title: Sprawa C-233/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di La Spezia — Włochy) — Simone Gardella przeciwko Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS) (Przeniesienie uprawnień emerytalnych nabytych w państwie członkowskim — Artykuł 45 TFUE i 48 TFUE — Krajowe uregulowanie nieprzewidujące prawa do przeniesienia do organizacji międzynarodowej, mającej siedzibę w innym państwie członkowskim, kapitału reprezentującego składki na emeryturę, opłacane na rzecz krajowego zakładu ubezpieczeń społecznych — Zasada dotycząca sumowania)

text:
               24.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 lipca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di La Spezia — Włochy) — Simone Gardella przeciwko Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)
   (Sprawa C-233/12) (1)

   (Przeniesienie uprawnień emerytalnych nabytych w państwie członkowskim - Artykuł 45 TFUE i 48 TFUE - Krajowe uregulowanie nieprzewidujące prawa do przeniesienia do organizacji międzynarodowej, mającej siedzibę w innym państwie członkowskim, kapitału reprezentującego składki na emeryturę, opłacane na rzecz krajowego zakładu ubezpieczeń społecznych - Zasada dotycząca sumowania)
   2013/C 245/06
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di La Spezia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Simone Gardella

      Strona pozwana: Istituto nazionale della previdenza sociale (INPS)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Civile della Spezia — Wykładnia art. 20, 45, 48 i art. 145-147 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 15 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Przenoszenie uprawnień emerytalnych nabytych w różnych państwach członkowskich — Pracownik organizacji międzynarodowej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim — Krajowe uregulowanie nieprzewidujące prawa do przeniesienia do zainteresowanej organizacji międzynarodowej składek na emeryturę uiszczonych na rzecz krajowego zakładu ubezpieczeń społecznych — Odmowa zawarcia przez zainteresowany krajowy zakład ubezpieczeń porozumienia umożliwiającego takie przeniesienie uprawnień

      Sentencja

   Artykuł 45 TFUE i art. 48 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które nie umożliwia swoim obywatelom zatrudnionym w organizacji międzynarodowej, takiej jak Europejski Urząd Patentowy, mającej siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego, przeniesienia do systemu zabezpieczenia społecznego tej organizacji kapitału reprezentującego uprawnienia emerytalne nabyte przez nich uprzednio na terytorium państwa członkowskiego ich pochodzenia, przy braku porozumienia pomiędzy tym państwem członkowskim i tą organizacją międzynarodową, przewidującego możliwość takiego przeniesienia.
   W przypadku, w którym mechanizm przenoszenia kapitału reprezentującego uprawnienia emerytalne nabyte uprzednio w państwie członkowskim do systemu emerytalnego nowego pracodawcy w innym państwie członkowskim nie może mieć zastosowania, art. 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które nie umożliwia uwzględnienia — na potrzeby nabycia prawa do emerytury — okresów zatrudnienia ukończonych przez obywatela Unii Europejskiej w ramach organizacji międzynarodowej, takiej jak Europejski Urząd Patentowy, mającej siedzibę na terytorium innego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 217 z 21.7.2012


title: Sprawa C-215/06: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak oceny skutków wywieranych na środowisko naturalne przez przedsięwzięcia objęte zakresem stosowania dyrektywy 85/337/EWG — Legalizacja)

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-215/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Brak oceny skutków wywieranych na środowisko naturalne przez przedsięwzięcia objęte zakresem stosowania dyrektywy 85/337/EWG - Legalizacja)
   (2008/C 260/03)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Lawunmi i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciele: D. O'Hagan, agent, J. Connolly SC i G. Simons BL)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 2, 4 i 5–10 dyrektywy 85/337/EWG w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40) — Brak przyjęcia przepisów zapewniających przeprowadzenie oceny skutków przedsięwzięć objętych zakresem stosowania dyrektywy
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując wszystkich przepisów niezbędnych do zapewnienia:

                           —

                           że przedsięwzięcia objęte zakresem stosowania dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, w jej brzmieniu przed zmianą lub po zmianie przez dyrektywę Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r., zanim zostaną w całości lub w części wykonane, zostaną poddane badaniu mającemu na celu ustalenie, czy istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny skutków wywieranych na środowisko, a następnie — jeżeli mogą znacząco oddziaływać na środowisko z powodu ich charakteru, rozmiarów lub lokalizacji — poddane ocenie w odniesieniu do ich skutków zgodnie z art. 5–10 dyrektywy 85/337, oraz

                           —

                           aby przed udzieleniem zezwoleń na budowę parku wiatrowego i związane z nią prace w Derrybrien, hrabstwo Galway, oraz przed wykonaniem robót została przeprowadzona zgodnie z art. 5–10 dyrektywy 85/337, w jej brzmieniu przed zmianą lub po zmianie przez dyrektywę 97/11, ocena skutków przedsięwzięcia wywieranych na środowisko, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 2, 4 i 5–10 tej dyrektywy.

               2)

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 178 z 29.7.2006.


title: Sprawa T-462/09: Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2009 r. — Storck przeciwko OHIM — RAI (Ragolizia)

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/37

         Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2009 r. — Storck przeciwko OHIM — RAI (Ragolizia)
   (Sprawa T-462/09)
   2010/C 11/68
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: August Storck KG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: I. Rohr, P. Goldenbaum i T. Melchert, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Radiotelevisione italiana SpA (RAI) (Rzym, Włochy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 8 września 2009 r. (R 1779/2008-4);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania;

               —

               w razie uczestnictwa Radiotelevisione italiana SpA (RAI) w postępowaniu w charakterze interwenienta obciążenie jej kosztami własnymi.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Ragolizia” dla towarów z klasy 30 (zgłoszenie nr 5 201 835)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Radiotelevisione italiana SpA (RAI)

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy nr 4 771 762„FAVOLIZIA”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1) ze względu na to, że w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-432/15: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2015 r. – Inditex/OHIM – Ffauf (ZARA)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/39

         Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2015 r. – Inditex/OHIM – Ffauf (ZARA)
   (Sprawa T-432/15)
   (2015/C 320/57)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Industria de Diseño Textil, SA (Inditex) (Arteixo, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci G. Macias Bonilla, P. López Ronda, G. Marín Raigal, E. Armero)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ffauf SA (Luksemburg, Luksemburg)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „ZARA” – zgłoszenie nr 732 958

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 czerwca 2015 r. w sprawie R 867/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w szczególności w odniesieniu do stwierdzenia wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego nr 732 958 „ZARA” dla spornych towarów z klas 29, 30, 31, 32 i 33;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 42 ust. 2, art. 51 ust. 1 lit. a), art. 52 ust. 2 i art. 85 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady 22 ust. 3 i 4 rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa C-178/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 24 marca 2016 r. – Impresa di Construzioni Ing. E. Mantovani SpA i Guerrato SpA/Provincia autonoma di Bolzano, Agenzia per i procedimenti e la vigilanza in materia di contratti pubblici di lavori servizi e forniture (ACP), Autorità nazionale anticorruzione (ANAC)

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 24 marca 2016 r. – Impresa di Construzioni Ing. E. Mantovani SpA i Guerrato SpA/Provincia autonoma di Bolzano, Agenzia per i procedimenti e la vigilanza in materia di contratti pubblici di lavori servizi e forniture (ACP), Autorità nazionale anticorruzione (ANAC)
   (Sprawa C-178/16)
   (2016/C 232/05)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Impresa di Construzioni Ing. E. Mantovani SpA i Guerrato SpA

      Druga strona postępowania: Provincia autonoma di Bolzano, Agenzia per i procedimenti e la vigilanza in materia di contratti pubblici di lavori servizi e forniture (ACP), Autorità nazionale anticorruzione (ANAC)

      Pytania prejudycjalne

   Czy na przeszkodzie prawidłowemu stosowaniu art. 45 ust. 2 lit. c) i g) i ust. 3 lit. a) dyrektywy 2004/18/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. […] oraz zasad prawa europejskiego: ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa, równego traktowania, proporcjonalności i przejrzystości, zakazu obciążenia postępowania i maksymalnego otwarcia rynku zamówień publicznych na konkurencję, a także zasady wyczerpującego i określonego charakteru sankcji, stoi uregulowanie krajowe, takie jak art. 38 ust. 1 lit. c) d.lgs. (dekretu ustawodawczego) z dnia 12 kwietnia 2006 r. nr 163 (Codice dei contratti pubblici relativi a lavori, servizi e forniture in attuazione delle direttive 2004/17/CE e 2004/18/CE) (kodeks zamówień publicznych na roboty budowlane, usługi i dostawy w wykonaniu dyrektyw 2004/17/WE (2) i 2004/18/WE) z późniejszymi zmianami, w zakresie, w jakim rozciąga ono zakres przewidzianego w nim obowiązku złożenia oświadczenie o niekaralności (w tym o braku wyroków wydanych na podstawie dobrowolnego poddania się karze) za wskazane w nim przestępstwa na podmioty zarządzające przedsiębiorstwami uczestniczącymi w postępowaniu przetargowym, odwołane ze stanowiska w roku poprzedzającym ogłoszenie o przetargu, i ustanawia korelatywną podstawę wykluczenia z przetargu, jeżeli przedsiębiorstwo nie wykaże, że dokonało całkowitego i rzeczywistego odcięcia się od objętego sankcją karną działania takich podmiotów, przy czym ocenę, czy spełniony został wymóg zachowania świadczącego o odcięciu, uregulowanie to pozostawia swobodnemu uznaniu zamawiającego i pozwala mu wprowadzić, w wymiarze faktycznym, pod rygorem wykluczenia z przetargu:

               (i)

               obowiązki informacyjne i deklaratywne dotyczące spraw karnych niezakończonych jeszcze ostatecznym wyrokiem (a zatem, z definicji, mające niepewny wynik), nieprzewidziane w ustawie nawet w odniesieniu do podmiotów na stanowiskach;

               (ii)

               obowiązki w zakresie samorzutnego odcięcia się, nieokreślone co do natury zachowań stanowiących przesłankę uniewinnienia, względnego czasu odniesienia (również przedwczesnego w stosunku do momentu uprawomocnienia się wyroku karnego) i co do etapu postępowania, na którym powinny zostać spełnione;

               (iii)

               obowiązki w zakresie lojalnej współpracy w nieokreślonym kształcie, z wyjątkiem ogólnej klauzuli dobrej wiary?

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).

      (2)  Dyrektywa 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynująca procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (Dz.U. L 134, s. 1).


title: Sprawa T-542/13: Postanowienie Sądu z dnia 25 marca 2014 r. – Niderlandy przeciwko Komisji

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/35

         Postanowienie Sądu z dnia 25 marca 2014 r. – Niderlandy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-542/13) (1)

   2014/C 151/45
   Język postępowania: niderlandzki
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa T-231/08: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2008 r. — Asenbaum Fine Arts Ltd. przeciwko OHIM (WIENER WERKSTÄTTE)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/49

         Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2008 r. — Asenbaum Fine Arts Ltd. przeciwko OHIM (WIENER WERKSTÄTTE)
   (Sprawa T-231/08)
   (2008/C 223/85)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Asenbaum Fine Arts Ltd. (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: P. Vögel, adwokat.)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               zmiana decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 kwietnia 2008 r. (sprawa R1571/2006-4) w celu uwzględnienia w całości odwołania skarżącej z dnia 29 listopada 2006 r.;
               ewentualnie stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do OHIM celem przeprowadzenia postępowania uzupełniającego;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami odwołania wniesionego do Izby Odwoławczej.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „WIENER WERKSTÄTTE” dla towarów z klasy 14 (zgłoszenie nr 4 207 783)

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) z uwagi na to, iż zgłoszony znak towarowy nie posiada ani charakteru opisowego ani nie jest pozbawiony charakteru odróżniającego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa F-27/16: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2016 r. – ZZ/EASA

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/45

         Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2016 r. – ZZ/EASA
   (Sprawa F-27/16)
   (2016/C 296/56)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenia nieważności decyzji o przeniesieniu skarżącego na inne stanowisko w interesie służby.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji i w razie potrzeby decyzji oddalającej zażalenie;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa F-41/09: Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2009 r. — Roumimper przeciwko Europolowi

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/63

         Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2009 r. — Roumimper przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-41/09)
   2009/C 180/115
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Jaques Pierre Roumimper (Zoetermeer, Niderlandy) (przedstawiciel: P. de Casparis)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której skarżąca została poinformowana o braku możliwości zaoferowania jej stałego zatrudnienia a także decyzji z dnia 7 stycznia 2009 r. odrzucającej zażalenie złożone na pierwszą z decyzji.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r., w drodze której strona pozwana poinformowała skarżącą o braku możliwości zaoferowania jej stałego zatrudnienia a także decyzji z dnia 7 stycznia 2009 r. w przedmiocie zażalenia, w której stwierdzono że zarzuty podniesione przez skarżącą w stosunku do decyzji z dnia 12 czerwca 2008 r. są bezzasadne;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.


title: Sprawa C-27/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 25 stycznia 2008 r. — BIOS Naturprodukte GmbH przeciwko Saarland

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 25 stycznia 2008 r. — BIOS Naturprodukte GmbH przeciwko Saarland
   (Sprawa C-27/08)
   (2008/C 92/24)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesverwaltungsgericht
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: BIOS Naturprodukte GmbH

      Strona pozwana: Saarland
   Pytania prejudycjalne
   Czy pojęcie produktu leczniczego w art. 1 pkt. 2 dyrektywy 2001/83/WE (1) w brzmieniu nadanym dyrektywą 2004/27/WE (2) należy rozumieć w taki sposób, że produkt przeznaczony do spożycia przez człowieka, określony jako suplement żywnościowy stanowi produkt leczniczy wedle funkcji, jeśli zawiera substancje, które przy stosowaniu zgodnie z zaleceniem wydrukowanym na opakowaniu w zawartych w tym produkcie małych dawkach zagrażają zdrowiu, bez możliwości wywołania skutków terapeutycznych, które jednak w wyższych dawkach są terapeutycznie skuteczne?

      (1)  Dz.U. L 311, str. 67.

      (2)  Dz.U. L 136, str. 34.


title: Sprawa T-381/09: Postanowienie Sądu z dnia 24 listopada 2010 r. — RWE Transgas przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rynek wewnętrzny gazu ziemnego — Artykuł 22 dyrektywy 2003/55/WE — Pismo Komisji, w którym żąda ona od organu regulacji zmiany jego decyzji w sprawie przyznania odstępstwa — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/39

         Postanowienie Sądu z dnia 24 listopada 2010 r. — RWE Transgas przeciwko Komisji
   (Sprawa T-381/09) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rynek wewnętrzny gazu ziemnego - Artykuł 22 dyrektywy 2003/55/WE - Pismo Komisji, w którym żąda ona od organu regulacji zmiany jego decyzji w sprawie przyznania odstępstwa - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
   2011/C 30/72
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: RWE Transgas a.s. (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciele: początkowo W. Deselaers, D. Seeliger i S. Einhaus, a następnie W. Deselaers, D. Seeliger, S. Einhaus i T. Weck, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Wilms, O. Beynet i B. Schima, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Czeska (przedstawiciel: M. Smolek, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji zawartej, zdaniem skarżącej, w piśmie Komisji z dnia 12 czerwca 2009 r. skierowanym do Bundezsnetzagentur (niemieckiego organu regulacji) na podstawie art. 22 ust. 4 dyrektywy 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE (Dz.U. L 176, s. 57).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               RWE Transgas a.s. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Republika Czeska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 297 z 5.12.2009.


title: Sprawa C-449/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d’instance d’Orléans – Francja) – CA Consumer Finance/Ingrid Bakkaus, Charline Bonato, z domu Savary, Florian Bonato (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona konsumentów — Kredyt konsumencki — Dyrektywa 2008/48/WE — Obowiązek udzielenia informacji przed zawarciem umowy — Obowiązek sprawdzenia zdolności kredytowej kredytobiorcy — Ciężar dowodu — Środki dowodowe)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d’instance d’Orléans – Francja) – CA Consumer Finance/Ingrid Bakkaus, Charline Bonato, z domu Savary, Florian Bonato
   (Sprawa C-449/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Kredyt konsumencki - Dyrektywa 2008/48/WE - Obowiązek udzielenia informacji przed zawarciem umowy - Obowiązek sprawdzenia zdolności kredytowej kredytobiorcy - Ciężar dowodu - Środki dowodowe))
   (2015/C 065/13)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal d’instance d’Orléans

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: CA Consumer Finance

      Strona pozwana: Ingrid Bakkaus, Charline Bonato, z domu Savary, Florian Bonato

      Sentencja

               1)

               Przepisy dyrektywy 2008/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           po pierwsze, stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, zgodnie z którymi ciężar dowodu w zakresie niewykonania obowiązków przewidzianych w art. 5 i 8 dyrektywy 2008/48 spoczywa na konsumencie oraz

                           —

                           po drugie, stoją one na przeszkodzie stwierdzeniu przez sąd, że ze względu na standardowe postanowienie umowne konsument uznał pełne i prawidłowe wykonanie obowiązków przedumownych ciążących na kredytodawcy, które to postanowienie prowadzi w ten sposób do odwrócenia ciężaru dowodu wykonania wspomnianych obowiązków, zagrażając tym samym skuteczności praw przyznanych dyrektywą 2008/48.

               2)

               Artykuł 8 ust. 1 dyrektywy 2008/48 należy interpretować w ten sposób, że po pierwsze, nie stoi on na przeszkodzie temu, by ocena zdolności kredytowej konsumenta była dokonywana jedynie na podstawie informacji przedstawionych przez niego samego, pod warunkiem że owe informacje są w wystarczającej ilości i że zwykłe oświadczenia konsumenta są poparte dokumentami poświadczającymi, a po drugie, nie wymaga on od kredytodawcy przeprowadzania systematycznych weryfikacji informacji udzielonych przez konsumenta.

               3)

               Artykuł 5 ust. 6 dyrektywy 2008/48 należy interpretować w ten sposób, że wprawdzie nie stoi on na przeszkodzie temu, by kredytodawca udzielił konsumentowi odpowiednich wyjaśnień przed dokonaniem oceny sytuacji finansowej oraz potrzeb konsumenta, ale może okazać się, że ocena zdolności kredytowej konsumenta rodzi konieczność dostosowania odpowiednich wyjaśnień udzielonych konsumentowi, które to wyjaśnienia powinny zostać mu przekazane we właściwym czasie, przed podpisaniem umowy o kredyt, jednak bez konieczności sporządzania szczególnego dokumentu.

      (1)  Dz.U. C 313 z 26.10.2013.


title: Sprawa C-160/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 kwietnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zamówienia publiczne na usługi — Artykuły 43 WE i 49 WE — Dyrektywy 92/50/EWG i 2004/18/WE — Publiczne usługi ratunkowe — Medyczny transport ratunkowy i specjalistyczny transport chorych — Wymóg przejrzystości — Artykuł 45 WE — Czynności związane z wykonywaniem władzy publicznej — Artykuł 86 ust. 2 WE — Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym)

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/4

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 kwietnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
      (Sprawa C-160/08) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zamówienia publiczne na usługi - Artykuły 43 WE i 49 WE - Dyrektywy 92/50/EWG i 2004/18/WE - Publiczne usługi ratunkowe - Medyczny transport ratunkowy i specjalistyczny transport chorych - Wymóg przejrzystości - Artykuł 45 WE - Czynności związane z wykonywaniem władzy publicznej - Artykuł 86 ust. 2 WE - Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym)
      (2010/C 161/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Kellerbauer oraz D. Kukovec, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Federalnej Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma oraz J. Möller, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C.M. Wissels oraz Y. de Vries, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 43 WE i art. 49 WE oraz dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, s. 1) i dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114) — Praktyka lokalnych władz polegająca na bezpośrednim przyznawaniu, bez przeprowadzania otwartych procedur udzielania zamówień publicznych i z naruszeniem zasad przejrzystości i niedyskryminacji, kontraktów i koncesji na świadczenie usług transportu ratunkowego

         Sentencja

                  1)

                  Republika Federalna Niemiec, nie publikując ogłoszeń o wynikach procedury udzielania zamówień, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 10 dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi w związku z art. 16 tej dyrektywy lub, od dnia 1 lutego 2006 r., na mocy art. 22 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi w związku z art. 35 ust. 4 tej dyrektywy, w ramach udzielania zamówień na publiczne usługi medycznego transportu ratunkowego i specjalistycznego transportu chorych według modelu przetargowego w krajach związkowych Saksonii–Anhalt, Nadrenii Północnej–Westfalii, Dolnej Saksonii i Saksonii.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec i Królestwo Niderlandów ponoszą własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawa T-29/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 maja 2008 r. — Lactalis Gestion Lait i Lactalis Investissements przeciwko Radzie (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 2006/112/WE — Uchylenie pierwszej dyrektywy VAT — Częściowe stwierdzenie nieważności — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/35

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 maja 2008 r. — Lactalis Gestion Lait i Lactalis Investissements przeciwko Radzie
   (Sprawa T-29/07) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 2006/112/WE - Uchylenie pierwszej dyrektywy VAT - Częściowe stwierdzenie nieważności - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   (2008/C 171/65)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strony skarżące: Lactalis Gestion Lait SNC i Lactalis Investissements SNC (Laval, Francja) (przedstawiciel: A. Philippart, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A.-M. Colaert i M. Iosifidou, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności art. 411 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, str. 1) w zakresie w jakim uchyla on motyw czwarty i ósmy oraz art. 1 akapit pierwszy i trzeci pierwszej dyrektywy Rady 67/227/WE z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich dotyczących podatków obrotowych (Dz.U. L 71, str. 1301).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosków interwencyjnych Komisji i Królestwa Hiszpanii.

               3)

               Lactalis Gestion Lait SNC i Lactalis Investissements SNC zostają obciążone kosztami.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.


title: Sprawa T-337/15: Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2015 r. – Bach Flower Remedies/OHIM – Durapharma (RESCUE)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/78

         Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2015 r. – Bach Flower Remedies/OHIM – Durapharma (RESCUE)
   (Sprawa T-337/15)
   (2015/C 294/93)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bach Flower Remedies Ltd (Wimbledon, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: I. Fowler, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Durapharma ApS (Stenstrup, Dania)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „RESCUE” – zgłoszenie nr 6 473 755

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 marca 2015 r. w sprawie R 2551/2013-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM oraz, jeżeli druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą przyłączy się do postępowania, interwenienta kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) i lit. c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-7/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Łotwa) — Nadežda Riežniece przeciwko Latvijas Republikas Zemkopības ministrija, Lauku atbalsta dienests. (Polityka społeczna — Dyrektywa 76/207/EWG — Równość traktowania pracowników płci żeńskiej i męskiej — Dyrektywa 96/34/WE — Porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego — Likwidacja stanowisk urzędniczych ze względu na problemy gospodarcze kraju — Ocena pracownicy przebywającej na urlopie rodzicielskim w porównaniu z pracownikami pozostającymi w czynnym zatrudnieniu — Zwolnienie po zakończeniu urlopu rodzicielskiego — Dyskryminacja pośrednia)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/23

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Łotwa) — Nadežda Riežniece przeciwko Latvijas Republikas Zemkopības ministrija, Lauku atbalsta dienests.
   (Sprawa C-7/12) (1)

   (Polityka społeczna - Dyrektywa 76/207/EWG - Równość traktowania pracowników płci żeńskiej i męskiej - Dyrektywa 96/34/WE - Porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego - Likwidacja stanowisk urzędniczych ze względu na problemy gospodarcze kraju - Ocena pracownicy przebywającej na urlopie rodzicielskim w porównaniu z pracownikami pozostającymi w czynnym zatrudnieniu - Zwolnienie po zakończeniu urlopu rodzicielskiego - Dyskryminacja pośrednia)
   2013/C 225/38
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākās tiesas Senāts

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nadežda Riežniece

      Strona pozwana: Latvijas Republikas Zemkopības ministrija, Lauku atbalsta dienests

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Augstākās tiesas Senāts — Wykładnia dyrektywy Rady 76/207/EWG w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (Dz.U. L 39, s. 40.) oraz dyrektywy Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. w sprawie porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (Dz.U. L 145, s. 4.) — Zwolnienie kobiety przebywającej na urlopie rodzicielskim po jej powrocie na poprzednie stanowisko — Środki podjęte w celu optymalizacji liczby urzędników w związku z problemami gospodarczymi kraju — Ocena kwalifikacji kobiety przebywającej na urlopie rodzicielskim uwzględniająca jej ostatnią roczną ocenę pracy sprzed urlopu rodzicielskiego i porównanie jej z ocenami innych urzędników, którzy nadal wykonywali swoje obowiązki

      Sentencja

   Dyrektywę Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy, zmienioną dyrektywą 2002/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r., przy założeniu, że znacznie większa liczba kobiet niż mężczyzn korzysta z urlopu rodzicielskiego, czego sprawdzenie jest zadaniem sądu krajowego, oraz porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego zawarte w dniu 14 grudnia 1995 r., zawarte w załączniku do dyrektywy Rady 96/34/WE z dnia 3 czerwca 1996 r. w sprawie Porozumienia ramowego dotyczącego urlopu rodzicielskiego zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC, zmienionej dyrektywą Rady 97/75/WE z dnia 15 grudnia 1997 r., należy interpretować w ten sposób, że nie zezwalają one na to, by:

               —

               w celu poddania pracowników ocenie w związku z likwidacją stanowisk urzędniczych ze względu na problemy gospodarcze kraju — pracownika przebywającego na urlopie rodzicielskim oceniano pod jego nieobecność na podstawie zasad i kryteriów oceny, które stawiają go w sytuacji mniej korzystnej niż pracowników nieprzebywających na takim urlopie; w celu sprawdzenia, że taka sytuacja nie ma miejsca, sąd krajowy powinien w szczególności upewnić się, że ocenie podlegają wszyscy pracownicy, których może dotyczyć likwidacja stanowiska, że ocena opiera się na kryteriach ściśle identycznych z kryteriami stosowanymi do pracowników czynnych zawodowo i że zastosowanie tych kryteriów nie wymaga fizycznej obecności pracowników przebywających na urlopie rodzicielskim oraz

               —

               pracownica, która została przeniesiona na inne stanowisko po powrocie z urlopu rodzicielskiego, w następstwie opisanej oceny, została zwolniona z powodu likwidacji jej nowego stanowiska, jeżeli pracodawca był w stanie przywrócić ją na jej poprzednie stanowisko lub jeżeli praca, do jakiej ją przydzielono, nie była równoważna lub podobna i zgodna z jej umową o pracę lub stosunkiem zatrudnienia, w szczególności jeżeli w chwili przeniesienia pracodawca wiedział, iż to nowe stanowisko ma zostać zlikwidowane, czego sprawdzenie jest zadaniem sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012.


title: Sprawa T-361/10 P: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2011 r. — Komisja przeciwko Pachtitisowi (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Zatrudnienie — Ogłoszenie o konkursie — Konkurs otwarty — Niedopuszczenie do uczestnictwa w egzaminie pisemnym wskutek wyników osiągniętych w testach wstępnych — Podział uprawnień między EPSO a komisją konkursową)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/23

         Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2011 r. — Komisja przeciwko Pachtitisowi
   (Sprawa T-361/10 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Ogłoszenie o konkursie - Konkurs otwarty - Niedopuszczenie do uczestnictwa w egzaminie pisemnym wskutek wyników osiągniętych w testach wstępnych - Podział uprawnień między EPSO a komisją konkursową)
   2012/C 32/46
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall oraz I. Chatzigiannis, pełnomocnicy, a następnie J. Currall, wspierani przez adwokatów E. Antypas oraz E. Bourtzalasa)

      Druga strona postępowania: Dimitrios Pachtitis (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: S. Giatagantzidis oraz K. Kyriazi, adwokaci)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie F-35/08 Pachtitis przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze), mające na celu uchylenie tego wyroku

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa, oprócz własnych kosztów, również koszty poniesione przez Dimitriosa Pachtitisa w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa T-775/15: Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2015 r. – EK/servicegroup/OHIM (FERLI)

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/32

         Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2015 r. – EK/servicegroup/OHIM (FERLI)
   (Sprawa T-775/15)
   (2016/C 078/43)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: EK/servicegroup eG (Bielefeld, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Müller i T. Müller)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „FERLI” – zgłoszenie nr 13 850 235

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 października 2015 r. w sprawie R 1233/2015-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 28 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z zasadą 9 ust. 4 rozporządzenia nr 2868/95;

               —

               Naruszenie art. 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-127/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 18 marca 2014 r. – Andrejs Surmačs przeciwko Finanšu un kapitāla tirgus komisija

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 18 marca 2014 r. – Andrejs Surmačs przeciwko Finanšu un kapitāla tirgus komisija
   (Sprawa C-127/14)
   2014/C 159/20
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Andrejs Surmačs

      Strona pozwana: Finanšu un kapitāla tirgus komisija

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pkt 7 załącznika I do dyrektywy 94/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie systemów gwarancji depozytów (1) należy interpretować w ten sposób, że ustanowione w nim wyliczenie osób, które należy uważać za powiązane z instytucją kredytową i którym należy odmówić wypłaty gwarantowanego odszkodowania, jest wyliczeniem wyczerpującym?

               2)

               Czy za kierownika instytucji kredytowej lub jedną z innych osób wymienionych w pkt 7 załącznika I do dyrektywy należy uznać osobę, która zgodnie z opisem stanowiska ma prawo planowania, koordynowania i nadzorowania określonej dziedziny działalności instytucji kredytowej lub sprawowanie określonej funkcji, lecz nie w odniesieniu do działalności instytucji kredytowej jako całości, i która nie ma możliwości wydawania poleceń lub podejmowania decyzji wiążących dla innych osób? Czy należy w tym zakresie brać pod uwagę, co obejmuje dana dziedzina działalności instytucji kredytowej lub dana funkcja?

               3)

               Czy pkt 7 załącznika I do dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może odmówić wypłaty gwarantowanego odszkodowania osobie, która – zgodnie z zakresem uprawnień i obowiązków na danym stanowisku zawartym w opisie tego stanowiska – nie może być uznana za kierownika, ale faktycznie ma wpływ na decyzje osób kierujących instytucją kredytową lub osób osobiście odpowiedzialnych za tę instytucję? Czy w tym kontekście może mieć znaczenie wpływ o charakterze wyłącznie nieformalnym, wynikający z autorytetu, kompetencji lub wiedzy takiej osoby w odniesieniu do działalności instytucji kredytowej?

      (1)  Dz.U. L 135, s. 5


title: Sprawa C-6/08 P: Postanowienie Trybunału z dnia 19 czerwca 2008 r. — US Steel Košice s.r.o./Komisja Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych — Zapobieganie i zmniejszenie zanieczyszczeń — Republika Słowacji — Akt przystąpienia — Rozdział uprawnień do emisji — Okres 2008-2012 — Przesłanki — Bezpośrednie oddziaływanie aktu — Niedopuszczalność)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/13

         Postanowienie Trybunału z dnia 19 czerwca 2008 r. — US Steel Košice s.r.o./Komisja Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-6/08 P) (1)

   (Odwołanie - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych - Zapobieganie i zmniejszenie zanieczyszczeń - Republika Słowacji - Akt przystąpienia - Rozdział uprawnień do emisji - Okres 2008-2012 - Przesłanki - Bezpośrednie oddziaływanie aktu - Niedopuszczalność)
   (2008/C 285/21)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: US Steel Košice s.r.o. (przedstawiciele: C. Thomas, Solicitor, E. Vermulst, advocaat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker i D. Lawunmi, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 1 października 2007 r. w sprawie T-27/07 US Steel Košice s.r.o. przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 listopada 2006 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych, notyfikowanego przez Słowację za okres od 2008 do 2012 r. zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 275, s. 32) — Osoby fizyczne i prawne — Akty dotyczące ich bezpośrednio i indywidualnie — Bezpośrednie oddziaływanie na sytuację prawną osób — Kryteria
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               US Steel Košice s.r.o. ponosi koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008 r.


title: Sprawa T-411/16: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2016 r. – Syriatel Mobile Telecom/Rada

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/18

      Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2016 r. – Syriatel Mobile Telecom/Rada
      (Sprawa T-411/16)
      (2016/C 364/15)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Syriatel Mobile Telecom (Joint Stock Company) (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: E. Ruchat, adwokat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie jej skargi za dopuszczalną i zasadną;

                  —

                  w konsekwencji, stwierdzenie nieważności decyzji 2016/850/WPZiB z dnia 27 maja 2016 r. i wydanych w jej następstwie aktów wykonawczych, w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony i do skutecznej ochrony sądowej, przewidzianego w art. 6 i 13 europejskiej Konwencji ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (zwanej dalej „EKPC”), w art. 215 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „TFUE”), a także w art. 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ uzasadnienie przedstawione przez Radę nie spełnia ciążącego na instytucjach Unii Europejskiej obowiązku przewidzianego w art. 6 EKPC, w art. 296 TFUE, a także w art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie, jaki Rada popełniła w związku z zaangażowaniem strony skarżącej w finansowanie reżimu syryjskiego.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący nieuzasadnionego i nieproporcjonalnego ograniczenia przez zaskarżone środki praw podstawowych strony skarżącej, a w szczególności jej prawa własności przewidzianego w art. 1 pierwszego protokołu dodatkowego do EKPC i w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także jej prawa do reputacji przewidzianego w art. 8 i 10 ust. 2 EKPC.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia wytycznych Rady z dnia 2 grudnia 2005 r. w sprawie stosowania i oceniania środków ograniczających (sankcji) w ramach wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa Unii Europejskiej (dokument Rady 15114/05 z dnia 2 grudnia 2005 r.).


title: Sprawa T-70/14: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2014 r. – UAB MELT WATER przeciwko OHIM (Kształt butelki)

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/49

         Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2014 r. – UAB MELT WATER przeciwko OHIM (Kształt butelki)
   (Sprawa T-70/14)
   2014/C 112/63
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Strona skarżąca: Research and Production Company MELT WATER UAB (Kłajpeda, Litwa) (przedstawiciel: adwokat V. Viešūnaitė)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 listopada 2013 r. w sprawie R 481/2013-5 i nakazanie OHIM zarejestrowania jako wspólnotowego znaku towarowego znaku obejmującego kształt butelki, w odniesieniu do którego strona skarżąca, Research and Production Company MELT WATER UAB, wniosła o rejestrację (zgłoszenie nr 010 751 584);

               —

               zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej, Research and Production Company MELT WATER UAB;

               —

               nakazanie stronie pozwanej, OHIM, przedłożenia akt dotyczących postępowania w sprawie zgłoszenia do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego (zgłoszenie nr 010 751 584).

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszająca wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy obejmujący kształt butelki dla towarów z klasy 32 – zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 010 751 584

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Artykuł 4 i art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 wraz z orzecznictwem sądów Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-130/11: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2011 r. — Gossio przeciwko Radzie

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/20

         Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2011 r. — Gossio przeciwko Radzie
   (Sprawa T-130/11)
   2011/C 130/38
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Marcel Gossio (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: adwokat G. Collard)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że rozporządzenie Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. i decyzja Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r., opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 15 stycznia 2011 r. są w odniesieniu do skarżącego bezzasadne;

               —

               w konsekwencji,

                           —

                           stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. i decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r.;

                           —

                           ewentualnie, nakazanie usunięcia nazwiska Marcela Gossio z list załączonych do wspomnianego rozporządzenia i wspomnianej decyzji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ powody wpisania skarżącego na listę osób i podmiotów, wobec których znajdują zastosowanie środki ograniczające mają charakter stereotypowy i nie przedstawiono żadnych konkretnych okoliczności faktycznych pozwalających na ocenę prawidłowości wspomnianego wpisu na listę.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy oczywistego błędu w ocenie, ponieważ skarżący, należący do organów władzy, nie miał, w związku z pełnionymi przez siebie funkcjami, prawa do podporządkowania się konkretnemu prezydentowi ale ciążył na nim obowiązek dalszego pełnienia funkcji w organach władzy, w skład których wchodził.


title: Sprawa C-298/08: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 12 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2006/22/WE — Zbliżenie ustawodawstw — Ustawodawstwo socjalne odnoszące się do działalności w zakresie przewozu drogowego — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/12

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 12 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-298/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/22/WE - Zbliżenie ustawodawstw - Ustawodawstwo socjalne odnoszące się do działalności w zakresie przewozu drogowego - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   2009/C 113/24
   Langue de procédure: le grec

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: N. Yerrell i I. Chatzigiannis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciel: N. Dafniou, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie minimalnych warunków wykonania rozporządzeń Rady (EWG) nr 3820/85 i (EWG) nr 3821/85 dotyczących przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym oraz uchylającej dyrektywę Rady 88/599/EWG (Dz.U. L 102, s. 35)

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie minimalnych warunków wykonania rozporządzeń Rady (EWG) nr 3820/85 i (EWG) nr 3821/85 dotyczących przepisów socjalnych odnoszących się do działalności w transporcie drogowym oraz uchylającej dyrektywę Rady 88/599/EWG, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Grecka pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa C-310/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — Ministre du budget, des comptes publics et de la fonction publique przeciwko Accor SA (Swobodny przepływ kapitału — Traktowanie dywidend pod względem podatkowym — Uregulowanie krajowe przyznające zaliczenie na poczet podatku w przypadku dywidend wypłacanych przez spółki zależne spółki dominującej będące rezydentami — Odmowa zaliczenia na poczet podatku w przypadku dywidend wypłacanych przez spółki zależne niebędące rezydentami — Wypłata dywidend przez spółkę dominującą jej akcjonariuszom — Zaliczenie zaliczki na poczet podatku na podatek należny od spółki dominującej w trakcie wypłaty — Odmowa zwrotu zaliczki na poczet podatku zapłaconej przez spółkę dominującą — Bezpodstawne wzbogacenie — Dowody wymagane przy opodatkowywaniu spółek zależnych niebędących rezydentami)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État — Francja) — Ministre du budget, des comptes publics et de la fonction publique przeciwko Accor SA
   (Sprawa C-310/09) (1)

   (Swobodny przepływ kapitału - Traktowanie dywidend pod względem podatkowym - Uregulowanie krajowe przyznające zaliczenie na poczet podatku w przypadku dywidend wypłacanych przez spółki zależne spółki dominującej będące rezydentami - Odmowa zaliczenia na poczet podatku w przypadku dywidend wypłacanych przez spółki zależne niebędące rezydentami - Wypłata dywidend przez spółkę dominującą jej akcjonariuszom - Zaliczenie zaliczki na poczet podatku na podatek należny od spółki dominującej w trakcie wypłaty - Odmowa zwrotu zaliczki na poczet podatku zapłaconej przez spółkę dominującą - Bezpodstawne wzbogacenie - Dowody wymagane przy opodatkowywaniu spółek zależnych niebędących rezydentami)
   2011/C 319/03
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ministre du budget, des comptes publics et de la fonction publique

      Strona pozwana: Accor SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d'État — Wykładnia art. 43 i 56 traktatu WE — Uregulowanie krajowe opodatkowujące w inny sposób dywidendy pochodzące ze spółek zależnych z siedzibą w państwie siedziby spółki dominującej, a w inny dywidendy pochodzące od spółek zależnych z siedzibą w innych państwach członkowskich — Możliwość odliczenia od zaliczki na poczet podatku od dochodów kapitałowych, który spółka dominująca jest zobowiązana zapłacić z tytułu wypłaty tych dywidend swym akcjonariuszom, zaliczenia podatku związanego z wypłatą tych dywidend, gdy pochodzą one od spółek zależnych z siedzibą we Francji, lecz nie w przypadku dywidend pochodzących od spółki zależnej z siedzibą w innym państwie członkowskim Wspólnoty — Odmowa zwrotu zapłaconej przez spółkę dominującą zaliczki na podatek od dochodów kapitałowych uzasadniona bezpodstawnym wzbogaceniem lub brakiem szkody po stronie tej spółki — Zwrot kwot zapłaconych przez spółkę dominującą uzależniony od przedstawienia dowodów dotyczących podatku zapłaconego przez spółki zależne w innym państwie członkowskim, niż państwo siedziby spółki dominującej — Poszanowanie zasad równoważności i skuteczności

      Sentencja

               1)

               Artykuły 49 TFUE i 63 TFUE sprzeciwiają się przepisom państwa członkowskiego mającym na celu unikanie podwójnego opodatkowania ekonomicznego dywidend, takim jak sporne w postępowaniu krajowym, które pozwalają spółce dominującej na odliczenie od zaliczki, do której zapłaty jest ona zobowiązana przy wypłacie swoim akcjonariuszom dywidend wypłaconych przez jej spółki zależne, zaliczenia podatku związanego z wypłatą dywidend, jeżeli dywidendy te pochodzą od spółki zależnej mającej siedzibę tym państwie członkowskim, lecz nie przyznają takiego uprawnienia, jeżeli dywidendy pochodzą od spółki zależnej mającej siedzibę w innym państwie członkowskim, ponieważ przepisy te nie dają prawa w tym ostatnim przypadku do przyznania zaliczenia podatku związanego z wypłatą tych dywidend przez rzeczoną spółkę zależną.

               2)

               Prawo Unii sprzeciwia się temu, aby w sytuacji, gdy krajowy system podatkowy, taki jak sporny w postępowaniu przed sądem krajowym, nie polega, jako taki, na przerzuceniu na osobę trzecią podatku nienależnie zapłaconego przez jego płatnika, państwo członkowskie odmawiało zwrotu kwot zapłaconych przez spółkę dominującą z tego powodu, że ów zwrot stanowiłby dla niej bezpodstawne wzbogacenie, albo z tego powodu, że kwota zapłacona przez spółkę zależną nie stanowi dla niej ani kosztu księgowego, ani podatkowego, lecz obciąża sumę kwot, które mogłyby zostać wypłacone jej akcjonariuszom.

               3)

               Zasady równoważności i skuteczności nie sprzeciwiają się temu, by zwrot kwot spółce dominującej, który mógłby zagwarantować stosowanie tego samego systemu podatkowego do dywidend wypłacanych przez jej spółki zależne mające siedzibę we Francji i do dywidend wypłacanych przez spółki zależne tej spółki mające siedziby w innych państwach członkowskich, które następnie wypłacane są przez tę spółkę dominującą, był uzależniony od warunku przedstawienia przez płatnika dowodów, które znajdują się w jego wyłącznym posiadaniu, dotyczących, dla każdej spornej dywidendy, w szczególności rzeczywiście zastosowanej stawki opodatkowania oraz rzeczywiście zapłaconej kwoty podatku z tytułu zysków osiągniętych przez jej spółki zależne mające swoją siedzibę w innych państwach członkowskich, także wówczas gdy w przypadku spółek zależnych mających siedzibę we Francji dowody te, znane organom podatkowym, nie są wymagane. Niemniej jednak przedstawienia takich dowodów można domagać się jedynie wówczas, gdy przedstawienie dowodu na zapłatę podatku przez spółki zależne mające siedzibę w innych państwach członkowskich nie okaże się praktycznie niemożliwe lub nadmiernie uciążliwe z uwagi w szczególności na przepisy prawne tych państw członkowskich dotyczące zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, rejestracji podatku dochodowego od osób prawnych, który należy zapłacić, a także przechowywania dokumentów administracyjnych. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy warunki te zostały spełnione w toczącym się przed nim postępowaniu.

      (1)  Dz.U. C 233 z 26.9.2009.


title: Sprawa C-76/07: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/20

         Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-76/07)
   (2007/C 95/36)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: B. Stromsky, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2005/28/WE z dnia 8 kwietnia 2005 r. ustalającej zasady oraz szczegółowe wytyczne dobrej praktyki klinicznej w odniesieniu do badanych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u ludzi, a także wymogi zatwierdzania produkcji oraz przywozu takich produktów (1) Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło swoim zobowiązaniom, ciążącym na nim na mocy art. 31 tej dyrektywy.
               Ewentualnie
               stwierdzenie, że nie powiadamiając Komisji o przyjęciu przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2005/28/WE z dnia 8 kwietnia 2005 r. ustalającej zasady oraz szczegółowe wytyczne dobrej praktyki klinicznej w odniesieniu do badanych produktów leczniczych przeznaczonych do stosowania u ludzi, a także wymogi zatwierdzania produkcji oraz przywozu takich produktów Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło swoim zobowiązaniom, ciążącym na nim na mocy art. 31 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2005/28/WE upłynął w dniu 29 stycznia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 91, str. 13.


title: Sprawa T-21/15: Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2016 r. – Franmax/EUIPO – Ehrmann (Dino) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Dino – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający dinozaura – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/48

      Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2016 r. – Franmax/EUIPO – Ehrmann (Dino)
      (Sprawa T-21/15) (1)

      ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Dino - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający dinozaura - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
      (2016/C 211/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Franmax UAB (Wilno, Litwa) (przedstawiciel: adwokat E. Saukalas)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik, wspierany przez adwokat B. Uriarte Valiente)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Ehrmann AG Oberschönegg im Allgäu (Oberschönegg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Gaul)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 października 2014 r. (sprawa R 2012/2013-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ehrmann AG Oberschönegg im Allgäu a Franmax UAB.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Franmax UAB zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 107 z 30.3.2015.


title: Sprawa C-28/12: Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/23

         Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-28/12)
   2012/C 73/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Valero Jordana, K. Simonsson i S. Bartelt, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich Unii Europejskiej zebranych w Radzie z dnia 16 czerwca 2011 r. w sprawie podpisania w imieniu Unii i tymczasowego stosowania Umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z jednej strony, Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, Islandią, z trzeciej strony, i Królestwem Norwegii, z czwartej strony; oraz w sprawie podpisania w imieniu Unii i tymczasowego stosowania Umowy dodatkowej między Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, Islandią, z drugiej strony, i Królestwem Norwegii, z trzeciej strony, dotyczącej stosowania Umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z jednej strony, Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, Islandią, z trzeciej strony, i Królestwem Norwegii, z czwartej strony (2011/708/UE) (1);

               —

               utrzymanie w mocy skutków prawnych decyzji 2011/708/UE;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Za pomocą niniejszej skargi Komisja zwraca się do Trybunału z żądaniem stwierdzenia nieważności „decyzji Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich Unii Europejskiej zebranych w Radzie” z dnia 16 czerwca 2011 r. (decyzji 2011/708/UE, zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), która została wydana w dziedzinie przewozu lotniczego. Zaskarżona decyzja dotyczy podpisania i tymczasowego stosowania umowy w przedmiocie przystąpienia Islandii i Królestwa Norwegii do Umowy o transporcie lotniczym między Stanami Zjednoczonymi Ameryki, z jednej strony, a Unią Europejską i jej państwami członkowskimi, z drugiej strony, jak również w przedmiocie podpisania i tymczasowego stosowania umowy dodatkowej do tej umowy.

               2)

               Skarga oparta jest na trzech zarzutach, przedstawionych poniżej.

               3)

               Komisja twierdzi, po pierwsze, że poprzez wydanie zaskarżonej decyzji Rada naruszyła art. 13 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej (zwanego dalej „TUE”) w związku z art. 218 ust. 2 i 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „TFUE”), albowiem z art. 218 ust. 2 i 5 TFUE wynika, że Rada jest instytucją uprawnioną do wydawania zgody na podpisywanie i tymczasowe stosowanie umów międzynarodowych. Dlatego też decyzja powinna była zostać wydana jedynie przez Radę, bez udziału państw członkowskich zebranych w Radzie.

               4)

               W ramach zarzutu drugiego Komisja podnosi, że poprzez wydanie zaskarżonej decyzji Rada naruszyła art. 218 ust. 8 akapit pierwszy TFUE w związku z art. 100 ust. 2 TFUE, zgodnie z którym Rada stanowi kwalifikowaną większością głosów. Decyzja wydana przez państwa członkowskie zebrane w Radzie nie jest decyzją Rady, ale aktem państw członkowskich działających zbiorowo, gdyż przedstawiciele rządów działają wówczas nie jako członkowie Rady, ale jako pełnomocnicy swych rządów. Ze względu na swój charakter, akt tego rodzaju może być przyjęty jedynie jednomyślnie. W związku z tym, wydanie obu decyzji jako jednej i poddanie jej wymogowi jednomyślności wynaturza zasadę kwalifikowanej większości, określoną w art. 218 ust. 8 akapit pierwszy TFUE.

               5)

               Wreszcie Rada naruszyła cele określone w traktatach oraz zasadę lojalnej współpracy określoną w art. 13 ust. 2 TUE. Rada powinna była wykonywać swoje kompetencje w taki sposób, aby nie dopuścić do obejścia ram instytucjonalnych Unii ani unijnych procedur określonych w art. 218 TFUE, a także powinna je była wykonywać w sposób zgodny z celami określonymi w traktatach.

      (1)  Dz.U. L 283, s. 1.


title: Sprawa C-103/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 5 grudnia 2006 r. w sprawie T-416/03 Angelidis przeciwko Parlamentowi Europejskiemu wniesione w dniu 21 lutego 2007 r. przez Angela Angelidisa

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/3

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 5 grudnia 2006 r. w sprawie T-416/03 Angelidis przeciwko Parlamentowi Europejskiemu wniesione w dniu 21 lutego 2007 r. przez Angela Angelidisa
   (Sprawa C-103/07 P)
   (2007/C 129/04)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Angel Angelidis (przedstawiciel: E. Boigelot, avocat)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uznanie odwołania za dopuszczalne i zasadne i w konsekwencji:

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 5 grudnia 2006 r. w sprawie T-416/03 Angelidis przeciwko Parlamentowi;

               —

               rozpoznanie sprawy i uwzględniając pierwotną skargę skarżącego w sprawie T-416/03

                           —

                           uchylenie decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 4 marca 2003 r. w sprawie ostatecznego przyjęcia sprawozdania z oceny skarżącego w postępowaniu za 2001 r.;

                           —

                           uchylenie sprawozdania w sprawie oceny za rok 2001;

                           —

                           zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia za szkody i uszczerbek na karierze zarówno z uwagi na zasadnicze uchybienia jak i znaczne opóźnienie w sporządzeniu sprawozdania za 2001 r. w szczególnie bolesnym dla niego kontekście, wycenione ex aequo et bono na 20.000 EUR z zastrzeżeniem ich podwyższenia lub obniżenia w trakcie postępowania;

                           —

                           obciążenie pozwanej kosztami postępowania stosownie do art. 87 ust. 2 regulaminu Sądu.

         Zarzuty i główne argumenty
   W swym odwołaniu skarżący zarzuca Sądowi dopuszczenie się szeregu naruszeń prawa przy wykładni art. 26 i 43 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich, a także ogólnych przepisów wykonawczych w sprawie wykonania tych przepisów. Naruszenia te jego zdaniem polegają konkretnie na dokonanej przez Sąd rozszerzającej wykładni wąsko zakreślonej hipotezy, zgodnie z którą można dokonać odstępstwa od zasady, według której ocena i zatwierdzenie sprawozdania z oceny powinny być dokonane przez dwóch różnych przełożonych ocenianego urzędnika oraz na braku konieczności konsultacji poprzedniego bezpośredniego przełożonego urzędnika. Zaskarżony wyrok ma jego zdaniem w tych kwestiach szereg luk w sporządzonym przez Sąd uzasadnieniu, który ponadto wypaczył znaczenie niektórych dowodów przedłożonych przez skarżącego.


title: Sprawa C-560/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 9 września 2010 r. w sprawie T-300/07 Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 26 listopada 2010 r. przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/3

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 9 września 2010 r. w sprawie T-300/07 Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 26 listopada 2010 r. przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE
   (Sprawa C-560/10 P)
   2011/C 72/04
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (przedstawiciele: N. Korogiannakis, M. Dermitzakis, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (DG Przedsiębiorstwa i Przemysł), w której odrzuca ona ofertę złożoną przez skarżącą w ramach zamówienia publicznego ENTR/05/78, część nr 1 (prace redakcyjne i tłumaczenie), na zarządzanie i utrzymywanie portalu „Twoja Europa” (Dz.U. 2006/S 143-153057) i udziela tego zamówienia innemu oferentowi;

               —

               przekazanie sprawy Sądowi w celu rozpatrzenia nierozstrzygniętych kwestii dotyczących obu części zamówienia, a także żądania wypłaty odszkodowania, dotychczas nie rozpatrzonego przez Sąd;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania, w tym kosztów pierwotnego postępowania, nawet w razie oddalenia odwołania, a także kosztów odwołania w przypadku jego uwzględniania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca twierdzi, że w zaskarżonym wyroku Sąd popełnił błąd prawny i błędnie zinterpretował art. 100 ust. 2 rozporządzenia finansowego (1), a także art. 149 przepisów wykonawczych, uznając, iż Komisja zasadnie nie poinformowała skarżącej o zaletach oferty, która wygrała przetarg, ponieważ oferta skarżącej nie osiągnęła pułapu 70 %. Ponadto skarżąca uznaje, że wyrok nie został wystarczająco uzasadniony, jako że Sąd nie rozpatrzył szczegółowo i oddzielnie zarzutu opartego na naruszeniu zasady przejrzystości i równego traktowania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1).


title: Sprawa C-62/06: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo — Portugalia) — Fazenda Pública — Director Geral das Alfândegas przeciwko ZF Zefeser — Importação e Exportação de Produtos Alimentares Lda (Rozporządzenie (EWG) nr 1697/79 — Artykuł 3 — Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych — Czyn podlegający postępowaniu sądowemu w sprawach karnych — Organ właściwy w zakresie dokonania kwalifikacji czynu)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/12

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo — Portugalia) — Fazenda Pública — Director Geral das Alfândegas przeciwko ZF Zefeser — Importação e Exportação de Produtos Alimentares Lda
   (Sprawa C-62/06) (1)

   (Rozporządzenie (EWG) nr 1697/79 - Artykuł 3 - Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych - Czyn podlegający postępowaniu sądowemu w sprawach karnych - Organ właściwy w zakresie dokonania kwalifikacji czynu)
   (2008/C 51/19)
   Język postępowania: portugalski
   Sąd krajowy
   Supremo Tribunal Administrativo
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fazenda Pública — Director Geral das Alfândegas

      Strona pozwana: ZF Zefeser — Importação e Exportação de Produtos Alimentares Lda

      przy udziale: Ministério Público
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Supremo Tribunal Administrativo — Wykładnia art. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1697/79 z dnia 24 lipca 1979 r. w sprawie odzyskiwania po dokonaniu odprawy celnej należności celnych przywozowych lub wywozowych, które nie były wymagane od osoby zobowiązanej do zapłaty za towary zgłoszone do procedury celnej przewidującej obowiązek uiszczenia takich należności (Dz.U. L 197, str. 1) — „Czyn podlegający postępowaniu sądowemu w sprawach karnych” — Pojęcie i kwalifikacja
   Sentencja
   Kwalifikacja czynu jako „czynu podlegającego postępowaniu sądowemu w sprawach karnych” w rozumieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1697/79 z dnia 24 lipca 1979 r. w sprawie odzyskiwania po dokonaniu odprawy celnej należności celnych przywozowych lub wywozowych, które nie były wymagane od osoby zobowiązanej do zapłaty za towary zgłoszone do procedury celnej przewidującej obowiązek uiszczenia takich należności leży w kompetencji organów celnych powołanych do określania dokładnej kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006.


title: Sprawa T-58/13: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2013 r. — Club Hotel Loutraki i in. przeciwko Komisji

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/36

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2013 r. — Club Hotel Loutraki i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-58/13)
   2013/C 114/58
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Club Hotel Loutraki (Loutraki, Grecja), Vivere Entertainment AE (Ateny, Grecja), Theros International Gaming, Inc. (Patra, Grecja), Elliniko Casino Kerkyras (Ateny), Casino Rodos (Rodos, Grecja), Porto Carras AE (Alimos, Grecja), Kazino Aigaiou AE (Syros, Grecja) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2012) 6777 wersja ostateczna z dnia 3 października 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA 33988 (2011/N);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa skarżących do bycia wysłuchanym ustanowionego w art. 108 ust. 2 TFUE w wyniku tego, że Komisja nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 4 ust. 4, art. 6 i 20 rozporządzenia nr 659/1999, co stanowi nadużycie władzy.

                           —

                           Komisja naruszyła art. 108 ust. 2 TFUE i art. 4 i nast. rozporządzenia w ten sposób, że co do istoty prowadziła formalne postępowania wyjaśniające, nie spełniając jednak jego wymagań formalnych, pozbawiając przez to skarżących i wnoszących skargę do Komisji, jak też inne zainteresowane strony ich prawa do bycia wysłuchanym

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia i prawa skarżących do dobrej administracji zgodnie z odpowiednio art. 296 TFUE i 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                           —

                           Pomijając wszystkie istotne dane i liczby gospodarcze, zaskarżona decyzja nie ujawnia jasno i jednoznacznie sposobu rozumowania Komisji, tak aby skarżący mogli zapoznać się z powodami, które doprowadziły do stwierdzenia, że rozpatrywane środki nie stanowią pomocy państwa. Braków tych nie można tłumaczyć odesłaniem do obowiązku zachowania tajemnicy handlowej.

                           —

                           Skarżący kwestionują też poufny charakter istotnych wielkości gospodarczych.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa skarżących do skutecznej ochrony sądowej przewidzianego w art. 6 europejskiej Konwencji ochrony praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC) i w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                           —

                           Prawo skarżących do skutecznej ochrony sądowej zostało naruszone z tych samych powodów co przedstawione w zarzucie drugim. Skarżący napotykają trudności w bezpośrednim podważaniu istoty zaskarżonej decyzji, gdyż nie mogą w żaden sposób zapoznać się z leżącym u jej podstaw rozumowaniem, które opiera się jedynie na danych gospodarczych, które wszystkie są niejawne.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący rażącego naruszenia prawa przy stwierdzeniu zgodności VLT Agreement wraz z załącznikiem i stwierdzeniu, że nie powoduje to korzyści gospodarczej dla OPAP.

                           —

                           Przyznanie korzyści gospodarczych jako formalny wymóg istnienia pomocy państwa należy oceniać w ramach odrębnego rynku, a nie po łącznym rozpatrzeniu z innymi podobnymi środkami przyznanymi temu samemu odbiorcy, lecz na innym rynku, niezależnie od tego, czy te inne środki są porównywalne z pierwszymi. W przeciwnym razie ochrona konkurencji byłaby wysoce niepełna.

                           —

                           W każdym razie takiej łącznej oceny nie można prowadzić w odniesieniu do środków stosowanych w różnych okresach.


title: Sprawa T-296/05: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2005 r. — Luigi Marcuccio/Komisja Wspólnot Europejskich

text:
               15.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/13

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2005 r. — Luigi Marcuccio/Komisja Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-296/05)
   (2005/C 257/25)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Trifase/Italie) [Przedstawiciel: Alessando Distante]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji nieuwzględniającej wniosku złożonego przez skarżącego do Wspólnej Kasy Ubezpieczeń Społecznych WE

               —

               zobowiązanie pozwanej do wypłaty wnioskodawcy tytułem dodatkowego zwrotu do wysokości 100 % kosztów leczenia poniesionych przez niego, których zwrotu domagał się on od Wspólnej Kasy w okresie od dnia 4 stycznia 2002 r. do dnia 19 maja 2004 r., czyli do wypłacenia różnicy między kwotą, która została już wypłacona skarżącemu jako zwrot kosztów leczenia, a 100 % kosztów leczenia, tj. 2 572,32 euro, bądź o wypłatę innej większej lub mniejszej sumy, którą Sąd uzna za odpowiednią z tego tytułu;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego odsetek za zwłokę w wysokości 10 %;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej sprawie skarżący nie zgadza się z odmową pozwanej w kwestii zwrotu 100 % poniesionych przez niego kosztów leczenia.
   W uzasadnieniu swych żądań skarżący powołuje się na naruszenie przepisu art. 72 Regulaminu pracowniczego oraz obowiązku sprawności i dobrej administracji, jak również na całkowity brak uzasadnienia i oczywisty błąd w ocenie.


title: Zatwierdzenie pomocy państwa zgodnie z art. 107 i 108 TFUE – Sprawy, w których Komisja nie wnosi zastrzeżeń  Tekst mający znaczenie dla EOG

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 12/1

         Zatwierdzenie pomocy państwa zgodnie z art. 107 i 108 TFUE
   Sprawy, w których Komisja nie wnosi zastrzeżeń
   (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   2012/C 12/01

               Data przyjęcia decyzji

               26.4.2011

               Numer środka pomocy państwa

               SA.31494 (N 376/10)

               Państwo członkowskie

               Niderlandy

               Region

               —

               Nazwa (i/lub nazwa beneficjenta)

               Natuurbeheer

               Podstawa prawna

               Wet inrichting landelijk gebied

               Rodzaj środka pomocy

               Program pomocy

               Cel pomocy

               Ochrona środowiska

               Forma pomocy

               Dotacje bezpośrednie

               Budżet

                           Roczne wydatki planowane w ramach programu pomocy: 28,5 mln EUR

                           Całkowita kwota pomocy przewidziana w ramach programu: 171 mln EUR

               Intensywność pomocy

               84 %

               Czas trwania

               1.1.2011–31.10.2017

               Sektory gospodarki

               Rolnictwo

               Nazwa i adres organu przyznającego pomoc

               Gedeputeerde staten van de provincies

               Inne informacje

               —

         Oryginalny tekst decyzji, z którego usunięto wszystkie informacje poufne, znajduje się na stronie:
   http://ec.europa.eu/community_law/state_aids/state_aids_texts_pl.htm

               Data przyjęcia decyzji

               20.12.2011

               Numer środka pomocy państwa

               SA.33370 (11/N)

               Państwo członkowskie

               Francja

               Region

               —

               Nazwa (i/lub nazwa beneficjenta)

               Régimes d'aide au cinéma et à l'audiovisuel

               Podstawa prawna

               Décret 99-130 du 24 février 1999; décret 98-35 du 14 janvier 1998; décret 95-110 du 2 février 1995; loi 85-695 du 11 juillet 1985; décret 2008-508 du 29 mai 2008; décret 2008-509 du 29 mai 2009

               Rodzaj środka pomocy

               Program pomocy

               Cel pomocy

               Promowanie kultury

               Forma pomocy

               Opłata parafiskalna

               Budżet

                           Roczne wydatki planowane w ramach programu pomocy: 744 mln EUR

                           Całkowita kwota pomocy przewidziana w ramach programu: 4 464 mln EUR

               Intensywność pomocy

               50 %

               Czas trwania

               Do 31.12.2017

               Sektory gospodarki

               Środki masowego przekazu

               Nazwa i adres organu przyznającego pomoc

                           Centre National du Cinéma et de l'Image Animée

                           12 rue de Lübeck

                           75784 Paris Cedex 16

                           FRANCE

               Inne informacje

               —

         Oryginalny tekst decyzji, z którego usunięto wszystkie informacje poufne, znajduje się na stronie:
   http://ec.europa.eu/community_law/state_aids/state_aids_texts_pl.htm

               Data przyjęcia decyzji

               8.11.2011

               Numer środka pomocy państwa

               SA.33538 (11/N)

               Państwo członkowskie

               Irlandia

               Region

               —

               Nazwa (i/lub nazwa beneficjenta)

               Regional Airports — Capital Expenditure grant Scheme

               Podstawa prawna

               Article 28.4 of the Constitution of Ireland Central Fund (Permament Provisions) Act, 1965; Appropration Act, 2010

               Rodzaj środka pomocy

               Program pomocy

               Cel pomocy

               Rozwój sektorowy

               Forma pomocy

               Dotacje bezpośrednie

               Budżet

               Całkowita kwota pomocy przewidziana w ramach programu: 65,5 mln EUR

               Intensywność pomocy

               90 %

               Czas trwania

               Do 31.12.2014

               Sektory gospodarki

               Transport lotniczy

               Nazwa i adres organu przyznającego pomoc

                           Department of Transport Tourism and Sport

                           44 Kildare Street

                           Dublin 2

                           IRELAND

               Inne informacje

               —

         Oryginalny tekst decyzji, z którego usunięto wszystkie informacje poufne, znajduje się na stronie:
   http://ec.europa.eu/community_law/state_aids/state_aids_texts_pl.htm

               Data przyjęcia decyzji

               20.12.2011

               Numer środka pomocy państwa

               SA.33662 (11/NN)

               Państwo członkowskie

               Niemcy

               Region

               Berlin, Mecklenburg-Vorpommern

               Nazwa (i/lub nazwa beneficjenta)

               Solon SE

               Podstawa prawna

                           1.

                           Gesetz über die Feststellung des Bundeshaushaltsplans für das Jahr 2011 (Haushaltsgesetz 2011), vom 22. Dezember 2010

                           2.

                           Gesetz über die Feststellung des Haushaltsplans von Berlin für die Haushaltsjahre 2010 und 2011 (Haushaltsgesetz 2010/2011), vom 17. Dezember 2009

                           3.

                           Gesetz über die Feststellung des Haushaltsplans des Landes Mecklenburg-Vorpommern für die Haushaltsjahre 2010 und 2011 und die Festlegung der Verbundquoten des Kommunalen Finanzausgleichs in den Jahren 2010 und 2011, vom 18. Dezember 2009

               Rodzaj środka pomocy

               Pomoc indywidualna

               Cel pomocy

               Ratowanie przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji

               Forma pomocy

               Gwarancja, Dotacja na spłatę oprocentowania

               Budżet

                           Roczne wydatki planowane w ramach programu pomocy: 46,84 mln EUR

                           Całkowita kwota pomocy przewidziana w ramach programu: 46,84 mln EUR

               Intensywność pomocy

               —

               Czas trwania

               8.8.2011–31.12.2011

               Sektory gospodarki

               Urządzenia elektryczne i optyczne

               Nazwa i adres organu przyznającego pomoc

                           Ministerium für Wirtschaft, Arbeit und Tourismus Mecklenburg-Vorpommern

                           Johannes-Stelling-Straße 14

                           19053 Schwerin

                           DEUTSCHLAND

                           Bundesamt für zentrale Dienste und offene Vermögensfragen

                           DGZ-Ring 12

                           13086 Berlin

                           DEUTSCHLAND

                           Senatsverwaltung für Finanzen Berlin

                           Klosterstraße 59

                           10179 Berlin

                           DEUTSCHLAND

                           Finanzministerium Mecklenburg-Vorpommern

                           Schloßstraße 9-11

                           19053 Schwerin

                           DEUTSCHLAND

               Inne informacje

               —

         Oryginalny tekst decyzji, z którego usunięto wszystkie informacje poufne, znajduje się na stronie:
   http://ec.europa.eu/community_law/state_aids/state_aids_texts_pl.htm


title: Sprawa T-417/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lipca 2006 r. — Endesa przeciwko Komisji (Konkurencja — Koncentracje — Rozporządzenie (WE) nr 139/2004 — Rynek energii elektrycznej — Decyzja stwierdzająca, że koncentracja nie ma wymiaru wspólnotowego — Obliczanie wielkości obrotów — Standardy rachunkowości — Dostosowanie — Ciężar dowodu — Prawo do obrony)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/40

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lipca 2006 r. — Endesa przeciwko Komisji
   (Sprawa T-417/05) (1)

   (Konkurencja - Koncentracje - Rozporządzenie (WE) nr 139/2004 - Rynek energii elektrycznej - Decyzja stwierdzająca, że koncentracja nie ma wymiaru wspólnotowego - Obliczanie wielkości obrotów - Standardy rachunkowości - Dostosowanie - Ciężar dowodu - Prawo do obrony)
   (2006/C 224/87)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Endesa, SA (Madryt, Hiszpania) [Przedstawiciele: J. Flynn, QC, S. Baxter, solicitor, adwokaci: M. Odriozola Alén, M. Muñoz de Juan, M. Merola, J. García de Enterría Lorenzo-Velázquez i J. Varcárcel Martínez]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: pełnomocnicy F. Castillo de la Torre, É. Gippini Fournier, A. Whelan i M. Schneider]

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii [Przedstawiciel: N. Díaz Abad, abogado del Estado] i Gas Natural SDG, SA (Barcelona, Hiszpania) [Przedstawiciele: adwokaci F.E. González Díaz, J. Jiménez de la Iglesia i A. Leis García]
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 15 listopada 2005 r. stwierdzającej
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca pokryje swe własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję oraz Gas Natural SDG, S.A., w tym także koszty postępowania w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych.

               3)

               Królestwo Hiszpanii pokryje swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 22 z 28.1.2006


title: Sprawa C-11/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 10 stycznia 2013 r. — Bayer CropScience

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 10 stycznia 2013 r. — Bayer CropScience
   (Sprawa C-11/13)
   2013/C 86/16
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundespatentgericht (Niemcy)

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnioskodawczyni i skarżąca: Bayer CropScience AG.

      Pytania prejudycjalne

   Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej zostaje przedstawione następujące pytanie prejudycjalne w przedmiocie wykładni art. 3 ust. 1 i art. 1 pkt 8 i pkt 3 rozporządzenia (WE) nr 1610/96 (1):
   Czy pojęcie „produkt”, użyte w art. 3 ust. 1, art. 1 pkt 8 i pojęcie „substancja czynna”, użyte w art. 1 pkt 3 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że obejmują one także sejfnery?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1610/96 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 lipca 1996 r. dotyczącego stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla środków ochrony roślin, Dz.U. L 198, s. 30