title: Sprawa T-651/19: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2019 r. – Brands Up/EUIPO (Credit24)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/83

      Skarga wniesiona w dniu 26 września 2019 r. – Brands Up/EUIPO (Credit24)
      (Sprawa T-651/19)
      (2019/C 399/102)
      Język postępowania: fiński

         Strony

         Strona skarżąca: Brands Up OÜ (Tallinn, Estonia) (przedstawiciel: adwokat M. Welin)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego „Credit24” – zgłoszenie nr 17 941 316

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 lipca 2019 r. w sprawie R 465/2019-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  rejestrację unijnego znaku towarowego nr 17 941 316;

                  —

                  nakazanie usunięcia określenia „wątpliwy” z decyzji eksperta EUIPO z dnia 20 grudnia 2018 r., s. 1;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie zasad równego traktowania i spójności orzecznictwa.


title: Sprawa T-615/15 RENV: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – LL/Parlament (Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego – Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych – Windykacja nienależnie wypłaconych kwot – Przedawnienie)

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/19

      Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – LL/Parlament
      (Sprawa T-615/15 RENV) (1)

      (Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego - Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych - Windykacja nienależnie wypłaconych kwot - Przedawnienie)
      (2019/C 406/26)
      Język postępowania: litewski

         Strony

         Strona skarżąca: LL (przedstawiciel: adwokat J. Petrulionis)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo G. Corstens i S. Toliušis, następnie S. Toliušis, N. Lorenz i M. Ecker, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu D(2014) 1553 z dnia 17 kwietnia 2014 r. dotyczącej windykacji od skarżącego kwoty 37 728 EUR nienależnie wypłaconej tytułem dodatku na zatrudnienie asystentów parlamentarnych i powiązanej z nią noty obciążeniowej z dnia 5 maja 2014 r.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     LL pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski w ramach pierwotnego postępowania przed Sądem, w sprawie T-615/15, oraz w ramach niniejszego postępowania toczącego się po przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania, w sprawie T-615/15 RENV.

                  3)

                     Parlament Europejski pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez LL w ramach postępowania odwoławczego, w sprawie C-326/16 P.

         (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.


title: Sprawa T-610/17: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – ICL-IP Terneuzen i ICL Europe Coöperatief/Komisja (REACH – Substancje podlegające zezwoleniu – Włączenie 1-bromopropanu (bromku n-propylu) do załącznika XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 – Ilość – Dokumentacja rejestracyjna – Dane – Grupowanie substancji – Zasada dobrej administracji – Prawo do swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej i wymiany handlowej – Obowiązek uzasadnienia – Uzasadnione oczekiwania – Proporcjonalność – Równość traktowania)

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/22

      Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – ICL-IP Terneuzen i ICL Europe Coöperatief/Komisja
      (Sprawa T-610/17) (1)

      (REACH - Substancje podlegające zezwoleniu - Włączenie 1-bromopropanu (bromku n-propylu) do załącznika XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 - Ilość - Dokumentacja rejestracyjna - Dane - Grupowanie substancji - Zasada dobrej administracji - Prawo do swobodnego prowadzenia działalności gospodarczej i wymiany handlowej - Obowiązek uzasadnienia - Uzasadnione oczekiwania - Proporcjonalność - Równość traktowania)
      (2019/C 406/29)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ICL-IP Terneuzen, BV (Terneuzen, Niderlandy) i ICL Europe Coöperatief UA (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: R. Cana, E. Mullier i H. Widemann, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Huttunen, R. Lindenthal i K. Mifsud-Bonnici, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Europejska Agencja Chemikaliów (przedstawiciele: M. Heikkilä, W. Broere, T. Zbihlej i N. Herbatschek, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności rozporządzenia Komisji (UE) 2017/999 z dnia 13 czerwca 2017 r. zmieniającego załącznik XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (Dz.U. 2017, L 150, s. 7) w zakresie, w jakim 1-bromopropan (bromek n-propylu) został tym rozporządzeniem włączony do wspomnianego załącznika.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     ICL-IP Terneuzen, BV i ICL Europe Coöperatief UA pokrywają własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                     Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 357 z 23.10.2017.


title: Sprawa T-636/17: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – PlasticsEurope/ECHA (REACH – Ustalenie listy substancji zidentyfikowanych w celu ich ewentualnego umieszczenia w załączniku XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 – Uzupełnienie wpisu dotyczącego substancji bisfenol A na tej liście – Artykuły 57 i 59 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 – Oczywisty błąd w ocenie – Pewność prawa – Uzasadnione oczekiwania – Proporcjonalność)

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/22

      Wyrok Sądu z dnia 20 września 2019 r. – PlasticsEurope/ECHA
      (Sprawa T-636/17) (1)

      (REACH - Ustalenie listy substancji zidentyfikowanych w celu ich ewentualnego umieszczenia w załączniku XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 - Uzupełnienie wpisu dotyczącego substancji bisfenol A na tej liście - Artykuły 57 i 59 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 - Oczywisty błąd w ocenie - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania - Proporcjonalność)
      (2019/C 406/30)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: PlasticsEurope (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci R. Cana, É. Mullier i F. Mattioli)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (przedstawiciele: M. Heikkilä, W. Broere, C. Buchanan i A. Hautamäki, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez adwokata S. Raesa)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo D. Colas, E. de Moustier i J. Traband, następnie D. Colas, J. Traband i A.-L. Desjonquères, pełnomocnicy), ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: P. Kirch, adwokat)

         Przedmiot

      Żądanie stwierdzenia nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji ED/30/2017 dyrektora wykonawczego ECHA z dnia 6 lipca 2017 r., mocą której istniejący wpis substancji bisfenol A na listę substancji zidentyfikowanych w celu ich ewentualnego umieszczenia w załączniku XIV do rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniającego dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2007, L 136, s. 3) zgodnie z art. 59 tego rozporządzenia został uzupełniony w ten sposób, że bisfenol A został zidentyfikowany również jako substancja zaburzająca gospodarkę hormonalną i powodująca prawdopodobne poważne skutki dla zdrowia ludzkiego dające powody do obaw równoważnych obawom stwarzanym przez pozostałe substancje wymienione w art. 57 lit. a)–e) wspomnianego rozporządzenia w rozumieniu art. 57 lit. f) tego rozporządzenia.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     PlasticsEurope pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Europejską Agencję Chemikaliów (ECHA) i przez ClientEarth.

                  3)

                     Republika Francuska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 382 z 13.11.2017.


title: Sprawa C-522/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 6 de Ceuta (Hiszpania) w dniu 9 lipca 2019 r. – DC/Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, S.A.

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 6 de Ceuta (Hiszpania) w dniu 9 lipca 2019 r. – DC/Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, S.A.
      (Sprawa C-522/19)
      (2019/C 413/22)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 6 de Ceuta

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: DC

         Strona pozwana: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, S.A.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w świetle dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1), w szczególności jej art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1, w celu zapewnienia ochrony konsumentów i użytkowników, oraz w świetle odnośnego orzecznictwa wspólnotowego zgodna z prawem Unii jest okoliczność, iż Tribunal Supremo ustalił w wyrokach od 44 do 49 z dnia 23 stycznia 2009 r. jako jednoznaczne kryterium regułę, zgodnie z którą w umowach kredytu hipotecznego zawartych z konsumentami niewynegocjowany warunek stanowiący, że wszystkie koszty związane z uruchomieniem transakcji kredytu hipotecznego muszą zostać przeniesione na kredytobiorcę, jest nieuczciwy, przy czym poszczególne pozycje kosztowe zawarte we wspomnianym nieuczciwym warunku uznanym za nieważny zostają rozdzielone między instytucję bankową, która narzuciła ten warunek, a konsumenta będącego kredytobiorcą – w celu ograniczenia zwrotu kwot nienależnie zapłaconych w wyniku zastosowania ustawodawstwa krajowego?
                  Oraz czy w świetle z dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, w szczególności jej art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1, w celu zapewnienia ochrony konsumentów i użytkowników, oraz w świetle odnośnego orzecznictwa wspólnotowego jest zgodna z prawem Unii okoliczność, że Tribunal Supremo dokonuje wykładni uzupełniającej warunku nieważnego z powodu jego nieuczciwego charakteru, w przypadku gdy usunięcie tego warunku i wynikających z niego skutków nie wpływa na dalsze obowiązywanie umowy kredytu hipotecznego?

                  2)

                  Ponadto, czy w odniesieniu do art. 394 LEC (2), ustanawiającego kryterium obiektywnej wymagalności w zakresie kosztów postępowania, należy uznać, że w przypadku gdy zostanie stwierdzona nieważność nieuczciwego warunku dotyczącego kosztów, lecz skutki tej nieważności są ograniczone do wspomnianego wyżej podziału kosztów, powyższe stanowi naruszenie określonych w prawie Unii Europejskiej zasad skuteczności i braku związania w razie częściowego uwzględnienia żądań w wyroku oraz czy można interpretować tę okoliczność jako wywołującą odwrotny skutek odstraszający, a w konsekwencji brak ochrony uzasadnionych interesów konsumentów i użytkowników?

         (1)  Dz.U. 1993, L 95, s. 29.

         (2)  Ley de Enjuiciamiento Civil (kodeks postępowania cywilnego).


title: Sprawa C-527/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 6 de Ceuta (Hiszpania) w dniu 9 lipca 2019 r. – HG i IH/Bankia S.A.

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 6 de Ceuta (Hiszpania) w dniu 9 lipca 2019 r. – HG i IH/Bankia S.A.
      (Sprawa C-527/19)
      (2019/C 413/24)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 6 de Ceuta

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: HG i IH

         Strona pozwana: Bankia S.A.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w świetle dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1), w szczególności jej art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1, w celu zapewnienia ochrony konsumentów i użytkowników, oraz w świetle odnośnego orzecznictwa wspólnotowego zgodna z prawem Unii jest okoliczność, iż Tribunal Supremo ustalił w wyrokach od 44 do 49 z dnia 23 stycznia 2009 r. jako jednoznaczne kryterium regułę, zgodnie z którą w umowach kredytu hipotecznego zawartych z konsumentami niewynegocjowany warunek stanowiący, że wszystkie koszty związane z uruchomieniem transakcji kredytu hipotecznego muszą zostać przeniesione na kredytobiorcę, jest nieuczciwy, przy czym poszczególne pozycje kosztowe zawarte we wspomnianym nieuczciwym warunku uznanym za nieważny zostają rozdzielone między instytucję bankową, która narzuciła ten warunek, a konsumenta będącego kredytobiorcą – w celu ograniczenia zwrotu kwot nienależnie zapłaconych w wyniku zastosowania ustawodawstwa krajowego?
                  Oraz czy w świetle z dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, w szczególności jej art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1, w celu zapewnienia ochrony konsumentów i użytkowników, oraz w świetle odnośnego orzecznictwa wspólnotowego jest zgodna z prawem Unii okoliczność, że Tribunal Supremo dokonuje wykładni uzupełniającej warunku nieważnego z powodu jego nieuczciwego charakteru, w przypadku gdy usunięcie tego warunku i wynikających z niego skutków nie wpływa na dalsze obowiązywanie umowy kredytu hipotecznego?

                  2)

                  Ponadto, czy w odniesieniu do art. 394 LEC (2), ustanawiającego kryterium obiektywnej wymagalności w zakresie kosztów postępowania, należy uznać, że w przypadku gdy zostanie stwierdzona nieważność nieuczciwego warunku dotyczącego kosztów, lecz skutki tej nieważności są ograniczone do wspomnianego wyżej podziału kosztów, powyższe stanowi naruszenie określonych w prawie Unii Europejskiej zasad skuteczności i braku związania w razie częściowego uwzględnienia żądań w wyroku oraz czy można interpretować tę okoliczność jako wywołującą odwrotny skutek odstraszający, a w konsekwencji brak ochrony uzasadnionych interesów konsumentów i użytkowników?

         (1)  Dz.U. 1993, L 95, s. 29.

         (2)  Ley de Enjuiciamiento Civil (kodeks postępowania cywilnego).


title: Sprawa C-582/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 23 maja 2019 r. w sprawach połączonych T-3/18 i T-4/18, Holzer y Cia/EUIPO – Annco, wniesione w dniu 30 lipca 2019 r. przez Holzer y Cia, SA de CV

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/22

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 23 maja 2019 r. w sprawach połączonych T-3/18 i T-4/18, Holzer y Cia/EUIPO – Annco, wniesione w dniu 30 lipca 2019 r. przez Holzer y Cia, SA de CV
      (Sprawa C-582/19 P)
      (2019/C 413/25)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona wnosząca odwołanie: Holzer y Cia, SA de CV (przedstawiciel: N.A. Fernández Fernández-Pacheco, abogado)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Annco, Inc.
      Postanowieniem z dnia 22 października 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) orzekł, że odwołanie nie zostanie przyjęte do rozpoznania, oraz obciążył Holzer y Cia, SA de CV własnymi kosztami.


title: Sprawa C-591/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 11 czerwca 2019 r. w sprawie T-138/18, De Esteban Alonso/Komisja wniesione w dniu 1 sierpnia 2019 r. przez Komisję Europejską

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/23

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 11 czerwca 2019 r. w sprawie T-138/18, De Esteban Alonso/Komisja wniesione w dniu 1 sierpnia 2019 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-591/19 P)
      (2019/C 413/26)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciel: B. Mongin i J. Baquero Cruz, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Fernando De Esteban Alonso

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku z dnia 11 czerwca 2019 r. (T-138/18);

                  —

                  oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji;

                  —

                  obciążenie F. De Estebana Alonsa całością kosztów postępowania w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty

      W zarzucie pierwszym, dotyczącym błędnej kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych w świetle art. 4 decyzji Komisji nr 1999/396, Komisja twierdzi, że Sąd nie powinien był uznać, że F. De Estebana Alonsa należy „traktować na równi” z osobami wskazanymi z podaniem nazwiska w nocie OLAF-u skierowanej w dniu 19 marca 2003 r. do organów francuskich lub przynajmniej uznać za zaangażowanego w czyny osobiście, podczas gdy zainteresowany nie należał do żadnej z tych kategorii.
      Zarzut drugi dotyczy błędnej co do prawa wykładni art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 1073/1999, zgodnie z którym instytucje powinny podjąć w związku z raportem OLAFU „takie działania, w szczególności dyscyplinarne i prawne, które wymagane są wynikami dochodzenia”. Komisja uważa, że przepisu tego nie należy interpretować a contrario, jako ograniczającego uprawnienia dyskrecjonalne przysługujące jej przy obronie interesów Unii, a w szczególności zabraniającego jej wnoszenia powództwa adhezyjnego i składania doniesień do organów krajowych, gdy uważa to za celowe w świetle posiadanych informacji, w tym na etapie poprzedzającym ewentualny raport OLAF-u.
      W zarzucie trzecim, o charakterze subsydiarnym, Komisja podnosi, że Sąd nie mógł uwzględnić skargi odszkodowawczej z powodu braku związku przyczynowego. Sąd niesłusznie pominął własne orzecznictwo, zgodnie z którym nie ma wystarczająco ścisłego związku przyczynowego między przekazaniem przez OLAF informacji organom krajowym a podnoszoną szkodą lub krzywdą.


title: Sprawa C-613/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 czerwca 2019 r. w sprawie T-209/18, Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 14 sierpnia 2019 r. przez Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/23

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 czerwca 2019 r. w sprawie T-209/18, Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 14 sierpnia 2019 r. przez Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG
      (Sprawa C-613/19 P)
      (2019/C 413/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG (przedstawiciel: C. Klawitter, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Autec AG
      Postanowieniem z dnia 24 października 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) nie uwzględnił odwołania i nakazał wnoszącej odwołanie pokrycie własnych kosztów.


title: Sprawa C-614/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 czerwca 2019 r. w sprawie T-210/18, Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 14 sierpnia 2019 r. przez Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/24

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 czerwca 2019 r. w sprawie T-210/18, Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 14 sierpnia 2019 r. przez Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG
      (Sprawa C-614/19 P)
      (2019/C 413/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Dr. Ing. h.c. F. Porsche AG (przedstawiciel: C. Klawitter, Rechtsanwalt)

         Pozostałe strony postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Autec AG
      Postanowieniem z dnia 24 października 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) nie przyjął odwołania do rozpoznania i obciążył wnoszącą odwołanie jej własnymi kosztami.


title: Sprawa C-618/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 16 sierpnia 2019 r. – Ge.Fi.L. - Gestione Fiscalità Locale SpA/Regione Campania

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 16 sierpnia 2019 r. – Ge.Fi.L. - Gestione Fiscalità Locale SpA/Regione Campania
      (Sprawa C-618/19)
      (2019/C 413/29)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ge.Fi.L. - Gestione Fiscalità Locale SpA

         Strona przeciwna: Regione Campania

         Pytanie prejudycjalne

      Czy jest sprzeczny z prawem [Unii Europejskiej], a w szczególności z zasadami swobodnego przepływu usług oraz maksymalnego otwarcia na konkurencję w zakresie zamówień publicznych na usługi przepis szczebla regionalnego, jakim jest art. 1 ust. 121 ustawy Regione Campania nr 16 z dnia 7 sierpnia 2014 r., który umożliwia bezpośrednie udzielenie zamówienia, bez organizowania przetargu, na usługi w zakresie zarządzania podatkiem samochodowym w Regione Campania na rzecz Automobile Club d’Italia?


title: Sprawa C-649/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 3 września 2019 r. – postępowanie karne przeciwko IR

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Specializiran nakazatelen syd (Bułgaria) w dniu 3 września 2019 r. – postępowanie karne przeciwko IR
      (Sprawa C-649/19)
      (2019/C 413/30)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Specializiran nakazatelen syd

         Strony w postępowaniu głównym

      IR

         Pytania prejudycjalne

      Czy prawa osoby oskarżonej określone w art. 4 (zwłaszcza prawo określone w art. 4 ust. 3), art. 6 ust. 2 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE (1) z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym odnoszą się do osoby oskarżonej, która jest aresztowana na podstawie europejskiego nakazu aresztowania?
      Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej: czy art. 8 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza on zmianę treści europejskiego nakazu aresztowania, zgodnie z formularzem wskazanym w załączniku – a w szczególności, że dopuszcza on dodanie nowego tekstu w tym formularzu, dotyczącego praw osoby, której dotyczy wniosek, przed sądami wydającego nakaz państwa członkowskiego, w celu umożliwienia zaskarżenia krajowego nakazu aresztowania i europejskiego nakazu aresztowania?
      Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie: czy wydanie europejskiego nakazu aresztowania dokładnie zgodnie z treścią formularza zawartego w załączniku (czyli bez powiadomienia osoby, której dotyczy wniosek, o prawach przysługujących jej przed sądem wydającym nakaz) – natomiast niezwłocznie po powzięciu wiadomości o aresztowaniu tej osoby, sąd wydający nakaz powiadomi ją o tych prawach i przekaże jej odpowiednie dokumenty – będzie zgodne z motywem 12 i art. 1 ust. 3 decyzji ramowej 2002/584/WSiSW, art. 4, art. 6 ust. 2 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 2012/13/UE, a także art. 6 i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?
      Gdy nie istnieje inny środek prawny gwarantujący określone w art. 4, zwłaszcza w art. 4 ust. 3, art. 6 ust. 2 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 2012/13/UE, prawa osoby aresztowanej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania – czy obowiązuje wówczas decyzja ramowa 2002/584?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/13/UE z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie prawa do informacji w postępowaniu karnym (Dz.U. L 142, 2012 r., s. 1).


title: Sprawa C-674/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 10 września 2019 r. – UAB „Skonis ir kvapas”/Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 10 września 2019 r. – UAB „Skonis ir kvapas”/Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos
      (Sprawa C-674/19)
      (2019/C 413/31)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UAB „Skonis ir kvapas”

         Druga strona postępowania: Muitinės departamentas prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 2 ust. 2 dyrektywy Rady 2011/64/UE z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie struktury oraz stawek akcyzy stosowanych do wyrobów tytoniowych (1) należy interpretować w ten sposób, że tytoń do fajek wodnych, taki jak w niniejszej sprawie (tj. składający się z tytoniu (do 24 %), syropu cukrowego, gliceryny, środków aromatyzujących i substancji konserwującej), należy traktować – do celów stosowania tego przepisu – jako „składając[y] się […] w części z substancji innych niż tytoń”?

                  2)

                  Czy art. 5 ust. 1 dyrektywy 2011/64/UE należy interpretować – w tym także wówczas, gdy uregulowanie to należy stosować łącznie z art. 2 ust. 2 tej dyrektywy – w ten sposób, że jeżeli tytoń zawarty w mieszance przeznaczonej do palenia, którą w niniejszej sprawie jest tytoń do fajek wodnych (sporny w rozpatrywanej sprawie wyrób), spełnia kryteria wskazane w art. 5 ust. 1 dyrektywy 2011/64/UE, cała ta mieszanka ma być uznawana za tytoń do palenia, niezależnie od faktu, że zawiera ona także inne substancje?

                  3)

                  Jeżeli odpowiedź na pytanie drugie jest przecząca, czy art. 2 ust. 2 lub art. 5 ust. 1 dyrektywy 2011/64/UE mają być interpretowane w ten sposób, że cały sporny wyrób, taki jak ten w postępowaniu głównym, wyprodukowany w drodze zmieszania tytoniu drobno krojonego z innymi ciekłymi i zazwyczaj drobnoziarnistymi substancjami (syropem cukrowym, gliceryną, środkami aromatyzującymi i substancją konserwującą), należy traktować jako tytoń do palenia dla celów zastosowania tej dyrektywy?

                  4)

                  Jeżeli odpowiedź na pytanie drugie jest przecząca, a odpowiedź na pytanie pierwsze i trzecie jest twierdząca, czy pozycję 2403 Nomenklatury scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011 r., rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r., rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1001/2013 z dnia 4 października 2013 r. i rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1101/2014 z dnia 16 października 2014 r., należy interpretować w ten sposób, że składników tytoniu do fajek wodnych takich jak (1) syrop cukrowy, (2) środki aromatyzujące lub (3) gliceryna nie należy uważać za „namiastki tytoniu”?

         (1)  Dz. U. 2011, L 176, s. 24.


title: Sprawa C-673/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Nederland) w dniu 11 września 2019 r. – M, A, Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid/Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, T

text:
               16.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 423/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Nederland) w dniu 11 września 2019 r. – M, A, Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid/Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, T
      (Sprawa C-673/19)
      (2019/C 423/26)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: M, A, Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

         Strona przeciwna: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, T

         Pytanie prejudycjalne

      Czy dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (1), w szczególności jej art. 3, 4, 6 i 15, stoi na przeszkodzie umieszczeniu na mocy ustawodawstwa krajowego w ośrodku detencyjnym cudzoziemca, który korzysta z ochrony międzynarodowej w innym państwie członkowskim UE, jeżeli zastosowanie tego środka detencyjnego ma na celu wydalenie do innego państwa członkowskiego i z tego względu cudzoziemca zobowiązano wcześniej do wyjazdu na terytorium tego państwa członkowskiego, ale nie wydano następnie decyzji nakazującej powrót?

         (1)  Dz.U. z 2008 r., L 348, s. 98.


title: Sprawa C-332/18 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 11 grudnia 2019 r. – Mytilinaios Anonymos Etairia – Omilos Epicheiriseon, dawniej Alouminion tis Ellados VEAE/Komisja Europejska, Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI) (Odwołanie – Pomoc państwa – Produkcja aluminium – Preferencyjna taryfa opłat za dostarczanie energii elektrycznej przyznana w drodze umowy – Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym – Rozwiązanie umowy – Zawieszenie skutków rozwiązania umowy przez sąd w postępowaniu w przedmiocie środków tymczasowych – Decyzja uznająca pomoc za bezprawnie przyznaną)

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/2

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 11 grudnia 2019 r. – Mytilinaios Anonymos Etairia – Omilos Epicheiriseon, dawniej Alouminion tis Ellados VEAE/Komisja Europejska, Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI)
      (Sprawa C-332/18 P) (1)

      (Odwołanie - Pomoc państwa - Produkcja aluminium - Preferencyjna taryfa opłat za dostarczanie energii elektrycznej przyznana w drodze umowy - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Rozwiązanie umowy - Zawieszenie skutków rozwiązania umowy przez sąd w postępowaniu w przedmiocie środków tymczasowych - Decyzja uznająca pomoc za bezprawnie przyznaną)
      (2020/C 54/02)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Mytilinaios Anonymos Etairia – Omilos Epicheiriseon, dawniej Alouminion tis Ellados VEAE (przedstawiciele: N. Korogiannakis, N. Keramidas, E. Chrysafis, D. Diakopoulos i A. Komninos, dikigoroi, oraz K. Struckmann, Rechtsanwalt)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouchagiar i E. Gippini Fournier, pełnomocnicy), Dimosia Epicheirisi Ilektrismou AE (DEI) (przedstawiciele: E. Bourtzalas i D. Waelbroeck, avocats, oraz C. Synodinos, H. Tagaras, E. Salaka, dikigoroi)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Mytilinaios Anonymos Etairia – Omilos Epicheiriseon zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 285 z 13.8.2018.


title: Sprawa C-376/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky – Słowacja) – Slovenské elektrárne a.s./Úrad pre vybrané hospodárske subjekty, dawniej Daňový úrad pre vybrané daňové subjekty (Odesłanie prejudycjalne – Dopuszczalność – Wspólne zasady rynku wewnętrznego energii elektrycznej – Dyrektywa 2009/72/WE – Zakres stosowania – Artykuł 3 – Cele – Zasada niedyskryminacji – Opłata specjalna od dochodów podmiotów posiadających zezwolenie na prowadzenie działalności w sektorach regulowanych – Sektor energii elektrycznej)

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/3

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky – Słowacja) – Slovenské elektrárne a.s./Úrad pre vybrané hospodárske subjekty, dawniej Daňový úrad pre vybrané daňové subjekty
      (Sprawa C-376/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dopuszczalność - Wspólne zasady rynku wewnętrznego energii elektrycznej - Dyrektywa 2009/72/WE - Zakres stosowania - Artykuł 3 - Cele - Zasada niedyskryminacji - Opłata specjalna od dochodów podmiotów posiadających zezwolenie na prowadzenie działalności w sektorach regulowanych - Sektor energii elektrycznej)
      (2020/C 54/03)
      Język postępowania: słowacki

         Sąd odsyłający

      Najvyšší súd Slovenskej republiky

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Slovenské elektrárne a.s.

         Strona przeciwna: Úrad pre vybrané hospodárske subjekty, dawniej Daňový úrad pre vybrané daňové subjekty

         Sentencja

      Dyrektywę 2009/72/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącą wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającą dyrektywę 2003/54/WE, a w szczególności jej art. 3 ust. 1–3 i 10, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które ustanawia opłatę specjalną od dochodów z działalności prowadzonej zarówno w kraju, jak i za granicą, przez przedsiębiorstwa działające na podstawie zezwolenia wydanego przez organ władzy publicznej w różnych sektorach działalności regulowanej, w tym przedsiębiorstwa posiadające zezwolenie na dostawy energii elektrycznej wydane przez właściwy krajowy organ regulacyjny.

         (1)  Dz.U. C 285 z 13.8.2018.


title: Sprawa C-380/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid/E.P. (Odesłanie prejudycjalne – Kontrole graniczne, azyl i imigracja – Rozporządzenie (UE) 2016/399 – Unijny kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) – Artykuł 6 – Warunki wjazdu obywateli państw trzecich – Pojęcie „zagrożenia dla porządku publicznego” – Decyzja nakazująca powrót wobec nielegalnie przebywającego obywatela państwa trzeciego)

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/3

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid/E.P.
      (Sprawa C-380/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Kontrole graniczne, azyl i imigracja - Rozporządzenie (UE) 2016/399 - Unijny kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) - Artykuł 6 - Warunki wjazdu obywateli państw trzecich - Pojęcie „zagrożenia dla porządku publicznego” - Decyzja nakazująca powrót wobec nielegalnie przebywającego obywatela państwa trzeciego)
      (2020/C 54/04)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

         Strona pozwana: E.P.

         Sentencja

      Artykuł 6 ust. 1 lit. e) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeksu granicznego Schengen) należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie praktyce krajowej, zgodnie z którą właściwe organy mogą wydać decyzję nakazującą powrót wobec obywatela państwa trzeciego niepodlegającego obowiązkowi wizowemu, który przebywa na terytorium państw członkowskich w ramach pobytu krótkoterminowego, na tej podstawie, że jest on uważany za osobę stanowiącą zagrożenie dla porządku publicznego, ponieważ jest podejrzewany o popełnienie przestępstwa – pod warunkiem, że praktyka ta jest stosowana jedynie wówczas, gdy, po pierwsze, przestępstwo to jest pod względem rodzaju i zagrożenia karą wystarczająco poważne, by uzasadniać natychmiastowe zakończenie pobytu tego obywatela na terytorium państw członkowskich, oraz, po drugie, organy te posiadają spójne, obiektywne i dokładne informacje na poparcie swoich podejrzeń. Dokonanie stosownych ustaleń należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.


title: Sprawa C-433/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus - Finlandia) – ML/Aktiva Finants OÜ (Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 – Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych – Wymóg zagwarantowania postępowania kontradyktoryjnego i skutecznego środka odwoławczego – Orzeczenie sądu krajowego stwierdzające wykonalność wyroku wydanego przez sąd innego państwa członkowskiego – Postępowanie w przedmiocie przyjęcia krajowego środka zaskarżenia do rozpoznania)

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/5

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus - Finlandia) – ML/Aktiva Finants OÜ
      (Sprawa C-433/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych - Wymóg zagwarantowania postępowania kontradyktoryjnego i skutecznego środka odwoławczego - Orzeczenie sądu krajowego stwierdzające wykonalność wyroku wydanego przez sąd innego państwa członkowskiego - Postępowanie w przedmiocie przyjęcia krajowego środka zaskarżenia do rozpoznania)
      (2020/C 54/06)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: ML

         Strona przeciwna: Aktiva Finants OÜ

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 43 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przeprowadzeniu postępowania w przedmiocie przyjęcia środka zaskarżenia do rozpoznania, w ramach którego, po pierwsze, sąd odwoławczy rozstrzyga w przedmiocie przyjęcia danego środka do rozpoznania w oparciu o orzeczenie wydane w pierwszej instancji, względem którego wniesiono środek zaskarżenia, ewentualne uwagi drugiej strony postępowania oraz, w razie potrzeby, w oparciu o inne elementy akt sprawy, a po drugie, w ramach którego środek należy przyjąć do rozpoznania w szczególności, jeżeli istnieją wątpliwości co do zasadności zaskarżonego orzeczenia, jeżeli ocena zasadności tego orzeczenia nie jest możliwa bez przyjęcia środka zaskarżenia do rozpoznania lub jeżeli istnieje inna istotna przyczyna uzasadniająca przyjęcie środka zaskarżenia do rozpoznania.

                  2)

                  Artykuł 43 ust. 3 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przeprowadzeniu postępowania w przedmiocie rozpoznania środka zaskarżenia od orzeczenia w sprawie stwierdzenia wykonalności, w ramach którego nie jest wymagane uprzednie wysłuchanie drugiej strony postępowania, w sytuacji gdy wydane orzeczenie jest dla niej korzystne.

         (1)  Dz.U. C 352 z 1.10.2018.


title: Sprawy połączone C-381/18 i C-382/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – G.S. (C-381/18), V.G. (C-382/18)/Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid (Odesłanie prejudycjalne – Kontrole graniczne, azyl i imigracja – Polityka imigracyjna – Dyrektywa 2003/86/WE – Prawo do łączenia rodzin – Wymagania dotyczące wykonania prawa do łączenia rodziny – Pojęcie „względów porządku publicznego” – Odrzucenie wniosku o zezwolenie na wjazd i pobyt członka rodziny – Wycofanie dokumentu pobytowego członka rodziny lub odmowa przedłużenia jego ważności)

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/4

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – G.S. (C-381/18), V.G. (C-382/18)/Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
      (Sprawy połączone C-381/18 i C-382/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Kontrole graniczne, azyl i imigracja - Polityka imigracyjna - Dyrektywa 2003/86/WE - Prawo do łączenia rodzin - Wymagania dotyczące wykonania prawa do łączenia rodziny - Pojęcie „względów porządku publicznego” - Odrzucenie wniosku o zezwolenie na wjazd i pobyt członka rodziny - Wycofanie dokumentu pobytowego członka rodziny lub odmowa przedłużenia jego ważności)
      (2020/C 54/05)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: G.S. (C-381/18), V.G. (C-382/18)

         Strona pozwana: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

         Sentencja

                  1)

                  Na podstawie art. 267 TFUE Trybunał jest właściwy do dokonania wykładni art. 6 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin, w sytuacji gdy sąd powinien wypowiedzieć się w przedmiocie wniosku o zezwolenie na wjazd i pobyt obywatela państwa trzeciego będącego członkiem rodziny obywatela Unii, który to obywatel Unii nie skorzystał z prawa do swobodnego przemieszczania się, jeżeli przepis ten znalazł zastosowanie do takiej sytuacji, w sposób bezpośredni i bezwarunkowy, poprzez prawo krajowe.

                  2)

                  Artykuł 6 ust. 1 i 2 dyrektywy 2003/86 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie praktyce krajowej, zgodnie z którą właściwe organy mogą – ze względów porządku publicznego – po pierwsze, odrzucić wniosek o zezwolenie na wjazd i pobyt na podstawie tej dyrektywy z uwagi na wyrok skazujący, który zapadł podczas wcześniejszego pobytu na terytorium danego państwa członkowskiego, oraz, po drugie, wycofać dokument pobytowy wydany na podstawie tej dyrektywy lub odmówić przedłużenia jego ważności, jeżeli wobec wnioskodawcy orzeczono karę wystarczająco poważną w stosunku do okresu pobytu, pod warunkiem że praktyka ta jest stosowana jedynie w sytuacji, gdy przestępstwo, które uzasadniało dany wyrok skazujący, miało wagę wystarczającą do wykazania, że niezbędne jest uniemożliwienie pobytu tego wnioskodawcy, oraz że organy te dokonują indywidualnej oceny przewidzianej w art. 17 tej dyrektywy. Dokonanie stosownych ustaleń należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.


title: Sprawa C-435/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof - Austria) – Otis GmbH, Schindler Liegenschaftsverwaltung GmbH, Schindler Aufzüge und Fahrtreppen GmbH, Kone AG,Thyssenkrupp Aufzüge GmbH/Land Oberösterreich i in. (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 101 TFUE – Naprawienie szkód spowodowanych przez kartel – Prawo do odszkodowania dla osób, które nie działają jako dostawcy lub nabywcy na rynku, którego dotyczy kartel – Szkoda poniesiona przez podmiot publiczny, który udzielił pożyczek preferencyjnych w celu nabycia towarów objętych kartelem)

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/6

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof - Austria) – Otis GmbH, Schindler Liegenschaftsverwaltung GmbH, Schindler Aufzüge und Fahrtreppen GmbH, Kone AG,Thyssenkrupp Aufzüge GmbH/Land Oberösterreich i in.
      (Sprawa C-435/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 101 TFUE - Naprawienie szkód spowodowanych przez kartel - Prawo do odszkodowania dla osób, które nie działają jako dostawcy lub nabywcy na rynku, którego dotyczy kartel - Szkoda poniesiona przez podmiot publiczny, który udzielił pożyczek preferencyjnych w celu nabycia towarów objętych kartelem)
      (2020/C 54/07)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Otis GmbH, Schindler Liegenschaftsverwaltung GmbH, Schindler Aufzüge und Fahrtreppen GmbH, Kone AG, Thyssenkrupp Aufzüge GmbH

         Strona pozwana: Land Oberösterreich, Gemeinnützige Wohnungsgenossenschaft „Lebensräume” eingetragene GmbH, EBS Wohnungsgesellschaft mbH, WAG Wohnungsanlagen GmbH, WSG Gemeinnützige Wohn- und Siedlergemeinschaft reg.GmbH, Neue Heimat Oberösterreich Gemeinnützige Wohnungs- und SiedlungsgesmbH, BRW Gemeinnützige Wohnungs- und Siedlungsgenossenschaft „Baureform Wohnstätte” eingetragene Gen.m.b.H., Gemeinnützige Wohnungs- und Siedlungsgenossenschaft „Familie” eingetragene Gen.m.b.H., VLW Vereinigte Linzer Wohnungsgenossenschaften Gemeinnützige GmbH, Gemeinnützige Steyrer Wohn- und Siedlungs Genossenschaft „Styria” reg.Gen.m.b.H., Innviertler Gemeinnützige Wohnungs- und Siedlungsgenossenschaft reg.Gen.m.b.H., Gemeinnützige Wohnungsgesellschaft der Stadt Steyr GmbH, Gemeinnützige Industrie-Wohnungsaktiengesellschaft, Gemeinnützige Siedlungsgesellschaft m.b.H. für den Bezirk Vöcklabruck, GEWOG Neues Heim Gemeinnützige Wohnungsgesellschaft m.b.H.

         Sentencja

      Artykuł 101 TFUE należy interpretować w ten sposób, że podmioty, które nie działają jako dostawcy lub nabywcy na właściwym rynku dotkniętym działaniem kartelu, lecz które udzieliły odbiorcom produktów oferowanych na tym rynku dotacji w formie pożyczek preferencyjnych, mogą żądać zasądzenia od przedsiębiorstw uczestniczących w tym kartelu naprawienia szkody, jaką poniosły z uwagi na fakt, że skoro kwota tych dotacji była wyższa niż w wypadku braku istnienia tego kartelu, podmioty te nie były w stanie wykorzystać tej różnicy na inne bardziej dochodowe cele.

         (1)  Dz.U. C 352 z 1.10.2018.


title: Sprawa C-519/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – TB/Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal (Odesłanie prejudycjalne – Polityka imigracyjna – Prawo do łączenia rodzin – Dyrektywa 2003/86/WE – Artykuł 10 ust. 2 – Przepis fakultatywny – Wymagania dotyczące wykonania prawa do łączenia rodziny – Członek rodziny uchodźcy niewymieniony w art. 4 – Pojęcie „osoby pozostającej na utrzymaniu”)

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/7

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – TB/Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal
      (Sprawa C-519/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka imigracyjna - Prawo do łączenia rodzin - Dyrektywa 2003/86/WE - Artykuł 10 ust. 2 - Przepis fakultatywny - Wymagania dotyczące wykonania prawa do łączenia rodziny - Członek rodziny uchodźcy niewymieniony w art. 4 - Pojęcie „osoby pozostającej na utrzymaniu”)
      (2020/C 54/09)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: TB

         Strona pozwana: Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal

         Sentencja

      Artykuł 10 ust. 2 dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie zezwalało na łączenie rodziny obejmujące siostrę uchodźcy tylko wtedy, gdy ze względu na jej stan zdrowia nie jest ona w stanie zaspokoić własnych potrzeb, pod warunkiem że:

                  —

                  po pierwsze, brak możliwości zaspokojenia własnych potrzeb został oceniony z uwzględnieniem szczególnej sytuacji, w jakiej znajdują się uchodźcy, i po przeprowadzeniu zindywidualizowanego badania biorącego pod uwagę wszystkie istotne czynniki oraz

                  —

                  po drugie, można wykazać, również z uwzględnieniem szczególnej sytuacji, w jakiej znajdują się uchodźcy, i po przeprowadzeniu zindywidualizowanego badania biorącego pod uwagę wszystkie istotne czynniki, że uchodźca rzeczywiście zapewnia wsparcie materialne danej osoby lub że uchodźca okazuje się członkiem rodziny w największym stopniu zdolnym do zapewnienia wymaganego wsparcia materialnego.

         (1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018.


title: Sprawa C-708/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul București - Rumunia) – TK/Asociația de Proprietari bloc M5A-ScaraA (Odesłanie prejudycjalne – Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuły 7 i 8 – Dyrektywa 95/46/WE – Artykuł 6 ust. 1 lit. c) i art. 7 lit. f) – Podstawy prawne przetwarzania danych osobowych – Ustawodawstwo krajowe zezwalające na monitoring wideo w celu zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony osób, mienia i przedmiotów wartościowych oraz realizacji uzasadnionych interesów bez zgody osoby, której dane dotyczą – Instalacja systemu monitoringu wideo w częściach wspólnych budynku mieszkalnego)

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/8

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul București - Rumunia) – TK/Asociația de Proprietari bloc M5A-ScaraA
      (Sprawa C-708/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 7 i 8 - Dyrektywa 95/46/WE - Artykuł 6 ust. 1 lit. c) i art. 7 lit. f) - Podstawy prawne przetwarzania danych osobowych - Ustawodawstwo krajowe zezwalające na monitoring wideo w celu zapewnienia bezpieczeństwa i ochrony osób, mienia i przedmiotów wartościowych oraz realizacji uzasadnionych interesów bez zgody osoby, której dane dotyczą - Instalacja systemu monitoringu wideo w częściach wspólnych budynku mieszkalnego)
      (2020/C 54/10)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul București

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: TK

         Strona pozwana: Asociația de Proprietari bloc M5A-ScaraA

         Sentencja

      Artykuł 6 ust. 1 lit. c) i art. 7 lit. f) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych w związku z art. 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, które zezwalają na zainstalowanie systemu monitoringu wideo, takiego jak system będący przedmiotem postępowania głównego, w częściach wspólnych budynku mieszkalnego w celu realizacji uzasadnionych interesów polegających na zapewnieniu bezpieczeństwa oraz ochrony osób i mienia, bez zgody osób, których dane dotyczą, jeżeli przetwarzanie danych osobowych przy użyciu rozpatrywanego systemu monitoringu wideo spełnia przesłanki określone w rzeczonym art. 7 lit. f), co powinien zweryfikować sąd odsyłający.

         (1)  Dz.U. C 65 z 18.2.2019.


title: Sprawa C-783/18: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 12 grudnia 2019 r. – Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej/Wajos GmbH (Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego – Trójwymiarowe znaki towarowe tworzone przez kształt samego towaru – Kryteria oceny charakteru odróżniającego – Obowiązek uzasadnienia – Kształt pojemnika – Amfora)

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/9

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 12 grudnia 2019 r. – Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej/Wajos GmbH
      (Sprawa C-783/18) (1)

      (Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego - Trójwymiarowe znaki towarowe tworzone przez kształt samego towaru - Kryteria oceny charakteru odróżniającego - Obowiązek uzasadnienia - Kształt pojemnika - Amfora)
      (2020/C 54/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

         Strona pozwana: Wajos GmbH (przedstawiciele: J. Schneiders, R. Krillke i B. Schneiders, Rechtsanwälte)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Wajos GmbH.

         (1)  Dz.U. C 112 z 25.3.2019.


title: Sprawa C-87/19: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 11 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas - Litwa) – TV Play Baltic AS/Lietuvos radijo ir televizijos komisija (Odesłanie prejudycjalne – Sieci i usługi łączności elektronicznej – Dyrektywa 2002/21/WE (dyrektywa ramowa) – Artykuł 2 lit. m) – Udostępnianie sieci łączności elektronicznej – Pojęcie – Dyrektywa 2002/22/WE (dyrektywa o usłudze powszechnej) – Artykuł 31 ust. 1 – Obowiązek transmitowania określonych kanałów radiowych lub telewizyjnych – Operator oferujący pakiet kanałów drogą satelitarną – Uzasadnione obowiązki rozpowszechniania – Warunki – Artykuł 56 TFUE – Proporcjonalność)

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/10

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 11 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas - Litwa) – TV Play Baltic AS/Lietuvos radijo ir televizijos komisija
      (Sprawa C-87/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Dyrektywa 2002/21/WE (dyrektywa ramowa) - Artykuł 2 lit. m) - Udostępnianie sieci łączności elektronicznej - Pojęcie - Dyrektywa 2002/22/WE (dyrektywa o usłudze powszechnej) - Artykuł 31 ust. 1 - Obowiązek transmitowania określonych kanałów radiowych lub telewizyjnych - Operator oferujący pakiet kanałów drogą satelitarną - Uzasadnione obowiązki rozpowszechniania - Warunki - Artykuł 56 TFUE - Proporcjonalność)
      (2020/C 54/12)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: TV Play Baltic AS

         Strona pozwana: Lietuvos radijo ir televizijos komisja

         przy udziale: Lietuvos nacionalinis radijas ir televizija VšĮ

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 lit. m) dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej) należy interpretować w ten sposób, że działalność polegająca na retransmitowaniu programów telewizyjnych za pomocą sieci satelitarnych należących do osób trzecich nie wchodzi w zakres pojęcia „udostępnianie sieci łączności elektronicznej” w rozumieniu tego przepisu.

                  2)

                  Artykuł 31 ust. 1 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej) należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by państwa członkowskie nałożyły obowiązek nadawania programu telewizyjnego na przedsiębiorstwa, które za pośrednictwem sieci satelitarnych będących własnością osób trzecich retransmitują programy telewizyjne chronione systemem warunkowego dostępu i oferują swoim klientom pakiety programów telewizyjnych.

                  3)

                  Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by państwa członkowskie nakładały obowiązek bezpłatnego rozpowszechniania kanału telewizyjnego na przedsiębiorstwa, które poprzez sieci satelitarne należące do osób trzecich retransmitują programy telewizyjne chronione systemem warunkowego dostępu i oferują swoim klientom pakiety programów telewizyjnych, z zastrzeżeniem – po pierwsze – że znacznej liczbie lub znacznemu odsetkowi użytkowników końcowych wszystkich środków rozpowszechniania programów telewizyjnych ów obowiązek rozpowszechniania umożliwia dostęp do kanału korzystającego z tego obowiązku i – po drugie – że uwzględni się rozmieszczenie geograficzne użytkowników końcowych usług świadczonych przez operatora, na którego nałożono ten obowiązek rozpowszechniania, okoliczność, że operator ten retransmituje rzeczony kanał bez kodowania i że rzeczony kanał jest dostępny bezpłatnie przez Internet, a także poprzez naziemną sieć telewizyjną, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 155 z 6.5.2019.


title: Sprawy połączone C-566/19 PPU i C-626/19 PPU: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 grudnia 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Cour d’appel, Rechtbank Amsterdam - Niderlandy, Luksemburg) – Wykonanie europejskich nakazów aresztowania wydanych przeciwko JR (C-566/19 PPU), YC (C-626/19 PPU) (Odesłanie prejudycjalne – Pilny tryb prejudycjalny – Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Europejski nakaz aresztowania – Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW – Artykuł 6 ust. 1 – Pojęcie „wydającego nakaz organu sądowego” – Kryteria – Europejski nakaz aresztowania wydany przez prokuraturę państwa członkowskiego w celu przeprowadzenia postępowania karnego)

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/11

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 grudnia 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Cour d’appel, Rechtbank Amsterdam - Niderlandy, Luksemburg) – Wykonanie europejskich nakazów aresztowania wydanych przeciwko JR (C-566/19 PPU), YC (C-626/19 PPU)
      (Sprawy połączone C-566/19 PPU i C-626/19 PPU) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Europejski nakaz aresztowania - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Artykuł 6 ust. 1 - Pojęcie „wydającego nakaz organu sądowego” - Kryteria - Europejski nakaz aresztowania wydany przez prokuraturę państwa członkowskiego w celu przeprowadzenia postępowania karnego)
      (2020/C 54/14)
      Język postępowania: francuski i niderlandzki

         Sądy odsyłające

      Cour d’appel, Rechtbank Amsterdam

         Strony w postępowaniu głównym

      JR (C-566/19 PPU), YC (C-626/19 PPU)

         Sentencja

      Wykładni artykułu 6 ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy dokonywać w ten sposób, że pojęcie „wydającego nakaz organu sądowego” w rozumieniu tego przepisu obejmuje prokuratorów państwa członkowskiego, właściwych w zakresie postępowania karnego i podlegających kierownictwu i kontroli swych przełożonych, jeżeli ich status zapewnia im gwarancję niezależności, w szczególności od władzy wykonawczej, w ramach wydawania europejskiego nakazu aresztowania.
      Wykładni decyzji ramowej 2002/584, zmienionej decyzją ramową 2009/299, należy dokonywać w ten sposób, że wymogi wynikające ze skutecznej ochrony sądowej, z której korzystać powinna osoba, przeciwko której wydano europejski nakaz aresztowania w celu przeprowadzenia postępowania karnego, są spełnione, jeżeli zgodnie z ustawodawstwem wydającego nakaz państwa członkowskiego przesłanki wydania tego nakazu, a w szczególności jego proporcjonalny charakter, podlegają w tym państwie członkowskim kontroli sądowej.

         (1)  Dz.U. C 337 z 7.10.2019.

         Dz. U. C 383 z 11.11.2019.


title: Sprawa C-627/19 PPU: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam - Niderlandy) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko ZB (Odesłanie prejudycjalne – Pilny tryb prejudycjalny – Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Europejski nakaz aresztowania – Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW – Artykuł 6 ust. 1 – Pojęcie „wydającego nakaz organu sądowego” – Kryteria – Europejski nakaz aresztowania wydany przez prokuraturę państwa członkowskiego w celu wykonania kary)

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/13

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam - Niderlandy) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko ZB
      (Sprawa C-627/19 PPU) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Europejski nakaz aresztowania - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Artykuł 6 ust. 1 - Pojęcie „wydającego nakaz organu sądowego” - Kryteria - Europejski nakaz aresztowania wydany przez prokuraturę państwa członkowskiego w celu wykonania kary)
      (2020/C 54/16)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Amsterdam

         Strona w postępowaniu głównym

      ZB

         Sentencja

      Wykładni decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy dokonywać w ten sposób, że decyzja ta nie sprzeciwia się ustawodawstwu państwa członkowskiego, które, przyznając uprawnienie do wydania europejskiego nakazu aresztowania w celu wykonania kary organowi, który chociaż uczestniczy w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości tego państwa członkowskiego, to jednak sam nie jest sądem, nie przewiduje odrębnego środka zaskarżenia przed sądem decyzji tego organu o wydaniu takiego europejskiego nakazu aresztowania.

         (1)  Dz.U. C 383 z 11.11.2019.


title: Sprawa C-725/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Sector 2 București (Rumunia) w dniu 1 października 2019 r. – IO/Impuls Leasing România IFN SA

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Sector 2 București (Rumunia) w dniu 1 października 2019 r. – IO/Impuls Leasing România IFN SA
      (Sprawa C-725/19)
      (2020/C 54/17)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Judecătoria Sector 2 București

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca sprzeciw: IO

         Strona przeciwna: Impuls Leasing România IFN SA

         Pytanie prejudycjalne

      Czy dyrektywę 93/13/EWG (1) należy interpretować w świetle zasady skuteczności w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak obowiązujące przepisy rumuńskie dotyczące przesłanek dopuszczalności sprzeciwu wobec egzekucji – art. 713 ust. 2 kodeksu postępowania cywilnego zmienionego ustawą nr 310/2018 –, które w ramach sprzeciwu wobec egzekucji nie umożliwiają zbadania, na wniosek konsumenta lub przez sąd, z urzędu, czy warunki umowy leasingu stanowiącej tytuł wykonawczy są nieuczciwe z tego względu, że na podstawie prawa powszechnego istnieje roszczenie, w ramach którego umowy zawarte między „konsumentem” a „przedsiębiorcą” („vânzător sau furnizor”) mogłyby zostać sprawdzone pod względem istnienia nieuczciwych warunków w rozumieniu tej dyrektywy?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa C-734/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul București (Rumunia) w dniu 4 października 2019 r. – ITH Comercial Timișoara SRL/Agenția Națională de Administrare Fiscală - Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București, Agenția Națională de Administrare Fiscală – Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București – Administrația Sector 1 a Finanțelor Publice

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul București (Rumunia) w dniu 4 października 2019 r. – ITH Comercial Timișoara SRL/Agenția Națională de Administrare Fiscală - Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București, Agenția Națională de Administrare Fiscală – Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București – Administrația Sector 1 a Finanțelor Publice
      (Sprawa C-734/19)
      (2020/C 54/18)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul București

         Strony

         Strona skarżąca: ITH Comercial Timișoara SRL

         Strona przeciwna: Agenția Națională de Administrare Fiscală - Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București, Agenția Națională de Administrare Fiscală – Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice București – Administrația Sector 1 a Finanțelor Publice

         Pytania prejudycjalne

                  1.1.

                  Czy przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, w szczególności art. 167 i 168, a także zasady: pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, niedyskryminacji i neutralności podatkowej dopuszczają odmówienie podatnikowi prawa do odliczenia VAT związanego z niektórymi kosztami inwestycji poniesionymi przez podatnika z zamiarem ich przeznaczenia na dokonanie transakcji podlegającej opodatkowaniu w przypadku, gdy planowana inwestycja zostanie następnie zaniechana, czy też stoją temu na przeszkodzie?

                  1.2.

                  Czy te same przepisy i te same zasady dopuszczają, czy też stoją na przeszkodzie temu, by prawo do odliczenia, w przypadku zaniechania inwestycji, było kwestionowane również w okolicznościach innych niż te, w których podatnik dopuścił się nadużycia lub unikania opodatkowania?

                  1.3.

                  Czy te same przepisy i te same zasady dopuszczają, czy też stoją na przeszkodzie dokonaniu wykładni w ten sposób, że okoliczności, w których prawo do odliczenia może zostać zakwestionowane w przypadku zaniechania inwestycji, obejmują:

                              1.3.1.

                              późniejsze wystąpienie ryzyka braku realizacji inwestycji, znanego podatnikowi w chwili poniesienia kosztów inwestycji, wynikającego z okoliczności, że organ władzy publicznej nie zatwierdził planu zagospodarowania przestrzennego niezbędnego do realizacji danej inwestycji?

                              1.3.2.

                              zmianę w czasie okoliczności gospodarczych, w związku z czym planowana inwestycja traci rentowność, jaką miała w chwili jej rozpoczęcia?

                  1.4.

                  Czy wykładni przepisów dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej i ogólnych zasad prawa europejskiego należy dokonywać w ten sposób, że w przypadku zaniechania inwestycji:

                              1.4.1.

                              nadużycie lub unikanie opodatkowania, uzasadniające zakwestionowanie prawa do odliczenia, mogą być przedmiotem domniemania, czy też muszą zostać udowodnione przez organy podatkowe?

                              1.4.2.

                              dowód nadużycia lub unikania opodatkowania może zostać przedstawiony w drodze domniemania faktycznego, czy też konieczne są obiektywne środki dowodowe?

                  1.5.

                  Czy przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej i ogólne zasady prawa europejskiego zezwalają, czy też wykluczają, by w przypadku zaniechania inwestycji nadużycie lub unikanie opodatkowania, które uzasadniają zakwestionowanie prawa do odliczenia, były uwzględniane, jeżeli podatnik nie może skorzystać z towarów i usług, w odniesieniu do których odliczył VAT, w jakimkolwiek celu, a zatem nawet w celach wyłącznie prywatnych?

                  1.6.

                  Czy wykładni przepisów dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej i ogólnych zasad prawa europejskiego należy dokonywać w ten sposób, że w przypadku zaniechania inwestycji okoliczności zaistniałe po poniesieniu kosztów przez podatnika, takie jak np. i) wystąpienie kryzysu gospodarczego lub ii) wystąpienie ryzyka braku realizacji inwestycji istniejącego w dniu, w którym zostały poniesione koszty inwestycji (np. okoliczność, że organ władzy publicznej nie zatwierdził planu zagospodarowania przestrzennego niezbędnego dla realizacji danej inwestycji) lub iii) zmiana szacunków dotyczących rentowności inwestycji, stanowią okoliczności niezależne od podatnika, które mogą zostać uwzględnione przy ocenie jego dobrej wiary?

                  1.7.

                  Czy wykładni przepisów dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, w szczególności art. 184 i 185, a także zasad: pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań, niedyskryminacji i neutralności podatkowej należy dokonywać w ten sposób, że zaniechanie inwestycji stanowi przypadek korekty VAT?
                  Innymi słowy, czy zakwestionowanie prawa do odliczenia VAT z tytułu niektórych kosztów inwestycji poniesionych przez podatnika z zamiarem ich przeznaczenia na dokonanie transakcji podlegającej opodatkowaniu w przypadku, gdy inwestycja zostanie następnie zaniechana, odbywa się w ramach mechanizmu korekty VAT?

                  1.8.

                  Czy przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej dopuszczają przepisy krajowe, które w sposób ograniczony przewidują zachowanie prawa do odliczenia VAT związanego z zaniechanymi inwestycjami wyłącznie w dwóch przypadkach określonych poprzez zwięzłe powołanie się na dwa wyroki Trybunału Sprawiedliwości: (i.) w przypadku, gdy ze względu na okoliczności, które są od niego niezależne, podatnik nigdy nie wykorzystuje takich towarów/usług na potrzeby swojej działalności gospodarczej, jak stwierdzono w wyroku Trybunału w sprawie C-37/95, Belgische Staat/Ghent Coal Terminal NV, a także (ii.) w innych przypadkach, w których nabyte towary/usługi, w odniesieniu do których skorzystano z prawa do odliczenia, nie są wykorzystywane na potrzeby działalności gospodarczej podatnika z przyczyn obiektywnych, które są od niego niezależne, jak stwierdzono w wyroku Trybunału w sprawie C-110/94, Intercommunale voor zeewaterontzilting (INZO)/Belgische Staat, czy też stoją na przeszkodzie takim przepisom krajowym?

                  1.9.

                  Czy przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań dopuszczają, czy też stoją na przeszkodzie temu, by organy podatkowe cofnęły zawarte we wcześniejszych protokołach kontroli podatkowej lub we wcześniejszych decyzjach dotyczących odwołań administracyjnych ustalenia, zgodnie z którymi:

                              1.9.1.

                              osoba fizyczna nabyła towary i usługi z zamiarem ich przeznaczenia na dokonanie transakcji podlegającej opodatkowaniu?

                              1.9.2.

                              zawieszenie lub zaniechanie projektu inwestycyjnego zostało spowodowane określoną okolicznością niezależną od podatnika?

                  2.1.

                  Czy przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, w szczególności art. 28, dopuszczają stosowanie mechanizmu agenta również poza umową zlecenia bez reprezentacji, czy też stoją temu na przeszkodzie?

                  2.2.

                  Czy wykładni przepisów dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, w szczególności jej art. 28, należy dokonywać w ten sposób, że mechanizm agenta ma zastosowanie w przypadku, gdy podatnik buduje budynek zgodnie z warunkami i wymogami dotyczącymi działalności innej osoby prawnej w celu zachowania własności budynku i jedynie oddania tego budynku w najem, po ukończeniu jego budowy, wspomnianej drugiej osobie prawnej?

                  2.3.

                  Czy wykładni tych samych przepisów należy dokonywać w ten sposób, że w opisanej wyżej sytuacji wykonawca musi wystawić fakturę z tytułu kosztów inwestycji związanych z budową budynku, poniesionych przez osobę prawną, na rzecz której będzie on wynajmować wspomniany budynek po ukończeniu jego budowy, i pobrać VAT należny od tej osoby prawnej?

                  2.4.

                  Czy wykładni tych samych przepisów należy dokonywać w ten sposób, że w opisanej wyżej sytuacji wykonawca ma obowiązek wystawić fakturę z tytułu kosztów inwestycji i pobrać należny VAT w przypadku, gdy ostatecznie zakończy prace budowlane z powodu drastycznego ograniczenia działalności gospodarczej osoby, na rzecz której wspomniany budynek powinien był zostać oddany w najem, które to zmniejszenie jest spowodowane nieuchronną niewypłacalnością tejże osoby?

                  2.5.

                  Czy wykładni przepisów dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej i ogólnych zasad prawa europejskiego należy dokonywać w ten sposób, że organy podatkowe mogą dokonać zmiany kwalifikacji transakcji przeprowadzonych przez podatnika, bez uwzględnienia postanowień umów zawartych przez tego podatnika, nawet jeżeli dane umowy nie są pozorne?

                  2.6.

                  Czy przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, w szczególności zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań dopuszczają, czy też stoją na przeszkodzie temu, by organy podatkowe cofnęły ustalenia w zakresie prawa podatnika do odliczenia VAT, zawarte we wcześniejszych protokołach kontroli podatkowej lub we wcześniejszych decyzjach dotyczących odwołań administracyjnych?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006, L 347, s. 1).


title: Sprawa C-748/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 15 października 2019 r. – Prokuratura Rejonowa w Mińsku Mazowieckim przeciwko WB

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 15 października 2019 r. – Prokuratura Rejonowa w Mińsku Mazowieckim przeciwko WB
      (Sprawa C-748/19)
      (2020/C 54/19)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Prokuratura Rejonowa w Mińsku Mazowieckim

         Strona pozwana: WB

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi w związku z art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej i wyrażoną w nim wartością państwa prawnego oraz art. 6 ust. 1–2 w związku z motywem 22 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 (1) należy interpretować w ten sposób, że do naruszenia wymogów skutecznej ochrony sądowej, w tym niezawisłości sądownictwa, oraz wymogów wynikających z domniemania niewinności dochodzi w sytuacji, w której postępowanie sądowe, takie jak postępowanie karne przeciwko oskarżonemu o popełnienie przestępstwa z art. 200 § 1 k.k. i inne, ukształtowane jest w taki sposób, że:

                              —

                              w składzie sądu zasiada sędzia (HO) delegowany na podstawie jednoosobowej decyzji Ministra Sprawiedliwości z sądu znajdującego się jeden szczebel niżej w hierarchii, przy czym nie są znane kryteria, jakimi kierował się Minister Sprawiedliwości, delegując tego sędziego, a prawo krajowe nie przewiduje sądowej kontroli takiej decyzji i umożliwia Ministrowi Sprawiedliwości odwołanie sędziego z delegacji w każdej chwili;

                  2)

                  Czy do naruszenia wymogów, o których mowa w pkt 1, dochodzi w sytuacji, w której od orzeczenia wydanego w postępowaniu sądowym, takim jak opisane w pkt 1, stronom przysługuje nadzwyczajny środek zaskarżenia do sądu takiego jak Sad Najwyższy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, a prawo krajowe nakłada na prezesa komórki organizacyjnej tego sądu (izby), właściwej do rozpoznania środka zaskarżenia, obowiązek przydzielania spraw zgodnie z alfabetyczną listą sędziów tej izby, wyraźnie zakazując pominięcia jakiegokolwiek sędziego, a w przydziale spraw uczestniczy również osoba powołana na wniosek organu kolegialnego, takiego jak Krajowa Rada Sądownictwa, którego skład kreowany jest w ten sposób, że jego członkami są sędziowie:

                              a)

                              wybierani przez izbę parlamentu, która głosuje zbiorczo na listę kandydatów, ustaloną wcześniej przez komisję parlamentarną spośród kandydatów przedstawionych przez frakcje parlamentarzystów lub organ tej izby, na podstawie zgłoszeń grup sędziów lub obywateli – z czego wynika, że w toku procedury wyborczej kandydaci trzykrotnie popierani są przez polityków;

                              b)

                              stanowiący większość członków tego organu, wystarczającą do podjęcia decyzji o skierowaniu wniosków o powołanie na stanowiska sędziowskie, jak również innych wiążących decyzji wymaganych przez prawo krajowe?

                  3)

                  Jaki skutek, z punktu widzenia prawa Unii Europejskiej, w tym przepisów i wymogów przywołanych w pkt 1, ma orzeczenie wydane w postępowaniu sądowym, ukształtowanym w sposób opisany w pkt 1, oraz orzeczenie wydane w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, gdy w jego wydaniu uczestniczy osoba, o której mowa w pkt 2?

                  4)

                  Czy prawo Unii Europejskiej, w tym przepisy przywołane w pkt 1, uzależniają skutki orzeczeń, o których mowa w pkt 3 od tego, czy dany sąd orzekł na korzyść lub na niekorzyść oskarżonego?

         (1)  Dz.U.2016, L 65, s. 1; Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym


title: Sprawa C-749/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 15 października 2019 r. – Prokuratura Rejonowa Warszawa-Żoliborz w Warszawie przeciwko XA, YZ

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 15 października 2019 r. – Prokuratura Rejonowa Warszawa-Żoliborz w Warszawie przeciwko XA, YZ
      (Sprawa C-749/19)
      (2020/C 54/20)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Prokuratura Rejonowa Warszawa-Żoliborz w Warszawie

         Strona pozwana: XA, YZ

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi w związku z art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej i wyrażoną w nim wartością państwa prawnego oraz art. 6 ust. 1–2 w związku z motywem 22 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 (1) należy interpretować w ten sposób, że do naruszenia wymogów skutecznej ochrony sądowej, w tym niezawisłości sądownictwa, oraz wymogów wynikających z domniemania niewinności dochodzi w sytuacji, w której postępowanie sądowe, takie jak postępowanie karne przeciwko oskarżonym o popełnienie przestępstwa z art. 280 § 1 k.k. i inne, ukształtowane jest w taki sposób, że:

                              —

                              w składzie sądu zasiada sędzia delegowany na podstawie jednoosobowej decyzji Ministra Sprawiedliwości z sądu znajdującego się jeden szczebel niżej w hierarchii, przy czym nie są znane kryteria, jakimi kierował się Minister Sprawiedliwości, delegując tego sędziego, a prawo krajowe nie przewiduje sądowej kontroli takiej decyzji i umożliwia Ministrowi Sprawiedliwości odwołanie sędziego z delegacji w każdej chwili;

                  2)

                  Czy do naruszenia wymogów, o których mowa w pkt 1, dochodzi w sytuacji, w której od orzeczenia wydanego w postępowaniu sądowym, takim jak opisane w pkt 1, stronom przysługuje nadzwyczajny środek zaskarżenia do sądu takiego jak Sad Najwyższy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, a prawo krajowe nakłada na prezesa komórki organizacyjnej tego sądu (izby), właściwej do rozpoznania środka zaskarżenia, obowiązek przydzielania spraw zgodnie z alfabetyczną listą sędziów tej izby, wyraźnie zakazując pominięcia jakiegokolwiek sędziego, a w przydziale spraw uczestniczy również osoba powołana na wniosek organu kolegialnego, takiego jak Krajowa Rada Sądownictwa, którego skład kreowany jest w ten sposób, że jego członkami są sędziowie:

                              a)

                              wybierani przez izbę parlamentu, która głosuje zbiorczo na listę kandydatów, ustaloną wcześniej przez komisję parlamentarną spośród kandydatów przedstawionych przez frakcje parlamentarzystów lub organ tej izby, na podstawie zgłoszeń grup sędziów lub obywateli – z czego wynika, że w toku procedury wyborczej kandydaci trzykrotnie popierani są przez polityków;

                              b)

                              stanowiący większość członków tego organu, wystarczającą do podjęcia decyzji o skierowaniu wniosków o powołanie na stanowiska sędziowskie, jak również innych wiążących decyzji wymaganych przez prawo krajowe?

                  3)

                  Jaki skutek, z punktu widzenia prawa Unii Europejskiej, w tym przepisów i wymogów przywołanych w pkt 1, ma orzeczenie wydane w postępowaniu sądowym, ukształtowanym w sposób opisany w pkt 1, oraz orzeczenie wydane w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, gdy w jego wydaniu uczestniczy osoba, o której mowa w pkt 2?

                  4)

                  Czy prawo Unii Europejskiej, w tym przepisy przywołane w pkt 1, uzależniają skutki orzeczeń, o których mowa w pkt 3 od tego, czy dany sąd orzekł na korzyść lub na niekorzyść oskarżonego?

         (1)  Dz.U.2016, L 65, s. 1; Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym


title: Sprawa C-750/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 15 października 2019 r. – Prokuratura Rejonowa Warszawa - Wola w Warszawie przeciwko DT

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 15 października 2019 r. – Prokuratura Rejonowa Warszawa - Wola w Warszawie przeciwko DT
      (Sprawa C-750/19)
      (2020/C 54/21)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Prokuratura Rejonowa Warszawa - Wola w Warszawie

         Strona pozwana: DT

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi w związku z art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej i wyrażoną w nim wartością państwa prawnego oraz art. 6 ust. 1–2 w związku z motywem 22 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 (1) należy interpretować w ten sposób, że do naruszenia wymogów skutecznej ochrony sądowej, w tym niezawisłości sądownictwa, oraz wymogów wynikających z domniemania niewinności dochodzi w sytuacji, w której postępowanie sądowe, takie jak postępowanie karne przeciwko oskarżonej o popełnienie przestępstwa z art. 62 § 2 k.k.s. i inne, ukształtowane jest w taki sposób, że:

                              —

                              w składzie sądu zasiada sędzia (JM) delegowany na podstawie jednoosobowej decyzji Ministra Sprawiedliwości z sądu znajdującego się jeden szczebel niżej w hierarchii, przy czym nie są znane kryteria, jakimi kierował się Minister Sprawiedliwości, delegując tego sędziego, a prawo krajowe nie przewiduje sądowej kontroli takiej decyzji i umożliwia Ministrowi Sprawiedliwości odwołanie sędziego z delegacji w każdej chwili;

                  2)

                  Czy do naruszenia wymogów, o których mowa w pkt 1, dochodzi w sytuacji, w której od orzeczenia wydanego w postępowaniu sądowym, takim jak opisane w pkt 1, stronom przysługuje nadzwyczajny środek zaskarżenia do sądu takiego jak Sad Najwyższy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, a prawo krajowe nakłada na prezesa komórki organizacyjnej tego sądu (izby), właściwej do rozpoznania środka zaskarżenia, obowiązek przydzielania spraw zgodnie z alfabetyczną listą sędziów tej izby, wyraźnie zakazując pominięcia jakiegokolwiek sędziego, a w przydziale spraw uczestniczy również osoba powołana na wniosek organu kolegialnego, takiego jak Krajowa Rada Sądownictwa, którego skład kreowany jest w ten sposób, że jego członkami są sędziowie:

                              a)

                              wybierani przez izbę parlamentu, która głosuje zbiorczo na listę kandydatów, ustaloną wcześniej przez komisję parlamentarną spośród kandydatów przedstawionych przez frakcje parlamentarzystów lub organ tej izby, na podstawie zgłoszeń grup sędziów lub obywateli – z czego wynika, że w toku procedury wyborczej kandydaci trzykrotnie popierani są przez polityków;

                              b)

                              stanowiący większość członków tego organu, wystarczającą do podjęcia decyzji o skierowaniu wniosków o powołanie na stanowiska sędziowskie, jak również innych wiążących decyzji wymaganych przez prawo krajowe?

                  3)

                  Jaki skutek, z punktu widzenia prawa Unii Europejskiej, w tym przepisów i wymogów przywołanych w pkt 1, ma orzeczenie wydane w postępowaniu sądowym, ukształtowanym w sposób opisany w pkt 1, oraz orzeczenie wydane w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, gdy w jego wydaniu uczestniczy osoba, o której mowa w pkt 2?

                  4)

                  Czy prawo Unii Europejskiej, w tym przepisy przywołane w pkt 1, uzależniają skutki orzeczeń, o których mowa w pkt 3 od tego, czy dany sąd orzekł na korzyść lub na niekorzyść oskarżonego?

         (1)  Dz.U.2016, L 65, s. 1; Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym


title: Sprawa C-751/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 15 października 2019 r. – Prokuratura Rejonowa w Pruszkowie przeciwko ZY

text:
               17.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 15 października 2019 r. – Prokuratura Rejonowa w Pruszkowie przeciwko ZY
      (Sprawa C-751/19)
      (2020/C 54/22)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Prokuratura Rejonowa w Pruszkowie

         Strona pozwana: ZY

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi w związku z art. 2 Traktatu o Unii Europejskiej i wyrażoną w nim wartością państwa prawnego oraz art. 6 ust. 1–2 w związku z motywem 22 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 (1) należy interpretować w ten sposób, że do naruszenia wymogów skutecznej ochrony sądowej, w tym niezawisłości sądownictwa, oraz wymogów wynikających z domniemania niewinności dochodzi w sytuacji, w której postępowanie sądowe, takie jak postępowanie karne przeciwko skazanemu z wniosku o wydanie wyroku łącznego, ukształtowane jest w taki sposób, że:

                              —

                              w składzie sądu zasiada sędzia (KL) delegowany na podstawie jednoosobowej decyzji Ministra Sprawiedliwości z sądu znajdującego się jeden szczebel niżej w hierarchii, przy czym nie są znane kryteria, jakimi kierował się Minister Sprawiedliwości, delegując tego sędziego, a prawo krajowe nie przewiduje sądowej kontroli takiej decyzji i umożliwia Ministrowi Sprawiedliwości odwołanie sędziego z delegacji w każdej chwili;

                  2)

                  Czy do naruszenia wymogów, o których mowa w pkt 1, dochodzi w sytuacji, w której od orzeczenia wydanego w postępowaniu sądowym, takim jak opisane w pkt 1, stronom przysługuje nadzwyczajny środek zaskarżenia do sądu takiego jak Sad Najwyższy, którego orzeczenia nie podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, a prawo krajowe nakłada na prezesa komórki organizacyjnej tego sądu (izby), właściwej do rozpoznania środka zaskarżenia, obowiązek przydzielania spraw zgodnie z alfabetyczną listą sędziów tej izby, wyraźnie zakazując pominięcia jakiegokolwiek sędziego, a w przydziale spraw uczestniczy również osoba powołana na wniosek organu kolegialnego, takiego jak Krajowa Rada Sądownictwa, którego skład kreowany jest w ten sposób, że jego członkami są sędziowie:

                              a)

                              wybierani przez izbę parlamentu, która głosuje zbiorczo na listę kandydatów, ustaloną wcześniej przez komisję parlamentarną spośród kandydatów przedstawionych przez frakcje parlamentarzystów lub organ tej izby, na podstawie zgłoszeń grup sędziów lub obywateli – z czego wynika, że w toku procedury wyborczej kandydaci trzykrotnie popierani są przez polityków;

                              b)

                              stanowiący większość członków tego organu, wystarczającą do podjęcia decyzji o skierowaniu wniosków o powołanie na stanowiska sędziowskie, jak również innych wiążących decyzji wymaganych przez prawo krajowe?

                  3)

                  Jaki skutek, z punktu widzenia prawa Unii Europejskiej, w tym przepisów i wymogów przywołanych w pkt 1, ma orzeczenie wydane w postępowaniu sądowym, ukształtowanym w sposób opisany w pkt 1, oraz orzeczenie wydane w postępowaniu przed Sądem Najwyższym, gdy w jego wydaniu uczestniczy osoba, o której mowa w pkt 2?

                  4)

                  Czy prawo Unii Europejskiej, w tym przepisy przywołane w pkt 1, uzależniają skutki orzeczeń, o których mowa w pkt 3 od tego, czy dany sąd orzekł na korzyść lub na niekorzyść oskarżonego?

         (1)  Dz.U.2016, L 65, s. 1; Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym