title: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 2 grudnia 2008 r. # K przeciwko Parlamentowi Europejskiemu. # Sprawy pracownicze - Urzędnicy. # Sprawa F-15/07.

text:
      WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ
      (pierwsza izba)
      z dnia 2 grudnia 2008 r.
      Sprawa F-15/07
      K
      przeciwko
      Parlamentowi Europejskiemu
      Służba publiczna – Urzędnicy – Choroba zawodowa – Mobbing – Wniosek o naprawienie
      Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której K żąda w istocie nakazania Parlamentowi naprawienia krzywdy
         i szkody wyrządzonych jej w związku z mobbingiem, którego była ofiarą w latach 1993–2001 podczas pełnienia obowiązków służbowych.

      Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      Streszczenie
      1.      Urzędnicy – Mobbing – Pojęcie
      2.      Urzędnicy – Mobbing – Pojęcie
      3.      Urzędnicy – Pozaumowna odpowiedzialność instytucji – Ryczałtowe odszkodowanie w oparciu o regulamin pracowniczy – Wniosek
            o dodatkowe odszkodowanie w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa
      (regulamin pracowniczy, art. 73)
      1.      Przed wejściem w życie art. 12a regulaminu pracowniczego, dodanego przez zmieniające ten regulamin rozporządzenie nr 723/2004,
         mobbing oznaczał zachowanie zmierzające w obiektywnej ocenie do zdyskredytowania urzędnika lub rozmyślnego pogorszenia jego
         warunków pracy.

      (zob. pkt 37)
      Odesłanie:
      Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑73/05 Magone przeciwko Komisji, 16 maja 2006 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑2‑107, II‑A‑2‑485, pkt 79
      2.      Sama okoliczność, że urzędnikowi odebrano wykonywane przez niego zadania z zakresu szkoleń, nie może stanowić dowodu na stosowanie
         wobec niego mobbingu. Tym bardziej nie może być uznany za oznakę mobbingu fakt, że przełożony urzędnika, otrzymawszy skargi
         na jakość pracy zainteresowanego, zwrócił się do jednego ze współpracowników o dostarczenie przykładów źle wykonanej przez
         zainteresowanego pracy w celu potwierdzenia zasadności skarg. Podobnie, zawartych w sprawozdaniu z oceny ocen, choćby negatywnych,
         nie można jako takich uznać za oznaki tego, że wspomniane sprawozdanie zostało sporządzone, by psychicznie nękać ocenianego
         urzędnika.

      (zob. pkt 38, 39)
      Odesłanie:
      Sąd Pierwszej Instancji: ww. sprawa Majone przeciwko Komisji, pkt 80
      3.      W przypadku wypadku lub choroby zawodowej urzędnicy mają prawo domagać się odszkodowania, które uzupełnia świadczenia otrzymane
         stosownie do art. 73 regulaminu pracowniczego, w sytuacji gdy instytucja odpowiedzialna jest za wypadek lub chorobę zawodową
         na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów, a świadczenia wynikające z regulaminu pracowniczego nie wystarczają do
         zapewnienia pełnego naprawienia poniesionej szkody.

      Przy założeniu, że u podstaw wypadku lub choroby zawodowej zainteresowanego leżało uchybienie instytucji, musi on wykazać,
         że kwota wypłacona mu na podstawie art. 73 ust. 2 lit. c) regulaminu pracowniczego nie zapewniła naprawienia krzywdy doznanej
         z racji wypadku lub choroby, o których mowa powyżej. Jeżeli w tym względzie zainteresowany podnosi, że przyznana kwota pokryła
         jedynie odszkodowanie za konsekwencje jego niezdolności do wykonywania pracy zawodowej do roku, w którym powinien on zostać
         wysłany na emeryturę, gdyby nie przeszedł był wcześniej na rentę inwalidzką, to argumentu tego nie można uwzględnić, gdyż
         postępowanie określone w art. 73 regulaminu pracowniczego ma na celu naprawienie w sposób ryczałtowy zarówno szkody, jak i krzywdy
         wynikających z choroby zawodowej.

      (zob. pkt 33, 43)
      Odesłanie:
      Trybunał: sprawy połączone 169/83 i 136/84 Leussink przeciwko Komisji, 8 października 1986 r., Rec. s. I‑2801, pkt 10–14;
         sprawa C‑257/98 P Lucaccioni przeciwko Komisji, 9 września 1999 r., Rec. I‑5251, pkt 19–22

      Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑23/05 Giraudy przeciwko Komisji, 2 maja 2007 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑0000, II‑A‑1‑0000,
         pkt 198


Wyrok Trybunału z dnia 13 grudnia 2001 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej. # Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego. # Sprawa C-1/00.


Wyrok Trybunału z dnia 15 stycznia 1998 r. # Mannesmann Anlagenbau Austria AG i in. przeciwko Strohal Rotationsdruck GesmbH. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Bundesvergabeamt - Austria. # Sprawa C-44/96.


Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 29 kwietnia 2004 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec. # Artykułs 30 i 36 - Dyrektywa 65/65/CEE. # Sprawa C-387/99.


Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 lipca 1972 r. # Giorgio Bernardi przeciwko Parlamentowi Europejskiemu. # Sprawa 90-71.


Wyrok Sądu (czwarta izba) z dnia 6 września 2013 r. # Naser Bateni przeciwko Radzie Unii Europejskiej. # Sprawy T-42/12 i T-181/12.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 października 2010 r.#Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii.#Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/22/WE (dyrektywa o usłudze powszechnej) - Łączność elektroniczna - Sieci i usługi - Artykuł 12 - Obliczanie kosztu wykonania zobowiązań do świadczenia usługi powszechnej - Składnik socjalny usługi powszechnej - Artykuł 13 - Finansowanie zobowiązań do świadczenia usługi powszechnej - Określenie niesprawiedliwego obciążenia.#Sprawa C-222/08.

text:
      Sprawa C‑222/08
      Komisja Europejska
      przeciwko
      Królestwu Belgii
      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 2002/22/WE (dyrektywa o usłudze powszechnej) – Łączność elektroniczna – Sieci i usługi – Artykuł 12 – Obliczanie kosztu wykonania zobowiązań do świadczenia usługi powszechnej – Składnik socjalny usługi powszechnej – Artykuł 13 – Finansowanie zobowiązań do świadczenia usługi powszechnej – Określenie niesprawiedliwego obciążenia
      Streszczenie wyroku
      1.        Zbliżanie ustawodawstw – Sektor telekomunikacji – Usługa powszechna i prawa użytkowników – Dyrektywa 2002/22 – Zobowiązania
            do świadczenia usługi powszechnej w tym zobowiązania do świadczenia usługi społecznej – Obliczanie kosztu – Niesprawiedliwe
            obciążenie
      (dyrektywa 2002/22 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 12 ust. 1, załącznik IV)
      2.        Zbliżanie ustawodawstw – Sektor telekomunikacji – Usługa powszechna i prawa użytkowników – Dyrektywa 2002/22 – Zobowiązania
            do świadczenia usługi powszechnej w tym zobowiązania do świadczenia usługi społecznej – Obliczanie kosztu – Niesprawiedliwe
            obciążenie
      (dyrektywa 2002/22 Parlamentu Europejskiego i Rady, motyw 21)
      3.        Zbliżanie ustawodawstw – Sektor telekomunikacji – Usługa powszechna i prawa użytkowników – Dyrektywa 2002/22 – Zobowiązania
            do świadczenia usługi powszechnej w tym zobowiązania do świadczenia usługi społecznej – Obliczanie kosztu – Niesprawiedliwe
            obciążenie
      (dyrektywa 2002/22 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 13 ust. 1)
      4.        Zbliżanie ustawodawstw – Sektor telekomunikacji – Usługa powszechna i prawa użytkowników – Dyrektywa 2002/22 – Zobowiązania
            do świadczenia usługi powszechnej w tym zobowiązania do świadczenia usługi społecznej – Obliczanie kosztu – Niesprawiedliwe
            obciążenie
      (dyrektywa 2002/22 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 12 ust. 1, załącznik IV)
      1.        Przepisy art. 12 ust. 1 akapit drugi oraz załącznika IV do dyrektywy 2002/22 w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami
         i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, określają zasady, według których winien być obliczany koszt netto świadczenia
         usługi powszechnej, gdy krajowe organy regulacyjne uznały, że to świadczenie może stanowić niesprawiedliwe obciążenie. Jednak
         ani ze wspomnianego art. 12 ust. 1, ani z żadnego innego przepisu tej dyrektywy nie wynika, że prawodawca wspólnotowy zamierzał
         samodzielnie określić warunki, w jakich rzeczone organy mają wcześniej uznać, że omawiane świadczenie może stanowić takie
         niesprawiedliwe obciążenie. W związku z tym państwo członkowskie nie uchybia zobowiązaniom wynikającym z art. 12 tejże dyrektywy,
         określając zasady, według których należy ustalić, czy wspomniane obciążenie jest lub też nie jest niesprawiedliwe.

      (por. pkt 44, 45)
      2.        Z motywu 21 dyrektywy 2002/22 w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw
         użytkowników, wynika że prawodawca wspólnotowy zamierzał powiązać mechanizmy służące pokryciu kosztów netto, jakie mogą wynikać
         ze świadczenia usługi powszechnej przez przedsiębiorstwo, z istnieniem po stronie tego przedsiębiorstwa nadmiernego obciążenia.
         W tej sytuacji, uznawszy, że koszt netto świadczenia usługi powszechnej nie stanowi koniecznie nadmiernego obciążenia dla
         wszystkich przedsiębiorstw świadczących tę usługę, postanowił on wykluczyć sytuację, w której każdy koszt netto świadczenia
         usługi powszechnej otwiera automatycznie prawo do rekompensaty. W tych okolicznościach niesprawiedliwe obciążenie, którego
         istnienie winno zostać stwierdzone przez krajowy organ regulacyjny przed wypłatą jakiejkolwiek rekompensaty, jest obciążeniem,
         które w przypadku każdego przedsiębiorstwa świadczącego usługę powszechną ma nadmierny charakter w świetle jego zdolności
         do udźwignięcia tego obciążenia, zważywszy na wszystkie jego swoiste cechy, a w szczególności jakość jego urządzeń, jego sytuację
         gospodarczą i finansową, jak również jego udział w rynku.

      (por. pkt 49)
      3.        Jeśli krajowy organ regulacyjny stwierdzi, że jedno przedsiębiorstwo lub kilka przedsiębiorstw wyznaczonych do świadczenia
         usługi powszechnej podlega niesprawiedliwemu obciążeniu i jeśli wspomniane przedsiębiorstwo lub przedsiębiorstwa wystąpią
         o rekompensatę z tego tytułu, państwo członkowskie winno wówczas wprowadzić w tym celu niezbędne mechanizmy, postępując zgodnie
         z art. 13 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2002/22 w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej
         praw użytkowników, z którego wynika ponadto, że owa rekompensata powinna pozostawać w związku z kosztami netto obliczonymi
         na podstawie art. 12 omawianej dyrektywy.

      W konsekwencji państwo członkowskie uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 13 ust 1 dyrektywy 2002/22 stwierdzając,
         w sposób ogólny i na podstawie obliczenia kosztów netto ponoszonych przez dostawcę usługi powszechnej, który był uprzednio
         jedynym dostawcą tej usługi, że wszystkie przedsiębiorstwa zobowiązane obecnie do świadczenia rzeczonej usługi faktycznie
         podlegają niesprawiedliwemu obciążeniu wynikającemu z tego świadczenia, i czyni to, nie dokonawszy dokładnego badania obejmującego
         zarówno koszt netto, jaki ponosi każdy operator w związku ze świadczeniem usługi powszechnej, jak i wszystkie swoiste cechy
         tego operatora, takie jak jakość jego urządzeń czy też jego sytuacja gospodarcza i finansowa.

      (por. pkt 51, 86; pkt 1 sentencji)
      4.        Państwo członkowskie uchybia zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 12 ust 1 dyrektywy 2002/22 w sprawie usługi powszechnej
         i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, gdy pomija ono – w ramach obliczenia kosztu
         netto świadczenia składnika socjalnego usługi powszechnej – korzyści handlowe, w tym korzyści niematerialne, czerpane przez
         przedsiębiorstwa, które są zobowiązanie do takiego świadczenia.

      W istocie z art. 12 ust. 1 akapit drugi lit. a) w związku z załącznikiem IV do dyrektywy 2002/22 wynika, że obliczenie kosztu
         netto świadczenia usługi powszechnej winno obejmować oszacowanie korzyści, w tym korzyści niematerialnych, które osiąga dany
         operator świadczący taką usługę. Ponieważ owe przepisy składają się na zharmonizowane ramy prawne, do ustanowienia których
         zmierza omawiana dyrektywa, do państw członkowskich należy uwzględnienie tych korzyści, gdy ustalają one zasady, według których
         należy obliczać koszt netto świadczenia usługi powszechnej.

      (por. pkt 84, 86; pkt 1 sentencji)
WYROK TRYBUNAŁU (czwarta izba)
      z dnia 6 października 2010 r.(*)

      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 2002/22/WE (dyrektywa o usłudze powszechnej) – Łączność elektroniczna – Sieci i usługi – Artykuł 12 – Obliczanie kosztu wykonania zobowiązań do świadczenia usługi powszechnej – Składnik socjalny usługi powszechnej – Artykuł 13 – Finansowanie zobowiązań do świadczenia usługi powszechnej – Określenie niesprawiedliwego obciążenia
      W sprawie C‑222/08
      mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, wniesioną
         w dniu 22 maja 2008 r.,

      Komisja Europejska, reprezentowana przez H. van Vlieta oraz A. Nijenhuisa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Królestwu Belgii, reprezentowanemu przez T. Materne’a oraz M. Jacobs, działających w charakterze pełnomocników, wspieranych przez adwokata
         S. Deprégo,

      strona pozwana,
      TRYBUNAŁ (czwarta izba),
      w składzie: J.C. Bonichot (sprawozdawca), prezes izby, C. Toader, K. Schiemann, P. Kūris i L. Bay Larsen, sędziowie,
      rzecznik generalny: P. Cruz Villalón,
      sekretarz: M. Ferreira, główny administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 17 marca 2010 r.,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 22 czerwca 2010 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Komisja Wspólnot Europejskich wnosi w swej skardze do Trybunału o stwierdzenie, że Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom
         ciążącym na nim na mocy dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej
         i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108,
         s. 51) i art. 249 WE, gdyż nie transponowało w pełni art. 12 ust. 1 i art. 13 ust. 1 tejże dyrektywy oraz części A załącznika IV
         do rzeczonej dyrektywy.

       Ramy prawne
       Uregulowania wspólnotowe
       Dyrektywa 2002/22
      2        Zgodnie z motywem 4 dyrektywy 2002/22 „[z]apewnienie usługi powszechnej (to znaczy zapewnienie wszystkim użytkownikom końcowym
         określonego minimalnego zestawu usług po przystępnej cenie) może pociągać za sobą dostarczenie pewnych usług niektórym odbiorcom
         [końcowym] po cenach odbiegających od tych, które wynikają z normalnych warunków rynkowych. Jednakże kompensowanie przedsiębiorstw
         wyznaczonych [przyznanie rekompensaty przedsiębiorstwom wyznaczonym] do dostarczenia takich usług w takich okolicznościach
         nie powinno skutkować jakimkolwiek zakłóceniem konkurencji [, pod warunkiem że] tak wyznaczone przedsiębiorstwa są kompensowane
         [otrzymują rekompensatę] w zakresie związanych z dostarczaniem usług kosztów netto oraz pod warunkiem że obciążenie kosztami
         netto odzyskuje się w sposób konkurencyjnie neutralny”.

      3        Stosownie do motywu 18 dyrektywy 2002/22:

      „Tam gdzie jest to konieczne, państwa członkowskie powinny ustanowić mechanizmy finansowania kosztów netto obowiązku świadczenia
         usługi powszechnej w przypadku, kiedy dowiedzie się, że ten obowiązek może być spełniony jedynie ze stratą lub po kosztach
         netto, które nie mieszczą się w normalnych standardach handlowych. [...]”.

      4        Motyw 21 dyrektywy 2002/22 ma następujące brzmienie:

      „Gdy obowiązek świadczenia usługi powszechnej stanowi nieuzasadnione obciążenie dla przedsiębiorstwa, właściwe jest zezwolenie
         państwom członkowskim na ustanawianie mechanizmów dla sprawnego zwrotu kosztów netto. [...]”.

      5        Stosownie do art. 3 dyrektywy 2002/22, zatytułowanego „Dostępność usługi powszechnej”:

      „1.      Państwa członkowskie zapewniają, że usługi ustanowione [wskazane] w niniejszym rozdziale będą dostępne [na ich terytorium]
         w określonej jakości dla wszystkich użytkowników końcowych, niezależnie od geograficznego umiejscowienia oraz z uwzględnieniem
         konkretnych warunków krajowych, po przystępnej cenie.

      2.      Państwa członkowskie określą najskuteczniejsze i najodpowiedniejsze podejście do [w celu] zapewnienia wprowadzenia usługi
         powszechnej, z zachowaniem zasad obiektywności, przejrzystości, niedyskryminacji i proporcjonalności. Podejmą starania w celu
         minimalizacji naruszeń [zakłóceń na] rynku, w szczególności [zakłóceń polegających na] zapewniani[u] usług po cenach lub na
         warunkach odbiegających od normalnych warunków handlowych, z zachowaniem poszanowania interesu publicznego”.

      6        Artykuł 8 dyrektywy 2002/22, zatytułowany „Wyznaczanie przedsiębiorstw”, stanowi:

      „1.      Państwa członkowskie mogą wyznaczyć jedno [przedsiębiorstwo] lub więcej przedsiębiorstw do [w celu] zagwarantowania świadczenia
         usługi powszechnej [...]

      2.      Wyznaczając przedsiębiorstwa w części lub na całym terytorium kraju do [wypełniania] obowiązku świadczenia usługi powszechnej,
         państwa członkowskie czynią to z zastosowaniem sprawnego, obiektywnego, przejrzystego i niedyskryminacyjnego mechanizmu wyznaczania,
         w którym żadne przedsiębiorstwo nie jest z góry wykluczone z procesu wyznaczania. Takie metody wyznaczania mają zapewniać
         wydajne świadczenie usługi powszechnej oraz mogą być stosowane jako sposób określania kosztów netto obowiązku świadczenia
         usługi powszechnej zgodnie z art. 12”.

      7        Artykuł 9 dyrektywy 2002/22, zatytułowany „Przystępność taryf”, przewiduje:

      „1.      Krajowe organy regulacyjne monitorują rozwój oraz poziom taryf detalicznych usług wymienionych w art. 4–7 jako podlegających
         obowiązkowi świadczenia usługi powszechnej i świadczonych przez wyznaczone przedsiębiorstwa, szczególnie w odniesieniu do
         krajowych cen konsumpcyjnych i dochodów konsumentów.

      2.      Państwa członkowskie mogą, z uwzględnieniem warunków krajowych, zażądać, aby wyznaczone przedsiębiorstwa zapewniły konsumentom
         opcjonalne taryfy lub pakiety, które odbiegają od tych, które zapewniają na normalnych warunkach [handlowych], w szczególności
         w celu zapewnienia, żeby osoby z niskimi przychodami lub mające szczególne potrzeby społeczne nie powstrzymywały się przed
         ocenianiem lub korzystaniem z publicznie dostępnej usługi telefonicznej [mogły mieć dostęp do publicznie dostępnej usługi
         telefonicznej lub z niej korzystać].

      […]”.
      8        Artykuł 12 dyrektywy 2002/22, zatytułowany „Określanie kosztów obowiązku świadczenia usługi powszechnej”, stanowi w swym ust. 1,
         co następuje:

      „W przypadku, gdy krajowe organy regulacyjne uznają, że świadczenie usługi powszechnej określonej w art. 3–10 może stanowić
         niesprawiedliwe obciążenie przedsiębiorstw wyznaczonych do świadczenia usługi powszechnej, obliczają one koszty netto świadczenia
         tej usługi.

      W tym celu krajowe organy regulacyjne:
      a)      obliczają koszt netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej, biorąc pod uwagę każdą korzyść rynkową przypadającą na przedsiębiorstwo
         wyznaczone do świadczenia usługi powszechnej, zgodnie z załącznikiem IV część A; lub

      b)      wykorzystują koszty netto świadczenia usługi powszechnej określone przez mechanizm wyznaczania zgodnie z art. 8 ust. 2”.
      9        Zgodnie z art. 13 dyrektywy 2002/22, zatytułowanym „Finansowanie obowiązku świadczenia usługi powszechnej”:

      „1.      W przypadku, gdy na podstawie kalkulacji kosztu netto określonego w art. 12 krajowe organy regulacyjne stwierdzą, iż na danym
         przedsiębiorstwie spoczywają niesprawiedliwe obciążenia, państwa członkowskie, w odpowiedzi na wniosek wyznaczonego przedsiębiorstwa,
         decydują [, aby]:

      a)      wprowadzić mechanizm [re]kompensowania temu przedsiębiorstwu określonego kosztu netto, na przejrzystych warunkach, z funduszy
         publicznych; lub

      b)      podzielić koszt netto obowiązku świadczenia usługi powszechnej pomiędzy dostawców sieci i usług łączności elektronicznej.
      [...]”.
      10      W części A załącznika IV do dyrektywy 2002/22 opisano sposób, w jaki należy obliczać koszt netto wykonania zobowiązania do
         świadczenia usługi powszechnej:

      „Obowiązek świadczenia usługi powszechnej odnosi się do tych obowiązków nałożonych na przedsiębiorstwo przez państwo członkowskie,
         które dotyczą zapewnienia sieci i usług na określonym obszarze geograficznym, włączając, w przypadkach gdy jest to wymagane,
         uśrednione ceny na tym obszarze geograficznym za świadczenie tej usługi lub zapewnienie konkretnych opcji taryfowych dla konsumentów
         z niskimi dochodami lub ze szczególnymi potrzebami społecznymi.

      Krajowe organy regulacyjne mają rozważyć wszelkie środki zmierzające do zapewnienia odpowiednich zachęt dla przedsiębiorstw
         (wyznaczonych lub nie) do świadczenia usługi powszechnej w sposób cenowo efektywny. Podejmując zadanie kalkulacyjne, koszt
         netto świadczenia usługi powszechnej powinien być obliczany jako różnica pomiędzy kosztem netto działania [prowadzenia działalności]
         z obowiązkiem świadczenia usługi powszechnej a kosztem działania [prowadzenia działalności] bez obowiązku świadczenia usługi
         powszechnej. Ta zasada stosuje się niezależnie od tego, czy sieć w danym państwie członkowskim jest w pełni rozwinięta, czy
         też wciąż się rozwija i rozszerza. Należytą uwagę trzeba poświęcić poprawnemu obliczeniu kosztów, których każde wyznaczone
         przedsiębiorstwo wolałoby uniknąć, gdyby nie istniał obowiązek świadczenia usługi powszechnej. Kalkulacja kosztów netto powinna
         oceniać [obejmować] korzyści, włączając [w to] korzyści niematerialne, jakie odnosi dostawca usługi powszechnej.

      […]”.
      11      Zgodnie z art. 38 dyrektywy 2002/22 państwa członkowskie miały wydać przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne
         do zastosowania się do tejże dyrektywy najpóźniej do dnia 24 lipca 2003 r., niezwłocznie poinformować Komisję o tych przepisach
         i stosować je od dnia 25 lipca 2003 r.

       Uregulowania krajowe
      12      W dniu 13 czerwca 2005 r. Królestwo Belgii przyjęło loi relative aux communications électroniques (ustawę o łączności elektronicznej)
         (Moniteur belge z dnia 20 czerwca 2005 r., s. 28070, zwaną dalej „ustawą z dnia 13 czerwca 2005 r.”), która została następnie zmieniona przez
         loi du 25 avril 2007 portant des dispositions diverses (IV) [ustawę z dnia 25 kwietnia 2007 r. zawierającą różne przepisy
         (IV)] (Moniteur belge z dnia 8 maja 2007 r., s. 25103, zwaną dalej „ustawą z dnia 25 kwietnia 2007 r.”).

      13      Artykuł 74 ustawy z dnia 13 czerwca 2005 r., zmienionej ustawą z dnia 25 kwietnia 2007 r., ma następujące brzmienie:

      „Składnik socjalny usługi powszechnej polega na zapewnieniu przez każdego operatora świadczącego publiczne usługi telefoniczne
         na rzecz konsumentów szczególnych warunków taryfowych dla pewnych kategorii beneficjentów.

      Kategorie beneficjentów i warunki taryfowe, o których mowa w akapicie pierwszym, jak również postępowanie zmierzające do uzyskania
         tych warunków taryfowych są zdefiniowane w załączniku.

      [Belgijski] instytut [usług pocztowych i telekomunikacyjnych (zwany dalej „instytutem”)] corocznie przedkłada ministrowi [właściwemu
         do spraw łączności elektronicznej] sprawozdanie dotyczące udziału poszczególnych operatorów w całkowitej liczbie abonentów
         socjalnych w porównaniu z ich udziałem w rynku na podstawie obrotów na rynku telefonii publicznej.

      Tworzy się fundusz usługi powszechnej w zakresie taryf socjalnych, którego zadaniem jest wypłata rekompensat dostawcom taryf
         socjalnych, którzy złożyli w tym celu wniosek do instytutu. Fundusz ten ma osobowość prawną i jest zarządzany przez instytut.

      Król określa zasady działania tego mechanizmu w drodze zarządzenia poddanego pod obrady rady ministrów i po zasięgnięciu opinii
         instytutu.

      Jeżeli okaże się, że liczba obniżek taryfowych przyznanych przez operatora jest niższa od liczby obniżek taryfowych odpowiadającej
         jego części całkowitych obrotów na rynku telefonii publicznej, operator ten powinien zrekompensować tę różnicę.

      Jeżeli okaże się, że liczba obniżek taryfowych przyznanych przez operatora jest wyższa od liczby obniżek taryfowych odpowiadającej
         jego części całkowitych obrotów na rynku telefonii publicznej, operator ten otrzyma rekompensatę w wysokości tej różnicy.

      Rekompensaty określone w poprzednich akapitach są natychmiast wymagalne. Faktyczna rekompensata za pośrednictwem funduszu
         zostanie dokonana, gdy tylko zacznie on działać, a najpóźniej w ciągu roku następującego po wejściu w życie niniejszego artykułu.

      Instytut oblicza, zgodnie z metodą określoną w załączniku, koszt netto taryf socjalnych dla każdego operatora, który w tym
         celu złożył wniosek do instytutu.

      Instytut może określić zasady obliczania kosztów i rekompensat w granicach przewidzianych w niniejszej ustawie i w załączniku
         do niej”.

      14      Artykuł 45a załącznika do ustawy z dnia 13 czerwca 2005 r., wprowadzony przez art. 200 ustawy z dnia 25 kwietnia 2007 r.,
         określa metodę stosowaną przy obliczaniu kosztu netto taryf socjalnych. Rzeczony art. 45a stanowi:

      „Koszt netto taryf socjalnych usługi powszechnej odpowiada różnicy pomiędzy przychodami, jakie dostawca taryf socjalnych uzyskałby
         w normalnych warunkach rynkowych, a przychodami, jakie uzyskuje w wyniku obniżek przewidzianych w niniejszej ustawie na korzyść
         beneficjenta taryfy socjalnej.

      W ciągu pierwszych pięciu lat od dnia wejścia w życie ustawy rekompensata, którą otrzymuje w stosownym przypadku historyczny
         dostawca taryf socjalnych, zostaje obniżona o wyrażoną w procentach wielkość określoną przez instytut.

      Wyrażona w procentach wielkość, o której mowa w poprzednim akapicie, jest ustalana na podstawie korzyści pośredniej. Instytut
         oprze się na obliczeniach, jakich już dokonał, ustalając ponoszone przez historycznego dostawcę koszty netto taryf socjalnych”.

      15      Zgodnie z art. 202 ustawy z dnia 25 kwietnia 2007 r.:

      „W art. 74 akapit [ósmy] ustawy z dnia 13 czerwca 2005 r. [...] słowa »Rekompensaty określone w poprzednich akapitach są natychmiast
         wymagalne« należy interpretować w następujący sposób:

      Podczas prac przygotowawczych nad ustawą z dnia 13 czerwca 2005 r. [...] ustawodawca – działający jako krajowy organ regulacyjny
         – dokonał, w następstwie wniosku złożonego w tym względzie przez historycznego dostawcę usługi powszechnej oraz po ustaleniu
         przez instytut kosztu netto świadczenia usługi powszechnej, oceny nieuzasadnionego charakteru obciążenia, mając na względzie
         przesłanki przewidziane w dyrektywie [2002/22]. Jak stwierdziła zresztą Raad van State [rada państwa], ustawodawca uznał w tym
         względzie, że w zakresie, w jakim brane są pod uwagę wszystkie korzyści pośrednie, w tym korzyści niematerialne, które można
         uzyskać dzięki świadczeniu tej usługi, wszelka sytuacja charakteryzująca się deficytem, na którą wskazuje owo obliczenie,
         stanowi w rzeczywistości nieuzasadnione obciążenie”.

       Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi i postępowanie przed Trybunałem
      16      Otrzymawszy w dniu 24 czerwca 2005 r. tekst ustawy z dnia 13 czerwca 2005 r., w której Królestwo Belgii przyjęło środki służące
         transpozycji dyrektywy 2002/22, Komisja wystosowała w dniu 15 listopada 2006 r. wezwanie do usunięcia uchybień, w którym podała
         w wątpliwość zgodność niektórych fragmentów tej ustawy z art. 12 ust. 1 i art. 13 ust. 1 rzeczonej dyrektywy.

      17      W odpowiedzi z dnia 16 lutego 2007 r. Królestwo Belgii zapowiedziało przyjęcie zmian do wspomnianej ustawy, które zostały
         następnie dokonane ustawą z dnia 25 kwietnia 2007 r.

      18      Komisja wycofała wówczas szereg swych zarzutów. Jednakże dwa zarzuty zostały podtrzymane, mianowicie po pierwsze zarzut dotyczący
         braku w uregulowaniach belgijskich przepisu przewidującego zbadanie przez krajowy organ regulacyjny kwestii, czy obowiązek
         oferowania taryf socjalnych stanowi niesprawiedliwe obciążenie, a po drugie zarzut odnoszący się do sposobu obliczania przez
         ów organ kosztów netto związanych ze świadczeniem taryf socjalnych.

      19      W dniu 29 czerwca 2007 r. Komisja wydała uzasadnioną opinię i wezwała Królestwo Belgii do podjęcia niezbędnych środków w celu
         zastosowania się do dyrektywy 2002/22 w terminie dwóch miesięcy od dnia otrzymania wspomnianej uzasadnionej opinii.

      20      Pismem z dnia 1 sierpnia 2007 r. Królestwo Belgii złożyło wniosek o przesunięcie terminu, którego Komisja nie uwzględniła,
         podnosząc, że przesłanki przewidziane w tym względzie nie zostały spełnione.

      21      Uznawszy, że informacje przekazane prze Królestwo Belgii nie były satysfakcjonujące, Komisja postanowiła wnieść niniejszą
         skargę.

       W przedmiocie skargi
       W przedmiocie zarzutu pierwszego dotyczącego warunków określenia, czy obowiązek stosowania taryf socjalnych stanowi niesprawiedliwe
            obciążenie
       Argumentacja stron
      22      Zdaniem Komisji art. 12 ust. 1 i art. 13 ust. 1 dyrektywy 2002/22 zobowiązują krajowy organ regulacyjny do zbadania charakteru
         obciążenia wynikającego ze świadczenia usługi powszechnej, spoczywającego na operatorach wyznaczonych do tego świadczenia.

      23      Przyjmując art. 74 ustawy z dnia 13 czerwca 2005 r., w brzmieniu wynikającym z ustawy z dnia 25 kwietnia 2007 r., ustawodawca
         belgijski uznał, że wszelki koszt netto wynikający z obowiązku stosowania taryf socjalnych stanowi dla przedsiębiorstw stosujących
         je niesprawiedliwe obciążenie, które bezwzględnie daje prawo do rekompensaty. Następnie utworzono fundusz usługi powszechnej
         w zakresie taryf socjalnych, który jest zasilany wpłatami operatorów i ma na celu przyznawanie rekompensat tymże przedsiębiorstwom.

      24      Zastanawiając się, czy sam ustawodawca może być krajowym organem regulacyjnym, Komisja twierdzi, że dyrektywa 2002/22 nakłada
         obowiązek przeprowadzenia dokładnego badania dotyczącego ewentualnie niesprawiedliwego charakteru obciążenia w ramach obliczenia
         kosztu netto i finansowania zobowiązań do świadczenia usługi powszechnej. W konsekwencji fakt, iż ocena w tym zakresie została
         dokonana w tym samym czasie co przyjęcie ustawy, która ma na celu wprowadzenie reguł dotyczących usługi powszechnej, jest
         niezgodny z dyrektywą 2002/22, ponieważ jest to równoznaczne z określeniem a priori – w sposób ogólny i abstrakcyjny – niesprawiedliwego
         charakteru obciążenia.

      25      Komisja dodaje, że przyjęta metoda nie odpowiada zasadom przewidzianym w dyrektywie 2002/22, ponieważ ani ustawodawca belgijski,
         ani instytut nigdy nie zbadali należycie, czy świadczenie usługi powszechnej stanowi niesprawiedliwe obciążenie dla operatorów
         świadczących tę usługę.

      26      Jeśli chodzi o obliczenie kosztów netto wykonania zobowiązań do świadczenia usługi powszechnej, dokonane przez instytut w dniu
         26 listopada 2002 r., Komisja podnosi, że skoro ustawa z dnia 13 czerwca 2005 r. została przyjęta dopiero dwa i pół roku po
         wydaniu opinii przez instytut, wspomniane obliczenie było nieaktualne i nie odzwierciedlało faktycznej sytuacji. Mimo że omawiana
         ustawa zobowiązała wszystkich operatorów do świadczenia usługi powszechnej, opinia instytutu dotycząca kosztów ponoszonych
         przez spółkę Belgacom (zwaną dalej „Belgacom”) odnosiła się jedynie do szacunków na 2003 r., kiedy to Belgacom jako jedyna
         podlegała obowiązkowi stosowania taryf socjalnych. W konsekwencji wspomniana opinia nie opiera się na stosownym obliczeniu
         kosztów netto, na podstawie którego Królestwo Belgii mogło uznać, że przyjęcie ustawy z dnia 13 czerwca 2005 r. pociągało
         za sobą niesprawiedliwe obciążenie dla wszystkich operatorów.

      27      Komisja dochodzi do wniosku, że system belgijski nie zachęca do przestrzegania wynikających z orzecznictwa Trybunału zasad
         opłacalności, skuteczności, obiektywizmu, niedyskryminacji i ograniczonego do minimum zakłócenia konkurencji i odsyła w tym
         względzie do wyroku z dnia 19 czerwca 2008 r. w sprawie C‑220/07 Komisja przeciwko Francji, pkt 31.

      28      Komisja zauważa też, że uprawnienia instytutu określone w belgijskiej ustawie są zbyt ograniczone, ponieważ nie zostało przewidziane,
         iż może on stwierdzić, że świadczenie usługi powszechnej nie pociąga za sobą niesprawiedliwego obciążenia.

      29      Wreszcie Komisja dziwi się temu, że ustawodawca belgijski działał jako krajowy organ regulacyjny w odniesieniu do jednego
         tylko aspektu dyrektyw telekomunikacyjnych, mianowicie oceny istnienia niesprawiedliwego obciążenia wynikającego ze świadczenia
         usługi powszechnej, podczas gdy ustawa z dnia 13 czerwca 2005 r. nie przewidziała takiego zadania, które nie zostało zresztą
         w jakikolwiek sposób ogłoszone, wbrew wymogom przewidzianym w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego
         i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej)
         (Dz.U. L 108, s. 33), i podczas gdy argumenty oparte na belgijskim prawie konstytucyjnym nie mogą być skutecznie podnoszone.

      30      Powołując się na zasadę autonomii instytucjonalnej, art. 249 WE, jak również motyw 11 oraz art. 2 i 3 dyrektywy 2002/21, Królestwo
         Belgii podnosi, że nic nie stoi na przeszkodzie temu, by zgodnie z jego systemem konstytucyjnym parlament belgijski działał
         jako krajowy organ regulacyjny, by stwierdzić istnienie niesprawiedliwego obciążenia wynikającego ze świadczenia usługi powszechnej.

      31      Fakt, iż przepisy ustawowe określają, co należy rozumieć pod pojęciem niesprawiedliwego obciążenia, pozwala uniknąć nierównego
         traktowania różnych operatorów, którzy są obecnie zobowiązani do stosowania taryf socjalnych i ponoszą z tego względu straty,
         ponieważ owe taryfy są niższe od normalnych cen. Wszystkie koszty netto, jakie przedsiębiorstwo zobowiązane do świadczenia
         usługi powszechnej musi ponosić jako dostawca tej usługi, powinny zatem być uznawane za nieuzasadnione koszty, a więc być
         rekompensowane.

      32      Królestwo Belgii wskazuje, że zadania powierzone krajowemu organowi regulacyjnemu w zakresie organizacji społecznej usługi
         powszechnej zostały podzielone między ustawodawcę z jednej strony i instytut z drugiej strony, który działając jako organ
         wykonawczy, ustala w oparciu o kryteria określone w ustawie prawo każdego operatora do rekompensaty.

      33      Królestwo Belgii podkreśla, że zliberalizowany szczególny system społecznej usługi powszechnej, taki jak ten rozpatrywany
         w niniejszej sprawie, gdzie wszyscy operatorzy są wyznaczeni do świadczenia tej usługi, przyczynia się do nieustannej konkurencji
         między operatorami i przysparza znaczących korzyści dla konsumenta.

      34      Prawidłowe funkcjonowanie takiego systemu wymaga jednak tego, by operatorzy dysponowali gwarancjami dotyczącymi możliwości
         otrzymania rekompensaty. W tym celu przewidziana rekompensata pokrywa kwotę obniżek ustawowych, jakie operatorzy musieli przyznać,
         by zaspokoić potrzeby abonentów socjalnych, w zakresie w jakim przekracza ona proporcjonalnie ich poszczególne udziały w rynku.
         Określony w ten sposób koszt netto odpowiada wskazanym w części A akapit trzeci załącznika IV do dyrektywy 2002/22 „kosztom,
         które można przypisać do [...] określonych użytkowników końcowych lub grup użytkowników końcowych, których [...] można obsługiwać
         jedynie [...] na warunkach kosztowych niemieszczących się w normalnych standardach cenowych [wykraczających poza normalne
         warunki handlowe]”.

      35      Jeśli chodzi o argument Komisji, że ustawodawstwo belgijskie nie przewiduje badania w zakresie ewentualnie niesprawiedliwego
         charakteru obciążenia wynikającego z zobowiązań do świadczenia usługi powszechnej, Królestwo Belgii wyjaśnia, że ustawodawca
         uznał, iż obciążenie jest niesprawiedliwe, gdy koszt netto winien zostać poniesiony i gdy złożono wniosek o finansowanie.
         Wszelka inna ocena niesprawiedliwego charakteru obciążenia prowadziłaby na gruncie systemu belgijskiego do zakłócenia konkurencji
         między danymi przedsiębiorstwami, jako że na nich wszystkich ciążą te same zobowiązania, podczas gdy prawo do wystąpienia
         o rekompensatę przysługuje tylko niektórym z nich.

      36      Ponadto przed wydaniem decyzji w sprawie niesprawiedliwego charakteru tego obciążenia instytut obliczył koszt netto wynikający
         ze świadczenia społecznej usługi powszechnej zgodnie z częścią A załącznika IV do dyrektywy 2002/22. Owo obliczenie zostało
         dokonane po raz pierwszy w 2002 r., a następnie zostało zaktualizowane w 2005 r. z uwzględnieniem w szczególności ewentualnych
         korzyści handlowych, jakie mogła uzyskać Belgacom z uwagi na zajmowaną przez siebie wówczas pozycję monopolistyczną.

      37      Co się tyczy wymogu jawności przewidzianego w art. 12 ust. 2 dyrektywy 2002/22, Królestwo Belgii podkreśla, że ostateczna
         decyzja w sprawie obliczenia kosztu netto została opublikowana w dniu 18 maja 2005 r. na stronie internetowej instytutu.

      38      Poza tym interwencja ustawodawcy była konieczna ze względu na wymogi konstytucyjne, jako że system rekompensat ustanowiony
         na rzecz operatorów winien zostać uznany za system podatkowy.

      39      Dyrektywa 2002/22 nakłada obowiązek jednorazowego zbadania ewentualnie niesprawiedliwego charakteru obciążenia, które prowadzi
         w konsekwencji do ustanowienia mechanizmu ogólnego finansowania, takiego jak mechanizm przewidziany w art. 13 ust. 2 tej dyrektywy.
         Komisja niesłusznie nie uwzględniła podstawowej różnicy istniejącej między, z jednej strony, obliczeniem kosztu netto w ramach
         decyzji dotyczącej ewentualnie niesprawiedliwego charakteru obciążenia i decyzji przewidującej mechanizm rekompensaty, które
         było jedyną operacją mającą miejsce w chwili przyjęcia ustawy z dnia 13 czerwca 2005 r., a z drugiej strony, obliczeniem kosztu
         netto zgodnie z art. 45a załącznika do tej ustawy, które jest operacją dokonywaną corocznie w celu wypłaty rekompensaty wszystkim
         zainteresowanym operatorom.

       Ocena Trybunału
      40      Tytułem wstępu należy przypomnieć, że dyrektywa 2002/22 zmierza do ustanowienia zharmonizowanych ram prawnych, które zagwarantują
         w sektorze łączności elektronicznej świadczenie usługi powszechnej, to znaczy minimalnego zestawu określonych usług po przystępnej
         cenie wszystkim użytkownikom końcowym. Zgodnie z art. 1 ust. 1 wspomnianej dyrektywy jednym z jej celów jest zapewnienie dostępu
         w całej Wspólnocie Europejskiej do publicznie dostępnych usług dobrej jakości dzięki skutecznej konkurencji i faktycznemu
         wyborowi (ww. wyrok w sprawie Komisja przeciwko Francji, pkt 28).

      41      Stosownie do art. 3 ust. 2 rzeczonej dyrektywy państwa członkowskie określają najskuteczniejsze i najodpowiedniejsze podejście
         w celu zapewnienia wprowadzenia usługi powszechnej z zachowaniem zasad obiektywności, przejrzystości, niedyskryminacji i proporcjonalności
         oraz podejmują starania w celu ograniczenia do minimum zakłóceń na rynku z poszanowaniem interesu publicznego (ww. wyrok w sprawie
         Komisja przeciwko Francji, pkt 29).

      42      Jak wynika z motywu 4 dyrektywy 2002/22, zapewnienie usługi powszechnej może pociągać za sobą świadczenie pewnych usług niektórym
         użytkownikom końcowym po cenach odbiegających od tych, które wynikają z normalnych warunków rynkowych. Z tego względu, jak
         wynika z motywu 18 omawianej dyrektywy, prawodawca wspólnotowy uznał, że państwa członkowskie powinny w razie potrzeby ustanowić
         mechanizmy finansowania kosztu netto wykonywania zobowiązań do świadczenia usługi powszechnej w przypadkach, gdy wykazano,
         że owe zobowiązania mogą być wykonane jedynie ze stratą lub po koszcie netto, który wykracza poza normalne warunki handlowe.

      43      Dlatego też zgodnie z art. 12 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 2002/22 jeśli krajowe organy regulacyjne uważają, że świadczenie
         usługi powszechnej określonej w art. 3–10 tej dyrektywy może stanowić niesprawiedliwe obciążenie dla przedsiębiorstw wyznaczonych
         do świadczenia usługi powszechnej, winny one obliczać koszt netto świadczenia tej usługi.

      44      Należy stwierdzić, że wprawdzie przepisy art. 12 ust. 1 akapit drugi oraz załącznika IV do dyrektywy 2002/22 określają zasady,
         według których winien być obliczany koszt netto świadczenia usługi powszechnej, gdy krajowe organy regulacyjne uznały, że
         to świadczenie może stanowić niesprawiedliwe obciążenie, jednak ani ze wspomnianego art. 12 ust. 1, ani z żadnego innego przepisu
         tej dyrektywy nie wynika, że prawodawca wspólnotowy zamierzał samodzielnie określić warunki, w jakich rzeczone organy mają
         wcześniej uznać, że omawiane świadczenie może stanowić takie niesprawiedliwe obciążenie.

      45      W tych okolicznościach Królestwo Belgii nie uchybiło zobowiązaniom wynikającym z art. 12 tejże dyrektywy, określając zasady,
         według których należy ustalić, czy wspomniane obciążenie jest lub też nie jest niesprawiedliwe.

      46      Natomiast z przepisów art. 13 dyrektywy 2002/22 wynika, że jedynie na podstawie obliczenia kosztu netto świadczenia usługi
         powszechnej, omówionego w art. 12 tej dyrektywy, krajowe organy regulacyjne mogą stwierdzić, iż przedsiębiorstwo wyznaczone
         do świadczenia usługi powszechnej faktycznie podlega niesprawiedliwemu obciążeniu, oraz że państwa członkowskie muszą wówczas
         zdecydować na wniosek wspomnianego przedsiębiorstwa o określeniu warunków rekompensaty tego kosztu.

      47      Zgodnie z przepisami art. 12 ust. 1 akapit drugi lit. a) dyrektywy 2002/22 oraz załącznika IV do tej dyrektywy owo obliczenie
         winno zostać dokonane w odniesieniu do każdego z przedsiębiorstw wyznaczonych do świadczenia usługi powszechnej.

      48      Ponieważ ustalenie, że świadczenie tej usługi stanowi niesprawiedliwe obciążenie dla jednego z tych przedsiębiorstw lub dla
         kilku z nich, jest niezbędnym warunkiem wstępnym pozwalającym na wprowadzenie przez państwa członkowskie mechanizmów służących
         rekompensowaniu kosztów ponoszonych przez rzeczone przedsiębiorstwo lub przedsiębiorstwa, należy ustalić, w jaki sposób pojęcie
         „niesprawiedliwe obciążenie” winno być rozumiane, gdyż nie zostało ono zdefiniowane w dyrektywie 2002/22.

      49      Z motywu 21 dyrektywy 2002/22 wynika w tym względzie, że prawodawca wspólnotowy zamierzał powiązać mechanizmy służące pokryciu
         kosztów netto, jakie mogą wynikać ze świadczenia usługi powszechnej przez przedsiębiorstwo, z istnieniem po stronie tego przedsiębiorstwa
         nadmiernego obciążenia. W tej sytuacji, uznawszy, że koszt netto świadczenia usługi powszechnej nie stanowi koniecznie nadmiernego
         obciążenia dla wszystkich przedsiębiorstw świadczących tę usługę, postanowił on wykluczyć sytuację, w której każdy koszt netto
         świadczenia usługi powszechnej otwiera automatycznie prawo do rekompensaty. W tych okolicznościach niesprawiedliwe obciążenie,
         którego istnienie winno zostać stwierdzone przez krajowy organ regulacyjny przed wypłatą jakiejkolwiek rekompensaty, jest
         obciążeniem, które w przypadku każdego przedsiębiorstwa świadczącego usługę powszechną ma nadmierny charakter w świetle jego
         zdolności do udźwignięcia tego obciążenia, zważywszy na wszystkie jego swoiste cechy, a w szczególności jakość jego urządzeń,
         jego sytuację gospodarczą i finansową, jak również jego udział w rynku.

      50      Wprawdzie z uwagi na brak w tym względzie szczegółowych wskazówek w dyrektywie 2002/22 do krajowego organu regulacyjnego należy
         ustalenie w ogólny i obiektywny sposób kryteriów pozwalających określić progi, po przekroczeniu których obciążenie może zostać
         uznane za nadmierne, zważywszy na charakterystyczne cechy wskazane w poprzednim punkcie, jednak wspomniany organ może stwierdzić,
         celem zastosowania art. 13 tejże dyrektywy, iż obciążenie wynikające ze świadczenia usługi powszechnej jest niesprawiedliwe,
         tylko pod warunkiem, że zbada dokładnie w świetle tych kryteriów sytuację każdego przedsiębiorstwa świadczącego ową usługę.

      51      Jeśli krajowy organ regulacyjny stwierdzi, że jedno przedsiębiorstwo lub kilka przedsiębiorstw wyznaczonych do świadczenia
         usługi powszechnej podlega niesprawiedliwemu obciążeniu i jeśli wspomniane przedsiębiorstwo lub przedsiębiorstwa wystąpią
         o rekompensatę z tego tytułu, państwo członkowskie winno wówczas wprowadzić w tym celu niezbędne mechanizmy, postępując zgodnie
         z art. 13 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2002/22, z którego wynika ponadto, że owa rekompensata powinna pozostawać w związku z kosztami
         netto obliczonymi na podstawie art. 12 omawianej dyrektywy.

      52      Z powyższego wynika, że państwa członkowskie nie mogą stwierdzić, iż świadczenie usługi powszechnej jest faktycznie niesprawiedliwym
         obciążeniem podlegającym rekompensacie, nie dokonawszy wcześniej obliczenia kosztu netto wynikającego z tego obciążenia po
         stronie każdego przedsiębiorstwa zobowiązanego do takiego świadczenia i nie oceniwszy, czy ów koszt stanowi nadmierne obciążenie
         dla tegoż przedsiębiorstwa, gdyż w przeciwnym razie uchybiłyby zobowiązaniom wynikającym z dyrektywy 2002/22. Państwa członkowskie
         nie mogą też przyjąć systemu wypłaty rekompensat, w ramach którego rekompensata nie miałaby związku z rzeczonym kosztem netto.

      53      To w świetle tych rozważań należy zbadać zasadność zarzutu pierwszego.

      54      Z art. 74 ustawy z dnia 13 czerwca 2005 r., którego wykładni dokonano w ustawie z dnia 25 kwietnia 2007 r., wynika, że w celu
         stwierdzenia, iż świadczenie składnika socjalnego usługi powszechnej stanowi niesprawiedliwe obciążenie, ustawodawca belgijski
         uznał, że w zakresie, w jakim wzięto pod uwagę przy obliczaniu kosztu netto świadczenia tej usługi wszystkie korzyści pośrednie,
         w tym korzyści niematerialne, które można uzyskać dzięki świadczeniu tej usługi, „wszelka sytuacja charakteryzująca się deficytem,
         na którą wskazuje owo obliczenie, stanowi [...] nieuzasadnione obciążenie”. Z tegoż art. 74 wynika, że ustawodawca belgijski
         postanowił, iż gdyby okazało się, że liczba obniżek taryfowych przyznanych przez operatora jest wyższa od liczby obniżek taryfowych
         odpowiadającej jego części całkowitych obrotów na rynku telefonii publicznej, operator ten otrzyma rekompensatę, której kwota
         zostanie ustalona na podstawie tej różnicy.

      55      Aby zająć w 2005 r. takie stanowisko w przedmiocie niesprawiedliwego charakteru obciążenia, jakim jest oferowanie taryf socjalnych
         w ramach świadczenia usługi powszechnej, ustawodawca belgijski oparł się na opinii instytutu z 2002 r. dotyczącej kosztów
         ponoszonych przez historycznego operatora, Belgacom, zawierającej szacunki na 2003 r.

      56      Jak wynika z ustalenia poczynionego w pkt 44 niniejszego wyroku, w sytuacji gdy ustawa z dnia 13 czerwca 2005 r. zobowiązuje
         obecnie wszystkich operatorów telekomunikacyjnych do oferowania taryf socjalnych, nic nie stało na przeszkodzie temu, by krajowy
         organ regulacyjny uznał na podstawie okoliczności takich jak te opisane powyżej, że koszt świadczenia usługi powszechnej „może”
         stanowić niesprawiedliwe obciążenie w rozumieniu art. 12 dyrektywy 2002/22.

      57      Natomiast zasady określenia niesprawiedliwego obciążenia otwierającego prawo do rekompensaty, przewidziane w rzeczonej ustawie
         nie są zgodne z wymogami ustanowionymi w art. 13 dyrektywy 2002/22.

      58      W pierwszej kolejności, uznając bowiem, że wszelka sytuacja charakteryzująca się deficytem, na którą wskazuje obliczenie kosztu
         netto, stanowi „nieuzasadnione obciążenie”, ustawodawca belgijski od razu przyznał prawo do rekompensaty operatorom, dla których
         koszty netto ponoszone w związku z wykonywaniem spoczywających na nich zobowiązań do świadczenia usługi powszechnej nie stanowią
         jednak nadmiernego obciążenia, podczas gdy z ustalenia poczynionego w pkt 49 niniejszego wyroku wynika, że nawet jeśli sytuacja
         charakteryzująca się deficytem stanowi obciążenie, nie jest ona koniecznie nadmiernym obciążeniem dla każdego operatora.

      59      W drugiej kolejności ocena tego nadmiernego charakteru obciążenia związanego ze świadczeniem usługi powszechnej wymaga dokładnego
         zbadania zarówno kosztu netto, jaki ponosi każdy operator świadczący taką usługę, jak i wszystkich swoistych cech tego operatora,
         takich jak jakość jego urządzeń, jego sytuacja gospodarcza i finansowa czy też jego udział w rynku, jak wynika to z pkt 47
         i 49 niniejszego wyroku. Tymczasem Królestwo Belgii nie wykazało, a z żadnego dokumentu zawartego w aktach sprawy, przedstawionego
         Trybunałowi nie wynika, że ustawodawca belgijski wziął pod uwagę wszystkie te charakterystyczne cechy, gdy uznał, iż świadczenie
         usługi powszechnej stanowi niesprawiedliwe obciążenie.

      60      W trzeciej kolejności ustawa z dnia 13 czerwca 2005 r. – stanowiąca, że wszelki koszt ponoszony z uwagi na fakt, iż liczba
         obniżek taryfowych przyznanych przez operatora proporcjonalnie przekracza jego udział w rynku, winien zostać automatycznie
         zrekompensowany – ustanawia mechanizm prowadzący do przyznania rekompensaty, która nie ma związku z kosztem netto świadczenia
         usługi powszechnej obliczonym na podstawie art. 12 dyrektywy 2002/22.

      61      Z powyższego wynika, że należy uwzględnić podniesiony przez Komisję zarzut pierwszy w zakresie, w jakim opiera się na uchybieniu
         zobowiązaniom przewidzianym w art. 13 dyrektywy 2002/22.

       W przedmiocie zarzutu drugiego, dotyczącego obliczenia kosztu netto świadczenia usługi powszechnej
       Argumentacja stron
      62      W ramach zarzutu drugiego Komisja podnosi, po pierwsze, że w zakresie, w jakim zgodnie z ustawodawstwem belgijskim obliczenie
         kosztu netto świadczenia usługi powszechnej opiera się na hipotetycznej stracie równej kwocie odpowiadającej liczbie przyznanych
         obniżek taryfowych, która proporcjonalnie przekracza udział w rynku danego operatora, rzeczywiste koszty, jakich przedsiębiorstwo
         faktycznie uniknęłoby w razie nieistnienia zobowiązania do świadczenia usługi powszechnej, nie zostają uwzględnione. Takie
         podejście jest sprzeczne zarówno z art. 12 dyrektywy 2002/22, jak i z obowiązkiem wynikającym z części A załącznika IV do
         tej dyrektywy.

      63      Po drugie, metoda obliczeń przewidziana w ustawodawstwie belgijskim nie uwzględnia korzyści handlowych, jakie uzyskuje wyznaczone
         przedsiębiorstwo, podczas gdy dyrektywa 2002/22 wymaga, by obliczenie kosztu netto uwzględniało korzyści, jakie mogą wynikać
         ze świadczenia usługi powszechnej, w tym korzyści niematerialne.

      64      Komisja twierdzi też, że Królestwo Belgii niesłusznie uważa, iż słowa „przychody” i „koszty” są synonimami. Fakt, że dostawca
         uzyskuje mniej przychodów, ponieważ musi oferować taryfę socjalną, stanowi jednak zagadnienie odrębne od kwestii, jakie dodatkowe
         koszty netto ponosi on z uwagi na zobowiązanie do świadczenia usługi powszechnej.

      65      Rzeczywiste koszty dodatkowe ponoszone przez tego dostawcę, to znaczy koszty, jakich uniknąłby, gdyby nie był zobowiązany
         do oferowania taryfy socjalnej, nie odpowiadają bowiem koniecznie kwocie obniżek, jakie musi on przyznać. Owe koszty są uzależnione
         po pierwsze od struktury kosztów danego operatora, która zależy z kolei od rodzaju świadczonych przez niego usług, a po drugie
         od położenia tego operatora względem jego klientów. Tak więc może tu wystąpić duża różnica między, z jednej strony, kosztami
         dodatkowymi, jakie ponosi operator historyczny, ponieważ w dalszym ciągu obsługuje linię stacjonarną niektórych klientów socjalnych
         założoną wiele lat temu, a z drugiej strony, dodatkowymi kosztami ponoszonymi przez nowego operatora, który przyłącza nowych
         klientów socjalnych do swej sieci.

      66      Wreszcie, jeśli chodzi o obliczenie korzyści handlowych, Komisja uważa, że stwierdzenie, iż operatorzy nie osiągają zasadniczo
         żadnych pośrednich korzyści handlowych, nie zostało poparte żadnym konkretnym dowodem. Ponieważ instytut nigdy nie dokonał
         obliczenia kosztów netto, a obliczenie przeprowadzone w 2002 r. w odniesieniu do Belgacom należy uznać za nieaktualne i nieodpowiednie,
         w żadnym razie nie można stwierdzić, iż obowiązek oferowania taryf socjalnych nie przysparza korzyści handlowych żadnemu operatorowi.

      67      Stwierdziwszy, że metoda obliczeń jest w pełni zgodna z wymogami wynikającymi z dyrektywy 2002/22, Królestwo Belgii wyjaśnia,
         że koszt netto wykonywania zobowiązań do świadczenia usługi powszechnej odpowiada na gruncie systemu belgijskiego różnicy
         między, z jednej strony, przychodami, jakie dostawca usługi powszechnej osiągnąłby w normalnych warunkach handlowych, a z drugiej
         strony, przychodami, jakie osiąga w wyniku obniżek przewidzianych w ustawie na rzecz beneficjentów taryfy socjalnej.

      68      Obowiązkowe obniżki taryf są jedynymi stratami finansowymi, jakich operator mógłby uniknąć w przypadku nieistnienia zobowiązania
         do świadczenia usługi powszechnej. Pomijając rodzaj stosowanej taryfy, operatorzy oferują bowiem taką samą usługę każdemu
         istniejącemu abonentowi.

      69      Ponieważ każdy operator telefonii publicznej jest zobowiązany do świadczenia konsumentom usługi powszechnej, nie można stwierdzić
         pośredniej korzyści handlowej w odniesieniu do danego operatora. Ewentualne korzyści są w każdym razie potencjalnie identyczne
         dla wszystkich operatorów.

      70      Ponadto pozwane państwo członkowskie uważa, że chociaż stwierdzenie, iż operator historyczny czerpał znaczącą korzyść handlową
         w porównaniu z innymi operatorami, uzasadniało przyjęcie art. 45a załącznika do ustawy z dnia 13 czerwca 2005 r., który został
         wprowadzony przez art. 200 ustawy z dnia 25 kwietnia 2007 r. i który ustanowił mechanizm obniżenia rekompensaty, jaką otrzymuje
         ów operator historyczny, wspomniany mechanizm nie oznacza przyznania, że taka korzyść mogłaby też istnieć po stronie innych
         operatorów.

      71      Królestwo Belgii podnosi, że w świetle treści załącznika IV do dyrektywy 2002/22 dwa rodzaje kosztów mogą zostać wzięte pod
         uwagę przy obliczaniu kosztu netto, mianowicie po pierwsze straty wynikające z faktu, iż koszt świadczenia usługi powszechnej
         nie znajduje pokrycia w przychodach, a po drugie koszty wynikające z różnic w porównaniu z normalnymi warunkami handlowymi.

      72      Dlatego też podejście przyjęte przez ustawodawcę belgijskiego, polegające na uznaniu za koszt netto obniżek w porównaniu z normalnymi
         warunkami handlowymi, jakich muszą udzielić abonentom socjalnym dostawcy społecznej usługi powszechnej, jest zgodne z brzmieniem
         części A załącznika IV do dyrektywy 2002/22. Zdaniem Królestwa Belgii przeciwne rozwiązanie prowadziłoby na gruncie zliberalizowanego
         systemu belgijskiego do zakłócenia konkurencji między przedsiębiorstwami telekomunikacyjnymi, gdyż wszystkie te przedsiębiorstwa
         byłyby zobowiązane do przyznania obniżek socjalnych, ale korzystałyby z różnej rekompensaty.

      73      Jeśli chodzi o badanie korzyści handlowych, Królestwo Belgii wyjaśnia po pierwsze, że obliczenie kosztu netto w odniesieniu
         do Belgacom zostało dokonane z uwzględnieniem korzyści handlowych, jakie przedsiębiorstwo to mogło uzyskać ze świadczenia
         usługi powszechnej z uwagi na pozycję monopolistyczną, jaką zajmowało wówczas w tym sektorze, a po drugie, że od momentu liberalizacji
         usługi powszechnej roczne obliczenie kosztu netto jest dokonywane przy okazji określenia kwoty rekompensaty należnej każdemu
         operatorowi, który złożył wniosek o rekompensatę. Z analizy zliberalizowanego systemu belgijskiego wynika, że pośrednie korzyści
         handlowe, jakie operatorzy mogą czerpać z faktu przyznania obniżek socjalnych, są potencjalnie identyczne dla wszystkich operatorów.

       Ocena Trybunału
      74      Tytułem wstępu należy przypomnieć, po pierwsze, że zgodnie z postanowieniami części A załącznika IV do dyrektywy 2002/22 koszt
         netto świadczenia usługi powszechnej odpowiada różnicy między kosztem netto ponoszonym przez wyznaczone przedsiębiorstwo,
         gdy świadczy ono usługę powszechną i gdy jej nie świadczy. Zgodnie z tymi przepisami należy w tym celu prawidłowo oszacować
         koszty, jakich wyznaczone przedsiębiorstwo uniknęłoby w razie nieistnienia zobowiązań do świadczenia usługi powszechnej, gdyby
         mogło nie wykonywać takich zobowiązań, a także oszacować korzyści, w tym korzyści niematerialne, po stronie operatora świadczącego
         usługę powszechną.

      75      Po drugie, zgodnie z art. 45a ustawy z dnia 13 czerwca 2005 r. koszt netto składnika socjalnego usługi powszechnej odpowiada
         różnicy między przychodami, jakie operator osiągałby w normalnych warunkach handlowych, a przychodami, jakie osiąga w wyniku
         obniżek przewidzianych w rzeczonej ustawie na rzecz beneficjentów taryfy socjalnej.

      76      W ramach pierwszej części podniesionego zarzutu Komisja utrzymuje, że obliczenie przewidziane w omawianych uregulowaniach
         krajowych nie uwzględnia rzeczywistych kosztów, jakich wyznaczone przedsiębiorstwo faktycznie uniknęłoby, gdyby mogło nie
         wykonywać zobowiązań do świadczenia usługi powszechnej.

      77      Należy zaznaczyć, że ta część zarzutu odnosi się do określonych w dyrektywie 2002/22 zasad obliczenia kosztu netto wykonania
         zobowiązania do świadczenia usługi powszechnej, które to obliczenie polega na uwzględnieniu kosztów dodatkowych, jakie wyznaczone
         przedsiębiorstwo musiało ponieść właśnie z uwagi na zobowiązania związane z tą usługą powszechną. Dlatego też ta część zarzutu
         byłaby zasadna tylko, gdyby omawiana metoda obliczeń wykluczała bezwarunkowo uwzględnienie tych kosztów dodatkowych.

      78      W tym względzie wprawdzie metoda obliczenia kosztu netto świadczenia usług według taryf socjalnych wprowadzona przez ustawę
         z dnia 13 czerwca 2005 r. różni się od metody stosowanej w odniesieniu do innych składników usługi powszechnej, takich jak
         „stały składnik geograficzny”, zapewnienie publicznie dostępnych aparatów telefonicznych lub powszechnie dostępna usługa biura
         numerów, w przypadku których wyraźnie przewidziano uwzględnienie „kosztów, których można uniknąć”, jednak okoliczność ta nie
         wystarczy sama w sobie, by uznać, że obliczenie kosztu netto świadczenia usług według taryf socjalnych narusza wymogi przewidziane
         w dyrektywie 2002/22.

      79      Ponadto dokumenty zawarte w aktach sprawy, przedstawione Trybunałowi nie pozwalają uznać, że nieprawidłowe jest twierdzenie
         Królestwa Belgii, iż obowiązkowe obniżki taryf są jedynymi stratami finansowymi, jakich operator mógłby uniknąć, gdyby nie
         był zobowiązany do świadczenia usług według taryf socjalnych, ponieważ pomijając rodzaj stosowanej taryfy, operatorzy oferują
         taką samą usługę istniejącemu abonentowi. Z dokumentów tych wynika bowiem, że bez względu na sytuację poszczególnych operatorów
         treść różnych usług, jakie świadczą oni każdemu ze swych abonentów, a w konsekwencji struktura kosztów odnoszących się do
         tej treści jako takiej, nie wydają się ulec zmianie tylko dlatego, że niektórzy z tych abonentów mogą mieć prawo do skorzystania
         z taryf socjalnych.

      80      Dlatego też Komisja nie wykazała, że omawiane przepisy krajowe – stanowiące, że koszt netto składnika socjalnego usługi powszechnej
         odpowiada różnicy między przychodami, jakie podmiot, który świadczy usługi według taryf socjalnych, osiągnąłby w normalnych
         warunkach handlowych, a przychodami, jakie osiąga faktycznie w wyniku obniżek taryf przewidzianych w tych przepisach na rzecz
         beneficjentów taryf socjalnych – nie uwzględniają kosztów, jakich przedsiębiorstwa wyznaczone do świadczenia usługi powszechnej
         uniknęłyby, gdyby mogły nie wykonywać zobowiązań związanych z tą usługą.

      81      Należy zatem oddalić pierwszą część zarzutu drugiego.

      82      Druga część tegoż zarzutu opiera się na twierdzeniu, że obliczenie przewidziane w omawianych przepisach krajowych nie uwzględnia
         korzyści handlowych, w tym korzyści niematerialnych, osiąganych przez dane przedsiębiorstwa ze świadczenia usług według taryf
         socjalnych.

      83      Królestwo Belgii podnosi, że skoro zobowiązanie do świadczenia usług według taryf socjalnych spoczywa na wszystkich operatorach
         prowadzących działalność na terytorium belgijskim, korzyści handlowe są w zasadzie potencjalnie identyczne dla wszystkich
         tych operatorów. Podnosząc ten argument, Królestwo Belgii nie kwestionuje okoliczności, że omawiane przepisy krajowe nie uwzględniają
         możliwych korzyści handlowych wynikających ze świadczenia usług według taryf socjalnych.

      84      Z art. 12 ust. 1 akapit drugi lit. a) w związku z załącznikiem IV do dyrektywy 2002/22 wynika jednak, że obliczenie kosztu
         netto świadczenia usługi powszechnej winno obejmować oszacowanie korzyści, w tym korzyści niematerialnych, które osiąga dany
         operator świadczący taką usługę. Ponieważ owe przepisy składają się na zharmonizowane ramy prawne, do ustanowienia których
         zmierza dyrektywa 2002/22, do państw członkowskich należy uwzględnienie tych korzyści, gdy ustalają one zasady, według których
         należy obliczać koszt netto świadczenia usługi powszechnej.

      85      W tych okolicznościach należy stwierdzić, że druga część zarzutu drugiego jest zasadna.

      86      Mając na względzie całość powyższych rozważań, należy stwierdzić, że Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim
         na mocy odpowiednio art. 12 ust. 1 i art. 13 ust. 1 dyrektywy 2002/22, jako że:

      –        po pierwsze, nie przewidziało – w ramach obliczenia kosztu netto świadczenia składnika socjalnego usługi powszechnej – korzyści
         handlowych, w tym korzyści niematerialnych, czerpanych przez przedsiębiorstwa, które są zobowiązanie do takiego świadczenia;

      –        po drugie, stwierdziło w sposób ogólny i na podstawie obliczenia kosztów netto ponoszonych przez dostawcę usługi powszechnej,
         który był uprzednio jedynym dostawcą tej usługi, że wszystkie przedsiębiorstwa zobowiązane obecnie do świadczenia rzeczonej
         usługi faktycznie podlegają niesprawiedliwemu obciążeniu wynikającemu z tego świadczenia, i uczyniło to, nie dokonawszy dokładnego
         badania obejmującego zarówno koszt netto, jaki ponosi każdy operator w związku ze świadczeniem usługi powszechnej, jak i wszystkie
         swoiste cechy tego operatora, takie jak jakość jego urządzeń czy też jego sytuacja gospodarcza i finansowa.

       W przedmiocie kosztów
      87      Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Stosownie
         do art. 69 § 3 regulaminu, w szczególności w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań każdej ze stron, Trybunał może postanowić,
         że koszty zostaną rozdzielone albo że każda ze stron poniesie własne koszty.

      88      Ponieważ w niniejszej sprawie żądania Komisji zostały uwzględnione tylko częściowo, Królestwo Belgii winno zostać obciążone
         dwiema trzecimi kosztów, a Komisja – jedną trzecią kosztów.

      Z powyższych względów Trybunał (czwarta izba) orzeka, co następuje:
      1)      Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy odpowiednio art. 12 ust. 1 i art. 13 ust. 1 dyrektywy 2002/22/WE
            Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności
            elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej), jako że:
      –        po pierwsze, nie przewidziało – w ramach obliczenia kosztu netto świadczenia składnika socjalnego usługi powszechnej – korzyści
            handlowych, w tym korzyści niematerialnych, czerpanych przez przedsiębiorstwa, które są zobowiązanie do takiego świadczenia;
      –        po drugie, stwierdziło w sposób ogólny i na podstawie obliczenia kosztów netto ponoszonych przez dostawcę usługi powszechnej,
            który był uprzednio jedynym dostawcą tej usługi, że wszystkie przedsiębiorstwa zobowiązane obecnie do świadczenia rzeczonej
            usługi faktycznie podlegają niesprawiedliwemu obciążeniu wynikającemu z tego świadczenia, i uczyniło to, nie dokonawszy dokładnego
            badania obejmującego zarówno koszt netto, jaki ponosi każdy operator w związku ze świadczeniem usługi powszechnej, jak i wszystkie
            swoiste cechy tego operatora, takie jak jakość jego urządzeń czy też jego sytuacja gospodarcza i finansowa.
      2)      W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.
      3)      Królestwo Belgii zostaje obciążone dwiema trzecimi kosztów. Komisja Europejska zostaje obciążona jedną trzecią kosztów.
      Podpisy
      * Język postępowania: niderlandzki.


Wyrok Trybunału z dnia 15 lutego 2000 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej. # Zabezpieczenie społeczne. # Sprawa C-34/98.