title: Sprawa F-100/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 15 marca 2007 r. — Simon przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości i Komisji

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/60

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 15 marca 2007 r. — Simon przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości i Komisji
   (Sprawa F-100/06) (1)

   (2007/C 95/120)

      Język postępowania: węgierski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006, str. 65.


title: Sprawa C-441/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Cour administrative d'appel de Douai z dnia  1 grudnia 2005 r.  w sprawie Société Roquette Frères przeciwko Ministre de l'Agriculture, de l'Alimentation, de la Pêche et de la Ruralité

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Cour administrative d'appel de Douai z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie Société Roquette Frères przeciwko Ministre de l'Agriculture, de l'Alimentation, de la Pêche et de la Ruralité
   (Sprawa C-441/05)
   (2006/C 36/51)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 12 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony wyrokiem Cour administrative d'appel de Douai (Francja) z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie Société Roquette Frères przeciwko Ministre de l'Agriculture, de l'Alimentation, de la Pêche et de la Ruralité.
   Cour administrative d'appel de Douai zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy spółka Roquette Frères była bez żadnych wątpliwości uprawniona do zakwestionowania bezpośrednio przed nim zgodności z prawem art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 1785/81 (1), art. 27 ust. 3 rozporządzenia nr 2038/1999 (2), art. 1 rozporządzenia nr 2073/2000 (3), art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 1260/2001 (4), art. 1 rozporządzenia nr 1745/2002 (5) i art. 1 rozporządzenia nr 1739/2003 (6)?

               2)

               W przypadku gdyby spółka Roquette Frères była uprawniona do podniesienia zarzutu niezgodności z prawem tych rozporządzeń, czy art. 24 ust. 2 rozporządzenia nr 1785/81, art. 27 ust. 3 rozporządzenia nr 2038/1999, art. 1 rozporządzenia nr 2073/2000, art. 11 ust. 2 rozporządzenia nr 1260/2001, art. 1 rozporządzenia nr 1745/2002 i art. 1 rozporządzenia nr 1739/2003 są ważne, w zakresie, w jakim ustalają maksymalne podstawowe ilości produkcji izoglukozy dla kontynentalnej części Francji, nie uwzględniając izoglukozy, która została wyprodukowana w tym państwie pomiędzy 1 listopada 1978 r. a 30 kwietnia 1979 r. jako produkt pośredni do wytwarzania innych produktów przeznaczonych do sprzedaży?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1785/81 z dnia 30 czerwca 1981 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 177, str. 4).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2038/1999 z dnia 13 września 1999 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 252, str. 1).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2073/2000 z dnia 29 września 2000 r. zmniejszające, w odniesieniu do roku gospodarczego 2000/2001, ilości gwarantowane w ramach kwot produkcyjnych dla sektora cukru i przewidywane maksymalne potrzeby rafinerii cukru w ramach przywozu preferencyjnego (Dz.U. L 246, str. 38).

      (4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 178, str. 1).

      (5)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1745/2002 z dnia 30 września 2002 r. zmniejszające, w odniesieniu do roku gospodarczego 2002/2003, ilości gwarantowane w ramach kwot produkcyjnych dla sektora cukru i przewidywane maksymalne potrzeby rafinerii cukru w ramach przywozu preferencyjnego (Dz.U. L 263, str. 31).

      (6)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1739/2003 z dnia 30 września 2003 r. zmniejszające, w odniesieniu do roku gospodarczego 2003/2004, ilości gwarantowane w ramach kwot produkcyjnych dla sektora cukru i przewidywane maksymalne potrzeby rafinerii cukru w ramach przywozu preferencyjnego (Dz.U. L 249, str. 38).


title: Sprawa T-293/12: Wyrok Sądu z dnia 11 czerwca 2014 r. – Syria International Islamic Bank przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii — Zamrożenie funduszy — Oczywisty błąd w ocenie — Ciężar dowodu — Żądanie odszkodowawcze)

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/9

         Wyrok Sądu z dnia 11 czerwca 2014 r. – Syria International Islamic Bank przeciwko Radzie
   (Sprawa T-293/12) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie funduszy - Oczywisty błąd w ocenie - Ciężar dowodu - Żądanie odszkodowawcze))
   2014/C 245/12
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Syria International Islamic Bank PJSC (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci G. Laguesse i J.P. Buyle)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i D. Gicheva, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 544/2012 z dnia 25 czerwca 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 165, s. 20; sprostowanie Dz.U. 2012, L 173, s. 27) oraz decyzji wykonawczej Rady 2012/335/WPZiB z dnia 25 czerwca 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji Rady 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 165, s. 80) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej, oraz, po drugie, żądanie odszkodowania.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 544/2012 z dnia 25 czerwca 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w zakresie, w jakim dotyczy ono Syria International Islamic Bank PJSC.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Rady 2012/335/WPZiB z dnia 25 czerwca 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji Rady 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii w zakresie, w jakim dotyczy ona Syria International Islamic Bank.

               3)

               Żądanie odszkodowania zostaje odrzucone jako niedopuszczalne.

               4)

               Syria International Islamic Bank pokrywa jedną czwartą własnych kosztów.

               5)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz trzy czwarte kosztów poniesionych przez Syria International Islamic Bank.

      (1)  Dz.U. C 258 z 25.8.2012.


title: Sprawa C-290/12: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 11 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli — Włochy) — Oreste Della Rocca przeciwko Poste Italiane SpA (Polityka społeczna — Dyrektywa 99/70/WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Klauzula 2 — Zakres stosowania porozumienia ramowego — Agencja pracy tymczasowej — Outsourcing pracowników tymczasowych na rzecz przedsiębiorstwa użytkownika — Kolejne umowy o pracę na czas określony)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/15

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 11 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli — Włochy) — Oreste Della Rocca przeciwko Poste Italiane SpA
   (Sprawa C-290/12) (1)

   (Polityka społeczna - Dyrektywa 99/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzula 2 - Zakres stosowania porozumienia ramowego - Agencja pracy tymczasowej - Outsourcing pracowników tymczasowych na rzecz przedsiębiorstwa użytkownika - Kolejne umowy o pracę na czas określony)
   2013/C 156/24
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Napoli

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Oreste Della Rocca

      Strona pozwana: Poste Italiane SpA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Napoli — Wykładnia klauzul 2 i 5 dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 43) — Zakres stosowania — Stosowanie dyrektywy do spółek pracy tymczasowej — Możliwość zawierania przez te spółki kolejnych umów na czas określony z pracownikami tymczasowymi z powodu okoliczności uzasadniających czasowy charakter stosunku pracy pomiędzy pracownikiem tymczasowym i przedsiębiorstwem użytkownikiem.

      Sentencja

   Dyrektywę Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącą porozumienia ramowego UNICE, CEEP oraz ETUC w sprawie pracy na czas określony oraz Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte w dniu 18 marca 1999 r., znajdujące się w załączniku do tej dyrektywy, należy interpretować w taki sposób, że nie mają one zastosowania ani do stosunku pracy na czas określony pomiędzy pracownikiem tymczasowym a agencją pracy tymczasowej, ani do stosunku pracy na czas określony pomiędzy takim pracownikiem a przedsiębiorstwem użytkownikiem.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.


title: Sprawa T-412/11: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2011 r. — Maharishi Foundation przeciwko OHIM (TRANSCENDENTAL MEDITATION)

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/41

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2011 r. — Maharishi Foundation przeciwko OHIM (TRANSCENDENTAL MEDITATION)
   (Sprawa T-412/11)
   2011/C 282/78
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Maharishi Foundation Ltd (St. Helier, Jersey) (przedstawiciel: adwokat A. Meijboom)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 24 marca 2011 r. w sprawie R 1293/2010-2;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „TRANSCENDENTAL MEDITATION” dla towarów i usług z klas 16, 41, 44 i 45 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8246647

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego dla części towarów i usług

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie odwołania i przekazanie sprawy do Wydziału Rozpatrywania Zgłoszeń w celu dalszego postępowania

      Podniesione zarzuty: skarżąca podnosi cztery zarzuty: i) naruszenie art. 75 i art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na to, że Izba Odwoławcza nie podjęła rozstrzygnięcia, opierając się wyraźnie na art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, a mimo to uznała, iż znak towarowy „TRANSCENDENTAL MEDITATION” jest rodzajowy; ii) naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na niepoprawne ustalenie Izby Odwoławczej, że ten znak towarowy pozbawiony jest jakiegokolwiek odróżniającego charakteru; iii) naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na niepoprawne stwierdzenie, że znak towarowy składa się wyłącznie ze wskazówek mogących służyć w obrocie do oznaczania właściwości towarów lub usług, dla których skarżący wniósł o rejestrację znaku towarowego; i iv) naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na niepoprawne ustalenie Izby Odwoławczej, że znak towarowy nie uzyskał charakteru odróżniającego w następstwie używania w odniesieniu do towarów lub usług, dla których występuje się o rejestrację.


title: Sprawa T-75/10: Postanowienie Sądu z dnia 13 lipca 2012 r. — Embraer i in. przeciwko Komisji

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/23

         Postanowienie Sądu z dnia 13 lipca 2012 r. — Embraer i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-75/10) (1)

   2012/C 273/39
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa T-251/15: Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2015 r. – Espírito Santo Financial (Portugalia)/EBC

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/34

         Skarga wniesiona w dniu 14 maja 2015 r. – Espírito Santo Financial (Portugalia)/EBC
   (Sprawa T-251/15)
   (2015/C 245/40)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Espírito Santo Financial (Portugalia), SGPS, SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: R. Oliveira, N. Cunha Barnabé oraz S. Estima Martins, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Europejskiego Banku Centralnego (EBC) z dnia 4 marca 2015 r. zgodnie z art. 8 ust. 3 decyzji EBC/2004/3 (dorozumianej decyzji) o nieprzyznaniu pełnego dostępu do decyzji EBC z dnia 1 sierpnia 2014 r. zawieszającej względem Banco Espírito Santo S.A. status strony w ramach polityki pieniężnej Eurosystemu oraz zobowiązującej tenże bank do spłaty całego długu wobec Eurosystemu w kwocie w wysokości 10 bilionów EUR, a także do wszystkich dokumentów będących w posiadaniu EBC, które posiadają jakikolwiek związek z rzeczoną decyzją;

               —

               stwierdzenie nieważności wyraźnej decyzji EBC z dnia 1 kwietnia 2015 r. (wyraźnej decyzji) o nieprzyznaniu pełnego dostępu do powyższych dokumentów;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący dorozumianej decyzji, oparty na naruszeniu obowiązku uzasadnienia.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że dorozumiana decyzja w zakresie w jakim nie przedstawia żadnego powodu odmowy udzielenia pełnego dostępu do żądanych dokumentów EBC, narusza obowiązek uzasadnienia i w związku z tym należy stwierdzić jej nieważność.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący wyraźnej decyzji, oparty na naruszeniu obowiązku uzasadnienia w odniesieniu do decyzji Rady Prezesów EBC.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że należy stwierdzić nieważność wyraźnej decyzji odmawiającej dostępu do żądanych informacji na tej podstawie, że narusza ona obwiązek uzasadnienia w zakresie w jakim: i) zawiera wyłącznie ogólne uwagi dotyczące powołanych wyjątków, wymienionych w art. 4 decyzji EBC/2004/3, a w szczególności ii) nie wskazuje powodów, dla których wyjątek wymieniony w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze decyzji EBC/2004/3 miałby uzasadniać ograniczenie przysługującego stronie skarżącej prawa dostępu.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący wyraźnej decyzji, oparty na naruszeniu art. 4 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze, drugie i siódme decyzji EBC/2004/3.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący wyraźnej decyzji, oparty na naruszeniu art. 4 ust. 2 pierwsze tiret decyzji EBC/2004/3 w odniesieniu do decyzji Rady Prezesów EBC.

               5.

               Zarzut piąty, dotyczący wyraźnej decyzji, oparty na naruszeniu obowiązku uzasadnienia w związku z propozycjami zarządu EBC.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że należy stwierdzić nieważność wyraźnej decyzji z uwagi na to, że narusza ona obowiązek uzasadnienia w zakresie w jakim: i) zawiera tylko ogólne uwagi dotyczące powołanych wyjątków wymienionych w art. 4 decyzji EBC/2004/3; ii) nie wskazuje szczególnych powodów, dla których odmówiono dostępu do szczególnych informacji, których zażądała strona; iii) nie podaje powodów odmowy udostępnienia informacji na podstawie art. 4 ust. 1 lit. a) tiret siódme decyzji EBC/2004/3; iv) nie wskazuje powodów odmowy udostępnienia informacji na podstawie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze decyzji EBC/2004/3; v) nie podaje powodów odmowy dostępu do informacji na podstawie art. 4 ust. 3 decyzji EBC/2004/3.


title: Sprawa T-194/10: Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2012 r. — Węgry przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 — Rozporządzenie (WE) nr 607/2009 — Baza danych E-Bacchus — Wpis chronionej nazwy pochodzenia „Vinohradnícka oblasť Tokaj” z zaznaczeniem Słowacji jako kraju pochodzenia — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/18

         Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2012 r. — Węgry przeciwko Komisji
   (Sprawa T-194/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (WE) nr 1234/2007 - Rozporządzenie (WE) nr 607/2009 - Baza danych E-Bacchus - Wpis chronionej nazwy pochodzenia „Vinohradnícka oblasť Tokaj” z zaznaczeniem Słowacji jako kraju pochodzenia - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
   2012/C 399/31
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: początkowo J. Fazekas, M. Fehér i K. Szíjjártó, następnie M. Fehér i K. Szíjjártó, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Schima, V. Bottka i M. Vollkommer, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności wpisu chronionej nazwy pochodzenia „Vinohradnícka oblasť Tokaj”, z zaznaczeniem Słowacji jako kraju pochodzenia, do rejestru chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych dotyczącym win (bazy danych E-Bacchus)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Węgry pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Republika Słowacka pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010.


title: Sprawa T-169/14: Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2014 r. – Ferring przeciwko OHIM – Kora Corporation (Koragel)

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/28

         Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2014 r. – Ferring przeciwko OHIM – Kora Corporation (Koragel)
   (Sprawa T-169/14)
   2014/C 151/35
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ferring BV (Hoofddorp, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat A. Thünken)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Kora Corporation Ltd (Swords, Irlandia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 13 stycznia 2014 r. w sprawie R 721/2013-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej oraz interwenienta, jeśli wstąpi do sprawy, kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Kora Corporation Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Koragel” dla towarów z klasy 5 – zgłoszenie nr 10 490 027

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy „CHORAGON”, zarejestrowany dla towarów z klasy 5 – zgłoszenie nr 8 695 314

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Wykreślenie sprawy T-423/03

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/45

         Wykreślenie sprawy T-423/03 (1)

   (2004/C 228/108)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 24 maja 2004 r., prezes drugiej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-423/03, Elisabeth Saskia SMIT przeciwko Europolowi.

      (1)  Dz.U. C 47 z 21.2.2004.


title: Sprawa T-64/16: Wyrok Sądu z dnia 18 stycznia 2017 r. – Wieromiejczyk/EUIPO (Tasty Puff) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Tasty Puff — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/28

         Wyrok Sądu z dnia 18 stycznia 2017 r. – Wieromiejczyk/EUIPO (Tasty Puff)
   (Sprawa T-64/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Tasty Puff - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 063/38)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Michał Wieromiejczyk (Pabianice, Polska) (przedstawiciel: R. Rumpel, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Śliwińska i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 listopada 2015 r. (sprawa R 3058/2014-5), dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego Tasty Puff jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Michał Wieromiejczyk zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016.


title: Sprawa C-593/12 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 24 października 2013 r. – Lancôme parfums et beauté & Cie przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Focus Magazin Verlag GmbH (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy Color Focus — Wniosek o unieważnienie prawa do znaku złożony przez właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego Focus — Unieważnienie prawa do znaku — Zrzeczenie się prawa do znaku — Artykuł 149 regulaminu postępowania — Odwołanie, które stało się bezprzedmiotowe — Umorzenie postępowania)

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/6

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 24 października 2013 r. – Lancôme parfums et beauté & Cie przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Focus Magazin Verlag GmbH
   (Sprawa C-593/12 P) (1)

   ((Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy Color Focus - Wniosek o unieważnienie prawa do znaku złożony przez właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego Focus - Unieważnienie prawa do znaku - Zrzeczenie się prawa do znaku - Artykuł 149 regulaminu postępowania - Odwołanie, które stało się bezprzedmiotowe - Umorzenie postępowania))
   2014/C 102/07
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lancôme parfums et beauté & Cie (przedstawiciel: A. von Mühlendahl, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik, R. Schweizer, Rechtsanwalt), Focus Magazin Verlag GmbH (przedstawiciel: R. Schweizer, Rechtsanwalt)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 5 października 2012 r. w sprawie T-204/10 Lancôme przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez właściciela słownego znaku towarowego „COLOR FOCUS” dla towarów należących do klasy 3 na decyzję R 238/2009-2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 11 lutego 2010 r., oddalającą odwołanie od decyzji Wydziału Unieważnień, w której uwzględniono wniosek o unieważnienie wspomnianego znaku, złożony przez właściciela słownego wspólnotowego znaku towarowego „FOCUS”, zarejestrowanego dla towarów należących do klasy 3 – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo znaków towarowych – Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego – Nadużycie praw

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie odwołania zostaje umorzone.

               2)

               Lancôme parfums et beauté & Cie zostaje obciążona kosztami niniejszego postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 23.2.2013.


title: Sprawa C-2/15 SA: Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 29 września 2015 r. – ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias/Komisja Europejska (Wniosek o upoważnienie do dokonania zajęcia na mieniu Komisji Europejskiej)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/17

         Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 29 września 2015 r. – ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias/Komisja Europejska
   (Sprawa C-2/15 SA) (1)

   ((Wniosek o upoważnienie do dokonania zajęcia na mieniu Komisji Europejskiej))
   (2016/C 038/24)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (przedstawiciel: S. Paliou, dikigoros)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i R. Lyal, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Wniosek zostaje odrzucony.

               2)

               ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 118 z 13.4.2015.


title: Wykreślenie sprawy C-8/04

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/32

         Wykreślenie sprawy C-8/04 (1)

   (2006/C 60/63)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2005 r. prezes czwartej izby Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-8/04 E. Bujara przeciwko Inspecteur der Belastingdienst Limburg (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof 's-Hertogenbosch).

      (1)  Dz.U.C 59 z 6.3.2004


title: Sprawa T-306/11: Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2011 r. — Schwenk Zement przeciwko Komisji

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/29

         Skarga wniesiona w dniu 10 czerwca 2011 r. — Schwenk Zement przeciwko Komisji
   (Sprawa T-306/11)
   2011/C 238/51
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Schwenk Zement KG (Ulm, Niemcy) (przedstawiciel: M. Raible, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji K(2011) 2367 wersja ostateczna z dnia 30 marca 2011 r. (sprawa COMP/39520 — Zement i produkty pokrewne)

               —

               obciążenie Komisji kosztami strony skarżącej, zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący nieproporcjonalnego charakteru formy rozstrzygnięcia
               Zaskarżona decyzja stanowi naruszenie zasady proporcjonalności, ponieważ decyzja stanowi pierwszy środek w ramach prowadzonego przeciwko skarżącej dochodzenia, a skarżąca była gotowa do udzielenia informacji.

                           —

                           Rozporządzenie Rady (1) (WE) nr 1/2003 wprawdzie nie przewiduje hierarchii między zwykłym żądaniem informacji a decyzją w sprawie wezwania do udzielenia informacji. Nie zmienia to jednak faktu, że przy wyborze środka w wyjaśniającego należy brać pod uwagę zasadę proporcjonalności.

                           —

                           Żądanie informacji na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 stanowi względem decyzji w sprawie wezwania do udzielenia informacji na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 środek łagodniejszy i równie skuteczny w przypadku przedsiębiorstwa gotowego do udzielenia informacji.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003
               Zaskarżona decyzja nie odpowiada wymogom co do wskazania podstawy prawnej zgodnie z art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003.

                           —

                           Komisja nie powołuje żadnego konkretnego zarzutu popełnienia czynu, a informacje wymagane w drodze żądania informacji dalece nie pozostają w związku z rzekomym zarzutem popełnienia czynu.

                           —

                           Żądanie informacji nie jest zatem konieczne dla dochodzenia Komisji. Wykazanie naruszenia prawa kartelowego nie może być przeprowadzone w oparciu o zażądane informacje.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący wyznaczenia terminu w sposób nieproporcjonalny.
               Termin dwóch tygodni na złożenie odpowiedzi na pytanie 11 był dla skarżącej niewystarczający.

                           —

                           Komisja bez podania przyczyny skróciła w zaskarżonej decyzji w porównaniu z projektem decyzji termin do złożenia odpowiedzi na pytanie 11 z dwóch miesięcy do dwóch tygodni.

                           —

                           Odpowiedź z zachowaniem terminu wyznaczonego na dwa tygodnie była dla skarżącej niemożliwa. Przedłużenie terminu zostało jednak kategorycznie odrzucone przez Komisję.

                           —

                           Dłuższy termin był absolutnie konieczny ze względu na zakres żądanych informacji, trudności w ich zebraniu, jak również indywidualną sytuację skarżącej.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonej decyzji
               Zaskarżona decyzja jest nienależycie uzasadniona.

                           —

                           Z zaskarżonej decyzji nie wynika sformułowany przeciwko skarżącej zarzut popełnienia czynu. Nie wynika z niej również, w jakim związku pozostają żądane informacje z rzekomym zarzutem popełnienia czynu.

                           —

                           Brak jest również, ogólnie rzecz biorąc, dostatecznego uzasadnienia wyznaczenia terminu, jak również skrócenia z dwóch miesięcy w projekcie decyzji do dwóch tygodni, terminu przewidzianego na odpowiedź na pytanie 11.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa do obrony skarżącej
               W związku ze stworzoną przez Komisję presją czasu naruszono prawo do obrony skarżącej, w szczególności jej ochronę w związku z możliwym przyznaniem się do popełnienia naruszenia.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu. (Dz.U. 2003, L 1, s. 1)


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 marca 2005 r. w sprawie C-449/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Gospodarka odpadami — Składowisko w Saint-Laurent du Maroni — Dyrektywy 75/442/EWG i 91/156/EWG)

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 10 marca 2005 r.
   w sprawie C-449/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Gospodarka odpadami - Składowisko w Saint-Laurent du Maroni - Dyrektywy 75/442/EWG i 91/156/EWG)
   (2005/C 115/10)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-449/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesionej w dniu 24 października 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. Konstantinidis i B. Stromsky) przeciwko Republice Francuskiej (pełnomocnicy: G. de Bergues i D. Petrausch), Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby (sprawozdawca), C. Gulmann i J. Klučka, sędziowie; rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 10 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie udzieliwszy zezwolenia na eksploatację składowiska odpadów z gospodarstw domowych i komunalnych znajdującego się na terenie gminy Saint-Laurent du Maroni w Gujanie Francuskiej,

                           —

                           nie podejmując niezbędnych środków w celu zapewnienia, aby odpady złożone na tym składowisku były odzyskiwane lub unieszkodliwiane bez zagrażania zdrowiu ludzkiemu i bez stosowania procesów lub metod, które mogłyby szkodzić środowisku naturalnemu oraz

                           —

                           nie podejmując niezbędnych środków, aby podmiot eksploatujący to składowisko odzyskiwał lub unieszkodliwiał odpady na własną rękę albo przekazał je prywatnemu lub publicznemu punktowi zbierania odpadów,

                           —

                           Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 9, 4 i 8 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 289 z 29.11.2003


title: Sprawa C-347/04: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln — Niemcy) — Rewe Zentralfinanz eG, która wstąpiła w ogół praw i obowiązków spółki ITS Reisen GmbH przeciwko Finanzamt Köln-Mitte (Swoboda wykonywania działalności gospodarczej — Podatek dochodowy od osób prawnych — Bezpośrednie odliczenie strat poniesionych przez spółki dominujące — Straty wynikające z odpisów amortyzacyjnych od wartości udziałów posiadanych w spółkach zależnych mających siedzibę w innych państwach członkowskich)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln — Niemcy) — Rewe Zentralfinanz eG, która wstąpiła w ogół praw i obowiązków spółki ITS Reisen GmbH przeciwko Finanzamt Köln-Mitte
   (Sprawa C-347/04) (1)

   (Swoboda wykonywania działalności gospodarczej - Podatek dochodowy od osób prawnych - Bezpośrednie odliczenie strat poniesionych przez spółki dominujące - Straty wynikające z odpisów amortyzacyjnych od wartości udziałów posiadanych w spółkach zależnych mających siedzibę w innych państwach członkowskich)
   (2007/C 96/06)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Köln
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Rewe Zentralfinanz eG, która wstąpiła w ogół praw i obowiązków spółki ITS Reisen GmbH

      Strona pozwana: Finanzamt Köln-Mitte
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Köln — Wykładnia art. 52 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 43 WE), 58 traktatu WE (obecnie art. 48 WE) i art. 73 B (obecnie, po zmianie art. 56 WE) — Przepisy krajowe w dziedzinie podatku dochodowego od osób prawnych ograniczające możliwość odliczenia przez spółki dominujące będące rezydentami strat wynikających ze zmniejszenia wartości udziałów posiadanych w spółkach zależnych będących rezydentami podatkowymi w innych państwach członkowskich
   Sentencja
   W okolicznościach takich jak w postępowaniu przed sądem krajowym, w których spółka dominująca posiada w spółce zależnej niebędącej rezydentem udziały, które przyznają jej określony wpływ na decyzje tej zagranicznej spółki zależnej i umożliwiają określenie jej przedmiotu działalności, art. 52 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 43 WE) i 58 traktatu WE (obecnie art. 48 WE) sprzeciwiają się uregulowaniu państwa członkowskiego, które ogranicza możliwość odliczenia przez spółkę dominującą będącą rezydentem tego państwa strat poniesionych przez nią w związku z odpisami amortyzacyjnymi dokonanymi od wartości udziałów w spółkach zależnych mających siedziby w innych państwach członkowskich.

      (1)  Dz.U. C 273 z 6.11.2004.


title: Sprawa T-159/04: Skarga wniesiona dnia 24 kwietnia 2004 r. przez Davide Rovetta przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               10.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/13

         Skarga wniesiona dnia 24 kwietnia 2004 r. przez Davide Rovetta przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-159/04)
   (2004/C 179/25)
   Język postępowania: włoski
   Dnia 24 kwietnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Davide Rovetta, reprezentowanego przez Maurizio Gambardella, avvocato.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji ostatecznej z dnia 14 maja 2003 r. w sprawie jego zaszeregowania do stopnia B 5/3, odrzucającej jego wniosek N.D/77/03 o zaszeregowanie do stopnia B 4;

               —

               uchylenie decyzji zawartej w odpowiedzi na skargę N.R/563/03, odmawiającej wglądu w akta komisji parytetowej właściwej w sprawach zaszeregowania;

               —

               przyznanie symbolicznego zadośćuczynienia w wysokości 1 euro za krzywdę wyrządzoną mu przez zaskarżoną decyzję;

               —

               zasądzenie od Komisji zapłaty kwoty, którą ustali organ mianujący, jaka przysługiwałaby mu retrospektywnie od chwili rozpoczęcia służby, gdyby był zaszeregowany do stopnia B 4;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Davide Rovetta, urzędnik w Dyrekcji Generalnej Podatki i Unia Celna po zakończeniu okresu próbnego złożył podanie do organu mianującego o zaszeregowanie go do wyższego stopnia, tzn. B 4, zgodnie z art. 31 regulaminu pracowniczego. W swoim wniosku podkreślił, że został zatrudniony również w celu realizacji zadań prawnika w Dyrekcji Generalnej Podatki i Unia Celna, Wydział A 3, „Sprawy prawne i kontrola stosowania regulacji wspólnotowych”.
   Po otrzymaniu odmownej decyzji organu mianującego i zaszeregowaniu do stopnia B 5/3, wniósł odwołanie od decyzji na mocy art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego, które zostało oddalone w sposób wyraźny.
   W skardze do Sądu Pierwszej Instancji skarżący wnosi o uchylenie decyzji w sprawie odwołania i poprzedzającej ją decyzji w sprawie zaszeregowania oraz decyzji odmawiającej skarżącemu wnioskowanego przez niego wglądu w akta komisji parytetowej właściwej w sprawach zaszeregowania.
   Zdaniem skarżącego decyzje te naruszają art. 25 i 31 regulaminu pracowniczego, odpowiednie orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości i Sądu Pierwszej Instancji i istotne wymogi proceduralne, są niedostatecznie uzasadnione i zawierają oczywisty błąd w ocenie. Skarżący twierdzi ponadto, że w niniejszej sprawie nie uwzględniono decyzji zasadniczej z 1983 r. w sprawie zaszeregowania, zmienionej decyzją z dnia 7 lutego 1996 r.
   W końcu skarżący powołuje się sprzeczność z prawem systemu delegowania uprawnień organu mianującego na kolegium w dziedzinie zaszeregowania, ponieważ narusza on zasady proporcjonalności, przejrzystości i prawidłowej administracji.


title: Sprawa T-335/15: Wyrok Sądu z dnia 29 września 2016 r. – Universal Protein Supplements/EUIPO (Przedstawienie kulturysty) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego znaku towarowego Unii Europejskiej przedstawiającego kulturystę — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/39

         Wyrok Sądu z dnia 29 września 2016 r. – Universal Protein Supplements/EUIPO (Przedstawienie kulturysty)
   (Sprawa T-335/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego znaku towarowego Unii Europejskiej przedstawiającego kulturystę - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 419/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Universal Protein Supplements Corp. (New Brunswick, New Jersey, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: H. O’Neill i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 marca 2015 r. (sprawa R 2958/2014-5), dotyczącą wniosku o rejestrację znaku graficznego przedstawiającego kulturystę jako znaku towarowego Unii Europejskiej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Universal Protein Supplements Corp. pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015.


title: Sprawa C-229/07: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 21 stycznia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Paris — Francja) — Diana Mayeur przeciwko Ministère de la santé et des solidarités (Artykuł 104 § 3 regulaminu — Artykuł 23 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady — Swoboda przedsiębiorczości — Uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów oraz nabytego doświadczenia — Sytuacja obywatela państwa trzeciego, będącego posiadaczem dyplomu lekarza wydanego przez to państwa trzecie i uznanego przez jedno z państw członkowskich, który zamierza uzyskać zezwolenie na prowadzenie praktyki lekarskiej w innym państwie członkowskim, gdzie legalnie zamieszkuje ze swym małżonkiem, będącym obywatelem tego ostatniego państwa członkowskiego)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/10

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 21 stycznia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Paris — Francja) — Diana Mayeur przeciwko Ministère de la santé et des solidarités
   (Sprawa C-229/07) (1)

   (Artykuł 104 § 3 regulaminu - Artykuł 23 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady - Swoboda przedsiębiorczości - Uznawanie dyplomów, świadectw i innych dokumentów oraz nabytego doświadczenia - Sytuacja obywatela państwa trzeciego, będącego posiadaczem dyplomu lekarza wydanego przez to państwa trzecie i uznanego przez jedno z państw członkowskich, który zamierza uzyskać zezwolenie na prowadzenie praktyki lekarskiej w innym państwie członkowskim, gdzie legalnie zamieszkuje ze swym małżonkiem, będącym obywatelem tego ostatniego państwa członkowskiego)
   (2008/C 92/17)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal administratif de Paris
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Diana Mayeur

      Strona pozwana: Ministère de la santé et des solidarités
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal administratif de Paris — Wykładnia art. 23 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, str. 77) — Wzajemne uznawanie dyplomów oraz swoboda przedsiębiorczości — Obowiązek wzięcia pod uwagę wszystkich dyplomów, świadectw i innych dokumentów, jak również mającego znaczenie dla sprawy doświadczenia wnioskodawcy — Sytuacja obywatela państwa trzeciego, będącego posiadaczem dyplomu lekarza wydanego przez to państwa trzecie i uznanego przez jedno z państw członkowskich, który zamierza uzyskać zezwolenie na prowadzenie praktyki lekarskiej w innym państwie członkowskim, gdzie legalnie zamieszkuje ze swym małżonkiem, będącym obywatelem wspólnotowym
   Sentencja
   Artykuł 23 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG nie stoi na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie odmówiło obywatelowi państwa trzeciego będącemu małżonkiem obywatela wspólnotowego, który nie skorzystał z prawa do swobodnego przepływu, możliwości powoływania się na przepisy wspólnotowe dotyczące wzajemnego uznawania dyplomów oraz swobody przedsiębiorczości i nie zobowiązuje właściwe organy państwa członkowskiego, w którym złożony został wniosek o zezwolenie na wykonywanie zawodu regulowanego do tego, by wzięły pod uwagę wszystkie dyplomy, świadectwa i inne dokumenty, nawet jeżeli zostały wydane poza Unią Europejską, o ile zostały przynajmniej uznane w innym państwie członkowskim, jak również mające znaczenie dla sprawy doświadczenie wnioskodawcy oraz dokonały porównania kompetencji potwierdzonych tymi dokumentami i tym doświadczeniem z jednej strony oraz wiedzy i kwalifikacji wymaganych ustawodawstwem krajowym z drugiej strony.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa C-297/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Laufen — Niemcy) — postępowania karne przeciwko Gjokowi Filewowi, Adnanowi Osmaniemu (Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Powrót nielegalnie przebywających obywateli państwa trzeciego — Dyrektywa 2008/115/WE — Artykuł 11 ust. 2 — Decyzja nakazująca powrót opatrzona zakazem wjazdu — Okres obowiązywania zakazu wjazdu ograniczony co do zasady do pięciu lat — Uregulowanie krajowe przewidujące w braku wniosku o ograniczenie bezterminowy zakaz wjazdu — Artykuł 2 ust. 2 lit. b) — Obywatele państw trzecich podlegający sankcji karnej, która przewiduje lub której skutkiem jest zobowiązanie do powrotu — Brak zastosowania dyrektywy)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/31

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Laufen — Niemcy) — postępowania karne przeciwko Gjokowi Filewowi, Adnanowi Osmaniemu
   (Sprawa C-297/12) (1)

   (Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Powrót nielegalnie przebywających obywateli państwa trzeciego - Dyrektywa 2008/115/WE - Artykuł 11 ust. 2 - Decyzja nakazująca powrót opatrzona zakazem wjazdu - Okres obowiązywania zakazu wjazdu ograniczony co do zasady do pięciu lat - Uregulowanie krajowe przewidujące w braku wniosku o ograniczenie bezterminowy zakaz wjazdu - Artykuł 2 ust. 2 lit. b) - Obywatele państw trzecich podlegający sankcji karnej, która przewiduje lub której skutkiem jest zobowiązanie do powrotu - Brak zastosowania dyrektywy)
   2013/C 344/53
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Laufen

      Strony w głównym postępowaniu karnym

   Gjoko Filev, Adnan Osmani

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Amtsgericht Laufen — Wykładnia art. 2 ust. 2 lit. b) i art. 11 ust. 2 dyrektywy 2008/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348, s. 98) — Zakaz wjazdu na terytorium krajowe związany z decyzją w sprawie powrotu — Maksymalny okres obowiązywania tego zakazu — Uregulowanie krajowe przewidujące nieograniczony w czasie zakaz wjazdu na terytorium krajowe dla cudzoziemców, w stosunku do których wydana została decyzja w sprawie wydalenia oraz przewidujące karę grzywny lub karę pozbawienia wolności do lat trzech w przypadku naruszenia tego zakazu — Spóźniona transpozycja dyrektywy — Bezpośrednia skuteczność jej przepisów — Przewidziana w uregulowaniu krajowym możliwość zwrócenia się z wnioskiem o ograniczenie w czasie skutków zakazu — W takim przypadku zakaz wjazdu ograniczony do pięciu lat z zastrzeżeniem braku skazania karnego lub zagrożenia dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego — Obywatele państw trzecich, w stosunku do których decyzja w sprawie wydalenia została wydana ponad pięć lat temu

      Sentencja

               1)

               Artykuł 11 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak § 11 ust. 1 Gesetz über den Aufenthalt, die Erwerbstätigkeit und die Integration von Ausländern im Bundesgebiet (ustawy w sprawie pobytu, pracy i integracji cudzoziemców na terytorium federalnym), który uzależnia ograniczenie czasu obowiązywania zakazu wjazdu od wystąpienia przez danego obywatela państwa trzeciego z wnioskiem o przyznanie mu możliwości skorzystania z takiego ograniczenia.

               2)

               Artykuł 11 ust. 2 dyrektywy 2008/115 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by naruszenie zakazu wjazdu i pobytu na terytorium jednego z państw członkowskich, który to zakaz został orzeczony na ponad pięć lat przed datą ponownego wjazdu danego obywatela państwa trzeciego na to terytorium albo przed datą wejścia w życie krajowych przepisów dokonujących transpozycji tej dyrektywy, prowadziło do nałożenia sankcji karnej, chyba że obywatel ten stanowi poważne zagrożenie dla porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub bezpieczeństwa narodowego.

               3)

               Dyrektywę 2008/115 należy interpretować w ten sposób, że zakazuje ona państwom członkowskim ustanawiania przepisów, na podstawie których środek w przedmiocie wydalenia lub doprowadzenia do granicy, obowiązujący od co najmniej pięciu lat przed okresem między dniem, do którego należało dokonać transpozycji tej dyrektywy, a dniem, w którym faktycznie doszło do owej transpozycji, może następnie ponownie stanowić podstawę postępowania karnego, w przypadku gdy ów środek opierał się na skazaniu karnym w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) rzeczonej dyrektywy, a dane państwo członkowskie skorzystało z możliwości przewidzianej w tym przepisie.

      (1)  Dz.U. C 250 z 18.8.2012.


title: Sprawa T-471/17: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2017 r. – Edison/EUIPO (EDISON)

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/39

         Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2017 r. – Edison/EUIPO (EDISON)
   (Sprawa T-471/17)
   (2017/C 309/52)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Edison SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Boscariol de Roberto, D. Martucci i I. Gatto,)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „EDISON” – zgłoszenie nr 3 315 991

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 kwietnia 2017 r. w sprawie R 1355/2016-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Decyzja jest błędna, ponieważ wyklucza „energię elektryczną” z klasy 4, jako że nie wchodzi ona w zakres „materiałów pędnych (w tym benzyn silnikowych)”, „paliw” i „materiałów oświetleniowych” na podstawie ósmego wydania klasyfikacji nicejskiej.


title: Sprawa C-267/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swobodny przepływ kapitału — Artykuł 56 WE i art. 40 porozumienia EOG — Ograniczenia — Opodatkowanie bezpośrednie — Podatnicy niebędący rezydentami — Obowiązek wyznaczenia przedstawiciela podatkowego)

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 5 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-267/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swobodny przepływ kapitału - Artykuł 56 WE i art. 40 porozumienia EOG - Ograniczenia - Opodatkowanie bezpośrednie - Podatnicy niebędący rezydentami - Obowiązek wyznaczenia przedstawiciela podatkowego)
   2011/C 186/03
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i G. Braga da Cruz, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciel: L. Inez Fernandes, pełnomocnik)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M. Muñoz Pérez, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 18 WE i 56 WE — Obowiązek wyznaczenia przedstawiciela podatkowego przez podatników niebędących rezydentami

      Sentencja

               1)

               Poprzez przyjęcie i utrzymanie w mocy art. 130 Código do Imposto sobre o Rendimento das Pessoas Singulares (kodeksu podatku dochodowego od osób fizycznych), który nakłada na podatników niebędących rezydentami obowiązek wyznaczenia przedstawiciela podatkowego w Portugalii wówczas, gdy osiągają oni przychody, z którymi łączy się wymóg złożenia deklaracji podatkowej, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 56 WE.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Portugalska zostaje obciążona trzema czwartymi wszystkich kosztów postępowania. Komisja Europejska zostaje obciążona pozostałą jedną czwartą kosztów.

               4)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009.


title: Sprawa F-102/10: Skarga wniesiona w dniu 18 października 2010 r. — Geradon przeciwko Radzie

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/64

         Skarga wniesiona w dniu 18 października 2010 r. — Geradon przeciwko Radzie
   (Sprawa F-102/10)
   ()
   2011/C 30/125
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Félix Geradon (Sint Pieters Leeuw, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. Coolen, J.N. Louis i E. Marchal)

      Strona pozwana:
      Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności rozliczenia wynagrodzenia skarżącego za okres od lipca do grudnia 2009 r. oraz pasków wynagrodzenia sporządzanych od 1 stycznia 2010 r. w ramach corocznej waloryzacji wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników w oparciu o rozporządzenie Rady (UE, Euratom) nr 1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 5 lipca 2010 r. oddalającej zażalenie na rozliczenie wynagrodzenia skarżącego za okres od lipca do grudnia 2009 r. oraz pasków wynagrodzenia sporządzanych od 1 stycznia 2010 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności, w razie potrzeby, decyzji Rady o sporządzeniu rozliczenia wynagrodzenia za okres od lipca do grudnia 2009 r. oraz pasków wynagrodzenia od 1 stycznia 2010 r.;

               —

               zasądzenie od Rady na rzecz skarżącego zaległego wynagrodzenia powiększonego o odsetki za zwłokę;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.


title: Sprawa T-189/15: Postanowienie Sądu z dnia 15 stycznia 2016 r. – TMG Landelijke Media i Willems/Komisja [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Korespondencja między władzami niderlandzkimi a Komisją dotycząca rocznego dostosowania składki Niderlandów do budżetu Unii przeprowadzanego na podstawie dochodu narodowego brutto — Częściowa odmowa dostępu — Umorzenie postępowania]

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/44

         Postanowienie Sądu z dnia 15 stycznia 2016 r. – TMG Landelijke Media i Willems/Komisja
   (Sprawa T-189/15) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Korespondencja między władzami niderlandzkimi a Komisją dotycząca rocznego dostosowania składki Niderlandów do budżetu Unii przeprowadzanego na podstawie dochodu narodowego brutto - Częściowa odmowa dostępu - Umorzenie postępowania])
   (2016/C 098/58)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: TMG Landelijke Media BV (Amsterdam, Niderlandy) i Menzo Willems (Voorburg, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci R.S. Le Poole i L. Broers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Clotuche-Duvieusart i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 17 lutego 2015 r. odmawiającej częściowo udzielenia M. Willemsowi dostępu do dokumentów zawierających korespondencję między władzami niderlandzkimi a Komisją dotyczącą rocznego dostosowania składki Niderlandów do budżetu Unii Europejskiej.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez TMG Landelijke Media BV i Menzaa Willemsa.

      (1)  Dz.U. C 190 z 8.6.2015.


title: Sprawa T-110/10: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2010 r. — Insula przeciwko Komisji

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/40

         Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2010 r. — Insula przeciwko Komisji
   (Sprawa T-110/10)
   2010/C 134/68
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Conseil scientifique international pour le développement des îles (Insula) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: J.-D. Simonet i P. Marsal, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie, że żądanie Komisji zmierzające do uzyskania zwrotu kwoty 84 120 EUR nie jest zasadne, a w konsekwencji — nakazanie Komisji wydania noty kredytowej opiewającej na kwotę 84 120 EUR;

               —

               stwierdzenie, że sprawa, której dotyczy niniejsza skarga, powinna zostać połączona do celów procedury pisemnej i ustnej, ze względu na istniejące między nimi powiązanie, ze sprawą T-366/09;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca w niniejszej skardze opartej na klauzuli arbitrażowej wnosi do Sądu o stwierdzenie, iż nota debetowa z dnia 28 stycznia 2010 r., na mocy której Komisja dochodzi, w następstwie sporządzenia sprawozdania z przeprowadzonego przez OLAF audytu, zwrotu zaliczek wypłaconych skarżącej, jest niezgodna z postanowieniami umowy EL HIERRO (NNE5/2001/950) zawartej w ramach szczegółowego programu badań, rozwoju technologicznego i prezentacji w dziedzinie energetyki, środowiska naturalnego i trwałego rozwoju.
   Skarżąca podnosi dwa zarzuty.
   W ramach zarzutu pierwszego podważa ona wymagalność wierzytelności dochodzonej przez Komisję w następstwie audytu przeprowadzonego w 2005 r.
   W ramach zarzutu drugiego podnosi ona, że Komisja wydając nową notę debetową narusza swe zobowiązania umowne, które nie pozwalają jej, sześć lat po dokonaniu ostatniej płatności na rzecz Insuli i z uwagi na brak zawiadomienia przez nią w terminie przewidzianym w umowie, żądać przedstawienia dodatkowych dowodów.


title: Sprawa C-263/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 30 marca 2006 r. — Carboni e derivati Srl przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze, Riunione Adriatica di Sicurtà SpA

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 30 marca 2006 r. — Carboni e derivati Srl przeciwko Ministero dell'Economia e delle Finanze, Riunione Adriatica di Sicurtà SpA
   (Sprawa C-263/06)
   (2006/C 224/36)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Corte suprema di cassazione
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Carboni e derivati Srl

      Strona pozwana: Ministero dell'Economia e delle Finanze, Riunione Adriatica di Sicurtà SpA
   Pytania prejudycjalne
   Czy organ celny, zgodnie z zasadami wspólnotowego prawa celnego, może w celu zastosowania cła antydumpingowego, takiego jak ustanowione w decyzji Komisji nr 67/94/EWWiS (1), uwzględnić cenę sprzedaży towarów, która nastąpiła przed sprzedażą, na podstawie której dokonano zgłoszenia w urzędzie celnym, jeżeli kupującym jest przedsiębiorca wspólnotowy lub sprzedaż została dokonana w celu przywozu do Wspólnoty.

      (1)  Dz. U. L 32, str. 44


title: Sprawa C-14/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 15 stycznia 2014 r. – X przeciwko Staatssecretaris van Financiën

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 15 stycznia 2014 r. – X przeciwko Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-14/14)
   2014/C 129/12
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy do celów stosowania art. 63 TFUE, w sytuacji takiej jak niniejsza, w której podatek od dywidend został pobrany przez państwo źródła z tytułu wypłaty dywidendy, porównanie między nierezydentem a rezydentem należy rozszerzyć na podatek dochodowy obciążający dochody z dywidend, od którego odliczono podatek od dywidend w wypadku rezydentów?

               2)

               W wypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy przy ocenie, czy rzeczywiste obciążenie podatkowe nierezydenta jest wyższe niż rezydenta, należy dokonać porównania pomiędzy niderlandzkim podatkiem od dywidend pobranym od nierezydenta a niderlandzkim podatkiem dochodowym należnym od rezydenta, obliczonym na podstawie zryczałtowanego dochodu, który może być przypisany w roku wypłaty dywidend wszystkim udziałom inwestycyjnym posiadanym w spółkach niderlandzkich, czy też prawo Unii Europejskiej wymaga zastosowania innego kryterium porównawczego? Czy przy tym porównaniu należy także uwzględnić majątek rezydenta zwolniony z podatku i jeśli tak, to w jakim zakresie [zob. wyrok Trybunału z dnia 17 października 2013 r. w sprawie C-181/12 Welte, (...)]?

               3)

               Czy w razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, przy ocenie, czy na podstawie zawartej przez państwo źródła przychodu umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zostaje zneutralizowany ewentualnie posiadający dyskryminujący charakter podatek pobierany u źródła, jest wystarczające, że i) rzeczona umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania przewiduje obniżenie podatku w państwie miejsca zamieszkania poprzez zaliczenie podatku pobieranego u źródła oraz że w konkretnym przypadku, pomimo że możliwość ta nie występuje w sposób nieograniczony, ii) przyznane przez państwo miejsca zamieszkania obniżenie podatku prowadzi – ponieważ opodatkowaniu podlegają tylko kwoty netto pobranych dywidend – do całkowitej kompensacji dyskryminującej części podatku?


title: Sprawa C-477/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 5 września 2013 r. — Eintragungsausschuss bei der Bayerischen Architektenkammer przeciwko Hansowi Angererowi

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/46

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 5 września 2013 r. — Eintragungsausschuss bei der Bayerischen Architektenkammer przeciwko Hansowi Angererowi
   (Sprawa C-477/13)
   2013/C 344/79
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca rewizję: Eintragungsausschuss bei der Bayerischen Architektenkammer

      Druga strona postępowania: Hans Angerer

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Czy „przyczyny szczególne i wyjątkowe” w rozumieniu art. 10 dyrektywy (1) to okoliczności zdefiniowane w wymienionych następnie grupach przypadków [lit. a)–g)], czy dodatkowo do tych okoliczności muszą zachodzić „przyczyny szczególne i wyjątkowe”, dla których wnioskodawca nie spełnia warunków przewidzianych w rozdziałach II i III tytułu III dyrektywy?

                           b)

                           Jakiej natury muszą być owe „przyczyny szczególne i wyjątkowe” w drugim wymienionym przypadku? Czy muszą to być przyczyny osobiste — na przykład wynikające z indywidualnego życiorysu — dla których migrant wyjątkowo nie spełnia warunków automatycznego uznania jego wykształcenia na mocy rozdziału III tytułu III dyrektywy?

               2)

                           a)

                           Czy pojęcie architekta w rozumieniu art. 10 lit. c) dyrektywy zakłada, że migrant w rodzimym państwie członkowskim wykonywał lub po zakończeniu kształcenia byłby mógł wykonywać poza czynnościami technicznymi z zakresu planowania i nadzoru budowlanego oraz wykonania obiektów budowlanych także czynności dotyczące projektowania artystycznego, planowania przestrzeni miejskiej, zarządzania oraz ewentualnie ochrony zabytków, a jeśli tak, to w jakim zakresie?

                           b)

                           Czy pojęcie architekta w rozumieniu art. 10 lit. c) dyrektywy zakłada, że migrant posiada wykształcenie na poziomie studiów wyższych, którego zasadniczym przedmiotem jest architektura w tym znaczeniu, że poza technicznymi kwestiami planowania i nadzoru budowlanego oraz wykonania obiektów budowlanych obejmuje ona kwestie planowania artystycznego, planowania przestrzeni miejskiej, zarządzania oraz ewentualnie ochrony zabytków, a jeśli tak, to w jakim zakresie?

                           c)

                                       (i)

                                       Czy udzielenie odpowiedzi na pytania a) i b) zależne jest od tego, w jaki sposób zazwyczaj używa się tytułu zawodowego „architekta” w innych państwach członkowskich (art. 48 ust. 1 dyrektywy);

                                       (ii)

                                       lub czy wystarczające jest ustalenie, w jaki sposób zazwyczaj używa się tytułu zawodowego „architekta” w rodzimym państwie członkowskim oraz w przyjmującym państwie członkowskim;

                                       (iii)

                                       lub czy zakres czynności zazwyczaj związanych na obszarze Unii Europejskiej z pojęciem architekta można wywieść z art. 46 ust. 1 akapit drugi dyrektywy?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/36/WE z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 255, s. 22).


title: Sprawa T-208/10: Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2010 r. — Cree przeciwko OHIM (TRUEWHITE)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/53

         Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2010 r. — Cree przeciwko OHIM (TRUEWHITE)
   (Sprawa T-208/10)
   2010/C 179/91
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Cree, Inc. (Durham, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat V. Schiller)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 lutego 2010 r. w sprawie R 985/2009-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „TRUEWHITE” dla towarów należących do klas 9 i 11

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 4, art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ zgłoszony znak towarowy ma charakter odróżniający.
   Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ zgłoszony znak towarowy nie ma charakteru opisowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-355/04 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 27 lutego 2007 r. — Segi, Araitz Zubimendi Izaga, Aritza Galarraga przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Królestwu Hiszpanii, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Odwołanie — Unia Europejska — Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Wspólne stanowiska 2001/931/WPZiB, 2002/340/WPZiB i 2002/462/WPZiB — Środki skierowane do osób, grup i podmiotów uczestniczących w aktach terrorystycznych — Właściwość Trybunału Sprawiedliwości)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 27 lutego 2007 r. — Segi, Araitz Zubimendi Izaga, Aritza Galarraga przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Królestwu Hiszpanii, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-355/04 P) (1)

   (Odwołanie - Unia Europejska - Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Wspólne stanowiska 2001/931/WPZiB, 2002/340/WPZiB i 2002/462/WPZiB - Środki skierowane do osób, grup i podmiotów uczestniczących w aktach terrorystycznych - Właściwość Trybunału Sprawiedliwości)
   (2007/C 95/06)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Segi, Araitz Zubimendi Izaga, Aritza Galarraga (przedstawiciel: D. Rouget, adwokat)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Finnegan oraz M. M. Bauer, pełnomocnicy), Królestwo Hiszpanii, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   Przedmiot
   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 7 czerwca 2004 r. w sprawie T-338/02, Segi i in. przeciwko Radzie, odrzucającego ich skargę o odszkodowanie mającą na celu naprawienie szkody, jaką skarżący mieli ponieść wskutek wpisania Segi na listę sporządzoną na podstawie przepisów dotyczących walki z terroryzmem.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, w części oddalone.

               2)

               Segi, A. Zubimendi Izaga i A. Galarraga zostają obciążeni kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Hiszpanii ponosi swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 251 z 9.10.2004.


title: Sprawa C-366/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 14 czerwca 2017 r. – Jörg Scharnweber i Henning Kuhlmann/Société Air France SA

text:
               25.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 318/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 14 czerwca 2017 r. – Jörg Scharnweber i Henning Kuhlmann/Société Air France SA
   (Sprawa C-366/17)
   (2017/C 318/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Jörg Scharnweber i Henning Kuhlmann

      Strona pozwana: Société Air France SA
   Postanowieniem Trybunał Sprawiedliwości z dnia 19 lipca 2017 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


title: Sprawa F-130/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 8 lipca 2010 r. — Sotgia przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Powołanie — Członkowie personelu tymczasowego powołani na urzędników — Kandydaci wpisani na listę rezerwy przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego — Zaszeregowanie do grupy na podstawie nowych mniej korzystnych przepisów — Artykuł 5 ust. 4 i art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego)

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/40

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 8 lipca 2010 r. — Sotgia przeciwko Komisji
   (Sprawa F-130/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Powołanie - Członkowie personelu tymczasowego powołani na urzędników - Kandydaci wpisani na listę rezerwy przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego - Zaszeregowanie do grupy na podstawie nowych mniej korzystnych przepisów - Artykuł 5 ust. 4 i art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego)
   2010/C 246/69
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Stefano Sotgia (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci T. Bontinck i J. Feld, następnie adwokaci T. Bontinck i S. Woog)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego wywołującej skutki prawne z dniem 16 kwietnia 2006 r., w której skarżący, członek personelu tymczasowego zaszeregowany do grupy A*11 i laureat konkursu otwartego EPSO/A/18/04, został powołany na urzędnika i zaszeregowany do grupy A*6, stopień 2, na podstawie przepisów załącznika XIII do regulaminu pracowniczego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda strona pokrywa swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006, s. 86.


title: Sprawa F-105/06: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2006 r. — Lübking i in. przeciwko Komisji

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/45

         Skarga wniesiona w dniu 4 września 2006 r. — Lübking i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-105/06)
   (2006/C 281/82)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Johannes Lübking (Bruksela, Belgia) i in. (przedstawiciel: B. Cortese i C. Cortese, avvocati)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego ogłoszonej w Informacji administracyjnej nr 85-2005 z dnia 23 listopada 2005 r. w zakresie, w jakim przewiduje awans skarżących do grupy zaszeregowania A*9, stopień 1;

               —

               ewentualnie, uchylenie decyzji organu powołującego z dnia 23 maja 2006 r. w zakresie, w jakim oddala zażalenie złożone przez skarżących;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, urzędnicy Komisji, kwestionują decyzję organu powołującego o ich awansowaniu w postępowaniu w sprawie awansu w 2005 r. do nowej grupy zaszeregowania A*9, włączonej do struktury od dnia 1 maja 2004 r. pomiędzy grupami zaszeregowania A*8 (była grupa A7) a A*10 (była grupa A6). Skarżący podnoszą, że organ powołujący powinien był ich awansować nie do grupy zaszeregowania A*9, lecz do grupy zaszeregowania A*10, tak jak uczynił to w ramach postępowania w sprawie awansu w 2004 r. w odniesieniu do urzędników, którzy tak jak skarżący w dniu 30 kwietnia 2004 r. byli zaszeregowani do grupy A7 i spełniali wymogi awansu do wyższej grupy zaszeregowania A6.
   W uzasadnieniu swojej skargi skarżący podnoszą trzy zarzuty, z których pierwszy dotyczy naruszenia zasady równości traktowania i zasady ekspektatywy rozwoju kariery. Skarżący podnoszą, że na podstawie tych zasad urzędnicy, którzy w dniu 30 kwietnia 2004 r. zostali zaszeregowani do grupy zaszeregowania A7 (zmienionej na A*8 począwszy od 1 maja 2004 r.) i spełniali wymogi awansu do wyższej grupy zaszeregowania powinni wszyscy podlegać identycznym warunkom przebiegu kariery zawodowej. Tymczasem urzędnicy, którzy zostali awansowani w listopadzie 2004 r. w postępowaniu w sprawie awansu w 2004 r. — czyli po wejściu w życie nowego regulaminu pracowniczego — po awansie zostali zaszeregowani do grupy A*10, podczas gdy osoby — takie jak skarżący — awansowani w postępowaniu w sprawie awansu w 2005 r. zostali zaszeregowani jedynie do niższej grupy, tzn. do grupy pośredniej A*9, choć obie wspomniane grupy osób znajdowały się w sytuacji pod każdym względem porównywalnej.
   W ramach tego zarzutu skarżący podnoszą również zarzut bezprawności w rozumieniu art. 241 WE w odniesieniu do ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45 regulaminu pracowniczego mających zastosowanie w postępowaniu w sprawie awansu w 2005 r. czy, tym bardziej, w odniesieniu do art. 45 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, w zakresie, w jakim przepisy te nie przewidują przepisów przejściowych mających na celu zapewnienie przestrzegania zasady równości traktowania i zasady ekspektatywy rozwoju kariery wobec urzędników w grupie zaszeregowania A7 w dniu 30 kwietnia 2004 r. i spełniających wówczas wymogi awansu do wyższej grupy zaszeregowania A6.
   Na podstawie drugiego zarzutu skarżący podnoszą naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań. Podkreślają mianowicie, że art. 10 ust. 5 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45 regulaminu pracowniczego mających zastosowanie w postępowaniu w sprawie awansu w 2004 r. gwarantuje urzędnikom A7, którzy spełniali wymogi awansu w dniu 30 kwietnia 2004 r. (i zostali przeszeregowani do grupy A*8 w dniu 1 maja 2004 r.) warunki rozwoju kariery zawodowej porównywalne do warunków, jakie mieli w ramach struktury karier mającej zastosowanie przed tą datą, przewidując, poprzez użycie fikcji prawnej (awans ze skutkiem wstecznym), ich awans z grupy zaszeregowania A*8 bezpośrednio do grupy zaszeregowania A*10. Skarżący podnoszą, że wydanie przepisów przejściowych stworzyło po ich stronie uzasadnione oczekiwania, iż przepisy o takich samych skutkach zostaną wydane dla celów kolejnych postępowań w sprawie awansu.
   Trzeci zarzut dotyczy braku uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Skarżący podkreślają w tym względzie, że nawet jeśli przez swój charakter decyzja o awansie nie musi zawierać szczególnego uzasadnienia wyboru organu powołującego, to administracja jest niemniej zobowiązana uzasadnić swój wybór w ramach odpowiedzi na zażalenie złożone na tę decyzję. Tymczasem w niniejszym przypadku, organ powołujący odpowiedział jedynie bardzo powierzchownie na zarzuty skarżących, a w szczególności nie ustosunkował się do kwestii podstawowej podniesionej w zażaleniu, która dotyczy nierówności traktowania pomiędzy urzędnikami w grupie A7 (przeszeregowanymi do grupy A*8) awansowanymi w postępowaniu w sprawie awansu w 2005 r. a ich odpowiednikami awansowanymi w postępowaniu w sprawie awansu w 2004 r.


title: Sprawa T-270/17: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2017 r. – Clean Sky 2 Joint Undertaking/Revoind Industriale

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/33

         Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2017 r. – Clean Sky 2 Joint Undertaking/Revoind Industriale
   (Sprawa T-270/17)
   (2017/C 231/41)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Clean Sky 2 Joint Undertaking (CSJU) (przedstawiciele: B. Mastantuono, pełnomocnik oraz adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Revoind Industriale Srl (Oricola, Włochy)

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               nakazanie stronie pozwanej zapłaty na rzecz CSJU kwoty 625 793,42 EUR tytułem umowy o udzielenie dotacji dla partnerów nr 620108 „LOSITA-Low Subsonic Investigation of a large complete Turboprop Aircraft” oraz kwoty 3 240,41 EUR tytułem odsetek za zwłokę obliczonych według stopy 3,5 % należnych za okres od dnia 7 lutego 2017 r. do dnia 1 kwietnia 2017 r.;

               —

               nakazanie stronie pozwanej zapłaty kwoty 60,01 EUR dziennie tytułem odsetek, licząc od dnia 2 kwietnia 2017 r. do dnia całkowitej spłaty wierzytelności oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.
   Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana nie wywiązała się ze swych zobowiązań umownych, nie realizując projektu LOSITA oraz nie przedstawiając CSJU stosownych sprawozdań i wyników wymaganych na podstawie art. II.2 załącznika II do umowy o udzielenie dotacji.
   Ponadto strona pozwana nie wykonała prac, których zakres został określony w załączniku I, skutkiem czego uchybiła swym zobowiązaniom wynikającym z art. II.3 lit. a), e) i h) załącznika II do umowy o udzielenie dotacji.
   W związku z powyższym strona skarżąca rozwiązała umowę o udzielenie dotacji na podstawie art II.38 załącznika II do tej umowy i wystosowała notę obciążeniową dotyczącą zaliczki w wysokości 625 793,42 EUR, wcześniej wypłaconej przez koordynatora projektu stronie pozwanej na podstawie postanowień umowy o udzielenie dotacji. W konsekwencji wypłacona zaliczka, pozostaje własnością strony skarżącej do dnia całkowitej spłaty wierzytelności.
   Zdarzenia powodujące powstanie zobowiązania po stornie Revoind Industriale S.r.l. jako beneficjenta umowy o udzielenie dotacji są w znacznej mierze bezsporne w niniejszej sprawie, gdyż zarzuty strony pozwanej mają charakter ogólny, niepełny i nie zostały poparte dowodami, w związku z czym są całkowicie bezzasadne.
   W konsekwencji strona skarżąca ma prawo domagać się zwrotu i wypłaty kwot uiszczonych na rzecz strony pozwanej tytułem zaliczki, powiększonych o odsetki za zwłokę.


title: Sprawa C-115/12 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba izba) z dnia 26 września 2013 r. — Republika Francuska przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) — Wspólnotowa interwencja strukturalna w regionie Martynika — Zmniejszenie pomocy finansowej — Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Zgodność działań z przepisami Unii — Koordynacja procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane — Dyrektywa 93/37/EWG — Artykuł 2 — Pojęcie „bezpośredniego subsydiowania” — Pojęcie „obiektów sportowych, rekreacyjnych i wypoczynkowych” )

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/24

         Wyrok Trybunału (czwarta izba izba) z dnia 26 września 2013 r. — Republika Francuska przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-115/12 P) (1)

   (Odwołanie - Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) - Wspólnotowa interwencja strukturalna w regionie Martynika - Zmniejszenie pomocy finansowej - Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Zgodność działań z przepisami Unii - Koordynacja procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane - Dyrektywa 93/37/EWG - Artykuł 2 - Pojęcie „bezpośredniego subsydiowania” - Pojęcie „obiektów sportowych, rekreacyjnych i wypoczynkowych”)
   2013/C 344/39
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard i N. Rouam, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Dintilhac i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-488/10 Francja przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr C(2010) 5229 z dnia 28 lipca 2010 r. w sprawie cofnięcia części wkładu Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) z tytułu jednolitego dokumentu programowania celu nr 1 na rzecz wspólnotowej interwencji strukturalnej w regionie Martyniki we Francji — Koordynacja procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane — Pojęcie „bezpośredniego subsydiowania” — Pojęcie „obiektów sportowych, rekreacyjnych i wypoczynkowych” — Naruszenie prawa — Brak uzasadnienia.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 138 z 12.5.2012.


title: Sprawa T-50/16: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2016 r. – Węgry/Komisja

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/29

         Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2016 r. – Węgry/Komisja
   (Sprawa T-50/16)
   (2016/C 145/36)
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: M. Fehér i G. Koós, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności Komisji Europejskiej z dnia 24 listopada 2015 r. o rejestracji europejskiej inicjatywy obywatelskiej „Wake Up Europe! Agir pour préserver le projet démocratique européen”.

               —

               Obciążenie Komisji kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Przez pierwszy zarzut strona skarżąca podnosi, z jednej strony, że rejestrując sporną europejską inicjatywę obywatelską Komisja naruszyła art. 11 TUE ust. 1, a także art. 2 ust. 1 i 4 [ust. 2] lit. b) rozporządzenia nr 211/2011 (1), ponieważ zdaniem strony skarżącej, wszczęcie postępowania przewidzianego w art. 7 TUE (podobnie jak postępowania w sprawie niewykonania zobowiązania), nie można uznać za akt prawny Unii konieczny dla stosowania Traktatów. Z drugiej strony zdaniem strony skarżącej inicjatywa obywatelska powinna być skierowana na to, aby Komisja wystąpiła z inicjatywą aktu prawnego Unii, który przybierze postać nowego uregulowania prawa Unii.

               2.

               W zarzucie drugim strona skarżąca podnosi, iż przez swoją decyzję Komisja naruszyła prawo do dobrej administracji, jak również zasady pewności prawa i równego traktowania, a także naruszyła obowiązek uzasadnienia. Poprzez ten zarzut strona skarżąca twierdzi zasadniczo, iż ponieważ w decyzji tej Komisja odchodzi radykalnie od swojej wcześniejszej praktyki dotyczącej rejestracji inicjatyw obywatelskich, inicjatywy wcześniejsze i inicjatywy, które ewentualnie zostaną przedstawione w przyszłości nie są w związku z owym brakiem przewidywalności oraz brakiem zgodności traktowane w ten sam sposób.

               3.

               Przez zarzut trzeci strona skarżąca twierdzi, że decyzja Komisji narusza zasadę lojalnej współpracy z art. 4 TUE ust. 3. Z jednej strony Komisja wypowiedziała się wcześniej, iż nie zostały spełnione przesłanki dla wszczęcia przeciwko Węgrom postępowania przewidzianego w art. 7 TUE, z którego to względu decyzja o zarejestrowaniu inicjatywy obywatelskiej może wywoływać wrażenie, że Komisja nie wyłącza jednak, że inicjatywa jest zasadna. Z drugiej strony, zgodnie ze wspomnianą zasadą Komisja powinna poinformować Węgry o inicjatywie obywatelskiej, która dotyczy to państwo bezpośrednio, i dać Węgrom możliwość przedstawienia uwag.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej (Dz.U. L 65, s. 1 wraz ze sprostowaniem w Dz.U. L 65 z 11.3.2011).


title: Sprawa T-720/15: Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2016 r. – Komisja/CINAR

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/56

         Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2016 r. – Komisja/CINAR
   (Sprawa T-720/15) (1)

   (2017/C 006/70)
   Język postępowania: angielski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Sprawa C-591/13: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/11

         Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-591/13)
   2014/C 24/20
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Mölls i W. Roels, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 49 TFUE i art. 31 porozumienia EOG (1), uchwalając i utrzymując przepisy, zgodnie z którymi podatek od cichych rezerw, które zostały osiągnięte przy odpłatnym zbyciu określonych środków trwałych, zostaje odroczony przez „przeniesienie” na nowo nabyte lub wytworzone środki trwałe do czasu ich sprzedaży, o ile ostatnie z wymienionych środków trwałych należą do majątku trwałego krajowego zakładu podatnika, podczas gdy odroczenie takie nie jest możliwe, jeżeli te same środki trwałe należą do majątku trwałego zakładu podatnika, który znajduje się w innym państwie członkowskim lub innym państwie Europejskiego Obszaru Gospodarczego;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z przepisami niemieckimi w przypadku zbycia określonych środków trwałych zakładu wynikający z tego zysk ze zbycia nie zostaje opodatkowany natychmiast, jeżeli podatnik ponownie w ciągu przewidzianego okresu nabędzie lub wytworzy określone środki trwałe. W tym przypadku opodatkowanie wspomnianego zysku ze zbycia z pierwotnych środków trwałych zostaje odroczone w drodze „przeniesienia” odpowiednich cichych rezerw do czasu zbycia nowo nabytych lub wytworzonych środków trwałych. Odroczenie to można przyznać jednakże tylko, jeżeli nowo nabyte lub wytworzone środki trwałe należą do majątku trwałego zakładu krajowego, a nie jest ono możliwe, jeżeli dany zakład znajduje się w innym państwie członkowskim lub innym państwie Europejskiego Obszaru Gospodarczego. Zdaniem Komisji regulacja ta narusza swobodę przedsiębiorczości.

      (1)  Porozumienie z dnia 2 maja 1992 r. o Europejskim Obszarze Gospodarczym, Dz.U. 1994 L 1, s. 3.


title: Sprawa C-305/06: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Transport kombinowany towarów między państwami członkowskimi — Dyrektywa 92/106/EWG — Końcowy przewóz drogowy stanowiący integralną część transportu kombinowanego — Wymóg greckiego zezwolenia na przewóz drogowy)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/5

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-305/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Transport kombinowany towarów między państwami członkowskimi - Dyrektywa 92/106/EWG - Końcowy przewóz drogowy stanowiący integralną część transportu kombinowanego - Wymóg greckiego zezwolenia na przewóz drogowy)
   (2008/C 285/06)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Zavvos i K. Simonsson, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republice Greckiej (Przedstawiciel: S. Chala, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2 i 4 dyrektywy Rady nr 92/106/EWG z dnia 7 grudnia 1992 r. w sprawie ustanowienia wspólnych przepisów dla niektórych rodzajów transportu kombinowanego towarów pomiędzy państwami członkowskimi (Dz.U. L 368, s. 38) — Końcowy przewóz drogowy stanowiący integralną część transportu kombinowanego — Wymóg greckiego zezwolenia na przewóz drogowy
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 224 z 16.9.2006.


title: Sprawa C-105/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Cuneo (Włochy) w dniu 5 marca 2014 r. – Postępowanie karne przeciwko Ivo Taricco i.in.

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Cuneo (Włochy) w dniu 5 marca 2014 r. – Postępowanie karne przeciwko Ivo Taricco i.in.
   (Sprawa C-105/14)
   2014/C 194/12
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Cuneo

      Postępowanie karne przeciwko

   Ivo Taricco,
   Ezio Filippi,
   Isabella Leonetti,
   Nicola Spagnolo,
   Davide Salvoni,
   Flavio Spaccavento,
   Goranco Anakiev

      Pytania prejudycjalne

               a)

               Czy wprowadzając ustawą nr 251 z 2005 r. zmianę w art. 160 ostatni ustęp włoskiego kodeksu karnego – w części w której ustanowione zostało przedłużenie terminu przedawnienia jedynie o jedną czwartą w następstwie przerwania [biegu tego terminu], a zatem umożliwiając przedawnienie czynów zabronionych pomimo wniesienia w terminie skargi karnej i prowadząc do bezkarności – naruszony został przepis dotyczący ochrony konkurencji zawarty w art. 101 TFUE?

               b)

               Czy wprowadzając ustawą nr 251 z 2005 r. zmianę w art. 160 ostatni ustęp włoskiego kodeksu karnego – w części w której ustanowione zostało przedłużenie terminu przedawnienia jedynie o jedną czwartą w następstwie przerwania [biegu tego terminu], a zatem wykluczając odpowiedzialność karną za czyny zabronione popełnione przez nieuczciwe podmioty gospodarcze – państwo włoskie wprowadziło formę pomocy zakazaną w art. 107 TFUE?

               c)

               Czy wprowadzając ustawą nr 251 z 2005 r. zmianę w art. 160 ostatni ustęp włoskiego kodeksu karnego – w części w której ustanowione zostało przedłużenie terminu przedawnienia jedynie o jedną czwartą w następstwie przerwania [biegu tego terminu], a zatem ustanawiając bezkarność osób wykorzystujących dyrektywę wspólnotową – państwo włoskie nieprawidłowo wprowadziło kolejne zwolnienie względem zwolnień wyczerpująco wymienionych w art. 158 dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r.?

               d)

               Czy wprowadzając ustawą nr 251 z 2005 r. zmianę w art. 160 ostatni ustęp włoskiego kodeksu karnego – w części w której ustanowione zostało przedłużenie terminu przedawnienia jedynie o jedną czwartą w następstwie przerwania [biegu tego terminu], a zatem rezygnując z karania zachowań, które pozbawiają państwo dochodów koniecznych również w celu wywiązania się ze zobowiązań wobec Unii Europejskiej – została naruszona zasada zachowania zdrowych finansów publicznych ustanowiona w art. 119 TFUE?

      (1)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).