title: Sprawa C-23/05: Skarga wniesiona dnia 25 stycznia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/9

         Skarga wniesiona dnia 25 stycznia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-23/05)
   (2005/C 82/20)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 25 stycznia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez G. Rozeta oraz N. Yerrell, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2000/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 2000 r. zmieniającej dyrektywę Rady 93/104/WE dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy, w celu objęcia sektorów i działalności wyłącz[onych] z tej dyrektywy, (1) a w każdym razie nie zawiadamiając Komisji o takich przepisach, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 2 ust. 1 tej dyrektywy.

               2)

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął w dniu 1 sierpnia 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 195 z 01.08.2000, str. 41.


title: Sprawa T-27/13: Postanowienie Sądu z dnia 22 października 2015 r. – Elan/Komisja

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/29

         Postanowienie Sądu z dnia 22 października 2015 r. – Elan/Komisja
   (Sprawa T-27/13) (1)

   (2015/C 429/37)
   Język postępowania: słoweński
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 86 z 23.3.2013.


title: Sprawa C-201/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 października 2014 r.(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj – Rumunia) – Smaranda Bara i in./Casa Naţională de Asigurări de Sănătate, Președintele Casei Naționale de Asigurări de Sănătate, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală (ANAF) (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 95/46/WE — Przetwarzanie danych osobowych — Artykuły 10 i 11 — Informowanie osób, których dane dotyczą — Artykuł 13 — Wyjątki i ograniczenia — Przekazanie przez organ administracji publicznej państwa członkowskiego podatkowych danych osobowych w celu przetwarzania ich przez inny organ administracji publicznej)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 1 października 2014 r.(wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj – Rumunia) – Smaranda Bara i in./Casa Naţională de Asigurări de Sănătate, Președintele Casei Naționale de Asigurări de Sănătate, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală (ANAF)
   (Sprawa C-201/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 95/46/WE - Przetwarzanie danych osobowych - Artykuły 10 i 11 - Informowanie osób, których dane dotyczą - Artykuł 13 - Wyjątki i ograniczenia - Przekazanie przez organ administracji publicznej państwa członkowskiego podatkowych danych osobowych w celu przetwarzania ich przez inny organ administracji publicznej))
   (2015/C 381/05)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Cluj

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Smaranda Bara i in.

      Strona pozwana: Casa Naţională de Asigurări de Sănătate, Președintele Casei Naționale de Asigurări de Sănătate, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală (ANAF)

      Sentencja

   Artykuły 10, 11 i 13 dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych należy interpretować w ten sposób, że przepisy te stoją na przeszkodzie środkom krajowym, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które pozwalają organowi administracji publicznej państwa członkowskiego na przekazywanie danych osobowych innemu organowi administracji publicznej i na ich dalsze przetwarzanie, bez informowania osób, których dane dotyczą o tymże przekazaniu lub przetwarzaniu.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa T-217/08: Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2008 r. — Bundesverband Deutscher Milchviehhalter i.in. przeciwko Radzie

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/57

         Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2008 r. — Bundesverband Deutscher Milchviehhalter i.in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-217/08)
   (2008/C 209/102)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Bundesverband Deutscher Milchviehhalter e. V. (Bonn, Niemcy), Romuald Schaber (Petersthal, Niemcy), Stefan Mann (Eberdorfergrund, Niemcy) i Walter Peters (Körchow, Niemcy) (przedstawiciele: W. Renner i O. Schniewind, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 248/2008 z dnia 17 marca 2008 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do krajowych kwot mlecznych (Dz.U. L 76, s. 6);

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący podnoszą zarzuty dotyczące rozporządzenia Rady (WE) nr 248/2008 (1), które zwiększa określone w załączniku IX do rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 (2) krajowe kwoty mleczne o 2 % od dnia 1 kwietnia 2008 r. w celu ułatwienia zwiększonej produkcji mleka we Wspólnocie i spełnienia nowych wymogów rynku mleka.
   Na poparcie skargi skarżący podnoszą, po pierwsze, że zwiększenie krajowych kwot mlecznych jest skutkiem nadużycia swobodnego uznania, bowiem służy ono innym celom, niż wymienione w motywach.
   Ponadto zaskarżone rozporządzenie narusza traktat WE, bowiem art. 37 ust. 2 WE został błędnie zastosowany jako podstawa prawna ze względu na zaniedbanie określonych w art. 33 ust. 1 lit. a) i b) WE celów, nie zostały uwzględnione wymogi ochrony środowiska w rozumieniu art. 6 WE oraz naruszony został obowiązek zachowania i ochrony dziedzictwa kulturowego we Wspólnocie zgodnie z art. 151 WE.
   Ponadto naruszone zostało prawo własności skarżących i wolność wykonywania zawodu przez skarżących, jak również zakaz dyskryminacji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 248/2008 z dnia 17 marca 2008 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do krajowych kwot mlecznych (Dz.U. L 76, s. 6).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (Dz.U. L 299, s. 1).


title: Sprawa C-306/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 31 lipca 2009 r. — I.B. przeciwko Conseil des ministres

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 31 lipca 2009 r. — I.B. przeciwko Conseil des ministres
   (Sprawa C-306/09)
   2009/C 233/19
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour constitutionnelle

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym:

      Strona skarżąca: I. B.

      Strona pozwana: Conseil des ministres

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy europejski nakaz aresztowania wydany w celach wykonania orzeczonej zaocznie, bowiem osoba skazana nie została poinformowana o miejscu i dacie rozprawy, kary, której możliwość zaskarżenia nadal istnieje, należy uznać za nakaz aresztowania w celach ścigania w rozumieniu art. 5 pkt 3 decyzji ramowej Rady 2002/584/WsiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (1), a nie za nakaz aresztowania dla celów wykonania kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania w rozumieniu art. 4 pkt 6 tej decyzji ramowej?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy wykładni art. 4 pkt 6 i art. 5 pkt 3 tej decyzji ramowej należy dokonywać w ten sposób, że uniemożliwiają one państwom członkowskim uzależnienie przekazania organom sądowym państwa wydającego nakaz osoby mającej miejsce zamieszkania na ich terytorium, której dotyczy nakaz aresztowania w celach wykonania kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania, w okolicznościach opisanych w pierwszym pytaniu, od warunku, że osoba ta zostanie odesłana do państwa wykonania nakazu w celu odbycia kary lub tymczasowego aresztowania, które wobec niej zostały prawomocnie orzeczone w państwie wydania nakazu?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy te same przepisy naruszają art. 6 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, a w szczególności zasadę równości i zasadę niedyskryminacji?

               4)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy wykładni art. 3 i 4 decyzji ramowej należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, by organy sądowe państwa członkowskiego odmówiły wykonania europejskiego nakazu aresztowania, jeśli istnieją poważne podstawy, by sądzić, że wykonanie europejskiego nakazu aresztowania mogłoby doprowadzić do naruszenia podstawowych praw zainteresowanej osoby określonych w art. 6 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej?

      (1)  Dz.U. L 190, s. 1.


title: Sprawa T-342/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 marca 2009 r. — Batchelor przeciwko Komisji

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/44

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 marca 2009 r. — Batchelor przeciwko Komisji
   (Sprawa T-342/08) (1)

   2009/C 113/90

      Język postępowania: angielski

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Sprawa T-149/12: Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2014 r. — Investrónica przeciwko OHIM — Olympus Imaging (MICRO) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MICRO — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy micro — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Kompetencja o charakterze reformatoryjnym)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/34

         Wyrok Sądu z dnia 16 stycznia 2014 r. — Investrónica przeciwko OHIM — Olympus Imaging (MICRO)
   (Sprawa T-149/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MICRO - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy micro - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Kompetencja o charakterze reformatoryjnym)
   2014/C 52/62
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Investrónica, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Seijo Veiguela i J.L. Rivas Zurdo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Olympus Imaging Corp. (Tokio, Japonia) (przedstawiciel: adwokat C. Opatz)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 stycznia 2012 r. (sprawa R 347/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Investrónica, SA a Olympus Imaging Corp.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 31 stycznia 2012 r. (sprawa R 347/2011-4).

               2)

               Sprzeciw zostaje uwzględniony w odniesieniu do towarów objętych klasą 9 i odpowiadających następującemu opisowi: „Przyrządy i sprzęt fotograficzny, aparaty fotograficzne, cyfrowe aparaty fotograficzne, obiektywy wymienne oraz części i akcesoria do wyżej wymienionych towarów, o ile zostały ujęte w klasie 9”.

               3)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Investrónica, SA.

               4)

               Olympus Imaging Corp. pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Investrónica.

      (1)  Dz.U. C 194 z 30.6.2012.


title: Sprawa C-513/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba w powiększonym składzie) wydanego w dniu 27 września 2006 r. w sprawie T-168/01: GlaxoSmithKline Services Unlimited, dawniej Glaxo Wellcome plc przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 18 grudnia 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/13

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba w powiększonym składzie) wydanego w dniu 27 września 2006 r. w sprawie T-168/01: GlaxoSmithKline Services Unlimited, dawniej Glaxo Wellcome plc przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 18 grudnia 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-513/06 P)
   (2007/C 42/22)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. Christoforou, F. Castillo de la Torre i E. Gippini Fournier, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: European Association of Euro Pharmaceutical Companies (EAEPC), Bundesverband der Arzneimittel-Importeure eV, Spain Pharma, SA, Asociación de exportadores españoles de productos farmacéuticos (Aseprofar), GlaxoSmithKline Services Unlimited, dawniej Glaxo Wellcome plc
   Żądania wnoszącego odwołanie
   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie pkt 1 i 3 do 5 sentencji wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. w sprawie T-168/01 GlaxoSmithKline Services Ltd. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich,

               —

               ostateczne rozstrzygnięcie niniejszego sporu poprzez oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności w sprawie T-168/01 jako bezzasadnej,

               —

               obciążenie skarżącej w sprawie T-168/01 kosztami poniesionymi przez Komisję w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja zgadza się z wnioskami Sądu Pierwszej Instancji dotyczącymi uzasadnienia zawartego w zaskarżonej decyzji, istnienia porozumienia między przedsiębiorstwami, zarzucanego nadużycia władzy oraz naruszenia zasady proporcjonalności i art. 43 WE.
   Odnosząc się do części wyroku, która dotyczyła istnienia „skutku” antykonkurencyjnego, Komisja kwestionuje rozumowanie, jakie przeprowadził Sąd Pierwszej Instancji. Utrzymuje ona, że analiza Sądu dotycząca ograniczającego „celu” porozumienia w należyty sposób uwzględniająca kontekst prawny i gospodarczy powinna doprowadzić Sąd do potwierdzenia ustalenia poczynionego w decyzji, że cel umowy miał charakter antykonkurencyjny. Co się tyczy innych ustaleń co do „skutków”, Komisja ma poważne zastrzeżenia w szczególności w odniesieniu do: określenia rynku właściwego; odrzucenia ustaleń poczynionych przez Komisję na podstawie art. 81 ust. 1 lit. d) za pomocą argumentu błędnego pod względem prawnym, zgodnie z którym na różnych rynkach geograficznych były stosowane różne ceny oraz kilku innych ustaleń poczynionych w wyroku, w którym Sąd zastąpił ocenę Komisji swoją własną oceną dokumentacji gospodarczej i faktów, co jest niedopuszczalne w postępowaniu odwoławczym. Ponieważ Komisja podziela wnioski końcowe Sądu, to jest, że sporne porozumienie miało skutki antykonkurencyjne, nie zamierza ona na tym etapie wnosić odwołania od tej części wyroku.
   Niniejsze odwołanie zawiera dwa rodzaje zarzutów. Pierwszy rodzaj zarzutów odnosi się do ustaleń na podstawie art. 81 ust. 1 oraz w szczególności błędów co do prawa i nieprawidłowej interpretacji oraz stosowania zawartego w tym przepisie pojęcia „cel”, a także wielu zniekształceń, niezgodności lub sprzeczności w rozumowaniu związanych z „prawnym i gospodarczym kontekstem” porozumienia. Drugi rodzaj zarzutów dotyczy ustaleń poczynionych na podstawie art. 81 ust. 3: przede wszystkim tych, które odnoszą się do pierwszej przesłanki zawartej w tym przepisie, a także do niezbadania kilku innych przesłanek.


title: Sprawa T-436/09: Skarga wniesiona w dniu 29 października 2009 r. — Dufour przeciwko EBC

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/31

         Skarga wniesiona w dniu 29 października 2009 r. — Dufour przeciwko EBC
   (Sprawa T-436/09)
   2010/C 11/59
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Julien Dufour (Jolivet, Francja) (przedstawiciel: adwokat I. Schoenacker Rossi)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności, utrzymanej w mocy przez Zarząd Europejskiego Banku Centralnego w piśmie z dnia 2 września 2009 r., odmowy udzielenia J. Dufourowi dostępu do baz danych, które umożliwiły sporządzenie sprawozdań w sprawie zatrudnienia i mobilności personelu;

               —

               w konsekwencji, nakazanie Europejskiemu Bankowi Centralnemu udostępnienia J. Dufourowi wszystkich baz danych, które umożliwiły sporządzenie sprawozdań w sprawie zatrudnienia i mobilności personelu;

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Centralnego obowiązkiem zapłaty kwoty 5 000 EUR tytułem odszkodowania przy wzięciu pod uwagę odniesionej przez skarżącego krzywdy;

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Centralnego całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W drodze niniejszej skargi skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 2 września 2009 r., w której odmówiono mu dostępu do baz danych, które umożliwiły sporządzenie sprawozdania w sprawie zatrudnienia i mobilności personelu w latach 1999-2009, którego to dostępu skarżący żądał w ramach przygotowywania swojej pracy doktorskiej. Skarżący żąda również przyznania mu odszkodowania w związku z opóźnieniami w przygotowywaniu pracy doktorskiej.
   Celem uzasadnienia skargi podnosi on, że uzasadnienie odmowy przyznania mu dostępu do dokumentów, o które chodzi było niezgodne z prawem, gdyż jego podstawę stanowiły okoliczności, które nie zostały uzasadnione i nie są przewidziane w decyzji BCE/2004/3 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 4 marca 2004 r. dotyczącej dostępu społeczeństwa do dokumentów Europejskiego Banku Centralnego (1), przyjętej w celu wprowadzenia w życie rozporządzenia nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (2) a także opierało się o błędne założenie, zgodnie z którym niewydrukowana elektroniczna wersja baz danych ma charakter „dokumentu”. Wreszcie, Europejski Bank Centralny, zdaniem skarżącego nie miał prawa powołać się wobec niego na trudności napotkane w kontekście udostępniania dokumentów.

      (1)  Dz. U. L 80, s. 42.

      (2)  Dz. U. L 145, s. 43.


title: Sprawy połączone F-116/07, F-13/08 i F-31/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 7 lipca 2010 r. — Tomas przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (Służba publiczna — Członkowie personelu tymczasowego — Artykuł 2 lit. c) WZIP — Rozwiązanie stosunku pracy — Stosunek oparty na zaufaniu — Uprzednia konsultacja z komitetem pracowniczym Parlamentu — Brak)

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/31

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 7 lipca 2010 r. — Tomas przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawy połączone F-116/07, F-13/08 i F-31/08) (1)

   (Służba publiczna - Członkowie personelu tymczasowego - Artykuł 2 lit. c) WZIP - Rozwiązanie stosunku pracy - Stosunek oparty na zaufaniu - Uprzednia konsultacja z komitetem pracowniczym Parlamentu - Brak)
   2010/C 274/47
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Strona skarżąca: Stanislovas Tomas (Wilno, Litwa) (przedstawiciel: M. Michalauskas)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: A. Lukošiūtė i K. Zejdová, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o rozwiązaniu umowy o pracę ze skarżącym, a po drugie, żądanie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę oraz odszkodowania za poniesioną szkodę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skargi w sprawach F-116/07 i F-13/08 zostają oddalone.

               2)

               Zasądza się od Parlamentu Europejskiego na rzecz Stanislovasa Tomasa kwotę 1 000,00 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną przez niego krzywdę.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga w sprawie F-31/08 zostaje oddalona.

               4)

               Każda strona ponosi własne koszty związane z całością postępowania w przedmiocie skarg F-116/07, F-13/08 i F-31/08.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008, s. 65; Dz.U. C 142 z 7.6.2008, s. 39; Dz.U. C 158 z 21.6.2008, s. 26.


title: Sprawa C-536/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 11 września 2012 r. w sprawie T-565/08 Corsica Ferries France SAS przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 26 listopada 2012 r. przez Republikę Francuską

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/7

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 11 września 2012 r. w sprawie T-565/08 Corsica Ferries France SAS przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 26 listopada 2012 r. przez Republikę Francuską
   (Sprawa C-536/12 P)
   2013/C 32/10
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, D. Colas, N. Rouam i J. Rossi, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Corsicaa Ferries France SAS, Komisja Europejska, Société nationale maritime Corse-Méditerranée (SNCM) SA

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku wydanego przez czwartą izbę Sądu w dniu 11 września 2012 r. w sprawie T-565/08 Corsica Ferries France przeciwko Komisji Europejskiej w zakresie, w jakim stwierdzono w nim nieważność art. 1 akapity drugi i trzeci decyzji Komisji 2009/611/WE z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie środków pomocy C 58/02 (ex N 118/02), jakie Francja przyznała na rzecz Société nationale maritime Corse-Méditerranée (SNCM) (1);

               —

               wydanie orzeczenia ostatecznego w sprawie lub odesłanie sprawy do Sądu;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi cztery zarzuty zmierzające do uchylenia wyroku Sądu.
   W pierwszej kolejności wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył art. 107 ust. 1 TFUE, orzekając, że Komisja naruszyła prawo, uznając, iż sprzedaż Société nationale maritime Corse-Méditerranée po cenie ujemnej wynoszącej 158 mln EUR nie stanowiła pomocy państwa. Z jednej strony wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że uznał on, iż Komisja nie mogła wziąć pod uwagę zagrożenia naruszenia wizerunku marki państwa jako globalnego podmiotu gospodarczego w sektorze prywatnym, w ramach kryterium świadomego inwestora prywatnego, aby ustalić, czy wypłata dodatkowych odpraw pracownikom SNCM w wypadku likwidacji tej spółki zostałaby dokonana także przez świadomego inwestora prywatnego. Z drugiej strony wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że zażądał on od Komisji przedstawienia dowodu na to, że wypłata dodatkowych odpraw stanowi wystarczająco utrwaloną, a wręcz stałą praktykę wśród przedsiębiorców prywatnych.
   W drugiej kolejności wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył art. 107 ust. 1 TFUE, uznając, iż Komisja nie wzięła pod uwagę wszystkich istotnych czynników przy ocenie kwestii porównywalności wkładu kapitałowego w kwocie 8,75 mln EUR wniesionego do SNCM przez akcjonariusza publicznego i wkładu kapitałowego w kwocie 26,25 mln EUR wniesionego przez prywatne spółki przejmujące, a także że Komisja powinna była wziąć pod uwagę klauzulę umożliwiającą odstąpienie od umowy zbycia, przyznaną prywatnym spółkom przejmującym w ramach prywatyzacji SNCM.
   W trzeciej kolejności wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył art. 36 w związku z art. 53 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości, a także art. 81 regulaminu postępowania przed Sądem, uznając za pomoc państwa przyznane na rzecz osób fizycznych środki pomocowe w kwocie 38,5 mln EUR, nie zbadawszy posiłkowo, czy środek ten spełniał kryterium świadomego inwestora prywatnego, jak utrzymuje Komisja w spornej decyzji i jak wskazał rząd francuski na rozprawie przed Sądem.
   W ostatniej kolejności wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo, uznając, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, zatwierdzając saldo końcowe restrukturyzacji na mocy art. 107 ust. 3 lit. 3 TFUE oraz wytycznych.

      (1)  Dz.U. 2009, L 225, s. 180.


title: Sprawa T-289/11: Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2011 r. — Deutsche Bahn i in. przeciwko Komisji

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/22

         Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2011 r. — Deutsche Bahn i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-289/11)
   2011/C 238/40
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Bahn AG (Berlin, Niemcy), DB Mobility Logistics AG (DB ML AG) (Berlin, Niemcy), DB Energie GmbH (Frankfurt am Main, Niemcy), DB Schenker Rail GmbH (Mainz, Niemcy), DB Schenker Rail Deutschland AG (Mainz, Niemcy) (przedstawiciele: W. Deselaers, J.S. Brückner oraz O. Mross, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 14 marca 2011 r., doręczonej w dniu 29 marca 2011 r., w sprawie przeprowadzenia kontroli;

               —

               stwierdzenie nieważności każdego środka podjętego w wyniku kontroli przeprowadzonej na podstawie tej niezgodnej z prawem decyzji;

               —

               nakazanie w szczególności Komisji, pod groźbą stwierdzenia nieważności przez Sąd przyszłych decyzji Komisji, zwrotu wszelkich kopii dokumentów, które zostały wykonane w ramach kontroli; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 1774 z dnia 14 marca 2011 r. (sprawa COMP/39.678 i COMP/39.731) w sprawie przeprowadzenia kontroli na podstawie art. 20 ust. 4 rozporządzenie Rady (1) (WE) nr 1/2003 w spółce Deutsche Bahn AG oraz u wszystkich bezpośrednio lub pośrednio kontrolowanych przez nią osób prawnych w związku z rzekomym faworyzowaniem przedsiębiorstw zależnych poprzez system rabatów przy dostawach energii elektrycznej na potrzeby kolei.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa podstawowego do nienaruszalności miru domowego poprzez brak uprzedniego przedstawienia prawnie uzasadnionego zezwolenia.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa podstawowego do skutecznego środka zaskarżenia w związku z brakiem uprzedniej sądowej weryfikacji pod względem faktycznym i prawnym decyzji w sprawie nakazania kontroli.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do obrony poprzez nad wyraz obszerny i nietypowy opis przedmiotu kontroli („fishing expedition”).

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności. Decyzja w sprawie nakazania kontroli ma charakter nieproporcjonalny, ponieważ system rabatów przy dostawie energii elektrycznej na potrzeby kolei jest od lat praktykowany przez skarżącą w sposób transparentny, wielokrotnie podlegał kontroli przez niemieckie organy oraz sądy i został oceniony jako zgodny z prawem kartelowym, a odpowiedź na mające decydujące znaczenie z punktu widzenia Komisji pytanie, czy system rabatów jest „obiektywnie uzasadniony”, mogłaby być udzielona w drodze mniej uciążliwego środka — zwykłego żądania informacji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 [t]raktatu (Dz.U. 2003 L 1, s.1)


title: Sprawa T-295/07: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2007 r. — Vitro Corporativo przeciwko OHIM — VKR Holding (Vitro)

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/20

         Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2007 r. — Vitro Corporativo przeciwko OHIM — VKR Holding (Vitro)
   (Sprawa T-295/07)
   (2007/C 235/36)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Vitro Corporativo, S.A. de C.V. (przedstawiciel: adwokat J. Botella Reyna)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: VKR Holding A/S
   Żądania strony skarżącej

               —

               wydanie orzeczenia zezwalającego na rejestrację wspólnotowego znaku towarowego nr 2.669.497 dla oznaczenia towarów z klasy 19

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Vitro” dla towarów i usług należących do klas 1, 7, 8, 9, 12, 16, 17, 19, 20, 21, 22, 27, 30, 35, 39, 40, 41, 41, 42 i 43 (zgłoszenie nr 2.669.497)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: VKR Holding A/S

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowne znaki towarowe „VITRAL”: wspólnotowy (nr 651.745); duński (nr 1956 1415 VR); niemiecki (nr 725.452); i brytyjski (nr 1.436.897), dla towarów należących, między innymi, do klasy 19, w stosunku do których wniesiono sprzeciw

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia dla towarów z klasy 19

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Nieprawidłowe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), w zakresie w jakim pozostające ze sobą w konflikcie znaki towarowe różnią się od siebie pod względem fonetycznym i graficznym

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994. L 11, str. 1).


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 stycznia 2005 r. w sprawie T-193/02 Laurent Piau przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Regulamin Międzynarodowej Federacji Związków Piłki Nożnej (FIFA) w sprawie działalności agentów ds. zawodników — Decyzja związku przedsiębiorstw — Art. 49, 81 i 82 WE — Wniosek — Brak interesu wspólnotowego — Oddalenie)

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/28

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 26 stycznia 2005 r.
   w sprawie T-193/02 Laurent Piau przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Regulamin Międzynarodowej Federacji Związków Piłki Nożnej (FIFA) w sprawie działalności agentów ds. zawodników - Decyzja związku przedsiębiorstw - Art. 49, 81 i 82 WE - Wniosek - Brak interesu wspólnotowego - Oddalenie)
   (2005/C 82/54)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-193/02, Laurent Piau, zamieszkały w Nantes (Francja), reprezentowany przez adwokata M. Fauconneta przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez O. Beyneta oraz A. Bouqueta, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, popieranej przez Międzynarodową Federację Związków Piłki Nożnej (FIFA), z siedzibą w Zurychu (Szwajcaria), reprezentowaną przez adwokatów F. Louisa oraz A. Vallery'ego, mającej za przedmiot mającej za przedmiot stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 15 kwietnia 2002 r. oddalającej wniesioną przez skarżącego skargę w przedmiocie regulaminu Międzynarodowej Federacji Związków Piłki Nożnej (FIFA), w sprawie działalności agentów ds. zawodników, Sąd Pierwszej Instancji (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes, V. Tiili i M. Vilaras, sędziowie, sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 26 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżący zostaje obciążony własnymi kosztami jak i kosztami poniesionymi przez Komisję.

               3)

               Międzynarodowa Federacja Związków Piłki Nożnej ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 219 z 14.9.2002


title: Sprawa T-312/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lipca 2007 r. — Komisja przeciwko Alexiadou (Klauzula arbitrażowa — Umowa dotycząca projektu rozwoju technologii w zakresie produkcji nieprzepuszalnych skór — Zwrot zaliczki — Odsetki — Postępowanie zaoczne)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/35

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lipca 2007 r. — Komisja przeciwko Alexiadou
   (Sprawa T-312/05) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Umowa dotycząca projektu rozwoju technologii w zakresie produkcji nieprzepuszalnych skór - Zwrot zaliczki - Odsetki - Postępowanie zaoczne)
   (2007/C 199/67)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele D. Triantafyllou, pełnomocnik, wspierany przez adwokata D. Nikopoulosa)

      Strona pozwana: Efrosyni Alexiadou (Tessaloniki, Grecja)
   Przedmiot sprawy
   Skarga wniesiona przez Komisję na mocy art. 238 WE w celu uzyskania zwrotu zaliczki, którą przyznała pozwanej w ramach umowy dotyczącej projektu rozwoju technologii przeznaczonej do produkcji nieprzepuszczalnych skór (umowa G1ST-CT-2002-50227).
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja poniesie swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 271 z 29.10.2005.


title: Sprawy połączone C-65/09 i C-87/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof, Amtsgericht Schorndorf — Niemcy) — Gebr. Weber GmbH przeciwko Jürgenowi Wittmerowi (C-65/09), Ingrid Putz przeciwko Medianess Electronics GmbH (Ochrona konsumentów — Sprzedaż towarów konsumpcyjnych i związane z tym gwarancje — Dyrektywa 1999/44/WE — Artykuł 3 ust. 2 i 3 — Wymiana towaru wadliwego jako jedyny środek zaradczy — Towar wadliwy już zamontowany przez konsumenta — Obowiązek dokonania przez sprzedawcę demontażu towaru wadliwego i zamontowania towaru zastępczego — Nieproporcjonalność absolutna — Konsekwencje)

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof, Amtsgericht Schorndorf — Niemcy) — Gebr. Weber GmbH przeciwko Jürgenowi Wittmerowi (C-65/09), Ingrid Putz przeciwko Medianess Electronics GmbH
   (Sprawy połączone C-65/09 i C-87/09) (1)

   (Ochrona konsumentów - Sprzedaż towarów konsumpcyjnych i związane z tym gwarancje - Dyrektywa 1999/44/WE - Artykuł 3 ust. 2 i 3 - Wymiana towaru wadliwego jako jedyny środek zaradczy - Towar wadliwy już zamontowany przez konsumenta - Obowiązek dokonania przez sprzedawcę demontażu towaru wadliwego i zamontowania towaru zastępczego - Nieproporcjonalność absolutna - Konsekwencje)
   2011/C 226/02
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof, Amtsgericht Schorndorf

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gebr. Weber GmbH (C-65/09), Ingrid Putz (C-87/09)

      Strona pozwana: Jürgen Wittmer (C-65/09), Medianess Electronics (C-87/09)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof, Amtsgericht Schorndorf — Wykładnia art. 3 ust. 2 i 3 dyrektywy 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji (Dz.U. L 171, s. 12) — Sprzedaż konsumencka towaru niezgodnego z umową bez winy sprzedawcy — Prawidłowy montaż towaru przez konsumenta — Uregulowanie krajowe, wedle którego w razie braku innego środka zaradczego sprzedawca nie ma obowiązku wymiany towaru niezgodnego z umową, gdyby powodowało to nadmierne koszty — Kwestia zgodności tego uregulowania ze wskazanymi przepisami wspólnotowymi — W przypadku niezgodności wykładnia pojęcia wymiany wolnej od opłat zawartego w art. 3 ust. 3 wskazanej dyrektywy — Obciążenie sprzedawcy kosztami demontażu towaru niezgodnego z umową, prawidłowo zamontowanego przez konsumenta

      Sentencja

               1)

               Artykuł 3 ust. 2 i 3 dyrektywy 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji należy interpretować w ten sposób, że w przypadku doprowadzenia do stanu zgodnego z umową poprzez wymianę niezgodnego z umową towaru konsumpcyjnego, który przed wystąpieniem wady został zamontowany w dobrej wierze przez konsumenta zgodnie z charakterem i przeznaczeniem tego towaru, sprzedawca jest obowiązany sam dokonać demontażu tego towaru z miejsca, w którym został zamontowany, i zamontować tam towar zastępczy albo ponieść niezbędne koszty związane z demontażem i zamontowaniem towaru zastępczego. Ten obowiązek sprzedawcy istnieje niezależnie od tego, czy na mocy umowy sprzedaży podjął się on zamontowania zakupionego pierwotnie towaru konsumpcyjnego.

               2)

               Artykuł 3 ust. 3 dyrektywy 1999/44 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by ustawodawstwo krajowe przyznawało sprzedawcy prawo do odmowy wymiany towaru niezgodnego z umową, jedynego możliwego środka zaradczego, na tej postawie, że wymiana ta wymaga od niego — ze względu na obowiązek dokonania demontażu towaru z miejsca, w którym został on zamontowany, i zamontowania tam towaru zastępczego — poniesienia kosztów nieproporcjonalnych w stosunku do wartości, jaką miałby towar, gdyby był zgodny z umową, i do znaczenia braku zgodności. Przepis ten nie stoi jednak na przeszkodzie temu, by roszczenie konsumenta o zwrot kosztów demontażu towaru wadliwego i zamontowania towaru zastępczego ograniczało się w takim przypadku do poniesienia przez sprzedawcę kwoty proporcjonalnej.

      (1)  Dz.U. C 90 z 18.4.2009.


title: Sprawa T-153/10: Postanowienie Sądu z dnia 28 lutego 2012 r. — Schneider España de Informática przeciwko Komisji (Unia celna — Przywóz odbiorników telewizji kolorowej montowanych w Turcji — Pokrycie retrospektywne należności celnych przywozowych — Wniosek o niedokonywanie retrospektywnego zaksięgowania i umorzenie należności celnych — Artykuł 220 ust. 2 lit. b) i art. 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 — Decyzja odmowna Komisji — Stwierdzenie nieważności przez sąd krajowy decyzji organów krajowych o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych — Umorzenie postępowania)

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/16

         Postanowienie Sądu z dnia 28 lutego 2012 r. — Schneider España de Informática przeciwko Komisji
   (Sprawa T-153/10) (1)

   (Unia celna - Przywóz odbiorników telewizji kolorowej montowanych w Turcji - Pokrycie retrospektywne należności celnych przywozowych - Wniosek o niedokonywanie retrospektywnego zaksięgowania i umorzenie należności celnych - Artykuł 220 ust. 2 lit. b) i art. 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 - Decyzja odmowna Komisji - Stwierdzenie nieważności przez sąd krajowy decyzji organów krajowych o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych - Umorzenie postępowania)
   2012/C 126/33
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Schneider España de Informática, SA (Torrejón de Ardoz, Hiszpania) (przedstawiciele: P. De Baere i P. Muñiz, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i L. Bouyon, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 22 wersja ostateczna z dnia 18 stycznia 2010 r. stwierdzającej, że zaksięgowanie retrospektywne należności celnych przywozowych jest zasadne i umorzenie tych należności nie jest zasadne w konkretnym przypadku (REM 02/08)

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 148 z 5.6.2010.


title: Sprawa C-139/06: Skarga wniesiona w dniu  10 marca 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/14

         Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-139/06)
   (2006/C 108/22)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżącą: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele:
   M. Konstantinidis i D. Lawunmi, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

               —

               Żądania strony skarżącej stwierdzenie, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrotechnicznego i elektronicznego (1) i dyrektywy 2003/108/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 grudnia 2003 r. zmieniającej dyrektywę 2002/96/WE w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (2), lub też w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2003/4/WE upłynął w dniu 13 sierpnia 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 37, 13.02.2003, str 24-39

      (2)  Dz.U. L 345, 13.12.2003, str. 106-107


title: Sprawa C-448/09 P: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 30 czerwca 2010 r. — Royal Appliance International GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Wcześniejszy znak towarowy „sensixx” — Oznaczenie słowne „Centrixx” — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego — Spór zawisły przed krajowymi organami sądowymi — Wniosek o zawieszenie postępowania przed Trybunałem)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/17

      Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 30 czerwca 2010 r. — Royal Appliance International GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH
      (Sprawa C-448/09 P) (1)

      (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Wcześniejszy znak towarowy „sensixx” - Oznaczenie słowne „Centrixx” - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego - Spór zawisły przed krajowymi organami sądowymi - Wniosek o zawieszenie postępowania przed Trybunałem)
      (2010/C 288/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Royal Appliance International GmbH (przedstawiciele: K.J. Michaeli i M. Schork, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik), BSH Bosch und Siemens Hausgeräte GmbH (przedstawiciel: S. Biagosch, Rechtsanwalt)

         Przedmiot

      Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 15 września 2009 r. w sprawie T-446/07 Royal Appliance International przeciwko OHIM — BSH Bosch und Siemens Hausgeräte, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 października 2007 r. odmawiającej rejestracji oznaczenia słownego „Centrixx” jako wspólnotowego znaku towarowego dla niektórych towarów należących do klasy 7, uwzględniając sprzeciw właściciela słownego krajowego znaku towarowego „sensixx” — Brak zawieszenia postępowania w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie sporu zawisłego przed krajowymi organami sądowymi, dotyczącego wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wcześniejszego znaku towarowego — Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku dwóch znaków towarowych

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Royal Appliance International GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa C-492/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 5 listopada 2014 r. – Essent Belgium NV/Vlaams Gewest en Inter-Energa i in.

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 5 listopada 2014 r. – Essent Belgium NV/Vlaams Gewest en Inter-Energa i in.
   (Sprawa C-492/14)
   (2015/C 034/06)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Essent Belgium NV

      Strona pozwana: Vlaams Gewest, Inter-Energa, IVEG, Infrax West, Provinciale Brabantse Energiemaatschappij CVBA (PBE), Vlaamse Regulator van de Electriciteits- en Gasmarkt (VREG)

      Przy udziale: Intercommunale Maatschappij voor Energievoorziening Antwerpen (IMEA), Intercommunale Maatschappij voor Energievoorziening in West- en Oost-Vlaanderen (IMEWO), Intercommunale Vereniging voor Energielevering in Midden-Vlaanderen (Intergem), Intercommunale Vereniging voor de Energiedistributie in de Kempen en het Antwerpse (IVEKA), Iverlek, Gaselwest CVBA, Sibelgas CVBA

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 28 i 30 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie regulacji państwa członkowskiego – w niniejszej sprawie flamandzkiemu dekretowi z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie organizacji rynku energii elektrycznej w związku z rozporządzeniem rządu Flandrii z dnia 4 kwietnia 2003 r.„w sprawie zmiany rozporządzenia rządu Flandrii z dnia 28 września 2001 r. dotyczącego wspierania wytwarzania energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii” – która ogranicza bezpłatną dystrybucję do wprowadzania do sieci energii elektrycznej wytwarzanej w zakładach produkcyjnych podłączonych do sieci dystrybucji w Regionie Flamandzkim i wyklucza z bezpłatnej dystrybucji energię elektryczną wytwarzaną w zakładach produkcyjnych, które nie są podłączone do sieci dystrybucji w Regionie Flamandzkim?

               2.

               Czy art. 28 i 30 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie regulacji państwa członkowskiego – w niniejszej sprawie flamandzkiemu dekretowi z dnia 17 lipca 2000 r. w sprawie organizacji rynku energii elektrycznej w związku z rozporządzeniem z dnia 5 marca 2004 r. dotyczącym wspierania wytwarzania energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii w zastosowaniu przez VREG – która ogranicza bezpłatną dystrybucję do energii elektrycznej wytwarzanej w zakładach produkcyjnych bezpośrednio wprowadzających ją do sieci dystrybucji w Belgii i wyklucza z bezpłatnej dystrybucji energię elektryczną wytwarzaną w zakładach produkcyjnych, które nie wprowadzają jej bezpośrednio do sieci dystrybucji w Belgii?

               3.

               Czy regulacja krajowa, o której mowa w pytaniach 1 i 2 jest zgodna z zasadą równego traktowania i zakazem dyskryminacji, ustanowionymi w szczególności w art. 12 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i w art. 3 ust. 1 i ust. 4 ówczesnej dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE (1)?

      (1)  Dz.U. L 176, s. 37.


title: Sprawa T-327/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 maja 2008 r. — SNIV przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Termin na wniesienie skargi — Początek biegu terminu — Publikacja skróconego zawiadomienia w Dzienniku Urzędowym — Strona internetowa — Niedopuszczalność)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/34

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 maja 2008 r. — SNIV przeciwko Komisji
   (Sprawa T-327/04) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Termin na wniesienie skargi - Początek biegu terminu - Publikacja skróconego zawiadomienia w Dzienniku Urzędowym - Strona internetowa - Niedopuszczalność)
   (2008/C 171/62)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Syndicat national de l'industrie des viandes (SNIV) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: N. Coutrelis i S. Henneresse, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Triantafyllou i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciel: G. de Bergues, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2004) 936 wersja ostateczna z dnia 30 marca 2004 r. dotyczącej środków pomocy planowanych przez władze francuskie na finansowanie publicznej usługi utylizacji (pomoc państwa N 515/2003 — Francja)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Syndicat national de l'industrie des viandes (SNIV) zostaje obciążony własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję.

               3)

               Republika Francuska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004.


title: Sprawa C-11/17: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Aue, Zweigstelle Stollberg – Niemcy) – Thomas Hübner/LVM Lebensversicherungs AG

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/14

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Aue, Zweigstelle Stollberg – Niemcy) – Thomas Hübner/LVM Lebensversicherungs AG
   (Sprawa C-11/17) (1)

   (2017/C 202/25)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.4.2017.


title: Sprawa C-240/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 10 maja 2017 r. – E.

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 10 maja 2017 r. – E.
   (Sprawa C-240/17)
   (2017/C 213/31)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: E.

      Strona przeciwna: Maahanmuuttovirasto

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy określony w art. 25 ust. 2 konwencji wykonawczej do układu z Schengen obowiązek konsultacji między umawiającymi się państwami wywołuje skutek prawny, na który może się powołać obywatel państwa trzeciego, w wypadku gdy umawiające się państwo przyjmuje wobec niego zakaz wjazdu na cały obszar Schengen oraz decyzję nakazująca powrót do państwa pochodzenia ze względu na to, że stanowi on zagrożenie dla porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego?

               2)

               Gdy art. 25 ust. 2 wspomnianej konwencji ma zastosowanie przy przyjęciu decyzji w sprawie zakazu wjazdu, czy należy przeprowadzić konsultacje przed przyjęciem decyzji w sprawie zakazu wjazdu, czy też konsultacje te mogą być prowadzone dopiero po przyjęciu decyzji nakazującej powrót oraz zakazu wjazdu[?]

               3)

               Jeśli te konsultacje mogą być prowadzone dopiero po przyjęciu decyzji nakazującej powrót oraz zakazu wjazdu, czy fakt, że konsultacje między umawiającymi się państwami toczą się i że inne umawiające się państwo nie oświadczyło, czy zamierza cofnąć dokument pobytowy obywatelowi państwa trzeciego, stoi na przeszkodzie powrotowi obywatela państwa trzeciego do państwa pochodzenia i wejściu w życie zakazu wjazdu na cały obszar Schengen?

               4)

               W jaki sposób powinno postąpić umawiające się państwo, w wypadku gdy umawiające się państwo, które wydało dokument pobytowy, pomimo ponowienia wezwań nie zajęło stanowiska w przedmiocie cofnięcia dokumentu pobytowego, który wydało obywatelowi państwa trzeciego?


title: Sprawa C-543/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank/E. Fischer-Lintjens [Odesłanie prejudycjalne — Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Artykuł 27 — Rubryka R pkt 1 lit. a) i b) załącznika VI — Pojęcie „emerytur lub rent należnych na podstawie ustawodawstwa kilku państw członkowskich” — Świadczenia rzeczowe — Przyznanie emerytury z mocą wsteczną na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego miejsca zamieszkania — Korzystanie ze świadczeń opieki zdrowotnej uzależnione od przystąpienia do obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego — Zaświadczenie o niepodleganiu ubezpieczeniu na podstawie ustawodawstwa dotyczącego obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego w państwie członkowskim miejsca zamieszkania — Następczy brak obowiązku opłacania składek w tym państwie członkowskim — Cofnięcie z mocą wsteczną tego zaświadczenia — Niemożność przystąpienia z mocą wsteczną do obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego — Przerwanie ochrony przed ryzykiem choroby przez takie ubezpieczenie — Skuteczność (effet utile) rozporządzenia nr 1408/71]

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 4 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank/E. Fischer-Lintjens
   (Sprawa C-543/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 27 - Rubryka R pkt 1 lit. a) i b) załącznika VI - Pojęcie „emerytur lub rent należnych na podstawie ustawodawstwa kilku państw członkowskich” - Świadczenia rzeczowe - Przyznanie emerytury z mocą wsteczną na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego miejsca zamieszkania - Korzystanie ze świadczeń opieki zdrowotnej uzależnione od przystąpienia do obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego - Zaświadczenie o niepodleganiu ubezpieczeniu na podstawie ustawodawstwa dotyczącego obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego w państwie członkowskim miejsca zamieszkania - Następczy brak obowiązku opłacania składek w tym państwie członkowskim - Cofnięcie z mocą wsteczną tego zaświadczenia - Niemożność przystąpienia z mocą wsteczną do obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego - Przerwanie ochrony przed ryzykiem choroby przez takie ubezpieczenie - Skuteczność (effet utile) rozporządzenia nr 1408/71])
   (2015/C 236/11)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Centrale Raad van Beroep

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank

      Strona pozwana: E. Fischer-Lintjens

      Sentencja

   Artykuł 27 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego i uaktualnionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r., w związku z rubryką R pkt 1 lit. a) i b) załącznika VI do rozporządzenia nr 1408/71 należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak rozpatrywane w sprawie w postępowaniu głównym emeryturę osoby uprawnionej należy uważać za należną począwszy od początku okresu, za który ta emerytura była faktycznie wypłacana temu zainteresowanemu, bez względu na dzień, w którym formalnie stwierdzono prawo do wspomnianej emerytury, w tym w danym wypadku, gdy okres ten rozpoczyna bieg przed dniem wydania decyzji o przyznaniu tej emerytury.
   Artykuły 27 i 84a rozporządzenia nr 1408/71, zmienionego i uaktualnionego rozporządzeniem nr 118/97, zmienionego rozporządzeniem nr 1992/2006, w związku z rubryką R pkt 1 lit. a) i b) załącznika VI do rozporządzenia nr 1408/71 należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak rozpatrywane w sprawie w postępowaniu głównym stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które nie pozwala osobie uprawnionej do emerytury, przyznanej przez to państwo członkowskie z mocą wsteczną na rok wcześniej, przystąpić do obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego z tą samą mocą wsteczną i które skutkuje pozbawieniem tej osoby uprawnionej wszelkiej ochrony w dziedzinie zabezpieczenia społecznego, bez uwzględnienia wszystkich istotnych okoliczności, w szczególności tych dotyczących jej sytuacji osobistej.

      (1)  Dz.U. C 15 z 18.1.2014.


title: Sprawa C-337/10: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 maja 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Frankfurt am Main — Niemcy) — Georg Neidel przeciwko Stadt Frankfurt am Main (Polityka społeczna — Dyrektywa 2003/88/WE — Warunki pracy — Organizacja czasu pracy — Prawo do corocznego płatnego urlopu — Ekwiwalent pieniężny w przypadku choroby — Urzędnicy (strażacy))

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 maja 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Frankfurt am Main — Niemcy) — Georg Neidel przeciwko Stadt Frankfurt am Main
   (Sprawa C-337/10) (1)

   (Polityka społeczna - Dyrektywa 2003/88/WE - Warunki pracy - Organizacja czasu pracy - Prawo do corocznego płatnego urlopu - Ekwiwalent pieniężny w przypadku choroby - Urzędnicy (strażacy))
   2012/C 174/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgericht Frankfurt am Main

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Georg Neidel

      Strona pozwana: Stadt Frankfurt am Main

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Frankfurt am Main — Wykładnia art. 7 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s. 9) — Prawo do pieniężnej rekompensaty za coroczny płatny urlop, który nie został wykorzystany z powodu niezdolności do pracy trwającej przez kilka lat poprzedzających przejście na emeryturę — Podmiotowy zakres stosowania dyrektywy 2003/88/WE — Urzędnicy (strażacy)

      Sentencja

               1)

               Artykuł 7 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że znajduje on zastosowanie w przypadku urzędnika w normalnych warunkach wykonującego pracę strażaka.

               2)

               Artykuł 7 ust. 2 dyrektywy 2003/88 należy interpretować w ten sposób, że urzędnik, który przeszedł na emeryturę, ma prawo do ekwiwalentu pieniężnego za coroczny płatny urlop, którego nie wykorzystał, ponieważ nie mógł wykonywać swoich funkcji z powodu choroby.

               3)

               Artykuł 7 dyrektywy 2003/88 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom prawa krajowego przyznającym urzędnikom dodatkowe prawo do płatnego urlopu, oprócz minimalnego prawa do corocznego płatnego urlopu w wymiarze czterech tygodni, przy czym nie przewidziano zapłaty ekwiwalentu pieniężnego, gdy urzędnik, który przeszedł na emeryturę, nie mógł skorzystać ze wspomnianego dodatkowego prawa z tego względu, że nie wykonywał swoich funkcji z powodu choroby.

               4)

               Artykuł 7 ust. 2 dyrektywy 2003/88 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego ograniczającemu, poprzez ustanowienie dziewięciomiesięcznego okresu przeniesienia, po którego upływie prawo do corocznego płatnego urlopu wygasa, prawo urzędnika przechodzącego na emeryturę do kumulacji ekwiwalentów pieniężnych za coroczne płatne urlopy, które nie zostały wykorzystane z powodu niezdolności do pracy.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa T-196/11: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2012 r. — AX przeciwko Radzie

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/19

         Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2012 r. — AX przeciwko Radzie
   (Sprawa T-196/11)
   2012/C 165/34
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: AX (Połock, Białoruś) (przedstawiciel: M. Michalauskas, avocat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/69/WPZiB z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/639/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi — w zakresie dotyczącym skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 84/2011 z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia Rady (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających skierowanych przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi — w zakresie dotyczącym skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady 2011/174/WPZiB z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie wykonania decyzji 2010/639/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi — w zakresie dotyczącym skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 271/2011 z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających skierowanych przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi — w zakresie dotyczącym skarżącego;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swej skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy oparty na niedostatecznym uzasadnieniu zaskarżonych aktów oraz naruszeniu przysługujących skarżącemu praw do obrony w ten sposób, że zaskarżone akty nie pozwalają skarżącemu podważyć ich legalności przed Sądem, a Sądowi — dokonać kontroli ich legalności.

               2)

               Zarzut drugi oparty na błędzie w ocenie popełnionym w ten sposób, że zaskarżone akty w rzeczywistości nie są w żaden sposób uzasadnione.

               3)

               Zarzut trzeci oparty na naruszeniu zasady proporcjonalności, w szczególności co się tyczy ograniczenia wjazdu i przejazdu przez terytorium Unii Europejskiej.


title: Sprawa C-163/05: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/20

         Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-163/05)
   (2005/C 132/37)
   Język postępowania: portugalski
   W dniu 8 kwietnia do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Ramóna Vidala Puiga, występującego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Portugalskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy dyrektywy 2002/7/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 lutego 2002 r. zmieniającej dyrektywę Rady 96/53/WE ustanawiającą dla niektórych pojazdów drogowych poruszających się na terytorium Wspólnoty maksymalne dopuszczalne wymiary w ruchu krajowym i międzynarodowym oraz maksymalne dopuszczalne obciążenia w ruchu międzynarodowym nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do tej dyrektywy;

               2.

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy do prawa krajowego upłynął w dniu 9 marca 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 67, str. 47


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie C-186/04 (wniosek Conseil d'État o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Pierre Housieaux przeciwko Délégués du conseil de la Région de Bruxelles-Capitale (Dyrektywa 90/313/EWG — Swoboda dostępu do informacji o środowisku — Wniosek o udzielenie informacji — Obowiązek uzasadnienia w przypadku odmowy — Termin wiążący — Brak odpowiedzi ze strony organu władzy publicznej w wyznaczonym terminie — Dorozumiana odmowa — Prawo podstawowe do skutecznej ochrony sądowej)

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 21 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C-186/04 (wniosek Conseil d'État o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Pierre Housieaux przeciwko Délégués du conseil de la Région de Bruxelles-Capitale (1)

   (Dyrektywa 90/313/EWG - Swoboda dostępu do informacji o środowisku - Wniosek o udzielenie informacji - Obowiązek uzasadnienia w przypadku odmowy - Termin wiążący - Brak odpowiedzi ze strony organu władzy publicznej w wyznaczonym terminie - Dorozumiana odmowa - Prawo podstawowe do skutecznej ochrony sądowej)
   (2005/C 171/09)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-186/4, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Conseil d'État (Belgia) postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 22 kwietnia 2004 r., w postępowaniu: Pierre Housieaux przeciwko Délégués du conseil de la Région de Bruxelles-Capitale, przy udziale: Société de développement régional de Bruxelles (SDRB), Batipont Immobilier SA (BPI), Immomills Louis de Waele Development SA (ILDWD), Trybunał (druga izba), w składzie: C.W.A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta, P. Kūris, G. Arestis i J. Klučka (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 21 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Dwumiesięczny termin przewidziany w art. 3 ust. 4 dyrektywy Rady 90/313/EWG z dnia 7 czerwca 1990 r. w sprawie swobody dostępu do informacji o środowisku jest terminem wiążącym.

               2

               Decyzja, o której mowa w art. 4 dyrektywy 90/313, mogąca być przedmiotem zaskarżenia na drodze prawnej czy administracyjnej przez osobę składającą wniosek o udzielenie informacji jest dorozumianą decyzją odmowną wynikającą z trwającego przez okres dwóch miesięcy braku odpowiedzi ze strony władz publicznych właściwych do rozpatrzenia tego wniosku.

               3

               Artykuł 3 ust. 4 dyrektywy 90/313 w związku z art. 4 tejże dyrektywy nie sprzeciwia się w sytuacji, jaka ma miejsce w sprawie przed sądem krajowym, przepisom krajowym, zgodnie z którymi, dla celów przyznania skutecznej ochrony sądowej brak odpowiedzi ze strony powyższych władz publicznych w okresie dwóch miesięcy poczytuje się jako skutkujący powstaniem dorozumianej decyzji odmownej mogącej stanowić przedmiot zaskarżenia na drodze prawnej lub administracyjnej zgodnie z obowiązującym w danym państwie systemem prawnym. Jednakże wyżej wymieniony art. 3 ust. 4 sprzeciwia się istnieniu braku uzasadnienia tej decyzji w momencie upływu tego dwumiesięcznego terminu. W tych okolicznościach dorozumiana decyzja odmowna winna być uznana za sprzeczną z prawem.

      (1)  Dz.U. C 156 z 12.6.2004


title: Sprawa T-25/17: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2017 r. – Rintisch/EUIPO – Compagnie laitière européenne (PROTICURD)

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/44

         Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2017 r. – Rintisch/EUIPO – Compagnie laitière européenne (PROTICURD)
   (Sprawa T-25/17)
   (2017/C 063/57)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bernhard Rintisch (Bottrop, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Dreyer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Compagnie laitière européenne SA (Condé Sur Vire, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Compagnie laitière européenne SA

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego „PROTICURD”– rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 981 041

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 listopada 2016 r. w sprawie R 247/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-355/16: Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2016 r. – adp Gauselmann/EUIPO (MULTI FRUITS)

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/40

         Skarga wniesiona w dniu 1 lipca 2016 r. – adp Gauselmann/EUIPO (MULTI FRUITS)
   (Sprawa T-355/16)
   (2016/C 296/51)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: adp Gauselmann GmbH (Espelkamp, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwältin P. Koch Moreno)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny znak towarowy Unii Europejskiej „MULTI FRUITS” – zgłoszenie nr 13 646 542

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 kwietnia 2016 r. w sprawie R 1043/2015-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie podstaw zaskarżenia i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie 7 ust. 1 lit. c) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-21/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság w dniu 13 stycznia 2010 r. — Károly Nagy przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság w dniu 13 stycznia 2010 r. — Károly Nagy przeciwko Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal
   (Sprawa C-21/10)
   2010/C 113/23
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Fővárosi Bíróság.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Károly Nagy.

      Strona pozwana: Mezőgazdasági és Vidékfejlesztési Hivatal.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 22 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 (1) i 68 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 (2) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku specjalnych programów pomocy agrośrodowiskowych dla pastwisk, o których mowa w pierwszym z wymienionych artykułów, kontrola danych zawartych w bazie danych ENAR [Egységes Nyilvántartási és Azonosítási Rendszer (zintegrowany system zarządzania i kontroli)], zgodnie z art. 68 rozporządzenia nr 817/2004 powinna rozciągać się na dopłaty obszarowe, które wiążą się z przesłanką gęstości hodowlanej?

               2)

               Czy wyżej wymienione przepisy należy interpretować w ten sposób, że również wtedy należy przeprowadzać kontrolę krzyżową zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w przypadkach, gdy przesłanką dopłat jest gęstość hodowlana, lecz nie chodzi o premię hodowlaną?

               3)

               Czy przepisy te można interpretować w ten sposób, że przy ocenie dopłat obszarowych właściwy organ może lub powinien kontrolować w ramach ENAR rzeczywiste spełnienie przesłanek wypłaty?

               4)

               Wychodząc od wykładni ww. przepisów, jaki obowiązek kontroli oznacza dla właściwych organów wymóg kontroli krzyżowej i kontroli, o której mowa w przywołanych przepisach wspólnotowych? Czy kontrolę można ograniczyć do oceny danych zawartych w ENAR?

               5)

               Czy rzeczone przepisy nakładają na organ krajowy obowiązek informowania o przesłankach otrzymania dopłat (jak np. informacji o rejestracji w ENAR?) Jeżeli tak, to w jaki sposób i w jakim zakresie?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia (Dz.U. Dz 160, s. 80).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U L 153, s. 30).


               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/37

         Wykreślenie spraw połączonych C-451/02 i C-452/02 (1)

   (2004/C 300/71)
   Postanowieniem z dnia 27 lipca 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie spraw połączonych C-451/02 et C-452/02 (wnioski Bundesfinanzhof o wydanie orzeczeń w trybie prejudycjalnym): Hauptzollamt Bremen przeciwko Joh. C. Henschen GmbH & Co. KG (C-451/02) i ITG GmbH Internationale Spedition (C-452/02).

      (1)  Dz.U. C 55 z 8.3.2003.


title: Sprawa T-209/13: Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2013 r. — Olive Line International przeciwko OHIM (OLIVE LINE)

text:
               22.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/11

         Skarga wniesiona w dniu 12 kwietnia 2013 r. — Olive Line International przeciwko OHIM (OLIVE LINE)
   (Sprawa T-209/13)
   2013/C 178/21
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Olive Line International SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: M. Aznar Alonso, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 31 stycznia 2013 r. w sprawie R 1447/2012-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy przedstawiający zieloną kwadratową butelkę ze wzmianką „OLIVE LINE” dla towarów z klasy 29 — Rejestracja międzynarodowa nr 1 088 753 wskazująca Wspólnotę Europejską

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa F-80/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 14 grudnia 2010 r. — Lenz przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Pokrycie kosztów związanych z leczeniem przez Heilpraktikera — Zasada niedyskryminacji)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/61

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 14 grudnia 2010 r. — Lenz przeciwko Komisji
   (Sprawa F-80/09) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Pokrycie kosztów związanych z leczeniem przez „Heilpraktikera” - Zasada niedyskryminacji)
   2011/C 30/117
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Erika Lenz (Osnabrück, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci V. Lenz i J. Römer, następnie adwokaci V. Lenz, J. Römer i P. Birden)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 maja 2009 r. o niepokryciu kosztów leczenia skarżącej przez „Heilpraktikera”.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga E. Lenz zostaje oddalona.

               2)

               E. Lenz pokrywa całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009, s. 66.


title: Sprawa C-390/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Trybunał Konstytucyjny – Polska) – postępowanie wszczęte na wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich (RPO) [Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Punkt 6 załącznika III — Ważność — Postępowanie — Zmiana projektu dyrektywy Rady po wydaniu opinii przez Parlament — Brak ponownej konsultacji z Parlamentem — Artykuł 98 ust. 2 — Ważność — Wyłączenie stosowania obniżonej stawki VAT do dostawy książek cyfrowych drogą elektroniczną — Zasada równego traktowania — Porównywalność dwóch sytuacji — Dostawa książek cyfrowych drogą elektroniczną i na wszystkich nośnikach fizycznych]

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/5

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Trybunał Konstytucyjny – Polska) – postępowanie wszczęte na wniosek Rzecznika Praw Obywatelskich (RPO)
   (Sprawa C-390/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Punkt 6 załącznika III - Ważność - Postępowanie - Zmiana projektu dyrektywy Rady po wydaniu opinii przez Parlament - Brak ponownej konsultacji z Parlamentem - Artykuł 98 ust. 2 - Ważność - Wyłączenie stosowania obniżonej stawki VAT do dostawy książek cyfrowych drogą elektroniczną - Zasada równego traktowania - Porównywalność dwóch sytuacji - Dostawa książek cyfrowych drogą elektroniczną i na wszystkich nośnikach fizycznych])
   (2017/C 144/06)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Trybunał Konstytucyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnioskodawca: Rzecznik Praw Obywatelskich (RPO)

      Przy udziale: Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej i Prokuratora Generalnego

      Sentencja

   Analiza pytań prejudycjalnych nie wykazała żadnego elementu mogącego wpłynąć na ważność pkt 6 załącznika III do dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2009/47/WE z dnia 5 maja 2009 r., lub art. 98 ust. 2 tej dyrektywy w związku z pkt 6 załącznika III do niej.

      (1)  Dz.U. C 346 z 19.10.2015.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  10 stycznia 2006 r.  w sprawie C-222/04 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione): Ministero dell'Economia e delle Finanze przeciwko Cassa di Risparmio di Firenze SpA, Fondazione Cassa di Risparmio di San Miniato, Cassa di Risparmio di San Miniato SpA (Pomoc państwa — Artykuły 87 WE i 88 WE — Banki — Fundacje bankowe — Pojęcie przedsiębiorstwa — Uprzywilejowanie w przypadku bezpośredniego opodatkowania dywidend przypadających fundacjom bankowym — Zakwalifikowanie jako pomoc państwa — Zgodność ze wspólnym rynkiem — Decyzja Komisji 2003/146/WE — Badanie ważności — Niedopuszczalność — Artykuły 12 WE, 43 WE i 56 WE — Zasada niedyskryminacji — Swoboda przedsiębiorczości — Swobodny przepływ kapitału)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 10 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-222/04 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione): Ministero dell'Economia e delle Finanze przeciwko Cassa di Risparmio di Firenze SpA, Fondazione Cassa di Risparmio di San Miniato, Cassa di Risparmio di San Miniato SpA (1)

   (Pomoc państwa - Artykuły 87 WE i 88 WE - Banki - Fundacje bankowe - Pojęcie przedsiębiorstwa - Uprzywilejowanie w przypadku bezpośredniego opodatkowania dywidend przypadających fundacjom bankowym - Zakwalifikowanie jako pomoc państwa - Zgodność ze wspólnym rynkiem - Decyzja Komisji 2003/146/WE - Badanie ważności - Niedopuszczalność - Artykuły 12 WE, 43 WE i 56 WE - Zasada niedyskryminacji - Swoboda przedsiębiorczości - Swobodny przepływ kapitału)
   (2006/C 48/11)
   Język postepowania: włoski
   W sprawie C-222/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) postanowieniem z dnia 23 marca 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 28 maja 2004 r., w postępowaniu: Ministero dell'Economia e delle Finanze przeciwko Cassa di Risparmio di Firenze SpA, Fondazione Cassa di Risparmio di San Miniato, Cassa di Risparmio di San Miniato SpA, Trybunał (druga izba) w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann (sprawozdawca), R. Schintgen, R. Silva de Lapuerta i G. Arestis, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: M. Ferreira, główny administrator, wydał w dniu 10 stycznia 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Osoba prawna, taka jak w postępowaniu przed sądem krajowym, po przeprowadzeniu badania, do którego zobowiązany jest ten sąd, z uwzględnieniem systemu mającego wówczas zastosowanie, może zostać zakwalifikowana jako „przedsiębiorstwo” w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE i jako takie może podlegać w tym okresie przepisom wspólnotowym dotyczącym pomocy państwa.

               2)

               Zwolnienie dywidend z potrącenia takiego jak w sporze przed sądem krajowym, po przeprowadzeniu badania, do którego zobowiązany jest ten sąd, może zostać zakwalifikowane jako pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE.

      (1)  Dz.U. C 190 z 24.7.2004.


title: Sprawa T-177/13: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. – TestBioTech i in./Komisja (Środowisko naturalne — Produkty zmodyfikowane genetycznie — Genetycznie zmodyfikowana soja MON 87701 x MON 89788 — Oddalenie jako bezzasadnego wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej decyzji w sprawie zezwolenia na wprowadzenie do obrotu — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/24

         Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. – TestBioTech i in./Komisja
   (Sprawa T-177/13) (1)

   ((Środowisko naturalne - Produkty zmodyfikowane genetycznie - Genetycznie zmodyfikowana soja MON 87701 x MON 89788 - Oddalenie jako bezzasadnego wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej dotyczącej decyzji w sprawie zezwolenia na wprowadzenie do obrotu - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie))
   (2017/C 038/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: TestBioTech eV (Monachium, Niemcy), European Network of Scientists for Social and Environmental Responsibility eV (Braunschweig, Niemcy), Sambucus eV (Vahlde, Niemcy) (przedstawiciele: K. Smith, QC i J. Stevenson, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. Cattabriga i P. Oliver, następnie C. Cattabriga i L. Flynn oraz w końcu C. Cattabriga, L. Flynn i C. Valero, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo E. Jenkinson i L. Christie, następnie L. Christie, w końcu S. Brandon, pełnomocnicy, wspierani przez J. Holmesa, barrister), Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) (przedstawiciele: D. Detken i S. Gabbi, pełnomocnicy) i Monsanto Europe (Antwerpia, Belgia) oraz Monsanto Company (Wilmington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: M. Pittie, adwokat)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji Komisji z dnia 8 stycznia 2013 r. dotyczącej wewnętrznej procedury odwoławczej w sprawie decyzji wykonawczej Komisji 2012/347/UE z dnia 28 czerwca 2012 r. zezwalającej na wprowadzanie do obrotu, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady, produktów zawierających genetycznie zmodyfikowaną soję MON 87701 × MON 89788 (MON–877Ø1–2 × MON–89788–1), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych (Dz.U. 2012, L 171, s. 13).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               TestBioTech eV, European Network of Scientists for Social and Environmental Responsibility eV i Sambucus eV pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) oraz Monsanto Europe i Monsanto Company pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 178 z 22.6.2013.


title: Sprawa F-51/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 18 marca 2015 r. – Ribeiro Sinde Monteiro/ESDZ (Służba publiczna — Personel ESDZ — Urzędnik — Awans — Artykuły 43 i 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego — Porównanie osiągnieć wszystkich urzędników przedstawionych do awansu — Urzędnicy zaproponowani przez służby ESDZ i urzędnicy niezaproponowani — Uwzględnienie sprawozdań z oceny — Oceny wyłącznie literalne)

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/45

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 18 marca 2015 r. – Ribeiro Sinde Monteiro/ESDZ
   (Sprawa F-51/14) (1)

   ((Służba publiczna - Personel ESDZ - Urzędnik - Awans - Artykuły 43 i 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego - Porównanie osiągnieć wszystkich urzędników przedstawionych do awansu - Urzędnicy zaproponowani przez służby ESDZ i urzędnicy niezaproponowani - Uwzględnienie sprawozdań z oceny - Oceny wyłącznie literalne))
   (2015/C 146/61)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Manuel Jaime Ribeiro Sinde Monteiro (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci D. de Abreu Caldas, M. de Abreu Caldas i J.N. Louis, następnie adwokat J.N. Louis)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) (przedstawiciele: S. Marquardt i M. Silva, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie nieawansowania skarżącego do grupy zaszeregowania AST 3 w postępowaniu w sprawie awansu (2013) i przyznania zadośćuczynienia za rzekomo doznaną krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji organu powołującego Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych z dnia 9 października 2013 r. w sprawie sporządzenia listy urzędników awansowanych w postępowaniu w sprawie awansu (2013) w zakresie, w jakim nie widnieje na niej nazwisko M. Ribeiry Sinde Monteiry.

               2)

               W pozostałym zakresie postępowanie zostaje umorzone.

               3)

               Europejska Służba Działań Zewnętrznych pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez M. Ribeirę Sinde Monteirę.

      (1)  Dz.U. C 292 z 1.9.2014, s. 62.