title: Sprawa T-534/14: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2014 r. – Murnauer Markenvertrieb przeciwko OHIM – Bach Flower Remedies (MURNAUERS Bachblüten)

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/13

         Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2014 r. – Murnauer Markenvertrieb przeciwko OHIM – Bach Flower Remedies (MURNAUERS Bachblüten)
   (Sprawa T-534/14)
   2014/C 351/15
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Murnauer Markenvertrieb GmbH (Egelsbach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci F. Traub i H. Daniel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bach Flower Remedies Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 maja 2014 r. w sprawie R 2041/2012-2;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „MURNAUERS Bachblüten” dla towarów z klas 3, 5 i 30 – zgłoszenie nr 9 7 49  847

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Bach Flower Remedies Ltd

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzne krajowe i wspólnotowe znaki towarowe zawierające element słowny „Bach”, słowny krajowy znak towarowy „Bach” oraz używany w obrocie handlowym niezarejestrowany znak towarowy „BACH” dla towarów i usług z klas 3, 5, 29, 30, 31, 32, 33, 35, 42 i 44

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-634/13 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 września 2015 r. – Total Marketing Services, następca prawny Total Raffinage Marketing/Komisja Europejska (Odwołanie — Konkurencja — Rynek wosków parafinowych — Rynek gaczu — Czas uczestnictwa w bezprawnym kartelu — Zaprzestanie uczestnictwa — Przerwanie uczestnictwa — Brak kontaktów o znamionach zmowy w określonym czasie — Kontynuowanie naruszenia — Ciężar dowodu — Otwarte zdystansowanie się — Odbiór przez innych uczestników kartelu zamiaru zdystansowani się — Obowiązek uzasadnienia — Zasady domniemania niewinności, równego traktowania, skutecznej ochrony sądowej i indywidualizacji kar)

text:
               9.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/6

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 września 2015 r. – Total Marketing Services, następca prawny Total Raffinage Marketing/Komisja Europejska
   (Sprawa C-634/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Konkurencja - Rynek wosków parafinowych - Rynek gaczu - Czas uczestnictwa w bezprawnym kartelu - Zaprzestanie uczestnictwa - Przerwanie uczestnictwa - Brak kontaktów o znamionach zmowy w określonym czasie - Kontynuowanie naruszenia - Ciężar dowodu - Otwarte zdystansowanie się - Odbiór przez innych uczestników kartelu zamiaru zdystansowani się - Obowiązek uzasadnienia - Zasady domniemania niewinności, równego traktowania, skutecznej ochrony sądowej i indywidualizacji kar))
   (2015/C 371/07)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Total Marketing Services, następca prawny Total Raffinage Marketing (przedstawiciele: A. Vandencasteele, C. Lemaire i S. Naudin, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: Van Nuffel i A. Biolan, pełnomocnicy, wpierani przez adwokata N. Coutrelisa)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Total Marketing Services SA pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 45 z 15.10.2014.


title: Sprawa T-405/06: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2006 r. — Arcelor i in. przeciwko Komisji

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/37

         Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2006 r. — Arcelor i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-405/06)
   (2007/C 42/65)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Arcelor Luksemburg (Luksemburg, Wielkie Księstwo Luksemburga), Arcelor Profil Luksemburg SA (Esch-sur-Alzette, Wielkie Księstwo Luksemburga) i Arcelor International (Luksemburg, Wielkie Księstwo Luksemburga) (przedstawiciel: adwokat A. Vandencasteele)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 8 listopada 2006 r. w sprawie COMP/F/38.907 — Belki stalowe — C(2006) 5342 wersja ostateczna;

               —

               stwierdzenie nieważności co najmniej art. 2 decyzji nakładającego na skarżące karę pieniężną lub znaczne jej zmniejszenie;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 5342 wersja ostateczna z dnia 8 listopada 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 65 EWWiS (Sprawa COMP/F/38.907 — Belki stalowe) w sprawie porozumień i uzgodnionych praktyk z udziałem europejskich producentów belek, obejmujących ustalanie cen, przydział kontyngentów i wymianę informacji na temat wspólnotowego rynku belek. Tytułem żądania ewentualnego skarżące wnoszą o uchylenie lub istotne obniżenie kwoty grzywny, która została na nie nałożona w zaskarżonej decyzji.
   Skarżące podnoszą kilka zarzutów na poparcie wniesionej przez nie skargi.
   Pierwszy zarzut jest oparty na naruszeniu art. 97 EWWiS oraz nadużyciu władzy w zakresie, w jakim wydana decyzja stosuje art. 65 EWWiS po jego wygaśnięciu, zgodnie z tym co przewiduje jego art. 97.
   W drugiej kolejności skarżące powołują się na naruszenie rozporządzenia nr 1/2003 (1) oraz nadużycie władzy w związku z tym, że Komisja opiera swoje uprawnienia do wydania decyzji z zakresu EWWiS na rozporządzeniu, które przyznaje jej uprawnienia jedynie celem wykonania art. 81 WE i art. 82 WE.
   Trzeci zarzut opiera się na naruszeniu zasad prawa i prawa do obrony w związku z tym, że decyzja przypisuje trzem spółkom należącym do tej samej grupy odpowiedzialność za praktykę, w której uczestniczyła jedynie jedna z nich.
   Skarżące utrzymują ponadto, że przyjmując zaskarżoną decyzję, Komisja naruszyła przepisy prawne dotyczące przedawnienia.
   Ostatecznie podnoszą one, że wydana decyzja naruszyła ich prawo do obrony, ponieważ została ona wydana ponad piętnaście lat po zaistnieniu stanu faktycznego na podstawie teorii odpowiedzialności, która po raz pierwszy została przedstawiona przez Komisję w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów z marca 2006 r., a zatem — zdaniem skarżących — w terminie uznanym przez nie za zbyt długi.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu, Dz. U. L 1 z 2003 r., str. 1.


title: Sprawa C-312/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de travail de Huy (Belgia) w dniu 28 czerwca 2012 r. — Agim Ajdini przeciwko Państwu belgijskiemu, Service des Allocations aux Handicapés

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de travail de Huy (Belgia) w dniu 28 czerwca 2012 r. — Agim Ajdini przeciwko Państwu belgijskiemu, Service des Allocations aux Handicapés
   (Sprawa C-312/12)
   2012/C 287/37
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de travail de Huy.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Agim Ajdini.

      Strona pozwana: Państwo belgijskie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jest zgodny z prawem europejskim — w szczególności z Kartą praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. z 2000 r., C 364, s. 1), w tym zwłaszcza z jej art. 20, 21 i 26 — art. 4 loi du 27 février 1987 relative aux allocations aux handicapés [ustawy z dnia 27 lutego 1987 r. o zasiłkach dla osób niepełnosprawnych] w zakresie w jakim wyłącza możliwość korzystania z zasiłków dla osób niepełnosprawnych — jedynie ze względu na przynależność państwową — przez cudzoziemca, który legalnie przebywa w Belgii, jest wpisany do rejestru cudzoziemców i posiada trwałe i silne więzi z Belgią, przy czym ma miejsce również i ta szczególna okoliczność, że cudzoziemiec ten jest obywatelem państwa trzeciego uznanego oficjalnie za kraj kandydujący do przystąpienia do Unii Europejskiej?

               2)

               Czy art. 26 § 4 loi spéciale du 6 janvier 1989 sur la Cour d’arbitrage [ustawy szczególnej z dnia 6 stycznia 1989 r. o trybunale arbitrażowym] jest zgodny z prawem europejskim, w szczególności z art. 234 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską?


title: Sprawa C-310/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Civil Division) w dniu 11 lipca 2008 r. — London Borough of Harrow przeciwko Nimco Hassan Ibrahim and Secretary of State for the Home Department

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (Civil Division) w dniu 11 lipca 2008 r. — London Borough of Harrow przeciwko Nimco Hassan Ibrahim and Secretary of State for the Home Department
   (Sprawa C-310/08)
   (2008/C 247/13)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   Court of Appeal (Civil Division).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: London Borough of Harrow.

      Strona pozwana: Nimco Hassan Ibrahim and Secretary of State for the Home Department.
   Pytania prejudycjalne
   Czy w następujących okolicznościach: i) małżonka niebędaca obywatelem UE i jej dzieci będące obywatelami UE towarzyszyły obywatelowi UE, który przybył do Zjednoczonego Królestwa ii) obywatel UE przebywał w Zjednoczonym Królestwie jako pracownik iii) później obywatel UE przestał być pracownikiem i następnie opuścił Zjednoczone Królestwo iv) obywatel UE, małżonka niebędąca obywatelem UE oraz dzieci nie są samowystarczalne finansowo i korzystają z pomocy socjalnej w Zjednoczonym Królestwie v) dzieci rozpoczęły naukę na poziomie szkoły podstawowej w Zjednoczonym Królestwie tuż po swoim przybyciu do tego kraju, w czasie gdy obywatel UE był pracownikiem:

               1)

               małżonce i dzieciom tylko wtedy przysługuje prawo pobytu na terytorium Zjednoczonego Królestwa, jeżeli spełniają oni przesłanki ustanowione w Dyrektywie 2004/38/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r.?
               czy też

               2)

                           i)

                           korzystają oni z prawa do zamieszkiwania wynikającego z art. 12 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1612/68 (2) z dnia 15 października 1968 r., zgodnie z wykładnią Trybunału Sprawiedliwości, bez konieczności spełniania przesłanek ustanowionych w dyrektywie 2004/38 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r.
                           i

                           ii)

                           w takim przypadku muszą posiadać wystarczające środki utrzymania, aby nie stanowić obciążenia dla systemu pomocy społecznej przyjmującego państwa członkowskiego podczas planowanego okresu ich pobytu oraz być objętym pełnym ubezpieczeniem zdrowotnym w przyjmującym państwie członkowskim?

               3)

               w przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1, to czy należy przyjąć odmienne stanowisko w okolicznościach takich, jak w niniejszej sprawie, kiedy to dzieci rozpoczęły naukę na poziomie szkoły podstawowej, a pracownik będący obywatelem UE przestał pracować przed datą, w której dyrektywa 2004/38 Parlamentu Europejskiego i Rady miała zostać transponowana przez państwa członkowskie?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, str. 77).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, str. 2).


title: Wyrok Trybunału z dnia 9 lipca 2013 r. w sprawie E-7/12 – Schenker North AB, Schenker Privpak AB i Schenker Privpak AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA (Skarga w sprawie bezczynności – Odpowiedzialność pozaumowna Urzędu Nadzoru EFTA – Dostęp do dokumentów – Uzasadnione oczekiwania – Zasada dobrej administracji – Niepodjęcie przez Urząd Nadzoru EFTA decyzji w wyznaczonym przez siebie terminie)

text:
               24.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/4

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 9 lipca 2013 r.
   w sprawie E-7/12
   Schenker North AB, Schenker Privpak AB i Schenker Privpak AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Skarga w sprawie bezczynności – Odpowiedzialność pozaumowna Urzędu Nadzoru EFTA – Dostęp do dokumentów – Uzasadnione oczekiwania – Zasada dobrej administracji – Niepodjęcie przez Urząd Nadzoru EFTA decyzji w wyznaczonym przez siebie terminie)
   2013/C 309/04
   W sprawie E-7/12 Schenker North AB, Schenker Privpak AB i Schenker Privpak AS przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA – SKARGA na mocy art. 37 i 46 Porozumienia pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości o stwierdzenie zaniechania działania przez Urząd i odpowiedzialności pozaumownej Urzędu Nadzoru EFTA, Trybunał, w składzie: Carl Baudenbacher (prezes), Per Christiansen (sędzia), Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), wydał w dniu 9 lipca 2013 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym stwierdza:

               1)

               umorzenie postępowania w przedmiocie żądania stwierdzenia zaniechana działania przez Urząd Nadzoru EFTA, odnosząc się do pozostałych dokumentów sprawy nr 34250;

               2)

               odrzucenie skargi w pozostałym zakresie;

               3)

               obciążenie Urzędu Nadzoru EFTA kosztami wynikającymi z zaniechania działania, kosztami własnymi wynikającymi z odpowiedzialności pozaumownej i połową kosztów poniesionych przez skarżącego wynikających ze skargi z tytułu odpowiedzialności pozaumownej;

               4)

               obciążenie skarżącego połową kosztów własnych wynikających ze skargi z tytułu odpowiedzialności pozaumownej.


title: Sprawa F-55/13: Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2013 r. — ZZ przeciwko EBI

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/26

         Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2013 r. — ZZ przeciwko EBI
   (Sprawa F-55/13)
   (2013/C 226/36)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za rok 2011 w zakresie, w jakim nie przyznaje ono skarżącemu oceny „celujące wyniki w pracy” albo „bardzo dobre wyniki w pracy” i nie proponuje skarżącego do awansu do grupy funkcyjnej D oraz w odniesieniu do celów wyznaczonych na rok 2012; stwierdzenie nieważności wytycznych dla sporządzania sprawdzania z oceny za rok 2011 oraz, w końcu, zasądzenie od BEI zadośćuczynienia i odszkodowania tytułem naprawienia podnoszonych przez skarżącego szkód i krzywd

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności: a) decyzji z dnia 18 grudnia 2012 r., w której komitet ds. zażaleń oddalił, na podstawie art. 22 regulaminu pracowniczego BEI oraz noty do personelu nr HR/P&O/2012-0103 z dnia 29 marca 2013 r., zażalenie wniesione przez skarżącego na dotyczące go sprawozdanie z oceny za rok 2011; b) sprawozdania z oceny za rok 2011, w zakresie w jakim nie zawiera ono oceny łącznej w postaci „celujące wyniki w pracy” albo „bardzo dobre wyniki w pracy” i, w końcu, w zakresie, w jakim nie proponuje ono skarżącego do awansu do grupy funkcyjnej D oraz w odniesieniu do celów wyznaczonych na rok 2012; c) wszystkich aktów powiązanych, wydanych w następstwie lub w ramach przygotowania, a w szczególności decyzji w sprawie awansów wydanych na podstawie noty dyrektora ds. zasobów ludzkich z maja 2012 r., zatytułowanej „Postępowanie w sprawie oceny personelu za rok 2011, przyznanie awansów i tytułów”, jako że, w świetle oceny przełożonych skarżącego, którą to ocenę skarżący obecnie kwestionuje, przyznając „awanse z grupy funkcyjnej E do D” EBI nie wziął pod uwagę skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności bądź niezastosowanie wytycznych, sporządzonych przez dyrekcje ds. zasobów ludzkich pismem RH/P&O/2011-0242, nr 709 z dnia 13 grudnia 2011 r., zatytułowanych „Wytyczne dla sporządzania rocznego sprawdzania z oceny personelu” i noszących datę 14 grudnia 2011 r., włącznie z tym, że przewidują one, że ocena końcowa jest podsumowywana przez jedną literę, nie określając jednocześnie kryteriów, które oceniający musi przestrzegać, by móc uznać wyniki w pracy za „celujące, wykraczające poza oczekiwania”, „bardzo dobre” bądź „całkowicie satysfakcjonujące”;

               —

               zasądzenie od EBI odszkodowania i zadośćuczynienia oraz obciążenie EBI kosztami postępowania.


title: Sprawa T-284/15: Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2015 r. – AlzChem/Komisja

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/55

         Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2015 r. – AlzChem/Komisja
   (Sprawa T-284/15)
   (2015/C 302/71)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: AlzChem (Trostberg, Niemcy) (przedstawiciele: P. Alexiadis, Solicitor, A. Borsos i I. Georgiopoulos, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji Komisji z dnia 15 października 2014 r. na podstawie art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w sprawie pomocy państwa SA.33797 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2011/CP) przyznanej przez Słowację na rzecz NCHZ;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący popełnienia przez Komisję błędu polegającego na stwierdzeniu, że kontynuacja działalności NCHZ na podstawie decyzji rady wierzycieli nie stanowiła pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Komisja naruszyła prawo i dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, stwierdzając, że Novácke chemické závody, a.s. v konkurze (NCHZ) nie uzyskały żadnej korzyści w czasie, kiedy kontynuowały swoją działalność po decyzji rady wierzycieli i wierzycieli zabezpieczonych. Komisja również naruszyła prawo i dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, stwierdzając, że decyzji rady wierzycieli i wierzycieli zabezpieczonych o kontynuowaniu działalności NCHZ nie można przypisać państwu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Komisję obowiązku uzasadnienia, zapisanego w art. 296 TFUE, w odniesieniu do przypisania państwu decyzji rady wierzycieli i wierzycieli zabezpieczonych

                           —

                           Komisja nie przedstawiła uzasadnienia w odniesieniu do zatwierdzenia decyzji rady wierzycieli i wierzycieli zabezpieczonych przez sąd w Trenčínie. Komisja nie przedstawiła także uzasadnienia w odniesieniu do prawa weta wierzycieli zabezpieczonych dotyczącego kontynuowania działalności przez NCHZ na podstawie słowackiego prawa upadłościowego.


title: Sprawa T-390/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2008 r. — Piccinni-Leopardi i.in. przeciwko Komisji

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/36

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2008 r. — Piccinni-Leopardi i.in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-390/04) (1)

   (2008/C 197/65)

      Język postępowania: francuski

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004.


title: Sprawa T-134/11: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2011 r. — Al-Faqih i in. przeciwko Komisji

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/21

         Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2011 r. — Al-Faqih i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-134/11)
   2011/C 130/41
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Al-Bashir Mohammed Al-Faqih (Birmingham, Zjednoczone Królestwo), Ghunia Abdrabbah (Birmingham, Zjednoczone Królestwo), Taher Nasuf (Manchester, Zjednoczone Królestwo) i Sanabel Relief Agency Ltd (Birmingham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: E. Grieves, barrister i N. Garcia-Lora, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 1139/2010 (1) i rozporządzenia Komisji (UE) nr 1138/2010 (2) w zakresie dotyczącym skarżących i

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez skarżących oraz wszelkimi kwotami zapłaconymi w związku z pomocą prawną w kasie Trybunału Sprawiedliwości.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący twierdzenia, iż Komisja rozmyślnie zignorowała wiążące orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości i nie dokonała niezależnej weryfikacji podstawy wpisu skarżących do wykazu, ani nie zażądała podania powodów umieszczenia skarżących w wykazie.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący twierdzenia, że rozporządzenie Komisji (UE) nr 1139/2010 i rozporządzenie Komisji (UE) nr 1138/2010 nie respektują prawa do kontroli sądowej i naruszają prawo do obrony, naruszając tym samym art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący twierdzenia, że wnioski, do których doszła Komisja w przeprowadzonej przez siebie kontroli w odniesieniu do jednego ze skarżących, Sanabel Relief Agency Ltd, są błędne i nieakceptowane z prawnego punktu widzenia.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący twierdzenia, że rozporządzenie Komisji (UE) nr 1139/2010 i rozporządzenie Komisji (UE) nr 1138/2010 stanowią nieproporcjonalne naruszenie praw własności i prawa do poszanowania życia prywatnego wszystkich czworga skarżących w rozumieniu art. 8 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Ponadto takie ustawodawstwo jest nieracjonalne, szczególnie w świetle stanowiska Zjednoczonego Królestwa, zgodnie z którym trzej pierwsi skarżący nie spełniają już relewantnych kryteriów umieszczenia w wykazie.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1139/2010 z dnia 7 grudnia 2010 r. zmieniające po raz 141. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami (Dz.U. 2010 L 322, s. 6)

      (2)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1138/2010 z dnia 7 grudnia 2010 r. zmieniające po raz 140. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami (Dz.U. 2010 L 322, s. 4)


title: Sprawa F-121/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 14 czerwca 2016 r. – Fernández González/Komisja (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Pracownik na stanowisku w gabinecie komisarza europejskiego — Rekrutacja członka personelu tymczasowego na podstawie art. 2 lit. b) WZIP — Warunek sześciomiesięcznej przerwy w jakiejkolwiek formie zatrudnienia przez Komisję — Punkt 3.2 noty Komisji D(2005) 18064 z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie zatrudniania personelu tymczasowego na podstawie art. 2 lit. b) i d) WZIP na stanowiskach stałych w wypadku braku laureatów konkursu)

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/68

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 14 czerwca 2016 r. – Fernández González/Komisja
   (Sprawa F-121/15) (1)

   ((Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Pracownik na stanowisku w gabinecie komisarza europejskiego - Rekrutacja członka personelu tymczasowego na podstawie art. 2 lit. b) WZIP - Warunek sześciomiesięcznej przerwy w jakiejkolwiek formie zatrudnienia przez Komisję - Punkt 3.2 noty Komisji D(2005) 18064 z dnia 28 lipca 2005 r. w sprawie zatrudniania personelu tymczasowego na podstawie art. 2 lit. b) i d) WZIP na stanowiskach stałych w wypadku braku laureatów konkursu))
   (2016/C 270/75)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Elia Fernández González (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci M. Casado García-Hirschfeld i É. Boigelot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy, adwokaci D. Waelbroeck i A. Duron)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o odrzuceniu kandydatury skarżącej na stanowisko, stanowiące przedmiot ogłoszenia o naborze COM/2014/2036, ze względu na brak spełnienia warunku sześciomiesięcznej przerwy w umowie przed zatrudnieniem pracownika, który był wcześniej zatrudniony w stopniu zaszeregowania AT2c, na podstawie noty DG HR D(2005)18064 z dnia 28 lipca 2005 r., a także naprawienie poniesionej szkody i doznanej krzywdy.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Elię Fernández González.

      (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015 r., s. 57.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 października 2004 r. w sprawie T-3/03 Everlast World's Boxing Headquarters Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Częściowa odmowa rejestracji — Cofnięcie zgłoszenia — Umorzenie postępowania)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/36

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 14 października 2004 r.
   w sprawie T-3/03 Everlast World's Boxing Headquarters Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Częściowa odmowa rejestracji - Cofnięcie zgłoszenia - Umorzenie postępowania)
   (2005/C 6/70)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-3/03, Everlast World's Boxing Headquarters Corporation z siedzibą w Nowym Jorku (Stany Zjednoczone Ameryki), reprezentowana przez adwokatów: A. Rencka, V. Bomharda, A. Pohlmanna i C. Albrechta, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: D. Schennen i G. Schneider), mającej za przedmiot skargę na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 30 października 2002 r. (sprawa R 391/2001-1) w sprawie zgłoszenia słownego znaku towarowego „Choice of Champions”, Sąd (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, A. W. H. Meij i S. Papasavvas, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 14 października 2004 r. postanowienie zawierające następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Każda strona ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 55 z 8.3.2003.


title: Sprawa C-369/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 października 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Transport — Dyrektywa 2001/14/WE — Artykuł 4 ust. 1 i art. 30 ust. 3 — Alokacja zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej — Pobieranie opłat — Opłaty za infrastrukturę — Niezależność zarządcy infrastruktury)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 października 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-369/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Transport - Dyrektywa 2001/14/WE - Artykuł 4 ust. 1 i art. 30 ust. 3 - Alokacja zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej - Pobieranie opłat - Opłaty za infrastrukturę - Niezależność zarządcy infrastruktury)
   2013/C 344/12
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Montaguti i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, działająca w charakterze pełnomocnika, wspierana przez S. Fiorentina, avvocato dello Stato)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Republika Czeska (przedstawiciel: M. Smolek, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieustanowienie w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów koniecznych w celu zastosowania się do art. 6 ust. 3 i do załącznika II do dyrektywy Rady 91/440/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych (Dz.U. L 237, s. 25), ze zmianami, jak również do art. 4 ust. 1 i 2, art. 14 ust. 2 oraz art. 30 ust. 1 i 3 dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej (Dz.U. L 75, s. 29)

      Sentencja

               1)

               Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 4 ust. 1 i art. 30 ust. 3 dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej, zmienionej dyrektywą 2007/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r., gdyż nie zapewniła zarządcy infrastruktury niezależności w zakresie pobierania opłat za dostęp do infrastruktury i alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska, Republika Włoska i Republika Czeska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa C-615/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 25 października 2012 r. w sprawie T-161/06 Arbos, Gesellschaft für Musik und Theater przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 24 grudnia 2012 r. przez Arbos, Gesellschaft für Musik und Theater

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 25 października 2012 r. w sprawie T-161/06 Arbos, Gesellschaft für Musik und Theater przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 24 grudnia 2012 r. przez Arbos, Gesellschaft für Musik und Theater
   (Sprawa C-615/12 P)
   2013/C 63/21
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Arbos, Gesellschaft für Musik und Theater (przedstawiciel: H. Karl, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 25 października 2012 r. w sprawie T-161/06 w całości i wydanie rozstrzygnięcia w sprawie przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej;

               —

               posiłkowo odesłanie sprawy do Sądu.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie uzasadnia je naruszeniem przepisów postępowania, których niezgodne z prawem zastosowanie spowodowało odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, co przyniosło szkodę interesom wnoszącego odwołanie, a także naruszeniem prawa Unii przez Sąd.
   W swoim rozstrzygnięciu Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną, gdyż nie była ona jego zdaniem wystarczająco uzasadniona w odniesieniu do podstawy prawnej i tym samym nie spełniania wymogów art. 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania. Nie odzwierciedlają tego akta sprawy. Wymogi art. 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania zostały zastosowanie arbitralnie i sprzecznie z celem uregulowania.
   Sąd ponadto nie uwzględnił w ogóle dalszych wywodów zawartych w replice wnoszącego odwołanie, a także argumentów ujętych w jego uwagach dotyczących zarzutu niedopuszczalności w odniesieniu do kwestii zasadności na podstawie art. 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania bądź uwzględnił je tylko dla celu uargumentowania ich wadliwości i tym samym niezgodnie z regulaminem postępowania i przy pominięciu wszystkich argumentów odrzucił dopuszczalność skargi.
   Sąd poprzez swoje orzeczenie o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej podjął rozstrzygnięcie, które mogłoby już zostać podjęte i zaskarżone w tej postaci już w roku 2007 r., i tym samym naruszył wszelkie wymogi przewidywalności, przejrzystości i skuteczności postępowania. Nie przeprowadzono zatem rzetelnego i zrównoważonego postępowania.


title: Sprawa T-363/08: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2010 r. — 2nine przeciwko OHIM — Pacific Sunwear of California (nollie) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego nollie — Wcześniejsze słowne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe NOLI — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak podobieństwa towarów — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Artykuł 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009))

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/31

         Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2010 r. — 2nine przeciwko OHIM — Pacific Sunwear of California (nollie)
   (Sprawa T-363/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego nollie - Wcześniejsze słowne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe NOLI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak podobieństwa towarów - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Artykuł 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009))
   2010/C 134/52
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: 2nine Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Palmer, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Pacific Sunwear of California, Inc. (Anaheim, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 czerwca 2008 r. (sprawa R 1590/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy 2nine Ltd a Pacific Sunwear of California, Inc.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               2nine Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 września 2004 r. w sprawie C-70/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 93/13/EWG — Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich — Zasady wykładni — Normy kolizyjne)

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/9

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 9 września 2004 r.
   w sprawie C-70/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Zasady wykładni - Normy kolizyjne)
   (2004/C 262/17)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-70/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: I. Martínez del Peral i M. França) przeciwko Królestwu Hiszpanii (pełnomocnik: L. Fraguas Gadea), mającej za przedmiot skargę na uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego wniesioną do Trybunału na podstawie art. 226 TWE w dniu 17 lutego 2003 r., Trybunał (pierwsza izba), w składzie: M. P. Jann (sprawozdawca), prezes izby, M. A. Rosas i R. Silva de Lapuerta, sędziowie, rzecznik generalny: M. L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 9 września 2004 r. wyrok, zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Poprzez niedokonanie prawidłowej transpozycji do prawa krajowego art. 5 i 6 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, ciążącym na nim na podstawie tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami.

      (1)  Dz.U. C 144 z 21.6.2003.


title: Sprawa T-450/13: Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2013 r. — CEDC International przeciwko OHIM — Fabryka Wódek Polmos Łańcut (WISENT VODKA)

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/23

         Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2013 r. — CEDC International przeciwko OHIM — Fabryka Wódek Polmos Łańcut (WISENT VODKA)
   (Sprawa T-450/13)
   2013/C 304/40
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CEDC International sp. z o.o. (Oborniki Wielkopolskie, Polska) (przedstawiciel: M. Siciarek, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Fabryka Wódek Polmos Łańcut S.A. (Łańcut, Polska)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 czerwca 2013 r. w sprawie R 1734/2011-4;

               —

               obciążenie OHIM i Fabryki Wódek Polmos Łańcut S.A. kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Fabryka Wódek Polmos Łańcut S.A.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy w kolorach czerwonym, zielonym, złotym i czarnym przedstawiający wizerunek zwierzęcia z podrodziny bydła i zawierający elementy słowne „WISENT VODKA” dla towarów z klasy 33 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 7 044 472

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: polskie znaki towarowe nr nr 86 410, 80 990, 80 991, 46 050, 208 988, 125 911, 189 866, 208 090, 62 081, zarejestrowane dla „napojów alkoholowych” z klasy 33, graficzny czarno-biały wspólnotowy znak towarowy nr 5 585 138 zawierający element słowny „ŻUBRÓWKA” i trójwymiarowy czarno-biały wspólnotowy znak towarowy nr 6 215 719 zawierający element słowny „ŻUBRÓWKA” zarejestrowany dla „napojów alkoholowych (z wyjątkiem piwa)” z klasy 33

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zakwestionowanej decyzji i oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1)

      (1)  Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa T-156/15: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2015 r. – Francja/Komisja

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/23

         Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2015 r. – Francja/Komisja
   (Sprawa T-156/15)
   (2015/C 190/28)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: F. Alabrune, G. de Bergues, D. Colas i C. Candat, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2015) 53 final z dnia 16 stycznia 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim w ramach pomocy bezpośredniej opiera się ona na ustaleniach, które nie zostały podane do wiadomości w komunikatach Komisji oraz w zakresie, w jakim system kontroli nie pozwala na zagwarantowanie odpowiedniego stosowania regulacji unijnych dotyczących dobrych warunków rolnych i środowiskowych w odniesieniu do lat składania wniosków 2010 i następnych;

               —

               częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2015) 53 final w zakresie, w jakim wyłącza ona z finansowania Unii wszystkich wydatków poniesionych w sektorze pomocy dla obszarów Haute Corse w odniesieniu do lat składania wniosków 2010 i następnych;

               —

               częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2015) 53 final w zakresie, w jakim wyłącza ona z finansowania Unii Europejskiej wydatki poniesione przez Republikę Francuską w ramach pomocy z tytułu dopłat wyrównawczych z uwagi na niekorzystne warunki naturalne dotyczących osi 2 programu rozwoju obszarów wiejskich w latach 2010, 2011, 2012 i 2013. Pomocniczo wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności tej decyzji w zakresie, w jakim wyłącza ona z finansowania Unii Europejskiej część wydatków poniesionych przez Republikę Francuską w ramach pomocy z tytułu dodatków wyrównawczych w związku niekorzystnymi warunkami naturalnymi (ICHN) w odniesieniu do owiec poddanych kontroli na miejscu w celu identyfikacji zwierząt;

               —

               częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2015) 53 final w zakresie, w jakim wyłącza ona z finansowania Unii Europejskiej wydatki poniesione przez Republikę Francuską w sektorze restrukturyzacji przemysłu cukrowego w wysokości 25 % wydatków poniesionych na rzecz producentów cukru, którzy skorzystali z pomocy na rzecz całkowitego demontażu i utrzymywania silosów magazynowych; pomocniczo o częściowe stwierdzenie nieważności tej decyzji w zakresie, w jakim nałożona korekta w wysokości 25 % wydatków poniesionych tytułem pomocy przekazanej na rzecz producentów cukru, którzy skorzystali z pomocy na rzecz całkowitego demontażu i utrzymywania silosów magazynowych jest nieproporcjonalna;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów, które dotyczą trzech aspektów zaskarżonej decyzji.

               —

               W przedmiocie części zaskarżonej decyzji dotyczącej sektora pomocy bezpośredniej w ramach pierwszego filaru z tytułu lat budżetowych 2011, 2012 i 2013

                           1.

                           Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 885/2006 (1) oraz prawa do obrony strony skarżącej, ponieważ zryczałtowana korekta zastosowana w odniesieniu do wszystkich wypłat pomocy w ww. sektorze za wyjątkiem Haute-Corse była oparta na uchybieniach, które nie zostały jej zakomunikowane.

                           2.

                           Zarzut drugi, podniesiony pomocniczo, oparty na naruszeniu art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 (2) i załącznika III do tego aktu.

                           3.

                           Zarzut trzeci oparty na naruszeniu art. 11 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 885/2006 oraz prawa do obrony skarżącej, ponieważ korekta finansowa zastosowana w tym sektorze w odniesieniu do wszystkich wydatków w ramach pomocy w Haute-Corse była oparta na uchybieniach, które nie zostały jej zakomunikowane.

                           4.

                           Zarzut czwarty, podniesiony częściowo tytułem pomocniczym, oparty na naruszeniu zasady proporcjonalności i niewłaściwym zastosowaniu dokumentu Komisji nr VI/5330/97 z dnia 23 grudnia 1997 r. zatytułowanego „Wytyczne dotyczące obliczania skutków finansowych podczas przygotowania decyzji o rozliczaniu rachunków Sekcji Gwarancji EFOGR”.

               —

               W przedmiocie części zaskarżonej decyzji dotyczącej dopłat wyrównawczych z uwagi na niekorzystne warunki naturalne, dotyczących osi 2 programu rozwoju obszarów wiejskich – Feader

                           5.

                           Zarzut piąty oparty na naruszeniu art. 10 ust. 2 i 4 oraz art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1975/2006 (3), ponieważ Komisja niesłusznie uznała, że strona skarżąca uchybiła swoim zobowiązaniom w zakresie kontroli z tego względu, że nie dokonała policzenia zwierząt podczas kontroli na miejscu.

                           6.

                           Zarzut szósty, podniesiony pomocniczo, oparty na niezgodnym z prawem rozciągnięciu ryczałtowej korekty na owce, które nie kwalifikowały się do premii przysługującej z tytułu młodych owiec.

               —

               W przedmiocie części zaskarżonej decyzji dotyczącej korekty finansowej zastosowanej w sektorze restrukturyzacji przemysłu cukrowego

                           7.

                           Zarzut siódmy oparty na naruszeniu art. 3 i 4 rozporządzenia (WE) nr 320/2006 (4) i art. 4 rozporządzenia (WE) nr 968/2006 (5), ponieważ Komisja wyłączyła z finansowania Unii Europejskiej pewne wydatki poniesione przez stronę skarżącą w ww. sektorze z tego powodu, że silosy magazynowe utrzymywane w czterech miejscach we Francji stanowią urządzenia produkcyjne

                           8.

                           Zarzut ósmy, podniesiony pomocniczo, oparty na naruszeniu zasad proporcjonalności i równego traktowania.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 885/2006 z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFGR i EFRROW (Dz.U. L 171, s. 90).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. L 30, s. 16).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. L 368, s. 74).

      (4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiające tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 58, s. 42).

      (5)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 968/2006 z dnia 27 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie (Dz.U. L 176, 32).


title: Sprawa T-187/17: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2017 r. – Bernard Krone Holding/EUIPO (Mega Liner)

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/35

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2017 r. – Bernard Krone Holding/EUIPO (Mega Liner)
   (Sprawa T-187/17)
   (2017/C 161/50)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Bernard Krone Holding SE & Co. KG (Spelle, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte T. Weeg i K. Lüken)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Mega Liner” – zgłoszenie nr 14 473 094

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 stycznia 2017 r. w sprawie R 442/2016-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-39/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 89/48/EWG — Uznawanie dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego trwających co najmniej trzy lata — Uregulowanie krajowe nieprzewidujące uznawania dyplomów otwierających dostęp do zawodu farmaceuty klinicznego — Brak transpozycji dyrektywy)

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 8 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-39/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 89/48/EWG - Uznawanie dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego trwających co najmniej trzy lata - Uregulowanie krajowe nieprzewidujące uznawania dyplomów otwierających dostęp do zawodu farmaceuty klinicznego - Brak transpozycji dyrektywy)
   (2008/C 158/08)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: H. Støvlbæk i R. Vidal Puig, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (Przedstawiciel: M. Muñoz Pérez, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak transpozycji dyrektywy Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego trwających co najmniej trzy lata (Dz.U. L 19, str. 16) w zakresie zawodu farmaceuty klinicznego
   Sentencja

               1)

               Poprzez brak przyjęcia, w zakresie zawodu farmaceuty klinicznego, wszelkich przepisów koniecznych do wykonania dyrektywy Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa C-401/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Luksemburg) w dniu 24 lipca 2015 r. – Noémie Depesme, Saïd Kerrou/Ministre de l'Enseignement supérieur et de la recherche

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Luksemburg) w dniu 24 lipca 2015 r. – Noémie Depesme, Saïd Kerrou/Ministre de l'Enseignement supérieur et de la recherche
   (Sprawa C-401/15)
   (2015/C 302/35)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour administrative

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Noémie Depesme, Saïd Kerrou

      Strona pozwana: Ministre de l'Enseignement supérieur et de la recherche

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy aby skutecznie spełnić wymogi niedyskryminacji w świetle przepisów art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. (1) w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii wraz z art. 45 ust. 2 TFUE, w aspekcie uwzględnienia rzeczywistego stopnia powiązania studenta nierezydenta składającego wniosek o pomoc finansową na pobieranie nauki w ramach szkolnictwa wyższego ze społeczeństwem i rynkiem pracy Luksemburga będącego państwem członkowskim, w którym pracownik przygraniczny był zatrudniony lub prowadził działalność na warunkach określonych w art. 2a ustawy z dnia 22 czerwca 2000 r. o pomocy finansowej państwa na pobieranie nauki w ramach szkolnictwa wyższego, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 19 lipca 2013 r. jako bezpośrednia konsekwencja wyroku TSUE z dnia 20 czerwca 2013 r. w sprawie C-20/12 (2)

                           —

                           należy zrównać postawiony temu studentowi warunek bycia „dzieckiem” tego pracownika przygranicznego z warunkiem bycia jego „zstępnym w linii prostej i w pierwszym stopniu, którego filiacja względem niego jest prawnie ustalona”, podkreślając istniejącą między studentem a pracownikiem przygranicznym więź filiacyjną, która miałaby leżeć u podstaw wymienionego powiązania, czy też

                           —

                           należy podkreślić okoliczność, że pracownik przygraniczny – choć niekoniecznie występuje między nim a studentem prawna wieź filiacyjną – „nadal przyczynia się do utrzymania studenta”, w szczególności gdy można ustalić powiązanie wynikające ze wspólnoty domowej łączące go z jednym z rodziców studenta, z którym to rodzicem łączy studenta prawnie ustalona więź filiacyjną?

               2)

               W tym drugim ujęciu, kiedy przyczynianie się pracownika przygranicznego – z założenia nieobowiązkowe – nie jest wyłączne, lecz równoległe z przyczynianiem się rodzica lub rodziców, z którymi studenta łączy prawna więź filiacyjna i którzy w związku z tym mają co do zasady ustawowy obowiązek utrzymania go, czy to przyczynianie się do utrzymania powinno spełniać pewne kryteria istotności?

      (1)  Dz.U. L 141, s. 1.

      (2)  EU:C:2013:411


title: Sprawa T-205/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 8 kwietnia 2013 r. przez Luigiego Marcuccia od postanowienia wydanego w dniu 28 stycznia 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-100/12 Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/52

         Odwołanie wniesione w dniu 8 kwietnia 2013 r. przez Luigiego Marcuccia od postanowienia wydanego w dniu 28 stycznia 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-100/12 Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-205/13 P)
   2013/C 156/97
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia;

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są takie same jak w sprawie T-203/13 P Marcuccio przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-323/08: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — Pescatori San Francesco di Paola e Filippo Sorrentino przeciwko Komisji

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/36

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — Pescatori San Francesco di Paola e Filippo Sorrentino przeciwko Komisji
   (Sprawa T-323/08)
   (2008/C 272/71)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Società Cooperativa Pescatori San Francesco di Paola e Filippo Sorrentino (Vibo Valentia, Włochy) (przedstawiciele: A. Maiorana, avvocato, A. De Matteis, avvocato, A. De Francesco, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. opublikowanego w Dz.U. L 155 z dnia 13 czerwca 2008 r.

               —

               obciążenie przegranej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są tożsame z tymi podniesionymi w sprawie T-313/08 Veromar di Tudisco Alfio & Salvatore S.n.c. przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-135/09: Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2009 r. — Nexans France i Nexans przeciwko Komisji

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/48

         Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2009 r. — Nexans France i Nexans przeciwko Komisji
   (Sprawa T-135/09)
   2009/C 141/101
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nexans France SAS i Nexans SA (Paryż, Francja) (przedstawiciele: M. Powell, Solicitor i adwokat J.-P. Tran Thiet)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 9 stycznia 2009 r. w sprawie COMP/39610 — Surge;

               —

               stwierdzenie, że decyzja Komisji o zajęciu czterech DVD-ROM i kopii całego dysku twardego znajdującego się w laptopie pracownika Nexans France, w celu ich analizy w jej pomieszczeniach w Brukseli w późniejszym terminie, jest niezgodna z prawem;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o przesłuchaniu pracownika Nexans France w dniu 30 stycznia 2009 r.;

               —

               nakazanie Komisji zwrotu Nexans France wszelkich dokumentów lub dowodów które zdobyła ona ewentualnie na podstawie unieważnionych decyzji, włącznie z nie podlegającym ograniczeniom zwrotem: a) dokumentów dotyczących produktów nie objętych zakresem kontroli; b) dokumentów związanych z projektami dotyczącymi kabli elektrycznych i odnoszącymi się do terytoriów zlokalizowanych poza Europejskim Obszarem Gospodarczym; c) dokumentów zajętych w sposób nieprawidłowy a pochodzących z dysku twardego i DVD-ROM; oraz d) oświadczeń złożonych podczas lub opartych o przesłuchanie pracownika Nexans France;

               —

               nakazanie Komisji powstrzymania się od użycia, dla celów postępowania w sprawie naruszenia wspólnotowych reguł konkurencji, jakichkolwiek dokumentów lub dowodów, które uzyskała ona ewentualnie na podstawie unieważnionych decyzji;

               —

               nakazanie Komisji powstrzymania się od przekazania tych dokumentów lub dowodów (czy też ich pochodnych lub informacji opierających się o nie) innym organom ochrony konkurencji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania;

               —

               podjęcie takich innych i dalszych kroków, które Sąd uzna za niezbędne.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie, skarżący wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 92/1 z dnia 9 stycznia 2009 r., w drodze której Nexans S.A. i wszystkie spółki podlegające jej bezpośredniej lub pośredniej kontroli, włącznie z Nexans France SAS zostały zobowiązane do poddania się kontroli zgodnie z art. 20 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 1/2003 (1) (sprawa COMP/39610-Surge), także w odniesieniu do sposobu jej przeprowadzenia.
   Celem uzasadnienia swych żądań skarżący podnoszą, że zaskarżona decyzja narusza ich podstawowe prawa, włącznie z prawem do obrony, prawem do rzetelnego procesu, przywilejem ochrony przed samooskarżeniem, domniemaniem niewinności i prawem do prywatności. Ponadto, podnoszą oni, że, w ramach wykonywania zaskarżonej decyzji, Komisja przekroczyła zakres kontroli.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz. U. L 1 s 1).


title: Sprawa C-367/10 P: Postanowienie Trybunału z dnia 31 marca 2011 r. — EMC Development AB przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek cementu — Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej skargę do Komisji dotyczącą przyjęcia zharmonizowanej normy dla cementu — Procedura przyjęcia normy — Wiążący charakter normy — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne a w części bezzasadne)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/9

         Postanowienie Trybunału z dnia 31 marca 2011 r. — EMC Development AB przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-367/10 P) (1)

   (Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek cementu - Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej skargę do Komisji dotyczącą przyjęcia zharmonizowanej normy dla cementu - Procedura przyjęcia normy - Wiążący charakter normy - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne a w części bezzasadne)
   2011/C 252/17
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: EMC Development AB (przedstawiciel: adwokat W.N. Schelp)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciel: J. Bourke, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 maja 2010 r. w sprawie T-432/05 EMC Development AB przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 28 września 2005 r. oddalającej skargę wnoszącej odwołanie opartą na art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 17 w sprawie zarzucanych europejskim producentom cementu portlandzkiego uzgodnionych praktyk zmierzających do przyjęcia europejskiej normy dla cementu (EN 197-1), która rzekomo ma na celu wykluczenie z rynku konkurencyjnych wyrobów i technologii.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               EMC Development AB zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa C-263/12: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/13

         Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-263/12)
   2012/C 217/30
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Patakia i B. Stromsky)

      Strona pozwana: Republika Grecka

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie podjąwszy w wyznaczonym terminie wszystkich działań koniecznych do odzyskania pomocy państwa przyznanej przez Grecję Ellinikos Chrysos SA [C 48/08 (ex NN 61/2008)], uznanej za przyznaną niezgodnie z prawem i za niezgodną z rynkiem wewnętrznym zgodnie z art. 1 decyzji Komisji z dnia 23 lutego 2011 r. [notyfikowanej jako dokument nr C(2011) 1006 wersja ostateczna], a w każdym razie nie informując w wystarczający sposób Komisji o działaniach podjętych na podstawie tego artykułu, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 2, 3 i 4 wspomnianej decyzji i Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               W dniu 23 lutego 2011 r. Komisja stwierdziła, że pomoc państwa w kwocie 15,34 mln EUR, którą Grecja przyznała niezgodnie z prawem i z naruszeniem art. 108 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej na rzecz Ellinikos Chrysos SA w formie sprzedaży aktywów i gruntów poniżej ich wartości oraz zwolnienia z obowiązku uiszczenia należnych podatków w celu ochrony miejsc pracy i środowiska, a także zapewnienia zachęty dla potencjalnych nabywców kopalni Kassandra, jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym (1). W tej samej decyzji Komisja zażądała od Republiki Greckiej odzyskania od beneficjenta wskazanej powyżej pomocy wraz z odsetkami. Republika Grecka została także zobowiązana do informowania Komisji o działaniach podejmowanych w celu wykonania powyższej decyzji.

               2)

               Republika Grecka poprosiła o przedłużenie dwumiesięcznego terminu wyznaczonego w celu przekazania informacji, na co Komisja się nie zgodziła z powodu braku powodów uzasadniających takie przedłużenie.

               3)

               Mimo pism upominających z dnia 19 maja 2011 r. i z dnia 14 lipca 2011 r. wystosowanych przez Komisję do Republiki Greckiej Komisji nie została przekazana w wyznaczonym terminie żadna informacja na temat podjęcia działań w celu wykonania decyzji Komisji.

               4)

               W dniu 8 maja 2012 r. władze greckie notyfikowały Komisji swoje pismo z dnia 25 kwietnia 2012 r., w którym zażądały od spółki Ellinikos Chrysos S.A. zwrotu wskazanej powyżej pomocy państwa w terminie 30 dni. Komisja podkreśla jednak, że w owym piśmie nie ma mowy o kwocie podlegającej odzyskaniu. Należy zauważyć, że choć Komisja obliczyła główną kwotę pomocy państwa we wspomnianej decyzji, władze greckie nie obliczyły kwoty odsetek, jak powinny to uczynić, ani nie wspominają o tym w swoim żądaniu skierowanym do spółki. W każdym wypadku ta pierwsza reakcja władz greckich miała miejsce dopiero 14 miesięcy po wydaniu decyzji Komisji i od tamtej chwili Komisja nie otrzymała żadnej innej informacji na temat odzyskania spornej pomocy państwa.

      (1)  Artykuł 1 decyzji Komisji z dnia 23 lutego 2011 r. w sprawie pomocy państwa C 48/08 (ex NN 61/08) udzielonej przez Grecję na rzecz Ellinikos Chrysos SA.


title: Sprawa C-591/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 8 września 2016 r. w sprawie T-472/13, H. Lundbeck A/S, Lundbeck Ltd/Komisja Europejska, wniesione w dniu 18 listopada 2016 r. przez H. Lundbeck A/S, Lundbeck Ltd

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/25

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 8 września 2016 r. w sprawie T-472/13, H. Lundbeck A/S, Lundbeck Ltd/Komisja Europejska, wniesione w dniu 18 listopada 2016 r. przez H. Lundbeck A/S, Lundbeck Ltd
   (Sprawa C-591/16 P)
   (2017/C 030/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: H. Lundbeck A/S, Lundbeck Ltd (przedstawiciele: R. Subiotto QC, Barrister, T. Kuhn, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Europejska Federacja Producentów Leków i Stowarzyszeń Farmaceutycznych (EFPIA)

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku w całości lub w części;

               —

               stwierdzenie nieważności spornej decyzji w zakresie w jakim odnosi się do wnoszących odwołanie lub tytułem żądania ewentualnego uchylenie grzywien nałożonych na wnoszące odwołanie mocą spornej decyzji lub w dalszej kolejności istotne obniżenie grzywien nałożonych na wnoszące odwołanie mocą spornej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji poniesionymi przez wnoszące odwołanie kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem;

               —

               w razie konieczności ponowne skierowanie sprawy do Sądu, aby ten wydał rozstrzygnięcie zgodne z oceną prawną zawartą w wyroku Trybunału;

               —

               podjęcie wszelkich innych środków, jakie Trybunał uzna za stosowne.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach zarzutu pierwszego wnoszące odwołanie twierdzą, iż Sąd naruszył prawo uznając tezę Komisji, że ugody patentowe miały na celu ograniczenie konkurencji. Sąd naruszył prawo orzekając, że ugoda patentowa ogranicza konkurencję ze względu na cel nawet jeśli wchodzi w zakres patentu spółki Lundbeck. Taka ugoda z uwagi na swój charakter nie może być uznana za szkodliwą dla konkurencji, ponieważ formułuje ograniczenia porównywalne z ograniczeniami, które mogłyby być zastosowane mocą orzeczenia sądu nakazującego przestrzeganie praw uprawnionego z patentu. Odpłatność nie może uczynić zgodnego z prawem i nieskomplikowanego porozumienia, jakim jest ugoda patentowa wchodząca w zakres uprawnień patentowych, w ograniczenie konkurencji ze względu na cel. W konsekwencji ugoda patentowa GUK UK, która zdaniem Sądu wchodzi w zakres patentu spółki Lundbeck, nie powinna była zostać uznana za ograniczającą konkurencję ze względu na cel. Ten sam wniosek dotyczy wszystkich pozostały pięciu ugód, ponieważ Sąd naruszył prawo uznając, iż wykraczają one poza zakres patentów spółki Lundbeck.
   W ramach zarzutu drugiego wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył prawo stosując niewłaściwe kryterium prawne w celu oceny czy pięć z sześciu ugód patentowych formułowało ograniczenia wykraczające poza zakres patentu spółki Lundbeck. Sąd powinien był ocenić czy zaistniała „zgodna wola” w rozumieniu art. 101 TFUE pomiędzy spółką Lundbeck a każdą ze spółek Generics, tak że odpowiednia(e) ugoda(y), za wyjątkiem ugody GUK UK, nakładała(y) ograniczenia, które wykraczały poza zakres patentów spółki Lundbeck.
   W ramach zarzutu trzeciego wnoszące odwołanie twierdzą, że nawet jeśli kwalifikacja prawna Sądu, iż pięć lub mniej, z sześciu ugód patentowych wykraczało poza zakres patentów spółki Lundbeck była prawidłowa, Sąd naruszył prawo orzekając, że ugody wykraczające poza zakres wspomnianych patentów ograniczały konkurencję ze względu na cel. Zważając na gospodarczy i prawny kontekst ugód patentowych, ze względu na sam ich charakter, nie były one szkodliwe dla konkurencji i nie mogą być porównywane do porozumień w sprawie podziału rynku, wobec czego Sąd naruszył prawo nie biorąc pod uwagę rozwiązania alternatywnego.
   W ramach zarzut czwartego wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył prawo oraz dokonał błędnej oceny dowodów oraz udzielił wewnętrznie sprzecznego uzasadnienia, uznając twierdzenie Komisji jakoby spółka Lundbeck i spółki Generics były rzeczywistymi lub potencjalnymi konkurentami w momencie zawierania ugód patentowych, bez względu na fakt czy produkty spółek Generics naruszały patenty spółki Lundbeck. Po pierwsze, Sąd naruszył prawo, ignorując istnienie przeszkód prawnych, w szczególności patentów spółki Lundbeck, które uniemożliwiały spółkom Generics wprowadzenie na rynek produktów zawierających cytalopram naruszających jej patent. Po drugie, ustalenie Sądu, że spółka Lundbeck wątpiła w ważność swoich patentów jest obaczone naruszeniem prawa, oczywistym błędem w ocenie dowodów i wewnętrznie sprzecznym uzasadnieniem. Po trzecie, Sąd naruszył prawo orzekając, że dowody pochodzące z okresu po zawarciu ugód patentowych, ale które w wielu przypadkach wciąż poprzedzały wygaśnięcie ugód, nie mogą mieć decydującego znaczenia w ocenie tego czy spółki Generics były potencjalnymi konkurentami spółki Lundbeck. Dokumenty te zawierają dowody naukowe na okoliczność, że spółki Generics lub ich producenci API naruszyli patenty spółki Lundbeck, tymczasowe nakazy sądów krajowych oraz inne prawa ochronne spółki Lundbeck względem produktów zawierających cytalopram opartych na API, którym posługiwały się niektóre spółki Generics oraz potwierdzenie przez Europejski Urząd Patentowy („EPO”) ważności patentu Lundbeck w zakresie krystalizacji we wszystkich mających znaczenie aspektach, którego moc wiążącą kwestionowała Komisja. Wreszcie Sąd naruszył prawo oraz nie przedstawił stosowanego uzasadnienie ustalenia, że każda ze spółek Generics miała realne i konkretne możliwości wejścia na rynek nie dokonując rzetelnej oceny tego czy mogą wprowadzić produkty nie naruszające patentu na cytalopram.
   W ramach zarzutu piątego wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył prawo utrzymując w mocy grzywny zastosowane przez Komisję wobec spółki Lundbeck. Po pierwsze, Sąd naruszył prawo błędnie stosując przesłanki winy. Po drugie, Sąd naruszył prawo potwierdzając twierdzenie Komisji, że spółka Lundbeck nie mogła nie mieć świadomości antykonkurencyjnego charakteru swego postępowania. Po trzecie, Sąd naruszył zasadę pewności prawa i niedziałania prawa wstecz utrzymując w mocy grzywnę wyższą niż symboliczna.
   W ramach zarzutu szóstego wnoszące odwołanie podnoszą tytułem żądania ewentualnego, że Sąd naruszył prawo oraz nie przedstawił wystarczającego uzasadnienia, utrzymując w mocy obliczoną przez Komisję wysokość grzywien zastosowanych wobec wnoszących odwołanie. Wartość sprzedaży, będąca podstawą wymiaru grzywien obejmuje sprzedaż zrealizowaną przez spółkę Lundbeck w niektórych państwach członkowskich EOG, do których rynków spółki Generics nie miały w rzeczywistości dostępu, ponieważ nie uzyskały pozwolenia na dopuszczenie do obrotu do momentu wygaśnięcia ugód patentowych lub jak w przypadku Austrii, ponieważ patent spółki Lundbeck na substancję aktywną cytalopramu pozostawał w mocy przez znaczną część obowiązywania ugód patentowych. Ponadto, w niniejszej sprawie należało zastosować niższy współczynnik wagi naruszenia, w szczególności ze względu na fakt, że nie sposób porównać ugód patentowych do karteli oraz że ich rzeczywisty zakres geograficzny był znacznie bardziej ograniczony od ich dosłownego zakresu geograficznego.


title: Sprawa C-146/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 26 marca 2015 r. – J.H. Dees-Erf/Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu, Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 26 marca 2015 r. – J.H. Dees-Erf/Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu, Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV
   (Sprawa C-146/15)
   (2015/C 198/30)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca środek odwoławczy: J.H. Dees-Erf

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Infrastructuur en Milieu, Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 16 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004 L 46) – mając na uwadze, że dla celów ochrony praw pasażerów wywodzonych na płaszczyźnie prawa Unii z art. 5 ust. 1 lit. c) i art. 7 rozporządzenia prawo niderlandzkie przewiduje możliwość wytoczenia powództwa przed sądami właściwymi w sprawach cywilnych – zobowiązuje władze krajowe do przyjęcia środków wykonawczych ustanawiających podstawę prawną dla egzekwowania stosowania prawa na drodze administracyjnoprawnej przez organy wskazane na podstawie art. 16, osobno w każdym indywidualnym przypadku naruszenia art. 5 ust. 1 lit. c) i art. 7 rozporządzenia, tak by w każdym indywidualnym przypadku osobno móc zagwarantować prawo pasażera do odszkodowania?


title: Sprawa C-108/06: Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 23 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/25

         Postanowienie prezesa piątej izby Trybunału z dnia 23 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-108/06) (1)

   (2006/C 331/51)

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 121 z 20.5.2006.


title: Sprawa C-266/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional – Hiszpania) – Federación de Servicios Privados del sindicato Comisiones obreras (CC.OO.)/Tyco Integrated Security SL, Tyco Integrated Fire & Security Corporation Servicios SA (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 2003/88/WE — Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników — Organizacja czasu pracy — Artykuł 2 pkt 1 — Pojęcie „czasu pracy” — Pracownicy niemający stałego lub zwykłego miejsca pracy — Czas dojazdu z miejsca zamieszkania pracowników do pierwszego klienta i od ostatniego klienta do miejsca zamieszkania pracowników)

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/16

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional – Hiszpania) – Federación de Servicios Privados del sindicato Comisiones obreras (CC.OO.)/Tyco Integrated Security SL, Tyco Integrated Fire & Security Corporation Servicios SA
   (Sprawa C-266/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2003/88/WE - Ochrona bezpieczeństwa i zdrowia pracowników - Organizacja czasu pracy - Artykuł 2 pkt 1 - Pojęcie „czasu pracy” - Pracownicy niemający stałego lub zwykłego miejsca pracy - Czas dojazdu z miejsca zamieszkania pracowników do pierwszego klienta i od ostatniego klienta do miejsca zamieszkania pracowników))
   (2015/C 363/18)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Audiencia Nacional

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Federación de Servicios Privados del sindicato Comisiones obreras (CC.OO.)

      Strona pozwana: Tyco Integrated Security SL, Tyco Integrated Fire & Security Corporation Servicios SA

      Sentencja

   Artykuł 2 pkt 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym, w których pracownicy nie mają stałego lub zwykłego miejsca pracy, czas dojazdu, jaki pracownicy ci poświęcają codziennie na dojazdy z ich miejsca zamieszkania do pierwszego klienta wskazanego przez ich pracodawcę i od ostatniego klienta wskazanego przez ich pracodawcę do ich miejsca zamieszkania, stanowi „czas pracy” w rozumieniu tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 282 z 25.8.2014.


title: Sprawa F-134/12: Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2012 r. — ZZ przeciwko Radzie

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/74

         Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2012 r. — ZZ przeciwko Radzie
   (Sprawa F-134/12)
   2013/C 26/153
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ) (przedstawiciele: adwokaci A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal, D. Abreu Caldas i S. Orlandi)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 19 grudnia 2011 r. nr 2011/866/UE w sprawie nieprzyjęcia wniosku Komisji dotyczącego rozporządzenia dostosowującego wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej oraz, po drugie, rozliczeń wynagrodzenia skarżącego za styczeń, luty i marzec 2012 r., sporządzonych na podstawie tej decyzji.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem decyzji Rady z dnia 19 grudnia 2011 r. nr 2011/866/UE w sprawie nieprzyjęcia wniosku Komisji dotyczącego rozporządzenia Rady dostosowującego, ze skutkiem od dnia 1 lipca 2011 r., wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej oraz współczynników korygujących, które zostały zastosowane do tych wynagrodzeń i emerytur;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie z dnia 30 lipca 2012 r. wymierzonej przeciwko rozliczeniom wynagrodzenia za styczeń, luty i marzec 2012 r., sporządzonym na podstawie decyzji Rady z dnia 19 grudnia 2011 r. nr 2011/866/UE;

               —

               zasądzenie od Rady zapłaty na rzecz skarżącego zaległych kwot wynagrodzeń i emerytur, do których jest uprawniony on od dnia 1 lipca 2011 r., powiększonych o odsetki za zwłokę, naliczone od dnia wymagalności należnych zaległych kwot, ustalone w oparciu o stawki określone przez Europejski Bank Centralny dla podstawowych operacji refinansowania, podwyższone o 2 punkty;

               —

               zasądzenie od Rady na rzecz skarżącego symbolicznej kwoty 1 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną mu poprzez niezgodne z prawem działanie administracji polegające na przyjęciu decyzji (2011/866/UE) Rady z dnia 19 grudnia 2011 r.;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.


title: Sprawa T-185/15: Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2015 r. – Buonotourist/Komisja

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/27

         Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2015 r. – Buonotourist/Komisja
   (Sprawa T-185/15)
   (2015/C 190/31)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Buonotourist Srl (Castel San Giorgio, Włochy) (przedstawiciele: G. Capo, avvocato, L. Visone, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 19 stycznia 2015 r. w sprawie pomocy państwa Sa.35843 (2014/c) (ex 2012/NN), notyfikowanej skarżącej w dniu 20 lutego 2015 r. i wykonanej przez Włochy;

               —

               stwierdzenie zgodnie z art. 263 TFUE i 264 TFUE, że decyzja Komisji Europejskiej z dnia 19 stycznia wydana w postępowaniu w sprawie pomocy państwa Sa.35843 (2014/c) (ex 2012/NN) (w kwocie 1 1 11  572,00 EUR) jest całkowicie nieważna i bezskuteczna w zakresie w jakim stwierdzono w niej, iż kwoty przyznane jako rekompensata za zobowiązania z tytułu świadczenia usług publicznych w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 1191/69, wraz z przyznaniem rekompensaty na mocy art. 11 z tytułu zobowiązania taryfowego w dziedzinie lokalnego transportu publicznego, należy uważać za niezgodny z rynkiem wewnętrznym niezgłoszony środek stanowiący pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 traktatu;

               —

               stwierdzenie zgodnie z art. 263 TFUE i art. 264 TFIUE, że decyzja Komisji Europejskiej z dnia 19 stycznia 2015 r. w postępowaniu w sprawie pomocy państwa Sa. 35843 (2014/c) (ex 2012/NN) (w kwocie 1 1 11  572,00) jest całkowicie nieważna w części w której zobowiązuje państwo włoskie do wdrożenia środków działania w celu odzyskania pomocy;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez Buonotourist s.r.l.

      Zarzuty i główne argumenty

   W zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji Komisja stwierdziła, że płatności dokonane na rzecz Buonotourist, z tytułu rekompensaty lub z tytułu naprawy szkód, za jednostronne bezprawne nałożenie zobowiązań z tytułu świadczenia usług publicznych w latach 1996-200, stanowią, jako środek niezgłoszony, niezgodną z rynkiem wewnętrznym pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 traktatu. W konsekwencji instytucja ta nakazała podjęcie działań w celu odzyskania pomocy
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 93, 107, 108 i 263 TFUE w związku z art. 17 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 z dnia 26 czerwca 1969 r. w sprawie działania państw członkowskich dotyczącego zobowiązań związanych z pojęciem usługi publicznej w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej (Dz.U. L 156, s. 1).

                           —

                           W tym względzie skarżąca podnosi, że zgodność z prawem wspólnotowym kwot rekompensaty przyznanych z tytułu taryfowych zobowiązań do świadczenia usług publicznych zgodnie z rozporządzeniem (EWG) nr 1191/69 należało oceniać w świetle przepisów tego rozporządzenia a nie poprzez odniesienie do postanowień traktatu dotyczących pomocy państwa. Komisja naruszyła zatem prawo działając według postanowień traktatu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1) w związku z art. 107 i 108 TFUE

                           —

                           W tym względzie skarżąca podnosi, że Komisja potraktowała kwoty przyznane Buonotourist z tytułu zobowiązań do świadczenia usług publicznych jak środek niezgłoszony. Tymczasem, wypłata tychże kwot nastąpiła po zgłoszeniu środka Komisji. W konsekwencji Komisja naruszyła prawo i procedurę wydając decyzję o wszczęciu postępowania po upływie czternastu miesięcy od otrzymania zgłoszenia.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 93, 107 i 108 TFUE w związku z art. 17 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69 i art. 9 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70.

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja naruszyła prawo a konkretnie zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań albowiem okoliczności sprawy reguluje rozporządzenie (EWG) 1191/69.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 1 lit. f) w związku z lit. g) i z art. 4-7 oraz z art.15 rozporządzenia (EWG) nr 659/1999 zgodnie z art. 17 rozporządzenia (EWG) 1191/69.

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie, że rekompensaty wynikające ze stosowania rzeczonego rozporządzenia są zwolnione z procedury uprzedniego zgłoszenia i że w konsekwencji sumy przyznane Buonotourist wchodzą w zakres istniejącej pomocy. Komisja naruszyła prawo a konkretnie art. 108 ust. 2 TFUE gdyż nie mogła nakazać zwrotu sum zapłaconych z powodu zakwalifikowania przyznanej pomocy jako bezprawnej.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 267 TFUE i art. 6 i 13 EKPC a także art. 93, 107 i 108 TFUE.

                           —

                           W tym względzie skarżąca twierdzi, że Consiglio di Stato (naczelny sąd administracyjny) dokonał już oceny w zakresie rekompensaty przewidzianej w art. 11 i 17 rozporządzenia (EWG) 1191/69 zajmując stanowisko, iż przyznane sumy mieszczą się w istniejącej pomocy. Komisja dopuściła się nadużycia władzy, ponieważ instytucja ta nie może unieważniać orzeczeń sądów, również krajowych, gdy stosują one prawo wspólnotowe.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 6, 7 i 13 EKPC; art. 93 – 107 i art. 108 w związku z art. 258 i nast. TFUE, w związku z art. 101 konstytucji Republiki Włoskiej; oraz art. 2902 włoskiego kodeku cywilnego.

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie, że zaskarżona decyzja ma wpływ na wyrok Consiglio di Stato wydany w ramach interpretacji i stosowania przepisów wspólnotowych. Komisja ponownie nadużyła w ten sposób władzy albowiem instytucja ta nie może unieważnić wyroku, lecz musi działać na podstawie art. 258 TFUE.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia art. 11 i 17 rozporządzenia (EWG) nr 1191/1969, art. 93, 107 i 108 TFUE oraz nadużycia władzy w okolicznościach niniejszej sprawy.

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie, że środek można zakwalifikować jako pomoc państwa jeżeli faktycznie i w praktyce wywiera wpływ na wymianę handlową i swobodną konkurencję w tym znaczeniu że wpływ taki musi faktycznie istnieć i być wykazany w praktyce. Komisja w ogóle nie wykazała tej okoliczności i to tym bardziej, iż w regionie Kampanii wewnętrzny rynek lokalnego transportu publicznego nie został nigdy otwarty na konkurencję.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący naruszenia art. 1, 11 i 17 rozporządzenia (EWG) nr 1191/69 oraz art. 93, 107 i 108 TFUE.

                           —

                           Skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja popełniła błąd co do okoliczności faktycznych, ponieważ stwierdziła, że przyznane rekompensaty zostały ustalone z wykorzystaniem metody obliczania określonej ex post. Załączone dokumenty świadczą natomiast, że było inaczej.


title: Sprawa T-810/16: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2016 r. – Barmenia Krankenversicherung/EUIPO (Mediline)

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/49

         Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2016 r. – Barmenia Krankenversicherung/EUIPO (Mediline)
   (Sprawa T-810/16)
   (2017/C 022/66)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Barmenia Krankenversicherung a.G. (Wuppertal, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Mediline” – zgłoszenie nr 14 655 385

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 września 2016 r. w sprawie R 2437/2015-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-540/13: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2013 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/6

         Skarga wniesiona w dniu 15 października 2013 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-540/13)
   2013/C 359/09
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: F. Drexler, A. Caiola, M. Pencheva, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/392/UE z dnia 22 lipca 2013 r. dotyczącej wyznaczenia daty, od której staje się skuteczna decyzja 2008/633/WSiSW w sprawie dostępu wyznaczonych organów państw członkowskich i Europolu do wizowego systemu informacyjnego (VIS) do celów jego przeglądania, w celu zapobiegania przestępstwom terrorystycznym i innym poważnym przestępstwom, ich wykrywania i ścigania (1);

               —

               utrzymanie w mocy skutków decyzji Rady 2013/392/UE do dnia, w którym zostanie ona zastąpiona nowym aktem przyjętym w należytej formie;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Parlament Europejski podnosi dwa zarzuty w uzasadnieniu skargi.
   W pierwszej kolejności Parlament Europejski kwestionuje zastosowanie przez Radę błędnej procedury decyzyjnej do wydania decyzji 2013/392/UE. Parlament Europejski powinien bowiem być zaangażowany w wydanie zaskarżonej decyzji w ramach zwykłej procedury ustawodawczej. Ze względu na to, że Parlament Europejski nie uczestniczył w przyjęciu tego aktu, uważa on, że w procedurze decyzyjnej przyjętej przez Radę naruszono istotne wymogi proceduralne.
   W drugiej kolejności Parlament Europejski zarzuca Radzie, że wykorzystała albo podstawę prawną uchyloną przez wejście w życie traktatu z Lizbony, albo wtórną podstawę prawną, która jest niezgodna z prawem zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości.
   Wreszcie, w razie gdyby Trybunał zdecydował o stwierdzeniu nieważności zaskarżonej decyzji, Parlament uważa, że byłoby właściwe, by Trybunał utrzymał w mocy skutki zaskarżonej decyzji, zgodnie z art. 264 akapit drugi TFUE, do dnia, w którym zostanie ona zastąpiona nowym aktem przyjętym w należytej formie.

      (1)  Dz.U. L 198, s. 45.


title: Sprawa T-334/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009 r. — Denka International przeciwko Komisji (Środki ochrony roślin — Substancja czynna o nazwie dichlorfos — Niewłączenie do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG — Procedura oceny — Opinia panelu naukowego EFSA — Zarzut niezgodności z prawem — Artykuł 20 rozporządzenia (WE) nr 1490/2002 — Przedstawienie nowych badań i danych w toku procedury oceny — Artykuł 8 rozporządzenia (WE) nr 451/2000 — Artykuł 28 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 — Ochrona uzasadnionych oczekiwań — Proporcjonalność — Równość traktowania — Zasada dobrej administracji — Prawo do obrony — Zasada pomocniczości — Artykuł 95 ust. 3 WE, art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 1 dyrektywy 91/414)

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009 r. — Denka International przeciwko Komisji
   (Sprawa T-334/07) (1)

   (Środki ochrony roślin - Substancja czynna o nazwie dichlorfos - Niewłączenie do załącznika I do dyrektywy 91/414/EWG - Procedura oceny - Opinia panelu naukowego EFSA - Zarzut niezgodności z prawem - Artykuł 20 rozporządzenia (WE) nr 1490/2002 - Przedstawienie nowych badań i danych w toku procedury oceny - Artykuł 8 rozporządzenia (WE) nr 451/2000 - Artykuł 28 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 - Ochrona uzasadnionych oczekiwań - Proporcjonalność - Równość traktowania - Zasada dobrej administracji - Prawo do obrony - Zasada pomocniczości - Artykuł 95 ust. 3 WE, art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 1 dyrektywy 91/414)
   2010/C 11/44
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Denka International BV (Barneveld, Niderlandy) (przedstawiciele: C. Mereu i K. Van Maldegem, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Doherty i L. Parpala, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2007/387/WE z dnia 6 czerwca 2007 r. dotyczącej niewłączenia dichlorfosu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję (Dz.U. L 145, s. 16).

      Sentencja

               (1)

               Skarga zostaje oddalona.

               (2)

               Denka International BV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.