title: Sprawa T-719/16: Skarga wniesiona w dniu 7 października 2016 r. – Berliner Stadtwerke/EUIPO (berlinWärme)

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/32

      Skarga wniesiona w dniu 7 października 2016 r. – Berliner Stadtwerke/EUIPO (berlinWärme)
      (Sprawa T-719/16)
      (2016/C 441/38)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Berliner Stadtwerke GmbH (Berlin, Niemcy) (pełnomocnicy: adwokaci O. Spieker i A. Schönfleisch)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „berlinWärme” – zgłoszenie nr 14 062 558

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 lipca 2016 r. w sprawie R 618/2016-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-181/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 września 2005 r. — Heinen przeciwko Komisji (Urzędnicy — Konkurs wewnętrzny — Egzamin ustny — Niewpisanie na listę rezerw — Wybór języka — Naruszenie ogłoszenia o konkursie — Równość traktowania)

text:
               15.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/11

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 września 2005 r. — Heinen przeciwko Komisji
   (Sprawa T-181/04) (1)

   (Urzędnicy - Konkurs wewnętrzny - Egzamin ustny - Niewpisanie na listę rezerw - Wybór języka - Naruszenie ogłoszenia o konkursie - Równość traktowania)
   (2005/C 257/20)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Nathalie Heinen (Ottignies, Belgia) [Przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis et É. Marchal, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele): L. Lozano Palacios i. Velardo, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Żądanie uchylenia decyzji komisji konkursu wewnętrznego COM/PB/02 przyznającej skarżącej na egzaminie ustnym liczbę punktów niewystarczającą do wpisania jej na listę rezerw
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 190 z 24.7.2004


title: Sprawa C-5/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Lleida (Hiszpania) w dniu 3 stycznia 2012 r. — Marc Betriu Montull przeciwko Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social de Lleida (Hiszpania) w dniu 3 stycznia 2012 r. — Marc Betriu Montull przeciwko Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)
   (Sprawa C-5/12)
   2012/C 98/16
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Juzgado de lo Social de Lleida

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Marc Betriu Montull

      Strona pozwana: Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywa Rady 76/207/EWG (1) i dyrektywa Rady 96/34/WE (2) stoją na przeszkodzie przepisowi krajowemu, konkretnie art. 48 ust. 4 Estatuto de los Trabajadores, który kształtuje prawo do urlopu macierzyńskiego w razie porodu, po upływie sześciu tygodni następujących po porodzie, z wyjątkiem wypadków zagrożenia dla zdrowia matki, jako autonomiczne i pierwotne prawo matki będącej pracownicą i jako prawo pochodne ojca dziecka będącego pracownikiem najemnym, który może korzystać z rzeczonego urlopu jedynie wtedy, gdy matka dziecka ma status pracownika i decyduje się na przyznanie ojcu określonej części tego urlopu?

               2)

               Czy jest sprzeczny z zasadą równości traktowania, która zabrania wszelkiej dyskryminacji ze względu na płeć, przepis krajowy, w szczególności art. 48 ust. 4 Estatuto de los Trabajadores, który, w wypadku porodu, zawieszenie umowy o pracę z zachowaniem stanowiska pracy finansowane z zabezpieczenia społecznego traktuje jako prawo pierwotne matki, a nie ojca, nawet po upływie sześciu tygodni następujących po porodzie i z wyjątkiem przypadku zagrożenia dla zdrowia matki, wskutek czego urlop pracownika najemnego zależy od tego, czy matka jest również pracownikiem najemnym?

               3)

               Czy jest sprzeczny z zasadą równości traktowania, która zabrania wszelkiej dyskryminacji, przepis krajowy, konkretnie art. 48 ust. 4 Estatuto de los Trabajadores, który uznaje pierwotne prawo do zawieszenia umowy o pracę z zachowaniem stanowiska pracy, finansowanego z zabezpieczenia społecznego, w przypadku ojców będących pracownikami najemnymi, kiedy przysposabiają dziecko, natomiast nie uznaje takiego prawa do zawieszenia umowy jako prawa własnego, autonomicznego i niezależnego od prawa matki w przypadku ojców biologicznych, gdy rodzi im się dziecko, lecz przyznaje im jedynie prawo pochodne od prawa matki?

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (Dz.U. L 39, s. 40)

      (2)  Dyrektywa Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 roku w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (Dz.U. L 145, s. 4)


title: Sprawa C-40/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg — Niemcy) — Yoshikazu Iida przeciwko Stadt Ulm (Artykuły 20 TFUE i 21 TFUE — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 51 — Dyrektywa 2003/109/WE — Obywatele państw trzecich — Prawo pobytu w państwie członkowskim — Dyrektywa 2004/38/WE — Obywatele państw trzecich będący członkami rodziny obywateli Unii — Obywatel państwa trzeciego, który nie towarzyszy obywatelowi Unii w przyjmującym państwie członkowskim ani do niego nie dołącza, lecz pozostaje w państwie członkowskim pochodzenia obywatela — Prawo pobytu obywatela państwa trzeciego w państwie członkowskim pochodzenia obywatela przebywającego w innym państwie członkowskim — Obywatelstwo Unii — Prawa podstawowe)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg — Niemcy) — Yoshikazu Iida przeciwko Stadt Ulm
   (Sprawa C-40/11) (1)

   (Artykuły 20 TFUE i 21 TFUE - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 51 - Dyrektywa 2003/109/WE - Obywatele państw trzecich - Prawo pobytu w państwie członkowskim - Dyrektywa 2004/38/WE - Obywatele państw trzecich będący członkami rodziny obywateli Unii - Obywatel państwa trzeciego, który nie towarzyszy obywatelowi Unii w przyjmującym państwie członkowskim ani do niego nie dołącza, lecz pozostaje w państwie członkowskim pochodzenia obywatela - Prawo pobytu obywatela państwa trzeciego w państwie członkowskim pochodzenia obywatela przebywającego w innym państwie członkowskim - Obywatelstwo Unii - Prawa podstawowe)
   2013/C 9/14
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Yoshikazu Iida

      Strona pozwana: Stadt Ulm

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg — Wykładnia art. 21 ust. 1TFUE oraz art. 2 pkt 2 lit. d), art. 3 ust. 1, art. 7 ust. 2 i art. 10 ust.1 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (Dz.U. L 158, s. 77) w świetle art. 7 i 24 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 8 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności — Wykładnia art. 6 ust. 1 i 3 TUE oraz art. 24 ust. 3, art. 45 ust. 1 i art. 51 ust. 1 zdanie pierwsze Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Małoletnie dziecko będące obywatelem państwa członkowskiego, które wraz z matką przeniosło swe główne miejsce zamieszkania do innego państwa członkowskiego — Prawo ojca, który jest obywatelem państwa trzeciego i wykonuje władzę rodzicielską, do pobytu w państwie członkowskim pochodzenia dziecka — Zakres stosowania Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Pojęcie stosowania prawa Unii

      Sentencja

   Obywatel państwa trzeciego nie może domagać się przyznania mu prawa pobytu wywodzonego od obywatela Unii w przypadkach, które nie są uregulowane w dyrektywie 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG i w których nie istnieje także żaden inny łącznik z postanowieniami prawa Unii dotyczącymi obywatelstwa.

      (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.


title: Sprawa T-386/07: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2007 r. — Peek & Cloppenburg przeciwko OHIM — Redfil (Agile)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/44

         Skarga wniesiona w dniu 4 października 2007 r. — Peek & Cloppenburg przeciwko OHIM — Redfil (Agile)
   (Sprawa T-386/07)
   (2007/C 297/89)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Peek & Cloppenburg (KG) (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Dolde, A. Renck i V. von Bomhard)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Redfil SL (Barcelona, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 lipca 2007 r. w sprawie R 1324/2006-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Redfil SL

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Agile” dla towarów z klas 18, 25 i 28 — zgłoszenie nr 2 659 456

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy i krajowy znak towarowy „Aygill's” dla towarów z klas 3, 6, 8, 9, 11, 14, 16, 18, 20, 21, 24, 25, 26, 27 i 28

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i odrzucenie sprzeciwu w całości

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94


title: Sprawa C-125/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 14 grudnia 2006 r. w sprawach połączonych od T-259/02 do T-264/02 i T-271/02 Raiffeisen Zentralbank Österreich AG i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 2 marca 2007 r. przez Erste Bank der österreichischen Sparkassen AG dotyczące sprawy T-264/02

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/7

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 14 grudnia 2006 r. w sprawach połączonych od T-259/02 do T-264/02 i T-271/02 Raiffeisen Zentralbank Österreich AG i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 2 marca 2007 r. przez Erste Bank der österreichischen Sparkassen AG dotyczące sprawy T-264/02
   (Sprawa C-125/07 P)
   (2007/C 117/10)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Erste Bank der österreichischen Sparkassen AG (przedstawiciel: F. Montag, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               częściowe uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawach połączonych od T-259/02 do T-264/02 i T-271/02 (1), w zakresie w jakim Sąd oddalił skargę wniesioną w sprawie T-264/02 na decyzję Komisji C (2002) 2091 wersja ostateczna z dnia 11 czerwca 2002 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 WE i stwierdzenie nieważności wspomnianej decyzji Komisji, w zakresie w jakim nakłada ona grzywnę na wnoszącego odwołanie;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, odpowiednie obniżenie grzywny nałożonej na wnoszącego odwołanie w art. 3 decyzji Komisji C (2002) 2091 wersja ostateczna z dnia 11 czerwca 2002 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE;

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego, uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji, o którym mowa w pkt 1, i przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania;

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Zdaniem wnoszącego odwołanie zaskarżony wyrok naruszył zakres prawa do przedstawienia stanowiska. Wnoszący odwołanie nie został bowiem należycie wysłuchany w odniesieniu do planowanego przypisania przez Komisję udziałów rynkowych w austriackim sektorze kas oszczędnościowych. Sąd błędnie przyjął w wyroku, że nawiązanie przez pozwaną w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów do wnoszącego odwołanie jako spółki wiodącej sektora kas oszczędnościowych, było wystarczające, aby zapewnić wnoszącemu odwołanie prawo do przedstawienia stanowiska. Pozwana powinna też wskazać wnoszącemu odwołanie, jakie wnioski zamierzała wyciągnąć z tej okoliczności.

               2.

               Co się tyczy istoty sprawy, wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd nie uwzględnił faktu, iż decyzja Komisji:

                           a)

                           naruszyła art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17/1962, ponieważ zachowanie GiroCredit w okresie poprzedzającym przejęcie GiroCredit przez wnoszącego odwołanie zostało przypisane wnoszącemu odwołanie. Zamiast tego zachowanie GiroCredit w tym okresie powinno być przypisane grupie Bank Austria, ponieważ i) grupa Bank Austria kontrolowała GiroCredit i wpływała na udział GiroCredit w klubie Lombard, ii) uczestniczyła ona w porozumieniach klubu Lombard za pośrednictwem innej spółki należącej do grupy i iii) istniała prawnie w momencie wydania decyzji;

                           b)

                           naruszyła art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17/1962, ponieważ przypisała wnoszącemu odwołanie udziały w rynku kas oszczędnościowych, które były niezależne pod względem prawnym i ekonomicznym w okresie naruszenia (1995 — czerwiec 1998). Nie istnieje podstawa prawna pozwalająca na przypisanie wnoszącemu odwołanie sektora kas oszczędnościowych. Ponadto nie zostały spełnione przesłanki podstaw prawnych wskazanych przez Sąd i pozwaną;

                           c)

                           naruszyła art. 81 ust. 1 WE, ponieważ przypisanie wnoszącemu odwołanie udziałów rynkowych sektora kas oszczędnościowych oznaczało w rezultacie przypisanie mu zachowania kas oszczędnościowych niezależnych pod względem prawnym i ekonomicznym, mimo że nie zostały spełnione surowe przesłanki określone przez Trybunał Sprawiedliwości pozwalające na przypisanie cudzego zachowania;

                           d)

                           naruszyła art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17/1962 w związku z tym, że grzywna nie powinna być nałożona ze względu na niezgodne z prawem przypisanie wnoszącemu odwołanie zachowania GiroCredit i sektora kas oszczędnościowych lub, w każdym razie, wysokość grzywny została określona na zbyt wysokim poziomie;

                           e)

                           naruszyła art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17/1962 — nawet jeśli przypisanie sektora kas oszczędnościowych wnoszącemu odwołanie było poprawne, quod non — ponieważ, w każdym razie, przypisanie wnoszącemu odwołanie całego sektora kas oszczędnościowych było niezgodne z prawem, dlatego że nałożono oddzielną grzywnę na Bank Austria i na Erste österreischiche Sparkasse — Bank AG, w związku z czym ich udziały w rynku nie powinny być brane pod uwagę jeszcze raz również przy określaniu wysokości grzywny dla wnoszącego odwołanie, a więc uwzględniane dwukrotnie;

                           f)

                           naruszyła art. 81 ust. 1 WE, ponieważ porozumienia klubu Lombard nie miały „odczuwalnego ”wpływu na handel między państwami członkowskimi, w związku z czym art. 81 ust. 1 WE nie powinien być stosowany w niniejszej sprawie.

      (1)  Dz.U. C 331, str. 29.


title: Sprawa C-47/06: Skarga wniesiona w dniu  30 stycznia 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/31

         Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-47/06)
   (2006/C 60/60)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 30 stycznia 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez C. O'Reilly, działającą w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl (1), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2.

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin transpozycji dyrektywy 2003/0/WE upłynął w dniu 6 lutego 2005 r.

      (1)  Dz. U. L 31 z 6.02.2003., str. 18


title: Sprawa C-99/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Sala de lo Civil) (Hiszpania) w dniu 27 lutego 2015 r. – Christian Liffers/Producciones Mandarina, S.L. i Gestevisión Telecinco, S.A.

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Sala de lo Civil) (Hiszpania) w dniu 27 lutego 2015 r. – Christian Liffers/Producciones Mandarina, S.L. i Gestevisión Telecinco, S.A.
   (Sprawa C-99/15)
   (2015/C 171/21)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo (Sala de lo Civil)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Christian Liffers

      Druga strona postępowania: Producciones Mandarina, S.L. i Gestevisión Telecinco, S.A.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 13 ust. 1 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (1) należy interpretować w ten sposób, że poszkodowany w rezultacie naruszenia praw własności intelektualnej, który dochodzi odszkodowania z tytułu szkody majątkowej ustalonego na podstawie sumy opłat licencyjnych, honorariów autorskich lub opłat, które byłyby mu należne w razie poproszenia przez naruszającego o zgodę na wykorzystanie danych praw własności intelektualnej, nie może dodatkowo żądać zadośćuczynienia za doznaną krzywdę?

      (1)  Dz.U. L 157, s. 45.


title: Sprawa C-234/13 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 lutego 2013 r. w sprawach połączonych od T-278/00 do T-280/00, od T-282/00 do T-286/00 i od T-288/00 do T-295/00 Albergo Quatro Fontane i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 kwietnia 2013 r. przez Albergo Saturnia Internazionale SpA

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/19

         Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 lutego 2013 r. w sprawach połączonych od T-278/00 do T-280/00, od T-282/00 do T-286/00 i od T-288/00 do T-295/00 Albergo Quatro Fontane i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 kwietnia 2013 r. przez Albergo Saturnia Internazionale SpA
   (Sprawa C-234/13 P)
   2013/C 207/32
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Albergo Saturnia Internazionale SpA (przedstawiciele: A. Bianchini i F. Busetto, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Comitato „Venezia vuole vivere”

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu;

               —

               uwzględnienie żądań podniesionych w pierwszej instancji i w konsekwencji

                           —

                           stwierdzenie nieważności, o ile będzie to wymagane oraz w granicach interesu skarżących, decyzji Komisji Europejskiej nr 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995;

                           —

                           tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności wyżej wspomnianej decyzji w zakresie, w jakim nakłada obowiązek odzyskania udzielonych obniżek i wymaga zwiększenia wysokości domniemanych obniżek podlegających odzyskaniu o odsetki za okresy rozpatrywane w tej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona wnosząca odwołanie podnosi na jego poparcie dziewięć zarzutów.

                  Zarzut pierwszy: błędny charakter postanowienia z powodu nieuwzględnienia okoliczności, że rozpatrywane środki ze względu na swój odszkodowawczy charakter nie stanowiły korzyści dla beneficjentów.

                  Zarzut drugi: błędny charakter postanowienia z powodu braku wykluczenia lub przynajmniej dokonania oceny możliwości, iż rozpatrywane środki wpłyną na konkurencję i wewnątrzwspólnotową wymianę handlową.

                  Zarzut trzeci: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątków wskazanych w art. 87 ust. 2 lit. b) WE (obecnie art. 107 ust. 2 lit. b) TFUE) i w art. 87ust. 3 lit. b) WE (obecnie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE).

                  Zarzut czwarty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątku wskazanego w art. 87 ust. 3 lit. c) WE (obecnie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE).

                  Zarzut piaty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątków wskazanych w art. 87 ust. 3) lit. d) i e) (obecnie art. 107 ust. 3 lit. d) i e) TFUE).

                  Zarzut szósty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątku wskazanego w art. 86 ust. 2 WE (obecnie art. 106 ust. 2 TFUE).

                  Zarzut siódmy: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia istnienia pomocy i w konsekwencji naruszenia art. 88 ust. 3 WE (obecnie art. 108 ust. 3 TFUE) i art. 15 rozporządzenia nr 659/1999 (1).

                  Zarzut ósmy: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w odniesieniu do nakazu odzyskania.

                  Zarzut dziewiąty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w odniesieniu do naliczenia odsetek.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1)


title: Sprawa F-57/08: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2008 r. — Palazzo przeciwko Komisji

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/37

         Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2008 r. — Palazzo przeciwko Komisji
   (Sprawa F-57/08)
   (2008/C 197/72)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Armida Palazzo (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Po pierwsze, stwierdzenie niezgodności z prawem art. 4 załącznika VIII regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich oraz po drugie, stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego dotyczącej obliczenia lat służby uprawniających do nabycia uprawnień emerytalnych przez skarżącą pracującą w charakterze członka personelu miejscowego.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że art. 4 załącznika VIII regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich jest niezgodny z prawem;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 24 października dotyczącej obliczenia lat służby uprawniających do nabycia uprawnień emerytalnych przez skarżącą pracującą w charakterze członka personelu miejscowego;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa F-38/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 25 września 2009 r. — Caleprico przeciwko Komisji

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/86

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 25 września 2009 r. — Caleprico przeciwko Komisji
   (Sprawa F-38/07) (1)

   2009/C 267/157

      Język postępowania: włoski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007, s. 45.


title: Sprawa T-569/15: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2015 r. – Fondazione Casamica/Komisja i EASME

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/69

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2015 r. – Fondazione Casamica/Komisja i EASME
   (Sprawa T-569/15)
   (2015/C 398/83)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Fondazione Casamica (Salerno, Włochy) (przedstawiciel: adwokat M. Lamberti)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw (EASME), Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu: Results of the evaluation – Ineligible proposal. Proposal: A4A, 699442 – Decision ref. Ares (2015)3187639, doręczonego w dniu 29 lipca 2015 r., wydanego przez Komisję Europejską, EASME Agencję Wykonawczą ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw, ponieważ jest on niezgodny z prawem ze wskazanych powodów;

               —

               uznanie za odpowiednią ofertę udziału Proposal number: A4A, 699442, akronim: A4A, tytuł: Archeology 4 All i dopuszczenie do postępowania przetargowego strony skarżącej i partnerów, którzy utworzyli konsorcjum w celu udziału w tym postępowaniu.

      Zarzuty i główne argumenty

   Postępowanie przetargowe będące przedmiotem niniejszej skargi ma na celu stworzenie, przedstawienie i rozwinięcie modelu turystyki bez barier uwzględniającego trudności związane z niepełnosprawnością turystów i pokonującego je dzięki prototypowi, który stanowi odpowiednią reakcję na ten problem i który może zostać zaproponowany w każdym miejscu godnym uwagi z punktu widzenia kultury i archeologii.
   Do wymogów przedłożenia projektu należała – poza specjalistycznym i długoletnim doświadczeniem w danym sektorze i osobowością prawną pozostającą w ścisłym związku z celami propozycji – obecność publicznego organu rządowego na szczeblu krajowym, regionalnym lub lokalnym.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty:

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący dopuszczalności skargi

                           —

                           Soprintendenza Archeologia della Campania (archeologiczny organ nadzoru Kampanii) jest jednostką uznawaną za publiczny organ rządowy, mianowicie jako Ufficio Dirigenziale Periferico del Ministero dei Beni e delle Attività Culturali e del Turismo (kierowniczy urząd zewnętrzny ministerstwa dóbr kultury, działalności kulturalnej i turystyki).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący natury prawnej partnera Soprintendenza

                           —

                           Przy określaniu urzędów ministerstwa, którym powierza się ogólne zadania kierownicze, Presidente del Consiglio dei Ministri (prezes rady ministrów) przewidział w dniu 29 sierpnia 2014 r. w dekrecie nr 171 jako kierownicze urzędy zewnętrzne soprintendenze (organy nadzoru), których natura, forma prawna i zadania wynikają ze struktury prawnej i administracyjnej samego ministerstwa i są zdefiniowane w ramach tej struktury, które nie są upoważnione przez to ministerstwo i nie mogą być traktowane jako jednostki, które działają z upoważnienia organu rządowego.


title: Sprawa T-150/05: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2005 r. przez Markku Sahlstedt, Juha Kankkunnen, Mikko Tanner, Toini Tanner, Liisa Tanner, Eeva Jokinen, Tom Järvinen, Runo K. Kurko, zarejestrowaną jednostkę Maa- ja metsätaloustuottajain keskusliitto MTK i fundację MTK przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/42

         Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2005 r. przez Markku Sahlstedt, Juha Kankkunnen, Mikko Tanner, Toini Tanner, Liisa Tanner, Eeva Jokinen, Tom Järvinen, Runo K. Kurko, zarejestrowaną jednostkę Maa- ja metsätaloustuottajain keskusliitto MTK i fundację MTK przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-150/05)
   (2005/C 143/78)
   Język postępowania: fiński
   W dniu 18 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Markku Sahlstedt, Juha Kankkunnen, Mikko Tanner, Toini Tanner, Liisa Tanner, Eeva Jokinen, Tom Järvinen, Runo K. Kurko, zarejestrowanej jednostki Maa- ja metsätaloustuottajain keskusliitto MTK i fundacji MTK, reprezentowanych przez Kari Marttinen przeciwko przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji (1) będącej przedmiotem skargi w całości;

               —

               ewentualnie, gdyby to nie było możliwe, stwierdzenie nieważności decyzji będącej przedmiotem skargi w każdej części dotyczącej Republiki Finlandii;

               —

               ewentualnie, gdyby to również nie było możliwe, stwierdzenie nieważności decyzji w części dotyczącej regionów wspomnianych w części 6.2.2.7 skargi;

               —

               obciążenie Komisji wszystkimi kosztami wraz z odsetkami ustawowymi poniesionymi przez skarżących.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżący utrzymują, że decyzja narusza wspólnotowy porządek prawny, a w szczególności art. 3 dyrektywy w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych i załącznik III, do którego się ona odwołuje. Ich zdaniem wspomniane naruszenie prawa wspólnotowego opiera się zasadniczo na trzech zarzutach:

               a)

               Zgodnie z art. 3 dyrektywy w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych, sieć Natura jest spójną europejską siecią ekologiczną specjalnych obszarów ochrony. Spójność tej sieci jest gwarantowana przez Państwa Członkowskie i Komisję, które zapewniają odpowiedni stopień ochrony wypełniając swoje zobowiązania do wskazania terenów zawarte w art. 4 w zw. z załącznikiem III do dyrektywy. Nie można dokonać wyboru żadnego terenu ani w sprzeczności z tymi przepisami, ani w drodze decyzji tymczasowych lub jednostronnych. Tereny te powinny być wyznaczane zgodnie z kryteriami wspólnymi dla wszystkich Państw Członkowskich.

               b)

               Etap 1 (etap Państw Członkowskich) i etap 2 (etap Komisji) w załączniku III stanowią jedną całość złożoną z działań powodujących skutki prawne. Procedura w ramach etapu 2 i decyzja w sprawie terenów mających znaczenie dla Wspólnoty nie są zgodne z dyrektywą, jeżeli wniosek przedstawiony w ramach etapu 1 nie spełnia wymogów ustanowionych przez dyrektywę, oraz

               c)

               Komisja wraz z Państwami Członkowskimi powinna, w ramach etapu 2, koordynować propozycje Państw Członkowskich i wprowadzić wynikające z badań zmiany do granic terytorialnych regionów biogeograficznych, co polega na tym, że ich kontrola właściwego stanu ochrony sięga dalej niż w przypadku Państwa Członkowskiego.

         Przedstawiony w ramach etapu 1 wniosek Finlandii dotyczący terenów, które zostały uznane w decyzji Komisji, zgodnie z art. 4 ust. 2 trzeci akapit dyrektywy, za tereny mające znaczenie dla Wspólnoty, jest sprzeczny z kryteriami obowiązującymi dla wyznaczenia i klasyfikacji takich terenów, zawartymi w dyrektywie w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych.
   Komisja ma obowiązek upewnić się, że tereny wspomniane we wnioskach Państw Członkowskich spełniają wymogi dotyczące ich ekologicznego charakteru, co stanowi przesłankę ujęcia tych terenów w decyzji, jaką należy przyjąć po zakończeniu etapu 2. Bez odpowiedniej kontroli danych biogeograficznych Komisja nie powinna zaakceptować wpisu wnioskowanego terenu na listę terenów mających znaczenie dla Wspólnoty.

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 13 stycznia 2005 r. przyjmującej, przy zastosowaniu dyrektywy Rady 92/43/EWG, wykaz terenów mających znaczenie dla Wspólnoty dla północnego regionu biogeograficznego (Dz. U. L 40, str. 1).


title: Sprawa T-69/09: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2009 r. – Provincie Groningen i Provincie Drenthe przeciwko Komisji

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/33

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2009 r. – Provincie Groningen i Provincie Drenthe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-69/09)
   2009/C 90/51
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Provincie Groningen (Groningen, Niderlandy) i Provincie Drenthe (Assen, Niderlandy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte C. Dekker i E. Belhadj)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

   Skarżące wnoszą o:

               —

               stwierdzenie nieważności w części art. 2 decyzji Komisji C (2008) 8355 z dnia 11 grudnia 2008 r. o obniżeniu pomocy finansowej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, która została przyznana w ramach jednolitego dokumentu programowego regionowi Groningen-Drenthe objętemu celem 2 – nr 97.07.13.003 – zgodnie z decyzją Komisji C (1997) 1362 z dnia 26 maja 1997 r., w zakresie w jakim pierwsza z tych decyzji odnosi się do dokonanej 2 % korekty ryczałtowej w wysokości 1 139 346,24 EUR i wydatków w łącznej wysokości 8 441 804 NLG, które zostały uznane za niekwalifikujące się do objęcia pomocą w formie subsydium, jak również w zakresie w jakim odnosi się ona do korekty ekstrapolacyjnej w wysokości 5,76 % oraz korekty w wysokości 1 160 456 NLG w związku z nieprzeprowadzeniem przetargu w celu udzielenia zamówień, których wartość leży poniżej progów określonych w dyrektywach dotyczących postępowań przetargowych;

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swojej skargi skarżące powołują się po pierwsze na naruszenie art. 24 rozporządzenia nr 4253/88 (1), ponieważ Komisja dokonała korekty ekstrapolacyjnej w wysokości 5,76 % z tytułu stwierdzonych nieprawidłowości oraz korekty ryczałtowej w wysokości 2 % z tytułu nieprzestrzegania szczególnych przepisów odnoszących się do projektu i programu, choć korekty te nie mogą zostać oparte na wskazanym artykule.
   Po drugie, skarżące zarzucają Komisji naruszenie art. 28 EG i 49 WE, ponieważ zignorowała ona to, że zamówienia, których wartość leży poniżej progów określonych w dyrektywach 93/97/EWG (2), 93/38/EWG (3) i 92/50/EWG (4) w sprawie zamówień publicznych, mogą zostać udzielone zgodnie z przepisami o swobodnym przepływie towarów i usług jedynie wtedy, gdy występuje aspekt transgraniczny.
   Po trzecie, zdaniem skarżących doszło do naruszenia zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, gdyż Komisja stwierdziła, że zamówienia, których wartość leży poniżej progów określonych w dyrektywach w sprawie zamówień publicznych, mogą zostać udzielone jedynie zgodnie z przepisami o swobodnym przepływie towarów i usług, choć nie było to jasne w czasie wykonywania jednolitego dokumentu programowego odnoszącego się do regionu Groningen-Drenthe objętego celem 2.
   Po czwarte, skarżące powołują się na naruszenie traktatu WE, w szczególności art. 211 WE, gdyż Komisja dokonała ryczałtowego obniżenia o 2 % z powodu zarzucanego nieprzestrzegania krajowych przepisów odnoszących się do projektu, choć nie była do tego uprawniona.
   Po piąte, skarżące utrzymują, że naruszone zostały rozporządzenia nr 4253/88 i 2064/97 (5), gdyż – wbrew opinii Komisji – spełniły ciążące na nich zobowiązania w odniesieniu do systemu zarządzania i kontroli.
   Po szóste, skarżące zarzucają Komisji naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, gdyż wzbudziła ona u nich uzasadnione oczekiwanie, że istniejący system zarządzania i kontroli oraz inne rodzaje nadzoru są wystarczające do wykonania ciążących na nich zobowiązań.
   Po siódme, skarżące utrzymują, że naruszone zostało rozporządzenie nr 4253/88, ponieważ Komisja niesłusznie stoi na stanowisku, że projekt „Noord-Zuidroute” nie został zakończony w terminie i że w systemie zarządzania i kontroli występują błędy, w związku z czym dokonana została korekta ryczałtowa w wysokości 2 %.
   Po ósme, zdaniem skarżących doszło do naruszenia dyrektywy 93/36/EWG (6), ponieważ Komisja niesłusznie stoi na stanowisku, że w ramach projektu „Waterfabriek Noorder Dierenpark Emmen” zawarte zostały umowy w sprawie dostawy membran i systemu kontroli procesu, zaś przewidziane w nich zamówienia wbrew przepisom dyrektywy 93/36/EWG zostały podobno udzielone bez zachowania jakiejkolwiek konkurencji, podczas gdy dyrektywa 93/36/EWG faktycznie zezwala na to w danym przypadku.
   Po dziewiąte, skarżące utrzymują, że naruszone zostały dyrektywy 92/50/EWG i 93/36/EWG, ponieważ Komisja niesłusznie stoi na stanowisku, że w ramach projektu „Waterfabriek Noorder Dierenpark Emmen” zawarta została umowa w sprawie zarządzania projektem i ramowego zarządzania, zaś przewidziane w niej zamówienie wbrew przepisom dyrektywy 92/50/EWG zostało podobno udzielone bez zachowania jakiejkolwiek konkurencji, choć umowa ta stanowi część wykonania obiektu budowlanego w rozumieniu dyrektywy 93/37/EWG i musi zatem być przedmiotem odrębnego przetargu.
   Po dziesiąte, zdaniem skarżących doszło do naruszenia dyrektywy 93/38/EWG, ponieważ Komisja niesłusznie stoi na stanowisku, że w ramach projektu „Centraal Station Groningen” wbrew przepisom dyrektywy 93/38/EWG udzielone zostało zamówienie na podstawie umowy w sprawie najmu pomieszczeń do tymczasowego zakwaterowania, choć realizację tego tymczasowego zakwaterowania należy traktować jako „obiekt budowlany” w rozumieniu dyrektywy 93/38/EWG.
   Po jedenaste, skarżące utrzymują, że naruszone zostało rozporządzenie nr 4253/88, ponieważ Komisja niesłusznie stoi na stanowisku, że subsydiowanie centrum technologicznego „Noord-Niederland” jest niezgodne z jednolitym dokumentem programowym.
   Wreszcie skarżące podnoszą naruszenie traktatu WE i rozporządzenia nr 4253/88, ponieważ przy ustalaniu łącznej, wyrażonej procentowo kwoty błędu Komisja niesłusznie uwzględniła ustalenia odnoszące się do „Verbouwplan Martinihal Groningen”.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 374, s. 1).

      (2)  Dyrektywa Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (Dz.U. L 199, s. 54).

      (3)  Dyrektywa Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynująca procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (Dz.U. L 199, s. 84).

      (4)  Dyrektywa Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, s. 1).

      (5)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2064/97 z dnia 15 października 1997 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (EWG) nr 4253/88 w odniesieniu do kontroli finansowej sprawowanej przez państwa członkowskie w przypadku operacji współfinansowanych z funduszy strukturalnych (Dz.U. L 290, s. 1).

      (6)  Dyrektywa Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynująca procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy (Dz.U. L 199, s. 1).


title: Sprawa T-15/05: Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2005 r. przez Wima De Waele'a przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/40

         Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2005 r. przez Wima De Waele'a przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-15/05)
   (2005/C 57/67)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 18 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Wima De Waele'a zamieszkałego w Brugii (Belgia) reprezentowanego przez adwokatów Paula Maeyaerta oraz Samuela Granata przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               zmianę i częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 16 listopada 2004 r. (sprawa R 820/2004-1) w zakresie, w jakim odnosi się ona do towarów typu „jelita do wyrobu wędlin” z klasy 18, a w każdym razie w zakresie, w jakim odnosi się ona do towarów typu „jelita do wyrobu wędlin dla nabywców wyspecjalizowanych”;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Trójwymiarowy znak towarowy w kształcie podłużnego obiektu z wyżłobieniami przebiegającymi odpowiednio w prawo i w lewo oraz tworzącymi motywy geometryczne w romby dla towarów z klas 18, 29 oraz 30 – zgłoszenie nr 3 050 531

               Decyzja eksperta:

               Odrzucenie zgłoszenia

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Nieuwzględnienie odwołania

               Podniesione zarzuty:

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.


title: Sprawa C-5/09: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/19

         Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-5/09)
   (2009/C 55/32)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele): N. Yerrell i M. Karanasou-Apostolopoulou)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/68/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie reasekuracji oraz zmieniającej dyrektywy Rady 73/239/EWG, 92/49/EWG, a także dyrektywy 98/78/WE i 2002/83/WE, a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2005/68/WE z dnia 16 listopada 2005 r. do prawa krajowego upłynął w dniu 10 grudnia 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 323 z dnia 9.12.2005 r., s. 1.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 grudnia 2004 r. w sprawie C-177/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 89/618/Euratom — Informowanie ogółu społeczeństwa w przypadku pogotowia radiologicznego — Brak przetransponowania)

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 9 grudnia 2004 r.
   w sprawie C-177/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 89/618/Euratom - Informowanie ogółu społeczeństwa w przypadku pogotowia radiologicznego - Brak przetransponowania)
   (2005/C 45/13)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-177/03 Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Grunwald i B. Stromsky) przeciwko Republice Francuskiej (pełnomocnicy: G. de Bergues i E. Puisais) mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie na podstawie art. 141 EWEA uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 16 kwietnia 2003 r., Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Lenaerts, J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), M. Ilešič oraz E. Levits, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 9 grudnia 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Z uwagi na fakt, iż na dzień 27 października 2000 r. nie podjęła ona wszystkich niezbędnych środków w celu dostosowania się do art. 2, 3, 6 i 7 dyrektywy Rady 89/618/Euratom z dnia 27 listopada 1989 r. w sprawie informowania ogółu społeczeństwa o środkach ochrony zdrowia, które będą stosowane oraz działaniach, jakie należy podjąć w przypadku pogotowia radiologicznego, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron poniesie swe koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 146 z 21.06.2003.


title: Wyrok Trybunału z dnia 3 października 2012 r. w sprawie E-15/11 – Arcade Drilling AS przeciwko państwu norweskiemu, reprezentowanemu przez Tax Region West (Swoboda przedsiębiorczości – Artykuły 31 i 34 Porozumienia EOG – Opodatkowanie – Zasady przeciwdziałania unikaniu opodatkowania – Proporcjonalność)

text:
               31.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 29/7

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 3 października 2012 r.
   w sprawie E-15/11
   Arcade Drilling AS przeciwko państwu norweskiemu, reprezentowanemu przez Tax Region West
   (Swoboda przedsiębiorczości – Artykuły 31 i 34 Porozumienia EOG – Opodatkowanie – Zasady przeciwdziałania unikaniu opodatkowania – Proporcjonalność)
   2013/C 29/08
   W sprawie E-15/11 Arcade Drilling AS przeciwko państwu norweskiemu reprezentowanemu przez Tax Region West – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, wystosowany przez Oslo tingrett (sąd rejonowy w Oslo), dotyczący wykładni art. 31 i 34 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher – prezes, Per Christiansen i Páll Hreinsson – sędzia sprawozdawca, sędziowie, wydał w dniu 3 października 2012 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1)

               W przypadku braku jasnych i precyzyjnych przepisów prawa krajowego przewidujących obowiązek likwidacji spółki przenoszącej swoją główną siedzibę do państwa innego niż państwo, w którym spółka została założona, lub w przypadku braku decyzji nakazującej likwidację wydanej przez właściwe organy i sądy, przeniesienie siedziby głównej spółki do innego państwa EOG nie stoi na przeszkodzie prawu do powoływania się na art. 31 Porozumienia EOG przez spółkę. W takich okolicznościach, powołując się na art. 31 Porozumienia EOG, spółka może podważyć zgodność z prawem podatku nałożonego przez państwo macierzyste z tytułu przeniesienia siedziby głównej spółki do innego państwa EOG.
               Ostateczne określenie wysokości podatku należnego od spółki, która przenosi swoją siedzibę główną poza terytorium Norwegii, oparte na ocenie organów podatkowych, według której spółka uniknęła opodatkowania wynikającego z obowiązku likwidacji spółki zgodnie z krajowym prawem spółek, stanowi ograniczenie na mocy art. 31 i 34 Porozumienia EOG, jeśli spółki, które nie przenoszą swojej siedziby, a w przypadku których zachodzi podejrzenie naruszenia takiego obowiązku podatkowego, nie podlegają podatkowi likwidacyjnemu.

               2)

               Ostateczne określenie wysokości podatku należnego od spółki, oparte na ocenie organów podatkowych, według której spółka uniknęła opodatkowania wynikającego z obowiązku likwidacji spółki zgodnie z krajowym prawem spółek, może być uzasadnione w świetle utrzymania zrównoważonego podziału kompetencji podatkowych pomiędzy państwami EOG oraz przeciwdziałania unikaniu opodatkowania. Względy te stanowią nadrzędny interes publiczny. Co więcej, ostateczne określenie wysokości podatku należnego od spółki można uznać za właściwe w związku z zapewnieniem osiągnięcia tych celów.
               Ostateczne określenie wysokości podatku należnego od spółki, oparte na ocenie organów podatkowych w państwie EOG pochodzenia, według której spółka uniknęła opodatkowania wynikającego z obowiązku likwidacji spółki zgodnie z krajowym prawem spółek, nie może wykraczać ponad to, co jest niezbędne do osiągnięcia celów związanych z utrzymaniem zrównoważonego podziału kompetencji podatkowych pomiędzy państwami EOG oraz z przeciwdziałaniem unikaniu opodatkowania, w zakresie, w jakim odnosi się do analizy elementów obiektywnych i możliwych do zweryfikowania w celu ustalenia, czy przeniesienie siedziby nie stanowi naruszenia przepisów krajowego prawa spółek.
               Jeśli analiza elementów obiektywnych i możliwych do zweryfikowania doprowadzi do wniosku, że spółka narusza przepisy krajowego prawa spółek i powinna w związku z tym podlegać likwidacji, ostateczne określenie wysokości należnego podatku musi być ograniczone do konsekwencji likwidacji w celu zachowania zgodności z zasadą proporcjonalności. Weryfikacja, czy decyzja będąca przedmiotem sporu w postępowaniu głównym wykracza poza to, co jest niezbędne do osiągnięcia celów danego uregulowania, leży w gestii sądu krajowego.
               W świetle art. 31 Porozumienia EOG wykluczone jest stosowanie krajowego środka przewidującego natychmiastowy pobór podatku z tytułu niezrealizowanych zysków kapitałowych oraz pobór podatku w sytuacji, gdy ocena organów podatkowych wykazała, że zgodnie z prawem krajowym spółka straciła odrębną osobowość prawną, lecz właściwe organy lub sądy nie wydały decyzji stwierdzającej utratę tej osobowości.


title: Sprawa T-638/14: Wyrok Sądu z dnia 8 kwietnia 2016 r. – Frinsa del Noroeste/EUIPO – Frisa Frigorífico Rio Doce (FRISA) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego FRISA — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy Frinsa — Względna podstawa odmowy rejestracji — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Przedstawienie dodatkowych faktów i dowodów na poparcie skargi do Sądu — Kompetencja o charakterze reformatoryjnym — Artykuł 42 ust. 2 i 3, art. 65 i art. 76 in fine rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zasada 22 ust. 2-4 rozporządzenia (WE) nr 2868/95]

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/25

         Wyrok Sądu z dnia 8 kwietnia 2016 r. – Frinsa del Noroeste/EUIPO – Frisa Frigorífico Rio Doce (FRISA)
   (Sprawa T-638/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego FRISA - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy Frinsa - Względna podstawa odmowy rejestracji - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Przedstawienie dodatkowych faktów i dowodów na poparcie skargi do Sądu - Kompetencja o charakterze reformatoryjnym - Artykuł 42 ust. 2 i 3, art. 65 i art. 76 in fine rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zasada 22 ust. 2-4 rozporządzenia (WE) nr 2868/95])
   (2016/C 191/32)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Frinsa del Noroeste, SA (Santa Eugenia de Ribeira, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Botella Reyna)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Frisa Frigorífico Rio Doce, SA (Espírito Santo, Brazylia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 lipca 2014 r. (sprawy połączone R 1547/2013-4 i R 1851/2013-4) dotycząca postępowania w sprawie sprzeciwu między Frinsa del Noroeste, SA a Frisa Frigorífico Rio Doce, SA.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 1 lipca 2014 r. (sprawy połączone R 1547/2013-4 i R 1851/2013-4).

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 380 z 27.10.2014.


title: Sprawa C-219/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 13 maja 2015 r. – Elisabeth Schmitt/TÜV Rheinland LGA Products GmbH

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 13 maja 2015 r. – Elisabeth Schmitt/TÜV Rheinland LGA Products GmbH
   (Sprawa C-219/15)
   (2015/C 279/21)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Elisabeth Schmitt

      Strona pozwana: TÜV Rheinland LGA Products GmbH

      Pytania prejudycjalne

   Czy celem i intencją dyrektywy (1) jest, aby jednostka notyfikowana, której powierzono dokonanie audytu systemu jakości, badanie projektu produktu i nadzór, działała w przypadku wyrobów medycznych objętych klasą III w celu ochrony wszystkich potencjalnych pacjentów i z tego względu mogła ponosić wobec danych pacjentów bezpośrednią i nieograniczoną odpowiedzialność w razie zawinionego naruszenia obowiązku?
   Czy z postanowień załącznika II do dyrektywy 93/42/EWG wynika, że na jednostce notyfikowanej, której zlecono dokonanie audytu systemu jakości, badanie projektu produktu i nadzór, ciąży w przypadku wyrobów medycznych objętych klasą III ogólny lub przynajmniej odnoszący się do uzasadnionych przypadków obowiązek badania produktu?
   Czy z postanowień załącznika II do dyrektywy 93/42/EWG wynika, że na jednostce notyfikowanej, której zlecono dokonanie audytu systemu jakości, badanie projektu produktu i nadzór, kontrolę ciąży w przypadku wyrobów medycznych objętych klasą III ogólny lub przynajmniej odnoszący się do uzasadnionych przypadków obowiązek sprawdzenia dokumentacji handlowej wytwórcy i/lub przeprowadzenia niezapowiedzianej kontroli?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca wyrobów medycznych, Dz.U. L 169, s. 1., zmieniona dyrektywą 2007/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. zmieniającą dyrektywę Rady 90/385/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do wyrobów medycznych aktywnego osadzania, dyrektywę Rady 93/42/EWG dotyczącą wyrobów medycznych oraz dyrektywę 98/8/WE dotyczącą wprowadzania do obrotu produktów biobójczych, Dz.U. L 247, s. 21.


title: Sprawa C-599/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 20 września 2011 r. w sprawie T-99/10 Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 28 listopada 2011 r. przez TofuTown.com GmbH

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 20 września 2011 r. w sprawie T-99/10 Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 28 listopada 2011 r. przez TofuTown.com GmbH
   (Sprawa C-599/11 P)
   2012/C 133/25
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: TofuTown.com GmbH (przedstawiciel: B. Krause, Rechtsanwältin)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               obciążenie Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG kosztami postępowania w obu instancjach albo w razie oddalenia odwołania podział kosztów między stronami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie dotyczy wyroku Sądu, którym stwierdzono nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 7 stycznia 2010 r. dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Meica Ammerländische Fleischwarenfabrik Fritz Meinen GmbH & Co. KG a TofuTown.com GmbH.
   Zdaniem wnoszącej odwołanie zaskarżony wyrok należy uchylić z następujących powodów:

               Po pierwsze, Sąd naruszył prawo stwierdzając w kontekście art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1), przy zastosowaniu nowych kryteriów, że zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Zgodnie z zaskarżonym wyrokiem dla ustalenia, że istnieje pojęciowe podobieństwo wystarczy, że oba pojęcia wynikają ze wspólnego nadrzędnego pojęcia oraz że, pomimo tego, iż są pojęciowo odmienne nie stanowią względem siebie przeciwieństwa, czego nie da się pogodzić z dotychczasowym orzecznictwem.

               Po drugie, Sąd naruszył prawo stwierdzając, że zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd nie biorąc w tym względzie pod uwagę wszystkich istotnych i uznanych kryteriów dotyczących oceny podobieństwa znaków towarowych. W niniejszym przypadku, jedyny wspólny składnik znajduje się w końcowej części znaku, na który powołano się w sprzeciwie. Według utrwalonego orzecznictwa znajduje zastosowanie zasada, że zasadniczo konsument poświęca większą uwagę początkowi znaku towarowego niż jego końcowi.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (wersja ujednolicona) (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-549/08: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 1 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2006/70/WE — Pranie pieniędzy i finansowanie terroryzmu — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/14

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 1 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-549/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/70/WE - Pranie pieniędzy i finansowanie terroryzmu - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   2009/C 282/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: P. Dejmek i A.-A. Gilly, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia (Przedstawiciel: D. O'Hagan, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprzyjęcie w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2006/70/WE z dnia 1 sierpnia 2006 r. ustanawiającej środki wykonawcze do dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do definicji osoby zajmującej eksponowane stanowisko polityczne, jak również w odniesieniu do technicznych kryteriów stosowania uproszczonych zasad należytej staranności wobec klienta oraz wyłączenia z uwagi na działalność finansową prowadzoną w sposób sporadyczny lub w bardzo ograniczonym zakresie (Dz.U. L 214, s. 29)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2006/70/WE z dnia 1 sierpnia 2006 r. ustanawiającej środki wykonawcze do dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do definicji „osoby zajmującej eksponowane stanowisko polityczne”, jak również w odniesieniu do technicznych kryteriów stosowania uproszczonych zasad należytej staranności wobec klienta oraz wyłączenia z uwagi na działalność finansową prowadzoną w sposób sporadyczny lub w bardzo ograniczonym zakresie Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Irlandia zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa C-167/05: Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/6

         Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-167/05)
   (2005/C 171/11)
   Język postępowania: szwedzki
   W dniu 14 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez L. Ström van Liera i K. Grossa, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Królestwu Szwecji.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że stosując podatki wewnętrzne, za pomocą których w sposób pośredni chronione jest piwo, produkowane głównie w Szwecji, przed winem, przywożonym głównie z innych Państw Członkowskich, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 90 WE;

               2.

               obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Napoje alkoholowe sprzedawane są w Szwecji indywidualnym konsumentom przez stanowiący własność państwa monopol sprzedaży detalicznej Systembolaget AB. Mocne piwa, to jest piwa o zawierające ponad 3.5 % alkoholu oraz wina sprzedawane są przez Systembolaget AB. Lekkie wina w średnim przedziale cenowym są postrzegane jako produkt zamienny z mocnym piwem.
   Piwo podlega podatkowi od napojów alkoholowych, który przeciętnie i procentowo jest znacznie niższy od analogicznego podatku stosowanego do wina. Nie przedstawiono żadnego uzasadnienia takiej różnicy w tym selektywnym podatku. Różnica w podatku wpływa na cenę produktów. Różnica ta jest powiększona przez zastosowanie do tych produktów podatku VAT o stawce 25 %.
   Wpływ tego podatku na cenę omawianych produktów może zakłócać konkurencję między towarami, a wewnętrzne podatki o selektywnym charakterze mogą wzmacniać krajowe struktury spożycia, zmniejszać potencjalne spożycie wina i poprzez to mogą w sposób pośredni chronić piwo na niekorzyść wina.


title: Sprawa F-101/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 26 kwietnia 2016 r. – Claus/Komisja

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/66

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 26 kwietnia 2016 r. – Claus/Komisja
      (Sprawa F-101/12) (1)

      (2016/C 211/82)
      Język postępowania: francuski
      Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013, s. 36.


title: Sprawa T-625/13: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2013 r. — The Tea Board przeciwko OHIM — Delta Lingerie (Darjeeling collection de lingerie)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/37

         Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2013 r. — The Tea Board przeciwko OHIM — Delta Lingerie (Darjeeling collection de lingerie)
   (Sprawa T-625/13)
   2014/C 45/65
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Tea Board (Kalkuta, Indie) (przedstawiciel: adwokat A. Nordemann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Delta Lingerie (Cachan, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 września 2013 r. w sprawie R 1502/2012-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy w kolorze zielonym zawierający element słowny „Darjeeling collection de lingerie” dla towarów i usług z klas 25, 35 i 38 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 466 228

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak wspólny nr 4 325 718„DARJEELING” dla towarów z klasy 30; graficzny wspólnotowy znak wspólny nr 8 674 327 zawierający element słowny „DARJEELING”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa T-411/14: Wyrok Sądu z dnia 24 lutego 2016 r. – Coca-Cola/OHIM (Kształt butelki konturowej bez żłobień) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Kształt butelki konturowej bez żłobień — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/26

         Wyrok Sądu z dnia 24 lutego 2016 r. – Coca-Cola/OHIM (Kształt butelki konturowej bez żłobień)
   (Sprawa T-411/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego - Kształt butelki konturowej bez żłobień - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2016/C 118/28)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Coca-Cola Company (Atlanta, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: D. Stone, A. Dykes, solicitors, i S. Malynicz, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. Geroulakos i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 marca 2014 r. (sprawa R 540/2013-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia trójwymiarowego tworzonego przez kształt butelki konturowej jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               The Coca-Cola Company zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 25.8.2014.


title: Sprawa C-71/15 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 stycznia 2015 r. w sprawie T-479/14 Kendrion/Unia Europejska, wniesione w dniu 17 lutego 2015 r. przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/20

      Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 stycznia 2015 r. w sprawie T-479/14 Kendrion/Unia Europejska, wniesione w dniu 17 lutego 2015 r. przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
      (Sprawa C-71/15 P)
      (2015/C 107/29)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: A.V. Placco i E. Beysen, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Kendrion NV

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 6 stycznia 2015 r. w sprawie T-479/14 Kendrion/Unia Europejska;

                  —

                  uwzględnienie żądań podnoszonych przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany dalej „TSUE”) przed Sądem na podstawie art. 114 regulaminu postępowania przed Sądem i w związku z tym:

                  —

                  tytułem żądania głównego: wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie i stwierdzenie niedopuszczalności skargi Kendrion NV o odszkodowanie, ponieważ jest ona wymierzona przeciwko TSUE (jako przedstawicielowi Unii);

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego: na wypadek, gdyby Trybunał Sprawiedliwości uznał, że okoliczność, iż przedmiotowa skarga jest wymierzona przeciwko TSUE a nie przeciwko Komisji (jako przedstawicielowi Unii) jest nieistotna z punktu widzenia dopuszczalności tej skargi, lecz że w swoim orzeczeniu Sąd powinien był rozstrzygnąć w przedmiocie kwestii wpadkowej podniesionej przed nim przez TSUE, dotyczącej substytucji TSUE przez Komisję w charakterze strony pozwanej, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozstrzygnięcia, tak aby Sąd mógł – przy uwzględnieniu wywodów prawnych Trybunału Sprawiedliwości – wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie skargi Kendrion o odszkodowanie;

                  —

                  obciążenie Kendrion NV kosztami poniesionymi przez TSUE w postępowaniu w pierwszej instancji oraz w postępowaniu odwoławczym.

         Zarzuty i główne argumenty

      Postanowieniem z dnia 6 stycznia 2015 r. Sąd Unii Europejskiej oddalił wniosek złożony przez TSUE na podstawie art. 114 regulaminu postępowania przed Sądem w sprawie T-479/14 Kendrion/Trybunał Sprawiedliwości. Wniosek TSUE miał na celu, przede wszystkim, spowodowanie stwierdzenia niedopuszczalności skargi wytoczonej przez Kendrion NV przeciwko Trybunałowi, w której podnosi on pozaumowną odpowiedzialność Unii celem uzyskania odszkodowania za szkodę, jaką twierdzi ona, iż poniosła w wyniku nieprzestrzegania przez Sąd rozsądnego terminu w sprawie T-54/06 Kendrion/Komisja. Posiłkowo TSUE podniósł kwestię incydentalną, w ramach której wniósł on do Sądu o substytuowanie go przez Komisję Europejską (zwaną dalej „Komisją”) w charakterze strony pozwanej. W ramach tego wniosku TSUE podniósł, że skarżąca powinna było wytoczyć swoją skargę przeciwko Unii Europejskiej, reprezentowanej nie przez TSUE, ale przez Komisję. W zaskarżonym postanowieniu Sąd nie przychylił się do żądania TSUE.
      Teraz TSUE wnosi do Trybunału Sprawiedliwości w odwołaniu na podstawie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości o uchylenie tego postanowienia. W uzasadnieniu odwołania TSUE podnosi naruszenie zasad dotyczących reprezentacji Unii przed jej organami sądowymi i naruszenie obowiązku uzasadnienia.
      W ramach
            pierwszego zarzutu związanego z naruszeniem zasad dotyczących reprezentacji Unii przed jej organami sądowymi
          TSUE zauważa, że wobec braku wyraźnej zasady regulującej reprezentację Unii przed unijnymi organami sądowymi w przypadku skarg wytaczanych na podstawie art. 268 TFUE w celu egzekwowania pozaumownej odpowiedzialności Unii, zasady dotyczące reprezentacji muszą zostać wywiedzione z zasad ogólnych znajdujących zastosowanie do wykonywania wymiaru sprawiedliwości, w szczególności z zasady prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości oraz zasad dotyczących niezawisłości i bezstronności sędziów.
      Ten pierwszy zarzut podnoszony przez TSUE składa się z dwóch części, a mianowicie dotyczy on naruszenia wymogów wynikających z zasady prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości oraz naruszenia wymogów wynikających z zasad dotyczących niezawisłości i bezstronności.

      W ramach pierwszej części zarzutu pierwszego TSUE zauważa, że wniosek, od którego doszedł Sąd, mianowicie, iż Trybunał może reprezentować Unię w ramach przedmiotowej skargi o odszkodowanie, jest w oczywisty sposób oparty na orzecznictwie zapoczątkowanym wyrokiem Werhahn Hansamühle i in./Rada i Komisja (sprawy połączone od 63/72 do 69/72, EU:C:1973:121; zwanym dalej „wyrokiem Werhahn i in.”). Rozwiązanie przyjęte w tym orzecznictwie jest tego rodzaju, że jeżeli z powodu działania jednego z jej organów Wspólnota, a obecnie Unia, ponosi odpowiedzialność, jest ona reprezentowana przed organem sądowym Unii przez organ bądź organy, który (względnie które) obciąża działanie prowadzące do powstania odpowiedzialności. Zdaniem TSUE takie rozwiązanie nie może zostać zastosowane do niniejszej sprawy, ponieważ z wielu powodów prowadziłoby to do sytuacji, która wydaje się sprzeczna z prawidłowym administrowaniem wymiarem sprawiedliwości, stanowiącym – zgodnie z brzmieniem wyroku Werhahn i in. – uzasadnienie jego wydania. W tym kontekście TSUE powołuje się również, w ramach kwestii wpadkowej, na brak poszanowania zakresu art. 317 akapit pierwszy TFUE i art. 53 ust. 1 rozporządzenia nr 966/2012 (1), na podstawie których Sąd powinien był w jego przekonaniu uznać zasadę, w myśl której odszkodowanie – tak jak dochodzone w niniejszej sprawie – ostatecznie musiałoby zostać wypłacone z części budżetu przypadającego na Komisję.
      W ramach drugiej części zarzutu pierwszego TSUE podnosi, powołując się na wyrok ETPC z dnia 10 lipca 2008 r. w sprawie Mihalkov/Bułgaria (skarga nr 67719/01), że orzekając, iż w ramach postępowania w przedmiocie skargi odszkodowawczej Kendrion Trybunał musi reprezentować Unię, Sąd nie uwzględnił wymogów dotyczących niezawisłości i bezstronności sędziów. Jako że w niniejszej sprawie, po pierwsze, działanie powodujące powstanie odpowiedzialności odszkodowawczej nastąpiło w ramach wykonywania wymiaru sprawiedliwości przez organ sądowy, a, po drugie, organ sądowy, który musi rozpatrzyć sprawę i) należy do tego samego organu wymiaru sprawiedliwości (Sąd) co organ, który obciąża działanie, które doprowadziło do powstania odpowiedzialności oraz ii) stanowi stały element strony pozwanej w niniejszej sprawie (Trybunału), z którym sędziowie tego organu są zawodowo związani, ww. wymogi nie są spełnione, tym bardziej, gdy – tak jak orzekł Sąd – odszkodowanie – takie jak żądane – miałoby zostać wypłacone z części budżetu przypadającego na Trybunał.
      Następnie, w ramach
            drugiego zarzutu
          TSUE podnosi, że zaskarżone postanowienie
            narusza obowiązek uzasadnienia
         , ponieważ nie zawiera ono żadnego konkretnego obalenia przedstawionej przez Trybunał przed Sądem argumentacji dotyczącej zakresu wyroku Kendrion/Komisja (C-50/12 P, EU:C:2013:771).

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298, s. 1).


title: Sprawa C-175/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 6 kwietnia 2017 r. – X/Belastingdienst/Toeslagen

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 6 kwietnia 2017 r. – X/Belastingdienst/Toeslagen
   (Sprawa C-175/17)
   (2017/C 178/15)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

      Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X

      Druga strona postępowania: Belastingdienst/Toeslagen

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy art. 13 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. 2008 L 348, s. 98, tzw. dyrektywy powrotowej) w związku z art. 4, 18, 19 ust. 2 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że prawo Unii wymaga by środek odwoławczy wnoszony do sądu wyższej instancji – o ile przepisy prawa krajowego przewidują możliwość jego wniesienia w ramach postępowania mającego za przedmiot zaskarżenie decyzji zawierającej decyzję nakazującą powrót w rozumieniu art. 3 ust. 4 dyrektywy 2008/115/WE – miał automatycznie skutek zawieszający, jeśli obywatel państwa trzeciego powoła się na to, że wykonanie decyzji nakazującej powrót jest związane z poważnym ryzykiem naruszenia zasady non-refoulement? Innymi słowy, czy w takim przypadku wydalenie obywatela państwa trzeciego musi zostać zawieszone do czasu upłynięcia terminu na wniesienie owego środka odwoławczego do sądu wyższej instancji lub – gdy rzeczony środek odwoławczy został wniesiony – do czasu wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie owego środka odwoławczego, bez konieczności wystąpienia osobno z odnośnym wnioskiem przez obywatela państwa trzeciego?

               2)

               Czy przepisy art. 39 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich (Dz.U. 2005 L 326, s. 13, tzw. dyrektywy w sprawie procedur azylowych) w związku z art. 4, 18, 19 ust. 2 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że prawo Unii wymaga by środek odwoławczy wnoszony do sądu wyższej instancji – o ile przepisy prawa krajowego przewidują możliwość jego wniesienia w ramach postępowania dotyczącego oddalenia wniosku o udzielenie azylu w rozumieniu art. 2 dyrektywy 2005/85/WE – miał automatycznie skutek zawieszający? Innymi słowy, czy w takim przypadku wydalenie obywatela państwa trzeciego musi zostać zawieszone do czasu upłynięcia terminu na wniesienie owego środka odwoławczego do sądu wyższej instancji lub – gdy rzeczony środek odwoławczy został wniesiony – do czasu wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie owego środka odwoławczego, bez konieczności wystąpienia osobno z odnośnym wnioskiem przez obywatela państwa trzeciego?


title: Sprawa T-471/11: Wyrok Sądu z dnia 5 września 2014 r. – Éditions Odile Jacob przeciwko Komisji (Konkurencja — Koncentracje — Rynek księgarski — Decyzja uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem z zastrzeżeniem odsprzedaży aktywów — Decyzja zatwierdzająca nabywcę zbywanych aktywów — Decyzja wydana po stwierdzeniu przez Sąd nieważności decyzji początkowej dotyczącej tego samego postępowania — Interes prawny — Naruszenie art. 266 TFUE — Niewypełnienie zobowiązań nałożonych w decyzji w przedmiocie warunkowego zatwierdzenia — Rozróżnienie między warunkami a obowiązkami — Zasada niedziałania prawa wstecz — Ocena kandydatury nabywcy — Niezależność nabywcy od zbywcy — Nadużycie władzy — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               20.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/13

         Wyrok Sądu z dnia 5 września 2014 r. – Éditions Odile Jacob przeciwko Komisji
   (Sprawa T-471/11) (1)

   ((Konkurencja - Koncentracje - Rynek księgarski - Decyzja uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem z zastrzeżeniem odsprzedaży aktywów - Decyzja zatwierdzająca nabywcę zbywanych aktywów - Decyzja wydana po stwierdzeniu przez Sąd nieważności decyzji początkowej dotyczącej tego samego postępowania - Interes prawny - Naruszenie art. 266 TFUE - Niewypełnienie zobowiązań nałożonych w decyzji w przedmiocie warunkowego zatwierdzenia - Rozróżnienie między warunkami a obowiązkami - Zasada niedziałania prawa wstecz - Ocena kandydatury nabywcy - Niezależność nabywcy od zbywcy - Nadużycie władzy - Obowiązek uzasadnienia))
   2014/C 372/16
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Éditions Odile Jacob SAS (Paryż, Francja) (przedstawiciele: początkowo O. Fréget, M. Struys i L. Eskenazi, następnie O. Fréget, L. Eskenazi i D. Béranger, a w końcu O. Fréget i L. Eskenazi, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito, O. Beynet i S. Noë, pełnomocnicy)

      Interwenientci popierający stronę pozwaną: Lagardère SCA (Paryż, Francja) (przedstawiciele: A. Winckler, F. de Bure, J.-B. Pinçon i L.Bary, adwokaci); Wendel (Paryż) (przedstawiciele: M. Trabucchi, F. Gordon i A. Gosset-Grainville, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2011) 3503 z dnia 13 maja 2011 r. w sprawie COMP/M.2978 Lagardère/Natexis/VUP, wydanej w następstwie wyroku z dnia 13 września 2010 r. w sprawie T-452/04 Éditions Odile Jacob przeciwko Komisji, EU: T:2010:385, w której Komisja ponownie zatwierdziła spółkę Wendel Investissement jako nabywcę aktywów zbytych w wykonaniu zobowiązań związanych z decyzją Komisji z dnia 7 stycznia 2004 r. zezwalającą na przeprowadzenie koncentracji Lagardère/Natexis/VUP.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Éditions Odile Jacob SAS zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 305 z 15.10.2011.


title: Sprawa T-335/12: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2012 r. — T&L Sugars i Sidul Açúcares przeciwko Komisji

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/35

         Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2012 r. — T&L Sugars i Sidul Açúcares przeciwko Komisji
   (Sprawa T-335/12)
   2012/C 287/66
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: T&L Sugars Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) oraz Sidul Açúcares, Unipessoal Lda (Santa Iria de Azóia, Portugalia) (przedstawiciele: D. Waelbroeck, lawyer, oraz D. Slater, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska oraz Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie niniejszej skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE lub zarzutu bezprawności na podstawie art. 277 TFUE wobec rozporządzenia nr 367/2012, rozporządzenia nr 397/2012, rozporządzenia nr 356/2012, rozporządzenia nr 382/2012, rozporządzenia nr 444/2011 oraz rozporządzenia nr 485/2012 za dopuszczalne i zasadne;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 367/2012 z dnia 27 kwietnia 2012 r. ustanawiającego niezbędne środki w odniesieniu do udostępniania dodatkowych ilości cukru pozakwotowego i izoglukozy pozakwotowej na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej w roku gospodarczym 2011/2012 (Dz.U. L 116, s. 12);

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 397/2012 z dnia 8 maja 2012 r. ustalającego współczynnik przydziału, odrzucającego dalsze wnioski i zamykającego okres składania wniosków w odniesieniu do dostępnych dodatkowych ilości cukru pozakwotowego do sprzedania na rynku Unii z zastosowaniem obniżonej opłaty za przekroczenie kwoty krajowej w roku gospodarczym 2011/2012 (Dz.U. L 123, s. 35);

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1239/2011 (Dz.U. L 318, s. 4), zmienionego rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 356/2012 w odniesieniu do okresów, w których można składać oferty w odpowiedzi na drugi przetarg częściowy i kolejne przetargi częściowe w roku gospodarczym 2011/2012 na przywóz cukru z zastosowaniem obniżonej stawki celnej (Dz.U. L 113, s. 4);

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 382/2012 z dnia 3 maja 2012 r. w sprawie minimalnej stawki cła na cukier ustalanej w związku z piątym częściowym zaproszeniem do składania ofert w ramach postępowania o udzielenie zamówienia otwartego rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 1239/2011 (Dz.U. L 119, s. 41);

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 444/2012 z dnia 24 maja 2012 r. w sprawie minimalnej stawki cła na cukier ustalanej w związku z szóstym częściowym zaproszeniem do składania ofert w ramach postępowania o udzielenie zamówienia otwartego rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 1239/2011 (Dz.U. L 135, s. 61);

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 485/2012 z dnia 7 czerwca 2012 r. w sprawie minimalnej stawki cła na cukier ustalanej w związku z siódmym częściowym zaproszeniem do składania ofert w ramach postępowania o udzielenie zamówienia otwartego rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 1239/2011 (Dz.U. L 148, s. 24);

               —

               alternatywnie, (i) uznanie zarzutu bezprawności wobec art. 186 lit. a) i art. 187 rozporządzenia nr 1234/2007 (1) za dopuszczalny i zasadny oraz uznanie tych przepisów za bezprawne, jak również stwierdzenie nieważności zaskarżonych rozporządzeń, które bezpośrednio lub pośrednio są oparte na tych przepisach; oraz (ii) uznanie zarzutu bezprawności wobec rozporządzenia nr 367/2012 i rozporządzenia nr 1239/2011, zmienionego rozporządzeniem nr 356/2012, za dopuszczalny i zasadny;

               —

               zobowiązanie Unii Europejskiej reprezentowanej przez Komisję do naprawy wszelkich szkód poniesionych przez skarżące w wyniku naruszenia przez Komisję jej zobowiązań prawnych oraz ustalenie wysokości odszkodowania za szkodę poniesioną przez skarżące w okresie od dnia 30 stycznia 2012 r. do dnia 24 czerwca 2012 r. na kwotę 75 051 236 EUR powiększoną o wysokość wszelkich dalszych strat poniesionych przez skarżące po tej dacie lub wszelkie inne kwoty odzwierciedlające szkodę, jaka została lub zostanie poniesiona przez skarżące, jeśli zostanie to przez nie wykazane w trakcie niniejszego postępowania, w szczególności przy uwzględnieniu w należyty sposób szkód przyszłych;

               —

               zasądzenie odsetek według stopy ustalonej ówcześnie przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansujących, powiększonej o dwa punkty procentowe, lub według innej właściwej stopy określonej przez Sąd, od kwoty podlegającej zapłacie od daty orzeczenia Sądu do daty faktycznej zapłaty;

               —

               obciążenie Komisji wszystkimi kosztami i wydatkami związanymi z niniejszym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia zasady niedyskryminacji w ten sposób, że z jednej strony rozporządzenie nr 367/2012 przewiduje stałą opłatę za przekroczenie kwoty krajowej, mającą ogólne zastosowanie, w wysokości 211 EUR za tonę — tj. mniej niż połowę zwykłej kwoty 500 EUR za tonę — w zastosowaniu do szczególnej ilości (250 000 t) cukru, rozdzielonej równo wyłącznie pomiędzy skarżące będące zakładami przetwórstwa buraków cukrowych. Z drugiej strony rozporządzenie nr 1239/2011, zmienione rozporządzeniem nr 356/2012, przewiduje nieznane i nieprzewidywalne cło, mające zastosowanie tylko do zwycięzców przetargu (którymi mogą być rafinerie cukru trzcinowego, zakłady przetwórstwa buraków cukrowych lub jakakolwiek strona trzecia) i na nieokreśloną kwotę łączną. Cło zostało ostatnio ustalone na kwotę 312,60 EUR za tonę, tj. niemal 50 % więcej niż opłata za przekroczenie kwoty krajowej dla zakładów przetwórstwa buraków cukrowych. Trudno o większy kontrast pomiędzy tymi dwoma środkami. W istocie każdy element tych środków dyskryminuje rafinerie cukru trzcinowego wobec zakładów przetwórstwa buraków cukrowych.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia rozporządzenia nr 1234/2007 i braku właściwej podstawy prawnej w ten sposób, że ze względu na rozporządzenie nr 367/2012 Komisja nie posiada uprawnień do zwiększania kwot, przeciwnie — jest zobowiązana do nakładania wysokich zniechęcających opłat za udostępnianie cukru pozakwotowego na rynku Unii. W odniesieniu do przetargów podatkowych Komisja wyraźnie nie posiada upoważnienia ani uprawnień do przyjęcia tego rodzaju środka, który nigdy nie został przewidziany w podstawowych przepisach.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasady pewności prawa w ten sposób, że Komisja stworzyła system, w którym cła nie są przewidywalne i określane poprzez stosowanie spójnych, obiektywnych kryteriów, lecz raczej ustalane subiektywną gotowością do płacenia (zresztą podmiotów podlegających bardzo różnorodnym naciskom i zachętom w tym względzie), bez żadnej faktycznej więzi z rzeczywiście przywożonymi produktami.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności w zakresie w jakim Komisja mogła swobodnie przyjąć mniej restrykcyjne środki, w celu zaradzenia brakom w zaopatrzeniu, które nie zostałyby przyjęte wyłącznie na szkodę rafinerii importujących.

               5)

               Zarzut piąty dotyczy naruszenia uzasadnionych oczekiwań w ten sposób, że skarżące mogły w uzasadniony sposób oczekiwać, iż Komisja użyje narzędzi dostępnych w rozporządzeniu nr 1234/2007 w celu przywrócenia dostępności zaopatrzenia w surowy cukier trzcinowy do rafinacji. Skarżące mogły także w uzasadniony sposób oczekiwać, że Komisja zachowa równowagę pomiędzy rafineriami importującymi a krajowymi producentami cukru.

               6)

               Zarzut szósty dotyczy naruszenia zasad staranności, sumienności i dobrej administracji w ten sposób, że działania Komisji były oczywiście niewłaściwe w świetle braków w zaopatrzeniu. Komisja powinna była złagodzić ograniczenia w przywozie dla rafinerii trzciny cukrowej. Zamiast tego Komisja zwiększyła produkcję krajową i uzależniła dostęp do dodatkowych przywozów od penalizujących i nieprzewidywalnych opłat.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczy naruszenia art. 39 TFUE w ten sposób, że Komisja nie osiągnęła dwóch celów określonych w tym postanowieniu traktatu.

               8)

               Zarzut ósmy dotyczy naruszenia rozporządzenia nr 1006/2011 (2) w ten sposób, że opłaty nałożone na biały cukier w istocie są tylko nieznacznie wyższe niż te dotyczące cukru surowego, bowiem różnica wynosi około 30 EUR za tonę. Kontrastuje to z różnicą 80 EUR pomiędzy standardowym cłem przywozowym za cukier rafinowany (419 EUR) a surowy cukier do rafinacji (339 EUR), które są określone w rozporządzeniu nr 1006/2011.

         Dodatkowo, na poparcie skargi o odszkodowanie skarżące twierdzą, że Komisja w sposób rażący i oczywisty przekroczyła margines swobodnego uznania przyznany jej przez rozporządzenie nr 1234/2007 poprzez jej bierność i niewłaściwe działanie. Ponadto brak przyjęcia odpowiednich środków przez Komisję stanowi oczywiste naruszenie zasady prawa „mającej na celu przyznanie praw jednostkom”. Komisja w szczególności naruszyła ogólne zasady UE pewności prawa, niedyskryminacji, proporcjonalności, uzasadnionych oczekiwań oraz obowiązku staranności, sumienności i dobrej administracji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (Dz.U. L 299, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej (Dz.U. L 282, s. 1).


title: Sprawa C-118/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad — Warna — Bułgaria) — Eon Aset Menidjmunt LTD przeciwko Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — Warna pri Centralno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prihodite (Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 168 i 176 — Prawo do odliczenia — Warunki dotyczące wykorzystywania towarów i usług na potrzeby transakcji opodatkowanych — Powstanie prawa do odliczenia — Umowa najmu pojazdu samochodowego — Umowa leasingu — Pojazd wykorzystywany przez pracodawcę do nieodpłatnego transportu pracownika pomiędzy jego miejscem zamieszkania a miejscem pracy)

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/9

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad — Warna — Bułgaria) — Eon Aset Menidjmunt LTD przeciwko Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — Warna pri Centralno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prihodite
   (Sprawa C-118/11) (1)

   (Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuły 168 i 176 - Prawo do odliczenia - Warunki dotyczące wykorzystywania towarów i usług na potrzeby transakcji opodatkowanych - Powstanie prawa do odliczenia - Umowa najmu pojazdu samochodowego - Umowa leasingu - Pojazd wykorzystywany przez pracodawcę do nieodpłatnego transportu pracownika pomiędzy jego miejscem zamieszkania a miejscem pracy)
   2012/C 98/12
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administrativen sad — Warna

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Eon Aset Menidjmunt OOD

      Strona pozwana: Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” — Warna pri Centralno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prihodite

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Administrativen sad — Warna — Wykładnia art. 168, 173 i 176 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Ograniczenia prawa do odliczania podatku VAT — Przepisy krajowe przewidujące jako bezwzględny warunek uznania prawa do odliczenia podatku VAT wykorzystywanie towarów i usług na potrzeby samodzielnej działalności gospodarczej i nieprzewidujące mechanizmu korygującego na wypadek zaistnienia sytuacji, w których towary i usługi nie są początkowo uwzględniane w wielkości obrotu, lecz po ich nabyciu wykorzystywane są do realizacji dostaw podlegających opodatkowaniu

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 168 lit. a) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy dokonywać w ten sposób, że:

                           —

                           wynajmowany pojazd samochodowy należy uważać za wykorzystywany na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika, jeżeli istnieje bezpośredni i ścisły związek pomiędzy wykorzystywaniem tego pojazdu i działalnością gospodarczą podatnika, oraz że moment, w którym powstaje prawo do odliczenia i w którym należy brać pod uwagę istnienie takiego związku, następuje z upływem okresu, którego dotyczy każda z płatności;

                           —

                           pojazd samochodowy wynajmowany na podstawie umowy leasingu i zakwalifikowany jako dobro inwestycyjne należy uważać za wykorzystywany na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika, jeżeli podatnik działający w takim charakterze nabywa ten towar i zalicza go w całości do majątku swego przedsiębiorstwa, przy czym naliczony podatek od wartości dodanej zostaje odliczony w całości i bezpośrednio, a każde wykorzystanie rzeczonego dobra do celów prywatnych podatnika lub jego pracowników lub do celów niezwiązanych z działalnością jego przedsiębiorstwa uważa się za świadczenie usług dokonane odpłatnie.

               2)

               Artykuły 168 i 176 dyrektywy 2006/112 nie stoją na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, które przewiduje wyłączenie prawa do odliczenia w odniesieniu do towarów i usług przeznaczonych do celów nieodpłatnych dostaw albo do celów działalności niezwiązanej z działalnością gospodarczą podatnika, pod warunkiem, że towary kwalifikowane jako dobra inwestycyjne nie są zaliczane do majątku przedsiębiorstwa.

      (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.