title: Sprawa C-148/15: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Deutsche Parkinson Vereinigung eV/Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV (Odesłanie prejudycjalne — Artykuły 34 TFUE i 36 TFUE — Swobodny przepływ towarów — Przepisy krajowe — Wydawane na receptę produkty lecznicze stosowane u ludzi — Sprzedaż w aptekach — Ustalanie jednolitych cen — Ograniczenie ilościowe w przywozie — Środki o skutku równoważnym — Uzasadnienie — Ochrona zdrowia i życia ludzi)

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Deutsche Parkinson Vereinigung eV/Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV
   (Sprawa C-148/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuły 34 TFUE i 36 TFUE - Swobodny przepływ towarów - Przepisy krajowe - Wydawane na receptę produkty lecznicze stosowane u ludzi - Sprzedaż w aptekach - Ustalanie jednolitych cen - Ograniczenie ilościowe w przywozie - Środki o skutku równoważnym - Uzasadnienie - Ochrona zdrowia i życia ludzi))
   (2016/C 475/06)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Deutsche Parkinson Vereinigung eV

      Strona pozwana: Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV

      Sentencja

               1)

               Artykuł 34 TFUE należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie krajowe takie jak uregulowanie sporne w postępowaniu głównym, które przewiduje ustalanie jednolitych cen sprzedaży przez apteki wydawanych na receptę produktów leczniczych stosowanych u ludzi, stanowi środek o skutku równoważnym z ograniczeniem ilościowym w przywozie w rozumieniu tego artykułu, ponieważ uregulowanie to dotyczy w większym stopniu sprzedaży produktów leczniczych wydawanych na receptę przez apteki mające siedzibę w innych państwach członkowskich niż sprzedaży tych produktów przez apteki mające siedzibę na terytorium kraju.

               2)

               Artykuł 36 TFUE należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie krajowe takie jak uregulowanie sporne w postępowaniu głównym, które przewiduje ustalanie jednolitych cen sprzedaży przez apteki wydawanych na receptę produktów leczniczych stosowanych u ludzi, nie może być uzasadnione celami ochrony zdrowia i życia ludzi w rozumieniu tego artykułu w zakresie, w jakim uregulowanie to nie jest odpowiednie dla osiągnięcia zamierzonych celów.

      (1)  Dz.U. C 213 z 29.6.2015.


title: Sprawa C-485/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 31 października 2012 r. — Maatschap T. van Oosterom en A. van Oosterom-Boelhouwer przeciwko Staatssecretaris van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 31 października 2012 r. — Maatschap T. van Oosterom en A. van Oosterom-Boelhouwer przeciwko Staatssecretaris van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie
   (Sprawa C-485/12)
   2013/C 26/44
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   College van Beroep voor het Bedrijfsleven

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Maatschap T. van Oosterom en A. van Oosterom-Boelhouwer

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Economische Zaken, Landbouw en Innovatie

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 32 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że należy przeprowadzić inspekcję fizyczną, zanim będzie możliwe stwierdzenie na podstawie zdjęć lotniczych wykonanych w związku z kontrolą deklaracji, iż deklaracja rolnika nie jest dokładna?

      (1)  Rozporządzenie Komisji z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U. L 141, s. 18).


               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/55

         Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2014 r. – Gas Natural SDG przeciwko Komisji
   (Sprawa T-508)
   2014/C 292/67
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Gas Natural SDG, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: F. Seijo Pérez, R. García Gómez de Zamora i M. Troncoso Ferrer, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

               —

               stwierdzenie nieważność zaskarżonej decyzji;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim nakazuje odzyskanie pomocy, i

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji Komisji Europejskiej z dnia 17 lipca 2013 r. w sprawie systemu podatkowego stosowanego do niektórych umów leasingu finansowego, zwanego również hiszpańskim systemem leasingu podatkowego (Pomoc państwa SA.21233, ex NN/11, ex CP 137/06).
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawie T-401/14, Duro Felguera przeciwko Komisji, w sprawie T-700/13 Bankia przeciwko Komisji oraz w sprawie T-500/14, Derivados del Flúor przeciwko Komisji.
   Podnosi się zasadniczo naruszenie art. 107 i 108, ponieważ nie wykazano wybiórczego charakteru rzekomej pomocy i jej przeznaczenia na handel pomiędzy państwami członkowskimi, naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE i obowiązku uzasadniania aktów poprzez zaklasyfikowanie stowarzyszeń o interesie gospodarczym i ich inwestorów jako beneficjentów rzekomej pomocy, naruszenie art. 108 i 108 TFUE oraz zasady podziału kompetencji, przy orzekaniu w zaskarżonej decyzji o zgodności z prawem umów pomiędzy prywatnymi podmiotami gospodarczymi, jak również naruszenie zasad bezpieczeństwa prawnego, uzasadnionych oczekiwań i równego traktowania, a także art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999.


title: Sprawa C-412/07: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 6 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/28

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 6 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-412/07) (1)

   (2008/C 128/59)

      Język postępowania: angielski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 247 z 20.10.2007.


title: Sprawa C-75/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 21 lutego 2008 r. — The Queen na podstawie apelacji Christophera Mellora przeciwko Secretary of State for Communities and Local Government

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 21 lutego 2008 r. — The Queen na podstawie apelacji Christophera Mellora przeciwko Secretary of State for Communities and Local Government
   (Sprawa C-75/08)
   (2008/C 107/31)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   Court of Appeal (Civil Division)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Christopher Mellor

      Strona pozwana: Secretary of State for Communities and Local Government
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy zgodnie z art. 4 dyrektywy Rady 85/337/EWG (1), zmienionej dyrektywą 97/11/WE (2) i 2003/35/WE (3) (zwanej dalej „dyrektywą”), państwa członkowskie mają obowiązek ujawniać powody wydania decyzji wskazującej na brak konieczności poddania przedsięwzięcia figurującego w załączniku II do dyrektywy ocenie zgodnie z art. od 5 do 10 dyrektywy?

               2.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy wymóg ten został spełniony, biorąc pod uwagę treść pisma sekretarz stanu z dnia 4 grudnia 2006 r.?

               3.

               W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi przeczącej, jaki jest w tych okolicznościach zakres obowiązku uzasadnienia aktu?

      (1)  Dyrektywa Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne Dz.U. L 175, str. 40.

      (2)  Dz.U. L 73, str. 5.

      (3)  Dyrektywa 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidująca udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniająca w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (Dz.U. L 156, str. 17).


title: Sprawa C-75/07: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/28/WE — Weterynaryjne produkty lecznicze — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/22

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 8 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-75/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/28/WE - Weterynaryjne produkty lecznicze - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2007/C 315/38)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: B. Stromsky, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues oraz R. Loosli-Surrans, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/28/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/82/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych (Dz. U. L 136, str. 58)
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/28/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/82/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do weterynaryjnych produktów leczniczych, Republika Francuska uchybiła swoim zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 3 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa C-506/14: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 26 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – Yara Suomi Oy, Borealis Polymers Oy, Neste Oil Oyj, SSAB Europe Oy/Työ- ja elinkeinoministeriö (Odesłanie prejudycjalne — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej — Dyrektywa 2003/87/WE — Artykuł 10a — Metoda przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji — Obliczanie jednolitego międzysektorowego współczynnika korygującego — Decyzja 2013/448/UE — Artykuł 4 — Załącznik II — Ważność — Zastosowanie jednolitego międzysektorowego współczynnika korygującego do instalacji w sektorach narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji CO2 — Ustalanie wskaźnika emisyjności dla produktu w odniesieniu do ciekłego metalu — Decyzja 2011/278/UE — Artykuł 10 ust. 9 — Załącznik I — Ważność)

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/5

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 26 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus – Finlandia) – Yara Suomi Oy, Borealis Polymers Oy, Neste Oil Oyj, SSAB Europe Oy/Työ- ja elinkeinoministeriö
   (Sprawa C-506/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej - Dyrektywa 2003/87/WE - Artykuł 10a - Metoda przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji - Obliczanie jednolitego międzysektorowego współczynnika korygującego - Decyzja 2013/448/UE - Artykuł 4 - Załącznik II - Ważność - Zastosowanie jednolitego międzysektorowego współczynnika korygującego do instalacji w sektorach narażonych na znaczące ryzyko ucieczki emisji CO2 - Ustalanie wskaźnika emisyjności dla produktu w odniesieniu do ciekłego metalu - Decyzja 2011/278/UE - Artykuł 10 ust. 9 - Załącznik I - Ważność))
   (2017/C 006/05)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Yara Suomi Oy, Borealis Polymers Oy, Neste Oil Oyj, SSAB Europe Oy

      Strona pozwana: Työ- ja elinkeinoministeriö

      Sentencja

               1)

               Analiza pytań trzeciego i czwartego nie wykazała niczego, co mogłoby mieć wpływ na ważność art. 15 ust. 3 decyzji Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady.

               2)

               Analiza pytań szóstego i siódmego nie wykazała istnienia jakiejkolwiek okoliczności mogącej wpłynąć na ważność załącznika I do decyzji 2011/278.

               3)

               Analiza pytania piątego nie wykazała istnienia jakiejkolwiek okoliczności mogącej wpłynąć na ważność art. 10 ust. 9 akapit pierwszy decyzji 2011/278.

               4)

               Stwierdza się nieważność art. 4 decyzji Komisji 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz załącznika II do tej decyzji.

               5)

               Skutki stwierdzenia nieważności art. 4 decyzji 2013/448 i załącznika II do tej decyzji zostają ograniczone w czasie w ten sposób, że po pierwsze, owo stwierdzenie nieważności wywrze skutki dopiero po upływie okresu dziesięciu miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku z dnia 28 kwietnia 2016 r., Borealis Polyolefine i in. (C-191/14, C-192/14, C-295/14, C389/14 i od C-391/14 do C-393/14, EU:C:2016:311), co zapewni Komisji Europejskiej czas na przyjęcie koniecznych środków, a po drugie, działania podejmowane na podstawie nieważnych przepisów przed upływem wskazanego okresu nie mogą być kwestionowane.

      (1)  Dz.U. C 34 z 2.2.2015.


title: Sprawa C-266/08: Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/35

         Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-266/08)
   (2008/C 209/52)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M.Condou-Durande i E. Adsera Ribera, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2004/81/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie dokumentu pobytowego wydawanego obywatelom państw trzecich, którzy są ofiarami handlu ludźmi lub wcześniej byli przedmiotem działań ułatwiających nielegalną imigrację, którzy współpracują z właściwymi organami (1), a w każdym bądź razie nie zawiadamiając o tych przepisach Komisji, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 17-tej dyrektywy

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 5 sierpnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 261, str. 19.


title: Sprawa T-250/12: Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2012 r. — Uralita przeciwko Komisji

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/26

         Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2012 r. — Uralita przeciwko Komisji
   (Sprawa T-250/12)
   2012/C 243/46
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Uralita, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokat K. Struckmann i G. Forwood, Barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 27 marca 2012 r. C(2012) 1965 zmieniającej decyzję z dnia 11 czerwca 2008 r. C(2008) 2626 dotyczącą postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (obecnie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej) oraz art. 53 Porozumienia EOG (sprawa COMP/38.695 — Chloran sodu), w zakresie, w jakim nałożono w nim na skarżącą grzywnę w wysokości 4 231 000 EUR;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji Komisji Europejskiej z dnia 27 marca 2012 r. — (sprawa COMP/38.695 — Chloran sodu); oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa ewentualne zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że decyzja o nałożeniu grzywny po upływie terminu przedawnienia określonego w art. 25 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (1) i o zatrzymaniu odsetek narosłych od tej kwoty była niezgodna z prawem.

               2)

               Zarzut drugi, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczy tego, że zatrzymanie przez Komisję kwoty nałożonej decyzją C(2012) 1965 z dnia 27 marca 2012 r., łącznie z odsetkami zanim grzywna stała się wymagalna, było niezgodne z prawem.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003 L 1, s. 1)


title: Sprawa T-720/16: Skarga wniesiona w dniu 10 października 2016 r. – ARFEA/Komisja

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/32

      Skarga wniesiona w dniu 10 października 2016 r. – ARFEA/Komisja
      (Sprawa T-720/16)
      (2016/C 441/39)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Aziende riunite filovie ed autolinee Srl (ARFEA) (Alessandria, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Chiti i V. Angiolini)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 10 czerwca 2016 r. dotyczącej pomocy państwa SA.38132 (2015/C) (ex 2014/NN) Rekompensata z tytułu obowiązku świadczenia usługi publicznej dla Arfea – i w razie potrzeby innych powiązanych lub uprzednich aktów będących przedmiotem skargi;

                  —

                  Obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zaskarżona decyzja stwierdza niezgodność z rynkiem wewnętrznym i nakazuje zwrot pomocy udzielonej przez włoskie organy skarżącej, prywatnemu przedsiębiorstwu świadczącemu usługi lokalnego transportu publicznego na mocy koncesji oraz usługi prywatnego transportu w systemie przedsiębiorstwa, tytułem rekompensaty z tytułu obowiązku świadczenia usługi publicznej.
      Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia i nieprawidłowego zastosowania art. 108 ust. 3 TFUE.

                              —

                              Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że sporny środek nie stanowi pomocy państwa. W każdym razie nie jest to „nowa” pomoc, której dotyczy to postanowienie.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia i nieprawidłowego zastosowania art 107 TFUE.

                              —

                              Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że sporny środek stanowi rekompensatę z tytułu obowiązku świadczenia usługi publicznej dla Arfea, przyznaną w wykonaniu ostatecznych orzeczeń włoskich sądów, a nie „pomoc państwa” w rozumieniu tego postanowienia traktatu FUE.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasad stosowania prawa Unii Europejskiej, ogólnych zasad niedziałania prawa wstecz i pewności prawa oraz zasad wyprowadzonych w tej dziedzinie przez Trybunał Sprawiedliwości.

                              —

                              W tym względzie skarżąca spółka kwestionuje zastosowanie w tym przypadku rozporządzenia (WE) nr 1370/2007, co uczyniono w zaskarżonej decyzji. Stan faktyczny sprawy, który miał miejsce w latach 1997-1998, podlega bowiem innemu rozporządzeniu [rozporządzeniu (EWG) nr 1191/1969].

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasad przedawnienia.

                              —

                              W tym względzie skarżąca spółka kwestionuje decyzję nakazująca zwrot omawianego środka w 18 lat po wystąpieniu okoliczności faktycznych sprawy.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia ogólnych zasad wyprowadzonych przez Trybunał w celu zdefiniowania pomocy państwa i zasady autonomii proceduralnej państw członkowskich.

                              —

                              Skarżąca spółka podnosi w tym względzie, że zamierza dowieść, iż w dotyczącej jej sprawie zasady wyprowadzone przez Trybunał w sprawie Altmark Trans i Regierungspräsidium Magdeburg, C-280/00 były przestrzegane. Ponadto skarżąca spółka utrzymuje, że decyzja wkracza w obszar swobody uznania sądu krajowego.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia i nieprawidłowego zastosowania systemu pomocy państwa w przypadku gdy jednostronnie nakłada się obowiązki świadczenia usługi publicznej.

                              —

                              Skarżąca spółka zarzuca Komisji, że nie uwzględniła faktu, iż w niniejszym przypadku region Piemontu narzucił jej obowiązki świadczenia usługi publicznej, za które należy się rekompensata w drodze środków nieobjętych zakresem pojęcia pomocy państwa.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia zasad następstwa regulacji w czasie.

                              —

                              Skarżąca spółka, poza tym, co podnosi w ramach trzeciego zarzutu, kwestionuje zastosowanie do sprawy rozporządzenia nr 1370/2007. Zarzuca Komisji, że nie uwzględniła faktu, iż w niniejszym przypadku region Piemontu narzucił jej obowiązki świadczenia usługi publicznej, za które należy się rekompensata w drodze środków nieobjętych zakresem pojęcia pomocy państwa.


title: Sprawa C-114/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2016 r. w sprawie T-808/14, Hiszpania/Komisja, wniesione w dniu 3 marca 2017 r. przez Królestwo Hiszpanii

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/11

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2016 r. w sprawie T-808/14, Hiszpania/Komisja, wniesione w dniu 3 marca 2017 r. przez Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-114/17 P)
   (2017/C 129/13)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. J. García-Valdecasas Dorrego, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. w sprawie T-808/14, Królestwo Hiszpanii/Komisja Europejska;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA. 27408 [(C 24/2010) (ex NN 37/2010, ex CP 19/2009)] przyznanej przez Królestwo Hiszpanii na wdrożenie naziemnej telewizji cyfrowej na odległych i mniej zurbanizowanych obszarach Kastylii-La Manchy;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Naruszenie prawa w odniesieniu do wykładni art. 1 spornej decyzji, sprzed jego zmiany, oraz zasad dobrej administracji i pewności prawa poprzez uznanie, że przepis ten dotyczy również dostawy sprzętu i że nie kreuje on żadnego nowego obowiązku po stronie Królestwa Hiszpanii.

               2.

               Naruszenie prawa w odniesieniu do kontroli definiowania i stosowania przez państwa członkowskie instytucji usługi świadczonej w ogólnym interesie gospodarczym, zarówno w świetle pierwszego, jak i czwartego z kryteriów określonych w wyroku z dnia 24 lipca 2003 r., Altmark Trans i Regirungspräsidum Magdebrug (C-280/00, EU:C:2003:415).

               3.

               Naruszenie prawa w odniesieniu do kontroli sądowej zgodności pomocy z rynkiem wewnętrznym w świetle art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE poprzez uznanie, że sporny środek jest niezgodny z rynkiem wewnętrznym ze względu na brak poszanowania zasady neutralności technologicznej.


title: Sprawa C-625/16 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 2 marca 2017 r. – Anikó Pint/Komisja Europejska {Odwołanie — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Pochodzące od rządu węgierskiego dokumenty odnośnie do procedury EU Pilot nr 8572/15 [CHAP(2015)00353 i 6874/14/JUST] dotyczącej utrzymywanego naruszenia przez Węgry art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Wniosek o przedstawienie dokumentów — Brak odpowiedzi ze strony Komisji Europejskiej}

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/6

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 2 marca 2017 r. – Anikó Pint/Komisja Europejska
   (Sprawa C-625/16 P) (1)

   ({Odwołanie - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Pochodzące od rządu węgierskiego dokumenty odnośnie do procedury EU Pilot nr 8572/15 [CHAP(2015)00353 i 6874/14/JUST] dotyczącej utrzymywanego naruszenia przez Węgry art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Wniosek o przedstawienie dokumentów - Brak odpowiedzi ze strony Komisji Europejskiej})
   (2017/C 195/08)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Anikó Pint (przedstawiciel: D. Lazar, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Anikó Pint pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.4.2017.


title: Kryteria przedzielania spraw do izb

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/2

         Kryteria przedzielania spraw do izb
   2009/C 153/04
   W dniu16 czerwca 2009 r. Sąd Pierwszej Instancji ustanowił zgodnie z art. 12 regulaminu następujące kryteria przydzielania spraw do izb, na okres od dnia 1 października 2009 r. do dnia 31 sierpnia 2010 r.:

               1.

               Odwołania od orzeczeń Sądu do spraw Służby Publicznej przydziela się izbie odwoławczej z chwilą złożenia pisma, z zastrzeżeniem możliwości późniejszego zastosowania art. 14 i 51 regulaminu.

               2.

               Sprawy inne niż te, o których mowa w ust. 1 przydziela się z chwilą wniesienia skargi do izb złożonych z trzech sędziów, z zastrzeżeniem możliwości późniejszego zastosowania art. 14 i 51 regulaminu.
               Sprawy, o których mowa w niniejszym ustępie rozdziela się między izby według trzech odrębnych porządków, ustalanych zgodnie z kolejnością rejestracji spraw w sekretariacie:

                           —

                           dla spraw dotyczących stosowania reguł konkurencji odnoszących się do przedsiębiorstw, przepisów dotyczących pomocy udzielanej przez państwa oraz przepisów dotyczących handlowych środków ochronnych;

                           —

                           dla spraw z dziedziny prawa własności intelektualnej, o których mowa w art. 130 § 1 regulaminu;

                           —

                           dla pozostałych spraw.

                     W ramach wspomnianych porządków obie izby obradujące w składzie trzech sędziów, złożone z czterech sędziów, będą uwzględniane po dwa razy przy co trzeciej zmianie.
               Prezes Sądu może odstąpić od tych porządków w celu uwzględnienia powiązania niektórych spraw lub w celu zapewnienia zrównoważonego podziału pracy.


title: Sprawa T-108/13: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – VTZ i in./Rada (Dumping — Przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub ze stali pochodzących z Rosji — Ostateczne cło antydumpingowe — Produkt objęty postępowaniem)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/43

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2015 r. – VTZ i in./Rada
   (Sprawa T-108/13) (1)

   ((Dumping - Przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub ze stali pochodzących z Rosji - Ostateczne cło antydumpingowe - Produkt objęty postępowaniem))
   (2016/C 048/48)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Volžskij trubnyi zavod OAO (VTZ OAO) (Wołżski, Rosja); Taganrogskij metallurgičeskij zavod OAO (Tagmet OAO) (Taganrog, Rosja); Sinarskij trubnyj zavod OAO (SinTZ OAO) (Kamieńsk Uralski, Rosja); Severskij trubnyj zavod OAO (STZ OAO) (Polewskoj, Rosja) (przedstawiciele: J.F. Bellis, F. Di Gianni i G. Coppo, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert i B. Driessen, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez G. Berrischa, adwokata, i B. Byrne, solicitor, następnie przez B. Byrne oraz w końcu przez E. McGoverna, barrister)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland, B.R. Killmann i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy); ArcelorMittal Tubular Products Ostrava a.s. (Ostrava-Kunčice, Republika Czeska); Benteler Steel/Tube GmbH (Paderborn, Niemcy); Dalmine SpA (Dalmine, Włochy); Productos Tubulares, SA (Valle de Trápaga, Hiszpania); Rohrwerk Maxhütte GmbH (Sulzbach-Rosenberg, Niemcy); ArcelorMittal Tubular Products Roman SA (Roman, Rumunia); Silcotub SA (Zalău, Rumunia); Tubos Reunidos Industrial, SL (Amurrio, Hiszpania); V & M Deutschland GmbH (Düsseldorf, Niemcy); V & M France (Boulogne-Billancourt, Francja); Vallourec Mannesmann Oil & Gas France (Aulnoye-Aymeries, Francja) oraz voestalpine Tubular GmbH & Co. KG (Kindberg (Austria) (przedstawiciele: S. Gubel, adwokat oraz B. O’Connor, solicitor)

      Przedmiot

   Stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1269/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 585/2012 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu z żelaza lub ze stali pochodzących m.in. z Rosji w następstwie częściowego przeglądu okresowego zgodnie z art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 (Dz.U. L 357, s.1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona w całości.

               2)

               Volžskij trubnyi zavod OAO (VTZ OAO), Taganrogskij metallurgičeskij zavod OAO (Tagmet OAO), Sinarskij trubnyj zavod OAO (SinTZ OAO) Severskij trubnyj zavod OAO (STZ OAO) pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej oraz przez ArcelorMittal Tubular Products Ostrava a.s., Benteler Steel/Tube GmbH, Dalmine SpA, Productos Tubulares, SA, Rohrwerk Maxhütte GmbH, ArcelorMittal Tubular Products Roman SA, Silcotub SA, Tubos Reunidos Industrial, SL, V & M Deutschland GmbH, V & M France, Vallourec Mannesmann Oil & Gas France i voestalpine Tubular GmbH & Co. KG.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 114 z 20.4.2013.


title: Sprawa C-573/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 14 listopada 2016 r. – Air Berlin plc/Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 14 listopada 2016 r. – Air Berlin plc/Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-573/16)
   (2017/C 022/22)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Air Berlin plc

      Strona pozwana: Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nałożenie przez państwo członkowskie opłaty skarbowej według stawki 1,5 % od przeniesienia określonego powyżej w wyżej opisanych okolicznościach stanowi naruszenie jednego lub większej liczby z wymienionych przepisów:

                           1)

                           art. 10 lub art. 11 pierwszej dyrektywy (1);

                           2)

                           art. 4 lub art. 5 drugiej dyrektywy (2); lub

                           3)

                           art. 12, 43, 48, 49 lub 56 TWE?

               2)

               Czy odpowiedź na pytanie pierwsze jest odmienna w okolicznościach, w których przeniesienie udziałów do systemu rozliczeniowego było wymagane w celu ułatwienia notowania danej spółki na giełdzie w tym państwie członkowskim lub innym państwie członkowskim?

               3)

               Czy odpowiedź na pytanie pierwsze lub na pytanie drugie jest odmienna w okolicznościach, w których prawo krajowe państwa członkowskiego umożliwia podmiotowi prowadzącemu system rozliczeniowy, za zatwierdzeniem przez organ podatkowy, dokonanie wyboru, zgodnie z którym nie pobiera się opłaty skarbowej od przeniesienia akcji do systemu rozliczeniowego, a zamiast tego pobiera się podatek SDRT od każdej kolejnej sprzedaży akcji w ramach systemu rozliczeniowego (według stawki 0,5 % wynagrodzenia z tytułu sprzedaży)?

               4)

               Czy odpowiedź na pytanie trzecie jest odmienna w okolicznościach, w których struktura transakcji wybrana przez daną spółkę oznacza brak możliwości odniesienia korzyści wynikających z wyboru?

      (1)  Dyrektywa Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotycząca podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 249, s. 25).

      (2)  Dyrektywa Rady 2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008 r. dotycząca podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 46, s. 11).


title: Sprawa C-99/07 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 14 grudnia 2006 r. w sprawie T-150/06 Smanor i.in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 13 lutego 2007 r. przez Smanor SA, Huberta Ségaud i Monique Ségaud

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/9

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 14 grudnia 2006 r. w sprawie T-150/06 Smanor i.in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 13 lutego 2007 r. przez Smanor SA, Huberta Ségaud i Monique Ségaud
   (Sprawa C-99/07 P)
   (2007/C 170/15)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Smanor SA, Hubert Ségaud i Monique Ségaud (przedstawiciele: adwokaci J.P Ekeu i L. Roques)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Postanowieniem z dnia 23 maja 2007 r. Trybunał (szósta izba) oddalił odwołanie i orzekł, że Smanor SA, Hubert Ségaud i Monique Ségaud poniosą swoje własne koszty.


title: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 26 stycznia 2005 r. w sprawie C-153/04 P Euroagri Srl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — EFOGR — Pomoc finansowa — Projekt pilotażowy i pokazowy dotyczący wykorzystania nowej techniki zwane j „Endovena” do drzew owocowych)

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/12

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 26 stycznia 2005 r.
   w sprawie C-153/04 P Euroagri Srl przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Odwołanie - EFOGR - Pomoc finansowa - Projekt pilotażowy i pokazowy dotyczący wykorzystania nowej techniki zwane j „Endovena” do drzew owocowych)
   (2005/C 106/23)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-153/04 P, mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 Statutu Trybunału, wniesione w dniu 23 marca 2004 r. przez Euroagri Srl, z siedzibą w Monte Vidon Combatte (Włochy), (adwokat: W. Massucci), w której drugą stroną jest: Komisja Wspólnot Europejskich, (pełnomocnicy: C. Cattabriga i L. Visaggio), Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, J. Makarczyk i P. Kūris (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 26 stycznia 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2.

               Euroagri Srl zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U C 106 z 30.04.2004.


title: Sprawy połączone od C-323/10 do C-326/10: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 24 listopada 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Gebr. Stolle GmbH & Co. KG (C-323/10, C-324/10 i C-326/10), Doux Geflügel GmbH (C-325/10) przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas (Rozporządzenie (EWG) nr 3846/87 — Rolnictwo — Refundacje wywozowe — Mięso drobiowe — Ptactwo z gatunku Gallus domesticus wypatroszone i oskubane)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/11

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 24 listopada 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Gebr. Stolle GmbH & Co. KG (C-323/10, C-324/10 i C-326/10), Doux Geflügel GmbH (C-325/10) przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
      (Sprawy połączone od C-323/10 do C-326/10) (1)

      (Rozporządzenie (EWG) nr 3846/87 - Rolnictwo - Refundacje wywozowe - Mięso drobiowe - Ptactwo z gatunku Gallus domesticus wypatroszone i oskubane)
      (2012/C 25/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd krajowy

      Finanzgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Gebr. Stolle GmbH & Co. KG (C-323/10, C-324/10, C-326/10), Doux Geflügel GmbH (C-325/10)

         Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas

         Przedmiot

      Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Hamburg — Wykładnia rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3846/87 z dnia 17 grudnia 1987 r. ustanawiającego nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych (Dz.U. L 366, s. 1) zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2765/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r. (Dz.U. L 338, s. 1) — Pozycja 0207 12 90 — Ptactwo z gatunku Gallus domesticus oskubane, lecz całkowicie niewypatroszone, jak ustanowiono w tej pozycji nomenklatury

         Sentencja

                  1)

                  Podpozycję 0207 12 90 załącznika I do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3846/87 z dnia 17 grudnia 1987 r. ustanawiającego nomenklaturę produktów rolnych do celów refundacji wywozowych, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2091/2005 z dnia 15 grudnia 2005 r. w sprawie publikacji na 2006 r. nomenklatury produktów rolnych do celów refundacji wywozowych, należy interpretować w ten sposób, że objęta jej zakresem tusza drobiowa musi być całkowicie wypatroszona, tak że niekorzystne jest dla celów klasyfikacji taryfowej, jeśli tusza po procesie maszynowego patroszenia nadal nie jest pozbawiona na przykład części jelit albo tchawicy.

                  2)

                  Kod produktu 0207 1 2 90 9990 załącznika I do rozporządzenia nr 3846/87, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2765/1999 z dnia 16 grudnia 1999 r., należy interpretować w ten sposób, że termin „zmienny skład” w rozumieniu tego kodu cechuje się tym, że dozwolona jest obecność w sumie do czterech spośród wymienionych w nim podrobów, pojedynczo lub w większej liczbie.

                  3)

                  Podpozycję 0207 12 10 załącznika I do rozporządzenia nr 3846/87, zmienionego rozporządzeniem nr 2765/1999, należy interpretować w ten sposób, że podpozycja ta nie obejmuje tusz drobiowych, w których jeden z wymienionych w niej rodzajów podrobów, a mianowicie szyja, serce, wątróbka i żołądek, jest zawarty w większej ilości.

                  4)

                  Wykładni podpozycji 0207 12 10 załącznika I do rozporządzenia nr 3846/87, zmienionego rozporządzeniem nr 2765/1999, należy dokonywać w ten sposób, że do celów klasyfikacji do refundacji wywozowej tusza drobiowa, na której po maszynowym procesie skubania pozostały jeszcze małe lotki, pióra, końcówki piór i pióra włosowate, objęta jest tą podpozycją, pod warunkiem że te resztki piór są zgodne z cechą kurczaka gotowego do pieczenia o solidnej i właściwej jakości handlowej.

                  5)

                  Kod produktu 0207 1 2 90 9990 załącznika I do rozporządzenia nr 3846/87, zmienionego rozporządzeniem nr 2765/1999, należy interpretować w ten sposób, że tusza drobiowa, w której nie usunięto jeszcze z szyi tchawicy, nie jest objęta tym kodem produktu.

                  6)

                  Przy kontroli celnej, czy wywożone produkty odpowiadają pozycji taryfowej podanej w zgłoszeniu wywozowym, wyniki częściowej rewizji zgłoszonych towarów są reprezentatywne dla całości towarów objętych tym zgłoszeniem zgodnie z art. 70 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny. Nie można przyjąć tolerancji błędu pozwalającej uznać, że pojedynczy odmienny produkt nie wpływa negatywnie na możliwość uzyskania refundacji.

         (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.

         Dz.U. C 274 z 9.10.2010.


title: Sprawa T-443/08: Skarga wniesiona w dniu 6 października 2008 r. — Freistaat Sachsen i Land Sachsen-Anhalt przeciwko Komisji

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/35

         Skarga wniesiona w dniu 6 października 2008 r. — Freistaat Sachsen i Land Sachsen-Anhalt przeciwko Komisji
   (Sprawa T-443/08)
   (2008/C 327/63)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Freistaat Sachsen i Land Sachsen-Anhalt (przedstawiciel: Rechtsanwalt U. Soltész)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie zgodnie z art. 231 akapit pierwszy WE nieważności art. 1 decyzji Komisji z dnia 23 lipca 2008 r., w zakresie w jakim Komisja stwierdza w nim, że

                           a)

                           w przypadku środka przyznanego przez Niemcy celem zasilenia kapitału na budowę nowego pasa startowego południe oraz związanych z nim urządzeń lotniczych na lotnisku Lipsk/Halle chodzi o pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE oraz że

                           b)

                           ta „pomoc państwa” wynosi 350 mln EUR;

               —

               obciążenie Komisji zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca kwestionuje stwierdzenia zawarte w pierwszej części art. 1 decyzji Komisji C(2008) 3512 ostateczna wersja z dnia 23 lipca 2008 r. (C 48/2006, ex N 227/2006) w sprawie środków ze strony Niemiec na rzecz DHL i portu lotniczego Lipsk/Halle, że zasilenie kapitału dokonane przez Niemcy na rzecz portu lotniczego Lipsk/Halle stanowi pomoc państwa i kwota tej pomocy wynosi 350 mln EUR.
   Na poparcie swojej skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów:
   Po pierwsze, strona skarżąca twierdzi, iż postanowienia odnoszące się do pomocy nie mają zastosowania, gdyż w przypadku portu lotniczego — o ile w rachubę wchodzi rozbudowa infrastruktury regionalnego portu lotniczego — nie chodzi o przedsiębiorstwo w rozumieniu tych postanowień.
   Po drugie, w opinii strony skarżącej w przypadku Flughafen Leipzig/Halle GmbH chodzi o państwową spółkę służącą realizacji jednego celu („single purpose vehicle”), która posługuje się prywatnoprawną formą organizacyjną i która z tego względu bezsprzecznie nie powinna być postrzegana jako beneficjent pomocy, gdy zostaje wyposażona przez państwo w środki potrzebne do wykonywania jej zadań.
   Po trzecie, strona skarżąca podnosi, iż zaskarżona decyzja jest sprzeczna sama w sobie, ponieważ w decyzji Flughafen Leipzig/Halle GmbH jest traktowana zarówno jako beneficjent pomocy, jak i podmiot udzielający pomocy.
   Po czwarte, strona skarżąca utrzymuje, iż zastosowanie wytycznych (1) opublikowanych w 2005 r. do okoliczności faktycznych zaistniałych przed ich opublikowaniem narusza zasadę niedziałania prawa wstecz, zasadę pewności prawa, zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasadę równego traktowania. Zdaniem strony skarżącej zastosowanie miały wyłącznie wytyczne Komisji z 1994 r. (2)

   Ponadto podnosi ona, że nowe wytyczne naruszają pierwotne prawo wspólnotowe, ponieważ z uwagi na to, że operatorzy regionalnych portów lotniczych nie mają statusu przedsiębiorstwa, wytyczne te są niewłaściwe pod względem przedmiotowym i sprzeczne same w sobie. W wytycznych z 2005 r. również budowa portów lotniczych została podporządkowana prawu regulującemu pomoc państwa, podczas gdy w poprzednich wytycznych z 1994 r. działalność ta była wyraźnie wykluczona z zakresu zastosowania prawa regulującego pomoc państwa. Z uwagi na diametralnie przeciwną treść starych i nowych wytycznych oraz w braku uchylenia uregulowania z 1994 r. niejasne jest, jaka ocena prawna jest pożądana w odniesieniu do finansowania infrastruktury portu lotniczego.
   Po szóste, strona skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się uchybienia proceduralnego, ponieważ do zasilenia kapitału zakwalifikowanego przez nią jako pomoc nie zastosowała ona przepisów rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (3) o istniejącej pomocy.
   Po siódme, zdaniem strony skarżącej wytyczne z 2005 r. podważają podział kompetencji pomiędzy państwa członkowskie i Komisję, ponieważ wbrew swoim kompetencjom Komisja rozszerza ramy przewidziane w traktacie WE poprzez rozszerzającą wykładnię pojęcia „przedsiębiorstwo” zawartego w art. 87 ust. 1 WE i wskutek tej rozszerzonej wykładni powoduje, że kontrolą organów wspólnotowych zostają objęte również zdarzenia, które podlegają krajowym władzom administracyjnym.

      (1)  Komunikat Komisji — Wytyczne wspólnotowe dotyczące finansowania portów lotniczych i pomocy państwa na rozpoczęcie działalności dla przedsiębiorstw lotniczych oferujących przeloty z regionalnych portów lotniczych, Dz.U. 2005, C 312, s. 1.

      (2)  Komunikat Komisji — Stosowanie art. 92 i 93 traktatu WE oraz art. 61 porozumienia o EOG do pomocy państwa w sektorze lotnictwa, Dz.U. 1994, C 350, s. 7.

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE.


title: Sprawa T-123/08: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2008 r. — Spitzer przeciwko OHIM — Homeland Housewares (Magic Butler)

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/27

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2008 r. — Spitzer przeciwko OHIM — Homeland Housewares (Magic Butler)
   (Sprawa T-123/08)
   (2008/C 116/50)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Harald Spitzer (Hörsching, Austria) (przedstawiciel: adwokat T. Schmitz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Homeland Housewares, LLC (Los Angeles, Stany Zjednoczone Ameryki)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 stycznia 2008 r. w sprawie R 1508/2006-1;

               —

               odrzucenie sprzeciwu wniesionego przez Homeland Housewares, LLC w odniesieniu do rejestracji zgłoszonego znaku towarowego „Magic Butler” (zgłoszenie nr 4 109 906);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżący.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Magic Butler” dla towarów z klas 7 i 21 (zgłoszenie nr 4 109 906)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Homeland Housewares, LLC

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „MAGIC BULLET” dla towarów z klasy 7 (wspólnotowy znak towarowy nr 4 100 483) oraz słowny znak towarowy „THE MAGIC BULLET” dla towarów z klasy 7 (wspólnotowy znak towarowy nr 3 584 885)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), jako że nie występuje w odniesieniu do kolidujących znaków towarowych prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa C-290/07 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 września 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Scott SA, Département du Loiret, Republice Francuskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — Preferencyjna cena kupna zagospodarowanej działki — Badanie wartości rynkowej — Formalne postępowanie wyjaśniające — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Obowiązek przeprowadzenia sumiennego i bezstronnego badania — Zakres uprawnień dyskrecjonalnych Komisji — Metoda kosztowa — Zakres kontroli sądowej)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/6

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 września 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Scott SA, Département du Loiret, Republice Francuskiej
      (Sprawa C-290/07 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Preferencyjna cena kupna zagospodarowanej działki - Badanie wartości rynkowej - Formalne postępowanie wyjaśniające - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Obowiązek przeprowadzenia sumiennego i bezstronnego badania - Zakres uprawnień dyskrecjonalnych Komisji - Metoda kosztowa - Zakres kontroli sądowej)
      (2010/C 288/11)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciel: J. Flett, pełnomocnik)

         Druga strona postępowania: Scott SA (przedstawiciele: J. Lever QC, R. Griffith, M. Papadakis, solicitors, J. Gardner i G. Peretz, barristers), Département du Loiret (przedstawiciel: A. Carnelutti, adwokat), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, S. Seam i F. Million, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie T-366/00 Scott przeciwko Komisji, w którym Sąd stwierdził nieważność art. 2 decyzji Komisji 2002/14/WE z dnia 12 lipca 2000 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Francję na rzecz Scott Paper SA/Kimberly-Clark (Dz.U. 2002, L 12, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczy on pomocy przyznanej w formie preferencyjnej ceny zagospodarowanej działki, o której mowa w art. 1 tej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 29 marca 2007 r. w sprawie T-366/00 Scott przeciwko Komisji zostaje uchylony.

                  2)

                  Sprawa zostaje przekazana do ponownego rozpoznania Sądowi Unii Europejskiej.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 183 z 4.8.2007.


title: Sprawa T-416/12: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2012 r. — HP Health Clubs Iberia przeciwko OHIM — Shiseido (ZENSATIONS)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/35

         Skarga wniesiona w dniu 20 września 2012 r. — HP Health Clubs Iberia przeciwko OHIM — Shiseido (ZENSATIONS)
   (Sprawa T-416/12)
   2012/C 355/73
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: HP Health Clubs Iberia, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: S. Serrat Viñas, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Shiseido Company Ltd (Tokio, Japonia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 czerwca 2012 r. w sprawie R 2212/2010-1;

               —

               odrzucenie sprzeciwu wniesionego przez Shiseido Company Ltd;

               —

               przekazanie sprawy OHIM w celu dokonania rejestracji zgłoszonego znaku towarowego dla wszystkich spornych usług;

               —

               obciążenie strony pozwanej oraz drugiej strony zaangażowanej w sprawę kosztami poniesionymi przez skarżącą w niniejszym postępowaniu oraz we wcześniejszym postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „ZENSATIONS” dla usług z klas 35 i 44 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5 778 303

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Shiseido Company Ltd

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „ZEN” dla towarów i usług z klas 3, 21 i 44

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 75 zdanie drugie i art. 76 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 8 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-135/10: Postanowienie Sądu z dnia 15 listopada 2011 r. Pieno žvaigždės przeciwko OHIM — Fattoria Scaldasole (Iogurt.)

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/20

         Postanowienie Sądu z dnia 15 listopada 2011 r. Pieno žvaigždės przeciwko OHIM — Fattoria Scaldasole (Iogurt.)
   (Sprawa T-135/10) (1)

   2012/C 13/42
   Język postępowania: angielski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 134 z 22.5.2010.


title: Sprawa C-19/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/36

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-19/06) (1)

   (2006/C 294/68)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006


title: Sprawa T-154/16: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2016 r. – Grid applications/EUIPO (APlan) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego APlan — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/48

         Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2016 r. – Grid applications/EUIPO (APlan)
   (Sprawa T-154/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego APlan - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 030/55)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Grid applications GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat M. Meyenburg)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. Kunz, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 lutego 2016 r. (sprawa R 1819/2015-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego APlan jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Grid applications GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 200 z 6.6.2016.


title: Sprawa T-636/13: Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2013 r. — TrekStor przeciwko OHIM — MSI Technology (MovieStation)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/24

         Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2013 r. — TrekStor przeciwko OHIM — MSI Technology (MovieStation)
   (Sprawa T-636/13)
   2014/C 39/42
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: TrekStor Ltd (Hongkong, Chiny) (przedstawiciel: adwokat O. Spieker)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: MSI Technology GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 27 września 2013 r. (sprawa R 1914/2012-4) w ten sposób, by został oddalony wniosek strony wnoszącej o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego „MovieStation” z dnia 20 czerwca 2011 r. z obciążeniem jej kosztami;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: słowny znak towarowy „MovieStation” dla towarów z klasy 9 — wspólnotowy znak towarowy nr 5 743 257

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: MSI Technology GmbH

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b), c) i d) rozporządzenia nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie prawa do rozpatrywanego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-32/05: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/12

         Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-32/05)
   (2005/C 82/26)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 31 stycznia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Sarę Pardo Quintillán i Joannę Hottiaux, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (1), a w każdym bądź razie nie powiadamiając o nich Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2.

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin transpozycji dyrektywy do wewnętrznego porządku prawnego upłynął w dniu 22 grudnia 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 327 z 22.12.2000, str. 1.


title: Sprawa C-514/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky — Republika Czeska) — Wolf Naturprodukte GmbH przeciwko Sewar spol. s r.o. (Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Czasowy zakres zastosowania — Wykonanie orzeczenia wydanego przed przystąpieniem państwa wykonania do Unii Europejskiej)

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky — Republika Czeska) — Wolf Naturprodukte GmbH przeciwko Sewar spol. s r.o.
   (Sprawa C-514/10) (1)

   (Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Czasowy zakres zastosowania - Wykonanie orzeczenia wydanego przed przystąpieniem państwa wykonania do Unii Europejskiej)
   2012/C 250/04
   Język postępowania: czeski

      Sąd krajowy

   Nejvyšší soud České republiky

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Wolf Naturprodukte GmbH

      Strona pozwana: Sewar spol. s r.o.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Nejvyšší soud České republiky — Wykładnia art. 66 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s. 1) — Czasowy zakres stosowania — Wykonanie orzeczenia wydanego przed przystąpieniem państwa wykonania do Unii Europejskiej

      Sentencja

   Artykuł 66 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że dla zastosowania tego rozporządzenia do celów uznania i wykonania orzeczenia sądowego konieczne jest, aby w chwili wydania takiego orzeczenia rozporządzenie to obowiązywało zarówno w państwie członkowskim pochodzenia, jak i w wezwanym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.11.2011.


title: Sprawy połączone C-154/15, C-307/15 i C-308/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil n °1 de Granada, Audiencia Provincial de Alicante – Hiszpania) – Francisco Gutiérrez Naranjo/Cajasur Banco SAU (C-154/15), Ana María Palacios Martínez/Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA (BBVA) (C-307/15), Banco Popular Español SA/Emilio Irles López, Teresa Torres Andreu (C-308/15) (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 93/13/EWG — Umowy zawierane z konsumentami — Kredyty hipoteczne — Nieuczciwe warunki umowy — Artykuł 4 ust. 2 — Artykuł 6 ust. 1 — Stwierdzenie nieważności — Ograniczenie przez sąd krajowy skutków w czasie stwierdzenia nieważności nieuczciwego warunku umowy)

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/8

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil n o1 de Granada, Audiencia Provincial de Alicante – Hiszpania) – Francisco Gutiérrez Naranjo/Cajasur Banco SAU (C-154/15), Ana María Palacios Martínez/Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA (BBVA) (C-307/15), Banco Popular Español SA/Emilio Irles López, Teresa Torres Andreu (C-308/15)
   (Sprawy połączone C-154/15, C-307/15 i C-308/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Umowy zawierane z konsumentami - Kredyty hipoteczne - Nieuczciwe warunki umowy - Artykuł 4 ust. 2 - Artykuł 6 ust. 1 - Stwierdzenie nieważności - Ograniczenie przez sąd krajowy skutków w czasie stwierdzenia nieważności nieuczciwego warunku umowy))
   (2017/C 053/10)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Mercantil no 1 de Granada, Audiencia Provincial de Alicante

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Francisco Gutiérrez Naranjo (C-154/15), Ana María Palacios Martínez (C-307/15), Banco Popular Español SA (C-308/15)

      Strony pozwane: Cajasur Banco SAU (C-154/15), Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA (BBVA) (C-307/15), Emilio Irles López, Teresa Torres Andreu (C-308/15)

      Sentencja

   Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on orzecznictwu krajowemu ograniczającemu w czasie skutki restytucyjne związane ze stwierdzeniem nieuczciwego charakteru – w rozumieniu art. 3 ust. 1 tej dyrektywy – warunku znajdującego się w umowie zawartej z konsumentem przez przedsiębiorcę jedynie do kwot nienależnie zapłaconych na podstawie takiego warunku po ogłoszeniu orzeczenia, w którym sąd stwierdził ów nieuczciwy charakter.

      (1)  Dz.U. C 228 z 13.7.2015.

      Dz.U. C 279 z 24.8.2015.


title: Sprawa C-328/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil 3 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 27 lipca 2006 r. — Alfredo Nieto Nuño przeciwko Leonci Monlleó Franquet

text:
               30.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 237/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil 3 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 27 lipca 2006 r. — Alfredo Nieto Nuño przeciwko Leonci Monlleó Franquet
   (Sprawa C-328/06)
   (2006/C 237/13)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Juzgado de lo Mercantil 3 de Barcelona
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Alfredo Nieto Nuño

      Strona pozwana: Leonci Monlleó Franquet
   Pytania prejudycjalne
   Skierowane do Trybunału pytanie prejudycjalne dotyczy zagadnienia, czy zawarte w art. 4 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG (1) z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych pojęcie znaku towarowego „powszechnie znanego” w państwie członkowskim odnosi się jedynie i wyłącznie do stopnia jego znajomości i zakorzenienia się w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w na znacznej części jego terytorium lub czy powszechna znajomość znaku towarowego może zostać powiązana z obszarem geograficznym, którego zasięg nie odpowiada terytorium państwa, a wspólnoty autonomicznej, regionu, prowincji lub miasta, w zależności od towaru lub usługi oznaczonych znakiem towarowym oraz faktycznych adresatów tego znaku, czyli w skrócie w zależności od rynku, na którym używany jest znak towarowy?

      (1)  Dz.U. L 40, str. 1


title: Sprawa C-579/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 15 listopada 2013 r. — P przeciwko Commissie Sociale Zekerheid Breda i S przeciwko College van Burgemeester en Wethouders van de gemeente Amstelveen

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 15 listopada 2013 r. — P przeciwko Commissie Sociale Zekerheid Breda i S przeciwko College van Burgemeester en Wethouders van de gemeente Amstelveen
   (Sprawa C-579/13)
   2014/C 24/14
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Centrale Raad van Beroep.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca apelację: P

      Druga strona postępowania: Commissie Sociale Zekerheid Breda
   i

      Strona wnosząca apelację: S

      Druga strona postępowania: College van Burgemeester en Wethouders van de gemeente Amstelveen

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy cel i sens dyrektywy 2003/109/WE (1), względnie art. 5 ust. 2 lub art. 11 ust. 11 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie jest z nimi zgodny obowiązek integracji społecznej nakładany na podstawie przepisów prawa krajowego na obywateli państw trzecich posiadających status rezydentów długoterminowych, którego niespełnienie skutkuje nałożeniem grzywny?

               2)

               Czy dla treści odpowiedzi na pytanie pierwsze ma znaczenie, czy obowiązek integracji społecznej został nałożony zanim przyznany został status rezydenta długoterminowego?

      (1)  Dyrektywa Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz.U. 2004, L 16, s. 44)


title: Sprawa T-415/08: Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — Irish Music Rights Organisation przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Podział rynku geograficznego — Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania — Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych — Dowód — Domniemanie niewinności)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/30

         Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — Irish Music Rights Organisation przeciwko Komisji
   (Sprawa T-415/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Podział rynku geograficznego - Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania - Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych - Dowód - Domniemanie niewinności)
   2013/C 156/51
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Irish Music Rights Organisation Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: M. Favart, adwokat, i D. Collins, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i J. Bourke, pełnomocnicy)

      Interwenientci popierający stronę skarżącą: International Confederation of Societies of Authors and Composers (CISAC) (Neuilly-sur-Seine, Francja) (przedstawiciele: J. F. Bellis i K. Van Hove, adwokaci) oraz European Broadcasting Union (EBU) (Grand-Saconnex, Szwajcaria) (przedstawiciele: D. Waelbroeck, adwokat, i D. Slater, solicitor)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 3 decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC) w zakresie, w jakim dotyczy on Irish Music Rights Organisation Ltd.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa T-571/17: Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2017 r. – UG/Komisja

text:
               23.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 357/25

         Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2017 r. – UG/Komisja
   (Sprawa T-571/17)
   (2017/C 357/33)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: UG (przedstawiciele: adwokaci M. Richard i P. Junqueira de Oliveira)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 18 maja 2017 r. (No R/40/17) i wszystkich decyzji utrzymujących ją w mocy;

               —

               nakazanie przywrócenia skarżącej do pracy;

               —

               zasądzenie od Komisji Europejskiej wypłaty zaległego wynagrodzenia i odszkodowania w kwocie 40 000 EUR;

               —

               stwierdzenie nieważności bezprawnie zastosowanych potrąceń z wynagrodzenia;

               —

               zwrot kwoty 6 818,81 EUR tytułem bezprawnie zastosowanych potrąceń z wynagrodzenia;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej całością kosztów postępowania i honorariów adwokackich szacowanych wstępnie na 10 000 EUR.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym, ponieważ Komisja przeprowadziła jedynie pozorne postępowanie poprzedzające zwolnienie.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący błędów materialnych obarczających zaskarżoną decyzję, w zakresie w jakim podstawy jej uzasadnienia są niedokładne, nierzeczywiste i niepoważne.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący nadużycia władzy, ze względu na to, że Komisja zwolniła skarżącą z racji jej funkcji związkowych oraz tego, że wzięła urlop rodzicielski.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 42 regulaminu pracowniczego urzędników, klauzuli 5.4 zmienionego porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego w dyrektywie Rady 2010/18/UE z dnia 8 marca 2010 r. w sprawie wdrożenia zmienionego porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez BUSINESSEUROPE, UEAPME, CEEP i ETUC oraz uchylającej dyrektywę 96/34/WE (Dz.U. 2010, L 68, s. 13), art. 7 dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej – Wspólna deklaracja Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji w sprawie reprezentacji pracowników (Dz.U. 2002, L 80, s. 29) oraz załącznika IX regulaminu pracowniczego, ze względu na nieprzestrzeganie postępowania dyscyplinarnego.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący niewspółmiernego charakteru sankcji.


title: Sprawa C-25/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie T-402/02 August Storck KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 26 stycznia 2005 r. (faks z dnia 24.01.05)

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/10

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie T-402/02 August Storck KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 26 stycznia 2005 r. (faks z dnia 24.01.05)
   (Sprawa C-25/05 P)
   (2005/C 69/21)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 26 stycznia 2005 r. (faks z dnia 24.01.05) do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie T-402/02 August Storck KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) wniesione przez August Storck KG reprezentowaną przez adwokatów Ilse Rohr, Dr. Heidi Wrage-Molkenthin i Dr. Tima Rehera z kancelarii CMS Hasche Sigle, Stadthausbrücke 1-3, D-20355 Hamburg
   Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               1.

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 10 listopada 2004 r. (1) w sprawie T-402/02;

               2.

               uwzględnienie żądań sformułowanych w postępowaniu w pierwszej instancji i ostateczne rozstrzygnięcie sprawy, ewentualnie, skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd Pierwszej Instancji;

               3.

               obciążenie Urzędu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   1.   Naruszenie art. 7 ust. 1 b) rozporządzenia nr 40/94
   Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo wymagając, aby zgłoszony znak towarowy w sposób istotny różnił się od innych porównywalnych znaków w ramach danego sektora towarów. Charakter odróżniający znaku towarowego należy jednakże oceniać według właściwości tkwiących w samym znaku, niezależnie od ewentualnego istnienia na rynku innych, podobnych znaków towarowych.
   W każdym razie w kontekście art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 nie należy brać pod uwagę interesu publicznego lub wymogu dostępności do znaku. Powstanie monopolu na dany znak towarowy jest zamierzone przez prawo znaków towarowych. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że zaistniał monopol bezprawny.
   Urząd nie powołał innych podstaw odmowy rejestracji, w ramach których możliwe byłoby rozpatrzenie interesu publicznego, jak w szczególności podstaw odmowy rejestracji określonych w art. 7 ust. 1 lit. d)-j) rozporządzenia nr 40/94.
   Zgłoszony znak towarowy posiada samoistny charakter odróżniający. Okoliczność, że konsument utożsamia znak towarowy z opakowaniem cukierków nie stoi na przeszkodzie temu, by znak ten pełnił jednocześnie funkcję oznaczenia pochodzenia towaru. W sytuacji, jak ta mająca miejsce na rynku słodyczy, w której konsument spotyka się z bardzo szeroką ofertą, znaki towarowe składające się z określonego kształtu i koloru spełniają funkcję sygnalizującą i rozpoznawczą.
   2.   Naruszenie art. 74 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 40/94
   Urząd powinien był, wbrew twierdzeniu Sądu, zbadać i wykazać, jakie podobne lub identyczne znaki towarowe istnieją jego zdaniem na rynku, skoro zaistnieniem tej okoliczności zamierzał uzasadnić odmowę rejestracji. Urząd nie ma prawa opierać swej decyzji na okolicznościach, które nie zostały dowiedzione, lub których istnienie zaledwie domniemywa. Jeżeli Urząd uważa, w przeciwieństwie do wnoszącej odwołanie, że koniecznym jest ustalenie charakteru odróżniającego znaku towarowego w oparciu o opakowania cukierków istniejące na rynku, to musi on zbadać sytuację na rynku.
   3.   Naruszenie art. 73 rozporządzenia nr 40/94
   Urząd uzasadnił stwierdzenie braku charakteru odróżniającego zgłoszonego znaku towarowego okolicznością rzekomego występowania na rynku podobnych opakowań cukierków. Wnosząca odwołanie nie miała możliwości wypowiedzenia się co do tych rzekomo znajdujących się na rynku opakowań, ponieważ nie zostały one przedstawione przez Urząd.
   W związku z tym zostało naruszone jej prawo do bycia wysłuchaną przed sądem.
   4.   Naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94
   Zgłoszony znak towarowy uzyskał charakter odróżniający przynajmniej w następstwie jego szerokiego używania we Wspólnocie Europejskiej. Dowody wysokości obrotów i wydatków na reklamę związanych z towarami opatrzonymi znakiem towarowym powinny zostać uwzględnione nawet wobec braku wymaganych przez Urząd danych porównawczych obejmujących cały rynek cukierków.
   Dowód nabycia charakteru odróżniającego w następstwie używania znaku nie musi być, wbrew twierdzeniu Urzędu i Sądu, przeprowadzony dla wszystkich Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej. Ze względu na cel polegający na stworzeniu jednolitego rynku wszystkich Państw Członkowskich Wspólnoty Europejskiej, należy uwzględnić rozpowszechnienie i znajomość zgłoszonego znaku towarowego na terytorium Wspólnoty Europejskiej bez brania pod uwagę granic krajowych. Dlatego też, przedstawione przez wnoszącą odwołanie dowody używania, są wystarczające dla stwierdzenia odróżniającego charakteru znaku we Wspólnocie Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 19 z 22.1.2005


title: Sprawa C-233/07: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 8 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 91/271/EWG — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Decyzja 2001/720/WE — Odstępstwo dotyczące oczyszczania ścieków komunalnych aglomeracji wybrzeża Estoril — Naruszenie art. 2, 3 i 5 wspomnianej decyzji)

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/7

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 8 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-233/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 91/271/EWG - Oczyszczanie ścieków komunalnych - Decyzja 2001/720/WE - Odstępstwo dotyczące oczyszczania ścieków komunalnych aglomeracji wybrzeża Estoril - Naruszenie art. 2, 3 i 5 wspomnianej decyzji)
   (2008/C 158/10)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i P. Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Fernandes i M. J. Lois, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2, 3 i 5 decyzji Komisji 2001/720/WE z dnia 8 października 2001 r. w sprawie przyznania Portugalii zezwolenia na odstępstwo w odniesieniu do oczyszczania ścieków komunalnych aglomeracji wybrzeża Estoril (Dz.U. L 269, str. 14)
   Sentencja

               1)

               Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 2, 33 i 5 decyzji Komisji 2001/720/WE z dnia 8 października 2001 r. w sprawie przyznania Portugalii zezwolenia na odstępstwo w odniesieniu do oczyszczania ścieków komunalnych aglomeracji wybrzeża Estoril,

                           —

                           nie poddając w sezonie kąpielowym ścieków komunalnych pochodzących z aglomeracji wybrzeża Estoril przed zrzutem do morza co najmniej raz zaawansowanemu oczyszczaniu pierwotnemu oraz dezynfekcji zgodnie z art. 2 wspomnianej decyzji;

                           —

                           nie poddając poza sezonem kąpielowym ścieków komunalnych wspomnianej aglomeracji przed wprowadzeniem do morza przynajmniej obróbce wstępnej zgodnie z art. 3 wspomnianej decyzji, i

                           —

                           dopuszczając negatywne skutki zrzutów ścieków komunalnych tej aglomeracji dla środowiska.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007.


title: Sprawa C-224/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bolzano (Włochy) z dnia 19 czerwca 2009 r. — postępowanie karne przeciwko Martha Nussbaumer

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Bolzano (Włochy) z dnia 19 czerwca 2009 r. — postępowanie karne przeciwko Martha Nussbaumer
   (Sprawa C-224/09)
   2009/C 205/42
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Bolzano

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Martha Nussbaumer

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy krajowe zawarte w dekrecie ustawodawczym z dnia 9 kwietnia 2008 r. nr 81, a w szczególności art. 90 ust. 11 narusza art. 3 dyrektywy 92/57/EWG (1) z dnia 24 czerwca 1992 r., w zakresie w jakim, w przypadku budowy, na której prace prowadzi więcej niż jeden wykonawca ustanawia odstępstwo od obowiązku wyznaczenia przez inwestora lub inwestora zastępczego koordynatora na etapie przygotowania inwestycji, o którym mowa w ust. 3 tego artykułu, w przypadku robót budowlanych na rzecz osoby prywatnej, dla których nie jest wymagane pozwolenie na budowę, niezależnie od oceny charakteru robót i konieczności prowadzenia prac stwarzających szczególne zagrożenie bezpieczeństwa wymienionych w załączniku II do dyrektywy.

               2)

               Czy przepisy zawarte w dekrecie ustawodawczym z dnia 9 kwietnia 2008 r. nr 81, a w szczególności art. 90 ust. 11 narusza art. 3 dyrektywy 92/57/EWG z dnia 24 czerwca 1992 r. w związku z obowiązkiem inwestora lub inwestora zastępczego wyznaczenia w każdym przypadku koordynatora podczas wykonywania inwestycji na budowach, niezależnie od rodzaju robót budowlanych, a zatem także w przypadku robót budowlanych na rzecz osoby prywatnej nie wymagających pozwolenia na budowę, mogących obejmować niebezpieczne prace, o których mowa w załączniku II do dyrektywy.

               3)

               Czy ust. 11 art. 90 dekretu ustawodawczego z dnia 9 kwietnia 2008 r. nr 81 w części, w której przewiduje po stronie koordynatora na etapie wykonywania inwestycji obowiązek sporządzenia planu bezpieczeństwa wyłącznie jeżeli w przypadku robót budowlanych na rzecz osoby prywatnej nie wymagających pozwolenia na budowę w trakcie wykonywania inwestycji udział biorą inni wykonawcy niż wykonawca, któremu pierwotnie powierzono wykonanie robót budowlanych, narusza art. 3 dyrektywy 92/57/EWG z dnia 24 czerwca 1992 r., który ustanawia w każdym przypadku obowiązek wyznaczenia koordynatora na etapie wykonywania inwestycji, niezależnie od rodzaju robót budowlanych i który wyklucza odstępstwo od obowiązku sporządzenia planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, jeżeli konieczne jest prowadzenie prac stwarzających szczególne zagrożenie bezpieczeństwa, takich jak wymienione w załączniku II do dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 245, s. 6


title: Sprawa T-192/07: Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2012 r. — Comité de défense de la viticulture charentaise przeciwko Komisji (Konkurencja — Decyzja w sprawie odrzucenia skargi do Komisji — Brak interesu wspólnotowego — Zakres skargi do Komisji — Właściwość autora aktu — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/11

         Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2012 r. — Comité de défense de la viticulture charentaise przeciwko Komisji
   (Sprawa T-192/07) (1)

   (Konkurencja - Decyzja w sprawie odrzucenia skargi do Komisji - Brak interesu wspólnotowego - Zakres skargi do Komisji - Właściwość autora aktu - Obowiązek uzasadnienia)
   2012/C 126/21
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Comité de défense de la viticulture charentaise (Sainte-Sévère, Francja) (przedstawiciel: adwokat C.-E. Gudin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Arbault i V. Bottka, następnie V. Bottka i L. Malferrari, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji SG-Greffe (2007) D/202076 z dnia 3 kwietnia 2007 r. w sprawie odrzucenia wniesionej do niej skargi w sprawie o numerze COMP/38863/B2-MODEF dotyczącej naruszeń traktatu WE

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Comité de défense de la viticulture charentaise pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007.


title: Sprawa F-15/10: Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2010 r. — Andres i in. przeciwko EBC

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/54

         Skarga wniesiona w dniu 26 lutego 2010 r. — Andres i in. przeciwko EBC
   (Sprawa F-15/10)
   2010/C 134/91
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Carlos Andres i in. (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Vandenbussche i L. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Przedmiot i opis sporu

   Z jednej strony stwierdzenie nieważności odcinków wynagrodzenia skarżących z lipca 2009 r. i wszystkich odcinków wynagrodzenia przypadających na okresy wcześniejsze i późniejsze w zakresie w jakim odcinki te stanowią implementację reformy systemu emerytalnego, o której zadecydowano w dniu 4 maja 2009 r. Z drugiej strony naprawienie szkody poniesionej przez skarżących.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności odcinków wynagrodzenia z lipca 2009 r. w zakresie w jakim odcinki te stanowią, w odniesieniu do skarżących pierwszą implementację reformy systemu ubezpieczeń, o której zadecydowała Rada Prezesów w dniu 4 maja 2009 r. oraz, w tym samym zakresie nieważności wszystkich odcinków wynagrodzenia przypadających na okresy wcześniejsze i późniejsze;

               —

               w zakresie w jakim to potrzebne stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu wniosków o ponowne zbadanie sprawy („administrative review”) i wewnętrznych zażaleń („grievance procedure”) odpowiednio z dnia 28 sierpnia 2009 r. i z dnia 17 grudnia 2009 r.;

               —

               w konsekwencji zasądzenie od strony pozwanej zapłaty różnicy w wynagrodzeniu i w emeryturze wynikającej z odmienności pomiędzy ww. decyzją Rady Prezesów z dnia 4 maja 2009 r. i uprzednio obowiązującym systemem emerytalnym. Tę różnicę w wynagrodzeniu i w emeryturze należy podwyższyć o odsetki za zwłokę za okres od dnia 15 czerwca 2009 r. i następnie od 15 każdego miesiąca do chwili całkowitej zapłaty. Wysokość odsetek podlega ustaleniu zgodnie ze stopą EBC podwyższoną o 3 pkt.;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania za szkodę poniesioną w związku z utratą siły nabywczej, której wysokość szacuje się wstępnie ex aequo et bono na 1 % miesięcznego wynagrodzenia każdego ze skarżących;

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Centralnego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-158/14: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – A, B, C, D/Minister van Buitenlandse Zaken [Odesłanie prejudycjalne — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) — Szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w ramach walki z terroryzmem — Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB — Decyzja ramowa 2002/475/WSiSW — Rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 — Artykuł 2 ust. 3 — Umieszczenie organizacji Tygrysy — Wyzwoliciele Tamilskiego Ilamu (LTTE) w wykazie osób, grup i podmiotów, które uczestniczyły w aktach terrorystycznych — Pytanie prejudycjalne dotyczące ważności wspomnianego umieszczenia w wykazie — Zgodność z międzynarodowym prawem humanitarnym — Pojęcie „aktu terrorystycznego” — Działania sił zbrojnych podczas konfliktu zbrojnego]

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – A, B, C, D/Minister van Buitenlandse Zaken
   (Sprawa C-158/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) - Szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w ramach walki z terroryzmem - Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB - Decyzja ramowa 2002/475/WSiSW - Rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 - Artykuł 2 ust. 3 - Umieszczenie organizacji Tygrysy - Wyzwoliciele Tamilskiego Ilamu (LTTE) w wykazie osób, grup i podmiotów, które uczestniczyły w aktach terrorystycznych - Pytanie prejudycjalne dotyczące ważności wspomnianego umieszczenia w wykazie - Zgodność z międzynarodowym prawem humanitarnym - Pojęcie „aktu terrorystycznego” - Działania sił zbrojnych podczas konfliktu zbrojnego])
   (2017/C 151/02)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: A, B, C, D

      Strona pozwana: Minister van Buitenlandse Zaken

      Sentencja

               1)

               W rozumieniu orzecznictwa opartego na wyrokach z dnia 9 marca 1994 r., TWD Textilwerke Deggendorf (C-188/92, EU:C:1994:90), i z dnia 15 lutego 2001 r., Nachi Europe (C-239/99, EU:C:2001:101), nie jest oczywiste, że byłyby dopuszczalne skargi o stwierdzenie nieważności wniesione do Sądu Unii Europejskiej przez osoby znajdujące się w sytuacji takiej jak sytuacja wnoszących apelację w postępowaniu głównym na rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 610/2010 z dnia 12 lipca 2010 r. wykonujące art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001 i uchylające rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 1285/2009 lub na akty Unii wydane przed przyjęciem tego rozporządzenia wykonawczego, dotyczące umieszczenia nazwy podmiotu Tygrysy – Wyzwoliciele Tamilskiego Ilamu (LTTE) w wykazie, o którym mowa w art. 2 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu.

               2)

               Ponieważ wspólne stanowisko Rady 2001/931/WPZiB z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu i rozporządzenie nr 2580/2001 nie stoją na przeszkodzie temu, by działania sił zbrojnych podczas konfliktu zbrojnego w rozumieniu międzynarodowego prawa humanitarnego stanowiły „akty terrorystyczne” w rozumieniu tych aktów Unii, okoliczność, że działania podmiotu Tygrysy – Wyzwoliciele Tamilskiego Ilamu (LTTE) mogą stanowić takie działania, nie ma wpływu na ważność rozporządzenia wykonawczego nr 610/2010, a także aktów Unii wydanych przed przyjęciem tego rozporządzenia wykonawczego, dotyczących umieszczenia w wykazie, o którym mowa w pkt 1 niniejszej sentencji.

      (1)  Dz.U. C 194 z 24.6.2016.