title: Sprawa C-573/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Timișoara (Rumunia) w dniu 8 grudnia 2010 r. — Sergiu Alexandru Micșa przeciwko Administrația Finanțelor Publice Lugoj, Direcția Generală a Finanțelor Publice Timiș, Administrația Fondului pentru Mediu

text:
               12.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Timișoara (Rumunia) w dniu 8 grudnia 2010 r. — Sergiu Alexandru Micșa przeciwko Administrația Finanțelor Publice Lugoj, Direcția Generală a Finanțelor Publice Timiș, Administrația Fondului pentru Mediu
   (Sprawa C-573/10)
   2011/C 46/12
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Curtea de Apel Timișoara

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sergiu Alexandru Micșa

      Strona pozwana: Administrația Finanțelor Publice Lugoj, Direcția Generală a Finanțelor Publice Timiș, Administrația Fondului pentru Mediu

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 110 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie zwolnieniu z uiszczenia opłaty od zanieczyszczeń w przypadku pierwszego zarejestrowania na terytorium państwa członkowskiego pojazdów mających szczególne, dokładnie określone cechy techniczne, podczas gdy na mocy przepisów krajowych opłata w odniesieniu do innych pojazdów podlega uiszczeniu?

               2)

               W wypadku gdyby art. 110 TFUE stał na przeszkodzie zwolnieniu, o którym mowa w pierwszym pytaniu jedynie w określonych okolicznościach, czy okoliczność taką stanowi przypadek, w którym wszystkie pojazdy silnikowe wyprodukowane na terytorium krajowym, ich większość lub znaczna liczba, mają cechy techniczne powodujące zwolnienie (należy mieć na uwadze okoliczność, że cechy takie mają również pojazdy silnikowe produkowane w innych państwach członkowskich UE i że również dla nich przewidziano zwolnienie)?

               3)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, jakie cechy produktu czynią go podobnym w rozumieniu art. 110 TFUE do pojazdu silnikowego, który posiada następujące cechy łącznie:

                           a)

                           jest nowy (czyli nie był nigdy wcześniej sprzedany w celu innym niż odsprzedaż lub dostawa i z uwagi na to nie był nigdy zarejestrowany) lub był używany i został zarejestrowany w państwie członkowskim Unii Europejskiej w okresie od dnia 15 grudnia 2008 r. do dnia 31 grudnia 2009 r. włącznie;

                           b)

                           został zaprojektowany i skonstruowany dla celów transportu pasażerskiego i oprócz fotela kierowcy posiada najwyżej osiem miejsc siedzących (pojazdy kategorii M1 w rozumieniu rumuńskich przepisów) lub został zaprojektowany i skonstruowany do transportu towarów o wadze maksymalnej nieprzekraczającej 3,5 t (pojazdy kategorii N1 w rozumieniu rumuńskich przepisów);

                           c)

                           spełnia normę zanieczyszczenia Euro 4;

                           d)

                           posiada pojemność silnika nieprzekraczającą 2 000 cm3 (cecha, którą należy uwzględnić jedynie w przypadku pojazdów kategorii M1)?


title: Sprawa C-193/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 sierpnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/19

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 sierpnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-193/07) (1)

   2010/C 11/32

      Język postępowania: polski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 199 z 25.8.2007.


title: Sprawa C-332/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Sezione Terza (Włochy) w dniu 5 lipca 2010 r. — Edipower SpA przeciwko Autorità per l’Energia Elettrica e il Gas

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Sezione Terza (Włochy) w dniu 5 lipca 2010 r. — Edipower SpA przeciwko Autorità per l’Energia Elettrica e il Gas
   (Sprawa C-332/10)
   ()
   2010/C 346/43
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Sezione Terza (regionalny sąd administracyjny dla Lombardii — wydział trzeci)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Edipower SpA

      Strona pozwana: Autorità per l’Energia Elettrica e il Gas (urząd ds. energii elektrycznej i gazu)

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 23, 43, 49 i 56 traktatu oraz art. 11 ust. 2 i 6 i art. 24 dyrektywy 54/2003 (1) sprzeciwiają się obowiązywaniu przepisów krajowych, o których nie powiadomiono Komisji Europejskiej i które wymagają od niektórych producentów energii elektrycznej, mających w pewnych okolicznościach zasadnicze znaczenie dla zaspokajania potrzeb w zakresie usług dysponowania energią, przedstawienia na rynku giełdowym energii elektrycznej ofert, zgodnie z programem określonym jednostronnie przez operatora sieci, i które uniemożliwiają swobodne ustalenie przez producentów wynagrodzenia za te oferty, uzależniając je od parametrów, które nie zostały określone wcześniej zgodnie z „przejrzystymi, niedyskryminacyjnymi procedurami opartymi na warunkach rynkowych”?

      (1)  Dyrektywa 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 96/92/WE (Dz.U. L 176, s. 37 — wyd. spec. w jęz. polskim rozdz. 12, t. 2, s. 211).


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 28 października 2004 r. w sprawie T-35/01, Shanghai Teraoka Electronic Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Dumping — Nałożenie ostatecznych ceł antydumpingowych — Wagi elektroniczne pochodzące z Chin — Status przedsiębiorstwa rozwijającego się w gospodarce rynkowej — Ustalenie szkody — Związek przyczynowo-skutkowy — Prawo do obrony)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/33

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 28 października 2004 r.
   w sprawie T-35/01, Shanghai Teraoka Electronic Co. Ltd przeciwko Radzie Unii Europejskiej (1)

   (Dumping - Nałożenie ostatecznych ceł antydumpingowych - Wagi elektroniczne pochodzące z Chin - Status przedsiębiorstwa rozwijającego się w gospodarce rynkowej - Ustalenie szkody - Związek przyczynowo-skutkowy - Prawo do obrony)
   (2005/C 6/64)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-35/01 Shanghai Teraoka Electronic Co. Ltd, z siedzibą w Szanghaju (Chiny), reprezentowanej przez adwokata P. Waera, przeciwko Radzie Unii Europejskiej (pełnomocnik: S. Marquardt, wspierany początkowo przez adwokatów: G. Berrischa i P. Nehla, następnie przez G. Berrischa), popieranej przez Komisję Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: V. Kreuschitz, S. Meany i T. Scharf, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności art. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 2605/2000 z dnia 27 listopada 2000 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych wag elektronicznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei i Tajwanu (Dz.U. L 301, str. 42), Sąd (czwarta izba w składzie powiększonym), w składzie: V. Tiili, prezes, J. Pirrung, P. Mengozzi, A. W. H. Meij i M. Vilaras, sędziowie; sekretarz: J. Plingers, administrator, wydał w dniu 28 października 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Strona skarżąca ponosi koszty własne oraz koszty poniesione przez stronę pozwaną.

               3)

               Interwenient ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 118 z 21.4.2001.


title: Sprawa T-149/11: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2011 r. — GS przeciwko Parlamentowi i Radzie

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/31

         Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2011 r. — GS przeciwko Parlamentowi i Radzie
   (Sprawa T-149/11)
   2011/C 145/52
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: GS Gesellschaft für Umwelt- und Energie-Serviceleistungen mbH (Eigeltingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Schmidt)

      Strony pozwane: Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 8 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1210/2010 z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie weryfikacji autentyczności monet euro oraz postępowania z monetami euro nienadającymi się do obiegu;

               —

               obciążenie pozwanych kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               1)

               Zaskarżone uregulowanie narusza art. 15 i 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej:

                           —

                           w związku z tym skarżąca podnosi, że art. 8 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1210/2010 (1) narusza jej swobodę wykonywania zawodu oraz wolność prowadzenia działalności gospodarczej, ponieważ po wejściu w życie zaskarżonego rozporządzenia poniosła stratę w obrotach.

               2)

               Zaskarżone uregulowanie narusza art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej:

                           —

                           skarżąca podnosi, że art. 8 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1210/2010 narusza także jej prawo własności, ponieważ rzeczone uregulowanie ogranicza korzystanie z jej prawa do założonej i wykonywanej działalności.

                           —

                           Ponadto zaskarżone uregulowanie umożliwia bezpośrednią ingerencję we własność skarżącej przez to, że będące w jej posiadaniu monety euro zostaną odebrane bez odszkodowania.

               3)

               Zaskarżone uregulowanie jest niewłaściwe dla osiągnięcia celu zamierzonego przez prawodawcę i jest nieproporcjonalne do owego celu.

                           —

                           W związku z tym skarżąca wywodzi, że swoboda wykonywania zawodu, wolność prowadzenia działalności gospodarczej oraz prawo własności mogą być poddane ograniczeniom, o ile rzeczywiście odpowiadają one celom interesu ogólnego i nie stanowią nieproporcjonalnego naruszenia ze względu na zamierzony cel. Skarżąca jest zdania, że zaskarżone uregulowanie jest zbędne, nieodpowiednie do osiągnięcia celu zamierzonego przez prawodawcę, a ponadto stanowi przeszkodę. Tym samym jest ono nieproporcjonalne i nie może uzasadnić naruszenia praw podstawowych skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1210/2010 z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie weryfikacji autentyczności monet euro oraz postępowania z monetami euro nienadającymi się do obiegu (Dz.U. L 339, s. 1).


title: Sprawa C-553/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 2 listopada 2016 r. – „TTL” EOOD/Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” – Sofia

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 2 listopada 2016 r. – „TTL” EOOD/Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” – Sofia
   (Sprawa C-553/16)
   (2017/C 022/15)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Wyrchowen administratiwen syd

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„TTL” EOOD

      Strona przeciwna: Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno osiguritełna praktika” – Sofia

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5 ust. 4 i art. 12 lit. b) Traktatu o Unii Europejskiej dopuszczają krajowe uregulowanie takie jak art. 175 ust. 2 pkt 3 DOPK, w którym nałożono na krajową spółkę – wypłacającą dochód opodatkowany u źródła – zobowiązaniе do zapłaty odsetek za okres od daty upływu terminu do zapłaty podatku od tych dochodów do dnia, w którym mający siedzibę w innym państwie członkowskim zagraniczny podmiot wykaże istnienie podstawy do stosowania umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Republika Bułgarii, w tym w wypadkach, gdy zgodnie z tą umową podatek nie jest należny lub jest należny w niższej wysokości?

               2)

               Czy art. 49, art. 54, art. 63 i art. 65 ust. 1 i 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej dopuszczają uregulowanie takie jak art. 175 ust. 2 pkt 3 DOPK oraz orzecznictwo podatkowe, na mocy których od spółki będącej płatnikiem dochodu u źródła pobiera się odsetki za okres od daty upływu terminu do zapłaty podatku od tych dochodów do dnia, w którym mający siedzibę w innym państwie członkowskim zagraniczny podmiot wykaże istnienie podstawy do stosowania umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, której stroną jest Republika Bułgarii, w tym w wypadkach, gdy zgodnie z tą umową podatek nie jest należny lub jest należny w niższej wysokości?


title: Sprawa T-429/07: Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2011 r. — BP Aromatics przeciwko Komisji

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/27

         Postanowienie Sądu z dnia 6 września 2011 r. — BP Aromatics przeciwko Komisji
   (Sprawa T-429/07) (1)

   2011/C 319/56
   Język postępowania: angielski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.


title: Sprawy połączone T-3/00 i T-337/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 listopada 2007 r. — Pitsiorlas przeciwko Radzie i EBC (Dostęp do dokumentów — Porozumienie Bâle-Nyborg — Skarga o stwierdzenie nieważności — Akty zaskarżalne — Uzasadnienie — Zarzut niezgodności z prawem — Decyzja 93/731/WE — Regulamin wewnętrzny Europejskiego Banku Centralnego — Skarga o odszkodowanie — Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty za bezprawne działania jej organów — Szkoda — Związek przyczynowy)

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/11

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 listopada 2007 r. — Pitsiorlas przeciwko Radzie i EBC
   (Sprawy połączone T-3/00 i T-337/04) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Porozumienie Bâle-Nyborg - Skarga o stwierdzenie nieważności - Akty zaskarżalne - Uzasadnienie - Zarzut niezgodności z prawem - Decyzja 93/731/WE - Regulamin wewnętrzny Europejskiego Banku Centralnego - Skarga o odszkodowanie - Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty za bezprawne działania jej organów - Szkoda - Związek przyczynowy)
   (2008/C 8/19)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Athanasios Pitsiorlas (Saloniki, Grecja) (przedstawiciel: D. Papafilippou, avocat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Bauer, S. Kyriakopoulou i D. Zachariou, a następnie M. Bauer i D. Zachariou, pełnomocnicy) oraz Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: w sprawie T-3/00, początkowo C. Zilioli, C. Kroppenstedt i P. Vospernik, a następnie C. Zilioli, C. Kroppenstedt, F. Athanasiou i S. Vuorensola, i wreszcie C. Zilioli, C. Kroppenstedt i F. Athanasiou oraz, w sprawie T-337/04, C. Kroppenstedt, F. Athanasiou i P. Papapaschalis, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Z jednej strony, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Rady i Europejskiego Banku Centralnego oddalających wnioski o udzielenie dostępu do dokumentów dotyczących porozumienia Bâle-Nyborg z września 1987 r., a z drugiej strony, żądanie naprawienia szkody.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji rady prezesów z dnia 21 października 1999 r., o której powiadomiono Athanasiosa Pitsiorlasa w piśmie Europejskiego Banku Centralnego z dnia 8 listopada 1999 r.

               2)

               W pozostałej części skarga o stwierdzenie nieważności podlega oddaleniu.

               3)

               Skarga o odszkodowanie zostaje oddalona.

               4)

               EBC, Rada i skarżący pokryją każdy swoje własne koszty wyłożone w sprawach T-3/00 i T-337/04. Rada pokryje swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez skarżącego w sprawie C-193/01 P.

      (1)  Dz.U. C 122 z 29.4.2000 r.


title: Sprawa T-23/12: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2012 r. — MAF przeciwko Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/22

         Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2012 r. — MAF przeciwko Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych
   (Sprawa T-23/12)
   2012/C 98/37
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mutuelle des Architectes Français assurances (MAF) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis, E. Marchal i D. Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Nadzoru Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie opublikowania na stronie Internetowej Urzędu wszystkich informacji wyłącznie w języku angielskim, w tym dotyczących konsultacji publicznych rozpoczętych w dniach 7 i 8 listopada 2011 r. oraz w dniu 21 grudnia 2011 r.;

               —

               o ile zaistnieje taka potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu z dnia 16 stycznia 2012 r.;

               —

               obciążenie Urzędu kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 8 ust. 1 lit. k) i art. 73 rozporządzenia nr 1094/2010 (1), ponieważ omawiane przepisy nakładają na stronę pozwaną obowiązek publikowania informacji dotyczących jej działalności na stronie Internetowej w językach urzędowych Unii Europejskiej (UE). Strona skarżąca podnosi istnienie oczywistego błędu w ocenie i naruszenia prawa w związku z tym, że strona pozwana uzasadnia odmowę publikowania informacji o spornych konsultacjach publicznych w języku strony skarżącej przede wszystkim ze względu na koszty, podczas gdy art. 73 ust. 3 rozporządzenia nr 1094/2010 stanowi, że tłumaczeń wymaganych do funkcjonowania Urzędu dokonuje centrum tłumaczeń organów Unii Europejskiej.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący zakresu stosowania obowiązku publikowania w językach urzędowych Unii Europejskiej. Strona skarżąca podnosi, że omawiany obowiązek znajduje zastosowanie również do konsultacji publicznych rozpoczętych przez stronę pozwaną a nie tylko do sprawozdania rocznego, do programu pracy oraz do wytycznych i zaleceń strony pozwanej.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1094/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Ubezpieczeń i Pracowniczych Programów Emerytalnych), zmiany decyzji nr 716/2009/WE i uchylenia decyzji Komisji 2009/79/WE (Dz.U. L 331, s. 48).


title: Sprawa T-75/10: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — Embraer i in. przeciwko Komisji

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/52

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — Embraer i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-75/10)
   2010/C 113/84
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Empresa Brasileira de Aeronáutica, SA (Embraer) (São José dos Campos, Brazylia), Embraer Aviation Europe SAS (EAE) (Villepinte, Francja), Indústria Aeronáutica de Portugal SA (OGMA) (Alverca do Ribatejo, Portugalia) (przedstawiciele: U. O’Dwyer i A. Martin, Solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące żądają stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 4541 wersja ostateczna z dnia 17 czerwca 2009 r. uznającej za zgodną ze wspólnym rynkiem pomoc przeznaczoną na finansowanie kosztów badań i rozwoju związanych z zaprojektowaniem i wykonaniem produktu lotniczego przyznaną przez władze Zjednoczonego Królestwa na rzecz Bombardier (Short Brothers) [N 654/2008] (1). Decyzja Komisji została wydana po przeprowadzeniu badania wstępnego zgodnie z art. 108 ust. 3 TFUE. Skarżące są konkurentami beneficjenta pomocy i złożyły skargę, sprzeciwiając się zamierzonej pomocy i żądając, aby Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające.
   Na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności skarżące podnoszą następujące zarzuty:

               Po pierwsze, skarżące uważają, że Komisja napotkała na poważne trudności podczas badania wstępnego zgodności pomocy państwa ze wspólnym rynkiem i w związku z tym była zobowiązana do wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE. Wskazują one ponadto, że nie wszczynając formalnego postępowania Komisja pozbawiła skarżące i inne zainteresowane strony prawa do przedstawienia uwag podczas przeprowadzanego przez Komisję badania. Zdaniem skarżących stanowi to uchybienie proceduralne będące naruszeniem traktatu.

               O poważnych trudnościach napotkanych przez Komisję świadczą w szczególności:

                           —

                           długi czas trwania i okoliczności badania wstępnego;

                           —

                           niewyznaczenie przez Komisję rynku skrzydeł samolotów mających od 100 do 149 miejsc jako właściwego rynku produktowego;

                           —

                           niezbadanie przez Komisję wpływu pomocy państwa na konkurencję na rynku skrzydeł samolotów mających od 100 do 149 miejsc;

                           —

                           przeprowadzone przez Komisję badanie wpływu pomocy państwa na konkurencję na rynku gotowych samolotów mających od 100 do 149 miejsc, które jest niewystarczające i niekompletne.

               Po drugie, skarżące twierdzą, iż wyznaczenie przez Komisję rzekomego rynku maszyn lotniczych i brak wyznaczenia właściwego rynku skrzydeł samolotów mających od 100 do 149 miejsc stanowi oczywisty błąd w ocenie zgodności pomocy państwa ze wspólnym rynkiem dokonywanej na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE.

               Po trzecie, podnoszą one, że nieprzeprowadzenie przez Komisje badania wpływu pomocy państwa na właściwy rynek skrzydeł samolotów mających od 100 do 149 miejsc stanowi oczywisty błąd w ocenie zgodności pomocy państwa ze wspólnym rynkiem dokonywanej na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE.

               Po czwarte, wskazują one, że przeprowadzone przez Komisję niekompletne i wadliwe badanie wpływu pomocy państwa na rynek gotowych samolotów mających od 100 do 149 miejsc stanowi oczywisty błąd w ocenie zgodności pomocy państwa ze wspólnym rynkiem dokonywanej na podstawie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE.

      (1)  Dz.U. 2009 C 298, s. 2.


title: Sprawa T-183/09: Postanowienie Sądu z dnia 27 kwietnia 2012 r. — Spa Monopole przeciwko OHIM — Club de Golf Peralada (WINE SPA)

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/19

         Postanowienie Sądu z dnia 27 kwietnia 2012 r. — Spa Monopole przeciwko OHIM — Club de Golf Peralada (WINE SPA)
   (Sprawa T-183/09) (1)

   2012/C 184/36
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009.


title: Sprawa T-133/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 września 2006 r. — Meric przeciwko OHIM — Arbora & Ausonia (PAM-PIM'S BABY-PROP) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wcześniejsze krajowe graficzne i słowne znaki towarowe PAM-PAM — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PAM-PIM'S BABY-PROP — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/35

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 września 2006 r. — Meric przeciwko OHIM — Arbora & Ausonia (PAM-PIM'S BABY-PROP)
   (Sprawa T-133/05) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wcześniejsze krajowe graficzne i słowne znaki towarowe PAM-PAM - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PAM-PIM'S BABY-PROP - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2006/C 281/60)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Gérard Meric (Paryż, Francja) (przedstawiciel: P. Murzeau, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Rassat, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM: Arbora & Ausonia, SL (Barcelona, Hiszpania)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 stycznia 2005 r. w sprawie R 250/2004-1, dotyczącą sprzeciwu uprawnionego z krajowych słownych i graficznych znaków towarowych PAM-PAM wobec rejestracji słownego znaku towarowego PAM-PIM'S BABY-PROP (postępowanie w sprawie sprzeciwu nr B 505 067).
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżący zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 143 z 11.6.2005


title: Sprawa C-111/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upravno sodišče Republike Slovenije – Słowenia) – Občina Gorje/Republika Slovenija [Odesłanie prejudycjalne — Wspólna polityka rolna — Rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 — Rozporządzenie (UE) nr 65/2011 — Finansowanie przez EFRROW — Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich — Zasady kwalifikowalności operacji i wydatków — Warunek czasowy — Całkowite wykluczenie — Zmniejszenie wsparcia]

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/13

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upravno sodišče Republike Slovenije – Słowenia) – Občina Gorje/Republika Slovenija
   (Sprawa C-111/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka rolna - Rozporządzenie (WE) nr 1698/2005 - Rozporządzenie (UE) nr 65/2011 - Finansowanie przez EFRROW - Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich - Zasady kwalifikowalności operacji i wydatków - Warunek czasowy - Całkowite wykluczenie - Zmniejszenie wsparcia])
   (2016/C 335/17)
   Język postępowania: słoweński

      Sąd odsyłający

   Upravno sodišče Republike Slovenije

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Občina Gorje

      Strona pozwana: Republika Slovenija

      Sentencja

               1)

               Artykuł 71 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak będące przedmiotem postępowania głównego, zgodnie z którym do wkładu z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich na współfinansowanie operacji wybranej przez instytucję zarządzającą danego programu rozwoju obszarów wiejskich lub na jej odpowiedzialność kwalifikują się wyłącznie wydatki poniesione po wydaniu decyzji o przyznaniu takiego wsparcia.

               2)

               Artykuł 71 ust. 3 rozporządzenia nr 1698/2005 w związku z art. 30 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, takiemu jak będące przedmiotem postępowania głównego, które przewiduje odrzucenie w całości wniosku o płatność dotyczącego operacji, której przyznano współfinansowanie przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, jeżeli niektóre wydatki dokonane na rzecz tej operacji zostały poniesione przed wydaniem decyzji o przyznaniu takiego wsparcia, pod warunkiem że beneficjent wsparcia nie złożył umyślnie fałszywej deklaracji we wniosku o płatność.

      (1)  Dz.U. C 245 z 27.7.2015.


title: Sprawa T-348/07: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2010 r. — Al-Aqsa przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki restrykcyjne skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom mające na celu zwalczanie terroryzmu — Zamrożenie funduszy — Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB i rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dostosowanie żądań — Kontrola sądowa — Warunki wdrożenia środka Unii w postaci zamrożenia funduszy)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/32

      Wyrok Sądu z dnia 9 września 2010 r. — Al-Aqsa przeciwko Radzie
      (Sprawa T-348/07) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki restrykcyjne skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom mające na celu zwalczanie terroryzmu - Zamrożenie funduszy - Wspólne stanowisko 2001/931/WPZiB i rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dostosowanie żądań - Kontrola sądowa - Warunki wdrożenia środka Unii w postaci zamrożenia funduszy)
      (2010/C 288/61)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Stichting Al-Aqsa (Heerlen, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci J. Pauw, G. Pulles, A. M. van Eik i M. Uiterwaal)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Finnegan, G.J. Van Hegelsom i B. Driessen, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C.M. Wissels, M. de Mol i Y. de Vries, pełnomocnicy) oraz Komisja Europejska (przedstawiciele: P. van Nuffel i S. Boelaert, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Początkowo, zasadniczo, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2007/445/WE z dnia 28 czerwca 2007 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzje 2006/379/WE oraz 2006/1008/WE (Dz.U. L 169, s. 58) w zakresie dotyczącym skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2007/445/WE z dnia 28 czerwca 2007 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzje 2006/379/WE oraz 2006/1008/WE, decyzji Rady z dnia 20 grudnia 2007 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001 i uchylającej decyzję 2007/445/WE, decyzji Rady z dnia 15 lipca 2008 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001 i uchylającej decyzję 2007/868/WE, decyzji Rady z dnia 26 stycznia 2009 r. wykonującej art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001 i uchylającej decyzję 2008/583/WE oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 501/2009 z dnia 15 czerwca 2009 r. wykonującego art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 2580/2001 i uchylającego decyzję 2009/62/WE w zakresie dotyczącym Stichting Al-Aqsa.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Stichting Al-Aqsa.

                  4)

                  Królestwo Niderlandów oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa C-129/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem College van Beroep voor het bedrijfsleven te 's-Gravenhage, wydanym w dniu 17 marca 2005 r. w sprawie Raverco N.V. przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem College van Beroep voor het bedrijfsleven te 's-Gravenhage, wydanym w dniu 17 marca 2005 r. w sprawie Raverco N.V. przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   (Sprawa C-129/05)
   (2005/C 143/27)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 21 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem College van Beroep voor het bedrijfsleven te 's-Gravenhage, wydanym w dniu 17 marca 2005 r. w sprawie Raverco N.V. przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit.
   College van Beroep voor het bedrijfsleven te 's-Gravenhage zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy wykładni art. 17 ust. 2 lit. a) dyrektywy 97/78/WE (1) należy dokonywać w ten sposób, że okoliczność sprzeciwiająca się odesłaniu przesyłki, która nie spełnia warunków przywozu, polega na niespełnieniu wspólnotowych warunków przywozu czy też niespełnieniu warunków obowiązujących w miejscu przeznaczenia uzgodnionym z osobą odpowiedzialną za przesyłkę i znajdującym się poza terytoriami wskazanymi w załączniku I do dyrektywy 97/78/WE?

               2)

               Czy wykładni art. 17 ust. 2 lit. a) dyrektywy 97/78/WE w związku z art. 22 ust. 2 tej dyrektywy oraz art. 5 rozporządzenia 2377/90 (2) należy dokonywać w ten sposób, że nakazuje on obligatoryjne zniszczenie partii produktów pochodzenia zwierzęcego, w odniesieniu do których, w następstwie jednej z kontroli przewidzianych w dyrektywie 97/78/WE, stwierdzono, że stanowią zagrożenie dla zdrowia ludzi lub zwierząt?

               3)

               Czy wykładni art. 22 dyrektywy 97/78/WE w związku z art. 5 rozporządzenia 2377/90 należy dokonywać w ten sposób, że każdy przypadek stwierdzenia obecności pozostałości jednej z substancji wskazanych w załączniku V do rozporządzenia 2377/90 oznacza, że dana partia produktów stanowi takie zagrożenie dla zdrowia ludzi lub zwierząt, że jej odesłanie jest wyłączone?

               4)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na drugie pytanie — czy wykładni art. 17 ust. 2 dyrektywy 97/78/WE należy dokonywać w ten sposób, że ma on również na celu ochronę interesów państw trzecich, do których partia produktów zostałaby odesłana, nawet jeśli z ochroną takiego interesu nie wiąże się jednocześnie ochrona interesu umiejscowionego w Państwach Członkowskich Unii Europejskiej?

      (1)  Dyrektywa Rady 97/78 z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiająca zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich (Dz.U. L 24, str. 9).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2377/90 z dnia 26 czerwca 1990 r. ustanawiające wspólnotową procedurę dla określania maksymalnego limitu pozostałości Weterynaryjnych Produktów Leczniczych w środkach spożywczych pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. L 224, str. 1).


title: Sprawa T-561/08: Wyrok Sądu z dnia 18 października 2011 r. — Gutknecht przeciwko Komisji (Odpowiedzialność pozaumowna — Zdrowie zwierząt — Produkty biobójcze — Ocena substancji czynnych znajdujących się w obrocie — Wydawanie przez Komisję rozporządzeń na mocy dyrektywy 98/8/WE — Związek przyczynowy)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/28

         Wyrok Sądu z dnia 18 października 2011 r. — Gutknecht przeciwko Komisji
   (Sprawa T-561/08) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Zdrowie zwierząt - Produkty biobójcze - Ocena substancji czynnych znajdujących się w obrocie - Wydawanie przez Komisję rozporządzeń na mocy dyrektywy 98/8/WE - Związek przyczynowy)
   2011/C 347/42
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jürgen Gutknecht (Kirchheimbolanden, Niemcy) (przedstawiciele: K. Van Maldegem i C. Mereu, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver i G. Wilms, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie mająca na celu naprawienie szkody powstałej wskutek rzekomo bezprawnego wydania przez Komisję szeregu rozporządzeń na mocy dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (Dz.U. L 123, s. 1), a także ewentualnie wskutek rzekomego niepodjęcia przez Komisję środków niezbędnych dla poszanowania prawa do ochrony informacji dostarczanych w ramach stosowania powyższej dyrektywy

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Jürgen Gutknecht ponosi własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa C-384/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 27 czerwca 2017 r. – Dooel Uvoz-Izvoz Skopje Link Logistik N&N/Budapest Rendőrfőkapitánya

text:
               25.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 318/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 27 czerwca 2017 r. – Dooel Uvoz-Izvoz Skopje Link Logistik N&N/Budapest Rendőrfőkapitánya
   (Sprawa C-384/17)
   (2017/C 318/10)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dooel Uvoz-Izvoz Skopje Link Logistik N&N.

      Strona pozwana: Budapest Rendőrfőkapitánya.

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy przesłanka proporcjonalności ustanowiona przez art. 9a dyrektywy 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe (1) w wykładni Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zawartej w wyroku z dnia 22 marca 2017 r., wydanym w sprawach połączonych C-497/15 i C-498/15 Euro-Team (EU:C:2017:229), stanowi przepis dyrektywy o bezpośrednim stosowaniu?

               2.

               W przypadku, gdyby przesłanka proporcjonalności ustanowiona przez art. 9a dyrektywy 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe w wykładni Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej zawartej w wyroku z dnia 22 marca 2017 r., wydanym w sprawach połączonych C-497/15 i C-498/15 Euro-Team (EU:C:2017:229), nie stanowiła przepisu dyrektywy o bezpośrednim stosowaniu:
               to czy wykładnia prawa krajowego zgodna z prawem Unii pozwala i wymaga, aby sąd krajowy i krajowy organ administracyjny – w braku działalności ustawodawczej w krajowych ramach prawnych – uzupełnili właściwe uregulowanie węgierskie w niniejszej sprawie materialnymi kryteriami przesłanki proporcjonalności ustanowionymi w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 22 marca 2017 r., wydanym w sprawach połączonych C-497/15 i C-498/15,Euro-Team (EU:C:2017:229)?

      (1)  Dz.U. 1999, L 187, s. 42.


title: Sprawa T-196/05: Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2005 r. przez Jeana-Françoisa Viviera przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/31

         Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2005 r. przez Jeana-Françoisa Viviera przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-196/05)
   (2005/C 193/51)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 9 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Jeana-Françoisa Viviera, zamieszkałego w Le Petten (Niderlandy), reprezentowanego przez adwokatów Sébastiena Orlandiego, Alberta Coolena i Etienne'a Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1.

               uchylenie decyzji Komisji zaszeregowującej go do grupy A*6,

               2.

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżący został zatrudniony przez Komisję jako członek personelu zatrudnionego na czas określony na stanowisku, którego poziom odpowiedzialności został w ogłoszeniu o wolnym stanowisku ustalony poprzez odniesienie do grup zaszeregowania A7 — A4, które w nowym systemie odpowiadają grupom zaszeregowania A*8 — A*12. Przy zatrudnieniu został on jednak zaszeregowany do grupy A*6.
   Skarżący wnosi o uchylenie tej decyzji, podnosząc, że narusza ona art. 9 warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot, ponieważ został on zatrudniony w grupie zaszeregowania niższej niż poziom odpowiedzialności przewidziany dla jego stanowiska. Skarżący twierdzi ponadto, że art. 12 załącznika XIII do regulaminu, przywołany przez Komisję w celu uzasadnienia jej decyzji o zaszeregowaniu, nie ma jego zdaniem zastosowania w tym przypadku, biorąc pod uwagę, że rozpoczął on służbę po dniu 30 kwietnia 2004 r.


title: Sprawa F-37/13: Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/59

         Skarga wniesiona w dniu 26 kwietnia 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-37/13)
   2013/C 207/100
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Blot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji OLAF-u oddalającej wniosek o przedłużenie zawartej ze stroną skarżącą umowy w następstwie stwierdzenia nieważności tej decyzji w wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej i żądanie zadośćuczynienia i odszkodowania za doznaną krzywdę i poniesioną szkodę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 8 sierpnia 2012 r. oddalającej wniosek o przedłużenie umowy zwartej ze stroną skarżącą;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji z dnia 12 sierpnia 2010 r. oddalającej wniosek o przedłużenie umowy zawartej ze stroną skarżącą w razie zakwestionowania stwierdzenia jej nieważności w ramach postępowania odwoławczego przed Sądem Unii;

               —

               i w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 17 stycznia 2013 r. oddalającej zażalenie wniesione przez stronę skarżącą w dniu 21 września 2012 r.;

               —

               przyznanie stronie skarżącej z tytułu poniesionej szkody kwoty odpowiadającej różnicy pomiędzy wynagrodzeniem, które otrzymałaby, gdyby mogła uzyskać przedłużenie umowy członka personelu tymczasowego w ramach OLAF-u na 4 dalsze lata, a wynagrodzeniem, które otrzymywała od maja 2011 r. (przy uwzględnieniu uprawnień emerytalnych i zwykłego przebiegu kariery zawodowej);

               —

               naprawienie szkody poniesionej przez stronę skarżącą ze względu na utratę szansy na uzyskanie umowy na czas nieokreślony, ustalonej ex aequo et bono i tymczasowo na 250 000 EUR;

               —

               przyznanie kwoty ustalonej ex aequo et bono i tymczasowo na 10 000 EUR z tytułu doznanej krzywdy;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.


title: Sprawa C-108/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 6 marca 2013 r. — Société Mac GmbH przeciwko Ministère de l’agriculture, de l’agroalimentaire et de la forêt

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 6 marca 2013 r. — Société Mac GmbH przeciwko Ministère de l’agriculture, de l’agroalimentaire et de la forêt
   (Sprawa C-108/13)
   2013/C 141/27
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Société Mac GmbH

      Strona pozwana: Ministère de l’agriculture, de l’agroalimentaire et de la forêt

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 34 i 36 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które uzależnia między innymi wydanie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu środka ochrony roślin w ramach przywozu równoległego od warunku, że dany produkt jest objęty w państwie wywozu pozwoleniem na wprowadzenie do obrotu wydanym zgodnie z dyrektywą 91/414/EWG (1), i w konsekwencji nie pozwala na wydanie pozwolenia na wprowadzenie do obrotu w ramach przywozu równoległego dla produktu, który jest objęty w państwie wywozu pozwoleniem na wprowadzenie do obrotu w ramach przywozu równoległego i który jest identyczny z produktem dopuszczonym do obrotu w państwie przywozu?

      (1)  Dyrektywa Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. L 230, s. 1).


title: Sprawa C-536/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven – Niderlandy) – Tele2 (Netherlands) BV, Ziggo BV, Vodafone Libertel BV/Autoriteit Consument en Markt (ACM) (Odesłanie prejudycjalne — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/22/WE — Artykuł 25 ust. 2 — Biura numerów i spis abonentów telefonicznych — Dyrektywa 2002/58/WE — Artykuł 12 — Spisy abonentów — Udostępnienie danych osobowych dotyczących abonentów dla celów świadczenia publicznie dostępnych usług biura numerów i spisu abonentów — Zgoda abonenta — Rozróżnienie według państwa członkowskiego, w którym świadczone są publicznie dostępne usługi biura numerów i spisu abonentów — Zasada niedyskryminacji)

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/9

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven – Niderlandy) – Tele2 (Netherlands) BV, Ziggo BV, Vodafone Libertel BV/Autoriteit Consument en Markt (ACM)
   (Sprawa C-536/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Dyrektywa 2002/22/WE - Artykuł 25 ust. 2 - Biura numerów i spis abonentów telefonicznych - Dyrektywa 2002/58/WE - Artykuł 12 - Spisy abonentów - Udostępnienie danych osobowych dotyczących abonentów dla celów świadczenia publicznie dostępnych usług biura numerów i spisu abonentów - Zgoda abonenta - Rozróżnienie według państwa członkowskiego, w którym świadczone są publicznie dostępne usługi biura numerów i spisu abonentów - Zasada niedyskryminacji))
   (2017/C 151/12)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   College van Beroep voor het Bedrijfsleven

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Tele2 (Netherlands) BV, Ziggo BV, Vodafone Libertel BV

      Strona pozwana: Autoriteit Consument en Markt (ACM)

      przy udziale: European Directory Assistance NV

      Sentencja

               1)

               Artykuł 25 ust. 2 dyrektywy o usłudze powszechnej 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/136/WE z dnia 25 listopada 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „wniosku” zawarte w tym artykule obejmuje również wniosek złożony przez przedsiębiorstwo z siedzibą w państwie członkowskim innym niż to, w którym mają siedziby przedsiębiorstwa przypisujące numery telefoniczne abonentom, które to przedsiębiorstwo wnosi o udzielenie posiadanych przez owe przedsiębiorstwa istotnych informacji w celu świadczenia publicznie dostępnych usług biura numerów i spisu abonentów w tym państwie członkowskim lub w innych państwach członkowskich.

               2)

               Artykuł 25 ust. 2 dyrektywy 2002/22, zmienionej dyrektywą 2009/136, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby przedsiębiorstwo, które przypisuje numery telefoniczne abonentom i ma obowiązek, na mocy przepisów krajowych, uzyskania zgody tych abonentów na wykorzystanie dotyczących ich danych do celów świadczenia usług biura numerów i spisu abonentów, sformułowało ten wniosek w taki sposób, aby wspomniani abonenci wyrażali w sposób odmienny zgodę na to wykorzystanie w zależności od państwa członkowskiego, w którym świadczą te usługi przedsiębiorstwa mogące wnosić o udzielenie informacji, o których mowa w owym przepisie.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016


title: Sprawa C-221/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 2 maja 2007 r. — Krystyna Zablocka-Weyhermüller przeciwko Land Baden-Württemberg

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Stuttgart (Niemcy) w dniu 2 maja 2007 r. — Krystyna Zablocka-Weyhermüller przeciwko Land Baden-Württemberg
   (Sprawa C-221/07)
   (2007/C 183/27)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Sozialgericht Stuttgart (Niemcy).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Krystyna Zablocka-Weyhermüller.

      Strona pozwana: Land Baden-Württemberg.
   Pytanie prejudycjalne
   Czy obowiązujące w prawie niemieckim ograniczenia socjalnych świadczeń odszkodowawczych w rozumieniu § 64e Bundesversorgungsgesetz („BVG”) w odniesieniu do osób uprawnionych do świadczeń na rzecz ofiar działań wojennych, mających miejsce zamieszkania lub stałe miejsce pobytu w Polsce, jako nowym państwie członkowskim Unii Europejskiej, są zgodne z prawem wspólnotowym wyższej rangi, w szczególności z punktu widzenia swobody przepływu osób.


title: Sprawa T-558/13: Skarga wniesiona w dniu 24 października 2013 r. — FSA przeciwko OHIM — Motokit Veículos e Acessórios (FSA K-FORCE)

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/23

         Skarga wniesiona w dniu 24 października 2013 r. — FSA przeciwko OHIM — Motokit Veículos e Acessórios (FSA K-FORCE)
   (Sprawa T-558/13)
   2014/C 24/40
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: FSA Srl (Busnago, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Locatelli i M. Cartella)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Motokit Veículos e Acessórios, SA (Vagos, Portugalia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 sierpnia 2013 r. w sprawie R 436/2012-2;

               —

               nakazanie dokonania rejestracji słownego znaku towarowego FSA K-FOTCE;

               —

               obciążenie pozwanego i interwenienta kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Słowny znak towarowy FSA K-FORCE — wspólnotowy znak towarowy nr 9 191 909

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Motokit Veículos e Acessórios, SA

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Podstawa unieważnienia prawa do znaku określona w art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Unieważnienie prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 oraz art. 75 tego aktu


title: Sprawa C-569/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 94/22/WE — Warunki udzielania zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów oraz korzystania z nich — Niedyskryminujący dostęp)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-569/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 94/22/WE - Warunki udzielania zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów oraz korzystania z nich - Niedyskryminujący dostęp)
   2013/C 225/04
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann i M. Owsiany-Hornung, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: M. Szpunar, M. Drwięcki i B. Majczyna, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprawidłowa lub niekompletna transpozycja art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 oraz art. 5 pkt 1 i 2 dyrektywy 94/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie warunków udzielania i korzystania z zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów (Dz.U. L 164, s. 3.) — Niedyskryminujący dostęp do podejmowania takiej działalności i do jej prowadzenia

      Sentencja

               1)

               Poprzez niepodjęcie środków niezbędnych do zapewnienia, aby dostęp do działalności polegającej na poszukiwaniu, badaniu i produkcji węglowodorów był pozbawiony wszelkiej dyskryminacji zainteresowanych podmiotów oraz aby zezwolenia na prowadzenie owej działalności udzielane były według procedury, zgodnie z którą wszystkie zainteresowane podmioty mogą składać wnioski według kryteriów, które zostały opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej przed rozpoczęciem okresu składania wniosków, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 ust. 2 oraz art. 5 pkt 1 i 2 dyrektywy 94/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie warunków udzielania i korzystania z zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska i Rzeczpospolita Polska ponoszą swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 46 z 12.2.2011.


title: Sprawa C-47/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 sierpnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/37

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 sierpnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-47/06) (1)

   (2006/C 294/70)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006


title: Sprawa C-330/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hovrätten för Övre Norrland, wydanym w dniu 22 sierpnia 2005 r. w sprawie Fredrik Granberg przeciwko Lokal Åklagaren I Haparanda

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hovrätten för Övre Norrland, wydanym w dniu 22 sierpnia 2005 r. w sprawie Fredrik Granberg przeciwko Lokal Åklagaren I Haparanda
   (Sprawa C-330/05)
   (2005/C 271/31)
   Język postępowania: szwedzki
   W dniu 6 września 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Hovrätten för Övre Norrland, wydanym w dniu 22 sierpnia 2005 r. w sprawie Fredrik Granberg przeciwko Lokal Åklagaren I Haparanda.
   Hovrätten för Övre Norrland zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy art. 9 ust. 3 dyrektywy 92/12 zezwala Państwom Członkowskim na wyłączenie mazutu za pomocą przepisu o charakterze generalnym, z zakresu stosowania art. 8 dyrektywy z takim skutkiem, że Państwo Członkowskie może postanowić, iż osoba prywatna, która sama i dla własnego użytku nabyła mazut w innym Państwie Członkowskim, gdzie produkt ten został dopuszczony do obrotu, i która sama przetransportowała go do Państwa Członkowskiego przeznaczenia jest zobowiązana do zapłacenia podatku akcyzowego w tym ostatnim Państwie Członkowskim niezależnie od sposobu, w jaki mazut został przetransportowany?

               2.

               W przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy art. 9 ust. 3 dyrektywy jest zgodny z podstawowymi zasadami Traktatu dotyczącymi swobodnego przepływu towarów, jak również z zasadą proporcjonalności wobec tego, że celem art. 9 ust. 3 dyrektywy wydaje się być zniechęcanie osób prywatnych do transportowania olejów mineralnych poprzez ustanowienie wyjątku od zasady ogólnej, zgodnie z którą w przypadku towarów nabytych przez osoby prywatne dla własnego użytku i przetransportowane przez nich samych podatek akcyzowy jest pobierany w Państwie Członkowskim, gdzie towary te zostały nabyte? Czy taki cel jest zgodny z podstawą prawną dyrektywy wskazaną przez Radę, czy też art. 9 ust. 3 jest niezgodny z prawem?

               3.

               W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy dokonany przez osobę prywatną transport 3 000 litrów mazutu w trzech kontenerach IBC (na produkty płynne luzem), które mogłyby być dopuszczone do transportu substancji niebezpiecznych, zwłaszcza płynnych, w ramach wykonywania działalności gospodarczej, umieszczonych na ciężarówce stanowi nietypowy środek transportu w rozumieniu art. 9 ust. 3 dyrektywy 92/12?

               4.

               Czy jest zgodne z art. 7 ust. 4 dyrektywy 92/12, wydanie przez Państwo Członkowskie przepisu, na podstawie którego osoba prywatna, która sama nabyła dla własnego użytku mazut w innym Państwie Członkowskim, gdzie produkt ten został dopuszczony do obrotu, i która sama przetransportowała do docelowego Państwa Członkowskiego nietypowym środkiem transportu w rozumieniu art. 9 ust. 3 dyrektywy, jest zobowiązana do ustanowienia zabezpieczenia zapłaty podatku akcyzowego, jak również do posiadania w trakcie dokonywania transportu uproszczonego dokumentu towarzyszącego oraz dowodu ustanowienia zabezpieczenia zapłaty podatku akcyzowego?


title: Sprawa T-846/16: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2016 r. – QF/Komisja

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/31

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2016 r. – QF/Komisja
   (Sprawa T-846/16)
   (2017/C 053/38)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: QF (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci L. Ruiz Ezquerra, R. Oncina Borrego, I. Sobrepera Millet i A. Hernández Pardo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że decyzja Komisji z dnia 4 lipca 2016 r. dotycząca pomocy państwa SA.29769 (2013/C) (ex 2013/NN) udzielonej przez Hiszpanię na rzecz określonych klubów piłkarskich narusza art. 107 ust. 1 i art. 108 ust. 3 TFUE, ponieważ możliwość skonsolidowania kont wynikająca z zezwolenia czterem klubom na uczestnictwo w różnych dyscyplinach na mocy ustawy 10/1990, podobnie jak zastosowanie obniżonej stawki podatku od osób prawnych również stanowi pomoc państwa niezgodną z rynkiem wewnętrznym, co powinno było zostać stwierdzone przez Komisję Europejską,

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności środka i zobowiązanie Królestwa Hiszpanii do odzyskania pomocy niezgodnej z rynkiem wewnętrznym od beneficjentów, a ponadto obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są identyczne z powołanymi w skardze T-845/16, QG/Komisja


title: Sprawa C-228/16 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 31 maja 2017 r. – Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI)/Komisja Europejska (Odwołanie — Pomoc państwa — Decyzja o umorzeniu — Odmowa dalszego badania przez Komisję Europejską skargi złożonej do niej przez wnoszącą odwołanie — Brak pomocy po zakończeniu wstępnego etapu badania — Decyzja wyłącznie potwierdzająca — Przesłanki zgodności z prawem cofnięcia decyzji o umorzeniu)

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 31 maja 2017 r. – Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI)/Komisja Europejska
   (Sprawa C-228/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Pomoc państwa - Decyzja o umorzeniu - Odmowa dalszego badania przez Komisję Europejską skargi złożonej do niej przez wnoszącą odwołanie - Brak pomocy po zakończeniu wstępnego etapu badania - Decyzja wyłącznie potwierdzająca - Przesłanki zgodności z prawem cofnięcia decyzji o umorzeniu))
   (2017/C 249/12)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI) (przedstawiciele: adwokat E. Bourtzalas, A. Oikonomou, E. Salaka, C. Synodinos i H. Tagaras, dikigoroi, adwokat D. Waelbroeck)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouchagiar i É. Gippini Fournier, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Postanowienie Sądu Unii Europejskiej z dnia 9 lutego 2016 r., DEI/Komisja (T-639/14, niepublikowane, EU:T:2016:77), zostaje uchylone.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 211 z 13.6.2016.


title: Sprawa T-287/10: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2010 r. — Unilever España i Unilever przeciwko OHIM — Med Trans G. Poulias-S. Brakatselos (MED FRIGO S.A.)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/49

         Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2010 r. — Unilever España i Unilever przeciwko OHIM — Med Trans G. Poulias-S. Brakatselos (MED FRIGO S.A.)
   (Sprawa T-287/10)
   ()
   2010/C 234/88
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Unilever España S.A. i Unilever N.V. (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat C. Prat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również:„Med Trans” G. Poulias-S. Brakatselos A.E. (Patra, Grecja)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 20 kwietnia 2010 r. w sprawie R 1025/2009-2;

               —

               nakazanie Wydziałowi Sprzeciwów Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) dalszego badania dowodu i oceny zastosowania art. 8 ust. 1, art. 8 ust. 4 i art. 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               ewentualnie zmiana zaskarżonej decyzji i wydanie orzeczenia co do istoty;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:„Med Trans” G. Poulias-S. Brakatselos A.E.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „MED FRIGO S.A.” dla usług z klasy 39

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowany w Hiszpanii pod numerem 112534 słowny znak towarowy „FRIGO” dla towarów z klasy 30; zarejestrowany w Hiszpanii pod numerem 123204 graficzny znak towarowy „Frigo” dla towarów z klasy 30; zarejestrowany w Hiszpanii pod numerem 434378 graficzny znak towarowy „Frigo” dla towarów z klasy 30; zarejestrowany w Hiszpanii pod numerem 767539 graficzny znak towarowy „Frigo” dla towarów z klasy 30; zarejestrowany w Hiszpanii pod numerem 2148274 graficzny znak towarowy „Frigo” dla towarów z klasy 30; zarejestrowany w Hiszpanii pod numerem 60893 słowny znak towarowy „FRIGO S.A.” jako „nazwa handlowa dla wytwarzania i produkcji lodów i produktów mlecznych”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie zasady 19 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie oceniła, że strona skarżąca nie dostarczyła wszystkich koniecznych dowodów istnienia, ważności i zakresu ochrony wcześniejszego znaku towarowego, na którym opierał się sprzeciw; naruszenie zasady 19 ust. 3 w związku z zasadą 98 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95, ponieważ Izba Odwoławcza nieprawidłowo stwierdziła, że przedstawione przez stronę skarżącą tłumaczenia nie były wystarczająco jasne i dobrze usystematyzowane.


title: Sprawy połączone T-440/07, T-465/07 i T-1/08: Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2010 r. — Huta Buczek i in. przeciwko Komisji (Umorzenie postępowania)

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/14

         Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2010 r. — Huta Buczek i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-440/07, T-465/07 i T-1/08) (1)

   (Umorzenie postępowania)
   2010/C 260/18
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Huta Buczek Sp. z o.o. (Sosnowiec, Polska) (przedstawiciel: D. Szlachetko-Reiter, adwokat) (sprawa T-440/07); Emilian Salej, działający w charakterze syndyka masy upadłościowej spółki Technologie Buczek S.A. (Laryszów, Polska); Technologie Buczek S.A. (Sosnowiec) (przedstawiciel: D. Szlachetko-Reiter, adwokat) (sprawa T-465/07); oraz Buczek Automotive Sp. z o.o. (Sosnowiec) (przedstawciele: początkowo T. Gackowski, następnie D. Szlachetko-Reiter, a wreszcie — J. Jurczyk, adwokaci) (sprawa T-1/08)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Gross, M. Kaduczak, A. Stobiecka-Kuik i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: początkowo M. Niechciał, a następnie M. Krasnodebska-Tomkiel i M. Rzotkiewicz, pełnomocnicy) (sprawy T-440/07 i T-1/08)

      Przedmiot

   Wnioski o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji z dnia 23 października 2007 r. C(2007) 5087 wersja ostateczna w sprawie pomocy państwa nr C 23/2006 (ex NN 35/2006), udzielonej przez Rzeczpospolitą Polską na rzecz producenta stali grupy Technologie Buczek

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie skargi w sprawie T-465/07 w zakresie, w jakim została ona wniesiona przez Emiliana Saleja.

               2)

               Każda ze stron pokryje swe koszty poniesione w sprawie T-465/07 w zakresie, w jakim została ona wniesiona przez Emiliana Saleja.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008


title: Sprawa C-85/09 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 17 grudnia 2008 r. w sprawie T-137/07 Portela przeciwko Komisji, wniesione w dniu 27 lutego 2009 r. przez Portela – Comércio de artigos ortopédicos e hospitalares, L. da

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/16

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 17 grudnia 2008 r. w sprawie T-137/07 Portela przeciwko Komisji, wniesione w dniu 27 lutego 2009 r. przez Portela – Comércio de artigos ortopédicos e hospitalares, L.da

   (Sprawa C-85/09 P)
   2009/C 102/26
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Portela – Comércio de artigos ortopédicos e hospitalares, L.da (przedstawiciel: C. Mourato, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Częściowe uchylenie zaskarżonego postanowienia, w zakresie, w jakim uznano, że nie został wykazany związek przyczynowy między zaniechaniem Komisji a podnoszoną przez skarżącą szkodą (pkt 96, 97, 99, 100 i 101 zaskarżonego postanowienia).

         Co do istoty sprawy:

               —

               Stwierdzenie, że w niniejszej sprawie spełnione zostały przesłanki powstania odpowiedzialności pozaumownej Komisji; zasądzenie od Komisji naprawienia zarzucanych jej szkód; zasądzenie od Komisji pokrycia całości kosztów poniesionych w obydwóch postępowaniach, włącznie z kosztami poniesionymi przez skarżącą.

               —

               Ewentualnie, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji w celu sprawdzenia, że zostały spełnione przesłanki powstania odpowiedzialności pozaumownej; zasądzenie od Komisji naprawienia zarzucanych jej szkód; zasądzenie od Komisji pokrycia kosztów wynikających z wniesienia niniejszej skargi oraz kosztów postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji, włącznie z kosztami poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

               —

               Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia jest niewystarczające, ponieważ Sąd Pierwszej Instancji nie udzielił odpowiedzi na argumenty podniesione przez skarżącą w pkt 92 i 93 pierwotnej skargi, zgodnie z którymi brak upoważnionego przedstawiciela wytwórcy z siedzibą we Wspólnocie, wymaganego na mocy dyrektywy, uniemożliwia przeprowadzenie procedury oceny zgodności przez jednostkę notyfikowaną, ani też na twierdzenie Komisji, że nie zwrócono się do niej o podjęcie działania w ramach procedury ochronnej, ponieważ portugalska jednostka Infarmed nie działała zgodnie z art. 14b dyrektywy Rady 93/42/EWG (1) z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych, w brzmieniu zmienionym przez dyrektywę 98/79/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 1998 r. w sprawie wyrobów medycznych używanych do diagnozy in vitro.

               —

               Popełniono błąd w ocenie odnośnie do związku przyczynowego między zachowaniem Komisji a poniesioną przez skarżącą szkodą, a jednocześnie Sąd pierwszej Instancji dokonał błędnej wykładni art. 8 i 14b dyrektywy.

               —

               Naruszono prawo do obrony ze względu na odmowę zarządzenia środków dowodowych, o które wnosiła skarżąca.

      (1)  Dz.U. L 169, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 331, s. 1.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  9 lutego 2006 r.  w sprawach połączonych C-226/04 i C-228/04 (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale amministrativo regionalne del Lazio): La Cascina Soc. coop. arl i in. przeciwko Ministero della Difesa i. in. oraz Consorzio G. f. M przeciwko Ministero della Difesa i. in. (Zmówienia publiczne na usługi — Dyrektywa 92/50/EWG — Artykuł 29 akapit pierwszy lit. e) i f) — Zobowiązania usługodawców — Opłacanie składek na ubezpieczenie społeczne i podatków)

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 9 lutego 2006 r.
   w sprawach połączonych C-226/04 i C-228/04 (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunale amministrativo regionalne del Lazio): La Cascina Soc. coop. arl i in. przeciwko Ministero della Difesa i. in. oraz Consorzio G. f. M przeciwko Ministero della Difesa i. in. (1)

   (Zmówienia publiczne na usługi - Dyrektywa 92/50/EWG - Artykuł 29 akapit pierwszy lit. e) i f) - Zobowiązania usługodawców - Opłacanie składek na ubezpieczenie społeczne i podatków)
   (2006/C 86/11)
   Język postępowania: włoski
   W sprawach połączonych C 226/04 i C 228/04, mających za przedmiot wnioski o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożone przez Tribunale amministrativo regionale del Lazio (Włochy), postanowieniami z dnia 22 kwietnia 2004 r., które wpłynęły do Trybunału w dniu 2 czerwca 2004 r., w postępowaniu: La Cascina Soc. coop. arl, Zilch Srl (C-226/04) przeciwko Ministero della Difesa, Ministero dell'Economia e delle Finanze, Pedus Service, Cooperativa Italiana di Ristorazione soc. coop. arl (CIR), Istituto nazionale per l'assicurazione contro gli infortuni sul lavoro (INAIL), oraz Consorzio G. f. M. (C-228/04) przeciwko Ministero della Difesa, La Cascina Soc. coop. arl, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Schiemann, N. Colneric, K. Lenaerts i E. Juhász (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 9 lutego 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Artykuł 29 akapit pierwszy lit. e) i f) dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi nie stoi na przeszkodzie krajowej regulacji lub krajowej praktyce administracyjnej, zgodnie z którymi usługodawca, który w chwili upływu terminu do złożenia wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu przetargowym nie wypełnił swoich zobowiązań w zakresie składek na ubezpieczenie społeczne oraz podatków poprzez dokonanie płatności w całości, może uregulować swoja sytuację w terminie późniejszym

               —

               na podstawie przyjętych przez państwo instrumentów amnestii podatkowej lub zmniejszenia zobowiązań podatkowych, lub

               —

               na podstawie ugody administracyjnej mającej na celu rozłożenie na raty lub zmniejszenie zadłużenia, lub

               —

               poprzez wniesienie skargi administracyjnej lub sądowej,

         pod warunkiem, że udowodni w terminie określonym przez krajową regulację lub krajową praktykę administracyjną skorzystanie z takich instrumentów, takiej ugody lub wniesienie takiej skargi w tym terminie.

      (1)  Dz.U. C 190 z 24.7.2004.


title: Sprawa C-256/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Wien (Austria) w dniu 25 maja 2011 r. — Murat Dereci, Vishaka Heiml, Alban Kokollari, Izunna Emmanuel Maduike, Dragica Stevic przeciwko Bundesminister für Inneres

text:
               23.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 219/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Wien (Austria) w dniu 25 maja 2011 r. — Murat Dereci, Vishaka Heiml, Alban Kokollari, Izunna Emmanuel Maduike, Dragica Stevic przeciwko Bundesminister für Inneres
   (Sprawa C-256/11)
   2011/C 219/15
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgerichtshof Wien (Austria)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Murat Dereci, Vishaka Heiml, Alban Kokollari, Izunna Emmanuel Maduike, Dragica Stevic

      Strona pozwana: Bundesminister für Inneres

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Czy art. 20 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on państwu członkowskiemu na odmowę obywatelowi państwa trzeciego, którego małżonek i małoletnie dzieci są obywatelami Unii, prawa pobytu w państwie zamieszkania małżonka i dzieci, którego obywatelstwo oni posiadają, nawet wówczas, kiedy ci obywatele Unii nie są zdani w zakresie utrzymania na tego obywatela państwa trzeciego? (zgł. skarżący M. Dereci)

                           b)

                           Czy art. 20 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on państwu członkowskiemu na odmowę obywatelowi państwa trzeciego, którego małżonek jest obywatelem Unii, prawa pobytu w państwie zamieszkania małżonka, którego obywatelstwo on posiada, nawet wówczas, kiedy ten obywatel Unii nie jest zdany w zakresie utrzymania na tego obywatela państwa trzeciego? (zgł. skarżący V. Heiml i I. E. Maduike)

                           c)

                           Czy art. 20 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on państwu członkowskiemu na odmowę pełnoletniemu obywatelowi państwa trzeciego, którego matka jest obywatelką Unii, prawa pobytu w państwie zamieszkania matki, którego obywatelstwo ona posiada, nawet wówczas, kiedy ta obywatelka Unii nie jest zdana w zakresie utrzymania na tego obywatela państwa trzeciego, lecz to obywatel państwa trzeciego jest zdany w zakresie utrzymania na obywatelkę Unii? (zgł. skarżący A. Kokollari)

                           d)

                           Czy art. 20 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on państwu członkowskiemu na odmowę pełnoletniej obywatelce państwa trzeciego, której ojciec jest obywatelem Unii, prawa pobytu w państwie zamieszkania ojca, którego obywatelstwo on posiada, nawet wówczas, kiedy ten obywatel Unii nie jest zdany w zakresie utrzymania na tę obywatelkę państwa trzeciego, ale to obywatelka państwa trzeciego otrzymuje środki na utrzymanie od tego obywatela Unii? (zgł. skarżąca D. Stevic)

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Czy w przypadku wynikającego z art. 20 TFUE obowiązku państw członkowskich przyznania prawa pobytu obywatelom państw trzecich mamy do czynienia z prawem pobytu bezpośrednio wynikającym z prawa Unii, czy wystarczy, że państwo członkowskie w sposób konstytutywny przyzna obywatelowi państwa trzeciego prawo pobytu?

               3)

                           a)

                           W przypadku, gdy w następstwie odpowiedzi na pytanie drugie prawo pobytu istnieje na podstawie prawa Unii:
                           Przy jakich przesłankach prawo pobytu wynikające z prawa Unii wyjątkowo nie istnieje, wzgl. przy jakich przesłankach można pozbawić obywateli państw trzecich prawa pobytu?

                           b)

                           W przypadku, gdy w następstwie odpowiedzi na pytanie drugie powinno wystarczyć, że prawo pobytu przyznaje się konstytutywnie obywatelowi państwa trzeciego:
                           Przy jakich przesłankach można obywatelowi państwa trzeciego — pomimo co do zasady istniejącego po stronie państwa członkowskiego obowiązku umożliwienia mu pobytu — odmówić prawa pobytu?

               4)

               W przypadku, kiedy art. 20 TFUE nie sprzeciwia się odmowie prawa pobytu w państwie członkowskim obywatelowi państwa trzeciego w sytuacji, w jakiej znajduje się M. Dereci:
               Czy art. 13 decyzji nr 1/80 w sprawie rozwoju stowarzyszenia, przyjętej przez Radę Stowarzyszenia, utworzoną mocą Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Turcją z dnia 19 września 1980 r., albo art. 41 podpisanego dnia 23 listopada 1970 r. w Brukseli oraz zawartego, zatwierdzonego i potwierdzonego w imieniu Wspólnoty mocą rozporządzenia Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r. protokołu dodatkowego, który zgodnie z jego art. 67 stanowi integralną część układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Turcją, w przypadku M. Dereciego sprzeciwia się poddaniu pierwszego wjazdu tureckiego obywatela surowszym krajowym przepisom niż wcześniej obowiązujące przepisy, regulujące pierwszy wjazd tureckich obywateli, pomimo że tamte przepisy krajowe, które ułatwiały pierwszy wjazd zaczęły obowiązywać dopiero po dacie, w której weszły w życie w tym państwie członkowskim przywołane przepisy dotyczące stowarzyszenia między Europejską Wspólnotą Gospodarczą i Turcją?


title: Sprawa C-611/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 22 września 2011 r. w sprawie T-174/10 ara przeciwko OHIM, wniesione w dniu 30 listopada 2011 r. przez ara AG

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 22 września 2011 r. w sprawie T-174/10 ara przeciwko OHIM, wniesione w dniu 30 listopada 2011 r. przez ara AG
   (Sprawa C-611/11 P)
   2012/C 133/26
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: ara AG (przedstawiciel: M. Gail, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Allrounder SARL

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 22 września 2011 r. w sprawie T-174/10;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 stycznia 2010 r. (sprawa R 481/2009-1);

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) oraz interwenienta w pierwszej instancji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi, iż Sąd naruszył art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1).
   W tym względzie wnosząca odwołanie najpierw zwraca uwagę na naruszenie przez Sąd obowiązku uzasadnienia, ponieważ w ramach całościowej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd Sąd nie przedstawił wystarczających powodów w odniesieniu do kryteriów właściwego kręgu odbiorców, porównania znaków towarowych i prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. W związku z tym Sąd orzekł błędnie, że rozpatrywany krąg odbiorców składa się z przeciętnych konsumentów charakteryzujących się przeciętnym stopniem uwagi przy zakupie rozpatrywanych towarów, mimo iż wcześniej zostało wykazane, że konsumenci rzadko mają możliwość bezpośredniego porównania poszczególnych znaków towarowych. Ponadto w ramach porównania znaków towarowych Sąd orzekł błędnie, iż obecność dwóch trójkątnych motywów przeważy nad wrażeniem spornego znaku zachowanym w pamięci odbiorców. W konsekwencji Sąd przecenił znaczenie co najmniej jednego ze składników znaku towarowego.
   Sąd naruszył również obowiązek uzasadnienia, ponieważ nie odniósł się do dokumentów przedstawionych przez interwenienta w ramach analizy prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.
   Wreszcie Sąd przypisał zbyt małe znaczenie zasadzie badania stanu faktycznego z urzędu.

      (1)  Dz. U. L 78, s. 1.


title: Sprawa C-490/08: Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/15

         Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-490/08)
   (2009/C 6/25)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: N. Yerrell, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2005/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2005 r. w sprawie reasekuracji oraz zmieniającej dyrektywy Rady 73/239/EWG, 92/49/EWG, a także dyrektywy 98/78/WE i 2002/83/WE (1), a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2005/68/WE upłynął w dniu 10 grudnia 2007 r. Na dzień wniesienia skargi strona pozwana wciąż nie ustanowiła przepisów koniecznych w celu dokonania transpozycji dyrektywy, a w każdym razie dotychczas nie powiadomiła o nich Komisji.

      (1)  Dz.U. L 323, s. 1.


title: Sprawa C-457/12: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – S przeciwko Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel, Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel przeciwko G (Artykuł 20 TFUE, art. 21 ust. 1 TFUE i art. 45 TFUE  — Dyrektywa 2004/38/WE  — Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich  — Osoby uprawnione  — Prawo pobytu obywatela państwa trzeciego, członka rodziny obywatela Unii, w państwie członkowskim, którego przynależność państwową posiada obywatel Unii  — Obywatel Unii będący rezydentem i obywatelem tego samego państwa członkowskiego  — Działalność zawodowa  — Regularne przemieszczanie się do innego państwa członkowskiego)

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/7

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – S przeciwko Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel, Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel przeciwko G
   (Sprawa C-457/12) (1)

   ((Artykuł 20 TFUE, art. 21 ust. 1 TFUE i art. 45 TFUE - Dyrektywa 2004/38/WE - Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich - Osoby uprawnione - Prawo pobytu obywatela państwa trzeciego, członka rodziny obywatela Unii, w państwie członkowskim, którego przynależność państwową posiada obywatel Unii - Obywatel Unii będący rezydentem i obywatelem tego samego państwa członkowskiego - Działalność zawodowa - Regularne przemieszczanie się do innego państwa członkowskiego))
   2014/C 135/07
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: S, Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel

      Strony pozwane: Minister voor Immigratie, Integratie en Asiel, G

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Raad van State – Niderlandy – Wykładnia art. 20 TFUE, 21 TFUE, 45 TFUE i 56 TFUE oraz art. 3 ust. 1, art. 6 i art. 7 ust. 1 i 2 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77) – Beneficjenci prawa do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich – Obywatel państwa trzeciego będący członkiem rodziny obywatela Unii zamieszkującego i pracującego w państwie członkowskim swojego pochodzenia, ale w ramach pracy często podróżującego do innego państwa członkowskiego

      Sentencja

   Przepisy dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie odmówiło przyznania prawa pobytu obywatelowi państwa trzeciego będącemu członkiem rodziny obywatela Unii, w przypadku gdy wspomniany obywatel Unii posiada przynależność państwową tego państwa i ma w nim miejsce zamieszkania, jednak regularnie przemieszcza się do innego państwa członkowskiego w ramach wykonywania swojej działalności zawodowej.
   Artykuł 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, że przyznaje on członkowi rodziny obywatela Unii będącemu obywatelem państwa trzeciego pochodne prawo pobytu w państwie członkowskim, którego przynależność państwową posiada ten obywatel Unii, jeżeli ów obywatel ma miejsce zamieszkania w tym państwie, jednak regularnie przemieszcza się do innego państwa członkowskiego jako pracownik w rozumieniu wspomnianego postanowienia, ponieważ odmowa przyznania takiego prawa pobytu ma zniechęcający wpływ na faktyczne korzystanie z praw wywodzonych przez pracownika z art. 45 TFUE, która to okoliczność podlega weryfikacji przez sąd krajowy.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa C-256/06: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 stycznia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Theodor Jäger przeciwko Finanzamt Kusel-Landstuhl (Swobodny przepływ kapitału — Artykuły 73 b i 73 d traktatu WE (obecnie art. 56 WE i CE 58 WE) — Podatek od spadków — Wycena majątku objętego spadkiem — Majątek rolniczy i leśny położony w innym państwie członkowskim — Mniej korzystna metoda wyceny majątku i obliczenia należnego podatku)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 stycznia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Theodor Jäger przeciwko Finanzamt Kusel-Landstuhl
   (Sprawa C-256/06) (1)

   (Swobodny przepływ kapitału - Artykuły 73 b i 73 d traktatu WE (obecnie art. 56 WE i CE 58 WE) - Podatek od spadków - Wycena majątku objętego spadkiem - Majątek rolniczy i leśny położony w innym państwie członkowskim - Mniej korzystna metoda wyceny majątku i obliczenia należnego podatku)
   (2008/C 64/10)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Theodor Jäger

      Strona pozwana: Finanzamt Kusel-Landstuhl
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 56 traktatu WE — Przepisy krajowe dotyczące podatku od spadków — Stosowanie różnych sposobów wyceny gruntów rolnych i leśnych w zależności od tego, czy położone są one na terytorium kraju, czy w innym państwie członkowskim, oraz kwoty wolnej od podatku w przypadku nabycia gruntów położonych na terytorium kraju, prowadzące do większego obciążenia podatkowego majątku obejmującego grunty rolne i leśne położone w innym państwie członkowskim w porównaniu w stosunku do majątku położonego w całości na terytorium kraju
   Sentencja
   Artykuł 73 b ust. 1 traktatu WE (obecnie art. 56 ust. 1 WE) w związku z art. 73 d traktatu WE (obecnie art. 58 WE) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowania przepisów państwa członkowskiego, które dla celów obliczenia podatku od spadku obejmującego majątek położony na terytorium tego państwa oraz majątek rolniczy i leśny położony w innym państwie członkowskim:

               —

               przewidują, że majątek położony w owym innym państwie członkowskim jest uwzględniany do wysokości jego wartości rynkowej, podczas gdy w przypadku takiego samego majątku położonego na terytorium kraju zastosowanie znajduje szczególna procedura wyceny, której wynik odpowiada przeciętnie jedynie 10 % wartości rynkowej tego majątku, oraz

               —

               ograniczają stosowanie kwoty wolnej od podatku przyznawanej ze względów przedmiotowych do majątków rolniczych i leśnych położonych na terytorium kraju oraz uwzględniają w ich przypadku pozostałą wartość tylko do wysokości 60 %.

      (1)  Dz.U. C 224 z 16.9.2006.


title: Sprawa C-388/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 22 lipca 2011 r. — Société Le Crédit Lyonnais przeciwko Ministre du budget, des comptes publics et de la réforme de l'État

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 22 lipca 2011 r. — Société Le Crédit Lyonnais przeciwko Ministre du budget, des comptes publics et de la réforme de l'État
   (Sprawa C-388/11)
   2011/C 298/26
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Société Le Crédit Lyonnais

      Strona pozwana: Ministre du budget, des comptes publics et de la réforme de l'État

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w świetle przepisów dotyczących terytorialnego zakresu podatku od wartości dodanej wykładni art. 17 ust. 2 i 5 oraz art. 19 szóstej dyrektywy 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. (1) można dokonywać w ten sposób, iż w celu obliczania przewidzianej przez nie części podlegającej odliczeniu, centrala spółki z siedzibą w państwie członkowskim musi uwzględniać dochody uzyskane przez każdy z jej oddziałów z siedzibą w innym państwie członkowskim i analogicznie oddziały te muszą uwzględniać całość dochodów objętych zakresem podatku od wartości dodanej uzyskanych przez spółkę?

               2)

               Czy takie samo rozwiązanie należy przyjąć dla oddziałów z siedzibą poza Unią Europejską w szczególności w świetle prawa do odliczenia przewidzianego w art. 17 ust. 3 lit. a) i c) w odniesieniu do transakcji bankowych i finansowych, o których mowa w art. 13 B lit. d) ust. 1–5, w przypadku gdy klient ma siedzibę poza Wspólnotą?

               3)

               Czy odpowiedź na dwa pierwsze pytania może być różna dla poszczególnych państw członkowskich w zależności od opcji, jakie przewidziane są w ostatnim akapicie art. 17 ust. 5 w szczególności jeżeli chodzi o tworzenie odrębnych obszarów działalności?

               4)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na jedno z dwóch pierwszych pytań, po pierwsze czy należy ograniczyć stosowanie takiej części podlegającej odliczeniu do obliczania prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej obciążającego wydatki poniesione przez centralę na rzecz zagranicznych oddziałów i po drugie czy uwzględnienie dochodów uzyskanych za granicą musi być dokonywane zgodnie z przepisami stosowanymi w państwie, w którym znajduje się oddział czy też w państwie, w którym znajduje się centrala?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).