title: Sprawa C-752/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 15 października 2019 r. – Prokuratura Rejonowa Warszawa - Ursynów w Warszawie przeciwko AX

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 15 października 2019 r. – Prokuratura Rejonowa Warszawa - Ursynów w Warszawie przeciwko AX
      (Sprawa C-752/19)
      (2020/C 54/23)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Prokuratura Rejonowa Warszawa - Ursynów w Warszawie

         Strona pozwana: AX

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi w związku z art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej i wyrażoną w nim wartością państwa prawnego oraz art. 6 ust. 1–2 w związku z motywem 22 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 (1) należy interpretować w ten sposób, że do naruszenia wymogów skutecznej ochrony sądowej, w tym niezawisłości sądownictwa, oraz wymogów wynikających z domniemania niewinności dochodzi w sytuacji, w której postępowanie sądowe, takie jak postępowanie karne przeciwko oskarżonemu o czyn z art. 177 § 1 k.k. i inne, ukształtowane jest w taki sposób, że:

                              —

                              w składzie sądu zasiada sędzia (LK) delegowany na podstawie jednoosobowej decyzji Ministra Sprawiedliwości z sądu znajdującego się jeden szczebel niżej w hierarchii, przy czym nie są znane kryteria, jakimi kierował się Minister Sprawiedliwości, delegując tego sędziego, a prawo krajowe nie przewiduje sądowej kontroli takiej decyzji i umożliwia Ministrowi Sprawiedliwości odwołanie sędziego z delegacji w każdej chwili;

                  2)

                  Czy do naruszenia wymogów, o których mowa w pkt 1, dochodzi w sytuacji, w której od orzeczenia wydanego w postępowaniu sądowym, takim jak opisane w pkt 1, stronom przysługuje nadzwyczajny środek zaskarżenia do sądu takiego jak Sad Najwyższy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, a prawo krajowe nakłada na prezesa komórki organizacyjnej tego sądu (izby), właściwej do rozpoznania środka zaskarżenia, obowiązek przydzielania spraw zgodnie z alfabetyczną listą sędziów tej izby, wyraźnie zakazując pominięcia jakiegokolwiek sędziego, a w przydziale spraw uczestniczy również osoba powołana na wniosek organu kolegialnego, takiego jak Krajowa Rada Sądownictwa, którego skład kreowany jest w ten sposób, że jego członkami są sędziowie:

                              a)

                              wybierani przez izbę parlamentu, która głosuje zbiorczo na listę kandydatów, ustaloną wcześniej przez komisję parlamentarną spośród kandydatów przedstawionych przez frakcje parlamentarzystów lub organ tej izby, na podstawie zgłoszeń grup sędziów lub obywateli – z czego wynika, że w toku procedury wyborczej kandydaci trzykrotnie popierani są przez polityków;

                              b)

                              stanowiący większość członków tego organu, wystarczającą do podjęcia decyzji o skierowaniu wniosków o powołanie na stanowiska sędziowskie, jak również innych wiążących decyzji wymaganych przez prawo krajowe?

                  3)

                  Jaki skutek, z punktu widzenia prawa Unii Europejskiej, w tym przepisów i wymogów przywołanych w pkt 1, ma orzeczenie wydane w postępowaniu sądowym, ukształtowanym w sposób opisany w pkt 1, oraz orzeczenie wydane w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, gdy w jego wydaniu uczestniczy osoba, o której mowa w pkt 2?

                  4)

                  Czy prawo Unii Europejskiej, w tym przepisy przywołane w pkt 1, uzależniają skutki orzeczeń, o których mowa w pkt 3 od tego, czy dany sąd orzekł na korzyść lub na niekorzyść oskarżonego?

         (1)  Dz.U.2016, L 65, s. 1; Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym


title: Sprawa C-753/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 15 października 2019 r. – Prokuratura Rejonowa Warszawa - Wola w Warszawie przeciwko BV

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 15 października 2019 r. – Prokuratura Rejonowa Warszawa - Wola w Warszawie przeciwko BV
      (Sprawa C-753/19)
      (2020/C 54/24)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Prokuratura Rejonowa Warszawa - Wola w Warszawie

         Strona pozwana: BV

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi w związku z art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej i wyrażoną w nim wartością państwa prawnego oraz art. 6 ust. 1–2 w związku z motywem 22 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 (1) należy interpretować w ten sposób, że do naruszenia wymogów skutecznej ochrony sądowej, w tym niezawisłości sądownictwa, oraz wymogów wynikających z domniemania niewinności dochodzi w sytuacji, w której postępowanie sądowe, takie jak postępowanie karne przeciwko skazanemu z wniosku o wydanie wyroku łącznego, ukształtowane jest w taki sposób, że:

                              —

                              w składzie sądu zasiada sędzia (MJ) delegowany na podstawie jednoosobowej decyzji Ministra Sprawiedliwości z sądu znajdującego się jeden szczebel niżej w hierarchii, przy czym nie są znane kryteria, jakimi kierował się Minister Sprawiedliwości, delegując tego sędziego, a prawo krajowe nie przewiduje sądowej kontroli takiej decyzji i umożliwia Ministrowi Sprawiedliwości odwołanie sędziego z delegacji w każdej chwili;

                  2)

                  Czy do naruszenia wymogów, o których mowa w pkt 1, dochodzi w sytuacji, w której od orzeczenia wydanego w postępowaniu sądowym, takim jak opisane w pkt 1, stronom przysługuje nadzwyczajny środek zaskarżenia do sądu takiego jak Sad Najwyższy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, a prawo krajowe nakłada na prezesa komórki organizacyjnej tego sądu (izby), właściwej do rozpoznania środka zaskarżenia, obowiązek przydzielania spraw zgodnie z alfabetyczną listą sędziów tej izby, wyraźnie zakazując pominięcia jakiegokolwiek sędziego, a w przydziale spraw uczestniczy również osoba powołana na wniosek organu kolegialnego, takiego jak Krajowa Rada Sądownictwa, którego skład kreowany jest w ten sposób, że jego członkami są sędziowie:

                              a)

                              wybierani przez izbę parlamentu, która głosuje zbiorczo na listę kandydatów, ustaloną wcześniej przez komisję parlamentarną spośród kandydatów przedstawionych przez frakcje parlamentarzystów lub organ tej izby, na podstawie zgłoszeń grup sędziów lub obywateli – z czego wynika, że w toku procedury wyborczej kandydaci trzykrotnie popierani są przez polityków;

                              b)

                              stanowiący większość członków tego organu, wystarczającą do podjęcia decyzji o skierowaniu wniosków o powołanie na stanowiska sędziowskie, jak również innych wiążących decyzji wymaganych przez prawo krajowe?

                  3)

                  Jaki skutek, z punktu widzenia prawa Unii Europejskiej, w tym przepisów i wymogów przywołanych w pkt 1, ma orzeczenie wydane w postępowaniu sądowym, ukształtowanym w sposób opisany w pkt 1, oraz orzeczenie wydane w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, gdy w jego wydaniu uczestniczy osoba, o której mowa w pkt 2?

                  4)

                  Czy prawo Unii Europejskiej, w tym przepisy przywołane w pkt 1, uzależniają skutki orzeczeń, o których mowa w pkt 3 od tego, czy dany sąd orzekł na korzyść lub na niekorzyść oskarżonego?

         (1)  Dz.U.2016, L 65, s. 1; Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym


title: Sprawa C-754/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 15 października 2019 r. – Prokuratura Rejonowa Warszawa - Wola w Warszawie przeciwko CU

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 15 października 2019 r. – Prokuratura Rejonowa Warszawa - Wola w Warszawie przeciwko CU
      (Sprawa C-754/19)
      (2020/C 54/25)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Prokuratura Rejonowa Warszawa - Wola w Warszawie

         Strona pozwana: CU

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi w związku z art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej i wyrażoną w nim wartością państwa prawnego oraz art. 6 ust. 1–2 w związku z motywem 22 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 (1) należy interpretować w ten sposób, że do naruszenia wymogów skutecznej ochrony sądowej, w tym niezawisłości sądownictwa, oraz wymogów wynikających z domniemania niewinności dochodzi w sytuacji, w której postępowanie sądowe, takie jak postępowanie karne przeciwko oskarżonemu o popełnienie przestępstwa z art. 296 § 2 k.k. i inne, ukształtowane jest w taki sposób, że:

                              —

                              w składzie sądu zasiada sędzia (NI) delegowany na podstawie jednoosobowej decyzji Ministra Sprawiedliwości z sądu znajdującego się jeden szczebel niżej w hierarchii, przy czym nie są znane kryteria, jakimi kierował się Minister Sprawiedliwości, delegując tego sędziego, a prawo krajowe nie przewiduje sądowej kontroli takiej decyzji i umożliwia Ministrowi Sprawiedliwości odwołanie sędziego z delegacji w każdej chwili;

                  2)

                  Czy do naruszenia wymogów, o których mowa w pkt 1, dochodzi w sytuacji, w której od orzeczenia wydanego w postępowaniu sądowym, takim jak opisane w pkt 1, stronom przysługuje nadzwyczajny środek zaskarżenia do sądu takiego jak Sad Najwyższy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, a prawo krajowe nakłada na prezesa komórki organizacyjnej tego sądu (izby), właściwej do rozpoznania środka zaskarżenia, obowiązek przydzielania spraw zgodnie z alfabetyczną listą sędziów tej izby, wyraźnie zakazując pominięcia jakiegokolwiek sędziego, a w przydziale spraw uczestniczy również osoba powołana na wniosek organu kolegialnego, takiego jak Krajowa Rada Sądownictwa, którego skład kreowany jest w ten sposób, że jego członkami są sędziowie:

                              a)

                              wybierani przez izbę parlamentu, która głosuje zbiorczo na listę kandydatów, ustaloną wcześniej przez komisję parlamentarną spośród kandydatów przedstawionych przez frakcje parlamentarzystów lub organ tej izby, na podstawie zgłoszeń grup sędziów lub obywateli – z czego wynika, że w toku procedury wyborczej kandydaci trzykrotnie popierani są przez polityków;

                              b)

                              stanowiący większość członków tego organu, wystarczającą do podjęcia decyzji o skierowaniu wniosków o powołanie na stanowiska sędziowskie, jak również innych wiążących decyzji wymaganych przez prawo krajowe?

                  3)

                  Jaki skutek, z punktu widzenia prawa Unii Europejskiej, w tym przepisów i wymogów przywołanych w pkt 1, ma orzeczenie wydane w postępowaniu sądowym, ukształtowanym w sposób opisany w pkt 1, oraz orzeczenie wydane w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, gdy w jego wydaniu uczestniczy osoba, o której mowa w pkt 2?

                  4)

                  Czy prawo Unii Europejskiej, w tym przepisy przywołane w pkt 1, uzależniają skutki orzeczeń, o których mowa w pkt 3 od tego, czy dany sąd orzekł na korzyść lub na niekorzyść oskarżonego?

         (1)  Dz.U.2016, L 65, s. 1; Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym


title: Sprawa C-763/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Krakowie (Polska) w dniu 18 października 2019 r. – D.S. przeciwko S.P., A.P., D.K., Sz. w K.

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Krakowie (Polska) w dniu 18 października 2019 r. – D.S. przeciwko S.P., A.P., D.K., Sz. w K.
      (Sprawa C-763/19)
      (2020/C 54/26)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Apelacyjny w Krakowie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: D.S.

         Strona pozwana: S.P., A.P., D.K., Sz. w K.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 19 ust.1 akapit drugi, art. 2, art. 4 ust.3 oraz art. 6 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej w zw. z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i z art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie jest sędzią niezawisłym w rozumieniu prawa unijnego osoba powołana do pełnienia urzędu sędziego z rażącym naruszeniem reguł prawa Państwa Członkowskiego dotyczących powołania sędziów, w szczególności polegającym na powołaniu tej osoby do pełnienia urzędu sędziego na skutek wskazania organu nie dającego gwarancji niezależności od władz wykonawczej i ustawodawczej oraz bezstronności, przy systemowym wyłączeniu kontroli sądowej legalności procedury nominacyjnej, a także polegającym na powołaniu tej osoby do pełnienia urzędu sędziego mimo uprzedniego zaskarżenia do właściwego sądu krajowego (Naczelnego Sądu Administracyjnego) uchwały organu krajowego (Krajowej Rady Sądownictwa) obejmującej wniosek o jej powołanie do pełnienia urzędu sędziego, mimo wstrzymania wykonania tej uchwały zgodnie z prawem krajowym oraz mimo niezakończenia postępowania przed właściwym sądem krajowym (Naczelnym Sądem Administracyjnym) przed doręczeniem aktu powołania?

                              —

                              a w związku z tym nie jest sądem niezawisłym, bezstronnym i ustanowionym uprzednio z mocy ustawy w rozumieniu prawa Unii Europejskiej sąd, w którego składzie zasiadają osoby powołane w wyżej wskazanych warunkach?

                  2)

                  W razie udzielenia pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze - czy art. 19 ust.1 akapit drugi, art. 2, art. 4 ust.3 oraz art. 6 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej w zw. z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i z art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że orzeczenie wydane przez sędziego i sąd ostatniej instancji, ustanowiony w sposób opisany w pkt 1, nie jest orzeczeniem w sensie prawnym (jest orzeczeniem nieistniejącym) w rozumieniu przepisów prawa Unii Europejskiej, a oceny w tym zakresie może dokonać sąd powszechny spełniający wymogi stawiane sądowi w rozumieniu przepisów unijnych?


title: Sprawa C-764/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Krakowie (Polska) w dniu 18 października 2019 r. – C. S.A. przeciwko Syndykowi masy upadłości I.T. w upadłości likwidacyjnej

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Krakowie (Polska) w dniu 18 października 2019 r. – C. S.A. przeciwko Syndykowi masy upadłości I.T. w upadłości likwidacyjnej
      (Sprawa C-764/19)
      (2020/C 54/27)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Apelacyjny w Krakowie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: C. S.A.

         Strona pozwana: Syndyk masy upadłości I.T. w upadłości likwidacyjnej

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 19 ust.1 akapit drugi, art. 2, art. 4 ust.3 oraz art. 6 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej w zw. z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i z art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie jest sędzią niezawisłym w rozumieniu prawa unijnego osoba powołana do pełnienia urzędu sędziego z rażącym naruszeniem reguł prawa Państwa Członkowskiego dotyczących powołania sędziów, w szczególności polegającym na powołaniu tej osoby do pełnienia urzędu sędziego na skutek wskazania organu nie dającego gwarancji niezależności od władz wykonawczej i ustawodawczej oraz bezstronności, przy systemowym wyłączeniu kontroli sądowej legalności procedury nominacyjnej, a także polegającym na powołaniu tej osoby do pełnienia urzędu sędziego mimo uprzedniego zaskarżenia do właściwego sądu krajowego (Naczelnego Sądu Administracyjnego) uchwały organu krajowego (Krajowej Rady Sądownictwa) obejmującej wniosek o jej powołanie do pełnienia urzędu sędziego, mimo wstrzymania wykonania tej uchwały zgodnie z prawem krajowym oraz mimo niezakończenia postępowania przed właściwym sądem krajowym (Naczelnym Sądem Administracyjnym) przed doręczeniem aktu powołania?

                              —

                              a w związku z tym nie jest sądem niezawisłym, bezstronnym i ustanowionym uprzednio z mocy ustawy w rozumieniu prawa Unii Europejskiej sąd, w którego składzie zasiadają osoby powołane w wyżej wskazanych warunkach?

                  2)

                  W razie udzielenia pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze - czy art. 19 ust.1 akapit drugi, art. 2, art. 4 ust.3 oraz art. 6 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej w zw. z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i z art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że orzeczenie wydane przez sędziego i sąd ostatniej instancji, ustanowiony w sposób opisany w pkt 1, nie jest orzeczeniem w sensie prawnym (jest orzeczeniem nieistniejącym) w rozumieniu przepisów prawa Unii Europejskiej, a oceny w tym zakresie może dokonać sąd powszechny spełniający wymogi stawiane sądowi w rozumieniu przepisów unijnych?


title: Sprawa C-765/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Krakowie (Polska) w dniu 18 października 2019 r. – M.Ś., I.Ś. przeciwko R.B.P. Spółka Akcyjna

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Krakowie (Polska) w dniu 18 października 2019 r. – M.Ś., I.Ś. przeciwko R.B.P. Spółka Akcyjna
      (Sprawa C-765/19)
      (2020/C 54/28)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Apelacyjny w Krakowie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: M.Ś., I.Ś.

         Strona pozwana: R.B.P. Spółka Akcyjna

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 19 ust.1 akapit drugi, art. 2, art. 4 ust.3 oraz art. 6 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej w zw. z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i z art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie jest sędzią niezawisłym w rozumieniu prawa unijnego osoba powołana do pełnienia urzędu sędziego z rażącym naruszeniem reguł prawa Państwa Członkowskiego dotyczących powołania sędziów, w szczególności polegającym na powołaniu tej osoby do pełnienia urzędu sędziego na skutek wskazania organu nie dającego gwarancji niezależności od władz wykonawczej i ustawodawczej oraz bezstronności, przy systemowym wyłączeniu kontroli sądowej legalności procedury nominacyjnej, a także polegającym na powołaniu tej osoby do pełnienia urzędu sędziego mimo uprzedniego zaskarżenia do właściwego sądu krajowego (Naczelnego Sądu Administracyjnego) uchwały organu krajowego (Krajowej Rady Sądownictwa) obejmującej wniosek o jej powołanie do pełnienia urzędu sędziego, mimo wstrzymania wykonania tej uchwały zgodnie z prawem krajowym oraz mimo niezakończenia postępowania przed właściwym sądem krajowym (Naczelnym Sądem Administracyjnym) przed doręczeniem aktu powołania?

                              —

                              a w związku z tym nie jest sądem niezawisłym, bezstronnym i ustanowionym uprzednio z mocy ustawy w rozumieniu prawa Unii Europejskiej sąd, w którego składzie zasiadają osoby powołane w wyżej wskazanych warunkach?

                  2)

                  W razie udzielenia pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze - czy art. 19 ust.1 akapit drugi, art. 2, art. 4 ust.3 oraz art. 6 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej w zw. z art. 47 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej i z art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że orzeczenie wydane przez sędziego i sąd ostatniej instancji, ustanowiony w sposób opisany w pkt 1, nie jest orzeczeniem w sensie prawnym (jest orzeczeniem nieistniejącym) w rozumieniu przepisów prawa Unii Europejskiej, a oceny w tym zakresie może dokonać sąd powszechny spełniający wymogi stawiane sądowi w rozumieniu przepisów unijnych?


title: Sprawa C-790/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Brașov (Rumunia) w dniu 24 października 2019 r. – postępowanie karne przeciwko LG, MH

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Brașov (Rumunia) w dniu 24 października 2019 r. – postępowanie karne przeciwko LG, MH
      (Sprawa C-790/19)
      (2020/C 54/29)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Brașov.

         Strony w postępowaniu głównym

      LG, MH

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 1 ust. 3 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniającej rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylającej dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że osoba, która popełnia czyn stanowiący przestępstwo prania pieniędzy, jest zawsze osobą inną niż ta, która popełnia przestępstwo bazowe (przestępstwo źródłowe, z którego pochodzą środki pieniężne będące przedmiotem czynu prania pieniędzy)?

         (1)  Dz.U. 2015, L 141, s. 73.


title: Sprawa C-811/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 4 listopada 2019 r. – postępowanie karne przeciwko FQ, GP, HO, IN, JM

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casație și Justiție (Rumunia) w dniu 4 listopada 2019 r. – postępowanie karne przeciwko FQ, GP, HO, IN, JM
      (Sprawa C-811/19)
      (2020/C 54/30)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Înalta Curte de Casație și Justiție

         Oskarżeni

      FQ, GP, HO, IN, JM

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 19 ust. 1 Traktatu o Unii Europejskiej, art. 325 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 58 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/849 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie zapobiegania wykorzystywaniu systemu finansowego do prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu, zmieniającej rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 648/2012 i uchylającej dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/60/WE oraz dyrektywę Komisji 2006/70/WE (1), art. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Radu (UE) 2017/1371 z dnia 5 lipca 2017 r. w sprawie zwalczania za pośrednictwem prawa karnego nadużyć na szkodę interesów finansowych Unii (2) [przyjętej w nawiązaniu do konwencji] sporządzonej na podstawie art. K.3 Traktatu o Unii Europejskiej o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich z dnia 26 czerwca 1995 r. należy interpretować w ten sposób, że wykluczają one wydanie orzeczenia przez organ niezaliczany do władz sądowniczych, Curtea Constituțională a României (trybunał konstytucyjny Rumunii), orzekający w przedmiocie wyjątku proceduralnego dotyczącego ewentualnego niezgodnego z prawem składu orzekającego, w świetle zasady specjalizacji sędziów Înalta Curte de Casație și Justiție (wysokiego trybunału kasacyjnego i sprawiedliwości, Rumunia) (nieprzewidzianej w konstytucji rumuńskiej), które nakłada na organ sądowy obowiązek skierowania spraw będących przedmiotem postępowania odwoławczego (devolutiva) celem ponownego rozpatrzenia w pierwszej instancji przed tym samym sądem?

                  2.

                  Czy art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej i art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, aby organ niezaliczany do władz sądowniczych, stwierdził niezgodność z prawem składu orzekającego izby sądu najwyższego (składu, w którym urząd sprawują sędziowie, spełniający w momencie awansu m.in. wymóg posiadania specjalizacji wymaganej do awansu do izby karnej sądu najwyższego)?

                  3.

                  Czy pierwszeństwo prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że zezwala ono sądowi krajowemu na odstąpienie od wykonania orzeczenia trybunału konstytucyjnego dokonującego wykładni normy niższego rzędu niż konstytucja dotyczącej organizacji Înalta Curte de Casație și Justiție (wysokiego trybunału kasacyjnego i sprawiedliwości) zawartej w ustawie krajowej o zapobieganiu, wykrywaniu i karaniu przestępstw korupcyjnych, normy, która jest interpretowana przez organ sądowy w ten sam sposób od szesnastu lat?

                  4.

                  Czy zgodnie z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej[,] [z]asada swobodnego dostępu do wymiaru sprawiedliwości obejmuje specjalizację sędziów i tworzenie wyspecjalizowanych składów sądu najwyższego?

         (1)  Dz.U. 2015, L 141, s. 73.

         (2)  Dz.U. 2017, L 198, s. 29.


title: Sprawa C-822/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia (Rumunia) w dniu 5 listopada 2019 r. – Flavourstream SRL/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Brașov, Agenția Națională de Administrare Fiscală - Direcția Generală a Vămilor - Direcția Regională Vamală Brașov - Biroul Vamal de Interior Sibiu

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Iulia (Rumunia) w dniu 5 listopada 2019 r. – Flavourstream SRL/Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Brașov, Agenția Națională de Administrare Fiscală - Direcția Generală a Vămilor - Direcția Regională Vamală Brașov - Biroul Vamal de Interior Sibiu
      (Sprawa C-822/19)
      (2020/C 54/31)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Alba Iulia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie, strona pozwana w pierwszej instancji: Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Brașov, Agenția Națională de Administrare Fiscală - Direcția Generală a Vămilor - Direcția Regională Vamală Brașov - Biroul Vamal de Interior Sibiu

         Druga strona postępowania, strona skarżąca w pierwszej instancji: Flavourstream SRL

         Pytanie prejudycjalne

      Czy nomenklaturę zawartą w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem wykonawczym 2016/1821 (1), należy interpretować w ten sposób, że produkt „AURIC GMO FREE”, będący przedmiotem niniejszego sporu, należy klasyfikować do podpozycji taryfowej 17 029 095 czy do podpozycji 29 124 900 tej nomenklatury?

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/1821 z dnia 6 października 2016 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. 2016, L 294, s. 1).


title: Sprawa C-834/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Vicenza (Włochy) w dniu 15 listopada 2019 r. – AV/Ministero della Giustizia, Republika Włoska

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Vicenza (Włochy) w dniu 15 listopada 2019 r. – AV/Ministero della Giustizia, Republika Włoska
      (Sprawa C-834/19)
      (2020/C 54/32)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Vicenza

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: AV

         Strona pozwana: Ministero della Giustizia, Republika Włoska

         Pytanie prejudycjalne

      Czy praktyka krajowa wyłączająca z pojęcia „pracownika zatrudnionego w niepełnym wymiarze godzin”, o którym mowa w klauzuli 2 porozumienia ramowego stanowiącego załącznik do dyrektywy 97/81/WE (1), oraz z pojęcia „pracownika zatrudnionego na czas określony”, o którym mowa w klauzuli 2 porozumienia ramowego stanowiącego załącznik do dyrektywy 99/70/WE (2), Giudice Onorario di Tribunale (sędziego honorowego, GOT), który wykonuje swoją pracę w [sposób przedstawiony w uzasadnieniu], stoi na przeszkodzie zapewnieniu skuteczności (effet utile) dyrektyw 97/81/WE i 99/70/WE?

         (1)  Dyrektywa Rady 97/81/WE z dnia 15 grudnia 1997 r. dotycząca Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców/UNICE/, Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych/CEEP/oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych/ETUC/(Dz.U. 1998, L 14, s. 9).

         (2)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. 1999, L 175, s. 43).


title: Sprawa C-837/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa - CAAD) (Portugalia) w dniu 19 listopada 2019 r. – Super Bock Bebidas S.A/Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa - CAAD) (Portugalia) w dniu 19 listopada 2019 r. – Super Bock Bebidas S.A/Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-837/19)
      (2020/C 54/33)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Arbitral T.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Super Bock Bebidas S.A.

         Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 17 ust. 6 akapit drugi szóstej dyrektywy (1)(stanowiący, że państwa członkowskie „mogą zachować [utrzymać w mocy] wyłączenia przewidziane w ich prawie krajowym w momencie wejścia w życie niniejszej dyrektywy”) należy interpretować w ten sposób, że zezwalał on nowemu państwu członkowskiemu, w dniu jego przystąpienia, na wprowadzenie do swojego prawa krajowego wyłączeń z prawa do odliczenia naliczonego VAT?

                  2)

                  Czy art. 17 ust. 6 akapit drugi szóstej dyrektywy ma taki sam zakres co art. 176 akapit drugi dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. (2) (zgodnie z którym państwa członkowskie, które przystąpiły do Wspólnoty po dniu 1 stycznia 1979 r., mogą utrzymać w mocy wszystkie wyłączenia przewidziane w ich prawie krajowym w dniu przystąpienia), w odniesieniu do właściwej daty, która jest istotna w celu ustalenia które „wyłączenia przewidziane w ich prawie krajowym” mogą zostać utrzymane?

                  3)

                  W wypadku, gdyby w świetle szóstej dyrektywy Portugalia mogła utrzymać w mocy wszystkie wyłączenia przewidziane w przepisach krajowych tego państwa na dzień 1 stycznia 1989 r., tj. na dzień wejścia w życie szóstej dyrektywy w Portugalii, czy możliwość ta została zmieniona mocą dyrektywy 2006/112/WE, w ten sposób, że jako datę właściwą wskazuje ona datę przystąpienia (1 stycznia 1986 r.)?

                  4)

                  Czy art. 176 akapit drugi dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. nie stoi na przeszkodzie występowaniu sytuacji, w której w dniu przystąpienia Portugalii do Wspólnot Europejskich wchodzą w życie przepisy (takie jak zawarte w art. 21 ust. 1 Código do Imposto sobre o Valor Acrescentado, CIVA), które przewidują wyłączenie z prawa do odliczenia podatku naliczonego w odniesieniu do niektórych wydatków (w tym wydatków na zakwaterowanie, żywność, napoje, leasing pojazdów, paliwa i opłaty za przejazd), w wypadku gdy przepisy te zostały już opublikowane, a ich wejście w życie było początkowo przewidziane przed przystąpieniem, ale zostało przesunięte na datę przystąpienia?

                  5)

                  Czy art. 168 lit. a) dyrektywy 2006/112 i zasadę neutralności należy interpretować w ten sposób, że stoją na przeszkodzie temu, aby w prawie krajowym państwa członkowskiego utrzymano w mocy przepisy dotyczące wyłączenia z prawa do odliczenia podatku naliczonego (takie jak te, o których mowa w art. 21 ust. 1 CIVA, dotyczące wydatków na zakwaterowanie, wyżywienie, napoje, leasing pojazdów, paliwa i opłaty za przejazd), stosowane nawet jeśli zostanie ustalone, że nabyte towary i usługi zostały wykorzystane do celów opodatkowanych transakcji podatnika?

                  6)

                  Czy art. 176 dyrektywy 2006/112 i zasada proporcjonalności stoją na przeszkodzie stosowaniu wyłączeń prawa do odliczenia podatku naliczonego, które nie są przewidziane w tej dyrektywie, ale które państwa członkowskie mogą utrzymać na mocy akapitu drugiego tego artykułu, w wypadku stwierdzenia, że dany wydatek ma charakter ściśle związanych z działalnością zawodową, a towary i usługi zostały wykorzystane do celów opodatkowanych transakcji podatnika?

         (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, Dz.U. 1977, L 145, s. 1.

         (2)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-846/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d'arrondissement (Luksemburg) w dniu 21 listopada 219 r. – EQ/Administration de l'Enregistrement, des Domaines et de la TVA

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/32

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d'arrondissement (Luksemburg) w dniu 21 listopada 219 r. – EQ/Administration de l'Enregistrement, des Domaines et de la TVA
      (Sprawa C-846/19)
      (2020/C 54/35)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal d'arrondissement

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: EQ

         Strona przeciwna: Administration de l'Enregistrement, des Domaines et de la TVA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pojęcie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit 2 dyrektywy 2006/112/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono świadczenie usług w ramach stosunku trójstronnego, w którym usługodawca otrzymuje zlecenie na te usługi od podmiotu, który nie jest tożsamy z usługobiorcą, czy też świadczenie takich usług jest z tego pojęcia wyłączone?

                  2)

                  Czy odpowiedź na pytanie pierwsze zmienia się w zależności od tego, czy usługi są świadczone w ramach zadań powierzonych przez niezależny organ sądowy?

                  3)

                  Czy odpowiedź na pytanie pierwsze zmienia się w zależności od tego, czy wynagrodzenie usługodawcy jest pokrywane przez odbiorcę usługi, czy też jest ono ponoszone przez państwo, w którym działa podmiot zlecający usługodawcy wykonanie tych usług?

                  4)

                  Czy pojęcie działalności gospodarczej w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit 2 dyrektywy 2006/112/WE należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono świadczenie usług w przypadku, gdy wynagrodzenie usługodawcy nie jest wymagane przepisami prawnymi, a jego wielkość, jeśli zostanie przyznane, a) podlega ocenie dokonywanej odrębnie dla każdego przypadku, b) jest zawsze uzależniona od sytuacji majątkowej odbiorcy usług i c) jest obliczana na podstawie ryczałtu, bądź udziału w dochodach odbiorcy usług, albo, w zależności od wykonanych usług, czy też świadczenie takich usług jest z tego pojęcia wyłączone?

                  5)

                  Czy pojęcie „świadczenia usług i dostawy towarów ściśle związanych z opieką i pomocą społeczną”, o którym mowa w art. 132 ust. 1 lit. g) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono świadczenia wykonywane w ramach systemu ochrony osób pełnoletnich ustanowionego w ustawie i podlegającego kontroli niezależnego organu sądowego, czy też świadczenie takich usług jest z tego pojęcia wyłączone?

                  6)

                  Czy pojęcie „podmiotów uznanych za podmioty o charakterze społecznym”, o którym mowa w art. 132 ust. 1 lit. g) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, należy interpretować w ten sposób, że dla celów uznania, że podmiot ma charakter społeczny, nakłada ono określone wymogi w odniesieniu do formy działalności usługodawcy, bądź w odniesieniu do celu zarobkowego lub niezarobkowego działalności usługodawcy, czy też bardziej ogólnie, ogranicza poprzez inne kryteria lub warunki zakres stosowania zwolnienia przewidzianego w art. 132 ust. 1 lit. g), lub czy samo wykonywanie usług „związanych z opieką i pomocą społeczną” jest wystarczające, aby nadać odnośnemu podmiotowi charakter społeczny?

                  7)

                  Czy pojęcie „podmiotów uznanych za podmioty o charakterze społecznym przez dane państwo członkowskie”, o którym mowa w art. 132 ust. 1 lit. g) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że wymaga ono procesu uznawania opierającego się na wcześniej ustalonej procedurze i kryteriach, czy też organ sądowy może dokonać w razie potrzeby uznania ad hoc w każdym poszczególnym przypadku?

                  8)

                  Czy zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań w rozumieniu orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej umożliwia organowi zobowiązanemu do pobrania VAT żądanie od podatnika VAT zapłaty VAT dotyczącego transakcji gospodarczych dokonanych w okresie, który upłynął w chwili wydania decyzji podatkowej przez ten organ, po tym, jak organ ten akceptował przez długi czas poprzedzające ten okres deklaracje VAT wspomnianego podatnika niewłączające transakcji gospodarczych tego rodzaju do transakcji podlegających opodatkowaniu? Czy ta możliwość dla organu zajmującego się poborem VAT jest ograniczona pewnymi warunkami?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-861/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 26 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 26 listopada 2019 r. – LJ/INSS (Instituto Nacional de la Seguridad Social)

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/33

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 26 de Barcelona (Hiszpania) w dniu 26 listopada 2019 r. – LJ/INSS (Instituto Nacional de la Seguridad Social)
      (Sprawa C-861/19)
      (2020/C 54/36)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Social no 26 de Barcelona

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie od decyzji organu emerytalno-rentowego: LJ

         Strona pozwana: INSS (Instituto Nacional de la Seguridad Social)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy można przyjąć, że dodatek macierzyński, o którym mowa w art. 60 Ley General de la Seguridad Social (hiszpańskiej ustawy o zabezpieczeniu społecznym - LGSS), której skonsolidowany tekst został zatwierdzony Real Decreto Legislativo (królewskim dekretem ustawodawczym) 8/2015, stanowi pozytywny środek lub działanie mające na celu osiągnięcie pełnej równości kobiet i mężczyzn w rozumieniu art. 157 ust. 4 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na powyższe pytanie, czy sprzeczne z zasadą proporcjonalności, której powinny podlegać wszystkie działania pozytywne, jest ustanowione w jedynym przepisie końcowym Real Decreto Legislativo (królewskiego dekretu ustawodawczego) 8/2015 ograniczenie w czasie świadczeń mających za podstawę zdarzenia zaistniałe począwszy od dnia 1 stycznia 2016 r.?


title: Sprawa C-865/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d’instance de Rennes (Francja) w dniu 27 listopada 2019 r. – Caisse de Crédit Mutuel Le Mans Pontlieue/OG

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/34

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d’instance de Rennes (Francja) w dniu 27 listopada 2019 r. – Caisse de Crédit Mutuel Le Mans Pontlieue/OG
      (Sprawa C-865/19)
      (2020/C 54/37)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal d’instance de Rennes

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Caisse de Crédit Mutuel Le Mans Pontlieue

         Strona pozwana: OG

         Pytania prejudycjalne

      Czy w sytuacji gdy rzeczywista roczna stopa oprocentowania udzielonego konsumentowi kredytu wynosi 5,364511%, wynikająca z dyrektyw 98/7/WE z dnia 16 lutego 1998 r. (1), 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. (2). i 2014/17/UE z dnia 4 lutego 2014 r. (3). zasada, zgodnie z którą „Wynik obliczeń podaje się z dokładnością do co najmniej jednego miejsca po przecinku. Jeżeli cyfra występująca na kolejnym miejscu po przecinku jest większa lub równa 5, cyfrę poprzedzającą zwiększa się o jeden”, pozwala przyjąć, że wskazana w ofercie kredytu rzeczywista roczna stopa oprocentowania kształtująca się na poziomie 5,363% jest prawidłowa?

         (1)  Dyrektywa 98/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. zmieniająca dyrektywę 87/102/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego (Dz.U. 1998, L 101, s. 17).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. 2008, L 133, s. 66).

         (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/17/UE z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie konsumenckich umów o kredyt związanych z nieruchomościami mieszkalnymi i zmieniająca dyrektywy 2008/48/WE i 2013/36/UE oraz rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 60, s. 34).


title: Sprawa C-870/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 26 listopada 2019 r. – Prefettura Ufficio territoriale del governo di Firenze/MI

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/35

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 26 listopada 2019 r. – Prefettura Ufficio territoriale del governo di Firenze/MI
      (Sprawa C-870/19)
      (2020/C 54/38)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Prefettura Ufficio territoriale del governo di Firenze

         Druga strona postępowania kasacyjnego: MI

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 15 [ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85 (1)] może być interpretowany w konkretnym przypadku kierowcy pojazdu jako przepis, który mówi o jednym łącznym zachowaniu, którego konsekwencją jest popełnienie jednego naruszenia i nałożenie jednej kary, czy też może skutkować przy zastosowaniu kumulacji kar taką liczbą naruszeń i kar, ile było dni, dla których nie okazano wykresówek tachografu w przewidzianym czasie („bieżący dzień i poprzednie 28 dni”)?

         (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U. 1985, L 370, s. 8).


title: Sprawa C-871/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 26 listopada 2019 r. – Prefettura Ufficio territoriale del governo di Firenze/TB

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/35

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 26 listopada 2019 r. – Prefettura Ufficio territoriale del governo di Firenze/TB
      (Sprawa C-871/19)
      (2020/C 54/39)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Prefettura Ufficio territoriale del governo di Firenze

         Druga strona postępowania kasacyjnego: TB

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 15 [ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85 (1)] może być interpretowany w konkretnym przypadku kierowcy pojazdu jako przepis, który mówi o jednym łącznym zachowaniu, którego konsekwencją jest popełnienie jednego naruszenia i nałożenie jednej kary, czy też może skutkować przy zastosowaniu kumulacji kar taką liczbą naruszeń i kar, ile było dni, dla których nie okazano wykresówek tachografu w przewidzianym czasie („bieżący dzień i poprzednie 28 dni”)?

         (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U. 1985, L 370, s. 8).


title: Sprawa C-876/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 20 września 2019 r. w sprawie T-636/17, PlasticsEurope/ECHA, wniesione w dniu 29 listopada 2019 r. przez PlasticsEurope

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/36

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 20 września 2019 r. w sprawie T-636/17, PlasticsEurope/ECHA, wniesione w dniu 29 listopada 2019 r. przez PlasticsEurope
      (Sprawa C-876/19 P)
      (2020/C 54/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: PlasticsEurope (przedstawiciele: R. Cana, E. Mullier, F. Mattioli, adwokaci)

         Druga strona postępowania: Europejska Agencja Chemikaliów, Republika Francuska, ClientEarth

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-636/17;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji ED/30/2017 wydanej przez dyrektora wykonawczego ECHA z dnia 6 lipca 2017 r.;

                  —

                  alternatywnie – odesłanie sprawy do Sądu w celu ponownego rozpoznania skargi wnoszącego odwołanie o stwierdzenie nieważności;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami niniejszego postępowania, w tym kosztami postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie uzasadnia je następującymi zarzutami:

                  A.

                  Sąd naruszył prawo poprzez błędną interpretację rozporządzenia REACH (1) i uznanie, że agencja nie jest zobowiązana do wykazania istnienia naukowych dowodów prawdopodobnych poważnych skutków zgodnie z art. 57 lit. f) REACH.

                  B.

                  Sąd naruszył prawo przy ocenie dostępnych mu dowodów i przy ocenie okoliczności faktycznych popartych tymi dowodami. W szczególności Sąd błędnie stwierdził, że ECHA wykazała „prawdopodobne” poważne skutki; nie przeprowadził badania, czy ECHA faktycznie poddała ocenie informacje dotyczące równoważnych obaw, a zamiast tego błędnie oparł się na ustaleniu przyjętym przez ECHA, że kryterium to zostało spełnione; błędnie oddalił zarzut wnoszącej odwołanie dotyczący znaczenia wniosków Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) dla niniejszej sprawy; błędnie stwierdził, że wnioski EFSA wspierają decyzję ECHA i są z nią spójne; wypaczył dowody przedłożone przez strony.

                  C.

                  Sąd naruszył zasadę równego traktowania, traktując wnoszącego odwołanie mniej korzystnie niż ECHA.

                  D.

                  Sąd naruszył prawo poprzez błędną interpretację art. 2 ust. 8 lit. b) rozporządzenia REACH i uchybił swemu obowiązkowi uzasadnienia poprzez nierozpatrzenie dodatkowych argumentów wnoszącej odwołanie dotyczących produktów pośrednich.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1).


title: Sprawa C-879/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 2 grudnia 2019 r. – FORMAT Urządzenia i Montaże Przemysłowe przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddziałowi w Warszawie

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/37

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 2 grudnia 2019 r. – FORMAT Urządzenia i Montaże Przemysłowe przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych I Oddziałowi w Warszawie
      (Sprawa C-879/19)
      (2020/C 54/41)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: FORMAT Urządzenia i Montaże Przemysłowe

         Strona pozwana: Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w Warszawie

         Pytanie prejudycjalne

      Czy użyte w art. 14 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu wynikającym z rozporządzenia Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (1) zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady dnia 18 grudnia 2006 r. (2) pojęcie osoby zwykle zatrudnionej na terytorium dwóch lub więcej państw członkowskich należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono osobę, która w ramach jednej i tej samej umowy o pracę zawartej z jednym i tym samym pracodawcą i podczas okresu objętego tą umową świadczy pracę na terytorium każdego z co najmniej dwóch państw członkowskich nie jednocześnie lub równolegle, ale podczas kolejnych bezpośrednio po sobie następujących, kilkumiesięcznych okresów?

         (1)  Dz. U. 1997, L 28, s. 1; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 05 Tom 003 P. 3 - 231

         (2)  Dz. U. 2006, L 392, s. 1


title: Sprawa C-890/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 24 września 2019 r. w sprawie T-121/15, Fortischem/Komisja, wniesione w dniu 4 grudnia 2019 r. przez Fortischem a.s.

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/39

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 24 września 2019 r. w sprawie T-121/15, Fortischem/Komisja, wniesione w dniu 4 grudnia 2019 r. przez Fortischem a.s.
      (Sprawa C-890/19 P)
      (2020/C 54/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Fortischem a.s. (przedstawiciele: C. Arhold, Rechtsanwalt oraz adwokaci P. Hodál i M. Staroň)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, AlzChem AG, dawniej AlzChem Trostberg GmbH, dawniej AlzChem Hart GmbH

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1, 3 i 5zaskatżonej decyzji (1);

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy odwołania: Sąd naruszył prawo poprzez błędną wykładnię i błędne zastosowanie art. 107 ust. 1 TFUE, art. 108 ust. 2 TFUE i art. 14 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (2), stwierdzając, że w przypadku takim jak niniejszy decyzja o odzyskaniu może zostać rozszerzona na wnoszącą odwołanie, nawet jeżeli wnosząca odwołanie zapłaciła cenę rynkowa za aktywa beneficjenta pomocy.
      Zarzut drugi odwołania: Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że ciężar dowodu, iż wnoszącej odwołanie została przekazana pomoc poprzez sprzedaż aktywów poniżej ceny rynkowej, nie spoczywa na Komisji.
      Zarzut trzeci odwołania: Sąd naruszył prawo lub przeinaczył okoliczności faktyczne, pomijając szereg domniemań (prawie niepodważalnych) wskazujących, że za aktywa została zapłacona cena rynkowa.
      Zarzut czwarty odwołania: Sąd naruszył prawo, dokonując błędnej wykładni pojęcia kryteriów „zakresu transakcji” i „ekonomicznej logiki transakcji” do celów stwierdzenia ciągłości ekonomicznej.
      Zarzut piąty odwołania: Sąd naruszył prawo, uznając, że Komisja może stwierdzić istnienie ciągłości gospodarczej na podstawie tylko dwóch z ustalonych kryteriów, chociaż wszystkie pozostałe kryteria przemawiały przeciwko istnieniu ciągłości gospodarczej.
      Zarzut szósty odwołania: Sąd naruszył prawo poprzez błędną wykładnię i błędne zastosowanie właściwego przepisu ustawy zakazującego zwolnień zbiorowych oraz poprzez błędne zakwalifikowanie prawne okoliczności faktycznych, stwierdzając, że zwolnienia grupowe stanowią korzyść dla NCHZ, nie zaś rzeczywisty niekorzystny skutek w postaci wzrostu kosztów, i nie obniżając kwoty zarzucanej pomocy państwa o kwotę odpowiadającą wzrostowi kosztów.
      Zarzut siódmy odwołania: Sąd naruszył prawo, zastępując uzasadnienie zaskarżonej decyzji swoim własnym uzasadnieniem, zważywszy że Komisja nie przedstawiła żadnego argumentu lub wyjaśnienia co do tego, w jaki sposób zakaz zwolnień grupowych stanowi korzyść dla NCHZ.

         (1)  Decyzja Komisji (UE) 2015/1826 z dnia 15 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.33797 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2011/CP) wdrożonej przez Słowację na rzecz NCHZ (Dz.U. 2015, L 269, s. 71).

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [108 TFUE] (Dz.U. 1999, L 83, s. 1).


title: Sprawa C-895/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (Polska) w dniu 4 grudni a 2019 r. – A. przeciwko Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/40

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (Polska) w dniu 4 grudni a 2019 r. – A. przeciwko Dyrektorowi Krajowej Informacji Skarbowej
      (Sprawa C-895/19)
      (2020/C 54/44)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: A.

         Strona pozwana: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 167 w zw. z art. 178 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1)) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom krajowym, które warunkują realizację prawa do odliczenia podatku naliczonego w tym samym okresie rozliczeniowym, w którym rozliczeniu podlega podatek należny w stosunku do transakcji stanowiących wspólnotowe nabycie towarów, od wykazania podatku należnego z tytułu takich transakcji we właściwej deklaracji podatkowej, złożonej w terminie zawitym (w Polsce 3 miesiące) od upływu miesiąca, w którym w odniesieniu do nabytych towarów i usług powstał obowiązek podatkowy?

         (1)  Dz. U.2006, L 347 s.1


title: Sprawa C-898/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 24 września 2019 r. w sprawach połączonych T-755/15 i T-759/15, Luxembourg i Fiat Chrysler Finance Europe/Komisja, wniesione w dniu 4 grudnia 2019 r. przez Irlandię

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/41

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 24 września 2019 r. w sprawach połączonych T-755/15 i T-759/15, Luxembourg i Fiat Chrysler Finance Europe/Komisja, wniesione w dniu 4 grudnia 2019 r. przez Irlandię
      (Sprawa C-898/19 P)
      (2020/C 54/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Irlandia (przedstawiciele: M. Browne, A. Joyce, J. Quaney, P. Gallagher SC, Agents, S. Kingston, B. Doherty, BL)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Fiat Chrysler Finance Europe

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 24 września 2019 r. w sprawach połączonych T-755/15 i T759/19, Luxembourg i Fiat Chrysler Finance Europe/Komisja;

                  —

                  uchylenie decyzji Komisji z dnia 21 października 2015 r. (1) oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy: Sąd dopuścił się naruszenia prawa i niewłaściwie zastosował art. 107 ust. 1 TFUE w odniesieniu do zasady ceny rynkowej.
      Zarzut drugi: Sąd dopuścił się naruszenia prawa i niewłaściwie zastosował art. 107 ust. 1 TFUE w kontekście analizy selektywności.
      Zarzut trzeci: Sąd naruszył spoczywający na nim obowiązek uzasadnienia.
      Zarzut czwarty: wyrażając zgodę na ponowną ocenę przez Komisję decyzji krajowych organów podatkowych w oparciu o proponowaną przez Komisję interpretację zasady ceny rynkowej, której wynik był niemożliwy do przewidzenia, a treść nieznana, Sąd naruszył zasadę pewności prawa.
      Zarzut piąty: Sąd naruszył art. 4 i 5 TUE i w sposób niedopuszczalny wykorzystał przepisy dotyczące pomocy państwa dokonując ukrytej harmonizacji przepisów państwa członkowskiego dotyczących podatków bezpośrednich.

         (1)  Decyzja Komisji (UE) 2016/2326 z dnia 21 października 2015 r. w sprawie pomocy państwa SA.38375 (2014/C ex 2014/NN) przyznanej przez Luksemburg na rzecz grupy Fiat [notyfikowana jako dokument C(2015) 7152] (Dz.U. 2016, L 351, s. 1).


title: Sprawa C-899/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 24 września 2019 r. w sprawie T-391/17, Rumunia/Komisja, wniesionego w dniu 4 grudnia 2019 r. przez Rumunię

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/42

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 24 września 2019 r. w sprawie T-391/17, Rumunia/Komisja, wniesionego w dniu 4 grudnia 2019 r. przez Rumunię
      (Sprawa C-899/19 P)
      (2020/C 54/46)
      Język postępowania: rumuński

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Rumunia (przedstawiciele: E. Gane, L. Lițu, M. Chicu, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Węgry

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uwzględnienie odwołania, uchylenie w całości wyroku Sądu w sprawie T-391/17, wydanie orzeczenia w sprawie T-391/17 uwzględniającego skargę o stwierdzenie nieważności decyzji (UE) 2017/652

            lub

                  —

                  uwzględnienie odwołania, uchylenie w całości wyroku Sądu w sprawie T-391/17 oraz przekazanie sprawy T-391/17 do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej, aby w nowym wyroku uwzględnił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji (UE) 2017/652;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

                  A.

                  Naruszenie postanowień traktatów Unii Europejskiej dotyczących kompetencji Unii
                  Sąd naruszył prawo, uznając, z naruszeniem zasady kompetencji powierzonych zapisanej w art. 5 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, że wartości wymienione w art. 2 TUE stanowią konkretne/obiektywne akty wchodzące w zakres kompetencji Unii Europejskiej oraz zwracając się do Komisji o przedstawienie konkretnych aktów, których podstawowym celem jest poszanowanie praw osób należących do mniejszości narodowych i językowych oraz bogatej różnorodności kulturowej i językowej.

                  B.

                  Naruszenie art. 296 ust. 2 TFUE
                  Sąd dokonał błędnej wykładni art. 296 ust. 2 TFUE w zakresie dotyczącym ciążącego na Komisji obowiązku uzasadnienia, uznając błędnie, że wspomniany obowiązek został spełniony w odniesieniu do okoliczności rozpatrywanej sprawy, w których Komisja nie przedstawiła względów prawnych o istotnym znaczeniu w systematyce decyzji (UE) 2017/652, a ponadto, w sposób znaczący zmienił on swe poprzednie stanowisko, nie przedstawiając zmian, które nastąpiły w tym względzie, mogących uzasadniać taką zmianę stawiska.

                  C.

                  Nieprawidłowości proceduralne mogące naruszać interesy wnoszącej odwołanie
                  Z uwagi na okoliczność, że w ramach ustnego etapu postępowania w sprawie T-391/17, dyskusje skupiły się – na polecenie Sądu – wyłącznie na kwestiach dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności, podczas gdy w zaskarżonym wyroku Sąd ten zajął się wyłącznie kwestiami związanymi z istotą sporu, wymóg prawidłowości postępowania nie został spełniony.


title: Sprawa C-904/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie (Polska) w dniu 10 grudnia 2019 r. – E. Sp. z o.o przeciwko K.S.

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/43

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie (Polska) w dniu 10 grudnia 2019 r. – E. Sp. z o.o przeciwko K.S.
      (Sprawa C-904/19)
      (2020/C 54/48)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy dla Warszawy-Woli w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: E. Sp. z o.o

         Strona pozwana: K.S.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) oraz jej motywy dwudziesty i dwudziesty czwarty, zgodnie z którymi umowy powinny być sporządzane prostym i zrozumiałym językiem, a konsument powinien mieć faktycznie możliwość zapoznania się ze wszystkimi warunkami umowy, a wszelkie wątpliwości powinny być interpretowane na jego korzyść oraz sądy i organy administracyjne państw członkowskich muszą mieć do swojej dyspozycji stosowne i skuteczne środki zapobiegające stałemu stosowaniu nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, w związku z art. 10 ust. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG (2), oraz jej motywem 31 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisowi art. 339 § 2 k.p.c. rozumianemu tak, że przepis art. 339 § 2 k.p.c. pozwala na wydanie wyroku zaocznego w sprawie konsumenckiej (o spłatę kredytu konsumenckiego) także w wypadku, gdy nie została przez powoda przedłożona umowa konsumencka (umowa kredytu konsumenckiego), a w konsekwencji nie zostało przeprowadzone badanie tej umowy pod kątem potencjalnie nieuczciwych warunków w umowie zawartych, nie sprawdzono czy umowa zawierała wszelkie wymagane prawem elementy a jednocześnie nakazuje wydając wyrok zaoczny oprzeć się jedynie na twierdzeniach strony powodowej o faktach bez analizy dowodów pod kątem powzięcia „uzasadnionych wątpliwości” w rozumieniu tego przepisu?
                  Czy też może w świetle orzeczeń Trybunału z dnia 1 października 2015 r., ERSTE Bank Hungary (C–32/14, EU:C:2015:637, pkt 62); z dnia 10 września 2014 r., Kušionova (C–34/13, EU:C:2014:2189, pkt 56); z dnia 6 października 2009 r., Asturcom Telecomunicaciones (C–40/08, EU:C:2009:615, pkt 47) dopuszczalną jest taka wykładnia art. 339 § 2 k.p.c., iż możliwym jest wydanie wyroku zaocznego w sprawie o spłatę kredytu konsumenckiego konsumenckiej (o kredyt konsumencki), w której powód nie załączył do pozwu umowy, a w konsekwencji bez badania umowy pod kątem potencjalnie nieuczciwych warunków w umowie zawartych, a także sprawdzenia czy umowa zawierała wszelkie wymagane przez prawo elementy, opierając się jedynie o twierdzenia powoda o faktach?”

                  2)

                  Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich oraz jej motywy dwudziesty i dwudziesty czwarty, zgodnie z którymi umowy powinny być sporządzane prostym i zrozumiałym językiem, a konsument powinien mieć faktycznie możliwość zapoznania się ze wszystkimi warunkami umowy, a wszelkie wątpliwości powinny być interpretowane na jego korzyść oraz sądy i organy administracyjne państw członkowskich muszą mieć do swojej dyspozycji stosowne i skuteczne środki zapobiegające stałemu stosowaniu nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, w związku z art. 10 ust. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG, oraz jej motywem 31 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisowi ort. 339 § 2 k.p.c. rozumianemu tak, że przepis art. 339 § 2 k.p.c. stoi na przeszkodzie zbadaniu przez sąd krajowy umowy konsumenckiej (o kredyt konsumencki, załączonej przez powoda) pod kątem potencjalnie nieuczciwych warunków w umowie zawartych, zbadaniu czy umowa zawiera wszystkie wymagane prawem elementy a jednocześnie nakazuje wydając wyrok zaoczny oprzeć się jedynie na twierdzeniach strony powodowej bez analizy dowodów pod kątem powzięcia „uzasadnionych wątpliwości” w rozumieniu tego przepisu?
                  Czy też może w świetle orzeczeń Trybunału z dnia 1 października 2015 r., ERSTE Bank Hungary (C–32/14, EU:C:2015:637, pkt 62); z dnia 10 września 2014 r., Kušionova (C– 34/13, EU:C:2014:2189, pkt 56); z dnia 6 października 2009 r., Asturcom Telecomunicaciones (C–40/08, EU:C:2009:615, pkt 47) dopuszczalną jest taka wykładnia art. 339 § 2 k.p.c., iż możliwym jest wydanie wyroku zaocznego w sprawie [o spłatę kredytu konsumenckiego] konsumenckiej (o kredyt konsumencki) bez badania przedłożonej przez powoda umowy dołączonej do pozwu pod kątem potencjalnie nieuczciwych warunków w umowie zawartych, a także sprawdzenia czy umowa zawierała wszelkie wymagane przez prawo elementy, opierając się jedynie o twierdzenia powoda o faktach?

         (1)  Dz.U. 1993, L 95, s. 29; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 002 P. 288 - 293

         (2)  Dz.U.2008, L 133, s. 66


title: Sprawa C-913/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Białymstoku (Polska) w dniu 13 grudnia 2019 r. – CNP spółka z o.o. przeciwko Gefion Insurance A/S

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/45

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy w Białymstoku (Polska) w dniu 13 grudnia 2019 r. – CNP spółka z o.o. przeciwko Gefion Insurance A/S
      (Sprawa C-913/19)
      (2020/C 54/49)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Rejonowy w Białymstoku

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: CNP spółka z o.o.

         Strona pozwana: Gefion Insurance A/S

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 13 ust. 2 w zw. z art. 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1)należy interpretować w ten sposób, że w sporze między przedsiębiorcą, który nabył od poszkodowanego wierzytelność przeciwko zakładowi ubezpieczeń z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, a tym zakładem ubezpieczeń, nie jest wyłączone ustalenie jurysdykcji sądu na podstawie art. 7 pkt 2 lub art. 7 pkt 5 rozporządzenia?

                  2)

                  Czy - w przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie 1) - art. 7 pkt 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że działająca w państwie członkowskim spółka prawa handlowego, likwidująca szkody majątkowe w ramach obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych, działająca w ramach umowy z zakładem ubezpieczeń mającym siedzibę w innym państwie członkowskim, jest jego filią, agencją lub innym oddziałem?

                  3)

                  Czy - w przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie 1) - art. 7 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że stanowi samodzielną podstawę jurysdykcji sądu państwa członkowskiego, w którym doszło do zdarzenia powodującego szkodę i przed którym wierzyciel będący nabywcą wierzytelności od poszkodowanego w ramach obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej wytacza powództwo przeciwko zakładowi ubezpieczeń mającemu siedzibę w innym państwie członkowskim?

         (1)  Dz. U. 2012, L 351, s 1


title: Sprawa T-21/18: Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2019 r. – Polska/Komisja (EFRG i EFRROW – Wydatki wyłączone z finansowania – Sektor owoców i warzyw – Pomoc dla grup producentów – Wydatki poniesione przez Polskę – Braki w kontrolach kluczowych i wtórnych – Kontrola planów dochodzenia do uznania i kryteriów uznania – Kontrole dotyczące wniosków o przyznanie pomocy – Kwalifikowalność grup producentów – Spójność handlowa – Konieczność i kwalifikowalność inwestycji – Zasadność wydatków – Uchybienia systemowe – Ryzyko dla EFRG – Działania naprawcze – Korekty ryczałtowe wynoszące 25 %)

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/46

      Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2019 r. – Polska/Komisja
      (Sprawa T-21/18) (1)

      (EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Sektor owoców i warzyw - Pomoc dla grup producentów - Wydatki poniesione przez Polskę - Braki w kontrolach kluczowych i wtórnych - Kontrola planów dochodzenia do uznania i kryteriów uznania - Kontrole dotyczące wniosków o przyznanie pomocy - Kwalifikowalność grup producentów - Spójność handlowa - Konieczność i kwalifikowalność inwestycji - Zasadność wydatków - Uchybienia systemowe - Ryzyko dla EFRG - Działania naprawcze - Korekty ryczałtowe wynoszące 25 %)
      (2020/C 54/50)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna, M. Pawlicka i D. Krawczyk, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Lewis i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/2014 z dnia 8 listopada 2017 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2017, L 292, s. 61).

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Rzeczpospolita Polska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018.


title: Sprawa T-22/18: Wyrok Sądu z dnia 19 grudnia 2019 r. – Bułgaria/Komisja (EFRG i EFRROW – Wydatki wyłączone z finansowania – Wydatki poniesione przez Bułgarię – Rozwój obszarów wiejskich – Jakość kontroli na miejscu – Kontrola kryteriów dopuszczalności i wyboru – Korekty finansowe – Kontrole ex post – Metoda stosowana w celu obliczenia korekt finansowych – Powtórzenie – Środki zaradcze – Procedura rozliczania zgodności – Pewność prawa – Zasada należytego zarządzania finansami – Proporcjonalność)

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/47

      Wyrok Sądu z dnia 19 grudnia 2019 r. – Bułgaria/Komisja
      (Sprawa T-22/18) (1)

      (EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Wydatki poniesione przez Bułgarię - Rozwój obszarów wiejskich - Jakość kontroli na miejscu - Kontrola kryteriów dopuszczalności i wyboru - Korekty finansowe - Kontrole ex post - Metoda stosowana w celu obliczenia korekt finansowych - Powtórzenie - Środki zaradcze - Procedura rozliczania zgodności - Pewność prawa - Zasada należytego zarządzania finansami - Proporcjonalność)
      (2020/C 54/51)
      Język postępowania: bułgarski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Bułgarii (przedstawiciele: E. Petranova i L. Zaharieva, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Aquilina, G. Koleva i V. Bottka, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, mające na celu stwierdzenie częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/2014 z dnia 8 listopada 2017 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2017, L 292, s. 61).

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Republika Bułgarii zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018.


title: Sprawa T-100/18: Wyrok Sądu z dnia 19 grudnia 2019 r. – Wehrheim/EBC (Służba Publiczna – Personel EBC – Wynagrodzenie – Dodatek zagraniczny – Anulowanie – Odpowiedzialność – Szkoda i krzywda – Zawinione działanie administracji)

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/47

      Wyrok Sądu z dnia 19 grudnia 2019 r. – Wehrheim/EBC
      (Sprawa T-100/18) (1)

      (Służba Publiczna - Personel EBC - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Anulowanie - Odpowiedzialność - Szkoda i krzywda - Zawinione działanie administracji)
      (2020/C 54/52)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Christine Wehrheim (Offenbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: F. von Lindeiner i A. Andrzejewska, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE i na art. 50a tatutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej żądanie odszkodowania za szkodę i zadośćuczynienia za krzywdę, jakie skarżąca miała ponieść ze względu na błąd popełniony przez EBC w trakcie określania jej uprawnień finansowych w momencie jej zatrudniania, który spowodował przyznanie jej dodatku zagranicznego, a następnie jego anulowanie.

         Sentencja

                  1)

                     Od Europejskiego Banku Centralnego (EBC) zasądza się na rzecz Christiny Wehrheim zapłatę 1 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, wraz z odsetkami od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku, zgodnie ze stopą stosowaną przez EBC do jego podstawowych operacji refinansowania, powiększoną o trzy i pól punktu procentowego, do dnia zapłaty przez EBC kwoty 1 000 EUR.

                  2)

                     W pozostałym zakresie skargę oddala się.

                  3)

                     C. Wehrheim i EBC pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 152 z 30.4.2018.


title: Sprawa T-295/18: Wyrok Sądu z dnia 19 grudnia 2019 r. – Grecja/Komisja (EFRG i EFRROW – Wydatki wyłączone z finansowania – Wydatki dokonane przez Grecję – Rozwój obszarów wiejskich – Pomoc bezpośrednia niezwiązana z wielkością produkcji – Kontrole kluczowe – Ryczałtowe korekty finansowe)

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/48

      Wyrok Sądu z dnia 19 grudnia 2019 r. – Grecja/Komisja
      (Sprawa T-295/18) (1)

      (EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Wydatki dokonane przez Grecję - Rozwój obszarów wiejskich - Pomoc bezpośrednia niezwiązana z wielkością produkcji - Kontrole kluczowe - Ryczałtowe korekty finansowe)
      (2020/C 54/53)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: G. Kanellopoulos, I. Pachi, A. Vasilopoulou i E. Chroni, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i J. Aquilina, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/304 z dnia 27 lutego 2018 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2018, L 59, s. 3).

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 249 z 16.7.2018.


title: Sprawa T-383/18: Wyrok Sądu z dnia 19 grudnia 2019 r. – Sta*Ware EDV Beratung/EUIPO – Accelerate IT Consulting (businessNavi) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy businessNavi – Rzeczywiste używanie znaku towarowego – Częściowe wygaśnięcie prawa do znaku – Artykuł 51 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/49

      Wyrok Sądu z dnia 19 grudnia 2019 r. – Sta*Ware EDV Beratung/EUIPO – Accelerate IT Consulting (businessNavi)
      (Sprawa T-383/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy businessNavi - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Częściowe wygaśnięcie prawa do znaku - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) i art. 51 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 54/54)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Sta*Ware EDV Beratung GmbH (Starnberg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Bölling i M. Graf)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Accelerate IT Consulting GmbH (Ahlen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Hofmann)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 maja 2018 r. (sprawa R 434/2017-5) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Sta*Ware EDV Beratung a Accelerate IT Consulting.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Sta*Ware EDV Beratung GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.


title: Sprawa T-504/18: Wyrok Sądu z dnia 19 grudnia 2019 r. – XG/Komisja (Personel prywatnej spółki świadczącej usługi informatyczne w ramach instytucji – Odmowa udzielenia dostępu do pomieszczeń Komisji – Właściwość organu wydającego akt)

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/50

      Wyrok Sądu z dnia 19 grudnia 2019 r. – XG/Komisja
      (Sprawa T-504/18) (1)

      (Personel prywatnej spółki świadczącej usługi informatyczne w ramach instytucji - Odmowa udzielenia dostępu do pomieszczeń Komisji - Właściwość organu wydającego akt)
      (2020/C 54/55)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: XG (przedstawiciele: adwokaci S. Kaisergruber i A. Burghelle-Vernet)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Ehrbar i T. Bohr, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 3 lipca 2018 r. o utrzymaniu w mocy decyzji odmownej w sprawie udzielenia skarżącemu dostępu do pomieszczeń Komisji.

         Sentencja

                  1)

                     Śtwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 3 lipca 2018 r. o utrzymaniu w mocy decyzji odmownej w sprawie udzielenia skarżącemu dostępu do pomieszczeń Komisji.

                  2)

                     Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 373 z 15.10.2018.


title: Sprawa T-317/19 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 7 listopada 2019 r. – AMVAC Netherlands/Komisja (Środek tymczasowy – Środki ochrony roślin – Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 – Substancja czynna etoprofos – Warunki zatwierdzenia dla wprowadzenia do obrotu substancji – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru)

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/50

      Postanowienie prezesa Sądu z dnia 7 listopada 2019 r. – AMVAC Netherlands/Komisja
      (Sprawa T-317/19 R)
      (Środek tymczasowy - Środki ochrony roślin - Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 - Substancja czynna etoprofos - Warunki zatwierdzenia dla wprowadzenia do obrotu substancji - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
      (2020/C 54/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: AMVAC Netherlands BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu, M. Grunchard i S. Englebert)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castilla-Contreras i I. Naglis, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE o zawieszenie wykonania rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/344 z dnia 28 lutego 2019 r. w sprawie nieodnowienia zatwierdzenia substancji czynnej etoprofos, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U. 2019, L 62, s. 7).

         Sentencja

                  1)

                     Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                     Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-715/19: Skarga wniesiona w dniu 21 października 2019 r. – Wagenknecht/Rada Europejska

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/51

      Skarga wniesiona w dniu 21 października 2019 r. – Wagenknecht/Rada Europejska
      (Sprawa T-715/19)
      (2020/C 54/57)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Lukáš Wagenknecht (Pardubice, Czechy) (przedstawiciel: adwokat A. Dolejská)

         Strona pozwana: Rada Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie, że Rada Europejska niezgodnie z prawem zaniechała działania w sprawie konfliktu interesów Andreja Babiša, premiera Czech, w odniesieniu do budżetu Unii Europejskiej.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że skarżący pismem z dnia 5 czerwca 2019 r. wezwał Radę Europejską do podjęcia działania, a w dniu 10 czerwca 2019 r. przesłał Radzie Europejskiej wezwanie do działania na podstawie art. 265 TFUE, zwracając się o niezapraszanie Andreja Babiša z uwagi na zarzucany mu konflikt interesów na posiedzenie Rady Europejskiej z dnia 20 czerwca 2019 r., na którym omawiano budżet Unii Europejskiej w ramach pkt 4 porządku obrad.

                              —

                              Skarżący zauważa, że w dniu 20 czerwca 2019 r. premier Czech, A. Babiš, któremu zarzuca się konflikt interesów, był jednak obecny na posiedzeniu Rady Europejskiej, na którym omawiano budżet Unii Europejskiej w ramach pkt 4 porządku obrad.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że odpowiedź Rady Europejskiej na sformułowane przez skarżącego wezwanie do podjęcia działania była nierozstrzygająca, wewnętrznie sprzeczna i nie przedstawiała jej stanowiska.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że niewykluczenie przez Radę Europejską A. Babiša z obrad poświęconych przyszłemu budżetowi Unii Europejskiej na posiedzeniach Rady Europejskiej dotyczy skarżącego bezpośrednio, gdyż:

                              i.

                              żaden inny akt pośredni nie jest konieczny do wykluczenia osób, których dotyczy konflikt interesów, z posiedzenia Rady Europejskiej; i

                              ii.

                              ma to wpływ na sytuację prawną skarżącego ze względu na to, że jest on: a) wybranym przedstawicielem czeskiego senatu, któremu jako członkowi specjalnej komisji senackiej powołanej w tym celu powierzono zbadanie zarzucanego premierowi Czech konfliktu interesów, b) przyszłym konkurentem kandydatów partii ANO 2011 kontrolowanej przez premiera Czech.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że zarzucane Radzie Europejskiej zaniechanie podjęcia działania w sprawie zarzucanego premierowi Czech, A. Babišowi, konfliktu interesów dotyczy skarżącego indywidualnie z uwagi na:

                              i.

                              konstytucyjny obowiązek kontrolowania poprawnego przyjmowania aktów prawnych Unii Europejskiej, w tym budżetu Unii Europejskiej (wieloletnich ram finansowych 2021–2027);

                              ii.

                              konstytucyjny obowiązek obejmujący prawo do kontrolowania premiera Czech w związku z podejmowaniem przez niego działań w Radzie Europejskiej, w tym obowiązek odpowiedzialnego pełnienia funkcji członka specjalnej komisji senackiej powołanej do zbadania zarzucanego premierowi Czech, A. Babišowi, konfliktu interesów;

                              iii.

                              wybór skarżącego do czeskiego senatu w 2018 r. w rywalizacji z kandydatami partii ANO 2011 kontrolowanej przez premiera Czech.
                              Skarżący twierdzi, że odmowa przyjęcia przez Sąd niniejszej sprawy do rozpoznania sprowadzałaby się do pozbawienia dostępu do wymiaru sprawiedliwości, skutkując faktyczną niemożnością kontrolowania członków rządu przez deputowanych do parlamentów narodowych w odniesieniu do działań podejmowanych w Radzie Europejskiej lub Radzie.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że Rada Europejska ma obowiązek działania w sprawie konfliktu interesów na mocy art. 325 ust. 1 TFUE i art. 61 ust. 1 rozporządzenia finansowego (1).

                              —

                              Skarżący podnosi, że zostały spełnione wszystkie przesłanki powodujące uruchomienie obowiązku podjęcia przez Radę Europejską działania, to znaczy zapobieżenia powstaniu zarzucanemu premierowi Czech, A. Babišowi, konfliktu interesów oraz jego zneutralizowania.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia obowiązku działania przez Radę Europejską zgodnie z art. 325 ust. 1 TFUE i wspomnianym art. 61 ust. 1 rozporządzenia finansowego.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. 2018, L 193, s. 1).


title: Sprawa T-804/19: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2019 r. – HC/Komisja

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/52

      Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2019 r. – HC/Komisja
      (Sprawa T-804/19)
      (2020/C 54/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: HC (przedstawiciele: adwokaci G. Pandey i V. Villante)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO) z dnia 20 sierpnia 2019 r. oddalającej zażalenie strony skarżącej złożone w dniu 17 kwietnia 2019 r. na podstawie art. 90 ust. 2 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, w tym oddalenie wniosku o odszkodowanie w wysokości 50 000 EUR;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EPSO/komisji konkursowej z dnia 21 marca 2019 r. oddalającej wniosek strony skarżącej o ponowne rozpatrzenie decyzji komisji konkursowej o niedopuszczeniu jej do następnego etapu konkursu;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 28 stycznia 2019 r. na internetowym koncie EPSO o niewpisaniu strony skarżącej na listę urzędników wybranych w ramach konkursu EPSO/AD/363/18;

                  —

                  stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/363/18, opublikowanego w dniu 11 października 2018 r. (1), oraz wynikającego z niego projektu listy urzędników wybranych do udziału we wspomnianym konkursie w całości lub stwierdzenie, że jest on niezgodny z prawem i nie znajduje zastosowania do strony skarżącej na podstawie art. 277 TFUE;

                  —

                  zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony skarżącej kwoty 50 000 EUR tytułem odszkodowania za szkodę wynikającą z wyżej wymienionych zaskarżonych decyzji;

                  —

                  w razie potrzeby, jako kwestię wstępną, stwierdzenie nieważności i niemożności stosowania w niniejszym postępowaniu art. 90 regulaminu pracowniczego na podstawie art. 277 TFUE.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do doświadczenia zawodowego strony skarżącej i w tym kontekście naruszenia obowiązku uzasadnienia decyzji oraz art. 25 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i art. 296 TFUE.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i prawa strony skarżącej do bycia wysłuchanym oraz, w tym kontekście, naruszenia obowiązku uzasadnienia i art. 296 TFUE.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 1, 2, 3 i 4 rozporządzenia nr 1 z 1958 r. (2). oraz, w tym kontekście, naruszenia art. 1d i 28 regulaminu pracowniczego, jak również art. 1 ust. 1 lit. f) załącznika III do regulaminu pracowniczego oraz zasad równego traktowania i niedyskryminacji.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący niezgodności z prawem oceny zdolności (talent screener) w świetle art. 1d, 4, 7 i 29 regulaminu pracowniczego.

         (1)  Dz.U. 2018 C 368A, s. 1.

         (2)  Rozporządzenie Rady nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U. 17 z 6.10.1958; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 01 Tom 001 s. 3).


title: Sprawa T-823/19: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2019 r. – JMS Sports/EUIPO – Inter-Vion (Spiralne gumki do włosów)

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/53

      Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2019 r. – JMS Sports/EUIPO – Inter-Vion (Spiralne gumki do włosów)
      (Sprawa T-823/19)
      (2020/C 54/59)
      Język skargi: polski

         Strony

         Strona skarżąca: JMS Sports sp. z o.o. (Łódź, Polska) (przedstawiciele: D. Piróg oraz J. Słupski, adwokaci)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Inter-Vion S.A. (Warszawa, Polska)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca przed Sądem

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy (spiralne gumki do włosów) – wzór wspólnotowy nr 1723 677-0001

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 września 2019 r. w sprawie R 1573/2018-3

         Żądania

      Skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO;

                  —

                  w przypadku wstąpienia przez interwenienta do postępowania – nakazanie interwenientowi pokrycia własnych kosztów.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 5 ust. 1 w zw. z art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie zasady rozkładu ciężaru dowodu;

                  —

                  Naruszenie zasady równości stron w procesie.


title: Sprawa T-829/19: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2019 r. – Palírna U Zeleného stromu/EUIPO – Bacardi (BLEND 42 VODKA)

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/54

      Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2019 r. – Palírna U Zeleného stromu/EUIPO – Bacardi (BLEND 42 VODKA)
      (Sprawa T-829/19)
      (2020/C 54/60)
      Język skargi: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Palírna U Zeleného stromu a.s. (Uście nad Łabą, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat T. Chleboun)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Bacardi & Co. Ltd (Meyrin, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego BLEND 42 VODKA – zgłoszenie nr 12 945 879

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 września 2019 r. w sprawie R 2531/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  połączenie postępowań ze skarg na decyzję strony pozwanej z dnia 5 września 2019 r. w sprawach R 2531/2018-2, R 2532/2018-2 i R 2533/2018-2;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej i interwenienta kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.