Wyrok Trybunału z dnia 29 lutego 1968 r. # Parke, Davis and Co. przeciwko Probel, Reese, Beintema-Interpharm i Centrafarm. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Gerechtshof 's-Gravenhage - Niderlandy. # Sprawa 24-67.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 lipca 2012 r.#Marianne Scheunemann przeciwko Finanzamt Bremerhaven.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof.#Swoboda przedsiębiorczości – Swobodny przepływ kapitału – Podatki bezpośrednie – Podatek od spadków – Sposób ustalania wymiaru podatku – Nabycie w drodze dziedziczenia udziałów w charakterze jedynego udziałowca w spółce kapitałowej z siedzibą w państwie trzecim – Uregulowania krajowe wyłączające korzyści podatkowe z tytułu udziału w tego rodzaju spółce.#Sprawa C‑31/11.

text:
         WYROK TRYBUNAŁU (druga izba)
      z dnia 19 lipca 2012 r. (
            *1
         )
      „Swoboda przedsiębiorczości — Swobodny przepływ kapitału — Podatki bezpośrednie — Podatek od spadków — Sposób ustalania wymiaru podatku — Nabycie w drodze dziedziczenia udziałów w charakterze jedynego udziałowca w spółce kapitałowej z siedzibą w państwie trzecim — Uregulowania krajowe wyłączające korzyści podatkowe z tytułu udziału w tego rodzaju spółce”
      W sprawie C-31/11
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) postanowieniem z dnia 15 grudnia 2010 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 20 stycznia 2011 r., w postępowaniu:

         Marianne Scheunemann

      przeciwko

         Finanzamt Bremerhaven,

      TRYBUNAŁ (druga izba),
      w składzie: J.N. Cunha Rodrigues, prezes izby, U. Lõhmus (sprawozdawca), A. Rosas, A. Ó Caoimh i A. Arabadjiev, sędziowie,
      rzecznik generalny: V. Trstenjak,
      sekretarz: A. Calot Escobar,
      uwzględniając procedurę pisemną,
      rozważywszy uwagi przedstawione:

               —

               w imieniu rządu niemieckiego przez T. Henzego i K. Petersen, działających w charakterze pełnomocników,

               —

               w imieniu Komisji Europejskiej przez R. Lyala i W. Möllsa, działających w charakterze pełnomocników,

         po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 20 marca 2012 r.,
      wydaje następujący

         Wyrok

               1

               Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 63 ust. 1 TFUE i art. 65 TFUE.

               2

               Wniosek ten został złożony w ramach sporu między M. Scheunemann a Finanzamt Bremerhaven (urzędem podatkowym w Bremerhaven, zwanym dalej „Finanzamt”) w przedmiocie decyzji o ustaleniu wymiaru podatku od spadku obejmującego między innymi udziały w spółce kapitałowej z siedzibą w państwie trzecim.

         Ramy prawne

         Prawo Unii

               3

               Zgodnie z art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 88/361/EWG z dnia 24 czerwca 1988 r. w sprawie wykonania art. 67 traktatu [artykuł uchylony na mocy traktatu z Amsterdamu] (Dz.U. L 178, s. 5):
               „Z zastrzeżeniem następujących przepisów, państwa członkowskie znoszą ograniczenia w zakresie przepływów kapitału, dokonywanych między osobami zamieszkałymi w państwach członkowskich. W celu ułatwienia stosowania niniejszej dyrektywy przepływy kapitału klasyfikuje się zgodnie z nomenklaturą, zawartą w załączniku I”.

               4

               Pośród kategorii przepływów kapitału, o których mowa w art. 1 dyrektywy 88/361, załącznik I do tej dyrektywy, w tytule XI, „Przepływy kapitału o charakterze osobistym”, wymienia między innymi spadki i zapisy.

         Prawo niemieckie

               5

               Paragraf 1 ust. 1 pkt 1 Erbschaftsteuer- und Schenkungsteuergesetz (ustawy o podatku od spadków i darowizn) w brzmieniu z dnia 27 lutego 1997 r. (BGBl. 1997 I, s. 378), zmienionej ostatnio ustawą z dnia 10 października 2007 r. (BGBl. 2007 I, s. 2332) (zwanej dalej „ErbStG”), przewiduje, że „podatkowi od spadków (i darowizn) podlega […] nabycie spadku”.

               6

               Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 ErbStG całość masy spadkowej po zmarłym będącym w chwili śmierci rezydentem niemieckim podlega podatkowi od spadków. Są nim objęte również składniki majątku znajdujące się w innym państwie.

               7

               Paragraf 13a ust. 1 i 2 ErbStG stanowi:
               „1.   Majątek przedsiębiorstwa, majątek rolny i leśny oraz udziały w spółkach kapitałowych w rozumieniu ust. 4 nie podlegają opodatkowaniu, z zastrzeżeniem zdania drugiego, do wysokości 225000 [EUR]

                        1)

                        w razie nabycia w drodze dziedziczenia; [...]

                        2.

                        Wartość pozostałej części majątku w rozumieniu ust. 4 po zastosowaniu ust. 1 określa się na 65% jej rzeczywistej wartości”.

               8

               Zgodnie z § 13a ust. 4 pkt 3 ErbStG „kwota wolna od podatku oraz obniżenie wartości stosuje się do […] udziałów w spółce kapitałowej, jeśli siedziba lub zarząd spółki w chwili powstania zdarzenia podatkowego znajdował się w kraju, a bezpośredni udział spadkodawcy albo darczyńcy w kapitale nominalnym tej spółki był większy niż jedna czwarta”.

               9

               Zgodnie z § 13a ust. 5 pkt 4 ErbStG kwotę wolną od podatku oraz obniżenie wartości znosi się ze skutkiem wstecz w razie zbycia przez spadkobiercę całości lub części udziałów w spółce kapitałowej w okresie pięciu lat od ich nabycia.

               10

               Jak wynika z akt sprawy przekazanych Trybunałowi, wskutek wyroku z dnia 17 stycznia 2008 r. w sprawie C-256/06 Jäger, Zb.Orz. s. I-123, niemieckie organy skarbowe zaczęły stosować korzyści przewidziane w § 13a ust. 1 i 2 ErbStG również do udziałów w spółkach kapitałowych nienotowanych na giełdzie, mających siedzibę w państwach członkowskich innych niż Republika Federalna Niemiec. Udziały w spółkach z siedzibą poza terytorium Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego nadal są wyłączone.

         Postępowanie przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne

               11

               Marianne Scheunemann, zamieszkała w Niemczech, jest jedyną spadkobierczynią po swoim ojcu, również rezydencie niemieckim, zmarłym w lutym 2007 r. Spadek, obejmujący między innymi udziały w charakterze jedynego udziałowca w spółce kapitałowej z siedzibą w Kanadzie, objęty został w Niemczech podatkiem od spadków.

               12

               Decyzją z dnia 24 listopada 2008 r. Finanzamt ustalił wysokość podatku od spadków należnego od M. Scheunemann na kwotę 299381,95 EUR, określając wartość udziału spadkodawcy w spółce kapitałowej na kwotę 1142115 EUR. Ponieważ ani siedziba, ani zarząd tej spółki nie znajdowały się na terytorium kraju ani na terytorium innego państwa członkowskiego, nie zastosowano kwoty wolnej od podatku w wysokości 225000 EUR przewidzianej w § 13a ust. 1 ErbStG ani obniżenia wartości na podstawie § 13a ust. 2 tej ustawy.

               13

               Marianne Scheunemann, uznawszy, że ma prawo do tych korzyści, wniosła odwołanie od decyzji Finanzamt.

               14

               Po oddaleniu odwołania M. Scheunemann wniosła skargę do Finanzgericht Bremen, który skargi tej nie uwzględnił. Zdaniem tego sądu korzyści podatkowe z tytułu § 13a ust. 4 pkt 3 ErbStG należy oceniać nie w świetle swobody przepływu kapitału, lecz jedynie pod względem swobody prowadzenia działalności gospodarczej, jako że przewidziany w tym przepisie minimalny udział spadkodawcy w kapitale nominalnym spółki w wysokości jednej czwartej umożliwia wywieranie wpływu na działania spółki. Swoboda prowadzenia działalności gospodarczej nie ma zaś zastosowania wobec spółki z siedzibą w państwie trzecim, jak w niniejszym przypadku.

               15

               Bundesfinanzhof, do którego wpłynęła „Revision” na orzeczenia tego sądu, uznaje, iż postanowienia traktatu FUE dotyczące swobody prowadzenia działalności gospodarczej nie znajdują zastosowania do rozpatrywanej sytuacji. Sąd ten zauważa, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału opodatkowanie wszelkiego rodzaju spadków podlega postanowieniom dotyczącym swobody przepływu kapitału. W związku z powyższym sąd ten stawia kwestię, czy postanowienia owe stoją na przeszkodzie stosowaniu przepisów mających zastosowanie w zawisłym przed nim sporze.

               16

               W tych okolicznościach Bundesfinanzhof postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:
               „Czy art. [63] ust. 1 [TFUE] w związku z art. 65 [TFUE] należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu przepisów prawa państwa członkowskiego, które do celów ustalenia wymiaru podatku od spadków przewiduje, że należący do majątku prywatnego udział jedynego wspólnika w spółce kapitałowej z siedzibą i zarządem w Kanadzie uwzględnia się w pełnej wartości, podczas gdy przy dziedziczeniu takiego udziału w spółce kapitałowej z siedzibą albo zarządem w kraju przyznawana jest kwota wolna od podatku, a pozostała wartość uwzględniana jest jedynie w wysokości 65%?”.

         W przedmiocie pytania prejudycjalnego

               17

               Występując z pytaniem prejudycjalnym, sąd krajowy dąży w istocie do ustalenia, czy postanowienia traktatu dotyczące swobodnego przepływu kapitału należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu przepisów prawa państwa członkowskiego wyłączających przy ustalaniu wymiaru podatku od spadków prawo do określonych korzyści podatkowych w odniesieniu do dziedziczenia udziałów w spółce kapitałowej z siedzibą w państwie trzecim, podczas gdy korzyści te przysługują w przypadku dziedziczenia udziałów w spółce z siedzibą w państwie członkowskim.

               18

               Na wstępie zarówno rząd niemiecki, jak Komisja wskazują, że rozpatrywane w sprawie przed sądem krajowym przepisy krajowe nie są objęte swobodą przepływu kapitału, lecz swobodą prowadzenia działalności gospodarczej, ponieważ udziały będące przedmiotem sprawy pozwalają wywierać wpływ na decyzje spółki.

               19

               W związku z tym należy w pierwszej kolejności rozstrzygnąć, czy do rozpatrywanych przepisów powinien znaleźć zastosowanie art. 49 TFUE, dotyczący swobody prowadzenia działalności gospodarczej, czy art. 63 TFUE, dotyczący swobody przepływu kapitału.

               20

               W tej kwestii z utrwalonego już orzecznictwa wynika, że w celu ustalenia, czy przepis krajowy wchodzi w zakres tej lub innej swobody, należy wziąć pod uwagę przedmiot omawianego uregulowania (zob. podobnie wyroki: z dnia 10 lutego 2011 r. w sprawach połączonych C-436/08 i C-437/08 Haribo Lakritzen Hans Riegel i Österreichische Salinen, Zb.Orz. s. I-305, pkt 33; a także z dnia 15 września 2011 r. w sprawie C-132/10 Halley, Zb.Orz. s. I-8353, pkt 17).

               21

               W sprawie przed sądem krajowym celem rozpatrywanych przepisów jest opodatkowanie spadku obejmującego między innymi udziały w spółce kapitałowej.

               22

               Jak wynika również z orzecznictwa Trybunału, opodatkowanie spadków podlega co do zasady art. 63 TFUE, dotyczącemu swobody przepływu kapitału. Dziedziczenie, które polega na przejściu majątku po osobie zmarłej na jedną lub więcej osób, objęte tytułem XI załącznika I do dyrektywy 88/361, „Przepływy kapitału o charakterze osobistym”, stanowi bowiem przepływ kapitału w rozumieniu art. 63 TFUE (zob. w szczególności wyroki: z dnia 11 września 2008 r.: w sprawie C-11/07 Eckelkamp i in., Zb.Orz. s. I-6845, pkt 39; w sprawie C-43/07 Arens-Sikken, Zb.Orz. s. I-6887, pkt 30; a także wyroki: z dnia 15 października 2009 r. w sprawie C-35/08 Busley i Cibrian Fernandez, Zb.Orz. s. I-9807, pkt 18; z dnia 10 lutego 2011 r. w sprawie C-25/10 Missionswerk Werner Heukelbach, Zb.Orz. s. I-497, pkt 16).

               23

               Należy jednak przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem ustawodawstwo krajowe mające zastosowanie tylko do takich udziałów kapitałowych, które niewątpliwie pozwalają na wywieranie wpływu na decyzje spółki i na jej działalność, podlega postanowieniom traktatu dotyczącym swobody prowadzenia działalności gospodarczej. Natomiast przepisy krajowe, które znajdują zastosowanie do udziałów objętych jedynie w celu lokaty kapitału bez zamiaru uczestniczenia w zarządzaniu przedsiębiorstwem lub sprawowania nad nim kontroli, należy analizować wyłącznie w świetle swobody przepływu kapitału (ww. wyrok w sprawach połączonych Haribo Lakritzen Hans Riegel i Österreichische Salinen, pkt 35 i przytoczone tam orzecznictwo).

               24

               W związku z powyższym rozstrzygnięcie, której ze swobód podlegają przepisy rozpatrywane w sprawie przed sądem krajowym, wymaga ustalenia, czy udział, o którym mowa w tych przepisach, jest wystarczający do wywierania przez udziałowca wpływu na decyzje spółki i jej działalność.

               25

               W niniejszej sprawie, jak wynika z § 13a ust. 1 i 2 ErbStG w związku z ust. 4 pkt 3 tego paragrafu, możliwość uzyskania przewidzianych tam korzyści podatkowych jest uwarunkowana posiadaniem udziału w wysokości ponad 25% kapitału spółki.

               26

               Rząd niemiecki twierdzi, że według prawa niemieckiego taki udział w kapitale spółki pozwala wywierać wpływ na jej decyzje oraz działalność. Udział taki daje bowiem udziałowcy mniejszość blokującą w odniesieniu do istotnych decyzji określających sposób prowadzenia przedsiębiorstwa.

               27

               Cel korzyści podatkowych przewidzianych w rozpatrywanych przepisach krajowych polegać ma w szczególności na skłonieniu spadkobierców istotnych udziałów w spółkach do zaangażowania się w zarządzanie nimi, co zapewnić ma ostatecznie przetrwanie przedsiębiorstwa i utrzymanie miejsc pracy.

               28

               Osiągnięcie tego celu zapewnia możliwość cofnięcia ze skutkiem wstecz omawianych korzyści podatkowych, przewidziana w § 13a ust. 5 ErbStG, w razie zbycia przez spadkobiercę całości lub części udziałów w spółce w okresie pięciu lat od ich nabycia.

               29

               Należy wobec tego zauważyć, że ustawodawca niemiecki określił do celów udzielenia omawianych korzyści podatkowych minimalny udział pozwalający udziałowcy spółki kapitałowej wpływać na zarządzanie i kontrolę nad tą spółką i wprowadził wymagania zapewniające, że udziałowiec ten nie kieruje się wyłącznie zamiarem lokaty kapitału.

               30

               W związku z tym należy uznać, że rozpatrywane w sprawie przed sądem krajowym przepisy dotyczą w przeważającej mierze swobody prowadzenia działalności gospodarczej i mieszczą się, zgodnie z orzecznictwem Trybunału, wyłącznie w zakresie zastosowania postanowień traktatu regulujących tę swobodę. Jeżeli tego rodzaju przepisy krajowe miałyby skutki w postaci ograniczenia swobody przepływu kapitału, skutki te należałoby uznać za nieuchronną konsekwencję ewentualnego ograniczenia swobody prowadzenia działalności gospodarczej. Nie uzasadniają one rozpatrywania tych przepisów z punktu widzenia postanowień traktatu dotyczących swobody przepływu kapitału (zob. podobnie wyrok z dnia 25 października 2007 r. w sprawie C-464/05 Geurts i Vogten, Zb.Orz. s. I-9325, pkt 16 i przytoczone tam orzecznictwo).

               31

               W każdym razie zaś, jeżeli chodzi o okoliczności faktyczne sprawy przed sądem krajowym, jest bezsporne, że udział spadkodawcy w kapitale spółki wynosił 100%, w związku z czym spadkodawca ten miał w sposób niewątpliwy wpływ na decyzje i działalność tej spółki.

               32

               W związku z powyższym nie ma powodu analizować przepisów rozpatrywanych w sprawie przed sądem krajowym z punktu widzenia postanowień traktatu dotyczących swobody przepływu kapitału.

               33

               Jeśli chodzi o rozdział traktatu dotyczący swobody prowadzenia działalności gospodarczej, to nie zawiera on żadnego postanowienia, które rozszerzałoby zakres jego zastosowania na sytuacje związane z udziałami w spółce z siedzibą w państwie trzecim (zob. podobnie postanowienie z dnia 10 maja 2007 r. w sprawie C-102/05 A i B, Zb.Orz. s. I-3871, pkt 29; a także wyrok z dnia 24 maja 2007 r. w sprawie C-157/05 Holböck, Zb.Orz. s. I-4051, pkt 28). W sprawie przed sądem krajowym chodzi zaś o udziały w spółce z siedzibą w Kanadzie.

               34

               W związku z tym art. 49 TFUE i następne nie znajdują zastosowania w sytuacji będącej przedmiotem sprawy przed sądem krajowym.

               35

               W związku z całością powyższych rozważań na postawione pytanie trzeba odpowiedzieć, iż przepisy prawa państwa członkowskiego wyłączające przy ustalaniu wymiaru podatku od spadków prawo do określonych korzyści podatkowych w odniesieniu do dziedziczenia udziałów w spółce kapitałowej z siedzibą w państwie trzecim, podczas gdy korzyści te przysługują w przypadku dziedziczenia udziałów w spółce z siedzibą w państwie członkowskim, dotyczą w przeważającej mierze wykonywania swobody prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 49 TFUE i następnych, jako że udział ten pozwala udziałowcy wywierać wpływ na decyzje i działalność spółki. Postanowienia te nie znajdują zastosowania w sytuacji związanej z udziałami w spółce z siedzibą w państwie trzecim.

         W przedmiocie kosztów

               36

               Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

               Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:

                     Przepisy prawa państwa członkowskiego wyłączające przy ustalaniu wymiaru podatku od spadków prawo do określonych korzyści podatkowych w odniesieniu do dziedziczenia udziałów w spółce kapitałowej z siedzibą w państwie trzecim, podczas gdy korzyści te przysługują w przypadku dziedziczenia udziałów w spółce z siedzibą w państwie członkowskim, dotyczą w przeważającej mierze wykonywania swobody prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 49 TFUE i następnych, jako że udział ten pozwala udziałowcy wywierać wpływ na decyzje i działalność spółki. Postanowienia te nie znajdują zastosowania w sytuacji związanej z udziałami w spółce z siedzibą w państwie trzecim.

                     Podpisy

            (
            *1
         )	Język postępowania: niemiecki.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (piąta izba) z dnia 22 marca 2007 r. # Saint-Gobain Pam SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PAM PLUVIAL - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe PAM - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Dowód używania - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 43 rozporządzenia (WE) nr 40/94. # Sprawa T-364/05.

text:
      Sprawa T‑364/05
      Saint‑Gobain Pam SA
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego(znaki towarowe i wzory) (OHIM)
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PAM PLUVIAL – Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe PAM – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Dowód używania − Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 43 rozporządzenia (WE) nr 40/94
      Streszczenie wyroku
      1.      Wspólnotowy znak towarowy – Uwagi osób trzecich i sprzeciw – Rozpatrywanie sprzeciwu – Dowód używania wcześniejszego znaku
            towarowego
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 43 ust. 2 i 3)
      2.      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego
            lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))
      3.      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego –Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw
            właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów
            lub usług
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))
      4.      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego –Względne podstawy odmowy rejestracji – Sprzeciw
            właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów
            lub usług
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b))
      1.      Zgodnie z art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego przy rozpatrywaniu sprzeciwu
         wniesionego na podstawie art. 42 tego samego rozporządzenia, dopóki zgłaszający nie złoży wniosku do Urzędu Harmonizacji w ramach
         Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) o przedstawienie dowodu rzeczywistego używania, domniemywa się, że wcześniejszy
         znak towarowy był rzeczywiście używany.

      Taki wniosek, złożony w sposób wyraźny i w odpowiednim terminie, nie może zostać przedstawiony po raz pierwszy w postępowaniu
         przed izbą odwoławczą.

      W istocie wspomniany wniosek, który skutkuje przeniesieniem na wnoszącego sprzeciw ciężaru wykazania rzeczywistego używania
         znaku – lub wykazania istnienia uzasadnionych powodów jego nieużywania – pod rygorem odrzucenia sprzeciwu, zmienia treść postępowania
         w sprawie sprzeciwu, dodając do niego kwestię wstępną i specyficzną, która powinna zostać rozstrzygnięta przed wydaniem decyzji
         w przedmiocie sprzeciwu w ścisłym znaczeniu. Do Wydziału Sprzeciwów należy orzekanie w pierwszej kolejności w sprawie sprzeciwu
         w postaci, jaka wynika z różnych czynności proceduralnych, nie wyłączając stosownych wniosków stron, w tym, w stosownych przypadkach,
         wniosku o przedstawienie dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego. Dopuszczenie możliwości złożenia takiego
         wniosku po raz pierwszy przed izbą odwoławczą, która ma kompetencję wyłącznie do orzekania w sprawie odwołań od decyzji Wydziału
         Sprzeciwów, a nie do samodzielnego orzekania w pierwszej instancji w sprawie nowego sprzeciwu, zakładałoby badanie przez nią
         specyficznego wniosku związanego z nowymi rozważaniami prawnymi i faktycznymi, wykraczającymi poza ramy postępowania w sprawie
         sprzeciwu, przedłożonego i rozpatrywanego przez Wydział Sprzeciwów.

      Funkcjonalna ciągłość istniejąca między poszczególnymi instancjami Urzędu nie może uzasadniać przedstawienia takiego wniosku
         po raz pierwszy przed izbą odwoławczą, ponieważ w żadnym razie nie oznacza ona konieczności zbadania przez izbę odwoławczą
         innej sprawy niż przedłożona pod rozstrzygnięcie Wydziałowi Sprzeciwów, czyli sprawy, której zakres został rozszerzony poprzez
         dodanie kwestii wstępnej dotyczącej rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego.

      (por. pkt 32, 34–37, 39–41)
      2.      W ramach stosowania art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego podobieństwo towarów
         objętych kolidującymi ze sobą znakami towarowymi winno być oceniane z uwzględnieniem wszystkich istotnych czynników charakteryzujących
         wzajemny stosunek przedmiotowych towarów, przy czym czynniki te obejmują w szczególności charakter towarów, ich przeznaczenie,
         sposób używania, okoliczność, czy towary te są co do zasady sprzedawane w tych samych punktach sprzedaży, oraz to, czy towary
         te konkurują ze sobą, czy też się uzupełniają. W tym względzie towary komplementarne to takie, pomiędzy którymi istnieje ścisły
         związek polegający na tym, iż jeden towar jest nieodzowny lub istotny do użycia drugiego, wobec czego konsumenci mogą myśleć,
         że oba towary zostały wyprodukowane przez to samo przedsiębiorstwo.

      (por. pkt 92, 94, 95)
      3.      W ramach stosowania art. 8 ust. 1 lit. b), rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego złożony znak towarowy
         oraz inny znak, identyczny lub wykazujący podobieństwo do jednego ze składników złożonego znaku towarowego mogą być uznane
         za podobne, jeżeli składnik ten stanowi element dominujący w całościowym wrażeniu wywoływanym przez złożony znak towarowy.
         Jest tak, w przypadku gdy składnik ten jest w stanie zdominować wywoływane przez ten znak towarowy wrażenie, które właściwy
         krąg odbiorców zachowuje w pamięci, w związku z czym wszystkie pozostałe składniki tego znaku towarowego są bez znaczenia
         w całościowym wrażeniu przez niego wywołanym. Jeśli chodzi o ocenę dominującego charakteru jednego lub kilku składników złożonego
         znaku towarowego, należy w szczególności wziąć pod uwagę istotne cechy każdego ze składników w porównaniu z istotnymi cechami
         innych składników. Ponadto pomocniczo można również uwzględnić wzajemną pozycję różnych elementów składowych znaku w całościowym
         układzie znaku złożonego.

      (por. pkt 97)
      4.      Istnieje w odczuciu przeciętnego konsumenta hiszpańskiego prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do oznaczenia
         słownego PAM PLUVIAL, o którego rejestrację w charakterze wspólnotowego znaku towarowego wniesiono dla „rur i rurek metalowych”
         i „złączek niemetalowych dla surowych niemetalowych rur i rurek”, należących odpowiednio do klas 6 i 17 w rozumieniu porozumienia
         nicejskiego oraz graficznego znaku towarowego, którego element słowny „PAM” stanowi centralny i dominujący element, zarejestrowanego
         wcześniej w Hiszpanii dla „materiałów budowlanych”, należących do klasy 19.

      W istocie w zakresie, w jakim, po pierwsze, kolidujące ze sobą znaki towarowe wykazują podobieństwo wizualne i fonetyczne,
         ponieważ element dominujący „PAM” wcześniejszego znaku towarowego stanowi również element dominujący zgłoszonego znaku towarowego
         PAM PLUVIAL, ze względu na jego krótką, łatwą do zapamiętania formę, brak szczególnego znaczenia w języku hiszpańskim i umiejscowienie
         na początku zgłoszonego znaku towarowego, oraz po drugie, towary objęte kolidującymi ze sobą znakami towarowymi są podobne
         i komplementarne, występowanie w zgłoszonym znaku towarowym wyrazu „pluvial” nie wyłącza prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd,
         ponieważ element ten może spowodować, że przeciętny konsument uzna, iż zgłoszony znak towarowy jest znakiem wywodzącym się
         z podstawowego znaku towarowego „pam” i oznacza szczególną gamę towarów, stanowiącą część „rodziny znaków towarowych PAM”.

      (por. pkt 98–100, 105)
WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (piąta izba)
      z dnia 22 marca 2007 r.(*)

      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PAM PLUVIAL – Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe PAM – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Dowód używania − Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 43 rozporządzenia (WE) nr 40/94
      W sprawie T‑364/05
      Saint‑Gobain Pam SA, z siedzibą w Nancy (Francja), reprezentowana przez J. Blancharda i G. Marchaisa, adwokatów,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowanemu przez A. Rassata, działającego
         w charakterze pełnomocnika,

      strona pozwana,
      w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM była:
      Propamsa SA, z siedzibą w Barcelonie (Hiszpania),

      mającej za przedmiot skargę na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 kwietnia 2005 r. (sprawa R 414/2004‑4) w sprawie
         rejestracji oznaczenia słownego PAM PLUVIAL, odnoszącą się do postępowania w sprawie sprzeciwu między Propamsa SA a Saint‑Gobain
         Pam SA,

      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI
      WSPÓLNOT EUROPEJSKICH (piąta izba),
      w składzie: M. Vilaras, prezes, F. Dehousse i D. Šváby, sędziowie,
      sekretarz: E. Coulon, sekretarz,
      po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 26 września 2005 r.,
      po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 25 stycznia 2006 r.,
      uwzględniając procedurę ustną, jako że rozprawa, wyznaczona na dzień 7 grudnia 2006 r., nie odbyła się wskutek niestawiennictwa
         stron,

      wydaje następujący
      Wyrok
       Okoliczności powstania sporu
      1        W dniu 27 września 2000 r., na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego
         znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1) z późn. zm., skarżąca Saint‑Gobain Pam SA złożyła do Urzędu Harmonizacji w ramach
         Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego.

      2        Znakiem towarowym, o którego rejestrację wniesiono (zwanym dalej „zgłoszonym znakiem towarowym”), jest słowne oznaczenie PAM
         PLUVIAL.

      3        W następstwie dwukrotnego ograniczenia wykazu towarów początkowo objętych zgłoszeniem znaku towarowego, dokonanego przez skarżącą
         w dniach 9 października 2000 r. oraz 29 maja 2002 r. i zatwierdzonego przez OHIM odpowiednio w dniach 11 października 2000 r.
         oraz 4 lipca 2002 r., towary, dla których wniesiono o rejestrację, należą do klas 6 i 17 Porozumienia nicejskiego dotyczącego
         międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r. i odpowiadają następującemu
         opisowi:

      –        „Rury i rurki metalowe lub na bazie metalu, rury i rurki żeliwne, złączki metalowe dla uprzednio przywołanych towarów” (klasa 6);
      –        „Złączki niemetalowe dla surowych niemetalowych rur i rurek ” (klasa 17).
      4        Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego zostało opublikowane w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych nr 61/2001 z dnia
         16 lipca 2001 r.

      5        W dniu 20 września 2001 r. Propamsa SA wniosła, na podstawie art. 42 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94, sprzeciw wobec rejestracji
         zgłoszonego znaku towarowego.

      6        Sprzeciw oparty był na następujących wcześniejszych prawach:

      –        graficznym znaku towarowym zarejestrowanym w Hiszpanii w dniu 26 lipca 1976 r. pod nr 737992 dla „materiałów budowlanych”
         (klasa 19), przedstawionym poniżej (zwanym dalej „wcześniejszym znakiem towarowym”):

      –        graficznym znaku towarowym zarejestrowanym w Hiszpanii w dniu 26 lipca 1976 r. pod nr 120075 dla „cementu” (klasa 19), przedstawionym
         poniżej:

      –        francuskim opisie przedstawionego poniżej międzynarodowego znaku graficznego zarejestrowanego w dniu 2 września 1981 r. pod
         nr 463089, ze skutkiem w Austrii, w krajach Beneluksu, w Niemczech, we Francji i we Włoszech dla „materiałów klejących dla
         celów przemysłowych” (klasa 1) oraz „materiałów budowlanych (niemetalowych), surowych lub przetworzonych” (klasa 19):

      7        Sprzeciw dotyczył wszystkich towarów wymienionych w zgłoszeniu wspólnotowego znaku towarowego.

      8        W uzasadnieniu sprzeciwu wskazano na prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia
         nr 40/94 pomiędzy zgłoszonym znakiem towarowym a trzema znakami towarowymi, o których mowa w pkt 6 powyżej.

      9        W decyzji z dnia 29 marca 2004 r. Wydział Sprzeciwów OHIM uwzględnił sprzeciw i odrzucił zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego
         skarżącej. Wydział Sprzeciwów najpierw zaznaczył, że skoro skarżąca nie zażądała przedstawienia dowodu rzeczywistego używania
         wcześniejszych znaków towarowych w rozumieniu art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94, porównanie towarów objętych kolidującymi
         ze sobą znakami towarowymi powinno zostać dokonane przy uwzględnieniu, z jednej strony wszystkich towarów objętych zgłoszonym
         znakiem towarowym, niezależnie od ich aktualnego lub przewidywanego użycia przez skarżącą, a z drugiej strony wszystkich towarów,
         dla których powołane w sprzeciwie znaki zostały zarejestrowane. Wydział Sprzeciwów następnie stwierdził, że rury i rurki metalowe
         lub niemetalowe oraz materiały budowlane objęte wcześniejszymi znakami towarowymi stanowią towary podobne. Te ostatnie towary
         obejmują co najmniej rury i rurki niemetalowe, które mają taki sam charakter i funkcję, są przeznaczone dla tych samych użytkowników
         i mogą być używane łącznie lub stanowić konkurencję dla rur i rurek metalowych. Wydział Sprzeciwów uznał również, że objęte
         zgłoszonym znakiem towarowym złączki do rur i rurek metalowych lub niemetalowych oraz materiały budowlane stanowią towary
         podobne, ponieważ są niezbędne do złożenia lub naprawy rur i rurek metalowych i niemetalowych. Wreszcie w przedmiocie porównania
         kolidujących ze sobą znaków towarowych Wydział Sprzeciwów uznał, że dominującym ich elementem jest wyraz „pam”, i że w związku
         z tym znaki te są bardzo podobne, gdyż identyczny wizualny i brzmieniowy element dominujący oznaczeń stanowi dostateczną przeciwwagę
         dla różnic wizualnych i brzmieniowych ich części niedominującej. Na podstawie tych rozważań Wydział Sprzeciwów stwierdził,
         że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd pomiędzy kolidującymi ze sobą znakami towarowymi w Hiszpanii i Francji
         w odniesieniu do wszystkich przedmiotowych towarów.

      10      W dniu 26 maja 2004 r. skarżąca wniosła odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów, na podstawie art. 57–62 rozporządzenia nr 40/94.

      11      W decyzji z dnia 15 kwietnia 2005 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), doręczonej skarżącej w dniu 19 lipca 2005 r., Czwarta
         Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie skarżącej i utrzymała w mocy decyzję Wydziału Sprzeciwów.

      12      Izba Odwoławcza najpierw odrzuciła, jako złożony po terminie, wniosek o przedstawienie dowodu rzeczywistego używania znaków
         towarowych, na których opiera się sprzeciw, zgłoszony przez skarżącą w piśmie przedstawiającym podstawy odwołania. W tym względzie
         Izba Odwoławcza uznała, że wniosek taki powinien zostać złożony w trakcie postępowania w sprawie sprzeciwu – na dowolnym jego
         etapie – to znaczy aż do chwili kiedy OHIM poinformuje strony o zamknięciu tej procedury. Nie można zgłosić go po raz pierwszy
         na etapie postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      13      Następnie Izba Odwoławcza – po przeprowadzeniu porównania zgłoszonego znaku towarowego z wcześniejszym znakiem towarowym –
         stwierdziła, że oba znaki są ogólnie podobne, zważywszy na tożsamość fonetyczną i wizualną ich dominującego elementu słownego
         „pam”, która przeważa nad różnicami wizualnymi i fonetycznymi wynikającymi z drugorzędnego elementu słownego „pluvial” występującego
         w zgłoszonym znaku towarowym. Izba Odwoławcza uznała także, że towary objęte tymi dwoma znakami towarowymi są podobne i uzupełniające
         się z tego powodu, że były dostarczane przez te same filie handlowe, sprzedawane w tych samych punktach sprzedaży i przeznaczane
         dla tych samych użytkowników końcowych. W świetle powyższych uwag Izba Odwoławcza uznała, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia
         właściwego kręgu odbiorców w Hiszpanii w błąd w odniesieniu do przedmiotowych znaków towarowych, a więc nie ma potrzeby badania
         występowania takiego prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd pomiędzy zgłoszonym znakiem towarowym a innymi znakami powołanymi
         w sprzeciwie przez Propamsa.

       Żądania stron
      14      Skarżąca wnosi do Sądu o:

      –        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
      –        obciążenie OHIM kosztami postępowania.
      15      OHIM wnosi do Sądu o:

      –        oddalenie skargi;
      –        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
       Co do prawa
      16      Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty oparte odpowiednio na naruszeniu art. 43 rozporządzenia nr 40/94 oraz
         na naruszeniu art. 8 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia.

       W przedmiocie załączników 9–15, 17, 18, 22 i 23 do skargi
       Argumenty stron
      17      OHIM zwraca uwagę, że załączniki 9–15, 17, 18, 22 i 23 do skargi, dotyczące oddziaływania grupy Saint‑Gobain oraz warunków
         używania kolidujących ze sobą znaków towarowych, zostały przedstawione po raz pierwszy przed Sądem, ponieważ nie zostały przedstawione
         ani Wydziałowi Sprzeciwów, ani Izbie Odwoławczej. Dokumenty te nie mogą zatem zostać uwzględnione i – zgodnie z utrwalonym
         orzecznictwem – Sąd powinien je pominąć, bez badania ich mocy dowodowej [wyroki Sądu z dnia 18 lutego 2004 r. w sprawie T‑10/03
         Koubi przeciwko OHIM – Flabesa (CONFORFLEX), Rec. str. II‑719, pkt 52; z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie T‑399/02 Eurocermex
         przeciwko OHIM (Kształt butelki piwa), Rec. str. II‑1391, pkt 52 oraz z dnia 21 kwietnia 2005 r., w sprawie T‑164/03 Ampafrance
         przeciwko OHIM – Johnson & Johnson (monBeBé), Zb.Orz. str. II‑1401]. W każdym razie dokumenty te nie mogą służyć podważeniu
         zaskarżonej decyzji.

       Ocena Sądu
      18      Zgodnie z orzecznictwem skarga do Sądu ma na celu dokonanie kontroli zgodności z prawem decyzji izby odwoławczej OHIM w rozumieniu
         art. 63 rozporządzenia nr 40/94, a zatem zadaniem Sądu nie jest ponowne rozpoznanie stanu faktycznego w świetle dokumentów
         przedłożonych przed nim po raz pierwszy [wyrok Sądu z dnia 16 marca 2006 r. w sprawie T‑322/03 Telefon & Buch przeciwko OHIM
         – Herold Business Data (Weisse Seiten), Zb.Orz. str. II‑835, pkt 65; zob. także podobnie ww. w pkt 17 powyżej wyrok w sprawie
         CONFORFLEX, pkt 52].

      19      W niniejszym przypadku należy stwierdzić, że załączniki 9–15, 17, 18, 22 i 23 do skargi rzeczywiście zostały po raz pierwszy
         przedłożone przed Sądem. W konsekwencji dokumenty te nie mogą zostać uwzględnione i należy je pominąć bez potrzeby badania
         ich mocy dowodowej (zob. podobnie ww. w pkt 18 powyżej wyrok w sprawie Weisse Seiten, pkt 65 oraz przywołane tam orzecznictwo).

       W przedmiocie zarzutu pierwszego, opartego na naruszeniu art. 43 rozporządzenia nr 40/94
       Argumenty stron
      20      Skarżąca, powołując się na zasadę funkcjonalnej ciągłości pomiędzy instancjami OHIM, podnosi, że Izba Odwoławcza niesłusznie
         odrzuciła, jako zgłoszony po terminie, wniosek o przedstawienie dowodu używania powołanych w sprzeciwie wcześniejszych znaków
         towarowych, przedłożony po raz pierwszy w piśmie zawierającym podstawy odwołania. Według skarżącej, stosując przywołaną powyżej
         zasadę, dopuszczalne jest, aby strona powołała przed Izbą Odwoławczą okoliczności faktyczne i prawne, których nie przedstawiła
         przed Wydziałem Sprzeciwów.

      21      Wniosek ten jest tym bardziej uzasadniony, że w niniejszym przypadku skarżąca uzyskała pewność, na podstawie zarządzonego
         przez nią dochodzenia, że Propamsa używa powołanych w sprzeciwie znaków towarowych tylko dla cementu, a nie dla innych towarów,
         dla których zostały one zarejestrowane. Tak więc skarżąca miała prawo zażądać, w swoim piśmie zawierającym podstawy odwołania,
         przedłożonym Izbie Odwoławczej w dniu 26 maja 2004 r., aby Propamsa przedłożyła dowody na rzeczywiste używanie przedmiotowych
         znaków towarowych w ciągu pięciu lat poprzedzających publikację zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego.

      22      Według skarżącej inne stanowisko byłoby niezgodne z „podstawową zasadą” wynikającą zarówno z ósmego motywu pierwszej dyrektywy
         Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków
         towarowych (Dz.U. 1989, L 40, str. 1), jak i z dziewiątego motywu rozporządzenia nr 40/94, zgodnie z którym uzasadnienie dla
         ochrony krajowych i wspólnotowych znaków towarowych lub ochrony przed nimi wszelkich znaków zarejestrowanych wcześniej istnieje
         tylko wtedy, gdy te znaki towarowe są rzeczywiście używane.

      23      Skarżąca dodaje, że w przywołanym w zaskarżonej decyzji art. 43 rozporządzenia nr 40/94 przewidziany jest tylko jeden termin
         proceduralny, czyli wymieniony w pierwszym ustępie termin wyznaczany przez OHIM podczas badania sprzeciwu na zgłoszenie uwag
         stron odnośnie do materiałów przedstawionych przez inne strony lub przez OHIM. Według skarżącej, o ile wnoszący sprzeciw może
         przedstawić dowody na rzeczywiste używanie wyłącznie w terminie wyznaczonym przez OHIM, to żaden przepis nie przewiduje szczególnego
         terminu dla złożenia wniosku o przedstawienie dowodu rzeczywistego używania przez drugą stronę postępowania w sprawie sprzeciwu.
         W rezultacie wynikające z przywołanej w poprzednim punkcie „podstawowej zasady” prawo zgłaszającego wspólnotowy znak towarowy
         do żądania od wnoszącego sprzeciw przedstawienia dowodów na rzeczywiste używanie jego znaku towarowego nie może zależeć od
         zachowania terminu, który nie wynika z żadnego przepisu.

      24      Bezsporne jest, że termin zgłoszenia wniosku o przedstawienie dowodu rzeczywistego używania został wprowadzony rozporządzeniem
         Komisji (WE) nr 1041/2005 z dnia 29 czerwca 2005 r. zmieniającym rozporządzenie (WE) nr 2868/95 wprowadzające zmiany do stosowania
         rozporządzenia nr 40/94 (Dz.U. L 172, str. 4). Jednakże rozporządzenie to nie znajduje zastosowania w niniejszym przypadku,
         jako że weszło w życie dopiero w dniu 25 lipca 2005 r., czyli już po wydaniu zaskarżonej decyzji.

      25       Na wstępie OHIM podnosi, że mając pełną świadomość istniejącego orzecznictwa Sądu odnośnie do zasady funkcjonalnej ciągłości,
         nie zawsze podziela opinię Sądu w kwestii tej zasady, tak jak wykazuje to w szczególności odwołanie wniesione do Trybunału
         (sprawa C‑29/05 P) od wyroku Sądu z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie T‑164/02 Kaul przeciwko OHIM – Bayer (ARCOL), Zb.Orz.
         str. II‑3807.

      26      OHIM przypomina następnie swoją praktykę w odniesieniu do wniosków o przedstawienie dowodu rzeczywistego używania w rozumieniu
         art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94, odzwierciedloną w jego wskazówkach dotyczących postępowania przed OHIM, przyjętych
         decyzją Prezesa OHIM nr EX‑04‑2 z dnia 10 maja 2004 r., po konsultacji z Radą Administracyjną i zainteresowanymi środowiskami,
         a w szczególności z głównymi zrzeszeniami grupującymi przedstawicieli występujących przed OHIM. Zgodnie z pkt 1.1 tych wskazówek
         w wersji obowiązującej w chwili wydania zaskarżonej decyzji, wniosek dotyczący dowodu używania może być złożony wyłącznie
         do momentu pisemnego zawiadomienia stron przez OHIM, że żadna dodatkowa uwaga nie może już zostać przedłożona, inaczej mówiąc,
         że jest on gotowy do wydania orzeczenia w przedmiocie sprzeciwu.

      27      Wskazówka ta odzwierciedla stałą praktykę decyzyjną zarówno wydziałów sprzeciwów, jak i izb odwoławczych. Zatem zaskarżona
         decyzja stanowi, w jej pkt 1.1, potwierdzenie tej niezakwestionowanej dotychczas praktyki. W tym względzie OHIM podnosi, że
         przeciwne stanowisko skutkowałoby w szczególności wydłużeniem postępowania, ułatwiłoby działania zmierzające do spowodowania
         opóźnień w procedurze i w ten sposób doprowadziłoby do podważenia celu postępowania w sprawie sprzeciwu, które ma polegać
         na szybkim i prostym rozwiązaniu, przy zachowaniu pełnego bezpieczeństwa prawnego, sporów poprzedzających rejestrację znaków
         towarowych, a także do podważenia celu postępowań sądowych.

      28      W niniejszym przypadku skarżąca, która jak sama zauważyła, jest jednym ze światowych liderów przemysłu i przywykła już do
         postępowań przed OHIM z uwagi na szeroki wachlarz znaków towarowych, jakimi dysponuje, w trakcie postępowania przed Wydziałem
         Sprzeciwów nie skorzystała z przysługującego jej uprawnienia do żądania od Propamsa przedstawienia dowodu rzeczywistego używania
         znaków towarowych powołanych w sprzeciwie. Skarżąca ograniczyła się do przedstawienia ogólnych uwag odnośnie do towarów produkowanych
         przez Propamsa oraz ich zastosowania łącznie z innymi towarami w szeroko pojętej dziedzinie budownictwa. Tak więc Wydział
         Sprzeciwów słusznie postąpił, odmawiając uwzględnienia tych uwag.

      29      OHIM wyjaśnia ponadto, że skarżąca złożyła wniosek o przedstawienie dowodu rzeczywistego używania w rozumieniu art. 43 ust. 2
         i 3 rozporządzenia nr 40/94 po raz pierwszy w piśmie zawierającym podstawy odwołania, wniesionym przed Izbą Odwoławczą w dniu
         20 lipca 2004 r., a nie w dniu 26 maja 2004 r., będącym dniem wniesienia tego odwołania, jak błędnie wskazała skarżąca w pkt 43
         swojej skargi. Przedstawiony przez skarżącą przed Sądem argument, że jej żądanie przedstawienia dowodu rzeczywistego używania
         wcześniejszych znaków towarowych pochodził z przekonania uzyskanego na podstawie raportu z przeprowadzonego dochodzenia, zawartego
         w załączniku 23 do skargi, z którego wynika, iż Propamsa używa swoich znaków towarowych tylko dla cementu, nie może zostać
         przyjęty i jest co najmniej wątpliwy. Po pierwsze, dokument ten nie może zostać uwzględniony, jako że nie został on przedstawiony
         ani nawet powołany przed Izbą Odwoławczą. Po drugie, zwłaszcza jeżeli wyjątkowo Sąd podjąłby decyzję o jego uwzględnieniu,
         stwierdziłby on, że nie został on opatrzony datą i że wyłącznie na załączniku 6 widnieje data 13 sierpnia 2004 r. Dokument
         ten nie mógł zatem stanowić podstawy przekonania, które skarżąca rzekomo uzyskała w dniu 26 maja 2004 r. czy nawet w dniu
         20 lipca 2004 r.

      30      OHIM zwraca również uwagę Sądu na nowe przepisy rozporządzenia nr 1041/2005 (zob. pkt 24 powyżej), które pomimo że nie znajdują
         zastosowania w niniejszej sprawie, wskazują jednak na wolę prawodawcy. Nowa zasada 22 rozporządzenia nr 2868/95, z późniejszymi
         zmianami, jest nawet mniej liberalna niż wcześniejsza praktyka decyzyjna OHIM, gdyż przewiduje, że wniosek o przedstawienie
         dowodu rzeczywistego używania znaku towarowego, na którym oparty został sprzeciw, może zostać uwzględniony tylko, jeżeli został
         złożony w terminie przewidzianym dla przedłożenia uwag przez zgłaszającego sporny znak towarowy.

      31      Wreszcie OHIM uważa, że nawet jeżeli stwierdzona zostanie niezgodność z prawem zaskarżonej decyzji, nie może to spowodować
         stwierdzenia nieważności tej decyzji. W rezultacie nawet jeśli wcześniejszy znak towarowy był używany wyłącznie dla cementu
         i porównanie miałoby się ograniczać tylko do tego towaru, to nadal istniałoby prawdopodobieństwo popełnienia pomyłki przez
         konsumentów hiszpańskich mające charakter wprowadzania odbiorców w błąd co do pochodzenia przedmiotowego towaru, z tych samych
         powodów, co przedstawione w zaskarżonej decyzji.

       Ocena Sądu
      32      Zgodnie z art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94, przy rozpatrywaniu sprzeciwu wniesionego na podstawie art. 42 tego samego
         rozporządzenia, dopóki zgłaszający nie złoży wniosku o przedstawienie dowodu rzeczywistego używania, domniemywa się, że wcześniejszy
         znak towarowy był rzeczywiście używany [wyroki Sądu z dnia 17 marca 2004 r. w sprawach połączonych T‑183/02 oraz T‑184/02
         El Corte Inglés przeciwko OHIM – González Cabello oraz Iberia Líneas Aéreas de España (MUNDICOR), Rec. str. II‑965, pkt 38].

      33      W niniejszym przypadku ustalono, że skarżąca przedstawiła taki wniosek po raz pierwszy dopiero na etapie odwołania przed Izbą
         Odwoławczą. Skarżąca twierdzi jednak, że wniosek taki był dopuszczalny. W tym względzie podnosi ona po pierwsze, że rozporządzenie
         nr 40/94 nie przewiduje żadnego terminu złożenia takiego wniosku, a poza tym, że ustalenie takiego terminu byłoby sprzeczne
         z przywołanym w pkt 22 powyżej motywem dziewiątym tego rozporządzenia. Skarżąca ponadto uważa, że złożenie przez nią po raz
         pierwszy wniosku przed Izbą Odwoławczą było możliwe z uwagi na zastosowanie zasady funkcjonalnej ciągłości pomiędzy niższymi
         instancjami OHIM a izbami odwoławczymi.

      34      Należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem, wniosek o przedstawienie dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku
         towarowego powinien zostać wyraźnie sformułowany i złożony do OHIM w odpowiednim terminie [wyroki Sądu w ww. w pkt 32 sprawie
         MUNDICOR, pkt 38; z dnia 16 marca 2005 r. w sprawie T‑112/03 L’Oréal przeciwko OHIM – Revlon (FLEXI AIR), Zb.Orz. str. II‑949,
         pkt 24 oraz z dnia 7 czerwca 2005 r. w sprawie T‑303/03 Lidl Stiftung przeciwko OHIM – REWE‑Zentral (Salvita), Zb.Orz. str. II‑1917,
         pkt 77]. W tym kontekście uznano, że co do zasady wniosek o przedstawienie dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku
         towarowego powinien zostać przedstawiony w terminie wyznaczonym zgłaszającemu znak towarowy przez Wydział Sprzeciwów do zgłoszenia
         uwag w odpowiedzi na zgłoszenie sprzeciwu, przy czym motyw dziewiąty rozporządzenia 40/94 nie stoi temu na przeszkodzie (ww.
         wyrok w sprawie FLEXI AIR, pkt 25–28).

      35      Jednakże kwestia, czy zgłaszający znak towarowy powinien zgłosić wniosek o przedstawienie dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego
         znaku towarowego w terminie wyznaczonym mu przez Wydział Sprzeciwów dla zgłoszenia uwag w odpowiedzi na zgłoszenie sprzeciwu
         lub czy taki wniosek powinien zostać zgłoszony w specjalnym terminie ewentualnie wyznaczonym zgłaszającemu znak towarowy przez
         Wydział Sprzeciwów, po upływie którego Wydział może nie brać pod uwagę takiego wniosku, nie jest istotna w niniejszym przypadku.
         Skarżąca nie złożyła wniosku o przedstawienie dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego w terminie jej
         wyznaczonym zgodnie z art. 43 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 w celu zgłoszenia uwag do sprzeciwu Propamsa. Ponadto OHIM potwierdził,
         że żaden specjalny termin nie został w tym celu wyznaczony skarżącej przez Wydział Sprzeciwów. Jednakże OHIM podniósł, że
         zgodnie z przywołanym powyżej pkt 1.1 wskazówek Prezesa OHIM (zob. pkt 26 powyżej), odzwierciedlającym utrwaloną praktykę
         decyzyjną w tej kwestii, skarżąca powinna była przedstawić wniosek o przedstawienie dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego
         znaku towarowego w dowolnym momencie na etapie postępowania w sprawie sprzeciwu, aż do chwili, gdy Wydział Sprzeciwów zawiadamia
         strony, że jest już gotowy do wydania orzeczenia w przedmiocie sprzeciwu.

      36      Tak więc w niniejszej sprawie nie chodzi o dotrzymanie któregokolwiek z terminów wyznaczonych do przedstawienia tego wniosku,
         lecz o kwestię, przed którą instancją OHIM wniosek ten powinien zostać zgłoszony, a konkretniej, czy wniosek ten powinien
         obowiązkowo zostać przedłożony Wydziałowi Sprzeciwów, czy też jego złożenie po raz pierwszy jest nadal możliwe na etapie postępowania
         odwoławczego przed Izbą Odwoławczą.

      37      W tym względzie należy stwierdzić, że wniosek o przedstawienie dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego
         skutkuje przeniesieniem na wnoszącego sprzeciw ciężaru wykazania rzeczywistego używania znaku – lub wykazania istnienia uzasadnionych
         powodów jego nieużywania – pod rygorem odrzucenia sprzeciwu (wyroki w ww. w pkt 32 sprawie MUNDICOR, pkt 38; w ww. w pkt 34
         sprawie FLEXI AIR, pkt 24 oraz w ww. w pkt 34 sprawie Salvita, pkt 77). Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego
         stanowi zatem kwestię, która po podniesieniu jej przez zgłaszającego znak towarowy powinna zostać rozstrzygnięta przed wydaniem
         decyzji w przedmiocie sprzeciwu w ścisłym znaczeniu (ww. w pkt 34 wyrok w sprawie FLEXI AIR, pkt 26). Wniosek o przedstawienie
         dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego dodaje więc do postępowania w sprawie sprzeciwu kwestię wstępną
         i specyficzną i w takim zakresie zmienia jego treść.

      38      Należy również przypomnieć, że w myśl art. 127 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 Wydział Sprzeciwów jest właściwy do rozstrzygania
         sprzeciwów wobec wniosków o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego, podczas gdy na podstawie art. 130 ust. 1 tego samego
         rozporządzenia izby odwoławcze są właściwe w sprawach odwołań, w szczególności od decyzji Wydziału Sprzeciwów.

      39      Z powyższych przepisów i rozważań wynika, że to do Wydziału Sprzeciwów należy orzekanie w pierwszej kolejności w sprawie sprzeciwu
         w postaci, jaka wynika z różnych czynności proceduralnych, nie wyłączając stosownych wniosków stron, w tym, w stosownych przypadkach,
         wniosku o przedstawienie dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego. Z tego powodu taki wniosek nie może
         być przedstawiony po raz pierwszy przed Izbą Odwoławczą. W przeciwnym razie to Izba Odwoławcza musiałaby przystąpić do zbadania
         specyficznego wniosku związanego z nowymi rozważaniami prawnymi i faktycznymi, wykraczającymi poza ramy postępowania w sprawie
         sprzeciwu, przedłożonego i rozpatrywanego przez Wydział Sprzeciwów. Izba Odwoławcza ma kompetencję wyłącznie do orzekania
         w sprawie odwołań od decyzji Wydziału Sprzeciwów, a nie do samodzielnego orzekania w pierwszej instancji w sprawie nowego
         sprzeciwu.

      40      Funkcjonalna ciągłość, o której mowa w orzecznictwie Sądu [wyroki Sądu z dnia 23 września 2003 r. w sprawie T‑308/01 Henkel
         przeciwko OHIM – LHS (UK) (KLEENCARE), Rec. str. II‑3253, pkt 25 i 26; z dnia 1 lutego 2005 r. w sprawie T‑57/03 SPAG przeciwko
         OHIM – Dann i Backer (HOOLIGAN), Zb.Orz. str. II‑287, pkt 18 oraz z dnia 10 lipca 2006 r. w sprawie T‑323/03 La Baronia de
         Turis przeciwko OHIM – Baron Philippe de Rothschild (LA BARONNIE), Zb.Orz. str. II‑2085, pkt 57 i 58], w żadnym przypadku
         nie może uzasadniać przedstawienia takiego wniosku po raz pierwszy przed Izbą Odwoławczą, ponieważ w żadnym razie nie oznacza
         ona konieczności zbadania przez Izbę Odwoławczą innej sprawy niż przedłożona pod rozstrzygnięcie Wydziałowi Sprzeciwów, czyli
         sprawy, której zakres został rozszerzony poprzez dodanie kwestii wstępnej dotyczącej rzeczywistego używania wcześniejszego
         znaku towarowego.

      41      Z tego wynika, że w niniejszej sprawie w zaskarżonej decyzji słusznie stwierdzono, iż skarżąca nie może po raz pierwszy na
         etapie odwołania przed Izbą Odwoławcza żądać, by wnosząca sprzeciw przedłożyła dowód rzeczywistego używania wcześniejszych
         znaków towarowych powołanych w sprzeciwie. Pierwszy zarzut należy zatem oddalić.

       W przedmiocie zarzutu drugiego, opartego na naruszeniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94
       Argumenty stron
      42      Skarżąca podważa po pierwsze zawarte w zaskarżonej decyzji stwierdzenie, że skoro towary objęte zgłoszeniem mogą być używane
         do budowy obiektów budowlanych, to stanowią one materiały budowlane objęte wcześniejszym znakiem towarowym lub mogą je uzupełniać.

      43      Skarżąca utrzymuje, że pojęcia „materiały budowlane” oraz „materiały budowlane niemetalowe”, objęte odpowiednio znakami towarowymi
         Propamsa zarejestrowanymi pod numerami 737992 oraz 463089, są tak ogólne i szerokie, że możliwe jest objęcie nimi nieskończonej
         liczby towarów niemających ze sobą związku, przyznając tym samym właścicielowi przedmiotowych znaków towarowych nieuzasadniony
         i niesłuszny monopol. Skarżąca w tym względzie podnosi, że sądy francuskie orzekały już w sprawie nieważności znaków towarowych
         w przypadku nieprecyzyjnych opisów objętych nimi towarów lub usług, na przykład w przypadku znaków towarowych obejmujących
         „usługi w biznesie”.

      44      Skarżąca podnosi, że każde usytuowanie działalności człowieka, niezależnie od jej rodzaju lub celu, wiąże się z przeprowadzeniem
         bardziej lub mniej złożonych prac budowlanych wymagających użycia dużej liczby towarów, od najprostszych do najbardziej skomplikowanych.
         Jednak to nie oznacza, że wszystkie te towary czy usługi powinny zostać uznane za równoważne lub komplementarne względem materiałów
         budowlanych.

      45      Skarżąca przyznaje, że w ramach porównania przedmiotowych towarów lub usług należy odwołać się do ich ogólnych cech, ale podkreśla,
         iż podobieństwo lub komplementarność między tymi towarami lub usługami nie mogą zostać wywiedzione z samej tylko okoliczności,
         że te towary lub usługi mogą być używane do prac budowlanych, chyba żeby uznać za podobne towary i usługi posiadające bardzo
         różne cechy.

      46      Tak więc nie można uznać na przykład betonu i kabli elektrycznych za towary podobne lub komplementarne tylko z tego względu,
         że oba są używane podczas prac budowlanych. W rzeczywistości towary te mają różny charakter, służą do różnych celów i są zazwyczaj
         produkowane przez różne podmioty. Podobnie usługi architektoniczne należące do klasy 42 oraz rury niemetalowe należące do
         klasy 19 nie mogą zostać uznane za podobne tylko dlatego, że są wykorzystywane w ramach prac budowlanych.

      47      W tym samym kontekście skarżąca twierdzi, że zaznaczywszy w pkt 20 zaskarżonej decyzji, iż wznoszenie obiektów budowlanych
         i infrastruktury w sposób nieunikniony obejmuje różne systemy, takie jak system kanalizacji, oczyszczania ścieków, ochrony
         przeciwpożarowej, przewodów wody pitnej lub nawadniających, które wymagają użycia omawianych towarów, niesłusznie uznano na
         tej podstawie, że oba typy towarów są podobne.

      48      Skarżąca uznaje w związku z tym, że w niniejszej sprawie nie można uznać towarów objętych zgłoszonym znakiem towarowym, czyli
         rur metalowych i ich złączek, oraz materiałów budowlanych za podobne tylko ze względu na to, że towary te, tak jak wiele innych
         bardzo różnych towarów, są używane w budownictwie obiektów budowlanych. Towary objęte zgłoszonym znakiem towarowym są używane
         do zupełnie innych celów niż materiały budowlane i nie mogą być uważane za ich substytuty.

      49      W tym względzie skarżąca podnosi, że systemy, które oferuje, nie są używane do wznoszenia budynków, lecz wykorzystuje się
         je w ramach budowy infrastruktury służącej do przepływu i zaopatrzenia w wodę. Jej klientami są zatem przede wszystkim wspólnoty
         terytorialne, a nie przedsiębiorstwa zajmujące się wznoszeniem obiektów budowlanych.

      50      Po drugie, skarżąca zaprzecza zawartemu w zaskarżonej decyzji stwierdzeniu (pkt 13), zgodnie z którym właściwy krąg odbiorców
         składa się zarówno z wyspecjalizowanego kręgu odbiorców, jak i ogółu odbiorców.

      51      Według skarżącej rynek rur metalowych z plastycznego żeliwa, przeznaczanych w szczególności do odprowadzania wód deszczowych,
         stanowi niewielka liczba podmiotów, a oferta adresowana jest do bardzo wyspecjalizowanego kręgu odbiorców zajmujących się
         budową sieci odprowadzających wody deszczowe oraz ścieki. Ten krąg odbiorców składa się przede wszystkim z francuskich i zagranicznych
         wspólnot terytorialnych, które doskonale znają towary skarżącej. Tak więc w niniejszej sprawie krąg odbiorców składa się z osób
         wysoko wyspecjalizowanych i wykwalifikowanych.

      52      Na poparcie tej argumentacji skarżąca przywołuje decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 lutego 2005 r. w sprawie
         R 411/2004‑1, której wnioski odnośnie do właściwego kręgu odbiorców można przenieść bezpośrednio na grunt niniejszego przypadku.

      53      Jak wskazują na to broszura prezentująca gamę produktów PAM PLUVIAL oraz opis ze strony internetowej skarżącej, załączone
         do skargi, skarżąca zajmuje pierwsze miejsce na rynku systemów kanalizacyjnych przeznaczanych do odprowadzania wody deszczowej.

      54      Z kolei jak wykazało dochodzenie przeprowadzone na zlecenie skarżącej, Propamsa w ogóle nie działa w tym sektorze i używa
         wcześniejszego znaku towarowego PAM wyłącznie dla cementu.

      55      Towar ten jest przez Propamsa sprzedawany klientom z najbliższego otoczenia, do których zaliczają się osoby fizyczne oraz
         małe przedsiębiorstwa budowlane, i którzy nie znają skarżącej ani jej towarów.

      56      Po trzecie i ostatnie skarżąca sprzeciwia się odrzuceniu w zaskarżonej decyzji (pkt 15) argumentu, zgodnie z którym oznaczenie
         PAM jest w sposób nieunikniony postrzegane przez wyspecjalizowany właściwy krąg odbiorców jako związane z jej nazwą („Saint‑Gobain
         PAM”).

      57      Wyniki dokonanych przez skarżącą wyszukiwań w Internecie dotyczące słów kluczowych „Pam” oraz „rury” w językach francuskim,
         hiszpańskim i angielskim wskazują wyłącznie na skarżącą. Żaden z nich nie dotyczy Propamsa. Skarżąca załącza do skargi wyniki
         swoich wyszukiwań.

      58      Okoliczność ta wskazuje na światową renomę, jaką osiągnęła skarżąca w dziedzinie systemów kanalizacyjnych, czyli dziedzinie,
         w której Propamsa jest całkowicie nieobecna. Właściwy krąg odbiorców w żadnym wypadku nie może zatem uznać, że towary objęte
         zgłoszonym znakiem towarowym pochodzą od Propamsa lub od przedsiębiorstwa ekonomicznie z nią powiązanego, tym bardziej że
         wszystkie towary skarżącej są systematycznie oznaczane znakiem towarowym PAM lub znakami pochodnymi takimi jak PAM PLUVIAL,
         PAM NATURAL lub PAM GLOBAL.

      59      Ponadto kanały dystrybucji towarów objętych kolidującymi ze sobą znakami towarowymi są całkowicie różne, ponieważ skarżąca
         sprzedaje swoje towary wyłącznie bezpośrednio lub za pośrednictwem swoich filii umiejscowionych poza Francją.

      60      W związku z tym zawarty w zaskarżonej decyzji wniosek o istnieniu prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd jest niesłuszny,
         gdyż w niniejszym przypadku ryzyko takie jest całkowicie wyłączone.

      61      OHIM podnosi po pierwsze, że w zaskarżonej decyzji prawidłowo powołano się na orzecznictwo [wyrok Sądu z dnia 13 kwietnia
         2005 r. w sprawie T‑286/03 Gillette przeciwko OHIM – Wilkinson Sword (RIGHT GUARD XTREME sport), Zb.Orz. str. II‑8, pkt 33],
         zgodnie z którym w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu porównanie towarów powinno zostać dokonane w oparciu o brzmienie
         zgłoszenia znaku towarowego w postaci, w jakiej zostało złożone lub ograniczone, a warunki dotyczące używania lub zamiaru
         używania zgłoszonego znaku towarowego są w tym względzie pozbawione znaczenia.

      62      W niniejszym przypadku jest to tym bardziej uzasadnione, że skarżąca oprócz zmian dokonanych w katalogu towarów, zatwierdzonych
         przez OHIM w dniu 4 lipca 2002 r., nie dokonała żadnych innych ograniczeń tego zgłoszenia, a przecież mogła tego dokonać w każdej
         chwili zgodnie z art. 44 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 oraz zasadą 13 rozporządzenia nr 2868/95.

      63      Po drugie, jeśli chodzi o krąg odbiorców, względem którego ma być oceniane w niniejszej sprawie prawdopodobieństwo wprowadzenia
         w błąd w odniesieniu do kolidujących ze sobą znaków towarowych, OHIM utrzymuje, że towary objęte tymi znakami towarowymi mogą
         wzbudzić zainteresowanie dzięki swym ogólnym cechom zarówno u ogółu odbiorców, zwłaszcza „majsterkowiczów”, jak i odbiorców
         bardziej wyspecjalizowanych i z konieczności bardziej uważnych i przezornych, stanowiących profesjonalistów w szczególności
         z zakresu budownictwa. W związku z tym, wbrew twierdzeniom skarżącej, zaskarżona decyzja prawidłowo wskazała właściwy w niniejszej
         sprawie krąg odbiorców.

      64      W każdym razie OHIM twierdzi, że nie ma potrzeby rozstrzygania przez Sąd tej kwestii, ponieważ wystarczy dokonać oceny prawdopodobieństwa
         wprowadzenia w błąd przeciętnego konsumenta. W istocie, zgodnie z orzecznictwem, jeżeli można wykluczyć prawdopodobieństwo
         wprowadzenia w błąd przeciętnego konsumenta, okoliczność ta wystarczy, aby oddalić skargę, ponieważ ocena ta już z założenia
         znajduje zastosowanie do tak zwanej wyspecjalizowanej części właściwego kręgu odbiorców, która z definicji jest bardziej uważna
         niż przeciętni konsumenci [wyrok Sądu z dnia 12 stycznia 2006 r. w sprawie T‑147/03 Devinlec przeciwko OHIM – TIME ART (QUANTUM),
         Zb.Orz. str. II‑11, pkt 62].

      65      Ponadto OHIM podniósł, że wcześniejszy znak towarowy był zarejestrowany i chroniony w Hiszpanii, zatem właściwy krąg odbiorców
         stanowią przeciętni konsumenci z tego państwa członkowskiego.

      66      Po trzecie OHIM uznał, że w zaskarżonej decyzji słusznie stwierdzono najpierw, że z uwagi na ich identyczne przeznaczenie
         i sposób używania towary objęte kolidującymi ze sobą znakami towarowymi są podobne. W przeciwieństwie do twierdzeń skarżącej
         „materiały budowlane”, objęte wcześniejszym znakiem towarowym, stanowią dokładnie określoną kategorię. Z definicji tej kategorii
         zawartej w słowniku „Le Robert” w wersji elektronicznej wynika, że właściwy krąg odbiorców nie będzie miał w niniejszym przypadku
         żadnych trudności z wyobrażeniem sobie, jaki rodzaj towarów został objęty tą kategorią. Chodzi o materiały budowlane, surowe
         i w postaci półproduktów, a także towary relatywnie proste, wytwarzane z tych poprzednich. Tak więc w zaskarżonej decyzji
         słusznie przyznano pojęciu „materiały budowlane” wszelkie prawa związane ze sformułowaniem określającym kategorię o wskazanej
         treści semantycznej.

      67      W niniejszym przypadku skarżąca nie może również skutecznie podnieść argumentu opartego na okoliczności, że działalność budowlana
         wymaga użycia wielu różnych towarów. W istocie na potrzeby niniejszej sprawy nie ma konieczności porównywania wszystkich towarów
         i usług niezbędnych do prowadzenia prac budowlanych, takich jak kable elektryczne lub usługi architektoniczne, z towarami
         objętymi zgłoszonym znakiem towarowym. Zgodnie z tym, co przyznała Izba Odwoławcza w zaskarżonej decyzji, porównanie powinno
         dotyczyć ogólnych cech towarów objętych kolidującymi ze sobą znakami towarowymi. A według OHIM bezsporne jest, że wszystkie
         te towary mają to samo przeznaczenie i używa się je w ten sam sposób przy wznoszeniu obiektów budowlanych lub wykonywaniu
         infrastruktury.

      68      Powyższe rozważania zostały potwierdzone przez samą skarżącą, która przyznała przed Wydziałem Sprzeciwów, że jej towary są
         przeznaczone do używania w bardzo wielu dziedzinach, podczas gdy przed Sądem twierdziła, że mogą być używane nie tylko w działalności
         budowlanej, ale także przy realizacji infrastruktury związanej z odprowadzaniem i zaopatrzeniem w wodę. W związku z tym zostało
         w pełni wykazane, że wszystkie przedmiotowe towary mają identyczne przeznaczenie i sposób użytkowania.

      69      OHIM twierdzi także, że słusznie uznano w dalszej części zaskarżonej decyzji, iż towary objęte przedmiotowymi znakami towarowymi
         są komplementarne. W istocie wznoszenie obiektów budowlanych oraz wykonywanie infrastruktury bezwzględnie wymaga budowy różnych
         systemów, takich jak system kanalizacji, oczyszczania ścieków, systemy przeciwpożarowe i zaopatrzenia w wodę pitną, wymagających
         zastosowania towarów objętych zgłoszonym znakiem towarowym. Byłoby zatem niepojęte, gdyby rury i rurki oraz ich elementy i części
         składowe były używane do budowy obiektów budowlanych i infrastruktury, bez zastosowania materiałów budowlanych, w tym cementu.

      70      Ponadto OHIM podniósł, że – jak stwierdzono w pkt 22 zaskarżonej decyzji – towary objęte kolidującymi ze sobą znakami towarowymi
         mają zazwyczaj te same kanały dystrybucji, są sprzedawane w tych samych punktach sprzedaży i przeznaczane są dla tych samych
         użytkowników końcowych, czyli z jednej strony w szczególności „majsterkowiczów”, a z drugiej specjalistów w dziedzinie budownictwa,
         w szczególności budowniczych, hydraulików i inżynierów ciepłownictwa. W związku z tym właściwy krąg odbiorców będzie w naturalny
         sposób przekonany, że towary objęte kolidującymi ze sobą znakami towarowymi mają wspólne pochodzenie handlowe.

      71      Według OHIM argument wysunięty przez skarżącą w celu podważenia tego punktu zaskarżonej decyzji oparty jest wyłącznie na kwestii
         planowanego używania zgłoszonego znaku towarowego, która jednak pozbawiona jest znaczenia.

      72      Po czwarte OHIM utrzymuje, że w zaskarżonej decyzji słusznie stwierdzono, iż kolidujące ze sobą znaki towarowe są podobne,
         biorąc pod uwagę ich przeważające podobieństwo wizualne i fonetyczne. Skarżąca zresztą nie przedstawiła w swojej skardze żadnego
         argumentu mogącego podważyć to stwierdzenie.

      73      OHIM podnosi, że w języku hiszpańskim określenie „pam” nie posiada żadnego znaczenia. Wyraz „pluvial”, występujący w zgłoszonym
         znaku towarowym, oznacza natomiast w języku hiszpańskim „odnoszący się do deszczu”. W zaskarżonej decyzji słusznie zatem stwierdzono,
         że właściwy krąg odbiorców dostrzeże w tym ostatnim pojęciu odniesienie do niektórych cech lub funkcji towarów objętych zgłoszonym
         znakiem towarowym, czyli uzna, że towary te są przeznaczone do używania w warunkach deszczu lub są szczególnie przystosowane
         do takich warunków.

      74      Na podstawie powyższych rozważań oraz biorąc pod uwagę orzecznictwo [wyroki Trybunału z dnia 11 listopada 1997 r. w sprawie
         C‑251/95 SABEL, Rec. str. I‑6191, pkt 23 oraz z dnia 22 czerwca 1999 r. w sprawie C‑342/97 Lloyd Schuhfabrik Meyer, Rec. str. I‑3819,
         pkt 25; wyrok Sądu z dnia 23 października 2002 r. w sprawie T‑6/01 Matratzen Concord przeciwko OHIM – Hukla Germany (MATRATZEN),
         Rec. str. II‑4335, pkt 33 i 35], OHIM utrzymuje, że określenie „pam”, które stanowi zarówno jedyny element słowny wcześniejszego
         znaku towarowego, jak i jeden z dwóch elementów słownych zgłoszonego znaku towarowego, dominuje nad ogólnym wrażeniem wywołanym
         przez ten ostatni znak towarowy, czemu skarżąca nie zaprzeczała.

      75      Jeśli chodzi o aspekty wizualny i fonetyczny, OHIM przypomniał, że określenie „pam” jest nie tylko jedynym wyrazem wcześniejszego
         znaku towarowego, ale znajduje się również na pierwszej pozycji w zgłoszonym znaku towarowym. Pozycja ta przyznaje temu określeniu
         szczególną wagę, ponieważ uwagę odbiorców przyciąga raczej początek znaku niż jego koniec, przy czym tendencja ta jest tym
         bardziej naturalna, jeżeli początek przedmiotowego znaku towarowego stanowi, tak jak w niniejszym przypadku, element samoistnie
         odróżniający i uderzający zarówno przy czytaniu, jak i słyszeniu. Tak więc Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła występowanie
         podobieństwa wizualnego i fonetycznego pomiędzy kolidującymi ze sobą znakami towarowymi.

      76      Jeśli chodzi o płaszczyznę koncepcyjną, w języku hiszpańskim określenie „pam” pozbawione jest znaczenia, podczas gdy wyraz
         „pluvial” znaczenie takie posiada (odnoszący się do deszczu), co sprawia, że ma on charakter drugorzędny. Podniesione przez
         skarżącą w postępowaniu przed Sądem twierdzenie, zgodnie z którym właściwy krąg odbiorców postrzega określenie „pam” jako
         odnoszące się do jej aktualnej nazwy, a także jej argument przedstawiony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą, zgodnie z którym
         określenie to postrzegane jest jako skrót jej poprzedniej nazwy (Pont‑à‑Mousson), w żadnym wypadku nie są oczywiste i nie
         zostały niczym poparte. Zatem – podobnie jak uczyniła to Izba Odwoławcza (pkt 15 zdanie drugie zaskarżonej decyzji) – również
         Sąd powinien oddalić te twierdzenia skarżącej jako bezzasadne.

      77      Po piąte i ostatnie, OHIM podnosi, że różne czynniki, które zgodnie z orzecznictwem należy brać pod uwagę podczas całościowej
         oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, potwierdzają występowanie takiego prawdopodobieństwa w niniejszym przypadku.
         W istocie zostało wykazane podobieństwo kolidujących ze sobą znaków towarowych oraz towarów nimi objętych. Ponadto bezsporne
         jest, że wcześniejszy znak towarowy posiada przynajmniej przeciętny samoistny charakter odróżniający dla wszystkich towarów,
         które są nim oznaczone. Tak więc w zaskarżonej decyzji słusznie stwierdzono, że właściwy krąg odbiorców, który zachował w pamięci
         określenie „pam” zawarte we wcześniejszym znaku towarowym, w zetknięciu z towarami objętymi zgłoszonym znakiem towarowym będzie
         skłonny uznać je za posiadające to samo pochodzenie handlowe co towary oznaczone wcześniejszym znakiem towarowym, tym bardziej
         że przedmiotowe towary mogą być udostępniane razem i poprzez te same kanały dystrybucji.

      78      W pkt 27 zaskarżonej decyzji również słusznie stwierdzono, że przeciętny konsument może w sposób rozsądny przypuszczać, że
         wcześniejszy znak towarowy wywodzi się od podstawowego znaku towarowego „pam” i oznacza linię produktów oferowaną w ramach
         tej samej rodziny znaków towarowych. Innymi słowy, istnieje prawdopodobieństwo, że właściwy krąg odbiorców uzna kolidujące
         ze sobą znaki towarowe za należące co prawda do dwóch różnych gam towarów, lecz pochodzące od tego samego przedsiębiorstwa
         lub od przedsiębiorstw powiązanych ze sobą gospodarczo.

       Ocena Sądu
      79      Zgodnie z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, w wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego zgłoszonego
         znaku towarowego nie rejestruje się, „jeżeli z powodu identyczności lub podobieństwa do wcześniejszego znaku towarowego, identyczności
         lub podobieństwa towarów lub usług oznaczonych obydwoma znakami istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia odbiorców w błąd
         na terytorium, na którym wcześniejszy znak towarowy jest chroniony; prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje również
         prawdopodobieństwo skojarzenia z wcześniejszym znakiem towarowym”. Ponadto, zgodnie z art. 8 ust. 21 lit. a) ii) rozporządzenia
         nr 40/94, za wcześniejsze znaki towarowe uważa się znaki towarowe zarejestrowane w państwie członkowskim, których data złożenia
         wniosku o rejestrację jest wcześniejsza od daty wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego.

      80      W myśl utrwalonego orzecznictwa prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd istnieje, jeżeli odbiorcy mogliby uznać, że dane towary
         lub usługi pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub ewentualnie z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo.

      81      Zgodnie z tym orzecznictwem prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd podlega całościowej ocenie, zgodnie ze sposobem postrzegania
         rozpatrywanych oznaczeń oraz towarów lub usług przez właściwy krąg odbiorców, z uwzględnieniem wszystkich istotnych okoliczności
         danego przypadku, w szczególności wzajemnej zależności pomiędzy podobieństwem oznaczeń a podobieństwem oznaczonych towarów
         lub usług [zob. wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie T‑162/01 Laboratorios RTB przeciwko OHIM – Giorgio Beverly Hills
         (GIORGIO BEVERLY HILLS), Rec. str. II‑2821, pkt 31–33 i przywołane tam orzecznictwo].

      82      W niniejszym przypadku należy po pierwsze przypomnieć, że w zaskarżonej decyzji stwierdzono występowanie prawdopodobieństwa
         wprowadzenia w błąd w odniesieniu do zgłoszonego znaku towarowego i wcześniejszego znaku towarowego. W zaskarżonej decyzji
         nie dokonano zatem porównania zgłoszonego znaku towarowego z innymi znakami towarowymi powołanymi przez Propamsa na poparcie
         swojego sprzeciwu (zaskarżona decyzja, pkt 14 i 29).

      83      Należy przypomnieć, iż skarga wniesiona do Sądu ma za zadanie kontrolę zgodności z prawem decyzji wydanej przez Izbę Odwoławczą.
         Kontrola ta powinna zostać przeprowadzana w stosunku do kwestii prawnych, które zostały podniesione przed Izbą Odwoławczą
         [wyrok Sądu z dnia 7 września 2006 r. w sprawie T‑133/05 Meric przeciwko OHIM – Arbora & Ausonia (PAM‑PIM’S BABY‑PROP), Zb.Orz.
         str. II‑2737, pkt 22]. Tak więc należy zbadać, czy Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła, że występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia
         w błąd w odniesieniu do zgłoszonego znaku towarowego i wcześniejszego znaku towarowego, bez konieczności uwzględniania innych
         znaków towarowych, powołanych przez Propamsa na poparcie swojego sprzeciwu.

      84      Mając na względzie argumentację skarżącej odnoszącą się do towarów objętych zgłoszonym znakiem towarowym oraz odbiorców, dla
         których przeznaczone są te towary, należy w drugiej kolejności rozważyć, czy w celu zbadania występowania prawdopodobieństwa
         wprowadzenia w błąd pomiędzy kolidującymi ze sobą znakami towarowymi Izba Odwoławcza prawidłowo określiła z jednej strony
         towary objęte przedmiotowymi znakami towarowymi, a z drugiej strony właściwy krąg odbiorców.

      –       W przedmiocie towarów, które należało wziąć pod uwagę przy ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd
      85      Należy przypomnieć, że porównanie towarów wymagane na podstawie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 powinno opierać
         się na opisie towarów oznaczonych wcześniejszym znakiem towarowym powołanym w sprzeciwie, a nie na towarach, dla których znak
         ten jest rzeczywiście używany, chyba że wskutek wniosku o przedstawienie dowodu rzeczywistego używania wcześniejszego znaku
         towarowego w rozumieniu art. 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 40/94 dowód ten zostanie przeprowadzony tylko dla części towarów
         lub usług, dla których zarejestrowano wcześniejszy znak towarowy (ww. w pkt 83 wyrok w sprawie PAM‑PIM’S BABY‑PROP, pkt 30).

      86      W niniejszym przypadku, jak zostało wskazane w ramach analizy w przedmiocie pierwszego zarzutu, wniosek o przedstawienie dowodu
         rzeczywistego używania wcześniejszego znaku towarowego został złożony przez skarżącą po raz pierwszy przed Izbą Odwoławczą
         i słusznie został przez nią odrzucony jako spóźniony. Dlatego też Izba Odwoławcza, dokonując w zaskarżonej decyzji porównania
         z towarami objętymi zgłoszonym znakiem towarowym, słusznie uwzględniła wszystkie towary, dla których został zarejestrowany
         wcześniejszy znak towarowy, czyli „materiały budowlane”.

      87      W przeciwieństwie do twierdzeń skarżącej (zob. pkt 43 powyżej), kategoria tych towarów jest wystarczająco określona i z uwagi
         na znaczenie używanych słów powinna być rozumiana jako obejmująca wszelkie materiały w stanie surowym lub w postaci półproduktów,
         niezbędne lub przydatne dla budownictwa, a także towary stosunkowo proste, wyprodukowane z tego rodzaju materiałów.

      88      W każdym razie należy przypomnieć, że wcześniejszym znakiem towarowym jest hiszpański krajowy znak towarowy, którego ważność
         nie może zostać zakwestionowana w ramach postępowania w sprawie rejestracji wspólnotowego znaku towarowego, a wyłącznie w ramach
         postępowania o jego unieważnienie wszczętego przez zainteresowane państwo członkowskie [wyroki Sądu w ww. w pkt 74 sprawie
         MATRATZEN, pkt 55 oraz z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie T‑269/02 PepsiCo przeciwko OHIM – Intersnack Knabber‑Gebäck (RUFFLES),
         Zb.Orz. str. II‑1341, pkt 25]. Dlatego też w niniejszym przypadku instancje OHIM miały obowiązek wziąć pod uwagę listę towarów
         objętych wcześniejszym znakiem towarowym w postaci ustalonej podczas rejestracji tego znaku jako krajowego znaku towarowego.

      89      Poza tym, jeśli chodzi o towary objęte zgłoszonym znakiem towarowym, należy przypomnieć, że w ramach postępowania w sprawie
         sprzeciwu OHIM może wziąć pod uwagę wyłącznie listę towarów w postaci, w jakiej występuje ona w zgłoszeniu danego znaku towarowego,
         z jedynym wyjątkiem ewentualnie wprowadzonych zmian (ww. w pkt 61 wyrok w sprawie RIGHT GUARD XTREME sport, pkt 33). W związku
         z tym twierdzenia skarżącej dotyczące szczególnych towarów, dla których ma ona zamiar używać zgłoszonego znaku towarowego,
         nie mają w niniejszym przypadku znaczenia, ponieważ skarżąca nie zmieniła listy towarów objętych zgłoszeniem wspólnotowego
         znaku towarowego zgodnie z zapewnieniami o swoich zamiarach. Tak więc dokonując w zaskarżonej decyzji oceny prawdopodobieństwa
         wprowadzenia w błąd, słusznie uwzględniono wszystkie towary opisane w złożonym przez skarżącą zgłoszeniu wspólnotowego znaku
         towarowego, z jego późniejszymi zmianami (zob. pkt 3 powyżej).

      –       W przedmiocie właściwego kręgu odbiorców
      90      Jeśli chodzi o krąg odbiorców, w odniesieniu do którego ma być oceniane prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd pomiędzy kolidującymi
         ze sobą znakami, należy odrzucić twierdzenia skarżącej, zgodnie z którymi krąg odbiorców, do którego adresowany jest dany
         znak towarowy, obejmuje wyłącznie odbiorców wysoce wyspecjalizowanych i składa się przede wszystkim ze wspólnot terytorialnych
         (zob. pkt 49 i 51 powyżej). Twierdzenia te są oparte na zamiarach skarżącej dotyczących używania zgłoszonego znaku towarowego,
         które – jak już podniesiono – nie mają znaczenia.

      91      Tak więc słusznie stwierdzono w pkt 13 zaskarżonej decyzji, że z uwagi na charakterystykę i przeznaczenie towarów objętych
         kolidującymi ze sobą znakami towarowymi należy uznać, że właściwy krąg odbiorców składa się zarówno z wyspecjalizowanych odbiorców,
         czyli profesjonalistów z sektora budowlanego i remontowego, a także z ogółu odbiorców, obejmujących przeciętnych konsumentów,
         którzy – jak podnosi OHIM – mogą nabywać przedmiotowe towary do majsterkowania.

      –       W przedmiocie porównania towarów
      92      Zgodnie z orzecznictwem, na potrzeby oceny podobieństwa towarów lub usług objętych kolidującymi ze sobą znakami towarowymi
         należy uwzględnić wszystkie istotne czynniki charakteryzujące wzajemny stosunek przedmiotowych towarów, przy czym czynniki
         te obejmują w szczególności charakter towarów, ich przeznaczenie, sposób używania oraz to, czy towary te konkurują ze sobą,
         czy też się uzupełniają [wyroki Sądu z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie T‑85/02 Díaz przeciwko OHIM – Granjas Castelló (CASTILLO),
         Rec. str. II‑4835, pkt 32 oraz z dnia 24 listopada 2005 r. w sprawie T‑346/04 Sadas przeciwko OHIM – LTJ Diffusion (ARTHUR
         ET FÉLICIE), Zb.Orz. str. II‑4891, pkt 33].

      93      W niniejszym przypadku z zaskarżonej decyzji wynika (pkt 20 i 22), że Izba Odwoławcza, dokonując porównania przedmiotowych
         towarów, uwzględniła okoliczność, że zarówno towary objęte wcześniejszym znakiem towarowym, jak i towary objęte zgłoszonym
         znakiem towarowym są towarami znajdującymi zastosowanie przy wznoszeniu obiektów budowlanych oraz infrastruktury, co obejmuje
         budowę różnych systemów wymagających użycia wszystkich tych towarów, czyli systemów kanalizacji, oczyszczania ścieków, ochrony
         przeciwpożarowej i systemów doprowadzania wody pitnej oraz nawadniających. Skoro towary te mają identyczne przeznaczenie oraz
         sposób użytkowania przy budowie obiektów budowlanych oraz infrastruktury, w zaskarżonej decyzji słusznie stwierdzono, że są
         one podobne.

      94      Wniosek zawarty w zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym towary objęte kolidującymi ze sobą znakami towarowymi są komplementarne,
         także jest prawidłowy. Należy w tym względzie przypomnieć, że towary komplementarne to takie, pomiędzy którymi istnieje ścisły
         związek polegający na tym, iż jeden towar jest nieodzowny lub istotny do użycia drugiego, wobec czego konsumenci mogą myśleć,
         że oba towary zostały wyprodukowane przez to samo przedsiębiorstwo [wyrok Sądu z dnia 1 marca 2005 r. w sprawie T‑169/03 Sergio
         Rossi przeciwko OHIM – Sissi Rossi (SISSI ROSSI), Zb.Orz. str. II‑685, pkt 60, potwierdzony, wskutek odwołania, w wyroku Trybunału
         z dnia 18 lipca 2006 r. w sprawie C‑214/05 P Rossi przeciwko OHIM, Zb.Orz. str. I‑7057]. W niniejszym przypadku, jak słusznie
         podnosi OHIM, przy budowie systemów wymienionych w poprzednim punkcie nie ma możliwości użycia rur i złączek do rur objętych
         zgłoszonym znakiem towarowym bez zastosowania materiałów budowlanych objętych wcześniejszym znakiem towarowym.

      95      Wreszcie przy porównywaniu w zaskarżonej decyzji towarów objętych kolidującymi ze sobą znakami towarowymi prawidłowo uwzględniono
         okoliczność, że towary te były co do zasady sprzedawane w tych samych punktach sprzedaży i poprzez te same filie handlowe,
         co materiały budowlane. Należy w tym względzie podnieść, że zgodnie z orzecznictwem, jeżeli towary objęte kolidującymi ze
         sobą znakami towarowymi mają kilka punktów wspólnych, w szczególności są one czasami sprzedawane w tych samych punktach sprzedaży,
         to ewentualne różnice między nimi nie wyłączają same w sobie możliwości istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd (zob.
         podobnie ww. w pkt 94 wyrok w sprawie SISSI ROSSI, pkt 68).

      96      W tych okolicznościach należy zgodzić się z zawartym w zaskarżonej decyzji stwierdzeniem, zgodnie z którym towary objęte kolidującymi
         ze sobą znakami towarowymi są podobne i komplementarne. Przeciwny argument skarżącej, w zakresie w jakim odnosi się do towarów
         innych niż te objęte przedmiotowymi znakami towarowymi, jest nieistotny i powinien zostać oddalony.

      –       W przedmiocie porównania oznaczeń
      97      Należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem, złożony znak towarowy oraz inny znak, identyczny lub wykazujący podobieństwo
         do jednego ze składników złożonego znaku towarowego, mogą być uznane za podobne, jeżeli składnik ten stanowi element dominujący
         w całościowym wrażeniu wywoływanym przez złożony znak towarowy. Jest tak w przypadku, gdy składnik ten jest w stanie zdominować
         wywoływane przez ten znak towarowy wrażenie, które właściwy krąg odbiorców zachowuje w pamięci, w związku z czym wszystkie
         pozostałe składniki tego znaku towarowego są bez znaczenia w całościowym wrażeniu przez niego wywołanym [wyroki Sądu w ww.
         w pkt 74 sprawie MATRATZEN, pkt 33 oraz z dnia 13 czerwca 2006 r. w sprawie T‑153/03 Inex przeciwko OHIM – Wiseman (Rysunek
         skóry krowy), Zb.Orz. str. II‑1677, pkt 27]. Jeśli chodzi o ocenę dominującego charakteru jednego lub kilku składników złożonego
         znaku towarowego, należy w szczególności wziąć pod uwagę istotne cechy każdego ze składników w porównaniu z istotnymi cechami
         innych składników. Ponadto pomocniczo można również uwzględnić wzajemną pozycję różnych elementów składowych znaku w całościowym
         układzie znaku złożonego (ww. w pkt 74 wyrok w sprawie MATRATZEN, pkt 35).

      98      W niniejszym przypadku w zaskarżonej decyzji słusznie uznano (pkt 14), że określenie „pam”, będące jedynym elementem słownym
         wcześniejszego znaku towarowego, zapisanym równocześnie z lewej do prawej oraz z góry na dół, stanowi element centralny i dominujący
         wcześniejszego znaku towarowego. W istocie element ten zajmuje centralną pozycję we wcześniejszym znaku towarowym i przyciąga
         uwagę konsumenta, który widzi ten znak, z pominięciem innych elementów tego znaku, czyli kolorowego tła i owalnego obramowania,
         które mają znaczenie wyraźnie drugorzędne i pomocnicze.

      99      Ponieważ element dominujący „pam” wcześniejszego znaku towarowego jest tożsamy z pierwszą częścią zgłoszonego znaku towarowego
         PAM PLUVIAL, w zaskarżonej decyzji uznano, że kolidujące ze sobą znaki towarowe są podobne pod względem wizualnym i fonetycznym.
         Oczywiście różnią się one z uwagi na występowanie w zgłoszonym znaku towarowym wyrazu „pluvial”. Jednakże wyraz ten stanowi
         element drugorzędny i dodatkowy tego znaku ze względu na swoje znaczenie w języku hiszpańskim, które jest identyczne jak w języku
         francuskim. Znaczenie to powoduje, że odbiorcy dostrzegą w tym określeniu wskazówkę odnoszącą się do towarów objętych wcześniejszym
         znakiem towarowym, jako przeznaczonych do używania do odprowadzania wód deszczowych lub w warunkach deszczu. Z tego względu
         w pkt 17 zaskarżonej decyzji stwierdzono, że tożsamość wizualna i fonetyczna dominujących słownych elementów kolidujących
         ze sobą znaków towarowych przeważała nad wizualnymi i fonetycznymi różnicami wynikającymi z występowania w zgłoszonym znaku
         towarowym drugorzędnego elementu „pluvial”.

      100    Również z tym stwierdzeniem należy się zgodzić. W istocie element słowny „pam” stanowi również element dominujący zgłoszonego
         znaku towarowego ze względu na jego krótką, łatwą do zapamiętania formę, stwierdzony w zaskarżonej decyzji i niezakwestionowany
         przez skarżącą brak szczególnego znaczenia w języku hiszpańskim oraz umiejscowienie na początku zgłoszonego znaku towarowego,
         czyli na pozycji, do której przeciętny konsument przywiązuje większą wagę (ww. w pkt 83 wyrok w sprawie PAM‑PIM’S BABY‑PROP,
         pkt 51).

      101    Ze względu na to, że wyraz „pam” nie posiada znaczenia w języku hiszpańskim, słusznie w pkt 15 zaskarżonej decyzji stwierdzono,
         iż porównanie kolidujących ze sobą znaków towarowych na płaszczyźnie koncepcyjnej nie jest w niniejszym przypadku możliwe.
         Jak stwierdzono w zaskarżonej decyzji, okoliczność, że wyraz „pluvial” posiada znaczenie w języku hiszpańskim, nie wystarcza
         do przypisania zgłoszonemu znakowi towarowemu jakiegoś szczególnego znaczenia z uwagi na drugorzędny i pomocniczy charakter
         tej części zgłoszonego znaku.

      102    To ostatnie stwierdzenie nie może zostać podważone przez twierdzenie skarżącej, zgodnie z którym słowny element „pam” jest
         postrzegany jako odniesienie do jej nazwy (zob. pkt 56 powyżej). Jak słusznie wykazano w zaskarżonej decyzji, rzekomy związek
         pomiędzy starą i nową nazwą skarżącej oraz element słowny „pam” nie jest oczywisty i nie został w żaden sposób udowodniony
         przez skarżącą. W każdym razie, przyjmując nawet, że element słowny „pam” może być postrzegany jako odnoszący się do skarżącej,
         na tej podstawie nie można stwierdzić występowania różnic na płaszczyźnie koncepcyjnej, jako że taki element słowny występuje
         również we wcześniejszym znaku towarowym.

      103    Z powyższych rozważań wynika, że Izba Odwoławcza słusznie stwierdziła w pkt 18 zaskarżonej decyzji, że kolidujące ze sobą
         znaki towarowe są ogólnie podobne.

      –       W przedmiocie całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd
      104    Mając na względzie podobieństwo kolidujących ze sobą znaków towarowych oraz objętych nimi towarów, a także wzajemną zależność
         pomiędzy okolicznościami, które należy wziąć pod uwagę przy ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, należy stwierdzić,
         podobnie jak to uczyniła Izba Odwoławcza w zaskarżonej decyzji (pkt 28), że w niniejszym przypadku występuje prawdopodobieństwo
         wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.

      105    Występowanie w zgłoszonym znaku towarowym wyrazu „pluvial” nie wyłącza tego prawdopodobieństwa, ponieważ jak zostało słusznie
         podniesione w pkt 27 zaskarżonej decyzji, element ten może spowodować, że przeciętny konsument uzna, iż zgłoszony znak towarowy
         jest znakiem wywodzącym się z podstawowego znaku towarowego „pam” i oznacza szczególną gamę towarów, stanowiącą część „rodziny
         znaków towarowych PAM”. W istocie twierdzenie skarżącej, zgodnie z którym dla różnych swoich towarów systematycznie używa
         ona znaków towarowych wywodzonych ze wspólnego rdzenia „pam” (zob. pkt 58 powyżej), stanowi wzmocnienie tego wniosku.

      106    Wreszcie argument oparty na twierdzeniu, że właściwy krąg odbiorców wiąże element słowny „pam” ze skarżącą z uwagi na powszechną
         znajomość, jaką miałaby się cieszyć, nie może w żadnym razie zostać przyjęty. W istocie, niezależnie od faktu, że powołane
         przez skarżącą w celu wykazania tego rzekomego związku załączniki 13–15 do skargi nie zostały wzięte pod uwagę z powodów przedstawionych
         w pkt 18 oraz 19 powyżej, nawet gdyby uznać istnienie tego związku, nie mógłby on wyłączyć występowania prawdopodobieństwa
         wprowadzenia w błąd w niniejszym przypadku, ponieważ właściwy krąg odbiorców mógłby sądzić, iż towary oznaczone wcześniejszym
         znakiem towarowym pochodzą od skarżącej.

      107    Z powyższych rozważań wynika, że drugi zarzut podniesiony przez skarżącą powinien zostać oddalony jako bezpodstawny, w związku
         z czym oddaleniu podlega skarga w całości.

       W przedmiocie kosztów
      108    Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.
         Ponieważ skarżąca przegrała sprawę należy, zgodnie z żądaniem OHIM, obciążyć ją kosztami postępowania.

      Z powyższych względów
      SĄD (piąta izba)
      orzeka, co następuje:
      1)      Skarga zostaje oddalona.
      2)      Skarżąca, Saint‑Gobain Pam SA, zostaje obciążona kosztami postępowania.

               Vilaras

               Dehousse

               Šváby

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 22 marca 2007 r.

               Sekretarz

                     Prezes

               E. Coulon

                     M. Vilaras

         * Język postępowania: francuski.