title: Sprawa T-365/05: Skarga wniesiona w dniu  26 września 2005 r.  — Mische przeciwko Parlamentowi

text:
               10.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/15

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2005 r. — Mische przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-365/05)
   (2005/C 315/28)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Harald Mische (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciel(-e): G. Vandersanden, L. Levi, prawnicy]

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               unieważnienie zaszeregowania skarżącego na podstawie decyzji organu powołującego o powołaniu z dnia 4 października 2004 r. przy jego zatrudnianiu w Dyrekcji Generalnej Konkurencja w charakterze młodszego prawnika w kategorii A*, grupie zaszeregowania 6, stopień 2, implikujące przywrócenie wszystkich jego praw wynikających ze zgodnego z prawem i prawidłowego zatrudnienia, tzn. zaszeregowania co najmniej do grupy zaszeregowania A7 stopień 3 (z mocą od dnia 1 listopada 2003 r.) lub jej ekwiwalentu zgodnie z art. 1-11 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego (grupa zaszeregowania A*8 stopień 3);

               —

               zasądzenie odszkodowania wraz z (i) odsetkami za zwłokę jako rekompensaty szkód dla jego kariery (ii) oraz dodatkowego odszkodowania w formie zgodnego z prawem i prawidłowego wynagrodzenia, w szczególności na podstawie przepisu przejściowego art. 21 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 maja 2004 r. lub ewentualnie obniżenie wysokości składek emerytalnych w oparciu o zasadę równego wynagrodzenia. Wartość tego odszkodowania wymaga stosownej oceny w późniejszym czasie, obecne jej oszacowanie jako minimum 10.000 EUR rocznie jest prowizoryczne i oparte na zasadzie słuszności;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, urzędnik zatrudniony po wejściu w życie nowego regulaminu pracowniczego, tj. 1 maja 2004 r., ale z listy rezerwowej sporządzonej na podstawie konkursu przeprowadzonego przed tą datą, kwestionuje grupę zaszeregowania przy jego powołaniu. Podnosi on takie same zarzuty i główne argumenty, jakie podnosił już w sprawie T-288/05 (1).

      (1)  Dz.U. C 229 z 17.09.2005 r., str. 35


title: Sprawa C-466/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Düsseldorf — Niemcy) — Dietmar Klarenberg przeciwko Ferrotron Technologies GmbH (Polityka społeczna — Dyrektywa 2001/23/CE — Przejęcie przedsiębiorstwa — Ochrona praw pracowniczych — Pojęcie przejęcia — Umowne przeniesienie własności części zakładu na inne przedsiębiorstwo — Niezależność organizacyjna po przeniesieniu własności)

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 lutego 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Düsseldorf — Niemcy) — Dietmar Klarenberg przeciwko Ferrotron Technologies GmbH
   (Sprawa C-466/07) (1)

   (Polityka społeczna - Dyrektywa 2001/23/CE - Przejęcie przedsiębiorstwa - Ochrona praw pracowniczych - Pojęcie „przejęcia’ - Umowne przeniesienie własności części zakładu na inne przedsiębiorstwo - Niezależność organizacyjna po przeniesieniu własności)
   (2009/C 82/08)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landesarbeitsgericht Düsseldorf — Niemcy
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dietmar Klarenberg

      Strona pozwana: Ferrotron Technologies GmbH
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landesarbeitsgericht Düsseldorf — Wykładnia art. 1 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. L 82, str. 16) — Możliwość zastosowania dyrektywy 2001/23/WE do dokonanego na podstawie umowy przejęcia części zakładu przez inne przedsiębiorstwo, które włącza do swej struktury organizacyjnej przejmowaną część zakładu, przy jednoczesnym braku zachowania jej niezależności organizacyjnej — Pojęcie „przejęcia” w rozumieniu dyrektywy 2001/23/WE
   Sentencja
   Wykładni art. 1 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów, należy dokonywać w taki sposób, że może on być stosowany także w sytuacji, gdy część przejmowanego przedsiębiorstwa lub zakładu nie zachowuje niezależności organizacyjnej, pod warunkiem że funkcjonalne więzi pomiędzy poszczególnymi przejmowanymi czynnikami produkcji zostaną zachowane, co będzie pozwalało przejmującemu na ich wykorzystywanie do celu prowadzenia identycznej lub analogicznej działalności gospodarczej. Kwestia ta podlega ustaleniu przez sąd odsyłający.

      (1)  Dz.U. C 8 z dnia 8.12.2008 r..


title: Sprawa F-29/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 26 lipca 2010 r. — Quadu przeciwko Parlamentowi

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/76

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 26 lipca 2010 r. — Quadu przeciwko Parlamentowi
      (Sprawa F-29/07) (1)

      ()
      (2010/C 288/147)
      Język postępowania: francuski
      Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007, s. 37


title: Sprawa T-73/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 października 2008 r. — Carbone-Lorraine przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek produktów na bazie węgla i grafitu mających zastosowanie w branży elektrycznej i mechanicznej — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Waga i czas trwania naruszenia — Okoliczności łagodzące — Współpraca w toku postępowania administracyjnego — Zasada proporcjonalności — Zasada równego traktowania)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/31

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 października 2008 r. — Carbone-Lorraine przeciwko Komisji
   (Sprawa T-73/04) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek produktów na bazie węgla i grafitu mających zastosowanie w branży elektrycznej i mechanicznej - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Waga i czas trwania naruszenia - Okoliczności łagodzące - Współpraca w toku postępowania administracyjnego - Zasada proporcjonalności - Zasada równego traktowania)
   (2008/C 301/48)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Le Carbone-Lorraine (Courbevoie, Francja) (przedstawiciele: początkowo A. Winckler i I. Simic, następnie A. Winckler i H. Kanellopoulos, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i É. Gippini Fournier, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2004/420/WE z dnia 3 grudnia 2003 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa C.38.359 — Produkty na bazie węgla i grafitu mające zastosowanie w branży elektrycznej i mechanicznej), a posiłkowo, wniosek o uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na mocy tej decyzji na skarżącą.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Le Carbone-Lorraine zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004.


title: Sprawa T-629/11: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2011 r. — Biogas Nord Anlagenbau przeciwko Komisji

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/28

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2011 r. — Biogas Nord Anlagenbau przeciwko Komisji
   (Sprawa T-629/11)
   2012/C 49/50
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Biogas Nord Anlagenbau GmbH (Bielefeld, Niemcy) (przedstawieciel: adwokat C. Birkemeyer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie na podstawie art. 264 TFUE nieważności decyzji Komisji z dnia 26 stycznia 2011 r. dotyczącą niemieckiej pomocy państwa C 7/2010 (ex CP 250/2009 oraz NN 5/2010) „KStG, Sanierungsklausel” [sygn. akt K(2011) 275];

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania na podstawie § 87 ust. 2 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca trzy zarzuty:

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący przestrzegania zasady prywatnego wierzyciela
               W ramach pierwszego zarzutu skarżąca podnosi, że w przypadku § 8c ust. 1 a niemieckiej Körperschaftsteuergesetz (ustawa o podatku od osób prawnych, zwana dalej „KStG”) nie chodzi o pomoc w rozumieniu art. 107 f TFUE, ponieważ przedsiębiorstwa, które odniosły korzyść spełniły świadczenie wzajemne takiej samej wartości, które wytrzymuje porównanie z zachowaniem działającego w warunkach gospodarki wolnorynkowej prywatnego wierzyciela.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący braku selektywnego charakteru
               Skarżąca w tym miejscu podnosi, że w przypadku § 8c ust. 1 a KStG nie chodzi o pomoc w rozumieniu art. 107 f TFUE, ponieważ przepisowi temu nie można przypisać jakiegokolwiek selektywnie przysparzającego korzyści skutku.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący ochrony zaufania
               Skarżąca w ramach trzeciego zarzutu podnosi, że przedsiębiorstwa, które przed powzięciem wiedzy o postępowaniu Komisji na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE dokonały dyspozycji majątkowych, korzystają z ochrony zaufania w odniesieniu do zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa F-71/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 listopada 2007 r. — Karatzoglu przeciwko Europejskiej Agencji Odbudowy (EAR)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/58

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 listopada 2007 r. — Karatzoglu przeciwko Europejskiej Agencji Odbudowy (EAR)
   (Sprawa F-71/07) (1)

   (2008/C 22/113)

      Język postępowania: angielski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy wskutek zawarcia ugody.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007, str. 70.


title: Sprawa C-281/12: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 19 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Trento Sviluppo srl, Centrale Adriatica Soc coop przeciwko Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona konsumentów — Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów — Dyrektywa 2005/29/WE — Artykuł 6 ust. 1 — Pojęcie „działania wprowadzającego w błąd” — Kumulatywny charakter przesłanek wymienionych we wskazanym przepisie)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/13

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 19 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Trento Sviluppo srl, Centrale Adriatica Soc coop przeciwko Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato
   (Sprawa C-281/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Nieuczciwe praktyki handlowe stosowane przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów - Dyrektywa 2005/29/WE - Artykuł 6 ust. 1 - Pojęcie „działania wprowadzającego w błąd” - Kumulatywny charakter przesłanek wymienionych we wskazanym przepisie)
   2014/C 52/21
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Trento Sviluppo srl, Centrale Adriatica Soc coop

      Strona pozwana: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Consiglio di Stato — Wykładnia art. 6 ust. 1 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 149, s. 22) — Pojęcie „działania wprowadzającego w błąd” — Kumulatywny charakter przesłanek wymienionych we wskazanym przepisie.

      Sentencja

   Praktykę handlową należy uznać za „wprowadzającą w błąd” w rozumieniu art. 6 ust. 1 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”), jeżeli praktyka ta, po pierwsze, zawiera nieprawdziwe informacje lub może wprowadzić w błąd przeciętnego konsumenta oraz, po drugie, może skłonić konsumenta do podjęcia decyzji dotyczącej transakcji, której inaczej by nie podjął. Artykuł 2 lit. k) tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „decyzji dotyczącej transakcji” obejmuje każdą decyzję bezpośrednio związaną z decyzją o dokonaniu bądź niedokonaniu zakupu produktu.

      (1)  Dz.U. C 235 z 4.8.2012.


title: Sprawa T-100/08 P: Postanowienie Sądu z dnia 6 maja 2010 r. — Kerelov przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Nabór — Konkurs otwarty — Odmowa przekazania kandydatowi przez dyrektora EPSO informacji i dokumentów dotyczących testu kwalifikacyjnego — Odwołanie w części w sposób oczywisty niedopuszczalne a w części w sposób oczywisty bezzasadne)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/39

         Postanowienie Sądu z dnia 6 maja 2010 r. — Kerelov przeciwko Komisji
   (Sprawa T-100/08 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Nabór - Konkurs otwarty - Odmowa przekazania kandydatowi przez dyrektora EPSO informacji i dokumentów dotyczących testu kwalifikacyjnego - Odwołanie w części w sposób oczywisty niedopuszczalne a w części w sposób oczywisty bezzasadne)
   2010/C 179/67
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Georgi Kerelov (Pazardzhik, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat A. Kerelov)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 12 grudnia 2007 r. w sprawie F-110/07 Kerelov przeciwko Komisji, niepublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego postanowienia.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Georgi Kerelov pokryje własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa T-494/16: Postanowienie Sądu z dnia 10 czerwca 2016 r. – Klymenko/Rada (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie — Zamrożenie środków finansowych — Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Ujęcie nazwiska skarżącego — Termin do wniesienia skargi — Dopuszczalność — Dowód zasadności umieszczenia w wykazie — Skarga oczywiście zasadn)

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/34

         Postanowienie Sądu z dnia 10 czerwca 2016 r. – Klymenko/Rada
   (Sprawa T-494/16) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Ujęcie nazwiska skarżącego - Termin do wniesienia skargi - Dopuszczalność - Dowód zasadności umieszczenia w wykazie - Skarga oczywiście zasadn))
   (2016/C 305/47)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Oleksandr Klymenko (Kijów, Ukraina) (przedstawiciele: M. Shaw, QC, i I. Quirk, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro i J.-P. Hix, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Rady 2014/216/WPZiB z dnia 14 kwietnia 2014 r., wykonującej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 111, s. 91 i sprostowanie: Dz.U. 2014, L 350, s. 16) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 381/2014 z dnia 14 kwietnia 2014 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 111, s. 33 i sprostowanie: Dz.U. 2014, L 350, s. 16) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Rady 2014/216/WPZiB z dnia 14 kwietnia 2014 r. wykonującej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 381/2014 z dnia 14 kwietnia 2014 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim akty te dotyczą Oleksandra Klymenki.

               2)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, również kosztami poniesionymi przez O. Klymenkę.

      (1)  Dz.U. C 292 z 1.9.2014.


title: Sprawa T-252/06 P: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lipca 2007 r. — Beau przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Choroba zawodowa — Odwołanie oczywiście niedopuszczalne — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/10

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lipca 2007 r. — Beau przeciwko Komisji
   (Sprawa T-252/06 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Choroba zawodowa - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne - Odwołanie oczywiście bezzasadne)
   (2007/C 223/14)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Marie-Yolande Beau (Paryż, Francja) (przedstawiciele: S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz, avocats)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i K. Herrmann, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie F-39/05 Beau przeciwko Komisji (dotychczas niepublikowany w Zbiorze) mające na celu uchylenie tego wyroku.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               M.-Y. Beau pokryje własne koszty, jak również koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U C 281 z 18.11.2006.


title: Sprawa C-229/15: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 16 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Minister Finansów/Jan Mateusiak [Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 18 lit. c), art. 184 i 187 — Czynności podlegające opodatkowaniu — Zaprzestanie działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu — Zatrzymanie towarów, w stosunku do których odliczono podatek VAT — Korekta odliczeń — Okres korekty — Opodatkowanie na mocy art. 18 lit. c) dyrektywy 2006/112 po upływie okresu korekty]

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/10

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 16 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny – Polska) – Minister Finansów/Jan Mateusiak
   (Sprawa C-229/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 18 lit. c), art. 184 i 187 - Czynności podlegające opodatkowaniu - Zaprzestanie działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu - Zatrzymanie towarów, w stosunku do których odliczono podatek VAT - Korekta odliczeń - Okres korekty - Opodatkowanie na mocy art. 18 lit. c) dyrektywy 2006/112 po upływie okresu korekty])
   (2016/C 305/15)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Minister Finansów

      Strona pozwana: Jan Mateusiak

      Sentencja

   Artykuł 18 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2009/162/UE z dnia 22 grudnia 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że w wypadku zaprzestania podlegającej opodatkowaniu działalności gospodarczej podatnika zatrzymanie towarów przez podatnika, jeżeli podatek od wartości dodanej od owych towarów podlegał odliczeniu w momencie ich nabycia, można uznać za odpłatną dostawę towarów podlegającą opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej, jeżeli upłynął okres korekty przewidziany w art. 187 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2009/162.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa C-369/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Sommer Antriebs- und Funktechnik GmbH/Rademacher Geräte-Elektronik GmbH & Co. KG (Odesłanie prejudycjalne — Zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny — Dyrektywa 2002/96/WE — Artykuł 2 ust. 1 i art. 3 lit. a), jak również załączniki IA i IB — Dyrektywa 2012/19/UE — Artykuł 2 ust. 1 lit. a), art. 2 ust. 3 lit. b) i art. 3 ust. 1 lit. a) i b), jak również załączniki I i II — Pojęcia „sprzętu elektrycznego i elektronicznego” oraz „narzędzi elektrycznych i elektronicznych” — Napędy bram garażowych)

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln – Niemcy) – Sommer Antriebs- und Funktechnik GmbH/Rademacher Geräte-Elektronik GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-369/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zużyty sprzęt elektryczny i elektroniczny - Dyrektywa 2002/96/WE - Artykuł 2 ust. 1 i art. 3 lit. a), jak również załączniki IA i IB - Dyrektywa 2012/19/UE - Artykuł 2 ust. 1 lit. a), art. 2 ust. 3 lit. b) i art. 3 ust. 1 lit. a) i b), jak również załączniki I i II - Pojęcia „sprzętu elektrycznego i elektronicznego” oraz „narzędzi elektrycznych i elektronicznych” - Napędy bram garażowych))
   (2015/C 311/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Köln

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sommer Antriebs- und Funktechnik GmbH

      Strona pozwana: Rademacher Geräte-Elektronik GmbH & Co. KG

      Sentencja

   Artykuł 2 ust. 1 i art. 3 lit. a) dyrektywy 2002/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrotechnicznego i elektronicznego (WEEE), jak również pkt 6 załącznika IA i pkt 6 załącznika IB do tej dyrektywy z jednej strony oraz art. 2 ust. 1 lit. a), art. 2 ust. 3 lit. b) i art. 3 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/19/UE z dnia 4 lipca 2012 r. w sprawie zużytego sprzętu elektrycznego i elektronicznego (WEEE), jak również pkt 6 załącznika I i pkt 6 załącznika II do tej dyrektywy z drugiej strony należy interpretować w ten sposób, że napędy bram garażowych, takie jak te, o których mowa w postępowaniu głównym, wymagające do prawidłowego działania zasilania prądem elektrycznym o napięciu znamionowym wynoszącym około 220–240 woltów, które zaprojektowane zostały tak, by zamontować je razem z odpowiednią bramą garażową jako część wyposażenia budynku, i które mogą zostać w dowolnym czasie zdemontowane, zamontowane na nowo lub dodane do tego wyposażenia, są objęte zakresem stosowania, odpowiednio, dyrektywy 2002/96/WE i dyrektywy 2012/19/UE w okresie przejściowym wskazanym w art. 2 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2012/19/UE.

      (1)  Dz.U. C 439 z 8.12.2014.


title: Sprawa C-15/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van Koophandel te Gent – Belgia) – New Valmar BVBA/Global Pharmacies Partner Health Srl (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ towarów — Zakaz środków o skutku równoważnym z ograniczeniami ilościowymi w wywozie — Artykuł 35 TFUE — Spółka mająca siedzibę w regionie obowiązywania języka niderlandzkiego Królestwa Belgii — Uregulowania zobowiązujące do sporządzania faktur w języku niderlandzkim pod rygorem nieważności bezwzględnej — Umowa koncesji o charakterze transgranicznym — Ograniczenie — Uzasadnienie — Brak proporcjonalności)

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van Koophandel te Gent – Belgia) – New Valmar BVBA/Global Pharmacies Partner Health Srl
   (Sprawa C-15/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ towarów - Zakaz środków o skutku równoważnym z ograniczeniami ilościowymi w wywozie - Artykuł 35 TFUE - Spółka mająca siedzibę w regionie obowiązywania języka niderlandzkiego Królestwa Belgii - Uregulowania zobowiązujące do sporządzania faktur w języku niderlandzkim pod rygorem nieważności bezwzględnej - Umowa koncesji o charakterze transgranicznym - Ograniczenie - Uzasadnienie - Brak proporcjonalności))
   (2016/C 314/05)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank van Koophandel te Gent

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: New Valmar BVBA

      Strona pozwana: Global Pharmacies Partner Health Srl

      Sentencja

   Artykuł 35 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniom jednostki sfederowanej państwa członkowskiego – takiej jak wspólnota flamandzka Królestwa Belgii – nakładającym na każde przedsiębiorstwo, którego miejsce prowadzenia działalności znajduje się na terytorium tej jednostki, obowiązek redagowania wszystkich danych figurujących na fakturach dotyczących transakcji transgranicznych wyłącznie w języku urzędowym rzeczonej jednostki pod rygorem nieważności tych faktur stwierdzanej przez sąd z urzędu.

      (1)  Dz.U. C 118 z 13.4.2015.


title: Sprawa T-672/14 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 15 grudnia 2014 r. – August Wolff i Remedia/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/21

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 15 grudnia 2014 r. – August Wolff i Remedia/Komisja
   (Sprawa T-672/14 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pozwolenie na dopuszczenie do obrotu dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2015/C 081/27)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dr. August Wolff GmbH & Co. KG Arzneimittel (Bielefeld, Niemcy) i Remedia d.o.o (Zagrzeb, Chorwacja) (przedstawiciele: P. Klappich, C. Schmidt i P. Arbeiter, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Šimerdová, A. Sipos i B.R. Killmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji wykonawczej Komisji C (2014) 6030 final z dnia 19 sierpnia 2014 r., dotyczącej pozwoleń na wprowadzenie do obrotu produktów leczniczych do użytku miejscowego stosowanych u ludzi, o wysokim stężeniu estradiolu, na podstawie art. 31 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67).

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Postanowienie z dnia 2 października 2014 r. zostaje uchylone.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/1

         2009/C 267/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 256 z 24.10.2009.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 244 z 10.10.2009.

      Dz.U. C 233 z 26.9.2009.

      Dz.U. C 220 z 12.9.2009.

      Dz.U. C 205 z 29.8.2009.

      Dz.U. C 193 z 15.8.2009.

      Dz.U. C 180 z 1.8.2009.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-509/09: Wyrok Sądu z dnia 18 czerwca 2013 r. — Portugalia przeciwko Komisji (Rybołówstwo — Wkład finansowy we wdrożenie systemu kontroli i nadzoru — Decyzja o niedokonywaniu zwrotu wydatków poniesionych na nabycie dwóch oceanicznych statków patrolujących — Artykuł 296 WE — Dyrektywa 93/36/EWG — Uzasadnione oczekiwania — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/62

         Wyrok Sądu z dnia 18 czerwca 2013 r. — Portugalia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-509/09) (1)

   (Rybołówstwo - Wkład finansowy we wdrożenie systemu kontroli i nadzoru - Decyzja o niedokonywaniu zwrotu wydatków poniesionych na nabycie dwóch oceanicznych statków patrolujących - Artykuł 296 WE - Dyrektywa 93/36/EWG - Uzasadnione oczekiwania - Obowiązek uzasadnienia)
   2013/C 225/138
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: początkowo L. Inez Fernandes, A. Trindade Mimoso i A. Miranda Boavida, następnie I. Inez Fernandes, H. Leitão i V. Coelho, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele; A. Bouquet i M. Alfonso, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 14 października 2009 r., uznającej za niekwalifikujące się do pomocy finansowej Unii Europejskiej, na mocy decyzji Komisji 2002/978/WE z dnia 10 grudnia 2002 r. w sprawie kwalifikowalności wydatków mających na celu przyczynienie się do niektórych działań planowanych przez niektóre państwa członkowskie w 2002 r. w celu wdrażania systemów kontroli, inspekcji oraz nadzoru, stosowanych do wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 338, s. 33), wydatki związane z nabyciem dwóch oceanicznych statków patrolujących, częściowo przeznaczonych do kontroli i nadzoru rybołówstwa.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa T-176/04: Skarga wniesiona dnia 13 maja 2004 r. przez Luigi Marcuccio przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               10.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/17

         Skarga wniesiona dnia 13 maja 2004 r. przez Luigi Marcuccio przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-176/04)
   (2004/C 179/34)
   Język postępowania: włoski
   Dnia 13 maja 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesiona przez Luigi Marcuccio, reprezentowanego przez Alessandro Distante.
   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie decyzji OWUN odrzucającej jego wniosek;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga złożona została w następującym kontekście. Dnia 1 kwietnia 2003 r. skarżący skierował do Komisji Europejskiej wniosek o: a) przesłanie skarżącemu, jeżeli istnieje, orzeczenia lekarskiego sporządzonego przez doktor M.P. Simonnet w związku z badaniem lekarskim, któremu go poddała w jego miejscu zamieszkania w dniu 20 czerwca 2002 r., w postaci poświadczonej kopii lub przesłanie go lekarzowi, którego w tym celu wyznaczy i, w tym przypadku, poinformowanie jej o tym na piśmie; b) jeżeli orzeczenie nie istnieje, o poinformowanie jej o tym na piśmie; c) jeżeli istnieją powody do odmowy spełnienia żądań wymienionych w punktach a) i b) powyżej, o podanie jej tych powodów.
   W związku z milczącą odmową uwzględnienia wniosku skarżący wniósł niniejszą skargę.
   Na poparcie, skarżący podnosi następujące zarzuty:
   Złamanie prawa, gdyż urzędnik ma prawo dostępu do wszelkich danych, które go dotyczą, które zostały opracowane przez osoby działające w imieniu strony pozwanej w ramach ich obowiązków służbowych i które znajdują się w jej posiadaniu, ma również prawo dostępu do orzeczenia lekarskiego.
   Naruszenie prawa do zdrowia i nienaruszalności fizycznej i psychicznej skarżącego oraz ciążącego na instytucjach wspólnotowych obowiązku dbałości o dobro pracowników.
   Niedopełnienie obowiązku uzasadnienia decyzji, przewidzianego w art. 25 regulaminu pracowniczego.
   Niedopełnienie obowiązku należytej staranności, ponieważ pozwana nie wzięła pod uwagę, że skarżący ma interes w dostępie do orzeczenia lekarskiego, lub w tym, żeby dostęp taki miał lekarz, którego skarżący w tym celu wyznaczy, biorąc również pod uwagę, że trudno zrozumieć, jaki interes służbowy pozwana miałaby chronić, lub nie, przez nieuwzględnienie wniosku skarżącego.


title: Sprawa T-443/12: Wyrok Sądu z dnia 21 listopada 2013 r. — Equinix (Germany) przeciwko OHIM — Acotel (ancotel.) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ancotel. — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy ACOTEL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/23

         Wyrok Sądu z dnia 21 listopada 2013 r. — Equinix (Germany) przeciwko OHIM — Acotel (ancotel.)
   (Sprawa T-443/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ancotel. - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy ACOTEL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2014/C 9/37
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Equinix (Germany) GmbH, dawniej ancotel GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokata H. Truelsen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Poch, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Acotel SpA (Rzym, Włochy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 sierpnia 2012 r. (sprawa R 1895/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Acotel SpA a ancotel GmbH, obecnie Equinix (Germany) GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Equinix (Germany) GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 379 z 8.12.2012.


title: Sprawa C-449/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 8 października 2012 r. — L. J. A. van Luijk; druga strona postępowania: Burgemeester van Den Haag

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 8 października 2012 r. — L. J. A. van Luijk; druga strona postępowania: Burgemeester van Den Haag
   (Sprawa C-449/12)
   2013/C 26/31
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: L. J. A. van Luijk

      Druga strona postępowania: Burgemeester van Den Haag

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2252/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie (Dz.U. L 385, s. 1) w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 444/2009 z dnia 28 maja 2009 r. zmieniającym rozporządzenie Rady (WE) nr 2252/2004 (Dz.U. L 142, s.1) jest ważny w świetle art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 8 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności?

               2)

               Czy — o ile odpowiedź na pytanie pierwsze brzmi w ten sposób, że art. 1 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2252/2004 z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie (Dz.U. L 385, s. 1) w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 444/2009 z dnia 28 maja 2009 r. zmieniającym rozporządzenie Rady (WE) nr 2252/2004 (Dz.U. L 142, s.1) jest ważny — art. 4 ust. 3 rozporządzenia należy w świetle art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 8 ust. 2 Europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 7 lit. f) dyrektywy nr 95/46 (1) w związku z art. 6 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy interpretować w ten sposób, że w celu wykonania tego rozporządzenia przez państwa członkowskie wymagane jest ustawowe zagwarantowanie, że pobrane i zarejestrowane na podstawie rzeczonego rozporządzenia dane biometryczne nie mogą być pobierane, wykorzystywane i przetworzone w innym celu niż wydanie dokumentu?

      (1)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, s. 31)


title: Sprawa C-250/07: Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/17

         Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-250/07)
   (2007/C 155/34)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Patakia i D. Kukovec)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie publikując uprzedniego zaproszenia do ubiegania się o zamówienie i bezzasadnie opóźniając udzielenie odpowiedzi na wniosek podmiotu, który zażądał przedstawienia powodów odrzucenia jego zgłoszenia, Republika Grecka uchybiła obowiązkowi opublikowania zaproszenia do ubiegania się o zamówienie poprzedzającego procedurę przedstawienia ofert, w świetle w art. 20 ust. 2 dyrektywy Rady 93/38/EWG (1) z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji, oraz obowiązkowi ciążącemu na niej na mocy art. 41 ust. 4 dyrektywy 93/38, w świetle wykładni tych przepisów dokonanej w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich,

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Do Komisji wpłynęła skarga dotycząca nieprawidłowości w przetargu ogłoszonym przez Dimosia Epicheirisi Ilektrismou (publiczny zakład energii elektrycznej, zwany dalej „DEI”) na przeprowadzenie badania, dostarczenie, przetransportowanie, zainstalowanie i uruchomienie dwóch jednostek parowo-elektrycznych w stacji parowo-elektrycznej w Atherinolakko na Krecie.
   Komisja podnosi, że DEI nie opublikowała zaproszenia do ubiegania się o zamówienie z naruszeniem art. 20 ust. 2 lit. a) dyrektywy 93/38/EWG, w którym mowa o wyjątkach mających zastosowanie przy spełnieniu przesłanek podlegających zawężającej wykładni. W szczególności zdaniem Komisji DEI nieprawidłowo zinterpretowała sformułowania „oferty nieprawidłowe” i „początkowe warunki zamówienia nie zostały w sposób istotny zmienione” w celu uzasadnienia zastosowania wyjątków na podstawie wskazanego przepisu.
   Komisja uważa również, że w sprawie tej nie można powołać się na względy niezbędnej konieczności o pilnym charakterze lub na wydarzenia, których podmioty zamawiające nie mogły przewidzieć, w rozumieniu art. 20 ust. 2 lit. d), gdyż nie zostały one wykazane przez DEI.
   Wreszcie w świetle orzecznictwa Trybunału, Komisja uważa, że doszło do znacznego opóźnienia w uzasadnieniu odrzucenia zgłoszenia podmiotu, który wystąpił ze skargą w tym zakresie, z naruszeniem art. 41 ust. 4 dyrektywy 93/38/EWG.
   Wobec powyższego Komisja podnosi, że Republika Grecji uchybiła obowiązkom przewidzianym w art. 20 ust. 2 i art. 41 ust. 4 dyrektywy nr 93/38/EWG.

      (1)  Dz.U. L 199 z 9.8.1993, str. 84.


title: Sprawa C-531/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessisches Landessozialgericht (Niemcy) w dniu 19 października 2011 r. — Angela Strehl przeciwko Bundesagentur für Arbeit Nürnberg

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessisches Landessozialgericht (Niemcy) w dniu 19 października 2011 r. — Angela Strehl przeciwko Bundesagentur für Arbeit Nürnberg
      (Sprawa C-531/11)
      (2012/C 25/49)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd krajowy

      Hessisches Landessozialgericht, Darmstadt

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Angela Strehl

         Strona pozwana: Bundesagentur für Arbeit Nürnberg

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 68 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1408/71 (1) należy interpretować w ten sposób, że przy ustalaniu wysokości świadczeń instytucja właściwa państwa członkowskiego miejsca zamieszkania ma obowiązek uwzględnienia wynagrodzenia „fałszywej pracownicy przygranicznej” [art. 71 ust. 1 lit. b) pkt ii) rozporządzenia nr 1408/71], które ta otrzymała podczas ostatniego zatrudnienia w innym państwie członkowskim, jeżeli następnie owa pracownica nie została zatrudniona w państwie członkowskim miejsca zamieszkania a zgłoszenie do rejestru bezrobotnych zostało dokonane dopiero 11 miesięcy po zakończeniu zatrudnienia w tym innym państwie członkowskim?

         (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2).


title: Sprawa T-598/10: Postanowienie Sądu z dnia 9 września 2011 r. — Biodes przeciwko OHIM Manasul Internacional (LINEASUL) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Uchylenie decyzji izby odwoławczej — Następczy brak przedmiotu sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/22

         Postanowienie Sądu z dnia 9 września 2011 r. — Biodes przeciwko OHIM Manasul Internacional (LINEASUL)
   (Sprawa T-598/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Uchylenie decyzji izby odwoławczej - Następczy brak przedmiotu sporu - Umorzenie postępowania)
   2011/C 331/44
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Biodes, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: E. Manresa Medina, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Manasul Internacional, SL (Ponferrada, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 września 2010 r. (sprawa R 1520/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Manasul Internacional, SL a Biodes, SL

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.


title: Sprawa T-384/13: Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2013 r. — Intermark przeciwko OHIM — Coca-Cola (RIENERGY Cola)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/50

         Skarga wniesiona w dniu 26 lipca 2013 r. — Intermark przeciwko OHIM — Coca-Cola (RIENERGY Cola)
   (Sprawa T-384/13)
   2013/C 260/90
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Intermark Srl (Stei, Rumunia) (przedstawiciel adwokat Á. László)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: The Coca-Cola Company (Atlanta, Stany Zjednoczone)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie skargi, zmianę zaskarżonej decyzji strony pozwanej, nakazanie oddalenia sprzeciwu i nakazanie rejestracji oznaczenia strony skarżącej jako znaku towarowego w całości;

               —

               w przypadku, gdy Sąd uzna za nieuniknione dokonanie nowej dogłębnej oceny stanu faktycznego i dowodów w sprawie, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji strony pozwanej i przekazanie sprawy do OHIM celem ponownego rozpoznania i wydania nowej decyzji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania strony skarżącej.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Cola” dla towarów i usług z klas 32 i 35 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 507 963

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: The Coca-Cola Company

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny znak towarowy „Coca-cola” zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy pod nr 8 792 475, nr 2 107 118 i nr 8 709 818 dla towarów i usług z klas 30, 32, 33 i 35

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa T-714/16: Skarga wniesiona w dniu 7 października 2016 r. – Asolo/EUIPO – Red Bull (FLÜGEL)

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/29

         Skarga wniesiona w dniu 7 października 2016 r. – Asolo/EUIPO – Red Bull (FLÜGEL)
   (Sprawa T-714/16)
   (2016/C 462/37)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Asolo LTD (Limassol, Cypr) (przedstawiciel: adwokat W. Pors)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Red Bull GmbH (Fuschl am See, Austria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „FLÜGEL” – unijny znak towarowy nr 637 686

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 lipca 2016 r. w sprawie R 282/2015-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku;

               —

               obciążenie EUIPO i Red Bull kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 54 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-336/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Chemnitz w dniu 3 sierpnia 2006 r. — Manfred Seuke przeciwko Landkreis Mittweida

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Chemnitz w dniu 3 sierpnia 2006 r. — Manfred Seuke przeciwko Landkreis Mittweida
   (Sprawa C-336/06)
   (2006/C 261/21)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Chemnitz (Niemcy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Manfred Seuke.

      Strona pozwana: Landkreis Mittweida.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodnie z art. 1 ust. 2 i art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. (1) państwo członkowskie może żądać od posiadacza prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim, aby złożył on do władz krajowych wniosek o uznanie prawa do skorzystania z tego uprawnienia do kierowania pojazdami w kraju, jeżeli uprzednio posiadaczowi zagranicznego wspólnotowego prawa jazdy odebrano prawo jazdy w kraju bądź zostało ono w inny sposób uchylone?
               Jeżeli odpowiedź będzie przecząca:

               2)

               Czy art. 1 ust. 2 w związku z art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/439/EWG należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może na swoim terytorium odmówić uznania uprawnienia do kierowania pojazdami na podstawie prawa jazdy wydanego w innym państwie członkowskim, jeżeli uprzednio posiadaczowi zagranicznego wspólnotowego prawa jazdy odebrano prawo jazdy w kraju bądź zostało ono w inny sposób uchylone, gdy upłynął zarządzony w związku z tym środkiem termin ponownego wydania prawa jazdy w kraju, zanim wydano prawo jazdy w innym państwie członkowskim i jeżeli na podstawie obiektywnych przesłanek (brak miejsca zamieszkania w państwie członkowskim, które wydało prawo jazdy i bezskuteczny wniosek o ponowne wydanie prawa jazdy w kraju) należy wnioskować, że poprzez uzyskanie zagranicznego wspólnotowego prawa jazdy miało nastąpić obejście ścisłych materialnych wymogów postępowania w sprawie ponownego wydania prawa jazdy, w szczególności badania medyczno-psychologicznego?

      (1)  Dz.U. L 237, str. 1.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia  10 stycznia 2006 r.  w sprawie C-402/03 (wniosek Vestre Landsret o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Skov Æg przeciwko Bilka Lavprisvarehus A/S i Bilka Lavprisvarehus A/S przeciwko Jette Mikkelsen, Michael Due Nielsen (Dyrektywa 85/374/EWG — Odpowiedzialność za produkt wadliwy — Odpowiedzialność dostawcy produktu wadliwego)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 10 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-402/03 (wniosek Vestre Landsret o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Skov Æg przeciwko Bilka Lavprisvarehus A/S i Bilka Lavprisvarehus A/S przeciwko Jette Mikkelsen, Michael Due Nielsen (1)

   (Dyrektywa 85/374/EWG - Odpowiedzialność za produkt wadliwy - Odpowiedzialność dostawcy produktu wadliwego)
   (2006/C 48/07)
   Język postępowania: duński
   W sprawie C- 402/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Vestre Landsret (Dania), postanowieniem z dnia 26 września 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 29 września 2003 r., w postępowaniu: Skov Æg przeciwko Bilka Lavprisvarehus A/S i Bilka Lavprisvarehus A/S przeciwko Jette Mikkelsen, Michael Due Nielsen, Trybunał (wilka izba), w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann (sprawozdawca), C. W. A. Timmermans, A. Rosas, K. Schiemann i J. Makarczyk, prezesi izb, C. Gulmann, J. N. Cunha Rodrigues, R. Silva de Lapuerta, K. Lenaerts, P. Kūris, E. Juhász i G. Arestis, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, wydał w dniu 10 stycznia 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Dyrektywy Rady z dnia 25 lipca 1985 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich dotyczących odpowiedzialności za produkty wadliwe (85/374/EWG) należy interpretować w taki sposób, że:

               —

               zasada prawa krajowego, zgodnie z którą dostawca ponosi, poza przypadkami wymienionymi w sposób enumeratywny w art. 3 ust. 3 dyrektywy, odpowiedzialność na zasadzie ryzyka, jaką dyrektywa nakłada na producenta, pozostaje z nią w sprzeczności;

               —

               zasada prawa krajowego, zgodnie z którą dostawca odpowiada bez ograniczeń za winę po stronie producenta, nie pozostaje z nią w sprzeczności.

      (1)  Dz.U. C 304 z 13.12.2003.


title: Sprawa C-504/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawach połączonych T-144/07, T-147/07, T-148/07, T-149/07, T-150/07 i T-154/07, ThyssenKrupp Liften Ascenseurs i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 30 września 2011 r. przez spółkę ThyssenKrupp Ascenseurs Luxembourg Sàrl

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/22

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawach połączonych T-144/07, T-147/07, T-148/07, T-149/07, T-150/07 i T-154/07, ThyssenKrupp Liften Ascenseurs i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 30 września 2011 r. przez spółkę ThyssenKrupp Ascenseurs Luxembourg Sàrl
   (Sprawa C-504/11 P)
   2011/C 347/32
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: ThyssenKrupp Ascenseurs Luxembourg Sàrl (przedstawiciel: T. Shaper, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawach połączonych T-144/07, T-147/07, T-148/07, T-149/07, T-150/07 i T-154/07 (ThyssenKrupp Liften Ascenseurs i in. przeciwko Komisji) w całości w zakresie, w jakim oddala on skargę i dotyczy wnoszącą odwołanie;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, dalsze zmniejszenie grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie w art. 2 zaskarżonej decyzji Komisji Europejskiej z dnia 21 lutego 2007 r.;

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego, zwrócenie Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie kieruje swoje odwołanie przeciwko wyrokowi Sądu (ósma izba) wydanemu w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawach T-148/07 i in. (ThyssenKrupp Liften Ascenseurs i in. przeciwko Komisji) w zakresie, w jakim oddala on skargę złożoną przez tę spółkę w dniu 7 maja 2007 r. od decyzji Komisji C(2007) 512 wersja ostateczna z dnia 21 lutego 2007 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 WE (sprawa COMP/E 1/38.823 — PO/Windy i Schody ruchome) i dotyczy wnoszącej odwołanie.
   Wnosząca odwołanie podnosi w ramach trzech zarzutów niewłaściwość Komisji, naruszenie zasadniczych wymogów proceduralnych, naruszenie traktatu WE, TFUE oraz podlegających zastosowaniu norm prawnych w celu wykonania tych traktatów, jak również nadużycie władzy oraz naruszenie praw podstawowych.
   Po pierwsze, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo potwierdzając właściwość Komisji do wszczęcia postępowania w przedmiocie naruszenia. Stoi ona na stanowisku, że Sąd powinien był stwierdzić nieważność decyzji Komisji z uwagi na niemożność zastosowania art. 101 TFUE (dawny art. 81 WE), ponieważ zarzucane spółce lokalne naruszenia nie były w stanie wywrzeć wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Nawet przy przyjęciu przez Sąd stosowania art. 101 TFUE, miał on obowiązek uwzględnić, że właściwość Komisji jest niezgodna z systemem właściwości równoległej na podstawie rozporządzenia 1/2003 (1), utworzonym w następstwie komunikatu dotyczącego współpracy w ramach sieci organów ds. konkurencji. Wreszcie, Sąd nie ocenił należycie, że późniejsze wszczęcie postępowania przez Komisję stanowi naruszenie objętej ochroną na gruncie praw podstawowych zasady pewności i legalności kar.
   Po drugie, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo potwierdzając decyzję Komisji w zakresie, w jakim doszła ona do wniosku co do solidarnej odpowiedzialności wnoszącej odwołanie opierając się na globalnym obrocie koncernu ThyssenKrupp AG. Tym samym zaskarżony wyrok stanowi naruszenie art. 23 rozporządzenia 1/2003, zasady państwa prawa, wyrażającej się przez zasadę legalności kar (nulla poena sine lege), zasadę proporcjonalności kar, zasady, zgodnie z którą wszelkie wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść oskarżonego (in dubio pro reo) oraz zasady prawa karnego zgodnie z którą kara jest konsekwencją winy (nulla poena sine culpa). Wnosząca odwołanie uważa, że zaskarżony wyrok stanowi naruszenie prawa w zakresie, w jakim opiera się na postulacie, w myśl którego spółka zależna stanowi razem ze swoją spółką dominującą (oraz innymi spółkami grupy), jedną jednostkę gospodarczą uzasadniającą ich odpowiedzialność solidarną. Z drugiej strony, i niezależnie od wspomnianego zarzutu, wnosząca odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok jest sprzeczny z zasadą nulla poena sine culpa w zakresie, w jakim została ona skazana na zapłatę grzywny solidarnie z jej spółką zależną. Wnosząca odwołanie tytułem żądania ewentualnego zarzuca Sądowi potwierdzenie tej odpowiedzialności solidarnej wbrew braku określenia przypadających na każdą spółkę udziałów w kwocie grzywny w stosunku z swoimi współdłużnikami solidarnymi.
   Po trzecie, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd wydał wyrok z uchybieniem spoczywającego na nim obowiązku dokonania obszernej kontroli, przeprowadzając w sposób niewystarczający kontrolę proporcjonalnego charakteru wyjściowej kwoty grzywny, jak również współczynnika odstraszającego określonego przez Komisję oraz, z drugiej strony, w zakresie w jakim nie dokonał wystarczającej kontroli adekwatności uwzględnienia przez Komisję współpracy wnoszącej odwołanie, naruszając w ten sposób podstawowe prawo do sprawiedliwego postępowania sądowego oraz zasadę ochrony prawnej, która wchodzi w zakres tego prawa.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu; Dz.U. L 1, s. 1.


title: Sprawa T-220/16: Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2016 r. – Perry Ellis International Group v EUIPO (PRO PLAYER)

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/33

         Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2016 r. – Perry Ellis International Group v EUIPO (PRO PLAYER)
   (Sprawa T-220/16)
   (2016/C 232/43)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Perry Ellis International Group Holdings Ltd (Nassau, Bahamy) (przedstawiciele: adwokaci O. Günzel i C. Tenkhoff)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „PRO PLAYER” – zgłoszenie nr 13 258 595

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie R 1091/2015-2

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-336/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbetsdomstolen (Szwecja) w dniu 6 lipca 2015 r. – Unionen/Almega Tjänsteförbunden, ISS Facility Services AB

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbetsdomstolen (Szwecja) w dniu 6 lipca 2015 r. – Unionen/Almega Tjänsteförbunden, ISS Facility Services AB
   (Sprawa C-336/15)
   (2015/C 311/34)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Arbetsdomstolen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Unionen

      Strona pozwana: Almega Tjänsteförbunden, ISS Facility Services AB

      Pytanie prejudycjalne

   Czy jest zgodne z dyrektywą w sprawie przejęcia przedsiębiorstw (1), by – po upływie roku od przejęcia przedsiębiorstwa, w ramach stosowania postanowienia układu zbiorowego pracy obowiązującego u przejmującego, zgodnie z którym przesłanką skorzystania z wydłużonego okresu wypowiedzenia jest posiadanie nieprzerwanego okresu zatrudnienia u jednego pracodawcy – nie brać pod uwagę stażu pracy nabytego przez pracowników u zbywającego, podczas gdy zgodnie z identycznym postanowieniem zawartym w układzie zbiorowym pracy obowiązującym u zbywającego pracownicy mieli prawo do zaliczenia tego stażu pracy?

      (1)  Dyrektywa Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. L 82, s. 16).


title: Sprawa T-487/07: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2007 r. — Imperial Chemical Industries przeciwko OHIM (FACTORY FINISH)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/58

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2007 r. — Imperial Chemical Industries przeciwko OHIM (FACTORY FINISH)
   (Sprawa T-487/07)
   (2008/C 51/106)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Imperial Chemical Industries (ICI) plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Malynicz, Barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 24 października 2007 r. w sprawie R 668/2007-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „FACTORY FINISH” dla towarów z klasy 2 — zgłoszenie nr 4 538 518;

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94, jako że określenie „FACTORY FINISH” nie ma charakteru opisowego, lecz będąc nietypowym połączeniem słów, stanowi nową kompozycję językową, i naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94, jako że zgłoszony znak towarowy nie jest pozbawiony charakteru odróżniającego.


title: Sprawa T-157/10: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2010 r. — Barilla przeciwko OHIM — Brauerei Schlösser (ALIXIR)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/47

         Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2010 r. — Barilla przeciwko OHIM — Brauerei Schlösser (ALIXIR)
   (Sprawa T-157/10)
   2010/C 148/76
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Barilla G. e R. Fratelli SpA (Parma, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Colmano, G. Sironi i A. Vanzetti)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Brauerei Schlösser GmbH (Düsseldorf, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 stycznia 2010 r. w sprawie R 820/2009-2;

               —

               oddalenie sprzeciwu wniesionego przez Brauerei Schlösser GmbH przed Izbę Odwoławczą przeciwko rejestracji rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               posiłkowo, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez OHIM w celu oddalenia sprzeciwu; i

               —

               obciążenie OHIM i Brauerei Schlösser GmbH kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ALIXIR” dla towarów m.in. z klasy 32

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Brauerei Schlösser GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy „Elixeer” dla towarów z klasy 32

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na błędne uznanie przez Izbę Odwoławczą, że w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa C-127/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Polityka społeczna — Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników — Dyrektywa 89/391/EWG — Artykuł 5 ust. 1 — Obowiązek zapewnienia przez pracodawcę bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników w każdym aspekcie odnoszącym się do pracy — Odpowiedzialność pracodawcy)

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-127/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Polityka społeczna - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Dyrektywa 89/391/EWG - Artykuł 5 ust. 1 - Obowiązek zapewnienia przez pracodawcę bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników w każdym aspekcie odnoszącym się do pracy - Odpowiedzialność pracodawcy)
   (2007/C 183/03)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M.-J. Jonczy i N. Yerrell, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: C. Gibbs, pełnomocnik, D. Anderson QC i D. Barr, barrister)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 5 ust. 1 i 4 dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (Dz.U. L 183, str. 1) — Krajowe przepisy prawne ograniczające spoczywający na pracodawcy obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony zdrowia pracowników w każdym aspekcie odnoszącym się do ich pracy
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 143 z 11.6.2005 r.


title: Sprawa T-390/10 P: Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2012 r. — Füller-Tomlinson przeciwko Parlamentowi (Odwołanie — Służba publiczna — Personel tymczasowy — Zabezpieczenie społeczne — Choroba zawodowa — Ustalenie stopnia niezdolności do pracy będącej następstwem choroby zawodowej — Zastosowanie europejskiej skali oceny niezdolności do pracy dla celów medycznych — Przeinaczenie okoliczności faktycznych — Rozsądny termin)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/40

         Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2012 r. — Füller-Tomlinson przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-390/10 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Personel tymczasowy - Zabezpieczenie społeczne - Choroba zawodowa - Ustalenie stopnia niezdolności do pracy będącej następstwem choroby zawodowej - Zastosowanie europejskiej skali oceny niezdolności do pracy dla celów medycznych - Przeinaczenie okoliczności faktycznych - Rozsądny termin)
   2013/C 26/76
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Paulette Füller-Tomlinson (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: K. Zejdová i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie F-97/08 Füller-Tomlinson przeciwko Parlamentowi, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Paulette Füller-Tomlinson pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski w ramach postępowania w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa T-370/14: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2014 r. – Petropars i in. przeciwko Radzie

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/33

         Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2014 r. – Petropars i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-370/14)
   2014/C 261/58
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Petropars Ltd (Teheran, Iran), Petropars International FZE (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) oraz Petropars UK Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Zaiwalla, P. Reddy i Z. Burbeza, solicitors, oraz R. Blakeley, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z marca 2014 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszenia z marca 2014 r. w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżących; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący niespełnienia kryteriów umieszczenia w wykazie określonych w art. 23 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 267/2012 (1) albo w art. 20 ust. 1 lit. c) decyzji 2010/413 (2) oraz popełnienia przez Radę oczywistego błędu w ocenie polegającego na ustaleniu, że owe kryteria były i pozostają spełnione, jako że skarżący nie należą do National Iranian Oil Company (NIOC), ani nie są przez nią kontrolowani.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący niespełnienia kryteriów umieszczenia w wykazie, jako że Rada nie udowodniła, iż NIOC udziela finansowego wsparcia rządowi Iranu.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że w każdym razie pozostawienie nazw skarżących w wykazie stanowi naruszenie ich podstawowych praw i swobód, w tym prawa do prowadzenia działalności handlowej i gospodarczej oraz prawa do niezakłóconego korzystania z swojego mienia lub stanowi naruszenie zasady proporcjonalności. Skarżący zarzucają ponadto, że pozostawienie ich nazw w wykazie stanowi naruszenie zasady ostrożności, a także zasad ochrony środowiska oraz ochrony zdrowia i bezpieczeństwa ludzkiego, jak również może przyczynić się do powstania istotnych szkód dla zdrowia i bezpieczeństwa zwykłych pracowników irańskich oraz szkód w środowisku.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez Radę prawa skarżących do obrony wskutek niedokonania pełnego i właściwego przeglądu decyzji o umieszczeniu ich nazw w wykazie oraz nieodpowiedniego uwzględnienia uwag, które zostały jej przedstawione.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1).

      (2)  Decyzja Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39).


title: Sprawa T-342/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 czerwca 2008 r. — Angiotech Pharmaceuticals przeciwko OHIM (VASCULAR WRAP)

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/36

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 czerwca 2008 r. — Angiotech Pharmaceuticals przeciwko OHIM (VASCULAR WRAP)
   (Sprawa T-342/06) (1)

   (2008/C 197/68)

      Język postępowania: angielski

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa C-610/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Prešov (Republika Słowacka) w dniu 29 grudnia 2014 r. – Helena Kolcunová/Provident Financial s. r. o.

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Prešov (Republika Słowacka) w dniu 29 grudnia 2014 r. – Helena Kolcunová/Provident Financial s. r. o.
   (Sprawa C-610/14)
   (2015/C 118/17)
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Okresný súd Prešov

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Helena Kolcunová

      Strona pozwana: Provident Financial s. r. o.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywę Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (zwaną dalej „dyrektywą 93/13”) należy interpretować w ten sposób, że usługa w postaci gwarancji ratalnej spłaty kredytu konsumenckiego, przedmiotem której to usługi jest inkasowanie w gotówce rat kredytu płaconych przez konsumenta stanowi główny przedmiot usługi kredytu konsumenckiego czy też główny przedmiot usługi w ramach szczególnej umowy?

               2)

               Czy dyrektywę Rady 87/102/EWG (2) z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego, zmienioną dyrektywą 98/7/WE (3) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. należy interpretować w ten sposób, że rzeczywista roczna stopa oprocentowania (RRSO) obejmuje także wynagrodzenie za inkasowanie w gotówce rat kredytu lub jego część, jeżeli wynagrodzenie przewyższa znacznie konieczne koszty takiej usługi dodatkowej, oraz czy art. 14 wspomnianej dyrektywy powinien być interpretowany w ten sposób, że następuje obejście instytucji prawnej RRSO, gdy wynagrodzenie za usługę dodatkową przewyższa znacznie koszty tej usługi i nie jest wliczone do RRSO?

               3)

               Czy [dyrektywa 93/13] powinna być interpretowana w ten sposób, że do spełnienia wymogu przejrzystości usługi dodatkowej (zakładając, że chodzi o dodatkową usługę a nie cenę samego kredytu lub wynagrodzenie za sam kredyt), za którą uiszczane są opłaty administracyjne, wystarczy, iż cena za tę usługę administracyjną (opłaty administracyjne) jest jasna i zrozumiała, nawet jeśli przedmiot świadczenia odpowiadającego tej usłudze nie jest dokładnie określony?

               4)

               Czy art. 4 ust. 1 i 2 [dyrektywy 93/13] powinien być interpretowany w ten sposób, że sama okoliczność, iż opłaty administracyjne są ujęte w obliczeniu RRSO oznacza, że chodzi o cenę kredytu/wynagrodzenie za kredyt i stoi na przeszkodzie kontroli sądowej tych opłat do celów wspomnianej dyrektywy?

               5)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie trzecie będzie brzmiała w ten sposób, że przedmiot usługi administracyjnej, za którą muszą być uiszczane opłaty administracyjne, jest wystarczająco przejrzysty, to czy w takim przypadku usługa administracyjna wraz z wszystkimi elementami wykonania, z jakimi może się ona potencjalnie wiązać, stanowi główny przedmiot kredytu konsumenckiego?

               6)

               Czy art. 4 ust. 1 i 2 [dyrektywy 93/13] powinien być interpretowany w ten sposób, że do celów tej dyrektywy cena kredytu/wynagrodzenie za kredyt obejmują nie tylko odsetki, ale także koszty wierzyciela (wskazane w umowie, w ogólnych warunkach umowy lub w cenniku opłat) i czy w związku z tym te koszty jako ewentualna cena lub wynagrodzenie za kredyt nie mogą być przedmiotem kontroli z punktu widzenie ich proporcjonalności względem usługi, za którą mają stanowić wynagrodzenie?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29 .

      (2)  Dz.U. 1987, L 42, s. 48 .

      (3)  Dz.U. L 101, s. 17.


title: Sprawa C-203/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten i Stockholm (Szwecja) w dniu 4 maja 2015 r. – Tele2 Sverige AB/Post- och telestyrelsen

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten i Stockholm (Szwecja) w dniu 4 maja 2015 r. – Tele2 Sverige AB/Post- och telestyrelsen
   (Sprawa C-203/15)
   (2015/C 221/06)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Kammarrätten i Stockholm.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Tele2 Sverige AB.

      Druga strona postępowania: Post- och telestyrelsen.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ogólny obowiązek przechowywania danych dotyczących ruchu obejmujący wszystkie osoby, wszystkie środki komunikacji elektronicznej i wszystkie dane dotyczące ruchu bez rozróżnienia, ograniczenia, czy wyjątków do celów zwalczania przestępczości (jak opisano [we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym]) jest zgodny z art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58/WE (1) z uwzględnieniem art. 7, 8 i 52 ust. 1 karty?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy przechowywanie może być jednak dozwolone, gdy:

                           a)

                           dostęp organów krajowych do przechowywanych danych jest ustalony w sposób [opisany we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym] oraz

                           b)

                           wymogi w zakresie bezpieczeństwa są regulowane w sposób [opisany we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym], a także

                           c)

                           wszystkie dane dotyczące ruchu maja być przechowywane przez sześć miesięcy, licząc od dnia zakończenia łączności a następnie usuwane w sposób [opisany we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym]?

      (1)  Dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (Dz.U. L 201, s. 37).


title: Sprawa C-492/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 5 listopada 2012 r. — Conseil national de l'ordre des médecins przeciwko Ministère des affaires sociales et de la santé

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 5 listopada 2012 r. — Conseil national de l'ordre des médecins przeciwko Ministère des affaires sociales et de la santé
   (Sprawa C-492/12)
   2013/C 26/47
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Conseil national de l'ordre des médecins

      Strona pozwana: Ministère des affaires sociales et de la santé

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zasada odrębności zawodu lekarza dentysty wynikająca z art. 36 dyrektywy 2005/36/WE (1) stoi na przeszkodzie utworzeniu wspólnego kierunku studiów uniwersyteckich trzeciego stopnia dla studentów medycyny i studentów dentystyki?

               2)

               Czy przepisy dyrektywy dotyczące specjalności medycznych należy rozumieć w ten sposób, że wykluczają one, by przedmioty takie jak wymienione w pkt 3 niniejszej decyzji (2) były wykładane w ramach kształcenia lekarzy dentystów?

      (1)  Dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. L 255, s. 22).

      (2)  To jest, po pierwsze kształcenie teoretyczne w zakresie chirurgii twarzowo-szczękowej, w tym w szczególności chirurgii tkanek okołowierzchołkowych i torbieli korzeniowych pochodzenia zębowego lub innego, chirurgii preprotetycznej i implantacyjnej, badania nowotworów łagodnych i patologii ślinianek oraz leczenia ortodontyczno-chirurgicznego i ortognatycznego, a po drugie szkolenie praktyczne obejmujące co najmniej trzy semestry praktyki w placówce specjalistycznej w zakresie dentystyki lub chirurgii szczękowo-twarzowej.


title: Sprawa C-245/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche (Włochy) w dniu 28 kwietnia 2016 r. – Nerea SpA/Regione Marche

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche (Włochy) w dniu 28 kwietnia 2016 r. – Nerea SpA/Regione Marche
   (Sprawa C-245/16)
   (2016/C 279/18)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per le Marche.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nerea SpA.

      Strona pozwana: Regione Marche.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Przede wszystkim, czy art. 1 ust. 7 lit. c) rozporządzenia nr 800/2008 (1) dotyczy jedynie tych postępowań, które mogą zostać wszczęte z urzędu przez organy administracyjne i sądowe państw członkowskich (we Włoszech, na przykład, postępowania upadłościowe) czy także tych, które mogą zostać wszczęte tylko na wniosek zainteresowanego przedsiębiorcy (jak ma to miejsce w prawie krajowym odnośnie do układu z wierzycielami)? Pytanie wynika z tego, że przepis odwołuje się do „podlegania” zbiorowemu postępowaniu w sprawie niewypłacalności

               2)

               Gdyby należało uznać, że rozporządzenie nr 800/2008 dotyczy wszystkich postępowań upadłościowych, to czy, ze szczególnym odwołaniem do instytucji układu z wierzycielami z założeniem kontynuacji działalności, o którym mowa w art. 186a dekretu królewskiego nr 267/1942, art. 1 ust. 7 lit. c) rozporządzenia nr 800/2008 należy interpretować w ten sposób, że sam fakt, iż występują przesłanki do wszczęcia postępowania upadłościowego względem przedsiębiorcy, który zwraca się o pomoc z funduszy strukturalnych, uniemożliwia udzielenie tej pomocy lub zobowiązuje właściwy organ krajowy do cofnięcia już przyznanej pomocy lub czy przeciwnie, stan zagrożenia musi podlegać ocenie w konkretnym wypadku, biorąc pod uwagę, na przykład, czas kiedy wszczęto postępowanie, przestrzeganie przez przedsiębiorcę przyjętych zobowiązań i każdą inną istotną okoliczność?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. 87 i 88 Traktatu (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) (Dz.U. L 214, s. 3).


title: Sprawa T-66/15: Postanowienie Sądu z dnia 9 września 2015 r. – Alsharghawi/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte w związku z sytuacją w Libii — Skarga na bezczynność — Zajęcie stanowiska przez Radę — Następcza bezprzedmiotowość skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/41

         Postanowienie Sądu z dnia 9 września 2015 r. – Alsharghawi/Rada
   (Sprawa T-66/15) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte w związku z sytuacją w Libii - Skarga na bezczynność - Zajęcie stanowiska przez Radę - Następcza bezprzedmiotowość skargi - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 381/49)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bashir Saleh Bashir Alsharghawi (Johannesburg, Afryka Południowa) (przedstawiciel: adwokat E. Moutet)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i A. Vitro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie na podstawie art. 265 TFUE, że Rada niezgodnie z prawem zaniechała ponownego rozpatrzenia decyzji o umieszczeniu nazwiska skarżącego w wykazie osób i podmiotów, w odniesieniu do których mają zastosowanie środki ograniczające zastosowane w związku z sytuacją w Libii.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie.

               2)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postepowania.

      (1)  Dz.U. C 146 z 4.5.2015.


title: Sprawa C-313/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/34

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-313/09) (1)

   2010/C 100/50

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 256 z 24.10.2009.


title: Sprawa T-301/07: Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2007 r. — Lumenis przeciwko OHIM (FACES)

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/35

         Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2007 r. — Lumenis przeciwko OHIM (FACES)
   (Sprawa T-301/07)
   (2007/C 247/58)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Lumenis Ltd (Yokneam, Izrael) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, B. Gerber, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 1 czerwca 2007 r. w sprawie R 1532/2006-2,

               —

               obciążenie OHIM własnymi kosztami i kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Międzynarodowy słowny znak towarowy „FACES” dla towarów z klasy 10 — międzynarodowa rejestracja nr W0874799

      Decyzja eksperta: Odrzucenie wniosku o rejestrację w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące argumenty:
   Po pierwsze, strona skarżąca uważa, że Izba Odwoławcza nie przeprowadziła analizy charakteru odróżniającego w stosunku do wskazanych towarów.
   Po drugie, zdaniem strony skarżącej stwierdzenie Izby Odwoławczej, zgodnie z którym do celów promocji i marketingu w handlu zwykle wykorzystuje się zdjęcia portretowe nie zostało w żaden sposób uzasadnione, a w każdym razie kwestia ta może być relewantna jedynie w ramach stosowania art. 7 ust. 1 lit. b) lub art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94.
   Po trzecie, strona skarżąca uważa, że Izba Odwoławcza nie przeprowadziła badania, czy pojęcie FACES może stanowić opisową wskazówkę odnośnie do omawianych towarów.
   Po czwarte, strona skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza naruszyła prawo, gdyż ustanowiła wymóg, że aby w stosunku do znaku towarowego nie znajdowały zastosowania podstawy wymienione w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, musi on zwracać uwagę i być fantazyjny lub kreatywny.


title: Sprawa T-254/13: Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2013 r. — Stayer Ibérica przeciwko OHIM — Korporaciya Masternet (STAYER)

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/40

         Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2013 r. — Stayer Ibérica przeciwko OHIM — Korporaciya „Masternet” (STAYER)
   (Sprawa T-254/13)
   2013/C 207/68
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Stayer Ibéric, SA (Pinto, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat S. Rizzo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: ZAO Korporaciya „Masternet” (Moskwa, Rosja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim uwzględnia ona w części odwołanie i unieważnia rejestrację wspólnotowego znaku towarowego nr 4675881 w odniesieniu do następujących towarów:

                           —

                           klasa 7: maszyny i narzędzia, części (powleczone diamentem) maszyn do cięcia i polerowania, wiertarki i tnące tarcze dla następujących przemysłów: marmur, granit, kamień, piaskowiec, płyty kamienne, płytki ceramiczne, cegła, oraz ogólnie rzecz biorąc narzędzia do cięcia jako części maszyn, o których mowa w klasie 7;

                           —

                           klasa 8: ręcznie sterowane przyrządy do szlifowania (tarcze i tarcze szlifierskie);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy „STAYER” — wspólnotowy znak towarowy nr 4 675 881

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: wniosek o unieważnienie prawa do znaku został oparty na art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uwzględnienie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 76 ust. 2, art. 15 i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009