title: Sprawa T-332/14: Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2014 r. – Azarov przeciwko Radzie

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/63

         Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2014 r. – Azarov przeciwko Radzie
   (Sprawa T-332/14)
   2014/C 223/65
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Oleksii Mykolayovych Azarov (Kijów, Ukraina) (przedstawiciele: adwokaci G. Lansky i A. Egger)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, na podstawie z art. 263 TFUE, nieważności decyzji Rady 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 66, s. 26), decyzji wykonawczej Rady 2014/216/WPZiB z dnia 14 kwietnia 2014 r. wykonującej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 111, s. 91), rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 66, s. 1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 381/2014 z dnia 14 kwietnia 2014 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. L 111, s. 33) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego;

               —

               zastosowanie, na podstawie z art. 64 regulaminu postępowania przed Sądem, środków organizacji postępowania,

               —

               obciążenie Rady, na podstawie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem, kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.
               W tym miejscu skarżący podnosi m.in., że uzasadnienie zaskarżonych aktów ani nie umożliwia skarżącemu ich zaskarżenia przed Sądem, ani Sądowi – zbadania ich zgodności z prawem.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia praw podstawowych.
               W ramach tego zarzutu skarżący podnosi naruszenie prawa własności i prawa do prowadzenia działalności gospodarczej. Następnie podnosi on zarzut nieproporcjonalności zastosowanych środków ograniczających. W końcu podnosi on naruszenie swojego prawa do obrony.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący nadużycia uprawnień dyskrecjonalnych.
               W tym miejscy skarżący podnosi m.in., że Rada nadużyła przysługujących jej uprawnień dyskrecjonalnych, ponieważ poprzez zastosowanie względem skarżącego środków ograniczających były, w jego opinii, realizowane przede wszystkim inne cele aniżeli rzeczywiste wzmocnienie i wsparcie państwa prawa oraz poszanowanie praw człowieka na Ukrainie.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji.
               W ramach tego zarzutu skarżący podnosi w szczególności naruszenie prawa do bezstronnego rozpatrzenia sprawy, naruszenie prawa do sprawiedliwego, względnie uczciwego potraktowania oraz naruszenie prawa do starannego ustalenia stanu faktycznego.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący oczywistego błędu w ocenie.


title: Sprawa F-79/10: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2010 r. — Dubus przeciwko Komisji

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/66

         Skarga wniesiona w dniu 17 września 2010 r. — Dubus przeciwko Komisji
   (Sprawa F-79/10)
   ()
   2010/C 301/107
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Charles Dubus (Tervuren, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci E. Boigelot i S. Woog)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej o nieuwzględnieniu skarżącego na liście urzędników otrzymujących awans do grupy zaszeregowania AST4/C w ramach postępowania w sprawie awansów za 2009 r. i żądanie zadośćuczynienia za krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji opublikowanej w dniu 20 listopada 2009 r. o nieuwzględnieniu skarżącego na liście urzędników otrzymujących awans do grupy zaszeregowania AST4/C w ramach postępowania w sprawie awansów za 2009 r.;

               —

               w efekcie tego stwierdzenia nieważności przeprowadzenie nowej analizy porównawczej wyników w pracy skarżącego i innych kandydatów w ramach postępowania w sprawie awansów za 2009 r. i przyznanie skarżącemu awansu do grupy AST4/C ze skutkiem wstecznym od dnia 1 stycznia 2009 r. wraz z odsetkami za zaległe wynagrodzenie w wysokości ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla podstawowych operacji refinansowania naliczanymi od dnia 1 stycznia 2009 r. powiększonymi o dwa punkty procentowe bez wywoływania ujemnych skutków wobec innych urzędników, którzy otrzymali awans i których nazwiska znajdują się na liście opublikowanej w dniu 20 listopada 2009 r.;

               —

               nakazanie Komisji zapłaty na rzecz skarżącego kwoty 3 500 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z nieotrzymania awansu w dniu 1 stycznia 2009 r. z zastrzeżeniem możliwości powiększenia tej kwoty w trakcie postępowania;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-523/13: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2013 r. — Euromed przeciwko OHIM — DC Druck-Chemie (EUROSIL)

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/21

         Skarga wniesiona w dniu 20 września 2013 r. — Euromed przeciwko OHIM — DC Druck-Chemie (EUROSIL)
   (Sprawa T-523/13)
   2013/C 352/39
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Euromed, SA (Mollet del Vallès, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Sugrañes Coca)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: DC Druck-Chemie GmbH (Ammerbuch-Altingen, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 czerwca 2013 r. wydanej w sprawie R 1854/2012-1; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Oznaczenie słowne „EUROSIL” dla towarów należących do klasy 1 — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8 558 751

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Oznaczenie słowne „EUROSIL-85” dla towarów należących do klasy 5 — Zgłoszenie wspólnotowe nr 6 140 099 oraz oznaczenie słowne „EUROSIL-85” dla towarów należących do klasy 5 — Zgłoszenie hiszpańskie nr 2 785 209

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie znaku towarowego


title: Sprawa C-81/14: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – Nannoka Vulcanus Industries BV/College van gedeputeerde staten van Gelderland (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 1999/13/WE — Załącznik II B — Zanieczyszczenie powietrza — Lotne związki organiczne — Ograniczenie emisji — Użycie organicznych rozpuszczalników podczas niektórych czynności i w niektórych urządzeniach — Obowiązki znajdujące zastosowanie do istniejących urządzeń — Przedłużenie terminu)

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/10

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – Nannoka Vulcanus Industries BV/College van gedeputeerde staten van Gelderland
   (Sprawa C-81/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 1999/13/WE - Załącznik II B - Zanieczyszczenie powietrza - Lotne związki organiczne - Ograniczenie emisji - Użycie organicznych rozpuszczalników podczas niektórych czynności i w niektórych urządzeniach - Obowiązki znajdujące zastosowanie do istniejących urządzeń - Przedłużenie terminu))
   (2015/C 363/12)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nannoka Vulcanus Industries BV

      Strona pozwana: College van gedeputeerde staten van Gelderland

      Sentencja

               1)

               Załącznik II B do dyrektywy Rady 1999/13/WE z dnia 11 marca 1999 r. w sprawie ograniczenia emisji lotnych związków organicznych spowodowanej użyciem organicznych rozpuszczalników podczas niektórych czynności i w niektórych urządzeniach należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w jego pkt 2 akapit pierwszy lit. i) przedłużenie terminu może zostać przyznane operatorowi „urządzenia” w rozumieniu art. 2 pkt 1 tej dyrektywy na wykonanie jego planu obniżenia emisji lotnych związków organicznych, w przypadku gdy substytuty zawierające niewiele rozpuszczalnika lub niezawierające go wcale znajdują się jeszcze w fazie opracowania, nawet jeżeli dla tego urządzenia można założyć niezmienną zawartość materiałów stałych i zastosować ją do określenia punktu odniesienia dla obniżenia emisji.

               2)

               Punkt 2 akapit pierwszy lit. i) załącznika II B do dyrektywy 1999/13 należy interpretować w ten sposób, że przedłużenie terminu na wykonanie planu obniżenia emisji lotnych związków organicznych wymaga zezwolenia właściwych władz, które zakłada wcześniejszy wniosek ze strony danego operatora. W celu ustalenia, czy przedłużenie terminu powinno zostać przyznane operatorowi na wykonanie planu obniżenia emisji lotnych związków organicznych oraz w celu ustalenia okresu przyznanego ewentualnie przedłużenia terminu, w ramach przysługującego im uznania do tych właściwych władz należy sprawdzenie między innymi tego, że substytuty nadające się do zastosowania w danych urządzeniach i do zmniejszenia emisji lotnych związków organicznych są rzeczywiście w fazie opracowania, że w świetle dostarczonych danych trwające prace są w stanie doprowadzić do stworzenia takich substytutów oraz że nie istnieje żaden alternatywny środek umożliwiający osiągnięcie podobnych, a nawet większych obniżeń emisji po niższych kosztach oraz między innymi, że nie są już dostępne inne substytuty. Ponadto należy uwzględnić stosunek między obniżeniami emisji, jakie umożliwią substytuty znajdujące się w fazie opracowania, i kosztami tych substytutów z jednej strony a dodatkowymi emisjami spowodowanymi przez przedłużenie terminu i kosztami ewentualnych środków alternatywnych z drugiej strony. Okres przedłużenia terminu nie może wykraczać poza to, co konieczne do opracowania substytutów. Należy to ocenić w świetle wszystkich istotnych danych, między innymi zaś w świetle wielkości dodatkowych emisji spowodowanych przedłużeniem terminu i kosztów ewentualnych alternatywnych środków w stosunku do wielkości obniżeń emisji, jakie umożliwią substytuty znajdujące się w fazie opracowania, i kosztów tych substytutów.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa T-214/12: Postanowienie Sądu z dnia 2 grudnia 2013 r. — Indesit Company przeciwko OHIM — ILVE (quadrio)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/44

         Postanowienie Sądu z dnia 2 grudnia 2013 r. — Indesit Company przeciwko OHIM — ILVE (quadrio)
   (Sprawa T-214/12) (1)

   2014/C 45/76
   Język postępowania: włoski
   Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 227 z 28.7.2012.


title: Sprawa T-223/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/61

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-223/04) (1)

   (2008/C 301/101)

      Język postępowania: włoski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 304 z 13.12.2003 (poprzednio sprawa C-401/03).


title: Sprawa T-588/16: Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2017 r. – HN/Komisja [Służba publiczna — Urzędnicy — Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 1023/2013 — Nowelizacja regulaminu pracowniczego — Nowe zasady przebiegu kariery zawodowej i awansowania do grup zaszeregowania AD 13 i AD 14 — Urzędnicy należący do grupy zaszeregowania AD 12 — Pełnienie szczególnych obowiązków — Artykuł 30 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego — Postepowanie w sprawie awansu (2014) — Wniosek o zaliczenie do kategorii stanowisk „radca lub stanowisko równoważne” — Brak odpowiedzi organu powołującego — Postepowanie w sprawie awansu (2015) — Ponowny wniosek o zaliczenie do kategorii stanowisk „radca lub stanowisko równoważne” lub „kierownik wydziału lub stanowisko równoważne” — Oddalenie wniosku przez organ powołujący — Potwierdzający charakter odmowy zaliczenia do kategorii stanowisk „radca lub stanowisko równoważne” — Wymogi dotyczące postępowania poprzedzającego wniesienie skargi — Niedopuszczalność]

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/28

         Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2017 r. – HN/Komisja
   (Sprawa T-588/16) (1)

   ([Służba publiczna - Urzędnicy - Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 1023/2013 - Nowelizacja regulaminu pracowniczego - Nowe zasady przebiegu kariery zawodowej i awansowania do grup zaszeregowania AD 13 i AD 14 - Urzędnicy należący do grupy zaszeregowania AD 12 - Pełnienie szczególnych obowiązków - Artykuł 30 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego - Postepowanie w sprawie awansu (2014) - Wniosek o zaliczenie do kategorii stanowisk „radca lub stanowisko równoważne” - Brak odpowiedzi organu powołującego - Postepowanie w sprawie awansu (2015) - Ponowny wniosek o zaliczenie do kategorii stanowisk „radca lub stanowisko równoważne” lub „kierownik wydziału lub stanowisko równoważne” - Oddalenie wniosku przez organ powołujący - Potwierdzający charakter odmowy zaliczenia do kategorii stanowisk „radca lub stanowisko równoważne” - Wymogi dotyczące postępowania poprzedzającego wniesienie skargi - Niedopuszczalność])
   (2017/C 195/39)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: HN (przedstawiciele: adwokaci F. Sciaudone i R. Sciaudone)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Ehrbar i A.C. Simon, pełnomocnicy, wspomagani przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 270 TFUE mający na celu stwierdzenie nieważności „decyzji o oddaleniu wniosku [skarżącego] o uznanie, że pełni on szczególne obowiązki stanowiące podstawę do zaliczenia go do kategorii stanowisk »radca lub stanowisko równoważne« na podstawie art. 30 ust. 3 załącznika XIII do [nowego] regulaminu pracowniczego” oraz decyzji SEC(2013) 691 z dnia 18 grudnia 2013 r., zatytułowanej: „Komunikat Komisji w sprawie zmiany zasad dotyczących składu gabinetów członków Komisji i rzeczników”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               HN zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2016 (sprawa zarejestrowana początkowo w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-18/16, przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa C-367/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 11 lipca 2011 r. — Déborah Prete przeciwko Office national de l'emploi

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 11 lipca 2011 r. — Déborah Prete przeciwko Office national de l'emploi
   (Sprawa C-367/11)
   2011/C 282/19
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Déborah Prete

      Strona pozwana: Office national de l'emploi

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 12, 17, 18 oraz, stosownie do okoliczności, art. 39 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w wersji skonsolidowanej w Amsterdamie w dniu 2 października 1997 r. sprzeciwiają się przepisowi prawa krajowego takiemu jak art. 36 ust. 1 pkt 2 lit. j) belgijskiego dekretu królewskiego z dnia 25 listopada 1991 r. o bezrobociu, który uzależnia uzyskanie prawa do zasiłku absolwenckiego przez młodego obywatela Unii Europejskiej, który nie jest pracownikiem w rozumieniu art. 39 traktatu, który ukończył naukę na poziomie szkoły średniej w Unii Europejskiej, lecz nie w placówce oświatowej prowadzonej, finansowanej albo uznawanej przez jedną ze wspólnot Belgii i który uzyskał dyplom wydany przez jedną z tych wspólnot stwierdzający równoważność takiej nauki ze świadectwem ukończenia nauki wydawanym przez właściwą komisję jednej z tych wspólnot po ukończeniu nauki w tych belgijskich placówkach oświatowych lub też dyplom uprawniający do podjęcia studiów wyższych, od warunku wcześniejszego ukończeniem przez niego sześcioletniej nauki w placówce oświatowej prowadzonej, finansowanej albo uznawanej przez jedną ze wspólnot Belgii, jeżeli ten warunek jest wyłączny i bezwzględny?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy okoliczności, które absolwent, który nie ukończył sześcioletniej nauki w belgijskiej placówce oświatowej, przedstawia w pierwszym pytaniu, tzn., że mieszka w Belgii ze swoim belgijskim współmałżonkiem i jest zarejestrowany jako osoba poszukująca zatrudnienia w belgijskim urzędzie zatrudnienia stanowią okoliczności, które należy uwzględnić w celu dokonania oceny związku pomiędzy absolwentem a belgijskim rynkiem pracy w świetle art. 12, 17, 18 i, stosownie do okoliczności, art. 39 traktatu? W jakiej mierze należy uwzględnić okres zamieszkania, czas trwania związku małżeńskiego i czas zarejestrowania jako osoba poszukująca zatrudnienia?


title: Sprawa C-28/10 P: Postanowienie Trybunału z dnia 2 września 2010 r. — Mehmet Salih Bayramoglu przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej (Odwołanie — Artykuł 119 regulaminu postępowania — Nieprawidłowe żądania — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/22

         Postanowienie Trybunału z dnia 2 września 2010 r. — Mehmet Salih Bayramoglu przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-28/10 P) (1)

   (Odwołanie - Artykuł 119 regulaminu postępowania - Nieprawidłowe żądania - Oczywista niedopuszczalność)
   2010/C 346/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Mehmet Salih Bayramoglu (przedstawiciel: A. Riza, QC)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: C. Karamarcos i N. Görlitz, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Balta i E. Finnegan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 24 września 2009 r. w sprawie T-110/09 Bayramoglu przeciwko Parlamentowi i Radzie, w którym Sąd odrzucił z powodu oczywistej niedopuszczalności skargę mającą na celu stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2004/511/WE z dnia 10 czerwca 2004 r. w sprawie reprezentacji narodu cypryjskiego w Parlamencie Europejskim w przypadku osiągnięcia porozumienia odnośnie do problemu cypryjskiego — Skarga wniesiona po terminie

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Mehmet Salih Bayramoglu zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa C-235/13 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 lutego 2013 r. w sprawach połączonych od T-278/00 do T-280/00, od T-282/00 do T-286/00 i od T-288/00 do T-295/00 Albergo Quatro Fontane i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 kwietnia 2013 r. przez Savoia e Jolanda Srl

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/20

         Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 lutego 2013 r. w sprawach połączonych od T-278/00 do T-280/00, od T-282/00 do T-286/00 i od T-288/00 do T-295/00 Albergo Quatro Fontane i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 kwietnia 2013 r. przez Savoia e Jolanda Srl
   (Sprawa C-235/13 P)
   2013/C 207/33
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Savoia e Jolanda Srl (przedstawiciele: A. Bianchini i F. Busetto, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Comitato „Venezia vuole vivere”

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu;

               —

               uwzględnienie żądań podniesionych w pierwszej instancji i w konsekwencji

                           —

                           stwierdzenie nieważności, o ile będzie to wymagane oraz w granicach interesu skarżących, decyzji Komisji Europejskiej nr 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995;

                           —

                           tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności wyżej wspomnianej decyzji w zakresie, w jakim nakłada obowiązek odzyskania udzielonych obniżek i wymaga zwiększenia wysokości domniemanych obniżek podlegających odzyskaniu o odsetki za okresy rozpatrywane w tej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona wnosząca odwołanie podnosi na jego poparcie dziewięć zarzutów.

                  Zarzut pierwszy: błędny charakter postanowienia z powodu nieuwzględnienia okoliczności, że rozpatrywane środki ze względu na swój odszkodowawczy charakter nie stanowiły korzyści dla beneficjentów.

                  Zarzut drugi: błędny charakter postanowienia z powodu braku wyklu.

                  Zarzut trzeci: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątków wskazanych w art. 87 ust. 2 lit. b) WE (obecnie art. 107 ust. 2 lit. b) TFUE) i w art. 87ust. 3 lit. b) WE (obecnie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE).

                  Zarzut czwarty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątku wskazanego w art. 87 ust. 3 lit. c) WE (obecnie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE).

                  Zarzut piaty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątków wskazanych w art. 87 ust. 3) lit. d) i e) (obecnie art. 107 ust. 3 lit. d) i e) TFUE).

                  Zarzut szósty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątku wskazanego w art. 86 ust. 2 WE (obecnie art. 106 ust. 2 TFUE).

                  Zarzut siódmy: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia istnienia pomocy i w konsekwencji naruszenia art. 88 ust. 3 WE (obecnie art. 108 ust. 3 TFUE) i art. 15 rozporządzenia nr 659/1999 (1).

                  Zarzut ósmy: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w odniesieniu do nakazu odzyskania.

                  Zarzut dziewiąty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w odniesieniu do naliczenia odsetek.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1.).


title: Sprawa C-120/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 listopada 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Heinrich Schulze GmbH & Co. KG i.L. przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas (Refundacje wywozowe — Przesłanki przyznania — Zgłoszenie wywozowe — Brak dowodów z dokumentu — Zastosowanie innych środków dowodowych)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 9 listopada 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Heinrich Schulze GmbH & Co. KG i.L. przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-120/05) (1)

   (Refundacje wywozowe - Przesłanki przyznania - Zgłoszenie wywozowe - Brak dowodów z dokumentu - Zastosowanie innych środków dowodowych)
   (2006/C 326/18)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Hamburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Heinrich Schulze GmbH & Co. KG i.L.

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Hamburg — Wykładnia art. 7 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1222/94 z dnia 30 maja 1994 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nie objęte załącznikiem II do Traktatu oraz kryteria ustalania kwoty takich refundacji (Dz.U. L 136, str. 5) — Niemożność zadośćuczynienia przez eksportera obowiązkowi dostarczenia na poparcie swego zgłoszenia wszelkich dokumentów i informacji, które właściwe władze uznają za stosowne — Siła wyższa, której działanie doprowadziło do zniszczenia dokumentów — Możliwość zastosowania innych środków dowodowych
   Sentencja
   Wykładni art. 7 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (WE) nr 1222/94 z dnia 30 maja 1994 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu przyznawania refundacji wywozowych do niektórych produktów rolnych wywożonych jako towary nie objęte załącznikiem II do Traktatu oraz kryteria ustalania kwoty takich refundacji w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 229/96 z dnia 7 lutego 1996 r., należy dokonywać w ten sposób, że przepis ten nie sprzeciwia się, by eksporter, w sytuacji, gdy nie jest on w stanie, choćby z powodu siły wyższej, przedstawić na poparcie swego zgłoszenia wywozowego dowodów z dokumentu dotyczących ilości produktów faktycznie wykorzystanych do wytworzenia wywożonego towaru, wykazał tę okoliczność za pomocą innych środków dowodowych. Władze krajowe dokonują oceny tych innych środków dowodowych zgodnie ze szczegółowymi uregulowaniami przewidzianymi w prawie krajowym, o ile jednakże przepisy te nie naruszają zakresu ani skuteczności prawa wspólnotowego. W tym celu władze krajowe uwzględniają również dokumenty, które wymieniono z eksporterem, jeżeli wniosek złożono w ramach procedury uproszczonej przewidzianej w art. 3 ust. 2 akapit trzeci tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 143 z 11.6.2005.


title: Sprawa C-313/08: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/37

         Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-313/08)
   (2008/C 223/61)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Vesco i P. Dejmek, występujący w charakterze pełnomocników)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nieprzyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania art. 1 ust. 4, 5 i 6 dyrektywy 2003/58/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 czerwca 2003 r. zmieniającej dyrektywę Rady 68/151/EWG w zakresie wymagań dotyczących jawności w odniesieniu do niektórych typów spółek, lub w każdym przypadku, niepowiadamiając o tym Komisji, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy do prawa krajowego upłynął w dniu 30 grudnia 2007 r.

      (1)  Dz.U. 2006 L 221, s. 13.


title: Sprawa C-302/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Republika Słowacji) w dniu 7 lipca 2006 r. — František Kovaľský przeciwko Mesto Prešov, Dopravný podnik Mesta Prešov as

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Republika Słowacji) w dniu 7 lipca 2006 r. — František Kovaľský przeciwko Mesto Prešov, Dopravný podnik Mesta Prešov as
   (Sprawa C-302/06)
   (2006/C 249/04)
   Język postępowania: słowacki
   Sąd krajowy
   Krajský súd v Prešove
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: František Kovaľský

      Strona pozwana: Mesto Prešov, Dopravný podnik Mesta Prešov as
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 akapit drugi protokołu do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności dotyczący możliwości przyjmowania przez państwa ustaw regulujących korzystanie z własności powinien być interpretowany w ten sposób, że ustawy te mają odpowiadać wymogowi zgodności nie tylko z interesem powszechnym ale także z ogólnymi zasadami prawa międzynarodowego.

               2)

               Czy art. 1 protokołu do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności przyznaje ochronę własności osobom fizycznym i prawnym niezależnie od wartości własności.

               3)

               W jaki sposób można zdefiniować i skonkretyzować ogólne zasady prawa międzynarodowego w celu zastosowania art. 1 protokołu do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.


title: Sprawa C-268/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Bruxelles – Belgia) – Fernand Ullens de Schooten/État belge (Odesłanie prejudycjalne — Swobody podstawowe — Artykuły 49, 56 i 63 TFUE — Sytuacja, której wszystkie elementy ograniczają się do jednego państwa członkowskiego — Pozaumowna odpowiedzialność państwa członkowskiego za szkody wyrządzone jednostkom w wyniku naruszeń prawa Unii, które można przypisać ustawodawcy krajowemu i sądom krajowym)

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/9

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Bruxelles – Belgia) – Fernand Ullens de Schooten/État belge
   (Sprawa C-268/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swobody podstawowe - Artykuły 49, 56 i 63 TFUE - Sytuacja, której wszystkie elementy ograniczają się do jednego państwa członkowskiego - Pozaumowna odpowiedzialność państwa członkowskiego za szkody wyrządzone jednostkom w wyniku naruszeń prawa Unii, które można przypisać ustawodawcy krajowemu i sądom krajowym))
   (2017/C 014/11)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d’appel de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Fernand Ullens de Schooten

      Druga strona postępowania: État belge

      Sentencja

   Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że reżim pozaumownej odpowiedzialności państwa członkowskiego za szkody wyrządzone w wyniku naruszenia prawa Unii nie może znaleźć zastosowania w wypadku szkody uznawanej za poniesioną przez jednostkę w wyniku zarzucanego państwu członkowskiemu naruszenia zagwarantowanej w art. 49, 56 lub 63 TFUE swobody podstawowej przez uregulowanie prawa krajowego stosowane bez rozróżnienia do obywateli danego państwa członkowskiego oraz obywateli innych państw członkowskich, gdy w sytuacji, której wszystkie elementy ograniczają się do jednego państwa członkowskiego, brak jest jakiegokolwiek związku pomiędzy przedmiotem lub okolicznościami sporu stanowiącego przedmiot postępowania głównego a tymi postanowieniami.

      (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015.


title: Sprawa T-323/06: Wniosek wniesiony w dniu 21 listopada 2006 r. — FRESYGA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/73

         Wniosek wniesiony w dniu 21 listopada 2006 r. — FRESYGA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-323/06)
   (2006/C 326/150)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: FRESYGA, S.A. (Almería, Hiszpania) (przedstawiciel: Ma J. Rovira Daudí, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie dopuszczalności niniejszego wniosku stwierdzenie nieważności i stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji z dnia 19 lipca 2006 r. przyjmującej na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty, w zakresie, w jakim dotyczy ona TZW ES 6110006, wyłączając ów TZW z zakresu jej stosowania;

               —

               ewentualnie, obok wcześniejszego wniosku, stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji z dnia 19 lipca 2006 r. przyjmującej na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty, w takim zakresie, aby wyłączyć posiadłość „Coto de Padilla” położoną w miejscowości Níjar, o powierzchni 8.500.000 m2 TZW ES 6110006;

               —

               obciążenie kosztami Komisji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejszy wniosek został wniesiony przeciwko decyzji Komisji z dnia 19 lipca 2006 r. przyjmującej na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty (1) w zakresie, w jakim uznaje za teren mający znaczenie dla Wspólnoty teren ES 6110014 obszar „Ramblas de Jergal, Tabernas y Sur de Sierra Alhamilla”, w całości, lub ewentualnie, w zakresie, w jakim włącza do tego wykazu posiadłość należącą do strony skarżącej.
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych, które zostały powołane w sprawie T-322/06 Manuel Espinosa i in. przeciwko Komisji.
   Strona skarżąca twierdzi w szczególności, że w czasie, który upłynął pomiędzy propozycją a przyjęciem TZW ES 6110006, Komisja nie przystąpiła do oceny czynników społecznych i ekonomicznych obszaru, ani też stanu ochrony terenów, pomimo, iż zarząd miasta Níjar występował z wnioskiem w tym kierunku, a jedynie przyjęła propozycję Junta da Andalucía, bez oceny jej zasadności.

      (1)  Dz.U. L 259 z 21.9.2006, str. 1.


title: Sprawa F-13/10: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2010 r. — De Nicola przeciwko EBI

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/53

         Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2010 r. — De Nicola przeciwko EBI
   (Sprawa F-13/10)
   2010/C 134/89
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Carlo De Nicola (Strassen. Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Isola)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności sprawozdania informacyjnego za 2008 r. zarówno w części dotyczącej celów jak i części dotyczącej oceny oraz awansów, o których zadecydowano w dniu 18 marca 2009 r. Ponadto zasądzenie od strony pozwanej naprawienia szkody i zadośćuczynienia za krzywdę, które zostały wyrządzone skarżącemu.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności aktu z dnia 23 września 2009 r. w części, w której Komitet do spraw Odwołań oddalił odwołanie skarżącego dotyczące sprawozdania informacyjnego za 2008 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania informacyjnego za 2008 r. zarówno w części dotyczącej celów jak i części dotyczącej oceny;

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich aktów powiązanych, wydanych uprzednio lub później, włącznie z wytycznymi dyrekcji do spraw osobowych dotyczącymi ujednolicenia ocen poprzez używanie jednej z pierwszych liter alfabetu i ograniczeń ilościowych w przyznawaniu oceny A i B+ oraz awansami, o których zadecydowano w dniu 18 marca 2009 r. z uwagi na to, że w kontekście ocen wystawionych przez przełożonych skarżącego EBI nie wzięła pod uwagę jego osoby w ramach „Promotions from Function E to D”;

               —

               zasądzenie od EBI naprawienia szkody i krzywdy oraz kosztów postępowania wraz z odsetkami i rewaloryzacją powstałego długu


20150731068617182015/C 270/254252004TC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150702212111Sprawy połączone T-425/04 RENV i T-444/04 RENV: Wyrok Sądu z dnia 2 lipca 2015 r. – Francja/Komisja (Pomoc państwa – Środki finansowe na rzecz France Télécom – Oferta pożyczki akcjonariusza – Oświadczenia publiczne państwa francuskiego – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem – Nieprzedłużenie formalnego postępowania wyjaśniającego – Prawo do obrony – Kryterium rozważnego inwestora prywatnego – Normalne warunki rynkowe – Naruszenia prawa – Oczywiste błędy w ocenie)
 ---documentbreak--- C2702015PL2110120150702PL0025211211Wyrok Sądu z dnia 2 lipca 2015 r. – Francja/Komisja
   (Sprawy połączone T-425/04 RENV i T-444/04 RENV) (
         1
      )
   „(Pomoc państwa — Środki finansowe na rzecz France Télécom — Oferta pożyczki akcjonariusza — Oświadczenia publiczne państwa francuskiego — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Nieprzedłużenie formalnego postępowania wyjaśniającego — Prawo do obrony — Kryterium rozważnego inwestora prywatnego — Normalne warunki rynkowe — Naruszenia prawa — Oczywiste błędy w ocenie)”2015/C 270/25Język postępowania: francuski
      Strony

      Strony skarżące: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, D. Colas i J. Bousin, pełnomocnicy) (sprawa T-425/04 RENV); Orange, dawniej France Télécom (Paryż, Francja) (przedstawiciele: S. Hautbourg i S. Cochard-Quesson, adwokaci) (sprawa T-444/04 RENV)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito i D. Grespan, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą, Republikę Francuską: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i J. Möller, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata U. Soltésza)

      Przedmiot

   Wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/621/WE z dnia 2 sierpnia 2004 r. dotyczącej pomocy państwa wdrożonej przez Francję na rzecz France Télécom (Dz.U. 2006, L 257, s. 11).

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność art. 1 decyzji Komisji 2006/621/WE z dnia 2 sierpnia 2004 r. dotyczącej pomocy państwa wdrożonej przez Francję na rzecz France Télécom.

            2)

            Umarza się postępowanie w przedmiocie wniosków o stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji 2006/621.

            3)

            Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz osiem dziesiątych kosztów poniesionych przez Republikę Francuską i przez Orange, dawniej France Télécom.

            4)

            Republika Francuska i Orange, dawniej France Télécom, pokrywają każda z osobna dwie dziesiąte własnych kosztów.

            5)

            Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty.

      (
         1
      )	Dz.U. C 19 z 22.1.2005.


title: Sprawa F-113/06: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2006 r. — Bouis i in. przeciwko Komisji

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/49

         Skarga wniesiona w dniu 29 września 2006 r. — Bouis i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-113/06)
   (2006/C 281/88)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Didier Bouis (Overijse, Belgia) i inni (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie bezprawności art. 13 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45 regulaminu pracowniczego;

               —

               unieważnienie listy zasług, jak również listy urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania A*13 w ramach postępowania w sprawie awansu w 2005 r. w zakresie, w jakim nie zostało w nich ujęte nazwisko skarżących;

               —

               uchylenie decyzji o przyznaniu skarżącym przejściowych punktów pierwszeństwa, gdyż ograniczają się one do jednego punktu za rok stażu pracy w grupie zaszeregowania do 7 punktów maksymalnie, a nie uwzględniają rzeczywistych zasług;

               —

               uchylenie decyzji o nieprzyznaniu skarżącym punktów pierwszeństwa przyznawanych przez dyrektorów i dyrektorów generalnych, ani punktów przyznawanych przez komitet ds. awansu, w szczególności w uznaniu za zadania wykonane w interesie instytucji w ramach postępowania w sprawie awansu w 2003 r. i w 2004 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu swojej skargi skarżący podnoszą, że zaskarżone decyzje naruszają zakres art. 45 regulaminu pracowniczego, który zobowiązuje organ powołujący do wyboru urzędników przedstawionych do awansu istotnie na podstawie porównawczej oceny ich zasług.
   Podnoszą również, że art. 13 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45 regulaminu pracowniczego, tak jak jest on interpretowany i stosowany przez Komisję jest bezprawny, gdyż narusza zakres przepisu, który ma precyzować jak również ogólną zasadę równości traktowania oraz niedyskryminacji.


title: Sprawa C-463/06: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy)) — FBTO Schadeverzekeringen NV przeciwko Jackowi Odenbreitowi (Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Jurysdykcja w sprawach dotyczących ubezpieczenia — Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej — Bezpośrednie powództwo poszkodowanego przeciwko ubezpieczycielowi — Zasada właściwości sądu miejsca zamieszkania poszkodowanego)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/23

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy)) — FBTO Schadeverzekeringen NV przeciwko Jackowi Odenbreitowi
   (Sprawa C-463/06) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja w sprawach dotyczących ubezpieczenia - Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej - Bezpośrednie powództwo poszkodowanego przeciwko ubezpieczycielowi - Zasada właściwości sądu miejsca zamieszkania poszkodowanego)
   (2008/C 51/37)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof (Niemcy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: FBTO Schadeverzekeringen NV

      Strona pozwana: Jack Odenbreit
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 9 ust. 1 lit. b) i art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, str. 1) — Powództwo przeciwko ubezpieczycielowi w zakresie odpowiedzialności cywilnej w państwie członkowskim, na którego terytorium poszkodowany ma swoje miejsce zamieszkania — Pojęcie uposażonego z tytułu ubezpieczenia
   Sentencja
   Odesłanie w art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych do art. 9 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że poszkodowany może wytoczyć powództwo bezpośrednio przeciwko ubezpieczycielowi przed sądem państwa członkowskiego, w którym poszkodowany ma miejsce zamieszkania, o ile takie bezpośrednie powództwo jest dopuszczalne i ubezpieczyciel ma siedzibę na terytorium jednego z państw członkowskich.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa C-314/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/28

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-314/07) (1)

   (2008/C 128/58)

      Język postępowania: portugalski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 199 z 25.8.2007.


title: Sprawa C-501/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 3 grudnia 2009 r. — Lothar Lohmeyer przeciwko Finanzamt Minden

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 3 grudnia 2009 r. — Lothar Lohmeyer przeciwko Finanzamt Minden
   (Sprawa C-501/09)
   2010/C 63/36
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lothar Lohmeyer

      Strona pozwana: Finanzamt Minden

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy termin „środki spożywcze” w załączniku H kategoria 1 do szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (1) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on jedynie środki spożywcze „na wynos”, jak sprzedawane na ogół w obrocie środkami spożywczymi, czy też także potrawy i posiłki, które są przygotowane do natychmiastowego spożycia w drodze gotowania, smażenia, pieczenia albo w inny sposób?

               2)

               W przypadku gdyby „środkami spożywczymi” w rozumieniu załącznika H kategoria 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych były także potrawy i posiłki do natychmiastowego spożycia: czy art. 6 ust. 1 zdanie pierwsze szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych należy interpretować w ten sposób, że obejmuje on sprzedaż świeżo przygotowanych potraw lub posiłków, które nabywca spożywa z wykorzystaniem infrastruktury służącej do spożywania posiłków, jak na przykład blatów, wysokich stołów i innych temu podobnych, na miejscu, a nie zabiera ze sobą?

      (1)  Dz.U. L 145, s. 1


title: Sprawa C-145/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 9 stycznia 2012 r. w sprawie T-407/09 Neubrandenburger Wohnungsgesellschaft mbH przeciwko Komisji Europejskiej wniesione w dniu 26 marca 2012 r. przez Neubrandenburger Wohnungsgesellschaft mbH

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 9 stycznia 2012 r. w sprawie T-407/09 Neubrandenburger Wohnungsgesellschaft mbH przeciwko Komisji Europejskiej wniesione w dniu 26 marca 2012 r. przez Neubrandenburger Wohnungsgesellschaft mbH
   (Sprawa C-145/12 P)
   2012/C 138/15
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Neubrandenburger Wohnungsgesellschaft mbH (przedstawiciel: adwokaci M. Núñez-Müller i J. Dammann de Chapto)

      Druga strona postępowania: Europäische Kommission, Bavaria Immobilien Beteiligungsgesellschaft mbH & Co. Objekte Neubrandenburg KG, Bavaria Immobilien Trading GmbH & Co. Immobilien Leasing Objekt Neubrandenburg KG

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia;

               —

               ostateczne rozstrzygnięcie sprawy i stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 lipca 2009 r. (D/53320), a w każdym razie ostateczne rozstrzygnięcie w przedmiocie dopuszczalności skargi w sprawie T-407/09;

         posiłkowo:
   stwierdzenie, że naruszając swoje obowiązki wynikające z art. 108 TFUE i rozporządzenia (WE) nr 659/1999, Komisja zaniechała wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 108 ust. 2 TFUE.

               —

               obciążenie Komisji i popierających ją interwenientów zarówno kosztami postępowania odwoławczego, jak i postępowania w pierwszej instancji w sprawie T-407/09.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie skierowane jest przeciw postanowieniu Sądu z dnia w 9 stycznia 2012 r. w sprawie T-407/09, którym odrzucił jako niedopuszczalną skargę wnoszącej odwołanie o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, zawartej jakoby w piśmie z dnia 29 czerwca 2009 r., w którym stwierdza się, że niektóre umowy zawarte przez skarżącą, dotyczące sprzedaży mieszkań w ramach prywatyzacji mieszkań komunalnych w Neubrandenburg, nie są objęte zakresem zastosowania art. 87 ust. 1 WE, oraz o stwierdzenie bezczynności Komisji w rozumieniu art. 232 WE, gdyż nie zajęła stanowiska co do tych umów na podstawie art. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 88 WE (Dz.U. L 83, s. 1).
   Wnosząca odwołanie opiera je zasadniczo na czterech zarzutach:

               Po pierwsze, zaskarżone postanowienie narusza art. 263 akapit czwarty TFUE, gdyż Sąd błędnie zakłada, że pismo Komisji z dnia 29 lipca 2009 r. stanowi decyzję niezaskarżalną w rozumieniu tego postanowienia. Sąd dokonał wykładni tego pisma tylko na podstawie jego brzmienia. Zgodnie z zasadami ukształtowanymi w utrwalonym orzecznictwie Sąd powinien był jednak uwzględnić istotę pisma, zamiar Komisji zrealizowany za jego pomocą oraz kontekst, w którym zostało sporządzone.

               Po drugie, zaskarżone postanowienie narusza zasadę zapewnienia skutecznej ochrony sądowej w prawie Unii. Sąd uzasadnił niezaskarżalność pisma Komisji z dnia 29 lipca 2009 r. zasadniczo tym, że Komisja określiła w nim ocenę w świetle przepisów o pomocy państwa jako „tymczasową”. Gdyby Komisja mogła uczynić ocenę ostateczną pod względem prawnym jedynie przez to środkiem nieposiadającym skutków prawnych, że werbalnie określiłaby swoją ocenę jako „tymczasową”, wydanie zaskarżalnej decyzji leżałoby w zakresie jej swobodnego uznania. Skuteczna ochrona sądowa praw indywidualnych nie byłaby wtedy możliwa.

               Po trzecie, zaskarżone postanowienie narusza również art. 265 TFUE, gdyż Sąd z jednej strony neguje zaskarżalność pisma z dnia 29 lipca 2009 r., a z drugiej strony również niesłusznie zaprzecza przesłankom dopuszczalności skargi na bezczynność. W ten sposób pozbawiono wnoszącą odwołanie wszelkich możliwości ochrony prawnej.

               W końcu postanowienie zawiera szereg błędów w uzasadnieniu i narusza przez to obowiązek uzasadnienia, o którym mowa w art. 81 regulaminu postępowania przed Sądem.


title: Sprawa T-209/13: Wyrok Sądu z dnia 11 kwietnia 2014 r. – Olive Line International przeciwko OHIM (OLIVE LINE) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego OLIVE LINE — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/40

         Wyrok Sądu z dnia 11 kwietnia 2014 r. – Olive Line International przeciwko OHIM (OLIVE LINE)
   (Sprawa T-209/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego OLIVE LINE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 175/54
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Olive Line International, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat Aznar Alonso)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: Ó. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 stycznia 2013 r. (sprawa R 1447/2012-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego OLIVE LINE jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Olive Line International, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 178 z 22.6.2013.


title: Sprawa T-587/17: Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2017 r. – Unigroup/EUIPO – Pronova Laboratories (nailicin)

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/48

         Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2017 r. – Unigroup/EUIPO – Pronova Laboratories (nailicin)
   (Sprawa T-587/17)
   (2017/C 347/63)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Unigroup ApS (Lyngby, Dania) (przedstawiciel: adwokat M. Rijsdijk)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Pronova Laboratories BV (Amsterdam, Niderlandy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „nailicin” – zgłoszenie nr 14 096 499

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 czerwca 2017 r. w sprawie R 2359/2016-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               uznanie rejestracji dla Beneluksu nr 894 557 za bezpodstawną i przekazanie sprawy do Wydziału Sprzeciwów lub Izby Odwoławczej EUIPO;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie zasady 19 rozporządzenia Komisji nr 2868/95 wykonującego rozporządzenie Rady nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-73/10 P: Postanowienie Trybunału z dnia 16 listopada 2010 r. — Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert GmbH & Co. KG przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Decyzja Komisji dotycząca postępowania na podstawie art. 81 WE — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin — Skarga wniesiona po terminie — Powody mogące uzasadniać odstępstwo od terminu do wniesienia skargi — Prawo dostępu do sądu — Zasady legalności i proporcjonalności — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/2

         Postanowienie Trybunału z dnia 16 listopada 2010 r. — Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert GmbH & Co. KG przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-73/10 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Decyzja Komisji dotycząca postępowania na podstawie art. 81 WE - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin - Skarga wniesiona po terminie - Powody mogące uzasadniać odstępstwo od terminu do wniesienia skargi - Prawo dostępu do sądu - Zasady legalności i proporcjonalności - Odwołanie oczywiście bezzasadne)
   2011/C 89/03
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert GmbH & Co. KG (przedstawiciele: A. Rinne, Rechtsanwalt, S. Kon i C. Humpe, Solicitors, C. Vajda QC)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Kellerbauer i A. Biolan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (ósma izba) z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie T-2/09 Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, w którym Sąd odrzucił jako oczywiście niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji C(2008) 5955 wersja ostateczna z dnia 15 października 2008 r. odnoszącej się do procedury przewidzianej w art. 81 WE (sprawa COMP/39.188 — Banany), dotyczącej kartelu na części europejskiego rynku bananów, lub posiłkowo uchylenie lub obniżenie grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie — Termin do wniesienia skargi — Przekroczenie terminu

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Internationale Fruchtimport Gesellschaft Weichert GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa T-268/07: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2007 r. — Agrícola del Sureste przeciwko Radzie i Komisji

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/13

         Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2007 r. — Agrícola del Sureste przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-268/07)
   (2007/C 223/19)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: S. Coop. Agrícola del Sureste (Murcja, Hiszpania) (przedstawiciel: L. Ortiz Blanco, abogado)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               wydanie wyroku uwzględniającego niniejszą skargę o odszkodowanie, wniesioną na mocy art. 288 WE, stwierdzającego, że skarżącej należy się odszkodowanie pieniężne ze strony Rady i Komisji odpowiadających solidarnie w całkowitej kwocie stu czterdziestu dwóch tysięcy pięciuset osiemdziesięciu pięciu EUR (142 585 EUR) oraz

               —

               obciążenie pozwanych instytucji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są takie same, jak podniesione w sprawie T-217/07 Las Palmeras przeciwko Radzie i Komisji.


title: Sprawa T-626/13: Wyrok Sądu z dnia 2 października 2015 r. – The Tea Board/OHIM – Delta Lingerie (DARJEELING collection de lingerie) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Graficzny znak towarowy Darjeeling collection de lingerie — Wcześniejsze, słowny i graficzny, wspólnotowe znaki wspólne DARJEELING — Względne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/39

         Wyrok Sądu z dnia 2 października 2015 r. – The Tea Board/OHIM – Delta Lingerie (DARJEELING collection de lingerie)
   (Sprawa T-626/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Graficzny znak towarowy Darjeeling collection de lingerie - Wcześniejsze, słowny i graficzny, wspólnotowe znaki wspólne DARJEELING - Względne podstawy odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 389/41)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Tea Board (Kalkuta, Indie) (przedstawiciele: adwokaci A. Nordemann i M. Maier)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Delta Lingerie (Cachan, Francja) (przedstawiciele: adwokaci G. Marchais i P. Martini-Berthon)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 września 2013 r. (sprawa R 1501/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy The Tea Board a Delta Lingerie.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 17 września 2013 r. (sprawa R 1501/2012-2) w odniesieniu to towarów oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym i należących do klasy 25 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, oraz „usług detalicznej sprzedaży bielizny osobistej damskiej i artykułów bieliźnianych damskich, perfum, wody toaletowej i kosmetyków, bielizny domowej i kąpielowej” oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym i należących do klasy 35 w rozumieniu wspomnianego porozumienia.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 45 z 15.2.2014.


title: Sprawa T-140/09: Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2009 r. — Prysmian, Prysmian Cavi e Sistemi Energia przeciwko Komisji

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/50

         Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2009 r. — Prysmian, Prysmian Cavi e Sistemi Energia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-140/09)
   2009/C 141/104
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Prysmian SpA (Mediolan, Włochy), Prysmian Cavi e Sistemi Energia Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Pappalardo, F. Russo, M.L. Stasi i C. Tesauro)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 9 stycznia 2009 r., w drodze której Komisja zarządziła przeprowadzenie kontroli (sprawa COMP/39610 — Surge);

               —

               stwierdzenie, że decyzja Komisji o sporządzeniu kopii całej zawartości twardych dysków niektórych dyrektorów Prysmian i o dokonaniu jej analizy w jej własnych pomieszczeniach w Brukseli jest niezgodna z prawem i narusza art. 20 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003;

               —

               tytułem żądania ewentualnego w stosunku do żądania przedstawionego w poprzednim punkcie, stwierdzenie, że zachowanie inspektorów stanowi nadużycie, gdyż błędnie interpretując przyznane im w decyzji uprawnienia kontrolne, sporządzili oni kopie całej zawartości niektórych twardych dysków w celu zweryfikowania ich w pomieszczeniach Komisji w Brukseli;

               —

               nakazanie Komisji, aby zwróciła Prysmian wszystkie dokumenty uzyskane w sposób niezgodny z prawem podczas kontroli w jej siedzibie w Mediolanie lub wyciągi z kopii twardych dysków poddanych analizie w pomieszczeniach Komisji w Brukseli;

               —

               nakazanie Komisji powstrzymania się od użycia w jakikolwiek sposób dokumentów uzyskanych w sposób niezgodny z prawem, a w szczególności użycia ich w trakcie postępowania wszczętego w celu stwierdzenia zarzucanych praktyk antykonkurencyjnych w sektorze kabli elektrycznych, stanowiących naruszenie art. 81 traktatu WE;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   U źródła niniejszej skargi znajduje się decyzja wydana przez Komisję w dniu 9 stycznia 2009 r. i mająca na celu stwierdzenie ewentualnego występowania praktyk antykonkurencyjnych w sektorze kabli elektrycznych, stanowiących naruszenie art. 81 traktatu WE. W drodze tej decyzji Komisja nakazała skarżącym poddanie się kontroli w rozumieniu art. 20 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (1).
   W tym względzie podkreślono, że na etapie wykonywania wspomnianej decyzji przedstawiciele skarżących zostali poinformowani, iż pozwana podjęła decyzję o sporządzeniu dokładnej kopii twardych dysków niektórych komputerów („forensic image”) w celu dalszego przeprowadzenia analizy w pomieszczeniach wspomnianej instytucji w Brukseli.
   Na poparcie swoich żądań skarżące podnoszą, że:

               —

               rozporządzenie nr 1/2003 stanowi wyraźnie, że z uprawnień kontrolnych można korzystać w pomieszczeniach przedsiębiorstwa, zakładając, że pomieszczenia te mogą zostać zapieczętowane, w sytuacji gdy kontrola trwa kilka dni, ale żaden przepis prawny nie upoważnia Komisji do sporządzenia kopii całych twardych dysków i wyniesienia ich na zewnątrz pomieszczeń przedsiębiorstwa oraz poddania takiej dokumentacji analizie w jej własnych pomieszczeniach;

               —

               pozwana w sposób niezgodny z prawem przedłużyła należyty czas trwania kontroli o około 1 miesiąc, powodując, iż skarżące znalazły się w stanie niepewności co do rzeczywistego zakresu czynności dochodzeniowych;

               —

               Komisja utrudniała skarżącym przez kilka tygodni rozważenie, przy pełnej znajomości okoliczności sprawy, możliwości złożenia wniosku o objęcie ich programem współpracy;

               —

               zachowania zarzucane pozwanej stanowią oczywiste naruszenie granic, jakie prawodawca wspólnotowy wytyczył w odniesieniu do jej uprawnień kontrolnych, tak iż może to w istotnym stopniu negatywnie wpłynąć na możliwości obrony przedsiębiorstw poddanych kontroli.

      (1)  Dz.U. 2003 L 1, s. 1.


title: Sprawa C-228/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf — Niemcy) — Melzer przeciwko MF Global UK Ltd (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Jurysdykcja szczególna w sytuacji, gdy przedmiotem postępowania jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego — Transgraniczny udział większej liczby osób w popełnieniu czynu niedozwolonego — Możliwość ustalenia właściwości miejscowej w oparciu o miejsce popełnienia czynu przez sprawcę szkody innego niż pozwany ( „wechselseitige Handlungsortzurechnung” ))

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 maja 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf — Niemcy) — Melzer przeciwko MF Global UK Ltd
   (Sprawa C-228/11) (1)

   (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Jurysdykcja szczególna w sytuacji, gdy przedmiotem postępowania jest czyn niedozwolony lub czyn podobny do czynu niedozwolonego - Transgraniczny udział większej liczby osób w popełnieniu czynu niedozwolonego - Możliwość ustalenia właściwości miejscowej w oparciu o miejsce popełnienia czynu przez sprawcę szkody innego niż pozwany („wechselseitige Handlungsortzurechnung”))
   2013/C 225/07
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Melzer

      Strona pozwana: MF Global UK Ltd

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landgericht Düsseldorf — Wykładnia art. 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1, polskie wydanie specjalne: rozdział 19, tom 4, s. 42) — Jurysdykcja specjalna w przypadku odpowiedzialności z tytułu popełnienia czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego — Ustalenie właściwości miejscowej dla wniesienia pozwu odszkodowawczego w przypadku, gdy w popełnieniu danego transgranicznego czynu niedozwolonego uczestniczyło więcej osób — Możliwość ustalenia tej właściwości w oparciu o miejsce popełnienia czynu wywołującego szkodę przez sprawcę innego niż pozwany.

      Sentencja

   Artykuł 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on na uznanie, z tytułu miejsca wystąpienia zdarzenia wywołującego szkodę, przypisywanego jednemu z domniemanych sprawców szkody niebędącemu stroną w sporze, jurysdykcji wobec innego domniemanego sprawcy tej szkody, który nie działał na obszarze właściwości sądu, przed którym zawisł spór.

      (1)  Dz.U. C 211 z 16.7.2011.


title: Sprawa T-293/11: Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2014 r. – Holcim (Deutschland) i Holcim przeciwko Komisji (Konkurencja  — Postępowanie administracyjne  — Decyzja w sprawie żądania informacji  — Konieczność żądanych informacji  — Obowiązek uzasadnienia  — Proporcjonalność)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/29

         Wyrok Sądu z dnia 14 marca 2014 r. – Holcim (Deutschland) i Holcim przeciwko Komisji
   (Sprawa T-293/11) (1)

   ((Konkurencja - Postępowanie administracyjne - Decyzja w sprawie żądania informacji - Konieczność żądanych informacji - Obowiązek uzasadnienia - Proporcjonalność))
   2014/C 135/35
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Holcim (Deutschland) AG (Hamburg, Niemcy) i Holcim Ltd (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: P. Niggemann i K. Gaßner, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Kellerbauer, R. Sauer i C. Hödlmayr, pełnomocnicy, wspierani przez A. Böhlkego, Rechtsanwalt)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2011) 2363 wersja ostateczna z dnia 30 marca 2011 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 1/2003 (sprawa 39520 – cement i produkty pokrewne).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Holcim (Deutschland) AG i Holcim Ltd zostają obciążone kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Sprawa C-197/07 P: Odwołanie wniesione w dniu 12 kwietnia 2007 r. przez Aktieselskabet af 21. november 2001 od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 6 lutego 2007 r. w sprawie T-477/04 — Aktieselskabet af 21. november 2001 przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), TDK Kabushiki Kaisha (TDK Corp.)

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/11

         Odwołanie wniesione w dniu 12 kwietnia 2007 r. przez Aktieselskabet af 21. november 2001 od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 6 lutego 2007 r. w sprawie T-477/04 — Aktieselskabet af 21. november 2001 przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), TDK Kabushiki Kaisha (TDK Corp.)
   (Sprawa C-197/07 P)
   (2007/C 129/20)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnosząca odwołanie: Aktieselskabet af 21. november 2001 (przedstawiciel: C.Barret Christiansen, adwokat)

      Uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), TDK Kabushiki Kaisha (TDK Corp.).
   Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 lutego 2007 r. w sprawie T-477/04 (zaskarżonego wyroku) w całości,

               —

               Obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) kosztami postępowania przed Trybunałem,

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 7 października 2004 r. (sprawa R-364/2003-1).

               —

               Obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji oraz przed OHIM.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie podnosi, że:

               ustalając, iż wcześniejsze znaki towarowe są znakami renomowanymi w rozumieniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego Sąd Pierwszej Instancji:

                           1.

                           nie dokonał rozróżnienia pomiędzy 36 wcześniejszymi znakami towarowymi w zaskarżonym wyroku

                           2.

                           uwzględnił dowody, które nie odpowiadały oficjalnym wytycznym OHIM

                           3.

                           uwzględnił dowody niezwiązane z wcześniejszymi znakami towarowymi

                           4.

                           uwzględnił dowody, których pochodzenie czasowe nie było określone

                           5.

                           nie uwzględnił okoliczności, że dniem istotnym dla ustalenia renomy był dzień zgłoszenia kwestionowanego wspólnotowego znaku towarowego

                           6.

                           potwierdził istnienie renomy w oparciu o dowód, który nie pochodził z czasu zgłaszania kwestionowanego wspólnotowego znaku towarowego

                           7.

                           jako dowód istnienia renomy uwzględnił badania rynkowe, które nie zawierały żadnej wskazówki:

                                       a)

                                       co do tego, czy badania te zostały przeprowadzone przez uznaną i niezależną spółkę lub tego rodzaju instytut

                                       b)

                                       co do liczby i profilu (płeć, wiek, zajęcie i pochodzenie społeczne) pytanych osób

                                       c)

                                       co do metody i okoliczności przeprowadzania badań oraz pełnej listy pytań zawartych w kwestionariuszu

                                       d)

                                       co do tego, czy dane procentowe, o którym mowa w badaniu odpowiadają całkowitej liczbie pytanych osób, czy tylko liczbie osób, które rzeczywiście udzieliły odpowiedzi

                           8.

                           nie uwzględnił indywidualnej mocy dowodowej dowodów przedłożonych mu przed dokonaniem całościowej oceny.

               Stwierdzając, że dzięki renomie wcześniejszych znaków towarowych osiągnięte zostały nienależne korzyści, w rozumieniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego Sąd Pierwszej Instancji:

                           9.

                           błędnie oparł swoje orzeczenie co do istnienia nienależnych korzyści o reputację — a nie renomę — z naruszeniem wymogów art. 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego

                           10.

                           błędnie ocenił, że istnienie prawdopodobieństwa, którego nie można wykluczyć, jest wystarczające do przyjęcia dowodu prima facie dotyczącego przyszłego niebezpieczeństwa, nie mającego charakteru hipotetycznego, osiągnięcia przez wnoszącą odwołanie nienależnych korzyści z renomy wcześniejszych znaków towarowych.


title: Sprawa T-495/11: Wyrok Sądu z dnia 30 stycznia 2014 r. — Streng przeciwko OHIM — Gismondi (PARAMETRICA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PARAMETRICA — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy parameta — Względna podstawa odmowy rejestracji — Nieprzedstawienie dowodów w języku postępowania w sprawie sprzeciwu — Zasada 19 ust. 2 i 3 oraz zasada 98 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/17

      Wyrok Sądu z dnia 30 stycznia 2014 r. — Streng przeciwko OHIM — Gismondi (PARAMETRICA)
      (Sprawa T-495/11) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PARAMETRICA - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy parameta - Względna podstawa odmowy rejestracji - Nieprzedstawienie dowodów w języku postępowania w sprawie sprzeciwu - Zasada 19 ust. 2 i 3 oraz zasada 98 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)
      (2014/C 71/28)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Michael Streng (Erding, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Pappert)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Fulvio Gismondi (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Masetti Zannini de Concina, G. Petrocchi, M. Bucarelli i F. Bellan)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 lipca 2011 r. (sprawa R 1348/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Michaelem Strengiem a Fulviem Gismondim.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Michael Streng zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 347 z 26.11.2011.


title: Sprawa T-68/15: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2015 r. – Scandlines Øresund i in./Komisja

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/56

         Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2015 r. – Scandlines Øresund i in./Komisja
   (Sprawa T-68/15)
   (2015/C 138/73)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Scandlines Øresund I/S (Helsingør, Dania), HH Ferries Helsingor ApS (Helsingør, Dania), HH-Ferries Helsingborg AB (Helsingborg, Szwecja) (przedstawiciele: M. Johansson, R. Azelius i P. Remnelid, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga, wniesiona na podstawie art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, zmierza do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 15 października 2014 r. wydanej na podstawie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE (w sprawach SA.36558 i SA.38371 – Dania oraz SA.36662 – Szwecja, Pomoc przyznana na rzecz Øresundsbro Konsortiet).
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, oparty na naruszeniach prawa i błędach w ocenie.

                           —

                           W ramach pierwszej części zarzutu pierwszego skarżące twierdzą, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, gdy uznała, iż finansowanie infrastruktury na zapleczu kraju nie prowadziło do przyznania pomocy państwa, ponieważ przedmiotowe środki ani nie skutkowały zakłóceniem konkurencji, ani nie wpływały na wymianę handlową między państwami członkowskimi.

                           —

                           W ramach drugiej części skarżące podnoszą, że Komisja naruszyła prawo w odniesieniu do bezwarunkowego charakteru gwarancji państwowych oraz uprawnienia Konsorcjum do uzyskania środków finansowych gwarantowanych przez państwo, którego to uprawnienia można dochodzić przed sądem, oraz w odniesieniu do oceny Komisji dotyczącej liczby gwarancji państwowych.

                           —

                           W ramach trzeciej i czwartej części skarżące twierdzą, że Komisja naruszyła prawo, uznając, iż środki w postaci gwarancji szwedzkich stanowią system pomocy oraz istniejącą pomoc.

                           —

                           W ramach piątej części skarżące podnoszą, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, gdy uznała, iż gwarancje państwowe ograniczają się do finansowania stałego połączenia.

                           —

                           W ramach szóstej części zarzutu pierwszego skarżące podnoszą naruszenie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, ponieważ Komisja nie miała wystarczających podstaw, by uznać rozpatrywane środki pomocowe za zgodne z rykiem wewnętrznym.

                           —

                           W ramach szóstej części skarżące podnoszą też, że Komisja naruszyła prawo, gdyż nie zbadała łącznych skutków wszystkich poszczególnych środków pomocowych przyznanych Konsorcjum bezpośrednio i pośrednio.

                           —

                           W ramach siódmej części zarzutu pierwszego skarżące wskazują na nieprawidłowe stosowanie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

               2.

               Zarzut drugi, oparty na naruszeniu obowiązku wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego.

                           —

                           Zarzut drugi dzieli się na dziewiętnaście części, w ramach których skarżące podnoszą, że badanie przeprowadzone przez Komisję było niewystarczające i niekompletne oraz że Komisja wielokrotnie odstąpiła od stosowania swych wytycznych oraz komunikatów. Owe uchybienia stanowią spójny dowód tego, że w dniu wydania zaskarżonej decyzji Komisja nie była w stanie rozwiązać poważnych trudności stwierdzonych w niniejszej sprawie. W konsekwencji Komisja błędnie odmówiła ochrony praw proceduralnych, które skarżące wywodzą z art. 108 ust. 2 TFUE.

               3.

               Zarzut trzeci, oparty na naruszeniu obowiązku przedstawienia uzasadnienia.

                           —

                           W ramach ostatniego, trzeciego zarzutu skarżące podnoszą, że zaskarżona decyzja jest oparta na niewłaściwym uzasadnieniu. Skarżące wskazują, że Komisja nie sprawdziła, czy twierdzenia i uzasadnienie w zaskarżonej decyzji były precyzyjne na tyle, by pozwolić skarżącym na obronę ich praw, a Sądowi – na skorzystanie przez niego z uprawnień kontrolnych. Podnoszone błędy w rozumowaniu dotyczą oceny Komisji w odniesieniu do infrastruktury na zapleczu kraju, gwarancji państwowych, duńskich ulg podatkowych, duńskich pożyczek państwowych oraz wreszcie okoliczności, że wnioski Komisji co do zgodności z rynkiem wewnętrznym oraz uzasadnionych oczekiwań opierają się na okrężnym rozumowaniu.


title: Sprawa C-325/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgericht Darmstadt z dnia 17 sierpnia 2005 r. w sprawie Ismail Derin przeciwko Landkreis Darmstadt-Dieburg

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgericht Darmstadt z dnia 17 sierpnia 2005 r. w sprawie Ismail Derin przeciwko Landkreis Darmstadt-Dieburg
   (Sprawa C-325/05)
   (2005/C 281/13)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 26 sierpnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Verwaltungsgericht Darmstadt z dnia 17 sierpnia 2005 r. w sprawie Ismail Derin przeciwko Landkreis Darmstadt-Dieburg.
   Verwaltungsgericht Darmstadt zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy obywatel turecki, który w drodze łączenia rodzin jako dziecko przeprowadził się do swoich rodziców zatrudnionych w charakterze pracowników w Republice Federalnej Niemiec, traci swoje prawo pobytu wynikające z prawa do ubiegania się o każde miejsce pracy na podstawie art. 7 zdanie pierwsze druga alternatywa decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszeniowej EWG-Turcja (decyzja nr 1/80) — z wyjątkiem przypadków z art. 14 decyzji nr 1/80 oraz w razie opuszczenia przyjmującego Państwa Członkowskiego na znaczny okres czasu bez uzasadnionych przyczyn — także wówczas, gdy po ukończeniu dwudziestego pierwszego roku życia nie mieszka już razem z rodzicami i nie otrzymuje od nich środków utrzymania?
               Jeżeli odpowiedź na pytanie pierwsze będzie twierdząca:

               2)

               Czy pomimo utraty statusu prawnego z art. 7 zdanie pierwsze tiret drugie decyzji nr 1/80 ów turecki obywatel korzysta ze szczególnej ochrony przed wydaleniem na podstawie art. 14 decyzji nr 1/80, jeżeli po rozwiązaniu wspólnoty zamieszkania ze swoimi rodzicami był nieregularnie zatrudniony w sposób niesamodzielny, nie uzyskując poprzez swoją cechę pracownika niezależnego statusu prawnego z art. 6 ust. 1 decyzji nr 1/80, a przez okres wielu lat wykonywał wyłącznie samodzielną działalność gospodarczą?


title: Sprawa T-800/14: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Philip Morris/Komisja [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty sporządzone w ramach prac przygotowawczych nad przyjęciem dyrektywy w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony opinii prawnych — Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji — Prawo do obrony — Nadrzędny interes publiczny]

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/39

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Philip Morris/Komisja
   (Sprawa T-800/14) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty sporządzone w ramach prac przygotowawczych nad przyjęciem dyrektywy w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony opinii prawnych - Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji - Prawo do obrony - Nadrzędny interes publiczny])
   (2016/C 402/44)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Philip Morris Ltd (Richmond, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci K. Nordlander i M. Abenhaïm)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie wniesione na podstawie art. 263 TFUE, zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Ares(2014) 3388066 z dnia 29 września 2014 r. w zakresie, w jakim Komisja odmawia w tej decyzji stronie skarżącej dostępu do żądanych dokumentów, z wyjątkiem zawartych w nich zmienionych danych osobowych.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Philip Morris Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 56 z 16.2.2015.


title: Sprawa C-94/15 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lutego 2016 r. – Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen KG/Komisja Europejska (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek wosków parafinowych i niemiecki rynek gaczu — Ustalanie cen i podział rynków — Obowiązek uzasadnienia — Dowód naruszenia — Przeinaczenie dowodów)

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lutego 2016 r. – Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen KG/Komisja Europejska
   (Sprawa C-94/15 P) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek wosków parafinowych i niemiecki rynek gaczu - Ustalanie cen i podział rynków - Obowiązek uzasadnienia - Dowód naruszenia - Przeinaczenie dowodów))
   (2017/C 112/06)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen KG (przedstawiciele: U. Itzen i J. Ziebarth, Rechtsanwältinen)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Sauer, C. Vollrath i L. Wildpanner, pełnomocnicy, A. Böhlke, Rechtsanwalt)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen KG zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 127 z 20.4.2015.


title: Sprawa C-299/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 30 lipca 2009 r. — DAR Duale Abfallwirtschaft und Verwertung Ruhrgebiet GmbH przeciwko Ministerstvo životního prostředí

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 30 lipca 2009 r. — DAR Duale Abfallwirtschaft und Verwertung Ruhrgebiet GmbH przeciwko Ministerstvo životního prostředí
   (Sprawa C-299/09)
   2009/C 267/59
   Język postępowania: czeski

      Sąd krajowy

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: DAR Duale Abfallwirtschaft und Verwertung Ruhrgebiet GmbH

      Strona pozwana: Ministerstvo životního prostředí

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 lit. i) i k) rozporządzenia Rady (EWG) nr 259/93 z dnia 1 lutego 1993 r. w sprawie nadzoru i kontroli przesyłania odpadów w obrębie, do Wspólnoty Europejskiej oraz poza jej obszar (1) w związku z art. 1 lit. e) i f) dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (2) i z pkt D10 załącznika IIA oraz pkt R1 załącznika IIB do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że pierwsze z kryteriów określonych przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 13 lutego 2003 r. w sprawie C-458/00 Komisja przeciwko Luksemburgowi, Rec. s. I-1553, po to, aby spalanie odpadów można było uznać za odzyskiwanie odpadów w celu wytwarzania energii w rozumieniu pkt R1 załącznika IIB do tej dyrektywy (czyli głównym celem czynności musi być umożliwienie spełnienia przez odpady użytecznej funkcji, mianowicie wytwarzania energii), może być spełnione także w przypadku, gdy nie występuje żadna z okoliczności, które zostały wymienione przez Trybunał Sprawiedliwości w tym wyroku jako okoliczności świadczące o odzyskiwaniu odpadów, to znaczy w sytuacji, gdy operator instalacji, w której ma nastąpić spalenie odpadów, nie dokonuje płatności za tę czynność na rzecz dostawcy odpadów, a instalacja nie jest technicznie przystosowana do tego, by w przypadku braku odpadów mogła działać przy wykorzystaniu pierwotnych źródeł energii?

               2)

               W razie twierdzącej odpowiedzi na pytanie pierwsze, na jakich warunkach można w takim przypadku uważać daną czynność za odzyskiwanie odpadów?

                           a)

                           Czy można zupełnie pominąć aspekt zapłaty za czynność z odpadami bądź czy dla możliwości uznania danej czynności za odzyskiwanie odpadów co najmniej konieczne jest, by zysk operatora instalacji ze sprzedaży energii cieplnej lub elektrycznej uzyskanej ze spalania pewnej ilości odpadów przekraczał zysk operatora instalacji z zapłaty za odbiór odpadów?

                           b)

                           W odniesieniu do charakteru instalacji odbiorcy odpadów, czy za wystarczającą okoliczność świadczącą o czynności związanej z odzyskiwaniem odpadów można uznać to, że w decyzji zezwalającej na eksploatację instalacji jest ona formalnie zaklasyfikowana jako instalacja do odzyskiwania odpadów dla celów energetycznych i że operator instalacji sam się umownie zobowiązał do zasilania sieci pewną ilością energii cieplnej i naraziłby się na karę umowną w razie naruszenia tego zobowiązania, czy też minimalnym warunkiem do uznania danej czynności za odzyskiwanie odpadów jest to, by operator instalacji z prawnego, technicznego i ekonomicznego punktu widzenia był faktycznie w stanie obsługiwać instalację, przynajmniej przejściowo, przy wykorzystaniu paliw innych niż odpady?

      (1)  Dz.U. L 30, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 194, s. 39.


title: Sprawa C-496/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Sul (Portugalia) w dniu 26 września 2011 r. — Portugal Telecom SGPS, SA przeciwko Fazenda Pública

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Sul (Portugalia) w dniu 26 września 2011 r. — Portugal Telecom SGPS, SA przeciwko Fazenda Pública
   (Sprawa C-496/11)
   2011/C 362/19
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Tribunal Central Administrativo Sul

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Portugal Telecom SGPS, SA.

      Strona pozwana: Fazenda Pública.

      Interwenient: Ministério Público

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawidłowa wykładnia art. 17 ust. 2 szóstej dyrektywy Rady (77/388/EWG) z dnia 17 maja 1977 r. (1) sprzeciwia się temu, aby portugalski organ podatkowy nakładał na skarżącą — SGPS [spółkę zarządzającą akcjami i udziałami innych spółek] — obowiązek posługiwania się metodą odliczenia według prorata w odniesieniu do całego podatku VAT poniesionego przy inputs na tej podstawie, iż głównym przedmiotem działalności tej spółki jest zarządzanie akcjami i udziałami innych spółek, nawet wówczas gdy owe inputs (nabyte usługi) maja bezpośredni i ścisły związek z opodatkowanymi transakcjami — świadczenie usług — które wykonywane są następnie w ramach dodatkowej, dozwolonej prawnie, działalności świadczenia usług technicznych zarządzania?

               2)

               Czy podmiot posiadający status spółki zarządzającej akcjami i udziałami spółek i który podlega podatkowi VAT przy nabyciu towarów i usług, które następnie są przekazywane w całości wraz z podatkiem VAT na spółki zarządzane, przy czym stanowi to działalność o charakterze pomocniczym — świadczenie usług technicznych administracji i zarządzania — wobec głównej wykonywanej działalności — zarządzania akcjami i udziałami spółek — może odliczyć cały podatek naliczony przy takich nabyciach przy zastosowaniu metody odliczenia według rzeczywistego przeznaczenia, przewidzianej w art. 17 ust. 2 szóstej dyrektywy?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady (77/388/EWG) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s.1).


title: Sprawa T-431/08: Postanowienie Sądu z dnia 12 kwietnia 2010 r. — Bulur Giyim Sanayi ve Ticaret Sirketi przeciwko OHIM — Denim (VIGOSS)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/51

         Postanowienie Sądu z dnia 12 kwietnia 2010 r. — Bulur Giyim Sanayi ve Ticaret Sirketi przeciwko OHIM — Denim (VIGOSS)
   (Sprawa T-431/08) (1)

   2010/C 148/84

      Język postępowania: angielski

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa T-189/10: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2010 r. — GEA Group przeciwko Komisji

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/44

         Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2010 r. — GEA Group przeciwko Komisji
   (Sprawa T-189/10)
   2010/C 179/77
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: GEA Group AG (Bochum, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Kallmayer, I. du Mont i G. Schiffers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji zmieniającej w zakresie, w jakim nałożono w nim grzywnę na skarżącą;

               —

               posiłkowo, obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą w art. 1 decyzji zmieniającej;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji C(2010) 727 wersja ostateczna z dnia 8 lutego 2010 r. (zwaną dalej „decyzją zmieniającą”), którą Komisja zmieniła — między innymi w odniesieniu do skarżącej — swą decyzję C(2009) 8682 wersja ostateczna z dnia 11 listopada 2009 r. w sprawie COMP/38589 — Stabilizatory termiczne. Zmiana dotyczy art. 2 pkt 31 i 32 decyzji Komisji C(2009) 8682 wersja ostateczna, gdzie mowa jest o solidarnej odpowiedzialności skarżącej.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów.
   W zarzucie pierwszym skarżąca twierdzi, że naruszono jej prawo do obrony, gdyż przed wydaniem decyzji zmieniającej nie została ona wysłuchana ani włączona do postępowania w jakikolwiek inny sposób. W ramach zarzutu drugiego skarżąca podnosi, że decyzja zmieniająca nie jest wystarczająco uzasadniona, gdyż w akcie tym mowa jest jedynie o uchybieniu polegającym na nieuwzględnieniu z urzędu górnej granicy przewidzianej w art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1), natomiast brakuje indywidualnego uzasadnienia, które odnosiłoby się do skarżącej. W ramach zarzutu trzeciego skarżąca podnosi, że decyzja zmieniająca, która w odniesieniu do określonych adresatów stała się już prawomocna bądź została zaskarżona na drodze sądowej, pozbawiona jest podstawy prawnej. W zarzucie czwartym skarżąca twierdzi, że zmiana wysokości grzywny na jej niekorzyść jest niedopuszczalna. Skarżąca podnosi wreszcie zarzut przedawnienia, twierdząc, że decyzję zmieniającą wydano po upływie terminu przedawnienia określonego w art. 25 ust. 6 rozporządzenia nr 1/2003.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).