title: Sprawa C-464/16 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 lipca 2016 r. w sprawie T-674/15, Pénzügyi Ismeretterjesztő és Érdek-képviseleti Egyesület (PITEE)/Komisja Europejska, wniesione w dniu 18 sierpnia 2016 r. przez Pénzügyi Ismeretterjesztő és Érdek-képviseleti Egyesület (PITEE)

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/20

         Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 lipca 2016 r. w sprawie T-674/15, Pénzügyi Ismeretterjesztő és Érdek-képviseleti Egyesület (PITEE)/Komisja Europejska, wniesione w dniu 18 sierpnia 2016 r. przez Pénzügyi Ismeretterjesztő és Érdek-képviseleti Egyesület (PITEE)
   (Sprawa C-464/16 P)
   (2016/C 402/22)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Pénzügyi Ismeretterjesztő és Érdek-képviseleti Egyesület (PITEE) (przedstawiciel: D. Lazar, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               1.

               Uchylenie w całości postanowienia Sądu z dnia 20 lipca 2016 r. w sprawie T-674/15;

               2.

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 października 2015 r. [Ares(2015)4207700] i z dnia 14 sierpnia 2015 r. [Ares(2015)3532556] odmawiających stronie skarżącej dostępu do dokumentów;

               3.

               zobowiązanie Komisji do udostępnienia stronie skarżącej wszystkich dokumentów rządu węgierskiego dotyczących postępowania EU Pilot 6874/14/JUST [CHAP(2015)00353 i CHAP(2015)00555], niezależnie od tego, czy zostały już przedłożone, czy zostaną przedłożone w przyszłości;

               4.

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie od wskazanego postanowienia Sądu zostało w istocie uzasadnione w następujący sposób.
   Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału strona w rozumieniu statutu Trybunału Sprawiedliwości, bez względu na jej status, nie może występować przed Trybunałem samodzielnie, ale musi skorzystać z usług osoby trzeciej. (1)

   Ponadto adwokaci, którzy pełnią funkcje kierownicze w organach osoby prawnej nie mogą reprezentować interesów tej osoby przed sądem Unii. (2)

   Utrwalone orzecznictwo Trybunału narusza art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 6 ust. 3 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.
   Z orzecznictwa Trybunału nie da się wywnioskować, jaki uzasadniony cel zamierza osiągnąć Trybunał poprzez swą wykładnię statutu. Ponadto nie jest jasne, jaka wykładnia doprowadziła Trybunał do wniosku, że pełnomocnik procesowy musi być niezależną osobą trzecią. W każdym razie statut nie zawiera takiego sformułowania.
   Statut Trybunału należy interpretować w ten sposób, że każda ze stron ma prawo do swobodnego wyboru swego pełnomocnika procesowego.

      (1)  Postanowienie z dnia 5 grudnia 1996 r., Lopes/Trybunał Sprawiedliwości, C-174/96 P, EU:C:1996:473, pkt 11; postanowienie z dnia 21 listopada 2007 r., Correia de Matos/Parlament, C-502/06 P, niepublikowane; EU:C:2007:696, pkt 11; postanowienie z dnia 29 września 2010 r., EREF/Komisja, C-74/10P i C-75/10 P, niepublikowane, EU:C:2010:557, pkt 54).

      (2)  Postanowienie z dnia 2 grudnia 1999 r., Euro-Lex/OHIM (EU-Lex), T-79/99, EU:T:1999:312, pkt 29; postanowienie z dnia 13 stycznia 2005 r., Suivida/Komisja, T-184/04, EU:T:2005:7, pkt 10; postanowienie z dnia 30 listopada 2012 r., Activa Preferentes/Rada, T-437/12, niepublikowane, EU:T:2012:638, pkt 7.


title: Sprawa C-332/06 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 października 2007 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — EFOGR — Wydatki wyłączone z finansowania ze względu na niezgodność z przepisami prawa wspólnotowego)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/13

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 października 2007 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-332/06 P) (1)

   (Odwołanie - EFOGR - Wydatki wyłączone z finansowania ze względu na niezgodność z przepisami prawa wspólnotowego)
   (2007/C 297/20)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona wnosząca odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciele: V. Kontolaimos i I. Chalkias, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Condou-Durande i H. Tserepa-Lacombe, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 20 czerwca 2006 r. w sprawie T-251/04 Grecja przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił skargę zmierzającą do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2004/457/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (notyfikowana jako dokument nr C(2004) 1706) (Dz.U. L 156, str. 48)
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 224 z 16.9.2006.


title: Sprawa C-480/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 9 września 2013 r. — Sysmex Europe GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Hafen

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 9 września 2013 r. — Sysmex Europe GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Hafen
   (Sprawa C-480/13)
   2013/C 352/04
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sysmex Europe GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Hafen

      Pytania prejudycjalne

   Czy w 2005 r. należało klasyfikować jako barwnik lub środek barwiący do pozycji 3212 nomenklatury scalonej (1) towar składający się z rozpuszczalników i substancji polimetinowej, który może mieć pewne — choć w odniesieniu do materiałów tekstylnych — nietrwałe działanie barwiące, w sytuacji gdy podlegający klasyfikacji towar służy do uzyskiwania informacji o zawartych w roztworze badawczym (poddanej obróbce krwi) cząstkach (krwinkach białych) w ten sposób, że [sporna] substancja tworzy w drodze jonicznego przyłączenia do zdefiniowanych elementów cząstek (kwasów nukleinowych) struktury molekularne, które przy naświetleniu światłem laserowym o określonej długości fal stają się przez określony czas fluorochromatyczne i stan ten i jego intensywność są mierzone za pomocą specjalnej fotokomórki?

      (1)  Nomenklatura scalona zawarta w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, Dz.U. L 256, s. 1 — wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 2, t. 2, s. 382), zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1810/2004 z dnia 7 września 2004 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 327, s. 1)


title: Sprawa T-269/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 19 maja 2013 r. przez Marcusa Brunego od wyroku wydanego w dniu 21 marca 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-94/11 Brune przeciwko Komisji

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/45

         Odwołanie wniesione w dniu 19 maja 2013 r. przez Marcusa Brunego od wyroku wydanego w dniu 21 marca 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-94/11 Brune przeciwko Komisji
   (Sprawa T-269/13 P)
   2013/C 207/76
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Markus Brune (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat H. Mannes)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie, podtrzymując żądania przedstawione w pierwszej instancji, wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 21 marca 2013 r. w sprawie F-94/11;

               —

               posiłkowo przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania i strony pozwanej kosztami postępowania odwoławczego i postępowania w pierwszej instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący je podnosi następujące zarzuty.

               1)

               Brak oceny sądu przy sprawdzaniu obowiązku ponownego przeegzaminowania

                           —

                           zaskarżony wyrok nie uwzględnia tego, że ponowne przeprowadzenie egzaminu ustnego w ramach wykonania wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 29 września 2010 r. w sprawie F-5/08 Brune przeciwko Komisji (zwanego dalej „wyrokiem w sprawie Brune”) narusza zasady równego traktowania i obiektywizmu oceny oraz art. 266 TFUE;

                           —

                           uzasadnienie wyroku zawiera nietrafne oceny prawne i błędną, częściowo wewnętrznie sprzeczną, ocenę okoliczności faktycznych, w szczególności w świetle przesłanek art. 266 TFUE, zakazu dyskryminacji i wymogu jednolitych kryteriów oceny.

               2)

               Błędne nieuwzględnienie alternatywnych rozwiązań

                           —

                           zaskarżony wyrok odrzuca z podaniem błędnego pod względem prawnym uzasadnienia alternatywne rozwiązania zaproponowane dla celów wykonania wyroku w sprawie Brune, które według utrwalonego orzecznictwa należałoby zastosować w niniejszym przypadku;

                           —

                           przy badaniu alternatywnych rozwiązań wyrok bierze w szczególności za podstawę nietrafną wykładnię zasady równego traktowania i obiektywizmu oceny, art. 27 regulaminu pracowniczego oraz ogłoszenia o konkursie.

               3)

               Posiłkowo, błędna ocena uchybień proceduralnych, do których doszło przy przygotowywaniu ponownego egzaminu

                           —

                           wywody wyroku odnoszące się do terminowego wezwania, zgodnych z przepisami informacji dotyczących składu komisji konkursowej i informacji o mającym zastosowanie prawie wykazują istotne błędy w ocenie okoliczności faktycznych i w ocenie obowiązków organizacyjnych strony pozwanej;

                           —

                           wyrok pomija ocenę nierównego traktowania wnoszącego odwołanie w odniesieniu do udzielania dodatkowych informacji innej kandydatce w równolegle toczącym się postępowaniu;

                           —

                           w odniesieniu do zarzutu stronniczości komisji konkursowej wyrok ogranicza się do sprawdzenia braku dowodów dyskryminacji wnoszącego odwołanie w toku pierwszego postępowania egzaminacyjnego, przy czym nie została rozpatrzona kwestia stronniczości podczas ponownego egzaminu.

               4)

               Błędne odrzucenie podniesionych przez wnoszącego odwołanie żądań trzeciego, czwartego i piątego jako niedopuszczalnych

                           —

                           wyrok nie uwzględnia możliwości dokonania ogólnych ustaleń, które nie skutkują konkretnymi obowiązkami instytucji Unii;

                           —

                           wyrok dokonuje wykładni żądania dotyczącego wyrównania powstałej straty w ten sposób, że nie wniesiono o żadne odszkodowanie, chociaż zostało to wyraźnie wyjaśnione na rozprawie;

                           —

                           wyrok nie uwzględnia wynikającego z art. 266 TFUE obowiązku wyrównania poniesionej straty także z urzędu bez wyraźnego żądania w tym względzie.

               5)

               Dyskryminujące rozstrzygniecie w przedmiocie kosztów

         Zaskarżony wyrok dyskryminuje wnoszącego odwołanie w stosunku do postępowania w sprawie F-42/11 Honnefelder przeciwko Komisji, gdyż nie dokonano w nim oceny na korzyść wnoszącego odwołanie okoliczności uznanej tam za istotną w świetle art. 87 § 2 regulaminu postępowania.


title: Sprawa T-713/15: Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2016 r. – Pharm-a-care Laboratories/OHIM – Pharmavite (VITAMELTS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku — Umorzenie postępowania)

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/16

         Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2016 r. – Pharm-a-care Laboratories/OHIM – Pharmavite (VITAMELTS)
   (Sprawa T-713/15) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 175/18)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pharm-a-care Laboratories Pty. Ltd (Sydney, Australia) (przedstawiciel: adwokat I. A. De Freitas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: E. Zaera Cuadrado, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Pharmavite LLC (Kalifornia, Stany Zjednoczone)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 września 2015 r. (sprawa R 2649/2014-1), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Pharmavite LLC a Pharm-a-care Laboratories Pty. Ltd.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Pharm-a-care Laboratories Pty. Ltd zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 maja 2005 r. w sprawie C-400/99: Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Środki przyjęte wobec przedsiębiorstw świadczących usługi transportu morskiego — Zamówienie na usługi publiczne — Brak pomocy, pomoc nowa lub istniejąca — Wszczęcie postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE — Obowiązek zawieszenia)

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 10 maja 2005 r.
   w sprawie C-400/99: Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Środki przyjęte wobec przedsiębiorstw świadczących usługi transportu morskiego - Zamówienie na usługi publiczne - Brak pomocy, pomoc nowa lub istniejąca - Wszczęcie postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE - Obowiązek zawieszenia)
   (2005/C 171/01)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-400/99, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE, wniesioną w dniu 18 października 1999 r., Republika Włoska (pełnomocnicy: U. Leanza i I. M. Braguglia wspierani przez P. G. Ferriego i M. Fiorilliego) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: E. De Persio, D. Triantafyllou i V. Di Bucci), Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans i A. Rosas, prezesi izb, J.-P. Puissochet (sprawozdawca) i R. Schintgen, N. Colneric, S. von Bahr i J.N. Cunha Rodrigues, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 10 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Decyzja Komisji o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE dotyczącego pomocy państwa C 64/99 (ex NN 68/99), doręczona władzom włoskim pismem SG (99) D/6463 z dnia 6 sierpnia 1999 r. jest nieważna w zakresie, w jakim spowodowała ona zawieszenie — aż do momentu doręczenia władzom włoskim decyzji o zakończeniu postępowania w sprawie przedsiębiorstwa, którego pomoc dotyczy [decyzji Komisji C(2001) 1684 z dnia 21 czerwca 2001 r. lub ostatecznej decyzji Komisji C(2004) 470 z dnia 16 marca 2004 r.] — programu pomocowego o charakterze fiskalnym, z którego Gruppo Tirrenia di Navigazione korzystała przy zaopatrywaniu należących do niej statków w paliwo i olej smarujący.

               2)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa swoje własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 20 z 22.01.2000


title: Sprawa T-384/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 listopada 2008 r. — Abruzzo przeciwko Komisji

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/43

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 listopada 2008 r. — Abruzzo przeciwko Komisji
   (Sprawa T-384/05) (1)

   (2009/C 6/84)

      Język postępowania: włoski

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 330 z dnia 24.12.2005 r.


title: Sprawa C-286/11 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 stycznia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Tomkins plc (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek złączy miedzianych i ze stopów miedzi — Odpowiedzialność spółki dominującej wynikająca jedynie z noszącego znamiona naruszenia zachowania spółki zależnej — Zasada ne ultra petita — Skutki, jakie nieważność stwierdzona w wyroku dotyczącym spółki zależnej wywiera na sytuację prawną spółki dominującej)

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 stycznia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Tomkins plc
   (Sprawa C-286/11 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek złączy miedzianych i ze stopów miedzi - Odpowiedzialność spółki dominującej wynikająca jedynie z noszącego znamiona naruszenia zachowania spółki zależnej - Zasada ne ultra petita - Skutki, jakie nieważność stwierdzona w wyroku dotyczącym spółki zależnej wywiera na sytuację prawną spółki dominującej)
   2013/C 71/06
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, V. Bottka i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Tomkins plc (przedstawiciele: K. Bacon, barrister, S. Jordan, solicitor)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 24 marca 2011 r. w sprawie T-382/06 Tomkins przeciwko Komisji, w którym stwierdzona została częściowa nieważność decyzji Komisji C(2006) 4180 z dnia 20 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. [81 WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F-1/38.121 — Złącza) [zgłoszona pod numerem C(2006) 4180] w przedmiocie kartelu dotyczącego ustalania cen, uzgadniania kwot upustów i rabatów oraz mechanizmów koordynujących wprowadzanie podwyżek, podziału klientów oraz wymiany informacji handlowych na europejskim rynku złączy miedzianych i ze stopów miedzi (Dz.U. L 283, s. 63), oraz w którym obniżona została kwota nałożonej na Tomkins plc grzywny.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.08.2011.


title: Sprawa C-520/11: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Decyzja 2009/726/WE — Niewykonanie — Przywóz mleka i produktów mlecznych — Pochodzenie — Gospodarstwa zagrożone ze względu na przypadki encefalopatii gąbczastych — Krajowe środki zakazujące)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/8

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 18 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-520/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Decyzja 2009/726/WE - Niewykonanie - Przywóz mleka i produktów mlecznych - Pochodzenie - Gospodarstwa zagrożone ze względu na przypadki encefalopatii gąbczastych - Krajowe środki zakazujące)
   2013/C 260/14
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Jimeno Fernández i D. Bianchi, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, S. Menez, C. Candat i R. Loosli-Surrans, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 4 ust. 3 TUE i art. 288 TFUE — Niewykonanie decyzji Komisji 2009/726/WE z dnia 24 września 2009 r. w sprawie tymczasowych środków ochronnych przedsięwziętych przez Francję w odniesieniu do wprowadzania na jej terytorium mleka i produktów mlecznych z gospodarstwa, w którym potwierdzono przypadek trzęsawki klasycznej (Dz.U. L 258, s. 27)

      Sentencja

               1)

               Poprzez niewykonanie decyzji Komisji 2009/726/WE, wzywającej Francję do zawieszenia stosowania środków zakazujących wprowadzania na jej terytorium mleka i produktów mlecznych do celów spożywczych z gospodarstw, w których potwierdzono przypadek trzęsawki klasycznej, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 ust.3 TUE i art. 288 TFUE.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 362 z 10.12.2011.


title: Sprawa T-438/14: Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2014 r. – Silec Cable i General Cable przeciwko Komisji

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/44

         Skarga wniesiona w dniu 13 czerwca 2014 r. – Silec Cable i General Cable przeciwko Komisji
   (Sprawa T-438/14)
   2014/C 282/58
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Silec Cable (Montereau Fault Yonne, Francja) i General Cable Corp. (Wilmington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: I. Sinan, Barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art.1 decyzji Komisji C(2014) 2139 final z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG, sprawa COMP/AT.39610 – Kable elektryczne (zwanej dalej „decyzją”) w zakresie, w jakim odnosi się ona do spółek Silec Cable i General Cable;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, zmiana art. 2 decyzji i obniżenie kwoty grzywny nałożonej na spółki Silec Cable i General Cable w świetle argumentów przedstawionych w uzasadnieniu skargi;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym strona skarżąca utrzymuje, że Komisja naruszyła prawo i nie wywiązała się z ciężaru dowodowego spoczywającego na niej na mocy art. 2 rozporządzenia Rady nr 1/2003.

               2.

               Zarzut drugi, w którym strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo oraz zasady ciężaru dowodowego i domniemania niewinności, utrzymując, iż spółka Silec Cable była zobowiązana do działania polegającego na publicznym zdystansowaniu się od inkryminowanego kartelu

               3.

               Zarzut trzeci, w ramach którego strona skarżąca podnosi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie oraz naruszyła zasadę równego traktowania, uznając, że spółka Silec Cable bezpośrednio uczestniczyła w inkryminowanym kartelu od dnia 30 listopada 2005 r.

               4.

               Zarzut czwarty, w którym strona skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie i naruszyła zasadę równego traktowania, traktując spółkę Silec Cable w sposób odmienny i niespójny z tym, w jaki potraktowała innych adresatów decyzji.

               5.

               Zarzut piąty, w ramach którego strona skarżąca utrzymuje, że Komisja co najmniej popełniła oczywisty błąd w ocenie i naruszyła zasadę równego traktowania przez to, że nie uznała spółki Silec Cable za podmiot o marginalnym udziale w rynku.


title: Sprawa T-643/13: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2013 r. — Rogesa przeciwko Komisji

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/39

         Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2013 r. — Rogesa przeciwko Komisji
   (Sprawa T-643/13)
   2014/C 45/69
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Rogesa Roheisengesellschaft Saar mbH (Dillingen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Altenschmidt i P. Schütter)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 25 września 2013 r. (sygn. GestDem nr 2013/1504);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

               1)

               Zarzut dotyczący prawa dostępu do spornych dokumentów i brak podstaw odmowy na podstawie art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 (1)

                           —

                           Skarżąca podnosi, że zakwestionowana decyzja narusza art. 3 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1367/2006 (2) w związku z art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ ma ona prawo dostępu do żądanych przez nią dokumentów, a nie wystąpiły podstawy odmowy dostępu.

                           —

                           Skarżąca podnosi, że żądane dokumenty nie stanowiły danych dotyczących interesów handlowych w rozumieniu art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001, a w każdym razie istniał przeważający interes publiczny w ujawnieniu dokumentów.

                           —

                           Skarżąca podnosi ponadto, że nie zachodzi także podstawa odmowy zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ proces decyzyjny, na który powołuje się Komisja, był zamknięty w chwili wydania zakwestionowanej decyzji. Odpowiednia decyzja Komisji (2013/448/UE) została wydana już w dniu 5 września 2013 r.

                           —

                           Skarżąca zarzuca ponadto, że Komisja w każdym wypadku powinna była udzielić dostępu, ewentualnie usunąć elementy pozwalające na identyfikację. Tym samym decyzja Komisji narusza także art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001 oraz zasadę proporcjonalności na podstawie art. 5 ust. 4 TUE.

               2)

               Zarzut dotyczący uchybień proceduralnych

                           —

                           Skarżąca zarzuca naruszenie art. 8 rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ Komisja nie dotrzymała przewidzianych w nim terminów.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13).


title: Wykreślenie sprawy C-146/03 P

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/19

         Wykreślenie sprawy C-146/03 P (1)

   (2005/C 45/37)

      (Język postępowania: angielski)

   Postanowieniem z dnia 17 listopada 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-146/03 P: Philip Morris International Inc. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 146 z 21.06.2003


title: Sprawa C-411/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 12 maja 2016 r. w sprawie T-468/14, Holistic Innovation Institute/Komisja, wniesione w dniu 22 lipca 2016 r. przez Holistic Innovation Institute, SLU

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/10

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 12 maja 2016 r. w sprawie T-468/14, Holistic Innovation Institute/Komisja, wniesione w dniu 22 lipca 2016 r. przez Holistic Innovation Institute, SLU
      (Sprawa C-411/16 P)
      (2016/C 364/05)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Holistic Innovation Institute, SLU (przedstawiciel: adwokat J.J.Marín López)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie przez Trybunał Sprawiedliwości wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 12 maja 2016 r., wydanego w sprawie T-468/12, Holistic Innovation Institute, SLU/Komisja, w zakresie, w jakim w wyroku tym stwierdzono, że skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji ARES (2014) 710158 z dnia 13 marca 2014 r. wykluczającej udział wnoszącego odwołanie w projekcie eDIGIREGION została wniesiona do Sądu po upływie terminu;

                  —

                  odesłanie sprawy do Sądu w celu rozpoznania co do istoty wniesionej przez Holistic Inovation Institute skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji ARES (2014) 710158 z dnia 13 marca 2014 r. wykluczającej udział wnoszącego odwołanie w projekcie eDIGIREGION;

                  —

                  uchylenie przez Trybunał Sprawiedliwości wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 12 maja 2016 r., wydanego w sprawie T-468/12, Holistic Innovation Institute, SLU/Komisja, w zakresie, w jakim w wyroku tym oddalono żądanie zasądzenia odszkodowania, oraz stwierdzenie przez Trybunał Sprawiedliwości, w miejsce Sądu, że Komisja jest zobowiązana do zapłaty wnoszącemu odwołanie odszkodowania, zgodnie z żądaniem skargi, lub – w wypadku uwzględnienia dwóch pierwszych żądań – odesłanie sprawy do Sądu w celu ponownego rozstrzygnięcia wniesionej przez wnoszącego odwołanie skargi o odszkodowanie.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  Naruszenie prawa polegające na tym, że w zaskarżonym wyroku nie stwierdzono, że oryginał skargi o stwierdzenie nieważności spornej decyzji, który wpłynął do sekretariatu Sądu w dniu 6 czerwca 2014 r. (pkt 29 zaskarżonego wyroku), został wysłany w dniu 2 czerwca 2014 r. z Pozuelo de Alarcón (Madryt), gdzie znajduje się siedziba wnoszącego odwołanie, listem poleconym za potwierdzeniem odbioru.

                  2.

                  Naruszenie prawa poprzez brak uzasadnienia, polegające na tym, że w zaskarżonym wyroku stwierdzono, po pierwsze, że oryginał skargi nie zawierał własnoręcznego podpisu adwokata, ale kopię tego podpisu (pkt 30), a po drugie, że oryginał skargi podpisanej przez adwokata za pomocą podpisu elektronicznego nie ma żadnej mocy prawnej (pkt 35).

                  3.

                  Naruszenie prawa polegające na tym, że poprzez uznanie, iż skarga o stwierdzenie nieważności została wniesiona przez wnoszącego odwołanie po upływie terminu (pkt 29, 34 i 35), w zaskarżonym wyroku naruszono prawo podstawowe do skutecznego środka prawnego wyrażone w art. 47 akapit pierwszy Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, interpretowane w świetle art. 6 ust. 1 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r., oraz orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka odnoszącego się do wykładni wskazanego art. 6 ust. 1.

                  4.

                  W zaskarżonym wyroku naruszono prawo poprzez oddalenie, w pkt 55, 59, 63 i 64 (w odniesieniu do szkody majątkowej) i w pkt 77 i 84 (w odniesieniu do krzywdy) przedstawionego przez wnoszącego odwołanie żądania odszkodowawczego.


title: Sprawa C-160/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Rzeczpospolita Polska) w dniu 1 kwietnia 2011 r. — Bawaria Motors Sp. z o.o. i Minister Finansów

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Rzeczpospolita Polska) w dniu 1 kwietnia 2011 r. — Bawaria Motors Sp. z o.o. i Minister Finansów
   (Sprawa C-160/11)
   2011/C 204/25
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strony skarżące: Bawaria Motors Sp. z o.o., Minister Finansów

      Pytanie prejudycjalne

   czy unormowania wynikające z art. 313 ust. 1 i art. 314 w zw. z art. 136 oraz art. 315 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) (dalej Dyrektywa 112) — należy interpretować w ten sposób, iż pozwalają one na zastosowanie procedury szczególnej „marży” dla podatników pośredników w dostawach towarów używanych także w tej sytuacji, gdy dokonują oni odsprzedaży zakupionych samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych, co do których zastosowano z mocy polskich przepisów krajowych przyjętych w § 13 ust 1 pkt 5) Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 212 poz. 1336 ze zm.) zwolnienie od podatku dostawy samochodów osobowych i innych pojazdów samochodowych przez podatników, którym przy ich nabyciu przysługiwało jedynie prawo do częściowego odliczenia podatku naliczonego, o którym stanowił art. 86 ust. 3 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej jako ustawa o VAT), jeżeli te samochody i pojazdy były towarami używanymi w rozumieniu art. 43 ust. 2 ustawy o VAT oraz art. 311 ust. 1 (1) Dyrektywy 112?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1


title: Wykreślenie sprawy T-103/04

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/41

         Wykreślenie sprawy T-103/04 (1)

   (2005/C 57/70)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 23 listopada 2004 r. prezes czwartej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-103/04: Peter Ritzmann przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004


title: Sprawa T-22/12: Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2012 r. — Fomanu przeciwko OHIM (Qualität hat Zukunft)

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/22

         Skarga wniesiona w dniu 16 stycznia 2012 r. — Fomanu przeciwko OHIM (Qualität hat Zukunft)
   (Sprawa T-22/12)
   2012/C 80/37
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Fomanu AG (Neustadt a.d. Waldnaab, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Raible)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 października 2011 r. w sprawie R 1518/2011-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania w sprawie odwołania i niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Qualität hat Zukunft” dla towarów i usług należących do klas 9, 16 i 40

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ zgłoszony wspólnotowy znak towarowy ma charakter odróżniający.


title: Sprawa C-258/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) — Ladbrokers Betting & Gaming Ltd, Ladbrokers International Ltd. przeciwko Stichting de Nationale Sporttotalisator (Artykuł 49 WE — Ograniczenia swobody świadczenia usług — Gry losowe — Organizowanie gier losowych przez Internet — Regulacja zastrzegająca zezwolenie na rzecz jednego podmiotu — Odmowa udzielenia zezwolenia podmiotowi posiadającemu zezwolenie w innych państwach członkowskich — Względy uzasadniające — Proporcjonalność — Kontrola każdego konkretnego środka służącego wykonaniu regulacji krajowej)

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) — Ladbrokers Betting & Gaming Ltd, Ladbrokers International Ltd. przeciwko Stichting de Nationale Sporttotalisator
   (Sprawa C-258/08) (1)

   (Artykuł 49 WE - Ograniczenia swobody świadczenia usług - Gry losowe - Organizowanie gier losowych przez Internet - Regulacja zastrzegająca zezwolenie na rzecz jednego podmiotu - Odmowa udzielenia zezwolenia podmiotowi posiadającemu zezwolenie w innych państwach członkowskich - Względy uzasadniające - Proporcjonalność - Kontrola każdego konkretnego środka służącego wykonaniu regulacji krajowej)
   2010/C 209/06
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ladbrokers Betting & Gaming Ltd, Ladbrokers International Ltd.

      Strona pozwana: Stichting de Nationale Sporttotalisator

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden Den Haag — Interpretacja art. 49 WE — Regulacja krajowa zakazująca organizowania gier i przyjmowania zakładów bez zezwolenia i zastrzegająca ewentualne zezwolenie na rzecz jednego podmiotu w celu ochrony porządku społecznego i zdrowia publicznego — Odmowa udzielenia zezwolenia (na działalność w Internecie) podmiotowi posiadającemu zezwolenie w innych państwach członkowskich, w tym w państwie jego siedziby — Nadrzędne względy interesu ogólnego

      Sentencja

               1)

               Można uznać, iż regulacja krajowa, taka jak analizowana w sprawie przed sądem krajowym, która ma na celu ograniczenie uzależnienia od gier losowych, jak i zwalczanie oszustw, i która skutecznie przyczynia się do osiągnięcia tych celów, ogranicza działalność w zakresie zakładów w sposób spójny i systematyczny, nawet jeśli posiadacze wyłącznych zezwoleń mogą uatrakcyjniać swoją ofertę na rynku przez wprowadzanie nowych gier losowych i stosowanie reklamy. Zadaniem sądu krajowego jest zbadanie, czy nielegalna działalność w zakresie gier może w danym państwie członkowskim stanowić problem, który można rozwiązać dzięki ekspansji dozwolonej i regulowanej działalności, oraz czy rozmiary tej ekspansji nie mogą sprawić, że będzie ona nie do pogodzenia z celem w postaci ograniczenia wspomnianego uzależnienia.

               2)

               W celu zastosowania regulacji państwa członkowskiego dotyczącej gier losowych, zgodnej z art. 49 WE, sąd krajowy nie ma obowiązku badania, w każdej konkretnej sprawie, czy środek wykonawczy mający zapewnić poszanowanie tej regulacji jest odpowiedni do zagwarantowania realizacji celu, któremu ona służy, i zgodny z zasadą proporcjonalności, o ile środek ten jest elementem niezbędnym do zapewnienia skuteczności tej regulacji i nie zawiera żadnego dodatkowego ograniczenia w stosunku do ograniczenia, które wynika z niej samej. Okoliczność, czy środek ten został zastosowany na skutek działania władz publicznych, mającego na celu zapewnienie poszanowania regulacji krajowej, czy też na wniosek podmiotu prywatnego w ramach postępowania cywilnego, mającego na celu ochronę praw wywodzonych przez ten podmiot z owej regulacji, nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sporu zawisłego przed sądem krajowym.

               3)

               Artykuł 49 WE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie stosowaniu regulacji państwa członkowskiego, takiej jak analizowana w sprawie przed sądem krajowym, na podstawie której organizowanie i promowanie gier losowych odbywa się w systemie wyłączności przysługującej jednemu podmiotowi i która zakazuje wszelkim innym podmiotom, w tym podmiotom z siedzibą w innym państwie członkowskim, oferowania za pośrednictwem Internetu usług objętych tym systemem na terytorium tego pierwszego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa C-460/08: Skarga wniesiona w dniu 21 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/19

         Skarga wniesiona w dniu 21 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-460/08)
   (2008/C 327/32)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Rozet i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że utrzymując w mocy w swoim porządku prawnym wymóg obywatelstwa greckiego w odniesieniu do stanowisk kapitana i pierwszego oficera (zastępcy kapitana) na wszystkich statkach pływających pod grecką banderą, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom wynikającym dla niej z art. 39 WE;

               —

               Obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Brak uzasadnienia w odniesieniu do art. 39 ust. 4 WE, ponieważ kapitanowie i ich zastępcy zwykle nie wykonują uprawnień władzy publicznej.


title: Sprawa T-243/07: Wyrok Sądu z dnia 29 marca 2012 r. — Polska przeciwko Komisji (Rolnictwo — Wspólna organizacja rynków — Środki, jakie należy przyjąć w związku z przystąpieniem nowych państw członkowskich — Akt przystąpienia z 2003 r. — Określenie nadwyżki zapasów produktów rolnych innych niż cukier oraz skutki finansowe ich eliminacji — Cel założony w przepisie prawa pierwotnego — Decyzja 2007/361/WE)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/11

         Wyrok Sądu z dnia 29 marca 2012 r. — Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-243/07) (1)

   (Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków - Środki, jakie należy przyjąć w związku z przystąpieniem nowych państw członkowskich - Akt przystąpienia z 2003 r. - Określenie nadwyżki zapasów produktów rolnych innych niż cukier oraz skutki finansowe ich eliminacji - Cel założony w przepisie prawa pierwotnego - Decyzja 2007/361/WE)
   2012/C 138/17
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: początkowo E. Ośniecka-Tamecka, następnie T. Nowakowski, następnie M. Dowgielewicz, a w końcu M. Szpunar, B. Majczyna i D. Krawczyk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Tserepa-Lacombe i A. Szmytkowska, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Litewska (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas i R. Krasuckaitė, pełnomocnicy) i Republika Słowacka (przedstawiciele: początkowo J. Čorba, następnie B. Ricziová i M. Kianička, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2007/361/WE z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie określenia nadwyżki zapasów produktów rolnych innych niż cukier oraz w sprawie skutków finansowych ich eliminacji w związku z przystąpieniem Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz.U. L 138, s. 14) w zakresie, w jakim dotyczy ona Rzeczypospolitej Polskiej.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2007/361/WE z dnia 4 maja 2007 r. w sprawie określenia nadwyżki zapasów produktów rolnych innych niż cukier oraz w sprawie skutków finansowych ich eliminacji w związku z przystąpieniem Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji w zakresie, w jakim dotyczy ona Rzeczypospolitej Polskiej.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Rzeczpospolitą Polską.

               3)

               Republika Słowacka i Republika Litewska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa T-153/11: Wyrok Sądu z dnia 27 listopada 2014 r. – Cantina Broglie 1 przeciwko OHIM – Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura di Verona (ZENATO RIPASSA) (Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ZENATO RIPASSA – Wcześniejszy słowny znak towarowy RIPASSO – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/28

      Wyrok Sądu z dnia 27 listopada 2014 r. – Cantina Broglie 1 przeciwko OHIM – Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura di Verona (ZENATO RIPASSA)
      (Sprawa T-153/11) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ZENATO RIPASSA - Wcześniejszy słowny znak towarowy RIPASSO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
      (2015/C 016/45)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Cantina Broglie 1 Srl (Peschiera del Garda, Włochy) (przedstawiciel: adwokat A. Rizzoli)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura di Verona (Werona, Włochy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 grudnia 2010 r. (sprawa R 183/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura di Verona a Zenato Azienda Vitivinicola Srl.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Cantina Broglie 1 Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 139 z 7.5.2011.


title: Sprawa T-228/15: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2015 r. – Grupo de originacion y analisis/OHIM – Bankinter (BK PARTNERS)

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/39

         Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2015 r. – Grupo de originacion y analisis/OHIM – Bankinter (BK PARTNERS)
   (Sprawa T-228/15)
   (2015/C 213/64)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Grupo de originacion y analisis, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci A. Burgueño Minguela i H. Pequerul Palenciano)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Bankinter, SA (Madrid, España)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „BK PARTNERS”– Zgłoszenie nr 10 550 051

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie R R 1329/2014-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie kosztami postępowania OHIM i drugiej strony w postępowaniu przed OHIM.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-243/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 listopada 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky – Słowacja) – Lesoochranárske zoskupenie VLK/Obvodný úrad Trenčín Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych — Artykuł 6 ust. 3 — Konwencja z Aarhus — Udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostęp do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska — Artykuły 6 i 9 — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 47 — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Przedsięwzięcie polegające na budowie ogrodzenia — Obszar chroniony Strážovské vrchy — Postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania pozwolenia — Organizacja ochrony środowiska — Wniosek o uznanie charakteru strony postępowania — Odrzucenie wniosku — Środek prawny

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/16

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 listopada 2016 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky – Słowacja) – Lesoochranárske zoskupenie VLK/Obvodný úrad Trenčín
   (Sprawa C-243/15) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych - Artykuł 6 ust. 3 - Konwencja z Aarhus - Udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostęp do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska - Artykuły 6 i 9 - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47 - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Przedsięwzięcie polegające na budowie ogrodzenia - Obszar chroniony Strážovské vrchy - Postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania pozwolenia - Organizacja ochrony środowiska - Wniosek o uznanie charakteru strony postępowania - Odrzucenie wniosku - Środek prawny)
   (2017/C 006/20)
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Najvyšší súd Slovenskej republiky

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lesoochranárske zoskupenie VLK

      Strona pozwana: Obvodný úrad Trenčín

      Przy udziale: Biely potok a.s.

      Sentencja

   Wykładni art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 9 ust. 2 i 4 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, podpisanej w Aarhus w dniu 25 czerwca 1998 r. i przyjętej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. w zakresie, w jakim ustanawiają one prawo do skutecznej ochrony sądowej – w warunkach zapewniających szeroki dostęp do wymiaru sprawiedliwości – uprawnień, jakie organizacja ochrony środowiska spełniająca wymogi ustanowione w art. 2 ust. 5 tej konwencji wywodzi z prawa Unii, w tym przypadku z art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, zmienionej dyrektywą Rady 2006/105/WE z dnia 20 listopada 2006 r., w związku z art. 6 ust. 1 lit. b) wspomnianej konwencji, należy dokonywać w taki sposób, że w sytuacji takiej jak w postępowaniu głównym stanowią one przeszkodę dla wykładni krajowych przepisów proceduralnych, zgodnie z którą środek prawny wniesiony przeciwko decyzji o odmowie dopuszczenia do udziału w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym w przedmiocie wydania pozwolenia na realizację przedsięwzięcia na obszarze chronionym na podstawie dyrektywy 92/43, zmienionej dyrektywą 2006/105, nie musi być koniecznie rozpoznany w toku tego postępowania, które może zostać prawomocnie zakończone przed wydaniem prawomocnego orzeczenia sądowego o statusie strony, a który podlega odrzuceniu z urzędu od momentu wydania pozwolenia, co wymaga od tej organizacji wniesienia innego środka prawnego w celu uzyskania uznania statusu strony i poddania kontroli sądowej przestrzegania przez właściwe organy krajowe ich obowiązków wynikających z art. 6 ust. 3 tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015.


title: Sprawa T-733/14: Skarga wniesiona w dniu 18 października 2014 r. – European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki przeciwko Parlamentowi

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/42

      Skarga wniesiona w dniu 18 października 2014 r. – European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki przeciwko Parlamentowi
      (Sprawa T-733/14)
      (2015/C 016/66)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Luksemburg, Luksemburg), Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: E. Veletsanou i M. Sfyri, adwokaci)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania strony skarżącej

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Parlamentu z dnia 18 września 2014 r. D(2014)38802, na mocy której Parlament odrzucił ofertę skarżących w odniesieniu do części 3 w ramach otwartego postępowania przetargowego nr 2014/S 066 111912, zatytułowanego „PE/ITEC-ITS14 – External provision of IT services” oraz

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania poniesionymi przez skarżących.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą, co następuje:
      Zdaniem skarżących należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji na podstawie art. 263 TFUE, z uwagi na naruszenie przez Parlament obowiązku uzasadnienia, gdyż przedstawił on niedostateczne uzasadnienie w odniesieniu do technicznej oferty skarżących, w drodze której uczestniczyli oni w spornym przetargu.
      Skarżący twierdzą, że uzasadnienie podane w odniesieniu do punktacji przyznanej ich ofercie technicznej oraz ofertom innych oferentów w ramach części 3 spornego przetargu w związku z niektórymi cząstkowymi kryteriami udzielenia zamówienia nie umożliwia im zrozumienia powodów przyznanej punktacji ani też cech i zalet ofert innych oferentów. Skarżący twierdzą, że gdyby dysponowali dostatecznym uzasadnieniem punktacji przyznanej ich ofercie technicznej, mogliby skuteczniej poprowadzić swoją obronę.
      Skarżący twierdzą także, że Parlament nie zastosował się do dokumentacji dotyczącej zamówienia (specyfikacji istotnych warunków zamówienia i dodatkowych wskazówek), sporządzonej przez sam Parlament, w związku z metodą oceny ofert ekonomicznych oferentów, która to dokumentacja jest dla niego wiążąca. W ten sposób Parlament naruszył również rozporządzenia finansowe i odpowiednie rozporządzenie wykonawcze, na podstawie których instytucja zamawiająca prowadzi postępowanie zgodnie z dokumentacją dotyczącą zamówienia i z poszanowaniem ogólnych zasad prawa Unii.


title: Sprawa T-441/08: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2008 r. — ICO Services Ltd przeciwko Parlamentowi i Radzie

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/33

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2008 r. — ICO Services Ltd przeciwko Parlamentowi i Radzie
   (Sprawa T-441/08)
   (2009/C 6/68)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: ICO Services Limited (Slough, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Tupper, solicitor)

      Strona pozwana: Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 626/2008/WE z dnia 30 czerwca 2008 r. w sprawie selekcji i zezwoleń dotyczących systemów dostarczających satelitarne usługi komunikacji ruchomej (MSS), zgodnie z postanowieniami art. 230 i 231 WE;

               —

               obciążenie pozwanych kosztami postępowania i wydanie wszelkich innych rozstrzygnięć, jakie Sąd uzna za stosowne.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze, wniesionej na podstawie art. 230 WE, skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 626/2008/WE z dnia 30 czerwca 2008 r. w sprawie selekcji i zezwoleń dotyczących systemów dostarczających satelitarne usługi komunikacji ruchomej (MSS) (1).
   Skarżąca twierdzi, iż zaskarżona decyzja nie ustosunkowuje się do istnienia ani też nie uwzględnia istniejących wcześniej w ramach Systemu MSS praw do częstotliwości w ramach widma 2 GHz, uzyskanych w ramach systemu Międzynarodowej Unii Telekomunikacyjnej („MUT”) lub Europejskiej Organizacji Poczty i Telekomunikacji. Ponadto skarżąca podnosi, iż zaskarżona decyzja skutkuje pozbawieniem jej praw własności nabytych na podstawie prawa międzynarodowego, które pozwalają skarżącej oferować usługi MSS na całym świecie w sposób wolny od bezprawnych zakłóceń. Skarżąca w istocie twierdzi, iż jest jedynym operatorem stosującym system „ICO-P” zapewniający usługi MSS w ramach pasma częstotliwości 2 GHz. W opinii skarżącej, zaskarżona decyzja usiłuje przyznawać częstotliwości w ramach pasma 2 GHz bez należytego poszanowania praw związanych z systemem ICO-P, tym samym stawiając państwa członkowskie UE w sytuacji naruszenia ich obowiązków traktatowych wynikających z odnośnych przepisów MUT.
   Skarżąca podnosi ponadto, iż zaskarżona decyzja pomija istnienie praw skarżącej i tworzy system, który narusza prawo skarżącej do korzystania z widma 2 GHz. Co więcej, skarżąca twierdzi, iż decyzja ta tworzy poważne zagrożenie dla znaczących inwestycji poczynionych przez skarżącą do chwili obecnej i zmusza ją do wzięcia udziału w procedurze przetargowej UE, równocześnie ingerując w bieżące prowadzenie przez nią działalności.
   W dalszej kolejności skarżąca twierdzi, iż poprzez przyjęcie zaskarżonej decyzji strona pozwana działała w sposób nieproporcjonalny i dyskryminujący, naruszając uzasadnione oczekiwania skarżącej. W istocie, skarżąca podnosi, iż zaskarżona decyzja, naruszając jej prawa lub uzasadnione oczekiwania, oparta jest na przesłance, iż całość widma 2 GHz może stać się przedmiotem przydziału, jako że przewiduje ona selekcję i udzielanie zezwoleń operatorom MSS, którzy mieliby wykorzystywać cały zakres częstotliwości w obrębie widma 2 GHz.
   Dodatkowo skarżąca podnosi, iż zaskarżona decyzja narusza przysługujące jej prawo do spokojnego korzystania z uprawnień przyznanych na rzecz systemu ICO-P wskutek uznania jego wpisu dokonanego przez MUT do prowadzonego przez nią Głównego Międzynarodowego Rejestru Częstotliwości (MIFR) oraz podobnych praw własności, wbrew art. 1 Prokokołu nr 1 do Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, jak również wbrew prawu międzynarodowemu.

      (1)  Dz.U. 2008 L 172, s. 15.


title: Sprawa T-87/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 listopada 2008 r. — Scil proteins przeciwko OHIM — Indena (affilene) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego affilene — Wcześniej zarejestrowany słowny wspólnotowy znak towarowy AFFILIN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/26

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 listopada 2008 r. — Scil proteins przeciwko OHIM — Indena (affilene)
   (Sprawa T-87/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego affilene - Wcześniej zarejestrowany słowny wspólnotowy znak towarowy AFFILIN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2009/C 6/52)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Scil proteins GmbH (Halle, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci V. Dalichau i I.M. Helbig)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Indena SpA (Mediolan, Włochy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 stycznia 2007 r. (sprawa R 10/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Scil proteins GmbH a Indena SpA.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 23 stycznia 2007 r. (sprawa R 10/2006-2) w zakresie, w jakim odrzucono sprzeciw dotyczący następujących towarów: „ekstrakty roślin leczniczych do użytku w przemyśle kosmetycznym i spożywczym, nie dla celów diagnostycznych”.

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 117 z dnia 26.5.2007.


title: Sprawa F-33/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 20 marca 2014 r. – Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Artykuł 34 § § 1 i 6 regulaminu postępowania — Skarga wniesiona za pośrednictwem faksu w terminie do wniesienia skargi — Odręczny podpis adwokata różniący się od podpisu widniejącego na przesłanym pocztą oryginale skargi — Wniesienie skargi z przekroczeniem terminu — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/55

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 20 marca 2014 r. – Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-33/13)
   ((Służba publiczna - Artykuł 34 § § 1 i 6 regulaminu postępowania - Skarga wniesiona za pośrednictwem faksu w terminie do wniesienia skargi - Odręczny podpis adwokata różniący się od podpisu widniejącego na przesłanym pocztą oryginale skargi - Wniesienie skargi z przekroczeniem terminu - Oczywista niedopuszczalność))
   2014/C 421/78
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciele: G. Cipressa i L. Mansullo, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji odmownej w przedmiocie wniosku skarżącego o wypłatę ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, ponieważ w okresie od dnia 4 stycznia 2002 r. do dnia 31 maja 2005 r. przebywał on na zwolnieniu chorobowym.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty postępowania.


title: Sprawa C-600/10: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/11

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-600/10)
   2011/C 80/21
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i W. Mölls, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że utrzymując w mocy przepisy, zgodnie z którymi dywidendy wypłacane na rzecz funduszy emerytalnych podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu oraz odsetki wypłacane na rzecz takich funduszy emerytalnych oraz na rzecz kas emerytalnych podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu są pod względem podatkowym traktowane mniej korzystnie aniżeli dywidendy, względnie odsetki, wypłacane na rzecz podlegających nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu kas emerytalnych bądź funduszy emerytalnych, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 63 TFUE i art. 40 porozumienia EOG;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przedmiotem niniejszej skargi jest niemieckie uregulowanie, zgodnie z którym dywidendy wypłacane na rzecz podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (tzn. niebędących rezydentami) funduszy emerytalnych oraz odsetki wypłacane na rzecz takich funduszy emerytalnych oraz na rzecz kas emerytalnych podlegających ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu są pod względem podatkowym traktowane mniej korzystnie aniżeli dywidendy, względnie odsetki, wypłacane na rzecz podlegających nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu kas emerytalnych (tzn. krajowych) bądź na rzecz podlegających nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu funduszy emerytalnych.
   Niebędące rezydentami fundusze emerytalne i kasy emerytalne są względem podobnych podmiotów krajowych traktowane gorzej z trzech następujących względów:

               W ramach opodatkowania odsetek uzyskiwanych przez kasy emerytalne nie jest pobierany podatek od dochodów kapitałowych (Kapitalertragssteuer) ani podatek dochodowy od osób prawnych (Körperschaftssteuer), gdy podmiotem uzyskującym odsetki jest zwolniona z podatków krajowa kasa emerytalna. W ten sposób odpada wszelkie opodatkowanie przedmiotowych dochodów. Jednakże w odniesieniu do kas emerytalnych niebędących rezydentami nie zostało przewidziane żadne tego rodzaju zwolnienie z podatku od dochodów kapitałowych, tak że jest on w każdym od nich razie pobierany i to w wysokości 25 % kwoty brutto, powiększonej o dodatek solidarnościowy (Solidaritätszuschlag).

               W ramach opodatkowania dywidend uzyskiwanych przez fundusze emerytalne krajowe fundusze emerytalne mogą objąć procedurą obliczana wymiaru podatku podatek od dochodów kapitałowych. Po pierwsze ma to taki skutek, że koszty uzyskania przychodu mogą zostać odliczone od podatku, a opodatkowane zostają jedynie dochody netto. Po drugie prowadzi to do tego, że podatek od dochodów kapitałowych zostaje zaliczony na poczet ogólnego zobowiązania podatkowego, tak ze zastosowanie znajduje ogólna stawka podatku dochodowego od osób prawnych wynosząca 15 %. Fundusze emerytalne niebędące rezydentami nie mogą jednak uzyskać żadnego takiego dostosowania: wobec nich kwestionowane uregulowanie wyłącza odliczanie wszelkich kosztów uzyskania dochodu, włącznie z kosztami pozostającymi w bezpośrednim związku z dochodami uzyskanymi w kraju.

               W końcu jeżeli chodzi o opodatkowanie odsetek uzyskiwanych przez fundusze emerytalne sytuacja prawna jest co do istoty identyczna jak w przypadku, gdy fundusze emerytalne uzyskują dywidendy: tak jak w przypadku dywidend fundusze emerytalne niebędące rezydentami są traktowane gorzej tak w odniesieniu do odliczania kosztów uzyskania dochodu, jak i w odniesieniu do stawki podatkowej.

               Zdaniem Komisji takie gorsze traktowanie niebędących rezydentami kas emerytalnych wzgl. funduszy emerytalnych jest niezgodne ze swobodą przepływu kapitału. Komisja uważa, że w żadnym z tych przypadków dokonanie rozróżnienia nie jest obiektywnie uzasadnione.

               Artykuł 63 TFUE zakazuje wszelkich ograniczeń w transgranicznym przepływie kapitału w porównaniu z wewnątrzkrajowym przepływem kapitału. W tym kontekście zdaniem Komisji art. 65 ust. 1 lit. a) TFUE nie może być interpretowany w ten sposób, że każde uregulowanie prawnopodatkowe, które pomiędzy podmiotami podlegającymi obowiązkowi podatkowemu dokonuje rozróżnienia w zależności od miejsca ich zamieszkania bądź miejsca inwestowania kapitału jest bezwzględnie niezgodne z traktatem. Zakres zakazu ogranicza art. 65 ust. 1 TFUE, zgodnie z którym środki krajowe określone w ust. 1 nie powinny stanowić arbitralnej dyskryminacji ani ukrytego ograniczenia w swobodnym przepływie kapitału i płatności w rozumieniu artykułu 63. Tego rodzaju rozróżnienia są zgodne z prawem UE tylko wtedy, gdy są stosowane do sytuacji, które nie są obiektywnie porównywane lub które uzasadniają je nadrzędne względy interesu ogólnego. Uzasadnienie takie jest dopuszczalne tylko w zakresie, w jakim uregulowanie nie wykracza poza to co niezbędne dla osiągnięcia realizowanego celu.

               W kwestii odliczania kosztów uzyskania dochodu Komisja pragnie zwrócić uwagę, iż państwa członkowskie muszą przestrzegać znajdujących podstawę w traktacie zakazów dyskryminacji także w odniesieniu do podatków pobieranych u źródła. W tym kontekście państwo będące źródłem dochodów nie może powoływać się na jednostronne uregulowania obowiązujące w innym państwie członkowskim, aby uniknąć wypełnienia ciążących na nim zobowiązań. Niemcy nie podniosły, jakoby nich innymi państwami członkowskimi zostało uzgodnione, aby to one dokonały zamiast Niemiec odliczenia kosztów uzyskania dochodów. Nawet jeśli takie porozumienie by istniało, często nie prowadziłoby to do celu, na przykład wtedy, gdy odnośne dochody są w innym państwie zwolnione z podatku lub podatnik ogólnie rzecz biorąc nie uzyskuje zysku. Ponadto w przypadku stosowania metody zaliczania odliczanie kosztów uzyskania dochodu w państwie siedziby nie mogłoby zastąpić tej operacji dokonywanej w państwie będącym źródłem dochodu, ponieważ w tej sytuacji obydwa państwa opodatkowują de facto ten sam dochód. W związku z tym opodatkowanie, które obejmuje nie dochód brutto, lecz dochód netto, jest zapewnione tylko wtedy, gdy obydwa pastwa stosują swoje przepisy dotyczące odliczania kosztów uzyskania dochodu. Odliczenie przez państwo będące źródłem dochodu nie prowadzi zatem do podwójnego opodatkowania, lecz zapewnia jedynie równe traktowanie z sytuacjami wewnątrzkrajowym.


title: Sprawa T-193/11: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2011 r. — Ahoua-N’Guetta i in. przeciwko Radzie

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/31

         Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2011 r. — Ahoua-N’Guetta i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-193/11)
   2011/C 152/55
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Timothée Ahoua-N’Guetta (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej), Jacques André Monoko Daligou (Abidżan), Bruno Walé Ekpo (Abidżan), Félix Tano Kouakou (Abidżan), Hortense Sess (Abidżan) i Joséphine Suzanne Ebah (Abidżan) (przedstawiciel: adwokat J.C. Tchikaya)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej i rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty przedstawione przez skarżących są co do zasady identyczne z tymi, które przedstawione zostały w sprawie T-118/11 Attey przeciwko Radzie lub do nich podobne.


title: Sprawa C-26/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 listopada 2014 r. w sprawie T-481/11, Hiszpania/Komisji, wniesione w dniu 22 stycznia 2015 r. przez Królestwo Hiszpanii

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 listopada 2014 r. w sprawie T-481/11, Hiszpania/Komisji, wniesione w dniu 22 stycznia 2015 r. przez Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-26/15 P)
   (2015/C 089/14)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uwzględnienie niniejszego odwołania i uchylenie wyroku Sądu z dnia 13 listopada 2014 r. w sprawie T-481/11 Hiszpania przeciwko Komisji.

               —

               Stwierdzenie nieważności pkt VI lit. D tiret piąte część B2 część 2 załącznika I do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (1).

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Naruszenie prawa dotyczące zakresu obowiązku uzasadnienia. Podstawy, na których oparł się Sąd, nie spełniają wymogu jasności i braku dwuznaczności, jakim powinno cechować się uzasadnienie rozporządzenia w celu spełnienia wymogów art. 296 TFUE. Sąd wypełnił faktycznie swym własnym uzasadnieniem luki w uzasadnieniu zaskarżonego rozporządzenia i zastąpił własnym uzasadnieniem uzasadnienie zaskarżonego aktu.

      Naruszenie prawa dotyczące zasady równego traktowania. Podstawy przywołane przez Sąd w tej kwestii nie opierają się na kryteriach właściwych w celu dokonania porównania. Sąd opiera swe rozumowanie na rzekomo notoryjnym fakcie niepopartym żadną okolicznością faktyczną lub naukową, a mianowicie na rozróżnieniu między owocami o grubiej łupinie i owocami o cienkiej łupinie oraz na zaliczeniu owoców cytrusowych do pierwszej kategorii.

      Naruszenie prawa dotyczące kontroli sądowej zasady proporcjonalności. Sprawowana przez Sąd kontrola dotycząca proporcjonalności ograniczenia w obrocie towarami nałożonego przez instytucję powinna być dokonywana z uwzględnieniem przysługującego Komisji szerokiego zakresu uznania. Niemniej jednak Sąd nie dokonał kontroli sądowej zgodnie z orzecznictwem Tetra Laval (2). Z jednej strony nie zbadał on prawidłowo trafności i adekwatności okoliczności, na których została oparta wydana decyzja w odniesieniu do podstaw uzasadniających ograniczenie. Z drugiej strony nie zbadał on prawidłowo wniosków wyciągniętych na podstawie tych okoliczności, skutkiem czego ograniczenie wykracza poza to, co konieczne do osiągnięcia zamierzonego celu.

      (1)  Dz.U. L 157, s. 1.

      (2)  Wyrok z dnia 15 lutego 2005 r., Komisja/Tetra Laval (C-12/03 P, Zb.Orz., EU:C:2005:87), pkt 39.


title: Sprawa T-417/03: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 stycznia 2008 r. — Fédération Internationale des Maisons de l'Europe przeciwko Komisji

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/63

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 stycznia 2008 r. — Fédération Internationale des Maisons de l'Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-417/03) (1)

   (2008/C 64/102)

      Język postępowania: francuski

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004.


title: Sprawa T-666/11: Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2013 r. — Budziewska przeciwko OHIM — Puma (Zwierzę z rodziny kotowatych w fazie wyskoku) (Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający zwierzę z rodziny kotowatych w fazie wyskoku — Wcześniejsze wzory — Podstawa unieważnienia — Brak indywidualnego charakteru — Poinformowany użytkownik — Stopień swobody twórcy — Brak innego całościowego wrażenia — Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/13

         Wyrok Sądu z dnia 7 listopada 2013 r. — Budziewska przeciwko OHIM — Puma (Zwierzę z rodziny kotowatych w fazie wyskoku)
   (Sprawa T-666/11) (1)

   (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający zwierzę z rodziny kotowatych w fazie wyskoku - Wcześniejsze wzory - Podstawa unieważnienia - Brak indywidualnego charakteru - Poinformowany użytkownik - Stopień swobody twórcy - Brak innego całościowego wrażenia - Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)
   2013/C 377/29
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Danuta Budziewska (Łódź, Polska) (przedstawiciel: J. Masłowski, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Puma SE (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. González-Bueno Catalán de Ocón)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 września 2011 r. (sprawa R 1137/2010-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Puma AG Rudolf Dassler Sport a Danutą Budziewską.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Danuta Budziewska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 109 z 14.4.2012.


title: Sprawa C-406/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony orzeczeniem tribunal du travail de Bruxelles (17ème chambre), wydanym dnia 8 sierpnia 2004 r. w sprawie Gérald De Cuyper przeciwko Office national de l'emploi

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony orzeczeniem tribunal du travail de Bruxelles (17ème chambre), wydanym dnia 8 sierpnia 2004 r. w sprawie Gérald De Cuyper przeciwko Office national de l'emploi
   (Sprawa C-406/04)
   (2004/C 284/21)
   W dniu 23 września 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie orzeczenia tribunal de travail de Bruxelles (17ème chambre), (sąd pracy w Brukseli, 17-sta izba) wydanego dnia 8 sierpnia 2004 r. w sprawie Gérald De Cuyper przeciwko Office national de l'emploi (krajowy urząd pracy).
   Tribunal de travail de Bruxelles (17ème chambre) zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
   Czy obowiązek posiadania rzeczywistego miejsca zamieszkania w Belgii, od którego art. 66 arrêté royal (dekretu królewskiego) z dnia 25 listopada 1991 ustanawiającego przepisy dotyczące bezrobocia uzależnia przyznanie zasiłku bezrobotnemu powyżej 50 roku życia, korzystającemu na mocy art. 89 tego dekretu ze zwolnienia od obowiązku zgłaszania się w urzędzie pracy w wyznaczonych terminach, będącego odstępstwem od warunku potwierdzania gotowości do podjęcia pracy przez bezrobotnego, nie stanowi naruszenia prawa do swobodnego przemieszczania się i pobytu przyznanego każdemu obywatelowi europejskiemu na mocy art. 17 i 18 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską?
   Czy obowiązek posiadania rzeczywistego miejsca zamieszkania na terytorium państwa posiadającego kompetencje do przyznania zasiłku dla bezrobotnych, uzasadniony w systemie prawa wewnętrznego koniecznością kontroli spełnienia warunków prawnych wypłaty świadczeń na wypadek bezrobocia, czyni zadość wymogowi proporcjonalności, któremu winno odpowiadać dążenie do realizacja celu ochronny interesu powszechnego, stanowi ograniczenie prawa do swobodnego przemieszczania się i pobytu przyznanego każdemu obywatelowi europejskiemu na mocy art.17 i 18 WE?
   Czy obowiązek posiadania rzeczywistego miejsca zamieszkania nie powoduje nierówności praw obywateli europejskich pochodzących z państwa posiadającego kompetencje w zakresie przyznania zasiłku dla bezrobotnych, uznając to prawo w stosunku do tych, którzy nie czynią użytku ze swego prawa do swobodnego przemieszczania się i przebywania, przyznanego każdemu obywatelowi europejskim na mocy art. 17 i 18 WE, a jednocześnie odmawiając tego prawa tym, którzy je wykonują, poprzez zniechęcający skutek, jaki to ograniczenie powoduje?


title: Sprawa T-85/14: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2014 r. – Infocit przeciwko OHIM – DIN (DINKOOL)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/48

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2014 r. – Infocit przeciwko OHIM – DIN (DINKOOL)
   (Sprawa T-85/14)
   2014/C 135/62
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Infocit – Prestação de Serviços, Comércio e Indústria, Lda (Luanda, Angola) (przedstawiciel: adwokat A. Oliveira)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: DIN – Deutsches Institut für Normung eV (Berlin, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 listopada 2013 r. w sprawie R 1106/2012-2.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „DINKOOL” dla towarów z klas 7, 9 i 11 – Zgłoszenie znaku towarowego 9 768 061

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: DIN – Deutsches Institut für Normung eV

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny znak towarowy zarejestrowany jako międzynarodowy znak towarowy pod nr. 229 048 zawierający element słowny „DIN” dla towarów z klas 1 – 34 i wcześniejszy niezarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania, uchylenie zaskarżonej decyzji i odrzucenie w całości spornego zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 4 i art. 8 ust. 5 rozporządzenia 207/2009.


title: Sprawa C-385/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Székesfehérvári Törvényszék (Węgry) w dniu 13 sierpnia 2012 r. — Hervis Sport- és Divatkereskedelmi Kft. przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Közép-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Székesfehérvári Törvényszék (Węgry) w dniu 13 sierpnia 2012 r. — Hervis Sport- és Divatkereskedelmi Kft. przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Közép-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága
   (Sprawa C-385/12)
   2012/C 366/41
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Székesfehérvári Törvényszék

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hervis Sport- és Divatkereskedelmi Kft.

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Közép-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága

      Pytania prejudycjalne

   Czy fakt, że podatnicy prowadzący działalność w zakresie handlu detalicznego mają obowiązek uiszczania podatku szczególnego, jeżeli ich roczny obrót netto jest wyższy niż 500 000 000 HUF, jest zgodny z postanowieniami traktatów WE regulującymi ogólną zasadę [nie]dyskryminacji (art. 18 TFUE i 26 TFUE), zasadę swobody przedsiębiorczości (art. 49 TFUE), zasadę równości traktowania (art. 54 TFUE), zasadę równych udziałów finansowych w kapitale spółek w rozumieniu art. 54 (art. 55 TFUE), zasadę swobody [świadczenia] usług (art. 56 TFUE), zasadę swobodnego przepływu kapitału (art. 63 TFUE i 65 TFUE) oraz zasadę równości obciążeń podatkowych przedsiębiorstw (art. 110 TFUE)?


title: Sprawa T-284/08: Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2008 r. — People's Mojahedin of Iran przeciwko Radzie

text:
               13.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/16

         Skarga wniesiona w dniu 21 lipca 2008 r. — People's Mojahedin of Iran przeciwko Radzie
   (Sprawa T-284/08)
   (2008/C 236/27)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: People's Mojahedin Organization of Iran (Auvers sur Oise, Francja) (przedstawiciele: J.-P. Spitzer, adwokat i D. Vaughan, QC)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2008/583/WE w zakresie dotyczącym skarżącej;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca na podstawie art. 230 WE wnosi o stwierdzenie częściowej nieważności, w zakresie jej dotyczącym, decyzji Rady 2008/583/WE z dnia 15 lipca 2008 r. (1) („zaskarżona decyzja”) w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzję 2007/868/WE.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ żadna odpowiednia decyzja właściwego organu władzy nie uzasadniała w tym okresie włączenia nazwy skarżącej do wykazu organizacji terrorystycznych. Ponadto skarżąca twierdzi, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ miała ona zostać oparta na „nowych informacjach” oraz na decyzji wydanej przez właściwy organ władzy spoza Zjednoczonego Królestwa, a Rada nie przedstawiła skarżącej dowodów leżących u podstaw jej decyzji przed jej wydaniem. Wreszcie skarżąca podnosi, że Rada nie uzasadniła powodów, z jakich te informacje należało traktować jako nowe lub istotne.
   Skarżąca dodaje, że zaskarżona decyzja została wydana bez dokonania właściwej oceny nowych informacji i bez zbadania, czy stanowiły one wiarygodne i konkretne dowody wskazujące na to, że skarżąca brała udział w działalności terrorystycznej.
   Skarżąca wskazuje ponadto, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem jej prawa do przedstawienia stanowiska oraz jej praw podstawowych. Skarżąca stwierdza wreszcie, że zaskarżona decyzja została wydana w okolicznościach, które doprowadziły do nadużycia lub niewłaściwego wykorzystania procedur i kompetencji.

      (1)  Dz.U. 2008 L 188, s. 21.


title: Sprawa C-242/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 4 czerwca 2008 r. — Swiss Re Germany Holding GmbH przeciwko Finanzamt München für Körperschaften

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 4 czerwca 2008 r. — Swiss Re Germany Holding GmbH przeciwko Finanzamt München für Körperschaften
   (Sprawa C-242/08)
   (2008/C 223/36)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Swiss Re Germany Holding GmbH

      Strona pozwana: Finanzamt München für Körperschaften
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 9 ust. 2 lit. e) tiret piąte i art. 13 część B lit. a), lit. d) pkt 2 i 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1) należy interpretować w taki sposób, że przejęcie przez nabywcę za cenę nabycia umowy o reasekurację ubezpieczenia na życie, na podstawie której nabywca umowy za zgodą ubezpieczonego przejmuje zwolnione od podatku usługi reasekuracji wykonywane dotąd przez dotychczasowego ubezpieczyciela i odtąd zamiast dotychczasowego ubezpieczyciela wykonuje na rzecz ubezpieczonego zwolnione od podatku usługi reasekuracji należy uznać za

                           a)

                           operację ubezpieczeniową lub bankową w rozumieniu art. 9 ust. 2 lit. e) tiret piąte szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, czy za

                           b)

                           transakcję reasekuracyjną zgodnie z art. 13 część B lit. a) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, czy za

                           c)

                           transakcję, która w istocie polega na zwolnionym od podatku przejęciu zobowiązania i operacji zwolnionego od podatku przejęcia długów, zgodnie z art. 13 część B lit. d) pkt 2 i 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku?

               2)

               Czy odpowiedź na pytanie pierwsze ulegnie zmianie, jeśli zapłaty za przejęcie dokona nie nabywca, lecz dotychczasowy ubezpieczyciel?

               3)

               W przypadku udzielenia na pytanie 1 lit. a, b i c odpowiedzi przeczącej, czy art. 13 część B lit. c) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w taki sposób, że

                           —

                           odpłatne przeniesienie umów o reasekurację ubezpieczenia na życie stanowi dostawę i

                           —

                           że stosując art. 13 część B lit. c) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, nie należy wprowadzać rozróżnienia w zależności od tego czy miejsce w którym świadczona jest zwolniona od podatku usługa znajduje się w państwie członkowskim dostawy czy w innym państwie członkowskim?

      (1)  Dz.U. L 145, s. 1.


title: Sprawa T-139/09: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2009 r. — Francja przeciwko Komisji

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/49

         Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2009 r. — Francja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-139/09)
   2009/C 141/103
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues i A.L. During pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 2003 wersja ostateczna z dnia 28 stycznia 2009 r., dotyczącej planów roku gospodarczego w sektorze owoców i warzyw wykonanych przez Francję, w zakresie w jakim dotyczy ona części działań zrealizowanych w ramach planu na rok gospodarczy, które zostały sfinansowane przez organizacje zawodowe;

               —

               tytułem zarzutu ewentualnego, w przypadku gdy Sąd uzna, że żądanie stwierdzenia nieważności decyzji w części jest niedopuszczalne, stwierdzenie nieważności decyzji C(2009) 2003 wersja ostateczna.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności w części decyzji Komisji C(2009) 203 wersja ostateczna (1), 28 stycznia 2009 r., w której Komisja uznała za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc państwa przyznaną przez Republikę Francuską producentom owoców i warzyw w ramach „planu na rok gospodarczy” zmierzającego do ułatwienia handlu produktami rolnymi zbieranymi we Francji.
   Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim Komisja uznała, że pomoc przyznana producentom owoców i warzyw stanowiła pomoc państwa, podczas gdy pomoc ta była częściowo sfinansowana z dobrowolnych datków organizacji zawodowych, co zdaniem skarżącej nie stanowi zasobów państwa, ani nie pochodzi z budżetu państwa.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty:

               —

               naruszenia obowiązku uzasadnienia, w zakresie w jakim Komisja nie uzasadniła rozszerzenia pojęcia pomocy państwa na pomoc finansowaną z dobrowolnych datków organizacji zawodowych działających w danym sektorze;

               —

               błędnego stosowania prawa, ponieważ Komisja zakwalifikowała jako pomoc państwa pomoc finansowaną z zasobów prywatnych wypłacaną dobrowolnie i bez udziału władzy publicznej. Pomoc ta nie powinna było zostać uznana jako korzyści przyznane z zasobów państwa.

      (1)  Takim numerem została opatrzona zaskarżona decyzja, podczas gdy strona skarżąca odwołuje się w sposób konsekwentny do nr C(2009) 2003 wersja ostateczna.


title: Sprawa C-64/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 kwietnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2000/53/WE — Artykuł 5 ust. 3 i 4, art. 6 ust. 3 oraz art. 7 ust. 1 — Nieprawidłowa transpozycja)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 kwietnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-64/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2000/53/WE - Artykuł 5 ust. 3 i 4, art. 6 ust. 3 oraz art. 7 ust. 1 - Nieprawidłowa transpozycja)
   2010/C 148/14
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver i J.B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i A. Adam, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprzyjęcie wszystkich przepisów ustawowych i wykonawczych koniecznych do właściwej i pełnej transpozycji art. 2 pkt 13, art. 4 ust. 2 lit. a), art. 5 ust. 3 i 4, art. 6 ust. 3, art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/53/WE z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. L 269, s. 34) — Pojęcia „informacji o demontażu” pojazdów wycofanych z eksploatacji oraz „rozbiórki” przy przetwarzaniu — Obowiązek dla producentów pojazdów i producentów części dostarczania dla każdego nowego typu pojazdu wprowadzanego do obrotu informacji o demontażu w formie podręcznika lub za pośrednictwem mediów elektronicznych

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych i wykonawczych koniecznych do właściwej i pełnej transpozycji art. 2 pkt 13, art. 4 ust. 2 lit. a), art. 5 ust. 3 i 4 — w odniesieniu do ostatniego z wymienionych ustępów w zakresie, w jakim zakłady złomowania, które zgodziły się zapewnić złomowanie samochodu wycofanego z eksploatacji, są wyłączone z systemu zwrotu kosztów przetwarzania — art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 3 dyrektywy 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska i Republika Francuska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 90 z 18.4.2009.