201805250121897542018/C 200/264412017CJC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180417202121Sprawa C-441/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 kwietnia 2018 r. – Komisja Europejska / Rzeczpospolita Polska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Artykuł 6 ust. 1 i 3 — Artykuł 12 ust. 1 — Dyrektywa 2009/147/WE — Ochrona dzikiego ptactwa — Artykuły 4 i 5 — Obszar Natura 2000 Puszcza Białowieska — Zmiana planu urządzenia lasu — Zwiększenie etatu pozyskania drewna — Plan lub przedsięwzięcie, które nie są bezpośrednio związane z zagospodarowaniem obszaru lub do tego zagospodarowania konieczne, ale mogą na te obszary w istotny sposób oddziaływać — Odpowiednia ocena oddziaływania na obszar — Naruszenie integralności terenu — Rzeczywista realizacja środków ochronnych — Skutki dla terenów rozrodu lub odpoczynku gatunków chronionych)
 ---documentbreak--- C2002018PL2010120180417PL0026201212Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 kwietnia 2018 r. – Komisja Europejska / Rzeczpospolita Polska
   (Sprawa C-441/17) (
         1
      )
   „(Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Artykuł 6 ust. 1 i 3 — Artykuł 12 ust. 1 — Dyrektywa 2009/147/WE — Ochrona dzikiego ptactwa — Artykuły 4 i 5 — Obszar Natura 2000 Puszcza Białowieska — Zmiana planu urządzenia lasu — Zwiększenie etatu pozyskania drewna — Plan lub przedsięwzięcie, które nie są bezpośrednio związane z zagospodarowaniem obszaru lub do tego zagospodarowania konieczne, ale mogą na te obszary w istotny sposób oddziaływać — Odpowiednia ocena oddziaływania na obszar — Naruszenie integralności terenu — Rzeczywista realizacja środków ochronnych — Skutki dla terenów rozrodu lub odpoczynku gatunków chronionych)”2018/C 200/26Język postępowania: polski
      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes, H. Krämer, K. Herrmann i E. Kružíková)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: Minister Środowiska J. Szyszko, a także B. Majczyna i D. Krawczyk, pełnomocnicy, wspierani przez eksperta K. Tomaszewskiego)

      Sentencja

            1)

            Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej:

                     —

                     na mocy art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, zmienionej dyrektywą Rady 2013/17/UE z dnia 13 maja 2013 r., poprzez przyjęcie aneksu do planu urządzenia lasu Nadleśnictwa Białowieża bez upewnienia się, że aneks ten nie wpłynie niekorzystnie na integralność obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty i obszaru specjalnej ochrony PLC200004 Puszcza Białowieska;

                     —

                     na podstawie art. 6 ust. 1 dyrektywy 92/43, zmienionej dyrektywą 2013/17, a także art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, zmienionej dyrektywą 2013/17, ponieważ nie ustanowiła koniecznych środków ochrony odpowiadających wymaganiom ekologicznym typów siedlisk przyrodniczych wymienionych w załączniku I do dyrektywy 92/43, zmienionej dyrektywą 2013/17, i gatunków wymienionych w załączniku II do tej dyrektywy, a także gatunków ptaków wymienionych w załączniku I do dyrektywy 2009/147, zmienionej dyrektywą 2013/17, i regularnie występujących gatunków wędrownych niewymienionych w tym załączniku, dla których wyznaczono obszar mający znaczenie dla Wspólnoty i obszar specjalnej ochrony PLC200004 Puszcza Białowieska;

                     —

                     na mocy art. 12 ust. 1 lit. a) i d) dyrektywy 92/43, zmienionej dyrektywą 2013/17, ponieważ nie zapewniła ścisłej ochrony chrząszczy saproksylicznych, a mianowicie bogatka wspaniałego (Buprestis splendens), zgniotka cynobrowego (Cucujus cinnaberinus), konarka tajgowego (Phryganophilus ruficollis), rozmiazga kolweńskiego (Pytho kolwensis), wymienionych w załączniku IV do tej dyrektywy, to jest nie zapewniła skutecznego zakazu ich celowego zabijania, niepokojenia oraz pogarszania stanu lub niszczenia terenów ich rozrodu w Nadleśnictwie Białowieża, oraz

                     —

                     na mocy art. 5 lit. b) i d) dyrektywy 2009/147, zmienionej dyrektywą 2013/17, ponieważ nie zapewniła ochrony gatunków ptaków wymienionych w art. 1 dyrektywy ptasiej, w tym przede wszystkim sóweczki (Glaucidium passerinum), włochatki (Aegolius funereus), dzięcioła białogrzbietego (Dendrocopos leucotos) i dzięcioła trójpalczastego (Picoides tridactylus), to jest nie zapewniła, aby nie były one zabijane ani płoszone w okresie lęgowym i wychowu młodych, a ich gniazda lub jaja nie były umyślnie niszczone, uszkadzane lub usuwane w Nadleśnictwie Białowieża.

            2)

            Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 338 z 9.10.2017.


201805250621897412018/C 200/632482018TC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180416494911Sprawa T-248/18: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2018 r. – Cabello Rondón / Rada
 ---documentbreak--- C2002018PL4910120180416PL0063491491Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2018 r. – Cabello Rondón / Rada
   (Sprawa T-248/18)2018/C 200/63Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Diosdado Cabello Rondón (Wenezuela) (przedstawiciele: adwokaci L. Giuliano i F. Di Gianni)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/90 z dnia 22 stycznia 2018 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/88 z dnia 22 stycznia 2018 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli w zakresie, w jakim ich przepisy dotyczą strony skarżącej; i

            —

            obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnosi dwa zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Rada naruszyła zasadę dobrej administracji, a także naruszyła przysługujące skarżącemu prawo do obrony i skutecznej ochrony sądowej, nie udzielając mu w rozsądnym terminie dostępu do dowodów rzekomo wspierających umieszczenie go w wykazie.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada dopuściła się błędu w ocenie, gdyż nie wykazała, iż skarżący przyczyniał się do podważania demokracji i praworządności w Wenezueli.


201805250551897092018/C 200/492072017TC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180424383922Sprawa T-207/17: Wyrok Sądu z dnia 24 kwietnia 2018 r. – Senetic / EUIPO – HP Hewlett Packard Group (hp) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia znaku towarowego — Graficzny unijny znak towarowy hp — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001] — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001] — Zła wiara — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001]}
 ---documentbreak--- C2002018PL3820120180424PL0049382392Wyrok Sądu z dnia 24 kwietnia 2018 r. – Senetic / EUIPO – HP Hewlett Packard Group (hp)
   (Sprawa T-207/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia znaku towarowego — Graficzny unijny znak towarowy hp — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001] — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001] — Zła wiara — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001]}”2018/C 200/49Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Senetic S.A. (Katowice, Polska) (przedstawiciel: M. Krekora, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: HP Hewlett Packard Group LLC (Houston, Texas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci T. Raab i C. Tenkhoff)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 lutego 2017 r. (sprawa R 1001/201–5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Senetic a HP Hewlett Packard Group.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Senetic S.A. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 168 z 29.5.2017.


201805250561897102018/C 200/502082017TC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180424393911Sprawa T-208/17: Wyrok Sądu z dnia 24 kwietnia 2018 r. – Senetic / EUIPO – HP Hewlett Packard Group (HP) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia znaku towarowego — Słowny unijny znak towarowy HP — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001] — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001] — Zła wiara — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001]}
 ---documentbreak--- C2002018PL3910120180424PL0050391391Wyrok Sądu z dnia 24 kwietnia 2018 r. – Senetic / EUIPO – HP Hewlett Packard Group (HP)
   (Sprawa T-208/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia znaku towarowego — Słowny unijny znak towarowy HP — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001] — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001] — Zła wiara — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001]}”2018/C 200/50Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Senetic S.A. (Katowice, Polska) (przedstawiciel: M. Krekora, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: HP Hewlett Packard Group LLC (Houston, Texas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci T. Raab i C. Tenkhoff)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 lutego 2017 r. (sprawa R 1002/201–5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Senetic a HP Hewlett Packard Group.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Senetic S.A. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 168 z 29.5.2017.


201805250461897142018/C 200/512132017TC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180425404011Sprawa T-213/17: Wyrok Sądu z dnia 25 kwietnia 2018 r. – Romantik Hotels & Restaurants / EUIPO – Hotel Preidlhof (ROMANTIK) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy ROMANTIK — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001]}
 ---documentbreak--- C2002018PL4010120180425PL0051401401Wyrok Sądu z dnia 25 kwietnia 2018 r. – Romantik Hotels & Restaurants / EUIPO – Hotel Preidlhof (ROMANTIK)
   (Sprawa T-213/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy ROMANTIK — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001]}”2018/C 200/51Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Romantik Hotels & Restaurants AG (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Hofmann i W. Göpfert)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Lenz i D. Hanf, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Hotel Preidlhof GmbH (Naturns, Włochy) (przedstacieiel: adwokat A. Wittwer)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 lutego 2017 r. (sprawa R 1257/2016-4), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Hotel Preidlhof a Romantik Hotels & Restaurants.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Romantik Hotels & Restaurants AG pokrywa koszty postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 168 z 29.5.2017.


201805250421896992018/C 200/522202017TC20020180611PL01PLINFO_JUDICIAL20180426404122Sprawa T-220/17: Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2018 r. – Pfalzmarkt für Obst und Gemüse / EUIPO (100 % Pfalz) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego 100 % Pfalz — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001)}
 ---documentbreak--- C2002018PL4020120180426PL0052402412Wyrok Sądu z dnia 26 kwietnia 2018 r. – Pfalzmarkt für Obst und Gemüse / EUIPO (100 % Pfalz)
   (Sprawa T-220/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego 100 % Pfalz — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 rozporządzenia 2017/1001)}”2018/C 200/52Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Pfalzmarkt für Obst und Gemüse eG (Mutterstadt, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Gehweiler i C. Weber)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Söder i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 lutego 2017 r. (sprawa R 1549/2016-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego 100 % Pfalz jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Pfalzmarkt für Obst und Gemüse eG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 178 z 6.6.2017.


201806080451931552018/C 221/02242018CJC22120180625PL01PLINFO_JUDICIAL201801082211Sprawa C-24/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapesti II. és III. Kerületi Bíróság (Węgry) w dniu 8 stycznia 2018 r. – István Bán / KP 2000 Kft., Edit Kovács
 ---documentbreak--- C2212018PL210120180108PL00022121Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Budapesti II. és III. Kerületi Bíróság (Węgry) w dniu 8 stycznia 2018 r. – István Bán / KP 2000 Kft., Edit Kovács
   (Sprawa C-24/18)2018/C 221/02Język postępowania: węgierski
      Sąd odsyłający

   Budapesti II. és III. Kerületi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: István Bán

      Strona pozwana: KP 2000 Kft., Edit Kovács

      Pytania prejudycjalne

   ¿Czy przepisy krajowe, powodujące z mocy prawa zniesienie — bez żadnego odszkodowania majątkowego — prawa użytkowania ustanowionego na gruntach wykorzystywanych do celów rolniczych lub leśnych, w przypadku gdy nowy właściciel nabywa, w wyniku postepowania egzekucyjnego, nieruchomość obciążoną prawem użytkowania, a użytkownik gruntów nie uzyskał dla tych gruntów wsparcia dla rozwoju rolnictwa lub obszarów wiejskich, finansowanego przez Unię Europejską lub Węgry i uzależnionego od spełnienia obowiązku użytkowania tych gruntów przez wskazany w przepisach prawnych okres, wprowadzają ograniczenie niezgodne z art. 49 TFUE i 63 TFUE?


201806150391954982018/C 231/066842017CJC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL201712066722Sprawa C-684/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 26 września 2017 r. w sprawie T-83/16 Banca Monte dei Paschi di Siena i Banca Widiba SpA / EUIPO, wniesione w dniu 6 grudnia 2017 r. przez Banca Monte dei Paschi di Siena SpA, Wise Dialog Bank SpA (Banca Widiba SpA)
 ---documentbreak--- C2312018PL620120171206PL00066272Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 26 września 2017 r. w sprawie T-83/16 Banca Monte dei Paschi di Siena i Banca Widiba SpA / EUIPO, wniesione w dniu 6 grudnia 2017 r. przez Banca Monte dei Paschi di Siena SpA, Wise Dialog Bank SpA (Banca Widiba SpA)
   (Sprawa C-684/17 P)2018/C 231/06Język postępowania: angielski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Banca Monte dei Paschi di Siena SpA, Wise Dialog Bank SpA (Banca Widiba SpA) (przedstawiciele: adwokaci L. Trevisan, D. Contini)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
   Postanowieniem z dnia 17 maja 2018 r. r. Trybunał Sprawiedliwości (dziesiąta izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


201806150641955292018/C 231/412502018TC23120180702PL01PLINFO_JUDICIAL20180423323321Sprawa T-250/18: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2018 r. – RATP / Komisja
 ---documentbreak--- C2312018PL3210120180423PL0041321332Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2018 r. – RATP / Komisja
   (Sprawa T-250/18)2018/C 231/41Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Régie autonome des transports parisiens (RATP) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: E. Morgan de Rivery, P. Delelis i C. Lavin, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

            —

            strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 21 marca 2018 r. o udzieleniu częściowego dostępu do dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji;

            —

            w każdym razie, obciążenie Komisji kosztami postępowania w całości.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

            2.

            Zarzut drugi, dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001.

            3.

            Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001, art. 8 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i art. 7 Karty praw podstawowych oraz art. 339 TFUE.

            4.

            Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.


201806220241970142018/C 240/161572018CJC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180222131531Sprawa C-157/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 grudnia 2017r. w sprawie T-122/16, Tulliallan Burlington Ltd / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 22 lutego 2018 r. przez Tulliallan Burlington Ltd
 ---documentbreak--- C2402018PL1310120180222PL0016131153Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 grudnia 2017r. w sprawie T-122/16, Tulliallan Burlington Ltd / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 22 lutego 2018 r. przez Tulliallan Burlington Ltd
   (Sprawa C-157/18 P)2018/C 240/16Język postępowania: angielski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Tulliallan Burlington Ltd (przedstawiciel: A. Norris, barrister)

      Druga strona postępowania: European Union Intellectual Property Office; Burlington Fashion GmbH

      Żądania wnoszącego odwołanie

            —

            uchylenie wyroku Sądu oddalającego skargę Tulliallan Burlington Ltd’s (TBL) na decyzję Izby Odwoławczej;

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej [ewentualnie, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd zgodnie z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości;

            —

            obciążenie Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Burlington Fashion GmbH (BFG) kosztami poniesionymi przez TBL w związku z niniejszym odwołaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie wnosi odwołanie od wyroku Sądu ze względu na następujące naruszenia prawa, których dopuścił się Sąd:

            1)

            Zarzuty dotyczące naruszenia art. 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (
                  1
               )

                     a)

                     Sąd popełnił błąd, nie dokonując żadnych ustaleń w związku z „powiązaniem”.

                     b)

                     Ponadto Sąd popełnił błąd, stwierdzając, że TBL nie przedstawiła dowodów w celu wykazania szkody dla odróżniającego charakteru lub uzyskanie nieuczciwej korzyści.

                     c)

                     Stwierdzając brak przedstawienia stosownych dowodów, Sąd popełnił błąd poprzez (i) określenie zbyt wysokiego standardu dowodowego, oraz (ii) nieuwzględnienie właściwych dowodów.

                     d)

                     Otóż jedynym wnioskiem, do jakiego mógł dojść Sąd było stwierdzenie szkody dla odróżniającego charakteru oraz dodatkowo lub ewentualnie uzyskanie nieuczciwej korzyści.

                     e)

                     Sąd błędnie oddalił argumenty TBL, że decyzja Izby Odwoławczej była wadliwa ze względu na oczywiste nieuwzględnienie przedstawionej przed nią argumentacji.

            2)

            Zarzuty dotyczące naruszenia art. 8 ust. 4 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej

                     a)

                     Sąd nie uznał, że Izba Odwoławcza winna była zwrócić się o przedstawienie dodatkowych argumentów na temat art. 8 ust. 4 w okolicznościach, w których jedynym sposobem zapewnienia sprawiedliwości proceduralnej byłoby wezwanie strony przez Izbę Odwoławczą do przedstawienie tych argumentów lub rozstrzygnięcie kwestii dotyczącej art. 8 ust. 5 oraz przekazanie kwestii dotyczącej art. 8 ust. 4 do ponownego rozpoznania przez Wydział Sprzeciwów. Sąd powinien w związku z tym stwierdzić nieważność decyzji Izy Odwoławczej.

                     b)

                     Sąd błędnie zgodził się z wnioskiem Izby Odwoławczej, że TBL nie wykazał spełnienia przesłanek określonych w art. 8 ust. 4. Sąd powinien był uznać, że Izba Odwoławcza popełniła błąd, stwierdzić nieważność ustaleń Izby Odwoławczej na temat art. 8 ust. 4 oraz zastąpić je stwierdzeniem, że doszło do naruszenia art. 8 ust. 4.

      Zarzuty dotyczące naruszenia art. 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej

            a)

            Sąd pomylił się, stosując rozstrzygnięcie w sprawie Praktiker, gdyż w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie EUIPO/Cactus (C-501/15 P; EU:C:2017:750), wyrok w sprawie Praktiker nie znajduje zastosowania do wcześniejszych znaków towarowych, których dotyczy niniejsza sprawa.

            b)

            Dodatkowo lub ewentualnie Sąd popełnił błąd, stosując wyrok w sprawie Praktiker, gdyż wyrok ten nie znajduje zastosowania do usług świadczonych przez galerie handlowe.

            c)

            Nawet jeżeli wcześniejsze znaki towarowe TBL mieszczą się w pojęciu „usług detalicznych”, a tym samym znajduje do nich zastosowanie wyrok w sprawie Praktiker, Sąd błędnie zinterpretował ten wyrok, jako sprzeciwiający się stwierdzenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

            d)

            Ze względu na błąd popełniony co do zastosowania wyroku w sprawie Praktiker Sąd i) nie przeprowadził oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, ewentualnie ii) nie nakazał przeprowadzenia takiej oceny Izbie Odwoławczej. W tych okolicznościach był zobowiązany uczynić jedno albo drugie.

      (
         1
      )	Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1).


201806220611970232018/C 240/464262017TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180528414222Sprawa T-426/17: Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2018 r. – Item Industrietechnik / EUIPO (EFUSE) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego EFUSE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}
 ---documentbreak--- C2402018PL4120120180528PL0046412422Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2018 r. – Item Industrietechnik / EUIPO (EFUSE)
   (Sprawa T-426/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego EFUSE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}”2018/C 240/46Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Item Industrietechnik GmbH (Solingen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Hasselblatt, V. Töbelmann i M. Vitt)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 kwietnia 2017 r. (sprawa R 1881/2016-4), dotyczącą zgłoszenia oznaczenia graficznego EFUSE jako unijnego znaku towarowego

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Item Industrietechnik GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 277 z 21.8.2017.


201806220831970152018/C 240/612932018TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180510525322Sprawa T-293/18: Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2018 r. – Republika Łotewska / Komisja Europejska
 ---documentbreak--- C2402018PL5220120180510PL0061522532Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2018 r. – Republika Łotewska / Komisja Europejska
   (Sprawa T-293/18)2018/C 240/61Język postępowania: łotewski
      Strony

      Strona skarżąca: Republika Łotewska (przedstawiciele: I. Kucina i V. Soņeca)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            Stwierdzenie nieważności pisma C(2018) 1418 final z dnia 12 marca 2018 r., w którym Komisja zajęła stanowisko i nakazanie Komisji przyjęcie stanowiska niewywołującego niekorzystnych skutków prawnych dla Łotwy.

            —

            Obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania poniesionymi przez Łotwę.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi Republika Łotewska podnosi, że przez zajęcie stanowiska Komisja naruszyła nie tylko art. 263 TFUE, powodując w ten sposób niekorzystne skutki prawne dla Łotwy, ale także art. 17 TUE ust. 1 w związku z art. 3 TFUE ust. 1 lit. d), art. 38 i 335 TFUE, w których nałożono na Komisję obowiązek zapewnienia, że Norwegia będzie przestrzegała w sposób prawidłowy zobowiązań podjętych przez wspomniane państwo na podstawie traktatu paryskiego (
         1
      ) w odniesieniu uprawnień państw członkowskich Unii Europejskiej do niedyskryminacyjnego dostępu do połowów na obszarze połowowym wokół Svalbardu.
   (
         1
      )	Traktat dotyczący Spitsbergenu zawarty między Norwegią, Stanami Zjednoczonymi Ameryki, Danią, Francją, Włochami, Japonia, Niderlandami, Wielka Brytanią, Irlandią, Brytyjskimi Terytoriami Zamorskimi i Szwecją, podpisany w Paryżu dnia 9 lutego 1920 r. Dostępny pod adresem: https://likumi.lv/ta/id/282051-par-ligumu-starp-norvegiju-amerikas-savienotajam-valstim-daniju-franciju-italiju-japanu-niderlandi-lielbritaniju-un


201806220071970782018/C 240/313032018CJC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180503272821Sprawa C-303/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 7 marca 2018 r. w sprawie T-140/16, Le Pen / Parlament, wniesione w dniu 3 maja 2018 r. przez Jean-Marie Le Pena
 ---documentbreak--- C2402018PL2710120180503PL0031271282Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 7 marca 2018 r. w sprawie T-140/16, Le Pen / Parlament, wniesione w dniu 3 maja 2018 r. przez Jean-Marie Le Pena
   (Sprawa C-303/18 P)2018/C 240/31Język postępowania: francuski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Jean-Marie Le Pen (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski

      Żądania wnoszącego odwołanie

            —

            uchylenie wyroku Sądu z dnia 7 marca 2018 r. w sprawie T-140/16;

      a tym samym

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 29 stycznia 2016 r., doręczonej pismem nr D 302191 z dnia 5 lutego 2016 r., wydanej na podstawie art. 68 decyzji 2009/C 159/01 Prezydium Parlamentu z dnia 19 maja i 9 lipca 2008 r.„zmieniającej przepisy wykonawcze statutu posłów do Parlamentu Europejskiego” ze zmianami, w której stwierdzono, że Parlament posiada wierzytelność względem skarżącego w wysokości 320026,23 EUR z tytułu kwot nienależnie wypłaconych w ramach zatrudnienia asystentów parlamentarnych i przedstawiono uzasadnienie jej odzyskania;

            —

            stwierdzenie nieważności noty obciążeniowej nr 2016-195 z dnia 4 lutego 2016 r. informującej skarżącego o istnieniu wierzytelności względem niego w związku z decyzją sekretarza generalnego z dnia 29 stycznia 2016 r. i nakazującej odzyskanie kwot nienależnie wypłaconych w ramach zatrudnienia asystentów parlamentarnych;

            —

            orzeczenie co do kwoty, jaka zostanie przyznana skarżącemu tytułem zadośćuczynienia;

            —

            orzeczenie co do kwoty, jaka zostanie przyznana skarżącemu z tytułu kosztów postępowania;

            —

            obciążenie Parlamentu wszystkimi kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

            1.

            Bezwzględna przeszkoda procesowa: Naruszenie przez Sąd prawa skarżącego do obrony – Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych
            Nie zobowiązując Parlamentu do przestrzegania art. 41 i 42 karty praw podstawowych, Sąd nie dopuścił do uczciwej i kontradyktoryjnej debaty. Parlament ma akta administracyjne i akta OLAF-u, z których może skorzystać. Dowody na pracę można znaleźć w obu zbiorach akt, ale nie są one dostępne dla skarżącego.

            2.

            Naruszenie prawa Unii przez Sąd – Naruszenia prawa i błędy w kwalifikacji charakteru prawnego faktów i dowodów przez Sąd – Dyskryminacja, a przez to także fumus persecutionis – Naruszenie zasad uzasadnionych oczekiwań i legalności

                     a.

                     Brak inicjatywy w stosunku do innych partii
                     Sąd odmówił uznania inicjatywy M. Schulza za dyskryminującą, podczas gdy była ona skierowana wyłącznie przeciwko Frontowi Narodowemu, a nie przeciwko innym partiom. Identyczne postępowania powinny zostać wszczęte przeciwko wszystkim francuskim partiom, przeciwko innym partiom w innych państwach członkowskich i przeciwko dziesiątkom posłów.

                     b.

                     Dyskryminacja ze względu na osobistą sytuację M. Schulza i wykorzystywanie przez niego personelu Parlamentu
                     Sąd odmówił przesłuchania M. Schulza i K. Wellego, mimo że skarżący przedstawił dowody bezprawnego zachowania byłego przewodniczącego Parlamentu, chociaż nie zostały przeciwko niemu wszczęte postępowania. Sąd nie odniósł się do przedstawionych dokumentów, co jest błędem faktycznym i pociąga za sobą konsekwencje prawne.

                     c.

                     Naruszenie uzasadnionych oczekiwań i równości
                     W przeciwieństwie do tego, co wskazuje Sąd, istnieje wiele przypadków naruszenia przepisów wykonawczych, w których Parlament nie zażądał zwrotu nienależnych wypłat.

            3.

            Wewnętrzna niezgodność z prawem zaskarżonych aktów

                     a.

                     Popełniony przez Sąd oczywisty błąd w ocenie
                     Jeśli aneks był tak istotnym dowodem pracy, to Parlament był odpowiedzialny za stwierdzenie, że skarżący nie dostarczył go, po przypomnieniu, wbrew temu, co twierdzi Sąd. Sąd odwraca w ten sposób ciężar dowodu, wypowiadając się o błędach faktycznych z konsekwencjami prawnymi.

                     b.

                     Czas pracy do uzasadnienia i sposób przeprowadzenia dowodu
                     Sąd przeinaczył oświadczenie sekretarza generalnego, że skarżący musi uzasadnić cały czas pracy w danym okresie, a nie „wykazanie zgodności z przepisami wykonawczymi prawa pracy”.
                     Sąd nie może twierdzić, że istnieje zobowiązanie, jeżeli Parlament przyznaje, że go nie ma, co odnotowano w protokole z rozprawy przed Sądem, i jeżeli żaden z przepisów wykonawczych go nie przewiduje. Sąd popełnił naruszenie prawa.

                     c.

                     Praca wykonana
                     Skarżący przedkłada Trybunałowi dwa nowe dokumenty, powołując się na art. 127 regulaminu postępowania.

                     d.

                     Naruszenie zasady proporcjonalności
                     W przeciwieństwie do tego, co twierdzi Sąd, nie byłoby bezwarunkowego obowiązku odzyskania przez Parlament wszystkich kwot z całych pięciu lat, skoro tylko trzy zostały uznane za kontrowersyjne. To naruszenie zasady proporcjonalności uzasadnia uchylenie wyroku.

                     e.

                     Umowy zewnętrzne
                     Parlament, a po nim Sąd nie wykazali, że J.F. Jalkh utrzymywał jakiekolwiek związki zawodowe z osobami trzecimi, które mogłyby zaszkodzić osobie skarżącego lub godności Parlamentu czy też doprowadzić do konfliktu interesów.


201806220061970512018/C 240/021472016CJC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL201805172211Sprawa C-147/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vredegerecht te Antwerpen – Belgia) – Karel de Grote – Hogeschool Katholieke Hogeschool Antwerpen VZW / Susan Romy Jozef Kuijpers. [Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 93/13/EWG — Nieuczciwe warunki w umowach zawieranych między sprzedawcą lub dostawcą a konsumentem — Badanie z urzędu przez sąd krajowy zagadnienia, czy umowa jest objęta zakresem zastosowania tej dyrektywy — Artykuł 2 lit. c) — Pojęcie „sprzedawcy lub dostawcy” — Instytucja szkolnictwa wyższego finansowana w zasadniczym zakresie ze środków publicznych — Umowa dotycząca nieoprocentowanego planu spłaty czesnego za studia oraz pokrycia kosztów podróży w ramach studiów]
 ---documentbreak--- C2402018PL210120180517PL00022121Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vredegerecht te Antwerpen – Belgia) – Karel de Grote – Hogeschool Katholieke Hogeschool Antwerpen VZW / Susan Romy Jozef Kuijpers.
   (Sprawa C-147/16) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 93/13/EWG — Nieuczciwe warunki w umowach zawieranych między sprzedawcą lub dostawcą a konsumentem — Badanie z urzędu przez sąd krajowy zagadnienia, czy umowa jest objęta zakresem zastosowania tej dyrektywy — Artykuł 2 lit. c) — Pojęcie „sprzedawcy lub dostawcy” — Instytucja szkolnictwa wyższego finansowana w zasadniczym zakresie ze środków publicznych — Umowa dotycząca nieoprocentowanego planu spłaty czesnego za studia oraz pokrycia kosztów podróży w ramach studiów]”2018/C 240/02Język postępowania: niderlandzki
      Sąd odsyłający

   Vredegerecht te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Karel de Grote – Hogeschool Katholieke Hogeschool Antwerpen VZW

      Strona pozwana: Susan Romy Jozef Kuijpers

      Sentencja

            1)

            Dyrektywę Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy orzekający zaocznie i posiadający uprawnienie, na podstawie krajowych norm proceduralnych, do zbadania z urzędu sprzeczności między warunkiem stanowiącym podstawę żądania i krajowymi zasadami porządku publicznego, ma obowiązek zbadania z urzędu, czy umowa zawierająca ten warunek należy do zakresu stosowania tej dyrektywy i – w danym wypadku – ewentualnie nieuczciwy charakter tego warunku.

            2)

            Z zastrzeżeniem zweryfikowania, jakiego powinien dokonać sąd odsyłający, art. 2 lit. c) dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, iż niezależna instytucja szkolnictwa, taka jak ta w postępowaniu głównym, która w drodze umowy dokonuje uzgodnień z jedną ze swoich studentek w zakresie ułatwienia spłaty kwot należnych od tej ostatniej tytułem czesnego za studia oraz kosztów podróży w ramach studiów, musi być uznana w ramach tej umowy za „sprzedawcę lub dostawcę” w rozumieniu tego przepisu, tak że umowa ta wchodzi w zakres stosowania tej dyrektywy.

      (
         1
      )	Dz.U. C 211 z 13.6.2016.


201806220731970872018/C 240/474272017TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180528424211Sprawa T-427/17: Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2018 r. – Item Industrietechnik / EUIPO (EFUSE) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego EFUSE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}
 ---documentbreak--- C2402018PL4210120180528PL0047421421Wyrok Sądu z dnia 28 maja 2018 r. – Item Industrietechnik / EUIPO (EFUSE)
   (Sprawa T-427/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego EFUSE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}”2018/C 240/47Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Item Industrietechnik GmbH (Solingen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Hasselblatt, V. Töbelmann i M. Vitt)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 kwietnia 2017 r. (sprawa R 1882/2016-4), dotyczącą zgłoszenia oznaczenia słownego EFUSE jako unijnego znaku towarowego

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Item Industrietechnik GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 277 z 21.8.2017.


201806220801970642018/C 240/622972018TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180508535421Sprawa T-297/18: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2018 r. – Wirecard Technologies / EUIPO – Striatum Ventures (supr)
 ---documentbreak--- C2402018PL5310120180508PL0062531542Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2018 r. – Wirecard Technologies / EUIPO – Striatum Ventures (supr)
   (Sprawa T-297/18)2018/C 240/62Język skargi: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Wirecard Technologies GmbH (Aschheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Bayer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Striatum Ventures BV (Rosmalen, Niderlandy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: słowny unijny znak towarowy „supr” – zgłoszenie nr 13 163 746

      Postępowanie przed EUIPO: postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 lutego 2018 r. w sprawie R 2028/2017-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie kosztami EUIPO i drugiej strony postępowaniu przed izbą odwoławczą, jeśli przystąpi ona do sprawy w charakterze interwenienta.

      Podniesione zarzuty

            —

            naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001.


201806220331970312018/C 240/033252016CJC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL201805173311Sprawa C-325/16: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 17 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Industrias Químicas del Vallés, SA / Administración General del Estado, Sapec Agro, SA (Odesłanie prejudycjalne — Rolnictwo — Dyrektywa 91/414/EWG — Dyrektywa 2010/28/UE — Artykuł 3 ust. 1 — Procedura ponownej oceny przez państwa członkowskie dopuszczonych środków ochrony roślin — Termin — Przedłużenie)
 ---documentbreak--- C2402018PL310120180517PL00033131Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 17 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Industrias Químicas del Vallés, SA / Administración General del Estado, Sapec Agro, SA
   (Sprawa C-325/16) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Rolnictwo — Dyrektywa 91/414/EWG — Dyrektywa 2010/28/UE — Artykuł 3 ust. 1 — Procedura ponownej oceny przez państwa członkowskie dopuszczonych środków ochrony roślin — Termin — Przedłużenie)”2018/C 240/03Język postępowania: hiszpański
      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Industrias Químicas del Vallés, SA

      Strona pozwana: Administración General del Estado, Sapec Agro, SA

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy Komisji 2010/28/UE z dnia 23 kwietnia 2010 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia do niej metalaksylu jako substancji czynnej należy interpretować w ten sposób, że termin w nim określony, upływający w dniu 31 grudnia 2010 r., umożliwiający państwom członkowskim, zgodnie z dyrektywą Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącą wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, zmianę lub wycofanie istniejących zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające metalaksyl jako substancję czynną, jest terminem zawitym, który nie może zostać przedłużony przez te państwa.
   (
         1
      )	Dz.U. C 305 z 22.8.2016.


201806220471970572018/C 240/633052018TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180516545411Sprawa T-305/18: Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2018 r. – Klyuyev / Rada
 ---documentbreak--- C2402018PL5410120180516PL0063541541Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2018 r. – Klyuyev / Rada
   (Sprawa T-305/18)2018/C 240/63Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Andriy Klyuyev (Donieck, Ukraina) (przedstawiciele: B. Kennelly, QC, J. Pobjoy, Barrister, R Gherson oraz T. Garner, Solicitors)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności:

            —

            decyzji Rady (WPZiB) 2018/333 z dnia 5 marca 2018 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2018 L 63, s. 48), oraz

            —

            rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/326 z dnia 5 marca 2018 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2018 L 63, s. 5),

      w zakresie, w jakim akty te mają zastosowanie do skarżącego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy, w którym skarżący podnosi, że Rada popełniła błędy w ocenie stwierdzając, że zostało spełnione kryterium umieszczenia nazwiska skarżącego w wykazie, o którym mowa w art. 1 ust. 1 zaskarżonej decyzji i w art. 3 ust. 1 zaskarżonego rozporządzenia.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący naruszenia praw skarżącego zagwarantowanych w art. 6 TUE w związku z art. 2 i 3 TUE oraz w art. 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w wyniku stwierdzenia przez Radę, że traktowanie skarżącego na Ukrainie było zgodne z podstawowymi prawami człowieka.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Radę przysługującego skarżącemu prawa do obrony oraz prawa do dobrej administracji i skutecznej ochrony sądowej.

            4.

            Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez Radę, bez uzasadnienia i zachowania proporcjonalności, przysługujących skarżącemu prawa własności i prawa do dobrego imienia.


201806220231970722018/C 240/171582018CJC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180222151621Sprawa C-158/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 grudnia 2017r. w sprawie T-123/16, Tulliallan Burlington Ltd / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 22 lutego 2018 r. przez Tulliallan Burlington Ltd
 ---documentbreak--- C2402018PL1510120180222PL0017151162Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 6 grudnia 2017r. w sprawie T-123/16, Tulliallan Burlington Ltd / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 22 lutego 2018 r. przez Tulliallan Burlington Ltd
   (Sprawa C-158/18 P)2018/C 240/17Język postępowania: angielski
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Tulliallan Burlington Ltd (przedstawiciel: A. Norris, barrister)

      Druga strona postępowania: European Union Intellectual Property Office; Burlington Fashion GmbH

      Żądania wnoszącego odwołanie

            —

            uchylenie wyroku Sądu oddalającego skargę Tulliallan Burlington Ltd’s (TBL) na decyzję Izby Odwoławczej;

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej [ewentualnie, przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd zgodnie z orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości;

            —

            obciążenie Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Burlington Fashion GmbH (BFG) kosztami poniesionymi przez TBL w związku z niniejszym odwołaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie wnosi odwołanie od wyroku Sądu ze względu na następujące naruszenia prawa, których dopuścił się Sąd:

            1)

            Zarzuty dotyczące naruszenia art. 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (
                  1
               )

                     a)

                     Sąd popełnił błąd, nie dokonując żadnych ustaleń w związku z „powiązaniem”.

                     b)

                     Ponadto Sąd popełnił błąd, stwierdzając, że TBL nie przedstawiła dowodów w celu wykazania szkody dla odróżniającego charakteru lub uzyskanie nieuczciwej korzyści.

                     c)

                     Stwierdzając brak przedstawienia stosownych dowodów, Sąd popełnił błąd poprzez (i) określenie zbyt wysokiego standardu dowodowego, oraz (ii) nieuwzględnienie właściwych dowodów.

                     d)

                     Otóż jedynym wnioskiem, do jakiego mógł dojść Sąd było stwierdzenie szkody dla odróżniającego charakteru oraz dodatkowo lub ewentualnie uzyskanie nieuczciwej korzyści.

                     e)

                     Sąd błędnie oddalił argumenty TBL, że decyzja Izby Odwoławczej była wadliwa ze względu na oczywiste nieuwzględnienie przedstawionej przed nią argumentacji.

            2)

            Zarzuty dotyczące naruszenia art. 8 ust. 4 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej

                     a)

                     Sąd nie uznał, że Izba Odwoławcza winna była zwrócić się o przedstawienie dodatkowych argumentów na temat art. 8 ust. 4 w okolicznościach, w których jedynym sposobem zapewnienia sprawiedliwości proceduralnej byłoby wezwanie strony przez Izbę Odwoławczą do przedstawienie tych argumentów lub rozstrzygnięcie kwestii dotyczącej art. 8 ust. 5 oraz przekazanie kwestii dotyczącej art. 8 ust. 4 do ponownego rozpoznania przez Wydział Sprzeciwów. Sąd powinien w związku z tym stwierdzić nieważność decyzji Izy Odwoławczej.

                     b)

                     Sąd błędnie zgodził się z wnioskiem Izby Odwoławczej, że TBL nie wykazał spełnienia przesłanek określonych w art. 8 ust. 4. Sąd powinien był uznać, że Izba Odwoławcza popełniła błąd, stwierdzić nieważność ustaleń Izby Odwoławczej na temat art. 8 ust. 4 oraz zastąpić je stwierdzeniem, że doszło do naruszenia art. 8 ust. 4.

      Zarzuty dotyczące naruszenia art. 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej

            a)

            Sąd pomylił się, stosując rozstrzygnięcie w sprawie Praktiker, gdyż w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie EUIPO/Cactus (C-501/15 P; EU:C:2017:750), wyrok w sprawie Praktiker nie znajduje zastosowania do wcześniejszych znaków towarowych, których dotyczy niniejsza sprawa.

            b)

            Dodatkowo lub ewentualnie Sąd popełnił błąd, stosując wyrok w sprawie Praktiker, gdyż wyrok ten nie znajduje zastosowania do usług świadczonych przez galerie handlowe.

            c)

            Nawet jeżeli wcześniejsze znaki towarowe TBL mieszczą się w pojęciu „usług detalicznych”, a tym samym znajduje do nich zastosowanie wyrok w sprawie Praktiker, Sąd błędnie zinterpretował ten wyrok, jako sprzeciwiający się stwierdzenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

            d)

            Ze względu na błąd popełniony co do zastosowania wyroku w sprawie Praktiker Sąd i) nie przeprowadził oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, ewentualnie ii) nie nakazał przeprowadzenia takiej oceny Izbie Odwoławczej. W tych okolicznościach był zobowiązany uczynić jedno albo drugie.

      (
         1
      )	Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2017, L 154, s. 1).


201806220281970482018/C 240/045312016CJC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL201805173422Sprawa C-531/16: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – Šiaulių regiono atliekų tvarkymo centras, „Ecoservice projektai” UAB, dawniej „Specializuotas transportas” UAB (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2004/18/WE — Procedury udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi — Powiązania między oferentami składającymi odrębne oferty w tym samym postępowaniu — Obowiązki oferentów, instytucji zamawiającej i sądu krajowego)
 ---documentbreak--- C2402018PL320120180517PL00043242Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – Šiaulių regiono atliekų tvarkymo centras, „Ecoservice projektai” UAB, dawniej „Specializuotas transportas” UAB
   (Sprawa C-531/16) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2004/18/WE — Procedury udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi — Powiązania między oferentami składającymi odrębne oferty w tym samym postępowaniu — Obowiązki oferentów, instytucji zamawiającej i sądu krajowego)”2018/C 240/04Język postępowania: litewski
      Sąd odsyłający

   Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Šiaulių regiono atliekų tvarkymo centras, „Ecoservice projektai” UAB, dawniej „Specializuotas transportas” UAB

      Przy udziale:„VSA Vilnius” UAB, „Švarinta” UAB, „Specialus autotransportas” UAB, „Ecoservice” UAB

      Sentencja

   Artykuł 2 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że:

            —

            w braku wyraźnego przepisu prawnego lub szczególnego postanowienia w ogłoszeniu o zamówieniu lub w specyfikacji określającej warunki udzielenia zamówienia publicznego powiązani oferenci składający oddzielne oferty w tym samym przetargu nie są obowiązani poinformować z własnej inicjatywy o swoich powiązaniach instytucji zamawiającej;

            —

            gdy instytucja zamawiająca posiada informacje podające w wątpliwość samodzielny i niezależny charakter ofert przedstawionych przez określonych oferentów, jest ona zobowiązana do zbadania, żądając w razie potrzeby od oferentów dodatkowych informacji, czy oferty te faktycznie są samodzielne i niezależne. Gdyby okazało się, że te oferty nie są samodzielne i niezależne, art. 2 dyrektywy 2004/18 stoi na przeszkodzie udzieleniu zamówienia oferentom, którzy złożyli takie oferty.

      (
         1
      )	Dz.U. C 6 z 9.1.2017.


201806220101970522018/C 240/181992018CJC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180319161721Sprawa C-199/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 19 marca 2018 r. – Pollo del Campo S.c.a., Avi Coop Società Cooperativa Agricolaf / Regione Emilia Romagna i in.
 ---documentbreak--- C2402018PL1610120180319PL0018161172Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 19 marca 2018 r. – Pollo del Campo S.c.a., Avi Coop Società Cooperativa Agricolaf / Regione Emilia Romagna i in.
   (Sprawa C-199/18)2018/C 240/18Język postępowania: włoski
      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pollo del Campo S.c.a., Avi Coop Società Cooperativa Agricola

      Strona pozwana: Regione Emilia-Romagna, Azienda Unità Sanitaria Locale 104 di Modena, A.U.S.L. Romagna

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy art. 27 rozporządzenia WE, stanowiący, że w odniesieniu do działań, o których mowa w załączniku IV, sekcja A oraz w załączniku V, sekcja A, państwa członkowskie zapewnią pobieranie opłat, należy interpretować jako nakładający obowiązek uiszczania płatności na wszystkich przedsiębiorców rolnych, nawet jeśli „prowadzą oni działalność polegającą na uboju i rozbiorze mięsa w sposób pomocniczy i powiązany z prowadzeniem hodowli zwierząt?

            2)

            Czy państwo może wyłączyć z obowiązku uiszczania należności sanitarnych niektóre kategorie przedsiębiorców, mimo że ustanowiło system pobierania opłat zdolny, jako całość, do zagwarantowania pokrycia kosztów poniesionych na kontrole urzędowe, lub zastosować opłaty niższe niż te przewidziane w rozporządzeniu WE nr 8[8]2/2004 (
                  1
               )?

      (
         1
      )	Rozporządzenie (WE) nr 882/Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U. L 165, s. 1, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 3, t. 45, s. 200).


201806220321970492018/C 240/055662016CJC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL201805174411Sprawa C-566/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nyíregyházi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Dávid Vámos / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága (Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 282 – 292 — Szczególny system dla małych przedsiębiorstw — System zwolnień — Obowiązek dokonania wyboru szczególnego systemu w roku kalendarzowym odniesienia)
 ---documentbreak--- C2402018PL410120180517PL00054141Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 maja 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nyíregyházi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Dávid Vámos / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
   (Sprawa C-566/16) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuły 282 – 292 — Szczególny system dla małych przedsiębiorstw — System zwolnień — Obowiązek dokonania wyboru szczególnego systemu w roku kalendarzowym odniesienia)”2018/C 240/05Język postępowania: węgierski
      Sąd odsyłający

   Nyíregyházi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dávid Vámos

      Strona przeciwna: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

      Sentencja

   Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ono uregulowaniu krajowemu wykluczającemu stosowanie szczególnego systemu opodatkowania podatkiem od wartości dodanej przewidującego zwolnienie dla małych przedsiębiorstw – przyjętego zgodnie z przepisami sekcji 2 rozdziału 1 tytułu XII dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – wobec podatnika, który spełnia wszystkie przesłanki materialne, ale nie skorzystał z możliwości wybrania tego systemu w momencie zgłoszenia podjęcia działalności gospodarczej organowi podatkowemu.
   (
         1
      )	Dz.U. C 104 z 3.4.2017.


201806220491970222018/C 240/489012016TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180515434311Sprawa T-901/16 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 15 maja 2018 r. – Elche Club de Fútbol / Komisja (Środek tymczasowy — Pomoc państwa — Pomoc przyznana przez Hiszpanię niektórym zawodowym klubom piłki nożnej — Gwarancja państwowa udzielona przez podmiot publiczny — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Wniosek o zawieszenie wykonania — Fumus boni iuris — Pilny charakter — Wyważenie interesów)
 ---documentbreak--- C2402018PL4310120180515PL0048431431Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 15 maja 2018 r. – Elche Club de Fútbol / Komisja
   (Sprawa T-901/16 R)
   „(Środek tymczasowy — Pomoc państwa — Pomoc przyznana przez Hiszpanię niektórym zawodowym klubom piłki nożnej — Gwarancja państwowa udzielona przez podmiot publiczny — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Wniosek o zawieszenie wykonania — Fumus boni iuris — Pilny charakter — Wyważenie interesów)”2018/C 240/48Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Strona skarżąca: Elche Club de Fútbol, SAD (Elche, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. Segura Catalán i M. Clayton)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky, G. Luengo i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Gavela Llopis, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE o zawieszenie wykonania decyzji Komisji (UE) 2017/365 z dnia 4 lipca 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.36387 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2013/CP) wdrożonej przez Hiszpanię na rzecz Valencia Club de Fútbol SAD, Hércules Club de Fútbol SAD oraz Elche Club de Fútbol SAD (Dz.U. 2017, L 55, s. 12).

      Sentencja

            1)

            Zawiesza się wykonanie decyzji Komisji (UE) 2017/365 z dnia 4 lipca 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.36387 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2013/CP) wdrożonej przez Hiszpanię na rzecz Valencia Club de Fútbol SAD, Hércules Club de Fútbol SAD oraz Elche Club de Fútbol SAD (Dz.U. 2017, L 55, s. 12) w zakresie dotyczącym odzyskania pomocy od Elche Club de Fútbol, wskazanej jako środek 3 w art. 1 tej decyzji.

            2)

            Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony w pozostałym zakresie.

            3)

            Postanowienie z dnia 6 marca 2017 r., Elche Club de Fútbol/Komisja (T-901/16 R), zostaje uchylone.

            4)

            Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


201806220261970472018/C 240/192002018CJC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180319171711Sprawa C-200/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio de Stato (Włochy) w dniu 19 marca 2018 r. – C.A.F.A.R. – Società Agricola Cooperativa, Società Agricola Guidi di Roncofreddo di Guidi Giancarlo e Nicolini Fausta / Regione Emilia-Romagna i in.
 ---documentbreak--- C2402018PL1710120180319PL0019171171Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio de Stato (Włochy) w dniu 19 marca 2018 r. – C.A.F.A.R. – Società Agricola Cooperativa, Società Agricola Guidi di Roncofreddo di Guidi Giancarlo e Nicolini Fausta / Regione Emilia-Romagna i in.
   (Sprawa C-200/18)2018/C 240/19Język postępowania: włoski
      Sąd odsyłający

   Consiglio de Stato.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: C.A.F.A.R. – Società Agricola Cooperativa, Società Agricola Guidi di Roncofreddo di Guidi Giancarlo e Nicolini Fausta

      Strona pozwana: Regione Emilia-Romagna, Azienda Unità Sanitaria Locale 104 di Modena, A.U.S.L. Romagna

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy art. 27 rozporządzenia WE, stanowiący, że w odniesieniu do działań, o których mowa w załączniku IV, sekcja A oraz w załączniku V, sekcja A, państwa członkowskie zapewnią pobieranie opłat, należy interpretować jako nakładający obowiązek uiszczania płatności na wszystkich przedsiębiorców rolnych, nawet jeśli „prowadzą oni działalność polegającą na uboju i rozbiorze mięsa w sposób pomocniczy i powiązany z prowadzeniem hodowli zwierząt?

            2)

            Czy państwo może wyłączyć z obowiązku uiszczania należności sanitarnych niektóre kategorie przedsiębiorców, mimo że ustanowiło system pobierania opłat zdolny, jako całość, do zagwarantowania pokrycia kosztów poniesionych na kontrole urzędowe, lub zastosować opłaty niższe niż te przewidziane w rozporządzeniu WE nr 8[8]2/2004 (
                  1
               )?

      (
         1
      )	Rozporządzenie (WE) nr 882/Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U. L 165, s. 1, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 3, t. 45, s. 200).


201806220091970342018/C 240/323062018CJC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180507292911Sprawa C-306/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Ostravě – pobočka v Olomouci (Republika Czeska) w dniu 7 maja 2018 r. – KORADO, a.s. / Generální ředitelství cel
 ---documentbreak--- C2402018PL2910120180507PL0032291291Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Ostravě – pobočka v Olomouci (Republika Czeska) w dniu 7 maja 2018 r. – KORADO, a.s. / Generální ředitelství cel
   (Sprawa C-306/18)2018/C 240/32Język postępowania: czeski
      Sąd odsyłający

   Krajský soud v Ostravě – pobočka v Olomouci

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: KORADO, a.s.

      Strona przeciwna: Generální ředitelství cel

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy jest ważne rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 2015/23 (
                  1
               ) z dnia 5 stycznia 2015 r., w którym towar opisany w kolumnie pierwszej tabeli zamieszczonej w załączniku jest klasyfikowany do podpozycji 7 307 93 19 CN?

            2)

            Jeżeli to rozporządzenie jest nieważne, to czy rzeczone produkty mogą zostać klasyfikowane do podpozycji 7 322 19 00 CN?

            3)

            Jeżeli to rozporządzenie jest ważne, to czy rzeczone produkty muszą zostać klasyfikowane do podpozycji 7 307 93 19 CN?

      (
         1
      )	Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/23 z dnia 5 stycznia 2015 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej (Dz.U. 2015, L 4, s. 15).


201806220641970442018/C 240/643072018TC24020180709PL01PLINFO_JUDICIAL20180516555511Sprawa T-307/18: Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2018 r. – Zhejiang Jiuli Hi-Tech Metals / Komisja
 ---documentbreak--- C2402018PL5510120180516PL0064551551Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2018 r. – Zhejiang Jiuli Hi-Tech Metals / Komisja
   (Sprawa T-307/18)2018/C 240/64Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Zhejiang Jiuli Hi-Tech Metals Co. Ltd (Huzhou, Chiny) (przedstawiciele: K. Adamantopoulos i P. Billiet, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/330 z dnia 5 marca 2018 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych przewodów rurowych i rur, bez szwu, ze stali nierdzewnej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 w zakresie w jakim dotyczy ono skarżącej; oraz

            —

            obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

            1.

            Zarzut pierwszy, zgodnie z którym rozporządzenie 2018/330 zostało przyjęte przez Komisję w sposób istotnie naruszający prawo strony skarżącej do obrony, z naruszeniem art. 3 ust. 2, art. 16 ust. 1, art. 19 ust. 2 i 4, art. 20 ust. 2 i 4 oraz art. 21 ust. 5 i 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej a także art. 3.1, art. 5.3, art. 6.1, art.6.1.2, art. 6.2, art. 6.4, art. 6.5.1, art.6.6 oraz at. 6.9 porozumienia antydumpingowego WTO.

            2.

            Zarzut drugi, zgodnie z którym Komisja przyjmując rozporządzenie 2018/330 popełniła oczywiste błędy w ocenie prawa i okoliczności faktycznych posługując się metodą państwa analogicznego w celu obliczenia wartości normalnej dla strony skarżącej z naruszeniem art. 1 ust. 2 i 3, art. 2A ust. 1 i 7 oraz art. 11 ust. 9 rozporządzenia 2016/1036 a także art. 2.2 i art. 6.10.1 porozumienia antydumpingowego WTO. Komisja nie przedstawiła żadnego uzasadnienia co do zastosowania względem strony skarżącej art. 2 ust. 7 rozporządzenia 2016/1036.

            3.

            Zarzut trzeci, zgodnie z którym przyjmując rozporządzenie 2018/330 Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie prawa i okoliczności faktycznych przyjmując w odniesieniu do produktu objętego postępowaniem błędny numer kontrolny produktu (PCN) z naruszeniem art. 2A ust. 2, 5 i 6, art. 6 ust. 7 i 8 oraz art. 16 ust. 1 rozporządzenia 2016/1036 a także art. 2.2.1.1, art. 2.2.2, art. 2.4 oraz art. 2.6 porozumienia antydumpingowego WTO.

            4.

            Zarzut czwarty, zgodnie z którym Komisja przyjmując rozporządzenie 2018/330 popełniła oczywiste błędy w ocenie prawa i okoliczności faktycznych, gdyż zastosowana metoda w istotny sposób wypaczyła margines dumpingu strony skarżącej z naruszeniem art. 1 ust. 4, art. 2A ust. 6, art. 2C ust. 10, art. 2D ust. 11, art. 17 ust. 1 i 2 oraz art. 18 ust. 3 rozporządzenia 2016/1036 a także art. 2.2, art. 2.2.2, art. 2.4, art. 2.4.2, art. 2.6, art. 3.6 oraz art. 9.2 porozumienia antydumpingowego WTO.

            5.

            Zarzut piąty, zgodnie z którym Komisja przyjmując rozporządzenie 2018/330 popełniła oczywiste błędy w ocenie prawa i okoliczności faktycznych, stwierdzając występowanie szkody oraz prawdopodobieństwo ponownego wystąpienia szkody oraz nie badając występowania związku przyczynowego z naruszeniem art. 1 ust. 1–3, art. 2B ust. 9, art. 2D ust. 12, art. 3 ust. 2, 3, 6, 7 i 9 oraz art. 11 ust. 1 rozporządzenia 2016/1036 a także art. 1, art. 2.1, art. 2.4.2, art. 3.1, art. 3.5, art. 3.7 oraz art. 9.3 porozumienia antydumpingowego WTO.


201806290481986562018/C 249/373032017TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180529303011Sprawa T-303/17: Wyrok Sądu z dnia 29 maja 2018 r. – Sata / EUIPO – Zhejiang Rongpeng Air Tools (4000) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy 4000 — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 52 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001] — Równość traktowania — Zasada dobrej administracji — Obowiązek uzasadnienia}
 ---documentbreak--- C2492018PL3010120180529PL0037301301Wyrok Sądu z dnia 29 maja 2018 r. – Sata / EUIPO – Zhejiang Rongpeng Air Tools (4000)
   (Sprawa T-303/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy 4000 — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 52 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001] — Równość traktowania — Zasada dobrej administracji — Obowiązek uzasadnienia}”2018/C 249/37Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Sata GmbH & Co. KG (Kornwestheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M.-C. Simon)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Zhejiang Rongpeng Air Tools Co. Ltd (Pengjie Town, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci S. Fröhlich i M. Hartmann)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 marca 2017 r. (sprawa R 654/2016-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Zhejiang Rongpeng Air Tools a Sata.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Sata GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


201806290651986812018/C 249/251112016TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180605212111Sprawa T-111/16: Wyrok Sądu z dnia 5 czerwca 2018 r. – Prada / EUIPO – The Rich Prada International (THE RICH PRADA) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego THE RICH PRADA — Wcześniejsze słowne i graficzne, krajowe i międzynarodowe, znaki towarowe PRADA — Względne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego — Naruszenie charakteru odróżniającego lub renomy — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001] — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd}
 ---documentbreak--- C2492018PL2110120180605PL0025211211Wyrok Sądu z dnia 5 czerwca 2018 r. – Prada / EUIPO – The Rich Prada International (THE RICH PRADA)
   (Sprawa T-111/16) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego THE RICH PRADA — Wcześniejsze słowne i graficzne, krajowe i międzynarodowe, znaki towarowe PRADA — Względne podstawy odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego — Naruszenie charakteru odróżniającego lub renomy — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001] — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd}”2018/C 249/25Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Prada SA (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Jacobacci)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: The Rich Prada International PT (Surabaja, Indonezja) (przedstawiciel: Y. Zhou, solicitor)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 stycznia 2016 r. (sprawy połączone R 3076/2014-2 i R 3186/2014-2), sprostowaną w dniu 14 marca 2017 r., dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Prada a The Rich Prada International.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Prada SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 175 z 17.5.2016.


201806290701986592018/C 249/492922018TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180507393911Sprawa T-292/18: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2018 r. – Portugalia / Komisja
 ---documentbreak--- C2492018PL3910120180507PL0049391391Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2018 r. – Portugalia / Komisja
   (Sprawa T-292/18)2018/C 249/49Język postępowania: portugalski
      Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo, P. Estevão i J. Saraiva de Almeida, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/304 z dnia 27 lutego 2018 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie w jakim decyzja ta wyłącza z finansowania przez Unię Europejką wydatki poniesione przez Republikę Portugalską w wysokości 1052101,05 EUR, ponieważ stanowią one „Należności błędnie przedstawione w tabeli w załączniku III, unikanie stosowania zasady 50/50”;

            —

            obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zarzut naruszenia przepisów art. 32 i 33 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 (
         1
      ) praz art. 54 rozrządzenia (UE) nr 1306/2013 (
         2
      ).
   (
         1
      )	Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. 2005, L 209, s. 1).
   (
         2
      )	Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, s. 549).


201806290121986462018/C 249/026552017CJC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL201711242211Sprawa C-655/17 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 20 września 2017 r. w sprawie T-719/16 Berliner Stadtwerke GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 24 listopada 2017 r. przez Berliner Stadtwerke GmbH
 ---documentbreak--- C2492018PL210120171124PL00022121Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 20 września 2017 r. w sprawie T-719/16 Berliner Stadtwerke GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 24 listopada 2017 r. przez Berliner Stadtwerke GmbH
   (Sprawa C-655/17 P)2018/C 249/02Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Berliner Stadtwerke GmbH (przedstawiciele: O. Spieker i A. Schönfleisch, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
   Postanowieniem z dnia 31 maja 2018 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dziesiąta izba) częściowo odrzucił odwołanie jako niedopuszczalne, a w pozostałym zakresie oddalił je jako oczywiście bezzasadne oraz postanowił obciążyć wnoszącą odwołanie kosztami postępowania.


201806290771986732018/C 249/261602016TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180531212222Sprawa T-160/16: Wyrok Sądu z dnia 31 maja 2018 r. – Groningen Seaports i in./Komisja (Pomoc państwa — Zwolnienie z podatku dochodowego od osób prawnych przyznane przez Niderlandy sześciu niderlandzkim publicznym portom morskim — Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny z rynkiem wewnętrznym — Obowiązek uzasadnienia — Równość traktowania)
 ---documentbreak--- C2492018PL2120120180531PL0026212222Wyrok Sądu z dnia 31 maja 2018 r. – Groningen Seaports i in./Komisja
   (Sprawa T-160/16) (
         1
      )
   „(Pomoc państwa — Zwolnienie z podatku dochodowego od osób prawnych przyznane przez Niderlandy sześciu niderlandzkim publicznym portom morskim — Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny z rynkiem wewnętrznym — Obowiązek uzasadnienia — Równość traktowania)”2018/C 249/26Język postępowania: niderlandzki
      Strony

      Strona skarżąca: Groningen Seaports NV (Delfzijl, Niderlandy) oraz 5 innych skarżących, których nazwy figurują w załączniku do wyroku (przedstawiciele: początkowo E. Pijnacker Hordijk i I. Kieft, następnie A. Kleinhout i C. Zois, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo S. Noë, B. Stromsky i J.-F. Brakeland, następnie S. Noë i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: J. Langer i M. Bulterman, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2016/634 z dnia 21 stycznia 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.25338 (2014/C) (ex E 3/2008 i ex CP 115/2004) wdrożonej przez Niderlandy – Zwolnienie z podatku od osób prawnych przedsiębiorstw publicznych (Dz.U. 2016, L 113, s. 148).

      Sentencja

            1)

            Havenbedrijf Moerdijk NV zostaje dopuszczona do wstąpienia do sprawy w miejsce Havenschap Moerdijk jako strona skarżąca.

            2)

            Skarga zostaje oddalona.

            3)

            Groningen Seaports NV oraz inne skarżące, których nazwy figurują w załączniku, pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

            4)

            Królestwo Niderlandów pokrywa własne koszty.

      (
         1
      )	Dz.U. C 200 z 6.6.2016.


201806290431986802018/C 249/393142017TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180531313222Sprawa T-314/17: Wyrok Sądu z dnia 31 maja 2018 r. – Nosio / EUIPO (MEZZA) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MEZZA — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001] — Ograniczenie towarów — Artykuł 43 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 49 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001) — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do bycia wysłuchanym — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001)}
 ---documentbreak--- C2492018PL3120120180531PL0039312322Wyrok Sądu z dnia 31 maja 2018 r. – Nosio / EUIPO (MEZZA)
   (Sprawa T-314/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MEZZA — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia 2017/1001] — Ograniczenie towarów — Artykuł 43 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 49 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001) — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do bycia wysłuchanym — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001)}”2018/C 249/39Język postępowania: włoski
      Strony

      Strona skarżąca: Nosio SpA (Mezzocorona, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Perani i J. Graffer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Capostagno i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 marca 2017 r. (sprawa R 1518/2016-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego MEZZA jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

            2)

            Nosio SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


201806290631986682018/C 249/502952018TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180607404121Sprawa T-295/18: Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2018 r. – Grecja / Komisja
 ---documentbreak--- C2492018PL4010120180607PL0050401412Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2018 r. – Grecja / Komisja
   (Sprawa T-295/18)2018/C 249/50Język postępowania: grecki
      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: G. Kanellopoulos, I. Pachi, A.E. Vasilopoulou i E. Chroni)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zostały w niej wykluczone z finansowania Unii określone wydatki Republiki Greckiej na łączną kwotę (brutto) 17869131,75 EUR (wpływ na budżet 14857076,98 EUR), które zostały poniesione i zadeklarowane w ramach EFRROW w związku ze środkami 125A, 321 i 322 (kwota brutto 15631043,52 EUR i wpływ na budżet 12618988,75 EUR) i ze środkiem 123A (kwota 2238088,23 EUR), jak również wydatki w wysokości 588103,59 EUR, które zostały poniesione w ramach EFRG w następstwie środka kontroli transakcji w latach budżetowych 2011–2014, oraz

            —

            obciążenie pozwanej kosztami poniesionymi przez Republikę Grecką.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów. Sześć pierwszych zarzutów dotyczy korekty, która została dokonana w ramach EFRROW w odniesieniu do środków 125Α, 321, 322 i 123Α, podczas gdy dwa pozostałe dotyczą korekty, która została dokonana z powodu niedociągnięć w kontroli transakcji na podstawie tytułu V rozdział III rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (
         1
      ).

            1.

            Zarzut pierwszy jest oparty na błędnej wykładni i błędnym zastosowaniu przypadku przewidzianego w art. 52 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013, dotyczącego przekroczenia przez Komisję kompetencji ratione temporis do nałożenia spornych korekt finansowych oraz błędu w ocenie okoliczności faktycznych popełnionego przez Komisję przy ustalaniu podstawy obliczenia spornej korekty.

            2.

            W zarzucie drugim strona skarżąca powołuje się, posiłkowo, na naruszenie zasad ne bis in idem, pewności prawa, dobrej administracji, uzasadnionych oczekiwań państwa członkowskiego i proporcjonalności.

            3.

            Zarzut trzeci jest oparty na naruszeniu przepisów art. 71 ust. 2 i art. 75 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005 (
                  2
               ), art. 43 rozporządzenia (WE) nr 1974/2006 (
                  3
               ), postanowień krajowego Programu rozwoju obszarów wiejskich zatwierdzonego przez Komisję (PROW 2007–2013), jak również art. 24 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 65/2011 (
                  4
               ), na braku podstawy prawnej i uzasadnienia, jak również na błędzie w ocenie okoliczności faktycznych w odniesieniu do nałożonej ryczałtowej korekty finansowej w wysokości 10 %, mimo że instytucja zarządzająca wykonała w pełni swoje kompetencje zgodnie z prawem.

            4.

            W zarzucie czwartym, podniesionym posiłkowo w stosunku do zarzutu trzeciego, strona skarżąca powołuje się na naruszenie zasad proporcjonalności, uzasadnionych oczekiwań państwa członkowskiego i wytycznych zawartych w dokumentach VI/5330/1997 i C(2015) 3675 z dnia 8 czerwca 2015 r., oraz na niewystarczające uzasadnienie w odniesieniu do stawki 10 % zastosowanej korekty finansowej.

            5.

            Zarzut piąty dotyczy naruszenia art. 24 ust. 2 rozporządzenia (UΕ) nr 65/2011, błędu w ocenie okoliczności faktycznych i niewystarczającego uzasadnienia w odniesieniu do domniemanych uchybień w zakresie oceny wniosków o przyznanie pomocy, jakich miała się dopuścić instytucja zarządzająca, jak również domniemanego braku kontroli zarządczej w odniesieniu do prac w zakresie oceny, ale także naruszenia zasady proporcjonalności.

            6.

            Zarzut szósty jest oparty na naruszeniu art. 24 ust. 1 i 2 rozporządzenia (UE) nr 65/2011, zasady proporcjonalności, na błędzie w ocenie okoliczności faktycznych i na niewystarczającym uzasadnieniu w odniesieniu do domniemanego braku oceny rozsądnego charakteru wydatków.

            7.

            Zgodnie z zarzutem siódmym należy stwierdzić nieważność korekty finansowej zastosowanej w odniesieniu do lat budżetowych 2011–2013, ponieważ jest ona pozbawiona podstawy prawnej; w szczególności w odniesieniu do roku 2013 jest ona sprzeczna z zasadą dobrej administracji.

            8.

            W zarzucie ósmym, który składa się z pięciu odrębnych części, strona skarżąca twierdzi, że sporna korekta została nałożona wskutek błędu Komisji w ocenie okoliczności faktycznych z całkowitym pominięciem uzasadnienia i z naruszeniem prawa do obrony przysługującego Republice Greckiej.

      (
         1
      )	Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. 2013, L 347, s. 549).
   (
         2
      )	Rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2005, L 277, s. 1)
   (
         3
      )	Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2006, L 368. s. 15).
   (
         4
      )	Rozporządzenie Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. 2011, L 25, s. 8).


201806290061986612018/C 249/132552018CJC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL201804119911Sprawa C-255/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 11 kwietnia 2018 r. – State Street Bank International GmbH / Banca d’Italia
 ---documentbreak--- C2492018PL910120180411PL00139191Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 11 kwietnia 2018 r. – State Street Bank International GmbH / Banca d’Italia
   (Sprawa C-255/18)2018/C 249/13Język postępowania: włoski
      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: State Street Bank International GmbH

      Strona pozwana: Banca d’Italia

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy „zmiany statusu”, które w rozumieniu art. 12 rozporządzenia (UE) 2015/63 (
                  1
               ), nie wpływają na obowiązek składkowy, obejmują także połączenie w drodze przejęcia instytucji podlegającej uprzednio nadzorowi krajowego organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przez spółkę dominującą z innego państwa członkowskiego, które nastąpiło w okresie składkowym, oraz, czy zasada ta dotyczy także sytuacji, w której przejęcie oraz wynikające z niego rozwiązanie instytucji nastąpiły w roku 2015, w momencie, gdy ani krajowy organ ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, ani fundusz krajowy nie zostały jeszcze formalnie ustanowione przez państwo członkowskie, zaś wysokość składek nie została jeszcze obliczona?

            2)

            Czy tenże art. 12 rozporządzenia (UE) 2015/63 w związku z art. 14 tego rozporządzenia oraz art. 103 i 104 dyrektywy 2014/59/UE (
                  2
               ) winien być interpretowany w ten sposób, że również w przypadku połączenia w drodze przejęcia przez spółkę dominująca z innego państwa członkowskiego w roku składkowym, instytucja powinna być zobowiązana do zapłaty składki za cały ten rok, nie zaś w kwocie proporcjonalnej do liczby miesięcy, w czasie których podlegała ona nadzorowi organu ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji pierwszego państwa członkowskiego, analogicznie do przepisów dotyczących instytucji „niedawno objętych nadzorem”, określonych w art. 12 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2015/63?

            3)

            Czy w rozumieniu dyrektywy 2014/59/UE oraz rozporządzenia (UE) 2015/63, a także zasad regulujących system narzędzi służących restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji banków te same przepisy uchwalone w odniesieniu do składki zwyczajnej, a w szczególności art. 12 ust. 2 rozporządzenia 2015/63 powinny być stosowane – w odniesieniu do momentu określenia podmiotów zobowiązanych do uiszczania składki oraz wysokości składki – także do składki nadzwyczajnej, uwzględniając jej charakter oraz przesłanki stanowiące podstawę jej nałożenia?

      (
         1
      )	Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. L 11, s. 44).
   (
         2
      )	Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. L 173, s. 190).


201806290541986662018/C 249/403522017TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180531323321Sprawa T-352/17: Wyrok Sądu z dnia 31 maja 2018 r. – Korwin-Mikke / Parlament (Prawo instytucjonalne — Parlament Europejski — Regulamin Parlamentu — Wypowiedź naruszająca powagę Parlamentu i sprawny przebieg prac parlamentarnych — Sankcje dyscyplinarne polegające na utracie prawa do otrzymywania dziennej diety na utrzymanie i czasowym zawieszeniu uczestnictwa w całości prac Parlamentu — Wolność wypowiedzi — Obowiązek uzasadnienia — Naruszenie prawa)
 ---documentbreak--- C2492018PL3210120180531PL0040321332Wyrok Sądu z dnia 31 maja 2018 r. – Korwin-Mikke / Parlament
   (Sprawa T-352/17) (
         1
      )
   „(Prawo instytucjonalne — Parlament Europejski — Regulamin Parlamentu — Wypowiedź naruszająca powagę Parlamentu i sprawny przebieg prac parlamentarnych — Sankcje dyscyplinarne polegające na utracie prawa do otrzymywania dziennej diety na utrzymanie i czasowym zawieszeniu uczestnictwa w całości prac Parlamentu — Wolność wypowiedzi — Obowiązek uzasadnienia — Naruszenie prawa)”2018/C 249/40Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Janusz Korwin-Mikke (Józefów, Polska) (przedstawiciele: adwokaci M. Cherchi, A. Daoût i M. Dekleermaker)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Görlitz, S. Seyr i S. Alonso de León, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie oparte na art. 263 TFUE, zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji przewodniczącego Parlamentu Europejskiego z dnia 14 marca 2017 r. oraz decyzji Prezydium Parlamentu z dnia 3 kwietnia 2017 r., nakładających na skarżącego sankcję utraty prawa do otrzymywania dziennej diety na utrzymanie przez okres 30 dni, czasowego zawieszenia uczestnictwa w całości prac Parlamentu na okres dziesięciu kolejnych dni oraz zakazu reprezentowania Parlamentu przez okres jednego roku, a po drugie, przedstawione na podstawie art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego w wyniku tych decyzji.

      Sentencja

            1)

            Stwierdza się nieważność decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 3 kwietnia 2017 r.

            2)

            Żądanie odszkodowawcze zostaje oddalone.

            3)

            Janusz Korwin-Mikke i Parlament Europejski pokrywają swoje własne koszty postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 239 z 24.7.2017.


201806290441986552018/C 249/512982018TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180507414221Sprawa T-298/18: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2018 r. – Banco Comercial Português i in. / Komisja
 ---documentbreak--- C2492018PL4110120180507PL0051411422Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2018 r. – Banco Comercial Português i in. / Komisja
   (Sprawa T-298/18)2018/C 249/51Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Banco Comercial Português (Porto, Portugalia), Banco ActivoBank S.A. (Lizbona, Porugalia) i Banco de Investimento Imobiliário S.A. (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: C. Botelho Moniz, L. do Nascimento Ferreira, F. C. Laprévote, A. Champsaur i D. Oda, prawnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(217/N) z dnia 11 października 2017 r. (Pomoc państwa SA.49275) w zakresie, w jakim uznaje ona contingent capital agreement (kontyngentowe porozumienia kapitałowe, zwane dalej „CCA”) zawarte i obowiązujące pomiędzy Portuguese Resolution Fund (zwanym dalej „Resolution Fund”) i Lone Star group (zwaną dalej „Lone Star”), w kontekście sprzedaży Novo Banco, S.A. (zwanego dalej „Novo Banco”), przez pierwszy na rzecz drugiej, za pomoc państwa zgodną ze wspólnym rynkiem, i

            —

            obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżących.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo uznając, że restrukturyzacja 2014 Banco Espírito Santo, S.A. (zwanego dalej „BES”) została podjęta wyłącznie na podstawie prawa portugalskiego i przed wejściem w życie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiającej ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (zwanej dalej „BRRD”);

            2.

            Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo uznając, ze BRRD miała zastosowanie jedynie od dnia 1 stycznia 2015 r.;

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo uznając, że w celu zachowania jedności i wdrożenia początkowego procesu restrukturyzacyjnego BES sprzedaż Novo Banco powinna zostać dokonana według prawa krajowego obowiązującego przed implementacją BRRD;

            4.

            Zarzut czwarty dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo błędnie stwierdzając, że brak jest nierozerwalnego związku pomiędzy postanowieniami BRRD dotyczącymi oceny CCA;

            5.

            Zarzut piąty dotyczący naruszenia przez Komisję art. 101 i 44 BRRD;

            6.

            Zarzut szósty dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 108 ust. 2 TFUE i art. 4 ust. 4 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (zwanego dalej „rozporządzeniem proceduralnym”, Dz.U. 2015, L 248, s. 9), poprzez brak wszczęcia formalnego postępowania pomimo istnienia szeregu wątpliwości dotyczących zgodności mechanizmu CCA z prawem UE, pozbawiając w ten sposób skarżących ich praw procesowych.


201806290161986622018/C 249/036562017CJC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL201711242212Sprawa C-656/17 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 20 września 2017 r. w sprawie T-204/16 Berliner Stadtwerke GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 24 listopada 2017 r. przez Berliner Stadtwerke GmbH
 ---documentbreak--- C2492018PL220120171124PL00032221Odwołanie od postanowienia Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 20 września 2017 r. w sprawie T-204/16 Berliner Stadtwerke GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 24 listopada 2017 r. przez Berliner Stadtwerke GmbH
   (Sprawa C-656/17 P)2018/C 249/03Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Wnoszący odwołanie: Berliner Stadtwerke GmbH (przedstawiciele: O. Spieker i A. Schönfleisch, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
   Postanowieniem z dnia 31 maja 2018 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dziesiąta izba) częściowo odrzucił odwołanie jako niedopuszczalne, a w pozostałym zakresie oddalił je jako oczywiście bezzasadne oraz postanowił obciążyć wnoszącą odwołanie kosztami postępowania.