title: Sprawa T-85/12: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2012 r. — Lilleborg przeciwko OHIM — Hardford (Pierre Robert)

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/31

         Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2012 r. — Lilleborg przeciwko OHIM — Hardford (Pierre Robert)
   (Sprawa T-85/12)
   2012/C 118/52
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lilleborg AS (Oslo, Norwegia) (przedstawiciele: E. Ullberg i M. Plogell, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Hardfort AB (Limhamn, Szwecja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 grudnia 2011 r. w sprawie R 2462/2010-1 i w konsekwencji nakazanie OHIM przeprowadzenia oceny przedstawionego przez skarżącą dowodu istnienia, ważności i zakresu wcześniejszego znaku towarowego;

               —

               tytułem żądania ewentualnego: zmianę decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej poprzez wydanie własnej decyzji i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 8541849 „Pierre Robert”; oraz

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania, włącznie z kosztami powstałymi w postępowaniu przed Wydziałem Sprzeciwów i Izbą Odwoławczą OHIM

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Pierre Robert” dla towarów i usług z klas 3, 5 i 44 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8541849

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: szwedzki znak towarowy nr 164251, będący słownym znakiem towarowym „PIERRE ROBERT” dla towarów z klasy 3

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie zasady 50 ust. 1 rozporządzenia Komisji nr 2868/95 oraz art. 76, art. 8 i art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia Rady nr 207/2009, jako że Izba Odwoławcza: (i) zaniedbała swoje prawo do zbadania faktów z urzędu i uwzględnienia faktów, które wydają się wyraźnie móc mieć wpływ na wynik postępowania w sprawie sprzeciwu; (ii) naruszyła prawo nieuznając „PIERRE ROBERT” za znak towarowy cieszący się renomą; (iii) nie wzięła pod uwagę dowodu, zawartego w załączniku 1, przedstawionego w związku z wniesieniem sprzeciwu oraz (iv) nie przyjęła zaświadczenia szwedzkiego Urzędu ds. patentów i znaków towarowych, przedstawionego przed wydaniem decyzji przez Wydział Sprzeciwów


title: Sprawa T-692/13: Postanowienie Sądu z dnia 2 marca 2016 r. – SACBO/INEA

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/54

         Postanowienie Sądu z dnia 2 marca 2016 r. – SACBO/INEA
   (Sprawa T-692/13) (1)

   (2016/C 156/73)
   Język postępowania: włoski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 45 z 15.2.2014.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 262 z 23.10.2004

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/39

         (2004/C 273/74)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w
         Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 262 z 23.10.2004.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 251 z 9.10.2004.

      Dz.U. C 239 z 25.9.2004.

      Dz.U. C 228 z 11.9.2004.

      Dz.U. C 217 z 28.8.2004.

      Dz.U. C 201 z 7.8.2004.

      Dz.U. C 190 z 24.7.2004.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa T-444/07: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2007 r. — Centre de Promotion de l'Emploi par la Micro-Entreprise przeciwko Komisji

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/29

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2007 r. — Centre de Promotion de l'Emploi par la Micro-Entreprise przeciwko Komisji
   (Sprawa T-444/07)
   (2008/C 37/45)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Centre de Promotion de l'Emploi par la Micro-Entreprise (CPEM) (Marsylia, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Bonnefoi)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr C(2007) 4645 z dnia 4 października 2007 r., znoszącej pomoc przyznaną z Europejskiego Funduszu Społecznego na finansowanie dotacji z EFS we Francji (CPEM) mocą decyzji nr C(1999) 2645 z dnia 17 sierpnia 1999 r.;

               —

               uznanie prawa do odszkodowania za naruszenie publicznego wizerunku organizacji realizującej zadania z zakresu interesu publicznego (w wysokości 100 000 EUR);

               —

               uznanie prawa do indywidualnego odszkodowania w wysokości „symbolicznego euro” na rzecz pracowników CPEM z tytułu naruszenia ich spokoju w środowisku pracy (stworzenia zagrożenia co do przyszłości struktury ich zatrudnienia a tym samym samego zatrudnienia skoro wypłata miliona euro oznaczałaby koniec działalności CPEM i MSD);

               —

               zasądzenie kosztów adwokackich oraz kosztów koniecznej pomocy prawnej, których poniesienie zostanie wykazane w niniejszym postępowaniu.

         Zarzuty i główne argumenty
   W skardze skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności decyzji Komisji nr C(2007) 4645 z dnia 4 października 2007 r., znoszącej wskutek sprawozdania OLAF, pomoc przyznaną z Europejskiego Funduszu Społecznego (1) na finansowanie w formie ogólnej dotacji projektu pilotażowego realizowanego przez skarżącą.
   Na poparcie skargi skarżąca powołuje dwa rodzaje zarzutów. Pierwsze mają charakter proceduralny, dotycząc sposobu przeprowadzenia przez OLAF dochodzenia, które doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji, oraz opierają się na naruszeniu prawa do obrony. Pozostałe zarzuty dotyczą istoty zaskarżonej decyzji.
   Po pierwsze strony skarżąca podnosi, że forma dochodzenia przeprowadzonego przez OLAF naruszyła liczne zasady prawa wspólnotowego i rzetelności postępowania takie jak zasadę domniemania niewinności, prawo do zapoznania się z treścią i szczegółami zarzutów sformułowanych w skargach, powodujących wszczęcie postępowania. Twierdzi ona ponadto, że OLAF dokonał błędnego wyboru przepisów proceduralnych pomiędzy przepisami z rozporządzenia nr 2185/96 (2) a przepisami dotyczącymi dochodzeń, przewidzianych rozporządzeniem nr 2988/95 (3). Z drugiej strony skarżąca zarzuca OLAF, iż zarzuty przeciwko niej skierowane zostały oparte na różnych i zmieniających się wydaniach „Przewodnika promotora”.
   Co do istoty sprawy, skarżąca zarzuca Komisji, że oparła decyzję na wnioskach ze sprawozdania OLAF, które naruszały w istotny sposób takie pojęcia prawa francuskiego jak „organizacja o celach niezarobkowych” oraz „oddanie do dyspozycji”. Ponadto podnosi ona, że OLAF powoływał się w stosunkach z nią na nadrzędność „Przewodnika promotora” w stosunku do przepisów wspólnotowych. Twierdzi ona również, ze Komisja miała wiedzę na ten temat, dopuszczając powołanie przez OLAF określonych faktów jako zarzutów przeciwko skarżącej, również w zaskarżonej decyzji. Wreszcie skarżąca powołuje jako zarzut, fakt że rozporządzenie nr 1605/2002 (4), będące podstawą dowodzenia przez OLAF oraz podstawą zaskarżonej decyzji, nie podlega zastosowaniu w niniejszej sprawie i nie może być podstawą formułowania przeciwko niej zarzutów.

      (1)  Decyzja Komisji nr C (1999) 2645 z dnia 17 sierpnia 1999 r., zmieniona decyzją nr C(2001) 2144 z damo 18 września 2001 r.

      (2)  Rozporządzenie Rady (Euratom, WE) nr 2185/96 z dnia 11 listopada 1996 r. w sprawie kontroli na miejscu oraz inspekcji przeprowadzanych przez Komisję w celu ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich przed nadużyciami finansowymi i innymi nieprawidłowościami (DZ.U. L 292, str. 2).

      (3)  Rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, str. 1).

      (4)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248. str. 1).


title: Sprawa T-430/08: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2008 r. — Grain Millers, Inc przeciwko OHIM — Grain Millers (GRAIN MILLERS)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/46

         Skarga wniesiona w dniu 30 września 2008 r. — Grain Millers, Inc przeciwko OHIM — Grain Millers (GRAIN MILLERS)
   (Sprawa T-430/08)
   (2008/C 313/83)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Grain Millers, Inc. (Eden Prairie, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: L.-E. Ström, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Grain Millers GmbH & Co. KG (Brema, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 lipca 2008 r. w sprawie R 478/2007-2; oraz

               —

               obciążenie Grain Millers GmbH & Co. KG kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Grain Millers, Inc.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „GRAIN MILLERS” dla towarów z klas 29, 30 i 31 — zgłoszenie nr 365 0256

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Grain Millers GmbH & Co. KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: niemiecka „nazwa handlowa”„GRAIN MILLERS” i jej wersja graficzna

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe oddalenia odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza przeceniła wartość dowodową materiału dowodowego przedstawionego jej przez Grain Millers, Inc. na poparcie jej wcześniejszych praw do rozpatrywanego znaku towarowego.


title: Sprawa C-467/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Audiencia Provincial de Málaga, Sección Primera, wydanym dnia 8 lipca 2004 r., w sprawie zażalenia G. Francesco Gaspariniego i innych na postanowienie z dnia 21 listopada 2003 r. o wszczęciu postępowania uproszczonego

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Audiencia Provincial de Málaga, Sección Primera, wydanym dnia 8 lipca 2004 r., w sprawie zażalenia G. Francesco Gaspariniego i innych na postanowienie z dnia 21 listopada 2003 r. o wszczęciu postępowania uproszczonego
   (Sprawa C-467/04)
   (2005/C 6/57)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 4 listopada 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Audiencia Provincial de Málaga, - Sección Pimera, wydanym dnia 8 lipca 2004 w sprawie zażalenia wniesionego przez G. Francesco Gaspariniego i innych na postanowienie o wszczęciu postępowania uproszczonego z dnia 21 listopada 2003 r.
   Audiencia Provincial de Málaga zwróciła się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               —

               W odniesieniu do powagi rzeczy osądzonej w postępowaniu karnym, zwraca się z wnioskiem o dokonanie wykładni art. 54 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen w zakresie:

                           1)

                           Czy dokonana przez sąd jednego z Państw Członkowskich ocena, że karalność przestępstwa uległa przedawnieniu, jest wiążąca dla sądów pozostałych Państw Członkowskich?

                           2)

                           Czy fakt umorzenia postępowania z powodu przedawnienia wobec oskarżonego o popełnienie przestępstwa wywołuje także korzystne skutki względem oskarżonych w innym Państwie Członkowskim, gdy czyny są tożsame? Innymi słowy, czy należy rozumieć, że przedawnienie karalności działa także na korzyść oskarżonych w innym Państwie Członkowskim, na tej podstawie, że czyny zabronione są tożsame?

                           3)

                           W przypadku wykluczenia przez sąd karny jednego z Państw Członkowskich pozawspólnotowego pochodzenia towaru w rozumieniu znamion przestępstwa przemytu i wydania wyroku uniewinniającego, to czy organ innego Państwa Członkowskiego może rozszerzać postępowanie w celu wykazania, że wprowadzenie towaru bez zapłacenia należności celnej nastąpiło z państwa nie należącego do Wspólnoty?

               —

               W odniesieniu do koncepcji towarów znajdujących się w swobodnym obrocie, Tribunal de Málaga zwraca się z wnioskiem o dokonanie wykładni art. 24 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w zakresie:
               „W przypadku wykluczenia przez jeden ze wspólnotowych sądów karnych nielegalnego wprowadzenia danego towaru na obszar Wspólnoty lub orzeczenia, że termin przedawnienia karalności przestępstwa przemytu upłynął”, czy:

                           a)

                           można uznać dany towar za znajdujący się w swobodnym obrocie na pozostałym terytorium Wspólnoty?

                           b)

                           można uznać, że wprowadzenie towaru do obrotu na terenie kolejnego Państwa Członkowskiego, następujące później niż import na terytorium Państwa, w którym wydano orzeczenie uwalniające od odpowiedzialności karnej jest czynem odrębnym, a przez to karalnym, czy też przeciwnie, za czyn nierozerwalnie związany z importem?


title: Sprawa T-429/11: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2011 r. — Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/46

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2011 r. — Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-429/11)
   2011/C 282/85
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA (Bilbao, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Ruiz Calzado, adwokat, M. Núñez-Müller, Rechtsanwalt, i J. Domínguez Pérez, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 decyzji;

               —

               pomocniczo, o stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 4 i 5 decyzji;

               —

               pomocniczo, o stwierdzenie nieważności art. 4 decyzji, lub o odpowiednia zmianę jej zakresu, i

               —

               o obciążenie Komisji wszystkimi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko art. 1 ust. 1 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię (zwanej dalej „decyzją”).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy oparty jest na naruszeniu art. 107 i 108 TFUE poprzez stwierdzenie, że art. 12 ust. 5 Texto Refundido de la Ley del Impuesto sobre Sociedades español (ujednoliconego tekstu ustawy o hiszpańskim podatku dochodowym od osób prawnych, zwanego dalej „TRLIS”), stanowi pomoc państwa, w zakresie, w jakim pozwala na amortyzację podatkowa finansowej wartości firmy w związku nabyciem udziałów w spółkach mających siedzibę poza Wspólnotą.

               2)

               Drugi zarzut opiera się na naruszeniu prawa i przepisów proceduralnych poprzez przyjęcie, że dla stwierdzenia, iż dany środek stanowi pomoc państwa, która powinna być zakazana w całości, wystarcza, że jego stosowanie prowadzi do określonych sytuacji, które stanowią pomoc.

               3)

               Trzeci zarzut opiera się na naruszeniu zasady proporcjonalności poprzez przyjęcie decyzji, zgodnie z którą: i) środek jest w całości bezprawną pomocą, nawet w odniesieniu do krajów takich jak Chiny lub Indie i inne kraje, w odniesieniu do których można wykazać istnienie przeszkód wyraźnych prawnych w transgranicznym łączeniu spółek, oraz ii) środek stanowi pomoc prawną całkowicie sprzeczną z prawem, nawet wówczas gdy zezwala on na amortyzację wartości finansowej firmy w związku z nabyciem udziałów większościowych w zagranicznych spółkach z siedzibą poza terytorium Unii.

               4)

               Czwarty motyw opiera się na naruszeniu zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i równego traktowania, ponieważ Komisja odeszła od wytycznych do Komunikatu o podatkach bezpośrednich i od swojej praktyki administracyjnej.

               5)

               Zarzut piąty oparty na naruszeniu zasady dobrej administracji ponieważ Komisja nie zbadała zakresu praktycznych przeszkód pozawspólnotowego połączenia handlowego.

               6)

               Szósty zarzut oparty na naruszeniu prawa i błędach w ocenie zakresu uzasadnionych oczekiwań przyjętej w decyzji.

                           —

                           Siódmy motyw oparty na niewystarczającym uzasadnieniu decyzji.


title: Sprawa T-489/15: Postanowienie Sądu z dnia 28 marca 2017 r. – LG Electronics/EUIPO – Cyrus Wellness Consulting (VIEWTY SNAP) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie zgłoszenia do rejestracji — Umorzenie postępowania)

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/16

         Postanowienie Sądu z dnia 28 marca 2017 r. – LG Electronics/EUIPO – Cyrus Wellness Consulting (VIEWTY SNAP)
   (Sprawa T-489/15) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie zgłoszenia do rejestracji - Umorzenie postępowania))
   (2017/C 178/20)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LG Electronics, Inc. (Seul, Republika Korei) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Cyrus Wellness Consulting GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Wulff i U. Hildebrandt)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 czerwca 2015 r. (sprawa R 1938/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Cyrus Wellness Consulting GmbH a LG Electronics, Inc.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               LG Electronics, Inc., pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Cyrus Wellness Consulting GmbH.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa C-375/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Grenoble (Francja) w dniu 6 sierpnia 2012 r. — Margaretha Bouanich przeciwko Direction départementale des finances publiques de la Drôme

text:
               20.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Grenoble (Francja) w dniu 6 sierpnia 2012 r. — Margaretha Bouanich przeciwko Direction départementale des finances publiques de la Drôme
   (Sprawa C-375/12)
   2012/C 319/03
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal administratif de Grenoble.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Margaretha Bouanich.

      Strona pozwana: Direction départementale des finances publiques de la Drôme.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 43, 56 i 58 Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (obecnie art. 49, 63 i 65 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej) sprzeciwiają się przepisom takim jak w postępowaniu przed sadem krajowym, na podstawie których, jeżeli rezydent jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej będący akcjonariuszem spółki mającej siedzibę w innym państwie członkowskim Unii otrzymuje dywidendy opodatkowywane w dwóch państwach i jeżeli kwestia podwójnego opodatkowania jest regulowana poprzez dokonanie w państwie członkowskim zaliczenia na poczet podatku w tej samej wysokości co podatek zapłacony w państwie spółki wypłacającej, mechanizm obliczania maksymalnej dopuszczalnej stawki opodatkowania w wysokości 60 % lub 50 % dochodów osiągniętych w danym roku nie uwzględnia lub częściowo nie uwzględnia podatku zapłaconego w tym innym państwie?

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej, czy takie ograniczenie może być uzasadnione bądź to koniecznością zachowania spójności systemu podatkowego, bądź to zrównoważonym rozdziałem kompetencji podatkowych pomiędzy państwami członkowskimi, bądź też innym nadrzędnym względem interesu ogólnego?


title: Sprawa T-22/07: Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2007 r. — US Steel Košice przeciwko Komisji

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/38

         Skarga wniesiona w dniu 1 lutego 2007 r. — US Steel Košice przeciwko Komisji
   (Sprawa T-22/07)
   (2007/C 56/71)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: US Steel Košice s.r.o. (Koszyce, Słowacja) (przedstawiciele: adwokaci E. Vermulst, S. Van Cutsem)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji D/59829 z dnia 22 listopada 2006 r. w sprawie stosowania limitu sprzedaży w odniesieniu do Bułgarii i Rumunii;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty
   W swej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji D/59829 z dnia 22 listopada 2006 r. rozszerzającej stosowanie do Bułgarii i Rumunii limitu sprzedaży, o którym mowa w Tytule IV, pkt 2(a)(i) Załącznika XIV do Aktu Przystąpienia. Sporna decyzja ustaliła, że limit sprzedaży na rok 2007 i kolejne lata musi być ponownie obliczony, biorąc pod uwagę dane dotyczące sprzedaży Bułgarii i Rumunii w roku 2001. W tym celu, ww. decyzja zobowiązała Republikę Słowacką do przedstawienia danych sprzedaży skarżącej 2001 r. w tych krajach.
   Skarżąca jest beneficjentem pomocy w postaci ulgi podatkowej na podstawie środków przejściowych z zakresu pomocy państwa, którą Republika Słowacka ma prawo stosować w odniesieniu do jednego podmiotu w sektorze stali.
   Na poparcie swoich żądań skarżąca podnosi, że sporna decyzja jest bezprawna w zakresie, w jakim wymaga od skarżącej dokonania zmiany w jej polityce sprzedaży i objęcia limitem sprzedaży niektórych produktów stalowych klientom z Bułgarii i Rumunii, aby móc korzystać z pomocy dozwolonej prawem wspólnotowym.
   Skarżąca podnosi, że sporna decyzja nakłada dodatkowy warunek, którego nie było w momencie wejścia w życie Aktu przystąpienia, w związku z czym jest sprzeczna z treścią, duchem i ogólną strukturą Aktu przystąpienia. Według skarżącej „rozszerzona UE”, o której mowa w Załączniku XIV, Tytuł 4 pkt 2 (a)(i) nie obejmuje Rumunii i Bułgarii.
   Ponadto skarżąca twierdzi, że należy stwierdzić nieważność spornej decyzji, ponieważ Komisja nie miała uprawnień do działania, naruszyła uzasadnione oczekiwania skarżącej i nie przestrzegała zasady proporcjonalności.


title: Sprawa C-419/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 30 lipca 2015 r. – Thomas Philipps GmbH & Co. KG przeciwko Grüne Welle Vertriebs GmbH

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 30 lipca 2015 r. – Thomas Philipps GmbH & Co. KG przeciwko Grüne Welle Vertriebs GmbH
   (Sprawa C-419/15)
   (2015/C 346/09)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Thomas Philipps GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Grüne Welle Vertriebs GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 33 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (1) stoi na przeszkodzie dochodzeniu roszczeń – w związku z naruszeniem praw do wspólnotowego znaku towarowego – przez licencjobiorcę, który nie jest wpisany do rejestru wspólnotowych znaków towarowych?

               2.

               Gdyby na pytanie pierwsze udzielona została odpowiedź przecząca: czy wyłączny licencjobiorca wspólnotowego znaku towarowego może dochodzić roszczeń o naprawienie własnej szkody we wszczętym przez siebie, za zgodą właściciela praw, postępowaniu na podstawie art. 32 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych, czy też może on jedynie przystąpić do postępowania w sprawie naruszenia wzoru wspólnotowego wszczętego przez samego właściciela praw na podstawie ust. 4 tego przepisu?

      (1)  Dz.U. L 3, s. 1.


title: Sprawa C-307/06: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/24

         Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-307/06)
   (2006/C 224/45)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: V. Kreuschitz i I. Kauffman-Bühler, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że przyznając w oparciu o ustawodawstwo krajowe — a w szczególności ustawę federalną dotyczącą zasiłku na kształcenie — ten zasiłek pracownikom najemnym mającym miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim tylko wtedy gdy wymiar ich pracy przekracza minimalny wymiar, przy czym tylko pracownicy przygraniczni poddani są takiemu wymogowi, Republika Federalna Niemiec naruszyła art. 39 WE oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1612/68 (1);

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1612/68 pracownik będący obywatelem jednego z państw członkowskich korzysta na terytorium innego państwa członkowskiego z takich samych przywilejów socjalnych i podatkowych jak pracownicy krajowi.
   Stosownie do § 1 ust. 7 ustawy federalnej dotyczącej zasiłku na kształcenie, zasiłek ten jest przyznawany w Republice Federalnej Niemiec pracownikom najemnym mającym miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim tylko i wyłącznie wtedy, gdy wymiar ich pracy przekracza wymiar minimalny. Tylko pracownicy przygraniczni podlegają temu wymogowi, pracowników mających miejsce zamieszkania w Niemczech uregulowanie to nie dotyczy: ci ostatni mają prawo do zasiłku na kształcenie niezależnie od ilości godzin przepracowanych w tygodniu czy wysokości ich wynagrodzenia. Ustawodawca niemiecki uznaje zatem, że w odniesieniu do osób mających miejsce zamieszkania w Niemczech minimalny wymiar ich pracy nie stanowi przeszkody w uznaniu ich za pracowników.
   Wymóg ten jest niezgodny z art. 39 WE i z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1612/68.
   Nawet jeśli pracownicy pracujący w wymiarze mniejszym niż wymiar minimalny nie są objęci zakresem osobowym stosowania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 jeżeli warunki, o których mowa w załączniku I, C(dziś D) — w odniesieniu do Niemiec — nie są w stosunku do nich spełnione, nie można stąd jednak wnioskować, że rozporządzenie nr 1612/68 nie ma zastosowania. W swym orzecznictwie Trybunał podkreślił, że wykluczenie świadczeń z zakresu stosowania rozporządzenia nr 1408/71 nie skutkuje zwolnieniem państw członkowskich z zapewnienia by żadna inna norma prawa wspólnotowego, wynikająca w szczególności z rozporządzenia nr 1612/68 nie stanowiła przeszkody dla ustanowienia wymogu posiadania miejsca zamieszkania. W odniesieniu do zasiłku na kształcenie Trybunał orzekł nawet wyraźnie, że stanowi on przywilej socjalny w rozumieniu art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1612/68.
   Osoba świadcząca pracę w mniejszym niż minimalny wymiarze może być objęta zakresem pojęcia pracownika w rozumieniu art. 39 WE. Jak wynika z utrwalonego orzecznictwa Trybunału pojęcie pracownika w rozumieniu art. 39 WE i rozporządzenia nr 1612/68 ma szczególne znaczenie wspólnotowe i nie podlega ścisłej wykładni. Obiektywnie charakter stosunku pracy polega na tym, że dana osoba wykonuje przez określony czas na rzecz innej osoby, pod jej kierownictwem, określone czynności, w zamian za które otrzymuje wynagrodzenie. Trybunał wyprowadza stąd wniosek, że praca w niepełnym wymiarze nie jest wyłączona z zakresu stosowania norm dotyczących swobodnego przepływu pracowników.
   O ile nie jest obiektywnie uzasadniona i proporcjonalna do realizowanego celu, norma prawa krajowego winna być uznana za pośrednio dyskryminującą, gdy z samej swej natury może bardziej dotknąć pracowników migrujących niż pracowników krajowych i gdy w konsekwencji istnieje ryzyko, że bardziej pogorszy sytuację tych pierwszych. Według Komisji wymóg skutkujący poddaniem wypłaty niemieckiego zasiłku na kształcenie pracownikom migrującym, świadczącym pracę w mniejszym niż minimalny wymiarze, wymogowi posiadania miejsca zamieszkania w Niemczech nie jest obiektywnie uzasadniony ani proporcjonalny i tym samym jest sprzeczny z art. 39 WE oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1612/68.

      (1)  Dz.U. L 257, str. 2.


title: Sprawa T-581/13: Wyrok Sądu z dnia 26 marca 2015 r. – Royal County of Berkshire Polo Club/OHIM – Lifestyle Equities (Royal County of Berkshire POLO CLUB) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Royal County of Berkshire POLO CLUB — Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe BEVERLY HILLS POLO CLUB — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/25

         Wyrok Sądu z dnia 26 marca 2015 r. – Royal County of Berkshire Polo Club/OHIM – Lifestyle Equities (Royal County of Berkshire POLO CLUB)
   (Sprawa T-581/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Royal County of Berkshire POLO CLUB - Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe BEVERLY HILLS POLO CLUB - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 155/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Royal County of Berkshire Polo Club Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: J. Maitland-Walker, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Bullock i N. Bambara, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Lifestyle Equities CV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat D. Russo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 lipca 2013 r. (sprawa R 1374/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Lifestyle Equities CV a Royal County of Berkshire Polo Club Ltd.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 25 lipca 2013 r. (sprawa R 1374/2012-2) w zakresie, w jakim odrzucono w niej zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9642621 dla towarów „bicze, uprzęże, wyroby siodlarskie”.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa C-470/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Arnhem w dniu 3 listopada 2008 r. — K. van Dijk przeciwko Gemeente Kampen

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Arnhem w dniu 3 listopada 2008 r. — K. van Dijk przeciwko Gemeente Kampen
   (Sprawa C-470/08)
   (2009/C 6/24)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Gerechtshof te Arnhem
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: K. van Dijk

      Strona pozwana: Gemeente Kampen
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy na podstawie rozporządzenia nr 1782/2003 (1) i rozporządzenia nr 795/2004 (2) lub na podstawie ogólnych zasad prawa wspólnotowego, w szczególności zakazu bezpodstawnego wzbogacenia, jeżeli brak jest przepisów krajowych w tym zakresie, z chwilą wygaśnięcia stosunku dzierżawy dzierżawca jest zobowiązany do wydania wydzierżawiającemu dzierżawionego gruntu wraz ze wzniesionymi na nim budowlami oraz przenieść na niego związane z tym uprawnienia do płatności?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie a): Czy na podstawie rozporządzenia nr 1782/2003 i rozporządzenia nr 795/2004 lub na podstawie ogólnych zasad prawa wspólnotowego, w szczególności zakazu bezpodstawnego wzbogacenia, jeżeli brak jest przepisów krajowych w tym zakresie, wydzierżawiający jest zobowiązany do zapłaty na rzecz dzierżawcy wynagrodzenia za przeniesione na wydzierżawiającego uprawnienia do płatności, a jeżeli tak, to czy wydzierżawiający musi wynagrodzić wartość całkowitą tych roszczeń czy też tylko część tej wartości, a w ostatnim przypadku jaką część?

               3)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie a): Czy na podstawie rozporządzenia nr 1782/2003 i rozporządzenia nr 795/2004 lub na podstawie ogólnych zasad prawa wspólnotowego, w szczególności zakazu bezpodstawnego wzbogacenia, jeżeli brak jest przepisów krajowych w tym zakresie, dzierżawca jest zobowiązany do zapłaty na rzecz wydzierżawiającego wynagrodzenia za pozostające u dzierżawcy uprawnienia do płatności, a jeżeli tak, to czy dzierżawca musi wynagrodzić wartość całkowitą tych roszczeń czy też tylko część tej wartości, a w ostatnim przypadku jaką część?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 795/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady w celu wdrożenia systemu jednolitych płatności określonego w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającym określone systemy wsparcia dla rolników (Dz.U. L 141, s. 1).


title: Sprawa C-38/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budai Központi Kerületi Bíróság (Węgry) w dniu 24 stycznia 2017 r. – GT/HS

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budai Központi Kerületi Bíróság (Węgry) w dniu 24 stycznia 2017 r. – GT/HS
   (Sprawa C-38/17)
   (2017/C 178/02)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Budai Központi Kerületi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: GT HS.

      Strona pozwana: HS

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jest zgodne z kompetencjami Unii Europejskiej przyznanymi w celu zapewnienia wysokiego poziomu ochrony konsumentów,
               z zasadami podstawowymi prawa Unii: równości wobec prawa, prawa do skutecznego środka prawnego przed sądem oraz do rzetelnego procesu, a także
               z różnymi fragmentami preambuły dyrektywy 93/13/WE (1) („[mając na uwadze] […] dwa programy wspólnotowe w dziedzinie ochrony konsumentów i polityki informacyjnej podkreśliły znaczenie ochrony konsumentów przed nieuczciwymi warunkami umownymi; taką ochronę powinny przewidywać przepisy ustawowe i wykonawcze, które podlegają harmonizacji na poziomie Wspólnoty lub zostają bezpośrednio na tym poziomie przyjęte; zgodnie z zasadą ustanowioną pod nazwą »Ochrona gospodarczych interesów konsumentów«, zgodnie z powyższymi programami: »nabywcy towarów i usług powinni być chronieni przed nadużyciami ze strony sprzedawców lub dostawców, w szczególności przed jednostronnymi standardowymi umowami i niedozwolonym wyłączaniem z umów podstawowych praw«; bardziej skuteczną ochronę konsumenta można osiągnąć poprzez przyjęcie jednolitych norm prawnych dotyczących nieuczciwych warunków; powyższe normy powinny odnosić się do wszelkich umów zawieranych pomiędzy sprzedawcami lub dostawcami a konsumentami; przy czym niniejsza dyrektywa nie będzie dotyczyła między innymi umów o pracę, umów dotyczących sukcesji praw, umów dotyczących praw z zakresu prawa rodzinnego oraz umów dotyczących tworzenia i organizowania spółek lub porozumień partnerskich; konsument musi otrzymać taką samą ochronę zarówno w umowach zawieranych ustnie, jak i na piśmie, bez względu na to, czy postanowienia pisemnej umowy zostały zawarte w jednym czy kilku dokumentach; jednakże obowiązujące prawo krajowe pozwala jedynie na częściową harmonizację przepisów; niniejsza dyrektywa dotyczy w szczególności warunków umownych, które nie zostały indywidualnie wynegocjowane; państwa członkowskie w poszanowaniu postanowień Traktatu powinny mieć możliwość zapewnienia konsumentom wyższego poziomu bezpieczeństwa poprzez wprowadzenie przepisów prawa krajowego bardziej rygorystycznych niż przewidziane w niniejszej dyrektywie; […] umowy powinny być sporządzane prostym i zrozumiałym językiem, a konsument powinien mieć faktycznie możliwość zapoznania się ze wszystkimi warunkami umowy, a wszelkie wątpliwości powinny być interpretowane na jego korzyść; […]” i wreszcie
               z art. 4 ust. 2 i art. 5 dyrektywy 93/13/WE
               orzecznictwo krajowe o charakterze normatywnym (wiążącym), które:

                           a)

                           nie nakłada na kontrahenta konsumenta, jako przesłanki ważności umowy, obowiązku umożliwienia konsumentowi zapoznania się przed zawarciem umowy z warunkami umownymi, sporządzonymi prostym i zrozumiałym językiem, stanowiącymi główny przedmiot rzeczonej umowy – w tym z kursem walutowym mającym zastosowanie do wypłaty środków z tytułu kredytu w walucie obcej – w celu uniknięcia nieważności umowy;

                           b)

                           zezwala, by kontrahent konsumenta jedynie poinformował go (na przykład w odrębnym dokumencie) o warunkach umownych, sporządzonych prostym i zrozumiałym językiem, stanowiących główny przedmiot rzeczonej umowy dopiero po zaciągnięciu przez konsumenta nieodwołalnego zobowiązania do wykonania umowy, a sytuacja taka nie jest uważana za powód nieważności umowy?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29 – wyd. spec w jęz. polskim rozdz. 15, t. 2, s. 288)


title: Sprawa C-427/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 1 sierpnia 2016 r. – „Czez Elektro Byłgarija” АD/Jordan Kocew

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 1 sierpnia 2016 r. – „Czez Elektro Byłgarija” АD/Jordan Kocew
   (Sprawa C-427/16)
   (2016/C 371/07)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Sofijski rajonen syd

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnioskodawca w postępowaniu nakazowym:„Czez Elektro Byłgarija” АD

      Dłużnik: Jordan Kocew

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 101 ust. 1 TFUE (zakaz zapobiegania, ograniczania lub zakłócania konkurencji) jest niezgodny z art. 36 ust. 2 Zakon za adwokaturata (ustawy o adwokaturze), zgodnie z którym związek przedsiębiorstw wykonujących wolny zawód [Wisszija adwokatski sywet (naczelna rada adwokacka)] ma na podstawie przyznanej przez państwo właściwości uprawnienie dyskrecjonalne umożliwiające uprzednie określanie minimalnych wysokości cen świadczonych przez te przedsiębiorstwa usług (wynagrodzeń adwokatów)?

               2)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, czy art. 78 ust. 5 in fine Grażdanski procesualen kodeks (kodeksu postępowania cywilnego) – w części, w jakiej przepis ten nie dopuszcza obniżenia wynagrodzenia adwokata poniżej określonej minimalnej wysokości – jest niezgodny z art. 101 ust. 1 TFUE?

               3)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie nr 1, czy art. 132 pkt 5 Zakon za adwokaturata (mając na względzie stosowanie art. 136 ust. 1 Zakon za adwokaturata) jest niezgodny z art. 101 ust. 1 TFUE?

               4)

               Czy art. 56 ust. 1 TFUE (zakaz ograniczania swobodnego świadczenia usług) jest niezgodny z art. 36 ust. 2 Zakon za adwokaturata?

               5)

               Czy art. 78 ust. 8 Grażdanski procesualen kodeks jest niezgodny z art. 101 ust. 1 TFUE?

               6)

               Czy art. 78 ust. 8 Grażdanski procesualen kodeks jest niezgodny z dyrektywą 77/249/EWG (1) (mając na względzie prawo osób reprezentowanych przez doradcę prawnego do dochodzenia wynagrodzenia adwokata)?

               7)

               Czy niezgodny z dyrektywą 2006/112/WE (2) jest § 2а dopyłnitełni razporedbi na naredba № 1 ot 09.07.2004 g. za minimałnite razmeri na adwokatskite wyznagrażdenija (przepisów uzupełniających do rozporządzenia nr 1 z dnia 9 lipca 2004 r. w sprawie minimalnych stawek wynagrodzeń adwokatów), w którym dopuszczono uznanie VAT za część ceny usługi świadczonej w ramach wykonywania wolnego zawodu (w odniesieniu do włączenia VAT jako części należnego honorarium adwokata)?

      (1)  Dyrektywa Rady 77/249/EWG z dnia 22 marca 1977 r. mająca na celu ułatwienie skutecznego korzystania przez prawników ze swobody świadczenia usług, Dz.U. L 78, s. 17.

      (2)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa C-170/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 5 kwietnia 2013 r. — Huawei Technologies Co. Ltd przeciwko ZTE Corp., ZTE Deutschland GmbH

text:
               27.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 5 kwietnia 2013 r. — Huawei Technologies Co. Ltd przeciwko ZTE Corp., ZTE Deutschland GmbH
   (Sprawa C-170/13)
   2013/C 215/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Huawei Technologies Co. Ltd

      Strona pozwana: ZTE Corp., ZTE Deutschland GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy właściciel patentu koniecznego dla spełnienia standardu, który zgłosił organizacji standaryzacyjnej swoją gotowość udzielenia każdej osobie trzeciej licencji na uczciwych, rozsądnych i niedyskryminacyjnych warunkach, nadużywa swojej pozycji dominującej, jeśli występuje do sądu z powództwem o zaniechanie naruszeń przeciwko podmiotowi naruszającemu patent, pomimo tego, że podmiot naruszający patent zgłosił swoją gotowość do negocjacji w sprawie nabycia odpowiedniej licencji,
               albo
               czy nadużywanie pozycji dominującej należy przyjąć dopiero w sytuacji, gdy podmiot naruszający patent przedstawił właścicielowi patentu koniecznego dla spełnienia standardu akceptowalną bezwarunkową ofertę zawarcia umowy licencyjnej, której właściciel patentu nie może nie przyjąć bez niedopuszczalnego ograniczenia podmiotu naruszającego patent albo naruszenia zakazu dyskryminacji, a podmiot naruszający patent w oczekiwaniu na udzielenie licencji wypełnia ciążące na nim zobowiązania umowne z tytułu dokonanych już działań związanych z wykorzystaniem patentu?

               2)

               Jeśli nadużywanie pozycji dominującej należy przyjąć już w wyniku gotowości podmiotu naruszającego patent do negocjowania nabycia licencji:
               Czy art. 102 TFUE stawia szczególne jakościowe lub czasowe wymagania wobec gotowości do negocjowania nabycia licencji? Czy taką gotowość należy przyjąć w szczególności już wówczas, gdy podmiot naruszający patent jedynie w ogólny sposób (ustnie) oświadczył swoją gotowość do przystąpienia do rokowań, czy też podmiot naruszający patent musi już przystąpić do rokowań poprzez przykładowo wymienienie konkretnych warunków, na jakich jest gotowy zawrzeć umowę licencyjną?

               3)

               Jeśli złożenie akceptowalnej bezwarunkowej oferty zawarcia umowy licencyjnej jest wymagane dla przyjęcia nadużywania pozycji dominującej:
               Czy art. 102 TFUE stawia szczególne jakościowe lub czasowe wymagania wobec tej oferty? Czy oferta musi zawierać wszystkie uregulowania, zwykle zawarte w umowach licencyjnych w danym obszarze technologii? Czy oferta może w szczególności zostać złożona pod warunkiem, że patent konieczny dla spełnienia standardu jest rzeczywiście wykorzystywany lub okaże się skuteczny pod względem prawnym?

               4)

               Jeśli wypełnienie przez podmiot naruszający patent zobowiązań z licencji, która ma być udzielona jest warunkiem przyjęcia nadużywania pozycji dominującej:
               Czy art. 102 TFUE stawia szczególne wymogi w odniesieniu do działań stanowiących wypełnienie zobowiązań? Czy podmiot naruszający patent jest zobowiązany do złożenia rachunków z dokonanych już działań związanych z wykorzystaniem patentu lub do uiszczenia opłat licencyjnych? Czy obowiązek uiszczenia opłat licencyjnych może zostać spełniony ewentualnie także poprzez złożenie zabezpieczenia?

               5)

               Czy warunki, w oparciu o które należy przyjąć nadużywanie pozycji dominującej przez właściciela patentu koniecznego dla spełnienia standardu dotyczą także podniesienia w drodze powództwa innych roszczeń wynikających z naruszenia patentu (roszczenie o złożenie rachunków, roszczenie o wycofanie ze sprzedaży, roszczenie odszkodowawcze)?


title: Sprawa C-411/09, Sprawa C-412/09, Sprawa C-413/09, Sprawa C-414/09, Sprawa C-415/09, Sprawa C-416/09, Sprawa C-417/09, Sprawa C-418/09, Sprawa C-419/09, Sprawa C-420/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Nanterre (France) w dniu 28 października 2009 r. w sprawach Tereos przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects, Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers — Vermandoise Industries SA przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects, Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers — Sucreries de Toury et Usines annexes SA przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects, Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers — Roquette Frères SA przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects, Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers — Sucreries & Distilleries de Souppes-Ouvré Fils SA przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects, Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers — Cristal Union, następca prawny Sucreries et Raffineries d’Erstein oraz Sucrerie de Bourgogne przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects, Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers — Lesaffre Frères SA przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects, Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers — Sucrerie Bourdon przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects, Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers — SAFBA Fontaine-le-Dun SA przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects, Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers — Sucreries du Marquenterre przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects, Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Nanterre (France) w dniu 28 października 2009 r. w sprawach Tereos przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects, Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers — Vermandoise Industries SA przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects, Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers — Sucreries de Toury et Usines annexes SA przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects, Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers — Roquette Frères SA przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects, Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers — Sucreries & Distilleries de Souppes-Ouvré Fils SA przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects, Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers — Cristal Union, następca prawny Sucreries et Raffineries d’Erstein oraz Sucrerie de Bourgogne przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects, Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers — Lesaffre Frères SA przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects, Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers — Sucrerie Bourdon przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects, Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers — SAFBA Fontaine-le-Dun SA przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects, Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers — Sucreries du Marquenterre przeciwko Directeur général des douanes et droits indirects, Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers
   ((Sprawa C-411/09) - (Sprawa C-412/09) - (Sprawa C-413/09) - (Sprawa C-414/09) - (Sprawa C-415/09) - (Sprawa C-416/09) - (Sprawa C-417/09) - (Sprawa C-418/09) - (Sprawa C-419/09) - (Sprawa C-420/09))
   2009/C 312/42
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de grande instance de Nanterre (France)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strony skarżące: Tereos (C-411/09), Vermandoise Industries SA (C-412/09), Sucreries de Toury et Usines annexes SA (C-413/09), Roquette Frères SA (C-414/09), Sucreries & Distilleries de Souppes-Ouvré Fils SA (C-415/09), Cristal Union, następca prawny Sucreries et Raffineries d’Erstein oraz Sucrerie de Bourgogne (C-416/09), Lesaffre Frères SA (C-417/09), Sucrerie Bourdon (C-418/09), SAFBA Fontaine-le-Dun SA (C-419/09), Sucreries du Marquenterre (C-420/09)

      Strony pozwane: Directeur général des douanes et droits indirects, Receveur principal des douanes et droits indirects de Gennevilliers

      Pytanie prejudycjalne

   Czy rozporządzenie nr 164/2007 (1) jest nieważne w świetle art. 15 rozporządzenia Rady 1260/2001 (2) w zakresie, w jakim ustala opłatę produkcyjną dla cukru obliczaną na podstawie średniej straty przypadającej na wywiezioną tonę, która nie uwzględnia ilości wywiezionych bez refundacji, chociaż ilości te są wliczone w ilość całkowitą przyjętą do obliczenia całkowitej straty, którą należy pokryć?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 164/2007 z dnia 19 lutego 2007 r. ustalające wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na rok gospodarczy 2005/2006 (Dz.U. L 51, s. 17).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 178, s. 1).


title: Sprawa T-283/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 kwietnia 2009 r. — Tailor przeciwko OHIM (Przedstawienie prawej tylniej kieszeni) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego prawą tylnią kieszeń — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/39

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 kwietnia 2009 r. — Tailor przeciwko OHIM (Przedstawienie prawej tylniej kieszeni)
   (Sprawa T-283/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego prawą tylnią kieszeń - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)
   2009/C 153/76
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Tom Tailor GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S.O. Gillert, K. Vanden Bossche i F. Schiwek)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 maja 2007 r. (sprawa R 668/2006-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego prawą tylnią kieszeń jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej.

               2)

               Tom Tailor GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007.


title: Sprawa C-122/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  23 lutego 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej (Kompetencje Komisji — Warunki wykonywania uprawnień wykonawczych — Realizacja programu Forest Focus)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 lutego 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-122/04) (1)

   (Kompetencje Komisji - Warunki wykonywania uprawnień wykonawczych - Realizacja programu Forest Focus)
   (2006/C 131/16)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C.-F. Durand i M. van Beek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: K. Bradley i M. Gómez-Leal), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: I. Díez Parra i M. Balta, pełnomocnicy)

      Interwenienci po stronie pozwanej: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Muñoz Pérez, pełnomocnik), Republika Finlandii (przedstawiciel: T. Pynnä, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Stwierdzenie nieważności art. 17 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2152/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. dotyczącego monitorowania wzajemnego oddziaływania lasów i środowiska naturalnego we Wspólnocie (Forest Focus) (Dz.U. L 324, str. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem w sprawie Forest Focus”), w zakresie w jakim poddaje on wdrażanie programu Forest Focus procedurze regulacyjnej określonej w art. 5 decyzji Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji (Dz.U. L 184, str. 23) — Ograniczenie wyboru przez Radę procedur wykonawczych przewidzianych w decyzji 1999/468/WE
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami.

               3)

               Królestwo Hiszpanii i Republika Finlandii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.04.2004


title: Sprawa T-134/11: Wyrok Sądu z dnia 28 października 2015 r. – Al-Faqih i in./Komisja (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami — Zamrożenie środków finansowych — Prawa podstawowe — Prawo do skutecznej ochrony sądowej)

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/14

         Wyrok Sądu z dnia 28 października 2015 r. – Al-Faqih i in./Komisja
   (Sprawa T-134/11) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami - Zamrożenie środków finansowych - Prawa podstawowe - Prawo do skutecznej ochrony sądowej))
   (2015/C 429/18)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Al-Bashir Mohammed Al-Faqih (Birmingham, Zjednoczone Królestwo), Ghunia Abdrabbah (Birmingham, Zjednoczone Królestwo), Taher Nasuf (Manchester, Zjednoczone Królestwo) i Sanabel Relief Agency Ltd (Birmingham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: E. Grieves, barrister i N. Garcia-Lora, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo S. Boelaert, M. Konstantinidis, E. Paasivirta i T. Scharf, następnie M. Konstantinidis, E. Paasivirta i T. Scharf, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo E. Finnegan, R. Szostak i G. Étienne, następnie E. Finnegan i G. Étienne, pełnomocnicy) i Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo E. Jenkinson, następnie L. Christie, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 1139/2010 z dnia 7 grudnia 2010 r. zmieniającego po raz 141. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami (Dz.U. 2010 L 322, s. 6) i rozporządzenia Komisji (UE) nr 1138/2010 z dnia 7 grudnia 2010 r. zmieniającego po raz 140. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami (Dz.U. 2010 L 322, s. 4) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżących

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Al-Bashir Mohammed Al-Faqih, Ghunia Abdrabbah i Taher Nasuf ponoszą własne koszty i pokrywają koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej i Rada Unii Europejskiej ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 130 z 30.4.2011.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  12 stycznia 2006 r.  w sprawie C-132/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Polityka społeczna — Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników — Dyrektywa 93/104/WE — Zakres stosowania — Pracownicy mundurowi administracji publicznej — Siły zbrojne i policja — Włączenia)

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 12 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-132/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Polityka społeczna - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Dyrektywa 93/104/WE - Zakres stosowania - Pracownicy mundurowi administracji publicznej - Siły zbrojne i policja - Włączenia)
   (2006/C 60/07)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-132/04, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesiona w dniu 11 marca 2005 r. Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: L. Escobar Guerrero i H. Kreppel) przeciwko Królestwu Hiszpanii (pełnomocnik: M. Muñoz Pérez), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, J. Makarczyk, R. Schintgen (sprawozdawca), R. Silva de Lapuerta i P. Kūris, sędziowie; rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 12 stycznia 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie dokonując pełnej transpozycji art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. 4 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy w odniesieniu do pracowników mundurowych administracji publicznej Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które ciąża na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.04.2004


title: Sprawa C-223/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/23

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-223/09) (1)

   2010/C 148/38

      Język postępowania: polski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 233 z 26.9.2009


title: Sprawa C-238/16: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Münster – Niemcy) – X/Finanzamt I

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/13

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Münster – Niemcy) – X/Finanzamt I
   (Sprawa C-238/16) (1)

   (2017/C 129/19)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 343 z 19.9.2016.


title: Sprawa F-119/11: Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/71

      Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
      (Sprawa F-119/11)
      (2012/C 25/138)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Przedmiot i opis sporu

      Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji o oddaleniu wniosku skarżącego mającego na celu po pierwsze naprawienie szkód poniesionych w związku z wejściem członków personelu Komisji do jego mieszkania służbowego w Luandzie w dniach 14, 16 i 19 marca 2002 r. i po drugie wydanie kopii zdjęć wykonanych przy tej okazji oraz zniszczenie wszelkich dokumentów dotyczących tego zdarzenia.

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieistnienia ex lege, ewentualnie nieważności decyzji, bez względu na to jaką przybrała ona formę, o oddaleniu przez Komisję wniosku z dnia 6 września 2010 r., przedstawionego organowi powołującemu Komisji przez skarżącego;

                  —

                  w razie potrzeby, stwierdzenie nieistnienia ex lege, ewentualnie nieważności aktu, bez względu na to jaką przybrał ona formę, w drodze którego Komisja oddaliła zażalenie na decyzję o oddaleniu wniosku z dnia 6 września 2010 r., które to zażalenie wniesione zostało w dniu 20 marca 2011 r.;

                  —

                  stwierdzenie, że członkowie personelu tudzież delegaci Komisji lub delegaci członków personelu Komisji w dniach 14 marca 2002 r., 16 marca 2002 r. oraz 19 marca 2002 r., wbrew woli skarżącego i bez choćby pobieżnego poinformowania go, w sytuacji gdy nie posiadał on wiedzy o którymkolwiek z zaistniałych zdarzeń: a) wielokrotnie potajemnie weszli do mieszkania służbowego przydzielonego mu uprzednio przez Komisję i znajdującego się w Luandzie (Angola) w dzielnicy Bairro Azul, przy Rua Americo Julio de Carvalho 101-103, włamując się lub używając nielegalnie posiadanych kluczy tudzież w drodze nielegalnego użycia kluczy; b) wykonali zdjęcia we wspomnianym mieszkaniu;

                  —

                  ustalenie bezprawności wszystkich okoliczności, z których wynikły szkody;

                  —

                  stwierdzenie bezprawności wszystkich okoliczności, z których wynikły szkody;

                  —

                  nakazanie zniszczenia przez Komisję wykonanych zdjęć;

                  —

                  nakazanie pisemnego powiadomienia skarżącego przez Komisję o dokonanym zniszczeniu, z podaniem szczegółów tej czynności a przede wszystkim daty, miejsca i nazwiska członka personelu, który dokonał zniszczenia;

                  —

                  zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego tytułem naprawienia wspomnianych szkód kwoty 20 000 EUR lub takiej wyższej albo niższej kwoty jaką Sąd uzna za prawidłową i słuszną a mianowicie: a) 10 000 EUR w związku ze szkodą wynikającą z niezgodnego z prawem wejścia do mieszkania służbowego w dniach 14 marca 2002 r., 16 marca 2002 r. i 19 marca 2002 r.; b) 100 000 EUR w związku ze szkodą wynikającą z niezgodnego z prawem wykonania zdjęć;

                  —

                  zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego odsetek za okres od następnego dnia po dniu otrzymania przez Komisję wniosku z dnia 6 września 2010 r. do dnia, w którym nastąpi rzeczywista zapłata kwoty 20 000 EUR, w wysokości 10 % rocznie z coroczną kapitalizacją;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa F-20/14: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2014 r. – ZZ przeciwko EKES

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/55

         Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2014 r. – ZZ przeciwko EKES
   (Sprawa F-20/14)
   2014/C 175/78
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat N. Nikolajsen)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji EKES oddalającej wniosek skarżącej dotyczący przejścia na wcześniejszą emeryturę bez obniżenia świadczenia emerytalnego na podstawie art. 9 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji EKES odmawiającej zastosowania względem skarżącej w roku 2013 art. 9 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego w wersji obowiązującej do dnia 31 grudnia 2013 r.

               —

               obciążenie EKES kosztami postępowania.


title: Sprawa T-384/14: Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2016 r. – Włochy/Komisja [EFOGR — Sekcja Gwarancji — EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Sektory wołowiny i cielęciny oraz baraniny — Ryczałtowa korekta finansowa — Korekta jednorazowa — Artykuły 48 i 69 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 — Uprawnienia specjalne — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/9

         Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2016 r. – Włochy/Komisja
   (Sprawa T-384/14) (1)

   ([EFOGR - Sekcja Gwarancji - EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Sektory wołowiny i cielęciny oraz baraniny - Ryczałtowa korekta finansowa - Korekta jednorazowa - Artykuły 48 i 69 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 - Uprawnienia specjalne - Obowiązek uzasadnienia])
   (2016/C 232/11)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri i B. Tidore, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi i D. Bianchi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2014/191/UE z dnia 4 kwietnia 2014 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 104, s. 43) w zakresie, w jakim wyłącza niektóre wydatki poniesione przez Republikę Włoską.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 235 z 21.7.2014.


title: Sprawa T-45/13: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2013 r. — Rose Vision i Seseña przeciwko Komisji

text:
               22.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/10

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2013 r. — Rose Vision i Seseña przeciwko Komisji
   (Sprawa T-45/13)
   2013/C 178/19
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Rose Vision, SL (Seseña, Hiszpania) i Julián Seseña (Pozuelo de Alarcón, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. Muñiz Bernuy i Á. Alonso Villa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji zawieszających uzgodnione płatności;

               —

               wykreślenie Rose Visión, S.L. z Rejestru Wyłączeń i z Systemu Wczesnego Ostrzegania (EWS);

               —

               zasądzenie od strony pozwanej zapłaty 5 000 624 EUR tytułem odszkodowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Jeden ze skarżących — przedsiębiorstwo, którego przedmiotem działalności jest głównie świadczenie usług telekomunikacyjnych, badania i rozwój oraz świadczenie usług doradztwa w dziedzinie telekomunikacji, badań naukowych i innowacji — pracował z Komisją nad licznymi projektami od 2002 r.
   Podstawą niniejszej skargi są dwa audyty przeprowadzone od lutego do kwietnia 2011 r. w skarżącym przedsiębiorstwie. W sprawozdaniach z audytów zarzucono skarżącemu przedsiębiorstwu szereg uchybień i nieprawidłowości, które leżały u podstaw zawieszenia zapłaty pozostałej kwoty.
   Strona skarżąca twierdzi, że zarzuty te są niezgodne z rzeczywistością. Uważna lektura jednego z ww. sprawozdań z audytu pozwala zdaniem skarżących na ustalenie, że ich celem jest nieuzasadniony atak na stronę skarżącą celem podważenia jej wiarygodności. W ten sposób rzeczone sprawozdanie z audytu opiera się na niepotwierdzonych informacjach. To podejście Komisji odpowiada raczej działaniu organu prowadzącego dochodzenie, prokuratora lub inspektora niż działaniu audytora, w ramach którego należy sprawdzać informacje i zapewniać wiarygodność źródeł.
   W związku z powyższym skarżące przedsiębiorstwo poniosło poważną szkodę nie tylko o charakterze gospodarczym, lecz również dotyczącą jego reputacji zawodowej i wiarygodności.


title: Sprawa T-669/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 21 września 2016 r. przez Carla De Nicolę od wyroku wydanego w dniu 21 lipca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-82/15, Carlo De Nicola/EBI

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/25

         Odwołanie wniesione w dniu 21 września 2016 r. przez Carla De Nicolę od wyroku wydanego w dniu 21 lipca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-82/15, Carlo De Nicola/EBI
   (Sprawa T-669/16 P)
   (2016/C 410/36)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat G. Ferabecoli)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Uwzględnienie odwołania i częściowe uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie pkt 2 sentencji i pkt 12-13, 24, 55-57, 123-135, 157-165 uzasadnienia wyroku;

               —

               w konsekwencji zasądzenie od pozwanej odszkodowania na rzecz C. De Nicoli za poniesione szkody zgodnie z żądaniem skargi w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie dotyczy wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 21 lipca 2016 r. oddalającego skargę wnoszącego odwołanie, mającą na celu w istocie, po pierwsze, stwierdzenie nieważności odmownej decyzji z dnia 4 grudnia 2014 r. dotyczącej refundacji niektórych kosztów leczenia, a po drugie, zasądzenie od pozwanej i Unii Europejskiej odszkodowania z tytułu poniesionych szkód.
   Na poparcie odwołania wnoszący je kwestionuje wnioski na temat naukowo uwodnionej wartości terapii laserowej, zawarte w zaskarżonym wyroku.
   Wnoszący odwołanie utrzymuje ponadto, że w niniejszym przypadku spełnione są przesłanki zasądzenia odszkodowania i zadośćuczynienia.


title: Sprawa T-776/14: Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2016 r. – Red Lemon/EUIPO – Lidl Stiftung (ABTRONICX2) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ABTRONICX2 — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy TRONIC — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Minimalny samoistny charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd]

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/16

         Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2016 r. – Red Lemon/EUIPO – Lidl Stiftung (ABTRONICX2)
   (Sprawa T-776/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ABTRONICX2 - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy TRONIC - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Minimalny samoistny charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd])
   (2016/C 232/20)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Red Lemon Inc. (Hong Kong, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci T. Wieland i S. Müller)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 września 2014 r. (sprawa R 2078/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Lidl Stiftung & Co. KG a Red Lemon Inc.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Red Lemon Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 46 z 9.2.2015.


title: Sprawa C-268/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu – Rumunia) – Elena Petru przeciwko Casa Judeţeană de Asigurări de Sănătate Sibiu, Casa Naţională de Asigurări de Sănătate [Odesłanie prejudycjalne — Zabezpieczenie społeczne — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 22 ust. 2 akapit drugi — Ubezpieczenie zdrowotne — Szpitalne świadczenia zdrowotne udzielane w innym państwie członkowskim — Odmowa uprzedniej zgody — Brak produktów leczniczych i materiałów medycznych pierwszej potrzeby]

text:
               8.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 439/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu – Rumunia) – Elena Petru przeciwko Casa Judeţeană de Asigurări de Sănătate Sibiu, Casa Naţională de Asigurări de Sănătate
   (Sprawa C-268/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 22 ust. 2 akapit drugi - Ubezpieczenie zdrowotne - Szpitalne świadczenia zdrowotne udzielane w innym państwie członkowskim - Odmowa uprzedniej zgody - Brak produktów leczniczych i materiałów medycznych pierwszej potrzeby])
   (2014/C 439/07)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Sibiu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Elena Petru

      Strona pozwana: Casa Judeţeană de Asigurări de Sănătate Sibiu, Casa Naţională de Asigurări de Sănătate

      Sentencja

   Artykuł 22 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 592/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że zgody wymaganej na podstawie art. 22 ust. 1 lit. c) ppkt (i) tego rozporządzenia nie można odmówić, w wypadku gdy to ze względu na brak produktów leczniczych i materiałów medycznych pierwszej potrzeby nie można udzielić danych szpitalnych świadczeń zdrowotnych we właściwym czasie w państwie członkowskim miejsca zamieszkania osoby objętej zabezpieczeniem społecznym. Tę niemożliwość należy oceniać na poziomie ogółu szpitali tego państwa członkowskiego mogących udzielić wspomnianych świadczeń zdrowotnych oraz w odniesieniu do terminu, w którym świadczenia te mogą zostać uzyskane we właściwym czasie.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 229 z 17.9.2005.

text:
               1.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/13

         (2005/C 243/21)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 229 z 17.9.2005.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 217 z 3.9.2005.

      Dz.U. C 205 z 20.8.2005.

      Dz.U. C 193 z 6.8.2005.

      Dz.U. C 182 z 23.7.2005.

      Dz.U. C 171 z 9.7.2005.

      Dz.U. C 155 z 25.6.2005.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa C-329/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat Wien (Austria) w dniu 17 czerwca 2013 r. — Ferdinand Stefan

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat Wien (Austria) w dniu 17 czerwca 2013 r. — Ferdinand Stefan
   (Sprawa C-329/13)
   2013/C 274/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Unabhängiger Verwaltungssenat Wien

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ferdinand Stefan

      Strona pozwana: Bundesminister für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W przedmiocie ważności dyrektywy 2003/4/WE (1):
               Zgodnie z art. 267 zdanie pierwsze lit. b) TFUE zostaje przedstawione pytanie: czy dyrektywa 2003/4/WE jest ważna w całości, względnie czy ważne są wszystkie części tejże dyrektywy 2003/4/WE, w szczególności w świetle wymogów określonych w art. 47 ust. 2 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej?

               2)

               W przedmiocie wykładni dyrektywy 2003/4/WE:
               Jeżeli Trybunał Sprawiedliwości UE potwierdzi ważność dyrektywy 2003/4/WE w całości bądź ważność części tejże dyrektywy 2003/4/WE, przedstawione zostaje — zgodnie z art. 267 zdanie pierwsze lit. a) i b) TFEU — pytanie: w jakim zakresie i przy jakich założeniach przepisy dyrektywy 2003/4/WE są zgodne z przepisami Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i z wymogami określonymi w art. 6 TUE.

      (1)  Dyrektywa 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylająca dyrektywę Rady 90/313/EWG, Dz.U. L 41, s. 26


title: Sprawa C-203/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Català de Contractes del Sector Públic (Hiszpania) w dniu 23 kwietnia 2014 r. – Consorci Sanitari del Maresme przeciwko Corporació de Salut del Maresme i la Selva

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Català de Contractes del Sector Públic (Hiszpania) w dniu 23 kwietnia 2014 r. – Consorci Sanitari del Maresme przeciwko Corporació de Salut del Maresme i la Selva
   (Sprawa C-203/14)
   2014/C 235/07
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Català de Contractes del Sector Públic

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Consorci Sanitari del Maresme

      Strona pozwana: Corporació de Salut del Maresme i la Selva

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodnie z dyrektywą 2004/18/WE (1)[Parlamentu Europejskiego i Rady] z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi administrację publiczną należy uznać za podmioty publiczne?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy zgodnie z ww. dyrektywą 2004/18/WE z dnia 31 marca 2004 r. administrację publiczną należy uznać za wykonawców a tym samym może ona uczestniczyć w procedurach przetargowych?

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy zgodnie z ww. dyrektywą 2004/18/WE z dnia 31 marca 2004 r. administracja publiczna może i powinna być uwzględniona w urzędowych wykazach zatwierdzonych przedsiębiorców budowlanych, dostawców lub usługodawców albo w ich certyfikacji przez publiczne lub prywatne instytucje certyfikacyjne, znanej w prawie hiszpańskim jako system klasyfikacji działalności gospodarczej?

               4)

               Czy zgodnie z ww. dyrektywą 2004/18/WE z dnia 31 marca 2004 r. doszło do niewłaściwej transpozycji wspomnianej dyrektywy w drodze Real Decreto Legislativo 3/2011, de 14 de noviembre, por el que se aprueba el Texto Refundido de la Ley de Contratos del Sector Público (królewskiego dekretu ustawodawczego 3/2011 z dnia 14 listopada, w którym zatwierdza się jednolity tekst ustawy w sprawie zamówień publicznych) do krajowego ustawodawstwa hiszpańskiego, a jeżeli ma to miejsce, czy hiszpański prawodawca ograniczył w drodze art. 62 i 65 wspomnianego królewskiego dekretu ustawodawczego 3/2011 z dnia 14 listopada dostęp administracji publicznej do rejestru klasyfikacji działalności gospodarczej?

               5)

               W sytuacji gdy administracja publiczna może uczestniczyć w procedurach przetargowych, lecz nie może być wpisana do klasyfikacji działalności gospodarczej – zgodnie ze wspomnianą dyrektywą 2004/18/WE z dnia 31 marca 2004 r. – wskazanie, jakie są środki służące do wykazania jej zdolności do zawierania umów.

      (1)  Dz.U. L 134, s. 114.


title: Sprawa T-465/11: Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2011 r. — Globula przeciwko Komisji

text:
               15.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/8

         Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2011 r. — Globula przeciwko Komisji
   (Sprawa T-465/11)
   2011/C 305/10
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Globula a.s. (Hodonín, Republika Czeska) (przedstawiciele: M. Petite, D. Paemen, A. Tomtsis, D. Koláček i P. Zákoucký, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 czerwca 2011 r. nakazującej Republice Czeskiej cofnięcie notyfikowanej decyzji czeskiego ministra przemysłu i handlu z dnia 26 października przyznającej skarżącej czasowe zwolnienie z obowiązku umożliwienia stronom trzecim dostępu na podstawie umowy do planowanego podziemnego składu gazu w miejscowości Dambořice [C(2011) 4509]; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana błędnie zastosowała art. 36 ust. 9 trzeciej dyrektywy gazowej (1), zamiast zastosować art. 22 ust. 4 drugiej dyrektywy gazowej (2). W rezultacie strona pozwana błędnie wydała zaskarżoną decyzję w formie decyzji wiążącej, zamiast w formie nieformalnego wniosku. Ponadto, mając na względzie termin przewidziany wart. 36 ust. 9 trzeciej dyrektywy gazowej, strona pozwana wydała zaskarżoną decyzję zbyt późno, gdyż zgodnie z drugą dyrektywą gazową pierwotny termin mógł zostać przedłużony tylko o jeden dodatkowy miesiąc. Wobec tego zaskarżona decyzja nie wywołuje żadnego skutku prawnego.

               2)

               Zarzut drugi, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana naruszyła jej uzasadnione oczekiwania, gdyż najpierw udzieliła jej precyzyjnych, bezwarunkowych i spójnych zapewnień co do tego, kiedy i w jakich okolicznościach notyfikowana decyzja czeskiego ministra przemysłu i handlu stanie się ostateczna, jednoznacznie potwierdzając później to zapewnienie, po czym, nieoczekiwanie, wydała zaskarżoną decyzję, niezgodną ze swymi wcześniejszymi oświadczeniami.

               3)

               Zarzut trzeci, w ramach którego strona skarżąca podnosi, że strona pozwana naruszyła traktaty oraz przepisy prawa odnoszące się do ich stosowania. W tym względzie twierdzi, że w zaskarżonej decyzji błędnie zastosowano prawo materialne. Strona skarżąca utrzymuje, że właściwe przepisy prawa materialnego, w świetle których Komisja powinna była przeprowadzić kontrolę notyfikowanej decyzji zawarte są w art. 22 drugiej dyrektywy gazowej. Komisja naruszyła zatem zasady pewności prawa oraz uzasadnione oczekiwania strony skarżącej.

               4)

               Zarzut czwarty, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że strona pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych, gdyż niesłusznie oddaliła wyjaśnienia przedstawione przez czeskie ministerstwo przemysłu i handlu, w świetle których strona skarżąca nie mogła i nadal nie może pozyskać na długi okres wiarygodnego partnera zgodnie z czeskimi uregulowaniami dotyczącymi alokacji zdolności magazynowych, mającymi zastosowanie zarówno czasie gdy strona skarżąca składała w ministerstwie wniosek o zwolnienie, jak i w chwili obecnej.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 2003/55/WE (Dz.U. L 211, s. 94)

      (2)  Dyrektywa 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 98/30/WE (Dz.U. L 176, s. 57, polskie wydanie specjalne: rozdział 12, tom 2, s. 230 — 251)


title: Sprawa C-496/13 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 22 stycznia 2015 r. – GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Villiger Söhne GmbH [Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Graficzny znak towarowy w kolorze zawierający elementy słowne „LIBERTE brunes” na niebieskim tle — Sprzeciw właściciela wspólnotowych, słownego i graficznego, znaków towarowych La LIBERTAD — Odmowa]

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/7

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 22 stycznia 2015 r. – GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Villiger Söhne GmbH
   (Sprawa C-496/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Graficzny znak towarowy w kolorze zawierający elementy słowne „LIBERTE brunes” na niebieskim tle - Sprzeciw właściciela wspólnotowych, słownego i graficznego, znaków towarowych La LIBERTAD - Odmowa])
   (2015/C 146/10)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH (przedstawiciele: I. Memmler i S. Schulz, Rechtsanwältinnen)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik), Villiger Söhne GmbH (przedstawiciel: H. MacKenzie, Rechtsanwältin)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

               2)

               GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 313 z 26.10.2013.


title: Sprawa C-157/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 16 kwietnia 2008 r. — E.H.A. Passenheim-van Schoot przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 16 kwietnia 2008 r. — E.H.A. Passenheim-van Schoot przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-157/08)
   (2008/C 171/30)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: E.H.A. Passenheim-van Schoot

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 49 WE i 56 WE należy interpretować w taki sposób, że nie sprzeciwiają się one, aby państwo członkowskie w przypadkach, w których zagraniczne wkłady oszczędnościowe (przychody z takich wkładów) zostaną zatajone wobec jego organów podatkowych, stosowało przepis, który w celu zniwelowania braku skutecznych możliwości kontroli w odniesieniu do zagranicznych wkładów oszczędnościowych przewiduje termin, w którym można wydać decyzję określającą zobowiązanie podatkowe wynoszący 12 lat, podczas gdy w odniesieniu do wkładów oszczędnościowych (przychodów z takich wkładów), które znajdują się na terytorium kraju, gdzie istnieją możliwości skutecznej kontroli, obowiązuje termin w którym można wydać decyzję określającą zobowiązanie podatkowe wynoszący 5 lat?


title: Sprawy połączone T-264/10 i T-266/10: Wyrok Sądu z dnia 21 czerwca 2012 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (Program operacyjny Funduszu Spójności i EFRR zarządzany przez Hiszpanię (Program operacyjny ESF Walka z dyskryminacją 2007-2013) — Wniosek o płatności okresowe — Decyzja o wstrzymaniu biegu terminu zapłaty ze względu na znaczące wady funkcjonowania systemów zarządzania i kontroli — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Artykuł 87 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/18

         Wyrok Sądu z dnia 21 czerwca 2012 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-264/10 i T-266/10) (1)

   (Program operacyjny Funduszu Spójności i EFRR zarządzany przez Hiszpanię (Program operacyjny ESF Walka z dyskryminacją 2007-2013) - Wniosek o płatności okresowe - Decyzja o wstrzymaniu biegu terminu zapłaty ze względu na znaczące wady funkcjonowania systemów zarządzania i kontroli - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Artykuł 87 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1083/2006)
   2012/C 227/26
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Urraca Caviedes i B. Conte, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skargi na dwie decyzje Komisji z dnia 10 maja (T-264/10) i z dnia 11 maja 2010 r. (T-266/10) informujące władze hiszpańskie o wstrzymaniu biegu terminu rozliczenia niektórych wniosków o płatności okresowe złożonych przez Królestwo Hiszpanii.

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-264/10 i T-266/10 zostają połączone w celu wydania wyroku.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 10 maja i z dnia 11 maja 2010 r. informujących władze hiszpańskie o wstrzymaniu biegu terminu rozliczenia niektórych wniosków o płatności okresowe złożonych przez Królestwo Hiszpanii.

               3)

               Należy oddalić żądanie o uznanie zasadności wniosku o zapłatę odsetek za zwłokę.

               4)

               Nie ma potrzeby orzekać w przedmiocie żądania mającego na celu nakazanie przez Sąd zastosowania środka organizacji postępowania na podstawie art. 64 § 4 regulaminu postępowania przed Sądem.

               5)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa C-183/09: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/6

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-183/09)
   2009/C 167/11
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: D. Triantafyllou i Irò Dimitriu, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o przyjęciu takich przepisów, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 421 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2006/112/WE do wewnętrznych porządków prawnych państw członkowskich upłynął w dniu 1 stycznia 2008 r.

      (1)  Dz. U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-11/14: Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2014 r. – Grundig Multimedia przeciwko OHIM (Pianissimo)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/41

         Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2014 r. – Grundig Multimedia przeciwko OHIM (Pianissimo)
   (Sprawa T-11/14)
   2014/C 135/53
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Grundig Multimedia AG (Stansstad, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat S. Walter)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 listopada 2013 r. w sprawie R 441/20103-4;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed OHIM

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Pianissimo” dla towarów z klasy 7 – zgłoszenie nr 11 102 266

      Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji zgłoszonego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009