title: Sprawa T-335/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 maja 2007 r. — Włochy przeciwko Komisji (Zdrowie zwierząt — Włoski rynek mięsa drobiowego — Odmowa przyjęcia przez Komisję wyjątkowych środków w celu złagodzenia skutków epidemii ptasiej grypy — Skarga na bezczynność — Zajęcie stanowiska kładącego kres bezczynności — Umorzenie postępowania)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/26

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 maja 2007 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-335/06) (1)

   (Zdrowie zwierząt - Włoski rynek mięsa drobiowego - Odmowa przyjęcia przez Komisję wyjątkowych środków w celu złagodzenia skutków epidemii ptasiej grypy - Skarga na bezczynność - Zajęcie stanowiska kładącego kres bezczynności - Umorzenie postępowania)
   (2007/C 170/53)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: G. Aiello, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: C. Cattabriga, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na bezczynność na podstawie art. 232 WE mająca na celu stwierdzenie, że Komisja uchybiła swoim zobowiązaniom, ciążącym na niej na mocy art. 14 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2777/75 z dnia 29 października 1975 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mięsa drobiowego (Dz.U. L 282, str. 77), nie przyjmując wyjątkowych środków wsparcia rynku mięsa drobiowego w celu naprawienia szkód poniesionych przez hodowców kurcząt jednodniowych, których dotknęły środki weterynaryjne przyjęte w celu złagodzenia skutków ptasiej grypy i ograniczające handel w okresie od grudnia 1999 r. do września 2003 r.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje umorzona

               2)

               Strony pokrywają koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa C-14/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 22 stycznia 2007 r. — Ingenieurbüro Michael Weiss und Partner GbR przeciwko Industrie- und Handelskammer Berlin; interwenient uboczny: Nicholas Grimshaw & Partners Ltd.

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 22 stycznia 2007 r. — Ingenieurbüro Michael Weiss und Partner GbR przeciwko Industrie- und Handelskammer Berlin; interwenient uboczny: Nicholas Grimshaw & Partners Ltd.
   (Sprawa C-14/07)
   (2007/C 56/41)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof (Niemcy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ingenieurbüro Michael Weiss und Partner GbR

      Strona pozwana: Industrie- und Handelskammer Berlin

      Interwenient uboczny: Nicholas Grimshaw & Partners Ltd.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 8 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1348/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie doręczania w państwach członkowskich sądowych i pozasądowych dokumentów w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że adresat dokumentu nie może odmówić jego odbioru na podstawie art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia, gdy jedynie załączniki do dokumentu, który ma zostać doręczony, nie zostały sporządzone w języku państwa, do którego dokument jest przekazywany albo w zrozumiałym dla adresata języku państwa, z którego dokument pochodzi?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:
               Czy art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1348/2000 należy interpretować w ten sposób, że uważa się, iż w rozumieniu tego rozporządzenia adresat „rozumie” język państwa, z którego pochodzi doręczany dokument, jeżeli w ramach wykonywanej przez niego działalności gospodarczej zawarł on z wnioskodawcą doręczenia umowę stanowiącą, że korespondencja będzie prowadzona w języku państwa, z którego pochodzi doręczany dokument?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie:
               Czy art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1348/2000 należy interpretować w ten sposób, że w każdym bądź razie adresat dokumentu nie może odmówić na podstawie art. 8 ust. 1 tego rozporządzenia odbioru załączników do dokumentu, które nie zostały sporządzone w języku państwa, do którego dokument jest przekazywany albo w zrozumiałym dla adresata języku państwa, z którego dokument pochodzi, jeżeli w ramach wykonywanej przez niego działalności gospodarczej zawarł on umowę, w której uzgodniono, że korespondencja będzie prowadzona w języku państwa, z którego pochodzą doręczane dokumenty, a przekazywane załączniki dotyczą tej korespondencji i zostały sporządzone w uzgodnionym języku?

      (1)  Dz.U. L 160, str. 37.


title: Sprawa T-126/05: Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2005 r. przez Sandrine Corvoisier i in. przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/31

         Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2005 r. przez Sandrine Corvoisier i in. przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu
   (Sprawa T-126/05)
   (2005/C 132/56)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 9 marca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Sandrine Corvoisier, zamieszkałej we Frankfurcie nad Menem, Roberty Friz, zamieszkałej we Frankfurcie nad Menem, Hundjy Preud'homme, zamieszkałej we Frankfurcie oraz Elviry Rosati, zamieszkałej we Frankfurcie nad Menem, reprezentowanych przez adwokatów Georges'a Vandersandena oraz Laure Levi przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu.
   Skarżący wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszenia o wakującym stanowisku ECB/156/04 zmierzającego do obsadzenia sześciu stanowisk „Records Managements Specialists”,

               —

               jeżeli zajdzie taka potrzeba, uchylenie decyzji oddalających „administrative reviews” oraz „grievance procedures” wniesione przez skarżące, które to decyzje zostały odpowiednio wydane dnia 1 października 2004 r. oraz 21 grudnia 2004 r. i doręczone pomiędzy dniem 27 grudnia 2004 r. i 13 stycznia 2005 r.,

               —

               uchylenie wszystkich decyzji podjętych w wykonaniu ogłoszenia o wakującym stanowisku, a w szczególności decyzji o zatrudnieniu,

               —

               nakazanie pozwanej przedłożenia akt administracyjnych,

               —

               zasądzenie od pozwanej odszkodowania za szkodę materialną wycenioną tymczasowo ex aequo et bono na 40 000 EUR oraz zadośćuczynienia za krzywdę wycenioną ex aequo et bono na 4 EUR,

               —

               obciążenie pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżące pracują w EBC na stanowiskach „Research Analysts” (analityków naukowych) sklasyfikowanych w grupie zaszeregowania E/F. Jednym z warunków wymaganych do podjęcia pracy na tych stanowiskach było posiadanie tytułu uniwersyteckiego.
   W dniu 13 lipca 2004 r. pozwana opublikowała ogłoszenie o wakującym stanowisku zmierzające do zatrudnienia sześciu „Records Management Specialists” (specjalistów ds. elektronicznego zarządzania dokumentami) do pomocy i skompletowania jednostki archiwum Banku. Stanowiska te sklasyfikowane są w tej samej grupie zaszeregowania co stanowisko skarżących tj. w grupie E/F. Ogłoszenie o wakującym stanowisku wymaga od kandydatów ukończenia szkoły średniej.
   Na poparcie swej skargi skarżące podnoszą naruszenie art. 20.2 wewnętrznego regulaminu EBC, wytycznych EBC w sprawie „development track”, okólnika administracyjnego dotyczącego zatrudniania, a także zasady „patere legem ipse quam fecisti”. Odwołując się do faktu, iż przy ich zatrudnieniu niezbędne było posiadanie tytułu uniwersyteckiego, a kwestionowane ogłoszenie przewidywało jedynie ukończenie szkoły średniej, podnoszą one także naruszenie zasady niedyskryminacji. Ponadto wskazują one na naruszenie art. 45 i 46 warunków zatrudnienia, podnosząc, że komitet pracowniczy nie był wcześniej konsultowany. W końcu skarżące podnoszą zarzut popełnienia oczywistego błędu w ocenie.


title: Sprawa C-76/10: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove — Republika Słowacka) — Pohotovosť s.r.o. przeciwko Ivecie Korčkovskiej (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Ochrona konsumentów — Dyrektywa 93/13/EWG — Nieuczciwe warunki — Dyrektywa 2008/48/WE — Dyrektywa 87/102 — Umowy kredytu konsumenckiego — Roczna rzeczywista stopa oprocentowania — Postępowanie arbitrażowe — Orzeczenie sądu polubownego — Uprawnienie sądu krajowego do dokonania z urzędu oceny, czy dane warunki umowne mają ewentualnie nieuczciwy charakter)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/12

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove — Republika Słowacka) — Pohotovosť s.r.o. przeciwko Ivecie Korčkovskiej
   (Sprawa C-76/10) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki - Dyrektywa 2008/48/WE - Dyrektywa 87/102 - Umowy kredytu konsumenckiego - Roczna rzeczywista stopa oprocentowania - Postępowanie arbitrażowe - Orzeczenie sądu polubownego - Uprawnienie sądu krajowego do dokonania z urzędu oceny, czy dane warunki umowne mają ewentualnie nieuczciwy charakter)
   2011/C 30/18
   Język postępowania: słowacki

      Sąd krajowy

   Krajský súd v Prešove

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pohotovosť s.r.o.

      Strona pozwana: Iveta Korčkovská

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Krajský súd v Prešove — Wykładnia dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29) oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. L 133, s. 66) — Umowa kredytu konsumenckiego przewidująca lichwiarską stopę oprocentowania i zastosowanie w przypadku sporu postępowania arbitrażowego — Uprawnienie do dokonania z urzędu oceny ewentualnie nieuczciwego charakteru tego warunku umownego przysługujące sądowi prowadzącemu postępowanie w sprawie egzekucji na podstawie ostatecznego orzeczenia sądu polubownego

      Sentencja

               1)

               Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich nakazuje sądowi krajowemu, rozpatrującemu wniosek o przeprowadzenie egzekucji na podstawie mającego powagę rzeczy osądzonej orzeczenia wydanego przez sąd polubowny zaocznie bez udziału konsumenta, uwzględnienie, także z urzędu, nieuczciwego charakteru kary przewidzianej w umowie kredytu zawartej przez kredytodawcę z konsumentem i zastosowanej w tym orzeczeniu, jeżeli ten sąd krajowy posiada konieczne w tym względzie informacje o stanie prawnym i faktycznym oraz jeżeli zgodnie z krajowymi przepisami proceduralnymi taka ocena może być przezeń dokonana w podobnych postępowaniach prowadzonych na podstawie prawa krajowego.

               2)

               Do danego sądu krajowego należy ustalenie, czy zawarty w umowie kredytu warunek taki jak ten rozpatrywany przezeń i przewidujący, zgodnie z ustaleniami dokonanymi przez ten sąd, nałożenie na tego konsumenta nieproporcjonalnie wysokiej kary, należy, uwzględniając wszelkie okoliczności towarzyszące zawarciu tej umowy, uznać za nieuczciwy w rozumieniu art. 3 i 4 dyrektywy 93/13. Jeśli ma to miejsce, do tego sądu należy wyciągnięcie wszelkich wynikających z tego zgodnie z prawem krajowym konsekwencji w celu zapewnienia, by warunek ten nie był wiążący dla konsumenta.

               3)

               W okolicznościach takich jak rozpatrywane przez sąd krajowy brak zawarcia w badanej umowie kredytu konsumenckiego rocznej rzeczywistej stopy oprocentowania — co jest niezmiernie istotne z punktu widzenia dyrektywy 87/102/EWG z dnia 22 grudnia 1986 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących kredytu konsumenckiego zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 98/7/WE z dnia 16 lutego 1998 r. — może stanowić decydujący element przeprowadzanej przez sąd krajowy analizy kwestii tego, czy zawarty w umowie kredytu warunek dotyczący jego kosztu, który nie zawiera rocznej rzeczywistej stopy oprocentowania, jest wyrażony prostym i zrozumiałym językiem w rozumieniu art. 4 dyrektywy 93/13. Jeśli sytuacja taka nie zachodzi, sąd krajowy ma prawo, także z urzędu, dokonać oceny, czy przy uwzględnieniu wszelkich okoliczności towarzyszących zawarciu tej umowy, brak zawarcia rocznej rzeczywistej stopy oprocentowania w składającym się na tę umowę kredytu warunku dotyczącym jego kosztu może nadawać temu warunkowi nieuczciwy charakter w rozumieniu art. 3 i 4 dyrektywy 93/13. Mimo to, bez względu na istniejącą możliwość przeprowadzenia oceny tej umowy z punktu widzenia dyrektywy 93/13, wykładni dyrektywy 87/102 należy dokonywać w ten sposób, iż pozwala ona sądowi krajowemu na zastosowanie z urzędu przepisów transponujących do prawa krajowego art. 4 tej ostatniej dyrektywy i stanowiących, że brak zawarcia rocznej rzeczywistej stopy oprocentowania w umowie kredytu konsumenckiego skutkuje tym, iż kredyt ten jest uważany za bezpłatny.

      (1)  Dz.U. C 134 z 22.5.2010.


title: Sprawa T-271/07: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2007 r. — Eurosemillas przeciwko Radzie i Komisji

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/14

         Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2007 r. — Eurosemillas przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-271/07)
   (2007/C 223/22)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Eurosemillas SA (Kordowa, Hiszpania) (przedstawiciel: L. Ortiz Blanco, abogado)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               wydanie wyroku uwzględniającego niniejszą skargę o odszkodowanie, wniesioną na mocy art. 288 WE, stwierdzającego, że skarżącej należy się odszkodowanie pieniężne ze strony Rady i Komisji odpowiadających solidarnie w całkowitej kwocie dwóch milionów sześciuset sześćdziesięciu jeden tysięcy czterystu dwudziestu siedmiu EUR (2 661 427 EUR) oraz

               —

               obciążenie pozwanych instytucji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są takie same, jak podniesione w sprawie T-217/07 Las Palmeras przeciwko Radzie i Komisji.


title: Sprawa C-387/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 15 sierpnia 2012 r. — Hi Hotel HCF SARL przeciwko Uwe Spoeringowi

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 15 sierpnia 2012 r. — Hi Hotel HCF SARL przeciwko Uwe Spoeringowi
   (Sprawa C-387/12)
   2012/C 343/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hi Hotel HCF SARL

      Strona pozwana: Uwe Spoering

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 5 pkt 3 rozporządzenia (WE) nr 44/2001 (1) należy interpretować w ten sposób, że zdarzenie wywołujące szkodę nastąpiło w danym państwie członkowskim (państwie członkowskim A), jeśli czyn niedozwolony, który jest przedmiotem postępowania lub z którego wywodzone są roszczenia, został popełniony w innym państwie członkowskim (państwie członkowskim B) i polega na uczestnictwie w czynie niedozwolonym popełnionym w pierwszym z wymienionych państw członkowskich (państwie członkowskim A) (czynie głównym)?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s. 1).


title: Sprawa C-191/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 15 lutego 2011 r. w sprawie T-213/09 Yorma's AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) — Norma Lebensmittelfilialbetrieb GmbH & Co. KG, wniesione w dniu 20 kwietnia 2011 r. przez Yorma's AG

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 15 lutego 2011 r. w sprawie T-213/09 Yorma's AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) — Norma Lebensmittelfilialbetrieb GmbH & Co. KG, wniesione w dniu 20 kwietnia 2011 r. przez Yorma's AG
   (Sprawa C-191/11 P)
   2011/C 211/23
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Yorma's AG (przedstawiciel: adwokat A. Weiß)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Norma Lebensmittelfilialbetrieb GmbH & Co. KG

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie T-213/09 w całości na podstawie art. 116 § 1 regulaminu postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie dotyczy wyroku, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez wnoszącą odwołanie na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 lutego 2010 r., którą odrzucono zgłoszenie graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „Yorma’s”. W wyroku Sąd utrzymał w mocy decyzję Izby Odwoławczej, stwierdzając istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd przez pomylenie z wcześniejszym słownym wspólnotowym znakiem towarowym „NORMA”.
   Wnosząca odwołanie podnosi zarzut naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 40/94”).
   Jej zdaniem Sąd w sposób nieprawidłowy dokonał wykładni art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, wywodząc istnienie pewnego podobieństwa między rozpatrywanymi usługami — tymczasowym zakwaterowaniem z jednej strony i wynajmem mieszkań z drugiej strony. Sąd nie uwzględnił faktu, że usługi te nie są komplementarne pod względem funkcjonalnym ani też nie konkurują ze sobą, a krąg ich użytkowników jest różny. Ponadto odrębna jest także forma dystrybucji.
   Sąd dokonał błędnej wykładni art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 i doszedł do błędnego pod względem kauzalnym wniosku, wykluczając zniesienie podobieństwa koncepcyjnego, którego w sposób oczywisty brak jest między omawianymi dwoma znakami.
   Jeżeli, podążając za Sądem, dojdziemy do wniosku, że podobieństwo koncepcyjne nie istnieje, to nie możemy z tego wywieść, że jako takie istnieje podobieństwo w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94. Znaczenie koncepcyjne danego słowa ma duże znaczenie, ponieważ oznaczenie wykazujące ściśle zdefiniowane znaczenie koncepcyjne jest bardziej charakterystyczne niż inne oznaczenia pozbawione takiego znaczenia. Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd można stwierdzić tylko wtedy, gdy późniejszy znak towarowy wykorzystuje treść koncepcyjną wcześniejszego znaku towarowego. Nie ma to jednak w żadnym wypadku miejsca w niniejszym przypadku. Sąd nie uwzględnił przesłanki prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd ustanowionej w ostatniej części zdania art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94. Błędnie ocenił znaczenie braku podobieństwa koncepcyjnego, ponieważ nie uwzględnił szczególnego znaczenia tej okoliczności w kontekście braku podobieństwa brzmieniowego i graficznego i nie ocenił jej w sposób prawidłowy przede wszystkim dlatego, że „s” poprzedzone w słowie „Yorma’s” apostrofem posiada odrębne i szczególnie zaakcentowane znaczenie.
   Ponadto Sąd błędnie zastosował art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, wskazując, że w świetle przytoczonych rozważań Izba Odwoławcza słusznie utrzymywała, iż element słowny ma w niniejszym przypadku charakter dominujący. Stwierdzenie to nie uwzględnia uwydatnienia za pomocą koloru oznaczenia „Y” umieszczonego na trzech liniach, co przypomina zapis na pięciolinii. Ponadto absolutnie nie wzięto pod uwagę faktu, że kolor użyty dla „Y” jest bardziej widoczny i charakterystyczny niż ten wykorzystany dla słowa „Yorma’s”. Stwierdzenie Sądu pomija także fakt, że litera „Y” zapisana jest określonym krojem pisma, natomiast element słowny „Yorma’s” został zapisany zwykłą czcionką.
   Błędne pod względem prawnym i naruszające art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 jest także stwierdzenie Sądu, że wskazany w sprzeciwie znak Norma wywołuje wrażenie wizualne. Oczywiste jest, że znak ten nie wywiera żadnego wrażenia wizualnego.
   Stwierdzenie Sądu, zgodnie z którym całościowe wrażenie wywierane przez zgłoszone do rejestracji oznaczenie może podlegać istotnym zmianom, jest również błędne pod względem prawnym i narusza art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.
   Błędne pod względem prawnym i naruszające art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 jest jeszcze jedno stwierdzenie Sądu, zgodnie z którym różnica w brzmieniu pierwszych liter „N” i „Y” słów „Norma” i „Yorma’s” jest mniej istotna niż identyczne brzmienie wspólnych tym oznaczeniom liter „o”, „r”, „m” i „a”. Ponadto w ocenie Sądu litera „Y” umieszczona w tle zgłoszonego znaku towarowego nie będzie wymawiana. Także litera „s”, dołączona po apostrofie, niekoniecznie będzie wymawiana. Zresztą nawet gdyby była ona wymawiana, to okoliczność ta nie wystarczy do zniesienia podobieństwa fonetycznego wynikającego z wspólnego elementu słownego „orma”.
   Odrębność pierwszej litery nadaje omawianym znakom towarowym zupełnie nowe brzmienie. Litera „Y” w wyrazie „Yorma’s” sprawia, że słowo to wywiera bardziej delikatne wrażenie brzmieniowe, natomiast litera „N” w wyrazie „Norma” powoduje, że brzmi ono bardziej twardo i monotonnie. Z kolei „s”, które wbrew ustaleniom Sądu, będzie wymawiane zawsze — zważywszy na to, że jego przedstawienie graficzne nie przesuwa go na drugi plan — nadaje znakowi towarowemu „Yorma” dużo bardziej melodyjne i odmienne w swej intonacji brzmienie.


title: Sprawy połączone T-445/11 i T-88/12: Postanowienie Sądu z dnia 11 stycznia 2013 r. — Charron Inox i Almet przeciwko Radzie i Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga o odszkodowanie — Dumping — Przywóz niektórych przewodów rurowych i rur, bez szwu, ze stali nierdzewnej pochodzących z Chin — Tymczasowe cło antydumpingowe — Umorzenie postępowania — Ostateczne cło antydumpingowe — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/21

         Postanowienie Sądu z dnia 11 stycznia 2013 r. — Charron Inox i Almet przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawy połączone T-445/11 i T-88/12) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie - Dumping - Przywóz niektórych przewodów rurowych i rur, bez szwu, ze stali nierdzewnej pochodzących z Chin - Tymczasowe cło antydumpingowe - Umorzenie postępowania - Ostateczne cło antydumpingowe - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna a w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)
   2013/C 71/33
   Język postępowania: francuski

      Strona

      Strona skarżąca: Charron Inox (Marsylia, Francja) i Almet (Satolas-et-Bonce, Francja) (przedstawiciel: P.O. Koubi-Flotte, avocat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez G. Berrischa i A. Polcyn, avocats) (sprawa T-88/12) i Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i S. Thomas, pełnomocnicy) (sprawa T-445/11)

      Interwenient popierający stronę pozwaną Radę: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i S. Thomas, pełnomocnicy) (sprawa T-88/12)

      Przedmiot

   W sprawie T-445/11, tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 627/2011 z dnia 27 czerwca 2011 r. nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych przewodów rurowych i rur, bez szwu, ze stali nierdzewnej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 169, s. 1), jak również — tytułem pomocniczym — żądanie naprawienia szkody poniesionej przez skarżące w wyniku bezzwłocznego wejścia w życie tego rozporządzenia, a w sprawie T-88/12, tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1331/2011 z dnia 14 grudnia 2011 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych przewodów rurowych i rur, bez szwu, ze stali nierdzewnej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 336, s. 6), jak również — tytułem pomocniczym — żądanie naprawienia szkody poniesionej przez skarżące wskutek ostatecznego pobrania tymczasowego cła antydumpingowego nałożonego na mocy tego rozporządzenia.

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-445/11 i T-88/12 zostają połączone w celu wydania postanowienia.

               2)

               Zarzuty niedopuszczalności podniesione w sprawach T-445/11 i T-88/12 zostają rozpoznane łącznie z rozpoznaniem sprawy co do istoty.

               3)

               Postępowanie w sprawie T-445/11 zostaje umorzone.

               4)

               Skarga w sprawie T-88/12 zostaje w części odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna, a w części oddalona jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej.

               5)

               Charron Inox i Almet zostają obciążone kosztami postępowania w sprawie T-445/11.

               6)

               Charron Inox i Almet pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej w sprawie T-88/12.

               7)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty w sprawie T-88/12.

      (1)  Dz.U. C 290 z 1.10.2011.


title: Sprawa T-56/17: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2017 r. – PO i in./ESDZ

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/39

         Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2017 r. – PO i in./ESDZ
   (Sprawa T-56/17)
   (2017/C 112/55)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: PO, PP, PQ (przedstawiciele: adwokaci N. de Montigny i J.N. Louis)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

      Żądania

   Skarżący wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie,

                           —

                           nieważności opublikowanej w dniu 15 kwietnia 2016 r. decyzji zmieniającej prawa i obowiązki urzędników oraz personelu tymczasowego i kontraktowego dotyczące dodatków edukacyjnych („education allowances”), czyli: „Rights and obligations of officials, temporary and contract agents: Education Allowances”;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący niezgodności z prawem decyzji Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) z dnia 15 kwietnia 2016 r. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”), ze względu na to, że została ona przyjęta z naruszeniem art. 1 załącznika X do regulaminu pracowniczego oraz art. 110 tego regulaminu, w braku ogólnych przepisów wykonawczych ESDZ.
               Skarżące podnoszą też całkowity brak uzasadnienia oddalenia ich zażalenia na zaskarżoną decyzję.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący braku podjęcia dialogu społecznego przed wydaniem zaskarżonej decyzji, z naruszeniem art. 27 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia praw nabytych urzędników i pracowników przebywających od lat na placówkach, których dzieci także od lat uczęszczają do szkół. Naruszenie to wynika z zaskarżonej decyzji, ponieważ zmieniła ona uprzednio ustanowiony system, w którym znaczna większość urzędników i pracowników ubiegających się o dodatkowy zwrot kosztów uzyskiwała pełny zwrot kosztów przekraczających określony w regulaminie pułap.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasad przewidywalności, uzasadnionych oczekiwań i dobrej administracji, wynikającego z zaskarżonej decyzji w szczególności ponieważ przewidziano w niej środki przejściowe tylko na rok, a przyjęte w ten sposób nowe zasady zwrotu zostały narzucone przebywającym na placówkach urzędnikom i pracownikom z chwilą ich przyjęcia.

               5.

               Zarzut piąty, dotyczący braku zestawienia wagi interesów i poszanowania zasady proporcjonalności, którym cechuje się zaskarżona decyzja, zmierzająca wyłącznie do celu zmniejszenia skutków finansowych wynikających z dodatkowego zwrotu kosztów edukacji, mimo że ESDZ mogła preferować inne środki prowadzące do tego celu, bez naruszania praw swojego personelu. Pozwana wybrała rozwiązanie najbardziej szkodliwe dla jej urzędników i pracowników.

               6.

               Zarzut szósty, dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji, ze względu na to, że zaskarżona decyzja wprowadza dyskryminację poprzez ustanowienie zasady zwrotu kosztów na identycznej podstawie dla urzędników i pracowników rozmieszczonych w różnych delegaturach, czyli jednakowe traktowanie odmiennych sytuacji.

               7.

               Zarzut siódmy, dotyczący naruszenia prawa do życia rodzinnego i prawa do edukacji, którego dopuściła się ESDZ, gdyż przyjęcie zaskarżonej decyzji skutkowało zmuszeniem skarżących do dokonania wyboru między życiem zawodowym a tymi prawami podstawowymi.


title: Sprawa T-29/05: Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2005 r. przez DELTAFINA Spa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/41

         Skarga wniesiona w dniu 20 stycznia 2005 r. przez DELTAFINA Spa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-29/05)
   (2005/C 82/73)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 20 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga DELTAFINA Spa, reprezentowanej przez adwokatów Roberta A. Jacchię, Antonellę Terranova, Irenę Picciano i Fabia Ferraro, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1.

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 20 października 2004 r.;

               2.

               ewentualnie, częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 20 października 2004 r. i jej zmianę w tej części polegającą na obniżeniu nałożonej na Deltafina grzywny;

               3.

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzja będąca przedmiotem niniejszego postępowania jest przedmiotem postępowania również w sprawie Standard Commercial i in. przeciwko Komisji (1). Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych, które tam zostały powołane.
   Skarżąca zarzuca między innymi, że pozwana:

               —

               pociągnęła ją do odpowiedzialności jako uczestniczącą, choć w charakterze spółki-matki, w kartelu działającym na właściwym rynku, na którym skarżąca nie działa;

               —

               nie określiła owego właściwego rynku;

               —

               wystosowała do niej przedstawienie zarzutów bez wysunięcia właściwych zarzutów;

               —

               naruszyła zasadę należnego uzasadniania aktów w zakresie wykazania szkody dla handlu choćby nawet pośredniej lub potencjalnej;

               —

               błędnie oceniła okres trwania i powagę naruszenia, jak również przesłanki zaostrzające i łagodzące;

               —

               błędnie oceniła rolę skarżącej jako współdziałającej, a co za tym idzie, błędnie oszacowała grzywnę jaką należało wymierzyć.

         Skarżąca podnosi również niewzięcie pod uwagę przy określaniu wymiaru grzywny granic wymiaru maksymalnej grzywny ani obiektywnych elementów wynikających z kontekstu gospodarczego i społecznego.
   Na koniec skarżąca zarzuca Komisji naruszenie zasady równego traktowania, zasady niedziałania sankcji wstecz oraz zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, jak również nadużycie władzy, poprzez odejście od swej własnej praktyki wyłącznie formalnego karania osób, które sprzyjały porozumieniu, podjudzały bądź pomagały z zewnątrz wbrew zadeklarowanej przez siebie intencji w zakresie odejścia od tej praktyki dopiero na przyszłość.

      (1)  Dotychczas nieopublikowana w Dz.U.


title: Sprawa C-561/07: Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/21

         Skarga wniesiona w dniu 18 grudnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-561/07)
   (2008/C 64/32)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Enegren i L. Pignataro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że utrzymując w mocy postanowienia art. 47 ust. 5 i 6 ustawy nr 428 z dnia 29 grudnia 1990 r. w razie niewypłacalności pracodawców w rozumieniu art. 2 ust. 5 lit. c) ustawy z dnia 12 sierpnia 1977 r. nr 675 w taki sposób, że w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, które znalazły się „w trudnej sytuacji ekonomicznej” prawa pracowników wymienione w art. 3 i 4 dyrektywy 2001/23/WE nie są zagwarantowane, Republika Włoska uchybiła swoim zobowiązaniom na mocy tej dyrektywy

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja utrzymuje, że przepisy ustawy nr 428/1990 (art. 47 ust. 5 i 6) naruszają dyrektywę 2001/23/WE (1) z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów, ponieważ pracownicy przedsiębiorstwa należącego do systemu Cassa integrazione guadagni straordinaria (specjalny fundusz gwarantowanych świadczeń, CIGS) przejmowani przez przejmującego przedsiębiorstwo tracą prawa, o których mowa w art. 2112 kodeksu cywilnego, za wyjątkiem gwarancji zapewnionych na podstawie porozumień ze związkiem zawodowym (klauzula„najwyższego uprzywilejowania” zawarta w art. 47 ust. 5).
   Oznacza to, że pracownicy przedsiębiorstwa należącego do CIGS i znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej nie otrzymują, w razie przejęcia przedsiębiorstwa uprawnień ustanowionych na mocy art. 3 i 4 dyrektywy.
   Jeśli chodzi o art. 47 ust. 6, to przewiduje on, że pracownicy, którzy nie staną się pracownikami przejmującego, dzierżawcy lub nowego pracodawcy mają pierwszeństwo do zatrudnienie przez tego ostatniego przez okres jednego roku od daty przejęcia lub w dłuższym okresie ustalonym w porozumieniach zbiorowych. Artykuł 2112 kodeksu cywilnego nie stosuje się do tych pracowników, którzy zostali zatrudnieni przez przejmującego, dzierżawcę lub nowego pracodawcę po przejęciu przedsiębiorstwa.
   Rząd włoski nie zakwestionował analizy Komisji, na której podstawie pracownicy przedsiębiorstwa należącego do CIGS i znajdującego się w trudnej sytuacji ekonomicznej nie otrzymują, w razie przejęcia przedsiębiorstwa, uprawnień ustanowionych na mocy art. 3 i 4 dyrektywy. Rząd ten jednak twierdził, że w niniejszej sprawie art. 5 ust. 3 dyrektywy znajduje zastosowanie.
   Komisja zauważa w swojej skardze, że przepis ten zezwala, w razie przejęcia przedsiębiorstwa, gdy zbywający znajduje się w trudnej sytuacji ekonomicznej, na zmianę warunków zatrudnienia pracowników celem ochrony miejsc pracy poprzez zapewnienie dalszego istnienia przedsiębiorstwa, zakładu lub części przedsiębiorstwa lub zakładu. Jednakże, przepis ten uprawnia państwo członkowskie wyłącznie do zezwolenia zbywającemu i przedstawicielom pracowników na zawarcie porozumienia w sprawie zmiany warunków zatrudnienia w pewnych okolicznościach, a nie na wyłączenie — jak to robi art. 47 ust. 5 i 6 ustawy nr 428/90 — stosowania art. 3 i 4 dyrektywy.

      (1)  Dz. U. L 82, str. 16.


title: Sprawa T-364/16: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2016 r. – ArcelorMittal Tubular Products Ostrava i in./Komisja

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/51

         Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2016 r. – ArcelorMittal Tubular Products Ostrava i in./Komisja
   (Sprawa T-364/16)
   (2016/C 305/69)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ArcelorMittal Tubular Products Ostrava a.s. (Ostrava-Kunčice, Republika Czeska) i 12 innych skarżących (przedstawiciele: G. Berrisch, lawyer, B. Byrne, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej wydanej w dniu 6 czerwca 2016 r. lub wcześniej w sprawie usunięcia Hubei Xinyegang Steel Co. Ltd z listy spółek wymienionych w ramach dodatkowego kodu TARIC A950 i umieszczenia jej w ramach nowego dodatkowego kodu TARIC C129 dla wszystkich kodów TARIC wymienionych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2272 z dnia 7 grudnia 2015 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu, z żelaza lub stali, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (Dz.U. 2015 L 322, s. 21) i tym samym zmniejszającej stawkę cła antydumpingowego mającą zastosowanie do przywozu rur i przewodów bez szwu produkowanych przez Hubei do 0 %,

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, zgodnie z którym zaskarżona decyzja nie ma podstawy prawnej przez co narusza art. 1 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2272 i załącznik do niego.
   Komisja Europejska oparła zaskarżoną decyzję na wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie ArcelorMittal Tubular Products Ostrava a.s. i in./Hubei Xinyegang Steel Co. Ltd i Rada Unii Europejskiej/Hubei Xinyegang Steel Co. Ltd (C-186/14 P i C-193/14 P, EU:C:2016:209), w którym Trybunał utrzymał w mocy wyrok Sądu w sprawie Hubei Xinyegang Steel Co. Ltd/Rada Unii Europejskiej (T-528/09, EU:T:2014:35), w którym Sąd stwierdził nieważność rozporządzenia Rady (WE) nr 926/2009 z nakładającego cło antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów bez szwu, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, w zakresie w jakim nałożono w nim cło antydumpingowe na produkty wytwarzane przez Hubei Xinyegang Steel Co. Ltd. Według skarżących, Komisja Europejska niesłusznie rozszerzyła stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 926/2009 na rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2272 gdyż to drugie rozporządzenie nie było przedmiotem sporu w poprzednich sprawach przed sądami Unii. W konsekwencji wydanie przez Komisję Europejską zaskarżonej decyzji możliwe byłoby dopiero po uchyleniu rozporządzenia (UE) 2015/2272.


title: Sprawa F-156/12: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2012 r. — ZZ przeciwko Komitetowi Regionów

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/31

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2012 r. — ZZ przeciwko Komitetowi Regionów
   (Sprawa F-156/12)
   2013/C 71/55
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Komitet Regionów

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej przyznania odszkodowania i zadośćuczynienia z powodu nieprawidłowego zachowania Komitetu Regionów i żądanie odszkodowania oraz zadośćuczynienia

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 17 lutego 2012 r. oddalającej żądanie z dnia 19 października 2011 r. dotyczące przyznania odszkodowania i zadośćuczynienia z powodu nieprawidłowego zachowania Komitetu Regionów;

               —

               z niezbędnym zakresie: stwierdzenie nieważności decyzji Komitetu Regionów z dnia 10 września 2012 r., zakomunikowanej w tym samym listownie oraz w dniu 12 września 2012 r. listem poleconym za potwierdzeniem odbioru, oddalającej zażalenie skarżącego;

               —

               zasądzenie od Komitetu Regionów zapłaty kwoty 345 000 EUR tytułem odszkodowania, przy czym kwota ta została określona tymczasowo oraz kwoty 100 000 EUR tytułem zadośćuczynienia, przy czym kwota ta została określona ex aequo et bono;

               —

               obciążenie Komitetu Regionów całością kosztów postępowania.


title: Sprawa C-469/04: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/9

         Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-469/04)
   (2004/C 314/19)
   W dniu 10 listopada 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Georgiosa Zavvosa i Arnauda Bordesa, członków Służby Prawnej Komisji, przeciwko Republice Greckiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że Republika Grecka nie wydając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy Rady 2002/60/WE z dnia 27 czerwca 2002 r. ustanawiającej przepisy szczególne w celu zwalczania afrykańskiego pomoru świń oraz zmieniającej dyrektywę 92/119/EWG w zakresie choroby cieszyńskiej i afrykańskiego pomoru świń (1), a w każdym razie nie informując Komisji o tych przepisach, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 30 czerwca 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 192 z 20.8.2002, str. 27.


title: Sprawa F-20/15: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/41

         Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-20/15)
   (2015/C 127/57)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie nieumieszczenia nazwiska skarżącego na liście urzędników przedstawionych do awansu do grupy zaszeregowania AD13 w ramach postępowania w sprawie awansu (2014).

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie niezgodności z prawem decyzji Komisji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45 i wydanego następnie komunikatu Komisji z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie zmiany zasad dotyczących składu gabinetów członków Komisji i rzeczników;

               —

               stwierdzenie nieważności wydanej następnie decyzji organu powołującego, doręczonej w dniu 24 czerwca 2014 r., w sprawie nieumieszczenia nazwiska skarżącego na liście urzędników przedstawionych do awansu do grupy zaszeregowania AD13 w ramach przewidzianego w art. 45 regulaminu pracowniczego corocznego postępowania w sprawie awansu (2014) w zakresie, w jakim ta decyzja zakłada, że skarżący nie wykonuje obowiązków wiążących się ze szczególną odpowiedzialnością, pozwalającą na zaszeregowanie równorzędne z typem stanowisk „kierownik wydziału lub równoważne” albo „doradca lub równoważne” poprzez przyrównanie z zaszeregowaniem urzędników oddelegowanych do gabinetów zgodnie z komunikatem Komisji z dnia 18 grudnia 2013 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-267/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 17 maja 2017 r. – Rhenus Veniro GmbH & Co. KG/Kreis Heinsberg

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 17 maja 2017 r. – Rhenus Veniro GmbH & Co. KG/Kreis Heinsberg
   (Sprawa C-267/17)
   (2017/C 269/04)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Rhenus Veniro GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Kreis Heinsberg

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 (1) ma zastosowanie do bezpośrednio udzielanych zamówień publicznych na usługi w rozumieniu art. 2 lit. i) tego rozporządzenia, które nie są udzielane w formie koncesji na usługi zgodnie z dyrektywami 2004/17/WE i 2004/18/WE?
               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

               2.

               Czy art. 2 lit. b) i art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 przyjmują poprzez wyraz „lub” wyłączną właściwość bądź pojedynczego organu bądź grupy organów tudzież czy zgodnie z tymi przepisami pojedynczy organ może być również członkiem grupy organów i powierzyć grupie poszczególne zadania pozostając jednakże jednocześnie uprawnionym do ingerowania zgodnie z art. 2 lit. b) i być właściwym organem lokalnym w rozumieniu art. 5 ust. 2 rzeczonego rozporządzenia?

               3.

               Czy art. 5 ust. 2 zdanie drugie lit. e) rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 ustanawiający obowiązek samodzielnego świadczenia przeważającej części usług publicznych w zakresie transportu pasażerskiego wyłącza zlecanie przez podmiot wewnętrzny świadczenia tej przeważającej części usług przez spółkę zależną, w której podmiot ten posiada 100 % udziałów?

               4.

               W jakim momencie muszą być spełnione warunki bezpośredniego udzielenia zamówienia określone w art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007; czy już w momencie ogłoszenia o zamiarze bezpośredniego udzielenia zamówienia zgodnie z art. 7 tego rozporządzenia czy też dopiero w momencie samego bezpośredniego udzielenia zamówienia?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70; Dz.U. L 315, s. 1.


title: Sprawy połączone C-490/15 P i C-505/15 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 września 2016 r. – Ori Martin SA C-490/15 P), Siderurgica Latina Martin SpA (SLM) (C–505/15 P)/Komisja Europejska (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek stali sprężającej — Grzywny — Obliczanie kwoty grzywien — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 23 ust. 2 — Domniemanie rzeczywistego wywierania decydującego wpływu przez spółkę dominującą na spółkę zależną — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. — Zasada niedziałania wstecz — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 47 — Prawo do skutecznego środka prawnego w rozsądnym terminie — Karta praw podstawowych — Artykuł 41 — Prawo do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie)

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/23

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 września 2016 r. – Ori Martin SA C-490/15 P), Siderurgica Latina Martin SpA (SLM) (C–505/15 P)/Komisja Europejska
   (Sprawy połączone C-490/15 P i C-505/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek stali sprężającej - Grzywny - Obliczanie kwoty grzywien - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 23 ust. 2 - Domniemanie rzeczywistego wywierania decydującego wpływu przez spółkę dominującą na spółkę zależną - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. - Zasada niedziałania wstecz - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47 - Prawo do skutecznego środka prawnego w rozsądnym terminie - Karta praw podstawowych - Artykuł 41 - Prawo do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie))
   (2016/C 419/30)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ori Martin SA (C–490/15 P), Siderurgica Latina Martin SpA (SLM) (C-505/15 P) (przedstawiciele: G. Belotti i P. Ziotti, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka, G. Conte i P. Rossi, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołania w sprawach C-490/15 P i C-505/15 P zostają oddalone.

               2)

               Ori Martin SA zostaje obciążona kosztami postępowania w sprawie C-490/15 P.

               3)

               Siderurgica Latina Martin SpA (SLM) zostaje obciążona kosztami postępowania w sprawie C-505/15 P.

      (1)  Dz.U. C 406 z 7.12.2015.


title: Sprawa T-356/07: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2007 r. — Pfizer przeciwko OHIM — Isdin (ISDIN 14-8.000)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/64

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2007 r. — Pfizer przeciwko OHIM — Isdin (ISDIN 14-8.000)
   (Sprawa T-356/07)
   (2007/C 269/117)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Pfizer Ltd (Sandwich, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard, A. Renck, T. Dolde i M. Hawkins, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Isdin, SA (Barcelona, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 czerwca 2007 r. w sprawie R 565/2006-1; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny znak towarowy „ISDIN 14-8.000” dla towarów należących m.in. do klasy 5 — wspólnotowy znak towarowy nr 1 243 633.

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Isdin, SA

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca.

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: krajowy słowny znak towarowy „ISTIN” dla towarów należących do klasy 5.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: częściowe unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego.

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień w zakresie w jakim unieważnił on wspólnotowy znak towarowy.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie prawa skarżącej do bycia wysłuchanym zgodnie z art. 73 rozporządzenia Rady nr 40/94 oraz naruszenie art. 52 w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia.


title: Sprawa C-283/11: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundeskommunikationssenat — Austria) — Sky Österreich GmbH przeciwko Österreichischer Rundfunk (Dyrektywa 2010/13/UE — Świadczenie audiowizualnych usług medialnych — Artykuł 15 ust. 6 — Ważność — Wydarzenia budzące duże zainteresowanie odbiorców i będące przedmiotem wyłącznych praw do transmisji telewizyjnej — Prawo dostępu nadawców telewizyjnych do tego rodzaju wydarzeń w celu przygotowania krótkich relacji informacyjnych — Ograniczenie ewentualnego wynagrodzenia dla podmiotu praw wyłącznych do dodatkowych kosztów poniesionych w związku z udostępnieniem — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuły 16 i 17 — Proporcjonalność)

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 stycznia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundeskommunikationssenat — Austria) — Sky Österreich GmbH przeciwko Österreichischer Rundfunk
   (Sprawa C-283/11) (1)

   (Dyrektywa 2010/13/UE - Świadczenie audiowizualnych usług medialnych - Artykuł 15 ust. 6 - Ważność - Wydarzenia budzące duże zainteresowanie odbiorców i będące przedmiotem wyłącznych praw do transmisji telewizyjnej - Prawo dostępu nadawców telewizyjnych do tego rodzaju wydarzeń w celu przygotowania krótkich relacji informacyjnych - Ograniczenie ewentualnego wynagrodzenia dla podmiotu praw wyłącznych do dodatkowych kosztów poniesionych w związku z udostępnieniem - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 16 i 17 - Proporcjonalność)
   2013/C 71/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundeskommunikationssenat

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sky Österreich GmbH

      Strona pozwana: Österreichischer Rundfunk

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundeskommunikationssenat — Zgodność art. 15 ust. 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (Dz.U. L 95, s. 1) ze swobodą działalności gospodarczej i prawem własności, chronionymi na mocy art. 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 1 Protokołu dodatkowego nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności — Prawo każdego nadawcy telewizyjnego do dostępu do wydarzeń, które budzą duże zainteresowanie odbiorców i są transmitowane na zasadzie wyłączności, w celu przygotowania krótkich relacji informacyjnych — Ograniczenie ewentualnej rekompensaty finansowej do kosztów dodatkowych poniesionych w związku z udostępnieniem — Proporcjonalność

      Sentencja

   Analiza pytania prejudycjalnego nie wykazała niczego, co mogłoby podważyć ważność art. 15 ust. 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/13/UE z dnia 10 marca 2010 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących świadczenia audiowizualnych usług medialnych (dyrektywa o audiowizualnych usługach medialnych).

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa C-270/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 17 maja 2013 r. — Iraklis Haralambidis przeciwko Calogero Casilli

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 17 maja 2013 r. — Iraklis Haralambidis przeciwko Calogero Casilli
   (Sprawa C-270/13)
   2013/C 207/51
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Iraklis Haralambidis

      Strona pozwana: Calogero Casilli

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Zważywszy, że nieistotne w niniejszej sprawie [dotyczącej powołania obywatela innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej na stanowisko prezesa organu zarządzającego portem, będącego osobą prawną, którą można uznać za podmiot prawa publicznego] wydaje się wykluczenie, o którym mowa w art. 45 ust. 4 TFUE, w zakresie w jakim dotyczy ono […] zatrudnienia w administracji publicznej (niewystępującego […] w analizowanym przypadku) oraz, ponieważ powierzenie stanowiska prezesa organu zarządzającego portem można traktować jako „podjęcie pracy” w szerokim pojęciu, […] czy klauzula zastrzegająca pełnienie takiej funkcji wyłącznie dla obywateli Włoch wprowadza — czy nie — dyskryminację ze względu na przynależność państwową zakazaną we wskazanym art. 45.

               2)

               Czy w przeciwnym razie można uznać, że sprawowanie stanowiska prezesa włoskiego organu zarządzającego portem przez obywatela innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej jest objęte przepisami dotyczącymi swobody przedsiębiorczości, o której mowa w art. 49 i nast. TFUE oraz czy w takim przypadku ustanowiony w prawie krajowym zakaz obejmowania takiego stanowiska przez obywatela innego państwa niż Włochy wprowadza — czy nie — dyskryminację ze względu na przynależność państwową, czy też taką sytuację można uznać za wykluczoną z zakresu art. 51 TFUE.

               3)

               Czy można ewentualnie uznać, że sprawowanie stanowiska prezesa włoskiego organu zarządzającego portem przez obywatela innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej stanowi świadczenie „usług” w rozumieniu dyrektywy 2006/123/WE (1), czy wykluczenie stosowania powołanej dyrektywy do usług portowych jest istotne dla celów niniejszego postępowania, a jeśli tak nie jest, to czy istniejący we włoskich przepisach prawa zakaz obejmowania takiego stanowiska stanowi — czy nie — dyskryminację ze względu na przynależność państwową.

               4)

               Tytułem żądania ewentualnego […], czy sprawowanie stanowiska prezesa włoskiego organu zarządzającego portem przez obywatela innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, jeśli zostanie uznane za nieobjęte powołanymi przepisami, może jednak być analizowane w sposób bardziej ogólny zgodnie z art. 15 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, jako przywilej stanowiący część praw obywatela Unii Europejskiej do „wykonywania pracy, korzystania z prawa przedsiębiorczości oraz świadczenia usług w każdym państwie członkowskim”, również niezależnie od szczególnych przepisów „sektorowych”, zawartych w art. 45, 49 i nast. TFUE oraz w dyrektywie 2006/123/WE dotyczącej usług na rynku wewnętrznym i czy w związku z tym istniejący we włoskich przepisach prawa zakaz obejmowania takiego stanowiska jest sprzeczny — czy nie — z równie ogólnym zakazem dyskryminacji ze względu na przynależność państwową ustanowionym w art. 21 ust. 2 cytowanej Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

      (1)  Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (Dz.U. L 376, s. 36).


title: Sprawa T-406/08: Wyrok Sądu z dnia 18 czerwca 2013 r. — ICF przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Światowy rynek fluorku glinu — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Ustalanie cen i podział rynków — Dowód naruszenia — Prawo do obrony — Zgodność pomiędzy pismem w sprawie przedstawienia zarzutów a zaskarżoną decyzją — Grzywny — Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien — Układ eurośródziemnomorski)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/61

         Wyrok Sądu z dnia 18 czerwca 2013 r. — ICF przeciwko Komisji
   (Sprawa T-406/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Światowy rynek fluorku glinu - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Ustalanie cen i podział rynków - Dowód naruszenia - Prawo do obrony - Zgodność pomiędzy pismem w sprawie przedstawienia zarzutów a zaskarżoną decyzją - Grzywny - Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien - Układ eurośródziemnomorski)
   2013/C 225/136
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Industries Chimiques du Fluor (ICF) (Tunez, Tunezja) (przedstawiciele: początkowo M. van der Woude i T. Hennen, a następnie P. Wytinck i D. Gillet, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, K. Mojzesowicz i N. von Lingen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2008) 3043 z dnia 25 czerwca 2008 r. dotyczącej postępowania w sprawie stosowania art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.180 — Fluorek glinu) w przedmiocie kartelu na światowym rynku fluorku glinu polegającego na ustalaniu cen i podziału rynku na skalę światową a także, tytułem żądania ewentualnego, zmniejszenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Industries chimiques du fluor pokrywa swoje koszty postępowania, a także te poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa C-388/10 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 24 marca 2011 r. — Félix Muñoz Arraiza przeciwko Urządowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Consejo Regulador de la Denominación de Origen Calificada Rioja (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b), art. 43 ust. 2 i art. 44 ust. 1 — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego RIOJAVINA — Sprzeciw właściciela wcześniejszego graficznego wspólnotowego znaku wspólnego RIOJA — Odmowa rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/10

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 24 marca 2011 r. — Félix Muñoz Arraiza przeciwko Urządowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Consejo Regulador de la Denominación de Origen Calificada Rioja
   (Sprawa C-388/10 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b), art. 43 ust. 2 i art. 44 ust. 1 - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego RIOJAVINA - Sprzeciw właściciela wcześniejszego graficznego wspólnotowego znaku wspólnego RIOJA - Odmowa rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)
   2011/C 252/19
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Félix Muñoz Arraiza (przedstawiciele: adwokaci J. Grimau Muñoz i J. Villamor Muguerza)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik), Consejo Regulador de la Denominación de Origen Calificada Rioja (przedstawiciel: adwokat J. Martínez De Torre)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 9 czerwca 2010 r. w sprawie T-138/09 Muñoz Arraiza przeciwko OHIM — Consejo Regulador de la Denominación de Origen Calificada Rioja (RIOJAVINA), na mocy którego Sąd oddalił skargę na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 stycznia 2009 r. (sprawa R 721/2008-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Consejo Regulador de la Denominación de Origen Calificada Rioja a Félixem Muñozem Arraizą

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Félix Muñoz Arraiza zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010


title: Sprawa T-106/08: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2008 r. — CPEM przeciwko Komisji

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/39

         Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2008 r. — CPEM przeciwko Komisji
   (Sprawa T-106/08)
   (2008/C 107/67)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Centre de promotion de l'emploi par la micro-entreprise (ośrodek promocji zatrudnienia poprzez mikroprzedsięwzięcia, CPEM) (Marsylia, Francja) (przedstawiciel: C. Bonnefoi, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               unieważnienie noty debetowej;

               —

               uznanie prawa do odszkodowania za naruszenie publicznego wizerunku organizacji realizującej zadania z zakresu interesu publicznego (w wysokości 100 000 EUR);

               —

               zasądzenie kosztów adwokackich oraz kosztów koniecznej pomocy prawnej, których poniesienie zostanie wykazane w niniejszym postępowaniu.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze strona skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności decyzji Komisji zawartej w nocie debetowej nr 3240912189 z dnia 17 grudnia 2007 r. dotyczącej decyzji Komisji nr C (2007) 4645 z dnia 4 października 2007 r., znoszącej wskutek sprawozdania OLAF, pomoc przyznaną z Europejskiego Funduszu Społecznego na finansowanie w formie ogólnej dotacji projektu pilotażowego realizowanego przez stronę skarżącą (1), której stwierdzenia nieważności domaga się strona skarżąca w ramach sprawy T-444/07 CPME przeciwko Komisji (2).
   W uzasadnieniu swojej skargi strona skarżąca podnosi przede wszystkim, że Komisja dopuściła się błędu, co do prawa oraz nadużycia władzy, ponieważ zaskarżona nota debetowa nie była skierowana do rzeczywistego dłużnika. Powołując się na art. 135 rozporządzenia finansowego nr 1605/2002 (3), utrzymuje ona, że adresatem noty debetowej powinien był być podmiot ponoszący odpowiedzialność finansową w ramach rozpatrywanego projektu, który rzeczywiście pobierał subwencje ze środków Europejskiego Funduszu społecznego.
   Ponadto, strona skarżąca utrzymuje, że poprzez skierowanie do niej noty debetowej naruszono jej wizerunek i wiarygodność wobec partnerów finansowych, zważywszy na zadania z zakresu interesu publicznego, jakie realizuje.

      (1)  Decyzja Komisji nr C (1999) 2645 z dnia 17 sierpnia 1999 r., zmieniona decyzją nr C(2001)2144 z dnia 18 września 2001 r.

      (2)  Dz.U. 2008, C 37, str. 29.

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248. str. 1).


title: Sprawa T-41/14: Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2014 r. – Argo Development and Manufacturing przeciwko OHIM– Clapbanner (Artykuły reklamowe)

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/22

         Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2014 r. – Argo Development and Manufacturing przeciwko OHIM– Clapbanner (Artykuły reklamowe)
   (Sprawa T-41/14)
   2014/C 129/28
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Argo Development and Manufacturing Ltd (Ra'anana, Izrael) (przedstawiciel: adwokat B. Brisset)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Clapbanner Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 października 2013 r. w sprawie R 981/2012-3;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: Wzór wspólnotowy zarejestrowany dla towarów „artykuły reklamowe” – pod nr 1 684 325-0001

      Właściciel wzoru wspólnotowego: Clapbanner Ltd

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego: Strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: Twierdzono, że wzór nie jest nowy (art. 5 rozporządzenia nr 6/2002) i nie posiada indywidualnego charakteru (art. 6 rozporządzenia nr 6/2002)

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Unieważnienie prawa do spornego wzoru

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i oddalenie wniosku o unieważnienie

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 4, 5 i 6 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa C-262/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 1 czerwca 2015 r. – GD European Land Systems – Steyr GmbH/Zollamt Eisenstadt Flughafen Wien

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 1 czerwca 2015 r. – GD European Land Systems – Steyr GmbH/Zollamt Eisenstadt Flughafen Wien
   (Sprawa C-262/15)
   (2015/C 294/27)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę rewizyjną: GD European Land Systems; Steyr GmbH.

      Druga strona postępowania: Zollamt Eisenstadt Flughafen Wien.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wyłączenie przewidziane w uwadze 1 lit. c) do działu 93 Nomenklatury scalonej [załącznik I część II rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1), w brzmieniu nadanym mu rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r. (2)] dotyczące „opancerzonych pojazdów bojowych (pozycja 8710)” obejmuje również „ich części”?

               2)

               Czy uwagę 3 do sekcji XVII Nomenklatury scalonej należy rozumieć w ten sposób, że „stanowisko bojowe (wieża czołgowa)”, które może być używane w czołgach lub „mobilnych morskich systemach transportowych” albo też w urządzeniach stacjonarnych powinno zostać, jako część czołgu, zaklasyfikowane do pozycji 8710 z uwagi na to, że przedmiotowe stanowisko bojowe jest sprowadzane przez producenta czołgów do celów produkcji lub montażu czołgów i jest faktycznie w tym celu używane?

      (1)  Dz.U. L 256, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 290, s. 1.


title: Sprawa T-599/14: Postanowienie Sądu z dnia 15 września 2015 r. – Souruh/Rada

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/60

         Postanowienie Sądu z dnia 15 września 2015 r. – Souruh/Rada
   (Sprawa T-599/14) (1)

   (2015/C 381/80)
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 361 z 13.10.2014.


title: Sprawa T-277/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lipca 2006 r. — Vitakraft-Werke Wührmann przeciwko OHIM — Johnson's Veterinary Products (VITACOAT) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VITACOAT — Wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe VITAKRAFT — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/38

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lipca 2006 r. — Vitakraft-Werke Wührmann przeciwko OHIM — Johnson's Veterinary Products (VITACOAT)
   (Sprawa T-277/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VITACOAT - Wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe VITAKRAFT - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2006/C 224/82)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Vitakraft-Werke Wührmann & Sohn GmbH & Co. KG (Brema, Niemcy) (Przedstawiciel: U. Sander, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Przedstawiciel: J. Novais Gonçalves, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Johnson's Veterinary Products Ltd (Sutton Coldfield, Zjednoczone Królestwo) (Przedstawiciel: M. Edenborough, barrister)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 kwietnia 2004 r. (sprawa R 560/2003-1), wydanej w związku z postępowaniem w sprawie sprzeciwu między Vitakraft-Werke Wührmann & Sohn GmbH & Co. KG a Johnson's Veterinary Products Ltd
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) oraz koszty poniesione przez interwenienta w związku z postępowaniem przed Sądem.

      (1)  Dz.U. C 300 z 4.12.2004


title: Sprawa T-258/14: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2014 r. – Luksemburg przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/20

         Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2014 r. – Luksemburg przeciwko Komisji
   (Sprawa T-258/14)
   2014/C 223/24
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: L. Delvaux, pełnomocnik, wpierany przez adwokatów P.-E. Partsch, A. Steichen, D. Waelbroeck oraz D. Slatera, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 24 marca 2014 r. nakazującej Luksemburgowi udzielenie informacji dotyczących praktyki wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca domaga się stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2014) 1986 final, którą Komisja nakazała skarżącej, na podstawie art. 10 ust. 3 rozporządzenie nr 659/1999 (1), przedstawienia pełnej listy indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydanych w latach 2010, 2011 i 2012 na rzecz luksemburskich przedsiębiorstw wchodzących w skład grupy lub legalnej struktury tworzonej przez jedno lub kilka przedsiębiorstw mających siedzibę poza Wielkim Księstwem Luksemburga.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 10 rozporządzenia nr 659/1999 oraz prawa skarżącej do obrony w zakresie, w jakim Komisja nie dysponowała minimalnym zakresem informacji wymaganych dla wydania nakazu udzielenia informacji, podczas gdy jej uprawnienia dochodzeniowe uzależnione są od posiadania przez nią wystarczających i obiektywnych informacji faktycznych uzasadniających podejrzenie popełnienia naruszenia. Zdaniem skarżącej wystosowane przez Komisję żądanie udzielenia informacji ma w rzeczywistości charakter rozpoznawczy, co pozostaje w sprzeczności z prawem do obrony.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności w zakresie, w jakim i) nie ma związku między informacjami już będącymi w posiadaniu Komisji a charakterem i zakresem informacji, których udzielenia Komisja żąda od skarżącej; ii) nakaz udzielenia informacji wykracza poza to, co odpowiednie i konieczne do realizacji przez Komisję zamierzonych przez nią celów.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, jako że Komisja nie przedstawiła powodów uzasadniających wydanie zaskarżonego nakazu, ani wyraźnie nie sprecyzowała twierdzeń, które zamierza sprawdzić.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 4 i 5 TUE oraz wkroczenia w kompetencje państw członkowskich w zakresie podatków bezpośrednich.

      (1)  Rozporządzenie Rady (CE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 traktatu o funkcjonowaniu unii Europejskiej (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa C-221/14 P: Wyrok Trybunału (druga izba izba) z dnia 26 lutego 2015 r. – H/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej [Odwołanie — Uposażenie członków Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej — Były członek Sądu do spraw Służby Publicznej — Wniosek o objęcie wspólnym systemem ubezpieczenia chorobowego (RCAM) — Decyzja — Odmowa — Środki odwoławcze — Przekroczenie terminu — Niedopuszczalność]

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/23

         Wyrok Trybunału (druga izba izba) z dnia 26 lutego 2015 r. – H/Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
   (Sprawa C-221/14 P) (1)

   ([Odwołanie - Uposażenie członków Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej - Były członek Sądu do spraw Służby Publicznej - Wniosek o objęcie wspólnym systemem ubezpieczenia chorobowego (RCAM) - Decyzja - Odmowa - Środki odwoławcze - Przekroczenie terminu - Niedopuszczalność])
   (2015/C 138/30)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: H (przedstawiciel: S. Sagias, dikigoros)

      Druga strona postępowania: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciel: A.V. Placco, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               H zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 235 z 21.7.2014.


title: Sprawa C-327/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Ministero dello Sviluppo Economico, Autorità per la Vigilanza sui Contratti Pubblici di lavori, servizi e forniture przeciwko Soa Nazionale Costruttori — Organismo di Attestazione Spa (Artykuły 101 TFUE, 102 TFUE i 106 TFUE — Przedsiębiorstwa publiczne i przedsiębiorstwa, którym państwa członkowskie przyznają prawa specjalne lub wyłączne — Przedsiębiorstwa zobowiązane do zarządzania usługami w ogólnym interesie gospodarczym — Pojęcia — Instytucje odpowiedzialne za kontrolę i certyfikację przestrzegania ustawowo wymaganych warunków przez przedsiębiorstwa wykonujące publiczne roboty budowlane — Artykuł 49 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Ograniczenie — Względy uzasadniające — Ochrona odbiorców usług — Jakość usług certyfikacyjnych)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/15

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Ministero dello Sviluppo Economico, Autorità per la Vigilanza sui Contratti Pubblici di lavori, servizi e forniture przeciwko Soa Nazionale Costruttori — Organismo di Attestazione Spa
   (Sprawa C-327/12) (1)

   (Artykuły 101 TFUE, 102 TFUE i 106 TFUE - Przedsiębiorstwa publiczne i przedsiębiorstwa, którym państwa członkowskie przyznają prawa specjalne lub wyłączne - Przedsiębiorstwa zobowiązane do zarządzania usługami w ogólnym interesie gospodarczym - Pojęcia - Instytucje odpowiedzialne za kontrolę i certyfikację przestrzegania ustawowo wymaganych warunków przez przedsiębiorstwa wykonujące publiczne roboty budowlane - Artykuł 49 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Ograniczenie - Względy uzasadniające - Ochrona odbiorców usług - Jakość usług certyfikacyjnych)
   2014/C 52/24
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ministero dello Sviluppo Economico, Autorità per la Vigilanza sui Contratti Pubblici di lavori, servizi e forniture

      Strona pozwana: Nazionale Costruttori — Organismo di Attestazione Spa

      przy udziale: Associazione nazionale Società Organismi di Attestazione (Unionsoa), SOA CQOP SpA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Consiglio di Stato — Wykładnia art. 101, 102 i 106 TFUE — Terminy „przedsiębiorstwa publiczne i przedsiębiorstwa, którym [państwa członkowskie] przyznają prawa specjalne lub wyłączne” oraz „przedsiębiorstwa zobowiązane do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym” — Instytucje odpowiedzialne za kontrolę i certyfikację przestrzegania ustawowo wymaganych warunków przez przedsiębiorstwa wykonujące publiczne roboty budowlane — Krajowe uregulowanie narzucające tym organizacjom stawki minimalne

      Sentencja

   Artykuły 101 TFUE, 102 TFUE i 106 TFUE należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te nie stoją na przeszkodzie krajowym przepisom takim jak będące przedmiotem postępowania głównego, które narzucają spółkom mającym status instytucji certyfikacyjnych (Società Organismi di Attestazione) system minimalnych stawek za usługi certyfikacyjne świadczone na rzecz przedsiębiorstw pragnących uczestniczyć w procedurach udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane.
   Przepisy takie stanowią ograniczenie swobody przedsiębiorczości w rozumieniu art. 49 TFUE, lecz są odpowiednie dla zagwarantowania realizacji celu ochrony odbiorców rzeczonych usług. Do sądu odsyłającego należy ocena, czy w świetle w szczególności sposobu obliczania stawek minimalnych, zwłaszcza w zależności od liczby kategorii robót budowlanych, dla których certyfikat jest wystawiony, rzeczone przepisy krajowe nie wykraczają poza to, co konieczne dla osiągnięcia tego celu.

      (1)  Dz.U. C 295 z 29. 9.2012.


title: Sprawa C-523/08: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2005/71/WE — Szczególna procedura przyjmowania obywateli państw trzecich w celu prowadzenia badań naukowych — Brak transpozycji w przewidzianym terminie)

text:
               27.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/3

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 11 lutego 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-523/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2005/71/WE - Szczególna procedura przyjmowania obywateli państw trzecich w celu prowadzenia badań naukowych - Brak transpozycji w przewidzianym terminie)
   2010/C 80/05
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: M. Condou-Durande i M-A. Rabanal Suárez, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (Przedstawiciel: B. Plaza Cruz, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa — Brak przyjęcia w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2005/71/WE z dnia 12 listopada 2005 r. w sprawie szczególnej procedury przyjmowania obywateli państw trzecich w celu prowadzenia badań naukowych (Dz.U. L 289, s. 15)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2005/71/WE z dnia 12 listopada 2005 r. w sprawie szczególnej procedury przyjmowania obywateli państw trzecich w celu prowadzenia badań naukowych Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 19 z 24.1.2009.


title: Sprawa C-396/06: Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 11 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret — Dania) — Eivind F. Kramme przeciwko SAS Scandinavian Airlines Danmark A/S

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/37

         Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 11 kwietnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret — Dania) — Eivind F. Kramme przeciwko SAS Scandinavian Airlines Danmark A/S
   (Sprawa C-396/06) (1)

   (2008/C 209/58)

      Język postępowania: duński

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.


title: Sprawa T-590/10: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2010 r. — Thesing i Bloomberg Finance przeciwko EBC

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/20

         Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2010 r. — Thesing i Bloomberg Finance przeciwko EBC
   (Sprawa T-590/10)
   2011/C 72/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gabi Thesing i Bloomberg Finance LP (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: M.H. Stephens i R.C. Lands, solicitors)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego doręczonej pismami z dnia 17 września 2010 r. i z dnia 21 października 2010 r. odmawiającej dostępu do dokumentów, o które zwrócili się skarżący;

               —

               nakazanie Europejskiemu Bankowi Centralnemu udzielenia skarżącym dostępu do tych dokumentów zgodnie z decyzją Europejskiego Banku Centralnego z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Europejskiego Banku Centralnego (1); i

               —

               obciążenie EBC kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżący wnoszą na postawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego doręczonej pismami z dnia 17 września 2010 r. i z dnia 21 października 2010 r., na mocy której Europejski Bank Centralny odmownie rozpatrzył wniosek skarżących o dostęp do następujących dokumentów na podstawie decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Europejskiego Banku Centralnego (EBC/2004/3):

               i)

               notatki zatytułowanej Wpływ swapów pozagiełdowych na deficyt i zadłużenie publiczne. Przypadek Grecji (SEC/GovC/X/10/88a);

               ii)

               drugiej notatki zatytułowanej Transakcja Titlos i ewentualne istnienie podobnych transakcji wywierających wpływ na poziomy zadłużenia lub deficytu publicznego strefy euro (SEC/GovC/X/10/88b).

         Na poparcie swojej skargi skarżący podnoszą następujące zarzuty:

               Po pierwsze, skarżący zarzucają, że Europejski Bank Centralny błędnie zinterpretował lub zastosował art. 4 ust. 1 lit. a) decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 4 marca 2004 r. (EBC/2004/3), który przewiduje wyjątek od ogólnego prawa dostępu przyznanego w art. 2 tej decyzji, ze względu na to, że:

                           i)

                           Europejski Bank Centralny nie zinterpretował art. 4 ust. 1 lit. a) w ten sposób, że wymaga on rozważenia czynników interesu publicznego na rzecz ujawnienia;

                           ii)

                           Europejski Bank Centralny nie przyłożył wystarczającej lub odpowiedniej wagi do czynników interesu publicznego przemawiających za ujawnieniem żądanych dokumentów;

                           iii)

                           Europejski Bank Centralny przecenił lub błędnie określił interes publiczny przemawiający przeciwko ujawnieniu żądanych dokumentów.

               Ponadto skarżący zarzucają, że Europejski Bank Centralny błędnie zinterpretował lub zastosował art. 4 ust. 2 decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 4 marca 2004 r. (EBC/2004/3), który przewiduje wyjątek od ogólnego prawa dostępu przyznanego w art. 2 tej decyzji, ze względu na to, że:

                           i)

                           Europejski Bank Centralny powinien był zinterpretować „istoty” interes publiczny w ten sposób, że jest on na tyle silny, że przeważa nad każdym interesem publicznym w zachowaniu wyjątku;

                           ii)

                           Europejski Bank Centralny powinien był stwierdzić, że istnieje istotny interes publiczny w tym znaczeniu na rzecz ujawnienia żądanych informacji.

               Wreszcie skarżący zarzucają, że Europejski Bank Centralny błędnie zinterpretował lub zastosował art. 4 ust. 3 decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 4 marca 2004 r. (EBC/2004/3), który przewiduje wyjątek od ogólnego prawa dostępu przyznanego w art. 2 tej decyzji, ze względu na to, że:

                           i)

                           Europejski Bank Centralny powinien był zinterpretować „istoty” interes publiczny w ten sposób, że jest on na tyle silny, że przeważa nad każdym interesem publicznym w zachowaniu wyjątku;

                           ii)

                           Europejski Bank Centralny powinien był stwierdzić, że istnieje istotny interes publiczny w tym znaczeniu na rzecz ujawnienia żądanych informacji;

                           iii)

                           Europejski Bank Centralny przecenił lub błędnie określił interes publiczny przemawiający przeciwko ujawnieniu żądanych dokumentów.

      (1)  Decyzja Europejskiego Banku Centralnego z dnia 4 marca 2004 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Europejskiego Banku Centralnego (EBC/2004/3) (Dz.U. 2004 L 80, s. 42).


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 260 z 11.10.2008 .

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/1

         (2008/C 272/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 260 z 11.10.2008.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 247 z 27.9.2008.

      Dz.U. C 236 z 13.9.2008.

      Dz.U. C 223 z 30.8.2008.

      Dz.U. C 209 z 15.8.2008.

      Dz.U. C 197 z 2.8.2008.

      Dz.U. C 183 z 19.7.2008.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-479/10: Skarga wniesiona w dniu 5 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/24

         Skarga wniesiona w dniu 5 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-479/10)
   ()
   2010/C 328/40
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Simonsson i A. Alcover San Pedro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że przekraczając wartości dopuszczalne PM10 w otaczającym powietrzu w latach 2005, 2006 i 2007 w strefach SW 2 i SW 4 oraz w latach 2005 i 2006 w strefie SW 5, Królestwo Szwecji naruszyło swoje zobowiązania na podstawie art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 1999/30/WE (1) z dnia 22 kwietnia 1999 r. odnoszącej się do wartości dopuszczalnych dla dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu w otaczającym powietrzu;

               —

               obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Artykuł 5 ust. 1 dyrektywy 1999/30 stanowi, że państwa członkowskie podejmują środki niezbędne w celu zapewnienia, aby stężenia pyłu PM10 w otaczającym powietrzu nie przekraczały wartości dopuszczalnych ustanowionych w załączniku III sekcja I z zachowaniem podanych w nim terminów. Właściwym terminem w tym wypadku jest 1 stycznia 2005 r.
   Z przesłanych Komisji przez Szwecję sprawozdań dotyczących lat 2005-2007 wyraźnie wynika, że wartości dopuszczalne PM10 zostały przekroczone w strefach SW 2 i SW 4 podczas całego tego okresu, a w strefie SW 5 w latach 2005 i 2006.
   W związku z powyższym Szwecja naruszyła swoje zobowiązania na podstawie art. 5 ust. 1 dyrektywy 1999/30 w odniesieniu do wskazanych stref i lat.

      (1)  Dz.U. L 163, s. 41.


title: Sprawa F-1/16: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 21 lipca 2016 r. – WQ (*)/Parlament (Służba publiczna – Urzędnicy – Procedura certyfikacji – Postępowanie w 2014 r. – Niewpisanie skarżącego na listę urzędników wybranych do udziału w programie szkoleniowym – Artykuł 45a regulaminu pracowniczego)

text:
                  3.10.2016

                  PL

                  Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

                  C 364/41

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 21 lipca 2016 r. –  WQ (*1)/Parlament
         (Sprawa F-1/16) (1)

         ((Służba publiczna - Urzędnicy - Procedura certyfikacji - Postępowanie w 2014 r. - Niewpisanie skarżącego na listę urzędników wybranych do udziału w programie szkoleniowym - Artykuł 45a regulaminu pracowniczego))
         (2016/C 364/51)
         Język postępowania: francuski

            Strony

            Strona skarżąca: WQ (*1) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

            Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: D. Nessaf i M. Ecker, pełnomocnicy)

            Przedmiot sprawy

         Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu o niewpisaniu nazwiska skarżącego na listę urzędników wybranych do udziału w programie szkoleniowym postępowania certyfikacyjnego w 2014 r.

            Sentencja wyroku

                     1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                     2)

                      WQ (*1) pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski.

            (*1)  Informacje usunięto lub zastąpiono w ramach ochrony danych osobowych i/lub poufności.

            (1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016, s. 45.


title: Sprawa T-374/10: Skarga wniesiona w dniu 8 września 2010 r. — Villeroy & Boch przeciwko Komisji

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/37

         Skarga wniesiona w dniu 8 września 2010 r. — Villeroy & Boch przeciwko Komisji
   (Sprawa T-374/10)
   ()
   2010/C 301/62
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Villeroy & Boch (Mettlach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokat M. Klusmann i profesor S. Thomas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

               —

               posiłkowo, stosowne obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. w sprawie COMP/39092 — Instalacje sanitarne. W zaskarżonej decyzji na skarżące i inne przedsiębiorstwa nałożono grzywny za naruszenie art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG. Według Komisji skarżąca uczestniczyła w ciągłym porozumieniu lub uzgodnionych praktykach w sektorze instalacji sanitarnych w Belgii, Niemczech, Francji, we Włoszech, w Niderlandach oraz Austrii.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi siedem zarzutów:

               W ramach zarzutu pierwszego skarżąca twierdzi, że naruszono art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG poprzez uznanie zarzucanego skarżącej naruszenia za naruszenie jednolite, złożone i ciągłe. Dokonując takiego uogólnienia strona pozwana uchybiła także ciążącemu na niej obowiązkowi dokonania oceny prawnej indywidualnych zachowań adresatów zaskarżonej decyzji i w niedopuszczalny pod względem prawnym sposób obciążyła skarżącą odpowiedzialnością za działania osób trzecich, których nie można było jej przypisać, naruszając zasadę nulla poena sine lege.

               W ramach zarzutu drugiego skarżąca podnosi posiłkowo, ze strona pozwana naruszyła wynikający z art. 296 ust. 2 TFUE obowiązek uzasadnienia, jako że zaskarżona decyzja nie zawiera zindywidualizowanego uzasadnienia.

               Skarżąca podnosi dalej, w ramach zarzutu trzeciego, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji ze względu na to, iż skarżąca nie uczestniczyła w zarzucanych jej naruszeniach na rozpatrywanych w decyzji rynkach produktowych i geograficznych, jak również ze względu na to, że skarżącej nie udowodniono uczestnictwa w kartelu.

               W ramach zarzutu czwartego skarżąca twierdzi, że obciążenie skarżącej oraz jej spółek zależnych we Francji, Belgii i Austrii odpowiedzialnością solidarną za zapłatę grzywny jest bezprawne. Nałożenie grzywny w sposób solidarny narusza zasadę nulla poena sine lege wyrażoną w art. 49 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz zasadę proporcjonalności kary do winy zapisaną wart. 49 ust. 3 w związku z art. 48 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także art. 23 rozporządzenia (WE) nr1/2003 (1).

               W ramach zarzutu piątego skarżąca utrzymuje, że strona pozwana błędnie obliczyła wysokość grzywny. Twierdzi w tym względzie, że przy kalkulacji kwoty grzywny uwzględniony został obrót skarżącej, który nie ma związku ze sformułowanymi wobec niej zarzutami.

               W ramach zarzutu szóstego skarżąca podnosi, że postępowanie było nadmiernie przedłużone i że okoliczność ta nie została uwzględniona przy obliczaniu grzywny, co stanowi naruszenie art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               W ramach zarzutu siódmego skarżąca podnosi, że przy obliczaniu kwoty grzywny strona pozwana przekroczyła przysługujący jej zakres uznania w odniesieniu do oceny zarzucanego skarżącej stopnia przyczynienia się do naruszenia. Skarżąca twierdzi w tym względzie, że nawet w razie przypisania skarżącej zarzucanego przez pozwaną naruszenia art. 101 TFUE, nałożona grzywna byłaby nieodpowiednia i nieproporcjonalna. Według skarżącej pozwana naruszyła wyrażoną w art. 49 ust. 3 w związku z art. 48 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej zasadę proporcjonalności kary do winy. Ponadto w rozpatrywanym przypadku strona pozwana nie mogła nałożyć maksymalnej grzywny wynoszącej 10 % obrotów koncernu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).