title: Sprawa C-634/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 13 września 2013 r. w sprawie T-566/08 Total Raffinage Marketing przeciwko Komisji, wniesione w dniu 4 grudnia 2013 r. przez Total Marketing Services, następcę prawnego Total Raffinage Marketing

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/22

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 13 września 2013 r. w sprawie T-566/08 Total Raffinage Marketing przeciwko Komisji, wniesione w dniu 4 grudnia 2013 r. przez Total Marketing Services, następcę prawnego Total Raffinage Marketing
   (Sprawa C-634/13 P)
   2014/C 45/38
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Total Marketing Services, następca prawny Total Raffinage Marketing (przedstawiciele: A. Vandencasteele, C. Lemaire, S. Naudin, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wydanego wyroku w zakresie, w jakim Sąd błędnie w nim wykluczył zaprzestanie przez Total Marketing Services (zwanej dalej „TMS”) uczestnictwa w naruszeniu po dniu 12 maja 2004 r.;

               —

               uchylenie wydanego wyroku w zakresie, w jakim Sąd błędnie w nim wykluczył jakąkolwiek nieuzasadnioną różnicę w traktowaniu TMS i Repsol w zakresie dotyczącym długości ich uczestnictwa w naruszeniu;

               —

               uchylenie wydanego wyroku w zakresie, w jakim Sąd błędnie w nim wykluczył przerwanie przez TMS uczestnictwa w naruszeniu w okresie między dniem 26 maja 2000 r. a dniem 27 czerwca 2001 r.;

               —

               uchylenie wydanego wyroku w zakresie, w jakim Sąd nie ustosunkował się w nim do zarzutu opartego na braku analizy dowodów antykonkurencyjnego zachowania TMS na rynku;

               —

               wydanie, zgodnie z art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości, ostatecznego orzeczenia i stwierdzenie w nim nieważności spornej decyzji w zakresie dotyczącym TMS oraz, w ramach przysługującego nieograniczonego prawa orzekania, obniżenie kwoty nałożonej na TMS grzywny,

               —

               w przypadku, gdyby Trybunał nie wydał ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie, zastrzeżenie kosztów i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd zgodnie z wydanym przez Trybunał wyrokiem;

               —

               wreszcie, zgodnie z art. [184] regulaminu postępowania, obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząc odwołanie podnosi cztery zarzuty na jego poparcie.
   W pierwszym z nich wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył art. 101 TFUE, zasady postępowania dowodowego, domniemania niewinności i pewności prawa oraz wymóg uzasadnienia rozstrzygając, iż uczestniczyła ona w naruszeniu w okresie od dnia 12 maja 2004 r. do dnia 28 kwietnia 2005 r. ze względu na to, iż nie wykazała ona tego, że publicznie zdystansowała się ona od kartelu w tym okresie.
   W drugim zarzucie, który dzieli się na dwie części, wnoszącą odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się, po pierwsze, naruszenia zasady równości traktowania oraz ciążącego na nim obowiązku uzasadnienia i, po drugie, przeinaczenia dowodów z dokumentów dotyczących otrzymanych przez TMS i Repsol zaproszeń ze względu na to, iż wykluczył on jakiekolwiek wycofanie się TMS z kartelu po spotkaniu, które miało miejsce w dniach 11-12 maja 2004 r., lecz uwzględnił twierdzenie o wycofaniu się zeń Repsol po spotkaniu, które miało miejsce w dniach 3-4 sierpnia 2004 r.
   W trzecim zarzucie, który dzieli się na dwie części, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się naruszenia art. 101 TFUE, zasad postępowania dowodowego, domniemania niewinności i pewności prawa oraz wymogu uzasadnienia rozstrzygając, iż TMS nie przerwała swego uczestnictwa w naruszeniu w okresie od dnia 26 maja 2000 r. do dnia 26 czerwca 2001 r. ze względu na to, iż nie wykazała ona swego publicznego zdystansowała się od kartelu w tym okresie.
   Wreszcie, w zarzucie czwartym wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, ze naruszył zasady skutecznej ochrony sądowej, indywidualizacji kar i sankcji, a także wymóg uzasadnienia ze względu na to, iż oddalił bez uprzedniego zbadania zarzut oparty na braku uwzględnienia dowodów zgodnego z zasadami konkurencji zachowania TMS.


title: Sprawa T-366/11 RENV: Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2015 r. – Bial-Portela/OHIM – Isdin (ZEBEXIR) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ZEBEXIR — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ZEBINIX — Względne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/17

         Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2015 r. – Bial-Portela/OHIM – Isdin (ZEBEXIR)
   (Sprawa T-366/11 RENV) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ZEBEXIR - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ZEBINIX - Względne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 127/23)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bial-Portela & Ca, SA (São Mamede do Coronado, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci B. Braga da Cruz i J. Pimenta)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Isdin, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci P. López Ronda, G. Macias Bonilla i G. Marín Raigal)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 kwietnia 2011 r. (sprawa R 1212/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Bial-Portela & Ca, SA a Isdin, SA.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 6 kwietnia 2011 r. (sprawa R 1212/2009-1).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Bial-Portela & Ca, SA.

               3)

               Isdin, SA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa C-487/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā rajona tiesa — Łotwa) — Laimonis Treimanis przeciwko Valsts ieņēmumu dienests (Rozporządzenie (EWG) nr 918/83 — Artykuł 1 ust. 2 lit. c), art. 2, art. 7 ust. 1 — Zwolnienie mienia osobistego z należności celnych przywozowych — Pojęcie „mienia przeznaczonego do zaspokojenia potrzeb gospodarstw domowych” — Pojazd samochodowy przywożony na terytorium Unii — Pojazd używany przez członka rodziny właściciela, który dokonał przywozu)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/11

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 września 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā rajona tiesa — Łotwa) — Laimonis Treimanis przeciwko Valsts ieņēmumu dienests
      (Sprawa C-487/11) (1)

      (Rozporządzenie (EWG) nr 918/83 - Artykuł 1 ust. 2 lit. c), art. 2, art. 7 ust. 1 - Zwolnienie mienia osobistego z należności celnych przywozowych - Pojęcie „mienia przeznaczonego do zaspokojenia potrzeb gospodarstw domowych” - Pojazd samochodowy przywożony na terytorium Unii - Pojazd używany przez członka rodziny właściciela, który dokonał przywozu)
      (2012/C 331/17)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd krajowy

      Administratīvā rajona tiesa

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Laimonis Treimanis

         Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Administratīvā rajona tiesa Rīgas tiesu nams — Wykładnia art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz.U. L 105, s. 1) — Zwolnienie z należności celnych mienia osobistego — Pojęcie gospodarstwa domowego — Pojazd samochodowy wykorzystywany dla potrzeb gospodarstwa domowego w państwie trzecim — Przywóz tego pojazdu przez właściciela, mającego miejsce zamieszkania zasadniczo w państwie trzecim, do państwa członkowskiego Unii Europejskiej w celu jego nieodpłatnego używania przez członka rodziny właściciela, który przeniósł swoje miejsce zamieszkania do tego państwa członkowskiego, a wcześniej, przed przywozem pojazdu, wchodził w skład tego samego gospodarstwa domowego co właściciel

         Sentencja

      Artykuł 2 i art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych powinny być interpretowane w ten sposób, że prywatny pojazd samochodowy przywieziony z państwa trzeciego na obszar celny Unii Europejskiej może zostać objęty zwolnieniem z należności celnych przywozowych pod warunkiem, że importer rzeczywiście przeniósł swoje miejsce stałego pobytu na obszar celny Unii Europejskiej, co podlega weryfikacji przez sąd krajowy. Pojazd samochodowy używany nieodpłatnie przez członka rodziny owego importera, a więc przez osobę wspólnie z nim zamieszkującą i gospodarującą lub pozostającą głównie na jego utrzymaniu — co podlega weryfikacji przez sąd krajowy — uznaje się za przeznaczony do zaspokojenia potrzeb gospodarstwa domowego importera i owo użycie nie skutkuje utratą uprawnień do zwolnienia.

         (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011.


title: Sprawa T-122/09: Skarga wniesiona w dniu z dnia 23 marca 2009 r. — Zhejiang Xinshiji Foods i Hubei Xinshiji Foods przeciwko Radzie

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/44

         Skarga wniesiona w dniu z dnia 23 marca 2009 r. — Zhejiang Xinshiji Foods i Hubei Xinshiji Foods przeciwko Radzie
   (Sprawa T-122/09)
   2009/C 141/95
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zhejiang Xinshiji Foods i Hubei Xinshiji Foods (przedstawiciele: F. Carlin, Barrister, A. MacGregor, Solicitor, N. Niejahr i Q. Azau, lawyers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia w zakresie, w jakim nakłada ono cła antydumpingowe na towary produkowane i eksportowane przez skarżących;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej jej własnymi kosztami oraz kosztami skarżącej poniesionymi w związku z niniejszym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   W skardze skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 230 WE rozporządzenia Rady (WE) nr 1355/2008 z dnia 18 grudnia 2008 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych przetworzonych lub zakonserwowanych owoców cytrusowych (tj. mandarynek itd.) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem ostatecznym”), w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącej.
   Skarżące podnoszą, że powinno się stwierdzić nieważność rozporządzenia ostatecznego, w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżących, ponieważ narusza ono prawa do obrony, obowiązek uzasadniania oraz narusza zasadę dobrej administracji.
   Skarżące twierdzą, że zostały naruszone ich prawa do obrony:

               i)

               z powodu braku przedstawienia we właściwym czasie istotnych okoliczności faktycznych, tak jak tego wymaga art. 20 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) 384/96 (2), a także z powodu braku dostarczenia odpowiednich wyjaśnień dotyczących nieścisłości istniejących co do rozmiaru sprzedaży w przemyśle wspólnotowym, co skutkowało tym, że skarżące nie mogły skutecznie przedstawić swojego stanowiska oraz bronić swoich interesów w odpowiedni sposób;

               ii)

               w zakresie ustalenia szkody, ponieważ Komisja:

                           a)

                           nie odpowiedziała na pytania skarżących dotyczące sprzeczności w danych dotyczących rozmiaru sprzedaży w przemyśle wspólnotowym w czasie, w którym możliwe byłoby przedstawienie przez skarżące ich stanowisk przed przyjęciem przez Radę rozporządzenia;

                           b)

                           nie dostarczyła skarżącym wnioskowanych przez nie wyjaśnień dotyczących odmowy prawidłowego uwzględnienia wpływu cen surowców;

                           c)

                           nie wyjaśniła, w jaki sposób obliczyła podwyższenie o 2 % kosztów przywozu i marginesu importera;

               iii)

               przez oczywisty błąd w ustaleniach poprzez brak uwzględnienia znacznych nieścisłości dotyczących rozmiaru sprzedaży w przemyśle wspólnotowym przy ustalaniu szkody;

         Skarżące podnoszą, że rozporządzenie ostateczne narusza również art. 253 WE poprzez brak ustalenia powodów, na których zostało ono oparte, jeżeli chodzi o istotne okoliczności faktyczne, to znaczy podniesienie o 2 % kosztów przywozu oraz marginesu importera, które pozostaje bez znaczenia dla ustaleń zawartych w rozporządzeniu ostatecznym, które doprowadziły do nałożenia na skarżące ostatecznego cła antydumpingowego.
   Skarżące twierdzą wreszcie, że zważywszy na uwagi, jakie poczyniły w trakcie postępowania, wskazując liczne uchybienia ze strony Komisji w prawidłowym wyjaśnieniu stanu faktycznego, na którym oparła się Komisja proponując przyjęcie ostatecznych antydumpingowych środków w celu prawidłowego zagwarantowania praw skarżących do obrony, Rada naruszyła zasadę dobrej administracji przy przyjmowaniu ostatecznego rozporządzenia zaproponowanego przez Komisję.

      (1)  Dz.U. 2008 L 350, s.35.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996, L 56, s. 1).


title: Wykreślenie sprawy T-53/97

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/62

         Wykreślenie sprawy T-53/97 (1)

   (2005/C 217/123)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2005 r. prezes piątej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-53/97 B.J.G. Oude Kotte przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 142 z 10.5.1997


title: Sprawa T-354/14: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2015 r. – Comercializadora Eloro/OHIM – Zumex Group (zumex) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ZUMEX — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy JUMEX — Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/49

         Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2015 r. – Comercializadora Eloro/OHIM – Zumex Group (zumex)
   (Sprawa T-354/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ZUMEX - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy JUMEX - Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 038/64)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Comercializadora Eloro, SA (Ecatepec, Meksyk) (przedstawiciel: adwokat J. de Castro Hermida)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Zumex Group, SA (Moncada, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M.C. March Cabrelles)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 lutego 2014 r. (sprawa R 391/2012-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Comercializadora Eloro, SA a Zumex Group, SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Comercializadora Eloro, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.


title: Sprawa C-87/07: Postanowienie prezesa siódmej izby Trybunału z dnia 10 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/34

         Postanowienie prezesa siódmej izby Trybunału z dnia 10 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty
   (Sprawa C-87/07) (1)

   (2007/C 297/65)

      Język postępowania: maltański

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa T-79/09: Postanowienie Sądu z dnia 31 stycznia 2014 r. – Francja przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Ramowy program działań prowadzonych przez uznane we Francji rolnicze organizacje międzybranżowe na rzecz członków reprezentowanych sektorów rolnych — Finansowanie z dobrowolnych składek, które stały się obowiązkowe — Decyzja uznająca system pomocy za zgodny ze wspólnym rynkiem — Cofnięcie decyzji — Umorzenie postępowania)

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/31

         Postanowienie Sądu z dnia 31 stycznia 2014 r. – Francja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-79/09) (1)

   ((Pomoc państwa - Ramowy program działań prowadzonych przez uznane we Francji rolnicze organizacje międzybranżowe na rzecz członków reprezentowanych sektorów rolnych - Finansowanie z dobrowolnych składek, które stały się obowiązkowe - Decyzja uznająca system pomocy za zgodny ze wspólnym rynkiem - Cofnięcie decyzji - Umorzenie postępowania))
   2014/C 112/41
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo E. Belliard, G. de Bergues i A. L. Vendrolini, następnie E. Belliard, G. de Bergues i J. Gstalter, a w końcu E. Belliard, G. de Bergues, D. Colas i J. Bousin, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Stromsky i C. Urraca Caviedes, następnie B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2008) 7846 wersja ostateczna z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy państwa nr 561/2008 dotyczącej ramowego programu działań prowadzonych przez uznane we Francji rolnicze organizacje międzybranżowe na rzecz członków reprezentowanych sektorów rolnych.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 113 z 16.5.2009.


title: Sprawa C-114/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez l’Arbeidshof te Antwerpen – Belgia) – Theodora Hendrika Bouman/Rijksdienst voor Pensioenen [Odesłanie prejudycjalne — Zabezpieczenie społeczne — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Ubezpieczenie emerytalne i na wypadek śmierci — Artykuł 46a ust. 3 lit. c) — Przyznawanie świadczeń — Krajowe przepisy zapobiegające kumulacji — Odstępstwo — Pojęcie „ubezpieczenia dobrowolnego lub fakultatywnego kontynuowanego”  — Krajowa emerytura z systemu ubezpieczenia obowiązkowego — Możliwość zwrócenia się o zwolnienie z obowiązku podlegania ubezpieczeniu przez pewien okres — Skutek zaświadczenia wystawionego przez instytucję właściwą innego państwa członkowskiego — Rozporządzenie (EWG) nr 574/72 — Artykuł 47]

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez l’Arbeidshof te Antwerpen – Belgia) – Theodora Hendrika Bouman/Rijksdienst voor Pensioenen
   (Sprawa C-114/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Ubezpieczenie emerytalne i na wypadek śmierci - Artykuł 46a ust. 3 lit. c) - Przyznawanie świadczeń - Krajowe przepisy zapobiegające kumulacji - Odstępstwo - Pojęcie „ubezpieczenia dobrowolnego lub fakultatywnego kontynuowanego” - Krajowa emerytura z systemu ubezpieczenia obowiązkowego - Możliwość zwrócenia się o zwolnienie z obowiązku podlegania ubezpieczeniu przez pewien okres - Skutek zaświadczenia wystawionego przez instytucję właściwą innego państwa członkowskiego - Rozporządzenie (EWG) nr 574/72 - Artykuł 47])
   (2015/C 118/02)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Arbeidshof te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Theodora Hendrika Bouman

      Druga strona postępowania: Rijksdienst voor Pensioenen

      Sentencja

   Artykuł 46a ust. 3 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on część świadczenia wynikającą z okresu ubezpieczenia, podczas którego zainteresowany był uprawniony do uzyskania zwolnienia z podlegania systemowi ubezpieczenia obowiązkowego, jeżeli okoliczność, że zainteresowany podlegał ubezpieczeniu w rozpatrywanym okresie, ma wpływ na zakres świadczenia z zabezpieczenia społecznego.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.


title: Sprawa C-689/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – W. F. Gözze Frottierweberei GmbH, Wolfgang Gözze/Verein Bremer Baumwollbörse [Odesłanie prejudycjalne — Własność intelektualna — Znak towarowy Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuły 9 i 15 — Zgłoszenie oznaczenia „kwiat bawełny” przez stowarzyszenie — Rejestracja w charakterze indywidualnego znaku towarowego — Udzielanie licencji na używanie tego znaku towarowego przynależącym do owego stowarzyszenia wytwórcom bawełnianych wyrobów włókienniczych — Wniosek o unieważnienie lub o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku — Pojęcie rzeczywistego używania — Podstawowa funkcja wskazywania pochodzenia]

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – W. F. Gözze Frottierweberei GmbH, Wolfgang Gözze/Verein Bremer Baumwollbörse
   (Sprawa C-689/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuły 9 i 15 - Zgłoszenie oznaczenia „kwiat bawełny” przez stowarzyszenie - Rejestracja w charakterze indywidualnego znaku towarowego - Udzielanie licencji na używanie tego znaku towarowego przynależącym do owego stowarzyszenia wytwórcom bawełnianych wyrobów włókienniczych - Wniosek o unieważnienie lub o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku - Pojęcie rzeczywistego używania - Podstawowa funkcja wskazywania pochodzenia])
   (2017/C 249/10)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: W. F. Gözze Frottierweberei GmbH, Wolfgang Gözze

      Strona pozwana: Verein Bremer Baumwollbörse

      Sentencja

               1)

               Artykuł 15 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że umieszczanie przez właściciela lub za jego zgodą indywidualnego unijnego znaku towarowego na towarach w charakterze znaku jakości nie stanowi używania w charakterze znaku towarowego mieszczącego się w pojęciu „rzeczywistego używania” w rozumieniu tego przepisu. Umieszczanie wspomnianego znaku towarowego stanowi jednak takie rzeczywiste używanie, jeżeli zarazem gwarantuje konsumentom, że te towary pochodzą z jednego określonego przedsiębiorstwa, pod którego kontrolą zostały one wytworzone i któremu można przypisać odpowiedzialność za ich jakość. W tym ostatnim przypadku właściciel owego znaku towarowego jest uprawniony, na podstawie art. 9 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, do zakazania umieszczania przez osobę trzecią podobnego oznaczenia na identycznych towarach, jeżeli umieszczanie to stwarza prawdopodobieństwo wprowadzenia odbiorców w błąd.

               2)

               Artykuł 52 ust. 1 lit. a) i art. 7 ust. 1 lit. g) rozporządzenia nr 207/2009 należy interpretować w ten sposób, że na podstawie łącznego zastosowania tych przepisów prawo do indywidualnego znaku towarowego nie może zostać unieważnione z tego względu, że właściciel znaku towarowego nie gwarantuje, w drodze przeprowadzania u swoich licencjobiorców regularnych kontroli jakości, spełnienia wiązanych przez odbiorców z tym znakiem oczekiwań co do jakości.

               3)

               Rozporządzenie nr 207/2009 należy interpretować w ten sposób, że jego przepisy dotyczące unijnych znaków wspólnych nie mogą być stosowane mutatis mutandis do indywidualnych unijnych znaków towarowych.

      (1)  Dz.U. C 118 z 4.4.2016.


title: Sprawa F-67/12: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               13.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/16

         Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-67/12)
   2012/C 311/22
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu wniosku skarżącego mającego na celu uzyskanie naprawienia szkody wynikłej z faktu, że pozwana przesłała pismo dotyczące ewentualnego ponownego podjęcia służby przez skarżącego i udzielające odpowiedzi na określone pytania skarżącego adwokatowi, który był jego przedstawicielem w wielu sprawach, któremu jednak nie udzielił on ogólnego pełnomocnictwa.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu przez Komisję wniosku z dnia 20 maja 2011 r., który skarżący przesłał organowi powołującemu;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu przez Komisję zażalenia z dnia 1 grudnia 2011 r. na decyzję o oddaleniu wniosku z dnia 20 maja 2011 r. w drodze uchylenia tej decyzji o oddaleniu i uwzględnienia wniosku z dnia 20 maja 2011 r.;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności pisma z dnia 9 marca 2012 r.;

               —

               zasądzenie od Komisji naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego w związku z przesłaniem przez Komisję pisma nieoznaczonego datą adwokatowi Giuseppe Cipressie poprzez zapłatę na rzecz skarżącego kwoty 10000 EUR lub takiej wyższej lub niższej kwoty jaką Sąd uzna za słuszną;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego za okres od dnia następującego po dniu, w którym wniosek z dnia 20 maja 2011 r. został doręczony Komisji do dnia rzeczywistego dokonania zapłaty kwoty 10000 EUR odsetek od tej kwoty w wysokości 10 % rocznie z coroczną kapitalizacją;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-712/14: Skarga wniesiona w dniu 7 października 2014 r. – CEAHR przeciwko Komisji

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/36

         Skarga wniesiona w dniu 7 października 2014 r. – CEAHR przeciwko Komisji
   (Sprawa T-712/14)
   (2015/C 007/41)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Confédération Européenne des Associations d’Horlogers-Réparateurs (CEAHR) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: P. Mathijsen i P. Dyrberg, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C (2014) 5462 final z dnia 29 lipca 2014 r.;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami związanymi z postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2014) 5462 final z dnia 29 lipca 2014 r. w sprawie AT.39097 – Naprawa zegarków, w której Komisja odrzuciła na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 773/2004 (1) skargę CEAHR do Komisji dotyczącą okoliczności, że wielu producentów zegarków luksusowych odmawia niezależnym zegarmistrzom dostaw części zamiennych.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi, że: a) wnioski Komisji są oparte na oczywistych błędach w ocenie w zakresie ustaleń prawnych i faktycznych, b) zaskarżona decyzja nie zawiera odpowiedniego uzasadnienia odnośnie do wniosków Komisji, c) zaskarżona decyzja została wydana po przeprowadzeniu postepowania, podczas którego Komisja nie zbadała uważnie okoliczności prawnych i faktycznych podniesionych w skardze do Komisji, przez co naruszyła prawo skarżącej do dobrej administracji.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. [101 TFUE] i art. [102 TFUE] (Dz.U. 2004 L 123, s. 18).


title: Sprawa F-55/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 28 czerwca 2011 r. — AS przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Ogłoszenie o naborze na stanowisko — Odrzucenie kandydatury — Interes prawny — Brak możliwości oddzielenia decyzji o odrzuceniu kandydatury od decyzji w sprawie mianowania — Brak — Rozróżnienie między urzędnikami należącymi do tej samej grupy funkcyjnej posiadającymi tę samą grupę zaszeregowania o różnych przebiegach kariery zawodowej — Zgodność pomiędzy grupą zaszeregowania a stanowiskiem)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/40

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 28 czerwca 2011 r. — AS przeciwko Komisji
   (Sprawa F-55/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Ogłoszenie o naborze na stanowisko - Odrzucenie kandydatury - Interes prawny - Brak możliwości oddzielenia decyzji o odrzuceniu kandydatury od decyzji w sprawie mianowania - Brak - Rozróżnienie między urzędnikami należącymi do tej samej grupy funkcyjnej posiadającymi tę samą grupę zaszeregowania o różnych przebiegach kariery zawodowej - Zgodność pomiędzy grupą zaszeregowania a stanowiskiem)
   2011/C 232/70
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: AS (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat N. Lhoëst)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie uwzględnienia kandydatury skarżącej na stanowisko asystentki bibliotecznej i nakazanie Komisji zapłaty kwoty pieniężnej tytułem naprawienia szkody i zadośćuczynienia za krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 30 września 2009 r., na mocy której kandydatura AS została odrzucona.

               2)

               Komisja Europejska zapłaci kwotę 3 000 EUR na rzecz AS.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz trzy czwarte kosztów poniesionych przez AS.

               5)

               AS pokrywa jedną czwartą swoich kosztów.

      (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010, s. 43.


title: Sprawa T-401/05: Skarga wniesiona w dniu  2 listopada 2005 r.  — Toth przeciwko Komisji

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/15

         Skarga wniesiona w dniu 2 listopada 2005 r. — Toth przeciwko Komisji
   (Sprawa T-401/05)
   (2006/C 22/30)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Gergely Toth (Besozzo, Włochy) [Przedstawiciel(-e): S. Rodrigues i Y. Minatchy, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Komisji z dnia 20 lipca 2005 r. oddalającej zażalenie skarżącego z dnia 15 kwietnia 2005 r. wraz z umową o pracę podpisaną przez skarżącego w dniu 17 stycznia 2005 r. w części, w której ustala ona jego grupę zaszeregowania na podstawie art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego a jego stopień w oparciu o art. 32 regulaminu pracowniczego;

               —

               wskazanie Komisji skutków jakie pociąga za sobą uchylenie zaskarżonej decyzji, a w szczególności przeszeregowania skarżącego do grupy A*9 ze skutkiem wstecznym;

               —

               ewentualnie nakazanie Komisji naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego w związku z zaniechaniem zaszeregowania go do grupy A*9 począwszy od dnia 17 stycznia 2005 r.;

               —

               w każdym z powyższych wypadków obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący odpowiedział na ogłoszone przez Komisję zaproszenie do składania ofert na zatrudnienie administratora na szczeblu A8/A5, opublikowane w dniu 25 lipca 2003 r. Po wyborze zawarł z Komisją w dniu 17 stycznia 2005 r. umowę członka personelu tymczasowego, w której ustalono jego grupę zaszeregowania na A*6.
   W skardze skarżący kwestionuje swe zaszeregowanie podnosząc przede wszystkim niemożność zastosowania w tym konkretnym przypadku art. 12 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, z uwagi na to, że przepis ten ma jego zdaniem zastosowanie wyłącznie do urzędników, a nie do członków personelu tymczasowego. Ewentualnie podnosi zarzut bezprawności, podnosząc, że zastosowane wobec niego tego przepisu jest sprzeczne z zasadą równego traktowania między laureatami zaproszeń do składania ofert ogłoszonych przed dniem 1 maja 2004 r. i pociągałoby za sobą dyskryminację ze względu na obywatelstwo, a także zakłócenie swobodnego przepływu pracowników, z uwagi na to, że obywatele nowych Państw Członkowskich byliby z konieczności powoływani w oparciu o mniej korzystne przepisy.
   Skarżący podnosi także istnienie dyskryminacji miedzy pracownikami wykonującymi te same obowiązki, a także naruszenie zasady równoważności miedzy charakterem obowiązków a wynagrodzeniem. Ponadto twierdzi, że art. 12 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego jest sprzeczny z art. 31 regulaminu pracowniczego i narusza jego uzasadnione oczekiwania, a także zasadę dobrego administrowania i obowiązek staranności.
   Skarżący wnosi także o naprawienie poniesionej szkody i zadośćuczynienie doznanej krzywdy.


title: Sprawa C-434/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 17 maja 2013 r. w sprawie T-146/09, Parker ITR Srl i Parker-Hannifin Corp przeciwko Komisji, wniesione w dniu 1 sierpnia 2013 r. przez Komisję Europejską

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 17 maja 2013 r. w sprawie T-146/09, Parker ITR Srl i Parker-Hannifin Corp przeciwko Komisji, wniesione w dniu 1 sierpnia 2013 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-434/13 P)
   2013/C 313/17
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Noë, V. Bottka, R. Sauer, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Parker ITR Srl i Parker-Hannifin Corp.

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku w zakresie, w jakim Sąd stwierdził nim nieważność decyzji i zmienił wysokość grzywny;

               —

               oddalenie w całości skargi wniesionej do Sądu;

               —

               obciążenie skarżących w pierwszej instancji całością kosztów niniejszego postępowania oraz postępowania w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja podnosi dwa zarzuty i wnosi o uchylenie wyroku w części, w której Sąd stwierdził w nim nieważność decyzji w sprawie COMP/39406 — Przewody morskie i zmienił wysokość grzywny.
   W ramach zarzutu pierwszego wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo, nie uwzględniając z jednej strony orzecznictwa dotyczącego gospodarczej sukcesji w obrębie grupy, a z drugiej strony przeniesienia odpowiedzialności pomiędzy kolejnymi przedsiębiorstwami lub błędnie stosując owo orzecznictwo. Rozpatrując łącznie przekazanie aktywów ITR spółce Parker ITR (zwanej wówczas ITR Rubber) (w ramach grupy Saiag) oraz późniejsze zbycie akcji (przekazanie akcji posiadanych w Parker ITR przez Saiag Parkerowi-Hannifinowi), Sąd błędnie opiera się na założeniu przekazania w obrębie grupy działalności będącej przedmiotem naruszenia przez Saiag Parkerowi-Hannifinowi. Sąd popełnił błąd, oceniając, że ciągłość gospodarcza polega jedynie na możliwym przeniesieniu odpowiedzialności pomiędzy niezależnymi przedsiębiorstwami Saiag i Parker-Hannifin, ponieważ nie uwzględnia to okoliczności, iż już gospodarcza sukcesja na spółkę Parker ITR miała już miejsce w obrębie grupy. W tym celu Sąd opiera się na subiektywnych zamiarach, a mianowicie na okoliczności, że wydzielenie sektora działalności w zakresie przewodów z gumy dokonane przez spółkę Parker ITR wpisywało się wyraźnie w cel, jakim była sprzedaż akcji tej spółki zależnej osobie trzeciej. Jednakże takie zamiary stron nie są przeszkodą w stosowaniu orzecznictwa dotyczącego gospodarczej sukcesji w obrębie grupy (wyroki: z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawach połączonych C-204/00 P, C-205/00 P, C-211/00 P, C-213/00 P, C-217/00 P i C-219/00 P, Zb.Orz. s. I-123; z dnia 11 grudnia 2007 r. w sprawie C-280/06 ETI i in., Zb.Orz. s. I–10893; z dnia 13 czerwca 2013 r. w sprawie C-511/11 P Versalis (dawniej Polimeri Europa) przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze; z dnia 27 września 2006 r. w sprawie T-43/02 Jungbunzlauer przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-3435; z dnia 31 marca 2009 r. w sprawie T-405/06 ArcelorMittal Luxembourg i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-771; z dnia 29 marca 2011 r. w sprawach połączonych C-201/09 P i C-216/09 P ArcelorMittal Luxembourg przeciwko Komisji i Komisja przeciwko ArcelorMittal Luxembourg i in., Zb.Orz. s. I-2239), zgodnie z którym gospodarcza sukcesja następuje w momencie przekazania w obrębie grupy pod warunkiem, że istnieją „powiązania strukturalne” między podmiotem zbywającym (w niniejszym przypadku: Saiag/ITR) a podmiotem przejmującym (w niniejszym przypadku: Parker ITR). Ponadto istnieje różnica pod względem prawnym pomiędzy przekazaniem aktywów a przejęciem osoby prawnej. W przypadku przekazania osoby prawnej przejęta jednostka ponosi własną odpowiedzialność za wszelkie naruszenia z okresu przed zbyciem, w tym również ewentualną odpowiedzialność jako następca gospodarczy za akcje zbyte tej jednostce, w momencie gdy była ona jeszcze częścią przedsiębiorstwa uczestniczącego w naruszeniu. Okoliczność, że pozostałe podmioty prawne wchodzące w skład przedsiębiorstwa również mogły zostać uznane za odpowiedzialne (mimo że nie zostały ukarane w niniejszym przypadku), nie jest uzasadnionym powodem do wykluczenia przypisania naruszenia przekazanej spółce zależnej Parker ITR jako następcy gospodarczemu.
   Drugi zarzut odwołania dotyczy tego, że w ramach wykonywania nieograniczonego prawa orzekania Sąd działał ultra petita i niezgodnie z prawem obniżył stopę podwyżki kwoty grzywny ze względu na czas trwania naruszenia o 100 000 EUR w odniesieniu do spółki dominującej Parker Hannifin. Ani rzeczywisty czas trwania uczestnictwa Parker Hannifin w tym naruszeniu, ani odpowiadający mu współczynnik czasu trwania naruszenia przy obliczaniu kwoty grzywny nie został zakwestionowany przez Parkera-Hannifina (lub Parkera ITR). O ile Parker-Hannifin skutecznie zakwestionował okoliczność obciążającą polegającą na odgrywaniu roli przywódcy naruszenia, z uwagi na którą Sąd zmienił wysokość grzywny, okoliczność ta nie powinna umożliwiać Sądowi, nawet w ramach przysługującego mu nieograniczonego prawa do orzekania, zmiany innych kryteriów obliczania grzywny (tutaj: czynnika czasu trwania), w odniesieniu do których skarżący nie podniósł zarzutu.


title: Sprawa C-241/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat Salzburg (Austria) w dniu 17 maja 2010 r. — Harald Jung i Gerald Hellweger przeciwko Magistrat der Stadt Salzburg, przy udziale: Finanzamt Salzburg-Stadt

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat Salzburg (Austria) w dniu 17 maja 2010 r. — Harald Jung i Gerald Hellweger przeciwko Magistrat der Stadt Salzburg, przy udziale: Finanzamt Salzburg-Stadt
   (Sprawa C-241/10)
   ()
   2010/C 221/30
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Unäbhangiger Verwaltungssenat Salzburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Harald Jung i Gerald Hellweger

      Strona pozwana: Magistrat der Stadt Salzburg

      Przy udziale: Finanzamt Salzburg-Stadt

      Pytania prejudycjalne

   Czy załącznik X: Wykaz, o którym mowa w artykule 24 Aktu Przystąpienia Republiki Węgierskiej do Unii Europejskiej (1. swobodny przepływ osób) (1) należy interpretować w ten sposób, że przekazania siły roboczej z Węgier do Austrii nie należy uważać za oddelegowanie pracowników a krajowe ograniczenia zatrudniania pracowników węgierskich w Austrii dotyczą również w tym samym stopniu pracowników węgierskich przekazanych przez węgierskie przedsiębiorstwa (i tam zatrudnionych w sposób zgodny z prawem) do Austrii?

      (1)  Dz. U. 2003 L 236, s. 846.


title: Sprawa C-438/13: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti – Rumunia) – SC BCR Leasing IFN SA przeciwko Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor (VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 16 i 18 — Leasing finansowy — Towary stanowiące przedmiot umowy leasingu — Brak odzyskania tych towarów przez spółkę leasingową po rozwiązaniu umowy — Brakujące towary)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/21

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti – Rumunia) – SC BCR Leasing IFN SA przeciwko Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor
   (Sprawa C-438/13) (1)

   ((VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 16 i 18 - Leasing finansowy - Towary stanowiące przedmiot umowy leasingu - Brak odzyskania tych towarów przez spółkę leasingową po rozwiązaniu umowy - Brakujące towary))
   2014/C 315/31
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Bucureşti

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SC BCR Leasing IFN SA

      Strona pozwana: Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor

      Sentencja

   Artykuły 16 i 18 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że braku możliwości odzyskania od leasingobiorcy przez leasingodawcę towarów stanowiących przedmiot umowy leasingu po rozwiązaniu tej umowy z winy leasingobiorcy, pomimo podjętych przez leasingodawcę działań zmierzających do odzyskania tych towarów i pomimo braku jakiegokolwiek świadczenia wzajemnego po owym rozwiązaniu umowy, nie można uznać za odpłatną dostawę towarów w rozumieniu wskazanych artykułów.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


title: Sprawa T-475/16: Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2016 r. – FTI Touristik/EUIPO – Prantner i Giersch (Fl)

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/22

         Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2016 r. – FTI Touristik/EUIPO – Prantner i Giersch (Fl)
   (Sprawa T-475/16)
   (2016/C 383/30)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: FTI Touristik GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Parr)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Harald Prantner (Hamburg, Niemcy) i Daniel Giersch (Monako, Monako)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Harald Prantner i Daniel Giersch

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „Fl” – 12 201 273

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 czerwca 2016 r. w sprawie R 480/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawy połączone C-419/12 i C-420/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio — Włochy) — Crono Service Scarl i in. (C-419/12), Anitrav — Associazione Nazionale Imprese Trasporto Viaggiatori (C-420/12) przeciwko Roma Capitale, Regione Lazio (C-420/12) (Odesłanie prejudycjalne — Artykuły 49 TFUE, 101 TFUE i 102 TFUE — Usługi najmu pojazdów z kierowcą — Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym — Właściwość Trybunału — Przesłanki dopuszczalności)

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 lutego 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio — Włochy) — Crono Service Scarl i in. (C-419/12), Anitrav — Associazione Nazionale Imprese Trasporto Viaggiatori (C-420/12) przeciwko Roma Capitale, Regione Lazio (C-420/12)
   (Sprawy połączone C-419/12 i C-420/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 49 TFUE, 101 TFUE i 102 TFUE - Usługi najmu pojazdów z kierowcą - Sytuacja o charakterze wyłącznie wewnętrznym - Właściwość Trybunału - Przesłanki dopuszczalności)
   2014/C 93/16
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Crono Service Scarl, Carla Silvestri, Nando Cese, Fabrizio Melarango, Yahia Nafea, Robert Martin, Angelo Minosse, Raimondo Pratico, Vincenti, Pesce, Fedeli, Sebastiani, Nanni, Savino, Andrea Rossi, Filiberto Marinelli, Puglia, Sordelli, Antonini, Andrea Iannilli, Pasquale Iavarone, Roberto Agostinelli, Valerio Giannoni, Fernando Boccadamo, Aristide Salvati, Annalisa Di Grigoli, Antonio Evangelisti, Marco Brecciaroli, Cardoso Wandenberg, Fabrizio Villamaina, Sandro Rossi, Fabrizio Di Somone, Debora Falasca, Elisabetta Serrano, Claudio Bandini, Bruno Piromallo, Maurizio Pesce, Mirko Capogrossi, Giovanni Barilotti, Stefano Petitti, Paolo Ricci, Vincenzo Curto, Luci Di Luzio, Gianfrancesco Argiro', Magdi Gou Bial, Secondo Uffreduzzi, Fausto Menotti, Danilo Valdambrini, Andrea Orfei, Daniele Silvestrini, Maurizio Borzi, Flavio Piromalli, Carlo Campanari, Volodymyr Lupu, Solution Car scarl, Paolo De Santis, Michele Rienzi, Roberta Rinaldi, BPS Autonoleggio scarl, Sebastiano Favara, Stefano Calabretta, Adriano Carducci, Giuseppa Gabriello, Modestino Capaccio, Mario Paruzza, Massimiliano Casu, Luciano Gulizia, Planet Service scarl, Fabio Belmonte, Fabrizio Romagnoli, Italo Ratta, Fabio Martella, Ilario Fiano, Coop Michelangelo, Michele Falcione, Roberto Natalizia, Claudio Botticelli, Odoardo Palombelli, Mario rondeoni, Massimiliano Dionisi, Luigi Vitrano, Stefano Iovino, Merella Micheciivo, Daniele Latorre, Walter Luccaferri, Bruno Iannone, Mariannina Tesone, Alessandro Polidoro, Giorgio Scortichini, Fabio Atturi, Leonardo Coop, Coop Sia A Srl, Marco Lucaferri, Roberto Turchetti, Corrado Mortillaro, Gianrico Lanternari, Sandro Baronciani, Ugo Mecchia, Flavio Meroni, Giuseppina Berchicci, Enrico Poddi, Nicola Solipacca, Franco Perazzola, Agostino Di Sciullo, Sergio Angeletti, Patrizio Tesi, Fabio Carrozi, Tommaso Pagani, Marco Stivoli, Roberto Miglio, Professional Car Service Snc, Massimo Mongiovi, Roberto Corona, (C-419/12), Anitrav — Associazione Nazionale Imprese Trasporto Viaggiatori (C-420/12)

      Strony pozwane: Roma Capitale, Regione Lazio (C-420/12)

      Przy udziale: UGL Taxi — Unione Generale del Lavoro Taxi e.a., Codacons — Coordinamento delle associazioni per la tutela dell’ambiente e dei diritti degli utenti e consumatori (C-420/12),

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale Per il Lazio — Wykładnia art. 26, 49, 90 TFUE, art. 3 TUE w związku z art. 4 ust. 3 TUE i art. 3, 4, 5 i 6 TFUE, art. 101 i 102 TFUE — Usługa najmu pojazdów z kierowcą — Uregulowania krajowe uzależniające świadczenie tej usługi od posiadania licencji wydawanej przez gminy i zobowiązujące posiadaczy takiej licencji do dysponowania normalną bazą pojazdów oraz siedzibą na terenie gminy, która wydała licencję, oraz do rozpoczęcia i zakończenia świadczenia usługi na tym samym terenie

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do rozpatrzenia wniosków o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożonych przez Tribunale amministrativo regionale per il Lazio (Włochy) postanowieniami z dnia 20 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C-419/12 i C-420/12 w zakresie, w jakim owe wnioski dotyczą wykładni art. 49 TFUE. W zakresie, w jakim rzeczone wnioski dotyczą wykładni innych przepisów prawa Unii, są one niedopuszczalne.

      (1)  Dz.U. C 366 z 24.11.2012.


title: Sprawa F-69/12: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2012 r. — ZZ przeciwko Europolowi

text:
               20.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/17

         Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2012 r. — ZZ przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-69/12)
   2012/C 319/30
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat N.D. Dane)

      Strona pozwana: Europol

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji strony pozwanej o oddaleniu wniosku i zażalenia skarżącego mających na celu uzyskanie zapłaty kwot uzgodnionych w ramach ugody zawartej przez strony poza Sądem przy okazji poprzedniej sprawy.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji o oddaleniu wniosku z dnia 26 maja 2011 r. oraz stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji, w której oddalono zażalenie z dnia 9 grudnia 2011 r. na dorozumianą decyzję o oddaleniu wyżej wymienionego wniosku;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.


title: Sprawa C-302/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 200/35/WE — Artykuł 4 ust. 1 — Zastrzeżenie własności — Skuteczność)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/16

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 26 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-302/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 200/35/WE - Artykuł 4 ust. 1 - Zastrzeżenie własności - Skuteczność)
   (2006/C 326/32)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: B. Schima i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (Przedstawiciele: I. M. Braguglia, pełnomocnik, M. Massella Ducci Teri, adwokat)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 4 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/35/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (Dz.U. L 200, str. 35) — Zastrzeżenie własności — Przepisy krajowe przewidujące, że zastrzeżenie własności jest skuteczne względem wierzycieli kupującego, jeżeli zostanie potwierdzone na każdej fakturze dotyczącej kolejnych dostaw z datą wcześniejszą niż egzekucja
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 229 z 17.09.2005 r.


title: Sprawa T-471/15: Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Syriatel Mobile Telecom/Rada

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/35

         Postanowienie Sądu z dnia 14 września 2016 r. – Syriatel Mobile Telecom/Rada
   (Sprawa T-471/15) (1)

   (2016/C 410/57)
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa C-142/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Luleå tingsrätt — Szwecja) — Åklagaren przeciwko Percy’emu Mickelssonowi, Joakimowi Roosowi (Dyrektywa 94/25/WE — Zbliżanie ustawodawstw — Łodzie rekreacyjne — Zakaz użytkowania prywatnych jednostek pływających poza publicznymi drogami wodnymi — Artykuł 28 WE i art. 30 WE — Środki o skutku równoważnym — Dostęp do rynku — Przeszkoda — Ochrona środowiska naturalnego — Proporcjonalność)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Luleå tingsrätt — Szwecja) — Åklagaren przeciwko Percy’emu Mickelssonowi, Joakimowi Roosowi
   (Sprawa C-142/05) (1)

   (Dyrektywa 94/25/WE - Zbliżanie ustawodawstw - Łodzie rekreacyjne - Zakaz użytkowania prywatnych jednostek pływających poza publicznymi drogami wodnymi - Artykuł 28 WE i art. 30 WE - Środki o skutku równoważnym - Dostęp do rynku - Przeszkoda - Ochrona środowiska naturalnego - Proporcjonalność)
   2009/C 180/02
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Luleå tingsrätt

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Åklagaren

      Strona pozwana: Percy Mickelsson, Joakim Roos

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Luleå tingsrätt — Wykładnia art. 28-30 WE i dyrektywy 2003/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 czerwca 2003 r. zmieniająca dyrektywę 94/25/WE w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do łodzi rekreacyjnych (Dz. U. L 214, s. 18) — Zakaz użytkowania prywatnych jednostek pływających poza publicznymi drogami wodnymi

      Sentencja

               1)

               Dyrektywa 94/25/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 czerwca 1994 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich odnoszących się do łodzi rekreacyjnych, zmieniona dyrektywą 2003/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 czerwca 2003 r., nie stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które ze względów ochrony środowiska naturalnego zabrania użytkowania skuterów wodnych poza wyznaczonymi drogami [wodnymi].

               2)

               Artykuły 28 WE i 30 WE nie stoją na przeszkodzie takiemu uregulowaniu krajowemu, pod warunkiem że:

                           —

                           właściwe władze krajowe są zobowiązane do przyjęcia środków wykonawczych celem wyznaczenia akwenów poza publicznymi drogami wodnymi, na których skutery wodne mogą być użytkowane,

                           —

                           władze te w rzeczywistości wykonały powierzoną im w tym względzie kompetencję i wyznaczyły akweny odpowiadające warunkom przewidzianym w uregulowaniu krajowym, oraz

                           —

                           środki takie zostały przyjęte w rozsądnym terminie po wejściu w życie tego uregulowania.

         Weryfikacji przez sąd krajowy podlega, czy w toczącym się przed nim postępowaniu warunki te są spełnione.-

      (1)  Dz.U. C 143 z 11.6.2005.


title: Sprawa T-402/04: Skarga wniesiona dnia 1 października 2004 r. przez Rhodia Consumer Specialties Limited przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/28

         Skarga wniesiona dnia 1 października 2004 r. przez Rhodia Consumer Specialties Limited przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-402/04)
   (2005/C 19/60)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 1 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Rhodia Consumer Specialties Limitem, Watford, Zjednoczone Królestwo, reprezentowanej przez adwokatów K. Van Maldegema i C. Mereu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               nakazanie pozwanej udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącej;

               —

               lub tytułem subsydiarnym, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej D 341571 (04);

               —

               nakazanie pozwanej zapłaty odszkodowania na rzecz skarżącej w tymczasowej wysokości 1 euro, tytułem szkody poniesionej w wyniku niewykonania przez pozwaną obowiązków ciążących na niej na podstawie prawa wspólnotowego poprzez nieudzielanie odpowiedzi skarżącej, lub subsydiarnie, tytułem szkody powstałej w związku z podjęciem decyzji Komisji Europejskiej D 341571 (4), wraz z należnymi odsetkami, do czasu dokonania dokładnego wyliczenia i określenia dokładnej wysokości odszkodowania;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Podniesione zarzuty są podobne do zarzutów podniesionych w sprawie T-400/04 Arch Chemicals i Arch Timber Protection przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-538/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 maja 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/58

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 maja 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii
   (Sprawa C-538/12) (1)

   2013/C 225/126
   Język postępowania: słoweński
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa C-51/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 29 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Rotterdam – Niderlandy) – Levensverzekering Mij NV/Hubertus Wilhelmus van Leeuwen (Odesłanie prejudycjalne — Bezpośrednie ubezpieczenie na życie — Dyrektywa 92/96/EWG — Artykuł 31 ust. 3 — Informacje, które należy przekazać ubezpieczającemu — Obowiązek przekazania przez ubezpieczyciela dodatkowych informacji dotyczących kosztów i składek na podstawie ogólnych norm prawa krajowego)

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 29 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Rotterdam – Niderlandy) – Levensverzekering Mij NV/Hubertus Wilhelmus van Leeuwen
   (Sprawa C-51/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Bezpośrednie ubezpieczenie na życie - Dyrektywa 92/96/EWG - Artykuł 31 ust. 3 - Informacje, które należy przekazać ubezpieczającemu - Obowiązek przekazania przez ubezpieczyciela dodatkowych informacji dotyczących kosztów i składek na podstawie ogólnych norm prawa krajowego))
   (2015/C 213/06)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Rotterdam

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Levensverzekering Mij NV

      Strona pozwana: Hubertus Wilhelmus van Leeuwen

      Sentencja

               1)

               Artykuł 31 ust. 3 dyrektywy Rady 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie oraz zmieniającej dyrektywy 79/267/EWG i 90/619/EWG (trzeciej dyrektywy w sprawie ubezpieczeń na życie) należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby zakład ubezpieczeń, na podstawie ogólnych zasad prawa krajowego, takich jak „otwarte lub niepisane normy” będące przedmiotem postępowania głównego, był zobowiązany do przekazania ubezpieczającemu określonych informacji dodatkowych, oprócz informacji wymienionych w załączniku II do dyrektywy, pod warunkiem, że wymagane informacje są jasne, precyzyjne i konieczne do właściwego zrozumienia przez ubezpieczającego istotnych elementów zobowiązania, oraz że gwarantują one dostateczną pewność prawa, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

               2)

               Skutki, jakie prawo krajowe wiąże z brakiem przekazania tych informacji, są co do zasady pozbawione znaczenia w odniesieniu do zgodności obowiązku udzielenia informacji z art. 31 ust. 3 dyrektywy 92/96.

      (1)  Dz.U. C 141 z 18.5.2013.


title: Sprawa T-183/11: Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2011 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — Jacinto (My Little Bear)

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/37

         Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2011 r. — MIP Metro przeciwko OHIM — Jacinto (My Little Bear)
   (Sprawa T-183/11)
   2011/C 145/62
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.-C. Plate i R. Kaase)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Manuel Jacinto, Lda (S.Paio de Oleiros, Portugalia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zawieszenie postępowania do czasu wydania ostatecznej decyzji przez portugalski Urząd Patentowy w przedmiocie złożonego przez stronę skarżącą w dniu 23 marca 2011 r. wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wcześniejszego portugalskiego znaku towarowego zarejestrowanego pod numerem 384674;

               —

               w przypadku nieuwzględnienia wniosku o zawieszenie postępowanie, o kontynuację postępowania oraz;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 stycznia 2011 r. w sprawie R494/2010-1; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „My Little Bear” w kolorze brązowym, czarnym, białym i czerwonym dla towarów z klas 12, 18, 20, 24, 25 i 28 — wspólnotowy znak towarowy — zgłoszenie nr W00962622;

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Manuel Jacinto, Lda

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: portugalski graficzny znak towarowy „Little Bear” zarejestrowany dla towarów z klasy 18 pod nr 384674

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie wniosku w odniesieniu do wszystkich spornych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na to, że Izba Odwoławcza niesłusznie uznała, że może mieć miejsce prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku zgłoszonego znaku towarowego i znaku, na który powołano się w sprzeciwie z uwagi na fakt, że elementy słowne byłyby elementami dominującymi w złożonych znakach towarowych.


title: Sprawa T-26/06: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2010 r. — Trioplast Wittenheim przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek plastikowych worków przemysłowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Czas trwania naruszenia — Grzywny — Waga naruszenia — Okoliczności łagodzące — Współpraca w toku postępowania administracyjnego — Proporcjonalność)

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/21

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2010 r. — Trioplast Wittenheim przeciwko Komisji
   (Sprawa T-26/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek plastikowych worków przemysłowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Czas trwania naruszenia - Grzywny - Waga naruszenia - Okoliczności łagodzące - Współpraca w toku postępowania administracyjnego - Proporcjonalność)
   2010/C 301/32
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Trioplast Wittenheim SA (Wittenheim, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. Pettersson i O. Larsson)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Castillo de la Torre, P. Hellström, i V. Bottka, następnie F. Castillo de la Torre, L. Parpala i V. Bottka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji C(2005) 4634 wersja ostateczna z dnia 30 listopada 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] (sprawa COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe) w sprawie kartelu na rynku plastikowych worków przemysłowych, a tytułem żądania ewentualnego — wniosek o obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Trioplast Wittenheim SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006.


title: Sprawa C-1/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Tarragona (Hiszpania) w dniu 4 stycznia 2010 r. — postępowanie karne przeciwko Valentínowi Salmerónowi Sánchezowi

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Tarragona (Hiszpania) w dniu 4 stycznia 2010 r. — postępowanie karne przeciwko Valentínowi Salmerónowi Sánchezowi
   (Sprawa C-1/10)
   2010/C 63/53
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Audiencia provincial de Tarragona

      Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

      Oskarżony: Valentín Salmerón Sánchez

      Pozostałe strony: Ministerio Fiscal i Dorotea López León

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo ofiary do bycia zrozumianą, o którym mowa jest w motywie 8 decyzji ramowej (1), należy interpretować jako spoczywający na władzach państwowych odpowiedzialnych za ściganie i karanie czynów powodujących pokrzywdzenie pozytywny obowiązek umożliwienia ofierze, by wyraziła ona swą ocenę, wynik swoich przemyśleń i swoje zdanie na temat bezpośrednich skutków, jakie w jej życiu może spowodować nałożenie kar lub środków karnych na sprawcę, z którym łączą ją stosunki rodzinne lub silne więzy uczuciowe?

               2)

               Czy art. 2 decyzji ramowej 2001/220/WSiSW należy interpretować w ten sposób, że spoczywający na państwach obowiązek uznania praw i uzasadnionych interesów ofiar wymaga, by zdanie ofiar było brane pod uwagę, gdy konsekwencje karne postępowania mogą w sposób zasadniczy i bezpośredni zagrozić korzystaniu przez nie z prawa do swobodnego rozwoju osobistego oraz do życia prywatnego i rodzinnego?

               3)

               Czy art. 2 decyzji ramowej 2001/220/WSiSW należy interpretować w ten sposób, że władze państwowe nie mogą nie uwzględnić wolnej woli ofiary, gdy sprzeciwia się ona nałożeniu lub utrzymaniu zakazu zbliżania się, kiedy sprawca przemocy jest członkiem jej rodziny, a nie można stwierdzić istnienia obiektywnego ryzyka ponownego popełnienia przestępstwa, ofiara reprezentuje poziom świadomości osobistej, społecznej, kulturalnej i emocjonalnej wykluczający potencjalne podporządkowanie sprawcy, czy też przeciwnie, należy utrzymać stosowanie tego zakazu w każdym przypadku jako środka właściwego ze względu na szczególny charakter tych przestępstw?

               4)

               Czy art. 8 decyzji ramowej 2001/220/WSiSW, stanowiący, że każde państwo zapewnia odpowiedni poziom ochrony ofiarom należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza on powszechne i przymusowe nakładanie zakazu zbliżania lub komunikowania się, jako środków karnych, we wszystkich przypadkach, w których dana osoba jest ofiarą przestępstwa popełnionego w rodzinie, ze względu na szczególny charakter tych przestępstw, czy też przeciwnie, art. 8 wymaga indywidualnego wyważenia takiej decyzji, pozwalającego ustalić dla każdego przypadku oddzielnie odpowiedni poziom ochrony z uwzględnieniem wchodzących w grę interesów?

               5)

               Czy art. 10 decyzji ramowej 2001/220/WSiSW należy interpretować w ten sposób, że pozwala on na ogólne wykluczenie mediacji w postępowaniach karnych dotyczących przestępstw popełnionych w rodzinie, ze względu na szczególny charakter tych przestępstw, czy też przeciwnie, należy zezwolić na mediację również w tego rodzaju postępowaniach, ważąc wchodzące w grę interesy dla każdego przypadku oddzielnie?

      (1)  Decyzja ramowa Rady 2001/220/WSiSW z dnia 15 marca 2001 r. w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym.
   Dz.U. L 82, s. 1.


title: Sprawa C-307/08: Postanowienie prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 19 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/22

         Postanowienie prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 19 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-307/08) (1)

   2010/C 148/34

      Język postępowania: francuski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Sprawa C-444/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 kwietnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Protodikeio Athinon — Grecja) — Aikaterini Stamatelaki przeciwko NPDD Organismos Asfaliseos Eleftheron Epangelmation (OAEE) (Ograniczenia w swobodnym świadczeniu usług — Zwrot kosztów leczenia w prywatnej placówce opieki zdrowotnej — Uzasadnienie i proporcjonalność wykluczenia)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/14

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 kwietnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Protodikeio Athinon — Grecja) — Aikaterini Stamatelaki przeciwko NPDD Organismos Asfaliseos Eleftheron Epangelmation (OAEE)
   (Sprawa C-444/05) (1)

   (Ograniczenia w swobodnym świadczeniu usług - Zwrot kosztów leczenia w prywatnej placówce opieki zdrowotnej - Uzasadnienie i proporcjonalność wykluczenia)
   (2007/C 96/22)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Dioikitiko Protodikeio Athinon
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Aikaterini Stamatelaki

      Strona pozwana: NPDD Organismos Asfaliseos Eleftheron Epangelmation (OAEE)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Dioikitiko Protodikeio Athinon — Wykładnia art. 49 i 50 WE — Warunki zwrotu kosztów leczenia poniesionych w innym państwie członkowskim — Uregulowanie krajowe ograniczające możliwość zwrotu kosztów leczenia w prywatnej placówce szpitalnej w innym państwie członkowskim do leczenia osób niepełnoletnich, które nie ukończyły 14 lat, podczas gdy w odniesieniu do leczenia w publicznej placówce szpitalnej jedynym warunkiem przewidzianym przez to uregulowanie jest uzyskanie uprzedniej zgody.
   Sentencja
   Artykuł 49 WE stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, jak to w sprawie zawisłej przed sądem krajowym, które całkowicie wyklucza zwrot przez krajową instytucję ds. ubezpieczeń społecznych kosztów leczenia powstałych w związku z hospitalizacją w prywatnej placówce opieki zdrowotnej w innym państwie członkowskim osób ubezpieczonych w tej instytucji ubezpieczeń społecznych, za wyjątkiem przypadków dotyczących dzieci w wieku poniżej 14 lat.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006.


title: Sprawa T-462/17: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2017 r. – TO/EEA

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/32

         Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2017 r. – TO/EEA
   (Sprawa T-462/17)
   (2017/C 347/41)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: TO (przedstawiciel: adwokat N. Lhoëst)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Środowiska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Środowiska (EEA) z dnia 22 września 2016 r. w sprawie zakończenia zatrudniania strony skarżącej w charakterze członka personelu kontraktowego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EEA z dnia 20 kwietnia 2017 r. w sprawie oddalenia zażalenia złożonego przez stronę skarżącą w dniu 21 grudnia 2016 r.;

               —

               zasądzenie od EEA na rzecz strony skarżącej odszkodowania obliczonego na podstawie utraty wynagrodzenia w okresie czterech lat, po odliczeniu zasiłków dla bezrobotnych, które otrzyma w tym okresie;

               —

               zasądzenie od EEA na rzecz strony skarżącej kwoty 3 500 EUR tytułem odszkodowania za koszty wcześniejszego rozwiązania umowy najmu w Kopenhadze, z zastrzeżeniem podwyższenia tej kwoty, jeżeli zaistnieje taka potrzeba;

               —

               stwierdzenie nieważności rozliczenia wynagrodzenia strony skarżącej za wrzesień 2016 r., przede wszystkim ze względu na brak wynagrodzenia na dzień 22 września 2016 r.;

               —

               zasądzenie od EEA na rzecz strony skarżącej kwoty 50 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy z dnia 22 września 2016 r.;

               —

               zasądzenie od EEA na rzecz strony skarżącej kwoty 5 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z naruszenia przez EEA art. 26 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej;

               —

               zasądzenie od EEA na rzecz strony skarżącej kwoty 10 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z presji psychologicznej wywieranej na nią przez EEA podczas jej niezdolności do pracy;

               —

               w dalszej kolejności, pomocniczo, zasądzenie od EEA na rzecz strony skarżącej kwoty miesięcznego wypowiedzenia oraz odszkodowania odpowiadającego jednej trzeciej jej podstawowego wynagrodzenia za każdy miesiąc okresu próbnego ukończonego zgodnie z art. 84 WZIP;

               —

               obciążenie EEA kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku możliwości zastosowania art. 84 lit. b) WZIP.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 48 lit. b) i art. 16 ust. 2 WZIP.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący niezgodności z prawem ze względu na dyskryminację w odniesieniu do art. 48 lit. b) WZIP.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 26 regulaminu pracowniczego oraz naruszenia prawa do obrony.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001, L 8, s. 1) oraz art. 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 84 WZIP, art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i obowiązku staranności.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący oczywistego błędu w ocenie.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący nadużycia władzy.


title: Sprawa T-33/12: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2012 r. — Piotrowski przeciwko OHIM (MEDIGYM)

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/24

         Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2012 r. — Piotrowski przeciwko OHIM (MEDIGYM)
   (Sprawa T-33/12)
   2012/C 80/40
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Elke Piotrowski (Viernheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Albrecht)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie R 734/2011-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „MEDIGYM” dla towarów należących do klasy 10

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ decyzja Izby Odwoławczej została oparta o względy, w przedmiocie których skarżąca nie miała możliwości wypowiedzenia się, a także naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009, gdyż w odniesieniu do zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego odmówiono przyznania ochrony na podstawie art. 154 ust. 3 i art. 37 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009, pomimo tego że nie zachodzą w jego przypadku podstawy wymienione w art. 7 ust. 1 lit. b) i w art. 7 ust. 1 lit. c).


title: Sprawa T-434/16: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2016 r. – Sensi Vigne & Vini/EUIPO – El Grifo (CONTADO DEL GRIFO)

text:
               26.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 350/24

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2016 r. – Sensi Vigne & Vini/EUIPO – El Grifo (CONTADO DEL GRIFO)
   (Sprawa T-434/16)
   (2016/C 350/30)
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Sensi Vigne & Vini Srl (Lamporecchio, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Caricato)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: El Grifo, SA (San Bartolomé de Lanzarote, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy Unii Europejskiej zawierający elementy słowne „CONTADO DEL GRIFO” – zgłoszenie nr 12 097 416

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 maja 2016 r. w sprawie R 2218/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EUIPO z dnia 25 maja 2016 r. w całości;

               —

               uwzględnienie niniejszej skargi, orzekając co do istoty na rzecz rejestracji znaku towarowego UE nr 012097416, który zgłoszono do rejestracji w dniu 28 sierpnia 2013 r. w klasie 33;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami niniejszego postępowania oraz postępowania przed izbą odwoławczą EUIPO.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 6 ust. 1 lit b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-467/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 lipca 2011 r. w sprawie T-318/09 Audi AG, Volkswagen AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 9 września 2011 r. przez Audi AG, Volkswagen AG

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 lipca 2011 r. w sprawie T-318/09 Audi AG, Volkswagen AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 9 września 2011 r. przez Audi AG, Volkswagen AG
   (Sprawa C-467/11 P)
   2011/C 347/18
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Audi AG, Volkswagen AG (przedstawiciel: adwokat P. Kather)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 6 lipca 2011 r. w sprawie T-318/09;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 maja 2009 r. w sprawie R 226/2007-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżony wyrok Sądu narusza art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1), ponieważ materialne prawo wspólnotowe zostało zastosowane błędnie. Oznaczenie TDI nie jest opisowe. Sąd niesłusznie wyszedł z założenia, że zainteresowani odbiorcy będą natychmiastowo, bez głębszego zastanowienia, postrzegać oznaczenie TDI jako skrót odnoszący się do właściwości technicznej. Takie podejście jest nietrafne, ponieważ po pierwsze TDI nie jest skrótem a po drugie taki skrót odpowiada wielu sformułowaniom. Z tego względu wymóg postrzegania „natychmiastowego, bez głębszego zastanowienia” nie został w każdym razie spełniony. Ponadto, wnoszący odwołanie są zdania, że naruszona została zasada badania stanu faktycznego z urzędu, ustanowiona w art. 76 ust. 1 zdanie pierwsze wspomnianego rozporządzenia, gdyż OHIM nie wykazał, iż zachodzi bezwzględna podstawa odmowy rejestracji.
   Dodatkowo naruszona została zasada równego traktowania, ponieważ między oznaczeniem TDI a zarejestrowanymi oznaczeniami CDI i Hol istnieje bezpośredni i konkretny związek, w związku z którym powinny one być traktowane na równi. Takie równe traktowanie nie miało jednak miejsca, ponieważ TDI nie zostało zarejestrowane.
   Zaskarżony wyrok narusza również art. 7 ust. 3 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego z tego względu, że po pierwsze nie ma potrzeby wykazania, że oznaczenie ugruntowało się w odczuciu odbiorców w całej Wspólnocie i po drugie Sąd dokonał błędnej oceny prawnej przedstawionych faktów. Wykazanie tej kwestii nie jest niezbędne, ponieważ orzecznictwo Trybunału wynikające ze sprawy „Pago” (2), dotyczące art. 9 rozporządzenia znajduje zastosowanie w odniesieniu do jego art. 7. Ponadto, zostały przedstawione odpowiednie dowody na ugruntowanie się oznaczenia w odczuciu odbiorców, w stosunku do których Sąd dokonał błędnej oceny prawnej. Sąd w szczególności pominął skutek wskazujący krajowych znaków towarowych. Nie uwzględnił on również dużego udziału na rynku i danych dotyczących sprzedaży pojazdów TDI przeoczając związane z nimi skutki promocyjne w ramach swojej oceny prawnej.
   Sąd dokonał wreszcie błędnej oceny prawnej stwierdzając, że oznaczenie TDI nie było używane jak znak towarowy. To stwierdzenie jest nietrafne, gdyż oznaczenie TDI było używane jak znak towarowy w każdej formie jego używania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

      (2)  Wyrok Trybunału z dnia 6 października 2009 r. w sprawie C-301/07 Pago International, Zb.Orz. 2009, s. I-9429.


title: Wykreślenie sprawy C-10/04

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/23

         Wykreślenie sprawy C-10/04 (1)

   (2005/C 57/39)

      (Język postępowania: niemiecki)

   Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-10/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii.

      (1)   Dz.U. C 47 z 21.2.2004


title: Sprawa C-423/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 31 lipca 2015 r. – Nils-Johannes Kratzer/R+V Allgemeine Versicherung AG

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 31 lipca 2015 r. – Nils-Johannes Kratzer/R+V Allgemeine Versicherung AG
   (Sprawa C-423/15)
   (2015/C 320/29)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesarbeitsgericht.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę rewizyjną: Nils-Johannes Kratzer.

      Druga strona postępowania: R+V Allgemeine Versicherung AG.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 3 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1) i art. 14 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana) (2) należy dokonywać w taki sposób, że zamiar „uzyskania dostępu do zatrudnienia lub wykonywania zawodu” ma także osoba, z której podania o pracę wynika, że nie zamierza uzyskać zatrudnienia i pracy, lecz jedynie status osoby ubiegającej się o zatrudnienie, aby móc dochodzić roszczeń odszkodowawczych?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:

         Czy sytuacja, w której status osoby ubiegającej się o zatrudnienie uzyskany został nie w celu uzyskania zatrudnienia i pracy, lecz w celu dochodzenia roszczeń odszkodowawczych, może w świetle prawa Unii zostać uznana za nadużycie prawa?

      (1)  Dz.U. L 303, s. 16.

      (2)  Dz.U. L 204, s. 23.


title: Sprawa F-142/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. — Simpson przeciwko Radzie (Służba publiczna — Awans — Decyzja o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 9 po tym jak został laureatem konkursu do grupy AD 9 — Równe traktowanie)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/27

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. — Simpson przeciwko Radzie
   (Sprawa F-142/11) (1)

   (Służba publiczna - Awans - Decyzja o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 9 po tym jak został laureatem konkursu do grupy AD 9 - Równe traktowanie)
   2014/C 39/49
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Erik Simpson (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: M. Velardo, avocat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i A. F. Jensen, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 9 po tym jak został laureatem konkursu EPSO/AD/113/07 „Kierownicy wydziału (AD9) w zakresie języków: czeskiego, estońskiego, węgierskiego, litewskiego, łotewskiego, maltańskiego, polskiego, słowackiego i słoweńskiego w obszarze tłumaczeń” oraz żądanie odszkodowania.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady Unii Europejskiej z dnia 9 grudnia 2010 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez E. Simpsona.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2013, s. 26.


title: Sprawy połączone C-436/11 i C-437/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Sandra Schüsslbauer, Martin Schüsslbauer, Maximilian Schüsslbauer (C-436/11), Ekkerhard Schauß (C-437/11) przeciwko Iberia Líneas Aéreas de España SA (C-436/11), Transportes Aéreos Portugueses SA (C-437/11)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/56

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Sandra Schüsslbauer, Martin Schüsslbauer, Maximilian Schüsslbauer (C-436/11), Ekkerhard Schauß (C-437/11) przeciwko Iberia Líneas Aéreas de España SA (C-436/11), Transportes Aéreos Portugueses SA (C-437/11)
   (Sprawy połączone C-436/11 i C-437/11) (1)

   2013/C 225/106
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 331 z 12.11.2011.


title: Sprawa C-373/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (izba pierwsza) wydanego w dniu 13 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych T-218/03 do T-240/03 Cathal Boyle i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich,wniesione w dniu 13 września 2006 r. przez Thomasa Faherty

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/25

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (izba pierwsza) wydanego w dniu 13 czerwca 2006 r. w sprawach połączonych T-218/03 do T-240/03 Cathal Boyle i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich,wniesione w dniu 13 września 2006 r. przez Thomasa Faherty
   (Sprawa C-373/06 P)
   (2006/C 281/40)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Thomas Faherty (przedstawiciele: P. Gallagher SC, A. Collins SC i D. Barry, Solicitor )

      Druga strona postępowania: Irlandia, Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 czerwca 2006 r. w zakresie w jakim odrzuca on jako niedopuszczalną skargę wniesioną w sprawie T-224/03 Thomas Faherty przeciwko Komisji o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r. (1) dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji dla floty rybackiej (WPO-IV) w związku z poprawą bezpieczeństwa, warunków żeglugi morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów i warunków pracy na statkach długość całkowitej większej niż 12m w zakresie, w jakim decyzja ta oddala wnioski o zwiększenie zdolności połowowej nowego statku RSW mającego zastąpić statek „MFV Westwars Isle” oraz w zakresie w jakim wyrok ten obciąża Thomasa Faherty kosztami postępowania;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/245/WE z dnia 4 kwietnia 2003 r. dotyczącej wniosków skierowanych do Komisji w przedmiocie zwiększenia celów wieloletniego programu orientacji dla floty rybackiej (WPO-IV) w związku z poprawą bezpieczeństwa, warunków żeglugi morskiej, warunków sanitarnych, jakości produktów i warunków pracy na statkach długość całkowitej większej niż 12m w zakresie, w jakim decyzja ta oddala wniosek o zwiększenie zdolności połowowej nowego statku RSW, mającego zastąpić statek „MFV Westwars Isle”;

               —

               obciążenie Komisji wszystkimi kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie podnosi, że wyrok Sądu Pierwszej Instancji powinien zostać uchylony z następujących powodów:
   Dokonując oceny interesu wnoszącego odwołanie we wniesieniu skargi poprzez odniesienie do daty wydania decyzji 2003/245, a nie daty wniesienia skargi Sąd Pierwszej Instancji zastosował nieprawidłowy test prawny.
   Sąd Pierwszej Instancji dopuścił się błędu w ustaleniach faktycznych, który wynika z treści przedłożonych mu dokumentów, co do tego, czy w trakcie trwania postępowania wnoszący odwołanie był właścicielem statku „MFV Westward Isle”.
   Stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja nie dotyczy wnoszącego odwołanie indywidualnie, jako że „przedmiotowe statki nie istnieją” nie ma żadnej podstawy prawnej, a ponadto jest sprzeczne z uzasadnieniem wyroku Sądu.
   Wnoszący odwołanie jest właścicielem statku „MFV Westward Isle” i był jego właścicielem w całym okresie mającym znaczenia dla sprawy. Z tego powodu, nie można twierdzić, że utracił interes prawny, który niewątpliwie miał w chwil wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/245, w zakresie w jakim skarga ta dotyczyła zwiększenia zdolności połowowej statku RSW „MFV Westward Isle”.
   Sąd Pierwszej Instancji niesłusznie stwierdził, że wnoszący odwołanie nie może wnosić o stwierdzenie nieważności decyzji 2003/245 ze względu na działania przedsięwzięte przez niego i służące zmniejszeniu strat i szkód jakoby spowodowanych przez ten akt.

      (1)  Dz.U. L 90, str. 48


title: Sprawa T-691/15: Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2017 r. – Marcas Costa Brava/EUIPO – Excellent Brands JMI (Cremcaffé by Julius Meinl) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Cremcaffé by Julius Meinl — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy café crem — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/29

         Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2017 r. – Marcas Costa Brava/EUIPO – Excellent Brands JMI (Cremcaffé by Julius Meinl)
   (Sprawa T-691/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Cremcaffé by Julius Meinl - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy café crem - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 078/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Marcas Costa Brava, SL (Sils, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Manresa Medina i J. Manresa Medina)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Excellent Brands JMI Ltd (Baar, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat D. Majer)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 września 2015 r. (sprawa R 2756/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Marcas Costa Brava a Excellent Brands JMI.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Marcas Costa Brava, SL, zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 48 z 8.2.2016.