title: Sprawa C-438/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München – Niemcy) – Irmengard Weber przeciwko Mechthilde Weber [Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 22 pkt 1 — Jurysdykcja wyłączna — Spory, których przedmiotem są prawa rzeczowe na nieruchomościach — Charakter prawa pierwokupu — Artykuł 27 ust. 1 — Zawisłość sporu — Pojęcie roszczeń zgłoszonych między tymi samymi stronami i mających ten sam przedmiot — Relacja między art. 22 pkt 1 i art. 27 ust. 1 — Artykuł 28 ust. 1 — Sprawy wiążące się ze sobą — Kryteria oceny przy zawieszeniu postępowania]

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München – Niemcy) – Irmengard Weber przeciwko Mechthilde Weber
   (Sprawa C-438/12) (1)

   ([Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 22 pkt 1 - Jurysdykcja wyłączna - Spory, których przedmiotem są prawa rzeczowe na nieruchomościach - Charakter prawa pierwokupu - Artykuł 27 ust. 1 - Zawisłość sporu - Pojęcie roszczeń zgłoszonych między tymi samymi stronami i mających ten sam przedmiot - Relacja między art. 22 pkt 1 i art. 27 ust. 1 - Artykuł 28 ust. 1 - Sprawy wiążące się ze sobą - Kryteria oceny przy zawieszeniu postępowania])
   2014/C 159/07
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht München

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Irmengard Weber

      Strona pozwana: Mechthilde Weber

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Oberlandesgericht München – Wykładnia art. 22 pkt 1, art. 27 i 28 oraz art. 35 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1) – Zawisłość sporu – Sprawy o to samo roszczenie między tymi samymi stronami zawisłe przed sądami różnych państw członkowskich – Wykładnia terminów „to samo roszczenie” oraz „te same strony” – Sytuacja, w której pierwsza sprawa została wniesiona przez osobę trzecią przeciwko obu stronom, a druga sprawa została wniesiona przez jedną z tych stron przeciwko drugiej.

      Sentencja

               1)

               Artykuł 22 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że do kategorii sporów, „których przedmiotem są prawa rzeczowe na nieruchomościach”, o której mowa w tym przepisie, należy powództwo, takie jak wytoczone w niniejszej sprawie przed sąd innego państwa członkowskiego, zmierzające do uzyskania stwierdzenia nieważności wykonania prawa pierwokupu obciążającego tę nieruchomość i wywierającego skutki erga omnes.

               2)

               Artykuł 27 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że przed zawieszeniem postępowania na podstawie tego przepisu sąd, przed który później wytoczono powództwo ma obowiązek zbadania, czy z powodu naruszenia jurysdykcji wyłącznej przewidzianej w art. 22 pkt 1 rzeczonego rozporządzenia ewentualne orzeczenie co do istoty wydane przez sąd, przed który najpierw wytoczono powództwo, nie zostanie uznane w innych państwach członkowskich na podstawie art. 35 ust. 1 tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 379 z 8.12.2012.


title: Sprawa T-343/13: Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2014 r. – Cipriani przeciwko OHIM – Hotel Cipriani (CIPRIANI)

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/29

         Skarga wniesiona w dniu 19 maja 2014 r. – Cipriani przeciwko OHIM – Hotel Cipriani (CIPRIANI)
   (Sprawa T-343/13)
   2014/C 261/53
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Arrigo Cipriani (Wenecja, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Vanzetti, S. Bergia i G. Sironi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Hotel Cipriani (Wenecja, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 marca 2014 r. w sprawie R 224/2012-4 i unieważnienie, na podstawie art. 52 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 8 ust. 3 włoskiego kodeksu praw własności przemysłowej, prawa do znaku towarowego „CIPRIANI” nr 115824, którego właścicielem jest Hotel Cipriani w odniesieniu do wszystkich towarów i usług, dla których został on zarejestrowany, lub;

               —

               ewentualnie, w odniesieniu do towarów i usług, innych niż usługi „hoteli i rezerwacji hoteli”;

               —

               ewentualnie, w odniesieniu do usług „restauracji, kafeterii, publicznych miejsc restauracyjnych, barów, cateringu, dostarczania napojów do natychmiastowej konsumpcji”, lub;

               —

               przekazanie sprawy do OHIM celem wydania przez niego orzeczenia o nieważności prawa do znaku;

               —

               nakazanie by koszty poniesione przez Arriga Ciprianiego w związku z niniejszym postępowaniem zostały mu całkowicie zwrócone.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Słowny znak towarowy „CIPRIANI” dla towarów i usług z klas 16, 35 i 42 – Wspólnotowy znak towarowy nr 115  824

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Hotel Cipriani

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Znak towarowy został zarejestrowany w złej wierze i narusza prawo do nazwiska osoby powszechnie znanej „CIPRIANI”

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 53 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 8 ust. 3 włoskiego kodeksu praw własności przemysłowej;

               —

               Naruszenie art. art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-428/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/27

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-428/10) (1)

   2011/C 252/59
   Język postępowania: francuski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa T-364/09 P: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r. — Lebedef przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Urlop roczny — Oddelegowanie w połowie wymiaru czasu pracy do celów reprezentacji związkowej — Nieusprawiedliwiona nieobecność — Zmniejszenie prawa do urlopu rocznego — Artykuł 60 regulaminu)

text:
               5.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/14

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r. — Lebedef przeciwko Komisji
   (Sprawa T-364/09 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Urlop roczny - Oddelegowanie w połowie wymiaru czasu pracy do celów reprezentacji związkowej - Nieusprawiedliwiona nieobecność - Zmniejszenie prawa do urlopu rocznego - Artykuł 60 regulaminu)
   2011/C 38/25
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Giorgio Lebedef (Senningerberg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciel: G. Berscheid, pełnomocnik, wspierany przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) wydanego w dniu 7 lipca 2009 r. w sprawie F-39/08 Lebedef przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, i zmierzające do uchylenia tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               G. Lebedef pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach postępowania w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 282 z 21.11.2009.


title: Sprawa C-402/08: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 12 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Słowenii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/35/WE — Odpowiedzialność za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/13

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 12 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Słowenii
   (Sprawa C-402/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/35/WE - Odpowiedzialność za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   2009/C 113/27
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: U. Wölker i V. Kovačič, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Słowenii (Przedstawiciel: A. Vran, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieustanowienie w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (Dz.U. L 143, s. 56).

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu, Republika Słowenii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Słowenii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008.


title: Sprawa C-166/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rīgas apgabaltiesas Krimināllietu tiesu kolēģija (Łotwa) w dniu 13 kwietnia 2015 r. – postępowanie karne przeciwko Aleksandrsowi Ranksowi i Jurijsowi Vasiļevičsowi

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rīgas apgabaltiesas Krimināllietu tiesu kolēģija (Łotwa) w dniu 13 kwietnia 2015 r. – postępowanie karne przeciwko Aleksandrsowi Ranksowi i Jurijsowi Vasiļevičsowi
   (Sprawa C-166/15)
   (2015/C 205/29)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Rīgas apgabaltiesas Krimināllietu tiesu kolēģija

      Strony w postępowaniu głównym

      Oskarżeni: Aleksandrs Ranks, Jurijs Vasiļevičs

      Pozostali uczestnicy postępowania: Finanšu un ekonomisko noziegumu izmeklēšanas prokoratūra, Microsoft Corporation

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy osoba, która nabyła program komputerowy z „używaną” licencją na płycie CD, która nie jest oryginalna, ale działa i nie jest wykorzystywana przez żadnego innego użytkownika, może zgodnie z art. 5 ust. 1 i art. 4 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/24 (1) powoływać się na wyczerpanie prawa do dystrybucji egzemplarza (kopii) tego programu komputerowego, którego pierwszy nabywca dokonał zakupu od podmiotu praw autorskich do oryginalnego dysku, którego stan się pogorszył, wobec czego pierwszy nabywca usunął swój egzemplarz (kopię) lub już go nie używa?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, czy osoba, która może powoływać się na wyczerpanie prawa do dystrybucji egzemplarza (kopii) programu komputerowego, ma prawo do odsprzedaży tego programu komputerowego osobie trzeciej na dysku, który nie jest oryginalny, w rozumieniu art. 4 ust. 2 i art. 5 ust. 2 dyrektywy 2009/24?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/24/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (Dz.U. L 111, s. 16).


title: Sprawa C-185/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Warna (Bułgaria) w dniu 10 kwietnia 2017 r. – Naczałnik na Mitnica Warna/„Saksa” OOD

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Warna (Bułgaria) w dniu 10 kwietnia 2017 r. – Naczałnik na Mitnica Warna/„Saksa” OOD
   (Sprawa C-185/17)
   (2017/C 213/27)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd – Warna

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Naczałnik na Mitnica Warna

      Strona przeciwna:„Saksa” OOD

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy reguła zawarta w wyjaśnieniach do tablicy 3 normy EN 590 (obecnie EN 590:2014), zgodnie z którą „Definicja oleju napędowego zawarta we Wspólnej Taryfie Celnej UE może nie dotyczyć gatunków przeznaczonych dla klimatu arktycznego lub surowego klimatu zimowego”, oznacza, że w odniesieniu do tego rodzaju paliwa można nie stosować ogólnych reguł zawartych w dodatkowej uwadze 2 do działu 27 lit. d) i e) Wspólnej Taryfy Celnej dla celów klasyfikacji taryfowej produktu?

               2)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze i w sytuacji gdyby ustalono, że produkt, w odniesieniu do którego powstaje dług celny odpowiada definicji „oleju napędowego przeznaczonego dla klimatu arktycznego lub surowego klimatu zimowego” zgodnie z kryteriami określonymi w normie EN 590, czy należy zakwalifikować ten produkt w ramach kodu 27101943 nomenklatury scalonej odpowiadającego „olejowi napędowemu”, czy też należy zastosować ogólne reguły zawarte w dodatkowej uwadze 2 do działu 27 lit. d) i e) Wspólnej Taryfy Celnej?

               3)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, jakie są kryteria według których ocenia się, kiedy ma zastosowanie definicja oleju napędowego określona w taryfie celnej Unii Europejskiej oraz kiedy jest konieczne odniesienie się do wymogów i metod badania zgodnie z normą EN 590 dla celów klasyfikacji taryfowej produktu?

               4)

               Czy metody i wskaźniki badania wskazane w dodatkowej uwadze 2 do działu 27 lit. d) i e) Wspólnej Taryfy Celnej są wystarczające dla pełnego i dokładnego scharakteryzowania danego produktu jako „oleju napędowego”, czy też należy uwzględnić wszystkie wskaźniki chemiczne, jakie są charakterystyczne dla tego produktu?


title: Sprawa T-363/12: Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2012 r. — Harper Hygienics przeciwko OHMI — Clinique Laboratories (CLEANIC natural beauty)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/27

         Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2012 r. — Harper Hygienics przeciwko OHMI — Clinique Laboratories (CLEANIC natural beauty)
   (Sprawa T-363/12)
   2012/C 355/59
   Język skargi: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Harper Hygienics S.A. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: R. Rumpel, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Clinique Laboratories LLC (Nowy Jork, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 maja 2012 r. (sprawa R 1134/2011-2) o odmowie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego „CLEANIC natural beauty” dla towarów w klasach 3, 5 oraz 16;

               —

               Zmianę zaskarżonej decyzji poprzez rejestrację znaku dla wszystkich zgłoszonych towarów i usług;

               —

               Obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „CLEANIC natural beauty” dla towarów w klasach 3, 5 oraz 16

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowe znaki towarowe nr 54 429, dla towarów w klasie 3, 14, 25 i 42 oraz nr 2 294 429 dla towarów w klasie 35 i 42, oraz krajowy (polski) znak towarowy nr 51 732, dla towarów w klasie 3 i 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie artykułu 8 ust. 1 b) rozporządzenia nr 207/2009 (1) w zakresie obejmującym ustalenie podobieństwa znaków towarowych i możliwości wprowadzenia w błąd odbiorców oraz artykułu 8 ust. 5 rzeczonego rozporządzenia.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz. U. L 78 z 24.3.2009, s. 1


title: Sprawa C-12/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 9 stycznia 2012 r. — Colloseum Holding AG przeciwko Levi Strauss & Co.

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 9 stycznia 2012 r. — Colloseum Holding AG przeciwko Levi Strauss & Co.
   (Sprawa C-12/12)
   2012/C 89/20
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Colloseum Holding AG

      Strona pozwana: Levi Strauss & Co.

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) należy interpretować w ten sposób, że:

               1)

               znak towarowy, który stanowi część złożonego znaku towarowego i uzyskał charakter odróżniający jedynie w następstwie używania złożonego znaku towarowego, może być używany w sposób pozwalający na utrzymanie prawa do znaku, jeżeli używany jest jedynie złożony znak towarowy;

               2)

               znak towarowy jest używany w sposób pozwalający na utrzymanie prawa do znaku, jeżeli używany jest wyłącznie wraz z innym znakiem towarowym, oba znaki towarowe postrzegane są przez odbiorców jako oznaczenia samoistne, a ponadto te oba znaki towarowe są zarejestrowane łącznie jako znak towarowy?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, s. 1).


title: Sprawa F-23/07 RENV-RX: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 31 marca 2011 r. M przeciwko Europejskiej Agencji Leków (EMA)

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/29

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 31 marca 2011 r.
   M przeciwko Europejskiej Agencji Leków (EMA)
   (Sprawa F-23/07 RENV-RX) (1)

   2011/C 160/45
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy w następstwie zawarcia ugody.

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007, s. 35.


title: Sprawa C-75/14: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 3 de Ávila – Hiszpania) – Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria, SA/Francisco Javier Rodríguez Barbero, María Ángeles Barbero Gutiérrez

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/20

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 3 de Ávila – Hiszpania) – Banco de Caja España de Inversiones, Salamanca y Soria, SA/Francisco Javier Rodríguez Barbero, María Ángeles Barbero Gutiérrez
   (Sprawa C-75/14) (1)

   (2015/C 213/32)
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa C-285/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 marca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy)) — Heinrich Stefan Schneider przeciwko Land Rheinland-Pfalz (Rolnictwo — Rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i 753/2002 — Wspólna organizacja rynku wina — Opis, oznaczenie, prezentacja i ochrona określonych produktów sektora wina — Ochrona tradycyjnych terminów — Tłumaczenie na inny język — Zastosowanie do win pochodzących z innego państwa producenta)

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 marca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy)) — Heinrich Stefan Schneider przeciwko Land Rheinland-Pfalz
   (Sprawa C-285/06) (1)

   (Rolnictwo - Rozporządzenia (WE) nr 1493/1999 i 753/2002 - Wspólna organizacja rynku wina - Opis, oznaczenie, prezentacja i ochrona określonych produktów sektora wina - Ochrona tradycyjnych terminów - Tłumaczenie na inny język - Zastosowanie do win pochodzących z innego państwa producenta)
   (2008/C 116/09)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesverwaltungsgericht
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Heinrich Stefan Schneider

      Strona pozwana: Land Rheinland-Pfalz

      Przy udziale: Vertreterin des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesverwaltungsgericht — Wykładnia art. 47 ust. 2 lit. b) i c) oraz punktu B nr 1 lit. b) tiret piąte, punktu B ust. 3 załącznika do rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina (Dz.U. L 179, s. 1) w brzmieniu ustalonym przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1512/2005 z dnia 15 września 2005 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 753/2002 ustanawiające niektóre zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 odnośnie opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora wina (Dz.U. L 241, s. 15) oraz art. 23 i 24 rozporządzenia Komisji (WE) nr 753/2002 z dnia 29 kwietnia 2002 r. ustanawiającego niektóre zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 odnośnie do opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora wina (Dz.U. L 118, s. 1) — Zakaz imitacji lub przywołania innych tradycyjnych terminów — Możliwość używania takiego terminu w innym języku niż język chronionego tradycyjnego terminu lub w przypadku win pochodzących z innego państwa członkowskiego niż państwo, w którym występuje chroniony tradycyjny termin — Używanie, w odniesieniu do win niemieckich, francuskojęzycznych oznaczeń „Réserve” lub „Grande Réserve” lub niemieckojęzycznych „Reserve” lub „Privat-Reserve”.
   Sentencja

               1)

               Artykuł 47 ust. 2 lit c) rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wina w związku z częścią B pkt 3 załącznika VII do tego rozporządzenia i art. 6 rozporządzenia Komisji (WE) nr 753/2002 z dnia 29 kwietnia 2002 r. ustanawiającego niektóre zasady stosowania rozporządzenia nr 1493/1999 odnośnie do opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora wina, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1512/2005 z dnia 15 września 2005 r., należy interpretować w ten sposób, iż stosowanie określenia odnoszącego się do metody produkcji, dojrzewania lub do jakości wina jest dopuszczalne na podstawie wspomnianych przepisów jedynie w sytuacji, gdy nie wiąże się z nim ryzyko wprowadzenia w błąd osób, do których informacja jest skierowana, wynikające z trudności w rozróżnieniu wspomnianego określenia i innych tradycyjnych terminów, o których mowa w części B pkt 1 lit. b) tiret piąte wspomnianego załącznika VII i art. 23 rozporządzenia nr 753/2002. Do sądu krajowego należy ocena, czy z terminami będącymi przedmiotem zawisłej przed nim sprawy wiąże się takie ryzyko.

               2)

               Artykuł 24 ust. 2 lit a) rozporządzenia nr 753/2002, zmienionego rozporządzeniem nr 1512/2005, należy interpretować w ten sposób, że imitacja lub przywołanie tradycyjnego terminu w rozumieniu tego przepisu może mieć miejsce w sytuacji, gdy termin ten zostanie przetłumaczony na język inny od tego, w jakim został on wyrażony w załączniku III do tego rozporządzenia, jeśli tłumaczenie to może być mylące lub wprowadzać w błąd osoby, do których jest skierowane. Do sądu krajowego należy stwierdzenie, czy tego typu sytuacja ma miejsce w zawisłej przed nim sprawie.

               3)

               Artykuł 24 ust. 2 rozporządzenia nr 753/2002, zmienionego rozporządzeniem nr 1512/2005, należy interpretować w ten sposób, że tradycyjne terminy wskazane w załączniku III do tego rozporządzenia są chronione zarówno w odniesieniu do win tej samej kategorii czy też tych samych kategorii, pochodzących z tego samego państwa członkowskiego producenta co chroniony termin tradycyjny, jak i do win tej samej kategorii czy też tych samych kategorii, pochodzących z innych państw członkowskich producentów.

      (1)  Dz.U. C 237 z dnia 30.9.2006 r.


title: Sprawa C-158/09: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/26

         Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-158/09)
   2009/C 180/45
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: I. Martinez del Peral Cagigal i M. van Beek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/88/WE (1) w odniesieniu do pracowników mundurowych administracji publicznej, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 1 ust. 3 dyrektywy 2003/88/WE i art. 18 lit. a) dyrektywy 93/104/WE (2), utrzymanego w mocy na podstawie art. 27 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE, który należy czytać w związku z załącznikiem I część B tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Celem dyrektywy 2003/88/WE jest ustalenie minimalnych wymagań w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w odniesieniu do organizacji czasu pracy. Jako dyrektywa kodyfikująca zastąpiła ona dyrektywę 93/104/WE bez uszczerbku dla zobowiązań państw członkowskich w zakresie terminów transpozycji.
   Środki transpozycji dyrektywy 2003/88/WE przekazane Komisji przez władze hiszpańskie nie zawierają przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy w odniesieniu do pracowników mundurowych administracji publicznej.
   Artykuł 1 ust. 3 dyrektywy 2003/88/WE stanowi, że stosuje się ona do wszystkich sektorów działalności, zarówno publicznego, jak i prywatnego, w rozumieniu art. 2 dyrektywy 89/391/EWG (3), zawierającej pewne wyjątki w odniesieniu do specyficznej działalności publicznej i społecznej, takiej jak siły zbrojne czy policja, lub też w odniesieniu do określonych dziedzin działalności w zakresie usług związanych z ochroną cywilną. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału kryterium użyte przez prawodawcę w celu określenia zakresu zastosowania dyrektywy 89/391/EWG nie opiera się na przynależności pracowników do poszczególnych sektorów działalności wymienionych w art. 2 dyrektywy rozpatrywanych jako całość, lecz wyłącznie na specyficznym charakterze szczególnych zadań wykonywanych przez pracowników w tych sektorach.
   W konsekwencji skarżąca uważa, że bez najmniejszych wątpliwości dyrektywa 2003/88/WE stosuje się do pracowników mundurowych administracji publicznej, w tym do Guardia Civil, a zatem brak ustanowienia środków transpozycji w tym sektorze stanowi naruszenie tej dyrektywy.

      (1)  Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s.9)

      (2)  Rady z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (Dz.U. C 106 z 30.04.2004)

      (3)  Rady z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (Dz.U. L 183, s.1)


title: Sprawa T-66/06: Skarga wniesiona w dniu  23 lutego 2006 r.  — JM Gesellschaft für industrielle Beteiligungen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/26

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2006 r. — JM Gesellschaft für industrielle Beteiligungen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-66/06)
   (2006/C 96/44)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: JM Gesellschaft für industrielle Beteiligungen mbH & Co. KGaA (Wormacja, Niemcy) [Przedstawiciel: adwokat H.-J. Hellmann]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 marca 2005 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE [C(2005) 4634 wersja ostateczna, COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe], doręczonej skarżącej w dniu 14 grudnia 2005 r. w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej oraz
               ewentualnie, obniżenie grzywny nałożonej łącznie i solidarnie na skarżącą;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca podważa decyzję Komisji C (2005) 4634 wersja ostateczna z dnia 30 marca 2005 r. w sprawie COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe. W zaskarżonej decyzji nałożono łącznie i solidarnie na RKW Rheinische Kunststoffwerke oraz na skarżącą grzywnę za naruszenie art. 81 WE. Zdaniem Komisji skarżąca uczestniczyła w szeregu porozumień i praktyk uzgodnionych w sektorze plastikowych worków przemysłowych w Belgii, Niemczech, Hiszpanii, Francji, Luksemburgu i Niderlandach.
   Skargę swą skarżąca opiera na tym, że zaskarżona decyzja narusza jej zdaniem zasadę legalności. Jej zdaniem, strona pozwana rozstrzygnęła o łącznej i solidarnej z RKW odpowiedzialności bez podstawy prawnej ani odpowiednich uprawnień.
   Skarżąca podnosi następnie zastrzeżenie, że zarzucono jej naruszenie popełnione przez RKW. Nie zostały, jej zdaniem, spełnione określone przez Trybunał przesłanki takiego naruszenia. Ponadto, w odniesieniu do popełnionego przez RKW i jej zarzuconego naruszenia, skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła zasadę legalności ze względu na to, że uprawnienie wynikające z art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17/1962 (1) nie obejmowało stosowanej przez stronę pozwaną praktyki w dziedzinie grzywien. Z tego względu skarżąca narusza także naruszenie zasady równego traktowania oraz zasady proporcjonalności.
   Skarżąca zarzuca następnie niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17/1962 oraz wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien. Dotknięte błędem były w szczególności dotyczące RKW postępowanie dowodowe i ocena dowodów Ponadto, w kontekście stosowanej do tej pory praktyki administracyjnej, RKW została ukarana w nadmiernie dolegliwy sposób. W odniesieniu do ustalonej w zależności od wagi naruszenia kwoty wyjściowej, skarżąca zarzuca w wielu aspektach brak równego, w porównaniu z innymi adresatami decyzji, potraktowania RKW. Skarżąca twierdzi także, że, w odniesieniu do RKW, Komisja naruszyła prawo w zakresie dotyczącym oceny okresu trwania naruszenia oraz nieuwzględnienia okoliczności łagodzących. Skarżąca twierdzi wreszcie, że, w odniesieniu do RKW, Komisja naruszyła także art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17/1962 ze względu na to, że grzywna została ustalona w sposób błędny z punktu widzenia zastosowania komunikatu o odstępowaniu od nakładania lub obniżaniu kwot grzywien.

      (1)  Rozporządzenie Rady EWG nr 17 pierwsze rozporządzenie wprowadzające w życie art. 85 i 86 Traktatu (Dz.U. nr 13 z 21 lutego 1962, str. 204).


title: Sprawa C-119/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 6 marca 2012 r. — Josef Probst przeciwko mr.nexnet GmbH

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 6 marca 2012 r. — Josef Probst przeciwko mr.nexnet GmbH
   (Sprawa C-119/12)
   2012/C 174/21
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Josef Probst

      Strona pozwana: mr.nexnet GmbH

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 6 ust. 2 i 5 dyrektywy 2002/58/WE (1) zezwala na przekazanie cesjonariuszowi wierzytelności z tytułu opłat za usługi telekomunikacyjne, przez usługodawcę, danych o ruchu, jeżeli u podstaw cesji dokonanej w celu windykacji zaległych wierzytelności, poza ogólnym obowiązkiem przestrzegania tajemnicy łączności i ochrony danych na podstawie obowiązującego ustawodawstwa, leżą następujące warunki określone w umowie:

               Usługodawca i cesjonariusz zobowiązują się do przetwarzania i wykorzystywania chronionych danych tylko w ramach ich współpracy i wyłącznie w celu leżącym u podstawy zawartej umowy i każdym wypadku we wskazany sposób,

               skoro tylko wgląd do chronionych danych nie będzie już konieczny do zrealizowania tego celu, wszystkie istniejące w tym zakresie chronione dane należy usunąć w sposób uniemożliwiający ich odtworzenie lub zwrócić,

               każda ze stron umowy jest uprawniona do kontrolowania przestrzegania ochrony i bezpieczeństwa danych przez odpowiednio drugą ze stron umowy w rozumieniu niniejszego porozumienia;

               przekazane poufne dokumenty i informacje mogą być udostępniane tylko tym pracownikom, którym są one niezbędne do wykonania umowy,

               strony umowy zobowiążą swoich pracowników zgodnie z niniejszą umową do zachowania poufności;

               na żądanie, jednakże najpóźniej z momentem zakończenia współpracy, wszystkie istniejące w tym zakresie poufne informacje należy usunąć lub zwrócić drugiej stronie?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej, Dz. U. L 201 s. 37)


title: Sprawa C-458/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 4 września 2009 r. w sprawie T-211/05 Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 20 listopada 2009 r. przez Republikę Włoską

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/34

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 4 września 2009 r. w sprawie T-211/05 Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 20 listopada 2009 r. przez Republikę Włoską
   (Sprawa C-458/09 P)
   2010/C 24/63
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Republika Włoska (przedstawiciel: G. Palmieri, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uwzględnienie odwołania;

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 września 2009 r. w sprawie T-211/05 Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, zakomunikowanego listem poleconym nr 405966 z dnia 4 września 2009 r., doręczonym w dniu 8 września 2009 r., i, co za tym idzie, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 marca 2005 r. w sprawie programu [systemu] pomocy państwa C 8/2004 (ex NN 164/2003), który Włochy wprowadziły w życie na rzecz spółek aktualnie notowanych na giełdzie [decyzja notyfikowana jako dokument nr C(2005) 591].

      Zarzuty i główne argumenty

   . Naruszenie art. 10 i 13 rozporządzenia nr 659/1999 (1) (rozporządzenia o „postępowaniu w sprawie pomocy państwa”), art. 88 ust. 2 WE oraz zasady kontradyktoryjności. Oczywisty błąd w ocenie dokumentów.
   Sąd uznał, że wysłanie przez Komisję do państwa włoskiego pism, które nastąpiło w październiku i grudniu 2003 r., zapoczątkowało rzeczywistą wstępną dyskusję na temat środków wprowadzonych przez dekret z mocą ustawy nr 326/2003. Sąd nie uznał, iż pisma te zawierały wyłącznie ogólne wnioski i negatywne uwagi co do „niemożliwości wykluczenia”, że środki te obejmowały pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem.
   . Naruszenie zasady kontradyktoryjności.
   W decyzji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego Komisja uznała, iż rozpatrywane środki mają selektywny charakter ze względu na to, że przewidziane zwolnienia podatkowe nie obejmują spółek, które nie mają siedziby we Włoszech. Natomiast w decyzji ostatecznej Komisja uznała, że środki te były selektywne, gdyż z owych zwolnień podatkowych korzystały w większym zakresie spółki mające siedzibę we Włoszech, ze względu na fakt, iż podstawą ich opodatkowania jest zysk osiągany na poziomie światowym, niż spółki wspólnotowe, których podstawą opodatkowania we Włoszech jest jedynie zysk osiągany w tym państwie członkowskim. Komisja nigdy nie poinformowała rządu włoskiego o zmianie swego podejścia i nie umożliwiła mu przedstawienia uwag w tym temacie. Sąd błędnie uznał, iż działanie Komisji było zgodne z prawem.
   . Naruszenie art. 87 ust. 1 WE.
   W żadnym przypadku ulga taka jak rozpatrywana w niniejszej sprawie nie może zostać uznana za selektywną, jeżeli jest ona dostępna dla wszystkich spółek, zarówno włoskich, jak i wspólnotowych, jeśli spełniają one warunki dopuszczenia do obrotu giełdowego na rynku regulowanym Unii Europejskiej. To, że spółki włoskie osiągają największą korzyść z tego systemu podatkowego, wynika z faktu, iż przewiduje on opodatkowanie na podstawie kryterium siedziby, jednakże w sytuacji, gdy środek podatkowy znajduje takie same zastosowanie do wszystkich spółek, sama tylko różnica w rozmiarze osiąganej korzyści pomiędzy spółkami nie może oznaczać, że ten środek podatkowy ma charakter selektywny. Sąd popełnił błąd uznając, że nawet taka różnica mogła stanowić o selektywności.
   . Naruszenie art. 87 ust. 1 WE. Braki w uzasadnieniu.
   Sąd niesłusznie uznał, że środek był selektywny ze względu na to, iż nie był on dostępny dla wszystkich spółek. Był on bowiem dostępny dla wszystkich spółek, które spełniały warunki dopuszczenia do obrotu giełdowego na rynku regulowanym. Ponadto, decyzja o wejściu do obrotu giełdowego istotne obciążenia strukturalne, których spółki, które nie zostały dopuszczone do tego obrotu, nie muszą ponosić. Wybór spółek dopuszczonych do obrotu giełdowego dokonywany jest na podstawie tych obiektywnych kryteriów, a ulga jest logiczna i związana ze zróżnicowaniem — pod względem kosztów strukturalnych — sytuacji, w której znajdują się obie kategorie spółek. Wobec tego środek ten ma ogólny, a nie selektywny, zakres stosowania. Sąd nie przedstawił jednakże wystarczającego uzasadnienia dotyczącego dowodów dostarczonych w tym względzie przez Włochy.
   . Naruszenie art. 87 ust. 1 WE.
   Sąd niesłusznie uznał, że owe środki są w każdym przypadku selektywne ze względu na krótki okres ich obowiązywania, co oznacza, że spółki podejmujące późniejszą decyzję o wejściu do obrotu giełdowego nie są objęte ich zakresem stosowania. Tymczasowy charakter ulgi uzasadniony jest bowiem potrzebą zachowania równowagi budżetowej i eksperymentalnym charakterem tych środków, nie ma on jednakże wpływu na ich strukturę, która to jest jedynym kryterium, zgodnie z którym powinno oceniać się czy środki są selektywne czy nieselektywne.
   . Naruszenie art. 87 ust. 3 lit. c) WE. Braki w uzasadnieniu.
   Omawiane środki, mimo że zostały uznane za pomoc państwa, są zgodne ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 lit. c), ponieważ przyznana pomoc jest przeznaczona na inwestycje w celu realizacji konkretnej działalności. Sąd popełnił błąd uznając te środki za pomoc operacyjną, nie biorąc pod uwagę trwałego charakteru efektów, jakie wejście do obrotu giełdowego powoduje w strukturze i w charakterze operacyjnym spółki i nie uznając, że zwiększenie liczby spółek dopuszczonych do obrotu giełdowego na rynkach regulowanych stanowi działalność godną wspierania, również na poziomie wspólnotowym. Sąd powinien był zakwestionować zachowanie Komisji polegające na wykonywaniu jej uprawnień dyskrecjonalnych w tej sprawie bez oparcia się na prawidłowym ustaleniu okoliczności faktycznych.

      (1)  Dz.U. L 83, s. 1.


title: Sprawa T-173/08: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2008 r. — Messe Düsseldorf przeciwko OHIM — Canon Communications (MEDTEC)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/43

         Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2008 r. — Messe Düsseldorf przeciwko OHIM — Canon Communications (MEDTEC)
   (Sprawa T-173/08)
   (2008/C 171/83)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Messe Düsseldorf GmbH (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat I. Friedhoff)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Canon Communications LLC (Los Angeles, Stany Zjednoczone)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 marca 2008 r. w sprawie R 0989/2005-1; oraz

               —

               obciążenie OHIM lub uczestnika postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Uczestnik postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „MEDTEC” zgłoszony dla towarów i usług z klas 16, 35 i 41 — zgłoszenie nr 2 885 853
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Krajowy słowny znak towarowy „Metec” zarejestrowany dla towarów i usług z klas 16, 35, 37, 38, 41 i 42; międzynarodowy słowny znak towarowy „Metec” zarejestrowany dla towarów i usług z klas 16, 35, 37, 38, 41 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w stosunku do wszystkich towarów i usług

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i odrzucenie sprzeciwu w całości

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza niesłusznie dopuściła odwołanie i orzekła, że rozpatrywane znaki nie są podobne; naruszenie art. 62 rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza wydała decyzje na podstawie okoliczności faktycznych, które nie były przedmiotem odwołania.


title: Sprawa F-93/10: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2010 r. — Blessemaille przeciwko Parlamentowi

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/61

         Skarga wniesiona w dniu 4 października 2010 r. — Blessemaille przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-93/10)
   ()
   2010/C 328/100
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Philippe Blessemaille (Remich, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci E. Boigelot i S. Woog)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej o niewpisaniu skarżącego na listę urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania AST 8 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2009 i żądanie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu, ogłoszonej w dniu 2 grudnia 2009 r., o niewpisaniu skarżącego na listę urzędników awansowanych z grupy zaszeregowania AST 7 do grupy zaszeregowania AST 8 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2009;

               —

               w rezultacie tego stwierdzenia nieważności przeprowadzenie nowego porównania osiągnięć skarżącego z osiągnięciami innych kandydatów w ramach postępowań w sprawie awansu za lata 2008 i 2009 i przyznanie skarżącemu awansu do grupy zaszeregowania AST 8 ze skutkiem wstecznym od dnia 1 stycznia 2008 r. oraz zasądzenie odsetek od zaległych kwot wynagrodzenia według stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, począwszy od dnia 1 stycznia 2008 r., podwyższonej o dwa punkty, jednakże bez kwestionowania awansu innych awansowanych urzędników;

               —

               zasądzenie od Parlamentu na rzecz skarżącego kwoty 3 500 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną ze względu na brak awansu w dniu 1 stycznia 2008 r. z zastrzeżeniem podwyższenia tej kwoty w toku postępowania;

               —

               posiłkowo, w razie stwierdzenia przez Sąd, że awans do grupy zaszeregowania AST 8 nie może wywierać skutków przed dniem 1 stycznia 2009 r., zasądzenie od Parlamentu odszkodowania uzupełniającego z tytułu szkody w wysokości odpowiadającej różnicy między wynagrodzeniem rzeczywiście pobieranym w 2008 r. a wynagrodzeniem, które powinno było być pobierane w 2008 r. w następstwie awansu w dniu 1 stycznia 2008 r., i obliczonej na podstawie okresu albo od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2008 r., albo od dnia 1 stycznia do dnia 31 sierpnia 2008 r. zależnie od daty, począwszy od której zostanie uznane, że sporny awans wywiera skutki (odpowiednio dzień 1 stycznia 2009 r. lub dzień 1 września 2008 r.).

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


title: Sprawa C-14/06 i C-295/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 kwietnia 2008 r. — Parlament Europejskie (C-14/06), Królestwo Danii (C-295/06) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Dyrektywa 2002/95/WE — Sprzęt elektryczny i elektroniczny — Ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji — Dziesięciofenoksybenzen ( deka-BDE ) — Decyzja Komisji 2005/717/WE — Zwolnienie deka-BDE z zakazu stosowania — Skarga o stwierdzenie nieważności — Kompetencje wykonawcze Komisji — Naruszenie przepisu przyznającego upoważnienie)

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 kwietnia 2008 r. — Parlament Europejskie (C-14/06), Królestwo Danii (C-295/06) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-14/06 i C-295/06) (1)

   (Dyrektywa 2002/95/WE - Sprzęt elektryczny i elektroniczny - Ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji - Dziesięciofenoksybenzen („deka-BDE’) - Decyzja Komisji 2005/717/WE - Zwolnienie deka-BDE z zakazu stosowania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Kompetencje wykonawcze Komisji - Naruszenie przepisu przyznającego upoważnienie)
   (2008/C 116/04)
   Język postępowania: angielski i duński
   Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: K. Bradley, A. Neergaard i I. Klavina, pełnomocnicy) (C-14/06), Królestwo Danii (przedstawiciele: J. Molde, B. Weis Fogh i J. Bering Liisberg, pełnomocnicy) (C-295/06)

      Interwenienci popierający żądania strony skarżącej: Królestwo Danii (sprawa C-14/06) (przedstawiciele: J. Molde, B. Weis Fogh i J. Bering Liisberg, pełnomocnicy), Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Fernandes i M. J. Lois, pełnomocnicy), Republika Finlandii (przedstawiciele: A. Guimaraes-Purokoski, pełnomocnik), Królestwo Szwecji (przedstawiciel: A. Kruse, pełnomocnik), Królestwo Norwegii (przedstawiciele: I. Djupvik i K. Waage, K. B. Moen, pełnomocnicy i E. Holmedal, advokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: X. Lewis, M. Konstantinidis i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: V. Jackson, pełnomocnik i J. Maurici, barrister)
   Przedmiot
   Stwierdzenie nieważności decyzji 2005/717/WE Komisji z dnia 13 października 2005 r. [notyfikowanej pod nr C(2005) 3754] zmieniającej w celu dostosowania do postępu technicznego załącznik do dyrektywy 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym (Dz.U. L 37, str. 19) — Zwolnienia dziesięciofenoksybenzen („deka-BDE”) z przewidzianego w art. 4 ust. 1 dyrektywy 2002/95/WE zakazu wprowadzania do obrotu, z naruszeniem przesłanek wskazanych w art. 5 ust. 1 tej dyrektywy.
   Sentencja

               1)

               Punkt 2 załącznika do decyzji 2005/717/WE Komisji z dnia 13 października 2005 r. zmieniającej w celu dostosowania do postępu technicznego Załącznik do dyrektywy 2002/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ograniczenia stosowania niektórych niebezpiecznych substancji w sprzęcie elektrycznym i elektronicznym, jest nieważny.

               2)

               Skutki prawne punktu 2 załącznika do decyzji 2005/717 zostają utrzymane do dnia 30 czerwca 2008 r.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski i Królestwo Danii w sprawie C-295/06.

               4)

               Królestwo Danii w sprawie C-14/06, Republika Portugalska, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Królestwo Norwegii ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006 r.


title: Sprawa C-51/07: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/11

         Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-51/07)
   (2007/C 69/24)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: pełnomocnik M. Condou-Durande)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/110/WE z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie pomocy w przypadkach tranzytu do celów deportacji drogą powietrzną (1), a w każdym razie nie przekazując ich do wiadomości Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2003/110/WE upłynął w dniu 5 grudnia 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 321 z 6.12.2003, str. 26.


title: Sprawa C-186/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 29 stycznia 2014 r. w sprawie T-528/09 Hubei Xinyegang Steel Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 14 kwietnia 2014 r. przez ArcelorMittal Tubular Products Ostrava a.s. i in.

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/16

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 29 stycznia 2014 r. w sprawie T-528/09 Hubei Xinyegang Steel Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 14 kwietnia 2014 r. przez ArcelorMittal Tubular Products Ostrava a.s. i in.
   (Sprawa C-186/14 P)
   2014/C 212/18
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: ArcelorMittal Tubular Products Ostrava a.s., ArcelorMittal Tubular Products Roman SA, Benteler Deutschland GmbH, dawniej Benteler Stahl//Rohr GmbH, Ovako Tube & Ring AB, Rohrwerk Maxhütte GmbH, TMK-Artrom SA, Silcotub SA, Dalmine SpA, Tubos Reunidos, SA, Vallourec Oil and Gas France, dawniej Vallourec Mannesmann Oil & Gas France, Vallourec Tubes France, formerly V & M France, Vallourec Deutschland GmbH, dawniej V & M Deutschland GmbH, voestalpine Tubulars GmbH, Železiarne Podbrezová a.s. (przedstawiciele: Dr G. Berrisch, Rechtsanwalt, B. Byrne, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Hubei Xinyegang Steel Co. Ltd, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszący odwołanie żądają aby Trybunał:

               —

               uchylił wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2014 r. w sprawie T-528/09;

               —

               oddalił pierwszą część trzeciego zarzutu podniesionego w postępowaniu w pierwszej instancji;

               —

               przekazał sprawę Sądowi do ponownego rozpatrzenia w pozostałym zakresie;

               —

               zasądził zapłatę na rzecz wnoszących odwołanie przez Xinyegang Steel Co. Ltd kosztów niniejszego odwołania oraz postępowania w sprawie T-528/09 przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie twierdzą, że Sąd trzykrotnie naruszył prawo.
   Po pierwsze Sąd dokonał niewłaściwej interpretacji art. 3 ust. 7 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (1) stwierdzając, że instytucje nie miały prawa wziąć pod uwagę, iż sytuacja niezwykle wysokiego popytu prawdopodobnie zakończyłaby się oraz że w sytuacji „zwykłego” popytu uwidocznią się prawdziwe szkodliwe skutki przywozu po cenach dumpingowych i że instytucje przypisały skutki tego zmniejszenia popytu przywozowi po cenach dumpingowych.
   Po drugie Sąd niewłaściwie zastosował art. 3 ust. 9 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego i naruszył art. 6 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego stwierdzając nieważność zaskarżonego rozporządzenia (2) z powodu tego, iż przewidywany przez Komisję w rozporządzeniu tymczasowym prawdopodobny wzrost wielkości przywozu po cenach dumpingowych i cen nie do końca odpowiadał danym z okresu późniejszego niż okres dochodzenia.
   Po trzecie Sąd błędnie stwierdził, że ustalenia instytucji zawierały oczywisty błąd w ocenie oraz nie zachował granic kontroli sądowej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 56, s. 1), zastąpione przez rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (wersja ujednolicona) (Dz.U. L 343, s. 51).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 926/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu, z żelaza lub stali, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 262, s. 19)


title: Sprawa F-77/07: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2007 r. — Labate przeciwko Komisji

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/22

         Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2007 r. — Labate przeciwko Komisji
   (Sprawa F-77/07)
   (2007/C 223/38)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Kay Labate (Tarquinia, Włochy) (przedstawiciel: I. S. Forrester, Queen's Counsel)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 6 października 2006 r. i z dnia 18 października 2004 r.,

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz strony skarżącej kwot przewidzianych w art. 73 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) i w art. 9 wspólnych przepisów dotyczących ubezpieczenia urzędników Wspólnot Europejskich od ryzyka wypadków i chorób zawodowych (zwanych dalej „przepisami ubezpieczeniowymi”),

               —

               zastosowanie wszelkich innych lub uzupełniających koniecznych środków,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, Kay Labate, wdowa po byłym urzędniku Wspólnot Europejskich Mario Labatem, kwestionuje w swoim własnym imieniu oraz w imię interesów swojego małżonka decyzje Komisji odmawiające uznania raka płuc, na którego cierpiał jej małżonek, za chorobę zawodową.
   M. Labate był urzędnikiem Komisji przez 29 lat i podczas tego okresu był, według skarżącej, wysoce narażony na pasywne palenie tytoniu. W następstwie wykrycia u niego raka płuc, który później doprowadził do jego śmierci, uznano go za trwale niezdolnego do pracy. M. Labate złożył wniosek o uznanie swojej choroby za chorobę zawodową. Chociaż komisja lekarska zgodziła się co do tego, że M. Labate był narażony na pasywne palenie tytoniu i nie znalazła żadnej innej przyczyny jego raka płuc, to jednak w swojej decyzji uznała, że nie można z całą pewnością wykazać związku choroby z działalnością zawodową M. Labatego. W rezultacie Komisja oddaliła jego wniosek, stosując się do konkluzji komisji lekarskiej, z których wynika, że związek pomiędzy chorobą a działalnością zawodową M. Labatego nie został wystarczająco wykazany.
   Skarżąca podnosi, że Komisja dopuściła się błędu co do prawa, gdyż uznała, że rak, na którego cierpiał M. Labate nie wchodzi w zakres art. 73 regulaminu pracowniczego. Twierdzi ona, że miara „pewności” użyta przez komisję lekarską jest nieracjonalnie restrykcyjna i sprzeczna z orzecznictwem.
   Skarżąca podnosi ponadto, że komisja lekarska nie zbadała kwestii, czy pasywne palenie tytoniu, na które narażony był M. Labate mogło pogorszyć raka, o czym mowa w art. 3 przepisów ubezpieczeniowych. Komisja ponadto nie zbadała tego, że chociaż pasywne palenie tytoniu nie zostało wymienione w tym przepisie, to wiele specyficznych elementów rakotwórczych pasywnego palenia tytoniu jest wymienionych w art. 73 regulaminu pracowniczego i w rezultacie wchodzi w zakres tego przepisu. Skarżąca podnosi, że komisja lekarska niesłusznie usiłowała raczej zbadać kwestie dowodowe wykraczające poza jej właściwości zamiast po prostu ustalić fakty medyczne.
   Skarżąca podnosi wreszcie, że decyzja Komisji zawiera niewłaściwe rozumowanie i że czas, jaki zabrało Komisji wydanie decyzji był nadmierny i sprzeczny z zasadą dobrej administracji. Gdyby decyzja Komisja była wydana przed zgonem M. Labatego i gdyby Komisja uznała, że jego choroba miała związek z pracą, otrzymałby on ośmioletnie wynagrodzenie tytułem odszkodowania.


title: Sprawa T-436/15 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 21 września 2015 r. – Consorzio Vivaisti viticoli pugliesi i Negro/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Rolnictwo — Ochrona przed organizmami szkodliwymi dla roślin — Środki zapobiegające wprowadzaniu do Unii Europejskiej i rozprzestrzenianiu się w niej bakterii Xylella fastidiosa — Wniosek o zawieszenie wykonania — Uchybienie wymogom formalnym — Niedopuszczalność)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/43

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 21 września 2015 r. – Consorzio Vivaisti viticoli pugliesi i Negro/Komisja
   (Sprawa T-436/15 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Rolnictwo - Ochrona przed organizmami szkodliwymi dla roślin - Środki zapobiegające wprowadzaniu do Unii Europejskiej i rozprzestrzenianiu się w niej bakterii Xylella fastidiosa - Wniosek o zawieszenie wykonania - Uchybienie wymogom formalnym - Niedopuszczalność))
   (2015/C 381/52)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Consorzio Vivaisti viticoli pugliesi (Otrante, Włochy) i Daniele Negro (Otrante) (przedstawiciele: adwokaci V. Pellegrino i A. Micolani)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi i I. Galindo Martín, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/789 z dnia 18 maja 2015 r. w sprawie środków zapobiegających wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w niej organizmu Xylella fastidiosa (Wells et al.) (Dz.U. 125, s. 36) w zakresie, w jakim decyzja ta obejmuje winorośl uprawianą na terenie włoskiej prowincji Lecce.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa F-62/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 czerwca 2015 r. – Chezzi/Komisja

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/44

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 czerwca 2015 r. – Chezzi/Komisja
   (Sprawa F-62/14) (1)

   (2015/C 262/60)
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 361 z 13.10.2014, s. 31.


title: Sprawa C-277/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Session (Szkocja), Edynburg (Zjednoczone Królestwo) w dniu 21 lipca 2009 r. — Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs przeciwko RBS Deutschland Holdings GmbH

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Session (Szkocja), Edynburg (Zjednoczone Królestwo) w dniu 21 lipca 2009 r. — Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs przeciwko RBS Deutschland Holdings GmbH
   (Sprawa C-277/09)
   2009/C 267/53
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Session (Szkocja), Edynburg

      Strona skarżąca: Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Strona pozwana: RBS Deutschland Holdings GmbH

      Pytania prejudycjalne

   W okolicznościach, takich jak w niniejszej sprawie, w których:

               a)

               niemiecka filia brytyjskiego banku zakupiła samochody w Zjednoczonym Królestwie z zamiarem oddania ich w leasing spółce niepowiązanej w Zjednoczonym Królestwie oraz uiściła podatek od wartości dodanej od tych zakupów;

               b)

               zgodnie z właściwym ustawodawstwem Zjednoczonego Królestwa dostawy polegające na wynajmie samochodów traktowane były jako świadczenie usług dokonywane w Niemczech i odpowiednio nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej w Zjednoczonym Królestwie. Zgodnie z prawem niemieckim dostawy te były traktowane jako dostawy towarów dokonane w Zjednoczonym Królestwie i w związku z tym nie podlegały opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej w Niemczech. W konsekwencji w żadnym państwie członkowskim nie pobrano podatku należnego od tych dostaw;

               c)

               bank brytyjski wybrał swoją niemiecką spółkę zależną na leasingodawcę oraz określił okres obowiązywania umów leasingowych z zamiarem uzyskania korzyści podatkowej w postaci braku powstania obowiązku podatkowego w zakresie podatku VAT od opłat leasingowych:

               1)

               Czy wykładni art. 17 ust. 3 lit. a) szóstej dyrektywy (1) (obecnie art. 169 lit. a) głównej dyrektywy w sprawie podatku VAT) należy dokonywać w ten sposób, że uprawnia on organy podatkowe Zjednoczonego Królestwa do odmowy udzielenia niemieckiej spółce zależnej prawa do odliczenia podatku VAT, który zapłaciła ona w Zjednoczonym Królestwie z tytułu zakupu samochodów?

               2)

               Przy odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy sąd krajowy powinien rozszerzyć swoją analizę w celu rozważenia ewentualnego stosowania zasady zakazu stosowania praktyk stanowiących nadużycie?

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 2, czy odliczenie podatku naliczonego od zakupu samochodów byłoby sprzeczne z celem odpowiednich przepisów szóstej dyrektywy i w związku z tym spełniałoby pierwszą przesłankę nadużycia określoną w pkt. 74 wyroku Trybunału w sprawie C-255/02 Halifax plc i in przeciwko Customs & Excise Commissioners uwzględniając między innymi zasadę neutralności opodatkowania?

               4)

               Również w przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 2, czy sąd powinien wziąć pod uwagę, że zasadniczym celem transakcji jest uzyskanie korzyści podatkowej, tak że druga przesłanka praktyki stanowiącej nadużycie określona w pkt. 75 wspomnianego wyroku Trybunału zostaje spełniona w okolicznościach, w których w celu uzyskania korzyści podatkowej polegającej na niepobieraniu podatku należnego od opłat leasingowych — w ramach transakcji handlowej pomiędzy stronami działającymi niezależnie, wybrana została zależna spółka niemiecka z zamiarem oddania w leasing samochodów klientowi ze Zjednoczonego Królestwa oraz ustalone zostały warunki umów leasingowych?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku Dz.U. L 145, s. 1


title: Sprawa T-207/09: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2009 r. — El Jirari Bouzekri przeciwko OHIM — Nike International (NC NICKOL)

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/21

         Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2009 r. — El Jirari Bouzekri przeciwko OHIM — Nike International (NC NICKOL)
   (Sprawa T-207/09)
   2009/C 167/42
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mustapha El Jirari Bouzekri (Malaga, Hiszpania) (przedstawiciel: E. Ragot, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Nike International Ltd (Beaverton, Stany Zjednoczone)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 lutego 2009 r. w sprawie R-554/2008-2 w zakresie w jakim narusza ona prawo poprzez błędną wykładnię art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009); oraz

               —

               obciążenie pozwanego i Nike International Ltd całością kosztów poniesionych przez skarżącego w związku z postępowaniem przed Sądem Pierwszej Instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżący

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „NC NICKOL” dla towarów z klasy 9

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Nike International Ltd

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny znak towarowy „NIKE” zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy dla szeregu towarów, w tym towarów z klas 9 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 40/94, z uwagi na to, iż Izba Odwoławcza doszła do błędnego wniosku, że zostały spełnione przesłanki zastosowania tego przepisu.


title: Sprawa C-117/08: Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/17

         Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-117/08)
   (2008/C 116/30)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Kontou-Durande i L. Pignataro)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2005/62/WE (1) z dnia 30 września 2005 r. wykonującej dyrektywę 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie norm i specyfikacji wspólnotowych odnoszących się do systemu jakości obowiązującego w placówkach służby krwi, a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin wyznaczony na dokonanie transpozycji dyrektywy 2005/62/WE do prawa krajowego upłynął w dniu 31 sierpnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 256 z 1.10.2005, s. 41.


title: Sprawa C-33/13: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Polska) – Marcin Jagiełło przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Łodzi (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Przepisy podatkowe — Podatek VAT — Szósta dyrektywa — Prawo do odliczenia — Odmowa — Faktura wystawiona przez spółkę działającą jako firmant)

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/16

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Polska) – Marcin Jagiełło przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Łodzi
   (Sprawa C-33/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Przepisy podatkowe - Podatek VAT - Szósta dyrektywa - Prawo do odliczenia - Odmowa - Faktura wystawiona przez spółkę działającą jako firmant))
   2014/C 175/18
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Marcin Jagiełło

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wykładnia art. 4 ust. 1 i 2 w związku z art. 5 ust. 1 oraz art. 17 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145 s. 1) – Prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT – Odmowa prawa do odliczenia podatku VAT nabywcy towarów w sytuacji, gdy sprzedawca używa firmy innej osoby – Zatajenie własnej działalności sprzedawcy – Faktura wystawiona przez inną osobę niż sprzedawca – Brak konieczności udowodnienia, że nabywca wiedział, iż transakcja wiąże się z przestępstwem lub innymi nieprawidłowościami, jakich dopuścił się sprzedawca lub podmiot z nim współdziałający

      Sentencja

   Szóstą dyrektywę Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienioną dyrektywą Rady 2001/115/WE z dnia 20 grudnia 2001 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona temu, aby podatnikowi odmówiono prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej należnego lub zapłaconego z tytułu towarów otrzymanych przez niego, na tej podstawie, iż biorąc pod uwagę przestępstwa lub nieprawidłowości, jakich dopuścił się wystawca faktury dotyczącej tej dostawy, uznaje się, że nie została ona rzeczywiście dokonana przez rzeczonego wystawcę, chyba że zostanie wykazane na podstawie obiektywnych przesłanek – bez wymagania od podatnika podejmowania czynności sprawdzających, które nie są jego zadaniem – iż podatnik ten wiedział lub powinien był wiedzieć, że wskazana dostawa wiąże się z przestępstwem w dziedzinie podatku od wartości dodanej, co ustalić powinien sąd odsyłający.

      (1)  Dz.U. C 141 z 18.5.2013.


title: Sprawa T-533/17: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2017 r. – Next design+produktion/EUIPO – Nanu-Nana Joachim Hoepp (nuuna)

text:
               2.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/18

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2017 r. – Next design+produktion/EUIPO – Nanu-Nana Joachim Hoepp (nuuna)
   (Sprawa T-533/17)
   (2017/C 330/23)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Next design+produktion GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Hirsch)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Nanu-Nana Joachim Hoepp GmbH & Co. KG (Brema, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie „nuuna”) – zgłoszenie nr 10 772 606

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 maja 2017 r. w sprawie R 1448/2016-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 maja 2017 r.;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 1 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 i zasady autonomii;

               —

               Naruszenie zasady pewności prawa, zasad handlu prowadzonego zgodnie z prawem i dobrej administracji.


title: Sprawa T-218/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 września 2005 r. — Napoli Buzzanca przeciwko Komisji (Urzędnicy — Stanowisko dyrektora — Procedura obsadzania wolnych stanowisk — Decyzja o odrzuceniu kandydatury — Uzasadnienie)

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/18

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 września 2005 r. — Napoli Buzzanca przeciwko Komisji
   Sprawa T-218/02 (1)

   (Urzędnicy - Stanowisko dyrektora - Procedura obsadzania wolnych stanowisk - Decyzja o odrzuceniu kandydatury - Uzasadnienie)
   (2005/C 281/33)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Daniela Napoli Buzzanca (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: G. Vandersanden i L. Levi, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: J. Currall i V. Joris, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze, żądanie uchylenia decyzji Komisji z dnia 30 stycznia 2002 r. o powołaniu S. na stanowisko dyrektora w stopniu A2 w Dyrekcji ds Stosunków Wielostronnych i Praw Człowieka w Dyrekcji Generalnej ds Stosunków Zewnętrznych i nie uwzględnieniu kandydatury skarżącej na to stanowisko, jak również uchylenie — na ile to konieczne — dorozumianej decyzji o nieuwzględnieniu przez Komisję jej zażalenia w trybie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich, po drugie, żądanie zasądzenia od strony pozwanej odszkodowania i zadośćuczynienia w kwocie 23 213,96 euro na dzień wniesienia skargi z zastrzeżeniem prawa do podwyższenia tej kwoty, a po trzecie żądanie zobowiązania Komisji do przedstawienia akt administracyjnych.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzje Komisji z dnia 30 stycznia 2002 r. o powołaniu S. na stanowisko, którego dotyczyło ogłoszenie COM/156/01 oraz odrzuceniu kandydatury skarżącej zostają uchylone.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 247 z 12.10.2002


title: Sprawa C-211/16: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 16 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Torino – Włochy) – Bimotor SpA/Agenzia delle Entrate – Direzione Provinciale II di Torino (Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej — Zasada neutralności podatkowej — Przepisy krajowe przewidujące określony maksymalny limit ograniczający kwotę zwrotu lub potrącenia niedopłaconego lub nadpłaconego podatku od wartości dodanej)

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/13

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 16 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Torino – Włochy) – Bimotor SpA/Agenzia delle Entrate – Direzione Provinciale II di Torino
   (Sprawa C-211/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej - Zasada neutralności podatkowej - Przepisy krajowe przewidujące określony maksymalny limit ograniczający kwotę zwrotu lub potrącenia niedopłaconego lub nadpłaconego podatku od wartości dodanej))
   (2017/C 151/17)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione Tributaria Provinciale di Torino

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bimotor SpA

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate – Direzione Provinciale II di Torino

      Sentencja

   Artykuł 183 akapit pierwszy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak w postępowaniu głównym, które ogranicza potrącenie określonych zaległości podatkowych z nadpłaconym podatkiem od wartości dodanej do określonego maksymalnego limitu, za każdy okres opodatkowania, o ile krajowy porządek prawny w każdym wypadku przewiduje możliwość odzyskania przez podatnika całej nadpłaty podatku od wartości dodanej w rozsądnym terminie.

      (1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2016.


title: Sprawa T-209/09: Wyrok Sądu z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Alder Capital przeciwko OHIM — Gimv Nederland (ALDER CAPITAL) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy ALDER CAPITAL — Wcześniejsze słowne zarejestrowane w Beneluksie znaki towarowe Halder i Halder Investments — Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy Halder — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit b) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 15 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 15 rozporządzenia nr 207/2009))

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/18

         Wyrok Sądu z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Alder Capital przeciwko OHIM — Gimv Nederland (ALDER CAPITAL)
   (Sprawa T-209/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy ALDER CAPITAL - Wcześniejsze słowne zarejestrowane w Beneluksie znaki towarowe Halder i Halder Investments - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy Halder - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit b) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 40/94 obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009] - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 15 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 15 rozporządzenia nr 207/2009))
   2011/C 160/25
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alder Capital Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: G. Schneider i R. Manea, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Gimv Nederland BV (Gravenhage, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci M. van de Braak i S. Beelaard)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 lutego 2009 r. (sprawa R 486/2008-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Halder Holdings BV a Alder Capital Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Alder Capital Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania, włącznie z niezbędnymi kosztami poniesionymi przez Gimv Nederland BV w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


title: Sprawa T-235/09: Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2011 r. — Komisja przeciwko Edificios Inteco (Klauzula arbitrażowa — Program dotyczący wspierania technologii energetycznych dla Europy (Thermie) — Umowa dotycząca budowy w Valladolid (Hiszpania) centrum handlowego i biznesowego wyposażonego w system klimatyzacji słonecznej — Niewykonanie umowy — Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki — Odsetki za zwłokę — Postępowanie zaoczne)

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/12

         Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2011 r. — Komisja przeciwko Edificios Inteco
   (Sprawa T-235/09) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Program dotyczący wspierania technologii energetycznych dla Europy (Thermie) - Umowa dotycząca budowy w Valladolid (Hiszpania) centrum handlowego i biznesowego wyposażonego w system klimatyzacji słonecznej - Niewykonanie umowy - Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki - Odsetki za zwłokę - Postępowanie zaoczne)
   2011/C 120/29
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: G. Valero Jordana)

      Strona pozwana: Edificios Inteco, SL (Valladolid, Hiszpania) (przedstawiciel: C. de la Red Mantilla, adwokat)

      Przedmiot

   Skarga wniesiona przez Komisję na podstawie art. 238 WE w celu uzyskania zwrotu kwoty 157 238,07 EUR, jaką instytucja ta wypłaciła pozwanej w ramach projektu budowy w Valladolid centrum handlowego i biznesowego wyposażonego w system klimatyzacji słonecznej (umowa BU/1041/93), wraz z odsetkami za zwłokę.

      Sentencja

               1)

               Edificios Inteco, SL zostaje obciążona obowiązkiem zwrotu na rzecz Komisji Europejskiej kwoty 157 238,07 EUR powiększonej o kwotę 81 686,22 EUR stanowiącą odsetki należne w dniu 1 czerwca 2009 r.

               2)

               Edificios Inteco zostaje obciążona obowiązkiem zwrotu na rzecz Komisji kwoty 21,73796 EUR za każdy dodatkowy dzień zwłoki począwszy od 2 czerwca 2009 r. aż do dnia całkowitej spłaty zadłużenia.

               3)

               Edificios Inteco zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009.


title: Sprawa T-110/16: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2016 r. – Savant Systems/EUIPO – Savant Group (SAVANT)

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/20

         Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2016 r. – Savant Systems/EUIPO – Savant Group (SAVANT)
   (Sprawa T-110/16)
   (2016/C 175/24)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Savant Systems LLC (Osterville, Massachusetts, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci O. Nilgen, A. Kockläuner)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Savant Group Ltd (Burton in Kendal, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Savant Group Ltd

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „SAVANT” – zgłoszenie nr 32 318

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 stycznia 2016 r. w sprawie R 33/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim ochrona zakwestionowanego unijnego znaku towarowego nr 32 318 „SAVANT” została utrzymana w mocy w odniesieniu do „oprogramowania” z klasy 9 i dla wszystkich usług z klas 41 i 42;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. a) w związku z art. 15 rozporządzenia nr 207/2009 w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza błędnie uznała, że właściciel wykazał rzeczywiste używanie zakwestionowanego unijnego znaku towarowego dla towarów i usług objętych rejestracją, w szczególności „oprogramowania” i związanych z tym usług z klas 41 i 42;

               —

               Naruszenie przez Izbę Odwoławczą obowiązku uzasadnienia powodów nieuwzględnienia sprawozdania dotyczącego używania znaku.


title: Sprawa C-330/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 10 czerwca 2016 r. – Piotr Zarski przeciwko Andrzejowi Stadnickiemu

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 10 czerwca 2016 r. – Piotr Zarski przeciwko Andrzejowi Stadnickiemu
   (Sprawa C-330/16)
   (2016/C 335/45)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Okręgowy w Warszawie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Piotr Zarski

      Strona pozwana: Andrzej Stadnicki

      Pytania prejudycjalne

               1)

               czy najem lokalu jest usługą w rozumieniu art. 2 pkt 1, art. 3 (oraz pkt 2, 3,7, 11,18 i 23 Preambuły) Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z 16 lutego 2011r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (1)?

               2)

               w przypadku odpowiedzi pozytywnej na pierwsze pytanie, to czy w razie zawarcia na czas nieokreślony umowy najmu – transakcją handlową – jest umowa czy pojedyńcza, odrębna „transakcja” jaką jest każdorazowa płatność czynszu w zamian za udostępnienie lokalu i mediów w rozumieniu art. 1 ust. 1, art. 2 pkt 1, art. 3, art. 6, art. 8 (oraz pkt 1, 3, 4, 8, 9, 26, 35 Preambuły) Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z 16 lutego 2011r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych?

               3)

               W przypadku uznania w odpowiedzi na pytanie drugie, że transakcją handlową jest każdorazowa płatność czynszu w zamian za udostępnienie lokalu i mediów, to czy art. 1 ust. l, art.2 pkt 1 oraz art. 12 ust.4 (oraz pkt 3 Preambuły) Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/UE z 16 lutego 2011r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych należy intepretować w ten sposób, że państwa członkowskie mogą wykluczyć zastosowanie Dyrektywy do umów najmu zawartych przed 16 marca 2013r., w sytuacji jeżeli opóźnienia w realizacji poszczególnych płatności czynszu występują po tej dacie?

      (1)  Dz.U. L 48, s. 1


title: Sprawa T-402/14: Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2014 r. – FCC Aqualia przeciwko OHIM – Sociedad General de Aguas de Barcelona (AQUALOGY)

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/40

         Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2014 r. – FCC Aqualia przeciwko OHIM – Sociedad General de Aguas de Barcelona (AQUALOGY)
   (Sprawa T-402/14)
   2014/C 261/66
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: FCC Aqualia, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. de Oliveira Vaz Miranda de Sousa i N. González-Alberto Rodríguez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Sociedad General de Aguas de Barcelona, SA (Barcelona, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 13 marca 2014 r. w sprawie R 1209/2013-1 i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 1 0 1 22  976„AQUALOGY” dla usług z klas 35, 37, 39, 40 i 42 w oparciu o podstawę odmowy rejestracji określoną w art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               posiłkowo, w razie całkowitego oddalenia powyższego żądania stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 w zakresie, w jakim utrzymano w niej w mocy oddalenie sprzeciwu wobec wspólnotowego znaku towarowego nr 1 0 1 22  976„AQUALOGY” dla towarów z klas 35, 37, 39, 40 i 42 i przekazanie sprawy do Izby Odwoławczej w celu ponownego jej rozpatrzenia w całości w mierze, w jakiej dotyczy podstawy odmowy rejestracji określonej w przytoczonym artykule;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Sociedad General de Aguas de Barcelona, SA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „AQUALOGY” dla towarów i usług z klas 1, 4, 5, 6, 7, 9, 11, 12, 17, 19, 27, 32, 33, 35, 36, 37, 38, 39, 40, 41, 42, 43, 44 i 45 – zgłoszenie nr 1 0 1 22  976

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „AQUALIA” i graficzny krajowy znak towarowy zawierający element słowny „AQUALIA” dla towarów i usług z klas 7, 9, 32, 35, 36, 37, 39, 40 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-98/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 23 października 2013 r. — Verstreken przeciwko Radzie (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu (2008) — Postępowanie w sprawie awansu (2009) — Decyzja o nieawansowaniu skarżącej — Uzasadnienie — Ogólne i standardowe uzasadnienie)

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/25

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 23 października 2013 r. — Verstreken przeciwko Radzie
   (Sprawa F-98/12) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu (2008) - Postępowanie w sprawie awansu (2009) - Decyzja o nieawansowaniu skarżącej - Uzasadnienie - Ogólne i standardowe uzasadnienie)
   2013/C 352/48
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Kathleen Verstreken (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, A. Coolen, S. Orlandi, J.N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i A. Bisch, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o nieawansowaniu strony skarżącej do grupy zaszeregowania AD12 w ramach postępowań w sprawie awansu (2008 i 2009).

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady Unii Europejskiej z dnia 7 listopada 2011 r. o nieawansowaniu K. Verstreken w ramach postępowań w sprawie awansu (2008 i 2009).

               2)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez K. Verstreken.

      (1)  Dz.U. C 343 z 10.11.2012, s. 24.


title: Sprawa C-574/08: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 16 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii (Rynek wewnętrzny — Swobodny przepływ kapitału — Zwalczanie oszustw oraz prania pieniędzy)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/14

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 16 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-574/08) (1)

   (Rynek wewnętrzny - Swobodny przepływ kapitału - Zwalczanie oszustw oraz prania pieniędzy)
   2009/C 220/23
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Peere i P. Dejmek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciel: D. Haven, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2006/70/WE z dnia 1 sierpnia 2006 r. ustanawiającej środki wykonawcze do dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do definicji osoby zajmującej eksponowane stanowisko polityczne, jak również w odniesieniu do technicznych kryteriów stosowania uproszczonych zasad należytej staranności wobec klienta oraz wyłączenia z uwagi na działalność finansową prowadzoną w sposób sporadyczny lub w bardzo ograniczonym zakresie (Dz.U. L 214, s. 29) lub brak powiadomienia o przyjęciu wskazanych przepisów

      Sentencja

               1)

               Poprzez brak przyjęcia wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2006/70/WE z dnia 1 sierpnia 2006 r. ustanawiającej środki wykonawcze do dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do definicji osoby zajmującej eksponowane stanowisko polityczne, jak również w odniesieniu do technicznych kryteriów stosowania uproszczonych zasad należytej staranności wobec klienta oraz wyłączenia z uwagi na działalność finansową prowadzoną w sposób sporadyczny lub w bardzo ograniczonym zakresie Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa T-72/08: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2008 r. — Ravel Serwis przeciwko OHIM — Eurowings Luftverkehrs (smartWings)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/32

         Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2008 r. — Ravel Serwis przeciwko OHIM — Eurowings Luftverkehrs (smartWings)
   (Sprawa T-72/08)
   (2008/C 107/53)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Travel Service a.s. (Praga, Czechy) (przedstawiciel: S. Hejdová)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Eurowings Luftverkehrs AG (Dortmund, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               zmiana zaskarżonej decyzji Drugiej Izby Odwoławczej w sprawie R 1515/2006-2 w następujący sposób:

                           —

                           uchylenie w całości decyzji Wydziału Sprzeciwów w postępowaniu w sprawie sprzeciwu nr B 782 351 z dnia 29 września 2006 r.

                           —

                           obciążenie strony przeciwnej kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z postępowaniem w sprawie sprzeciwu i postępowaniem odwoławczym przed OHIM.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy „smartWings” zgłoszony dla towarów i usług z klas 16, 21, 37, 39, 41 i 43 — zgłoszenie nr 3 650 595

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Eurowings Luftverkehrs AG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Krajowy i międzynarodowy słowny znak towarowy „EuroWings” zarejestrowany dla towarów i usług z klas 16 i 41, krajowy i międzynarodowy słowny znak towarowy „EUROWINGS” zarejestrowany dla towarów i usług z klas 39 i 42 oraz krajowy znak towarowy „WINGSCLASS” zarejestrowany dla towarów i usług z klas 16, 39, 41 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w części

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 oraz naruszenie istotnych wymogów proceduralnych ustanowionych w art. 73 i 79 tego rozporządzenia.