title: Sprawa C-493/08: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2005/56/WE — Transgraniczne łączenie się spółek kapitałowych — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/20

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-493/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2005/56/WE - Transgraniczne łączenie się spółek kapitałowych - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   2009/C 141/33
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: I. Dimitriou i P. Dejmek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciel: N. Dafniou, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie transgranicznego łączenia się spółek kapitałowych (Dz. U. L 310 s. 1)

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie transgranicznego łączenia się spółek kapitałowych, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 19 akapit pierwszy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 6 z 10.1.2009.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 października 2004 r. w sprawie C-328/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Rolnictwo — Rozporządzenie (EWG) nr 3508/92 — Zintegrowany system zarządzania i kontroli pewnych systemów pomocy Wspólnoty)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/11

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 12 października 2004 r.
   w sprawie C-328/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Rolnictwo - Rozporządzenie (EWG) nr 3508/92 - Zintegrowany system zarządzania i kontroli pewnych systemów pomocy Wspólnoty)
   (2004/C 300/22)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-328/02 Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M. Condou-Durande) przeciwko Republice Greckiej (pełnomocnicy: V. Kontolaimos i I. Chalkias) mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia w trybie artykułu 226 WE wniesioną dnia 18 września 2002 r., Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, J.-P. Puissochet, F. Macken (sprawozdawca), J. Malenovský i U. Lõhmus, sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 12 października 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla pełnego wykonania art. 2 lit a) i c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3508/92 z dnia 27 listopada 1992 r. ustanawiającego zintegrowany system zarządzania i kontroli pewnych systemów pomocy Wspólnoty, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, jakie na niej ciążą na mocy tego rozporządzenia.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich oraz Republika Grecka ponoszą każda swe własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 261 z 26.10.2002.


title: Sprawa C-310/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 20 czerwca 2011 r. — Grattan plc przeciwko The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 20 czerwca 2011 r. — Grattan plc przeciwko The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-310/11)
   2011/C 282/03
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   First-tier Tribunal (Tax Chamber)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Grattan plc

      Strona pozwana: The Commissioners of Her Majesty's Revenue & Customs

      Pytania prejudycjalne

   Czy w okresie przed 1 stycznia 1978 r. podatnikowi przysługiwało na podstawie art. 8 lit. a) drugiej dyrektywy Rady 67/228/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. (1) lub zasady neutralności podatkowej i równego traktowania bezpośrednio skuteczne prawo do uznania za obniżoną, ze skutkiem retroaktywnym, podstawy opodatkowania, w sytuacji gdy po dokonaniu tej dostawy jej odbiorca otrzymał od dostawcy pożyczkę, którą postanowił uznać za wypłatę w pieniądzu lub za pożyczkę na poczet należności, jakie ma wobec dostawcy z tytułu dokonanych już dostaw?

      (1)  Druga dyrektywa Rady 67/228/EWG z dnia 11 kwietnia 1967 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — struktura i zasady stosowania wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 71, s. 1303).


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  6 października 2005 r.  w sprawie C-120/04 Medion AG przeciwko Thomson multimedia Sales Germany & Austria GmbH (wniosek Oberlandesgericht Düsseldorf o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Znaki towarowe — Dyrektywa 89/104/EWG — Artykuł 5 ust. 1 lit. b) dyrektywy — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Używanie znaku towarowego przez osoby trzecie — Oznaczenie złożone z nazwy osoby trzeciej, po której następuje znak towarowy)

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 6 października 2005 r.
   w sprawie C-120/04 Medion AG przeciwko Thomson multimedia Sales Germany & Austria GmbH (1) (wniosek Oberlandesgericht Düsseldorf o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Znaki towarowe - Dyrektywa 89/104/EWG - Artykuł 5 ust. 1 lit. b) dyrektywy - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Używanie znaku towarowego przez osoby trzecie - Oznaczenie złożone z nazwy osoby trzeciej, po której następuje znak towarowy)
   (2005/C 296/11)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-120/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) postanowieniem z dnia 17 lutego 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 5 marca 2004r., w postępowaniu: Medion AG przeciwko Thomson multimedia Sales Germany & Austria GmbH, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann (sprawozdawca), R. Schintgen, G. Arestis i J. Klučka, sędziowie; rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: K. Sztanc, administrator, wydał w dniu 6 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Artykuł 5 ust. 1 lit. b) pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że w przypadku identyczności towarów lub usług prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd może występować w odczuciu odbiorców, jeżeli sporne oznaczenie składa się przynajmniej z zestawienia nazwy przedsiębiorstwa osoby trzeciej i zarejestrowanego znaku towarowego posiadającego zwykły charakter odróżniający, który mimo iż samodzielnie nie tworzy całościowego wrażenia wywieranego przez złożone oznaczenie, zachowuje w nim niezależną pozycję nadającą charakter odróżniający.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004


title: Sprawa C-522/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 7 października 2016 r. – A/Staatssecretaris van Financiën

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 7 października 2016 r. – A/Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-522/16)
   (2017/C 086/06)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: A

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy wykładni art. 62 kodeksu celnego (1) w związku z art. 205, 212, 216, 217 i 218 rozporządzenia wykonawczego do kodeksu celnego (2) oraz z postanowieniami rozporządzeń (EWG) nr 2777/75 (3) i (WE) nr 1484/95 (4) należy dokonywać w taki sposób, że do danych wymienionych w art. 201 ust. 3 akapit drugi kodeksu celnego, na podstawie których dokonywane jest zgłoszenie celne, należą również dokumenty, wymienione w art. 3 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1484/95 wymagane przy przedłożeniu organom celnym?

               2.

               Czy wykładni art. 201 ust. 3 akapit drugi kodeksu celnego należy dokonywać w taki sposób, że jako osobę odpowiedzialną należy traktować także osobę fizyczną, która nie tylko ani sama nie dokonała faktycznie opisanej w tym akapicie czynności (dostarczenia danych wymaganych do sporządzenia zgłoszenia celnego), ani nie może jej być jako zarządcy spółki zarzucane dokonanie tej czynności, lecz która miała ścisły i świadomy udział w koncepcji i późniejszym utworzeniu struktury spółek i przepływów handlowych, w ramach których (za pośrednictwem innych osób) nastąpiło później dostarczenie danych wymaganych dla dokonania zgłoszenia celnego?

               3.

               Czy wykładni postawionego w art. 201 ust. 3 akapit drugi kodeksu celnego warunku „[mimo, że] wiedziały lub powinny były wiedzieć, że dane [wymagane do sporządzenia zgłoszenia są nieprawdziwe]” należy dokonywać w taki sposób, że osoby prawne i fizyczne będące doświadczonymi podmiotami gospodarczymi, nie mogą być pociągnięte do odpowiedzialności z tytułu dodatkowych należności celnych, wynikających z nadużycia prawa, jeśli utworzyły strukturę transakcji w celu uniknięcia dodatkowych należności celnych dopiero wtedy, gdy uznani rzeczoznawcy z dziedziny prawa celnego potwierdzili, że taka struktura jest dopuszczalna prawnie i w aspekcie podatkowym?

               4.

               Czy wykładni art. 221 ust. 4 kodeksu celnego należy dokonywać w taki sposób, że trzyletni termin nie podlega przedłużeniu, gdy po upływie terminu wymienionego w art. 221 ust. 3 zdanie pierwsze kodeksu celnego zostanie stwierdzone, że celne należności przywozowe, należne stosownie do art. 201 kodeksu celnego w efekcie złożenia zgłoszenia celnego na wprowadzenie towarów do swobodnego obrotu ze względu na nieprawdziwe lub niekompletne dane w zgłoszeniu celnym nie zostały już wcześniej nałożone?

               5.

               Czy wykładni art. 221 ust. 3 i 4 kodeksu celnego należy dokonywać w taki sposób, że gdy dłużnikowi celnemu w odniesieniu do zgłoszenia przywozowego wskazana została pozostająca do zapłacenia należność celna, a dłużnik złożył od tego powiadomienia odwołanie w rozumieniu art. 243 kodeksu celnego, organy celne mogą dodatkowo do tego zaskarżonego przed sądem powiadomienia i niezależnie od art. 221 ust. 4 kodeksu celnego w odniesieniu do tego samego zgłoszenia celnego nakładać dodatkowe ustawowe należności celne przywozowe?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. 1992, L 302, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. 1993, L 253, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego (Dz.U. 1975, L 282, s. 77).

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1484/95 z dnia 28 czerwca 1995 r. ustanawiające szczegółowe zasady wprowadzania systemu dodatkowych należności celnych przywozowych oraz ustalające dodatkowe należności celne przywozowe w sektorach mięsa drobiowego i jaj oraz w odniesieniu do albumin jaj i uchylające rozporządzenie nr 163/67/EWG (Dz.U. L 145, s. 47).


title: Sprawy T-422/15 i T-423/15: Wyrok Sądu z dnia 25 maja 2016 r. – U-R LAB/EUIPO (THE DINING EXPERIENCE) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie unijnych znaków towarowych, graficznego i słownego, THE DINING EXPERIENCE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/32

         Wyrok Sądu z dnia 25 maja 2016 r. – U-R LAB/EUIPO (THE DINING EXPERIENCE)
   (Sprawy T-422/15 i T-423/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie unijnych znaków towarowych, graficznego i słownego, THE DINING EXPERIENCE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2016/C 243/34)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: U-R LAB (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokat G. Barbaut)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Przedmiot

   Dwie skargi na dwie decyzje Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 maja 2015 r. (sprawy R 2541/2014-4 i R 2542/2014-4) dotyczące rejestracji, po pierwsze, oznaczenia graficznego i, po drugie, oznaczenia słownego THE DINING EXPERIENCE jako unijnych znaków towarowych.

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-422/15 i T-423/15 zostają połączone do celów wydania niniejszego wyroku.

               2)

               Skargi zostają oddalone.

               3)

               U-R LAB zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 328 z 5.10.2015.


title: Sprawa C-680/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 22 grudnia 2011 r. — Anita Chieza przeciwko Secretary of State for Work and Pensions

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 22 grudnia 2011 r. — Anita Chieza przeciwko Secretary of State for Work and Pensions
   (Sprawa C-680/11)
   2012/C 65/15
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Upper Tribunal

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Anita Chieza

      Strona pozwana: Secretary of State for Work and Pensions

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zróżnicowane traktowanie ze względu na płeć w ramach systemu zasiłku z tytułu niezdolności do pracy wiąże się nieuchronnie i obiektywnie z różnicą w wieku emerytalnym, wobec czego wchodzi w zakres odstępstwa przewidzianego w art. 7 ust. 1 lit. a) dyrektywy 79/7 (1) w okolicznościach, w których strona wnioskująca:

                           a)

                           jest kobietą;

                           b)

                           zachorowuje przed osiągnięciem wieku emerytalnego (który dla kobiet wynosi 60 lat);

                           c)

                           otrzymuje od pracodawcy ustawowy zasiłek chorobowy („statutory sick pay”, zwany dalej „SSP”) przez 28 tygodni, osiągając w międzyczasie wiek emerytalny;

                           d)

                           po osiągnięciu wieku emerytalnego wnioskuje o przyznanie jej krótkookresowego świadczenia z tytułu niezdolności do pracy;

                           e)

                           zapłaciła składki wymagane do nabycia uprawnienia do krótkookresowego świadczenia z tytułu niezdolności do pracy;

                           f)

                           odmówiono jej wypłaty krótkookresowego świadczenia z tytułu niezdolności do pracy, ponieważ w świetle prawa „okres niezdolności do pracy” rozpoczął się po osiągnięciu wieku emerytalnego (ponieważ przepisy prawa stanowią, że okresu uprawniającego do SSP nie zalicza się do okresu niezdolności do pracy),

         ale w których wnioskujący płci męskiej, który zachorowuje wkrótce przed osiągnięciem wieku 60 lat otrzymuje od pracodawcy SSP przez okres 28 tygodni i wnioskuje o przyznanie mu krótkookresowego świadczenia z tytułu niezdolności do pracy w wieku 60 lat, może co do zasady uzyskać krótkookresowe świadczenie z tytułu niezdolności do pracy, ponieważ jego okres niezdolności do pracy rozpoczął się przed osiągnięciem wieku emerytalnego, choć po osiągnięciu wieku 60 lat?

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 6, s. 24)


title: Sprawa T-89/12: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2012 r. — Repsol YPF przeciwko OHIM — Ajuntament de Roses ®

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/19

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2012 r. — Repsol YPF przeciwko OHIM — Ajuntament de Roses ®
   (Sprawa T-89/12)
   2012/C 126/39
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Repsol YPF, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: J.B. Devaureix, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą by również: Ajuntament de Roses [Roses (Girona), Hiszpania]

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie za dopuszczalną niniejszej skargi oraz wszystkich odnośnych dokumentów i odpisów;

               —

               dopuszczenie proponowanych dowodów;

               —

               uwzględnienie niniejszej skargi i stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 października 2011 r. oraz w konsekwencji wyrażenie zgody na rejestrację wspólnotowego znaku towarowego nr 7 440 407«R» dla towarów z klasy 25 objętych pierwotnym wnioskiem oraz dla towarów z klasy 35, których rejestracji odmówiono;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Repsol YPF, SA.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy «R» dla towarów i usług z klas 25, 35 i 41 (wniosek nr 7440407).

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Ajuntament de Roses.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: hiszpański graficzny znak towarowy nr 2593913 dla towarów i usług z klas 6, 9, 16, 25 i 35.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do niektórych towarów i usług objętych sprzeciwem w klasach 25 i 35 oraz odmowa rejestracji znaku towarowego dla tych towarów.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.
   Podniesione zarzuty: Niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 z uwagi na brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do kolidujących znaków towarowych.


title: Sprawa C-332/06 P: Odwołanie wniesione w dniu 1 sierpnia 2006 r. przez Republikę Grecką od wyroku z dnia 20 czerwca 2006 r. w sprawie T-251/04 Republika Grecka przeciwko Komisji

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/30

         Odwołanie wniesione w dniu 1 sierpnia 2006 r. przez Republikę Grecką od wyroku z dnia 20 czerwca 2006 r. w sprawie T-251/04 Republika Grecka przeciwko Komisji
   (Sprawa C-332/06 P)
   (2006/C 224/57)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciele: V. Kontolaimos, doradca prawny rządu, i G. Halkia, zastępca doradcy prawnego rządu)

      Druga strona postępowania: Komisja
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie dopuszczalności odwołania;

               —

               uchylenie lub zmiana wyroku Sądu Pierwszej Instancji;

               —

               uznanie żądań sformułowanych w odwołaniu;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez Republikę Grecką.

         Zarzuty i główne argumenty
   Pierwszy zarzut poniesiony w odwołaniu: Sąd Pierwszej Instancji dokonał błędnej wykładni art. 5 ust. 2 lit. c) akapit piąty rozporządzenie nr 729/70 i art. 7 ust. 4 lit. a) rozporządzenia nr 1258/99 w związku z art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 1663/95, zmienionego art. 1 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2245/1999, ponieważ:

               a)

               Powiadomienie dokonane przez Komisję nie spełniało wymogów art. 8 rozporządzenia nr 1663/95, wobec czego nie mogło ono stanowić powiadomienia na piśmie w rozumieniu tego przepisu, ani spowodować rozpoczęcia biegu terminu 24 miesięcy przewidzianego rozporządzeniami nr 729/1970 i 1258/1999. Wobec powyższego, zgodnie z przywołanymi przepisami, Komisja nie miała uprawnień ratione temporis do dokonania korekt finansowych, ponieważ nie przeprowadziła, ustanowionej rozporządzeniami, dwustronnej procedury mediacyjnej w zakresie przewidywalnej kwoty korekty, której szacunkowy wymiar winno określać pismo na podstawie art. 8 rozporządzenia nr 1663/1995, rozpoczynające bieg terminu 24 miesięcy. W każdym razie Komisja odmówiła finansowania wydatków poniesionych w okresie poprzedzającym termin 24 miesięcy.

               b)

               Sąd dopuścił możliwość stosowania rozporządzeniu nr 2245/1999 z mocą wsteczną przyjmując, iż ma ono zastosowanie nie tylko do wydatków poniesionych w roku finansowym 2000, ale również wydatków poniesionych w poprzednich latach finansowych.

         Drugi zarzut podniesiony w odwołaniu: Sąd Pierwszej Instancji dokonał błędnej wykładni i wadliwie zastosował zasady proporcjonalności (siły wyższej) i ochrony uzasadnionych oczekiwań w odniesieniu do spóźnionego gromadzenia ryżu w składach interwencyjnych, ponieważ:

               a)

               Przekroczenie o dziewięć dni terminu na składowanie całości ryżu, z powodu niezapowiedzianego strajku kierowców transportu ciężkiego, stanowi typowy przykład działania siły wyższej, za który odpowiedzialność nie może zostać przypisana Grecji, której właściwe władze podejmowały wszelki wysiłki w celu ukończenia składowania całości ryżu, mimo niezapowiedzianego strajku.

               b)

               Komisja została bezzwłocznie i przed upływem terminu poinformowana, iż składowanie odbywało się z opóźnieniem z powodu strajku, oraz że brak niezwłocznej odpowiedzi Komisji zrodził po stronie Grecji uzasadnione oczekiwania, że Komisja nie miała nic przeciwko opóźnieniu o kilka dni.


title: Sprawa C-490/09: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/21

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-490/09)
   2010/C 37/24
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Rozet i E. Traversa, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że utrzymując w mocy w aktualnym brzmieniu art. 24 Code des assurances sociales (Kodeksu ubezpieczeń społecznych), który wyłącza zwrot kosztów analiz biologii medycznej wykonanych w innym państwie członkowskim, przewidując pokrycie kosztów tych analiz wyłącznie w drodze płatności przez stronę trzecią i art. 12 Statuts de l'Union des caisses de maladie (Statutu Unii kas chorych), który uzależnia zwrot kosztów analiz biologii medycznej wykonanych w innym państwie członkowskim od spełnienia wszystkich warunków wykonania przewidzianych przez krajowe przepisy luksemburskie, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. [49] WE;

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swojej skardze Komisja Europejska podnosi, że utrzymując w mocy przepisy, które wyłączają zwrot kosztów analiz i badań laboratoryjnych biologii medycznej wykonanych w innych państwach członkowskich, lub które uzależniają taki zwrot od spełnienia wszystkich warunków wykonania przewidzianych przez przepisy luksemburskie, strona pozwana naruszyła zasadę swobody świadczenia usług zawartą w art. 49 WE.
   Tytułem przykładu skarżąca podnosi, że organy krajowe pokrywają koszty analizy i badania tylko wtedy, gdy są one wykonywane w oddzielnym laboratorium analitycznym, przestrzegającym wszystkich warunków przewidzianych przez przepisy luksemburskie. Natomiast w niektórych państwach członkowskich takie analizy nie są wykonywane w laboratorium, lecz przez samych lekarzy.
   Według Komisji omawiane ograniczenia nie mogą być uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego, a ponadto nie stanowią środka niezbędnego i proporcjonalnego dla osiągnięcia zamierzonego celu ochrony zdrowia publicznego.


title: Sprawa C-118/14: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 lipca 2014 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim – Niemcy) – Peggy Kieck przeciwko Condor Flugdienst GmbH

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/31

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 lipca 2014 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim – Niemcy) – Peggy Kieck przeciwko Condor Flugdienst GmbH
   (Sprawa C-118/14) (1)

   2014/C 409/45
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 184 z 16.6.2014.


title: Sprawa C-140/06: Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 21 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/28

         Postanowienie prezesa szóstej izby Trybunału z dnia 21 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Czeskiej
   (Sprawa C-140/06) (1)

   (2007/C 183/49)

      Język postępowania: czeski

   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006.


title: Sprawa C-470/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 września 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Gerechtshof te Arnhem — Niderlandy) — N przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Oost/kantoor Almelo (Swobodny przepływ osób — Artykuł 18 WE — Swoboda przedsiębiorczości — Artykuł 43 WE — Opodatkowanie bezpośrednie — Opodatkowanie potencjalnych zysków kapitałowych z istotnego udziału w kapitale zakładowym spółki w przypadku przeniesienia miejsca zamieszkania dla celów podatkowych do innego państwa członkowskiego)

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Gerechtshof te Arnhem — Niderlandy) — N przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Oost/kantoor Almelo
   (Sprawa C-470/04) (1)

   (Swobodny przepływ osób - Artykuł 18 WE - Swoboda przedsiębiorczości - Artykuł 43 WE - Opodatkowanie bezpośrednie - Opodatkowanie potencjalnych zysków kapitałowych z istotnego udziału w kapitale zakładowym spółki w przypadku przeniesienia miejsca zamieszkania dla celów podatkowych do innego państwa członkowskiego)
   (2006/C 261/04)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Gerechtshof te Arnhem
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: N

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst Oost/kantoor Almelo
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Gerechtshof te Arnhem — Wykładnia art. 18 WE i 43 WE — Swobodny przepływ osób — Swoboda przedsiębiorczości — Ciężar podatkowy wynikający z przeniesienia miejsca zamieszkania do innego państwa członkowskiego — Wykonywanie działalności gospodarczej w tym drugim państwie — Podatek dochodowy od potencjalnych zysków kapitałowych ze sprzedaży istotnego udziału, w postaci akcji, w kapitale zakładowym spółki — Ustanowienie zabezpieczenia w celu uzyskania odroczenia terminu płatności
   Sentencja

               1)

               Obywatel wspólnotowy, taki jak skarżący w postępowaniu przed sądem krajowym, który po zmianie miejsca zamieszkania mieszka w jednym państwie członkowskim, a który posiada wszystkie udziały lub akcje w spółkach mających siedzibę w innym państwie członkowskim, może powoływać się na art. 43 WE.

               2)

               Artykuł 43 WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wprowadzeniu przez państwo członkowskie systemu opodatkowania zysków kapitałowych w przypadku przeniesienia przez podatnika miejsca zamieszkania poza to państwo członkowskie, takiego jak system w sprawie będącej przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, który uzależnia udzielenie odroczenia terminu płatności tego podatku od ustanowienia zabezpieczeń i który nie uwzględnia w pełni utraty wartości, jaka może wystąpić po zmianie miejsca zamieszkania przez zainteresowanego, nieuwzględnionej przez przyjmujące państwo członkowskie.

               3)

               Przeszkoda wynikająca z ustanowienia zabezpieczenia wymaganego z naruszeniem prawa nie może być usunięta ze skutkiem wstecznym przez samo zwolnienie tego zabezpieczenia. Forma aktu, na podstawie którego zabezpieczenie zostało zwolnione, nie ma żadnego znaczenia dla tej oceny. Jeżeli państwo członkowskie przewiduje zapłatę odsetek za zwłokę w przypadku zwolnienia zabezpieczenia wymaganego z naruszeniem prawa wewnętrznego, odsetki te są również wymagalne w przypadku naruszenia prawa wspólnotowego. Ponadto do sądu krajowego należy dokonanie oceny, zgodnie z wytycznymi podanymi przez Trybunał i z poszanowaniem zasad równoważności i skuteczności, czy dane państwo członkowskie ponosi odpowiedzialność za szkodę wynikającą z obowiązku ustanowienia zabezpieczenia.

      (1)  Dz.U. C 31 z 5.2.2005


title: Sprawa T-230/12: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2012 r. — Axa Belgium. przeciwko Komisji

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/21

         Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2012 r. — Axa Belgium. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-230/12)
   2012/C 243/38
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Axa Belgium (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat G. Cleenewerck de Crayencour)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności not obciążeniowych nr 7141101047 w wysokości 1 590,62 EUR z dnia 23.3.2012 i nr 7141101053 w wysokości 10 160,88 EUR z dnia 23.3.2012;

               —

               stwierdzenie nieważności płatności w drodze potrącenia wierzytelności z nieuregulowanymi długami Komisji, dokonanej w piśmie z dnia 26 marca 2012 r. skierowanym do S.A. Axa Belgium (pismo o numerze porządkowym D(2012) C4 — B.2 — 000212 podpisane przez pana B z Dyrekcji Generalnej ds. Budżetu)

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia traktatów i prawa w zakresie w jakim Komisja wystawiła noty obciążeniowe dotyczące niezasadnych wierzytelności i dokonała ściągnięcia w drodze potrącenia wierzytelności które nie były pewne, nie miały ustalonej wysokości i nie były wymagalne. Strona skarżąca podnosi, że Komisja domaga się kwot, które przekraczają kwoty przewidziane w obowiązujących przepisach w odniesieniu do wstąpienia Komisji w prawa urzędników będących ofiarami wypadków, których sprawcy są ubezpieczeni od odpowiedzialności cywilnej przez skarżącą.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasady dobrej administracji i uzasadnionych oczekiwań w zakresie w jakim Komisja dokonała potrącenia pomimo istnienia zobowiązania umownego, iż tego nie uczyni i pomimo że od wielu lat zgadzała się na rozwiązywanie spraw w drodze negocjacji bez stosowania potrącenia i w oczekiwaniu na wyroki wydawane przez belgijskie sądy.


title: Sprawa T-69/11: Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2011 r. — Truvo Belgium przeciwko OHIM — AOL (Truvo)

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/26

         Skarga wniesiona w dniu 24 stycznia 2011 r. — Truvo Belgium przeciwko OHIM — AOL (Truvo)
   (Sprawa T-69/11)
   2011/C 89/51
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Truvo Belgium (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciel: adwokat O.F.A.W. van Haperen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: AOL LLC (Dulles, Stany Zjednoczone)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 października 2010 r. w sprawie R 956/2009-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Kolorowy graficzny znak towarowy „Truvo” dla towarów i usług należących do klas 16, 35, 38 i 41 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6288484

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny wspólnotowy znak towarowy „TRUVEO” zarejestrowany pod numerem 4756169 dla usług należących do klasy 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego w zakresie całej klasy 38

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja narusza art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 a także nie została należycie uzasadniona, ponieważ Izba Odwoławcza dopuściła się uchybień dotyczących: i) porównania usług, ii) porównania oznaczeń, iii) ustalenia właściwego kręgu odbiorców, iv) ustalenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-221/12: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State van België — Belgia) — Belgacom NV przeciwko Interkommunale voor Teledistributie van het Gewest Antwerpen (Integan), Inter-Media, West-Vlaamse Energie- en Teledistributiemaatschappij (WVEM), Provinciale Brabantse Energiemaatschappij CVBA (PBE) (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 49 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Artykuł 56 TFUE — Swoboda świadczenia usług — Zasady równego traktowania i niedyskryminacji — Obowiązek przejrzystości — Zakres stosowania — Porozumienie zawarte między podmiotami publicznymi państwa członkowskiego a przedsiębiorstwem z tego samego państwa członkowskiego — Przeniesienie przez te podmioty działalności polegającej na świadczeniu usług telewizyjnych, a także, na czas określony, wyłącznego prawa użytkowania ich sieci kablowych na przedsiębiorstwo z rzeczonego państwa członkowskiego — Możliwość powołania się przez przedsiębiorcę z tego samego państwa członkowskiego na art. 49 TFUE i 56 TFUE przed sądami tego państwa członkowskiego — Brak ogłoszenia przetargu — Względy uzasadniające — Istnienie wcześniejszego porozumienia — Transakcja mająca na celu zakończenie sporu dotyczącego interpretacji tego porozumienia — Ryzyko obniżenia wartości przeniesionej działalności)

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/9

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State van België — Belgia) — Belgacom NV przeciwko Interkommunale voor Teledistributie van het Gewest Antwerpen (Integan), Inter-Media, West-Vlaamse Energie- en Teledistributiemaatschappij (WVEM), Provinciale Brabantse Energiemaatschappij CVBA (PBE)
   (Sprawa C-221/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 49 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Artykuł 56 TFUE - Swoboda świadczenia usług - Zasady równego traktowania i niedyskryminacji - Obowiązek przejrzystości - Zakres stosowania - Porozumienie zawarte między podmiotami publicznymi państwa członkowskiego a przedsiębiorstwem z tego samego państwa członkowskiego - Przeniesienie przez te podmioty działalności polegającej na świadczeniu usług telewizyjnych, a także, na czas określony, wyłącznego prawa użytkowania ich sieci kablowych na przedsiębiorstwo z rzeczonego państwa członkowskiego - Możliwość powołania się przez przedsiębiorcę z tego samego państwa członkowskiego na art. 49 TFUE i 56 TFUE przed sądami tego państwa członkowskiego - Brak ogłoszenia przetargu - Względy uzasadniające - Istnienie wcześniejszego porozumienia - Transakcja mająca na celu zakończenie sporu dotyczącego interpretacji tego porozumienia - Ryzyko obniżenia wartości przeniesionej działalności)
   2014/C 9/12
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State van België

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Belgacom NV

      Strony pozwane: Interkommunale voor Teledistributie van het Gewest Antwerpen (Integan), Inter-Media, West-Vlaamse Energie- en Teledistributiemaatschappij (WVEM), Provinciale Brabantse Energiemaatschappij CVBA (PBE)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Raad van State van België — Wykładnia art. 49 i 56 TFUE — Zakres stosowania — Zasada przejrzystości — Porozumienie zawarte między podmiotem publicznym a przedsiębiorstwem z tego samego państwa członkowskiego, dotyczące przeniesienia określonych praw tego podmiotu publicznego na dane przedsiębiorstwo, bez ogłoszenia lub zaproszenia innych przedsiębiorstw do składania ofert

      Sentencja

               1)

               Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE powinno się interpretować w ten sposób, że przedsiębiorca z danego państwa członkowskiego może powołać się przed sądami tego państwa członkowskiego na naruszenie obowiązku przejrzystości wywodzonego z powyższych artykułów w związku z zawarciem porozumienia, na podstawie którego jeden podmiot lub więcej podmiotów publicznych rzeczonego państwa członkowskiego albo udziela przedsiębiorcy z tego samego państwa członkowskiego koncesji na usługi mającej niewątpliwe znaczenie transgraniczne, albo przyznaje przedsiębiorcy wyłączne prawo wykonywania działalności gospodarczej mającej takie znaczenie.

               2)

               Artykuły 49 TFUE i 56 TFUE powinno się interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           wola nienaruszania określonych praw do użytkowania należących do podmiotów publicznych sieci kablowych, które na mocy wcześniejszego porozumienia zostały przez nie przyznane przedsiębiorcy, nie może uzasadniać sprzecznego z prawem Unii rozszerzenia tego porozumienia w postaci bezpośredniego udzielenia koncesji na usługi lub wyłącznego prawa wykonywania działalności mającej niewątpliwe znaczenie transgraniczne, nawet jeśli następuje to w celu zakończenia sporu zaistniałego między zainteresowanymi stronami, ze względów całkowicie niezależnych od ich woli, co do zakresu tego porozumienia;

                           —

                           powody natury gospodarczej, takie jak chęć uniknięcia obniżenia wartości działalności gospodarczej, nie stanowią nadrzędnych względów interesu ogólnego mogących uzasadnić bezpośrednie udzielenie koncesji na usługi dotyczące tej działalności lub wyłączne prawo wykonywania tej działalności i mające niewątpliwe znaczenie transgraniczne, z odstąpieniem od zasad równego traktowania i niedyskryminacji ustanowionych przez rzeczone artykuły.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.


title: Sprawa C-287/08: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 3 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Milano — Włochy) — Crocefissa Savia, Monica Maria Porcu, Ignazia Randazzo, Daniela Genovese, Mariangela Campanella przeciwko Ministero dell'Istruzione, dell'Università e della Ricerca, Direzione Didattica II Circolo — Limbiate, Úfficio Scolastico Regionale per la Lombardia, Direzione Didattica III Circolo — Rozzano, Direzione Didattica IV Circolo — Rho, Istituto Comprensivo — Castano Primo, Istituto Comprensivo A. Manzoni — Rescaldina (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Brak związku z prawem wspólnotowym — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/15

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 3 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Milano — Włochy) — Crocefissa Savia, Monica Maria Porcu, Ignazia Randazzo, Daniela Genovese, Mariangela Campanella przeciwko Ministero dell'Istruzione, dell'Università e della Ricerca, Direzione Didattica II Circolo — Limbiate, Úfficio Scolastico Regionale per la Lombardia, Direzione Didattica III Circolo — Rozzano, Direzione Didattica IV Circolo — Rho, Istituto Comprensivo — Castano Primo, Istituto Comprensivo A. Manzoni — Rescaldina
   (Sprawa C-287/08) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Brak związku z prawem wspólnotowym - Oczywisty brak właściwości Trybunału)
   (2009/C 69/26)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale ordinario di Milano
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Crocefissa Savia, Monica Maria Porcu, Ignazia Randazzo, Daniela Genovese, Mariangela Campanella

      Strona pozwana: Ministero dell'Istruzione, dell'Università e della Ricerca, Direzione Didattica II Circolo — Limbiate, Úfficio Scolastico Regionale per la Lombardia, Direzione Didattica III Circolo — Rozzano, Direzione Didattica IV Circolo — Rho, Istituto Comprensivo — Castano Primo, Istituto Comprensivo A. Manzoni — Rescaldina
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale ordinario di Milano — Wykładnia art. 6 ust. 2 UE i art. 6 europejskiej konwencji praw człowieka — Prawo do rzetelnego procesu sądowego — Przepisy krajowe ze skutkiem retroaktywnym zmieniające warunki umowy o pracę w zakresie wynagrodzenia
   Sentencja
   Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania przedstawione przez Tribunale ordinario di Milano w drodze postanowienia z dnia 16 czerwca 2008 r.,

      (1)  Dz.U. C 236 z 13.9.2008 r.


title: Sprawa T-703/14 R: Postanowienie sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych z dnia 27 października 2014 r. – Diktyo Amyntikon Viomichanion Net przeciwko Komisji [Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Subwencje — Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) — Nota obciążeniowa skierowana do kontrahenta — Wniosek o zawieszenie wykonania — Sprawa niepodlegająca przyjęciu środków tymczasowych]

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/35

         Postanowienie sędziego orzekającego w przedmiocie środków tymczasowych z dnia 27 października 2014 r. – Diktyo Amyntikon Viomichanion Net przeciwko Komisji
   (Sprawa T-703/14 R)
   ([Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Subwencje - Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) - Nota obciążeniowa skierowana do kontrahenta - Wniosek o zawieszenie wykonania - Sprawa niepodlegająca przyjęciu środków tymczasowych])
   (2015/C 026/45)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Diktyo Amyntikon Viomichanion Net AEVE (Kaisariani, Grecja) (przedstawiciel: K. Damis, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania noty obciążeniowej skierowanej do skarżącej w ramach umowy w sprawie subwencji i wszelkich aktów powiązanych.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-411/16 P: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 7 czerwca 2017 r. – Holistic Innovation Institute, SLU/Komisja Europejska [Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Finansowane przez Unię Europejską projekty w dziedzinie badań naukowych — Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (2007 – 2013) — Projekt eDIGIREGION — Decyzja Komisji Europejskiej o wykluczeniu wnoszącego odwołanie z udziału w projekcie — Skarga o stwierdzenie nieważności oraz odpowiedzialności

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/13

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 7 czerwca 2017 r. – Holistic Innovation Institute, SLU/Komisja Europejska
   (Sprawa C-411/16 P) (1)

   ([Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Finansowane przez Unię Europejską projekty w dziedzinie badań naukowych - Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i prezentacji (2007 – 2013) - Projekt eDIGIREGION - Decyzja Komisji Europejskiej o wykluczeniu wnoszącego odwołanie z udziału w projekcie - Skarga o stwierdzenie nieważności oraz odpowiedzialności)
   (2017/C 249/19)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Holistic Innovation Institute, SLU (przedstawiciel: J.J. Marín López, abogado)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, pełnomocnik, i J. Rivas Andrés, avocat)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Holistic Innovation Institute SLU zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 364 z 3.10.2016.


title: Sprawa C-103/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos administracinis teismas – Litwa) – Bronius Jakutis, Kretingalės kooperatinė ŽŪB/Nacionalinė mokėjimo agentūra prie Žemės ūkio ministerijos, Lietuvos valstybė [Odesłanie prejudycjalne — Rolnictwo — Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 — Artykuł 7 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 121 i art. 132 ust. 2 — Akty wykonawcze do tego rozporządzenia — Ważność, w świetle traktatu FUE, aktu o przystąpieniu z 2003 r. oraz zasad niedyskryminacji, pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań i dobrej administracji — Modulacja płatności bezpośrednich przyznawanych rolnikom — Zmniejszenie kwot — Poziom płatności bezpośrednich stosowany w państwach członkowskich Wspólnoty Europejskiej w jej kształcie na dzień 30 kwietnia 2004 r. oraz w państwach członkowskich, które przystąpiły do Wspólnoty Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. — Brak publikacji i uzasadnienia]

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos administracinis teismas – Litwa) – Bronius Jakutis, Kretingalės kooperatinė ŽŪB/Nacionalinė mokėjimo agentūra prie Žemės ūkio ministerijos, Lietuvos valstybė
   (Sprawa C-103/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Rozporządzenie (WE) nr 73/2009 - Artykuł 7 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 121 i art. 132 ust. 2 - Akty wykonawcze do tego rozporządzenia - Ważność, w świetle traktatu FUE, aktu o przystąpieniu z 2003 r. oraz zasad niedyskryminacji, pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań i dobrej administracji - Modulacja płatności bezpośrednich przyznawanych rolnikom - Zmniejszenie kwot - Poziom płatności bezpośrednich stosowany w państwach członkowskich Wspólnoty Europejskiej w jej kształcie na dzień 30 kwietnia 2004 r. oraz w państwach członkowskich, które przystąpiły do Wspólnoty Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r. - Brak publikacji i uzasadnienia])
   (2016/C 016/05)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Vilniaus apygardos administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bronius Jakutis, Kretingalės kooperatinė ŽŪB

      Strona pozwana: Nacionalinė mokėjimo agentūra prie Žemės ūkio ministerijos, Lietuvos valstybė

      przy udziale: Lietuvos Respublikos Vyriausybė, Lietuvos Respublikos žemės ūkio ministerija

      Sentencja

               1)

               Artykuł 7 ust. 1, art. 10 ust. 1 i art. 121 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „poziomu płatności bezpośrednich stosowanego w państwach członkowskich innych niż nowe państwa członkowskie” należy rozumieć w ten sposób, że za rok 2012 wspomniany poziom wynosił 90 % poziomu całości płatności bezpośrednich i że pojęcie „poziomu płatności bezpośrednich w nowych państwach członkowskich” należy rozumieć w ten sposób, że za rok 2012 poziom ten był równy poziomowi państw członkowskich Wspólnoty Europejskiej w jej kształcie na dzień 30 kwietnia 2004 r.

               2)

               Decyzja wykonawcza Komisji C(2012) 4391 final z dnia 2 lipca 2012 r. zezwalająca na przyznanie krajowych uzupełniających płatności bezpośrednich na Litwie za rok 2012 jest nieważna, natomiast badanie pytań prejudycjalnych nie wykazało niczego, co podważałoby ważność art. 10 ust. 1 in fine oraz art. 132 ust. 2 akapit ostatni in fine rozporządzenia nr 73/2009.

               3)

               Badanie wspomnianych pytań nie wykazało niczego, co podważałoby ważność art. 132 ust. 2 akapit ostatni rozporządzenia nr 73/2009, w brzmieniu wynikającym ze sprostowania opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 18 lutego 2010 r.

               4)

               Termin „dydis” użyty w litewskiej wersji językowej art. 1c ust. 2 akapit ostatni rozporządzenia Rady (WE) nr 1259/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej, który został dodany do rozporządzenia przez Akt dotyczący warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, ma takie samo znaczenie jak termin „lygis” użyty w litewskiej wersji językowej art. 132 ust. 2 akapit ostatni rozporządzenia nr 73/2009.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa F-55/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 11 listopada 2015 r. – HA/Komisja

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/30

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 11 listopada 2015 r. – HA/Komisja
   (Sprawa F-55/15) (1)

   (2015/C 429/41)
   Język postępowania: francuski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 213 z 29.6.2015, s. 45.


title: Sprawa F-105/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 27 września 2011 r. — Lübking i in. przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2005 r. — Nowa struktura karier — Wydłużenie ścieżki kariery poprzez wprowadzenie nowych grup zaszeregowania, które nie mają odpowiedników w dawnym regulaminie pracowniczym — Zastosowanie art. 45 regulaminu pracowniczego, załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, jak również ogólnych przepisów wykonawczych, obowiązujących od 2005 r. — Zasada równego traktowania — Moc wsteczna decyzji w sprawie awansu od daty sprzed dnia 1 maja 2004 r. — Przepisy przejściowe — Skarga w sposób oczywisty podlegająca odrzuceniu)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/38

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 27 września 2011 r. — Lübking i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-105/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2005 r. - Nowa struktura karier - Wydłużenie ścieżki kariery poprzez wprowadzenie nowych grup zaszeregowania, które nie mają odpowiedników w dawnym regulaminie pracowniczym - Zastosowanie art. 45 regulaminu pracowniczego, załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, jak również ogólnych przepisów wykonawczych, obowiązujących od 2005 r. - Zasada równego traktowania - Moc wsteczna decyzji w sprawie awansu od daty sprzed dnia 1 maja 2004 r. - Przepisy przejściowe - Skarga w sposób oczywisty podlegająca odrzuceniu)
   2011/C 340/78
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Johannes Lübking i in. (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci B. Cortese i C. Cortese)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Simm i B. Driessen, następnie M. Bauer, J. Monteiro i K. Zieleśkiewicz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji opublikowanej w Informacjach administracyjnych nr 85-2005 z dnia 23 listopada 2005 r. w zakresie, w jakim zgodnie z nią skarżący zostali awansowani w ramach postępowania w sprawie awansu za 2005 r. do grupy A*9 zamiast do grupy A*10.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Skarżący oraz Komisja Europejska pokrywają każdy swoje koszty.

               3)

               Rada Unii Europejskiej, interwenient, pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 281 z 18.11.2006, s. 45.


title: Sprawa C-312/15 P: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 10 marca 2016 r. – SolarWorld AG/Solsonica SpA; Komisja Europejska [Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Odwołanie oczywiście bezzasadne — Rozporządzenie (UE) nr 513/2013 — Dumping — Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i ich głównych komponentów (tj. ogniw i płytek) pochodzących lub wysyłanych z Chin — Tymczasowe cło antydumpingowe — Ostateczne cło antydumpingowe — Umorzenie postępowania — Utrata interesu prawnego]

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/3

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 10 marca 2016 r. – SolarWorld AG/Solsonica SpA; Komisja Europejska
   (Sprawa C-312/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Odwołanie oczywiście bezzasadne - Rozporządzenie (UE) nr 513/2013 - Dumping - Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i ich głównych komponentów (tj. ogniw i płytek) pochodzących lub wysyłanych z Chin - Tymczasowe cło antydumpingowe - Ostateczne cło antydumpingowe - Umorzenie postępowania - Utrata interesu prawnego])
   (2016/C 200/03)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: SolarWorld AG (przedstawiciele: adwokat L. Ruessmann oraz J. Beck, solicitor)

      Druga strona postępowania: Solsonica SpA; Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland, T. Maxian Rusche oraz A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               SolarWorld AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015.


title: Sprawa T-44/13 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 kwietnia 2013 r. — AbbVie przeciwko EMA (Środek tymczasowy — Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Znajdujące się w posiadaniu EMA dokumenty zawierające informacje przedstawione przez przedsiębiorstwo w ramach jego wniosku o pozwolenie na dopuszczenie produktu leczniczego do obrotu — Decyzja o przyznaniu dostępu do dokumentów osobie trzeciej — Wniosek o zawieszenie wykonania — Pilny charakter — Fumus boni iuris — Wyważenie interesów)

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/24

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 25 kwietnia 2013 r. — AbbVie przeciwko EMA
   (Sprawa T-44/13 R)
   (Środek tymczasowy - Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Znajdujące się w posiadaniu EMA dokumenty zawierające informacje przedstawione przez przedsiębiorstwo w ramach jego wniosku o pozwolenie na dopuszczenie produktu leczniczego do obrotu - Decyzja o przyznaniu dostępu do dokumentów osobie trzeciej - Wniosek o zawieszenie wykonania - Pilny charakter - Fumus boni iuris - Wyważenie interesów)
   2013/C 189/51
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: AbbVie, Inc. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone); AbbVie Ltd (Maidenhead, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: P. Bogaert, G. Berrisch, adwokaci, B. Kelly, G. Castle, solicitors, D. Anderson, QC, i D. Scannell, barrister)

      Strona pozwana: Europejska Agencja ds. Leków (EMA) (przedstawiciele: T. Jablonski, N. Rampal Olmedo i A. Spina, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek mający co do istoty za przedmiot zawieszenie wykonania decyzji EMA nr EMA/748792/2012 z dnia 14 stycznia 2013 r. udzielającej osobie trzeciej — na mocy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43) — dostępu do niektórych dokumentów zawierających informacje przedstawione w ramach wniosku o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Humira, przeznaczonego do leczenia choroby Crohna.

      Sentencja

               1)

               Zawiesza się wykonanie decyzji Europejskiej Agencji ds. Leków (EMA) nr EMA/748792/2012 z dnia 14 stycznia 2013 r. udzielającej osobie trzeciej — na mocy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43) — dostępu do raportów z badań klinicznych M02-404, M04-691 i M05-769 przedstawionych w ramach wniosku o pozwolenie na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Humira, przeznaczonego do leczenia choroby Crohna.

               2)

               Nakazuje się EMA powstrzymanie się od udostępniania dokumentów, o których mowa w pkt 1niniejszej sentencji.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa F-28/08: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 15 lipca 2008 r. — Pouzol przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury — Przeniesienie uprawnień emerytalnych nabytych przed rozpoczęciem służby we Wspólnotach — Decyzje potwierdzające — Niedopuszczalność)

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/20

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 15 lipca 2008 r. — Pouzol przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-28/08) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury - Przeniesienie uprawnień emerytalnych nabytych przed rozpoczęciem służby we Wspólnotach - Decyzje potwierdzające - Niedopuszczalność)
   (2008/C 260/37)
   Język postępowania:francuski
   Strony

      Strona skarżąca:
      Michel Pouzol (Combaillaux, Francja) (przedstawiciele: D. Grisay, I. Andoulsi, i D. Piccininno, adwokaci)

      Strona pozwana:
      Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. Kennedy, J.-M. Stenier i G. Corstens, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Obrachunkowego z 29 listopada 2007 r. jak i propozycji przezeń złożonych powodowi 10 maja 2007 r. a dotyczących przeniesienia uprawnień emerytalnych nabytych we Francji — Wniosek o odszkodowanie
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               M. Pouzol zostaje obciążony całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008, s. 35.


title: Wyrok Trybunału z dnia 20 marca 2013 r. w sprawie E-3/12 – Państwo norweskie, reprezentowane przez Ministerstwo Pracy, przeciwko Stigowi Arne Jonssonowi (Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 – Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Zasiłki dla bezrobotnych – Pobyt na terytorium innego państwa EOG – Warunek rzeczywistej obecności w państwie ostatniego zatrudnienia uprawniający do zasiłku dla bezrobotnych)

text:
               26.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/9

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 20 marca 2013 r.
   w sprawie E-3/12
   Państwo norweskie, reprezentowane przez Ministerstwo Pracy, przeciwko Stigowi Arne Jonssonowi
   (Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 – Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Zasiłki dla bezrobotnych – Pobyt na terytorium innego państwa EOG – Warunek rzeczywistej obecności w państwie ostatniego zatrudnienia uprawniający do zasiłku dla bezrobotnych)
   2013/C 277/07
   W sprawie E-3/12 państwo norweskie, reprezentowane przez Ministerstwo Pracy, przeciwko Stigowi Arne Jonssonowi – WNIOSEK skierowany do Trybunału przez Borgarting lagmannsrett (norweski sąd apelacyjny) na podstawie art. 34 Porozumienia pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości dotyczący przepisów w zakresie swobodnego przepływu pracowników na terenie Europejskiego Obszaru Gospodarczego, Trybunał w składzie: Per Christiansen (pełniący obowiązki przewodniczącego) i Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca) oraz Martin Ospelt (sędzia (ad hoc)), wydał w dniu 20 marca 2013 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1)

               Artykuł 71 ust. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, zgodnie z którym prawo do wypłacania zasiłku dla bezrobotnych jest uzależnione od rzeczywistej obecności na terytorium danego państwa EOG. Taki przepis nie może być stosowany wobec osób, o których mowa w art. 71 ust. 1 lit. b) ppkt (i) tego rozporządzenia.

                           a)

                           W takim przypadku nie jest istotne, czy osoba bezrobotna mieszka w państwie położonym w pobliżu państwa ostatniego zatrudnienia.

                           b)

                           Co więcej, w okolicznościach takich, jak sytuacja pozwanego w postępowaniu głównym, nie ma znaczenia dla stosowania art. 71 ust. 1 lit. b) ppkt (i), że osoba bezrobotna rejestruje się jako poszukująca pracy i ubiega się o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych w swoim państwie zamieszkania.


title: Sprawa C-427/07: Skarga wniesiona w dniu 14 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/36

         Skarga wniesiona w dniu 14 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-427/07)
   (2007/C 269/62)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Recchia i D. Lawunmi, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując zgodnie z art. 2 ust. 1 i art. 4 ust. 2-4 dyrektywy Rady 85/337/EWG (1) z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE, przepisów niezbędnych do tego, aby przed udzieleniem pozwolenia na przedsięwzięcia budowy dróg mogące mieć istotne oddziaływanie na środowisko objęte pkt 10 lit. e) załącznika II do dyrektywy 85/337/EWG zostały objęte wymogiem uzyskania zezwolenia i oceny skutków zgodnie z art. 5-10 tej dyrektywy, Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy dyrektywy 85/337/EWG:

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do art. 3 ust. 1, 3-7 i art. 4 ust. 1-6 dyrektywy 2003/35/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE lub w każdym razie nie podając ich do wiadomości Komisji, Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 6 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Transpozycja dyrektywy 85/337/EWG
   Komisja uważa, że Irlandia nie dokonała całkowitej transpozycji 85/337/EWG, ponieważ brak jest przepisów gwarantujących osiągnięcie celów zamierzonych w art. 2 ust. 1 i 4 w odniesieniu do dróg prywatnych. Zdaniem Komisji projekty dróg prywatnych (złożone przez inwestorów prywatnych) objęte są zakresem stosowania dyrektywy 85/337. Ponadto założenie, że takie projekty nie oddziałują w sposób istotny na środowisko, jest bezpodstawne. Niewłączanie projektów dróg prywatnych złożonych przez inwestorów prywatnych stanowi uchybienie zobowiązaniom ciążącym na Irlandii na mocy wspomnianych przepisów dyrektywy.
   Transpozycja dyrektywy 2003/35/WE
   Komisja uważa, że Irlandia uchybiła swoim zobowiązaniom zgodnie z art. 6 dyrektywy 2005/35, nie przyjmując i nie przekazując do wiadomości Komisji przepisów krajowych niezbędnych do zastosowania się do art. 3 i 4 tej dyrektywy. W szczególności art. 3 ust. 1, 3-6 dyrektywy wprowadzają szczegółowe zmiany do różnych artykułów dyrektywy 85/337. Irlandia nie kwestionuje, że transpozycja wymaga zmian zarówno w irlandzkich przepisach urbanistycznych, jak i w innych systemach pozwoleń. Irlandia nie powiadomiła o żadnych zmianach w jej przepisach urbanistycznych w terminach wyznaczonych w dodatkowej uzasadnionej opinii oraz w każdym razie nie powiadomiła o przepisach dotyczących innych systemów pozwoleń. Artykuł 3 ust. 7 i art. 4 ust. 4 dyrektywy wymagają nie tylko środków odwoławczych od decyzji, lecz również przepisów przewidujących szczególne gwarancje. W zakresie, w jakim Irlandia twierdzi, że jej przepisy dotyczące środków prawnych spełniają wymogi art. 3 ust. 7 i art. 4 ust. 4, nie przedstawiła ona wystarczających informacji potwierdzających spełnienie wymogu ustanowionego w art. 6 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 175, str. 40.

      (2)  Dz.U. L 156, str. 17.


title: Sprawa T-429/05: Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2010 r. — Artegodan przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Decyzja nakazująca cofnięcie pozwoleń na dopuszczenie do obrotu — Stwierdzenie nieważności decyzji wyrokiem Sądu — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/36

         Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2010 r. — Artegodan przeciwko Komisji
   (Sprawa T-429/05) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Decyzja nakazująca cofnięcie pozwoleń na dopuszczenie do obrotu - Stwierdzenie nieważności decyzji wyrokiem Sądu - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)
   2010/C 100/55
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Artegodan GmbH (Lüchow, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo U. Doepner, następnie A. Lensing-Kramer, a na końcu U. Reese i A. Sandrock, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i M. Heller, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i U. Forsthoff, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie na podstawie art. 235 WE i 288 akapit drugi WE zmierzająca do uzyskania naprawienia szkody poniesionej przez skarżącą na skutek wydania decyzji Komisji C (2000) 453 z dnia 9 marca 2000 r. dotyczącej cofnięcia pozwoleń na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych zawierających amfepramon

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Artegodan GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 48 z 25.2.2006.


title: Sprawa F-26/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 listopada 2011 r. — AC przeciwko Radzie

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/40

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 listopada 2011 r. — AC przeciwko Radzie
   (Sprawa F-26/11) (1)

   2012/C 138/103
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 179 z 18.6.2011, s. 21.


title: Sprawa C-270/07: Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/20

         Skarga wniesiona w dniu 6 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-270/07)
   (2007/C 199/31)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Erlbacher i A. Szmytkowska)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 1 i art. 5 ust. 3 i 4 dyrektywy 85/73 (1) oraz od dnia 1 stycznia 2007 r. z art. 27 ust. 2, 4 i 10 rozporządzenia nr 882/2004 (2), ewentualnie w dalszym ciągu narusza te przepisy, ponieważ § 4 V Ausführungsgesetz zum Fleischhygienerecht und zum Geflügelfleischrecht (piątej ustawy wykonawczej dotyczącej przepisów sanitarnych w sprawie mięsa i mięsa drobiowego) kraju związkowego Szlezwiku-Holsztyna nie został dostosowany do tych przepisów wspólnotowych;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgodnie z art. 1 ust. 1 dyrektywy 85/73/EWG państwa członkowskie zobowiązane były do zapewnienia pobierania opłaty w celu pokrycia kosztów powstających przy badaniach i kontrolach mięsa na podstawie różnych dyrektyw. Szczegółowe zasady obliczania i pobierania tych opłat wspólnotowych, które zastępują wszelkie inne opłaty pobierane przez państwowe, regionalne lub komunalne władze państw członkowskich, zostały określone w załącznikach do dyrektywy. Artykuł 5 ust. 1 wspomnianej dyrektywy przewiduje, że opłaty wspólnotowe ustala się na poziomie, który umożliwia pokrycie kosztów poniesionych przez właściwe władze z tytułu badań i kontroli. Zgodnie z ust. 3 tego artykułu państwa członkowskie upoważnione są do pobierania kwot wyższych od opłat wspólnotowych z zastrzeżeniem, że pobrana opłata nie jest wyższa od faktycznego kosztu inspekcji. W wyroku w sprawach połączonych C-284/00 i C-288/00 Stratmann i in. Trybunał orzekł już, że z brzmienia i celu dyrektyw 85/73 i 64/433 wynika, że koszty badań bakteriologicznych objęte są opłatą wspólnotową. Po zastąpieniu dyrektywy 85/73 rozporządzeniem nr 882/2004 z dniem 1 stycznia 2007 r. stan sprawny w tym przedmiocie się nie zmienił.
   Komisja uważa, że przepisy ustawy wykonawczej Szlezwiku-Holsztyna, które przewidują obok opłat ryczałtowych za badania mięsa dodatkowo opłaty za badania bakteriologiczne, naruszają te przepisy prawa wspólnotowego i nie uwzględniają wykładni tych przepisów udzielonej przez Trybunał w wyroku w sprawie Stratmann i in.
   Należy stwierdzić przede wszystkim, że badania bakteriologiczne należą do badań i kontroli sanitarnych w rozumieniu rozporządzenia nr 854/2004, których koszty powinny być pokryte z opłaty wspólnotowej. Państwa członkowskie mogą wprawdzie pobierać kwotę wyższą od opłat przewidzianych w załączniku do dyrektywy 85/73/EWG, o ile pobrana opłata całkowita nie przekracza faktycznych kosztów badania, niemniej każda podwyżka przyjęta przez państwo członkowskie powinna dotyczyć samej kwoty ryczałtowej. Specjalna opłata przewyższająca opłatę wspólnotową powinna pokrywać wszelkie faktycznie powstałe koszty. Przypadku wyższych kosztów nie można przywoływać w odniesieniu do przepisu prawa krajowego przewidującego obciążanie kosztami badań bakteriologicznych obok opłat ryczałtowych. Nie stanowi to bowiem ogólnej podwyżki ryczałtowej kwoty opłaty wspólnotowej, która obejmuje wszelkie faktycznie powstałe koszty.
   Przepis taki jak obowiązujący przepis ustawy wykonawczej Szlezwiku-Holsztyna stoi na przeszkodzie praktycznej skuteczności odnośnych przepisów wspólnotowych. Dzięki tym zharmonizowanym przepisom powinny być bowiem usunięte zakłócenia konkurencji w dziedzinie finansowania badań i kontroli sanitarnych świeżego mięsa, których można się spodziewać w przypadku różnic pomiędzy państwami członkowskimi na tym obszarze. Trybunał uznał również, że cel ten byłby zagrożony, jeżeli określone badania przewidziane w prawie wspólnotowym nie byłyby objęte zharmonizowanym w ten sposób wspólnotowym systemem finansowania, lecz mogłoby być wprowadzane specjalne opłaty krajowe za te badania.

      (1)  Dz.U. L 32, str. 14.

      (2)  Dz.U. L 165, str. 1.


title: Sprawa T-330/15: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. – Keil/EUIPO – NaturaFit Diätetische Lebensmittelproduktion (BasenCitrate) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy BasenCitrate — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 1 lit c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/30

         Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. – Keil/EUIPO – NaturaFit Diätetische Lebensmittelproduktion (BasenCitrate)
   (Sprawa T-330/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy BasenCitrate - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 1 lit c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 038/40)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Rudolf Keil (Grevenbroich, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Sachs)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Hanne, D. Walicka i A. Schifko, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: NaturaFit Diätetische Lebensmittelproduktions GmbH (Röttenbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. Reber)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 kwietnia 2015 r. (sprawa R 1541/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między NaturaFit Diätetische Lebensmittelproduktions GmbH a Rudolfem Keilem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rudolf Keil zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015.


title: Sprawa C-142/10 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 11 lutego 2010 r. w sprawie T-3/10, Pérez Guerra przeciwko BNP Paribas i Hiszpanii, wniesione w dniu 17 marca 2010 r. przez Francisca Péreza Guerrę

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/10

         Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 11 lutego 2010 r. w sprawie T-3/10, Pérez Guerra przeciwko BNP Paribas i Hiszpanii, wniesione w dniu 17 marca 2010 r. przez Francisca Péreza Guerrę
   (Sprawa C-142/10 P)
   ()
   2010/C 328/16
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Francisco Pérez Guerra (przedstawiciel: G. Soriano Bel, adwokat)

      Druga strona postępowania: BNP Paribas i Królestwo Hiszpanii
   Postanowieniem z dnia 24 września 2010 r. Trybunał (ósma izba) oddalił odwołanie.


title: Sprawa C-286/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 24 marca 2011 r. w sprawie T-382/06 Tomkins plc przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 7 czerwca 2011 r. przez Komisję Europejską

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 24 marca 2011 r. w sprawie T-382/06 Tomkins plc przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 7 czerwca 2011 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-286/11 P)
   2011/C 238/14
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, V. Bottka, R. Sauer, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Tomkins plc

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               oddalenie w całości skargi wniesionej przed Sąd;

               —

               zobowiązanie skarżącej do pokrycia całości kosztów niniejszego postępowania oraz kosztów postępowania pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja podnosi w odwołaniu pięć następujących zarzutów:

               W ramach zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie podnosi, że skracając ustalony w decyzji czas trwania naruszenia na podstawie okoliczności, których Tomkins nigdy nie podnosił, Sąd wyraźnie orzekł ultra petita. W orzecznictwie sądów Unii nie uznaje się odstępstw od reguły ustanowionej w wyroku w sprawie C-310/97 P AssiDomän na tej podstawie, że obie skarżące wchodziły w skład tego samego przedsiębiorstwa. W wyroku w sprawach połączonych C-201/09 P i C-216/09 P ArcelorMittal Luxembourg Trybunał Sprawiedliwości wyjaśnił ostatnio, że wniesienie skargi przez jeden z podmiotów należących do danego koncernu nie wpływa na sytuację prawną pozostałych podmiotów wchodzących w skład tego samego przedsiębiorstwa.

               W ramach drugiego zarzutu odwołania Komisja twierdzi, że Sąd naruszył także prawo, stwierdzając, że żądania Pegler (spółki zależnej, w sprawie T-386/060) oraz Tomkins (spółki dominującej, w sprawie T-382/06) miały „ten sam przedmiot”. Chociaż okres kwestionowany przez Tomkinsa był znacznie krótszy niż okres zakwestionowany przez Peglera w odrębnej sprawie, obu spółkom przyznano taką samą obniżkę ze względu na czas trwania naruszenia. Jednakże Pegler nie tylko zakwestionował znacznie krótszy okres, ale także oparł swą skargę na innych a nawet przeciwnych zarzutach względem zarzutów Tomkinsa. Kwestionując początkowy czas trwania naruszenia Pegler miał na celu oczyszczenie się z zarzutów i obciążenie winą Tomkinsa, podczas gdy cel, do którego zmierzał Tomkins był raczej ograniczony, a mianowicie sprowadzał się do podważenia dowodów dotyczących pierwszych 38 dni (co nie wpłynęłoby nawet na czas trwania naruszenia przyjęty przy wymierzaniu grzywny).

               Ponadto ocena Sądu oparta jest na błędnym założeniu faktycznym, że Tomkins podniósł, że „jeśli należy stwierdzić nieważność tej decyzji w zakresie dotyczącym Peglera, należy to również uczynić w zakresie jego dotyczącym” (pkt 42 zaskarżonego wyroku). Tomkins nie podniósł takiego zarzutu ani w skardze, ani w replice (na tym etapie postępowania byłby to zresztą zarzut spóźniony). Zarzut skarżącej został zatem wypaczony, co samo w sobie wystarcza do uchylenia zaskarżonego wyroku.

               Trzeci zarzut odwołania dotyczy nieuwzględnienia okoliczności, ze Tomkins był częścią przedsiębiorstwa, które faktycznie popełniło naruszenie. Sąd naruszył prawo przez to, że ograniczył odpowiedzialność podmiotu (spółki dominującej Tomkins) w ramach „przedsiębiorstwa Tomkins” z tego powodu, że w odniesieniu do innej części tego przedsiębiorstwa, spółki zależnej Pegler, czas trwania naruszenia został skrócony. Jednakże ograniczenie odpowiedzialności za naruszenie Peglera opierało się na tym, że miał on status „spółki uśpionej”, a nie na tym, że ukarany koncern nie uczestniczył w naruszeniu. W ocenie Komisji okoliczność, że konkretna spółka zależna (Pegler) należąca do koncernu mogła nie być właściwym adresatem decyzji w ramach koncernu, w odniesieniu do pewnego okresu, dotyczy tylko tej spółki zależnej i nie uwalnia od odpowiedzialności całego „przedsiębiorstwa”. Jest tak zwłaszcza w sytuacji, w której okoliczność, że przedsiębiorstwo, na czele którego stał Tomkins uczestniczyło w naruszeniu przez znaczną część rozpatrywanego okresu nie została zakwestionowana przez Sąd (ani przez samego Tomkinsa).

               Czwarty zarzut odwołania Komisja opiera na braku uzasadnienia i sprzecznościach zawartych w zaskarżonym wyroku. Zarzut czwarty ma charakter posiłkowy względem zarzutu pierwszego, tzn. nawet jeśli Sąd nie działał ultra petita, to wyrok i tak powinien zostać uchylony, ponieważ nie zawiera on wystarczającego i jasnego uzasadnienia częściowego stwierdzenia nieważności (brak uzasadnienia). Zaskarżony wyrok jest niedostatecznie jasny co najmniej w odniesieniu do dwóch istotnych zagadnień:

                           —

                           Po pierwsze, opisując odstępstwo, jakie zdaniem Sądu należy poczynić od wyroku w sprawie AssiDomän, Sąd scharakteryzował przesłanki takiego odstępstwa w sposób niejasny i wewnętrznie sprzeczny.

                           —

                           Drugą niespójność czy niejasność rozumowania Sądu stanowi fakt, że w pkt 57 zaskarżonego wyrokudotyczącym mnożnika odstraszającego stwierdzono, iż „do Komisji należy, zgodnie z art. 266 TFUE, wyciągnięcie konsekwencji z tego błędu i nałożenia na skarżącą solidarnej odpowiedzialności za zapłatę grzywny”. Jednakże w pkt 59 Sąd skorzystał z nieograniczonego prawa do orzekania w przedmiocie grzywien i ustalił wysokość grzywny mającej zastosowanie do Tomkinsa. W sentencji zaskarżonego wyroku powtórzono ostateczną kwotę grzywny, nie wspominając o potrzebie dalszej jej modyfikacji. Bez względu na dokładne znaczenie pkt 57 Komisja zwraca uwagę, że zniesienie mnożnika odstraszającego w sprawie T-386/06 Pegler przeciwko Komisji nie powinno mieć żadnych konsekwencji dla mnożnika zastosowanego do Tomkinsa.

               Wreszcie w ramach piątego zarzutu odwołania podniesiono, że Sąd naruszył zasadę kontradyktoryjności oraz prawo do sprawiedliwego procesu, ponieważ nie umożliwił Komisji wypowiedzenia się na temat jej zamiaru obniżenia grzywny nałożonej na Tomkinsa na podstawie zarzutów podniesionych przez Peglera w odrębnej sprawie.


title: Sprawa C-65/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Leidseplein Beheer BV, H.J.M. de Vries przeciwko Red Bull GmbH, Red Bull Nederland BV (Odesłanie prejudycjalne — Znaki towarowe — Dyrektywa 89/104/EWG — Prawa przyznane przez znak towarowy — Znak towarowy cieszący się renomą — Ochrona rozszerzona na towary lub usługi, które nie są podobne do tych, dla których zarejestrowano znak towarowy — Używanie przez osobę trzecią, bez uzasadnionej przyczyny, oznaczenia identycznego lub podobnego do znaku cieszącego się renomą — Pojęcie uzasadnionej przyczyny)

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 lutego 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Leidseplein Beheer BV, H.J.M. de Vries przeciwko Red Bull GmbH, Red Bull Nederland BV
   (Sprawa C-65/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Znaki towarowe - Dyrektywa 89/104/EWG - Prawa przyznane przez znak towarowy - Znak towarowy cieszący się renomą - Ochrona rozszerzona na towary lub usługi, które nie są podobne do tych, dla których zarejestrowano znak towarowy - Używanie przez osobę trzecią, bez uzasadnionej przyczyny, oznaczenia identycznego lub podobnego do znaku cieszącego się renomą - Pojęcie uzasadnionej przyczyny)
   2014/C 93/05
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: Leidseplein Beheer BV, H.J.M. de Vries

      Druga strona postępowania: Red Bull GmbH, Red Bull Nederland BV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 5 ust. 2 pierwszej dyrektywy Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, s. 1) — Prawa przyznawane przez znak towarowy — Znak cieszący się renomą — Ochrona rozszerzona na towary lub usługi, które nie są podobne do tych, dla których zarejestrowano znak towarowy — Używanie przez osobę trzecią, bez uzasadnionej przyczyny, oznaczenia identycznego lub podobnego do znaku cieszącego się renomą, pozwalające na czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy znaku bądź działające na ich szkodę — Pojęcie uzasadnionej przyczyny

      Sentencja

   Artykuł 5 ust. 2 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że w związku z uzasadnioną przyczyną w rozumieniu tego przepisu właściciel cieszącego się renomą znaku towarowego może zostać zobowiązany do tolerowania używania przez osobę trzecią oznaczenia podobnego do tego znaku towarowego dla towaru identycznego z tym, dla którego ten znak towarowy został zarejestrowany, gdy ujawnione zostało, że oznaczenie to było używane przed dokonaniem zgłoszenia danego znaku towarowego do rejestracji i że używanie dla identycznego towaru następuje w dobrej wierze. W celu dokonania oceny, czy warunki te są spełnione na sądzie krajowym spoczywa obowiązek uwzględnienia w szczególności następujących elementów:

               —

               zakorzenienia i renomy tego oznaczenia z punktu widzenia właściwego kręgu odbiorców,

               —

               stopnia podobieństwa towarów i usług, dla których oznaczenie to było pierwotnie używane, i towaru, dla którego ten znak towarowy został zarejestrowany, oraz

               —

               wymiaru ekonomicznego i handlowego używania dla tego towaru oznaczenia podobnego do tego znaku towarowego.

      (1)  Dz.U. C 126 z 28.4.2012.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 30 września 2004 r. w sprawie C-496/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2001/59/WE — Brak transpozycji)

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 30 września 2004 r.
   w sprawie C-496/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2001/59/WE - Brak transpozycji)
   (2004/C 284/12)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-496/03, której przedmiotem jest skarga o stwierdzenie uchybienia złożona dnia 24 listopada 2003 r. na podstawie art. 226 WE: Komisja Wspólnot Europejskich, (pełnomocnicy: C.-F. Durand i F. Simonetti) przeciwko Republice Francuskiej (pełnomocnicy: G. de Bergues i C. Mercier) Trybunał (czwarta izba) w składzie: J. N. Cunha Rodrigues, prezes izby, N. Colneric i E. Juhász (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał dnia 30 września 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując przepisów o charakterze ustawowym, wykonawczym i administracyjnym, niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy 2001/59/WE Komisji z dnia 6 sierpnia 2001 r. w sprawie dwudziestego ósmego dostosowania do postępu technicznego dyrektywy Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.1.2004.


title: Sprawa C-327/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 kwietnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof — Niemcy) — Mensch und Natur AG przeciwko Freistaat Bayern (Artykuł 249 akapit czwarty WE — Akty instytucji — Decyzja Komisji skierowana do jednostki — Rozporządzenie (WE) nr 258/97 — Nowa żywność lub nowy składnik żywności — Decyzja 2000/196/WE —  „Stevia rebaudiana Bertoni: rośliny i suszone liście” — Odmowa zezwolenia na wprowadzenie do obrotu — Skutki dla osoby innej niż adresat)

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 kwietnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerischer Verwaltungsgerichtshof — Niemcy) — Mensch und Natur AG przeciwko Freistaat Bayern
   (Sprawa C-327/09) (1)

   (Artykuł 249 akapit czwarty WE - Akty instytucji - Decyzja Komisji skierowana do jednostki - Rozporządzenie (WE) nr 258/97 - Nowa żywność lub nowy składnik żywności - Decyzja 2000/196/WE - „Stevia rebaudiana Bertoni: rośliny i suszone liście” - Odmowa zezwolenia na wprowadzenie do obrotu - Skutki dla osoby innej niż adresat)
   2011/C 179/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bayerischer Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mensch und Natur AG

      Strona pozwana: Freistaat Bayern

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bayerischer Verwaltungsgerichtshof — Wykładnia art. 249 akapit czwarty WE i decyzji Komisji 2000/196/WE z dnia 22 lutego 2000 r. o odmowie dopuszczenia „Stevia rebaudiana Bertoni: rośliny i suszone liście” jako nowej żywności i nowych składników żywności w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 61, s. 14) — Decyzja Komisji skierowana do jednostki — Skutki dla osoby innej niż adresat

      Sentencja

   Decyzja Komisji wydana na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 1997 r. dotyczącego nowej żywności i nowych składników żywności, odmawiająca dopuszczenia do obrotu na rynku Unii żywności lub składnika żywności, nie wiąże innych osób niż osoba, którą decyzja ta oznacza jako adresata. Z kolei właściwe organy danego państwa członkowskiego powinny zbadać, czy sprzedawany na terytorium tego państwa członkowskiego towar, którego cechy charakterystyczne wydają się odpowiadać cechom charakterystycznym towaru, który stanowi przedmiot decyzji Komisji, jest nową żywnością lub nowym składnikiem żywności w rozumieniu art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia, i, w odpowiednim przypadku, powinny one nakazać zainteresowanej osobie, aby dostosowała się do przepisów rzeczonego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 października 2004 r. w sprawie T-36/99, Lenzing AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pomoc Państwa — Wniosek o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Decyzja dotycząca indywidualnie skarżącej — Art. 87 ust. 1 WE — Umowy dotyczące restrukturyzacji i spłaty długów — Kryterium prywatnego wierzyciela)

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/12

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 21 października 2004 r.
   w sprawie T-36/99, Lenzing AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Pomoc Państwa - Wniosek o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Decyzja dotycząca indywidualnie skarżącej - Art. 87 ust. 1 WE - Umowy dotyczące restrukturyzacji i spłaty długów - Kryterium prywatnego wierzyciela)
   (2004/C 314/30)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-36/99, Lenzing AG z siedzibą w Lenzing (Austria), reprezentowana początkowo przez H. J. Niemeyera, a następnie przez I. Brinkera i U. Soltésza, adwokatów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: V. Kreuschitz i D. Triantafyllou, wspierani przez M. Nuñez-Müller, adwokata, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), popieranej przez Królestwo Hiszpanii (pełnomocnik: N. Díaz Abad, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji 1999/395/WE z dnia 28 października 1998 r. dotyczącej pomocy Państwa przyznanej przez Hiszpanię na rzecz Sniace SA z siedzibą w Torrelavega, Cantabrique (Dz.U. 1999, L 149, str. 40), w brzmieniu zmienionym decyzją Komisji 2001/43/WE z dnia 20 września 2000 r. (Dz.U. 2001, L 11, str. 46), Sąd Pierwszej Instancji (piąta izba), w składzie: R. García-Valdecasas, prezes, P. Lindh, J. D. Cooke, H. Legal i M. E. Martins Ribeiro, sędziowie; sekretarz: D. Christensen administrator, wydał w dniu 21 października 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Zostaje stwierdzona nieważność art. 1 ust. 1 decyzji Komisji 1999/395/WE z dnia 28 października 1998 r. dotyczącej pomocy Państwa przyznanej przez Hiszpanię na rzecz Sniace SA z siedzibą w Torrelavega, Cantabrique, w brzmieniu zmienionym decyzją Komisji 2001/43/WE z dnia 20 września 2000 r.

               2)

               Komisja poniesie koszty własne oraz strony skarżącej.

               3)

               Królestwo Hiszpanii poniesie swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 169 z 5.6.1999.