title: Sprawa F-101/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 28 czerwca 2006 r. — Grünheid przeciwko Komisji (Urzędnicy — Termin na wniesienie zażalenia — Informacja o wynagrodzeniu — Dopuszczalność — Powołanie — Zaszeregowanie do wyższej grupy — Artykuły 25, 26 i 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/33

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 28 czerwca 2006 r. — Grünheid przeciwko Komisji
   (Sprawa F-101/05) (1)

   (Urzędnicy - Termin na wniesienie zażalenia - Informacja o wynagrodzeniu - Dopuszczalność - Powołanie - Zaszeregowanie do wyższej grupy - Artykuły 25, 26 i 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego)
   (2006/C 190/61)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Sabine Grünheid (Overijse, Belgia) (Przedstawiciel: E. Boigelot, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: Ch. Berardis-Kayser i K. Herrmann, pełnomocnicy, wspierani przez B. Wägenbaura, avocat)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji z dnia 6 października 2004 r., na podstawie której Komisja Wspólnot Europejskich powołała skarżącą na stanowisko urzędnicze w zakresie, w jakim decyzja ta postanawia o zaszeregowaniu do grupy A*8, jak również decyzji z dnia 6 lipca 2005 r. oddalającej zażalenie skarżącej
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 10 z 14.01.2006 r. (sprawa zarejestrowana początkowo w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod nr T-388/05 i następnie przeniesiona do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.)


title: Sprawa T-387/07: Skarga wniesiona w dniu 11 października 2007 r. — Republika Portugalska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/44

         Skarga wniesiona w dniu 11 października 2007 r. — Republika Portugalska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-387/07)
   (2007/C 297/90)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: L. Inês Fernandes, S. Rodrigues i A. Gattini pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(20007) 3772 z dnia 31 lipca 2007 r. zmniejszającej wymiar pomocy z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego przyznanej na rzecz „SGAIA” na podstawie decyzji Komisji C(95) 1769 z dnia 28 lipca 1995 r.;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Brak przejrzystości w uzasadnieniu. Posługując się sformułowaniem „zgodnie z powyższymi uwagami” pozwana odsyła w sposób ogólny do podsumowującej analizy zawartej w zaskarżonej decyzji. W rozdziale 6, zatytułowanym „Wnioski” skarżąca nie określa w jasny sposób norm lub przepisów, które jakoby naruszyła Republika Portugalska.
   Nieistnienie wykrytych nieprawidłowości i naruszenie przez służby Komisji w zaskarżonej decyzji postanowień umowy zawartej w dniu 15 listopada 1995 r. pomiędzy Komisją a Caixa Geral de Depósitos. Powołany przez Komisję w zaskarżonej decyzji zarzut dopuszczenia się nieprawidłowości jest bezpodstawny, w rzeczywistości bowiem Komisja nie uwzględniła postanowień art. 8 ust. 5 i 6 umowy, które dopuszczają zaksięgowanie na dzień 31 grudnia 2001 r. pozostających do uiszczenia przyszłych wpływów.


title: Sprawa T-246/16: Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2016 r. – Aurora Group Danmark/EUIPO – Retail Distribution (PANZER)

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/31

         Skarga wniesiona w dniu 13 maja 2016 r. – Aurora Group Danmark/EUIPO – Retail Distribution (PANZER)
   (Sprawa T-246/16)
   (2016/C 279/45)
   Język skargi: duński

      Strony

      Strona skarżąca: Aurora Group Danmark A/S (Ballerup, Dania) (przedstawiciel: adwokat L. Elmgaard Sørensen)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Retail Distribution ApS (Hinnerup, Dania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „PANZER” – unijny znak towarowy nr 12 111 084

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 marca 2016 r. w sprawie R 447/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona „komputerów, telefonów komórkowych, smartfonów i innych przenośnych urządzeń elektronicznych do rejestracji, organizowania, przekazywania, edycji i rewidowania tekstów, danych, obrazów i plików audio; zawieszek do telefonów; pokrowców do komputerów, telefonów komórkowych, smartfonów i innych przenośnych urządzeń elektronicznych do rejestracji, organizowania, przekazywania, edycji i rewidowania tekstów, danych, obrazów i plików audio; elementów, części i akcesoriów do komputerów, telefonów komórkowych, smartfonów i innych przenośnych urządzeń elektronicznych do rejestracji, organizowania, przekazywania, edycji i rewidowania tekstów, danych, obrazów i plików audio”;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b), c) lub d) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-555/15: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 14 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal de Leiria – Portugal) – Bernard Jean Marie Gabarel/Fazenda Pública [Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Zwolnienia — Świadczenie opieki medycznej w ramach zawodów medycznych i paramedycznych — Fizjoterapia — Osteopatia]

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/8

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 14 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal de Leiria – Portugal) – Bernard Jean Marie Gabarel/Fazenda Pública
   (Sprawa C-555/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Zwolnienia - Świadczenie opieki medycznej w ramach zawodów medycznych i paramedycznych - Fizjoterapia - Osteopatia])
   (2016/C 279/12)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Administrativo e Fiscal de Leiria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bernard Jean Marie Gabarel

      Strona pozwana: Fazenda Pública

      Sentencja

   Artykuł 132 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że fizjoterapeuta, który w ramach swojej działalności zawodowej w zakresie ochrony zdrowia stosuje bez rozróżnienia lub w sposób komplementarny terapie właściwe albo dla fizjoterapii, albo dla osteopatii, powinien być zwolniony z podatku od wartości dodanej nie tylko z tytułu stosowania tych pierwszych terapii, ale również z tytułu stosowania tych drugich terapii, jeżeli wyłączenie tych ostatnich z ram wykonywania zawodów paramedycznych do celów zwolnienia z podatku od wartości dodanej wykracza poza granice uprawnień dyskrecjonalnych przyznanych państwom członkowskim na mocy tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 16 z 18.1.2016.


title: Sprawa C-329/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Sigmaringen (Niemcy) w dniu 28 lipca 2006 r. — Artur Wiedemann przeciwko Land Baden-Württenberg

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Sigmaringen (Niemcy) w dniu 28 lipca 2006 r. — Artur Wiedemann przeciwko Land Baden-Württenberg
   (Sprawa C-329/06)
   (2006/C 249/07)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Sigmaringen (Niemcy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Arthur Wiedemann.

      Strona pozwana: Land Baden-Württenberg
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 ust. 2 i 8 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/439/EWG (1) należy interpretować w ten sposób, że cofnięcie prawa jazdy przez organ administracyjny w państwie miejsca zamieszkania z powodu braku zdolności do kierowania pojazdu nie stoi na przeszkodzie wydaniu prawa jazdy przez inne państwo członkowskie i czy państwo miejsca zamieszkania musi co do zasady uznać takie prawo jazdy?

               2)

               Czy art. 1 ust. 2, 7 ust. 1a w związku z załącznikiem III, art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/429/EWG należy interpretować w ten sposób, że państwo miejsca zamieszkania nie ma obowiązku uznania prawa jazdy, którego posiadacz po cofnięciu mu prawa jazdy w państwie miejsca zamieszkania, celowo wprowadzając w błąd organ wydający prawo jazdy państwa wydającego prawo jazdy i nie przedstawiając dowodu odzyskania zdolności do kierowania pojazdem, wyłudził prawo jazdy lub uzyskał je działając w porozumieniu z pracownikami organu państwa wydającego?

               3)

               Czy art. 1 ust. 2, 8 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/439/EWG należy interpretować w ten sposób, że po tym jak organ administracyjny państwa miejsca zamieszkania cofnął prawo jazdy, państwo to może tymczasowo odroczyć uznanie lub zakazać korzystania z prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie, na czas trwania postępowania kontrolnego prowadzonego przez państwo wydające w przedmiocie ewentualnego cofnięcia prawa jazdy uzyskanego z naruszeniem prawa?

      (1)  Dz.U. L 237, str. 1


title: Sprawa T-220/10: Wyrok Sądu z dnia 17 października 2012 r. — Komisja przeciwko EU Research Projects (Klauzula arbitrażowa — Umowa zawarta w ramach specjalnego programu badań, rozwoju technologii i prezentacji w dziedzinie przyjaznego społeczeństwa informacyjnego — Wycofanie się z projektu — Zwrot części zaliczek wypłaconych przez Komisję — Odsetki za zwłokę — Postępowanie zaoczne)

text:
               1.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/4

         Wyrok Sądu z dnia 17 października 2012 r. — Komisja przeciwko EU Research Projects
   (Sprawa T-220/10) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Umowa zawarta w ramach specjalnego programu badań, rozwoju technologii i prezentacji w dziedzinie przyjaznego społeczeństwa informacyjnego - Wycofanie się z projektu - Zwrot części zaliczek wypłaconych przez Komisję - Odsetki za zwłokę - Postępowanie zaoczne)
   2012/C 373/06
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Bambara i A. M. Rouchaud Joët, pełnomocnicy, wspierani przez adwokat C. Erkelens)

      Strona pozwana: EU Research Projects Ltd (Hungerford, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga wniesiona na podstawie art. 272 TFUE, zmierzająca do obciążenia strony pozwanej obowiązkiem zwrotu części kwoty zaliczek wypłaconych przez Komisję na podstawie umowy nr IST-2001-34850 wraz z odsetkami za zwłokę.

      Sentencja

               1)

               EU Research Projects Ltd zostaje zobowiązana do zwrotu na rzecz Komisji Europejskiej kwoty 102 039,32 EUR wraz z odsetkami za zwłokę w stosunku 4,80 % rocznie, za okres od dnia 29 grudnia 2006 r. do dnia całkowitej spłaty zadłużenia.

               2)

               EU Research Projects Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Sprawa C-522/07 i C-65/08: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 29 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — Dinter GmbH przeciwko Hauptzollamt Düsseldorf (C-522/07), Europol Frost-Food GmbH przeciwko Hauptzollamt Krefeld (C-65/08) (Taryfa Celna — Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 — Nomenklatura Scalona — Klasyfikacja taryfowa — Ważność — Uwaga dodatkowa — Koncentrat soku jabłkowego)

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/2

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 29 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf — Niemcy) — Dinter GmbH przeciwko Hauptzollamt Düsseldorf (C-522/07), Europol Frost-Food GmbH przeciwko Hauptzollamt Krefeld (C-65/08)
   (Sprawa C-522/07 i C-65/08) (1)

   (Taryfa Celna - Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 - Nomenklatura Scalona - Klasyfikacja taryfowa - Ważność - Uwaga dodatkowa - Koncentrat soku jabłkowego)
   2009/C 312/02
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dinter GmbH (C-522/07), Europol Frost-Food GmbH (C-65/08)

      Strona pozwana: Hauptzollamt Düsseldorf, (C-522/07), Hauptzollamt Krefeld (C-65/08)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Düsseldorf — Wykładnia i ważność uwagi dodatkowej 5b) do działu 20 załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, s. 1) zmienionego przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 r. (Dz.U. L 327, s. 1) — Czysty, skoncentrowany sok jabłkowy bez dodatku cukru o liczbie Brixa 66,8 — Klasyfikacja tego produktu w ramach podpozycji 2009 7999 (sok jabłkowy niezawierający dodatku cukru) lub w ramach podpozycji 2106 9098 (pozostałe przetwory spożywcze, gdzie indziej niewymienione ani niewłączone) — Granice uprawnień Komisji przyznanych jej na podstawie art. 9 rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 Rady w zakresie precyzowania zakresu pozycji taryfowych

      Sentencja

   Uwaga dodatkowa 5 b) do działu 20 załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej w brzmieniu wynikającym z rozporządzeń Komisji nr 1776/2001 z dnia 7 września 2001 r., nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r. i nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 r. jest nieważna w zakresie, w jakim wyklucza z pozycji 2009 skoncentrowane, naturalne soki jabłkowe.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.

      Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


title: Sprawa T-480/09: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2009 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (BRICOCENTER)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/67

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2009 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (BRICOCENTER)
   (Sprawa T-480/09)
   2010/C 24/119
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: ATB Norte, SL (Burgos, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci P. López Ronda, G. Macías Bonilla, H.L. Curtis-Oliver i G. Marín Raigal)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bricocenter Italia Srl [Rozzano Milanofiori (Mediolan), Włochy]

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 września 2009 r. w sprawie R 1045/2008-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej (OHIM) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Bricocenter Italia S.r.l.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „BRICOCENTER” (zgłoszenie nr 4 935 185) dla usług z klasy 35

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzne wspólnotowe znaki towarowe zawierające elementy słowne „CENTROS DE BRICOLAGE BRICOCENTRO” (nr 3 262 623) i „ATB CENTROS DE BRICOLAGE BRICOCENTRO” (nr 989 046) dla usług z klas 35, 37 i 39

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu w całości

      Podniesione zarzuty: Błędne wykładnia i zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-308/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/57

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej
   (Sprawa C-308/12) (1)

   2013/C 225/116
   Język postępowania: polski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 273 z 8.9.2012.


title: Sprawa C-307/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Juzgado de lo Social de San Sebastián (Hiszpania) z dnia 6 lipca 2005 r. w sprawie Yolanda Del Cerro Alonso przeciwko Osakidetza (Servicio Vasco de Salud)

text:
               15.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Juzgado de lo Social de San Sebastián (Hiszpania) z dnia 6 lipca 2005 r. w sprawie Yolanda Del Cerro Alonso przeciwko Osakidetza (Servicio Vasco de Salud)
   (Sprawa C-307/05)
   (2005/C 257/06)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 4 sierpnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Juzgado de lo Social de San Sebastián (Hiszpania) z dnia 6 lipca 2005 r. w sprawie Yolanda Del Cerro Alonso przeciwko Osakidetza (Servicio Vasco de Salud).
   Juzgado de lo Social de San Sebastián zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               W zakresie, w jakim dyrektywa 1999/70/WE (1) stanowi, że pracownicy zatrudnieni na czas określony nie będą traktowani w sposób mniej korzystny niż pracownicy zatrudnieni na czas nieokreślony, czy dotyczy to również warunków ekonomicznych?

         W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej,

               2)

               Czy wystarczającym powodem o charakterze obiektywnym nieprzyznania dodatku za staż pracy, przysługującego pracownikom zatrudnionym na czas nieokreślony, jest okoliczność, że niemożność jego uzyskania wprowadza art. 44 ustawy nr 55/2003 z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie Statutu ramowego statutowych pracowników służby zdrowia?

               3)

               Czy porozumienia zawarte pomiędzy przedstawicielami związków zawodowych pracowników a administracją stanowią wystarczające powody o charakterze obiektywnym, aby pracownikom zatrudnionym na czas określony nie przyznawać dodatku za staż pracy?

      (1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175 z 10.7.1999, str. 43)


title: Sprawa T-783/16: Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2016 r. – Rząd Gibraltaru/Komisja

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/39

         Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2016 r. – Rząd Gibraltaru/Komisja
   (Sprawa T-783/16)
   (2017/C 022/54)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rząd Gibraltaru (Gibraltar) (przedstawiciele: M. Llamas, QC, J. Temple Lang, solicitor, F.-C. Laprévote i C. Froitzheim, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.34914(C/2013) (ex 2013/NN) – System poboru podatku dochodowego od osób prawnych w Gibraltarze;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania oraz pozostałymi kosztami i wydatkami poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z niniejszą sprawą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący błędnych ustaleń faktycznych i naruszenia prawa oraz nieodpowiedniego uzasadnienia zaskarżonej decyzji odnośnie stwierdzenia, że decyzje podatkowe mogą być nową pomocą.
               Na poparcie tego zarzutu, strona skarżąca podnosi: po pierwsze, nie stwierdzając od samego początku, że gdyby praktyki wydawania decyzji podatkowych lub indywidulnych decyzji podatkowych stanowiły pomoc państwa, to byłyby one istniejąca pomocą, Komisja naruszyła prawo; po drugie stwierdzając, że sekcja 42 Income Tax Act of 2010 (ustawy z 2010 r. o podatku dochodowym) jest podstawą prawną dla decyzji podatkowych Komisja popełniła błąd w zakresie ustaleń faktycznych; i po trzecie, że decyzja zawiera braki w uzasadnieniu w zakresie, w jakim stwierdza się w niej, że praktyka wydawania decyzji podatkowych stanowi nową pomoc, co jest sprzeczne z twierdzeniem, że praktyka wydawana decyzji jest równoznaczna z „faktycznym systemem pomocy”.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący błędnych ustaleń faktycznych i naruszenia prawa oraz nieodpowiedniego uzasadnienia zaskarżonej decyzji.
               Na poparcie tego zarzutu, strona skarżąca podnosi: po pierwsze, że ewidentnie brakuje w sprawie elementów potrzebnych do uzasadnienia rozszerzenia zakresu postępowania wyjaśniającego w sprawie pomocy państwa; po drugie, że Komisja dopuściła się rażącego błędu w ocenie oraz błędu w ustaleniach faktycznych, stwierdzając, że decyzje podatkowe powodują powstanie korzyści; po trzecie, że Komisja dopuściła się rażącego błędu w ocenie oraz błędu w ustaleniach faktycznych, stwierdzając, że decyzje podatkowe mają charakter selektywny; po czwarte, że Komisja dopuściła się rażącego błędu w ocenie oraz błędu w ustaleniach faktycznych, stwierdzając, że decyzje podatkowe mogą zakłócić konkurencję lub mają wpływ na handel wewnątrzwspólnotowy; i po piąte, że zaskarżona decyzja zawiera braki w uzasadnieniu.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez zaskarżoną decyzję prawa w związku ze zmianą zakresu pierwszego dochodzenia Komisji i sztucznym „rozszerzeniem” zakresu postępowania dotyczącego ustawy o podatku dochodowym na decyzje podatkowe.


title: Sprawa T-225/07: Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2007 r. — Thomson Sales Europe przeciwko Komisji

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/36

         Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2007 r. — Thomson Sales Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-225/07)
   (2007/C 211/70)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Thomson Sales Europe (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciele: F. Goguel oraz F. Foucault, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               przed rozstrzygnięciem, nakazanie udostępnienia stronom całości materiału dowodowego, dokumentów sprawozdań, pism, dokumentów roboczych itp., które doprowadziły do przyjęcia rozporządzeń nr 2376/94 oraz nr 710/95;

               —

               tytułem żądania głównego stwierdzenie nieważności decyzji Komisji REM nr 03/05 z dnia 7 maja 2007 r.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr REM 03/05 z dnia 7 maja 2007 r. stwierdzającej, że umorzenie należności celnych przywozowych było nieuzasadnione w przypadku skarżącej. Decyzja ta została wydana w następstwie wniosku, z jakim zwróciły się do Komisji francuskie organy krajowe, które zażądały od skarżącej zapłaty cła antydumpingowego od przywozu odbiorników telewizji kolorowej, produkowanych przez jej filię znajdującą się w Tajlandii i o którego umorzenie zwróciła się skarżąca na podstawie art. 239 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (1).
   Skarżąca uważa, że może skorzystać z umorzenia na podstawie art. 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 ponieważ, jej zdaniem, spełnia obie przesłanki ustanowione w tym akcie.
   Jeśli chodzi o przesłankę pierwszą (zaistnienie szczególnej sytuacji), podnosi ona, że szczególna sytuacja wystąpiła jak najbardziej w jej przypadku i że wynikała ona po pierwsze, z zachowania Komisji, która zmieniała swoje podejście przy interpretacji przepisów prawnych w zakresie pochodzenia towarów bez powiadomienia w odpowiedni sposób podmiotów gospodarczych oraz po drugie, z zachowania organów krajowych, które zastosowały podejście przyjęte przez Komisję.
   W odniesieniu do przesłanki drugiej, o której mowa w art. 239 rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 (brak oszustwa lub zaniedbania) skarżąca twierdzi, że nie można uznać, iż dopuściła się zaniedbania, ponieważ oparła się na zasadności początkowego stanowiska służb Komisji, które zdaniem skarżącej zadecydowały o nie stosowaniu w ścisły sposób wobec niej reguł pochodzenia, lecz nałożeniu preferencyjnych ceł antydumpingowych na wszystkie urządzenia produkowane i przywożone przez jej filię znajdującą się w Tajlandii.

      (1)  Dz.U. L 302, str. 1.


title: Sprawa C-8/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 9 stycznia 2017 r. – Biosafe – Indústria de Reciclagens SA/Flexipiso – Pavimentos SA

text:
               27.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 9 stycznia 2017 r. – Biosafe – Indústria de Reciclagens SA/Flexipiso – Pavimentos SA
   (Sprawa C-8/17)
   (2017/C 095/11)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal de Justiça

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Biosafe — Indústria de Reciclagens SA

      Strona pozwana: Flexipiso — Pavimentos SA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywa 2006/112/WE (1), a w szczególności jej art. 63, 167, 168, 178, 179, 180, 182 y 219, jak również zasada neutralności, stoją na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania, z którego wynika, że w sytuacji gdy zbywający towary, będący podatnikiem VAT, został poddany kontroli skarbowej, z której wynikło, że zastosowana przez niego niegdyś stawka VAT jest niższa od tej, którą powinien był zastosować, uiścił na rzecz skarbu państwa uzupełniającą kwotę podatku i dochodzi jej zapłaty od nabywcy, który również jest podatnikiem VAT, termin, w którym nabywca może dokonać odliczenia tej dodatkowej kwoty podatku oblicza się od chwili wystawienia pierwotnych faktur, a nie wystawienia lub otrzymania dokumentów korygujących?

               2)

               W razie odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie prejudycjalne, czy wskazana powyżej dyrektywa, a w szczególności jej wskazane powyżej artykuły oraz zasada neutralności sprzeciwiają się obowiązywaniu regulacji, z której wynika, że po otrzymaniu dokumentów korygujących pierwotne faktury, wystawionych w następstwie kontroli skarbowej i uiszczenia na rzecz skarbu państwa uzupełniającej kwoty podatku, do celów otrzymania przez zbywającego zapłaty tej uzupełniającej kwoty podatku, gdy upłynął już wspomniany termin na skorzystanie z prawa do odliczenia, nabywca może zgodnie z prawem odmówić zapłaty, ze względu na to, że brak możliwości odliczenia uzupełniającej kwoty podatku uzasadnia odmowę wobec jego przerzucenia?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Wyrok Trybunału z dnia 1 lutego 2016 r. w sprawie E-23/15 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG/EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2010/53/UE)

text:
               19.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 18/29

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 1 lutego 2016 r.
   w sprawie E-23/15
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu
   (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG/EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2010/53/UE)
   (2017/C 18/13)
   W sprawie E-23/15 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu – SKARGA o stwierdzenie, że Księstwo Liechtensteinu, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia art. 15 i 16 aktu, o którym mowa w rozdziale XIII pkt 15zn załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/53/UE z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie norm jakości i bezpieczeństwa narządów ludzkich przeznaczonych do przeszczepienia, sprostowana), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia oraz decyzją Wspólnego Komitetu EOG nr 164/2013 z dnia 8 października 2013 r., Księstwo Liechtensteinu uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 31 tego aktu i na mocy art. 7 Porozumienia EOG; Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędzia-sprawozdawca) wydał w dniu 1 lutego 2016 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że Księstwo Liechtensteinu, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia art. 15 i 16 aktu, o którym mowa w rozdziale XIII pkt 15zn załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/53/UE z dnia 7 lipca 2010 r. w sprawie norm jakości i bezpieczeństwa narządów ludzkich przeznaczonych do przeszczepienia, sprostowana), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, Liechtenstein uchybił zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 31 tego aktu i na mocy art. 7 Porozumienia EOG.

               2.

               Obciąża Liechtenstein kosztami postępowania.


title: Sprawa C-266/10 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 16 marca 2010 r. w sprawie T-530/09 Sistemul electronic de arhivare, criptare și indexare digitalizată Srl (Seacid) przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 27 maja 2010 r. przez Sistemul electronic de arhivare, criptare și indexare digitalizată Srl (Seacid)

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/2

         Odwołanie od postanowienia Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 16 marca 2010 r. w sprawie T-530/09 Sistemul electronic de arhivare, criptare și indexare digitalizată Srl (Seacid) przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 27 maja 2010 r. przez Sistemul electronic de arhivare, criptare și indexare digitalizată Srl (Seacid)
   (Sprawa C-266/10 P)
   2011/C 72/02
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Sistemul electronic de arhivare, criptare și indexare digitalizată Srl (Seacid) (przedstawiciel: N.O. Curelea, avocat)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
   Postanowieniem z dnia 22 października 2010 r. Trybunał Sprawiedliwości (siódma izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawa C-327/11 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 września 2012 r. — United States Polo Association przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Oznaczenie słowne „U.S. POLO ASSN.” — Sprzeciw właściciela wcześniejszego słownego znaku towarowego POLO-POLO)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/10

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 września 2012 r. — United States Polo Association przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
      (Sprawa C-327/11 P) (1)

      (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Oznaczenie słowne „U.S. POLO ASSN.” - Sprzeciw właściciela wcześniejszego słownego znaku towarowego POLO-POLO)
      (2012/C 331/15)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: United States Polo Association (przedstawiciel: P. Goldenbaum, Rechtsanwältin)

         Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) z dnia 13 kwietnia 2011 r. w sprawie T-228/09 United States Polo Association przeciwko OHIM, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez zgłaszającego słowny znak towarowy „U.S. POLO ASSN.” dla towarów należących do klas 9, 20, 21, 24 i 27 na decyzję R 886/2008-4 Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 20 marca 2009 r. oddalającą odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów odmawiającej częściowo rejestracji wspomnianego znaku towarowego w wyniku sprzeciwu wniesionego przez właściciela słownych, wspólnotowego i krajowego, znaków towarowych „POLO-POLO” dla towarów należących do klas 24, 35 i 39 — Wykładnia i stosowanie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  United States Polo Association zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 311 z 22.10.2011.


title: Sprawa T-225/16: Postanowienie Sądu z dnia 28 listopada 2016 r. – Matratzen Concord/EUIPO (Ganz schön ausgeschlafen) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Ganz schön ausgeschlafen — Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej]

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/36

         Postanowienie Sądu z dnia 28 listopada 2016 r. – Matratzen Concord/EUIPO (Ganz schön ausgeschlafen)
   (Sprawa T-225/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Ganz schön ausgeschlafen - Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej])
   (2017/C 022/49)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Matratzen Concord GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat I. Selting)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Hanf i A. Graul)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 lutego 2016 r. (sprawa R 1234/2015-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Ganz schön ausgeschlafen jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Matratzen Concord GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 232 z 27.6.2016.


title: Sprawa F-98/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 18 czerwca 2013 r. — Jargeac i in. przeciwko Komisji (Służba publiczna — Wynagrodzenie — Dodatki rodzinne — Dodatek edukacyjny — Warunki przyznania — Odliczenie dodatku o podobnym charakterze pobieranego z innego źródła — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna i w części oczywiście bezzasadna)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/48

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 18 czerwca 2013 r. — Jargeac i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-98/11) (1)

   (Służba publiczna - Wynagrodzenie - Dodatki rodzinne - Dodatek edukacyjny - Warunki przyznania - Odliczenie dodatku o podobnym charakterze pobieranego z innego źródła - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna i w części oczywiście bezzasadna)
   2013/C 252/85
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bernard Jargeac i in. (Hostert, Luksemburg) (przedstawiciele: początkowo adwokaci F. Moyse i A. Salerno, następnie adwokat A. Salerno)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o uznaniu niektórych rodzajów pomocy finansowej udzielanych przez państwo członkowskie studentom studiów wyższych za dodatki podobnego rodzaju co dodatki rodzinne i odliczeniu kwoty tych rodzajów pomocy finansowej od kwoty dodatku edukacyjnego przyznanego urzędnikom będącym rodzicami tych studentów oraz stwierdzenie nieważności decyzji o przystąpieniu do odzyskania nienależnie wypłaconych kwot.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga w zakresie, w jakim wniósł ją P. Finch, zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Skarga w zakresie, w jakim wnieśli ją B. Jargeac, J. Aliaga Artero, R. Charrière, R. Clarke, F. Domingues, H. Hughes, J. Lanneluc i A. Zein zostaje oddalona jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej.

               3)

               B. Jargeac i ośmioro pozostałych urzędników lub byłych urzędników, których nazwiska widnieją w załączniku, pokrywają własne koszty i zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011, s. 47.


title: Sprawa T-362/14: Postanowienie Sądu z dnia 26 maja 2016 r. – REWE-Zentral/EUIPO – Vicente Gandía Pla (MY PLANET) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/43

         Postanowienie Sądu z dnia 26 maja 2016 r. – REWE-Zentral/EUIPO – Vicente Gandía Pla (MY PLANET)
   (Sprawa T-362/14) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 270/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: REWE-Zentral AG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Kinkeldey, S. Brandstätter i A. Wagner)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: I. P. Harrington i P. Bullock, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Vicente Gandía Pla, SA (Chiva, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 marca 2014 r. (sprawa R 201/2013-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Vicente Gandía PIa SA a REWE-Zentral AG.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               REWE-Zentral AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 261 z 11.8.2014.


title: Sprawa T-420/11: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2011 r. — Ocean Capital Administration i in. przeciwko Radzie

text:
               1.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 290/12

         Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2011 r. — Ocean Capital Administration i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-420/11)
   2011/C 290/16
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ocean Capital Administration (Hamburg, Niemcy), First Ocean Administration GmbH (Hamburg, Niemcy), First Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy), Second Ocean Administration GmbH (Hamburg, Niemcy), Second Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy), Third Ocean Administration GmbH (Hamburg, Niemcy), Third Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy), Fourth Ocean Administration GmbH (Hamburg, Niemcy), Fourth Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy), Fifth Ocean Administration GmbH (Hamburg, Niemcy), Fifth Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy), Sixth Ocean Administration GmbH (Hamburg, Niemcy), Sixth Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy), Seventh Ocean Administration GmbH (Hamburg, Niemcy), Seventh Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy), Eighth Ocean Administration GmbH (Hamburg, Niemcy), Eighth Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy), Ninth Ocean Administration GmbH (Hamburg, Niemcy), Ninth Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy), Tenth Ocean Administration GmbH (Hamburg, Niemcy), Tenth Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy), Eleventh Ocean Administration GmbH (Hamburg, Niemcy), Eleventh Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy), Twelfth Ocean Administration GmbH (Hamburg, Niemcy), Twelfth Ocean GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy), Thirteenth Ocean Administration GmbH (Hamburg, Niemcy), Fourteenth Ocean Administration GmbH (Hamburg, Niemcy), Fifteenth Ocean Administration GmbH (Hamburg, Niemcy), Sixteenth Ocean Administration GmbH (Hamburg, Niemcy), Kerman Shipping Co. Ltd (Valletta, Republika Malty), Woking Shipping Investments Ltd (Valletta, Republika Malty), Shere Shipping Co. Ltd (Valletta, Republika Malty), Tongham Shipping Co. Ltd (Valletta, Republika Malty), Uppercourt Shipping Co. Ltd (Valletta, Republika Malty), Vobster Shipping Co. Ltd (Valletta, Republika Malty), Lancelin Shipping Co. Ltd (Limassol, Republika Cypru) (przedstawiciele: F. Randolph, M. Lester, Barristers i T. Maher, Solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 503/2011 z dnia 23 maja 2011 r (1) oraz decyzji Rady 2011/299/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r (2) w zakresie w jakim zawarte w nich środki dotyczą skarżących;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, że strona pozwana dopuściła się oczywistego błędu przy ocenie, że skarżący spełniają kryteria umieszczenia ich w wykazie ze względu na fakt, iż:

                           —

                           jedyną podstawą umieszczenia skarżących w wykazie przez pozwaną były zarzuty, że skarżący „stanowią własność” lub „są kontrolowani” przez Islamic Republic of Iran Shipping Lines („IRISL”) tudzież że stanowią „spółkę zależną” lub „spółkę holdingową” IRISL;

                           —

                           strona pozwana nie przeprowadziła indywidualnej oceny okoliczności dotyczących każdego ze skarżących (tudzież przeprowadziła ją błędnie) by ustalić prawdopodobieństwo, iż każdy z nich może dążyć do obejścia środków ograniczających stosujących się wobec IRISL ze względu na wpływ jaki IRISL miałyby wywierać na każdego ze skarżących.

               2)

               Zarzut drugi, że zaskarżone środki naruszają prawo do obrony i prawo do skutecznej ochrony sądowej skarżących, ze względu na to, że:

                           —

                           środki te nie przewidują żadnej procedury umożliwiającej udostępnienie skarżącym dowodów, które stały się podstawą decyzji o zamrożeniu ich środków finansowych, czy też umożliwiającej im konstruktywne wypowiedzenie się w przedmiocie tych dowodów;

                           —

                           zawarte w zaskarżonych środkach uzasadnienie jest ogólne i nie poparte dowodami;

                           —

                           strona pozwana nie dostarczyła wystarczających informacji umożliwiających skarżącym konstruktywne przedstawienie swojego stanowiska w ramach odpowiedzi.

               3)

               Zarzut trzeci, że strona pozwana nie uzasadniła w wystarczający sposób skarżącym zastosowania wobec nich zaskarżonych środków, naruszając ciążący na niej obowiązek przedstawienia w jasny sposób konkretnych i specyficznych powodów uzasadniających jej decyzję.

               4)

               Zarzut czwarty, że zaskarżone środki ograniczają w sposób nieuzasadniony i nieproporcjonalny prawo własności skarżących, a także ich swobodę prowadzenia działalności gospodarczej, ze względu na to, że:

                           —

                           środki o zamrożeniu funduszy mają znaczący i długotrwały wpływ na ich prawa podstawowe;

                           —

                           objęcie skarżących ich zakresem nie ma racjonalnego związku z celem zaskarżonych środków polegającym na zapobieżeniu obejścia środków ograniczających; oraz

                           —

                           strona pozwana nie wykazała, że całkowite zamrożenie środków finansowych było najmniej uciążliwym sposobem na osiągnięcie takiego celu, ani też, że wyrządzona skarżącym bardzo znaczna szkoda jest uzasadniona i proporcjonalna.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 503/2011 z dnia 23 maja 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 136, s. 26).

      (2)  Decyzja Rady 2011/299/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r. zmieniająca decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 136, s. 65).


title: Sprawa C-279/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 10 kwietnia 2008 r. w sprawie T-233/04, Królestwo Niderlandów wspierane przez Republikę Federalną Niemiec przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 25 czerwca 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/30

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 10 kwietnia 2008 r. w sprawie T-233/04, Królestwo Niderlandów wspierane przez Republikę Federalną Niemiec przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 25 czerwca 2008 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-279/08 P)
   (2008/C 223/47)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. van Vliet, K. Gross i C. Urraca Gaviedes)

      Druga strona postępowania: Królestwo Niderlandów, Republika Federalna Niemiec
   Żądania wnoszącego odwołanie
   Komisja wnosi o:

               —

               w pierwszej kolejności

                           a)

                           uchylenie zaskarżonego wyroku,

                           b)

                           odrzucenie skargi o stwierdzenie nieważności jako niedopuszczalnej oraz

                           c)

                           obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania przed Sądem i kosztami niniejszego postępowania odwoławczego;

               —

               pomocniczo,

                           a)

                           uchylenie zaskarżonego wyroku,

                           b)

                           oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności oraz

                           c)

                           obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania przed Sądem i kosztami niniejszego postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

               —

               W pierwszym zarzucie Komisja podnosi, że Sąd nieprawidłowo uznał skargę Królestwa Niderlandów za dopuszczalną.
               Zdaniem Komisji z orzecznictwa Trybunału, w szczególności z postanowienia w sprawie C-164/02 wynika, że państwo członkowskie nie może żądać stwierdzenia nieważności decyzji Komisji, na mocy której stwierdza się zgodność zgłoszonego przez to państwo środka pomocy ze wspólnym rynkiem.

               —

               W drugim zarzucie Komisja podnosi (pomocniczo), że Sąd nieprawidłowo stwierdził, że sporny środek nie ma charakteru selektywnego, to znaczy nie sprzyja niektórym przedsiębiorstwom w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE. Komisja podnosi ponadto, że Sąd nieprawidłowo stwierdził, że nawet wówczas, gdyby środek był selektywny, nie stanowiłby on pomocy państwa ze względu na swój cel oraz byłby uzasadniony charakterem systemu i jego ogólnymi celami.


title: Sprawa C-442/07: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Patent- und Markensenat — Austria) — Verein Radetzky-Orden przeciwko Bundesvereinigung Kameradschaft Feldmarschall Radetzky (Znaki towarowe — Dyrektywa 89/104/EWG — Artykuł 12 — Wygaśnięcie — Oznaczenia zarejestrowane przez stowarzyszenie niemające celu zarobkowego — Pojęcie rzeczywistego używania znaku towarowego — Działalność charytatywna)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/17

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Patent- und Markensenat — Austria) — Verein Radetzky-Orden przeciwko Bundesvereinigung Kameradschaft „Feldmarschall Radetzky”
   (Sprawa C-442/07) (1)

   (Znaki towarowe - Dyrektywa 89/104/EWG - Artykuł 12 - Wygaśnięcie - Oznaczenia zarejestrowane przez stowarzyszenie niemające celu zarobkowego - Pojęcie rzeczywistego używania znaku towarowego - Działalność charytatywna)
   (2009/C 44/28)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberster Patent- und Markensenat
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Verein Radetzky-Orden

      Strona pozwana: Bundesvereinigung Kameradschaft „Feldmarschall Radetzky”
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Patent- und Markensenat — Wykładnia art. 12 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, s. 1) — Znaki towarowe stowarzyszenia niemającego celu zarobkowego używane na dokumentach handlowych, papierze firmowym, materiałach reklamowych oraz w postaci przypinanych oznak w ramach jego działalności polegającej na kultywowaniu tradycji żołnierskich oraz zbiórce i rozdziale darów — Kwalifikacja tego używania jako „rzeczywistego używania” pozwalającego na zachowanie praw przyznanych przez znak towarowy
   Sentencja
   Artykuł 12 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że znak towarowy jest rzeczywiście używany wówczas, gdy stowarzyszenie niemające celu zarobkowego używa go w relacjach z klientami, w celu zapowiedzi organizowanych uroczystości, na papierze firmowym i materiałach reklamowych oraz gdy jego członkowie umieszczają go na odznakach, które noszą podczas zbiórki i rozdzielania darów.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa T-591/11: Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2011 r. — Przedsiębiorstwo Handlowe Medox Lepiarz Lepiarz przeciwko OHMI — Henkel (SUPER GLUE)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/29

         Skarga wniesiona w dniu 15 listopada 2011 r. — Przedsiębiorstwo Handlowe Medox Lepiarz Lepiarz przeciwko OHMI — Henkel (SUPER GLUE)
   (Sprawa T-591/11)
   2012/C 32/59
   Język skargi: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Przedsiębiorstwo Handlowe Medox Lepiarz Jarosław Lepiarz Alicja sp. j. (Jaworzno, Rzeczpospolita Polska) (przedstawiciel: M. Konieczyński, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Henkel Corp. (Gulph Mills, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 września 2011 r. w sprawie R 1147/2010-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy przestawiający tubkę w biało-czarno-szaro-żółtej kolorystyce, zawierający element słowny „SUPER GLUE”, dla towarów należących do klasy 1 oraz 16 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 7 262 405

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Beneluksie słowny znak towarowy nr 377 517„SUPERGLUE”, dla towarów należących do klasy 1 oraz 16

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie artykułu 8 ust. 1 b) rozporządzenia nr 207/2009 (1) w zakresie obejmującym ustalenie podobieństwa znaków towarowych oraz możliwości wprowadzenia w błąd odbiorców

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz. U. L 78 z 24.3.2009, s. 1


title: Sprawa T-44/16: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2016 r. – Novartis/EUIPO – SK Chemicals (Przedstawienie plastra transdermalnego)

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/32

         Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2016 r. – Novartis/EUIPO – SK Chemicals (Przedstawienie plastra transdermalnego)
   (Sprawa T-44/16)
   (2016/C 111/38)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Douglas)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: SK Chemicals GmbH (Eschborn, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie plastra transdermalnego) – unijny znak towarowy nr 11 293 362

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 listopada 2015 r. w sprawie R 2342/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 80 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie przez Izbę Odwoławczą EUIPO prawa do rzetelnego procesu.


title: Sprawa T-443/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 8 lipca 2010 r. w sprawie F-130/06 Sotgia przeciwko Komisji, wniesione w dniu 20 września 2010 r. przez Stefana Sotgię

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/36

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 8 lipca 2010 r. w sprawie F-130/06 Sotgia przeciwko Komisji, wniesione w dniu 20 września 2010 r. przez Stefana Sotgię
   (Sprawa T-443/10 P)
   ()
   2010/C 328/62
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Stefano Sotgia (Dublin, Irlandia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku wydanego w sprawie F-130/06 Sotgia przeciwko Komisji;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 11 kwietnia 2006 r. w części, w której zaszeregowano skarżącego jako urzędnika w okresie próbnym do grupy zaszeregowania A*6, stopień 2, począwszy od dnia 16 kwietnia 2006 r.;

               —

               ewentualnie przekazanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty, na które powołuje się skarżący, są co do istoty identyczne z powołanymi w ramach sprawy T-441/10 P Kurrer przeciwko Komisji lub podobne do nich.


title: Sprawa T-467/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lipca 2009 r. — Du Pont de Nemours (Francja) i in. przeciwko Komisji

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/47

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lipca 2009 r. — Du Pont de Nemours (Francja) i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-467/07) (1)

   2009/C 205/86

      Język postępowania: angielski

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 51 z 23.2.2008.


title: Sprawa C-422/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n ° 33 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 12 września 2014 r. – Christian Pujante Rivera przeciwko Gestora Clubs Dir, S.L. i Fondo de Garantia Salarial

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 33 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 12 września 2014 r. – Christian Pujante Rivera przeciwko Gestora Clubs Dir, S.L. i Fondo de Garantia Salarial
   (Sprawa C-422/14)
   2014/C 421/29
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social no 33 de Barcelona.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Christian Pujante Rivera.

      Strona pozwana: Gestora Clubs Dir, S.L. i Fondo de Garantia Salarial.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jeżeli należy przyjąć, że pracownicy zatrudnieni na czas określony, których umowa wygasa na skutek przyczyny upływu czasu, znajdują się poza zakresem zastosowania i ochrony dyrektywy 98/59 (1) dotyczącej zwolnień zbiorowych z powodów określonych w art. 1 ust. 2 lit. a) tej dyrektywy (pytanie prejudycjalne w zawisłej sprawie C-392/13), to czy zgodne z celem dyrektywy byłoby z kolei wliczanie ich dla celów określenia liczby pracowników „zazwyczaj” zatrudnianych w zakładzie pracy (lub przedsiębiorstwie w Hiszpanii) w celu obliczenia progu liczbowego dla zwolnienia zbiorowego (10 % lub 30 pracowników, uregulowanego w art. 1 lit. a) i) dyrektywy?

               2)

               Czy upoważnienie do „zrównania”„wygaśnięcia umowy o pracę” ze zwolnieniami, o którym mowa w akapicie drugim art. 1 ust. 1 lit. b) dyrektywy 98/59 uzależnione jest od tego, „że zwolnień tych jest co najmniej pięć”, należy rozumieć w ten sposób, że taki warunek odnosi się do zwolnień, które zostały dokonane wcześniej przez pracodawcę w art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy, a nie do minimalnego numeru „zrównanych wygaśnięć umowy”, aby można było dokonać zrównania?

               3)

               Czy pojęcie „formy wygaśnięcia umowy o pracę, które następują z inicjatywy pracodawcy, z jednego lub więcej powodów niezwiązanych z poszczególnym pracownikiem” określone w ostatnim paragrafie art. 1 ust. 1 dyrektywy 98/59 obejmuje umowne rozwiązanie umowy uzgodnione pomiędzy pracodawcą i pracownikiem, które pomimo iż następuje z inicjatywy pracownika, odpowiada wcześniejszej zmianie warunków pracy z inicjatywy pracodawcy w wyniku kryzysu przedsiębiorstwa, i za które ostatecznie wypłacane jest odszkodowanie w wysokości równej odszkodowaniu za bezprawne rozwiązanie stosunku pracy?

      (1)  Dyrektywa Rady nr 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (Dz.U. L 225, s. 16).


title: Sprawa T-217/09: Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2009 r. — Mitteldeutsche Flughafen i Flughafen Dresden przeciwko Komisji

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/58

         Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2009 r. — Mitteldeutsche Flughafen i Flughafen Dresden przeciwko Komisji
   (Sprawa T-217/09)
   2009/C 180/108
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mitteldeutsche Flughafen (Lipsk, Niemcy) i Flughafen Dresden GmbH (Drezno, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci: M. Núñez-Müller i M. le Bell)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 marca 2009 r. [C (2009) 2010 wersja ostateczna] (NN 4/2009, ex N 361/2008 — Niemcy, port lotniczy Drezno) na podstawie art. 231 akapit pierwszy WE w zakresie, w jakim Komisja zaklasyfikowała dofinansowanie remontu i przedłużenia pasa startowego portu lotniczego w Dreźnie jako pomoc państwa;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące kwestionują decyzję Komisji C (2009) 2010 wersja ostateczna z dnia 24 marca 2009 r. (NN 4/2009, ex N 361/2008) — Niemcy, port lotniczy Drezno, w której Komisja zatwierdziła jak środek zgodny ze wspólnym rynkiem na podstawie art. 87 ust. 3 lit. c) WE wkład na kapitał własny dokonany w celu budowy i przedłużenia pasa startowego portu lotniczego w Dreźnie. Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności tej decyzji w zakresie, w jakim zaklasyfikowała ona sporny środek jako pomoc państwa.
   W uzasadnieniu skargi skarżące podnoszą w pierwszej kolejności, że poprzez zastosowanie przepisów o pomocy państwa do spornego środka Komisja narusza podział kompetencji i zasadę kompetencji powierzonych zawartą w art. 5 akapit pierwszy WE, ponieważ zgodnie z podziałem kompetencji we Wspólnocie nie jest ona właściwa do kontroli spornego środka. Kompetencje w zakresie planowania i odpowiedzialność za infrastrukturę portów lotniczych należą do pierwotnych kompetencji państw członkowskich UE.
   Drugi zarzut dotyczy naruszenia art. 87 WE. Skarżące podnoszą, że w wytycznych z 1994 r. (1) Komisja w sposób wyraźny zaprzeczyła stosowaniu przepisów wspólnotowych o pomocy państwa do działań dotyczących infrastruktury portów lotniczych. Wytyczne te nadal obowiązują, ponieważ ani nie naruszają prawa pierwotnego w jego wykładni dokonywanej przez sądy wspólnotowe, ani nie zostały skutecznie uchylone przez Komisję. Wytycznych z 1994 r. w szczególności nie uchyliły wytyczne z 2005 r. (2). Posiłkowo skarżące podnoszą, że wytyczne z 2005 r. nie mają zastosowania.
   W odniesieniu do spornego środka spółka Flughafen Dresden GmbH nie jest przedsiębiorstwem w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE, lecz organem publicznym. Nie występuje tu ponadto przysporzenie w rozumieniu przepisów o pomocy państwa, gdyż zastosowane przez Komisję kryterium kapitałodawcy działającego na zasadach rynkowych nie ma zastosowania w przypadku obiektów infrastruktury portów lotniczych.
   W zarzucie trzecim skarżące podnoszą, że należy stwierdzić nieważność decyzji we wspomnianym zakresie, ponieważ Komisja narusza istotne wymogi proceduralne, zasadę niedziałania prawa wstecz i zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, a decyzja jest sprzeczna sama w sobie.

      (1)  Komunikat Komisji — Wytyczne Komisji z 1994 r. dotyczące stosowania art. 92 i 93 Traktatu WE oraz art. 61 porozumienia EOG do pomocy państwa w sektorze lotnictwa (Dz.U. 1994, C 350, s. 5).

      (2)  Komunikat Komisji — Wytyczne wspólnotowe dotyczące finansowania portów lotniczych i pomocy państwa na rozpoczęcie działalności dla przedsiębiorstw lotniczych oferujących przeloty z regionalnych portów lotniczych (Dz.U. 2005, C 312, s. 1).


title: Sprawa F-30/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 15 stycznia 2015 r. – Speyart/Komisja Europejska

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/30

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 15 stycznia 2015 r. – Speyart/Komisja Europejska
   (Sprawa F-30/14) (1)

   (2015/C 081/39)
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 175 z 10.6.14, s. 56.


title: Sprawy połączone C-264/15 P i C-265/15 P: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 21 kwietnia 2016 r. – Makro autoservicio mayorista SA, Vestel Iberia SL/Komisja Europejska, Królestwo Hiszpanii (Odwołanie — Regulamin postępowania przed Trybunałem — Artykuł 181 — Artykuł 263 TFUE — Sytuacja osoby, której nie dotyczy bezpośrednio zaskarżona decyzja — Unia celna — Uwzględnienie a posteriori i zwrot należności przywozowych — Odbiorniki telewizji kolorowej pochodzące z Turcji)

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/4

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 21 kwietnia 2016 r. – Makro autoservicio mayorista SA, Vestel Iberia SL/Komisja Europejska, Królestwo Hiszpanii
   (Sprawy połączone C-264/15 P i C-265/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Regulamin postępowania przed Trybunałem - Artykuł 181 - Artykuł 263 TFUE - Sytuacja osoby, której nie dotyczy bezpośrednio zaskarżona decyzja - Unia celna - Uwzględnienie a posteriori i zwrot należności przywozowych - Odbiorniki telewizji kolorowej pochodzące z Turcji))
   (2016/C 279/06)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Makro autoservicio mayorista SA, Vestel Iberia SL (przedstawiciele: P. De Baere i P. Muñiz, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i A. Caeiros, pełnomocnicy), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Makro autoservicio mayorista SA i Vestel Iberia SL zostają obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa T-791/14: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2014 r. – Bensarsa przeciwko Komisji i EIOD

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/43

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2014 r. – Bensarsa przeciwko Komisji i EIOD
   (Sprawa T-791/14)
   (2015/C 034/51)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Skarżący: Faouzi Bensarsa (Abu Zabi, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciel: adwokat S.A. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Europejski Inspektor Ochrony Danych (EIOD)

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 25 lutego 2014 r. przyjętej przez Dyrekcję ds. Bezpieczeństwa;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 24 października 2014 r. przyjętej w sposób dorozumiany przez EIOD;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący niewystarczającego uzasadnienia decyzji Komisji z dnia 25 lutego 2014 r.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący braku uzasadnienia decyzji EIOD, ponieważ jest ona dorozumiana i jej uzasadnienia nie można wywieść ani z jej kontekstu, ani z decyzji z dnia 25 lutego 2014 r.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 (1).
               Skarżący podnosi, że brak odpowiedzi EIOD stanowi naruszenie obowiązku poinformowania podmiotu danych określonego w art. 46 lit. a) i art. 20 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 45/2001.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. L 8, s. 1).


title: Sprawa C-228/09: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/3

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska
   (Sprawa C-228/09)
   2009/C 233/04
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: D. Triantafyllou i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania

               —

               stwierdzenie, że poprzez włączenie kwoty „opłaty rejestracyjnej” do podstawy opodatkowania VAT nakładanego w Polsce na dostawę, nabycie wewnątrzwspólnotowe albo import samochodu osobowego, Rzeczpospolita Polska nie wypełniła zobowiązań wynikających z art. 78, 79, 83 oraz art. 86 dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej; (1)

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzut podnoszony w niniejszej skardze dotyczy włączenia przez Rzeczpospolitą Polską kwoty opłaty rejestracyjnej do podstawy opodatkowania VAT w przypadku dostaw, nabycia wewnątrzwspólnotowego i przywozu niezarejestrowanych samochodów osobowych mających miejsce w tym państwie członkowskim.
   W opinii Komisji istnieje zasadnicze podobieństwo pomiędzy polskim podatkiem/opłatą będącą przedmiotem sporu w niniejszej sprawie a duńskim podatkiem/opłatą w sprawie C-98/05 De Danske Bilimportører. W tej sprawie Trybunał uznał, że podatek/opłata rejestracyjna nie wchodzi w zakres podstawy opodatkowania VAT.
   Komisja stoi na stanowisku, że funkcjonowanie polskiej opłaty rejestracyjnej w przypadku kolejnych transakcji dotyczących tego samego pojazdu przed dokonaniem rejestracji wskazuje, że jest to w swej istocie podatek/opłata rejestracyjna, a nie podatek od sprzedaży jak twierdzi Rzeczpospolita Polska. Podatnik może bowiem odliczyć od kwoty wymagalnego podatku kwotę opłaty rejestracyjnej. Oznacza to, że ostatecznie, i za pośrednictwem systemu odliczeń zapłaconego wcześniej podatku, podatek/opłata jest nakładana tylko raz.
   Komisja nie zgadza się z argumentem Rzeczypospolitej Polskiej jakoby osobą odpowiedzialną za dokonanie płatności opłaty rejestracyjnej był sprzedawca, nabywca wewnątrzwspólnotowy albo importer pojazdu, a nie osoba, w imieniu której samochód jest rejestrowany.

      (1)  Dz.U. L 347, str. 1


title: Sprawa T-474/12: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2012 r. — Giorgis przeciwko OHIM — Comigel (kształt kieliszków)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/40

         Skarga wniesiona w dniu 31 października 2012 r. — Giorgis przeciwko OHIM — Comigel (kształt kieliszków)
   (Sprawa T-474/12)
   2013/C 9/72
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Giorgio Giorgis (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci I. Prado i A. Tornato)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Comigel SAS (Saint-Julien-lès-Metz, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 lipca 2012 r. w sprawie R 1301/2011-1; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Trójwymiarowy znak towarowy przedstawiający kształt kieliszków dla towarów z klasy 30 — wspólnotowy znak towarowy nr 8132681

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Comigel SAS

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Wniosek u unieważnienie prawa do znaku został oparty na podstawie unieważnienia zgodnie z art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) i d) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Unieważnienie prawa do zakwestionowanego wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009


title: Sprawa C-192/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – T. D. Rease, P. Wullems/College bescherming persoonsgegevens

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/11

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 grudnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – T. D. Rease, P. Wullems/College bescherming persoonsgegevens
   (Sprawa C-192/15) (1)

   (2016/C 078/16)
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 236 z 20.7.2015.


title: Sprawa T-184/05: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2005 r. przez Dypnę Mc Sweeney i Pauline Armstrong przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/40

         Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2005 r. przez Dypnę Mc Sweeney i Pauline Armstrong przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-184/05)
   (2005/C 182/74)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 4 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Dypny Mc Sweeney, zamieszkałej w Brukseli i Pauline Armstrong, zamieszkałej w Overijse (Belgia), reprezentowanych przez adwokatów Sébastiena Orlandiego, Xaviera Martina, Alberta Coolena, Jeana-Noëla Louisa i Etienne Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżące wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1.

               uchylenie decyzji z dnia 6 i 7 września 2004 r. w sprawie niedopuszczenia skarżących do testów w konkursie EPSO/C/11/03,

               2.

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżące brały udział w konkursie EPSO/C/11/03 mającym na celu wyłonienie listy rezerwowej anglojęzycznych sekretarek w grupie zaszeregowania C5/C4. Komisja konkursowa zdecydowała o ich wykluczeniu z testów w tym konkursie ze względu na to, że ich dyplomy nie odpowiadały wymaganemu poziomowi wykształcenia określonemu w ogłoszeniu o konkursie.
   Na poparcie swojej skargi skarżące podnoszą, że ta decyzja jest niezgodna z ogłoszeniem o konkursie i stanowi oczywisty błąd w ocenie.


title: Sprawa T-281/16: Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2016 r. – Solelec i in./Parlament

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/48

         Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2016 r. – Solelec i in./Parlament
   (Sprawa T-281/16)
   (2016/C 260/60)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Solelec SA (Esch-sur-Alzette, Luksemburg), Mannelli & Associés SA (Bertrange, Luksemburg), Paul Wagner et fils SA (Luksemburg, Luksemburg), Socom SA (Foetz, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat S. Marx)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Dyrekcji Generalnej Infrastruktury i Logistyki Parlamentu Europejskiego nr D(2016)14480 z dnia 27 maja 2016 r., odrzucającej ofertę konsorcjum „ELECTRO KAD”, złożonego ze spółek SOLELEC S.A., MANNELLI & ASSOCIÉS S.A., PAUL WAGNER & FILS S.A. i SOCOM S.A., dotyczącej części 75 „instalacja elektryczna — wysokoprądowa”, złożonej w dniu 14 stycznia 2016 r. w przetargu o sygnaturze INLO-D-UPIL-T-15-AO6 dotyczącego projektu rozbudowy i modernizacji budynku im. Konrada Adenauera w Luksemburgu oraz decyzji o udzieleniu tego zamówienia innemu oferentowi;

               —

               Nakazanie przedstawienia dokumentów przetargowych, zawierających zapis kontaktów Parlamentu z oferentami na podstawie art. 160 ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii;

               —

               Obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący braku przestrzegania kryteriów wyboru, których nie spełniało wygrywające konsorcjum, ponieważ jeden z jego członków nie miał osobowości prawnej przez cały okres robót, a wygrywające konsorcjum nie było w stanie wykazać się referencjami dotyczącymi zdolności technicznych i kwalifikacji zawodowych, wymaganymi w specyfikacji warunków zamówienia.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący braku przestrzegania kryteriów udzielenia zamówienia. Poprzez porównanie oferty przedstawione przez skarżących z ofertą wygrywającego konsorcjum okazało się, że ma ona rażąco niski charakter, co powinno było skłonić pozwaną do odrzucenia oferty i udzielenia zamówienia skarżącym.


title: Sprawa T-35/11: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2011 r. — Kyocera Mita Europe przeciwko Komisji

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/25

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2011 r. — Kyocera Mita Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-35/11)
   2011/C 80/49
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kyocera Mita Europe BV (przedstawiciele: P. De Baere i P. Muñiz, prawnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1), w szczególności w zakresie w jakim wprowadza ono podkategorie w ramach podpozycji 8444 31 systemu zharmonizowanego (HS) oraz zmienia odpowiednie stawki celne;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swej skargi skarżąca powołuje się na te same argumenty, na które powołała się skarżąca w sprawie T-34/11 Canon Europa przeciwko Komisji.

      (1)  Dz.U. L 284, s. 1.


title: Sprawa C-212/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 listopada 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 43 WE i 56 WE — Swobodny przepływ kapitału — Akcje uprzywilejowane ( „golden shares” ) państwa portugalskiego w GALP Energia SGPS SA — Udział w zarządzaniu sprywatyzowaną spółką)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/3

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 listopada 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
      (Sprawa C-212/09) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 43 WE i 56 WE - Swobodny przepływ kapitału - Akcje uprzywilejowane („golden shares”) państwa portugalskiego w GALP Energia SGPS SA - Udział w zarządzaniu sprywatyzowaną spółką)
      (2012/C 25/03)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun, M. Teles Romão i P. Guerra e Andrade, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, pełnomocnik, C. Botelho Moniz, M. Rosado da Fonseca i P. Gouveia e Melo, advogados)

         Przedmiot

      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 43 WE i 56 WE — Szczególne uprawnienia państwa i innych podmiotów publicznych w spółce GALP Energia, SGPS SA („golden shares”)

         Sentencja

                  1)

                  Utrzymując w GALP Energia SGPS SA szczególne uprawnienia, takie jak te, które w niniejszym przypadku zostały przewidziane w Lei no 11/90, Lei Quadro das Privatizaçoes (ustawie ramowej nr 11/90 o prywatyzacji) z dnia 5 kwietnia 1990 r., w Decreto-Lei no 261-A/99 aprova a 1.a fase do processo de privatização do capital social da GALP — Petróleos e Gás de Portugal, SGPS, SA (rozporządzeniu z mocą ustawy nr 261-A/99 zatwierdzającym pierwszy etap procesu prywatyzacji kapitału zakładowego GALP — Petróleos e Gás de Portugal, SGPS, SA) z dnia 7 lipca 1999 r. i statucie tej spółki na rzecz państwa portugalskiego i innych podmiotów publicznych, przyznane w związku z akcjami uprzywilejowanymi („golden shares”) państwa portugalskiego w tej spółce, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 56 WE.

                  2)

                  Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


title: Sprawa C-192/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Niederösterreich (Austria) w dniu 17 kwietnia 2014 r. – OMV Refining & Marketing GmbH przeciwko Bundesminister für Land-, Forst-, Umwelt und Wasserwirtschaft

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Niederösterreich (Austria) w dniu 17 kwietnia 2014 r. – OMV Refining & Marketing GmbH przeciwko Bundesminister für Land-, Forst-, Umwelt und Wasserwirtschaft
   (Sprawa C-192/14)
   2014/C 303/07
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landesverwaltungsgericht Niederösterreich

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: OMV Refining & Marketing GmbH

      Druga strona postępowania: Bundesminister für Land-, Forst-, Umwelt und Wasserwirtschaft

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy decyzja 2013/448/UE (1) jest nieważna i narusza art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE (2), w zakresie w jakim wyłącza ona z podstawy obliczania, o której mowa w art. 10a ust. 5 lit. a) i b) emisje w związku z gazami odlotowymi wytwarzanymi przez instalacje objęte załącznikiem I do dyrektywy 2003/87/WE lub energię cieplną wykorzystywaną w instalacjach objętych załącznikiem I do dyrektywy 2003/87/WE, która pochodzi z urządzeń kogeneracyjnych, dla których dopuszczony jest przydział bezpłatnych uprawnień na podstawie art. 10a ust. 1 i art. 10a ust. 4 dyrektywy 2003/87/WE oraz decyzji 2011/278/UE (3)?

               2)

               Czy decyzja 2013/448/UE jest nieważna i narusza art. 3e i 3u dyrektywy 2003/87/WE samodzielnie lub w związku z art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE, w zakresie w jakim stanowi, że emisje CO2 w związku z gazami odlotowymi wytwarzanymi przez instalacje objęte załącznikiem I do dyrektywy 2003/87/WE lub energia cieplna wykorzystywana w instalacjach objętych załącznikiem I do dyrektywy 2003/87/WE, która została uzyskana przez urządzenia kogeneracyjne, są emisjami produkowanymi przez „wytwórców energii elektrycznej”?

               3)

               Czy decyzja 2013/448/UE jest nieważna i narusza cele dyrektywy 2003/87/WE, w zakresie w jakim ustanawia nierównowagę poprzez wyłączenie emisji w związku ze spalaniem gazów odlotowych i energią cieplną wytworzoną w drodze kogeneracji z podstawy obliczania, o której mowa w art. 10a ust. 5 lit. a) i b), podczas gdy uprawniają one do przydziału bezpłatnych uprawnień na podstawie art. 10a ust. 1 i art. 10a ust. 4 dyrektywy 2003/87/WE i decyzji 2011/278/UE?

               4)

               Czy decyzja 2011/278/UE jest nieważna i narusza art. 290 TFUE i art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE, w zakresie w jakim jej art. 15 ust. 3 zmienia art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE lit. a) i b) w ten sposób, że zastępuje odniesienie do „instalacji, które nie są objęte ust. 3” odniesieniem do „instalacji, które nie są wytwórcami energii elektrycznej”?

               5)

               Czy decyzja 2013/448/UE jest nieważna i narusza art. 23 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE, w zakresie w jakim owa decyzja nie została przyjęta na podstawie procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą, przewidzianej w art. 5a decyzji Rady 199/468/WE i art. 12 rozporządzenia 182/2011/UE?

               6)

               Czy art. 17 europejskiej karty praw podstawowych należy rozumieć w ten sposób, że wyklucza on zatrzymanie przydziału bezpłatnych uprawnień w oparciu o bezprawne obliczenie międzysektorowego współczynnika korygującego?

               7)

               Czy art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE samodzielnie lub w związku z art. 15 ust. 3 decyzji 2011/278/UE należy rozumieć w ten sposób, że wyklucza on zastosowanie przepisu krajowego, który przewiduje stosowanie bezprawnie obliczonego międzysektorowego współczynnika korygującego tak, jak został on ustalony w art. 4 decyzji 2013/448/UE i w załączniku II do niej, do przydziału bezprawnych uprawnień w państwie członkowskim?

               8)

               Czy decyzja 2013/448/UE jest nieważna i narusza art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE, w zakresie w jakim włącza ona tylko emisje z instalacji, które należały do systemu wspólnotowego od 2008 r., tak że wyłącza ona emisje związane z działaniami należącymi do systemu wspólnotowego od 2008 r. (w zmienionym załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE), jeżeli działania te miały miejsce w instalacjach, które należały do systemu wspólnotowego przed 2008 r.?

               9)

               Czy decyzja 2013/448/UE jest nieważna i narusza art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE, w zakresie w jakim włącza ona tylko emisje z instalacji, które należały do systemu wspólnotowego od 2013 r., tak że wyłącza ona emisje związane z działaniami należącymi do systemu wspólnotowego od 2013 r. (w zmienionym załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE), jeżeli działania te miały miejsce w instalacjach, które należały do systemu wspólnotowego przed 2013 r.?

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 5 września 2013 r. dotycząca krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, Dz.U. L 240, s. 27.

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego I Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE, Dz.U. L 275, s. 32.

      (3)  Decyzja Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, Dz.U. 130, s. 1.


title: Sprawa C-255/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 15 maja 2017 r. – Bernhard Schloesser, Petra Noll/Société Air France SA

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 15 maja 2017 r. – Bernhard Schloesser, Petra Noll/Société Air France SA
   (Sprawa C-255/17)
   (2017/C 283/22)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bernhard Schloesser, Petra Noll

      Strona pozwana: Société Air France SA

      Pytania prejudycjalne

   Czy sąd miejsca przeznaczenia ma jurysdykcję dla opartej na rozporządzeniu nr 261/2004 (1) skargi o odszkodowanie przeciwko przewoźnikowi lotniczemu, jeżeli umowa zawarta z obsługującym przewoźnikiem lotniczym obejmuje połączenie złożone z dwóch odcinków trasy, które przewiduje przesiadkę pasażera, a na pierwszym odcinku trasy dochodzi do znacznego opóźnienia?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa F-97/09: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2009 r. — Taillard przeciwko Parlamentowi

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/81

         Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2009 r. — Taillard przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-97/09)
   2010/C 24/156
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Christine Taillard (Thionville, Francja) (przedstawiciele: adwokaci N. Camboine i C. Lelievre)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Z jednej strony, stwierdzenie nieważności decyzji, którą Parlament Europejski stwierdził niedopuszczalność zaświadczenia lekarskiego o niezdolności skarżącej do pracy i podjętej w następstwie tego decyzji o odjęciu dni urlopu. Z drugiej strony, naprawienie krzywdy odniesionej przez skarżącą.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 15 stycznia 2009 r. stwierdzającej niedopuszczalność zaświadczenia lekarskiego o niezdolności do pracy i podjętej w następstwie tego decyzji o odjęciu dni urlopu i w razie potrzeby decyzji z dnia 14 sierpnia 2009 r. utrzymującej te ustalenia w mocy;

               —

               stwierdzenie, że Parlament Europejski jest odpowiedzialny za krzywdę odniesioną przez skarżącą i co za tym idzie przyznanie skarżącej kwoty 12 000 EUR lub innej, ewentualnie nawet wyższej kwoty podlegającej ustaleniu przez Sąd, tytułem odszkodowania wraz z odsetkami;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-483/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Mons (Belgia) w dniu 10 listopada 2008 r. — Régie communale autonome du stade Luc Varenne przeciwko państwu belgijskiemu — SPF Finances

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Mons (Belgia) w dniu 10 listopada 2008 r. — Régie communale autonome du stade Luc Varenne przeciwko państwu belgijskiemu — SPF Finances
   (Sprawa C-483/08)
   (2009/C 19/27)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal de première instance de Mons
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Régie communale autonome du stade Luc Varenne

      Strona pozwana: państwo belgijskie — SPF Finances
   Pytania prejudycjalne
   Czy artykuł 10 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1) sprzeciwia się wykładni krajowych przepisów ustawowych i praktyce administracyjnej polegających na wyznaczeniu początku biegu przedawnienia roszczenia o odzyskanie podatku od wartości dodanej, na podstawie którego obliczany jest termin przedawnienia tego roszczenia, na dzień złożenia deklaracji odnoszącej się do podatku od wartości dodanej, na mocy której podatnik żąda wykonania jego prawa do odliczenia?

      (1)  Dz.U. L 145, s. 1.


title: Sprawa C-326/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 6 lipca 2010 r. — Gebr. Stolle GmbH & Co. KG przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 6 lipca 2010 r. — Gebr. Stolle GmbH & Co. KG przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-326/10)
   ()
   2010/C 274/09
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Hamburg.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gebr. Stolle GmbH & Co. KG.

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy tusza drobiowa wchodzi w zakres kodu nomenklatury towarów 0207 12 90 9990 (1) także w sytuacji, gdy niedopuszczalna w ramach tej podpozycji część drobiu zostaje dołączona do dopuszczonych podrobów?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: czy przy kontroli celnej, czy wywożone produkty odpowiadają podpozycji nomenklatury podanej w zgłoszeniu wywozowym należy uwzględnić tolerancję błędu w tym znaczeniu, że pojedynczy odmienny produkt nie wpływa na możliwość uzyskania refundacji?

      (1)  Dz. U. L 322 z 1.12.1998, s. 31.


title: Sprawa F-55/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 30 listopada 2009 r. — De Nicola przeciwko Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu (Służba publiczna — Personel Europejskiego Banku Inwestycyjnego — Ocena — Awans — Ubezpieczenie chorobowe — Przejęcie kosztów leczenia — Mobbing — Obowiązek staranności — Skarga o odszkodowanie — Właściwość Sądu — Dopuszczalność)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/74

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 30 listopada 2009 r. — De Nicola przeciwko Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu
   (Sprawa F-55/08) (1)

   (Służba publiczna - Personel Europejskiego Banku Inwestycyjnego - Ocena - Awans - Ubezpieczenie chorobowe - Przejęcie kosztów leczenia - Mobbing - Obowiązek staranności - Skarga o odszkodowanie - Właściwość Sądu - Dopuszczalność)
   2010/C 24/136
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Carlo De Nicola (Strassen, Luksemburg) (przedstawiciel: L. Isola, adwokat)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: G. Nuvoli i F. Martin, pełnomocnicy, wspierani przez A. Dal Ferro, adwokat)

      Przedmiot sprawy

   Po pierwsze częściowe stwierdzenie nieważności decyzji komisji odwoławczej dotyczącej oceny skarżącego za rok 2006 i po drugie stwierdzenie faktu, że skarżący jest ofiarą mobbingu, zobowiązanie strony pozwanej do zaprzestania mobbingu wobec skarżącego i zadośćuczynienia krzywdom oraz naprawienia szkód majątkowych.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżący zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008, s. 73.