title: Sprawa T-234/21: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2021 r. – Cristalfarma / EUIPO – Reinhard Kosch (STILAXX)

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/53

      Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2021 r. – Cristalfarma / EUIPO – Reinhard Kosch (STILAXX)
      (Sprawa T-234/21)
      (2021/C 242/75)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Cristalfarma Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciel: adwokat R. Almaraz Palmero)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Reinhard Kosch (Weyregg, Austria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy STILAXX – zgłoszenie nr 16 160 152

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 lutego 2021 r. w sprawie R 1339/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta, Renharda Koscha, kosztami postępowania przed Sądem, w tym kosztami postępowania przed Piątą Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-236/21: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2021 r. – FZ i in. / Komisja

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/54

      Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2021 r. – FZ i in. / Komisja
      (Sprawa T-236/21)
      (2021/C 242/76)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: FZ i 15 innych skarżących (przedstawiciel: adwokat J.N. Louis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o sporządzeniu rozliczenia wynagrodzenia skarżących za lipiec 2020 r. w zakresie, w jakim po raz pierwszy zastosowano w niej nowe współczynniki korygujące mające zastosowanie do ich wynagrodzeń, ze skutkiem wstecznym od dnia 1 października 2019 r. i od dnia 1 stycznia 2020 r.;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi skarżący powołują się na naruszenie art. 64 i 65 regulaminu pracowniczego, naruszenie zasady równego traktowania w zakresie równoważności siły nabywczej, oczywisty błąd w ocenie oraz naruszenie zasady pewności prawa i obowiązku dbałości.
      Aby ustalić współczynnik korygujący mający zastosowanie do wynagrodzeń skarżących pełniących służbę poza Unią, Eurostat musi zgromadzić konkretne dane dotyczące ich miejsca zatrudnienia, zgodnie ze szczegółowymi zasadami stosowania art. 64 i 65 regulaminu pracowniczego, określonymi w załączniku XI do regulaminu pracowniczego. Zbieranie danych wykorzystywanych do ustalenia współczynnika korygującego odbywa się w ramach międzynarodowej umowy o współpracy między Eurostatem, OECD i ONZ.
      Współczynniki ustalone na podstawie tych danych spadły od stycznia 2018 r. do stycznia 2019 r. z 239,7 do 94,0, podczas gdy w tym samym okresie współczynniki stosowane do wynagrodzeń pracowników ONZ zostały zwiększone w celu uwzględnienia inflacji.
      Frank kongijski (CDF) doświadczył w 2017 r. silnej dewaluacji w stosunku do dolara (USD) i euro, w połączeniu ze znaczną inflacją, która spowodowała znaczny wzrost cen w USD, zgodnie z analizami MFW. Ponadto dane statystyczne, pochodzące zarówno z Centralnego Banku Konga, jak i z ONZ i MFW, wskazują na równoległe zmiany kursu USD i CDF w stosunku do euro.


title: Sprawa T-238/21: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2021 r. – Ryanair / Komisja

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/54

      Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2021 r. – Ryanair / Komisja
      (Sprawa T-238/21)
      (2021/C 242/77)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci E. Vahida, F. Laprévote, V. Blanc, S. Rating i I. Metaxas-Maranghidis)

         Strona pozwana: Komisja

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 17 sierpnia 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.57543 Dania i SA.58342 – Szwecja – COVID-19: Dokapitalizowanie SAS AB (1);

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że pozwana błędnie zastosowała Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 i art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE, stwierdzając, że SAS AB kwalifikował się do pomocy, i nie przeprowadzając oceny, czy oprócz dokapitalizowania były dostępne inne środki, bardziej odpowiednie i mniej zakłócające konkurencję. Strona skarżąca twierdzi również, że pozwana błędnie zastosowała Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 i art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE poprzez stwierdzenie, że kwota dokapitalizowania była proporcjonalna, brak zastosowania właściwych warunków dotyczących wyjścia państwa z kapitału, brak właściwej oceny znaczącej pozycji rynkowej beneficjenta i zastosowania odpowiednich środków, brak zapobieżenia agresywnej ekspansji handlowej, naruszenie spoczywającego na niej obowiązku wyważenia korzystnych skutków pomocy z jej negatywnymi skutkami dla warunków wymiany handlowej i utrzymania niezakłóconej konkurencji (tzw. „balancing test”), i wreszcie poprzez żądanie spóźnionego przedłożenia planu restrukturyzacji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że pozwana naruszyła szczególne postanowienia traktatu FUE oraz ogólne zasady prawa europejskiego, które stanowią podstawę liberalizacji transportu lotniczego w Unii Europejskiej od końca lat 80. ubiegłego wieku [tj. zakaz dyskryminacji, swoboda świadczenia usług – stosowane do transportu lotniczego poprzez rozporządzenie (WE) nr 1008/2008 (2) – i swoboda przedsiębiorczości].

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że pozwana nie wszczęła, pomimo poważnych trudności, formalnego postępowania wyjaśniającego oraz naruszyła prawa proceduralne skarżącej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że pozwana naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia.

         (1)  Dz.U. 2021, C 50, s. 3.

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty (Dz.U. 2008, L 293, s. 3).


title: Sprawa T-239/21: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2021 r. – Dana Astra / Rada

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/55

      Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2021 r. – Dana Astra / Rada
      (Sprawa T-239/21)
      (2021/C 242/78)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Dana Astra IOOO (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciele: adwokaci M. Lester, G. Forwood i M. Vangenechten)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2021/353 z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie zmiany decyzji 2012/642/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2021/339 z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie wykonania art. 8a rozporządzenia (WE) nr 765/2006 w zakresie, w jakim mają one zastosowanie do skarżącej; oraz

                  —

                  obciążenie Rady jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący błędów w ocenie oraz braku uzasadnienia w ramach uznania, że Dana Holdings/Dana Astra czerpie korzyści z reżimu Łukaszenki lub go wspiera.


title: Sprawa T-246/21: Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2021 – FJ i in. / ESDZ

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/56

      Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2021 – FJ i in. / ESDZ
      (Sprawa T-246/21)
      (2021/C 242/79)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: FJ i 6 pozostałych skarżących (przedstawiciel: adwokat J.-N. Louis)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o sporządzeniu rozliczenia wynagrodzenia skarżących za lipiec 2020 r. ze względu na to, że zastosowano w niej po raz pierwszy nowe współczynniki korygujące mające zastosowanie do ich wynagrodzenia, z mocą wsteczną od dnia 1 października 2019 r. i 1 stycznia 2020 r.;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą naruszenie art. 64 i 65 regulaminu pracowniczego, zasady równego traktowania w zakresie równoważnej mocy nabywczej, oczywisty błąd w ocenie oraz naruszenie zasady pewności prawnej i obowiązku dbałości.
      W celu ustalenia współczynnika korygującego mającego zastosowanie do wynagrodzenia skarżących poza Unią Eurostat powinien zebrać dane dotyczące konkretnie ich miejsca zatrudnienia, zgodnie z zasadami wykonawczymi do art. 64 i 65 regulaminu pracowniczego, ustanowionymi w załączniku XI. Pozyskiwanie danych uwzględnianych przy ustalaniu współczynnika korygującego odbywa się na podstawie umowy międzynarodowej dotyczącej współpracy między EUROSTAT, OCDE i ONZ.
      Współczynniki ustalane na podstawie tych danych obniżyły się w okresie od stycznia 2018 r. do stycznia 2019 r. z 239,7 do 94,0, podczas gdy w tym samym okresie współczynniki stosowane do wynagrodzeń personelu ONZ podwyższono w celu uwzględnienia inflacji.
      Frank kongijski (CDF) uległ w 2017 r. dużej dewaluacji w stosunku do dolara (USD) i euro, a do tego nastąpiła znaczna inflacja, co przełożyło się na istotny wzrost cen w USD, zgodnie z analizami IMF. Ponadto dane statystyczne, zarówno Banku Centralnego Kongo, jak i ONZ i IMF, wykazują równoległe zmiany wartości USD i CDF w stosunku do euro.


title: Sprawa C-594/20: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Markkinaoikeus – Finlandia) – Kuluttaja-asiamies / MiGame Oy [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Dyrektywa 2011/83/UE – Umowy zawierane z konsumentami – Artykuł 21 – „Porozumiewanie się z wykorzystaniem telefonu” – Wykorzystanie przez przedsiębiorcę linii telefonicznej w celu umożliwienia konsumentom kontaktowania się z nim w sprawie zawartej umowy – Udostępnienie przez spółkę, w ramach obsługi posprzedażnej dotyczącej zawartych umów, dwóch linii telefonicznych, to jest linii w sieci stacjonarnej o podwyższonej płatności i bezpłatnej linii w sieci ruchomej – Treść materiałów informacyjnych przeznaczonych dla klientów – Dopuszczalność istnienia linii obsługi serwisowej narażającej klientów na taryfę wyższą niż taryfa podstawowa – Pojęcie taryfy podstawowej]

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/19

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 15 kwietnia 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Markkinaoikeus – Finlandia) – Kuluttaja-asiamies / MiGame Oy
      (Sprawa C-594/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Dyrektywa 2011/83/UE - Umowy zawierane z konsumentami - Artykuł 21 - „Porozumiewanie się z wykorzystaniem telefonu” - Wykorzystanie przez przedsiębiorcę linii telefonicznej w celu umożliwienia konsumentom kontaktowania się z nim w sprawie zawartej umowy - Udostępnienie przez spółkę, w ramach obsługi posprzedażnej dotyczącej zawartych umów, dwóch linii telefonicznych, to jest linii w sieci stacjonarnej o podwyższonej płatności i bezpłatnej linii w sieci ruchomej - Treść materiałów informacyjnych przeznaczonych dla klientów - Dopuszczalność istnienia linii obsługi serwisowej narażającej klientów na taryfę wyższą niż taryfa podstawowa - Pojęcie taryfy podstawowej)
      (2021/C 289/27)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Markkinaoikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Kuluttaja-asiamies

         Strona pozwana: MiGame Oy

         Sentencja

      Artykuł 21 akapit pierwszy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by przedsiębiorca udostępniał swoim klientom – poza numerem telefonu, którego taryfa nie przekracza taryfy podstawowej – numer telefonu, który podlega taryfie wyższej niż taryfa podstawowa, a którego być może użyją konsumenci, którzy zawarli umowę z tym przedsiębiorcą.

         (1)  Dz.U. C 35 z 1.2.2021.


title: Sprawa C-325/20: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – BEMH, Conseil national des centres commerciaux / Premier ministre, Ministère de l’Économie, des Finances et de la Relance, Ministre de la cohésion des territoires et des relations avec les collectivités territoriales [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2006/123/WE – Artykuł 14 pkt 6 – Swoboda przedsiębiorczości – Zezwolenie na prowadzenie działalności handlowej wydane przez organ kolegialny – Organ złożony w szczególności z ekspertów reprezentujących środowisko gospodarcze – Osoby mogące stanowić lub reprezentować konkurujące z wnioskodawcą ubiegającym się o zezwolenie podmioty gospodarcze – Zakaz]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/11

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – BEMH, Conseil national des centres commerciaux / Premier ministre, Ministère de l’Économie, des Finances et de la Relance, Ministre de la cohésion des territoires et des relations avec les collectivités territoriales
      (Sprawa C-325/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2006/123/WE - Artykuł 14 pkt 6 - Swoboda przedsiębiorczości - Zezwolenie na prowadzenie działalności handlowej wydane przez organ kolegialny - Organ złożony w szczególności z ekspertów reprezentujących środowisko gospodarcze - Osoby mogące stanowić lub reprezentować konkurujące z wnioskodawcą ubiegającym się o zezwolenie podmioty gospodarcze - Zakaz)
      (2021/C 349/14)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d'État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BEMH, Conseil national des centres commerciaux

         Strona przeciwna: Premier ministre, Ministère de l’Économie, des Finances et de la Relance, Ministre de la cohésion des territoires et des relations avec les collectivités territoriales

         Sentencja

      Artykuł 14 pkt 6 dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu przewidującemu obecność w organie kolegialnym właściwym do wydania opinii w sprawie udzielenia zezwolenia na prowadzenie działalności handlowej ekspertów reprezentujących środowisko gospodarcze na danym obszarze oddziaływania handlowego, nawet jeśli nie biorą udziału w głosowaniu w sprawie wniosku o wydanie zezwolenia i ich rola ogranicza się do przedstawienia sytuacji owego środowiska gospodarczego i wpływu danego projektu na to środowisko, o ile aktualni i potencjalni konkurenci wnioskodawcy uczestniczą w wyznaczeniu tych ekspertów.

         (1)  Dz.U. C 339 z 12.10.2020.


title: Sprawa C-267/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie (Rumunia) w dniu 23 kwietnia 2021 r. – Uniqa Asigurări SA / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor, Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie (Rumunia) w dniu 23 kwietnia 2021 r. – Uniqa Asigurări SA / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor, Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili
      (Sprawa C-267/21)
      (2021/C 349/19)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Uniqa Asigurări SA

         Druga strona postępowania: Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor, Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili

         Pytanie prejudycjalne

      Czy przy dokonywaniu wykładni art. 59 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) usługi w zakresie rozpatrywania i likwidacji szkód, które są świadczone przez odpowiednie spółki na rzecz zakładu ubezpieczeń w imieniu i na rachunek tego zakładu ubezpieczeń, mogą zostać zakwalifikowane do kategorii usług konsultantów, inżynierów, firm konsultingowych, prawników, księgowych oraz innych podobnych usług, jak również przetwarzania danych i dostarczania informacji?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U 2006 L 347, s. l).


title: Sprawa C-320/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 14 kwietnia 2021 r. w sprawie T-379/20, Ryanair / Komisja (SAS, Szwecja; Covid-19), wniesione w dniu 21 maja 2021 r. przez Ryanair DAC

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/16

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 14 kwietnia 2021 r. w sprawie T-379/20, Ryanair / Komisja (SAS, Szwecja; Covid-19), wniesione w dniu 21 maja 2021 r. przez Ryanair DAC
      (Sprawa C-320/21 P)
      (2021/C 349/20)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Ryanair DAC (przedstawiciele: E. Vahida i F.C. Laprévote, avocats, S. Rating, abogado, I.G. Metaxas-Maranghidis, dikigoros, i V. Blanc, avocate)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Francuska, Królestwo Szwecji, SAS AB

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  stwierdzenie na podstawie art. 263 i 264 TFUE nieważności decyzji Komisji C(2020) 2784 final z dnia 24 kwietnia 2020 r. w sprawie pomocy państwa SA.57061 (2020/N) – Szwecja – Naprawienie szkód wyrządzonych SAS przez pandemię COVID-19; i

                  —

                  obciążenie Komisji jej własnymi kosztami i zasądzenie kosztów poniesionych przez Ryanaira oraz orzeczenie, że interwenienci w pierwszej instancji i w niniejszym odwołaniu (o ile przystąpią) pokrywają własne koszty.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi sześć zarzutów.
      Zarzut pierwszy: Sąd naruszył prawo, oddalając zarzut wnoszącego odwołanie, że Komisja naruszyła wymóg, by pomoc przyznana na podstawie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE nie miała na celu naprawienia szkód poniesionych przez pojedynczego poszkodowanego.
      Zarzut drugi: Sąd naruszył prawo i w oczywisty sposób przeinaczył okoliczności faktyczne przy zastosowaniu art. 107 ust. 2 lit. b) TFUE i zasady proporcjonalności w odniesieniu do szkody wyrządzonej SAS AB przez pandemię Covid-19.
      Zarzut trzeci: Sąd naruszył prawo Unii, oddalając zarzut wnoszącego odwołanie, że bezpodstawnie naruszono zasadę niedyskryminacji.
      Zarzut czwarty: Sąd naruszył prawo i w oczywisty sposób przeinaczył okoliczności faktyczne w odniesieniu do zarzutu wnoszącego odwołanie dotyczącego naruszenia swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług.
      Zarzut piąty: Sąd naruszył prawo i w oczywisty sposób przeinaczył okoliczności faktyczne w odniesieniu do braku wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego.
      Zarzut szósty: Sąd naruszył prawo i w oczywisty sposób przeinaczył okoliczności faktyczne w odniesieniu do braku uzasadnienia.


title: Sprawa C-354/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 4 czerwca 2021 r. – R.J. R. / Valstybės įmonė Registrų centras

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 4 czerwca 2021 r. – R.J. R. / Valstybės įmonė Registrų centras
      (Sprawa C-354/21)
      (2021/C 349/24)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: R.J. R.

         Druga strona postępowania: Valstybės įmonė Registrų centras

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 1 ust. 2 lit. l) i art. 69 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego (1) należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniom prawnym państwa członkowskiego położenia nieruchomości, zgodnie z którymi prawo własności może zostać wpisane do rejestru nieruchomości na podstawie europejskiego poświadczenia spadkowego jedynie w przypadku, gdy wszystkie dane niezbędne do rejestracji podano w tym europejskim poświadczeniu spadkowym?

         (1)  Dz.U. 2012, L 201, s. 107.


title: Sprawa C-742/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije – Słowenia) – B.K. / Republika Slovenija (Ministrstvo za obrambo) [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników – Organizacja czasu pracy – Członkowie sił zbrojnych – Zastosowanie prawa Unii Europejskiej – Artykuł 4 ust. 2 TUE – Dyrektywa 2003/88/WE – Zakres stosowania – Artykuł 1 ust. 3 – Dyrektywa 89/391/EWG – Artykuł 2 ust. 2 – Działania żołnierzy – Pojęcie „czasu pracy” – Okres dyżuru – Spór dotyczący wynagrodzenia pracownika]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/5

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 lipca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče Republike Slovenije – Słowenia) – B.K. / Republika Slovenija (Ministrstvo za obrambo)
      (Sprawa C-742/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Organizacja czasu pracy - Członkowie sił zbrojnych - Zastosowanie prawa Unii Europejskiej - Artykuł 4 ust. 2 TUE - Dyrektywa 2003/88/WE - Zakres stosowania - Artykuł 1 ust. 3 - Dyrektywa 89/391/EWG - Artykuł 2 ust. 2 - Działania żołnierzy - Pojęcie „czasu pracy” - Okres dyżuru - Spór dotyczący wynagrodzenia pracownika)
      (2021/C 349/05)
      Język postępowania: słoweński

         Sąd odsyłający

      Vrhovno sodišče Republike Slovenije

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: B.K.

         Strona pozwana: Republika Slovenija (Ministrstvo za obrambo)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 1 ust. 3 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy w świetle art. 4 ust. 2 TUE należy interpretować w ten sposób, że działanie w zakresie ochrony wykonywane przez żołnierza jest wyłączone z zakresu stosowania tej dyrektywy:

                              —

                              albo gdy działanie to następuje w ramach wstępnego przeszkolenia, ćwiczenia operacyjnego lub operacji wojskowej w ścisłym znaczeniu,

                              —

                              albo gdy stanowi ono działanie do tego stopnia swoiste, że nie nadaje się do objęcia systemem rotacji personelu umożliwiającym zapewnienie poszanowania wymagań wspomnianej dyrektywy,

                              —

                              albo gdy w świetle wszystkich istotnych okoliczności okazuje się, że działanie to jest wykonywane w ramach wyjątkowych wydarzeń, których waga i skala wymagają przyjęcia środków niezbędnych do ochrony życia, zdrowia i bezpieczeństwa zbiorowości, których prawidłowe wykonanie byłoby zagrożone, gdyby miały być przestrzegane wszystkie przepisy ustanowione we wspomnianej dyrektywie,

                              —

                              albo gdy stosowanie wspomnianej dyrektywy do takiego działania poprzez nałożenie na dane organy obowiązku ustanowienia systemu rotacji lub planowania czasu pracy mogłoby nastąpić jedynie kosztem prawidłowego wykonania operacji wojskowych w ścisłym znaczeniu.

                  2)

                  Artykuł 2 dyrektywy 2003/88 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by okres dyżuru, w trakcie którego żołnierz jest zobowiązany do pozostawania w koszarach, do których go przydzielono, lecz nie świadczy tam faktycznej pracy, był wynagradzany w inny sposób niż okres dyżuru, w trakcie którego żołnierz ten faktycznie wykonuje pracę.

         (1)  Dz.U. C 19 z 20.1.2020.


title: Sprawa T-527/20: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Aldi / EUIPO (CUCINA) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego CUCINA – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/37

      Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Aldi / EUIPO (CUCINA)
      (Sprawa T-527/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego CUCINA - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001)
      (2021/C 349/51)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, C. Fürsen i M. Minkner)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Bosse i A. Söder, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 czerwca 2020 r. (sprawa R 463/2020-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego CUCINA jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Aldi GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 329 z 5.10.20.


title: Sprawa C-272/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 2 kwietnia 2020 r. w sprawie T-474/18, Sebastian Veit / Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 19 czerwca 2020 r. przez Sebastiana Veita

text:
               3.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/6

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziesiąta izba) wydanego w dniu 2 kwietnia 2020 r. w sprawie T-474/18, Sebastian Veit / Europejski Bank Centralny, wniesione w dniu 19 czerwca 2020 r. przez Sebastiana Veita
      (Sprawa C-272/20 P)
      (2020/C 371/03)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Sebastian Veit (przedstawiciel: K. Kujath, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (dziesiąta izba) z dnia 2 kwietnia 2020 r. w sprawie T-474/18;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 3 stycznia 2018 r. o zaszeregowaniu wnoszącego odwołanie ze skutkiem od dnia 1 styczni 2018 r. na podstawie decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 2 maja 2018 r.;

                  —

                  obciążenie Europejskiego Banku Centralnego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zaskarżony wyrok narusza prawo Unii. Sąd dokonał nietrafnej wykładni ogólnej zasady równego traktowania ustanowionej w art. 20, art. 51 ust. 1 i art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.
      W swoim wyroku Sąd błędnie orzekł, że różne traktowanie wewnętrznych i zewnętrznych kandydatów na stanowiska przy zaszeregowaniu do przedziału płacowego przez Europejski Bank Centralny ze względu na odmienne regulacje jest uzasadnione i proporcjonalne.
      Zastosowane odpowiednio przez Sąd do niniejszego przypadku orzecznictwo Trybunału w przedmiocie wykładni przepisów statutu dotyczących ustalenia stopnia służbowego urzędnika w służbie czynnej nie ma znaczenia w odniesieniu do stanu faktycznego leżącego u podstaw sporu.


title: Sprawa C-430/20 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 2 lipca 2020 r. w sprawie T-562/19, Christoph Klein / Komisja Europejska, wniesione w dniu 11 września 2020 r. przez Christopha Kleina

text:
               3.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/7

      Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 2 lipca 2020 r. w sprawie T-562/19, Christoph Klein / Komisja Europejska, wniesione w dniu 11 września 2020 r. przez Christopha Kleina
      (Sprawa C-430/20 P)
      (2020/C 371/04)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Christoph Klein (przedstawiciel: H.-J. Ahlt, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie postanowienia Sądu (dziewiąta izba) z dnia 2 lipca 2020 r. w sprawie T-562/19;

                  —

                  stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i że Komisja Europejska naruszyła traktat, pozostając bezczynną w postępowaniu w sprawie klauzuli ochronnej wszczętym w dniu 7 stycznia 1998 r. przez Republikę Federalną Niemiec w odniesieniu do wyrobu medycznego oznaczonego znakiem CE „Inhaler Broncho-Air” i nie wydając decyzji zgodnie z art. 8 ust. 2 dyrektywy 93/42/EWG (1);

                  —

                  posiłkowo, uchylenie postanowienia Sadu i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie utrzymuje, że Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne i dowody, nie zakwalifikował prawidłowo faktów oraz naruszył prawo Unii, a w szczególności art. 265 TFUE i prawo do bycia wysłuchanym, w zakresie, w jakim uznał, że skarga została wniesiona po upływie terminu i zakwestionował z urzędu legitymację procesową czynną skarżącego.
      Ponadto Sąd dokonał błędnej wykładni prawa Unii i naruszył art. 8 ust. 2 dyrektywy 93/42.
      Zaskarżone postanowienie Sądu obarczone jest wreszcie brakiem uzasadnienia.

         (1)  Dyrektywa Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca wyrobów medycznych (Dz.U. 1993, L 169, s. 1).


title: Sprawy połączone T-778/16 i T-892/16: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2020 r. – Irlandia i in. / Komisja [Pomoc państwa – Pomoc wdrożona przez Irlandię – Decyzja stwierdzająca niezgodność pomocy z rynkiem wewnętrznym i jej bezprawność oraz nakazująca jej odzyskanie – Interpretacje indywidualne prawa podatkowego (tax rulings) – Selektywne korzyści podatkowe – Zasada ceny rynkowej]

text:
               3.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/8

      Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2020 r. – Irlandia i in. / Komisja
      (Sprawy połączone T-778/16 i T-892/16) (1)

      (Pomoc państwa - Pomoc wdrożona przez Irlandię - Decyzja stwierdzająca niezgodność pomocy z rynkiem wewnętrznym i jej bezprawność oraz nakazująca jej odzyskanie - Interpretacje indywidualne prawa podatkowego (tax rulings) - Selektywne korzyści podatkowe - Zasada ceny rynkowej)
      (2020/C 371/05)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca w sprawie T-778/16: Irlandia (przedstawiciele: K. Duggan, M. Browne, J. Quaney, A. Joyce, pełnomocnicy, których wspierali P. Gallagher, M. Collins, SC, P. Baker, QC, S. Kingston, C. Donnelly, A. Goodman i B. Doherty, barristers)

         Strona skarżąca w sprawie T-892/16: Apple Sales International (Cork, Irlandia), Apple Operations Europe (Cork) (przedstawiciele: A. von Bonin, E. van der Stok, avocats, D. Beard, QC, A. Bates, L. Osepciu i J. Bourke, barristers)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P.-J. Loewenthal i R. Lyal, pełnomocnicy)

         Interwenient w sprawie T-778/16, popierający stronę skarżącą: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: T. Uri, pełnomocnik, którego wspierali D. Waelbroeck i S. Naudin, avocats)

         Interwenient w sprawie T-892/16, popierający stronę skarżącą: Irlandia (przedstawiciele: K. Duggan, J. Quaney, M. Browne, A. Joyce, których wspierali P. Gallagher, M. Collins, P. Baker, S. Kingston, C. Donnelly, i B. Doherty)

         Interwenient w sprawie T-778/16, popierający stronę pozwaną: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, M. Rzotkiewicz i A. Kramarczyk-Szaładzińska, pełnomocnicy)

         Interwenient w sprawie T-892/16, popierający stronę pozwaną: Urząd Nadzoru EFTA (przedstawiciele: C. Zatschler, M. Sánchez Rydelski i C. Simpson, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądania stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2017/1283 z dnia 30 sierpnia 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.38373 (2014/C) (ex 2014/NN) (ex 2014/CP) wdrożonej przez Irlandię na rzecz Apple (Dz.U. 2017, L 187, s. 1)

         Sentencja

                  1.

                  Sprawy T-778/16 i T-892/16 zostają połączone w celu wydania niniejszego wyroku.

                  2.

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji (UE) 2017/1283 z dnia 30 sierpnia 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.38373 (2014/C) (ex 2014/NN) (ex 2014/CP) wdrożonej przez Irlandię na rzecz Apple.

                  3.

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Irlandię w sprawie T-778/16 oraz Apple Sales International i Apple Operations Europe.

                  4.

                  Irlandia w sprawie T-892/16, Wielkie Księstwo Luksemburga, Rzeczpospolita Polska i Urząd Nadzoru EFTA pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C C 38 z 6.2.2017


title: Sprawa T-371/19: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2020 r. – Itinerant Show Room/EUIPO – Save the Duck (FAKE DUCK) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego FAKE DUCK – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy SAVE THE DUCK – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Właściwy krąg odbiorców – Podobieństwo towarów i usług – Podobieństwo oznaczeń – Całościowa ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               3.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/9

      Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2020 r. – Itinerant Show Room/EUIPO – Save the Duck (FAKE DUCK)
      (Sprawa T-371/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego FAKE DUCK - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy SAVE THE DUCK - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Właściwy krąg odbiorców - Podobieństwo towarów i usług - Podobieństwo oznaczeń - Całościowa ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 371/07)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Itinerant Show Room Srl (San Giorgio in Bosco, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Visentin, M. Cartella i B. Cartella)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Capostagno, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Save the Duck SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciel: adwokat M. De Vietro)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 kwietnia 2019 r. (sprawa R 1117/2018-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Forest Srl a Itinerant Show Room.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Itinerant Show Room S.r.l. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 263 z 5.8.2019.


title: Sprawa T-376/17: Postanowienie Sądu z dnia 17 sierpnia 2020 r. – Polska / Komisja [EFRG i EFRROW – Zawieszenie pomocy finansowej – Pomoc na wstępne uznanie grup producentów w sektorze owoców i warzyw – Utrata interesu prawnego – Umorzenie postępowania]

text:
               3.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/10

      Postanowienie Sądu z dnia 17 sierpnia 2020 r. – Polska / Komisja
      (Sprawa T-376/17) (1)

      (EFRG i EFRROW - Zawieszenie pomocy finansowej - Pomoc na wstępne uznanie grup producentów w sektorze owoców i warzyw - Utrata interesu prawnego - Umorzenie postępowania)
      (2020/C 371/08)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, B. Paziewska, M. Pawlicka i K. Straś, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: X. Lewis, M. Kaduczak i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji Europejskiej C(2017) 2104 final z dnia 4 kwietnia 2017 r. przedłużającej zawieszenie płatności miesięcznych na rzecz Polski dotyczących pomocy na wstępne uznanie grup producentów w sektorze owoców i warzyw w ramach Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 269 z 14.8.2017.


title: Sprawa T-755/18: Postanowienie Sądu z dnia 20 sierpnia 2020 r. – FL Brüterei M-V i in./Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie – Rolnictwo ekologiczne – Produkcja zwierzęca – Szczególne zasady produkcji w przypadku braku dostępności ekologicznych środków produkcji – Użycie zwierząt nieekologicznych – Przedłużenie okresu stosowania szczególnych zasad produkcji – Brak bezpośredniego oddziaływania – Brak wystarczająco istotnego naruszenia normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom – Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               3.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/10

      Postanowienie Sądu z dnia 20 sierpnia 2020 r. – FL Brüterei M-V i in./Komisja
      (Sprawa T-755/18) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Rolnictwo ekologiczne - Produkcja zwierzęca - Szczególne zasady produkcji w przypadku braku dostępności ekologicznych środków produkcji - Użycie zwierząt nieekologicznych - Przedłużenie okresu stosowania szczególnych zasad produkcji - Brak bezpośredniego oddziaływania - Brak wystarczająco istotnego naruszenia normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2020/C 371/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: FL Brüterei M-V GmbH (Finkenthal, Niemcy), Erdegut GmbH (Finkenthal), Ökofarm Groß Markow GmbH (Lelkendorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Schmidt)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Dawes, B. Eggers i B. Hofstötter, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Z jednej strony oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/1584 z dnia 22 października 2018 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 889/2008 ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli (Dz.U. 2018, L 264, s. 1), a z drugiej strony, oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia, po pierwsze, szkody, jaką miały ponieść skarżące w związku z przyjęciem tego artykułu oraz, po drugie, szkody, jaką miała ponieść FL Brüterei M-V ze względu na niezapewnienie przez Komisję przestrzegania przez organy Królestwa Niderlandów art. 42 rozporządzenia Komisji (WE) nr 889/2008 z dnia 5 września 2008 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 834/2007 w sprawie produkcji ekologicznej i znakowania produktów ekologicznych w odniesieniu do produkcji ekologicznej, znakowania i kontroli (Dz.U. 2008, L 250, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  FL Brüterei M-V GmbH, Erdegut GmbH i Ökofarm Groß Markow GmbH zostają obciążone kosztami postepowania.

         (1)  Dz.U. C 93 z 11.3.2019.


title: Sprawa T-22/19: Postanowienie Sądu z dnia 25 czerwca 2020 r. – Noguer Enríquez i in./Komisja [Skarga o odszkodowanie – Układ monetarny pomiędzy Unią a Księstwem Andory – Domniemane zaniedbanie Komisji dotyczące treści układu – Domniemane zaniedbanie Komisji w monitorowaniu stosowania układu – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               3.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/11

      Postanowienie Sądu z dnia 25 czerwca 2020 r. – Noguer Enríquez i in./Komisja
      (Sprawa T-22/19) (1)

      (Skarga o odszkodowanie - Układ monetarny pomiędzy Unią a Księstwem Andory - Domniemane zaniedbanie Komisji dotyczące treści układu - Domniemane zaniedbanie Komisji w monitorowaniu stosowania układu - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2020/C 371/10)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Roser Noguer Enríquez (Andora, Andora), TB, Successors d’Higini Cierco García, SA (Andora), Cierco Martínez 22003, SL (Andora) (przedstawiciele: adwokaci J. Álvarez González i S. San Felipe Menéndez)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Przedstawione na podstawie art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jakiej mieli doznać skarżący, po pierwsze, wskutek zaniedbania Komisji w monitorowaniu stosowania Układu monetarnego pomiędzy Unią Europejską a Księstwem Andory z dnia 30 czerwca 2011 r., a po drugie, zaniedbania, którego dopuściła się Komisja, dotyczącego treści tego układu.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Roser Noguer Enríquez, TB, Successors d’Higini Cierco García, SA i Cierco Martínez 22003, SL, zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 82 z 4.3.2019.


title: Sprawa T-190/19: Postanowienie Sądu z dnia 17 sierpnia 2020 r. – BF/Komisja [Skarga na bezczynność – Pomoc państwa – Eksploatacja urządzeń zaopatrzenia w wodę i modernizacja – Wstępne badanie domniemanej pomocy przyznanej przez władze niemieckie – Drugie wezwanie do działania – Zajęcie stanowiska Komisji – Artykuł 12 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 2015/1589 – Artykuł 24 ust. 2 rozporządzenia nr 2015/1589 – Termin do wniesienia skargi – Oczywista niedopuszczalność]

text:
               3.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/12

      Postanowienie Sądu z dnia 17 sierpnia 2020 r. – BF/Komisja
      (Sprawa T-190/19) (1)

      (Skarga na bezczynność - Pomoc państwa - Eksploatacja urządzeń zaopatrzenia w wodę i modernizacja - Wstępne badanie domniemanej pomocy przyznanej przez władze niemieckie - Drugie wezwanie do działania - Zajęcie stanowiska Komisji - Artykuł 12 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 2015/1589 - Artykuł 24 ust. 2 rozporządzenia nr 2015/1589 - Termin do wniesienia skargi - Oczywista niedopuszczalność)
      (2020/C 371/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: BF (przedstawiciele: S. Gesterkamp, adwokat i C. Koenig, profesor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Němečková i K.-P. Wojcik, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 265 TFUE i zmierzające do stwierdzenia, że Komisja w sposób niezgodny z prawem powstrzymała się od wydania ostatecznej decyzji kończącą postępowanie badania wstępnego odnośnie do utrzymywanej pomocy państwa przyznanej przez władze niemieckie na rzecz spółki A z jednej strony i na rzecz spółki B z drugiej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

                  2)

                  BF pokrywa koszty własne jak i koszty przedstawione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 213 z 24.6.2019.


title: Sprawa T-272/19: Postanowienie Sądu z dnia 31 lipca 2020 r. – TO / ESDZ [Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie i zadośćuczynienie – Służba publiczna – Personel kontraktowy – Odmowa zatrudnienia ze względu na niezdolność do wykonywania obowiązków – Termin do wniesienia skargi – Bezwzględna przesłanka procesowa – Przekroczenie terminu – Obliczanie terminu – Ustalenie daty, od której zainteresowany mógł zapoznać się z treścią decyzji – Oczywista niedopuszczalność]

text:
               3.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/12

      Postanowienie Sądu z dnia 31 lipca 2020 r. – TO / ESDZ
      (Sprawa T-272/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie i zadośćuczynienie - Służba publiczna - Personel kontraktowy - Odmowa zatrudnienia ze względu na niezdolność do wykonywania obowiązków - Termin do wniesienia skargi - Bezwzględna przesłanka procesowa - Przekroczenie terminu - Obliczanie terminu - Ustalenie daty, od której zainteresowany mógł zapoznać się z treścią decyzji - Oczywista niedopuszczalność)
      (2020/C 371/12)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: TO (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt i R. Spac, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie z jednej strony stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji ESDZ z dnia 15 czerwca 2018 r., poprzez którą skarżącą poinformowano, że nie spełnia wszystkich warunków zatrudnienia przewidzianych w art. 82 Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej i nie może być zatrudniona w ESDZ w charakterze członka personelu kontraktowego, po drugie, decyzji tego samego organu z dnia 14 stycznia 2019 r. oddalającej zażalenie skarżącej z dnia 14 września 2018 r., oraz z drugiej strony zasądzenia odszkodowania i zadośćuczynienia za podnoszone przez skarżącą szkody i krzywdy

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

                  2)

                  TO zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 213 z 24.6.2019.


title: Sprawa T-604/19: Postanowienie Sądu z dnia 3 sierpnia 2020 r. – Inova Semiconductors/EUIPO – Venta Servicio LED (ISELED) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Rezygnacja ze wskazania Unii Europejskiej w ramach zgłoszenia międzynarodowego – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Umorzenie postępowania]

text:
               3.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/13

      Postanowienie Sądu z dnia 3 sierpnia 2020 r. – Inova Semiconductors/EUIPO – Venta Servicio LED (ISELED)
      (Sprawa T-604/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Rezygnacja ze wskazania Unii Europejskiej w ramach zgłoszenia międzynarodowego - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2020/C 371/14)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Inova Semiconductors GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Schmidpeter)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Venta Servicio LED, SL (Martorell, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 czerwca 2019 r. (sprawa R 2149/2018-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Venta Servicio LED a Inova Semiconductors.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Inova Semiconductors GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 363 z 28.10.2019.


title: Sprawa T-613/19: Postanowienie Sądu z dnia 2 września 2020 r. – ENIL Brussels Office i in./Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – EFRR – Program operacyjny „Rozwijające się regiony” – Oś priorytetowa nr 5 (Regionalna infrastruktura społeczna) – Subwencja mająca na celu wsparcie odinstytucjonalizowania usług dla osób dorosłych i niepełnosprawnych – Odmowa zawieszenia zaproszenia do składania wniosków na żądanie organizacji broniących i reprezentujących osoby niepełnosprawne – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Niedopuszczalność]

text:
               3.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/14

      Postanowienie Sądu z dnia 2 września 2020 r. – ENIL Brussels Office i in./Komisja
      (Sprawa T-613/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - EFRR - Program operacyjny „Rozwijające się regiony” - Oś priorytetowa nr 5 (Regionalna infrastruktura społeczna) - Subwencja mająca na celu wsparcie odinstytucjonalizowania usług dla osób dorosłych i niepełnosprawnych - Odmowa zawieszenia zaproszenia do składania wniosków na żądanie organizacji broniących i reprezentujących osoby niepełnosprawne - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
      (2020/C 371/15)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: European Network on Independent Living Brussels Office (ENIL Brussels Office) (Bruksela, Belgia), Validity Foundation-Mental Disability Advocacy Centre (Budapeszt, Węgry), Center for Independent Living Association (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciele: B. Van Vooren i L. Gorywoda, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i J. Hradil, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności pisma Komisji z dnia 24 maja 2019 r., w którym instytucja ta zajęła stanowisko w przedmiocie wezwania do działania, które skarżące skierowały do niej na podstawie art. 265 TFUE w piśmie z dnia 26 kwietnia 2019 r i które miało w istocie na celu nakłonienie Komisji do zawieszenia zaproszenia do składania wniosków o przyznanie subwencji w ramach procedury „Wsparcie odinstytucjonalizowania usług socjalnych dla osób starszych i niepełnosprawnych” (BG16RFOP0001–5.002) oraz wszystkich odnośnych płatności.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  European Network on Independent Living Brussels Office (ENIL Brussels Office), Validity Foundation-Mental Disability Advocacy Centre i Center for Independent Living Association zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 413 z 9.12.2019.


title: Sprawa T-801/19: Postanowienie Sądu z dnia 2 września 2020 r. – DTE Systems / EUIPO – Speed-Buster (PedalBox +) [Skarga o stwierdzenie nieważności – Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy PedalBox + – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Nadużycie prawa – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               3.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/15

      Postanowienie Sądu z dnia 2 września 2020 r. – DTE Systems / EUIPO – Speed-Buster (PedalBox +)
      (Sprawa T-801/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy PedalBox + - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Nadużycie prawa - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2020/C 371/16)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: DTE Systems GmbH (Recklinghausen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat U. Vietmeyer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Speed-Buster GmbH & Co. KG (Sinzig, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Gries)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 września 2019 r. (sprawa R 1934/2018-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Speed-Buster a DTE Systems.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  DTE Systems GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 27 z 27.1.2020.


title: Sprawa T-162/20 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 12 sierpnia 2020 r. – Indofil Industries (Netherlands)/EFSA [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Środki ochrony roślin – Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 – Publikacja stanowiska w sprawie dokonanej przez EFSA oceny dotyczącej weryfikacji zatwierdzenia substancji czynnej mankozeb – Wniosek o zachowanie poufności niektórych fragmentów – Odmowa zachowania poufności – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Brak fumus boni iuris]

text:
               3.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/15

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 12 sierpnia 2020 r. – Indofil Industries (Netherlands)/EFSA
      (Sprawa T-162/20 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Środki ochrony roślin - Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 - Publikacja stanowiska w sprawie dokonanej przez EFSA oceny dotyczącej weryfikacji zatwierdzenia substancji czynnej mankozeb - Wniosek o zachowanie poufności niektórych fragmentów - Odmowa zachowania poufności - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak fumus boni iuris)
      (2020/C 371/17)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Indofil Industries (Netherlands) BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i S. Englebert)

         Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (przedstawiciele: D. Detken i S. Gabbi, pełnomocnicy, których wspierali adwokaci G. Rusconi i O. Cesana)

         Przedmiot

      Przedstawione na podstawie art. 278 i 279 TFUE żądanie zawieszenia wykonania decyzji EFSA EFSA/LA/DEC/22911258/2020 z dnia 28 stycznia 2020 r. odnoszącej się do wniosku o wszczęcie wewnętrznej procedury odwoławczej w sprawie decyzji dotyczącej wniosków skarżącej o zachowanie poufności złożonych w odniesieniu do wniosków z wzajemnej weryfikacji oceny ryzyka dotyczącej substancji czynnej mankozeb.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Postanowienie z dnia 7 kwietnia 2020 r. wydane w sprawie T-162/20 R zostaje uchylone.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-358/20 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 18 sierpnia 2020 r. – Net Technologies Finland / REA [Środki tymczasowe – Umowa o udzielenie dotacji zawarta w oparciu o siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) – Zwrot wypłaconych kwot – Noty debitowe – Wniosek o zawieszenie egzekucji – Brak pilnego charakteru]

text:
               3.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/16

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 18 sierpnia 2020 r. – Net Technologies Finland / REA
      (Sprawa T-358/20 R)
      (Środki tymczasowe - Umowa o udzielenie dotacji zawarta w oparciu o siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) - Zwrot wypłaconych kwot - Noty debitowe - Wniosek o zawieszenie egzekucji - Brak pilnego charakteru)
      (2020/C 371/18)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Net Technologies Finland Oy (Helsinki, Finlandia) (przedstawiciele: S. Pappas oraz N. Kyriazopoulou, avocats)

         Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds.. Badań Naukowych (REA) (reprezentowana przez: S. Payan-Lagrou i V. Canetti, działających w charakterze pełnomocników, wspieranych przez M. Le Berre, avocat)

         Przedmiot

      Sformułowane na podstawie art. 278 i 279 TFUE wnioski o zawieszenie egzekucji dwóch not debitowych wystawionych wobec REA w dniu 7 maja 2020 r. i zobowiązujących ją do zapłaty kwoty 188 477,27 EUR w terminie do dnia 22 czerwca 2020 r.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Postanowienie z 18 czerwca 2020 r., Net Technologies Finland/REA (T-358/20 R), zostaje uchylone.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-494/20: Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2020 r. – Satabank / EBC

text:
               3.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/16

      Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2020 r. – Satabank / EBC
      (Sprawa T-494/20)
      (2020/C 371/19)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Satabank plc (St. Julians, Malta) (przedstawiciel: O. Behrends, lawyer)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w dniu 15 maja 2020 r., na mocy której EBC odmówił przejęcia bezpośredniego nadzoru i wydania polecenia uprawnionym osobom w celu zapewnienia, iż Bankowi nie będzie dłużej odmawiało się dostępu do jego biur, systemu informatycznego, plików, dokumentów, personelu i zasobów;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący błędnego przyjęcia przez EBC, że działanie, którego domagała się strona skarżąca wykracza poza kompetencje EBC oraz braku dostatecznego uzasadnienia takiego stanowiska.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym zaskarżona decyzja narusza prawa strony skarżącej wynikające z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej

                  3.

                  Zarzut trzeci, zgodnie z którym kwestionowana decyzja narusza prawa strony skarżącej wynikające z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej

                  4.

                  Zarzut czwarty, zgodnie z którym EBC naruszył prawa strony skarżącej wynikające z art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej

                  5.

                  Zarzut piąty, zgodnie z którym EBC naruszył prawa strony skarżącej wynikające z art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez EBC obowiązków ciążących na nim na mocy art. 6 ust. 5 lit. b) rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 (1) oraz art. 67 rozporządzenia UE Europejskiego Banku Centralnego nr 468/2014 (2).

                  7.

                  Zarzut siódmy, zgodnie z którym EBC naruszył zasadę, w myśl której jest zobowiązany umożliwić wypełnienie obowiązków regulacyjnych.

                  8.

                  Zarzut ósmy, dotyczący działania przez EBC z naruszeniem przysługujących mu kompetencji (détournement de pouvoir).

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi, Dz.U. 2013, L 287, s. 63.

         (2)  Rozporządzenie UE nr 468/2014 Europejskiego Banku Centralnego z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiające ramy współpracy pomiędzy Europejskim Bankiem Centralnym a właściwymi organami krajowymi oraz wyznaczonymi organami krajowymi w ramach Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego (rozporządzenie ramowe w sprawie Jednolitego Mechanizmu Nadzorczego), Dz.U. 2014, L 141, s. 1.


title: Sprawa T-533/20: Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2020 r. – Green Power Technologies/Komisja i Wspólne Przedsięwzięcie ECSEL

text:
               3.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/17

      Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2020 r. – Green Power Technologies/Komisja i Wspólne Przedsięwzięcie ECSEL
      (Sprawa T-533/20)
      (2020/C 371/20)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Green Power Technologies (Bollullos de la Mitación, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci, A. León González y A. Martínez Solís)

         Strona pozwana: Komisja Europejska i Wspólne Przedsięwzięcie ECSEL

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie i orzeczenie, że Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) poprzez sprawozdanie z dnia 9 lipca 2018 r., decyzję zatwierdzającą to sprawozdanie w drodze wiadomości elektronicznej z dnia 12 czerwca 2020 r. i zachowanie w niniejszej sprawie naruszył dorobek prawny Unii i w konsekwencji stwierdzenie nieważności wspomnianego sprawozdania;

                  —

                  stwierdzenie i orzeczenie, że GPTECH prawidłowo wykonało zobowiązania umowne ciążące na nim na podstawie projektów POLLUX (100205), IoE (269374), MOTORBRAIN (270693) i AGATE (325630); w konsekwencji orzeczenie, że wydatki, do których odzyskania zmierzano w nocie obciążeniowej 4440200016 wystawionej przez ECSEL, są kwalifikowalne;

                  —

                  zgodnie z powyższym orzeczenie, że żądanie przez ECSEL kwoty 200 930,35 EUR jest bezzasadne i niezgodne z prawem, a wskutek tego, stwierdzenie nieważności noty obciążeniowej wystawionej przez ECSEL, a także wezwania do zapłaty z dnia 20 stycznia 2019 r. leżącego u podstaw tej noty;

                  —

                  tytułem ewentualnym, w wypadku gdyby nie stwierdzono nieważności noty obciążeniowej, stwierdzenie odpowiedzialności Komisji z tytułu bezpodstawnego wzbogacenia;

                  —

                  obciążenie Komisji i ECSEL kosztami postępowania lub, w przypadku gdyby nie uwzględniono żądań niniejszej skargi, wstrzymanie się od obciążenia skarżącej kosztami ze względu na złożoność niniejszej sprawy, a także występujące w niej wątpliwości natury faktycznej lub prawnej.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga zawiera żądania o stwierdzenie nieważności i żądania oparte na art. 272 TFUE. W odniesieniu do tych ostatnich, strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie, że nie należy nakazywać zwrotu rzekomo należnych kwot ani zasądzać odszkodowania wskazanych w nocie obciążeniowej wystawionej przez ECSEL.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów:

                  1.

                  Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu przez OLAF i ECSEL praw podstawowych Unii Europejskiej w tym znaczeniu, że generalny charakter wspomnianych praw oznacza, iż żadna z tych jednostek organizacyjnych nie może podejmować działań naruszających prawa podstawowe i charakterystyczny dorobek prawny Unii.

                  2.

                  Zarzut drugi oparty na tym, że OLAF nie zna zwykłego funkcjonowania GPTECH i nie skorzystał z usług ekspertów wyspecjalizowanych w badaniach i rozwoju umożliwiających zrozumienie tego funkcjonowania.

                  3.

                  Zarzut trzeci oparty na tym, że OLAF nie uwzględnił argumentów GPTECH i nie przekazał załączników, które stanowią podstawę jego decyzji, co stanowi naruszenie prawa do dobrej administracji (art. 41 karty) i prawa do obrony (art. 47 i 48 karty).

                  4.

                  Zarzut czwarty oparty na kwalifikowalności wydatków, do których odzyskania zmierzano w rozpatrywanej nocie obciążeniowej i na naruszeniu pkt II.4, II.7.1; II.14.1.a), b), c) i f) oraz pkt II.15 siódmego programu ramowego w zakresie badań.

                  5.

                  Zarzut piąty oparty na bezpodstawnym wzbogaceniu ECSEL, ponieważ projekty wykonano w wyznaczonym terminie.


title: Sprawa T-552/20: Skarga wniesiona w dniu 2 września 2020 r. – MD / Komisja

text:
               3.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/18

      Skarga wniesiona w dniu 2 września 2020 r. – MD / Komisja
      (Sprawa T-552/20)
      (2020/C 371/21)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: MD (przedstawiciel: adwokat A. Ricci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko decyzji o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 14 w ramach postępowania w sprawie awansu w 2019 r. (ogłoszenie administracyjne nr 32–2019 z dnia 14.11.2019 R.).
      Na poparcie skargi skarżący podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niewystarczającego uzasadnienia decyzji oddalającej jego zażalenie. Skarżący twierdzi w tym zakresie, że:

                              —

                              w decyzji o oddalającej zażalenie organ powołujący nie wskazuje indywidualnej i istotnej przyczyny uzasadniającej decyzję o nieawansowaniu go;

                              —

                              całkowicie brak jest uzasadnienia w odniesieniu do drugiego zarzutu przedstawionego w zażaleniu (naruszenie zasady równego traktowania, w szczególności w badaniu porównawczym);

                              —

                              podano niewystarczające uzasadnienie w odniesieniu do trzeciego zarzutu zażalenia (naruszenie art. 6 ust. 2 regulaminu pracowniczego).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 45 regulaminu pracowniczego, a w szczególności braku skutecznej analizy porównawczej osiągnięć urzędników. Skarżący twierdzi w tym względzie, że:

                              —

                              popełniono oczywisty błąd w ocenie w odniesieniu do poziomu obowiązków wykonywanych przez skarżącego w całym okresie referencyjnym w stosunku do innych awansowanych urzędników wymienionych w skardze;

                              —

                              popełniono oczywisty błąd w ocenie w odniesieniu do kryterium używania, przy wykonywaniu obowiązków, języków innych niż język ojczysty w stosunku do języków innych urzędników awansowanych, wymienionych w skardze.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący dyskryminacji ze względu na wiek w odniesieniu do rzekomej skuteczności („effet utile”) każdego awansu. Skarżący podnosi w tym względzie:

                              —

                              rzekome uzasadnienie nieawansowania z powodu braku korzyści finansowych z samego awansu z uwagi na wiek skarżącego, który jest obecnie bliski przejścia na emeryturę;

                              —

                              zakaz dyskryminacji ze względu na wiek i wprowadzenie niezgodnego z prawem kryterium ekonomicznego wśród pomocniczych kryteriów awansu.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia art. 6 ust. 2 regulaminu pracowniczego. Skarżący twierdzi w tym względzie, że:

                              —

                              nie przestrzegano średniej stopy awansu dla grupy zaszeregowania AD 14 w okresie pięciu lat;

                              —

                              dane dotyczące zgodności z art. 6 ust. 2 nie zostały przekazane ani pracownikom Komisji, ani skarżącemu w odpowiedzi na jego zażalenie;

                              —

                              biorąc pod uwagę szczególny kontekst, ciężar dowodu spoczywa na pozwanej administracji.


title: Sprawa T-556/20: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2020 r. – D&A Pharma/Komisja i EMA

text:
               3.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/19

      Skarga wniesiona w dniu 4 września 2020 r. – D&A Pharma/Komisja i EMA
      (Sprawa T-556/20)
      (2020/C 371/22)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Debregeas et associés Pharma (D&A Pharma) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci N. Viguié i D. Krzisch)

         Strona pozwana: Komisja Europejska i Europejska Agencja Leków

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji z dnia 6 lipca 2020 r. w sprawie odmowy wydania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „Hopveus – hydroksymaślan sodu” na podstawie rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej i EMA wydatkami i kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia, po pierwsze, art. 62 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję Leków oraz, po drugie, art. 11 regulaminu wewnętrznego Stałego Komitetu ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi (zwanego dalej „Komitetem”). Skarżąca podnosi, że procedura, która doprowadziła do wydania opinii Komitetu, jest nieprawidłowa, ponieważ Komitet był zobowiązany do zasięgnięcia opinii naukowej grupy doradczej „Scientific Advisory Group on Psychiatry”, właściwego i niezależnego organu, gdy zwrócono się do niego o to w ramach procedury ponownego rozpatrzenia wniosku o warunkowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu dla produktu leczniczego Hopveus. Tymczasem Komitet tego nie zrobił.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 63 ust. 2 rozporządzenia nr 726/2004 ze względu na to, że postępowanie przed Komitetem było dotknięte brakiem bezstronności z powodu konfliktów interesów niektórych ekspertów zasiadających w komitecie ad hoc zwołanym przez Komitet. Skarżąca twierdzi, że eksperci, którzy pracują między innymi jako doradcy firm farmaceutycznych w związku z opracowywaniem terapii, które mogą stanowić konkurencję dla produktu leczniczego Hopveus, nie mogą uczestniczyć w grupach ekspertów ad hoc. Ich udział naruszył zatem zasadę obiektywnej bezstronności zdefiniowaną przez sąd Unii i Europejski Trybunał Praw Człowieka oraz wzbudził uzasadnione podejrzenie, czy rozpatrzenie złożonego przez skarżącą wniosku o warunkowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu zostało przeprowadzone w sposób neutralny i obiektywny.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący niezgodności protokołu z posiedzenia komitetu ad hoc z dnia 6 kwietnia 2020 r. z przepisami art. 3.7 dokumentu EMA „Zakres uprawnień, cele i regulamin wewnętrzny naukowych grup doradczych (SAG) i grup ekspertów ad hoc”.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że odmawiając wydania warunkowego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu ze względu na to, że „bilans ryzyko/korzyść dla [produktu leczniczego] Hopveus nie jest korzystny”, Komisja Europejska naruszyła ramy określone w rozporządzeniu Komisji nr 507/2006 z dnia 29 marca 2006 r., w sprawie warunkowego dopuszczenia do obrotu produktów leczniczych stosowanych u ludzi wchodzących w zakres rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady i tym samym przyjęła zaskarżoną decyzję z naruszeniem zasady równego traktowania i niedyskryminacji. Zdaniem skarżącej wniosek ten oparty jest na naruszeniu prawa i na oczywistym błędzie w ocenie, ponieważ rozporządzenie nr 507/2006 nie uzależnia przyznania warunkowego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu od przedłożenia przez kandydata wyczerpujących i wolnych od ograniczeń metodologicznych danych klinicznych. Warunkowe pozwolenia na dopuszczenie do obrotu „opierają się na mniej kompletnych danych niż dane zwykle wymagane i podlegają szczególnym obowiązkom”. W niniejszej sprawie, badania te zostały nawet poddane przeglądowi przez Komitet ds. Oceny Ryzyka w ramach Nadzoru nad Bezpieczeństwem Farmakoterapii (zwany dalej „PRAC”) oraz przez Komitet w kontekście corocznej oceny produktów leczniczych na bazie hydroksymaślanu sodu, a zatem ich ważność została potwierdzona przez ten organ oraz przez Komisję Europejską w odniesieniu do biorównoważnego produktu leczniczego Alcover. Skarżąca stwierdza, że EMA nie mogła zatem uznać, że ograniczenia badań przedłożonych przez skarżącą, z których część została zatwierdzona w opinii naukowej z 2010 r., były istotne i decydujące odnośnie do warunkowego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu, podczas gdy podobne uwagi krytyczne nie zostały sformułowane w ramach bezwarunkowych pozwoleń udzielonych konkurentom.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że odmawiając wydania warunkowego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu ze względu na to, że „bilans ryzyko/korzyść dla [produktu leczniczego] Hopveus nie jest korzystny”, Komisja Europejska przyjęła swoją decyzję z naruszeniem zasady równego traktowania i niedyskryminacji, w połączeniu z oczywistym błędem w ocenie i z naruszeniem art. 16 rozporządzenia nr 726/2004. Skarżąca podnosi, że organy EMA (Komitet i PRAC) wydały sprzeczne opinie w przedmiocie bilansów ryzyko/korzyść dla, odpowiednio, produktu leczniczego Alcover i produktu leczniczego Hopveus, mimo że biorównoważność tych produktów leczniczych jest uznana oraz że oba dotyczą leczenia tej samej patologii. Tych rozbieżnych opinii nie można wyjaśnić żadną obiektywną różnicą, w szczególności w świetle celów prawodawstwa europejskiego dotyczącego produktów leczniczych. Ponadto bilans ryzyko/korzyść nie może być odmienny odnośnie do analizy przed wydaniem pozwolenia na dopuszczenie do obrotu i analizy po wydaniu pozwolenia na dopuszczenie do obrotu.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że zaskarżona decyzja uchybiła zasadom równego traktowania i spójności opinii organów EMA, jak również zasadzie dobrej administracji, ponieważ Komitet i PRAC konsekwentnie wydawały sprzeczne opinie dotyczące ambulatoryjnego i szpitalnego podawania produktów leczniczych Hopveus i Alcover.


title: Sprawa T-558/20: Skarga wniesiona w dniu 8 września 2020 r. – Sony Interactive Entertainment Europe / EUIPO – Huawei Technologies (GT10)

text:
               3.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/21

      Skarga wniesiona w dniu 8 września 2020 r. – Sony Interactive Entertainment Europe / EUIPO – Huawei Technologies (GT10)
      (Sprawa T-558/20)
      (2020/C 371/23)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sony Interactive Entertainment Europe Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, i adwokat M. Maier)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Huawei Technologies Co. Ltd (Shenzhen, Chiny)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy GT10 – zgłoszenie nr 14 738 306

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 lipca 2020 r. w sprawie R 2554/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 ze względu na to, że Izba Odwoławcza nie określiła szczegółowo właściwego kręgu odbiorców;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 ze względu na to, że Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę dowodów dotyczących prawdopodobnego postrzegania wcześniejszego znaku towarowego przez właściwy krąg odbiorców;

                  —

                  Nieuwzględnienie innych kwestii spornych wynikających z wyżej wymienionych art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5;

                  —

                  Niezastosowanie krajowych przepisów, o których mowa w art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 ze względu na to, że Izba Odwoławcza nie wzięła pod uwagę innych kwestii wynikających z prawa odnoszącego się do bezprawnego używania nazwy (law of passing off).


title: Sprawa T-559/20: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2020 r. – Yadex International / EUIPO – Sütas süt ürünleri (PINAR Süzme Peynir)

text:
               3.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/22

      Skarga wniesiona w dniu 7 września 2020 r. – Yadex International / EUIPO – Sütas süt ürünleri (PINAR Süzme Peynir)
      (Sprawa T-559/20)
      (2020/C 371/24)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Yadex International GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Johnson)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sütas süt ürünleri AS (Bursa, Turcja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego PINAR Süzme Peynir – rejestracja międzynarodowa nr 1 394 295

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 lipca 2020 r. w sprawie R 2127/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i uwzględnienie odwołania skarżącej z dnia 23 września 2019 r. od decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 23 lipca 2019 r.;

                  —

                  obciążenie drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w toku postępowania odwoławczego.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-560/20: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2020 r. – Yadex International / EUIPO – Sütas süt ürünleri (PINAR Tam kivaminda Süzme Peynir Yumusacik ve Leziz)

text:
               3.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/22

      Skarga wniesiona w dniu 7 września 2020 r. – Yadex International / EUIPO – Sütas süt ürünleri (PINAR Tam kivaminda Süzme Peynir Yumusacik ve Leziz)
      (Sprawa T-560/20)
      (2020/C 371/25)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Yadex International GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Johnson)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sütas süt ürünleri AS (Bursa, Turcja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego PINAR Tam kivaminda Süzme Peynir Yumusacik ve Leziz – rejestracja międzynarodowa nr 1 396 036

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 lipca 2020 r. w sprawie R 2126/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i uwzględnienie odwołania skarżącej z dnia 23 września 2019 r. od decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 23 lipca 2019 r.;

                  —

                  obciążenie drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w toku postępowania odwoławczego.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-561/20: Skarga wniesiona w dniu 8 września 2020 r. – Sony Interactive Entertainment Europe / EUIPO – Vieta Audio (Vita)

text:
               3.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/23

      Skarga wniesiona w dniu 8 września 2020 r. – Sony Interactive Entertainment Europe / EUIPO – Vieta Audio (Vita)
      (Sprawa T-561/20)
      (2020/C 371/26)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sony Interactive Entertainment Europe Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, i adwokat P. Ruess)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Vieta Audio, SA (Barcelona, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy Vita – unijny znak towarowy nr 9 993 361

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 czerwca 2020 r. w sprawie R 425/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony postępowania własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-562/20: Skarga wniesiona w dniu 10 września 2020 r. – Upper Echelon Products / EUIPO (Everlasting Comfort)

text:
               3.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/24

      Skarga wniesiona w dniu 10 września 2020 r. – Upper Echelon Products / EUIPO (Everlasting Comfort)
      (Sprawa T-562/20)
      (2020/C 371/27)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Upper Echelon Products LLC (Austin, Teksas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. Izquierdo Blanco)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego Everlasting Comfort – zgłoszenie nr 11 429 637

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 lipca 2020 r. w sprawie R 952/2020-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i dopuszczenie rejestracji znaku towarowego nr 11 429 637 dla wszystkich towarów objętych zgłoszeniem;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-566/20: Skarga wniesiona w dniu 11 września 2020 r. – Residencial Palladium / EUIPO – Fiesta Hotels & Resorts (PALLADIUM HOTEL GARDEN BEACH)

text:
               3.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/24

      Skarga wniesiona w dniu 11 września 2020 r. – Residencial Palladium / EUIPO – Fiesta Hotels & Resorts (PALLADIUM HOTEL GARDEN BEACH)
      (Sprawa T-566/20)
      (2020/C 371/28)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Residencial Palladium, SL (Ibiza, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat D. Solana Giménez)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Fiesta Hotels & Resorts, SL (Ibiza, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy PALLADIUM HOTEL GARDEN BEACH – zgłoszenie nr 8 564 701

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwarta Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 czerwca 2020 r. w sprawie R 1542/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności i pozostawienie bez skutku zaskarżonej decyzji i unieważnienie prawa do unijnego znaku towarowego nr 8 564 701;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza popełniła błąd, opierając swoją decyzję na tym, że strona skarżąca nie dowiodła należycie używania i nie tylko lokalnego zasięgu wcześniejszego niezarejestrowanego oznaczenia GRAND HOTEL PALLADDIUM.


title: Sprawa T-570/20: Skarga wniesiona w dniu 11 września 2020 r. – Kedrion/EMA

text:
               3.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/26

      Skarga wniesiona w dniu 11 września 2020 r. – Kedrion/EMA
      (Sprawa T-570/20)
      (2020/C 371/30)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Kedrion SpA (Barga, Włochy) (przedstawiciel: adwokat V. Salvatore)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EMA)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz

                  —

                  obciążenie Europejskiej Agencji Leków kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga dotyczy decyzji oddalającej ponowny wniosek o udostępnienie dokumentów złożony przez skarżącą, wydanej przez Europejską Agencję Leków na podstawie art. 8 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (1) (dokument: EMA/336464/2020). Przedmiotem tego wniosku były dokumenty przedłożone przez nowego dostawcę usług dotyczących pobierania i frakcjonowania osocza we Włoszech świadczonych przez włoskie ośrodki.
      W celu uzupełnienia podstaw odmowy dostępu do żądanych dokumentów, już podniesionych w decyzji oddalającej pierwotny wniosek, w części powtórzonych w zaskarżonej decyzji, EMA sprecyzowała następnie, że odmowę dostępu należy uznać za uzasadnioną ze względu na okoliczność, iż żądany dokument obejmuje informacje zawarte także w module 3.2.S wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego, a także informacje dotyczące ustaleń umownych i porozumień między posiadaczem głównego zbioru danych dotyczących osocza (PMF) a ośrodkami, a jednocześnie potwierdziła potrzebę ochrony takich informacji jako uznanych za szczególnie chronione informacje handlowe.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001

                              —

                              W tym względzie skarżąca podnosi, że prawo dostępu do dokumentów stanowi jeden ze sposobów, poprzez które wykonywana jest i gwarantowana zasada przejrzystości, jedna z podstawowych zasad, na których opiera się sama Unia, do tego stopnia, że zasada ta jest wyrażona w art. 1 Traktatu o Unii Europejskiej. W związku z tym instytucja, do której złożono wniosek, nie może ograniczyć się do stwierdzenia, że nie udziela dostępu do dokumentu, ponieważ zawiera on informacje poufne, lecz powinna przeprowadzić szczegółowe i skrupulatne badanie jego treści, aby następnie udzielić dostępu do dokumentu po ewentualnym pominięciu informacji lub ich części uważanych za szczególnie chronione informacje handlowe w celu ochrony ich poufności. EMA nie może ogólnikowo powoływać się na ochronę uzgodnień handlowych lub porozumień, które mogłyby być odzwierciedlone w PMF, z obawy o naruszenie interesu posiadacza PMF, podczas gdy takie zastrzeżenie nie ma znaczenia w odniesieniu do wniosku o udzielenie dostępu do części dokumentu zawierającej wykaz ośrodków pobierania osocza.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji ze względu na nadużycie władzy, niewystarczające uzasadnienie, jego nielogiczność i wewnętrzną sprzeczność.

                              —

                              W tym względzie skarżąca podnosi, że art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001 przewiduje, że nawet gdy żądany dokument zawiera szczególnie chronione informacje handlowe, dostęp może zostać udzielony, jeżeli za ujawnieniem zawartych w nim informacji przemawia interes publiczny. W tym względzie pozwana, powołując się na orzecznictwo, twierdzi, że do skarżącej należy wskazanie konkretnych okoliczności faktycznych, na których opiera się nadrzędny interes publiczny uzasadniający ujawnienie dokumentów zawierających szczególnie chronione informacje handlowe. Nie może to jednak, po pierwsze, zwolnić instytucji, do której złożono wniosek, ze stwierdzenia, że istnieje nadrzędny interes publiczny uzasadniający ujawnienie dokumentu, gdy jest on możliwy do stwierdzenia, ani po drugie, uzasadniać wniosku, w wyniku wystąpienia okoliczności wskazanych przez wnioskodawcę, opartego na spostrzeżeniu, iż, ponieważ nie były to ustalenia z kontroli dokonanych w przeszłości, należy sądzić, że zmienianie się przedsiębiorstw zaangażowanych w zarządzanie usługą pobierania osocza wytwarzanego przez ośrodki krwiodawstwa, a także wytwarzanie, składowanie i dostarczanie produktów leczniczych z osocza może mieć miejsce zgodnie z prawem bez naruszenia interesu publicznego.

         (1)  Dz.U 2001, L 145, s. 43.


title: Sprawa T-572/20: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2020 r. – Spisto / Komisja

text:
               3.11.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/27

      Skarga wniesiona w dniu 7 września 2020 r. – Spisto / Komisja
      (Sprawa T-572/20)
      (2020/C 371/31)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Amanda Spisto (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 24 września 2019 r. oddalającej jej wniosek o ponowne rozpatrzenie w ramach konkursu EPSO/AD/371/19 – Field 1;

                  —

                  w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie z dnia 26 maja 2020 r.;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem ogłoszenia o konkursie, na podstawie którego została wydana zaskarżona decyzja, ze względu na to, że narusza ono zasady pewności prawa, przejrzystości i przewidywalności, nie tylko przy ocenie kryteriów wyboru, ale również „znaczenia”, jakie członkowie komisji konkursowej EPSO powinni oceniać i stosować w ramach testu „osoby oceniającej talenty”.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja nie pozwalała, po wydaniu decyzji przez komisję konkursową EPSO, skontrolować sposobu dokonania oceny, zastosowanych kryteriów i sposobu, w jaki oceniano znaczenie dla pytań.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie występującego w zaskarżonej decyzji.