title: Sprawa F-32/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 października 2007 r. — de la Cruz i in. przeciwko Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy (Służba publiczna — Pracownicy kontraktowi — Dawni pracownicy miejscowi — Ustalenie zaszeregowania i wynagrodzenia w chwili zatrudniania — Równoważność stanowisk — Zasięgnięcie opinii komitetu pracowniczego)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/68

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 października 2007 r. — de la Cruz i in. przeciwko Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy
   (Sprawa F-32/06) (1)

   (Służba publiczna - Pracownicy kontraktowi - Dawni pracownicy miejscowi - Ustalenie zaszeregowania i wynagrodzenia w chwili zatrudniania - Równoważność stanowisk - Zasięgnięcie opinii komitetu pracowniczego)
   (2007/C 269/122)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: María del Carmen de la Cruz i in. (Galdakao, Hiszpania) (przedstawiciele: G. Vandersanden i L. Levi, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy (przedstawiciele: E. Ortega, C. Georges i J. G. Blanch, w charakterze pełnomocników, wspierani przez S. Orlandiego, A. Coolena, J.-N. Louisa i E. Marchala, adwokatów)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego odmawiających zmiany zaszeregowania skarżących, pracowników kontraktowych zaszeregowanych do grupy funkcyjnej II, do grupy funkcyjnej III oraz po drugie żądanie odszkodowania.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzje Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa i Zdrowia w Pracy (OSHA) zaszeregowujące skarżących, na podstawie ich umów pracowników kontraktowych, do grupy funkcyjnej II, podpisanie w dniu 28 i 29 kwietnia 2005 r., są nieważne.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               OSHA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006, s. 51.


               8.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/32

         Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2014 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii
   (Sprawa E-3/14)
   (2014/C 138/09)
   Skarga przeciwko Królestwu Norwegii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 10 stycznia 2014 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Xaviera Lewisa i Markusa Schneidera, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, Rue Belliard 35, 1040 Bruxelles/Brussel, BELGIQUE/BELGIË.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego przywołanego w pkt 65a załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/12/WE z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie opłat lotniskowych), dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia, lub nie powiadamiając niezwłocznie Urzędu Nadzoru EFTA o przyjęciu takich środków, Norwegia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z tego aktu prawnego i art. 7 Porozumienia EOG;

               2)

               obciążenie Królestwa Norwegii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Norwegię przed dniem 30 marca 2013 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 30 stycznia 2013 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/12/WE z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie opłat lotniskowych („akt prawny”), przywołanej w pkt 65a załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Norwegia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 13 aktu prawnego oraz art. 7 Porozumienia EOG poprzez nieprzyjęcie lub niepowiadomienie Urzędu o przyjęciu środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego w wyznaczonym terminie.


title: Sprawa C-582/10: Postanowienie Prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 22 listopada 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/22

         Postanowienie Prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 22 listopada 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-582/10) (1)

   2012/C 49/39
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa T-26/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  15 marca 2006 r.  — Daiichi Pharmaceutical przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione w sektorze witamin — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Określenie kwoty wyjściowej grzywny — Okoliczności łagodzące — Komunikat w sprawie współpracy)

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/16

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 marca 2006 r. — Daiichi Pharmaceutical przeciwko Komisji
   (Sprawa T-26/02) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione w sektorze witamin - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Określenie kwoty wyjściowej grzywny - Okoliczności łagodzące - Komunikat w sprawie współpracy)
   (2006/C 108/26)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Daiichi Pharmaceutical Co. Ltd (Tokio, Japonia) [Przedstawiciele: adwokaci J. Buhart i P.-M. Louis]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: pełnomocnicy R. Wainwright i L. Pignataro-Nolin]
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności lub obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w art. 3 lit. f) decyzji Komisji 2003/2/WE z dnia 21 listopada 2001 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE oraz art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/E-1/37.512 — Witaminy) (Dz.U. 2003, L 6, str. 1)
   Sentencja wyroku

               1)

               Kwota grzywny nałożonej na skarżącą w art. 3 lit. f) decyzji Komisji 2003/2/WE z dnia 21 listopada 2001 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE oraz art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/E-1/37.512 — Witaminy) zostaje zmniejszona do 18 000 000 EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Skarżąca pokryje cztery piąte własnych kosztów oraz cztery piąte kosztów poniesionych przez Komisję, a ta ostatnia pokryje jedną piątą własnych kosztów oraz jedną piątą kosztów poniesionych przez skarżącą.

      (1)  Dz.U. C 97 z 20.04.2002


title: Sprawa T-361/14: Wyrok Sądu z dnia 5 kwietnia 2017 r. – HB i in./Komisja [Prawo instytucjonalne — Europejska inicjatywa obywatelska — Ochrona bezpańskich zwierząt — Skutki psychologiczne dla dorosłych i dla dzieci — Odmowa rejestracji — Oczywisty brak uprawnień Komisji — Artykuł 4 ust. 2 lit. b) i art. 4 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 211/2011]

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/21

         Wyrok Sądu z dnia 5 kwietnia 2017 r. – HB i in./Komisja
   (Sprawa T-361/14) (1)

   ([Prawo instytucjonalne - Europejska inicjatywa obywatelska - Ochrona bezpańskich zwierząt - Skutki psychologiczne dla dorosłych i dla dzieci - Odmowa rejestracji - Oczywisty brak uprawnień Komisji - Artykuł 4 ust. 2 lit. b) i art. 4 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 211/2011])
   (2017/C 161/29)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: HB (Linz, Austria) i sześciu innych skarżących, których nazwiska wymieniono w załączniku do wyroku (przedstawiciele: początkowo adwokat C. Kolar, następnie adwokat F. Moyse)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Krämer i J. Vondung, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 2119 final z dnia 26 marca 2014 r. oddalającej wniosek o rejestrację inicjatywy obywatelskiej o nazwie „Ethics for Animals and Kids”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               HB i inni skarżący, których nazwiska wymieniono w załączniku, zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 409 z 17.11.2014.


title: Sprawa T-63/11: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2011 r. — Air France przeciwko Komisji

text:
               26.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/9

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2011 r. — Air France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-63/11)
   2011/C 95/14
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Société Air France (Roissy Charles de Gaulle, Francja) (przedstawiciele: A. Wachsmann i S. Thibault-Liger, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności całej decyzji Komisji Europejskiej nr C(2010) 7694 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE, art. 53 porozumienia EOG i art. 8 porozumienia między Konfederacją Szwajcarską a Wspólnotą Europejską w sprawie transportu lotniczego, sprawa COMP/39.258 — Lotniczy przewóz towarów, w zakresie, w jakim dotyczy ona Société Air France, jak również powodów, na których opiera się jej sentencja;

               —

               co najmniej, stwierdzenie nieważności art. 5 lit. b) decyzji nr C(2010) 7694 wersja ostateczna z dnia 9 listopada 2010 r. nakładającego na Société Air France grzywnę i powodów, na których opiera się ten artykuł lub obniżenie owej grzywny, na podstawie art. 261 TFUE, do odpowiedniej kwoty;

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi dziesięć zarzutów, które są co do zasady identyczne lub podobne do podniesionych w sprawie T-62/11 Air France — KLM przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-258/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Dâmbovița (Rumunia) w dniu 25 maja 2010 r. — Grigore Nicușor przeciwko Regia Națională a Pădurilor Romsilva — Direcția Silvică București

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Dâmbovița (Rumunia) w dniu 25 maja 2010 r. — Grigore Nicușor przeciwko Regia Națională a Pădurilor Romsilva — Direcția Silvică București
   (Sprawa C-258/10)
   ()
   2010/C 221/33
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Tribunal Dâmbovița

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Grigore Nicușor

      Strona pozwana: Regia Națională a Pădurilor — Romsilva — Direcția Silvică București (krajowy urząd lasów Romsilva, dyrekcja w Bukareszcie)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy okres, w którym strażnik leśny, pracujący zgodnie z umową o pracę w wymiarze ośmiu godzinny na dobę, ma obowiązek zagwarantowania ochrony określonego obrębu leśnego, za który stosownie do okoliczności ponosi odpowiedzialność dyscyplinarną, majątkową, administracyjną lub karną, w zakresie szkód powstałych w podlegającym mu obrębie leśnym, niezależnie od chwili ich powstania, stanowi „czas pracy” w rozumieniu art. 2 pkt 1 dyrektywy 2003/88/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy.

               2)

               Czy odpowiedź na pytanie pierwsze będzie inna, jeżeli strażnik leśny posiada służbowe mieszkania w podlegającym mu obrębie leśnym.

               3)

               Czy naruszone zostały przepisy art. 6 dyrektywy 2003/88/WE, zatytułowanego „maksymalny tygodniowy wymiar czasu pracy”, w przypadku w którym mimo iż umowa o pracę przewiduje 40 godzinny tydzień pracy oraz maksymalnie 8 godzinny dzień pracy, strażnik leśny w rzeczywistości, zgodnie z obowiązkami przewidzianymi w ustawie, ma zapewnić ciągłą ochronę podlegającego mu obrębu leśnego.

               4)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy pracodawca ma obowiązek wypłacić pracownikowi wynagrodzenie lub odpowiednie uposażenie za czas, w którym strażnik jest zobowiązany zapewnić ochronę lasu.

               5)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, jakie przepisy prawne znajdują zastosowanie w odniesieniu do czasu, w którym strażnik leśny jest odpowiedzialny za ochronę podlegającego mu obrębu leśnego.

      (1)  Dz.U. L 299, s. 9.


title: Sprawa C-470/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 22 sierpnia 2016 r. – North East Pylon Pressure Campaing Limited, Maura Sheehy/An Bord Pleanála, The Minister for Communications Energy and Natural Resources, Irlandia, Attorney General

text:
               21.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 428/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court (Irlandia) w dniu 22 sierpnia 2016 r. – North East Pylon Pressure Campaing Limited, Maura Sheehy/An Bord Pleanála, The Minister for Communications Energy and Natural Resources, Irlandia, Attorney General
   (Sprawa C-470/16)
   (2016/C 428/09)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court (Irlandia)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: North East Pylon Pressure Campaing Limited, Maura Sheehy

      Strona pozwana: An Bord Pleanála, The Minister for Communications Energy and Natural Resources, Irlandia, Attorney General

      Pytania prejudycjalne

               i.

               Czy w kontekście krajowego systemu prawnego, w którym ustawodawca nie określił w sposób wyraźny i ostateczny, na jakim etapie procedury dopuszczalne jest zakwestionowanie decyzji, i w którym to systemie owo zagadnienie rozstrzyga sąd w ramach każdej konkretnej skargi z osobna zgodnie z zasadami common law, uprawnienie do „niezbyt drogiej” procedury przewidziane w art. 11 ust. 4 dyrektywy 2011/92/UE (1) ma zastosowanie do postępowania przed sądem krajowym, w ramach którego należy określić, czy dana skarga została wniesiona na właściwym etapie?

               ii.

               Czy wymóg „niezbyt drogiej” procedury przewidziany w art. 11 ust. 4 dyrektywy 2011/92/UE ma zastosowanie do wszystkich elementów postępowania sądowego, w ramach którego zostaje zakwestionowana legalność (w świetle prawa krajowego lub prawa Unii) decyzji, działań lub zaniechań objętych zakresem stosowania przepisów wyżej wymienionej dyrektywy dotyczących udziału społeczeństwa czy też tylko do elementów takiej skargi przewidzianych prawem Unii (bądź w szczególności wyłącznie do elementów skargi związanych z zagadnieniami dotyczącymi przepisów dyrektywy o udziale społeczeństwa)?

               iii.

               Czy wyrażenie „decyzje, działania lub zaniechania” w art. 11 ust. 1 dyrektywy 2011/92/UE obejmuje decyzje administracyjne wydawane w toku rozpatrywania wniosku o wydanie zezwolenia na inwestycję niezależnie od okoliczności, czy takie decyzje administracyjne kształtują prawa stron w sposób nieodwracalny i ostateczny?

               iv.

               Czy w celu zapewnienia skutecznej ochrony sądowej w zakresie objętym przepisami prawa Unii w dziedzinie ochrony środowiska sąd krajowy powinien interpretować prawo krajowe w sposób, który w możliwie najszerszym zakresie jest zgodny z celami określonymi w art. 9 ust. 3 Konwencji EKG ONZ o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzonej w Aarhus w dniu 25 czerwca 1998 r., (a) w toku postępowania, w którym kwestionowana jest ważność procedury udzielenia zezwolenia na inwestycję w związku z projektem będącym przedmiotem wspólnego zainteresowania wyznaczonym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 347/2013 (2) z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie wytycznych dotyczących transeuropejskiej infrastruktury energetycznej lub (b) w toku postępowania, w którym kwestionowana jest ważność procedury udzielenia zezwolenia na inwestycję, jeżeli przedmiotowa inwestycja oddziałuje na europejski teren wyznaczony na podstawie dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory? whether a national court, in order to ensure effective judicial protection in the fields covered by EU environmental law, should interpret its national law in a way which, to the fullest extent possible, is consistent with the objectives laid down in art. 9(3) of the UNECE Convention on Access to Information, Public Participation in Decision-Making and Access to Justice in Environmental Matters done at Aarhus on 25th June, 1998 (a) in a procedure challenging the validity of a development consent process involving a project of common interest that has been designated under Regulation No. 347/2013 of the European Parliament and of the Council of 17th April, 2013 on guidelines for trans-European energy infrastructure, and/or (b) in a procedure challenging the validity of a development consent process where the development affects a European site designated under Council Directive 92/43/EEC of 21st May, 1992 on the conservation of natural habitats and of wild fauna and flora;

               v.

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie czwarte (a) lub (b) czy wymóg, by skarżący „spełni[li] wymagania, o ile takie istnieją, określone w prawie krajowym”, stoi na przeszkodzie bezpośredniemu stosowaniu konwencji, gdy skarżący spełnili wymogi prawa krajowego dotyczące złożenia skargi lub są oni ewidentnie uprawnieni do złożenia skargi (a) w toku postępowania, w którym kwestionowana jest ważność procedury udzielenia zezwolenia na inwestycję w związku z projektem będącym przedmiotem wspólnego zainteresowania wyznaczonym zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 347/2013 z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie wytycznych dotyczących transeuropejskiej infrastruktury energetycznej lub (b) w toku postępowania, w którym kwestionowana jest ważność procedury udzielenia zezwolenia na inwestycję, jeżeli przedmiotowa inwestycja oddziałuje na europejski teren wyznaczony na podstawie dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory?

               vi.

               Czy państwa członkowskie mogą wprowadzić do swoich ustawodawstw wyjątki od zasady, że postępowania w zakresie ochrony środowiska nie powinny być zbyt drogie, w sytuacji gdy żaden taki wyjątek nie został przewidziany w dyrektywie 2011/92/UE ani w Konwencji EKG ONZ o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzonej w Aarhus w dnia 25 czerwca 1998 r.?

               vii.

               W szczególności czy przewidziany w prawie krajowym wymóg zaistnienia związku przyczynowego między podobno bezprawnym działaniem lub decyzją a szkodą w środowisku naturalnym jako przesłanka stosowania przepisów prawa krajowego wdrażających art. 9 ust. 4 Konwencji EKG ONZ o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzonej w Aarhus w dniu 25 czerwca 1998 r. w celu zapewnienia, iż postępowania w zakresie ochrony środowiska nie będą zbyt drogie, jest zgodny z Konwencją?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. L 26, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 347/2013 z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie wytycznych dotyczących transeuropejskiej infrastruktury energetycznej, uchylające decyzję nr 1364/2006/WE oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 713/2009, (WE) nr 714/2009 i (WE) nr 715/2009 (Dz.U. L 115, s. 39).


title: Sprawa C-147/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato, Quinta Sezione w dniu  20 marca 2006 r.  — SECAP SpA przeciwko Comune di Torino

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato, Quinta Sezione w dniu 20 marca 2006 r. — SECAP SpA przeciwko Comune di Torino
   (Sprawa C-147/06)
   (2006/C 143/42)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Consiglio di Stato
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SECAP SpA

      Strona pozwana: Comune di Torino i in.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zasada wyrażona w art. 30 ust. 4 dyrektywy 93/37/EWG (1) lub analogiczna zasada zawarta w art. 55 ust. 1 i 2 dyrektywy 2004/18/WE (2) (jeśli uznane zostanie, że stosuje się tę ostatnią dyrektywę), zgodnie z którą jeżeli w przypadku danego zamówienia, oferty są nienormalnie niskie w stosunku do świadczenia, instytucja zamawiająca, przed odrzuceniem tych ofert, zwraca się na piśmie do oferenta o podanie szczegółów, dotyczących tych składowych elementów ofert, które uważa za istotne oraz weryfikuje składowe elementy uwzględniając otrzymane wyjaśnienia, jest podstawową zasadą prawa wspólnotowego, czy też nie?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi negatywnej na pytanie pierwsze, czy jeśli zasada wyrażona w art. 30 ust. 4 dyrektywy 93/37/EWG lub analogiczna zasada zawarta w art. 55 ust. 1 i 2 dyrektywy 2004/18/WE (jeśli uznane zostanie, że stosuje się tę ostatnią dyrektywę), zgodnie z którą jeżeli w przypadku danego zamówienia, oferty są nienormalnie niskie w stosunku do świadczenia, instytucja zamawiająca, przed odrzuceniem tych ofert, zwraca się na piśmie do oferenta o podanie szczegółów, dotyczących tych składowych elementów ofert, które uważa za istotne oraz weryfikuje składowe elementy uwzględniając otrzymane wyjaśnienia, nie wykazuje cech zasady podstawowej prawa wspólnotowego, jest zasadą, którą można wywnioskować lub też „zasadą wywodzącą się” z zasady konkurencji w związku z zasadą przejrzystości w administracji i zasadą niedyskryminacji ze względu na przynależność państwową i z tego względu stosuje się ją bezpośrednio i ma ona pierwszeństwo przed sprzecznymi z nią przepisami krajowymi, wydanymi przez państwa członkowskie w odniesieniu do procedur udzielania zamówień publicznych, do których nie stosuje się bezpośrednio przepisów prawa wspólnotowego?

      (1)  Dz.U. L 199, str. 54

      (2)  Dz.U. L 134, str. 114


title: Sprawa C-427/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 18 października 2006 r. — Birgit Bartsch przeciwko Bosch und Siemens Hausgeräte (BSH) Altersfürsorge GmbH

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 18 października 2006 r. — Birgit Bartsch przeciwko Bosch und Siemens Hausgeräte (BSH) Altersfürsorge GmbH
   (Sprawa C-427/06)
   (2006/C 326/61)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesarbeitsgericht
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Birgit Bartsch

      Strona pozwana: Bosch und Siemens Hausgeräte (BSH) Altersfürsorge GmbH
   Pytania prejudycjalne

               1.

                           a)

                           Czy prawo pierwotne WE zawiera zasadę niedyskryminacji za względu na wiek, której przestrzeganie sądy krajowe muszą zagwarantować także wtedy, gdy ewentualnie dyskryminujące traktowanie nie ma związku z prawem wspólnotowym?

                           b)

                           W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie a):
                           Czy taki związek z prawem wspólnotowym powstanie na mocy art. 13 WE lub — także przed upływem terminu transpozycji — na mocy dyrektywy Rady 2000/78/WE ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1)?

               2.

               Czy wspólnotową zasadę niedyskryminacji ze względu na wiek, wynikającą z udzielenia odpowiedzi w przedmiocie pytania pierwszego, należy stosować także w stosunkach między prywatnymi pracodawcami z jednej strony, a ich pracownikami lub emerytami w ramach pracowniczych programów emerytalnych oraz osobami najbliższymi zmarłym pracownikom z drugiej strony?

               3.

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na drugie pytanie:

                           a)

                           Czy taką zasadę niedyskryminacji ze względu na wiek stosuje się w stosunku do przepisu pracowniczego programu emerytalnego, zgodnie z którym małżonkowi zmarłego pracownika nie zapewnia się zaopatrzenia przysługującego osobie najbliższej zmarłemu pracownikowi, jeżeli jest on co najmniej piętnaście lat młodszy od zmarłego byłego pracownika?

                           b)

                           W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie a):
                           Czy okoliczność, że pracodawca ma interes w ograniczeniu ryzyk wywodzących się z pracowniczego programu emerytalnego, może być czynnikiem uzasadniającym taki przepis?

                           c)

                           W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 3 b):
                           Czy ewentualna zasada niedyskryminacji ze względu na wiek działa wstecz w sposób nieograniczony w prawie pracowniczych programów emerytalnych, czy też jej działanie wstecz jest ograniczone i jeżeli tak, to w jaki sposób?

      (1)  Dz.U. L 303, str. 16.


title: Sprawa C-98/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 17 grudnia 2010 r. w sprawie T-336/08 Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzroy), wniesione w dniu 1 marca 2011 r. przez Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/11

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 17 grudnia 2010 r. w sprawie T-336/08 Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzroy), wniesione w dniu 1 marca 2011 r. przez Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG
   (Sprawa C-98/11 P)
   2011/C 145/16
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG (przedstawiciele: G. Hild, R. Lange, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi o uchylenie wyroku Sądu (pierwsza izba) z dnia 17 grudnia 2010 r. w sprawie T-336/08 i obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie zostaje wniesione od wyroku Sądu, w którym Sąd oddalił skargę wnoszącego odwołanie o stwierdzenie nieważności Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Ryku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 11 czerwca 2008 r., odrzucającej zgłoszenie trójwymiarowego znaku towarowego przedstawiającego zająca z czekolady z czerwoną wstążeczką.
   W uzasadnieniu odwołania wnoszący odwołanie powołuje się na naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94.
   Jeżeli chodzi o pierwszy zarzut związany z oceną charakteru odróżniającego, ani ocena OHIM, ani też ocena prawna dokonana przez Sąd nie spełniają wymogów prawa, ponieważ obydwie decyzje zostały wydane w oparciu o przypuszczenia. OHIM przyjął, że stwierdzenie, iż zając z czekolady stanowi typową formę związaną ze Świętami Wielkanocnymi jest prawdziwe we wszystkich państwach członkowskich Unii i że jest to bezsporne. Okoliczność ta nigdy nie była jednak bezsporna. Wnoszący odwołanie kwestionował to stwierdzenie w oparciu o obszerną argumentację merytoryczną. OHIM i Sąd miały obowiązek ustosunkowania się do tego na potrzeby dokonania oceny zgodnie z art. 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94. Następnie Sąd doszedł do wniosku, że użycie złotej folii dla zająca z czekolady jest na rynku powszechne, mimo iż w wyroku wskazane zostały jedynie trzy inne produkty zawinięte w złotą folię. Tak niewielka liczba produktów nie może zdaniem wnoszącego odwołanie prowadzić do tego, aby cecha ta została uznana za „powszechną na rynku”.
   Bezzasadność stwierdzenia Sądu, jakoby znak towarowy nie miał samoistnego charakteru odróżniającego na całym terytorium UE jest oczywista również w świetle okoliczności, iż przedmiotowe oznaczenie zostało zarejestrowane w piętnastu państwach członkowskich jako znak towary.
   Jeżeli chodzi o ocenę drugiego zarzut przez Sąd, w myśl której znak towarowy musiał był jakoby uzyskać charakter odróżniający w następstwie używania na całym terytorium Unii, jest błędna z dwóch powodów.
   Po pierwsze Sąd myli się co do kwestii, iż uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania musi nastąpić tylko tam, gdzie znak nie ma samoistnego charakteru odróżniającego. W piętnastu państwach członkowskich, w których przedmiotowy znak towarowy posiada samoistny charakter odróżniający, nie należy bowiem wymagać uzyskania przez niego charakteru odróżniającego w następstwie używania. Jeżeliby uznać, że dokonując oceny charakteru odróżniającego należy ponownie odnieść się do poszczególnych państw członkowskich, należałoby dokonać ustalenia okoliczności faktycznych w tychże państwach. Jako że zgodnie z art. 74 rozporządzenia charakter odróżniający jest badany z urzędu, OHIM powinien był dokonać konkretnych ustaleń stanu faktycznego w odniesieniu do każdego państwa członkowskiego osobno. OHIM ani Sąd takich ustaleń nie dokonały.
   Po drugie rozumowanie Sądu jest niezgodne z zasadą jednolitego charakteru wspólnotowego znaku towarowego. Dokonując oceny zdolności do rejestracji znaku i w tym konkretnym przypadku charakteru odróżniającego Unię Europejską należy traktować jako wspólny jednolity rynek. Jeżeli znak jest używany przez znaczną część zainteresowanych mieszkańców Unii Europejskiej, musi być to wystarczające również dla przyznania ochrony na całym rynku europejskim.


title: Sprawa C-481/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas — Litwa) — UAB „Juvelta” przeciwko VĮ „Lietuvos prabavimo rūmai” (Swobodny przepływ towarów — Artykuł 34 TFUE — Ograniczenia ilościowe w przywozie — Środki o skutku równoważnym — Sprzedaż wyrobów z metali szlachetnych — Cecha probiercza — Wymogi ustanowione w przepisach państwa członkowskiego przywozu)

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/9

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas — Litwa) — UAB „Juvelta” przeciwko VĮ „Lietuvos prabavimo rūmai”
   (Sprawa C-481/12) (1)

   (Swobodny przepływ towarów - Artykuł 34 TFUE - Ograniczenia ilościowe w przywozie - Środki o skutku równoważnym - Sprzedaż wyrobów z metali szlachetnych - Cecha probiercza - Wymogi ustanowione w przepisach państwa członkowskiego przywozu)
   2014/C 85/14
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: UAB „Juvelta”

      Strona pozwana: VĮ „Lietuvos prabavimo rūmai”

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas — Wykładania art. 34 i 36 TFUE — Środki o skutku równoważnym — Cechowanie wyrobów z metali szlachetnych — Przepisy krajowe wymagające opatrzenia wyrobu określoną cechą niezależnego upoważnionego organu — Ochrona konsumentów — Zakaz sprzedaży wyrobów opatrzonych cechą państwa pochodzenia niezgodną z wymogami krajowymi — Obecność cechy uzupełniającej, podającej niezbędne informacje, która jednak nie została umieszczona przez niezależny upoważniony organ

      Sentencja

               1)

               Artykuł 34 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on obowiązywaniu przepisów krajowych, takich jak będące przedmiotem postępowania głównego, zgodnie z którymi w celu sprzedaży na rynku państwa członkowskiego wyrobów z metali szlachetnych przywożonych z innego państwa członkowskiego, w którym ich sprzedaż jest dozwolona, oznaczonych cechą probierczą zgodnie z przepisami tego drugiego państwa członkowskiego, wyroby te — w sytuacji gdy informacje dotyczące próby tych wyrobów widniejące na tej cesze probierczej nie są zgodne z wymogami zawartymi w przepisach pierwszego państwa członkowskiego — muszą być ponownie oznaczone cechą probierczą przez niezależny urząd probierczy upoważniony przez to ostatnie państwo członkowskie, która to cecha potwierdza, że rzeczone wyroby zostały skontrolowane, i określa próbę tych wyrobów zgodnie ze wskazanymi wymogami.

               2)

               Okoliczność, że dodatkowe oznaczenie przywożonych wyrobów z metali szlachetnych, zawierające informacje mające wskazywać próbę tych wyrobów w sposób zrozumiały dla konsumentów państwa członkowskiego przywozu, nie zostało dokonane przez niezależny urząd probierczy upoważniony przez państwo członkowskie, nie ma wpływu na odpowiedź udzieloną na pytanie pierwsze, w sytuacji gdy cecha probiercza została uprzednio umieszczona na rzeczonych wyrobach przez niezależny urząd probierczy upoważniony przez państwo członkowskie wywozu, a informacje wynikające z tego oznaczenia są zgodne z informacjami widniejącymi na tej cesze probierczej.

      (1)  Dz.U. C 9 z 12.1.2013.


title: Sprawa T-95/13: Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2014 r. – Walcher Meßtechnik przeciwko OHIM (HIPERDRIVE) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego HIPERDRIVE — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/29

         Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2014 r. – Walcher Meßtechnik przeciwko OHIM (HIPERDRIVE)
   (Sprawa T-95/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego HIPERDRIVE - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 212/36
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Walcher Meßtechnik GmbH (Kirchzarten, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Walter)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Poch, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 grudnia 2012 r. (sprawa R 1779/2012-1), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego HIPERDRIVE jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Walcher Meßtechnik GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 108 z 13.4.2013.


title: Sprawa C-114/12: Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/5

         Skarga wniesiona w dniu 1 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-114/12)
   2012/C 138/09
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i J. Samnadda, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich zgromadzonych w Radzie o udziale Unii Europejskiej i jej państw członkowskich w negocjacjach dotyczących Konwencji Rady Europy o ochronie praw organizacji nadawczych;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzut pierwszy: naruszenie art. 2 ust. 2 i art. 3 ust. 2 TFUE, ponieważ Rada uznała, że we wskazanej dziedzinie znajdzie zastosowanie kompetencja dzielona i upoważniła państwa członkowskie lub instytucję inną niż Komisja do negocjowania umowy w dziedzinie, w której Unia posiada kompetencję wyłączną. Przyszła konwencja Rady Europy może zmienić lub wpłynąć na zakres dyrektyw Unii Europejskiej odnoszących się do praw organizacji nadawczych oraz w ogólności dyrektyw Unii Europejskiej z dziedziny prawa własności intelektualnej. Przyszła konwencja będzie opierać się na istniejącym dorobku prawnym Unii Europejskiej, a jeśli zostanie zapewniony wyższy poziom ochrony organizacjom nadawczym w ramach Rady Europy, nieuchronnie doprowadzi to do zmian dyrektyw Unii Europejskiej.
   Zarzut drugi: naruszenie procedury i przesłanek zezwalania na negocjowanie umów międzynarodowych przez Unię. Wyłącznie Rada (a nie Rada wspólnie z państwami członkowskimi) posiada kompetencję do upoważnienia Unii do podjęcia negocjacji.
   Zarzut trzeci: Naruszenie reguł głosowania w Radzie. Przyjmując zaskarżoną decyzję, Rada naruszyła art. 218 ust. 8, zgodnie z którym Rada stanowi większością kwalifikowaną.
   Zarzut czwarty: Naruszenie celów traktatów i zasady lojalnej współpracy. Rada, działając wspólnie z państwami członkowskimi, podważa pozycję Unii i osłabia jej ramy instytucjonalne.


title: Sprawa T-418/11 P: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — De Nicola przeciwko EBI (Odwołanie — Służba publiczna — Personel EBI — Ubezpieczenie chorobowe — Odmowa pokrycia kosztów leczenia — Wniosek o wyznaczenie niezależnego lekarza — Rozsądny termin — Oddalenie wniosku o wszczęcie postępowania pojednawczego — Żądanie stwierdzenia nieważności — Żądanie zwrotu kosztów leczenia — Zawisłość sporu)

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/23

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — De Nicola przeciwko EBI
   (Sprawa T-418/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Personel EBI - Ubezpieczenie chorobowe - Odmowa pokrycia kosztów leczenia - Wniosek o wyznaczenie niezależnego lekarza - Rozsądny termin - Oddalenie wniosku o wszczęcie postępowania pojednawczego - Żądanie stwierdzenia nieważności - Żądanie zwrotu kosztów leczenia - Zawisłość sporu)
   2013/C 313/45
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) (przedstawiciele: początkowo T. Gilliams i F. Martin, następnie T. Gilliams i G. Nuvoli, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 28 czerwca 2011 r. w sprawie F-49/10 De Nicola przeciwko BEI, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 28 czerwca 2011 r. w sprawie F 49/10 De Nicola przeciwko BEI zostaje uchylony w zakresie, w jakim oddalono w nim żądania Carla De Nicoli stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) w sprawie jego wniosku o wyznaczenie trzeciego lekarza.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               Stwierdza się nieważność decyzji EBI, na mocy której nie uwzględniono wniosku C. De Nicoli o wyznaczenie trzeciego lekarza z powodu przekroczenia terminu.

               4)

               C. De Nicola i EBI pokrywają swoje własne koszty postępowania zarówno przed Sądem do spraw Służby Publicznej, jak i w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa T-513/08 P: Postanowienie Sądu z dnia 27 kwietnia 2012 r. — Komisja przeciwko Smadja

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/19

         Postanowienie Sądu z dnia 27 kwietnia 2012 r. — Komisja przeciwko Smadja
   (Sprawa T-513/08 P) (1)

   2012/C 184/35
   Język postępowania: francuski
   Prezes izby odwołań zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa T-159/16: Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2017 r. – Metronia/EUIPO – Zitro IP (TRIPLE O NADA) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego TRIPLE O NADA — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy TRIPLE BINGO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/29

         Wyrok Sądu z dnia 16 maja 2017 r. – Metronia/EUIPO – Zitro IP (TRIPLE O NADA)
   (Sprawa T-159/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego TRIPLE O NADA - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy TRIPLE BINGO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 213/38)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Metronia, SA (przedstawiciel: adwokat A. Vela)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Zitro IP Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat A. Canela Giménez)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 lutego 2016 r. (sprawa R 2605/2014-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Zitro IP i Metronia.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Metronia SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 13.6.2016.


title: Sprawa C-176/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Landgericht für ZRS Wien z dnia 8 kwietnia 2005 r. w sprawie KVZ retec GmbH przeciwko Republik Österreich (Bundesminister für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft)

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Landgericht für ZRS Wien z dnia 8 kwietnia 2005 r. w sprawie KVZ retec GmbH przeciwko Republik Österreich (Bundesminister für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft)
   (Sprawa C-176/05)
   (2005/C 143/45)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 20 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Landesgericht für ZRS Wien z dnia 8 kwietnia 2005 r. w sprawie KVZ retec GmbH przeciwko Republice Austrii (Bundesminister für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft).
   Landesgericht für ZRS Wien zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy przesyłanie (tranzyt lub zwrot) mączki mięsno-kostnej jako odpadu — niezależnie od tego, czy zawiera ona materiały szczególnego ryzyka czy nie — podlega obowiązkowi zgłoszenia zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 259/93 („rozporządzenie w sprawie przesyłania odpadów”?
               Jeśli tak, to:

               2)

               Czy przesyłanie mączki mięsno-kosntej jest — niezależnie od tego, czy zawiera ona materiały szczególnego ryzyka czy nie — wyłączone z zakresu stosowania art. 1 ust. 2 lit. d) rozporządzenia w sprawie przesyłania odpadów?
               Jeśli odpowiedź na pytanie nr 2 jest przecząca, to:

               3)

               Czy przesyłanie (tranzyt lub zwrot) mączki mięsno-kostnej,

                           a)

                           która nie zawiera materiałów szczególnego ryzyka,

                           b)

                           która zawiera materiały szczególnego ryzyka (zaklasyfikowane jako surowce „kategorii 1” zgodnie z rozporządzeniem WE w sprawie produktów ubocznych [rozporządzenie (WE) nr 1774/2002]),

                     jest w braku zgłoszenia i zezwolenia danych władz niezgodne z prawem na podstawie art. 26 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia w sprawie przesyłania odpadów, ponieważ chodzi tu o odpady w rozumieniu rozporządzenia w sprawie przesyłania odpadów?


title: Sprawa C-50/10: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/24

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-50/10)
   2010/C 100/36
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i C. Zadra, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie podejmując niezbędnych środków w celu zagwarantowania, że właściwe organy dopilnują przez pozwolenia, zgodnie z art. 6 i 8 lub w stosownych przypadkach, przez ponowne rozważenie oraz, jeśli to konieczne, przez uaktualnienie warunków, aby istniejące instalacje, w rozumieniu art. 2 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/1/WE z dnia 15 stycznia 2008 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli, były eksploatowane zgodnie z wymogami art. 3, 7, 9, 10 i 13, art. 14 lit. a) i b) i art. 15 ust. 2 tej dyrektywy, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 5 ust. 1 tej dyrektywy obciążenie;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Artykuł 5 ust. 1 2008/1 dyrektywy stanowi, że państwa członkowskie podejmują niezbędne środki dla zagwarantowania, że właściwe organy dopilnują, przez pozwolenia, zgodnie z art. 6 i 8 lub, w stosownych przypadkach, przez ponowne rozważenie oraz, jeśli to konieczne, przez uaktualnienie warunków, aby istniejące instalacje były eksploatowane zgodnie z wymogami dyrektywy nie później niż 30 października 2007 r.
   Mimo to w styczniu 2010 r., a dokładniej w dniu wniesienia niniejszej skargi rząd włoski nie zrealizował w pełni obowiązków wyrażonych w art. 5 ust. 1 rzeczonej dyrektywy.


title: Sprawa T-535/08: Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2008 r. — Tuzzi fashion GmbH przeciwko OHIM — El Corte Inglés (Emidio Tucci)

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/28

         Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2008 r. — Tuzzi fashion GmbH przeciwko OHIM — El Corte Inglés (Emidio Tucci)
   (Sprawa T-535/08)
   (2009/C 55/52)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Tuzzi fashion GmbH (Fulda, Niemcy) (przedstawiciele: R. Kunze i G. Würtenberger, avocats)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 września 2008 r. w sprawie R-1561/2007-2; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Emidio Tucci” dla towarów należących do klasy 25

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „TUZZI” zarejestrowany w Niemczech pod nr 1 078 843 dla towarów należących do klasy 25; słowny znak towarowy „TUZZI” zarejestrowany w Austrii, we Francji, w Beneluksie i w Polsce pod nr 496 835 dla towarów należących do klasy 25; firma „TUZZI FASHION GMBH” używana w obrocie handlowym w Niemczech dla towarów odzieżowych.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza źle oceniła ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd odnośnie do rozpatrywanych znaków towarowych; naruszenie art. 73 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza nie odpowiedziała wyczerpująco na żądania strony skarżącej i nie przedstawiła obiektywnie uzasadnienia swojej decyzji; naruszenie art. 74 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94, ponieważ Izba Odwoławcza nie ograniczyła swego badania do zarzutów podniesionych przez strony; naruszenie art. 79 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94, ponieważ w swojej ocenie zarzutu dotyczącego naruszenia prawa, Izba Odwoławcza nie uwzględniła zasad proceduralnych uznanych powszechnie w państwach członkowskich.


title: Sprawa T-328/12: Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2012 r. — Mundipharma przeciwko OHIM — AFP Pharmaceuticals (Maxigesic)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/34

         Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2012 r. — Mundipharma przeciwko OHIM — AFP Pharmaceuticals (Maxigesic)
   (Sprawa T-328/12)
   2012/C 287/63
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mundipharma GmbH (Limburg an der Lahn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Nielsen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: AFP Pharmaceuticals Ltd (Takapuna, Nowa Zelandia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 maja 2012 r. w sprawie R 1788/2010-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: AFP Pharmaceuticals Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Maxigesic” dla towarów z klasy 5 — zgłoszenie nr 7 056 104

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „OXYGESIC” dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009


title: Sprawa C-290/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln (Niemcy) w dniu 3 lipca 2006 r. — Marketing Service Magdeburg GmbH przeciwko Republice Federalnej Niemiec; przypozwana: Deutsche Post AG, reprezentowana przez zarząd

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln (Niemcy) w dniu 3 lipca 2006 r. — Marketing Service Magdeburg GmbH przeciwko Republice Federalnej Niemiec; przypozwana: Deutsche Post AG, reprezentowana przez zarząd
   (Sprawa C-290/06)
   (2006/C 261/14)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Köln (Niemcy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Marketing Service Magdeburg GmbH.

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec.

      Przypozwana: Deutsche Post AG, reprezentowana przez zarząd
   Pytania prejudycjalne
   Czy art. 47 ust. 2 w zw. z art. 95 TWE w zw. z art. 12 tiret piąte w zw. z art. 7 ust. 1 dyrektywy 97/67/WE w brzmieniu nadanym przez dyrektywę 2002/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy operator świadczący usługi powszechne stosuje taryfy specjalne dla podmiotów gospodarczych, które dostarczają wstępnie posortowane przesyłki do sieci pocztowej za pośrednictwem centrum obsługi listów (Briefzentrum), operator ten jest zobowiązany do stosowania tych samych taryf także względem przedsiębiorstw, które odbierają przesyłki pocztowe u nadawcy i dostarczają je wstępnie posortowane do sieci pocztowej w tym samym punkcie dostępu i na tych samych warunkach co podmioty gospodarcze, bez możliwości udzielenia przez operatora świadczącego usługi powszechne odmowy ze względu na to, iż jest on zobowiązany do świadczenia usług powszechnych?

      (1)  Dz.U. L 176, str. 21


title: Sprawa T-31/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 24 stycznia 2013 r. przez Vincenta Bouilleza od wyroku wydanego w dniu 14 listopada 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-75/11 Bouillez przeciwko Radzie

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/22

         Odwołanie wniesione w dniu 24 stycznia 2013 r. przez Vincenta Bouilleza od wyroku wydanego w dniu 14 listopada 2012 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-75/11 Bouillez przeciwko Radzie
   (Sprawa T-31/13 P)
   2013/C 86/35
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Vincent Bouillez (Overijse, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 14 listopada 2012 r. w sprawie F-75/11 Vincent Bouillez przeciwko Radzie;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie nieawansowania wnoszącego odwołanie;

               —

               Obciążenie Rady kosztami postępowania w obydwu instancjach,

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa, ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej uznał, bez przeprowadzenia skutecznej kontroli, że decyzja zaskarżona w pierwszej instancji jest zgodna z zasadą obowiązku uzasadnienia, podczas gdy Sąd do spraw Służby Publicznej nie zażądał od Rady żadnych dowodów na konkretne zastosowanie kryteriów z art. 45 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej podczas porównania osiągnięć wnoszącego odwołanie z innymi urzędnikami uprawnionymi do ubiegania się o awans.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa, ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej oparł się na zwykłych twierdzeniach Rady, zgodnie z którymi zakres odpowiedzialności był brany pod uwagę podczas porównania osiągnięć, a orzekł, że wnoszący odwołanie nie wykazał, iż było inaczej, pomimo informacji dostarczonych przez wnoszącego odwołanie w ramach środków organizacji postępowania, z których to informacji wynikało, że szereg awansowanych urzędników nie miał ani tak dużego zakresu odpowiedzialności, ani tak wysokiej oceny zharmonizowanej jak wnoszący odwołanie, ani też większej liczby używanych języków (w odniesieniu do pkt 45 i 46 zaskarżonego wyroku).

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący sprzecznego wewnętrznie rozumowania, ze względu na to, że Sąd do spraw Służby Publicznej nie mógł z jednej strony twierdzić, że Rada słusznie przystąpiła do ponownego porównania osiągnięć wszystkich urzędników w grupie zaszeregowania AST 6 mogących ubiegać się o awans w ramach postępowania w sprawie awansu za 2007 r., a następnie twierdzić, że Rada nie miała obowiązku brać pod uwagę osiągnięć konkretnego urzędnika, awansowanego już w ramach tego postępowania, którego awans stał się ostateczny (w odniesieniu do pkt 69 i 70 zaskarżonego wyroku).
               Wnoszący odwołanie podnosi ponadto, że Sąd do spraw Służby Publicznej naruszył prawo ze względu na to, że na podstawie informacji zawartych w aktach sprawy nie uznał, iż okoliczności faktyczne składają się na oczywisty błąd w ocenie.


title: Sprawa T-213/10 P: Wyrok Sądu z dnia 24 października 2011 r. — P przeciwko Parlamentowi (Odwołanie — Służba publiczna — Personel tymczasowy — Rozwiązanie umowy o pracę przez pracodawcę — Utrata zaufania — Uzasadnienie — Przeinaczenie dowodów)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/29

         Wyrok Sądu z dnia 24 października 2011 r. — P przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-213/10 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Rozwiązanie umowy o pracę przez pracodawcę - Utrata zaufania - Uzasadnienie - Przeinaczenie dowodów)
   2011/C 347/47
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: P (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo S. Seyr i R. Ignătescu, nastepnie S. Seyr, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 24 lutego 2010 r. w sprawie F-89/08 P przeciwko Parlamentowi, dotychczas niepublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               P pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Parlament Europejski w ramach postępowania w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010.


title: Sprawa F-18/05 RENV: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 września 2009 r. D przeciwko Komisji

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/67

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 września 2009 r.
   D przeciwko Komisji
   (Sprawa F-18/05 RENV) (1)

   2009/C 282/128

      Język postępowania: francuski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz. U. C 155 z 25.6.2005, s. 25.


title: Sprawa T-454/05 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia  24 marca 2006 r.  w sprawie Sumitomo Chemical Agro Europe i Philagro France przeciwko Komisji (Środek tymczasowy — Dyrektywa 91/414/WE — Dopuszczalność)

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/13

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 marca 2006 r. w sprawie Sumitomo Chemical Agro Europe i Philagro France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-454/05 R)
   (Środek tymczasowy - Dyrektywa 91/414/WE - Dopuszczalność)
   (2006/C 121/22)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Sumitomo Chemical Agro Europe SAS (Saint-Didier-au-Mont-d'Or, Francja) i Philagro France SAS (Saint-Didier-au-Mont-d'Or) [przsedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem i C. Mereu]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciel: B. Doherty, pełnomocnik]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek zmierza z jednej strony do wstrzymania wykonania decyzji zawartej jakoby w piśmie Komisji z dnia 20 października 2005 r., a z drugiej strony do orzeczenia pewnych środków tymczasowych dotyczących toczącej się przed Komisją procedury administracyjnej w celu wpisania procymidonu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414 z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. 230, str. 1).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa F-30/15: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2015 r. – ZZ/ESDZ

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/50

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2015 r. – ZZ/ESDZ
   (Sprawa F-30/15)
   (2015/C 146/70)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji przyjętej celem wykonania wyroku wydanego w dniu 26 lutego 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej w sprawie F-53/13, Diamantopoulos/ESDZ, stwierdzającego nieważność decyzji o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 12 w postępowaniu w sprawie awansu w 2012 r., a także żądanie zadośćuczynienia za rzekomo wyrządzoną krzywdę oraz odszkodowania za rzekomą wyrządzoną szkodę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie niezgodności z prawem decyzji wydanej w dniu 29 kwietnia 2014 r. o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 12 w postępowaniu w sprawie awansu w 2012 r.;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej zapłaty na rzecz skarżącego odszkodowania w wysokości 25  000 EUR;

               —

               obciążenie ESDZ kosztami postępowania.


title: Sprawa C-522/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Rzeczpospolita Polska) — Telekomunikacja Polska SA w Warszawie przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej (Łączność elektroniczna — Usługi telekomunikacyjne — Dyrektywa 2002/21/WE — Dyrektywa 2002/22/WE — Uzależnianie zawarcia umowy o świadczenie usług od zawarcia umowy o świadczenie innych usług — Zakaz — Internet szerokopasmowy)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/12

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Rzeczpospolita Polska) — Telekomunikacja Polska SA w Warszawie przeciwko Prezesowi Urzędu Komunikacji Elektronicznej
   (Sprawa C-522/08) (1)

   (Łączność elektroniczna - Usługi telekomunikacyjne - Dyrektywa 2002/21/WE - Dyrektywa 2002/22/WE - Uzależnianie zawarcia umowy o świadczenie usług od zawarcia umowy o świadczenie innych usług - Zakaz - Internet szerokopasmowy)
   2010/C 113/16
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Telekomunikacja Polska SA w Warszawie

      Strona pozwana: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Naczelny Sąd Administracyjny — Wykładnia art. 95 traktatu WE, a także motywu 13 oraz art. 5 i 8 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie) (Dz.U. L 108, s. 7), przepisów dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach) (Dz.U. L 108, s. 21), motywów 1 i 28 oraz art. 1 ust. 3, art. 3, 7, 8, 14, 15, 16 i 19 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz.U. L 108, s. 33) oraz motywu 26, art. 16 i 17 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, s. 51) — Krajowe przepisy zakazujące operatorom usług telekomunikacyjnych uzależniania zawarcia umowy o świadczenie usług od zakupu innej usługi — Uzależnianie zawarcia umowy o świadczenie usług szerokopasmowego dostępu do Internetu od zawarcia umowy o świadczenie usługi telefonicznej

      Sentencja

   Dyrektywę 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) i dyrektywę 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne z dnia 16 lipca 2004 r., w brzmieniu mającym zastosowanie do okoliczności będących przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, które zakazują uzależniania zawarcia umowy o świadczenie usług od zawarcia przez użytkownika końcowego umowy o świadczenie innych usług.
   Jednakże dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych) należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym, które, poza pewnymi wyjątkami i nie biorąc pod uwagę specyficznych okoliczności danego wypadku, zakazują składania konsumentowi przez sprzedawcę jakichkolwiek ofert wiązanych.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa T-179/17: Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2017 r. – Laboratoire Nuxe/EUIPO – Camille i Tariot (NYOUX)

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/59

         Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2017 r. – Laboratoire Nuxe/EUIPO – Camille i Tariot (NYOUX)
   (Sprawa T-179/17)
   (2017/C 144/80)
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Laboratoire Nuxe (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Wilhelm i J. Roux)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Elisabeth Camille (Alicante, Hiszpania), Jean Yves Tariot (Alicante, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Elisabeth Camille i Jean Yves Tariot

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „NYOUX” – zgłoszenie nr 12 931 739

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 stycznia 2017 r. w sprawie R 718/2016-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-108/08 P: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 kwietnia 2008 r. — Portela & Companhia, SA przeciwko Urządowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Juan Torrens Cuadrado, Josep Gilbert Sanz

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/38

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 kwietnia 2008 r. — Portela & Companhia, SA przeciwko Urządowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Juan Torrens Cuadrado, Josep Gilbert Sanz
   (Sprawa C-108/08 P) (1)

   (2008/C 209/64)

      Język postępowania: portugalski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 158 z 21.6.2008.


title: Sprawa T-505/10: Wyrok Sądu z dnia 10 kwietnia 2013 r. — Höganäs przeciwko OHIM — Haynes (ASTALOY) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ASTALOY — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy HASTELLOY — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Współistnienie znaków towarowych)

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/16

         Wyrok Sądu z dnia 10 kwietnia 2013 r. — Höganäs przeciwko OHIM — Haynes (ASTALOY)
   (Sprawa T-505/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ASTALOY - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy HASTELLOY - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Współistnienie znaków towarowych)
   2013/C 147/27
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Höganäs AB (Höganäs, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat L.E. Ström)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Haynes International, Inc. (Kokomo, Indiana, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci E. Armijo Chávarri i A. Castán Pérez-Gómez)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 sierpnia 2010 r. (sprawa R 1530/2009-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Haynes International, Inc. a Höganäs AB.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona i w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Höganäs AB zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Sprawa C-170/09: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2005/60/WE — Pranie pieniędzy i finansowanie terroryzmu — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/8

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-170/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2005/60/WE - Pranie pieniędzy i finansowanie terroryzmu - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   2010/C 100/11
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Peere i P. Dejmek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i B. Messmer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia lub przekazania w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu (Dz.U. L 309, s. 15).

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w przewidzianym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009.


title: Sprawa T-545/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2009 r. — Thoss przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu (Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Przekroczenie terminu — Brak usprawiedliwionego błędu — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/32

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2009 r. — Thoss przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa T-545/08) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Przekroczenie terminu - Brak usprawiedliwionego błędu - Oczywista niedopuszczalność)
   2009/C 220/68
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Thérèse Nicole Thoss (Dommeldange, Luksemburg) (przedstawiciel: P. Goergen, adwokat)

      Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy (przedstawiciele: T. Kennedy i J.-M. Stenier, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Obrachunkowego z dnia 20 marca 2006 r. odmawiającej skarżącej, wdowie po byłym członku Trybunału Obrachunkowego, renty rodzinnej na tej podstawie, że w chwili śmierci nie został spełniony warunek pięcioletniego stażu małżeńskiego (sprawa zarejestrowana poprzednio pod nr F-46/08 i przekazana przez Sąd do spraw Służby Publicznej)

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Thérèse Nicole Thoss zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.07.2008 (poprzednio sprawa F-46/08).


title: Sprawa T-36/15: Postanowienie Sądu z dnia 14 stycznia 2016 r. – Hispasat/Komisja (Pomoc państwa — Telewizja cyfrowa — Pomoc na wdrożenie naziemnej telewizji cyfrowej na oddalonych i mniej zurbanizowanych obszarach Kastylii – La Manchy — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Korekta tej decyzji po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/25

         Postanowienie Sądu z dnia 14 stycznia 2016 r. – Hispasat/Komisja
   (Sprawa T-36/15) (1)

   ((Pomoc państwa - Telewizja cyfrowa - Pomoc na wdrożenie naziemnej telewizji cyfrowej na oddalonych i mniej zurbanizowanych obszarach Kastylii – La Manchy - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Korekta tej decyzji po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 111/30)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Hispasat, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci J. Buendía Sierra, A. Lamadrid de Pablo i A. Balcells Cartagena, następnie J. Buendía Sierra i A. Lamadrid de Pablo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, P. Němečková i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 6846 final z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.27408 (C 24/2010) (ex NN 37/2010, ex CP 19/2009) przyznanej przez władze Kastylii–La Manchy na rozwinięcie [wdrożenie] naziemnej telewizji cyfrowej na odległych i mniej zurbanizowanych obszarach Kastylii–La Manchy.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosku złożonego przez SES Astra o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Hispasat, S.A.

      (1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015.


title: Sprawa C-279/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergerichts Berlin (Niemcy) w dniu 22 lipca 2009 r. — DEB Deutsche Energiehandels- und Beratungsgesellschaft mbH przeciwko Bundesrepublik Deutschland

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammergerichts Berlin (Niemcy) w dniu 22 lipca 2009 r. — DEB Deutsche Energiehandels- und Beratungsgesellschaft mbH przeciwko Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-279/09)
   2009/C 267/54
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Kammergericht Berlin

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: DEB Deutsche Energiehandels- und Beratungsgesellschaft mbH

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Pytania prejudycjalne

   Trybunałowi Sprawiedliwości zostaje przedstawione, na podstawie art. 234 WE, następujące pytanie prejudycjalne:
   Czy mając na uwadze to, że państwa członkowskie nie mogą — poprzez krajowe uregulowanie przesłanek dotyczących odszkodowania oraz postępowania w przedmiocie stwierdzenia odpowiedzialności państwa za szkody spowodowane naruszeniem zobowiązań ciążących na nim na gruncie prawa wspólnotowego — uniemożliwić lub nadmiernie utrudnić uzyskania odszkodowania zgodnie z zasadami prawa wspólnotowego w zakresie odpowiedzialności państwa, istnieją względy, które przemawiają przeciwko uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym dochodzenie roszczenia przed sądem uzależnione jest od zapłaty zaliczki na pokrycie kosztów, a pomocy w zakresie kosztów postępowania nie można przyznać osobie prawnej, która nie może uiścić tej zaliczki?


title: Sprawa C-575/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Eleftherios-Themistoklis Nasiopoulos przeciwko Ypourgos Ygeias & Pronoias (Uznawanie dyplomów i tytułów zawodowych — Dyrektywa 2005/36/WE — Zawód fizjoterapeuty — Częściowe i ograniczone uznawanie kwalifikacji zawodowych — Artykuł 49 TFUE)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/15

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Eleftherios-Themistoklis Nasiopoulos przeciwko Ypourgos Ygeias & Pronoias
   (Sprawa C-575/11) (1)

   (Uznawanie dyplomów i tytułów zawodowych - Dyrektywa 2005/36/WE - Zawód fizjoterapeuty - Częściowe i ograniczone uznawanie kwalifikacji zawodowych - Artykuł 49 TFUE)
   2013/C 225/24
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Symvoulio tis Epikrateia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Eleftherios-Themistoklis Nasiopoulos

      Strona pozwana: Ypourgos Ygeias & Pronoias

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Symvoulio tis Epikrateias — Wykładnia art. 49 TFUE i dyrektywy Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (Dz.U. L 19, s. 16) oraz dyrektywy Rady 92/51/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniającej dyrektywę 89/48/EWG (Dz.U. L 209, s. 25) — Odmowa udzielenia dostępu do regulowanego zawodu fizjoterapeuty w przyjmującym państwie członkowskim jednemu z jego obywateli, który nie dysponuje dyplomem w tym zakresie zgodnie z art. 1 lit. a) dyrektywy 92/51/EWG, lecz posiada kwalifikacje do wykonywania podobnego zawodu uznanego w innym państwie członkowskim — Możliwość dostępu częściowego, ograniczonego do niektórych działalności wchodzących w zakres zawodu

      Sentencja

   Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które wyklucza częściowy dostęp do zawodu fizjoterapeuty, będącego zawodem regulowanym w przyjmującym państwie członkowskim, obywatelowi tego właśnie państwa, który uzyskał w innym państwie członkowskim tytuł taki jak tytuł masażysty — hydroterapeuty medycznego, upoważniający go do wykonywania w tym drugim państwie członkowskim niektórych z działalności składających się na zawód fizjoterapeuty, jeżeli różnice pomiędzy dziedzinami działalności są tak poważne, że w rzeczywistości należałoby odbyć pełne kształcenie, by uzyskać dostęp do zawodu fizjoterapeuty. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy jest tak w tym wypadku.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa C-269/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 lutego 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil — Francja) — Accor Services France przeciwko Le Chèque Déjeuner CCR, Etablissement Public de Santé de Ville-Evrard

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/27

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 lutego 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Montreuil — Francja) — Accor Services France przeciwko Le Chèque Déjeuner CCR, Etablissement Public de Santé de Ville-Evrard
   (Sprawa C-269/10) (1)

   2011/C 252/55
   Język postępowania: francuski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa C-293/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Innsbruck — Austria) — Gebhard Stark przeciwko DAS Österreichische Allgemeine Rechtsschutzversicherung AG (Ubezpieczenie ochrony prawnej — Dyrektywa 87/344/EWG — Artykuł 4 ust. 1 — Swobodny wybór prawnika przez ubezpieczonego — Ograniczenie nałożone na zwrot kosztów związanych z reprezentacją ubezpieczonego przed sądem — Zwrot kosztów ograniczony do kwoty żądanej przez adwokata prowadzącego kancelarię w okręgu sądu właściwego w pierwszej instancji)

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Innsbruck — Austria) — Gebhard Stark przeciwko DAS Österreichische Allgemeine Rechtsschutzversicherung AG
   (Sprawa C-293/10) (1)

   (Ubezpieczenie ochrony prawnej - Dyrektywa 87/344/EWG - Artykuł 4 ust. 1 - Swobodny wybór prawnika przez ubezpieczonego - Ograniczenie nałożone na zwrot kosztów związanych z reprezentacją ubezpieczonego przed sądem - Zwrot kosztów ograniczony do kwoty żądanej przez adwokata prowadzącego kancelarię w okręgu sądu właściwego w pierwszej instancji)
   2011/C 211/08
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landesgericht Innsbruck.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gebhard Stark

      Strona pozwana: DAS Österreichische Allgemeine Rechtsschutzversicherung AG

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landesgericht Innsbruck — Wykładnia art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 87/344/EWG z dnia 22 czerwca 1987 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczenia ochrony prawnej (Dz. U. L 185, s. 77) — Umowa ubezpieczenia przewidująca zgodnie z prawem krajowym, że ubezpieczony w zakresie ochrony prawnej jest zobowiązany wybrać adwokata prowadzącego kancelarię z siedzibą w okręgu właściwego sądu

      Sentencja

   Wykładni art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 87/344/EWG z dnia 22 czerwca 1987 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczenia ochrony prawnej należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu, na którego podstawie można uzgodnić, że ubezpieczony w zakresie ochrony prawnej może wybrać, w celu reprezentowania swoich interesów w postępowaniu sądowym lub administracyjnym, wyłącznie osobę mającą ku temu odpowiednie kwalifikacje zawodowe, która prowadzi kancelarię z siedzibą w okręgu sądu lub organu administracji właściwego w pierwszej instancji, pod warunkiem, że aby nie pozbawić znaczenia swobody wyboru przez ubezpieczonego pełnomocnika do reprezentowania go, to ograniczenie dotyczy jedynie zakresu pokrycia przez ubezpieczyciela ochrony prawnej kosztów związanych z zastępstwem procesowym, a faktyczny zwrot kosztów przez tego ubezpieczyciela jest wystarczający, czego ustalenie należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.10.2010.


title: Sprawa T-275/11: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2011 r. — TF1 przeciwko Komisji

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/32

         Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2011 r. — TF1 przeciwko Komisji
   (Sprawa T-275/11)
   2011/C 232/58
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Télévision française 1 (TF1) (Boulogne Billancourt, Francja) (przedstawiciele: J.P. Hordies i C. Smits, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               w ramach środków organizacji postępowania zgodnie z art. 64 § 3 lit. d) regulaminu postępowania przed Sądem nakazanie przedstawienia dokumentów, którymi Komisja posłużyła się w celu stwierdzenia proporcjonalnego i przejrzystego charakteru finansowania publicznego, tzn.: sprawozdania z wykonania art. 2 i 3 dekretu odnośnie do lat obrotowych 2007 i 2008 i projektu sprawozdania przewidzianego w art. 2 za rok 2009, jak również poufnej wersji zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga ma na celu stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji 2011/140/UE z dnia 20 lipca 2010 r. stwierdzającej za zgodną ze wspólnym rynkiem pomoc państwa w formie rocznej dotacji budżetowej, którą władze francuskie zamierzają przyznać na rzecz France Télévisions.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący błędnej wykładni imperatywnego związku między nowymi podatkami przewidzianymi w ramach reformy publicznego sektora audiowizualnego a finansowaniem France Télévisions. Strona skarżąca podnosi informacje pozwalające na wyciągnięcie wniosku o istnieniu koniecznego związku między, z jednej strony, podatkiem z tytułu reklam i podatkiem od usług łączności elektronicznej a, z drugiej strony, dotacjami budżetowymi zapłaconymi France Télévisions, zarówno pod względem prawnym, biorąc pod uwagę całość odpowiednich przepisów krajowych, jak również z gospodarczego punktu widzenia, uwzględniając mechanizm obliczania kwoty pomocy, stawki podatku i jego rzeczywistego wykorzystania.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący ryzyka nadmiernej rekompensaty związanego z nowym mechanizmem finansowania France Télévisions. Strona skarżąca zarzuca Komisji, po pierwsze, że ze względu na okoliczność, iż nie miała dostępu do szeregu dokumentów administracyjnych, nie jest w stanie skutecznie wykonać swego prawa do wniesienia skargi i, z drugiej strony, że Komisja dokonała błędnej wykładni art. 106 ust. 2 TFUE nie uwzględniwszy przesłanki dotyczącej skuteczności gospodarczej w zakresie świadczenia usługi w ramach kontroli zgodności z prawem spornego środka.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący nieuwzględnienia innych uregulowań TFUE i prawa wtórnego. Strona skarżąca twierdzi po pierwsze, że podatek od usług łączności elektronicznej jest sprzeczny z art. 110 TFUE, po drugie, że sporne podatki stanowią ograniczenie w swobodnym świadczeniu usług i ograniczenie swobody przedsiębiorczości ze względu na to, że nagromadzenie szczególnych podatków od sektorów nadawania radiowego i telewizyjnego oraz telekomunikacji znacznie ogranicza nadawcom radiowym i telewizyjnym i operatorom telekomunikacyjnym możliwość wykonywania ich działalności gospodarczej we Francji i, po trzecie, iż sporny środek jest sprzeczny z dyrektywą 2002/20 z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej, ponieważ nakłada on podatek na operatorów telekomunikacyjnych, którzy nie przestrzegają warunków przewidzianych w dyrektywie.


title: Sprawa T-37/02: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lutego 2007 r. — Banca Sanpaolo Imi przeciwko Komisji

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/53

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lutego 2007 r. — Banca Sanpaolo Imi przeciwko Komisji
   (Sprawa T-37/02) (1)

   (2007/C 82/109)

      Język postępowania: włoski

   Prezes czwartej izby w składzie powiększonym zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 109 z 4.5.2002.


title: Sprawa F-137/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 6 maja 2009 r. — Sergio i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Służba publiczna — Prawa i obowiązki — Wolność zrzeszania się — Protokół porozumienia między Komisją i Organizacjami Związkowymi i Zawodowymi — Indywidualne decyzje o oddelegowaniu/udostępnianiu mające za podstawę protokół — Niekorzystny akt — Legitymacja procesowa — Urzędnik działający na własny rachunek a nie na rachunek organizacji związkowej — Niedopuszczalność — Powiadomienie adwokata skarżących o odrzuceniu zażalenia — Początek biegu terminu na złożenie skargi)

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/34

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 6 maja 2009 r. — Sergio i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-137/07) (1)

   (Służba publiczna - Prawa i obowiązki - Wolność zrzeszania się - Protokół porozumienia między Komisją i Organizacjami Związkowymi i Zawodowymi - Indywidualne decyzje o oddelegowaniu/udostępnianiu mające za podstawę protokół - Niekorzystny akt - Legitymacja procesowa - Urzędnik działający na własny rachunek a nie na rachunek organizacji związkowej - Niedopuszczalność - Powiadomienie adwokata skarżących o odrzuceniu zażalenia - Początek biegu terminu na złożenie skargi)
   2009/C 193/56
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Giovanni Sergio (Bruksela, Belgia) i inni (przedstawiciel: M. Lucas, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Z jednej strony, stwierdzenie nieważności „Protokołu porozumienia między Organizacjami Związkowymi i Zawodowymi (OSP) a Dyrekcją Generalną do spraw Personelu i Administracji (DG AMIN)” a także decyzji organu powołującego utrzymanych w mocy protokołem z dnia 19 grudnia 2006 r. i decyzji z dnia 14 listopada 2006 r. i z drugiej strony żądanie odszkodowania w symbolicznej wysokości 1 EUR.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Panowie Sergio, Blanchard, Marquez-Garcia, Scheuer i Wurzler zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 79 z 29.3.2008., s. 37.


title: Sprawa C-20/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Trani (Włochy) w dniu 13 stycznia 2010 r. — Vino Cosimo Damiano przeciwko Poste Italiane SpA

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Trani (Włochy) w dniu 13 stycznia 2010 r. — Vino Cosimo Damiano przeciwko Poste Italiane SpA
   (Sprawa C-20/10)
   2010/C 134/24
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Trani

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vino Cosimo Damiano

      Strona pozwana: Poste Italiane SpA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy klauzula nr 8.3 porozumienia ramowego wprowadzonego dyrektywą 1999/70/WE (1) stoi na przeszkodzie przepisom wewnętrznym [takim jak art. 2 akapit pierwszy lit. a) d.lgs. nr 368/2001], które w ramach wykonania dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) wprowadzają do wewnętrznego porządku prawnego „niekauzalny” stan faktyczny w odniesieniu do zatrudniania pracowników na czas określony przez Poste Italiane SpA?

               2)

               Czy dla uzasadnienia reformatio in pejus uprzednio obowiązujących przepisów z zakresu umów na czas określony i w celu niestosowania zakazu ustanowionego w klauzuli nr 8.3 porozumienia ramowego wprowadzonego dyrektywą 1999/70/WE wystarcza aby ustawodawca krajowy zmierzał do jakiegokolwiek celu, choćby innego niż cel wykonania przywołanej dyrektywy czy też niezbędne jest aby cel taki nie tylko zasługiwał na ochronę co najmniej równą tej, która obejmuje nakładanie kar, lecz również był w sposób wyraźny „zadeklarowany”?

               3)

               Czy klauzula 3.1 porozumienia ramowego wprowadzonego dyrektywą 1999/70/WE stoi na przeszkodzie przepisom wewnętrznym [takim jak art. 2 akapit pierwszy lit. a) d. lgs. nr 368/2001], które w ramach wykonania dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) wprowadzają do wewnętrznego porządku prawnego „niekauzalny” stan faktyczny w odniesieniu do zatrudniania pracowników na czas określony przez Poste Italiane SpA?

               4)

               Czy ogólna wspólnotowa zasada niedyskryminacji i równego traktowania stoi na przeszkodzie przepisom wewnętrznym [takim jak art. 2 akapit pierwszy lit. a) d. lgs. nr 368/2001], które w ramach wykonania dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) wprowadzają do wewnętrznego porządku prawnego „niekauzalny” stan faktyczny, który działa na niekorzyść pracowników Poste Italiane SpA zarówno w odniesieniu do tej spółki jak i innych przedsiębiorstw w tym samym sektorze lub innych sektorach?

               5)

               Czy art. 82 akapit pierwszy [WE] i 86 ust. 1 i 2 [WE] stoją na przeszkodzie przepisom wewnętrznym [takim jak art. 2 akapit pierwszy lit. a) d. lgs. nr 368/2001], które w ramach wykonania dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) wprowadzają do wewnętrznego porządku prawnego „niekauzalny” stan faktyczny wyłącznie na korzyść SpA Poste Italiane (przedsiębiorstwa, którego kapitał jest w całości publiczny) prowadząc do spełnienia przesłanek nadużycia pozycji dominującej?

               6)

               W razie udzielenia na poprzednie pytania odpowiedzi twierdzącej czy sąd krajowy ma obowiązek traktować przepisy wewnętrzne sprzeczne z prawem wspólnotowym jako niestosujące się (lub ich niestosować)?

      (1)  Dz. U. L 175, s. 43.


title: Sprawa T-220/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 maja 2008 r. — Transports Schiocchet — Excursions przeciwko Komisji (Skarga o odszkodowanie — Termin przedawnienia — Artykuł 46 statutu Trybunału Sprawiedliwości — Niedopuszczalność)

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/21

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 maja 2008 r. — Transports Schiocchet — Excursions przeciwko Komisji
   (Sprawa T-220/07) (1)

   (Skarga o odszkodowanie - Termin przedawnienia - Artykuł 46 statutu Trybunału Sprawiedliwości - Niedopuszczalność)
   (2008/C 183/43)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Transports Schiocchet — Excursions SARL (Beuvillers, Francja) (predstawiciel: D. Schönberger, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J.-F. Pasquier i N. Yerrell, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Żądanie odszkodowania za szkodę jaką miałaby ponieść skarżąca w wyniku różnych niezgodnych z prawem działań zarzucanych instytucjom wspólnotowym.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Transports Schiocchet — Excursions SARL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 199 z 25.8.2007.