title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (trzecia izba) z dnia 15 grudnia 2005 r. # BIC SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Trójwymiarowy znak towarowy w kształcie zapalniczki krzesiwowej - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94. # Sprawa T-262/04.

text:
      Sprawa T‑262/04
      BIC SA
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
      Wspólnotowy znak towarowy – Trójwymiarowy znak towarowy w kształcie zapalniczki krzesiwowej – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter odróżniający – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 – Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania – Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 15 grudnia 2005 r.  II ‑ 0000
      Streszczenie wyroku
      1.     Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji
            – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego – Trójwymiarowy znak towarowy – Kształt zapalniczki krzesiwowej
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b))
      2.     Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji
            – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego – Wyjątek – Uzyskanie w następstwie używania – Kryteria oceny
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 3)
      1.     Trójwymiarowe oznaczenie w kształcie zapalniczki krzesiwowej, charakteryzujące się prostym zbiornikiem o owalnym kształcie,
         osłoną w kształcie trapezu i przyciskiem o półowalnym kształcie, o którego rejestrację wniesiono dla „tytoniu, artykułów dla
         palących, zapalniczek, zapałek” należących do klasy 34 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, jest, z punktu widzenia przeciętnego
         konsumenta, pozbawione w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego
         charakteru odróżniającego w odniesieniu do omawianych towarów, ponieważ zgłoszony trójwymiarowy znak towarowy tworzy połączenie
         elementów przedstawienia, które w sposób naturalny przychodzą na myśl i są typowe dla omawianych towarów. W istocie rozpatrywany
         kształt nie różni się zasadniczo od niektórych podstawowych kształtów omawianych towarów, które są powszechnie używane w obrocie,
         a nawet wydaje się być raczej jednym z ich wariantów. Wynika z tego, że żaden z elementów wspomnianego znaku towarowego –
         rozpatrywany samodzielnie lub w połączeniu z innymi elementami – nie posiada charakteru odróżniającego.

      (por. pkt 34)
      2.     Uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania wspólnotowego znaku towarowego w rozumieniu art. 7 ust. 3 rozporządzenia
         nr 40/94 zakłada, po pierwsze, że przynajmniej znaczna część właściwego kręgu odbiorców z uwagi na znak towarowy identyfikuje
         dane towary lub usługi jako pochodzące z określonego przedsiębiorstwa. Po drugie, charakter odróżniający uzyskany w następstwie
         używania tego znaku musi zostać wykazany w znaczącej części Wspólnoty, w której jest on pozbawiony tego charakteru na podstawie
         art. 7 ust. 1 lit. b)–d) tego rozporządzenia. Po trzecie, właściwy organ musi dokonać całościowej oceny dowodów mogących wykazać,
         że znak towarowy stał się zdolny do identyfikowania danego towaru jako pochodzącego z określonego przedsiębiorstwa, a zatem
         do odróżniania tego towaru od towarów innych przedsiębiorstw. W tym zakresie należy rozważyć w szczególności udział w rynku,
         jaki ma znak towarowy, intensywność, zasięg geograficzny i okres używania tego znaku towarowego, wysokość nakładów przedsiębiorstwa
         związanych z jego promowaniem, odsetek zainteresowanego kręgu odbiorców rozpoznających z uwagi na znak towarowy towar jako
         pochodzący z określonego przedsiębiorstwa, opinie izb handlowych i przemysłowych oraz innych stowarzyszeń zawodowych, jak
         również wyniki badań opinii publicznej. Po czwarte, charakter odróżniający znaku towarowego, włączając w to również charakter
         odróżniający uzyskany w następstwie używania, należy oceniać w odniesieniu do towarów, dla których wnosi się o rejestrację
         znaku towarowego, z uwzględnieniem zakładanego sposobu postrzegania przez właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego
         i rozsądnego przeciętnego konsumenta danej kategorii towarów. Wreszcie uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania
         musi mieć miejsce przed złożeniem zgłoszenia znaku towarowego.

      (por. pkt 61–66)
WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (trzecia izba)
      z dnia 15 grudnia 2005 r. (*)

      Wspólnotowy znak towarowy – Trójwymiarowy znak towarowy w kształcie zapalniczki krzesiwowej – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter odróżniający – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 – Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania – Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94
      W sprawie T-262/04
      BIC SA, z siedzibą w Clichy (Francja), reprezentowana przez M.-P. Escande’a oraz A. Guillemina, avocats,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowanemu przez A. Folliarda-Monguirala, działającego w charakterze pełnomocnika,

      strona pozwana,
      mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 kwietnia 2004 r. (sprawa
         R 468/2003-4), dotyczącej rejestracji trójwymiarowego znaku towarowego w kształcie zapalniczki krzesiwowej w charakterze wspólnotowego
         znaku towarowego,

      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJIWSPÓLNOT EUROPEJSKICH (trzecia izba),

      w składzie: M. Jaeger, prezes, J. Azizi i E. Cremona, sędziowie,
      sekretarz: B. Pastor, zastępca sekretarza,
      po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 25 czerwca 2004 r.,
      po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 13 września 2004 r.,
      po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 11 maja 2005 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
       Okoliczności powstania sporu
      1       W dniu 5 lipca 2000 r., na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku
         towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1), z późn. zm., skarżąca złożyła do Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki
         towarowe i wzory) (OHIM) wniosek o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego.

      2       Znak towarowy, o którego rejestrację wniesiono, to następujący trójwymiarowy znak towarowy:

      3       Towary, dla których wniesiono o rejestrację, należą do klasy 34 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej
         klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., zrewidowanego i zmienionego, i odpowiadają
         następującemu opisowi: „tytoń, artykuły dla palących, zapalniczki, zapałki”. W zgłoszeniu nie wniesiono o rejestrację koloru.

      4       W dniu 5 czerwca 2003 r. ekspert dokonał odmowy rejestracji dla towarów „artykuły dla palaczy, zapalniczki” z uwagi na to,
         że rozpatrywane oznaczenie pozbawione jest charakteru odróżniającego.

      5       W dniu 29 lipca 2003 r., na podstawie art. 57–62 rozporządzenia nr 40/94, skarżąca wniosła do OHIM odwołanie od decyzji eksperta.
      6       Odwołanie zostało oddalone decyzją Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 6 kwietnia 2004 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”).
         Izba Odwoławcza stwierdziła zasadniczo, że zgłoszony znak towarowy pozbawiony jest charakteru odróżniającego w rozumieniu
         art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 oraz że przedłożone dowody nie pozwalają na ustalenie, czy uzyskał on taki charakter
         w następstwie używania.

       Żądania stron
      7       Skarżąca wnosi do Sądu o:
      –       stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji,
      –       obciążenie OHIM kosztami postępowania.
      8       OHIM wnosi do Sądu o:
      –       oddalenie skargi,
      –       obciążenie skarżącej kosztami postępowania w przypadku oddalenia skargi w całości,
      –       nakazanie skarżącej poniesienia własnych kosztów w przypadku jedynie częściowego stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.
       Co do prawa
      9       Na poparcie skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty oparte na naruszeniu, odpowiednio, art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia
         nr 40/94.

       W przedmiocie zarzutu pierwszego, opartego na naruszeniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94
       Argumenty stron
      10     Zdaniem skarżącej odróżniający charakter kształtu jej zapalniczki, który w Europie odnotowuje 44-procentowy udział w rynku,
         nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, jeśli dokonać porównania z innymi najbardziej reprezentatywnymi dla rynku kształtami
         zapalniczek. Ocena charakteru odróżniającego powinna zostać dokonana przy uwzględnieniu następujących zapalniczek: CRICKET
         (16‑procentowy udział w rynku), TOKAÏ (16‑procentowy udział w rynku), TOM FLAME, BAÏDE i PROF (trzy znaki towarowe zapalniczek
         azjatyckich odnotowujące 23‑procentowy udział w rynku), CLIPPER i BRIO (1‑procentowy udział w rynku).

      11     Skarżąca podnosi, że na tle tych zapalniczek kształt jej zapalniczki ukazuje się jako kształt silnie zindywidualizowanego
         towaru, a zatem odróżnia się od tradycyjnych kształtów innych towarów obecnych na tym samym rynku.

      12     Zdaniem skarżącej rozumowanie OHIM zawiera sprzeczność, ponieważ twierdzi on, że detale kształtu stanowiącego zgłoszony znak
         towarowy są powszechne na rynku, wskazując jednakże, że te same detale różnią się od detali innych zapalniczek, nawet jeśli
         różnice te są „mało dostrzegalne” lub „mało rozpoznawalne”.

      13     Lektura decyzji OHIM wywołuje ponadto wrażenie, że na europejskim rynku zapalniczek występuje jednolity produkt, posiadający
         identyczne cechy niezależnie od producenta, chociaż sam ekspert wskazywał na różnorodność towarów występujących na rynku.

      14     Skarżąca utrzymuje ponadto, że ocena OHIM, oparta na fragmentarycznej analizie omawianego kształtu wynikającej z porównania
         każdego z jego detali z detalami różnych modeli zapalniczek występujących na rynku, z pominięciem sposobu, w jaki detale te
         zostały skomponowane, stanowi błędne zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.

      15     Skarżąca podnosi w tym zakresie, że żaden z innych kształtów zapalniczek obecnie dostępnych na rynku nie posiada ogółu cech
         zapalniczki opatrzonej zgłoszonym znakiem towarowym, a w szczególności połączenia prostego zbiornika o owalnym kształcie,
         osłony w kształcie trapezu i przycisku o półowalnym kształcie. Nawet jeśli cechy kształtu stanowiącego zgłoszony znak towarowy
         nie odróżniają się wystarczająco od detali innych kształtów zapalniczek, tak aby każdej z nich przyznać charakter odróżniający,
         to zdaniem skarżącej wynika z tego, że ich połączenie okazuje się szczególne i w związku z tym pozwala na nadanie całości
         charakteru odróżniającego koniecznego dla jego zarejestrowania w charakterze znaku towarowego. Nawet jeśli niektóre zapalniczki
         dzięki zbliżonym elementom przypominają omawiany kształt, to mamy tutaj do czynienia jedynie z imitacją jednej z jego cech,
         a nie całości.

      16     Kształt zapalniczki nie wynika ponadto z charakteru lub funkcji towaru, a w momencie zgłoszenia trójwymiarowego znaku towarowego
         nie zostało ustalone, że kształt zapalniczki stanowi konieczny kształt dla tego produktu i z tego powodu nie może wykazywać
         charakteru odróżniającego znaku towarowego.

      17     Zdaniem skarżącej należy zatem stwierdzić nieważność decyzji OHIM w zakresie, w jakim stwierdzono, że zgłoszony znak towarowy
         pozbawiony jest charakteru odróżniającego prima facie.

      18     OHIM utrzymuje, że Izba Odwoławcza w sposób uzasadniony stwierdziła, że dla właściwego kręgu odbiorców zgłoszony znak towarowy
         nie jest odróżniający dla oznaczonych towarów.

       Ocena Sądu
      19     Zgodnie z art. 4 rozporządzenia nr 40/94 kształt towaru lub jego opakowanie mogą stanowić wspólnotowy znak towarowy, pod warunkiem
         że umożliwiają odróżnianie towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innych przedsiębiorstw. Ponadto zgodnie z art. 7 ust. 1
         lit. b) tego rozporządzenia nie są rejestrowane „znaki towarowe, które pozbawione są jakiegokolwiek odróżniającego charakteru”.

      20     Należy wspomnieć, w pierwszej kolejności, że zgodnie z orzecznictwem znaki towarowe, o których mowa w art. 7 ust. 1 lit. b)
         rozporządzenia nr 40/94, to w szczególności takie, które z punktu widzenia właściwego kręgu odbiorców są powszechnie używane
         w obrocie gospodarczym dla przedstawienia danych towarów lub usług lub w odniesieniu do których istnieją przynajmniej konkretne
         przesłanki pozwalające na przyjęcie, że mogą być one używane w ten sposób. Ponadto oznaczenia uregulowane tym przepisem nie
         mogą spełniać podstawowej funkcji znaku towarowego, a mianowicie identyfikacji pochodzenia towaru lub usługi, tak ażeby umożliwić
         konsumentowi nabywającemu towar dokonanie przy kolejnym zakupie tego samego wyboru, jeśli doświadczenie było pozytywne, lub
         innego wyboru, jeśli było ono negatywne [wyroki Sądu z dnia 3 grudnia 2003 r. w sprawie T‑305/02 Nestlé Waters France przeciwko
         OHIM (Kształt butelki), Rec. str. II‑5207, pkt 28, z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie T‑216/02 Fieldturf przeciwko OHIM (LOOKS
         LIKE GRASS… FEELS LIKE GRASS… PLAYS LIKE GRASS), Rec. str. II‑1023, pkt 23 i 24, oraz z dnia 24 listopada 2004 r. w sprawie
         T‑393/02 Henkel przeciwko OHIM (Kształt biało-przezroczystego flakonu), Zb.Orz. str. II‑4115, pkt 30].

      21     W konsekwencji charakter odróżniający znaku towarowego może zostać oceniony jedynie, po pierwsze, w odniesieniu do towarów
         i usług, dla których wnosi się o rejestrację, i po drugie, w odniesieniu do sposobu postrzegania go przez właściwy krąg odbiorców
         [wyrok Trybunału z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawach połączonych od C‑468/01 P do C‑472/01 P Procter & Gamble przeciwko
         OHIM, Rec. str. I‑5141, pkt 33, wyrok Sądu z dnia 30 kwietnia 2003 r. w sprawach połączonych T-324/01 i T‑110/02 Axions i Belce
         przeciwko OHIM (Kształt brązowego cygara i kształt sztabki złota), Rec. str. II‑1897, pkt 30, ww. w pkt 20 wyrok w sprawie
         Kształt butelki, pkt 29, oraz ww. w pkt 20 wyrok w sprawie Kształt biało-przezroczystego flakonu, pkt 32].

      22     Jeśli chodzi o towary objęte zgłoszeniem znaku towarowego, należy przypomnieć, że na wnioskowane oznaczenie składa się kształt
         towaru, a mianowicie kształt zapalniczki krzesiwowej, charakteryzujący się prostym zbiornikiem o owalnym kształcie, osłoną
         w kształcie trapezu i przyciskiem o półowalnym kształcie, w związku z czym towarami podlegającymi rozważeniu przy ocenie charakteru
         odróżniającego zgłoszonego znaku towarowego są zapalniczki krzesiwowe.

      23     W odniesieniu do właściwego kręgu odbiorców należy stwierdzić, że zapalniczki krzesiwowe są towarami powszechnego użytku przeznaczonymi
         dla ogółu konsumentów. Oceny charakteru odróżniającego zgłoszonego znaku towarowego należy zatem dokonać, mając na uwadze
         przypuszczalne oczekiwania przeciętnego konsumenta, właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozsądnego (ww.
         w pkt 21 wyrok w sprawie Procter & Gamble przeciwko OHIM, pkt 33, ww. w pkt 21 wyrok w sprawie Kształt brązowego cygara i kształt
         sztabki złota, pkt 31, ww. w pkt 20 wyrok w sprawie Kształt butelki, pkt 33, oraz ww. w pkt 20 wyrok w sprawie Kształt biało-przezroczystego
         flakonu, pkt 33; zob. również analogicznie wyrok Trybunału z dnia 12 lutego 2004 r. w sprawie C-363/99 Koninklijke KPN Nederland,
         Rec. str. I‑1619).

      24     W drugiej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem kryteria oceny charakteru odróżniającego trójwymiarowych
         znaków towarowych tworzonych przez kształt samego towaru nie różnią się od kryteriów oceny podlegających stosowaniu w przypadku
         innych kategorii znaków towarowych (ww. w pkt 21 wyrok w sprawie Kształt brązowego cygara i kształt sztabki złota, pkt 32,
         oraz ww. w pkt 20 wyrok w sprawie Kształt butelki, pkt 35; zob. również analogicznie wyroki Trybunału z dnia 18 czerwca 2002 r.
         w sprawie C-299/99 Philips, Rec. str. I‑5475, pkt 48, oraz z dnia 8 kwietnia 2003 r. w sprawach połączonych od C-53/01 do
         C-55/01 Linde i in., Rec. str. I‑3161, pkt 42 i 46).

      25     Tym niemniej w ramach stosowania tych kryteriów należy wziąć pod uwagę fakt, że sposób postrzegania przez właściwy krąg odbiorców
         nie zawsze jest taki sam w przypadku trójwymiarowego znaku towarowego tworzonego przez kształt samego towaru, co w przypadku
         słownego lub graficznego znaku towarowego, który stanowi oznaczenie niezależne od wyglądu oznaczanych nim towarów. W istocie
         w braku jakichkolwiek elementów graficznych lub słownych przeciętni konsumenci nie mają w zwyczaju domyślać się pochodzenia
         towarów w oparciu o ich kształt lub kształt ich opakowania, zatem ustalenie charakteru odróżniającego takiego trójwymiarowego
         znaku towarowego mogłoby okazać się trudniejsze niż w przypadku słownego lub graficznego znaku towarowego (wyrok Trybunału
         z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawach połączonych C‑456/01 P i C‑457/01 P Henkel przeciwko OHIM, Rec. str. I‑5089, pkt 38).

      26     W tych okolicznościach im bardziej kształt stanowiący znak towarowy, o którego rejestrację wniesiono, przypomina najbardziej
         prawdopodobny kształt, który przybierze dany towar, tym bardziej prawdopodobne jest, że wspomniany kształt pozbawiony będzie
         charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94. Jedynie znak towarowy, który w znaczący
         sposób odbiega od norm lub zwyczajów danego sektora i w związku z tym spełnia swoją podstawową funkcję wskazania pochodzenia,
         nie jest pozbawiony charakteru odróżniającego w rozumieniu tego przepisu (ww. w pkt 21 wyrok w sprawie Procter & Gamble przeciwko
         OHIM, pkt 37).

      27     Należy jeszcze wskazać, że na sposób postrzegania znaku towarowego przez zainteresowany krąg odbiorców – w tym przypadku przeciętnych
         konsumentów – ma wpływ poziom jego uwagi, który może się różnić w zależności od kategorii danych towarów lub usług [wyrok
         Sądu z dnia 5 marca 2003 r. w sprawie T‑194/01 Unilever przeciwko OHIM (Owalna tabletka), Rec. str. II‑383, pkt 42, oraz ww.
         w pkt 20 wyrok w sprawie Kształt butelki, pkt 34].

      28     W tym zakresie należy stwierdzić, że Izba Odwoławcza zasadniczo słusznie wskazała, że zapalniczka jest niedużym przedmiotem,
         którego detale są w konsekwencji trudno dostrzegalne. W przypadku towarów codziennego użytku poziom uwagi przeciętnego konsumenta,
         również jeśli chodzi o kształt zapalniczki, nie jest wysoki.

      29     W trzeciej kolejności należy wspomnieć, że zgodnie z orzecznictwem w celu dokonania oceny, czy dany kształt towaru może być
         postrzegany przez odbiorców jako wskazówka pochodzenia, należy przeanalizować wywierane przez ten kształt wrażenie całości
         (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 19 września 2002 r. w sprawie C-104/00 P DKV przeciwko OHIM, Rec. str. I‑7561, pkt 24).
         Nie stoi to jednak na przeszkodzie sukcesywnemu badaniu wykorzystanych w nim poszczególnych elementów (ww. w pkt 21 wyrok
         w sprawie Procter & Gamble przeciwko OHIM, pkt 45, oraz ww. w pkt 27 wyrok w sprawie Owalna tabletka, pkt 54).

      30     W tym zakresie Sąd zauważa, jak to również słusznie wskazuje Izba Odwoławcza w pkt 11 zaskarżonej decyzji, że podłużny i prosty
         kształt zbiornika stanowi kształt, który w sposób naturalny kojarzy się z przedmiotem przeznaczonym do trzymania w ręku i stanowi
         również najbardziej powszechny kształt dla zapalniczki krzesiwowej. Jedynie w bardzo niewielkim stopniu odróżnia się on od
         kształtu modeli, w których zbiornik jest lekko zwężony u podstawy. W odniesieniu do owalnego kształtu zbiornika w zgłoszonym
         znaku towarowym Sąd stwierdza, że kształt ten prawie w ogóle nie różni się od powszechnie przyjętego kształtu modeli o zaokrąglonych
         bokach.

      31     Jeśli chodzi o kształt trapezu osłonki, to należy stwierdzić, jak to wskazuje Izba Odwoławcza w pkt 12 zaskarżonej decyzji,
         że osłonka w tym kształcie w bardzo niewielkim stopniu różni się od prostokątnych i kwadratowych osłonek innych zapalniczek
         występujących na rynku oraz że wszystkie osłonki cechują się tym, że są czworokątne, co sprawia, iż odróżnienie zgłoszonego
         znaku towarowego przez konsumenta jest mało prawdopodobne.

      32     Izba Odwoławcza słusznie uznała, że półowalny kształt przycisku w zgłoszonym znaku towarowym niewiele różni się od klasycznego
         kształtu – półokrągłego lub kwadratowego – przycisku w innych zapalniczkach krzesiwowych występujących na rynku (pkt 13 zaskarżonej
         decyzji).

      33     Sąd stwierdza ponadto, że niezależnie od kształtu zapalniczek krzesiwowych, mechanizm zapalający obejmujący radełko, osłonkę
         i przycisk jest zawsze umieszczony w górnej części zbiornika.

      34     W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że zgłoszony trójwymiarowy znak towarowy tworzy połączenie elementów przedstawienia,
         które w sposób naturalny przychodzą na myśl i są typowe dla omawianych towarów. W istocie rozpatrywany kształt nie różni się
         zasadniczo od niektórych podstawowych kształtów omawianych towarów, które są powszechnie używane w obrocie, a nawet wydaje
         się być raczej jednym z ich wariantów. Wynika z tego, jak to słusznie wskazuje Izba Odwoławcza, że żaden z elementów wspomnianego
         znaku towarowego – rozpatrywany samodzielnie lub w połączeniu z innymi elementami – nie posiada charakteru odróżniającego.

      35     Ponadto z uwagi na to, że przeciętny konsument będzie zwykle mało uważny, jeśli chodzi o detale kształtu zapalniczki, i będzie
         go postrzegał całościowo, omawiany kształt nie pozwoli właściwemu kręgowi odbiorców na odróżnienie – w sposób natychmiastowy
         i pewny – zapalniczek krzesiwowych skarżącej od zapalniczek o innym pochodzeniu handlowym. W konsekwencji jest on pozbawiony
         charakteru odróżniającego w odniesieniu do tych towarów.

      36     Z ogółu powyższych rozważań wynika, że Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że zgłoszony znak towarowy pozbawiony jest charakteru
         odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.

      37     Wynika z tego, że zarzut oparty na naruszeniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 należy oddalić.
       W przedmiocie zarzutu drugiego, opartego na naruszeniu art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94
       Argumenty stron
      38     Skarżąca utrzymuje, że każde z kryteriów ustanowionych w wyroku Trybunału z dnia 4 maja 1999 r. w sprawach połączonych C-108/97
         i C-109/97 Windsurfing Chiemsee, Rec. str. I‑2779, pkt 51 i 53, w celu oceny uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie
         używania znaku towarowego zostało spełnione w niniejszym przypadku. Tak więc w odniesieniu do udziału w rynku w 2002 r. skarżąca
         zanotowała 44-procentowy udział w europejskim rynku zapalniczek. Jeśli chodzi o intensywność używania, skarżąca podnosi, że
         ponad jedną trzecią swoich zapalniczek sprzedaje ona w państwach członkowskich Unii Europejskiej.

      39     W zakresie geograficznego zasięgu używania skarżąca odwołuje się do dwóch załączonych badań opinii publicznej, które mogą
         wykazać, że duża część zainteresowanego kręgu odbiorców przypisuje skarżącej kształt zapalniczki stanowiący zgłoszony znak
         towarowy. Ponadto wskazuje ona, że kształt jej zapalniczki został zarejestrowany w charakterze znaku towarowego w jedenastu
         krajach Unii Europejskiej, i to od razu, tzn. bez potrzeby przedstawienia przez nią dowodów używania znaku towarowego.

      40     W zakresie okresu używania skarżąca zwraca uwagę, że jej pierwsza zapalniczka krzesiwowa została wprowadzona we Francji w 1973 r.
      41     Skarżąca utrzymuje również, że osiągnęła obrót w wysokości ponad 350 mln EUR, wspierany przez inwestycje reklamowe i promocyjne,
         które od 1993 r. nigdy nie były niższe niż 55 mln EUR. Inwestycje te dowodzą zdaniem skarżącej, że konsument tego rodzaju
         towaru jest w stanie – po ujrzeniu go w reklamach, mediach i punktach sprzedaży – rozpoznać go i domniemywać, że pochodzi
         on od skarżącej.

      42     W odniesieniu do części zainteresowanych osób, które identyfikują towar jako pochodzący z określonego przedsiębiorstwa, skarżąca
         potwierdza, że palacze są podstawowymi docelowymi odbiorcami sprzedawanych przez nią zapalniczek oraz że prawie wszyscy z nich
         przypisują jej kształt stanowiący zgłoszony znak towarowy. Utrzymuje ona ponadto, że jej zapalniczka stała się na przestrzeni
         lat niezaprzeczalnym symbolem XX wieku o bardzo silnej tożsamości, co stanowi element nadający jej charakter odróżniający.
         Na poparcie tego argumentu przedstawia ona wycinki z książek i czasopism francuskich.

      43     Ponadto dystrybutorzy skarżącej, w większości ustanowieni w krajach Unii Europejskiej, zaświadczyli, że sprzedaż zapalniczek
         BIC reprezentuje dużą część ich działalności oraz że te zapalniczki są w dużej mierze rozpoznawane przez konsumentów.

      44     Skarżąca zarzuca Izbie Odwoławczej, że uznała ona, iż przedstawione przez nią dowody nie pozwalają na ustalenie, czy zgłoszony
         znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania, gdyż dowody te nie wykazują wystarczającego związku ze wspomnianym
         znakiem towarowym, a związek ten nie został ustalony w dacie złożenia zgłoszenia.

      45     Po pierwsze, w odniesieniu do związku pomiędzy dowodami a zgłoszonym znakiem towarowym skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza
         błędnie uznała, iż przedstawione przez nią w celu wykazania doniosłości jej inwestycji dane nie wykazywały wystarczającego
         związku ze zgłoszonym znakiem towarowym, ponieważ dotyczyły one nie tylko zapalniczek, ale również produkowanych przez nią
         maszynek do golenia i długopisów. Skarżąca wskazuje w tym zakresie, że trudno było przedstawić specyficzne dane dotyczące
         zapalniczek, gdyż od 30 lat skupia się ona na produkcji i sprzedaży trzech towarów, a mianowicie długopisów, zapalniczek i maszynek
         do golenia, które charakteryzują się jednorodnością, jako że stanowią gamę produktów jednorazowego użytku. Ta szczególna cecha
         sprawia, że niewielkie nakłady reklamowe i promocyjne poniesione na jeden z tych trzech towarów działają w nieunikniony sposób
         na korzyść dwóch pozostałych.

      46     Skarżąca dodaje, że nawet jeśli nie przedstawiła ona dokładnych danych co do nakładów dotyczących zapalniczek, tym niemniej
         jednak przedłożyła ona dowody na faktyczne poniesienie tych nakładów, przedstawiając liczne wycinki z gazet i czasopism o zasięgu
         międzynarodowym, różne spoty telewizyjne i kinematograficzne, jak również przykłady współpracy na poziomie światowym.

      47     Skarżąca podkreśla, że w każdym razie w związku z zaskarżoną decyzją zdecydowała się rozdzielić – dla lat po roku 1998 – nakłady
         promocyjne i reklamowe, tak aby uwzględnić jedynie nakłady poniesione na zapalniczki. Jeśli chodzi o okres przed 1998 r.,
         poniesione przez skarżącą nakłady były podobne, a nawet wyższe, ponieważ mają one decydujące znaczenie przy wprowadzeniu produktu
         na rynek.

      48     W odniesieniu do twierdzenia Izby Odwoławczej, zgodnie z którym większość przedłożonych dowodów nie pozwala na ustalenie,
         czy faktycznie chodzi tutaj o zgłoszony znak towarowy, skarżąca utrzymuje, po pierwsze, że Izba Odwoławcza w sposób błędny
         i nieuzasadniony uznała, iż tabela dotycząca liczb sprzedaży pozbawiona jest znaczenia. Izba Odwoławcza stwierdziła w tym
         względzie, że żaden z dowodów nie pozwala na ustalenie, czy chodzi tutaj o zapalniczki odpowiadające kształtowi stanowiącemu
         zgłoszony znak towarowy, oraz że wskazanie skarżącej, zgodnie z którym sprzedaje ona jedynie dwie kategorie zapalniczek, nie
         jest wystarczające. Skarżąca uściśla w tym zakresie, że przedstawione przez nią w toku postępowania odwoławczego od decyzji
         eksperta dane dotyczą wyłącznie kategorii zapalniczek krzesiwowych.

      49     Po drugie, skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza niesłusznie stwierdziła, że związek pomiędzy kształtem stanowiącym zgłoszony
         znak towarowy a oświadczeniami dystrybutorów poświadczającymi sprzedaż „zapalniczek BIC classic” należy ustalić. Przypomina
         ona, że zapalniczka krzesiwowa została wynaleziona w 1973 r., podczas gdy zapalniczka elektroniczna ukazała się w 1991 r.
         Wobec tego w sposób naturalny i wynikający z przyzwyczajenia nazwa „BIC classic” jest używana do odróżnienia zapalniczki krzesiwowej
         – powszechnej już i znanej odbiorcom – od zapalniczki z elektronicznym mechanizmem zapalającym.

      50     Izba Odwoławcza równie błędnie uznała, że poświadczenia dystrybutorów mogą zostać dopuszczone jedynie z trudem, ponieważ dystrybutorzy
         ci posiadają ten sam interes co skarżąca. W tym zakresie skarżąca podnosi, że o ile nie można zaprzeczyć jej powiązaniom handlowym
         z tymi dystrybutorami, o tyle nie posiadają oni jakiegokolwiek interesu w poświadczeniu znacznego sukcesu omawianego kształtu,
         jeśli nie są co do tego przekonani, ponieważ gdyby tak nie było, nieuchronnie zdecydowaliby się oni na dystrybucję innego
         towaru.

      51     W odniesieniu do twierdzenia Izby Odwoławczej, zgodnie z którym trudno jest określić elementy, które skłaniają odbiorców do
         uznania towaru za oryginalny, Izba Odwoławcza nie może, zdaniem skarżącej, wskazywać, że oznaczenie, o którego rejestrację
         wniesiono, wydaje się opatrzone szczególnie odróżniającymi kolorem, logotypem lub słownym oznaczeniem z tym skutkiem, że trudno
         jest określić, który lub które z elementów skłaniają odbiorców do rozpoznania towaru jako towaru skarżącej. W istocie jej
         zdaniem, jej logotyp i znak towarowy BIC są bardzo mało dostrzegalne w przypadku umieszczenia ich na zapalniczce, a kolor
         pełni jedynie drugorzędną rolę.

      52     Po drugie, uzasadnienie zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym dwa badania opinii publicznej przeprowadzone przez skarżącą,
         odpowiednio, w Hiszpanii oraz we Francji, we Włoszech, w Irlandii, w Grecji, w Szwecji i w Portugalii nie mogą zostać uwzględnione,
         ponieważ data ich przeprowadzenia (lipiec i listopad 2002 r.) jest późniejsza od daty złożenia wniosku o rejestrację, jest
         zdaniem skarżącej pozbawione jakiegokolwiek znaczenia.

      53     Skarżąca przypomina, że wyniki dwóch przedstawionych badań opinii publicznej wykazują, że na terytorium Unii Europejskiej
         kształt stanowiący zgłoszony znak towarowy uzyskał w niezaprzeczalny sposób charakter odróżniający. Skarżąca potwierdza, że
         ponieważ kształt ten jest sprzedawany w intensywny sposób na terytorium Unii Europejskiej od 30 lat, mogła ona w drodze przeprowadzonych
         badań otrzymać dowód uzyskania przez zgłoszony znak towarowy charakteru odróżniającego. Utrzymuje ona, że wyniki tych badań
         byłyby bez wątpienia bardzo zbliżone, gdyby zostały przeprowadzone w przeddzień złożenia wniosku o rejestrację.

      54     Skarżąca twierdzi, że ogół tych dowodów wykazuje, że kształt stanowiący zgłoszony znak towarowy uzyskał charakter odróżniający
         w następstwie używania przed datą złożenia zgłoszenia.

      55     OHIM podnosi, że ocena dokonana przez Izbę Odwoławczą w zakresie braku uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania
         znaku towarowego jest zgodna zarówno z brzmieniem art. 3 ust. 3 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r.
         mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, str. 1),
         w świetle którego należy dokonywać wykładni art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94, jak i z orzecznictwem Sądu.

      56     Zdaniem OHIM, jeśli chodzi o parametr geograficzny, to z art. 7 ust. 2 w związku z art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 wynika,
         że uzyskanie charakteru odróżniającego musi zostać dowiedzione dla części Wspólnoty, w której brak jest tego charakteru.

      57     W tym zakresie OHIM jest przekonany, że przewidziany w art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 wymóg dotyczący geograficznego
         zasięgu jest spełniony, gdy uzyskanie charakteru odróżniającego jest wykazane dla różnych „regionów” Wspólnoty lub, innymi
         słowy, dla różnych „części” wspólnego rynku (centrum, wschód, zachód, południe i północ).

      58     W niniejszej sprawie nie przedstawiono jakiejkolwiek wskazówki dotyczącej sposobu postrzegania znaku towarowego w centralnej
         części Wspólnoty (Niemcy i Austria) ani w dużym – ze względu na rozmiar i populację – państwie członkowskim w części zachodniej
         (Zjednoczone Królestwo).

      59     OHIM uważa w konsekwencji, że odrzucenie wniosku o rejestrację znaku towarowego jest uzasadnione.
       Ocena Sądu
      60     Na podstawie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 bezwzględne podstawy odmowy rejestracji określone w art. 7 ust. 1 lit. b)–d)
         tego rozporządzenia nie mają zastosowania, jeżeli w następstwie używania znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w odniesieniu
         do towarów lub usług, dla których występuje się o rejestrację.

      61     Po pierwsze, z orzecznictwa wynika, że uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania znaku towarowego zakłada,
         że przynajmniej znaczna część właściwego kręgu odbiorców z uwagi na znak towarowy identyfikuje dane towary lub usługi jako
         pochodzące z określonego przedsiębiorstwa [wyrok Sądu z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie T-399/02 Eurocermex przeciwko OHIM
         (Kształt butelki piwa), Rec. str. II‑1391, pkt 42; zob. również analogicznie ww. w pkt 38 wyrok w sprawie Windsurfing Chiemsee,
         pkt 52, oraz ww. w pkt 24 wyrok w sprawie Philips, pkt 61 i 62].

      62     Po drugie, aby rejestracja znaku towarowego na podstawie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 była dopuszczalna, charakter
         odróżniający uzyskany w następstwie używania tego znaku musi zostać wykazany w znaczącej części Wspólnoty, w której jest on
         pozbawiony tego charakteru na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b)–d) tego rozporządzenia [ww. w pkt 61 wyrok w sprawie Kształt
         butelki piwa, pkt 43, oraz wyrok Sądu z dnia 5 marca 2003 r. w sprawie T-237/01 Alcon przeciwko OHIM – Dr. Robert Winzer Pharma
         (BSS), Rec. str. II‑411, pkt 52, zob. również podobnie wyrok Sądu z dnia 30 marca 2000 r. w sprawie T-91/99 Ford Motor przeciwko
         OHIM (OPTIONS), Rec. str. II‑1925, pkt 26 i 27].

      63     Po trzecie, należy wskazać, że w ww. w pkt 38 wyroku w sprawie Windsurfing Chiemsee (pkt 49) Trybunał orzekł, że „w celu ustalenia,
         czy znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania, właściwy organ musi dokonać całościowej oceny dowodów
         mogących wykazać, że znak towarowy stał się zdolny do identyfikowania danego towaru jako pochodzącego z określonego przedsiębiorstwa,
         a zatem do odróżniania tego towaru od towarów innych przedsiębiorstw”.

      64     W tym zakresie należy rozważyć w szczególności udział w rynku, jaki ma znak towarowy, intensywność, zasięg geograficzny i okres
         używania tego znaku towarowego, wysokość nakładów przedsiębiorstwa związanych z jego promowaniem, odsetek zainteresowanego
         kręgu odbiorców rozpoznających z uwagi na znak towarowy towar jako pochodzący z określonego przedsiębiorstwa, opinie izb handlowych
         i przemysłowych oraz innych stowarzyszeń zawodowych, jak również wyniki badań opinii publicznej (zob. podobnie ww. w pkt 61
         wyrok w sprawie Kształt butelki piwa, pkt 44, zob. również analogicznie ww. w pkt 38 wyrok w sprawie Windsurfing Chiemsee,
         pkt 51, oraz ww. w pkt 24 wyrok w sprawie Philips, pkt 60).

      65     Po czwarte, charakter odróżniający znaku towarowego, włączając w to również charakter odróżniający uzyskany w następstwie
         używania, należy oceniać w odniesieniu do towarów, dla których wnosi się o rejestrację znaku towarowego, z uwzględnieniem
         zakładanego sposobu postrzegania przez właściwie poinformowanego oraz dostatecznie uważnego i rozsądnego przeciętnego konsumenta
         danej kategorii towarów (zob. analogicznie ww. w pkt 24 wyrok w sprawie Philips, pkt 59 i 63).

      66     Wreszcie uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania musi mieć miejsce przed złożeniem zgłoszenia znaku towarowego
         [wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie T-247/01 eCopy przeciwko OHIM (ECOPY), Rec. str. II‑5301, pkt 36; zob. również
         podobnie wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie T-8/03 El Corte Inglés przeciwko OHIM – Pucci (EMILIO PUCCI), Zb.Orz.
         str.II‑4297, pkt 71 i 72].

      67     To właśnie w świetle tych rozważań należy dokonać badania, czy w niniejszej sprawie Izba Odwoławcza naruszyła prawo, odrzucając
         argumentację skarżącej, zgodnie z którą zgłoszony znak towarowy powinien był zostać dopuszczony do rejestracji dla wskazanych
         towarów na podstawie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94.

      68     Zaskarżona decyzja nie zawiera jakichkolwiek stwierdzeń dotyczących części Wspólnoty, w której zgłoszony znak towarowy pozbawiony
         jest charakteru odróżniającego na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94. Jednakże w przypadku znaków towarowych,
         które nie są słowne, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, należy zakładać, że ocena ich charakteru odróżniającego w świetle
         tego przepisu jest taka sama w odniesieniu do całej Wspólnoty, chyba że istnieją konkretne przesłanki wskazujące na to, że
         tak nie jest.

      69     W zakresie dowodu uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie musi on
         zostać przedstawiony dla znaczącej części Wspólnoty.

      70     Należy zatem dokonać analizy środków dowodowych przedstawionych przez skarżącą na tę okoliczność.
      71     Przede wszystkim jeśli chodzi o tabele ukazujące nakłady reklamowe i promocyjne poniesione na zgłoszony znak towarowy, Izba
         Odwoławcza słusznie uznała, że przedstawione dowody dotyczące tych nakładów nie są wystarczające. W istocie dane dotyczące
         nakładów reklamowych i promocyjnych zostały przedstawione dla wszystkich towarów łącznie i w konsekwencji nie odnoszą się
         wyłącznie do zapalniczek krzesiwowych o kształcie stanowiącym omawiany znak towarowy. Skarżąca przyznaje w tym względzie,
         że nie przedstawiła ona danych dotyczących specyficznie jej nakładów związanych z zapalniczkami. Wobec tego ustalenie związku
         pomiędzy danymi znajdującymi się w tabelach a zgłoszonym znakiem towarowym nie jest możliwe.

      72     W odniesieniu do tabeli zawierającej dane dotyczące nakładów promocyjnych i reklamowych poniesionych w związku z zapalniczkami
         w kolejnych latach po roku 1998 oraz w odniesieniu do pisma kuratora muzeum sztuki nowoczesnej w Nowym Jorku z dnia 15 kwietnia
         2004 r. należy wskazać, że dokumenty te zostały przedstawione przez skarżącą w załączeniu do skargi. Izba Odwoławcza jest
         zobowiązana uwzględnić środek dowodowy mogący być istotnym w ramach oceny uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie
         używania, jedynie jeżeli zgłaszający znak towarowy przedstawił go w toku postępowania administracyjnego przed OHIM (ww. w pkt 66
         wyrok w sprawie ECOPY, pkt 48). Tak więc dokumenty te, jako że nie zostały przedstawione w toku postępowania administracyjnego
         przed OHIM, nie mogą podważać zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

      73     Tabela zawierająca liczby dotyczące sprzedaży zapalniczki BIC w latach 1972–2001 oraz tabela potwierdzająca udział w rynku
         zapalniczki BIC są również niewystarczające, gdyż widniejące w nich dane dotyczą zapalniczek BIC i nie zawierają jakiejkolwiek
         wskazówki odnoszącej się specyficznie do zgłoszonego w niniejszym przypadku znaku towarowego. Żaden z dodatkowo przedłożonych
         dowodów nie pozwala na ustalenie, że chodzi tutaj o zapalniczkę odpowiadającą kształtowi stanowiącemu zgłoszony znak towarowy.

      74     Jeśli chodzi o tabelę dotyczącą liczb sprzedaży zapalniczki BIC (z radełkiem) w latach 1997–2003, to należy zauważyć, że zawarte
         w niej dane dotyczą całej Wspólnoty w ówczesnym kształcie oraz Norwegii, Polski i Szwajcarii. Mając na uwadze, że tabela ta
         wskazuje w ogólny sposób liczby sprzedaży w wyżej wymienionych krajach i nie dokonuje rozróżnienia pomiędzy tymi poszczególnymi
         rynkami krajowymi, nie można jej uwzględnić w ramach oceny uzyskania przez znak towarowy charakteru odróżniającego w następstwie
         używania.

      75     W odniesieniu do wcześniejszych rejestracji w państwach członkowskich, które dotyczyły kształtu stanowiącego zgłoszony znak
         towarowy, Sąd stwierdza, że skarżąca w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą podniosła, iż rejestracje te były dokonane bez wykazywania
         uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania, co wskazuje na to, że oznaczenie posiada samoistny charakter odróżniający.
         Wynika z tego, że rejestracje te nie mogły zostać uwzględnione przez Izbę Odwoławczą dla celów stosowania art. 7 ust. 3 rozporządzenia
         nr 40/94.

      76     W zakresie artykułów, które ukazały się we francuskiej prasie, oraz wyciągu z książki „Le Design”, opublikowanej przez francuskie
         wydawnictwo SCALA, która określiła zapalniczkę BIC jako przedmiot wzornictwa lub mody, należy wskazać, że dotyczą one wyłącznie
         sposobu postrzegania zapalniczki BIC przez odbiorców francuskich, a w konsekwencji nie mogą wykazywać, że kształt stanowiący
         zgłoszony znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania w znacznej części Wspólnoty.

      77     Jeśli chodzi o przedstawione przez skarżącą materiały reklamowe, to nie pozwalają one na jakiekolwiek konkretne stwierdzenia
         dotyczące czynników wspomnianych powyżej w pkt 64. Ponadto nie mogą one stanowić dowodu używania znaku towarowego w zgłoszonej
         postaci, ponieważ na wszystkich przedstawionych ilustracjach prezentacji zgłoszonego kształtu towarzyszy element słowny i graficzny.
         Wynika z tego, że materiały reklamowe nie mogą stanowić dowodu na to, że zainteresowany krąg odbiorców postrzega sam zgłoszony
         towarowy – samodzielnie i niezależnie od logotypu BIC – jako wskazujący pochodzenie handlowe omawianych towarów (zob. podobnie
         ww. w pkt 61 wyrok w sprawie Kształt butelki piwa, pkt 51).

      78     W odniesieniu do przedstawionych przez skarżącą w ramach sporu oświadczeń dystrybutorów należy przypomnieć, że dla celów oceny
         mocy dowodowej dokumentu w pierwszej kolejności należy zbadać wiarygodność i prawdziwość zawartych w nim informacji. W tym
         zakresie w szczególności należy wziąć pod uwagę pochodzenie dokumentu, okoliczności jego sporządzenia, jego adresata, a następnie
         zadać sobie pytanie, czy z uwagi na jego treść wydaje się on sensowny i wiarygodny [wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2005 r. w sprawie
         T‑303/03 Lidl Stiftung przeciwko OHIM – REWE-Zentral (Salvita), Zb.Orz. str. II‑1917, pkt 42].

      79     Po pierwsze, w niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że niektóre oświadczenia pochodzą od dystrybutorów takich jak BIC Belgium
         SPRL, BIC Netherlands BV, BIC UK Ltd, BIC Violex SA, którzy zgodnie ze sprawozdaniem rocznym skarżącej za rok 2002 stanowią
         jej oddziały, w których skarżąca posiada udziały w wysokości co najmniej 99 % (z wyjątkiem BIC Violex, w której posiada ona
         udział w wysokości 50,5 %, i BIC Ballograf AB, w której posiada ona udziały w wysokości 16 %). Stwierdzenie to nie zostało
         ponadto zakwestionowane przez skarżącą w trakcie rozprawy. Należy wskazać, że w konsekwencji same te oświadczenia nie mogą
         stanowić wystarczającego dowodu uzyskania przez zgłoszony znak towarowy charakteru odróżniającego w następstwie używania z uwagi
         na silne związki łączące skarżącą z jej oddziałami. Stanowią one jedynie przesłanki, które należy poprzeć dalszymi środkami
         dowodowymi. Po drugie, Sąd zauważa, że wszystkie te oświadczenia, włączając w to również oświadczenia innych dystrybutorów,
         którzy nie stanowią oddziałów skarżącej lub spółek, w których posiada ona udziały, wydają się być podyktowane przez skarżącą,
         ponieważ mają one identyczną treść. W istocie okazuje się, że wszystkie oświadczenia zawierają wcześniej przygotowany tekst,
         dosłownie przetłumaczony w kilku wersjach językowych, a czasem stanowią po prostu kserokopie, w których puste miejsca zostały
         następnie wypełnione przez dystrybutorów. Po trzecie, Sąd stwierdza ponadto, że oświadczenia te w żaden sposób nie odnoszą
         się do danych dotyczących liczb obrazujących sprzedaż dokonaną na rozważanym terytorium, a jeśli chodzi o znaczenie tej sprzedaży
         dla dystrybutorów – zawierają jedynie zwykłe pochwały.

      80     Należy wskazać ponadto, że wspomniane oświadczenia pozwalają co najwyżej na ustalenie istnienia dystrybucji omawianych towarów
         w krajach, w których obecni są dystrybutorzy, i w związku z tym mogą wykazywać wyłącznie zasięg geograficzny dystrybucji towarów
         oznaczanych zgłoszonym znakiem towarowym, co stanowi jedynie jeden z czynników, które mogą być brane pod uwagę przy ocenie
         uzyskania przez zgłoszony znak towarowy, na który składa się wyłącznie kształt zapalniczki, charakteru odróżniającego w następstwie
         używania.

      81     Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że przedstawione przez skarżącą oświadczenia dystrybutorów nie posiadają wystarczającej
         mocy dowodowej.

      82     Wreszcie w odniesieniu do dwóch badań opinii publicznej przeprowadzonych przez skarżącą po złożeniu wniosku o rejestrację
         znaku towarowego, a przed wszczęciem postępowania administracyjnego, tj. w lipcu i listopadzie 2002 r., należy wskazać, że
         zgodnie z orzecznictwem Trybunału środki dowodowe na okoliczność używania znaku towarowego, które zostały przedłożone po dacie
         zgłoszenia, mogą zostać uwzględnione jedynie w przypadku gdy pozwalają one na wyciągnięcie wniosków w zakresie używania znaku
         towarowego w postaci, w której występuje on w dacie zgłoszenia (zob. podobnie postanowienia Trybunału z dnia 27 stycznia 2004 r.
         w sprawie C‑259/02 La Mer Technology, Rec. str. I‑1159, pkt 31, oraz z dnia 5 października 2004 r. w sprawie C‑192/03 P Aldon
         przeciwko OHIM, Rec. str. I‑8993, pkt 41).

      83     W niniejszej sprawie Sąd stwierdza, że omawiane badania opinii publicznej nie pozwalają na ustalenie, że właściwy krąg odbiorców
         identyfikuje – na podstawie kształtu stanowiącego znak towarowy – rozważany towar jako pochodzący ze spółki BIC, a nie z innej
         spółki.

      84     Jeśli chodzi o badanie opinii publicznej przeprowadzone w listopadzie 2002 r. wśród palaczy we Francji, we Włoszech, w Irlandii,
         w Grecji, w Szwecji i w Portugalii, Sąd stwierdza, że badanym zostały przedstawione sam wzór lub samo zdjęcie zapalniczek
         BIC, bez zamieszczenia elementów słownych lub graficznych, oraz że zostało im postawione pytanie, z którym znakiem towarowym
         najbardziej kojarzy im się przedstawiona zapalniczka. W konsekwencji nie można stwierdzić, że badanie to wykazuje, że znaczna
         część konsumentów francuskich, włoskich, irlandzkich, greckich, szwedzkich i portugalskich identyfikuje za pomocą zgłoszonego
         znaku towarowego omawiany towar jako pochodzący ze spółki BIC, a nie z innej spółki. Byłoby inaczej, gdyby w ramach badania
         przedstawiono, zamiast jedynie kształtu stanowiącego zgłoszony znak towarowy, również inne kształty zapalniczek. Można by
         wtedy uwzględnić liczbę osób przypisujących – spontanicznie i bez pozostawania pod jakimkolwiek wpływem – wizerunek omawianego
         kształtu spółce BIC.

      85     Ponadto należy wskazać, że w przypadku gdy badani nie znali odpowiedzi na wspomniane pytanie, przedstawiana była lista słownych
         znaków towarowych (BIC, CLIPPER, TOKAÏ, CRICKET i in.), tak aby mogli oni wybrać odpowiedź.

      86     Skoro prawdą jest, jak to utrzymuje skarżąca, że spółka BIC jest jednym z przedsiębiorstw, które utworzyły w 1973 r. rynek
         zapalniczek krzesiwowych jednorazowego użytku i jest ona „liderem na rynku zapalniczek”, to logiczne i przewidywalne jest
         to, że pierwszym znakiem towarowym przychodzącym na myśl badanym jest znak towarowy BIC, niezależnie od przedstawionego kształtu.
         Miało to miejsce tym bardziej, że do zadanego pytania dołączono listę słownych znaków towarowych, którym można było przypisać
         przedstawiony kształt. W tym zakresie należy zauważyć, że sama skarżąca przyznała podczas rozprawy, iż odpowiedź na zadane
         pytanie w tym ostatnim przypadku mogła zostać w istocie zasugerowana.

      87     Takie same rozważania nasuwają się w odniesieniu do badania opinii publicznej przeprowadzonego w Hiszpanii w lipcu 2002 r.,
         po raz kolejny wśród palaczy. W badaniu tym badanym przedstawiono wizerunek kształtu zapalniczki MiniBIC J5, który stanowi
         jedynie zmniejszoną wersję kształtu stanowiącego zgłoszony znak towarowy, wraz z listą poszczególnych słownych znaków towarowych
         (BIC, CLIPPER, BRIO lub TOKAÏ), celem ustalenia, z którym znakiem kojarzą oni przedstawiony wizerunek. Nie można zatem uznać,
         że badanie to wykazuje, że znaczna część konsumentów hiszpańskich identyfikuje omawiany towar jako pochodzący ze spółki BIC
         i odróżnia te towary od towarów innych przedsiębiorstw.

      88     Ponadto Sąd stwierdza, że przedstawiony w tym badaniu zapytanym hiszpańskim palaczom wizerunek zapalniczki ukazuje zapalniczkę
         od przodu, a nie z boku, co powoduje, że pytani nie mogli rozpoznać owalnego kształtu zbiornika, który to stanowi zdaniem
         skarżącej jedną z trzech cech odróżniających na rynku zapalniczkę BIC od innych zapalniczek.

      89     Z ogółu powyższych rozważań wynika, że Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, iż skarżąca nie wykazała, że zgłoszony w niniejszym
         przypadku znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania w znaczącej części Wspólnoty.

      90     W konsekwencji zarzut drugi również należy oddalić, a co za tym idzie – należy oddalić skargę w całości.
       W przedmiocie kosztów
      91     Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
         Ponieważ skarżąca przegrała sprawę, należy – zgodnie z żądaniem OHIM – obciążyć ją kosztami postępowania.

      Z powyższych względów
      SĄD (trzecia izba)
      orzeka, co następuje:
      1)      Skarga zostaje oddalona.
      2)      Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

               Jaeger

                Azizi

                Cremona

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 15 grudnia 2005 r.

               Sekretarz

                      Prezes

               E. Coulon

                      M. Jaeger

         * Język postępowania: francuski.


Wyrok Sądu (dziewiąta izba) z dnia 29 września 2016 r.#Universal Protein Supplements Corp. przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej.#Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego kulturystę – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009.#Sprawa T-335/15.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 grudnia 2016 r.#Drago Nemec przeciwko Republika Slovenija.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vrhovno sodišče.#Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2000/35/WE – Zwalczanie opóźnień w płatnościach – Właściwość Trybunału – Transakcja zawarta przed przystąpieniem Republiki Słowenii do Unii Europejskiej – Zakres stosowania – Pojęcie „transakcji handlowej” – Pojęcie „przedsiębiorstwa” – Maksymalna kwota odsetek za zwłokę.#Sprawa C-256/15.

text:
         WYROK TRYBUNAŁU (piąta izba)
      z dnia 15 grudnia 2016 r. (
            *1
         )
      „Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2000/35/WE — Zwalczanie opóźnień w płatnościach — Właściwość Trybunału — Transakcja zawarta przed przystąpieniem Republiki Słowenii do Unii Europejskiej — Zakres stosowania — Pojęcie „transakcji handlowej” — Pojęcie „przedsiębiorstwa” — Maksymalna kwota odsetek za zwłokę”
      W sprawie C‑256/15
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Vrhovno sodišče (sąd najwyższy, Słowenia) postanowieniem z dnia 19 marca 2015 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 1 czerwca 2015 r., w postępowaniu:

         Drago Nemec

      przeciwko

         Republice Słowenii,

      TRYBUNAŁ (piąta izba),
      w składzie: J.L. da Cruz Vilaça, prezes izby, A. Tizzano (sprawozdawca), wiceprezes Trybunału, M. Berger, A. Borg Barthet i E. Levits, sędziowie,
      rzecznik generalny: M. Bobek,
      sekretarz: M. Aleksejev, administrator,
      uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 4 maja 2016 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:

               —

               w imieniu rządu słoweńskiego przez N. Pintar Gosenca oraz A. Vran, działające w charakterze pełnomocników,

               —

               w imieniu rządu łotewskiego przez A. Bogdanovą oraz I. Kalniņša, działających w charakterze pełnomocników,

               —

               w imieniu Komisji Europejskiej przez M. Šimerdovą oraz M. Žebrego, działających w charakterze pełnomocników,

         po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 28 lipca 2016 r.,
      wydaje następujący

         Wyrok

               1

               Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/35/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (Dz.U. 2000, L 200, s. 35).

               2

               Wniosek ten został złożony w ramach sporu pomiędzy Drago Nemcem a Republiką Słowenii, w przedmiocie żądania odszkodowania za szkodę jaką miałby on ponieść z uwagi na podnoszoną niezgodność przepisów krajowych z dyrektywą 2000/35.

         Ramy prawne

         Prawo Unii

      Akt przystąpienia z 2003 r.

               3

               Artykuł 2 aktu dotyczącego warunków przystąpienia do Unii Europejskiej Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz.U. 2003, L 236, s. 33, zwanego dalej „aktem przystąpienia z 2003 r.”) stanowi:
               „Od dnia przystąpienia nowe państwa członkowskie są związane postanowieniami traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot i Europejski Bank Centralny przed dniem przystąpienia; postanowienia te są stosowane w nowych państwach członkowskich zgodnie z warunkami określonymi w tych traktatach i w niniejszym akcie”.

               4

               Artykuł 54 tego aktu stanowi:
               „Nowe państwa członkowskie wprowadzą w życie środki niezbędne do przestrzegania od dnia przystąpienia przepisów dyrektyw i decyzji w rozumieniu artykułu 249 traktatu WE oraz artykułu 161 traktatu Euratom, chyba że z załączników, o których mowa w artykule 24, lub z jakichkolwiek innych postanowień niniejszego Aktu lub jego załączników wynika inny termin w tym względzie”.

         Dyrektywa 2000/35

               5

               Motywy 7, 9, 10, 13 i 16 dyrektywy 2000/35 stanowią:

                        „(7)

                        Nadmiernie długie terminy płatności oraz opóźnienia w płatnościach są przyczyną znacznych obciążeń administracyjnych i finansowych dla przedsiębiorstw, zwłaszcza małych i średnich. Ponadto problemy te są poważną przyczyną niewypłacalności, co zagraża przetrwaniu tych przedsiębiorstw i może spowodować utratę licznych miejsc pracy.

                  […]

                        (9)

                        Różnice między zasadami płatności a praktyką w państwach członkowskich stanowią przeszkodę we właściwym funkcjonowaniu rynku wewnętrznego.

                        (10)

                        To prowadzi do znacznego ograniczenia transakcji handlowych między państwami członkowskimi. Jest to sprzeczne z art. 14 traktatu, ponieważ przedsiębiorca powinien mieć możliwość prowadzenia swej działalności na rynku wewnętrznym, pod warunkiem że operacje transgraniczne nie pociągają za sobą większego ryzyka niż sprzedaż krajowa […].

                  […]

                        (13)

                        Niniejsza dyrektywa powinna ograniczać się jedynie do płatności dokonywanych jako wynagrodzenia w transakcjach handlowych i nie powinna obejmować transakcji z udziałem konsumentów, spłaty odsetek powiązanych z innymi płatnościami, np. płatności wynikających z prawa czekowego i wekslowego, odszkodowań, łącznie z płatnościami towarzystw ubezpieczeniowych.

                  […]

                        (16)

                        Opóźnienia w płatnościach stanowią naruszenie postanowień umowy, która była korzystna finansowo dla dłużników w większości państw członkowskich, poprzez niskie odsetki za zwłokę w płatności i/lub powolne procedury ściągania należności. Konieczna jest więc znacząca zmiana […] w celu zatrzymania tej tendencji i zapewnienia sytuacji, w której skutki opóźnień w płatnościach powstrzymują przed przekraczaniem terminów płatności”.

               6

               Artykuł 1 tej dyrektywy, który określa jej zakres stosowania, stanowi:
               „Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do wszelkich należności, które stanowią wynagrodzenie w transakcjach handlowych”.

               7

               Artykuł 2 pkt 1 tej dyrektywy przewiduje:
               „Do celów niniejszej dyrektywy:

                        1.

                        »transakcje handlowe« oznaczają transakcje między przedsiębiorstwami lub między przedsiębiorstwami a władzami publicznymi, które prowadzą do dostawy towarów lub świadczenia usług za zapłatą,

                  […]
               »przedsiębiorstwo« oznacza każdą organizację działającą w ramach swojej niezależnej działalności gospodarczej lub zawodowej, nawet jeśli jest ona prowadzona przez jedną osobę”.

               8

               Artykuł 3 dyrektywy 2000/35, zatytułowany „Odsetki od opóźnień w płatności”, stanowi w ust. 1:
               „Państwa członkowskie zapewniają, że [by]:

                        a)

                        odsetki w rozumieniu lit. d) stają się [stawały się] wymagalne od dnia następującego po dacie płatności lub terminie płatności określonych w umowie;

                  […]

                        c)

                        wierzyciel jest [był] uprawniony do żądania zapłaty odsetek od opóźnień w płatnościach, o ile:

                                 i)

                                 spełnił swoje umowne i ustawowe zobowiązania, i

                                 ii)

                                 nie otrzymał należnej sumy w odpowiednim czasie, chyba że dłużnik nie ponosi winy za opóźnienie;

                        d)

                        wysokość odsetek za opóźnienia w płatnościach (»stopa ustawowa«), do których zapłaty jest zobowiązany dłużnik, stanowi [stanowiła] sumę stopy procentowej odsetek zastosowanej przez Europejski Bank Centralny do jego ostatniej głównej operacji refinansowania przeprowadzonej przed pierwszym dniem kalendarzowym odnośnego półrocza (»stopa referencyjna«) i dodatkowo przynajmniej 7 punktów procentowych […], o ile w umowie nie ustalono inaczej. Dla państw członkowskich, które nie uczestniczą w trzecim stopniu unii gospodarczo-walutowej, stopa referencyjna odpowiada stopie procentowej ich banku centralnego […].

                  […]”.

               9

               Artykuł 6 tej dyrektywy jest sformułowany następująco:
               „1.   Państwa członkowskie wprowadzą w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne niezbędne do spełnienia wymogów niniejszej dyrektywy przed dniem 8 sierpnia 2002 r. […].
               […]
               3.   Przy transpozycji niniejszej dyrektywy państwa członkowskie mogą pominąć:
               […]

                        b)

                        umowy, które zostały zawarte przed dniem 8 sierpnia 2002 r. […]

                  […]”.

         Prawo słoweńskie

      Przepisy dotyczące zapłaty odsetek za zwłokę

               10

               Zgodnie z art. 277 ust. 1 Zakon o obligacijskih razmerjih (ustawy o zobowiązaniach umownych) dłużnik wierzytelności jest zobowiązany do zapłaty wierzycielowi odsetek za zwłokę wraz z główną kwotą, jeżeli nie zapłacił w terminie kwoty należnej z tytułu tej wierzytelności.

               11

               Ustawa ta od dnia 1 stycznia 2002 r. została zastąpiona Obligacijski zakonik (kodeksem zobowiązań, zwanym dalej „OZ”). Kodeks ten powtórzył w istocie przepis wspomniany w poprzednim punkcie niniejszego wyroku i wprowadził w art. 376 nową zasadę, zgodnie z którą odsetki za zwłokę nie są naliczane od chwili, w której kwota należnych, lecz niezapłaconych odsetek osiągnie kwotę długu głównego (zwaną dalej „zasadą ne ultra alterum tantum”).

         Przepisy dotyczące rzemiosła

               12

               Z postanowienia odsyłającego wynika, że prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną w czerwcu 1993 r. – w okresie wystąpienia okoliczności faktycznych istotnych w postępowaniu głównym – było uregulowane Obrtni Zakon (ustawą o rzemiośle) w obowiązującym wówczas brzmieniu. Na mocy tej ustawy, która została następnie znowelizowana, osoba fizyczna powinna była w celu prowadzenia niezależnej rzemieślniczej działalności gospodarczej uzyskać od właściwego organu zezwolenie określające odnośny obszar działalności.

         Postępowanie główne i pytania prejudycjalne

               13

               Drago Nemec od dnia 8 listopada 1989 r. posiada zezwolenie na prowadzenie niezależnej działalności rzemieślniczej obejmującej toczenie elementów metalowych i spawanie. W czerwcu 1993 r. zawarł on z Gasilsko Društvo Murska Sobota (ochotniczą strażą pożarną w Murskiej Sobocie, zwaną dalej „OSP”) umowę, na mocy której oddał w najem cysternę do transportu wody w okresie suszy.

               14

               W 1996 r. D. Nemec wniósł pozew przeciwko OSP, żądając zasądzenia od niej kwoty w wysokości 17669,51 EUR z tytułu tejże umowy.

               15

               Orzeczeniem z dnia 17 lutego 2010 r. Višje sodišče v Mariboru (sąd apelacyjny w Mariborze, Słowenia) zasądził od OSP kwotę w wysokości 15061,44 EUR, wraz z ustawowymi odsetkami za zwłokę za okres od dnia 25 marca 1996 r. do dnia 31 grudnia 2001 r. Sąd ten oddalił natomiast żądanie zapłaty odsetek za zwłokę od dnia 1 stycznia 2002 r., w którym to dniu zasada ne ultra alterum tantum weszła życie. Kwota odsetek podlegających zapłacie do dnia 31 grudnia 2001 r. przekraczała już bowiem kwotę długu głównego.

               16

               W dniu 18 maja 2010 r. OSP zapłaciła kwotę zasądzoną w tym orzeczeniu.

               17

               Uznając, że zasada ne ultra alterum tantum jest niezgodna z dyrektywą 2000/35 i że w rezultacie Višje sodišče v Mariboru (sąd apelacyjny w Mariborze) niesłusznie oddalił jego żądanie zasądzenia odsetek za zwłokę za okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 18 maja 2010 r., M. Nemec wniósł przeciwko Republice Słowenii skargę o odszkodowanie za szkodę wynikającą z tej podnoszonej niezgodności. Ponieważ sąd pierwszej instancji oddalił tę skargę orzeczeniem z dnia 18 maja 2011 r., utrzymanym w mocy w postępowaniu odwoławczym orzeczeniem z dnia 24 stycznia 2012 r., z uwagi na fakt, że dyrektywa ta nie znajdowała zastosowania do okoliczności w postępowaniu głównym, D. Nemec wniósł skargę kasacyjną do sądu odsyłającego, Vrhovno sodišče (sądu najwyższego, Słowenia).

               18

               Sąd ten wyraża wątpliwości w kwestii, czy umowa będąca przedmiotem postępowania głównego jest objęta przedmiotowym zakresem stosowania dyrektywy 2000/35. W szczególności sąd ten zastanawia się, czy D. Nemec zawarł tę umowę w charakterze „przedsiębiorstwa” w rozumieniu art. 2 pkt 1 tej dyrektywy, to znaczy jako organizacja działająca w ramach swojej niezależnej działalności gospodarczej lub zawodowej, co oznaczałoby, że wskazana umowa stanowi „transakcję handlową” w rozumieniu tego przepisu i jest objęta zakresem stosowania rzeczonej dyrektywy. Choć bowiem umowa będąca przedmiotem postępowania głównego ma związek z działalnością gospodarczą i doprowadziła do wystawienia faktury, nie wchodzi ona jednak w zakres działalności obejmującej toczenie elementów metalowych i spawanie, w odniesieniu do której D. Nemec posiada zezwolenie na prowadzenie niezależnej działalności rzemieślniczej.

               19

               Na wypadek odpowiedzi twierdzącej sąd odsyłający zastanawia się również nad zgodnością przewidzianej w art. 376 OZ zasady ne ultra alterum tantum z dyrektywą 2000/35.

               20

               W tym stanie rzeczy Vrhovno sodišče (sąd najwyższy) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

                        „1)

                        Czy przepis art. 2 pkt 1 akapit trzeci dyrektywy 2000/35 należy interpretować w ten sposób, że w systemie, w którym osoba fizyczna uzyskuje zezwolenie na wykonywanie działalności gospodarczej wskazujące działalność, na którą to zezwolenie zostało wydane, nie chodzi o przedsiębiorstwo, a w konsekwencji nie chodzi też o transakcję handlową w rozumieniu rzeczonego przepisu dyrektywy, jeżeli transakcja, z której wynika opóźnienie w płatności, odnosi się do działalności, która nie jest objęta zezwoleniem?

                  W wypadku odpowiedzi przeczącej […]:

                        2)

                        Czy przepis art. 2 pkt 1 akapit trzeci dyrektywy 2000/35 należy interpretować w ten sposób, że osoba fizyczna jest uważana za przedsiębiorstwo, a transakcja, z której wynika opóźnienie w płatności – za transakcję handlową w rozumieniu tego przepisu, jeżeli chodzi o transakcję, która wprawdzie nie wchodzi w zakres działalności zarejestrowanej na tę osobę, ale wynika z działalności, która ze względu na swój charakter może być działalnością gospodarczą i na którą to transakcję została wystawiona faktura? oraz

                        3)

                        Czy zasada, zgodnie z którą odsetki za zwłokę przestają być naliczane, gdy suma należnych i niezapłaconych odsetek osiągnęła kwotę główną (zasada ne ultra alterum tantum), jest sprzeczna z przepisami dyrektywy 2000/35?”.

         W przedmiocie właściwości Trybunału

               21

               Rząd słoweński i Komisja Europejska podniosły na rozprawie przez Trybunałem, że Trybunał nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania przedstawione przez sąd odsyłający. Spór rozstrzygany w postępowaniu głównym dotyczy bowiem sytuacji zaistniałej przed przystąpieniem Republiki Słowenii do Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2004 r., która to sytuacja wywołała w całości skutki przed tym dniem.

               22

               Należy w związku z tym stwierdzić, że bez wątpienia umowa będąca przedmiotem postępowania głównego została zawarta w czerwcu 1993 r., a zatem niniejsza sprawa jest wynikiem sytuacji zaistniałej przed przystąpieniem Republiki Słowenii do Unii.

               23

               Jednakże sytuacja ta wywoływała skutki również po tym przystąpieniu. Brak zapłaty wierzytelności głównej, który jest podstawą żądanych przez D. Nemca odsetek za zwłokę, utrzymywał się do dnia 18 maja 2010 r., w którym to dniu OSP dokonała zapłaty, a skarga wniesiona przez D. Nemca ma właśnie na celu uzyskanie odszkodowania za szkodę, jaką miał on ponieść z uwagi na oddalenie przez Višje sodišče v Mariboru (sąd apelacyjny w Mariborze) jego żądania zapłaty żądanych odsetek za okres od dnia 1 stycznia 2002 r. do dnia 18 maja 2010 r.

               24

               Tymczasem na mocy art. 2 i 54 aktu przystąpienia z 2003 r. postanowienia traktatów założycielskich oraz aktów podjętych przed przystąpieniem przez instytucje wiążą od dnia przystąpienia nowe państwa członkowskie i znajdują zastosowanie w tych państwach na warunkach przewidzianych w tych traktatach i w tym akcie.

               25

               Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału nowy przepis stosuje się, z zastrzeżeniem wyjątków, bezpośrednio do przyszłych skutków stanu faktycznego powstałego w czasie obowiązywania dawniejszego przepisu. Zgodnie z tą zasadą Trybunał orzekł, że jeżeli w akcie dotyczącym warunków przystąpienia państwa członkowskiego brak jest postanowienia dotyczącego stosowania przepisów prawa Unii, należy uznać, że przepis ten ma natychmiastowe zastosowanie i wiąże państwo członkowskie od dnia jego przystąpienia do Unii, a zatem stosuje się do przyszłych skutków sytuacji powstałych przed tym przystąpieniem (zob. podobnie wyroki z dnia 12 listopada 2009 r., Elektrownia Pątnów II,C‑441/08, EU:C:2009:698, pkt 32; z dnia 22 grudnia 2010 r., Komisja/Polska, C‑385/08, niepublikowany,EU:C:2010:801, pkt 29; a także z dnia 21 grudnia 2011 r., Ziolkowski i Szeja, C‑424/10 i C‑425/10, EU:C:2011:866, pkt 57).

               26

               Co się tyczy w szczególności dyrektywy 2000/35 akt przystąpienia z 2003 r. nie zawiera żadnego szczególnego przepisu dotyczącego jej stosowania w odniesieniu do Republiki Słowenii. W rezultacie znajduje ona zastosowanie i jest ona wiążąca względem tego państwa członkowskiego od dnia jego przystąpienia do Unii i może od tego dnia być stosowana w odniesieniu do przyszłych skutków sytuacji powstałych lub wynikłych przed tym przystąpieniem, takich jak będące przedmiotem postępowania głównego.

               27

               Z powyższych uwag wynika, że ponieważ prawo Unii znajduje zastosowanie w sporze rozstrzyganym w postępowaniu głównym, Trybunał jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania przedłożone mu przez sąd odsyłający.

         W przedmiocie pytań prejudycjalnych

         W przedmiocie dwóch pierwszych pytań

               28

               Poprzez swe dwa pierwsze pytania, które należy rozważyć łącznie, sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 2 pkt 1 dyrektywy 2000/35 należy interpretować w ten sposób, że osobę fizyczną posiadającą zezwolenie na prowadzenie niezależnej działalności rzemieślniczej należy uznać za „przedsiębiorstwo” w rozumieniu tego przepisu, co oznacza, że transakcja, którą zwiera ona z osobą trzecią, stanowi „transakcję handlową” w rozumieniu tego przepisu, w sytuacji gdy transakcja ta, jakkolwiek nie wchodzi w zakres działalności objętej tym zezwoleniem, ma związek z działalnością gospodarczą.

               29

               W celu udzielenia odpowiedzi na te pytania należy stwierdzić na wstępie, że jakkolwiek zgodnie z art. 6 ust. 3 lit. b) dyrektywy 2000/35 państwa członkowskie mogły w ramach jej transpozycji wyłączyć z zakresu stosowania tej dyrektywy umowy zawarte przed 8 sierpnia 2002 r., to z postanowienia odsyłającego wynika jednak, że Republika Słowenii nie skorzystała z tej możliwości, co potwierdził rząd słoweński na rozprawie przed Trybunałem.

               30

               W odniesieniu do przedłożonych Trybunałowi pytań należy przypomnieć, że zgodnie z art. 1 dyrektywy 2000/35 jej przepisy mają zastosowanie do wszelkich należności, które stanowią wynagrodzenie w transakcjach handlowych. Artykuł 2 pkt 1 akapit pierwszy tej dyrektywy definiuje pojęcie „transakcji handlowej” jako oznaczające transakcje między przedsiębiorstwami lub między przedsiębiorstwami a władzami publicznymi, które prowadzą do dostawy towarów lub świadczenia usług za zapłatą, przy czym motyw 13 tej dyrektywy stanowi w tym względzie, że pojęcie to nie obejmuje natomiast w szczególności transakcji z udziałem konsumentów. Zgodnie z art. 2 pkt 1 akapit trzeci tej dyrektywy „przedsiębiorstwo” w jej rozumieniu oznacza każdą organizację działającą w ramach swojej niezależnej działalności gospodarczej lub zawodowej, nawet jeśli jest ona prowadzona przez jedną osobę.

               31

               Ponadto z motywów 7, 10 i 16 dyrektywy 2000/35 wynika, że dąży ona do poprawy właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez zapewnienie ochrony przedsiębiorców, a w szczególności średnich i małych przedsiębiorstw w związku z opóźnieniami w płatnościach.

               32

               Dyrektywa ta z założenia nie znajduje zatem zastosowania do wszystkich transakcji prowadzących do dostawy towarów lub świadczenia usług za zapłatą, a w szczególności do tych wszystkich transakcji zawieranych okazjonalnie przez jednostki w codziennym obrocie.

               33

               Wynika stąd, że nie wystarcza, żeby dana osoba zawarła transakcję związaną z działalnością gospodarczą, taką jak najem rzeczy na rzecz osoby trzeciej, aby została uznana za „przedsiębiorstwo”, a transakcja została uznana za „handlową” w rozumieniu art. 2 pkt 1 wskazanej dyrektywy. Konieczne jest również, aby osoba ta działała jako organizacja w ramach takiej działalności lub w ramach niezależnej działalności zawodowej.

               34

               Jak zauważył w istocie rzecznik generalny w pkt 82 opinii, wymóg ten oznacza, że dana osoba, niezależnie od formy prawnej i statusu prawnego w prawie krajowym, musi prowadzić taką działalność w sposób zorganizowany i ciągły, a zatem działalność ta nie może ograniczać się do okazjonalnego i jednorazowego działania, a odnośna transakcja musi wpisywać się w ramy tejże działalności.

               35

               Natomiast wbrew temu, co podnosi Komisja, z art. 2 pkt 1 dyrektywy 2000/35 nie wynika, że określona działalność musi koniecznie stanowić zasadniczą działalność gospodarczą lub zawodową danej osoby lub być związana z taką działalnością.

               36

               Również wbrew temu, co twierdzą rząd słoweński i Komisja, uznanie osoby za „przedsiębiorstwo” w rozumieniu tego przepisu nie może zależeć od wydania przez właściwe organy krajowe zezwolenia na prowadzenie danej działalności.

               37

               W związku z tym w systemie krajowym, w którym prowadzenie przez osobę fizyczną działalności gospodarczej lub zawodowej w charakterze niezależnego rzemieślnika lub przedsiębiorcy jest uzależnione od wydania zezwolenia, osoba fizyczna posiadająca takie zezwolenie nie może być wykluczona z zakresu pojęcia „przedsiębiorstwa”, a transakcje, które zawiera, nie mogą być wykluczone z zakresu pojęcia „transakcji handlowej” wyłącznie z uwagi na fakt, że transakcje te odnoszą się do innej niezależnej działalności gospodarczej lub zawodowej niż działalność objęta danym zezwoleniem lub wpisują się w szersze od niej ramy niezależnej działalności gospodarczej lub zawodowej.

               38

               Wszelka odmienna wykładnia prowadziłaby bowiem do uzależnienia zakresu tych pojęć od konkretnego prawa krajowego, a w szczególności od obowiązującego w każdym państwie członkowskim systemu wykonywania niezależnej działalności gospodarczej lub zawodowej. Tymczasem z wymogów dotyczących zarówno jednolitego stosowania prawa Unii, jak i zasady równości wynika, że w braku odesłania w art. 2 pkt 1 dyrektywy 2000/35 do prawa krajowego pojęcia „przedsiębiorstwa” i „transakcji handlowej” powinny podlegać autonomicznej i jednolitej wykładni (zob. podobnie wyrok z dnia 29 września 2015 r., Gmina Wrocław,C‑276/14, EU:C:2015:635, pkt 25 i przytoczone tam orzecznictwo).

               39

               Ponadto jak zauważył rzecznik generalny w pkt 90 opinii, jakakolwiek wykładnia prowadząca do uzależnienia zakresu pojęcia „przedsiębiorstwa”, a zatem podmiotowego i przedmiotowego zakresu stosowania dyrektywy 2000/35, od wydania przez właściwe krajowe organy państwa członkowskiego zezwolenia na wykonywanie danej działalności, byłaby niezgodna z celem założonym w tej dyrektywie, wynikającym z jej motywu 10, jakim jest ułatwienie transakcji handlowych między państwami członkowskimi. W celu sprawdzenia bowiem, czy dana transakcja objęta jest zakresem stosowania dyrektywy 2000/35, przedsiębiorstwa lub organy publiczne innych państw członkowskich byłyby zobowiązane do systematycznego badania, czy transakcja ta jest związana z działalnością, dla której zostało wydane rzeczone zezwolenie, co mogłoby ograniczać lub utrudniać transakcje transgraniczne.

               40

               Wynika stąd, że choć okoliczność, że dana osoba zawarła transakcję w ramach działalności, w odniesieniu do której uzyskała ona zezwolenie na jej prowadzenie, może, wraz z innymi okolicznościami, być uwzględniona w celu sprawdzenia, czy osoba ta działała w charakterze „przedsiębiorstwa” w rozumieniu art. 2 pkt 1 dyrektywy 2000/35, to okoliczność ta nie może być rozstrzygająca.

               41

               A zatem należy uwzględnić ogół okoliczności danego przypadku, aby ustalić, czy osoba działa w takim charakterze – to znaczy, jak stwierdzono w pkt 34 niniejszego wyroku, w ramach zorganizowanej i ciągłej, niezależnej działalności gospodarczej lub zawodowej – i czy w rezultacie transakcje, które zawiera, mają charakter handlowy w rozumieniu tego przepisu.

               42

               Wśród tych okoliczności znajduje się w szczególności fakt, że dana osoba działa pod swoją nazwą handlową lub zawodową i że zawarta transakcja prowadzi do wystawienia faktury.

               43

               To w świetle powyższych uwag sąd odsyłając winien ustalić, czy w niniejszym przypadku D. Nemec zawarł umowę będącą przedmiotem postępowania głównego w charakterze „przedsiębiorstwa” w rozumieniu art. 2 pkt 1 dyrektywy 2000/35.

               44

               W świetle ogółu powyższych uwag na dwa pierwsze pytania należy odpowiedzieć, że art. 2 pkt 1 dyrektywy 2000/35 należy interpretować w ten sposób, że osoba fizyczna posiadająca zezwolenie na wykonywanie niezależnej działalności rzemieślniczej powinna być uznana za „przedsiębiorstwo” w rozumieniu tego przepisu, a zawarta przez nią transakcja za „transakcję handlową” zgodnie z tymże przepisem, jeżeli transakcja ta, jakkolwiek niezwiązana z działalnością objętą tym zezwoleniem, wpisuje się jednak w ramy prowadzonej zorganizowanej i ciągłej, niezależnej działalności gospodarczej lub zawodowej, co powinien ustalić sąd odsyłający w świetle ogółu okoliczności danego przypadku.

         W przedmiocie pytania trzeciego

               45

               Poprzez pytanie trzecie sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy dyrektywę 2000/35 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona przepisom krajowym takim jak art. 376 OZ, który przewiduje, że należne, lecz niezapłacone odsetki przestają być naliczane, jeżeli ich kwota osiągnie kwotę długu głównego.

               46

               W celu udzielenia odpowiedzi na to pytanie, należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału dyrektywa 2000/35 nie dokonuje pełnej harmonizacji ogółu zasad dotyczących opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych (wyroki z dnia 26 października 2006 r., Komisja/Włochy, C‑302/05, EU:C:2006:683, pkt 23; z dnia 3 kwietnia 2008 r., 01051 Telecom, C‑306/06, EU:C:2008:187, pkt 21; z dnia 11 września 2008 r., Caffaro, C‑265/07, EU:C:2008:496, pkt 15).

               47

               W szczególności dyrektywa ta nie harmonizuje ogółu aspektów dotyczących odsetek za zwłokę. Reguluje ona bowiem w swym art. 3 wyłącznie niektóre z tych aspektów, to znaczy prawo żądania odsetek w przypadku opóźnienia w płatnościach, datę wymagalności tych odsetek, stopę odsetek, prawo wierzyciela do żądania zwrotu poniesionych kosztów odzyskiwania należności poniesionych z powodu opóźnień w płatnościach, a także skutki stosowania oczywiście nieuczciwych warunków umownych w stosunku do wierzyciela.

               48

               Natomiast dyrektywa 2000/35 nie reguluje zasad dotyczących okresu naliczania odsetek za zwłokę ani maksymalnej kwoty tych odsetek.

               49

               W związku z tym państwa członkowskie mają swobodę przy regulowaniu tej kwestii, pod warunkiem jednak, że cele założone w dyrektywie 2000/35 nie zostaną naruszone i zachowana zostanie jej skuteczności (zob. podobnie wyrok z dnia 14 września 2016 r., Pérez López, C‑16/15, EU:C:2016:679, pkt 59 i przytoczone tam orzecznictwo).

               50

               W tym kontekście należy podkreślić, że rzeczona dyrektywa, jak wynika z jej motywów 7 i 16 dąży zasadniczo do zapobiegania opóźnieniom w płatnościach, w szczególności poprzez unikanie, aby takie opóźnienia były opłacalne dla dłużnika, oraz do zapewniania ochrony wierzycieli przed takimi opóźnieniami.

               51

               Rząd słoweński, popierany przez rząd łotewski twierdzi, że zasada ne ultra alterum tantum przewidziana w art. 376 OZ nie stoi w sprzeczności z tymi celami. Wręcz przeciwnie, zasada ta pozwala na zachowanie funkcji odsetek za zwłokę, jaką jest właśnie zachęcenie dłużnika do wywiązania się z obowiązku płatności, a nie wzbogacenie się wierzyciela. Zasada ta, chroniąc wierzyciela, pozwala jednocześnie uniknąć tego, by kwota należnych odsetek za zwłokę powodowała obciążenie dłużnika nadmiernym długiem oraz tworzyła między wierzycielem a dłużnikiem niesprawiedliwą i nieproporcjonalną sytuację, mogącą prowadzić do niewypłacalności dłużnika.

               52

               W tym względzie należy oczywiście podkreślić, że taka zasada może, poprzez ograniczenie kwoty odsetek za zwłokę do kwoty długu głównego, ograniczyć odstraszający skutek związany z zapłatą tych odsetek.

               53

               Jednakże, po pierwsze, takie ograniczenie nie prowadzi przy tym do podważenia celu założonego w dyrektywie 2000/35 ani do pozbawienia tej dyrektywy skuteczności.

               54

               Zasada ne ultra alterum tantum nie powoduje bowiem takiego ograniczenia kwoty odsetek za zwłokę, które prowadziłoby do pozbawienia istoty przewidzianego w art. 3 ust. 1 lit. a)–c) tej dyrektywy prawa wierzyciela do żądania takich odsetek w przypadku opóźnienia w płatnościach lub które pozbawiałoby odsetki wszelkiej odstraszającej funkcji w odniesieniu do dłużnika. Rzeczona zasada nie wpływa ponadto na stosowaną stopę odsetek za zwłokę, która powinna odpowiadać stopie przewidzianej w art. 3 ust. 1 lit. d) rzeczonej dyrektywy.

               55

               Po wtóre, jak podkreślił rzecznik generalny w pkt 66 i 67 opinii, należy zauważyć, że prawodawca krajowy mógł w ramach przysługującego mu swobodnego uznania uznać, że należało zapewnić równowagę między celem ochrony wierzycieli a koniecznością uniknięcia obciążenia dłużnika nadmiernym długiem. W ramach tego swobodnego uznania prawodawca ten mógł uznać, że zasada taka jak zasada ne ultra alterum tantum stanowi odpowiedni względem tego celu instrument.

               56

               Ponadto taka zasada nie powinna być badana w oderwaniu, lecz w kontekście, w jaki się wpisuje. W tym celu należy również uwzględnić inne przepisy prawa krajowego znajdujące zastosowanie w dziedzinie opóźnienia w płatnościach.

               57

               W tym względzie rząd słoweński powołuje się w szczególności na art. 380 OZ, który gwarantuje wierzycielom, którzy z uwagi na opóźnienie w płatnościach ponieśli szkodę przewyższającą otrzymane odsetki, odszkodowanie pokrywające tę różnicę.

               58

               Prawodawca krajowy mógł zatem uznać, w ramach przysługującego mu swobodnego uznania, że taki przepis, stosowany wraz ogółem zasad przewidzianych w dyrektywie 2000/35, może gwarantować ochronę wierzycieli przed opóźnieniem w płatnościach.

               59

               W świetle ogółu powyższych uwag na pytanie trzecie należy odpowiedzieć, że dyrektywę 2000/35 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona przepisom krajowym takim jak art. 376 OZ, który przewiduje, że należne, lecz niezapłacone odsetki za zwłokę przestają być naliczane, gdy ich kwota osiągnie kwotę długu głównego.

         W przedmiocie kosztów

               60

               Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.

               Z powyższych względów Trybunał (piąta izba) orzeka, co następuje:

                           1)

                           Artykuł 2 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/35/WE z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych należy interpretować w ten sposób, że osoba fizyczna posiadająca zezwolenie na wykonywanie niezależnej działalności rzemieślniczej powinna być uznana za „przedsiębiorstwo” w rozumieniu tego przepisu, a zawarta przez nią transakcja za „transakcję handlową” zgodnie z tymże przepisem, jeżeli transakcja ta, jakkolwiek niezwiązana z działalnością objętą tym zezwoleniem, wpisuje się jednak w ramy prowadzonej zorganizowanej i ciągłej, niezależnej działalności gospodarczej lub zawodowej, co powinien ustalić sąd odsyłający w świetle ogółu okoliczności danego przypadku.

                           2)

                           Dyrektywę 2000/35 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona przepisom krajowym takim jak art. 376 Obligacijski zakonik (kodeksu zobowiązań), który przewiduje, że należne, lecz niezapłacone odsetki za zwłokę przestają być naliczane, gdy ich kwota osiągnie kwotę długu głównego.

                     Podpisy

            (
            *1
         )	Język postępowania: słoweński.


title: Wyrok Sądu (ósma izba) z dnia 7 października 2010 r. # Deutsche Behindertenhilfe - Aktion Mensch eV przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego diegesellschafter.de - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]. # Sprawa T-47/09.

text:
      Wyrok Sądu (ósma izba) z dnia 7 października 2010 r. – Deutsche Behindertenhilfe – Aktion Mensch przeciwko OHIM (diegesellschafter.de)
      (Sprawa T‑47/09)
      Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego diegesellschafter.de – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]
      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Znaki towarowe pozbawione odróżniającego charakteru (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 7 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 29, 49,
         50)

      Przedmiot

               Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 listopada 2008 r. (sprawa R 1094/2008‑1) dotyczącą rejestracji
                  oznaczenia słownego diegesellschafter.de jako wspólnotowego znaku towarowego.

            Informacje dotyczące sprawy

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Deutsche Behindertenhilfe – Aktion Mensch eV

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowny znak towarowy diegesellschafter.de dla usług z klas 35 i 41 – zgłoszenie nr 4606372

               Decyzja eksperta:

               Odmowa rejestracji

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Oddalenie odwołania

         Sentencja:

                  1)

                  	Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  	Deutsche Behindertenhilfe – Aktion Mensch eV zostaje obciążona kosztami postępowania.