title: Sprawa T-819/19: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r.– Man and Machine / EUIPO – Bim Freelance (bim ready) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy bim ready – Wcześniejszy unijny graficzny znak towarowy BIM freelance – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Ograniczenie usług wymienionych w zgłoszeniu znaku towarowego]

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/47

      Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r.– Man and Machine / EUIPO – Bim Freelance (bim ready)
      (Sprawa T-819/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy bim ready - Wcześniejszy unijny graficzny znak towarowy BIM freelance - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Ograniczenie usług wymienionych w zgłoszeniu znaku towarowego)
      (2021/C 35/61)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Man and Machine Ltd (Thame Oxfordshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci R. Peto i C. Neu)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: L. Rampini et V. Ruzek, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Bim Freelance Corp. (Miami, Floryda, Stany Zjednoczone)

         Przedmiot

      Skarga wniesiona na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 września 2019 r. (sprawa R 317/2019-1) w przedmiocie postępowania w sprawie sprzeciwu między Bim Freelance i Man and Machine

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 17 września 2019 r. (sprawa R 317/2019-1).

                  2)

                  EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 27 z 27.1.2020.


title: Sprawa T-858/19: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r. – easyCosmetic Swiss / EUIPO – UWI (easycosmetic) O [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy easyCosmetic – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/48

      Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r. – easyCosmetic Swiss / EUIPO – UWI (easycosmetic) O
      (Sprawa T-858/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy easyCosmetic - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 35/62)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: easyCosmetic Swiss GmbH (Baar, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci D. Terheggen i S. Sullivan)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Söder i M. Fischer, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: UWI Unternehmensberatungs- und Wirtschaftsinformations GmbH (Bad Nauheim, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Krisch, T. Guttau i V. Wellens)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 października 2019 r. (sprawa R 973/2019-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między UWI a easyCosmetic Swiss.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  EasyCosmetic Swiss GmbH pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

                  3)

                  UWI Unternehmensberatungs- und Wirtschaftsinformations GmbH pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 45 z 10.2.2020.


title: Sprawa T-30/20: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r. – Promed/EUIPO Centrumelektroniki (Promed) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy Promed – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/48

      Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2020 r. – Promed/EUIPO Centrumelektroniki (Promed)
      (Sprawa T-30/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy Promed - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 35/63)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Promed GmbH kosmetische Erzeugnisse (Farchant, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci B. Sorg, B. Reinisch i C. Raßmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: H. O’Neill, V. Ruzek i S. Hanne, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Centrumelektroniki sp.j. (Tarnowskie Góry, Polska) (przedstawiciel: adwokat M. Kondrat)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 listopada 2019 r. (sprawa R 614/2019-5), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Centrumelektroniki a Promed kosmetische Erzeugnisse.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Promed GmbH kosmetische Erzeugnisse zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 68 z 2.3.2020.


title: Sprawa T-536/19: Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2020 r. – Militos Symvouleftiki/Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Zamówienia publiczne na usługi – Postępowanie przetargowe – Świadczenie usług w dziedzinie rozwoju działań w zakresie komunikacji na rzecz przedstawicielstwa Komisji w Grecji – Unieważnienie przetargu – Brak interesu prawnego – Niedopuszczalność]

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/50

      Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2020 r. – Militos Symvouleftiki/Komisja
      (Sprawa T-536/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Świadczenie usług w dziedzinie rozwoju działań w zakresie komunikacji na rzecz przedstawicielstwa Komisji w Grecji - Unieważnienie przetargu - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność)
      (2021/C 35/65)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Militos Symvouleftiki AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat K. Farmakidis-Markou)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Estrada de Solà i A. Katsimerou, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 29 maja 2019 r. o unieważnieniu przetargu PR/2018–16/ATH dotyczącego świadczenia usług w dziedzinie rozwoju działań w zakresie komunikacji na rzecz przedstawicielstwa Komisji w Grecji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Militos Symvouleftiki AE pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 357 z 21.10.2019.


title: Sprawa T-792/19: Postanowienie Sądu z dnia 4 grudnia 2020 r. – Agepha Pharma / EUIPO – Apogepha Arzneimittel (AGEPHA) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Wycofanie sprzeciwu – Umorzenie postępowania]

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/50

      Postanowienie Sądu z dnia 4 grudnia 2020 r. – Agepha Pharma / EUIPO – Apogepha Arzneimittel (AGEPHA)
      (Sprawa T-792/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
      (2021/C 35/66)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Agepha Pharma s.r.o. (Senec, Słowacja) (przedstawiciel: adwokat D. Göbel)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Apogepha Arzneimittel GmbH (Drezno, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Marx i R. Kaase)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 sierpnia 2021 r. (sprawa R 386/2019 2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Apogepha Arzneimittel GmbH et Agepha Pharma s.r.o.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Agepha Pharma s.r.o. i Apogepha Arzneimittel GmbH pokrywają własne koszty oraz po połowie koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 10 z 13.1.2020.


title: Sprawa T-185/20: Postanowienie Sądu z dnia 1 grudnia 2020 r. – Tikal Marine Systems / EUIPO – Ultra Safety Systems (Tikal Tef-Gel) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku – Umorzenie postępowania]

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/51

      Postanowienie Sądu z dnia 1 grudnia 2020 r. – Tikal Marine Systems / EUIPO – Ultra Safety Systems (Tikal Tef-Gel)
      (Sprawa T-185/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku - Umorzenie postępowania)
      (2021/C 35/67)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Tikal Marine Systems GmbH (Norderstedt, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Mahnkopf)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: P. Sipos i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Ultra Safety Systems Inc. (Mangonia Park, Floryda, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci C. Eckhartt, A. von Mühlendahl i P. Böhner)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 stycznia 2020 r. (sprawa R 2500/2018-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Ultra Safety Systems a Tikal Marine Systems.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowania w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Tikal Marine Systems GmbH i Ultra Safety Systems Inc. pokrywają własne koszty oraz, po połowie, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 191 z 8.6.2020.


title: Sprawa T-192/20: Postanowienie Sądu z dnia 1 grudnia 2020 r. – Tikal Marine Systems / EUIPO – Ultra Safety Systems (Ultra Tef-Gel) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku – Umorzenie postępowania]

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/51

      Postanowienie Sądu z dnia 1 grudnia 2020 r. – Tikal Marine Systems / EUIPO – Ultra Safety Systems (Ultra Tef-Gel)
      (Sprawa T-192/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku - Umorzenie postępowania)
      (2021/C 35/68)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Tikal Marine Systems GmbH (Norderstedt, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Mahnkopf)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: P. Sipos i V. Ruzek, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Ultra Safety Systems Inc. (Mangonia Park, Floryda, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci C. Eckhartt, A. von Mühlendahl i P. Böhner)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 stycznia 2020 r. (sprawa R 2499/2018-4), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Ultra Safety Systems a Tikal Marine Systems.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Tikal Marine Systems GmbH i Ultra Safety Systems Inc. zostają obciążeni własnymi kosztami, oraz, po połowie, kosztami poniesionymi przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej.

         (1)  Dz.U. C 191 z 8.6.2020.


title: Sprawa T-685/20: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2020 r. – Asian Gear / EUIPO – Multimox (Skuter)

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/52

      Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2020 r. – Asian Gear / EUIPO – Multimox (Skuter)
      (Sprawa T-685/20)
      (2021/C 35/69)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Asian Gear BV (Pijnacker, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat B. Gravendeel)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Multimox Holding BV (Rijen, Niderlandy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 607 155–0002

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 września 2020 r. w sprawie R 1042/2018-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub jej zmianę poprzez unieważnienie wzoru wspólnotowego nr 607 155–0002;
                  posiłkowo

                  —

                  potwierdzenie decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 30 kwietnia 2018 r. i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.


title: Sprawa T-686/20: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2020 r. – Asian Gear / EUIPO – Multimox (Skuter)

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/53

      Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2020 r. – Asian Gear / EUIPO – Multimox (Skuter)
      (Sprawa T-686/20)
      (2021/C 35/70)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Asian Gear BV (Pijnacker, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat B. Gravendeel)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Multimox Holding BV (Rijen, Niderlandy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 607 155–0004

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 września 2020 r. w sprawie R 1043/2018-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub jej zmianę poprzez unieważnienie wzoru wspólnotowego nr 607 155–0004;
                  posiłkowo

                  —

                  potwierdzenie decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 30 kwietnia 2018 r. i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.


title: Sprawa T-695/20: Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2020 r. – OG / EBI

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/53

      Skarga wniesiona w dniu 18 listopada 2020 r. – OG / EBI
      (Sprawa T-695/20)
      (2021/C 35/71)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: OG (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną;

            a w konsekwencji

                  —

                  zasądzenie od EBI kwoty będącej równowartością 16-miesięcznego wynagrodzenia oraz sześciomiesięcznej odprawy, tj. kwoty 317 668 EUR naliczonej na dzień złożenia pierwszego wniosku o odszkodowanie w dniu 23 października 2019 r., zwaloryzowanej na dzień zapłaty;

                  —

                  zasądzenie od EBI zadośćuczynienia za krzywdę ustalonego ex aequo et bono na kwotę 50 000 EUR;

                  —

                  w stosownym wypadku stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 9 marca o oddaleniu wniosku o odszkodowanie, doręczonej w dniu 10 marca 2020 r.;

                  —

                  w stosownym wypadku stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji o oddaleniu zażalenia z dnia 8 sierpnia 2020 r.;

                  —

                  zobowiązanie EBI, tytułem środka organizacji postępowania, o udostępnienie sprawozdania SSTL;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi o stwierdzenie odpowiedzialności Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) w związku z szeregiem zdarzeń, które, rozpatrywane indywidualnie lub zbiorowo, dowodzą bezprawnego zachowania EBI, które doprowadziło do doznania przez nią krzywdy i spowodowało jej chorobę, skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia obowiązku staranności i dobrej administracji, naruszenia obowiązku przejrzystości, którego miał dopuścić się EBI oraz, ogólniej rzecz ujmując, naruszenia ogólnego obowiązku ostrożności i staranności spoczywającego na każdym pracodawcy.
      W niniejszej sprawie skarżąca podnosi, że gdyby EBI właściwie wywiązywał się z obowiązku stosowania odpowiednich środków bezpieczeństwa w swoich budynkach, nie doszłoby do tragicznego samobójstwa stażysty. Twierdzi też, że gdyby EBI zaakceptował swoją odpowiedzialność w związku z tym samobójstwem i dopełnił ciążących na nim wobec swoich pracowników, w szczególności takich jak skarżąca, obowiązków przejrzystości, wsparcia, otwartości i pomocy, skarżąca nie byłaby dzisiaj pracownikiem niezdolnym do pracy, który cierpi i którego przebiegu kariery oraz jej zasług jej pracodawca, mimo jej lojalnej pracy, zdaje się nie dostrzegać.
      Skarżąca twierdzi, że okoliczności faktyczne wskazują, iż EBI, zamiast zachować się jak odpowiedzialny pracodawca, który otacza swoich pracowników ochroną, podjął kroki mające na celu zdyskredytowanie i zdeprecjonowanie skarżącej w następstwie samobójstwa jej stażysty, co doprowadziło ją na skraj załamania fizycznego i psychicznego. Po 30 latach wzorowej kariery zawodowej kandydatka czuje, że została potraktowania jak zły i nieuczciwy pracownik.


title: Sprawa T-703/20: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2020 r. – Mylan Ireland / EMA

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/54

      Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2020 r. – Mylan Ireland / EMA
      (Sprawa T-703/20)
      (2021/C 35/72)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Mylan Ireland Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciel: adwokat J. Krens)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMA)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że zarzut niezgodności z prawem podniesiony przez skarżącą przeciwko wnioskowi Komitetu ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi, zgodnie z którym produkt leczniczy Biogen Idec Ltd, Tecfidera®, ma status innej substancji czynnej, z czego wynika obowiązek uzyskania nowego ogólnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, jak wspomniano w decyzji z dnia 30 stycznia 2014 r. dopuszczającej do obrotu „Tecfidera® – Dimethyl Fumarate”, jest dopuszczalny i zasadny;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EMA z dnia 1 października 2020 r. o niezatwierdzeniu wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dotyczącego generycznej wersji produktu leczniczego Tecfidera;

                  —

                  obciążenie EMA kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym, ze względu na to, że zarzut niezgodności z prawem był zasadny, zaskarżona decyzja nie jest prawnie dopuszczalna, ponieważ EMA naruszyła prawo i popełniła błędy w ustaleniach faktycznych oraz uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi uzasadnienia i dokonania starannej i dogłębnej oceny zgodnie z wymaganiami art. 296 TFUE.

                  2.

                  Zarzut drugi kwestionujący zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, ponieważ status „innej substancji czynnej” powinien był zostać ponownie zbadany po złożeniu zarzutów skarżącej, które zostały przedstawione na etapie składania wniosku. W związku z tym, EMA nie wykonała swoich obowiązków w sposób należyty, w szczególności obowiązku dokonania skutecznej i starannej oceny oraz nie przedstawiła uzasadnienia zgodnie z wymaganiami art. 296 TFUE, co powoduje, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem.


title: Sprawa T-706/20: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2020 r. – MiMedx Group/EUIPO – DIZG (Epiflex)

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/55

      Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2020 r. – MiMedx Group/EUIPO – DIZG (Epiflex)
      (Sprawa T-706/20)
      (2021/C 35/73)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: MiMedx Group, Inc. (Marietta, Georgia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci J. Bogatz i Y. Stone)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: DIZG Deutsches Institut für Zell- und Gewebeersatz gGmbH (Berlin, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Epiflex” – unijny znak towarowy nr 1 281 385

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 września 2020 r. w sprawie R 133/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz drugiej strony w postepowaniu kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 58 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 19 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2017/1430;

                  —

                  Naruszenie zasady równości ustanowionej w art. 20 w związku z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”);

                  —

                  Naruszenie prawa do dobrej administracji ustanowionego w art. 41 ust. 1 karty;

                  —

                  Naruszenie prawa do rzetelnego procesu ustanowionego w art. 47 karty;

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 19 ust. 1 zdanie trzecie i art. 10 ust. 7 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2017/1430.


title: Sprawa T-711/20: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2020 r. – Puma / EUIPO – CMS (CMS Italy)

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/56

      Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2020 r. – Puma / EUIPO – CMS (CMS Italy)
      (Sprawa T-711/20)
      (2021/C 35/74)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Puma SE (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. GonzálezBueno Catalán de Ocón)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: CMS Costruzione macchine speciali SpA (Alonte, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny CMS Italy – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 150 538

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 września 2020 r. w sprawie R 2215/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i CMS Costruzione macchine speciali SpA kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie zasad pewności prawa, równego traktowania i dobrej administracji.


title: Sprawa T-712/20: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2020 r. – Škoda Investement / EUIPO – Škoda Auto (Przedstawienie strzałki ze skrzydłem)

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/57

      Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2020 r. – Škoda Investement / EUIPO – Škoda Auto (Przedstawienie strzałki ze skrzydłem)
      (Sprawa T-712/20)
      (2021/C 35/75)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Škoda Investement a.s. (Pilzno, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat L. Lorenc)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Škoda Auto a.s. (Mladá Boleslav, Republika Czeska)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego (Przedstawienie strzałki ze skrzydłem) – zgłoszenie nr 17 991 861

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 października 2020 r. w sprawie R 284/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 9 grudnia 2019 r. dotyczącej sprzeciwu nr B003083007 w pełnym zakresie;

                  —

                  przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wydziałowi Sprzeciwów w celu dalszego badania w odniesieniu do wszystkich zgłoszonych towarów i usług;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Nieprawidłowa ocena skutków prawnych proceduralnie niezgodnej z prawem decyzji pierwszej instancji.


title: Sprawa T-715/20: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2020 r. – Degode/EUIPO – Leo Pharma (Skinovea)

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/57

      Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2020 r. – Degode/EUIPO – Leo Pharma (Skinovea)
      (Sprawa T-715/20)
      (2021/C 35/76)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: DEGODE – Dermago Development GmbH (Petershagen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci O. Spieker, A. Schönfleisch i N. Willich)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Leo Pharma A/S (Ballerup, Dania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego „Skinovea” – zgłoszenie nr 17 898 565

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 września 2020 r. w sprawie R 337/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-721/20: Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2020 r. – Impresa comune Clean Sky 2 / NG

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/58

      Skarga wniesiona w dniu 9 grudnia 2020 r. – Impresa comune Clean Sky 2 / NG
      (Sprawa T-721/20)
      (2021/C 35/77)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Impresa comune Clean Sky 2 (przedstawiciele: adwokat M. Velardo i B. Mastantuono, pełnomocnik)

         Strona pozwana: NG

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zasądzenie od pozwanego zapłaty kwoty 141 094,80 EUR z tytułu umowy subwencyjnej nr 632506 „Wireless Flexible sensor co-operation for structural health Diagnosis/prognosis” w ramach 7 programu ramowego Unii Europejskiej, powiększonej o odsetki 3,5 % stosowane przez Europejski Bank Centralny do podstawowych operacji refinansujących, liczone od dnia 9 lipca 2019 r. do dnia rzeczywistej zapłaty;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujący zarzut.
      Pozwany nie wypełnił swoich zobowiązań umownych, nie zwracając kwoty dotyczącej kosztów osobowych uznanych za niekwalifikujące się do finansowania. W konsekwencji skarżąca wystawiła w dniu 23 maja 2019 r. notę obciążeniową na kwotę 141 094,80 EUR wypłaconą już spółce Alpha Consulting Service Srl zgodnie z postanowieniami umowy subwencyjnej. W niniejszej sprawie nie ma żadnych wątpliwości co do okoliczności leżących u podstaw zobowiązań pozwanego jako wspólnika oraz przedstawiciela przedsiębiorstwa Alpha Consulting Service Srl, wykreślonego z rejestru przedsiębiorstw. Zastrzeżenia tej spółki wyrażone w następstwie wystawienia noty obciążeniowej są ogólne, niekompletne i niepoparte dowodami, a zatem okazują się całkowicie bezzasadne. W konsekwencji skarżąca ma prawo żądać odzyskania i zwrotu wypłaconej kwoty wraz z odsetkami za zwłokę.


title: Sprawa T-722/20: Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2020 r. – Far Polymers i in. / Komisja

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/59

      Skarga wniesiona w dniu 10 grudnia 2020 r. – Far Polymers i in. / Komisja
      (Sprawa T-722/20)
      (2021/C 35/78)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Far Polymers Srl (Filago, Włochy), Gamma Chimica SpA (Mediolan, Włochy), Carbochem Srl (Castiglione Olona, Włochy), Jeniuschem Srl (Gallarate, Włochy) (przedstawiciele: G. Abbatescianni e E. Patti, avvocati)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu by, uznawszy dopuszczalność niniejszej skargi, stwierdził nieważność rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/1336 z dnia 25 września 2020 r. nakładające ostateczne cła antydumpingowe na przywóz niektórych (poli)alkoholi winylowych (PVA) pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2020, L 315, s. 1)

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.
      Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia przepisów i oczywistego błędu przy określeniu unijnego przemysłu PVA, do którego Komisja zaliczyła obok podmiotów wolnego rynku również podmioty rynku zmonopolizowanego, a także producentów, którzy są równocześnie importerami. Błąd ten a) podważył ocenę szkody wyrządzonej przemysłowi unijnemu, do którego w rzeczywistości należy jedynie autor skargi do Komisji, b) doprowadził do nałożenia ceł, które nie sprzyjają wolnej konkurencji na rynku unijnym, lecz służą wyłącznie autorowi skargi do Komisji lub państwom trzecim, c) doprowadził do braku odpowiedniej oceny interesów wszystkich pozostałych podmiotów przemysłu unijnego (producentów, importerów i użytkowników) przeciwnych cłom, d) doprowadził do wyraźnej sprzeczności rozporządzenia z poprzednimi rozporządzeniami, w których zdolności produkcyjne przemysłu unijnego uznano za niewystarczające, wobec czego przewidziano kontyngenty zwolnione z ceł. Z tych samych względów zaskarżone rozporządzenie cechuje się nadużyciem władzy.
      W zarzucie drugim strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżony akt jest sprzeczny z zasadami przewidzianymi w art. 102 TFUE, a posiłkowo, że dotknięty jest oczywistym błędem i nadużyciem władzy w zakresie, w jakim prowadzi do nadania na rynku PVA pozycji dominującej autorowi skargi do Komisji – jedynemu producentowi działającemu na wolnym rynku Unii i dysponującemu dodatkowymi zdolnościami produkcyjnymi. Akt ten nie uwzględnia dowodów z dokumentów dotyczących antykonkurencyjnych zachowań okazanych już przez autora skargi do Komisji, który odmówił sprzedaży PVA niskiej jakości po cenach, które uwzględniałyby niższe koszty produkcji.
      Zarzut trzeci dotyczy uzasadnienia aktu, który nałożył cła z naruszeniem art. 296 TFUE oraz zawiera oczywisty błąd w zakresie, w jakim Komisja odmówiła podzielenia rynku Unii na produkty niskiej i wysokiej jakości, chociaż uznała, że PVA jest sprzedawany w dwóch jakościach, które mają wyraźnie różne koszty produkcji, różnych adresatów i różne ceny. Te dwie jakości nie pokrywają się ani nie są zamienne. W następstwie podziału rynku Komisja musiałaby wykluczyć z ceł PVA niskiej jakości.
      Zarzut czwarty dotyczy Vinyl Acetate Monomer (VAM) – głównego surowca przy produkcji PVA. Ustalając normalną wartość do celów określenia marginesu dumpingu, Komisja nie uwzględniła braku wypaczenia cen chińskiego VAM, gdyż odpowiadają one cenom rynku międzynarodowego. W ten sposób Komisja nie uwzględniła przy ustalaniu marginesu szkody niższych kosztów ponoszonych przez eksporterów chińskich, którzy dzięki integracji pionowej uzyskują oszczędności w koszcie VAM.
      Zarzut piąty dotyczy tego, że Komisja błędnie i sprzecznie uzasadniła zaskarżony akt, z naruszeniem art. 296 TFUE, pomijając wpływ metanolu na określenie kosztów producentów chińskich, i w wyniku tego nie uznała przy określaniu marginesu szkody odpowiedniej korekty cen eksportowych o ten czynnik kosztowy.
      W zarzucie szóstym zaskarżona jest ta część aktu, w której Komisja na podstawie art. 254 rozporządzenia (UE) nr 952/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady przyznała odstępstwo dla przywozu PVA przeznaczonego dla przemysłu wyrobów z kartonu, ponieważ odstępstwo to (a) nie zostało rozszerzone na inne wykorzystania końcowe, które są dokładnie w takiej samej sytuacji jak przemysł wyrobów z kartonu; i (b) zostało zastosowane tylko do mieszanek PVA z wyłączeniem zwykłego przywozu.
      Przedmiotem zarzutu siódmego jest naruszenie art. 296 TFUE oraz motywu 12 i art. 6 ust. 8 rozporządzenia podstawowego przez to, że Komisja postanowiła nie uwzględniać określonych argumentów tylko z tego powodu, że te same argumenty zostały podniesione przez zainteresowane strony, a nie przez chińskich eksporterów. Tym samym Komisja arbitralnie wprowadziła zasadę, że tylko niektóre kategorie podmiotów mogą kwestionować przyjęcie danego aktu przez instytucje europejskie.
      Ósmy i ostatni zarzut dotyczy naruszenia art. 296 TFUE i art. 19 rozporządzenia podstawowego w zakresie dostępu do informacji. Komisja zgromadziła szereg niezastrzeżonych danych, nie udostępniając ich zainteresowanym stronom. Z tego powodu zainteresowane strony nie były w stanie zrozumieć powodów przyjęcia przez Komisję zaskarżonego aktu.


title: Sprawa C-601/19 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. – BP / Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) [Odwołanie – Służba publiczna – Personel kontraktowy – Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) – Umowa na czas określony – Decyzja o nieprzedłużeniu – Wydanie nowej decyzji w następstwie stwierdzenia nieważności przez Sąd – Nieprawidłowości, jakich miano się dopuścić przy wykonywaniu wyroku Sądu]

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/5

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 17 grudnia 2020 r. – BP / Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA)
      (Sprawa C-601/19 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Personel kontraktowy - Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) - Umowa na czas określony - Decyzja o nieprzedłużeniu - Wydanie nowej decyzji w następstwie stwierdzenia nieważności przez Sąd - Nieprawidłowości, jakich miano się dopuścić przy wykonywaniu wyroku Sądu)
      (2021/C 62/03)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: BP (przedstawiciel: adwokat E. Lazar)

         Druga strona postępowania: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA) (przedstawiciele: M. O'Flaherty, pełnomocnik, wspierany przez B. Wägenbaura, Rechtsanwalt)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  BP zostaje obciążony, poza własnymi kosztami postępowania, kosztami poniesionymi przez Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA).

         (1)  Dz.U. C 432 z 23.12.2019.


title: Sprawa T-189/19: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Haikal / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii – Zamrożenie środków finansowych – Prawo do obrony – Prawo do rzetelnego procesu – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Błąd w ocenie – Prawo własności – Proporcjonalność – Prawo do wykonywania działalności gospodarczej – Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego]

text:
               22.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 62/27

      Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2020 r. – Haikal / Rada
      (Sprawa T-189/19) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Prawo do obrony - Prawo do rzetelnego procesu - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Błąd w ocenie - Prawo własności - Proporcjonalność - Prawo do wykonywania działalności gospodarczej - Prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego)
      (2021/C 62/32)
      Język postępowania: bułgarski

         Strony

         Strona skarżąca: Maen Haikal (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat S. Koev)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Cholakova i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2019/87 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2019, L 18 I, s. 13), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/85 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2019, L 18 I, s. 4), decyzji Rady (WPZiB) 2019/806 z dnia 17 maja 2019 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2019, L 132, s. 36), a także rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/798 z dnia 17 maja 2019 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2019, L 132, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Maen Haikal pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 187 z 3.6.2019.


title: Sprawa C-628/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 stycznia 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Słowenii [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuł 258 TFUE – Rynek instrumentów finansowych – Dyrektywy 2014/65/UE i (UE) 2016/1034 – Brak transpozycji lub poinformowania o środkach transponujących – Artykuł 260 ust. 3 TFUE – Żądanie zasądzenia zapłaty w formie ryczałtu]

text:
               1.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/2

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 13 stycznia 2021 r. – Komisja Europejska / Republika Słowenii
      (Sprawa C-628/18) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 258 TFUE - Rynek instrumentów finansowych - Dyrektywy 2014/65/UE i (UE) 2016/1034 - Brak transpozycji lub poinformowania o środkach transponujących - Artykuł 260 ust. 3 TFUE - Żądanie zasądzenia zapłaty w formie ryczałtu)
      (2021/C 72/02)
      Język postępowania: słoweński

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Scharf, G. von Rintelen i B. Rous Demiri, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Słowenii (przedstawiciele: Mihelič Žitko, A. Dežman Mušič i N. Pintar Gosenca, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciel: S. Eisenberg, pełnomocnik), Republika Estońska (przedstawiciel: N. Grünberg, pełnomocnik), Republika Austrii (przedstawiciel: G. Hesse, pełnomocnik), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel B. Majczyna, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Nie przyjmując, do dnia upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii, przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych oraz zmieniającej dyrektywę 2002/92/WE i dyrektywę 2011/61/UE, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1034 z dnia 23 czerwca 2016 r., a w każdym razie nie informując Komisji Europejskiej o takich przepisach, Republika Słowenii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 93 dyrektywy 2014/65, zmienionej dyrektywą 2016/1034.

                  2)

                  Od Republiki Słowenii zasądza się zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej ryczałtu w wysokości 750 000 EUR.

                  3)

                  Republika Słowenii pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  4)

                  Republika Federalna Niemiec, Republika Estońska, Republika Austrii i Rzeczpospolita Polska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018 r.


title: Sprawa C-616/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln (Niemcy) w dniu 19 listopada 2020 r. – M2Beauté Cosmetics GmbH / Bundesrepublik Deutschland

text:
               1.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Köln (Niemcy) w dniu 19 listopada 2020 r. – M2Beauté Cosmetics GmbH / Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-616/20)
      (2021/C 72/15)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: M2Beauté Cosmetics GmbH

         Druga strona postępowania: Bundesrepublik Deutschland, reprezentowana przez Bundesinstitut für Arzneimittel und Medizinprodukte

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy organ krajowy, dokonując klasyfikacji produktu kosmetycznego, obejmującej badanie wszystkich cech charakterystycznych produktu, jako produktu leczniczego wedle funkcji w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/83/WE (1) jest uprawniony do oparcia niezbędnej weryfikacji naukowej właściwości farmakologicznych produktu i związanego z nim ryzyka na tak zwanej „analogii strukturalnej”, jeżeli zastosowana substancja czynna została nowo opracowana, jest w swojej strukturze porównywalna z już znanymi i zbadanymi farmakologicznymi substancjami czynnymi, jednak wnioskodawca nie przedstawia żadnych kompleksowych badań farmakologicznych, toksykologicznych lub klinicznych nowej substancji, dotyczących jej działania i dozowania, a wymaganych jedynie w przypadku zastosowania dyrektywy 2001/83/WE?

                  2)

                  Czy art. 1 pkt 2 lit. b) dyrektywy 2001/83/WE z dnia 6 listopada 2001 r. należy interpretować w ten sposób, że produkt, który jest wprowadzony do obrotu jako kosmetyk i który poprzez działanie farmakologiczne wywiera znaczący wpływ na funkcje fizjologiczne, należy uznać za produkt leczniczy wedle funkcji tylko wtedy, gdy ma on określone prozdrowotne działanie? Czy wystarczy przy tym, że produkt ma przede wszystkim pozytywny wpływ na wygląd, który jest pośrednio korzystny dla zdrowia poprzez zwiększenie poczucia własnej wartości lub dobrego samopoczucia?

                  3)

                  Czy też jest to również produkt leczniczy wedle funkcji, jeżeli jego pozytywne działanie ogranicza się do poprawy wyglądu i nie jest on przy tym bezpośrednio lub pośrednio korzystny dla zdrowia, ale nie posiada wyłącznie szkodliwych właściwości i z tego powodu nie jest porównywalny ze środkiem odurzającym?

         (1)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2001, L 311, s. 67) w brzmieniu zmienionym ostatnio rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1243 z dnia 20 czerwca 2019 r. (Dz.U. 2019, L 198, s. 241).


title: Sprawa C-631/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 23 listopada 2020 r. – Deutsche Lufthansa AG / PR, TV

text:
               1.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 23 listopada 2020 r. – Deutsche Lufthansa AG / PR, TV
      (Sprawa C-631/20)
      (2021/C 72/21)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: Deutsche Lufthansa AG

         Druga strona postępowania: PR, TV

         Pytania prejudycjalne

      Czy strajk własnych pracowników przewoźnika lotniczego w odpowiedzi na wezwanie związku zawodowego stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa T-610/18: Wyrok Sądu z dnia 13 stycznia 2021 r. – ZR / EUIPO [Służba publiczna – Zatrudnienie – Ogłoszenie o konkursie – Konkurs otwarty EUIPO/AD/01/17 – Decyzja o nieumieszczeniu nazwiska skarżącego na liście rezerwy kadrowej konkursu – Skład komisji konkursowej – Stałość]

text:
               1.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/19

      Wyrok Sądu z dnia 13 stycznia 2021 r. – ZR / EUIPO
      (Sprawa T-610/18) (1)

      (Służba publiczna - Zatrudnienie - Ogłoszenie o konkursie - Konkurs otwarty EUIPO/AD/01/17 - Decyzja o nieumieszczeniu nazwiska skarżącego na liście rezerwy kadrowej konkursu - Skład komisji konkursowej - Stałość)
      (2021/C 72/28)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ZR (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Blot)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 270 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego EUIPO/AD/01/17 – AD 6 – Administratorzy w dziedzinie własności intelektualnej z dnia 1 grudnia 2017 r. o nieumieszczeniu skarżącej na liście rezerwy kadrowej utworzonej do celów naboru administratorów przez EUIPO, po drugie, decyzji komisji konkursowej z dnia 7 marca 2018 r. oddalającej wniosek strony skarżącej o ponowne rozpatrzenie sprawy, oraz po trzecie, decyzji EUIPO z dnia 27 czerwca 2018 r. oddalającej zażalenie skarżącej złożone na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji komisji konkursowej konkursu otwartego EUIPO/AD/01/17 – AD 6 – Administratorzy w dziedzinie własności intelektualnej z dnia 7 marca 2018 r., w której odmówiono po ponownym zbadaniu sprawy umieszczenia ZR na liście rezerwy kadrowej utworzonej do celów naboru administratorów w grupie zaszeregowania AD 6 w dziedzinie własności intelektualnej.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 455 z 17.12.2018.


title: Sprawa T-873/19: Wyrok Sądu z dnia 13 stycznia 2021 r. – Multi-Service / Komisja [Środowisko naturalne – Rozporządzenie (UE) nr 517/2014 – Fluorowane gazy cieplarniane – Elektroniczny rejestr kontyngentów na wprowadzanie wodorofluorowęglowodorów do obrotu – Decyzja anulująca rejestrację przedsiębiorstwa – Brak dostarczenia wymaganych informacji]

text:
               1.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/24

      Wyrok Sądu z dnia 13 stycznia 2021 r. – Multi-Service / Komisja
      (Sprawa T-873/19) (1)

      (Środowisko naturalne - Rozporządzenie (UE) nr 517/2014 - Fluorowane gazy cieplarniane - Elektroniczny rejestr kontyngentów na wprowadzanie wodorofluorowęglowodorów do obrotu - Decyzja anulująca rejestrację przedsiębiorstwa - Brak dostarczenia wymaganych informacji)
      (2021/C 72/35)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Multi-Service S.A. (Kwidzyn, Polska) (przedstawiciel: adwokat P. Jankowski)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Becker, M. Jáuregui Gómez i M. Rynkowski, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Ares(2019) 6103796 z dnia 3 października 2019 r., w której Komisja anulowała rejestrację skarżącej w rejestrze utworzonym i prowadzonym przez nią na podstawie art. 17 rozporządzenia (UE) nr 517/2014.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Multi-Service S.A. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 87 z 16.3.2020.


title: Sprawa T-19/21: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2021 r. – Amazon.com i in./Komisja

text:
               1.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/34

      Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2021 r. – Amazon.com i in./Komisja
      (Sprawa T-19/21)
      (2021/C 72/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Amazon.com, Inc. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone), Amazon Services Europe Sàrl (Luksemburg, Luksemburg), Amazon EU Sàrl (Luksemburg), Amazon Europe Core Sàrl (Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci A. Komninos i G. Tantulli)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2020) 7692 final z dnia 10 listopada 2020 r. w zakresie, w jakim wyłącza ona Włochy z zakresu dochodzenia i nie obejmuje ich skutkami prawnymi art. 11 ust. 6 rozporządzenia 1/2003;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżące w związku z tym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący niezgodnego z prawem wyodrębnienia Włoch w zaskarżonej decyzji z zakresu sprawy AT.40703 i nieobjęcia ich skutkami prawnymi art. 11 ust. 6 rozporządzenia 1/2003. Komisja naruszyła w ten sposób w zaskarżonej decyzji art. 11 ust. 6 rozporządzenia 1/2003 i ograniczyła jego skuteczność lub obeszła ten przepis i uchybiła realizowanemu nim celowi.


title: Sprawa T-25/21: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2021 r. – Corman / Komisja

text:
               1.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/35

      Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2021 r. – Corman / Komisja
      (Sprawa T-25/21)
      (2021/C 72/47)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Marie Corman (Schaerbeek, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 4 czerwca 2020 r. w sprawie ustalenia praw emerytalnych skarżącej,

                  —

                  obciążenie Komiaji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, oparty na naruszeniu przez zaskarżoną decyzję art. 21 i 22 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.


title: Sprawa C-471/18 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 stycznia 2021 r. – Republika Federalna Niemiec / Esso Raffinage, Europejska Agencja Chemikaliów, Republika Francuska, Królestwo Niderlandów [Odwołanie – Rejestracja, ocena i udzielanie zezwoleń w zakresie chemikaliów – Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (REACH) – Artykuły 5 i 6 – Ogólny obowiązek rejestracji substancji chemicznych – Artykuły 41 i 42 – Ocena dokumentacji rejestracyjnej i kontrola zgodności informacji przekazanych przez rejestrujących – Oświadczenie o braku zgodności z przepisami – Akt podlegający zaskarżeniu – Interes prawny – Legitymacja procesowa – Kompetencje przysługujące odpowiednio Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) i organom krajowym – Obowiązek kontrolowania przez ECHA zgodności dalszych informacji przedstawionych na jej wniosek przez rejestrujących – Uprawnienia ECHA do wydania odpowiedniej decyzji w tym przedmiocie – Artykuł 1 – Cel w postaci ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska – Artykuły 13 i 25 – Wykorzystanie badań na zwierzętach – Propagowanie metod alternatywnych]

text:
               8.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/2

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 stycznia 2021 r. – Republika Federalna Niemiec / Esso Raffinage, Europejska Agencja Chemikaliów, Republika Francuska, Królestwo Niderlandów
      (Sprawa C-471/18 P) (1)

      (Odwołanie - Rejestracja, ocena i udzielanie zezwoleń w zakresie chemikaliów - Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (REACH) - Artykuły 5 i 6 - Ogólny obowiązek rejestracji substancji chemicznych - Artykuły 41 i 42 - Ocena dokumentacji rejestracyjnej i kontrola zgodności informacji przekazanych przez rejestrujących - Oświadczenie o braku zgodności z przepisami - Akt podlegający zaskarżeniu - Interes prawny - Legitymacja procesowa - Kompetencje przysługujące odpowiednio Europejskiej Agencji Chemikaliów (ECHA) i organom krajowym - Obowiązek kontrolowania przez ECHA zgodności dalszych informacji przedstawionych na jej wniosek przez rejestrujących - Uprawnienia ECHA do wydania odpowiedniej decyzji w tym przedmiocie - Artykuł 1 - Cel w postaci ochrony zdrowia ludzkiego i środowiska - Artykuły 13 i 25 - Wykorzystanie badań na zwierzętach - Propagowanie metod alternatywnych)
      (2021/C 79/02)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo T. Henze i D. Klebs, następnie D. Klebs i J. Möller, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Esso Raffinage (przedstawiciele: początkowo H. Estreicher, Rechtsanwalt i N. Navin-Jones, solicitor, następnie H. Estreicher, Rechtsanwalt, A. Kołtunowska, adwokat i K. Merten-Lentz, avocate, N. Navin-Jones, solicitor i H. Estreicher, Rechtsanwalt, A. Kołtunowska, adwokat i K. Merten-Lentz, avocate), Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: W. Broere, C. Jacquet i M. Heikkilä, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo D. Colas, J. Traband i A.-L. Desjonquères, następnie E. Leclerc, J. Traband, W. Zemamta i A.-L. Desjonquères, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M.K. Bulterman i M.L. Noort, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający Esso Raffinage: European Coalition to End Animal Experiments (przedstawiciel: T. David, solicitor), Higher Olefins and Poly Alpha Olefins REACH Consortium, Higher Olefins & Poly Alpha Olefins vzw (przedstawiciel: początkowo E. Vermulst, advocaat, następnie P. Kugel, advocaat)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Esso Raffinage, a także Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA).

                  3)

                  Republika Francuska, Królestwo Niderlandów, European Coalition to End Animal Experiments, Higher Olefins and Poly Alpha Olefins REACH Consortium oraz Higher Olefins & Poly Alpha Olefins vzw pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 399 z 5.11.2018.


title: Sprawa C-655/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 stycznia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia – Rumunia) – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Sibiu, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Braşov / LN [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 2 – Artykuł 9 – Pojęcia „działalności gospodarczej” i „podatnika” – Transakcje polegające na wykorzystywaniu majątku w sposób ciągły w celu uzyskania z tego tytułu dochodu – Nabycie przez wierzyciela nieruchomości w ramach postępowania egzekucyjnego wszczętego w celu odzyskania pożyczek zabezpieczonych hipoteką i sprzedaż tych nieruchomości – Zwykłe wykonywanie prawa własności przez uprawnionego]

text:
               8.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/14

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 stycznia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia – Rumunia) – Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Sibiu, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Braşov / LN
      (Sprawa C-655/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 2 - Artykuł 9 - Pojęcia „działalności gospodarczej” i „podatnika” - Transakcje polegające na wykorzystywaniu majątku w sposób ciągły w celu uzyskania z tego tytułu dochodu - Nabycie przez wierzyciela nieruchomości w ramach postępowania egzekucyjnego wszczętego w celu odzyskania pożyczek zabezpieczonych hipoteką i sprzedaż tych nieruchomości - Zwykłe wykonywanie prawa własności przez uprawnionego)
      (2021/C 79/16)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Alba Iulia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Sibiu, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Braşov

         Strona przeciwna: LN

         Sentencja

      Artykuł 2 ust. 1 lit. a) i art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że transakcja, w ramach której dana osoba uzyskuje w drodze przysądzenia nieruchomość będącą przedmiotem egzekucji wszczętej w celu odzyskania uprzednio udzielonej pożyczki, a następnie dokonuje sprzedaży tej nieruchomości, nie stanowi sama w sobie działalności gospodarczej, jeżeli transakcja ta wchodzi w zakres zwykłego wykonywania prawa własności oraz prawidłowego zarządzania majątkiem prywatnym, w związku z czym osoby tej nie można uważać za podatnika w odniesieniu do tej transakcji.

         (1)  Dz.U. C 19 z 20.1.2020.


title: Sprawa T-189/20: Postanowienie Sądu z dnia 13 stycznia 2021 r. – Chiquita Brands/EUIPO – Fyffes International (HOYA)

text:
               8.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/38

      Postanowienie Sądu z dnia 13 stycznia 2021 r. – Chiquita Brands/EUIPO – Fyffes International (HOYA)
      (Sprawa T-189/20) (1)

      (2021/C 79/48)
      Język postępowania: angielski
      Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 191 z 8.6.2020.


title: Sprawa C-900/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Association One Voice, Ligue pour la protection des oiseaux / Ministre de la Transition écologique et solidaire [Odesłanie prejudycjalne – Środowisko naturalne – Dyrektywa 2009/147/WE – Ochrona dzikiego ptactwa – Artykuły 5 i 8 – Zakaz stosowania jakichkolwiek metod chwytania ptaków – Artykuł 9 ust. 1 – Zezwolenie w drodze odstępstwa na stosowanie metody chwytania ptaków mającej charakter tradycyjny – Przesłanki – Brak innego zadowalającego rozwiązania – Uzasadnienie braku „innego zadowalającego rozwiązania” samym zachowaniem tej tradycyjnej metody – Selektywność odłowów – Uregulowanie krajowe zezwalające na chwytanie ptaków z użyciem lepów]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/17

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Association One Voice, Ligue pour la protection des oiseaux / Ministre de la Transition écologique et solidaire
      (Sprawa C-900/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2009/147/WE - Ochrona dzikiego ptactwa - Artykuły 5 i 8 - Zakaz stosowania jakichkolwiek metod chwytania ptaków - Artykuł 9 ust. 1 - Zezwolenie w drodze odstępstwa na stosowanie metody chwytania ptaków mającej charakter tradycyjny - Przesłanki - Brak innego zadowalającego rozwiązania - Uzasadnienie braku „innego zadowalającego rozwiązania” samym zachowaniem tej tradycyjnej metody - Selektywność odłowów - Uregulowanie krajowe zezwalające na chwytanie ptaków z użyciem lepów)
      (2021/C 182/23)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Association One Voice, Ligue pour la protection des oiseaux

         Strona pozwana: Ministre de la Transition écologique et solidaire

         przy udziale: Fédération nationale des Chasseurs

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 9 ust. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa należy interpretować w ten sposób, że tradycyjny charakter metody chwytania ptactwa nie jest sam w sobie wystarczający do wykazania, że nie można zastąpić tej metody innym zadowalającym rozwiązaniem w rozumieniu tego przepisu.

                  2)

                  Artykuł 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2009/147 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które zezwala, w drodze odstępstwa od art. 8 tej dyrektywy, na metodę chwytania pociągającą za sobą przyłów, gdy przyłów ten, nawet w niewielkich ilościach i w ograniczonym czasie, może spowodować u gatunków niepożądanych, które zostały schwytane, uszkodzenia inne niż znikome.

         (1)  Dz.U. C 54 z 17.2.2020.


title: Sprawa C-949/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – M.A. / Konsul Rzeczypospolitej Polskiej w N. [Odesłanie prejudycjalne – Kontrole graniczne, azyl i imigracja – Polityka wizowa – Konwencja wykonawcza do układu z Schengen – Artykuł 21 ust. 2a – Karta praw podstawowych – Artykuł 47 – Prawo do skutecznego środka prawnego – Odmowa wydania przez konsula wizy długoterminowej – Obowiązek zagwarantowania przez państwo członkowskie środka prawnego przed sądem od decyzji o odmowie wydania takiej wizy]

text:
               10.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/18

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 marca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – M.A. / Konsul Rzeczypospolitej Polskiej w N.
      (Sprawa C-949/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Kontrole graniczne, azyl i imigracja - Polityka wizowa - Konwencja wykonawcza do układu z Schengen - Artykuł 21 ust. 2a - Karta praw podstawowych - Artykuł 47 - Prawo do skutecznego środka prawnego - Odmowa wydania przez konsula wizy długoterminowej - Obowiązek zagwarantowania przez państwo członkowskie środka prawnego przed sądem od decyzji o odmowie wydania takiej wizy)
      (2021/C 182/25)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Naczelny Sąd Administracyjny

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: M.A.

         Druga strona postępowania: Konsul Rzeczypospolitej Polskiej w N.

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 21 ust. 2a Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanej w Schengen w dniu 19 czerwca 1990 r., która weszła w życie w dniu 26 marca 1995 r., zmienionej rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 610/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r., należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje on zastosowania do obywatela państwa trzeciego, któremu odmówiono wydania wizy długoterminowej.

                  2)

                  Prawo Unii, w szczególności art. 34 ust. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/801 z dnia 11 maja 2016 r. w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich w celu prowadzenia badań naukowych, odbycia studiów, szkoleń, udziału w wolontariacie, programach wymiany młodzieży szkolnej lub projektach edukacyjnych oraz podjęcia pracy w charakterze au pair w świetle art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że nakłada ono na państwa członkowskie obowiązek ustanowienia procedury odwoławczej od decyzji o odmowie wydania wizy w celu odbycia studiów, w rozumieniu tej dyrektywy, której szczegółowe zasady należą do porządku prawnego każdego państwa członkowskiego, przy poszanowaniu zasad równoważności i skuteczności, przy czym procedura ta musi gwarantować na pewnym etapie środek prawny przed sądem. Do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy wniosek o wydanie wizy długoterminowej w celu odbycia studiów rozpatrywany w postępowaniu głównym jest objęty zakresem stosowania tej dyrektywy.

         (1)  Dz.U. C 191 z 8.6.2020.


title: Sprawa T-643/16: Wyrok Sądu z dnia 10 kwietnia 2019 r. — Gamaa Islamya Egypt/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom, grupom i podmiotom w ramach walki z terroryzmem — Zamrożenie środków finansowych — Możliwość zakwalifikowania organu państwa trzeciego jako właściwej władzy w rozumieniu wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB — Podstawa faktyczna decyzji o zamrożeniu środków finansowych — Obowiązek uzasadnienia — Uwierzytelnianie aktów Rady)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/62

      Wyrok Sądu z dnia 10 kwietnia 2019 r. — Gamaa Islamya Egypt/Rada
      (Sprawa T-643/16) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko osobom, grupom i podmiotom w ramach walki z terroryzmem - Zamrożenie środków finansowych - Możliwość zakwalifikowania organu państwa trzeciego jako właściwej władzy w rozumieniu wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB - Podstawa faktyczna decyzji o zamrożeniu środków finansowych - Obowiązek uzasadnienia - Uwierzytelnianie aktów Rady)
      (2019/C 187/66)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Al-Gama’a al-Islamiyya Egypt (Gamaa Islamya Egypt) (przedstawiciel: adwokat L. Glock)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo G. Étienne i H. Marcos Fraile, następnie H. Marcos Fraile, B. Driessen i V. Piessevaux, oraz wreszcie H. Marcos Fraile, B. Driessen i A. Sikora-Kalėda, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Norris, L. Havas, R. Tricot i L. Baumgart, następnie R. Tricot, C. Zadra i A. Tizzano, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2016/1136 z dnia 12 lipca 2016 r. w sprawie aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu oraz uchylenia decyzji (WPZiB) 2015/2430 (Dz.U. 2016, L 188, s. 21), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/1127 z dnia 12 lipca 2016 r. w sprawie wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2425 (Dz.U. 2016, L 188, s. 1), po drugie, decyzji Rady (WPZiB) 2017/154 z dnia 27 stycznia 2017 r. w sprawie aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu oraz uchylającej decyzję (WPZiB) 2016/1136 (Dz.U. 2017, L 23, s. 21), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/150 z dnia 27 stycznia 2017 r. dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1127 (Dz.U. 2017, L 23, s. 3), po trzecie, decyzji Rady (WPZiB) 2017/1426 z dnia 4 sierpnia 2017 r. dotyczącej aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu oraz uchylającej decyzję (WPZiB) 2017/154 (Dz.U. 2017, L 204, s. 95), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/1420 z dnia 4 sierpnia 2017 r. dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylającego rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/150 (Dz.U. 2017, L 204, s. 3), po czwarte, decyzji Rady (WPZiB) 2018/475 z dnia 21 marca 2018 r. dotyczącej aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu, i uchylenia decyzji (WPZiB) 2017/1426 (Dz.U. 2018, L 79, s. 26), rozporządzenia wykonawczego Rady (EU) 2018/468 z dnia 21 marca 2018 r. dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylającego rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/1420 (Dz.U. 2018, L 79, s. 7), po piąte, decyzji Rady (WPZiB) 2018/1084 z dnia 30 lipca 2018 r. dotyczącej aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu, i uchylenia decyzji (WPZiB) 2018/475 (Dz.U. 2018, L 194, s. 144), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1071 z dnia 30 lipca 2018 r. dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylającego rozporządzenie wykonawcze (UE) 2018/468 (Dz.U. 2018, L 194, s. 23), w zakresie, w jakim akty te dotyczą strony skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2016/1136 z dnia 12 lipca 2016 r. w sprawie aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu oraz uchylenia decyzji (WPZiB) 2015/2430, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/1127 z dnia 12 lipca 2016 r. w sprawie wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2425, decyzji Rady (WPZiB) 2017/154 z dnia 27 stycznia 2017 r. w sprawie aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu oraz uchylającej decyzję (WPZiB) 2016/1136, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/150 z dnia 27 stycznia 2017 r. dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego (UE) 2016/1127, decyzji Rady (WPZiB) 2017/1426 z dnia 4 sierpnia 2017 r. dotyczącej aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu oraz uchylającej decyzję (WPZiB) 2017/154, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/1420 z dnia 4 sierpnia 2017 r. dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylającego rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/150, decyzji Rady (WPZiB) 2018/475 z dnia 21 marca 2018 r. dotyczącej aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu, i uchylenia decyzji (WPZiB) 2017/1426, rozporządzenie wykonawczego Rady (EU) 2018/468 z dnia 21 marca 2018 r. dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylającego rozporządzenie wykonawcze (UE) 2017/1420, decyzji Rady (WPZiB) 2018/1084 z dnia 30 lipca 2018 r. dotyczącej aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu, i uchylenia decyzji (WPZiB) 2018/475, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1071 z dnia 30 lipca 2018 r. dotyczącego wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylającego rozporządzenie wykonawcze (UE) 2018/468, w zakresie, w jakim akty te dotyczą „»Gama’a al-Islamiyya« (znanej także pod nazwą »Al Gama’a al-Islamiyya«) (»grupa islamska« — »GI«)”.

                  2)

                     Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Al-Gama’a al-Islamiyya Egypt (Gamaa Islamya Egypt).

                  3)

                     Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 419 z 14.11.2016.


title: Sprawa T-281/19: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2019 r. — Cypr/EUIPO — Filotas Bellas & Yios (Halloumi Vermion grill cheese M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927)

text:
               24.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/74

      Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2019 r. — Cypr/EUIPO — Filotas Bellas & Yios (Halloumi Vermion grill cheese M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927)
      (Sprawa T-281/19)
      (2019/C 213/71)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Cypryjska [przedstawiciel: S. Malynicz QC (Queen’s Counsel), S. Baran, Barrister, V. Marsland, Solicitor]

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Filotas Bellas & Yios AE (Alexandreia Imathias, Grecja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Halloumi χαλούμι Vermion grill cheese/grill est/grill kase M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927 — unijny znak towarowy nr 12 172 276

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 lutego 2019 r. w sprawie R 2298/2017-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-723/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Orăștie (Rumunia) w dniu 20 listopada 2018 r. — EV/Inspectoratul General al Poliției Române-Brigada Autostrăzi și misiuni speciale — Biroul de Poliție Autostrada A1 Râmnicu Vâlcea — Deva (IGPR)

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/3

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Orăștie (Rumunia) w dniu 20 listopada 2018 r. — EV/Inspectoratul General al Poliției Române-Brigada Autostrăzi și misiuni speciale — Biroul de Poliție Autostrada A1 Râmnicu Vâlcea — Deva (IGPR)
      (Sprawa C-723/18)
      (2019/C 246/03)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Judecătoria Orăștie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: EV

         Strona pozwana: Inspectoratul General al Poliției Române-Brigada Autostrăzi și misiuni speciale — Biroul de Poliție Autostrada A1 Râmnicu Vâlcea — Deva (IGPR)
      Postanowieniem z dnia 8 maja 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (szósta izba) stwierdził, że jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania skierowane do niego przez Judecătoria Orăștie w postanowieniu z dnia 5 listopada 2018 r.


title: Sprawa C-180/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 26 lutego 2019 r. — Flightright GmbH/Eurowings GmbH

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/3

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 26 lutego 2019 r. — Flightright GmbH/Eurowings GmbH
      (Sprawa C-180/19)
      (2019/C 246/04)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Flightright GmbH

         Strona pozwana: Eurowings GmbH

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 7 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) należy interpretować w ten sposób, że odległość miarodajną dla wypłaty odszkodowania należy obliczać na podstawie całej trasy podróży?
      W związku z tym (przy założeniu, że rozporządzenie ma zastosowanie do danej części podróży) pojęcie „lotu” należy interpretować w taki sposób, że w przypadku rezerwacji, w ramach których podróżni osiągają cel podróży wyłącznie z międzylądowaniem oraz, w stosownych przypadkach, ze zmianą samolotu, oznacza ono jedynie odcinek, na którym rzeczywiście doszło do opóźnienia, czy też „lot” należy w takim wypadku interpretować w ten sposób, że dla odległości miarodajna jest cała trasa podróży, od pierwszego miejsca startu do miejsca docelowego?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-224/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 17 de Palma de Mallorca (Hiszpania) w dniu 14 marca 2019 r. — CY/Caixabank S.A.

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 17 de Palma de Mallorca (Hiszpania) w dniu 14 marca 2019 r. — CY/Caixabank S.A.
      (Sprawa C-224/19)
      (2019/C 246/05)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia no 17 de Palma de Mallorca

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: CY

         Strona pozwana: Caixabank S.A.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w świetle art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 (1) orzeczenie stwierdzające, ze względu na nieuczciwy charakter, nieważność warunku umownego, na podstawie którego kredytobiorca zostaje obciążony całością kosztów zawarcia, odnowienia lub rozwiązania umowy kredytu hipotecznego,
                        może, po stwierdzeniu nieważności tego warunku ze względu na jego nieuczciwy charakter, zostać zmienione w zakresie wynikających zeń skutków restytucyjnych?

                  2)

                  Czy w świetle art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 orzecznictwo krajowe, zgodnie z którym, po stwierdzeniu nieważności warunku umownego, na podstawie którego kredytobiorca zostaje obciążony całością kosztów zawarcia, odnowienia lub rozwiązania umowy kredytu hipotecznego,
                        koszty notarialne i administracyjne obciążają w takiej samej części kredytodawcę i kredytobiorcę
                     , należy uznać za sądową zmianę orzeczenia stwierdzającego nieważność nieuczciwego warunku umownego i, tym samym, za sprzeczne z zasadą braku związania zawartą w art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13?

                  3)

                  Czy w świetle art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 orzecznictwo krajowe, zgodnie z którym po stwierdzeniu nieważności warunku umownego, na podstawie którego kredytobiorca zostaje obciążony całością kosztów zawarcia, odnowienia lub rozwiązania umowy kredytu hipotecznego, kredytobiorca ten zobowiązany jest również pokryć
                        koszty wyceny nieruchomości i podatku od ustanowienia hipoteki powstałe w wyniku zawarcia umowy kredytu
                     , stanowi naruszenie zasady braku związania nieuczciwym warunkiem umownym, którego nieważność stwierdzono, a także czy sprzeczne z art. 3 ust. 2 dyrektywy 93/13 jest
                        nałożenie na kredytobiorcę ciężaru udowodnienia tego, że nie zezwolono mu na przedstawienie własnej wyceny tej nieruchomości?

                  4)

                  Czy w świetle art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 sprzeczne [z tą dyrektywą] jest orzecznictwo krajowe, zgodnie z którym po stwierdzeniu nieważności warunku umownego, na podstawie którego kredytobiorca zostaje obciążony całością kosztów zawarcia, odnowienia lub rozwiązania umowy kredytu hipotecznego, warunek ten, jeżeli dokonano zmian w hipotece lub została ona wykreślona, może nadal wywoływać dlań skutki
                        w tym znaczeniu, że kredytobiorca ten jest w dalszym ciągu zobowiązany do ponoszenia kosztów wynikających z dokonania zmian w hipotece lub jej wykreślenia
                     , a także czy obciążenie tymi kosztami kredytobiorcy stanowi naruszenie zasady braku związania konsumenta nieuczciwym warunkiem umownym, którego nieważność stwierdzono?

                  5)

                  Czy w świetle art. 6 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 orzecznictwo krajowe, zgodnie z którym częściowo wyłączony zostaje skutek restytucyjny wynikający z sądowego stwierdzenia, ze względu na nieuczciwy charakter, nieważności warunku umownego, na podstawie którego kredytobiorca zostaje obciążony całością kosztów zawarcia, odnowienia lub rozwiązania umowy kredytu hipotecznego, należałoby uznać za wywierające wobec przedsiębiorcy skutek odwrotny do skutku odstraszającego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13?

                  6)

                  Czy w świetle ustanowionej przez orzecznictwo TSUE zasady niezmieniania uznanych za nieważne warunków umownych oraz w świetle zawartej w art. 6 dyrektywy zasady braku związania należy uznać za sprzeczne [z nimi] orzecznictwo krajowe, zgodnie z którym po stwierdzeniu nieważności warunku umownego, na podstawie którego kredytobiorca zostaje obciążony całością kosztów zawarcia, odnowienia lub rozwiązania umowy kredytu hipotecznego, skutki restytucyjne są zmieniane w interesie kredytobiorcy?

                  7)

                  Czy w świetle art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy 93/13 orzecznictwo krajowe, zgodnie z którym
                        warunek umowny określany jako prowizja za udzielenie kredytu zostaje automatycznie wyłączony z kontroli przejrzystości
                     , może stanowić naruszenie zawartej w art. 3 ust. 2 dyrektywy zasady odwrócenia ciężaru dowodu, ponieważ przedsiębiorca nie musi udowadniać, że uprzednio udzielił informacji i indywidualnie negocjował ten warunek?

                  8)

                  Czy sprzeczne z art. 3 dyrektywy 93/13 i orzecznictwem TSUE jest orzecznictwo krajowe, zgodnie z którym można uznać, że konsument sam powinien wiedzieć, iż pobieranie prowizji za udzielenie kredytu jest zwyczajową praktyką instytucji finansowych, a zatem nie jest konieczne, aby kredytodawca musiał udowodnić, że warunek ten został wynegocjowany indywidualnie, czy też, przeciwnie, kredytodawca w każdym przypadku powinien udowodnić, że warunek ten został wynegocjowany indywidualnie?

                  9)

                  Czy sprzeczne z art. 3 i 4 dyrektywy 93/13 oraz orzecznictwem TSUE jest orzecznictwo krajowe, na podstawie którego można uznać, że
                        warunek umowny określany jako prowizja za udzielenie kredytu nie może być analizowany w zakresie jego nieuczciwego charakteru na podstawie art. 4 ust. 2, ponieważ określa on główny przedmiot umowy
                     , czy też, przeciwnie, należy uznać, iż prowizja za udzielenie kredytu nie stanowi części ceny umownej, lecz świadczenie akcesoryjne, a zatem sąd krajowy, chcąc ustalić, czy warunek ten ma nieuczciwy charakter na gruncie prawa krajowego, musi mieć możliwość przeprowadzenia kontroli jego przejrzystości lub treści?

                  10)

                  Czy w świetle przepisu art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13, który nie został transponowany do hiszpańskiego porządku prawnego przez LCGC (2), należy uznać za sprzeczne z art. 8 dyrektywy 93/13 czynności sądu hiszpańskiego polegające na przywoływaniu i stosowaniu art. 4 ust. 2 dyrektywy, jeżeli przepis ten nie został transponowany do hiszpańskiego porządku prawnego z woli ustawodawcy, który zamierzał zapewnić całościową ochronę w odniesieniu do wszystkich warunków umownych, które przedsiębiorca może zamieścić w umowach zawieranych z konsumentami, w tym również określających główny przedmiot umowy, nawet jeśli zostały one wyrażone prostym i zrozumiałym językiem, jeśli można uznać, że warunek umowny określany jako prowizja za udzielenie kredytu określa główny przedmiot umowy kredytu?

                  11)

                  Czy w świetle art. 3 ust. 1 dyrektywy 93/13 warunek umowny określany jako prowizja za udzielenie kredytu,
                        który nie był negocjowany indywidualnie, a instytucja finansowa nie wykazała, że odpowiada on rzeczywiście świadczonym usługom i poniesionym kosztom, skutkuje istotnym brakiem równowagi pomiędzy prawami i obowiązkami stron umowy
                     , zatem sąd krajowy powinien stwierdzić jego nieważność?

                  12)

                  Czy w świetle art. 6 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 w razie wytoczenia przez konsumenta powództwa o stwierdzenie nieważności zawartych w umowie z nim nieuczciwych warunków i
                        stwierdzenia przez sąd nieważności tych warunków ze względu na ich nieuczciwy charakter obciążenie przedsiębiorcy kosztami postępowania
                      wynika z zasady braku związania i zasady skutku odstraszającego wobec przedsiębiorcy, jeżeli sąd krajowy uwzględnił powództwo o stwierdzenie nieważności niezależnie od rzeczywistego zwrotu kwot zasądzonych w tym wyroku i przy założeniu, że głównym roszczeniem jest stwierdzenie nieważności klauzuli, a zwrot tych kwot jest jedynie związanym z nim roszczeniem akcesoryjnym?

                  13)

                  Czy w świetle przewidzianych w dyrektywie 93/13 (art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1) zasad braku związania i skutku odstraszającego skutki restytucyjne wynikające ze stwierdzenia, ze względu na nieuczciwy charakter, nieważności warunku umownego zawartego w umowie pomiędzy konsumentem a przedsiębiorcą
                        mogą zostać ograniczone w czasie wskutek uznania zarzutu przedawnienia roszczenia o zwrot określonej kwoty, podczas gdy powództwo o stwierdzenie bezwzględnej nieważności nieuczciwego warunku umownego nie podlega zgodnie z prawem krajowym przedawnieniu?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29; sprostowanie: Dz.U. 2015, L 137, s. 13) [wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 15, t. 2, s. 288].

         (2)  Ley 7/1998, de 13 de abril, sobre condiciones generales de la contratación (hiszpańskiej ustawy nr 7/1998 z dnia 13 kwietnia 1998 r. o ogólnych warunkach umów).


title: Sprawa C-247/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 6 de Ceuta (Hiszpania) w dniu 21 marca 2019 r. — HC i ID/Banco Bilbao Vizcaya Argentaria S.A.

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 6 de Ceuta (Hiszpania) w dniu 21 marca 2019 r. — HC i ID/Banco Bilbao Vizcaya Argentaria S.A.
      (Sprawa C-247/19)
      (2019/C 246/06)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 6 de Ceuta

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: HC i ID

         Strona pozwana: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria S.A.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w świetle dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1), w szczególności jej art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1, w celu zapewnienia ochrony konsumentów i użytkowników, oraz w świetle odnośnego orzecznictwa wspólnotowego zgodna z prawem Unii jest okoliczność, iż Tribunal Supremo ustalił w wyrokach od 44 do 49 z dnia 23 stycznia 2009 r. jako jednoznaczne kryterium regułę, zgodnie z którą w umowach kredytu hipotecznego zawartych z konsumentami niewynegocjowany warunek stanowiący, że wszystkie koszty związane z uruchomieniem transakcji kredytu hipotecznego muszą zostać przeniesione na kredytobiorcę, jest nieuczciwy, przy czym poszczególne pozycje kosztowe zawarte we wspomnianym nieuczciwym warunku uznanym za nieważny zostają rozdzielone między instytucję bankową, która narzuciła ten warunek, a konsumenta będącego kredytobiorcą — w celu ograniczenia zwrotu kwot nienależnie zapłaconych w wyniku zastosowania ustawodawstwa krajowego?
                  Oraz czy w świetle z dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, w szczególności jej art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1, w celu zapewnienia ochrony konsumentów i użytkowników, oraz w świetle odnośnego orzecznictwa wspólnotowego jest zgodna z prawem Unii okoliczność, że Tribunal Supremo dokonuje wykładni uzupełniającej warunku nieważnego z powodu jego nieuczciwego charakteru, w przypadku gdy usunięcie tego warunku i wynikających z niego skutków nie wpływa na dalsze obowiązywanie umowy kredytu hipotecznego?

                  2)

                  Ponadto, czy w odniesieniu do art. 394 LEC (2), ustanawiającego kryterium obiektywnej wymagalności w zakresie kosztów postępowania, należy uznać, że w przypadku gdy zostanie stwierdzona nieważność nieuczciwego warunku dotyczącego kosztów, lecz skutki tej nieważności są ograniczone do wspomnianego wyżej podziału kosztów, powyższe stanowi naruszenie określonych w prawie Unii Europejskiej zasad skuteczności i braku związania w razie częściowego uwzględnienia żądań w wyroku oraz czy można interpretować tę okoliczność jako wywołującą odwrotny skutek odstraszający, a w konsekwencji brak ochrony uzasadnionych interesów konsumentów i użytkowników?

         (1)  Dz.U. 1993, L 95, s. 29.

         (2)  Občanský soudní řád.