title: Sprawa C-260/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 30 kwietnia 2009 r. w sprawie T-18/03 CD-Contact Data GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 13 lipca 2009 r. przez Activision Blizzard Germany GmbH (dawniej CD-Contact Data GmbH)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/24

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 30 kwietnia 2009 r. w sprawie T-18/03 CD-Contact Data GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 13 lipca 2009 r. przez Activision Blizzard Germany GmbH (dawniej CD-Contact Data GmbH)
   (Sprawa C-260/09 P)
   2009/C 220/49
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Activision Blizzard Germany GmbH (dawniej CD-Contact Data GmbH) (przedstawiciele: J.K. de Pree, advocaat i E.N.M. Raedts, Advocate)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku w części, w jakiej Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji wniesioną przez Contact Data;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji przynajmniej w części, w jakiej dotyczy ona CD Contact;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, o uchylenie zaskarżonego wyroku w części, w jakiej dotyczy on oddalenia skargi o stwierdzenie nieważności decyzji wniesionej przez Contact Data i o przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie utrzymuje, że Sąd dokonał nieprawidłowej kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych, uznając, że istniało sprzeczne z prawem porozumienie, w rozumieniu art. 81 ust. 1 WE, pomiędzy Nintendo of Europe GmbH („Nintendo”) i Contact Data, nie rozważywszy uprzednio, czy porozumienie to zmierzało do ograniczenia czynnego lub biernego handlu równoległego.
   Porozumienie w sprawie dystrybucji, które było całkowicie zgodne z prawem, zakazywało prowadzenia czynnego handlu równoległego, podczas gdy zezwalało na prowadzenie biernego handlu równoległego. Jednakże Sąd doszedł do wniosku, iż z wielu faksów wysłanych przez Contact Data wynikało, że Contact Data uczestniczyła w systemie wymiany informacji stworzonym przez Nintendo mającym na celu informowanie o imporcie równoległym dokonywanym z naruszeniem art. 81 ust. 1 WE. Wniosek ten należy uznać za niewłaściwą kwalifikację prawną okoliczności faktycznych lub przynajmniej za naruszenie obowiązku uzasadnienia, jako że Sąd nie ustalił, czy zachowanie odnosiło się do biernego czy też czynnego importu równoległego
   Sąd przeinaczył treść dowodów, uznając, że cel dokumentów, o których mowa w pkt 56–68 zaskarżonego wyroku, był niezgodny z prawem. W tych dokumentach Contact Data skarżyła się na eksport do Belgii, który miał miejsce z naruszeniem przysługującej jej wyłączności, a także użyła informacji dotyczących cen przywozowych jako karty przetargowej w celu uzyskania lepszej ceny od Nintendo oraz powoływała się na „szary import”. Stwierdzenie, że omawiane dokumenty odnosiły się do czegoś innego niż do ograniczenia czynnej sprzedaży do obszaru przyznanego Contact Data na wyłączność lub do sposobu, w jaki Contact Data wywierała presję na swego dostawcę w celu obniżenia jej własnej ceny zakupu, stałoby w sprzeczności z brzmieniem rzeczonych dokumentów.
   Sąd popełnił oczywisty błąd w ocenie, uznając, że omawiane dokumenty stanowiły wystarczający dowód istnienia porozumienia w rozumieniu art. 81 ust. 1 WE. Wobec braku bezpośredniego dowodu z dokumentów świadczącego o zawarciu porozumienia Sąd powinien był wykazać istnienie zbieżności woli w celu ograniczenia handlu równoległego, co wymagało, żeby jednostronna polityka przyjęta przez Nintendo zmierzająca do antykonkurencyjnego celu stanowiła dorozumiane lub wyraźne zaproszenie Contact Data do wspólnego osiągnięcia tego celu, a przynajmniej milczącej zgody Contact Data na tę politykę. Sąd nie wykazał wystarczająco, że powyższe kryteria zostały spełnione.
   Ponadto Sąd nie ustalił w prawidłowy sposób, że Contact Data wyraziła zgodę na politykę przyjętą jednostronnie przez Nintendo. W szczególności Sąd niesłusznie odmówił rozważenia znaczenia faktycznego eksportu towarów przez Contact Data, odwołując się do orzecznictwa w zakresie porozumień horyzontalnych, podczas gdy tego typu eksport może — zgodnie z utrwalonym orzecznictwem — w przypadku porozumień wertykalnych podważyć istnienie zgody dystrybutora na bezprawną politykę zmierzającą do utrudnienia handlu równoległego.


title: Sprawa T-461/17: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2017 r. – TN/ENISA

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/31

         Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2017 r. – TN/ENISA
   (Sprawa T-461/17)
   (2017/C 347/40)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: TN (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

      Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA)

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji ENISA z dnia 25 listopada 2016 r. zawierającej wycofanie przedstawionej skarżącemu oferty zatrudnienia, zgodnie z którą skarżący miał zostać zatrudniony na stanowisku kierownika wydziału usług korporacyjnych i relacji z interesariuszami;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji ENISA z dnia 20 kwietnia 2017 r. oddalającej zażalenie skarżącego;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego odszkodowania za poniesioną szkodę oraz zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

               —

               obciążenie ENISA kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym podnoszone jest, że pozwany naruszył ciążące na nim względem skarżącego zobowiązania umowne.

                           —

                           Skarżący uważa, że oferta zatrudnienia nie mogła być wycofana, ponieważ umowa została już zawarta, a także kwestionuje argumenty pozwanego wysuwane w celu wykazania, że do zawarcia umowy nie doszło.

               2.

               Zarzut drugi, w którym podnoszone jest nienależyte przetworzenie danych osobistych skarżącego oraz naruszenie art. 12 warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej, obowiązku staranności oraz prawa do dobrej administracji.

               3.

               Zarzut trzeci, w którym podnoszone jest naruszenie prawa do bycia wysłuchanym.

                           —

                           Skarżący nie został wysłuchany przed podjęciem zaskarżonej decyzji o wycofaniu złożonej mu oferty zatrudnienia.


title: Sprawa C-32/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Dresden (Niemcy) w dniu 19 stycznia 2016 r. – Ute Wunderlich/Bulgarian Air Charter Limited

text:
               10.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Dresden (Niemcy) w dniu 19 stycznia 2016 r. – Ute Wunderlich/Bulgarian Air Charter Limited
   (Sprawa C-32/16)
   (2016/C 165/06)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Dresden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Ute Wunderlich

      Strona pozwana: Bulgarian Air Charter Limited

      Pytanie prejudycjalne

   Czy mamy do czynienia z odwołaniem lotu w rozumieniu art. 2 lit. l) rozporządzenia nr 261/2004 (1) w sytuacji, gdy start planowanego lotu nastąpił zgodnie z rozkładem i lądowanie w miejscu przeznaczenia miało miejsce z opóźnieniem nie dłuższym niż 3 godziny, jednak doszło do nieplanowanego międzylądowania?

      (1)  Rozporządzenie (WE) Nr. 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/9; Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa T-555/13: Skarga wniesiona w dniu 21 października 2013 r. — MHCS przeciwko OHIM — Compañía Vinícola del Norte de España (ICE IMPERIAL)

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/18

         Skarga wniesiona w dniu 21 października 2013 r. — MHCS przeciwko OHIM — Compañía Vinícola del Norte de España (ICE IMPERIAL)
   (Sprawa T-555/13)
   2013/C 377/41
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: MHCS (Espernay, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Boutron, N. Moya Fernández i L.-É. Balleydier)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Compañía Vinícola del Norte de España, SA (La Guardia, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 sierpnia 2013 r. w sprawie R 2588/2011-2;

               —

               stwierdzenie dopuszczalności rejestracji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 8 837 379 dotyczącego słownego znaku towarowego „ICE IMPERIAL” dla towarów z klasy 33;

               —

               obciążenie pozwanego i interwenienta kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ICE IMPERIAL” dla towarów i usług z klas 32, 33 i 43 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8 837 379

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 237 875 dla „wszystkich rodzajów win, z wyjątkiem wina musującego i sherry” z klasy 33; hiszpański graficzny znak towarowy nr 95 020 dla „wszystkich rodzajów win, z wyjątkiem wina musującego i sherry” z klasy 33; hiszpański słowny znak towarowy nr 1 508 304„IMPERIAL” dla win z klasy 33

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich spornych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 oraz zasady 22 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r.


title: Sprawa T-243/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 września 2008 r. — Promat przeciwko OHIM — Puertas Proma (PROMAT) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego PROMAT — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy PROMA — Częściowa odmowa rejestracji — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8, ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/21

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 września 2008 r. — Promat przeciwko OHIM — Puertas Proma (PROMAT)
   (Sprawa T-243/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego PROMAT - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy PROMA - Częściowa odmowa rejestracji - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8, ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 272/39)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Promat GmbH (Ratingen, Niemcy) (przedstawiciele: J. Krenzel i S. Beckmann, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Puertas Proma, SAL (Villacañas, Hiszpania)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 maja 2006 r. (sprawa R 1059/2005-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Puertas Proma, SAL a Promat GmbH.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Promat GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 310 z 16.12.2006.


title: Sprawa C-461/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 28 sierpnia 2015 r. – E.ON Kraftwerke GmbH/Bundesrepublik Deutschland

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 28 sierpnia 2015 r. – E.ON Kraftwerke GmbH/Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-461/15)
   (2015/C 398/19)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: E.ON Kraftwerke GmbH

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jakie informacje należą do odpowiednich informacji w rozumieniu art. 24 ust. 1 decyzji 2011/278/UE (1)? Czy ograniczenie to należy rozumieć jakościowo czy ilościowo? Czy należą do nich również takie informacje dotyczące planowanych lub rzeczywistych zmian zdolności produkcyjnej, poziomu działalności oraz działalności instalacji, które nie prowadzą bezpośrednio do uchylenia bądź dostosowania decyzji o przydziale uprawnień zgodnie z art. 19–21 decyzji 2011/278/UE i nie powodują powstania obowiązku przedłożenia informacji na podstawie art. 24 ust. 2 decyzji 2011/278/UE?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: Czy art. 24 ust. 1 decyzji 2011/278/UE należy interpretować w ten sposób, że zakazuje on państwu członkowskiemu żądania od prowadzącego instalację również takich informacji dotyczących planowanych lub rzeczywistych zmian zdolności produkcyjnej, poziomu działalności oraz działalności instalacji, które nie prowadzą bezpośrednio do uchylenia bądź dostosowania decyzji o przydziale uprawnień zgodnie z art. 19–21 decyzji 2011/278/UE?

      (1)  Decyzja Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. ustanawiająca przejściowe zasady dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87 Parlamentu Europejskiego i Rady [notyfikowana jako dokument nr C(2011) 2772], Dz.U. L 130, s. 1.


title: Sprawa F-16/13: Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/40

         Skarga wniesiona w dniu 10 lutego 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-16/13)
   2013/C 108/96
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat N. Lhoëst)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji RCAM w zakresie w jakim powtarza ona treść projektu decyzji odmawiającej uznania zawodowego podłoża choroby, w wyniku której zmarła małżonka skarżącego, była urzędniczka

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wspólnego dla instytucji Wspólnot Europejskich systemu ubezpieczenia zdrowotnego z dnia 23 marca 2012 r., w zakresie w jakim powtarza ona treść projektu decyzji z dnia 23 czerwca 1995 r.

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego Komisji Europejskiej z dnia 29 października 2012 r. o oddaleniu zażalenia złożonego przez skarżącego w dniu 6 lipca 2012 r. w trybie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-641/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-2/07 Hiszpania przeciwko Komisji, wniesione w dniu 4 grudnia 2013 r. przez Królestwo Hiszpanii

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/6

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-2/07 Hiszpania przeciwko Komisji, wniesione w dniu 4 grudnia 2013 r. przez Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-641/13 P)
   2014/C 31/10
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uwzględnienie niniejszego odwołania i częściowe uchylenie wyroku Sądu z dnia 16 września 2013 r. w sprawie T-2/07 Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej;

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności — we wskazany sposób — decyzji Komisji C(2006) 5102 z dnia 20 października 2006 r. zmniejszającej wymiar pomocy przyznanej z Funduszu Spójności na rzecz grupy projektów nr 2001 ES 16 C PE 050 dotyczących rekultywacji dorzecza Júcar (Hiszpania) w zakresie, w jakim Komisja stwierdza w niej, że uznanie doświadczenia za kryterium udzielenia zamówienia stanowi nieprawidłowość;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

         Naruszenie prawa polegające na uznaniu doświadczenia za kryterium udzielenia zamówienia sprzeczne z art. 30 dyrektywy 93/37

       (1). Przepis ten nie zakazuje stosowania kryteriów związanych z doświadczeniem oferenta w celu udzielenia zamówienia. Wprost przeciwnie, doświadczenie oferenta może zostać uwzględnione, jeżeli owo kryterium nie służy ocenie zdolności oferenta, jest odrębne od wymogu wypłacalności i zmierza do wskazania oferty najbardziej korzystnej z ekonomicznego punktu widzenia, w zakresie w jakim pozostaje w związku z przedmiotem umowy i jakością jej wykonania.

      (1)  Dyrektywa Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (Dz.U. 199, s. 54).


title: Postanowienie Trybunału z dnia 12 maja 2014 r. w sprawie E-8/12 – Schenker North AB, Schenker Privpak AB i Schenker Privpak AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA (Stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – dostęp do dokumentów – dopuszczalność)

text:
               12.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/16

         POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU
   z dnia 12 maja 2014 r.
   w sprawie E-8/12
   Schenker North AB, Schenker Privpak AB i Schenker Privpak AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Nadzoru EFTA – dostęp do dokumentów – dopuszczalność)
   (2015/C 49/09)
   W sprawie E-8/12 Schenker North AB, Schenker Privpak AB i Schenker Privpak AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA – WNIOSEK o unieważnienie trzech decyzji Urzędu Nadzoru EFTA, przekazanych w dniach 18 maja 2012 r., 23 maja 2012 r. i 2 lipca 2012 r., odmawiających przyznania dostępu do określonych dokumentów w sprawie toczącej się przed Urzędem Nadzoru EFTA nr 34250 (Norway Post/Privpak – sprawa dotycząca naruszenia prawa ochrony konkurencji) oraz w sprawie nr 68736 (DB Schenker – sprawa dotycząca wniosku o przyznanie publicznego dostępu związana z wyżej wymienioną sprawą dotyczącą naruszenia prawa ochrony konkurencji), a także odmawiających wglądu do procedur rozpatrywania wniosków o udzielenie publicznego dostępu i administrowania aktami spraw na podstawie zasad dotyczących dostępu do dokumentów (RAD 2008) ustanowionych (nieopublikowaną) decyzją Urzędu Nadzoru EFTA nr 407/08/COL z dnia 27 czerwca 2008 r., Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes i sędzia sprawozdawca) oraz sędziowie: Per Christiansen i Páll Hreinsson, wydał w dniu 12 maja 2014 r. następujące postanowienie:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Uznaje, że nie ma potrzeby orzekać w sprawie skargi dotyczącej pisma Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 9 maja 2012 r., zgłoszonej w dniu 18 maja 2012 r. (zdarzenie nr 633455) w zakresie, w jakim dotyczy ona wglądu do treści akt sprawy Urzędu Nadzoru EFTA nr 34250.

               2.

               Odrzuca jako niedopuszczalną skargę dotyczącą pisma Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 9 maja 2012 r., zgłoszoną w dniu 18 maja 2012 r. (zdarzenie nr 633455) w zakresie, w jakim dotyczy ona wglądu do „pisma opatrzonego datą 13 lipca 2010 r. lub otrzymanego w tym dniu od Norway Post” oraz „protokołów ze spotkań pomiędzy Urzędem Nadzoru EFTA, z udziałem jego prezesa, a Norway Post lub rządem norweskim”.

               3.

               Odrzuca jako niedopuszczalną skargę dotyczącą pisma Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 22 maja 2012 r., zgłoszoną w dniu 23 maja 2012 r.

               4.

               Uznaje, że nie ma potrzeby orzekać w sprawie skargi dotyczącej pisma Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 2 lipca 2012 r., zgłoszonej w dniu 2 lipca 2012 r. (zdarzenie nr 639495) w zakresie, w jakim dotyczy ona procedur Urzędu Nadzoru EFTA w odniesieniu do zarządzania aktami spraw i do rozpatrywania wniosków o udzielenie publicznego dostępu do akt.

               5.

               Odrzuca jako niedopuszczalną skargę dotyczącą pisma Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 2 lipca 2012 r., zgłoszoną w dniu 2 lipca 2012 r. (zdarzenie nr 639495) w zakresie, w jakim dotyczy ona wglądu do decyzji Kolegium Urzędu Nadzoru EFTA zawierających obowiązujące upoważnienie do pełnienia obowiązków przyznane jego dyrektorowi.

               6.

               Obciąża wnioskodawców kosztami postępowania.


title: Sprawa T-748/14: Postanowienie Sądu z dnia 14 października 2015 r. – Montenegro/OHIM (Kształt butelki)

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/77

         Postanowienie Sądu z dnia 14 października 2015 r. – Montenegro/OHIM (Kształt butelki)
   (Sprawa T-748/14) (1)

   (2015/C 398/91)
   Język postępowania: angielski
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 7 z 12.1.2015.


title: Sprawa T-808/14: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2015 r. – Królestwo Hiszpanii/Komisja Europejska

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/45

         Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2015 r. – Królestwo Hiszpanii/Komisja Europejska
   (Sprawa T-808/14)
   (2015/C 034/54)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: adwokat A. Rubio González)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji Komisji Europejskiej z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA 27408 (C 24/2010) EX NN 37/2010, EX CP 19/2009) przyznanej przez władze Kastylii-La Manchy na rozwinięcie naziemnej telewizji cyfrowej na odległych i mniej zurbanizowanych obszarach Kastylii-La Manchy.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE z uwagi na nieistnienie korzyści gospodarczej dla podmiotów, które prowadzą działalność gospodarczą, brak selektywności środka i brak zakłócenia konkurencji.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 106 ust. 2 i art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, ponieważ nie wykazano, że naruszono zasadę neutralności technologicznej.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia postępowania w dziedzinie pomocy państwa z uwagi na uchybienia, jakie miały miejsce w postępowaniu.

               4.

               Zarzut czwarty, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczący naruszenia zasad pewności prawa, równości, proporcjonalności i pomocniczości w związku z art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE.


title: Sprawa C-274/05: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/6

         Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-274/05)
   (2005/C 229/13)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 4 lipca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Georgiosa Zavvosa i Hansa Støvbæaka, członków Służby Prawnej Komisji, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Greckiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że Republika Grecka,

                           —

                           nie uznając dyplomów wydanych przez właściwe władze innego Państwa Członkowskiego w ramach studiów opartych na porozumieniach przyznających prawo do powołania się na ten dokument jako dyplom,

                           —

                           przewidując przyjęcie środków uzupełniających w liczbie przypadków większej niż dozwolona dyrektywą,

                           —

                           wymagając od Rady ds. uznawania równoważności tytułów zawodowych uzyskanych wskutek ukończenia studiów wyższych zbadania czy „instytucja nauczająca, w ramach której wnioskodawca uzyskał swe wykształcenie zawodowe należy do szkolnictwa wyższego” oraz w jakim zakresie „wnioskodawca posiada wymagane doświadczenie zawodowe, w przypadku gdy okres kształcenia jest krótszy o co najmniej rok od okresu wymaganego w Grecji w celu wykonywania tego samego zawodu”,

                           —

                           nie dokonując uznawania kwalifikacji zawodowych uzyskanych w innym Państwie Członkowskim w zakresie zatrudnienia w służbie publicznej i dokonania zapisu do Techniko Epimelytyrio Elladas,

                           —

                           wymagając złożenie dokumentów poświadczających zweryfikowanych przez greckie władze konsularne i przetłumaczonych przez ministerstwo spraw zagranicznych lub adwokata w celu dokonania wpisu do Techniko Epimelytyrio Elladas,

                     uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy artykułu 1, 3, 4, 8 i 10 dyrektywy Rady (89/48/EWG) (1) z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Komisja zarzuca Republice Greckiej, iż nie dokonała transpozycji dyrektywy 89/48/EWG do swojego porządku prawnego.

      (1)  Dz.U. L 19 z 24.1.1989


title: Sprawa C-123/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 sierpnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/38

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 sierpnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-123/06) (1)

   (2006/C 294/77)

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006


title: Sprawa T-742/15 P: Wyrok Sądu z dnia 19 lipca 2017 r. – DD/FRA (Odwołanie — Służba publiczna — Personel tymczasowy — Umowa na czas nieokreślony — Kara dyscyplinarna — Nagana — Rozwiązanie umowy — Prawo do bycia wysłuchanym — Krzywda)

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/36

         Wyrok Sądu z dnia 19 lipca 2017 r. – DD/FRA
   (Sprawa T-742/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Umowa na czas nieokreślony - Kara dyscyplinarna - Nagana - Rozwiązanie umowy - Prawo do bycia wysłuchanym - Krzywda))
   (2017/C 283/53)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: DD (przedstawiciele: początkowo adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche, następnie adwokat L. Levi)

      Druga strona postępowania: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) (przedstawiciele: M. O’Flaherty, pełnomocnik, wspierany przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu ds. Służby Publicznej (druga izba) z dnia 8 października 2015 r., DD/FRA (F-106/13 i F-25/14, EU:F:2015:118), zmierzające do częściowego uchylenia tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               DD pokrywa własne koszty.

               3)

               Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016.


title: Sprawa T-302/04: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2004 r. przez Maison de l'Europe Avignon Méditerranée przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/40

         Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2004 r. przez Maison de l'Europe Avignon Méditerranée przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-302/04)
   (2004/C 262/76)
   Język postępowania: francuski
   Do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła w dniu 26 lipca 2004 r. skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesiona przez stowarzyszenie Maison de l'Europe Avignon Méditerranée z siedzibą w Avignon (Francja), reprezentowane przez François Martineau, avocat.
   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie od Komisji kwoty 394 066,76 euro w związku z niewywiązywaniem się przez nią ze zobowiązań finansowych wobec Maison de l'Europe Avignon Méditerranée;

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów podlegających zwrotowi, których wysokość określona została na kwotę 10 000 euro.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zdaniem skarżącego, Komisja przyjęła do wiadomości w sposób nieoficjalny od 1996 r. utworzenie Info Point Europe, działającego w jego strukturach. W roku 2000 skarżący podpisał z Komisją umowę o utworzeniu Info Point Europe (punkt informacyjny Europa), co zdaniem skarżącego stanowiło sformalizowanie istniejącej sytuacji. W roku 2004 umowa została przez Komisję wypowiedziana.
   Skarżący zamierza za pomocą niniejszej skargi pociągnąć Komisję do odpowiedzialności umownej, celem uzyskania zapłaty za usługi, jakie świadczył od 1996 r. w charakterze europejskiego punktu informacyjnego Komisji.
   Zdaniem skarżącego, Komisja nie wywiązała się ze swoich zobowiązań umownych i jest mu winna liczne odsetki za zwłokę oraz zapłatę za usługi świadczone podczas festiwalu w Avignon i za utrzymywanie centrum dokumentacji europejskiej od 1996 r.


title: Sprawa C-656/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. – Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego — Umowa zawarta między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony w sprawie swobodnego przepływu osób — Decyzja Rady — Wybór podstawy prawnej — Artykuł 48 TFUE — Artykuł 79 ust. 2 lit. b) TFUE)

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/2

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 lutego 2014 r. – Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-656/11) (1)

   ((Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego - Umowa zawarta między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony w sprawie swobodnego przepływu osób - Decyzja Rady - Wybór podstawy prawnej - Artykuł 48 TFUE - Artykuł 79 ust. 2 lit. b) TFUE))
   2014/C 112/02
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo C. Murrell, a następnie M. Holt, pełnomocnicy, wspierani przez A. Dashwooda, QC)

      Interwenient, popierający żądania strony skarżącej: Irlandia (przedstawiciele: E. Creedon, L. Williams oraz J. Stanley, pełnomocnicy, wspierani przez N.J. Traversa, BL)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo G. Marhic oraz M. Veiga, a następnie A. De Elera, pełnomocnicy)

      Interwenient, popierający żądania strony pozwanej: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues oraz N. Rouam, pełnomocnicy) i Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo V. Kreuschitz, a następnie S. Pardo Quintillán oraz J. Enegren, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności – Decyzja Rady z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie stanowiska, jakie ma zająć Unia Europejska w ramach Wspólnego Komitetu utworzonego na podstawie Umowy zawartej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób, w odniesieniu do zastąpienia załącznika II do tej umowy dotyczącego koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 341, s. 1) – Wybór podstawy prawnej – Artykuł 48 TFUE (przyjęcie w dziedzinie zabezpieczenia społecznego środków niezbędnych do ustanowienia swobodnego przepływu pracowników) albo art. 79 ust. 2 lit. b) TFUE (prawa obywateli państw trzecich przebywających legalnie w państwie członkowskim) – Wpływ tego wyboru w praktyce na prawa i obowiązki Zjednoczonego Królestwa ze względu na protokół 21 w sprawie stanowiska tego państwa i Irlandii w odniesieniu do przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Irlandia, Republika Francuska i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 49 z 18.2.2012.


title: Sprawa T-231/15: Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2015 r. – Haswani/Rada

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/40

         Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2015 r. – Haswani/Rada
   (Sprawa T-231/15)
   (2015/C 213/65)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: George Haswani (Yabroud, Syria) (przedstawiciel: adwokat G. Karouni)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/375 z dnia 6 marca 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w zakresie, w jakim ten akt dotyczy skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2015/383 z dnia 6 marca 2015 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii w zakresie, w jakim ten akt dotyczy skarżącego;

               —

               w rezultacie wykreślenie nazwiska George’a Haswaniego z wykazów ujętych w załącznikach do tych aktów;

               —

               zasądzenie od Rady kwoty 7 00  000 EUR tytułem odszkodowania wraz z odsetkami za wszystkie poniesione szkody;

               —

               obciążenie Rady jej kosztami postępowania oraz wszystkimi zasadnymi kosztami, które skarżący poniesie w toku postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony, prawa do przedstawienia stanowiska oraz prawa do rzetelnego procesu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia w zakresie, w zaskarżone akty zostały uzasadnione w sposób niewystarczający i nieprecyzyjny.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie oraz braku dowodów w zakresie, w jakim brakowało rzeczywistych i poważnych podstaw przemawiających za koniecznością objęcia skarżącego środkami ograniczającymi.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia ogólnej zasady proporcjonalności.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący wniosku skarżącego o odszkodowanie.


title: Sprawa T-100/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 listopada 2008 r. — Rajani przeciwko OHIM — Artoz-Papier (ATOZ) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ATOZ — Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy ARTOZ — Brak obowiązku przedstawienia dowodu rzeczywistego używania — Początek biegu terminu pięciu lat — Data rejestracji wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuły 73 i 79 rozporządzenia nr 40/94 i art. 6 EKPC)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/25

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 listopada 2008 r. — Rajani przeciwko OHIM — Artoz-Papier (ATOZ)
   (Sprawa T-100/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ATOZ - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy ARTOZ - Brak obowiązku przedstawienia dowodu rzeczywistego używania - Początek biegu terminu pięciu lat - Data rejestracji wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuły 73 i 79 rozporządzenia nr 40/94 i art. 6 EKPC)
   (2009/C 19/45)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Deepak Rajani (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: A. Dustmann, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: G. Schneider i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Artoz-Papier AG (Lenzburg, Szwajcaria)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 stycznia 2006 r. (sprawa R 1126/2004-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Artoz-Papier AG i Deepakiem Rajanim.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Deepak Rajani zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007.


title: Sprawa C-446/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vredegerecht te Antwerpen (Belgia) w dniu 24 lipca 2017 r. – Woonhaven Antwerpen/Khalid Berkani, Asmae Hajji

text:
               25.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 318/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vredegerecht te Antwerpen (Belgia) w dniu 24 lipca 2017 r. – Woonhaven Antwerpen/Khalid Berkani, Asmae Hajji
   (Sprawa C-446/17)
   (2017/C 318/16)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Vredegerecht te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Woonhaven Antwerpen

      Strona pozwana: Khalid Berkani, Asmae Hajji

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy koncesjonowane przez rząd flamandzki towarzystwo socjalnego budownictwa mieszkaniowego, które wynajmuje mieszkanie socjalne konsumentowi w zamian za czynsz – zależący z jednej strony od wartości rynkowej, którą rzeczone towarzystwo samo ustaliło, i, z drugiej strony od dochodu i składu rodziny najemcy – należy uważać za przedsiębiorcę w rozumieniu prawa [Unii]?

               2)

               Czy w przypadku najmu mieszkania socjalnego przez konsumenta stosunek między koncesjonowanym towarzystwem budownictwa socjalnego i konsumentem, a w szczególności art. 11 umowy formularzowej, który stanowi element tego stosunku, jest umową w rozumieniu dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1)?

               3)

               Czy umowa lub stosunek prawny uregulowany przez przepisy o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, w ramach którego koncesjonowane towarzystwo socjalnego budownictwa mieszkaniowego wynajmuje mieszkanie socjalne konsumentowi, są objęte zakresem zastosowania dyrektywy 93/13/EWG […], i czy takie koncesjonowane towarzystwo socjalnego budownictwa mieszkaniowego, które wynajmuje mieszkanie socjalne konsumentowi w zamian za czynsz, zależący z jednej strony od wartość rynkowej, którą rzeczone towarzystwo samo ustaliło, i, z drugiej strony, od dochodu i składu rodziny najemcy – należy w kontekście tego wynajmu uważać za sprzedawcę lub dostawcę w rozumieniu przywołanej powyżej dyrektywy?

      (1)  Dz.U. 1993, L 95, s. 29 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 15, t. 2, s. 288.


title: Sprawa T-209/11: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2011 r. — MB System przeciwko Komisji

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/28

         Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2011 r. — MB System przeciwko Komisji
   (Sprawa T-209/11)
   2011/C 186/53
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: MB System GmbH & Co. KG (Nordhausen, Niemcy) (przedstawiciel: G. Brüggen, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji K(2010) 8289 wersja ostateczna z dnia 14 grudnia 2010 r. dotyczącej środków pomocy państwa C 38/2005 (ex NN 52/2004) przyznanych przez Niemcy na rzecz grupy Biria;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujący zarzut.
   Błędna ocena stanu faktycznego

               —

               Błędna ocena stanu faktycznego w kontekście zakwalifikowania jako przedsiębiorstwo przeżywające trudności;

               —

               Niezastosowanie Wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz wspomagania i restrukturyzacji przedsiębiorstw z 1999 r. w kontekście zakwalifikowania przedsiębiorstwa jako przedsiębiorstwo przeżywające trudności i w kontekście weryfikacji wiążącego listu gwarancyjnego („harte Patronatserklärung”);

               —

               Niedostateczne uzasadnienie dla odejścia od Wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz wspomagania i restrukturyzacji przedsiębiorstw z 1999 r. w kontekście zakwalifikowania przedsiębiorstwa jako przedsiębiorstwo przeżywające trudności i w kontekście weryfikacji wiążącego listu gwarancyjnego;

               —

               Błędna ocena w ramach stwierdzenia wymagającej zwrotu kwoty pomocy na skutek niedokonanej oceny wiążącego listu gwarancyjnego w ramach stwierdzenia wymagającej zwrotu kwoty pomocy.


title: Sprawa C-162/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 listopada 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania)) — International Mail Spain SL przeciwko Administración del Estado, Correos (Dyrektywa 97/67/WE — Wspólne zasady rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych — Liberalizacja usług pocztowych — Możliwość zastrzeżenia poczty zagranicznej dla operatora pocztowych usług powszechnych w zakresie koniecznym do utrzymywania usług powszechnych )

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 listopada 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania)) — International Mail Spain SL przeciwko Administración del Estado, Correos
   (Sprawa C-162/06) (1)

   (Dyrektywa 97/67/WE - Wspólne zasady rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych - Liberalizacja usług pocztowych - Możliwość zastrzeżenia poczty zagranicznej dla operatora pocztowych usług powszechnych „w zakresie koniecznym do utrzymywania usług powszechnych’)
   (2008/C 8/06)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Supremo
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: International Mail Spain SL

      Strona pozwana: Administración del Estado, Correos
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Supremo — Wykładnia art. 7 ust. 2 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnotowych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług w brzmieniu sprzed zmiany dokonanej przez dyrektywę 2002/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. (Dz.U. L 15, str. 14) — Usługi pocztowe zastrzeżone dla operatorów pocztowych usług powszechnych — Poczta zagraniczna — Kryteria oceny — Branie pod uwagę wyłącznie zagrożenia dla równowagi finansowej operatora świadczącego usługi powszechne
   Sentencja
   Artykuł 7 ust. 2 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług należy interpretować w ten sposób, iż pozwala on państwom członkowskim na zastrzeganie poczty zagranicznej dla operatora pocztowych usług powszechnych jedynie wówczas, gdy wykażą one, że:

               —

               wobec braku takiego zastrzeżenia realizacja tych usług powszechnych nie powiodłaby się lub

               —

               zastrzeżenie to jest niezbędne do tego, by usługi te były świadczone na warunkach akceptowalnych z gospodarczego punktu widzenia.

      (1)  Dz.U. C 143 z 17.6.2006.


title: Sprawa T-315/10: Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2010 r. — Groupe Partouche przeciwko Komisji

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/25

         Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2010 r. — Groupe Partouche przeciwko Komisji
   (Sprawa T-315/10)
   ()
   2010/C 274/39
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Groupe Partouche SA (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat J.-J. Sebag)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o niewnoszeniu sprzeciwu;

               —

               obciążenie Komisji wszystkimi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 3333 z dnia 21 maja 2010 r. uznającej za zgodną z rynkiem wewnętrznym oraz z porozumieniem w sprawie Europejskiego Obszaru Gospodarczego plan koncentracji, zgodnie z którym Française des Jeux i Groupe Lucien Barrière przejęłyby wspólnie kontrolę nad przedsiębiorstwem Newco, odpowiedzialnym za stworzenie i prowadzenie witryny internetowej dotyczącej pokera we Francji.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi, że Komisja powinna była przekazać przeprowadzenie badania omawianej koncentracji Republice Francuskiej, gdyż transakcja ta mogła wywrzeć znaczący wpływ na sytuację konkurencyjną we Francji na analizowanym rynku.


title: Sprawa C-88/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 marca 2009 r. – Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Artykuły 28 WE i 30 WE — Swobodny przepływ towarów — Dyrektywa 2001/83/WE — Ziołowe produkty lecznicze — Produkty zaklasyfikowane jako produkty lecznicze — Produkty wytwarzane lub sprzedawane zgodnie z prawem jako suplementy żywnościowe lub produkty dietetyczne w innych państwach członkowskich — Pojęcie produkt leczniczy — Zezwolenie na wprowadzenie do obrotu — Przeszkoda —Uzasadnienie — Zdrowie publiczne — Ochrona konsumentów — Proporcjonalność — Decyzja nr 3052/95/WE — Procedura wymiany informacji w sprawie krajowych środków wprowadzających odstępstwa od zasady swobodnego przepływu towarów we Wspólnocie)

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 5 marca 2009 r. – Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-88/07) (1)

   (Artykuły 28 WE i 30 WE - Swobodny przepływ towarów - Dyrektywa 2001/83/WE - Ziołowe produkty lecznicze - Produkty zaklasyfikowane jako produkty lecznicze - Produkty wytwarzane lub sprzedawane zgodnie z prawem jako suplementy żywnościowe lub produkty dietetyczne w innych państwach członkowskich - Pojęcie „produkt leczniczy” - Zezwolenie na wprowadzenie do obrotu - Przeszkoda - Uzasadnienie - Zdrowie publiczne - Ochrona konsumentów - Proporcjonalność - Decyzja nr 3052/95/WE - Procedura wymiany informacji w sprawie krajowych środków wprowadzających odstępstwa od zasady swobodnego przepływu towarów we Wspólnocie)
   2009/C 102/04
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i A. Alcover San Pedro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (Przedstawiciel: J. Rodríguez Cárcamo, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie art. 28 WE i 30 WE – Naruszenie art. 1 i 4 decyzji nr 3052/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 1995 r. ustanawiającej procedurę wymiany informacji w sprawie krajowych środków wprowadzających odstępstwa od zasady swobodnego przepływu towarów we Wspólnocie (Dz.U. L 321, str. 1)

      Sentencja

               1)

                           —

                           Wycofując z obrotu produkty wytworzone z ziół leczniczych wyprodukowanych lub sprzedawanych zgodnie z prawem w innym państwie członkowskim, na podstawie praktyki administracyjnej polegającej na wycofywaniu z obrotu wszelkich produktów zawierających zioła lecznicze nieujęte ani w załączniku do Orden Ministerial por la que se establece el registro especial para preparados a base de especies vegetales medicinales [rozporządzenia ministra w sprawie ustanowienia rejestru leczniczych preparatów ziołowych] z dnia 3 października 1973 r., z późn. zmian., ani w załączniku do Orden SCO/190/2004 por la que se establece la lista de plantas cuya venta al público queda prohibida o restringida por razón de su toxicidad [rozporządzenia SCO/190/2004 ministra ds. zdrowia i konsumpcji ustanawiającego wykaz ziół, których sprzedaż klientom jest zakazana lub ograniczona ze względu na ich właściwości toksyczne] z dnia 28 stycznia 2004 r., innych niż preparaty składające się wyłącznie z jednego lub kilku gatunków ziół lub z ich części, kawałków lub z ziół w formie sproszkowanej, ponieważ produkty te są uznawane za produkty lecznicze sprzedawane bez obowiązkowego zezwolenia na dopuszczenie do obrotu, oraz

                           —

                           nie informując Komisji o takim środku,

                     Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 28 WE oraz 30 WE, a także na mocy art. 1 i 4 decyzji nr 3052/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 grudnia 1995 r. ustanawiającej procedurę wymiany informacji w sprawie krajowych środków wprowadzających odstępstwa od zasady swobodnego przepływu towarów we Wspólnocie.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa T-19/15: Wyrok Sądu z dnia 1 lutego 2017 r. – Gómez Echevarría/EUIPO – M and M Direct (wax by Yuli’s) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia do znaku — Graficzny unijny znak towarowy wax by Yuli’s — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy MADWAX i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy wax — Artykuł 53 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 — Zakres badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą — Artykuł 64 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 — Prawo do obrony — Artykuł 41 ust. 2 lit. a) karty praw podstawowych — Nadużycie prawa — Koszty reprezentacji przed EUIPO — Artykuł 85 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/21

         Wyrok Sądu z dnia 1 lutego 2017 r. – Gómez Echevarría/EUIPO – M and M Direct (wax by Yuli’s)
   (Sprawa T-19/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia do znaku - Graficzny unijny znak towarowy wax by Yuli’s - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy MADWAX i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy wax - Artykuł 53 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 - Zakres badania przeprowadzanego przez izbę odwoławczą - Artykuł 64 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 - Prawo do obrony - Artykuł 41 ust. 2 lit. a) karty praw podstawowych - Nadużycie prawa - Koszty reprezentacji przed EUIPO - Artykuł 85 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 078/28)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Yuleidy Caridad Gómez Echevarría (Benalmádena, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. López Chicheri y Selma)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: M and M Direct Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 listopada 2014 r. (sprawa R 951/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między M and M Direct a Y.C. Gómez Echevarríą.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Yuleidy Caridad Gómez Echevarría zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015.


title: Sprawa C-362/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 28 czerwca 2013 r. — Maurizio Fiamingo przeciwko Rete Ferroviaria Italiana SpA

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 28 czerwca 2013 r. — Maurizio Fiamingo przeciwko Rete Ferroviaria Italiana SpA
   (Sprawa C-362/13)
   2013/C 260/52
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Maurizio Fiamingo

      Druga strona postępowania: Rete Ferroviaria Italiana SpA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy do pracy na morzu mają zastosowanie klauzule porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony przyjętego przez dyrektywę 1999/70/WE (1), a w szczególności, czy klauzula 2 punkt 1 odnosi się również do pracowników zatrudnionych na czas określony na promach, które wykonują codzienne połączenia?

               2)

               Czy porozumienie ramowe przyjęte przez dyrektywę 1999/70/WE, a w szczególności klauzula 3 punkt 1, stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, które przewidują (art. 332 codice della navigazione) wskazywanie „czasu trwania” umowy, a nie „terminu jej wygaśnięcia” i czy ze wspomnianą dyrektywą zgodne jest przewidzenie czasu trwania umowy ze wskazaniem jej terminu końcowego, co do którego jest pewne że upłynie (po maksimum 78 dniach), lecz nie kiedy to nastąpi?

               3)

               Czy porozumienie ramowe przyjęte przez dyrektywę 1999/70/WE, a w szczególności klauzula 3 punkt 1, stoi na przeszkodzie przepisom krajowym (art. 325, 326 oraz 332 codice della navigazione), które utożsamiają obiektywne powody zawarcia umowy na czas określony jedynie z tym, że przewiduje ona odbycie rejsu lub rejsów, w ten sposób zasadniczo zrównując przedmiot umowy (świadczenie) z jej kauzą (przyczyną jej zawarcia na czas określony)?

               4)

               Czy porozumienie ramowe przyjęte przez dyrektywę stoi na przeszkodzie przepisom krajowym (w szczególności przepisom codice della navigazione), które wykluczają w przypadku zastosowania kolejnych umów (spełniającego znamiona nadużycia w rozumieniu klauzuli 5), aby zostały one przekształcone w stosunek pracy na czas nieokreślony (środek przewidziany przez art. 326 codice della navigazione jedynie dla przypadku, gdy pracownik zawierający umowę o pracę na statku pełni służbę bez przerwy przez okres dłuższy niż jeden rok oraz dla przypadku, w którym pomiędzy ustaniem umowy a zawarciem kolejnej umowy minie okres nie dłuższy niż sześćdziesiąt dni)?

      (1)  Dyrektywa Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC); Dz.U. L 175, s. 43.


title: Sprawa T-80/08: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2008 r. — CureVac przeciwko OHIM — Qiagen (RNAiFect)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/34

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2008 r. — CureVac przeciwko OHIM — Qiagen (RNAiFect)
   (Sprawa T-80/08)
   (2008/C 107/57)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: CureVac (Tübingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. von Stosch)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Qiagen GmbH (Hilden, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 11 grudnia 2007 r. w sprawie R 1219/2006-1 dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu o sygn. B 771 495;

               —

               odrzucenie wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego nr 3 304 813;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Qiagen GmbH

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „RNAiFect” dla towarów z klas 1, 5 i 9 (zgłoszenie nr 3 304 813)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „RNActive” dla towarów z klas 1 i 5 (wspólnotowy znak towarowy nr 2 953 768), przy czym sprzeciw dotyczył rejestracji niektórych towarów z klas 1 i 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ między kolidującymi znakami istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd z uwagi na identyczność towarów i podobieństwo znaków.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa T-389/11: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2011 r. — Guccio Gucci przeciwko OHIM — Chang Qing Qing (GUDDY)

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/34

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2011 r. — Guccio Gucci przeciwko OHIM — Chang Qing Qing (GUDDY)
   (Sprawa T-389/11)
   2011/C 282/67
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Guccio Gucci SpA (Florencja, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Jacobacci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Chang Qing Qing (Florencja, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 kwietnia 2011 r. w sprawie R 143/2010-1 w zakresie w jakim oddalono w niej sprzeciw w odniesieniu do pozostałych towarów z klasy 9 i 14; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Chang Qing Qing

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „GUDDY” dla różnych towarów z klas 9, 14, 18, i 25 — zgłoszenie do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 6799531

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „GUCCI” zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy pod nr 121988 dla towarów z klas 9, 14, 18 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i częściowe oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na to, że Izba Odwoławcza (i) nie zbadała uważnie dokumentów, które jej przedstawiono celem dojścia do właściwego wniosku w odniesieniu do większego charakteru odróżniającego znaku towarowego „GUCCI” oraz w odniesieniu do porównania rozpatrywanych znaków towarowych pod względem fonetycznym i następnie (ii) dokonała błędnej wykładni i niewłaściwie zastosowała art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-89/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte Suprema di Cassazione (Włochy) w dniu 21 lutego 2014 r. – A2A SpA przeciwko Agenzia delle Entrate

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte Suprema di Cassazione (Włochy) w dniu 21 lutego 2014 r. – A2A SpA przeciwko Agenzia delle Entrate
   (Sprawa C-89/14)
   2014/C 142/28
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte Suprema di Cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnosząca skargę kasacyjną: A2A SpA

      Druga strona postępowania kasacyjnego: Agenzia delle Entrate

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 14 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (1) oraz art. 9, 11 i 13 rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania wskazanego wyżej rozporządzenia (2) powinny być interpretowane w ten sposób, że stoją na przeszkodzie przepisom prawa krajowego, które w odniesieniu do odzyskania pomocy państwa wynikającego z decyzji Komisji notyfikowanej w dniu 7 czerwca 2002 r. stanowią, iż odsetki są ustalane na podstawie przepisów rozdziału V rozporządzenia nr 794/2004 (tj. w szczególności art. 9 i 11), a zatem z zastosowaniem stopy procentowej opartej na metodzie odsetek złożonych?

      (1)  Dz.U. L 83, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 140, s. 1).


title: Sprawa C-423/05: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/14

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-423/05)
   (2006/C 48/27)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 29 listopada 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez A. Caeirosa i M. Konstantinidisa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Francuskiej.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, iż nie podejmując wszelkich niezbędnych kroków:

                           —

                           w celu zapewnienia, aby odpady były odzyskiwane i unieszkodliwiane bez narażania zdrowia ludzkiego oraz bez szkody dla środowiska, w szczególności w celu zakazania porzucania, składowania lub niekontrolowanego unieszkodliwiania odpadów;

                           —

                           by każdy posiadacz odpadów oddawał je prywatnemu lub publicznemu podmiotowi zbierającemu odpady lub przedsiębiorstwu prowadzącemu działalność w zakresie unieszkodliwiania i odzysku lub sam zapewniał ich odzysk lub unieszkodliwiania zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (1);

                           —

                           by zakłady lub przedsiębiorstwa prowadzące działalność w zakresie unieszkodliwiania odpadów działały na podstawie zezwolenia właściwych władz;

                           —

                           by w odniesieniu do składowisk objętych zezwoleniem lub już działających przed upływem terminu na transpozycję dyrektywy Rady 99/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (2), tzn. do dnia 16 lipca 2002 r., podmioty zarządzające składowiskami przygotowały i przedstawiły przed dniem 16 lipca 2002 r. właściwym władzom w celu zatwierdzenia plan zagospodarowania terenu z uwzględnieniem czynników dotyczących warunków uzyskania zezwolenia, jak również wszelkich środków korygujących, które uznają za niezbędne, by w następstwie przedstawienia planu zagospodarowania właściwe władze mogły podjąć ostateczną decyzję w przedmiocie dalszego działania składowisk, przystępując niezwłocznie do zamknięcia składowisk, które nie uzyskały zezwolenia na dalsze prowadzenie działalności lub wydając zezwolenie na przeprowadzenie niezbędnych prac, określając tym samym okres przejściowy na wykonanie planu, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4, 8 i 9 powołanej wyżej dyrektywy 75/442/EWG, zmienionej dyrektywą 91/156/WE (3) i art. 14 lit. a), b) i c) dyrektywy 99/31/WE.

               2.

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja uważa, iż tolerując funkcjonowanie we Francji licznych nielegalnych i nie podlegających kontroli składowisk odpadów i nie podejmując wszelkich niezbędnych kroków w celu zapewnienia, by odpady były unieszkodliwiane bez narażania zdrowia ludzkiego oraz bez szkody dla środowiska, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom wyrażonym w art. 4, 8 i 9 dyrektywy 75/442/EWG w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą 91/156/EWG. Władze francuskie nie kwestionują tych uchybień, nie zgadzają się jednak z liczbą nielegalnych składowisk odpadów wskazaną przez Komisję utrzymując, iż wpływ tych składowisk na środowisko jest niewielki, a nielegalne składowiska przyjmują jedynie odpady zielone, gruz i odpady w postaci sprzętu gospodarstwa domowego.
   Informacje przekazane przez władze francuskie nie są wystarczające, by ocenić zgodność systemu zezwoleń z wymogami art. 9 dyrektywy 75/442/EWG: składy, których powierzchnia jest mniejsza niż 100 m2, a wysokość mniejsza niż 2 m, tak jak i odzysk tych odpadów nie jest przedmiotem zezwolenia. Wykładnia przyjęta przez władze francuskie, zgodnie z którą jedynie składowiska prowadzone bez zezwolenia przez gminy są nielegalne jest niewłaściwa, gdyż osoba fizyczna może również prowadzić składowisko odpadów bez zezwolenia.
   Posiadając informacje, które zostały jej przekazane, Komisja może jedynie zakładać, iż wbrew temu co przewiduje art. 14 dyrektywy 99/31/WE, zakłady lub przedsiębiorstwa, które prowadzą działalność w zakresie unieszkodliwiania odpadów nie posiadając zezwolenia nie przygotowały ani nie przedstawiły przed dniem 16 lipca 2002 r. właściwym władzom w celu zatwierdzenia planu zagospodarowania każdego nielegalnego lub nie podlegającego kontroli składowiska odpadów. Składowisko, które nie może zostać dostosowane do wymogów powołanej wyżej dyrektywy winno być niezwłocznie zamknięte. Funkcjonowanie nielegalnych składowisk odpadów bez planu zagospodarowania i bez zezwolenia stanowi naruszenie art. 14 dyrektywy 99/31/WE.

      (1)  Dz.U. L 194, z 25.07.1975, str. 39.

      (2)  Dz.U. L 182, z 16.07.1999, str. 1.

      (3)  Dz.U. L 78, z 26.03.1991, str. 32.


title: Sprawa C-3/06 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 lutego 2007 r. — Groupe Danone przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Grzywny — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Komunikat w sprawie współpracy)

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 lutego 2007 r. — Groupe Danone przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-3/06 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Grzywny - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Komunikat w sprawie współpracy)
   (2007/C 82/11)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Groupe Danone (przedstawiciele: A. Winckler i S. Sorinas Jimeno, avocats)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Bouquet i W. Wils, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piątej izby) z dnia 25 października 2005 r. w sprawie Groupe Danone przeciwko Komisji (T-38/02), w którym Sąd w części oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/569/WE z dnia 5 grudnia 2001 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (Dz.U. L 200, str. 1)
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Grupa Danone zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 48 z 25.2.2006.


title: Sprawa C-136/09: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 18 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Areios Pagos — Grecja) — Organismos Sillogikis Diacheirisis Dimiourgon Theatrikon kai Optikoakoustikon Ergon przeciwko Divani Akropolis Anonimi Xenodocheiaki kai Touristiki Etaireia (Artykuł 104 § 3 regulaminu — Prawa autorskie i pokrewne w społeczeństwie informacyjnym — Dyrektywa 2001/29/WE — Artykuł 3 — Pojęcie „udostępnienie utworu publiczności” — Utwory rozpowszechniane za pomocą odbiorników telewizyjnych zainstalowanych w pokojach hotelowych)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/14

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 18 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Areios Pagos — Grecja) — Organismos Sillogikis Diacheirisis Dimiourgon Theatrikon kai Optikoakoustikon Ergon przeciwko Divani Akropolis Anonimi Xenodocheiaki kai Touristiki Etaireia
   (Sprawa C-136/09) (1)

   (Artykuł 104 § 3 regulaminu - Prawa autorskie i pokrewne w społeczeństwie informacyjnym - Dyrektywa 2001/29/WE - Artykuł 3 - Pojęcie „udostępnienie utworu publiczności” - Utwory rozpowszechniane za pomocą odbiorników telewizyjnych zainstalowanych w pokojach hotelowych)
   2010/C 179/23
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Areios Pagos

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Organismos Sillogikis Diacheirisis Dimiourgon Theatrikon kai Optikoakoustikon Ergon

      Strona pozwana: Divani Akropolis Anonimi Xenodocheiaki kai Touristiki Etaireia

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Xenodocheiako Epimelitirio tis Ellados

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Areios Pagos — Wykładnia art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10) — Pojęcie „udostępnienie utworu publiczności” — Utwory rozpowszechniane za pomocą odbiorników telewizyjnych zainstalowanych w pokojach hotelowych i podłączonych do anteny centralnej zainstalowanej w hotelu, bez żadnej innej interwencji ze strony prowadzącego hotel w zakresie odbioru sygnału przez jego klientów

      Sentencja

   Przez samą okoliczność zainstalowania w pokojach hotelowych odbiorników telewizyjnych i podłączenia ich do anteny centralnej hotelu, prowadzący hotel udostępnienia utwory publiczności, w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawy połączone T-225/07 i T-364/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 września 2009 r. — Thomson Sales Europe przeciwko Komisji (Unia celna — Przywóz odbiorników telewizji kolorowej produkowanych w Tajlandii — Umorzenie należności celnych przywozowych — Oczywiste zaniedbanie — Odstąpienie od retrospektywnego pokrycia należności celnych przywozowych — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akt niekorzystny — Niedopuszczalność)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/58

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 września 2009 r. — Thomson Sales Europe przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-225/07 i T-364/07) (1)

   (Unia celna - Przywóz odbiorników telewizji kolorowej produkowanych w Tajlandii - Umorzenie należności celnych przywozowych - Oczywiste zaniedbanie - Odstąpienie od retrospektywnego pokrycia należności celnych przywozowych - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akt niekorzystny - Niedopuszczalność)
   2009/C 267/101
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Thomson Sales Europe (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciele: F. Goguel i F. Foucault, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: w sprawie T-225/07 X. Lewis, H. van Vliet i S. Schønberg i w sprawie T-364/07 X. Lewis i M. Patakia, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   W sprawie T-225/07 wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr REM 03/05 z dnia 7 maja 2007 r., na mocy której powiadomiono francuskie organy, że nie jest uzasadnione umorzenie należności celnych przywozowych nałożonych na odbiorniki telewizji kolorowej produkowane w Tajlandii, będących przedmiotem złożonego przez nie wniosku z dnia 14 września 2005 r., a także w sprawie T-364/07, wniosek o stwierdzenie nieważności pisma Komisji z dnia 20 lipca 2007 r., w którym nie potwierdzono nabycia prawa do odstąpienia od retrospektywnego pokrycia należności celnych przywozowych od wskazanych odbiorników

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Thomson Sales Europe ponosi koszty własne a także koszty poniesione przez Komisję Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa C-170/09: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/30

         Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-170/09)
   2009/C 153/57
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Peere i P. Dejmek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu (1), a w każdym razie nie informując o nich Komisji, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2005/60/WE upłynął w dniu 15 grudnia 2007 r. Tymczasem pozwana do dnia wniesienia niniejszej skargi nie przyjęła jeszcze wszystkich przepisów niezbędnych do transpozycji lub w każdym razie nie poinformowała o nich Komisji.

      (1)  Dz.U. L 309, s. 15.


title: Sprawa T-341/10: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2010 r. — F91 Diddeléng i in. przeciwko Komisji

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/32

         Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2010 r. — F91 Diddeléng i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-341/10)
   ()
   2010/C 301/55
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: F91 Diddeléng (Dudelange, Luksemburg), Julien Bonnetaud (Yutz, Francja), Thomas Gruszczynski (Amnéville, Francja), Rainer Hauck (Maxdorf, Niemcy), Stéphane Martine (Esch-sur-Alzette, Luksemburg), Grégory Molnar (Moyeuvre-Grande, Francja) i Yann Thibout (Algrange, Francja) (przedstawiciele: adwokaci L. Misson, C. Delrée i G. Ernes)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności spornej decyzji Komisji Europejskiej z dnia 3 czerwca 2010 r.,

               —

               stwierdzenie nieważności regulaminów naruszających art. 45 i 101 TFUE,

               —

               nałożenie niezbędnych sankcji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący (klub piłkarski Dudelange i zawodnicy nieluksemburscy zatrudnieni w tym klubie) wnoszą o stwierdzenie nieważności dostarczonej przesyłką pocztową w dniu 21 czerwca 2010 r. decyzji Komisji z dnia 3 czerwca 2010 r., którą Komisja poinformowała skarżących o umorzeniu postępowania wszczętego w wyniku ich skargi przeciwko Fédération Luxembourgeoise de Football (FLF — luksemburski związek piłki nożnej) opartej na art. 45 i art. 101 TFUE, która dotyczyła regulaminu FLF zabraniającego skarżącym udziału w określonych meczach piłkarskich, jeżeli liczba zawodników zagranicznych figurujących w protokole meczowym przekraczała liczbę ustaloną w regulaminie.
   Skarżący opierają skargę na dwóch zarzutach:

               —

               Naruszenie art. 45 TFUE, gdyż figurujący aktualnie w regulaminie FLF obowiązek umieszczenia w oficjalnym protokole meczowym siedmiu zawodników, których pierwsza licencja zawodnicza została wystawiona w Luksemburgu, oraz zakaz umieszczania w tym samym protokole więcej niż czterech zawodników, którzy w trakcie sezonu zmienili klub, stanowią bezpośrednią dyskryminację utrudniającą obywatelowi państwa członkowskiego wykonywanie działalności gospodarczej na terytorium luksemburskim. Ponadto, jeżeli regulamin FLF nie stanowiłby dyskryminacji bezpośredniej, lecz pośrednią, cele przywołane przez FLF, mianowicie że jego celem społecznym jest promocja futbolu jako sportu amatorskiego, są bezpodstawne i nie mogą z tego powodu być uważane za zgodne z prawem. Ograniczenia są nieproporcjonalne do przywołanego celu;

               —

               Naruszenie art. 101 TFUE, gdyż FLF należy uznać za stowarzyszenie przedsiębiorstw, które narusza prawo konkurencji, a w szczególności art. 101 AEUV, ponieważ ograniczenia odnośnie do liczby zawodników zagranicznych mają konsekwencje ekonomiczne dla sportowców zawodowych i naruszają swobodę konkurencji luksemburskich klubów sportowych.


title: Sprawa T-220/09: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2011 r. — Ergo Versicherungsgruppe przeciwko OHIM — Société de développement et de recherche industrielle (ERGO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ERGO — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy URGO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/47

         Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2011 r. — Ergo Versicherungsgruppe przeciwko OHIM — Société de développement et de recherche industrielle (ERGO)
   (Sprawa T-220/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ERGO - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy URGO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 269/103
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ergo Versicherungsgruppe AG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard, A.W. Renck, T. Dolde, J. Pause)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: B. Schmidt, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Société de développement et de recherche industrielle (Chenôve, Francja) (przedstawiciel: adwokat K. Dröge)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 marca 2009 r. (sprawa R 515/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Société de développement et de recherche industrielle a Ergo Versicherungsgruppe AG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ergo Versicherungsgruppe AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


title: Sprawa T-416/17: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2017 r. – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO – Papouis Dairies (fino)

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/53

         Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2017 r. – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO – Papouis Dairies (fino)
   (Sprawa T-416/17)
   (2017/C 277/77)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC i V. Marsland, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Papouis Dairies LTD (Nikozja, Cypr)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Papouis Dairies LTD

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny kolorowy znak towarowy zawierający element słowny „fino” – zgłoszenie nr 11 180 791

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 kwietnia 2017 r. w sprawie R 2759/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO oraz drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-153/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 27 marca 2017 r. – Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs/Volkswagen Financial Services (UK) Ltd

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 27 marca 2017 r. – Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs/Volkswagen Financial Services (UK) Ltd
   (Sprawa C-153/17)
   (2017/C 178/11)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court of the United Kingdom

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs

      Strona pozwana: Volkswagen Financial Services (UK) Ltd

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w przypadku gdy ogólne koszty pośrednie przypadające na transakcje sprzedaży ratalnej (obejmujące zwolnione z VAT zapewnienie finansowania oraz podlegające opodatkowaniu VAT dostawy pojazdów) zostały włączone jedynie w cenę świadczonego przez podatnika zapewnienia finansowania zwolnionego z VAT, podatnikowi przysługuje prawo do dokonania odliczenia podatku naliczonego od tych kosztów?

               2)

               Jak należy prawidłowo interpretować punkt 31 wyroku w sprawie C-98/98 Midland Bank, a w szczególności stwierdzenie, że koszty pośrednie „stanowią część podlegających opodatkowaniu kosztów ogólnych podatnika i jako takie są składnikami ceny produktów jego przedsiębiorstwa”?
               W szczególności:

                           a)

                           Czy fragment ten należy interpretować jako oznaczający, że państwo członkowskie zawsze musi przypisywać część VAT naliczonego do każdej dostawy przy zastosowaniu szczególnej metody przyjętej na podstawie art. 173 ust. 2 lit. c) dyrektywy (1)?

                           b)

                           Czy ma to miejsce nawet w okolicznościach, gdy koszty pośrednie nie zostały włączone w cenę dostaw podlegających opodatkowaniu, realizowanych przez przedsiębiorstwo?

               3)

               Czy okoliczność, że koszty pośrednie zostały przynajmniej w pewnym zakresie faktycznie wykorzystane w podlegających opodatkowaniu dostawach pojazdów

                           a)

                           oznacza, że pewna część podatku naliczonego od tych kosztów musi podlegać odliczeniu?

                           b)

                           Czy ma to miejsce nawet w okolicznościach, gdy koszty pośrednie nie zostały włączone w cenę podlegających opodatkowaniu dostaw pojazdów?

               4)

               Czy co do zasady uzasadnione będzie pominięcie podlegających opodatkowaniu dostaw pojazdów (lub ich wartości) do celów zastosowania szczególnej metody na podstawie art. 173 ust. 2 lit. c) dyrektywy?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1)


title: Sprawa C-182/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 4 lutego 2014 r. w sprawach T-604/11 i T-292/12, Mega Brands International, Luxembourg, Zweigniederlassung Zug przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 11 kwietnia 2014 r. przez Mega Brands International, Luxembourg, Zweigniederlassung Zug

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/3

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 4 lutego 2014 r. w sprawach T-604/11 i T-292/12, Mega Brands International, Luxembourg, Zweigniederlassung Zug przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 11 kwietnia 2014 r. przez Mega Brands International, Luxembourg, Zweigniederlassung Zug
   (Sprawa C-182/14 P)
   2014/C 223/03
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Mega Brands International, Luxembourg, Zweigniederlassung Zug (przedstawiciele: A. Nordemann i M. C. Maier, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 4 lutego 2014 r. w zakresie dotyczącym sprawy T-292/12;

               —

               jeśli konieczne, zwrócenie sprawy do Sądu w celu ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie kosztami Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie opiera swoje odwołanie na jednym zarzucie, w ramach którego podnosi naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 (1) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.
   Podnosi ona w szczególności następujące naruszenia prawa Sądu polegające na tym, że:

               1.

               w ramach ogólnej oceny nie uwzględnił, a nawet nie wymienił, że wcześniejszy znak towarowy MAGNET 4 zawiera cyfrę „4”;

               2.

               Sąd w pkt 22 i 25 wyroku uznał część składową MAGNET jako dominujący element wcześniejszego znaku towarowego MAGNET 4;

               3.

               w pkt 25 przy ocenie fonetycznego i graficznego podobieństwa znaków towarowych MAGNET 4 i MAGNEXT zastosowane zostały różne skale oceny;

               4.

               w pkt 35 w ramach ogólnej oceny ryzyka wprowadzenia w błąd nie uwzględnił wzajemnej relacji między istotnymi czynnikami, w szczególności niewielki charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego MAGNET 4, brak podobieństwa pojęciowego znaków towarowych MAGNET 4 i MAGNEXT, jak również niewielkie fonetyczne i graficzne podobieństwo znaków towarowych;

               5.

               w pkt 35 nie przytoczył przekonujących podstaw dla przyjęcia ryzyka wprowadzenia w błąd między znakami towarowymi MAGNET 4 i MAGNEXT.

      (1)  Dz.U. L 78, s. 1


title: Sprawa C-337/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Stuttgart — Niemcy) — Ibrahim Altun przeciwko Stadt Böblingen (Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja — Artykuł 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia — Prawo pobytu dziecka pracownika tureckiego — Przynależność pracownika do legalnego rynku pracy — Niezawinione bezrobocie — Możliwość stosowania wymienionego układu do uchodźców tureckich — Przesłanki utraty praw nabytych)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/15

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Stuttgart — Niemcy) — Ibrahim Altun przeciwko Stadt Böblingen
   (Sprawa C-337/07) (1)

   (Układ stowarzyszeniowy EWG-Turcja - Artykuł 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia - Prawo pobytu dziecka pracownika tureckiego - Przynależność pracownika do legalnego rynku pracy - Niezawinione bezrobocie - Możliwość stosowania wymienionego układu do uchodźców tureckich - Przesłanki utraty praw nabytych)
   (2009/C 44/24)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Stuttgart
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ibrahim Altun

      Strona pozwana: Stadt Böblingen
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Stuttgart — Wykładnia art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia EWG–Turcja — Prawo pobytu obywatela tureckiego, który wjechał na terytorium państwa jako osoba niepełnoletnia w ramach łączenia rodzin –Wyrok skazujący — Wpływ na prawo do pobytu — Możliwość stosowania do uchodźców tureckich — Prawo azylu przyznane ojcu na podstawie nieprawdziwych informacji — Odwołanie prawa azylu jako warunek odmowy pochodnego prawa pobytu — Prawo pochodne zależne od przynależności do legalnego rynku pracy państwa członkowskiego w okresie trzech lat, w którym istniała wspólnota rodzinna z niepełnoletnim
   Sentencja

               1)

               Przepis art. 7 akapit pierwszy tiret pierwsze decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia przyjętej przez Radę Stowarzyszenia utworzoną na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją powinien być interpretowany w ten sposób, że dziecko pracownika tureckiego może korzystać z praw wynikających z tego przepisu, jeżeli w trzyletnim okresie wspólnego zamieszkiwania przez to dziecko z pracownikiem pracownik wykonywał działalność zawodową przez dwa i pół roku, a następnie był bezrobotny przez okres kolejnych sześciu miesięcy.

               2)

               Fakt, iż pracownik turecki uzyskał prawo pobytu w państwie członkowskim, a w konsekwencji prawo dostępu do rynku pracy tego państwa jako uchodźca polityczny, nie stoi na przeszkodzie temu, aby członek jego rodziny mógł korzystać z praw wynikających z art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80.

               3)

               Przepis art. 7 akapit pierwszy decyzji nr 1/80 powinien być interpretowany w ten sposób, że jeżeli pracownik turecki uzyskał status uchodźcy politycznego na podstawie nieprawdziwych informacji, prawa wynikające dla członka jego rodziny z tego przepisu nie mogą zostać zakwestionowane, jeśli ten członek rodziny w dniu cofnięcia zezwolenia na pobyt wydanego pracownikowi spełniał przesłanki określone w wymienionym przepisie.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa T-547/10: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2010 r. — Omya przeciwko OHIM — Alpha Calcit (CALCIMATT)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/51

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2010 r. — Omya przeciwko OHIM — Alpha Calcit (CALCIMATT)
   (Sprawa T-547/10)
   ()
   2011/C 30/91
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Omya AG (Oftringen, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat F. Kuschmirek)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Alpha Calcit Füllstoffgesellschaft mbH (Kolonia, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 16 września 2010 r. w sprawie R 1370/2009-1 oraz nałożenie na stronę pozwaną obowiązku uwzględnienia zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 5 200 654„CALCIMATT” dla wszystkich zgłoszonych towarów;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

               —

               ewentualnie, zawieszenie postępowania do czasu wydania ostatecznego rozstrzygnięcia przez OHIM w przedmiocie wykreślenia znaku towarowego EU 003513488 „CALCILAN”, na który powołano się w sprzeciwie.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „CALCIMATT” dla towarów należących do klas 1 i 2

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Alpha Calcit Füllstoffgesellschaft mbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowne międzynarodowe znaki towarowe „CALCIPLAST”, „CALCILIT” i „CALCICELL” dla towarów należących do klas 1 i 19, słowne wspólnotowe znaki towarowe „Calcilit” i „CALCILAN” dla towarów należących do klas 1 i 19 a także słowne krajowe znaki towarowe „CALCICELL” i „CALCIPLAST” dla towarów należących do klasy 1

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie zgłoszenia

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ kolidujące ze sobą znaki towarowe nie są do tego stopnia podobne, że w odniesieniu do objętych nimi towarów istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).