 r. — EPAW przeciwko Komisji

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/36

         Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2013 r. — EPAW przeciwko Komisji
   (Sprawa T-168/13)
   2013/C 207/59
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Platform Against Windfarms (EPAW) (Kingscourt, Republika Irlandii) (przedstawiciel: adwokat C. Kiss)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności komunikatu Komisji do Parlamentu Europejskiego, Rady, Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i Komitetu Regionów „Energia odnawialna: ważny uczestnik europejskiego rynku energii” COM(2012) 271;

               —

               Stwierdzenie nieważności udzielonej przez Dyrekcję Generalną ds. Energii Komisji Europejskiej odpowiedzi (nr AG/ss ener.c.l(2012)1664829 z dnia 21 stycznia 2013 r.) na wniosek o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej złożony przez EPAW

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, w którym skarżąca podnosi, że komunikat Komisji COM(2012) 271 jest niezgodny z prawem.

                           —

                           W komunikacie Komisji COM(2012) 271 nie zapewniono udziału społeczeństwa w strategii na rzecz energii odnawialnej wbrew temu, co stanowi konwencja z Aarhus.

               2)

               Zarzut drugi, w którym skarżąca podnosi, że komunikat Komisji COM(2012) 271 jest niezgodny z prawem.

                           —

                           Komunikat Komisji (2012) 271 nie spełnia wymogów ustanowionych w rozporządzeniu w sprawie konwencji z Aarhus (rozporządzeniu WE nr 1367/2006).

               3)

               Zarzut trzeci, w którym skarżąca podnosi, że pismo Komisji nr AG/ss ener.c.l(2012)1664829 jest niezgodne z prawem.

                           —

                           W piśmie Komisji niezgodnie z prawem wskazano, że, aby akt administracyjny mógł podlegać zaskarżeniu w drodze wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej zgodnie z rozporządzeniem WE 1367/2006, powinien być aktem indywidualnie adresowanym i być aktem wydanym przez instytucję UE, mającym prawnie wiążący charakter.


title: Sprawa F-127/15: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/43

         Skarga wniesiona w dniu 29 września 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-127/15)
   (2015/C 414/54)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci C. W. Godfrey, C. Antoine, M. Gomes Lopes)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie wymierzenia kary dyscyplinarnej – z powodu wykonywania działalności pozazawodowej, na którą nie udzielono zezwolenia – w postaci potrącania z emerytury skarżącego przez okres dwunastu miesięcy kwoty 185 EUR, która to decyzja zacznie obowiązywać od dnia, w którym przejdzie on na emeryturę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 16 grudnia 2014 r. z wszystkimi skutkami prawnymi;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.


title: Sprawa T-563/13: Wyrok Sądu z dnia 10 grudnia 2015 r. – Belgia/Komisja (EFRG — Wydatki wyłączone z finansowania — Wydatki poniesione przez Belgię — Owoce i warzywa — Obowiązek uzasadnienia — Warunki uznania organizacji producentów — Zlecanie na zewnątrz zadań podstawowych przez organizację producentów — Kwota podlegająca wyłączeniu — Proporcjonalność)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/47

         Wyrok Sądu z dnia 10 grudnia 2015 r. – Belgia/Komisja
   (Sprawa T-563/13) (1)

   ((EFRG - Wydatki wyłączone z finansowania - Wydatki poniesione przez Belgię - Owoce i warzywa - Obowiązek uzasadnienia - Warunki uznania organizacji producentów - Zlecanie na zewnątrz zadań podstawowych przez organizację producentów - Kwota podlegająca wyłączeniu - Proporcjonalność))
   (2016/C 038/61)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Belgii (przedstawiciele: J.C. Halleux i M. Jacobs, pełnomocnicy, wspierani przez F. Tuytschaevera i M. Vargę, adwokatów)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Kranenborg i P. Rossi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2013/433/UE z dnia 13 sierpnia 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 219, s. 49), w zakresie w jakim dotyczy ona wydatków poniesionych przez Królestwo Belgii, lub w każdym razie żądanie zmniejszenia kwoty, która ma zostać wyłączona z finansowania.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 367 z 14.12.2013.


title: Sprawa T-233/13: Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2014 r. – Paul Hartmann przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Środowisko — Dyrektywa 94/62/WE — Opakowania i odpady opakowaniowe — Dyrektywa 2013/2/UE — Rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/54

         Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2014 r. – Paul Hartmann przeciwko Komisji
   (Sprawa T-233/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Środowisko - Dyrektywa 94/62/WE - Opakowania i odpady opakowaniowe - Dyrektywa 2013/2/UE - Rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   2014/C 315/91
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Paul Hartmann SA (Châtenois, Francja) (przedstawiciele: adwokaci J.M. Leprêtre i N. Chahid-Nouraï)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i J.F. Brakeland, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności dyrektywy Komisji 2013/2/UE z dnia 7 lutego 2013 r. zmieniającej załącznik I do dyrektywy 94/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych (Dz.U. L 37, s. 10) w zakresie, w jakim Komisja umieszcza rolki, tuby oraz cylindry, wokół których nawijany jest giętki materiał, z wyjątkiem rolek, tub i cylindrów będących częścią urządzeń produkcyjnych i nieużywanych do prezentacji produktów w opakowaniach detalicznych, w wykazie przykładów produktów ilustrujących zastosowanie kryteriów wyjaśniających pojęcie „opakowania”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Paul Hartmann SA zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa F-72/13: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2013 r. — ZZ i in. przeciwko EFI

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/32

         Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2013 r. — ZZ i in. przeciwko EFI
   (Sprawa F-72/13)
   2013/C 274/54
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Fundusz Inwestycyjny (EFI)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji zawartych w rozliczeniach wynagrodzenia o zastosowaniu wobec skarżących decyzji Rady Dyrektorów w sprawie ustalenia awansu płacowego z ograniczeniem do 2,3%, decyzji dyrektora generalnego EFI w sprawie ustalenia nowej siatki osiągnięć wiążącej się z utratą, w zależności od skarżącego, od 1 do 2 % wynagrodzenia i decyzji Komitetu Zarządzającego EBI określającej siatkę osiągnięć wiążącą się z utratą, w zależności od skarżącego, od 1 do 2 % wynagrodzenia oraz, po drugie, następcze żądanie zasądzenia od EFI zapłaty kwoty wynikającej z różnicy w wynagrodzeniu oraz odszkodowania

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o zastosowaniu wobec skarżących decyzji Rady Dyrektorów EFI z dnia 4 lutego 2013 r. w sprawie ustalenia awansu płacowego z ograniczeniem do 2,3%, decyzji dyrektora generalnego EFI w sprawie ustalenia nowej siatki osiągnięć wiążącej się z utratą, w zależności od skarżącego, od 1 do 2 % wynagrodzenia, które to decyzje wynikają z decyzji Rady Dyrektorów EBI z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia awansu płacowego z ograniczeniem do 2,3% oraz decyzji Komitetu Zarządzającego EBI z dnia 29 stycznia 2013 r. określającej siatkę osiągnięć powodującą utratę, w zależności od skarżącego, od 1 do 2 % wynagrodzenia (wyżej wymienione decyzje EFI zostały ujawnione w rozliczeniach wynagrodzenia za kwiecień 2013 r.) oraz stwierdzenie nieważności w tym samym zakresie wszystkich decyzji EFI zawartych w kolejnych rozliczeniach wynagrodzenia;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej zapłaty kwoty wynikającej z różnicy w wynagrodzeniu wypłacanym na podstawie wskazanych powyżej decyzji Rady Dyrektorów EFI i dyrektora generalnego EFI z dnia 4 lutego 2013 r., Rady Dyrektorów EBI z dnia 18 grudnia 2012 r. i Komitetu Zarządzającego EBI z dnia 29 stycznia 2013 r. w stosunku do stosowania siatki osiągnięć „4-3-2-1-0” i siatki „żółtej”„5-4-3-1-0” lub, pomocniczo, dla skarżących, którzy uzyskali ocenę A, w stosunku do stosowania siatki osiągnięć „3-2-1-0-0” i, dla skarżących, do których stosuje się siatkę „żółtą”, w stosunku do siatki żółtej „4-3-2-0-1”; tę różnicę w wynagrodzeniu należy podwyższyć o odsetki za zwłokę począwszy od dnia 15 kwietnia 2013 r. i, następnie, od 15 każdego miesiąca aż do chwili całkowitej zapłaty; wysokość odsetek podlega ustaleniu zgodnie ze stopą EBC podwyższoną o 3 pkt;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania za szkodę poniesioną w związku z utratą siły nabywczej, której wysokość szacuje się ex aequo et bono i tymczasowo na 1,5% miesięcznego wynagrodzenia każdego ze skarżących;

               —

               w razie gdy strona skarżąca nie przedstawi ich z własnej inicjatywy, wezwanie jej w ramach środków organizacji postępowania do przestawienia następujących dokumentów:

                           —

                           decyzji Rady Dyrektorów EFI dotyczącej dostosowania statusu zatrudnienia pracowników EFI z dnia 24 września 2001 r.;

                           —

                           decyzji EFI w sprawie organizacji „odpowiedniej procedury”, o której mowa w decyzji Rady Dyrektorów EFI dotyczącej dostosowania statusu zatrudnienia pracowników EFI z dnia 24 września 2001 r.;

                           —

                           decyzji Rady Dyrektorów EFI, w zasadzie z dnia 4 lutego 2013 r., w sprawie ustalenia budżetu dla personelu na 2013 r.;

                           —

                           decyzji dyrektora generalnego EFI w sprawie ustalenia nowej siatki osiągnięć na 2013 r.;

                           —

                           protokołu posiedzenia Rady Dyrektorów EBI z dnia 18 grudnia 2012 r.;

                           —

                           protokołu posiedzenia Komitetu Zarządzającego EBI z dnia 29 stycznia 2013 r.;

                           —

                           noty dyrekcji ds. personelu EBI „personnel/ASP/2013-5” z dnia 29 stycznia 2013 r.;

                           —

                           Corporate Operational Plans 2013-2015 EBI i EFI;

               —

               obciążenie EBI kosztami postępowania.


title: Sprawa C-612/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 września 2013 r. w sprawie T-111/11, ClientEarth przeciwko Komisji, wniesione w dniu 26 listopada 2013 r. przez ClientEarth

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/5

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 września 2013 r. w sprawie T-111/11, ClientEarth przeciwko Komisji, wniesione w dniu 26 listopada 2013 r. przez ClientEarth
      (Sprawa C-612/13 P)
      (2014/C 71/08)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: ClientEarth (przedstawiciel: adwokat P. Kirch)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 13 września 2013 r. w sprawie T-111/11;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie podnosi na jego poparcie trzy zarzuty:

                  1)

                  Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa przez Sąd poprzez dokonanie błędnej wykładni wyrażeń „śledztwo [dochodzenie]” i „naruszyłoby ochronę […] celu […] śledztwa [dochodzenia]” zawartych w art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 (1).
                  Sąd popełnił błąd, stwierdzając w sposób kategoryczny, że „sporne badania wchodzą w zakres dochodzenia Komisji w rozumieniu art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001”.
                  Według pierwszej części tego zarzutu Sąd dokonał błędnej wykładni terminu „śledztwo [dochodzenie]”.
                  Część druga zarzutu : nawet przy założeniu, że było prowadzone dochodzenie, Sąd naruszył prawo, dokonując błędnej wykładni wyrażenia „naruszać”. Sad powiązał pojęcie ujawnienia z pojęciem naruszenia, bez konkretnego wskazania, w jaki dokładnie sposób ujawnienie miałoby naruszać „cel” dochodzenia.

                  2)

                  Zarzut drugi dotyczy naruszenia przez Sąd prawa poprzez naruszenie art. 4 ust. 1, 2 i 4 konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, podpisanej w Aarhus, w Danii, w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. (2)

                  Zarzut ten obejmuje pięć argumentów. Po pierwsze, Sąd popełnił błąd, stosując zawężająco obowiązek dokonania wykładni art. 4 ust. 4 lit. c) konwencji z Aarhus. Po drugie, Sąd popełnił błąd przy zastosowaniu spornego środka w świetle konwencji z Aarhus. Po trzecie, Sąd popełnił błąd w związku ze spoczywającym na nim obowiązkiem dokonania wykładni konwencji z Aarhus zgodnie ze zwyczajowym prawem międzynarodowym. Po czwarte, Sąd popełnił błąd, odmawiając bezpośredniego zastosowania art. 4 i 4 ust. 4 lit. c) konwencji z Aarhus. Wreszcie, Sąd błędnie zastosował prawo, dopuszczając odstępstwo od stosowania konwencji z Aarhus oparte na „specyficznych cechach” Unii Europejskiej.

                  3)

                  Zarzut trzeci dotyczy naruszenia przez Sąd art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 (3), a także art. 4 ust. 2 in fine, oraz art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001.
                  Sąd naruszył prawo, opierając odmowę uznania istnienia nadrzędnego interesu publicznego dotyczącego ujawnienia wyłącznie na analizie argumentów podniesionych przez skarżącą. To podejście jest sprzeczne z postanowieniami nr 1049/2001, a także z odnośnym orzecznictwem. Argumenty podnoszone w tym względzie przez stronę skarżącą nie mogą same w sobie być powodem zanegowania istnienia nadrzędnego interesu publicznego, ponieważ prawo nie nakłada na skarżącego ciężaru dowiedzenia nadrzędnych okoliczności. Wyważenie interesów wchodzących w grę, jeśli chodzi o ujawnienie, spoczywa na instytucji, której ujawnienie dotyczy.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

         (2)  2005/370/CE: Decyzja Rady z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (Dz.U. L 124, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13).