title: Sprawa T-476/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 8 września 2011 r. przez Komisję Europejską od wyroku wydanego w dniu 28 czerwca 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-55/10 AS przeciwko Komisji

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/24

         Odwołanie wniesione w dniu 8 września 2011 r. przez Komisję Europejską od wyroku wydanego w dniu 28 czerwca 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-55/10 AS przeciwko Komisji
   (Sprawa T-476/11 P)
   2011/C 319/52
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: AS (Bruksela, Belgia)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 28 czerwca 2011 r. w sprawie F-55/10 AS przeciwko Komisji;

               —

               zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania Komisja podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa, ponieważ Sąd do spraw Służby Publicznej (SSP) stwierdził istnienie interesu prawnego w stwierdzeniu nieważności decyzji o odrzuceniu kandydatury. Komisja podnosi:

                           —

                           w pierwszej części zarzutu: naruszenie prawa Unii poprzez odejście od tez przyjętych przez Sąd w wyroku z dnia 9 grudnia 2010 r. w sprawie T-526/08 P Komisja przeciwko Strackowi, ponieważ SSP stwierdził, że zainteresowana posiada interes prawny w stwierdzeniu nieważności decyzji o odrzuceniu jej kandydatury na sporne stanowisko, mimo że nie zażądała stwierdzenia nieważności decyzji o powołaniu, choć obie decyzje są ze sobą nierozerwalnie związane;

                           —

                           w drugiej części zarzutu: błędną kwalifikację prawną okoliczności faktycznych w związku ze stwierdzeniem istnienia interesu prawnego w sposób abstrakcyjny, nie badając konkretnie wszystkich poszlak;

                           —

                           w trzeciej części zarzutu: błędną odmowę uwzględnienia określonych informacji dotyczących akt medycznych, które wykazałyby, że skarżąca nie miała interesu prawnego w niniejszym przypadku.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący po pierwsze, naruszenie prawa Unii w związku z wykładnią i stosowaniem zasady zgodności pomiędzy zażaleniem a skargą, poprzez odesłanie do wyroku SSP z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie F-45/07 Mandt przeciwko Parlamentowi, i w związku ze stwierdzeniem, że nowy zarzut dotyczący naruszenia Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej był dopuszczalny pomimo tego, że nie został podniesiony w zażaleniu i że „zasadniczo różnił się” od przedstawionego w zażaleniu jedynego zarzutu dotyczącego naruszenia ogłoszenia o wakacie, a po drugie, naruszenie art. 91 ust. 2 tego regulaminu pracowniczego w związku z uznaniem, że „podstawa sporu” jest właściwie określona przez „zakwestionowanie przez skarżącego zgodności zaskarżonego aktu z prawem materialnym lub ewentualnie jego zgodności z prawem formalnym”, co pozbawiałoby postępowanie poprzedzające wniesienie skargi jakiegokolwiek znaczenia i nie służyłoby celowi tego postępowania, jakim jest sprzyjanie polubownemu rozstrzyganiu różnic pomiędzy zainteresowanym a jego organem powołującym.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 7 ust. 1 regulaminu pracowniczego oraz błędnego uzasadnienia, ponieważ SSP dokonał wykładni art. 7 ust. 1 regulaminu pracowniczego w taki sposób jakoby miał on przyznawać każdemu urzędnikowi bezwzględne prawo dostępu do każdego stanowiska w jego grupie zaszeregowania. SSP naruszył w ten sposób znaczenie art. 7 ust. 1 regulaminu pracowniczego oraz art. 10 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego a także pominął wyjaśnienia przedstawione przez Komisję w odniesieniu do interesu służby.

               4)

               Czwarty zarzut dotyczący naruszenie prawa Unii w związku z zasądzeniem kwoty 3 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę, podczas gdy zarzut dotyczący naruszenia art. 7 regulaminu pracowniczego nie tylko był niedopuszczalny, lecz również bezzasadny.


title: Sprawa T-337/10: Postanowienie Sądu z dnia 4 czerwca 2014 r. – Seatech International i in. przeciwko Radzie i Komisji

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/72

         Postanowienie Sądu z dnia 4 czerwca 2014 r. – Seatech International i in. przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-337/10) (1)

   2014/C 315/117
   Język postępowania: francuski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa T-188/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 października 2006 r. Freixenet przeciwko OHIM (Kształt czarnej matowej wygładzanej butelki) (Wspólnotowy znak towarowy — Kształt czarnej matowej wygładzanej butelki — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Brak charakteru odróżniającego — Naruszenie prawa do obrony — Artykuł 73 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/31

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 października 2006 r. Freixenet przeciwko OHIM (Kształt czarnej matowej wygładzanej butelki)
   (Sprawa T-188/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Kształt czarnej matowej wygładzanej butelki - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Brak charakteru odróżniającego - Naruszenie prawa do obrony - Artykuł 73 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2006/C 281/53)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Freixenet, SA (Sant Sadurní d'Anoia, Hiszpania) (przedstawiciele: F. de Visscher, E. Cornu, É. De Gryse i D. Moreau, avocats)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: I. de Medrano Caballero, urzędnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o unieważnienie na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 lutego 2004 r. (sprawa R 104/2001-4), dotyczącą rejestracji jako wspólnotowego znaku towarowego znaku w kształcie czarnej matowej wygładzanej butelki.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 11 lutego 2004 r. (sprawa R 104/2001-4).

               2)

               W pozostałym zakresie skarga została oddalona.

               3)

               OHIM ponosi swoje własne koszty postępowania, a także koszty poniesione przez skarżącą.

      (1)  Dz.U. C 217 z dn. 28.8.2004


title: Sprawa T-491/08 P: Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2010 r. — Bui Van przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Powołanie — Zaszeregowanie do grupy — Wycofanie aktu administracyjnego — Ochrona uzasadnionych oczekiwań — Rozsądny termin — Prawo do bycia wysłuchanym)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/37

         Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2010 r. — Bui Van przeciwko Komisji
   (Sprawa T-491/08 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Powołanie - Zaszeregowanie do grupy - Wycofanie aktu administracyjnego - Ochrona uzasadnionych oczekiwań - Rozsądny termin - Prawo do bycia wysłuchanym)
   2010/C 179/63
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Philippe Bui Van (Hettange-Grande, Francja) (przedstawiciel: adwokat P. Nelissen Grade)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) wydanego w dniu 11 września 2008 r. w sprawie F-51/07 Bui Van przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 11 września 2008 r. w sprawie F-51/07 Bui Van przeciwko Komisji zostaje uchylony w zakresie, w jakim na jego mocy na rzecz Phillipe'a Bui Vana zostało przyznane odszkodowanie w wysokości 1 500 EUR.

               2)

               Odwołanie i pozostałe żądania odwołania wzajemnego zostają oddalone.

               3)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej celu wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie odszkodowania.

               4)

               Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U C 32 z 7.2.2009.


title: Sprawa C-569/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Special Commissioners, Londyn (Zjednoczone Królestwo) w dniu 24 grudnia 2007 r. — HSBC Holdings plc i Vidacos Nominees Ltd przeciwko The Commissioners of Her Majesty's Revenue and Customs

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Special Commissioners, Londyn (Zjednoczone Królestwo) w dniu 24 grudnia 2007 r. — HSBC Holdings plc i Vidacos Nominees Ltd przeciwko The Commissioners of Her Majesty's Revenue and Customs
   (Sprawa C-569/07)
   (2008/C 64/38)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   Special Commissioners, Londyn (Zjednoczone Królestwo).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: HSBC Holdings plc i Vidacos Nominees Ltd.

      Strona pozwana: The Commissioners of Her Majesty's Revenue and Customs.
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 10 lub art. 11 dyrektywy Rady 69/355/EWG, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. (1) (Dz.U. L 156, str. 23), albo art. 43, 49 lub 56 traktatu WE, lub też jakikolwiek inny przepis prawa wspólnotowego zakazuje państwu członkowskiemu (zwanemu dalej „pierwszym państwem członkowskim”) pobierania podatku w wysokości 1,5 % od przeniesienia lub emisji akcji w ramach systemu rozliczeniowego, jeżeli:

               (i)

               spółka (zwana dalej „spółką A”) z siedzibą w pierwszym państwie członkowskim ogłasza ofertę nabycia akcji spółki (zwanej dalej „spółką B”) z siedzibą w innym państwie członkowskim (zwanym dalej „drugim państwem członkowskim”), notowanych i będących przedmiotem obrotu na giełdzie papierów wartościowych, w zamian za akcje spółki A, które mają być wyemitowane na giełdzie w drugim państwie członkowskim;

               (ii)

               akcjonariusze spółki B mają możliwość otrzymania akcji spółki A bądź to:

                           a)

                           w postaci zmaterializowanej, bądź

                           b)

                           w postaci zdematerializowanej za pośrednictwem systemu rozliczeniowego w pierwszym państwie członkowskim, bądź

                           c)

                           w postaci zdematerializowanej za pośrednictwem systemu rozliczeniowego w drugim państwie członkowskim;

               (iii)

               prawo pierwszego państwa członkowskiego przewiduje co do zasady, że:

                           a)

                           w przypadku emisji akcji w postaci zmaterializowanej (lub zdematerializowanej w systemie rozliczeniowym zdematerializowanych akcji w pierwszym państwie członkowskim) podatek nie jest pobierany od emisji, lecz od każdej późniejszej sprzedaży akcji, według stawki wynoszącej 0,5 % wynagrodzenia z tytułu sprzedaży, ale

                           b)

                           od przeniesienia lub emisji akcji w postaci zdematerializowanej na rzecz podmiotu prowadzącego system rozliczeniowy pobierany jest podatek wynoszący — w przypadku emisji — 1,5 % ceny emisyjnej, lub — w przypadku odpłatnego przeniesienia akcji — 1,5 % kwoty albo wartości wynagrodzenia, lub — w każdym innym przypadku — 1,5 % wartości akcji, przy czym nie jest już później pobierany żaden podatek od sprzedaży akcji (lub praw do nich albo z nich wynikających) w ramach systemu rozliczeniowego,

                           c)

                           podmiot prowadzący system rozliczeniowy może — jeżeli uzyska zgodę właściwego organu podatkowego — wybrać sposób opodatkowania polegający na tym, że podatek nie jest pobierany od przeniesienia lub emisji akcji na rzecz jego systemu, lecz od każdej sprzedaży akcji w ramach tego systemu według stawki wynoszącej 0,5 % wynagrodzenia. Właściwy organ podatkowy może wymagać (i obecnie wymaga), by jako warunek udzielenia zgody na powyższy sposób opodatkowania, podmiot prowadzący system rozliczeniowy ubiegający się o możliwość dokonania takiego wyboru wprowadził i utrzymywał procedury (uznane za odpowiednie przez organ podatkowy) mające na celu pobór podatku w ramach systemu rozliczeniowego i wykonywanie lub zapewnienie wykonywania regulujących go przepisów.

               (iv)

               zasady obowiązujące na giełdzie papierów wartościowych w drugim państwie członkowskim wymagają, by wszystkie akcje emitowane na terytorium tego państwa były obejmowane w postaci zdematerializowanej za pośrednictwem jednego systemu rozliczeniowego znajdującego się w tymże państwie, przy czym podmiot prowadzący ten system nie dokonał wyboru sposobu opodatkowania, o którym mowa powyżej?

      (1)  Dz.U. L 156, str. 23.


title: Sprawa C-436/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Mons (Belgia) w dniu 13 września 2010 r. — Państwo belgijskie — SPF Finances przeciwko BLM SA

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Mons (Belgia) w dniu 13 września 2010 r. — Państwo belgijskie — SPF Finances przeciwko BLM SA
   (Sprawa C-436/10)
   ()
   2010/C 328/22
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour d'appel de Mons

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Państwo belgijskie — SPF Finances

      Strona pozwana: BLM SA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni art. 6 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) i art. 13 część B szóstej dyrektywy nr 77/388/EWG Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1), należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym traktującym jak świadczenie usług — zwolnione z podatku jako dzierżawa lub najem nieruchomości w rozumieniu wspomnianego art. 13 część B lit. b) — wykorzystywanie do celów prywatnych przez członka kierownictwa i jego rodzinę części budynku wybudowanego lub posiadanego na podstawie prawa rzeczowego do nieruchomości przez podatnika będącego osobą prawną, jeżeli z takim dobrem inwestycyjnym wiąże się powstanie prawa do odliczenia naliczonego podatku?

      (1)  Dz.U. L 145, s. 1.


title: Sprawa C-619/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg (Niemcy) w dniu 29 listopada 2016 r. – Sebastian W. Kreuziger/Land Berlin

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg (Niemcy) w dniu 29 listopada 2016 r. – Sebastian W. Kreuziger/Land Berlin
   (Sprawa C-619/16)
   (2017/C 038/19)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberverwaltungsgericht Berlin-Brandenburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sebastian W. Kreuziger

      Druga strona postępowania: Land Berlin

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/88/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu ustawodawstwa lub praktyki krajowej, zgodnie z którymi prawo do ekwiwalentu pieniężnego w razie ustania stosunku pracy nie przysługuje, jeżeli pracownik nie złożył wniosku o przyznanie mu corocznego płatnego urlopu, mimo że miał taką możliwość?

               2)

               Czy art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/88/WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu ustawodawstwa lub praktyki krajowej, zgodnie z którymi prawo do ekwiwalentu pieniężnego w razie ustania stosunku pracy zakłada, że pracownik nie był w stanie z przyczyn niezależnych od swojej woli skorzystać z prawa do corocznego płatnego urlopu przed ustaniem stosunku pracy?

      (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 2003, L 299, s. 9).


title: Sprawa C-257/13: Postanowienie Trybunału ósma izba) z dnia 14 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal des affaires de sécurité sociale des Bouches du Rhône – Francja) – Anouthani Mlamali przeciwko Caisse d’allocations familiales des Bouches-du-Rhône (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie stanu faktycznego i prawnego sporu głównego oraz powodów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytania prejudycjalne — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/11

         Postanowienie Trybunału ósma izba) z dnia 14 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal des affaires de sécurité sociale des Bouches du Rhône – Francja) – Anouthani Mlamali przeciwko Caisse d’allocations familiales des Bouches-du-Rhône
   (Sprawa C-257/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie stanu faktycznego i prawnego sporu głównego oraz powodów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytania prejudycjalne - Oczywista niedopuszczalność))
   2014/C 102/14
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal des affaires de sécurité sociale des Bouches du Rhône

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Anouthani Mlamali

      Strona pozwana:
      Caisse d’allocations familiales des Bouches-du-Rhône

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunal des affaires de sécurité sociale des Bouches du Rhône – Wykładnia art. 11 dyrektywy 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz.U. L 16, s. 44) – Przebywający legalnie obywatel państwa trzeciego – Oddalenie wniosku o przyznanie świadczeń rodzinnych na pozostające na utrzymaniu dziecko będące również obywatelem państwa trzeciego – Obejście przepisu ustawy dotyczącego łączenia rodzin – Odmowa uzasadniona niezłożeniem zaświadczenia lekarskiego wystawionego przez krajową agencję ds. pobytu cudzoziemców i migracji – Równość traktowania

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal des affaires de sécurité sociale des Bouches du Rhône (Francja) postanowieniem z dnia 13 maja 2013 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


               10.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/7

         Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2013 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-16/13)
   2013/C 294/07
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 9 lipca 2013 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Markusa Schneidera i Catherine Howdle, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgia.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że (i) nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego przywołanego w pkt 7b załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/122/WE z dnia 14 stycznia 2009 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do niektórych aspektów umów timeshare, umów o długoterminowe produkty wakacyjne, umów odsprzedaży oraz wymiany), dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia, lub (ii) nie powiadamiając o tym niezwłocznie Urzędu Nadzoru EFTA, Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tego aktu prawnego i na podstawie art. 7 Porozumienia;

               2)

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Niniejsza skarga Urzędu Nadzoru EFTA dotyczy niezastosowania się przez Islandię do dnia 11 września 2012 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 11 lipca 2012 r. dotyczącej niewdrożenia do krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/122/WE z dnia 14 stycznia 2009 r. w sprawie ochrony konsumentów w odniesieniu do niektórych aspektów umów timeshare, umów o długoterminowe produkty wakacyjne, umów odsprzedaży oraz wymiany (akt prawny), przywołanej w pkt 7b załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA stwierdza, że nie dysponuje żadnymi informacjami, które mogłyby wskazywać na to, że wskazany akt prawny został w pełni wdrożony.


title: Sprawa T-584/08: Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2011 r. — Cantiere navale De Poli przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Tymczasowy mechanizm obronny dla przemysłu stoczniowego — Zmiany przewidziane przez władze włoskie w systemie pomocy uprzednio zatwierdzonym przez Komisję — Decyzja stwierdzająca niezgodność systemu pomocy ze wspólnym rynkiem)

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/15

         Wyrok Sądu z dnia 3 lutego 2011 r. — Cantiere navale De Poli przeciwko Komisji
   (Sprawa T-584/08) (1)

   (Pomoc państwa - Tymczasowy mechanizm obronny dla przemysłu stoczniowego - Zmiany przewidziane przez władze włoskie w systemie pomocy uprzednio zatwierdzonym przez Komisję - Decyzja stwierdzająca niezgodność systemu pomocy ze wspólnym rynkiem)
   2011/C 89/34
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Cantiere navale De Poli SpA (Wenecja, Włochy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci A. Abate i R. Longanesi Cattani, następnie adwokaci A. Abate i A. Franchi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Righini, C. Urraca Caviedes i V. Di Bucci, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2010/38/WE z dnia 21 października 2008 r. w sprawie pomocy państwa C-20/08 (ex N 62/08), której Włochy zamierzają udzielić przez wprowadzenie zmian do programu [systemu] pomocy N 59/04 dotyczącego tymczasowego mechanizmu obronnego dla przemysłu stoczniowego (Dz.U. 2010, L 17, s. 50).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Cantiere navale De Poli SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa C-475/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Efeteio Athinon (Grecja) w dniu 21 listopada 2006 r. — K.P. Marinopoulos — Anonimos Etairia Emporias kai Dianomis Pharmakeftikon Proiondon przeciwko Glaxosmithkline Anonimi Emporiki Viomichaniki Etairia Pharmakeftikon Proiondon

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Efeteio Athinon (Grecja) w dniu 21 listopada 2006 r. — K.P. Marinopoulos — Anonimos Etairia Emporias kai Dianomis Pharmakeftikon Proiondon przeciwko Glaxosmithkline Anonimi Emporiki Viomichaniki Etairia Pharmakeftikon Proiondon
   (Sprawa C-475/06)
   (2007/C 20/10)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Efeteio Athinon
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: K.P. Marinopoulos — Anonimos Etairia Emporias kai Dianomis Pharmakeftikon Proiondon

      Strona pozwana: Glaxosmithkline Anonimi Emporiki Viomichaniki Etairia Pharmakeftikon Proiondon
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy odmowa ze strony zajmującego pozycję dominującą przedsiębiorstwa dotycząca pełnej realizacji zamówień, które są jej przesłane przez greckich hurtowników produktów farmaceutycznych w przypadku, gdy zmierza ona do ograniczenia ich działalności eksportowej i zmniejszenia dzięki temu szkody wyrządzonej działalnością w zakresie handlu równoległego, stanowi sama w sobie nadużycie w rozumieniu art. 82 WE. Czy na odpowiedź na to pytanie ma wpływ fakt, iż handel równoległy jest niezwykle dochodowy dla hurtowników dzięki różnicom cen stosowanych w obrębie Unii Europejskiej spowodowanych interwencją ze strony państwa, tj. ze względu na fakt, iż rynek produktów farmaceutycznych nie rządzi się zasadami czystej konkurencji, gdyż charakteryzuje się w dużym stopniu wysokim stopniem interwencji ze strony państwa. Wreszcie, czy zadaniem władz krajowych właściwych w dziedzinie konkurencji jest stosowanie wspólnotowych reguł konkurencji w jednakowy sposób zarówno do rynków, które funkcjonują w sposób konkurencyjny, jak i do rynków, na których konkurencja jest zakłócana przez interwencje ze strony państwa.

               2.

               Jak należy oceniać ewentualny charakter nadużycia w przypadku, gdyby Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że ograniczenie handlu równoległego z przytoczonych powyżej powodów nie zawsze stanowi nadużycie, gdy jest ono dokonane przez przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą.

         W szczególności:

               2.1

               Czy właściwym jest stosowanie kryterium procentowego przekroczenia normalnego spożycia krajowego lub kryterium szkody, jaką ponosi przedsiębiorstwo zajmujące pozycję dominującą w odniesieniu do ogólnego obrotu i ogólnego zysku. W przypadku odpowiedzi twierdzącej, jak należy określić poziom procentowy przekroczenia i wysokość poniesionej szkody — która przekłada się na procent ogólnego obrotu i zysku — powyżej którego rozpatrywane zachowanie staje się nadużyciem.

               2.2

               Czy należy podążać tokiem rozumowania opartym na wyważaniu interesów i — jeśli tak — jakiego rodzaju interesy należy wziąć pod uwagę.
               Dokładniej rzecz ujmując:

                           a)

                           czy ma tu znaczenie fakt, iż pacjent-odbiorca końcowy czerpie ograniczoną korzyść finansową z handlu równoległego; oraz

                           b)

                           czy i w jakim stopniu należy wziąć pod uwagę interes organów ubezpieczeniowych w zdobywaniu tańszych leków.

               2.3

               Jakie kryteria i założenia należy uznać za właściwe w niniejszej sprawie.


title: Sprawa C-518/07: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 95/46/WE — Ochrona osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i swobodny przepływ tych danych — Artykuł 28 ust. 1 — Krajowy organ nadzorczy — Niezawisłość — Kontrola administracyjna nad tymi organami)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 9 marca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-518/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 95/46/WE - Ochrona osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i swobodny przepływ tych danych - Artykuł 28 ust. 1 - Krajowy organ nadzorczy - Niezawisłość - Kontrola administracyjna nad tymi organami)
   2010/C 113/04
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Docksey, C. Ladenburger i H. Krämer, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i J. Möller, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Europejski Inspektor Ochrony Danych (przedstawiciele: H. Hijmans i A. Scirocco, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 28 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, str. 31) — Zobowiązanie państw członkowskich do zapewnienia, aby krajowe organy nadzorcze odpowiedzialne za kontrolowanie przetwarzania danych osobowych wykonywały swoje funkcje w sposób całkowicie niezależny — Nadzór państwowy nad organami nadzorczymi krajów związkowych, odpowiedzialnymi za kontrolę nad przetwarzaniem danych osobowych w sektorze niepublicznym

      Sentencja

               1)

               Republika Federalna Niemiec, poddając kontroli państwowej organy nadzorcze właściwe w zakresie nadzoru nad przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje niepubliczne i przedsiębiorstwa publiczne działające na konkurencyjnym rynku (öffentlich-rechtliche Wettbewerbsunternehmen) w niektórych krajach związkowych i dokonując w ten sposób błędnej implementacji wymogu, zgodnie z którym organy te wykonują zadania „całkowicie niezależnie” uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 28 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

               3)

               Europejski Inspektor Ochrony Danych pokryje własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.


title: Sprawa T-79/16: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2016 r. – Vereniging Gelijkberechtiging Grondbezitters i in./Komisja

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/41

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2016 r. – Vereniging Gelijkberechtiging Grondbezitters i in./Komisja
   (Sprawa T-79/16)
   (2016/C 118/48)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Vereniging Gelijkberechtiging Grondbezitters (Hoenderloo, Niderlandy) oraz 21 pozostałych skarżących (przedstawiciele: adwokaci H. Viaene, D. Gillet i T. Ruys)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 2 września 2015 r. w sprawie domniemanej niezgodnej z prawem pomocy państwa dotyczącej subwencjonowanego nabycia albo bezpłatnego przekazania obszarów przyrodniczych [środek pomocy SA.27301 [2015/NN] – Niderlandy] oraz dorozumianego odrzucenia skargi złożonej do Komisji przez Vereniging Gelijkberechtiging Grondbezitters;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia uprawnień proceduralnych ustanowionych w art. 108 ust. 2 TFUE. Komisja nie mogła po zakończeniu wstępnego postępowania wyjaśniającego dokonać z wystarczającą pewnością oceny zgodności środka pomocy z rynkiem wewnętrznym z następujących powodów:

                           —

                           wyjątkowo długi czas trwania wstępnego postępowania wyjaśniającego;

                           —

                           duża ilość korespondencji prowadzonej między zainteresowanymi stronami na etapie wstępnego postępowania wyjaśniającego;

                           —

                           okoliczność, że zatwierdzony w drodze decyzji środek pomocy został zastąpiony innym środkiem pomocy w trakcie wstępnego postępowania wyjaśniającego;

                           —

                           treść zatwierdzonego przez Komisję nowego środka pomocy.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady niedziałania prawa wstecz oraz zasady pewności prawa
               Komisja naruszyła zasadę niedziałania prawa wstecz oraz zasadę pewności prawa, gdyż zastosowała obowiązujące od 31 stycznia 2012 r Zasady ramowe w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych (1) do systemu pomocy, który nie znajduje zastosowania od 2011 r. i który został zastąpiony nowym systemem zatwierdzonym przez Komisję.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa oraz braku uzasadnienia przy stosowaniu zasad ramowych

                           —

                           Komisja dopuściła się oczywistych błędów w ocenie, gdy stosowała wymóg aktu powierzenia świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym, zwłaszcza co się tyczy okresu powierzenia. Ponadto instytucja ta dopuściła się także oczywistych błędów w analizie kwoty rekompensaty i pominęła obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych.

                           —

                           Przy ustalaniu, czy został spełniony wymóg istnienia aktu powierzenia świadczenia usług w ogólnym interesie gospodarczym Komisja nie dociekała, czy nieodpłatne przekazanie obszarów jest rzeczywiście aktem powierzenia. Poza tym Komisja nie dokonała oceny tego, czy istniały gwarancje, że bezpłatne przekazanie obszaru nie stanowi nadmiernej rekompensaty.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 106 ust. 2 TFUE

                           —

                           Nieodpłatne przekazanie obszarów przyrodniczych oraz subwencje na ich nabycie były oczywiście niepotrzebne i nieodpowiednie do osiągnięcia wyznaczonego celu ochrony przyrody.

                           —

                           Okoliczność, że o środek pomocy mogło ubiegać się jedynie trzynaście jednostek zarządzających obszarami nie jest w najmniejszym stopniu konieczna ani zasadna przy wypełnieniu obowiązku świadczenia usług publicznych w zakresie ochrony przyrody.

      (1)  Decyzja Komisji 2012/21/UE z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie stosowania art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (Dz.U. L 7 2012, s. 3) oraz Komunikat Komisji – Zasady ramowe Unii Europejskiej dotyczące pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych (2011) (Dz.U. 2012 C 8, s. 15).


title: Sprawa C-13/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Juzgado de lo Social n° 33 de Madrid z dnia 7 stycznia 2005 r. w sprawie Sonia Chacón Navas przeciwko Eurest Colectividades, S.A.

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Juzgado de lo Social no 33 de Madrid z dnia 7 stycznia 2005 r. w sprawie Sonia Chacón Navas przeciwko Eurest Colectividades, S.A.
   (Sprawa C-13/05)
   (2005/C 69/16)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu19 stycznia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Juzgado de lo Social no 33 de Madrid z dnia 7 stycznia 2005 r. w sprawie Sonia Chacón Navas przeciwko Eurest Colectividades, S.A.
   Juzgado de lo Social no 33 de Madrid zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy dyrektywa 2000/78 (1), która ustanawia w art.1 ogólne ramy walki z dyskryminacją ze względu na niepełnosprawność, obejmuje zakresem swojej ochrony pracownicę, która została zwolniona z pracy wyłącznie z powodu swojej choroby?

               2.

               Ewentualnie, na wypadek orzeczenia, że okoliczność choroby nie należy do zakresu ochrony przyznanej w dyrektywie 2000/78 przeciwko dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność i negatywnej odpowiedzi na pierwsze pytanie, czy chorobę można uznać za dodatkową osobistą cechę, ze względu na którą dyrektywa 2000/78 zakazuje dyskryminacji?

      (1)  Dyrektywa Rady 200/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy


title: Sprawa C-346/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 22 maja 2012 r. w sprawie T-546/10 Nordmilch AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 19 lipca 2012 r. przez DMK Deutsches Milchkontor GmbH (dawniej Nordmilch AG)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/26

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 22 maja 2012 r. w sprawie T-546/10 Nordmilch AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 19 lipca 2012 r. przez DMK Deutsches Milchkontor GmbH (dawniej Nordmilch AG)
   (Sprawa C-346/12 P)
   2012/C 287/51
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: DMK Deutsches Milchkontor GmbH (dawniej Nordmilch AG) (przedstawiciel: adwokat W. Berlit)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Lactimilk, SA

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie pkt 1 i 2 sentencji wyroku Sądu z dnia 22 maja 2012 r. (sprawa T-546/10);

               —

               całkowite uwzględnienie żądań podniesionych w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie Lactimilk, SA całością kosztów poniesionych przez wnoszącą odwołanie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżone orzeczenie Sądu należy uchylić, ponieważ Sąd bezzasadnie stwierdził podobieństwo między znakiem zgłoszonym przez wnoszącą odwołanie a znakami towarowymi należącymi do Lactimilk SA i w związku z tym błędnie zastosował art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, dochodząc do wniosku, że w tym przypadku zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Sąd błędnie nie dokonał porównania kolidujących ze sobą znaków w ich zgłoszonej tudzież zarejestrowanej postaci (czyli zapisanych majuskułą), tylko zbadał istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do obu znakach zapisanych w odmienny sposób. W związku z tym Sąd dopuścił się przeinaczenia okoliczności faktycznych. Ponadto Sąd bezpodstawnie przyjął, że w zgłoszonym znaku towarowym akcent pada na drugą sylabę, mimo że znak ten zapisany jest majuskułą, w związku z czym, również zgodnie z gramatyką języka hiszpańskiego, akcentowanie tylko drugiej sylaby zgłoszonego znaku towarowego nie wchodzi w grę.


title: Sprawa T-449/16: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2016 r. – sheepworld/EUIPO (Bester Opa)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/25

      Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2016 r. – sheepworld/EUIPO (Bester Opa)
      (Sprawa T-449/16)
      (2016/C 364/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: sheepworld AG (Ursensollen, Niemcy) (przedstawiciel: S. von Rüden, Rechtsanwalt)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Bester Opa” – zgłoszenie nr 14 169 528

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 maja 2016 r. w sprawie R 92/2016-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu odwoławczym.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-371/12: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2012 r. — American Express Marketing & Development przeciwko OHIM (EUROPEAN IP ZONE)

text:
               20.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/14

         Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2012 r. — American Express Marketing & Development przeciwko OHIM (EUROPEAN IP ZONE)
   (Sprawa T-371/12)
   2012/C 319/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: American Express Marketing & Development Corp. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci V. Spitz, A. Gaul, T. Golda, i S. Kirschstein-Freund)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 czerwca 2012 r. w sprawie R 1453/2011-2;

               —

               posiłkowo, zmianę decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 czerwca 2012 r. w sprawie R 1453/2011-2 i orzeczenie, że odwołanie jest uzasadnione; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania odwoławczego i postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „EUROPEAN IP ZONE” dla usług z klasy 42 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9488041

      Decyzja eksperta: zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-259/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 23 marca 2014 r. w sprawie T-110/14 ADR Center Srl/Komisja Europejska, wniesione w dniu 23 maja 2014 r. przez ADR Center Srl

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/17

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 23 marca 2014 r. w sprawie T-110/14 ADR Center Srl/Komisja Europejska, wniesione w dniu 23 maja 2014 r. przez ADR Center Srl
   (Sprawa C-259/14 P)
   (2015/C 046/23)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: ADR Center Srl (przedstawiciele: adwokaci L. Tantalo i G. De Palo)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska
   W drodze postanowienia z dnia 4 grudnia 2014 r. Trybunał Sprawiedliwości (szósta izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 czerwca 2005 r . w sprawie C-105/03 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Firenze): postępowanie karne przeciwko Marii Pupino (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Artykuły 34 UE i 35 UE — Decyzja ramowa 2001/220/WSiSW — Pozycja ofiar w postępowaniu karnym — Ochrona osób podatnych na wiktymizację — Przesłuchiwanie małoletnich w charakterze świadków — Skutki decyzji ramowej)

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 16 czerwca 2005 r .
   w sprawie C-105/03 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Firenze): postępowanie karne przeciwko Marii Pupino (1)

   (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Artykuły 34 UE i 35 UE - Decyzja ramowa 2001/220/WSiSW - Pozycja ofiar w postępowaniu karnym - Ochrona osób podatnych na wiktymizację - Przesłuchiwanie małoletnich w charakterze świadków - Skutki decyzji ramowej)
   (2005/C 193/05)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-105/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 35 UE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez sędziego śledczego Tribunale di Firenze (Włochy) postanowieniem z dnia 3 lutego 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 5 marca 2003 r., w postępowaniu karnym przeciwko Marii Pupino, Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas, R. Silva de Lapuerta, A. Borg Barthet, prezesi izb, N. Colneric, S. von Bahr, J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), P. Kūris, E. Juhász, G. Arestis i M. Ilešič, sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 16 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Przepisy art. 2, 3 i 8 ust. 4 decyzji ramowej Rady 2001/220/WSiSW z dnia 15 marca 2001 r. w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy musi mieć możliwość zezwolenia małym dzieciom, które twierdzą, że padły ofiarą złego traktowania, jak ma to miejsce w sprawie głównej, na składanie zeznań w sposób umożliwiający zagwarantowanie im odpowiedniego poziomu ochrony, na przykład poza rozprawą i przed jej terminem.

               2.

               Sąd krajowy ma obowiązek wzięcia pod uwagę całości norm prawa krajowego i dokonania ich wykładni, na ile to tylko możliwe, w świetle brzmienia oraz celów rzeczonej decyzji ramowej.

      (1)  Dz.U. C 146 z 21.6.2003.


title: Sprawa C-209/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 8 maja 2006 r. — Canon Deutschland GmbH przeciwko Hauptzollamt Krefeld

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 8 maja 2006 r. — Canon Deutschland GmbH przeciwko Hauptzollamt Krefeld
   (Sprawa C-209/06)
   (2006/C 224/34)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Düsseldorf
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Canon Deutschland GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Krefeld
   Pytania prejudycjalne
   Czy camcorder, nie posiadający w momencie przywozu funkcji nagrywania sygnału wideo ze źródła zewnętrznego należy sklasyfikować do podpozycji CN 8525 40 99, jeżeli w drodze użycia określonego oprogramowania możliwe jest późniejsze przystosowanie portu wideo jako wejścia wideo, chociaż producent i sprzedawca nie wskazują na istnienie tej możliwości, ani jej nie popierają (1)?

      (1)  Wykładnia załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, str. 1).


title: Sprawa C-154/09: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/28

         Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-154/09)
   2009/C 153/52
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i A. Nijenhuis,)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że poprzez brak prawidłowej transpozycji do prawa krajowego przepisów prawa wspólnotowego regulujących sposób wyznaczenia podmiotu lub podmiotów świadczących usługę powszechną, a w każdym bądź razie poprzez brak zabezpieczenia w praktyce stosowania tych przepisów, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3 ust. 2 oraz art. 8 ust. 2 dyrektywy 2002/22/WE. (1)

               —

               obciążenie Republika Portugalska kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Artykuł 121 portugalskiej ustawy o łączności elektronicznej (Lei no 5/2004 z dnia 10 lutego) utrzymuje usługę powszechną, wyłączną koncesję na świadczenie usługi powszechnej lub odpowiednich praw i zobowiązań do 2025 na rzecz koncesjonariusza powszechnych usług telekomunikacyjnych, którym jest PT Comunicações S.A.
   Zdaniem Komisji, portugalska ustawa o łączności elektronicznej w dziedzinie wyznaczania przedsiębiorstw odpowiedzialnych za świadczenie usług powszechnych jest myląca, niespójna i sprzeczna.
   W związku z tym państwo portugalskie nie wyznaczyło przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstw odpowiedzialnych za świadczenie usługi powszechnej w skutecznym, obiektywnym, przejrzystym i niedyskryminującym postępowaniu, tak jak to powinno mieć miejsce na podstawie art. 8 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 2 dyrektywy 2002/22.

      (1)  Dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, s. 51).


title: Sprawa T-690/15: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2015 r. – Marcas Costa Brava/OHIM – Excellent Brands JMI (Cremcaffé)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/85

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2015 r. – Marcas Costa Brava/OHIM – Excellent Brands JMI (Cremcaffé)
   (Sprawa T-690/15)
   (2016/C 048/93)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Marcas Costa Brava, SL (Sils, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Manresa Medina i J. Manresa Medina)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Excellent Brands JMI Ltd (Baar, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Excellent Brands JMI Ltd

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny czerwono-biały wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „Cremcaffé” – wspólnotowy znak towarowy nr 11 407 021

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 września 2015 r. w sprawie R 2586/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               uznanie, że używanie wspólnotowego znaku towarowego nr 2 423 705 w odniesieniu do klasy 30 zostało udowodnione i że zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 11 407 021 jest niezgodne ze wspólnotowym znakiem towarowym nr 2 423 705;

               —

               obciążenie OHIM i ewentualnych współpozwanych wszystkimi kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Błędna wykładnia art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 1 lit. a) oraz art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/1

         2010/C 246/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 234 z 28.8.2010.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 221 z 14.8.2010.

      Dz.U. C 209 z 31.7.2010.

      Dz.U. C 195 z 17.7.2010.

      Dz.U. C 179 z 3.7.2010.

      Dz.U. C 161 z 19.6.2010.

      Dz.U. C 148 z 5.6.2010.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-880/16: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2016 r. – RF przeciwko Komisji

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/35

         Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2016 r. – RF przeciwko Komisji
   (Sprawa T-880/16)
   (2017/C 053/44)
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: RF (Gdynia, Polska) (przedstawiciel: K. Komar-Komarowski, radca prawny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2016)5925 final z dnia 15 września 2016 r. w sprawie odrzuceniu skargi w sprawie COMP AT.40251 – Transport kolejowy, spedycja towarów, i przekazanie sprawy Komisji do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia artykułu 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 (Dz.U. 2003 L 1, str. 1) poprzez jego błędną wykładnię, ewentualnie błędne zastosowanie.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia artykułu 105 ust 1. TFUE.


title: Sprawa C-574/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Varese w dniu 9 listopada 2015 r. – postępowanie karne przeciwko Mauro Scialdone

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Varese w dniu 9 listopada 2015 r. – postępowanie karne przeciwko Mauro Scialdone
   (Sprawa C-574/15)
   (2016/C 048/18)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Varese

      Postępowanie karne przeciwko

   Mauro Scialdone

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo europejskie, a w szczególności art. 4 ust. 3 TUE w związku z art. 325 TFUE oraz przepisami dyrektywy 2006/112/WE (1), które przewidują obowiązek ujednolicenia przez państwa członkowskie polityki nakładania sankcji, może być interpretowane w ten sposób, że stoi na przeszkodzie promulgacji przepisu prawa krajowego, przewidującego, że przesłanką czynu zabronionego, jakim jest niedokonanie zapłaty podatku VAT jest przekroczenie progu pieniężnego wyższego niż ten, który ustanowiony został w związku z niedokonaniem zapłaty podatku bezpośredniego od dochodów?

               2)

               Czy prawo europejskie, a w szczególności art. 4 ust. 3 TUE w związku z art. 325 TFUE oraz przepisami dyrektywy 2006/112/WE, które nakładają obowiązek ustanowienia przez państwa członkowskie skutecznych, odstraszających i proporcjonalnych sankcji celem ochrony interesów finansowych Unii Europejskiej, może być interpretowane w ten sposób, że stoi na przeszkodzie promulgacji przepisu prawa krajowego, wyłączającego karalność oskarżonego (będącego zarządcą, prawnym przedstawicielem, upoważnionym do pełnienia funkcji w zakresie kwestii podatkowych lub współdziałającym w czynie niedozwolonym), w sytuacji gdy podmiot posiadający osobowość prawną, reprezentowany przez oskarżonego dokonał spóźnionej zapłaty podatku oraz sankcji administracyjnych należnych tytułem podatku VAT – pomimo że nastąpiło już ustalenie podatku oraz wszczęte zostało postępowanie karne, wniesiony został akt oskarżenia, dochowano wymogu kontradyktoryjności – ale nie doszło jeszcze do rozpoczęcie przewodu sądowego, w systemie, który na rzeczonego zarządcę, przedstawiciela prawnego lub osobę przez nich upoważnioną lub współdziałającą w czynie niedozwolonym nie nakłada kary ani żadnej innej sankcji karnej, nawet w trybie administracyjnym?

               3)

               Czy pojęcie czynu zabronionego – oszustwa, uregulowane w art. 1 Konwencji w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich, należy interpretować w taki sposób, że obejmuje ono także niedokonanie zapłaty oraz częściową lub spóźnioną zapłatę podatku od wartości dodanej, oraz w związku z tym, czy art. 2 tejże konwencji zobowiązuje państwo członkowskie do nałożenie kary pozbawienia wolności za niedokonanie zapłaty oraz częściową lub spóźnioną zapłatę podatku VAT w kwocie przekraczającej 50 000 EUR?

         W przypadku odpowiedzi przeczącej należy zadać pytanie, czy przepis art. 325 TFUE, który zobowiązuje państwa członkowskie – także w odniesieniu do sankcji karnych – do nałożenia odstraszających, proporcjonalnych i skutecznych sankcji, należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie krajowym przepisom, które zwalniają z odpowiedzialności karnej oraz administracyjnej zarządców i prawnych przedstawicieli osób prawnych, lub osoby przez nich upoważnione do działania i osoby współdziałające w czynie niedozwolonym, za niedokonanie zapłaty oraz częściową lub spóźnioną zapłatę podatku VAT w odniesieniu do kwot przekraczających trzykrotnie lub pięciokrotnie minimalne progi ustanowione w przypadku oszustwa w wysokości 50 000 EUR.

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa C-272/15: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) – Zjednoczone Królestwo] – Swiss International Air Lines AG/The Secretary of State for Energy and Climate Change, Environment Agency (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Obowiązek zwrotu uprawnień do emisji z lotów między państwami członkowskimi Unii a większością państw trzecich — Decyzja nr 377/2013/UE — Artykuł 1 — Czasowe odstępstwo — Wyłączenie lotów kończących się i rozpoczynających się na lotniskach znajdujących się w Szwajcarii — Odmienne traktowanie wśród państw trzecich — Ogólna zasada równego traktowania — Brak możliwości zastosowania)

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/12

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) – Zjednoczone Królestwo] – Swiss International Air Lines AG/The Secretary of State for Energy and Climate Change, Environment Agency
   (Sprawa C-272/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Obowiązek zwrotu uprawnień do emisji z lotów między państwami członkowskimi Unii a większością państw trzecich - Decyzja nr 377/2013/UE - Artykuł 1 - Czasowe odstępstwo - Wyłączenie lotów kończących się i rozpoczynających się na lotniskach znajdujących się w Szwajcarii - Odmienne traktowanie wśród państw trzecich - Ogólna zasada równego traktowania - Brak możliwości zastosowania))
   (2017/C 053/14)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Swiss International Air Lines AG

      Strona pozwana: The Secretary of State for Energy and Climate Change, Environment Agency

      Sentencja

   Badanie decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 377/2013/UE z dnia 24 kwietnia 2013 r. wprowadzającej tymczasowe odstępstwo od dyrektywy 2003/87/WE ustanawiającej system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie w świetle zasady równego traktowania nie wykazało niczego, co mogłoby naruszać jej ważność w zakresie, w jakim tymczasowe odstępstwo, jakie art. 1 tej decyzji przewiduje od wymogów wynikających z art. 12 ust. 2a i art. 16 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/101/WE z dnia 19 listopada 2008 r., w odniesieniu do zwrotu uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na loty przeprowadzone w roku 2012 między państwami członkowskimi Unii Europejskiej a większością państw trzecich, nie stosuje się w szczególności do lotów kończących się i rozpoczynających na lotniskach znajdujących się w Szwajcarii.

      (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015.


title: Sprawa T-342/12: Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2012 r. — Fuchs przeciwko OHIM — Les Complices (Star)

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/28

         Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2012 r. — Fuchs przeciwko OHIM — Les Complices (Star)
   (Sprawa T-342/12)
   2012/C 295/51
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Max Fuchs (Freyung, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Onken)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Les Complices SA (Montreuil-sous-Bois, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 maja 2012 r. w sprawie R 2040/2011-5;

               —

               oddalenie sprzeciwu nr 1299967 w całości; oraz

               —

               obciążenie OHIM i Les Complices SA kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy przedstawiający czarną gwiazdę dla towarów z klas 18, 24 i 25 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 1934868

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Les Complices SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 632232 przedstawiający białą gwiazdę w czarnym okręgu dla towarów z klas 3, 14, 16, 18, 20, 24 i 28; graficzny znak towarowy przedstawiający białą gwiazdę w czarnym okręgu zarejestrowany we Francji pod nr. 157955 dla towarów z klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w stosunku do części spornych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009


title: Sprawa C-26/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 20 stycznia 2014 r. — Beaudout Père et Fils SARL przeciwko Ministre du travail, de l’emploi, de la formation professionnelle et du dialogue social, Confédération nationale de la boulangerie et boulangerie-pâtisserie française, Fédération Générale Agroalimentaire — CFDT i in.

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 20 stycznia 2014 r. — Beaudout Père et Fils SARL przeciwko Ministre du travail, de l’emploi, de la formation professionnelle et du dialogue social, Confédération nationale de la boulangerie et boulangerie-pâtisserie française, Fédération Générale Agroalimentaire — CFDT i in.
   (Sprawa C-26/14)
   2014/C 85/31
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Beaudout Père et Fils SARL.

      Strona pozwana: Ministre du travail, de l’emploi, de la formation professionnelle et du dialogue social, Confédération nationale de la boulangerie et boulangerie-pâtisserie française, Fédération Générale Agroalimentaire — CFDT i in.

      Pytania prejudycjalne

   Czy poszanowanie wynikającego z art. 56 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej obowiązku przejrzystości stanowi bezwzględnie wiążący warunek wstępny do objęcia przez państwo członkowskie wszystkich przedsiębiorstw danej branży układem zbiorowym, który powierza jednemu podmiotowi, wybranemu przez partnerów społecznych, zarządzanie obowiązkowym uzupełniającym systemem ubezpieczeniowym ustanowionym na rzecz pracowników?


title: Sprawa T-28/16: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2016 r. – Niemcy/Komisja

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/56

         Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2016 r. – Niemcy/Komisja
   (Sprawa T-28/16)
   (2016/C 098/72)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i A. Lippstreu)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/2098 z dnia 13 listopada 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz załącznik do niej w zakresie, w jakim z finansowania Unii wyłączone są tam wydatki dokonane przez właściwą jednostkę płatniczą Republiki Federalnej Niemiec obciążające EFRROW w wysokości ogółem 7 719 920,30 EUR;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 71 ust. 2 w związku z art. 2 lit. e) rozporządzenia nr 1698/2005 (1) przez to, że Komisja żąda stosowania kryteriów selekcji nie tylko do konkretnych „operacji” w rozumieniu art. 2 lit. e) rozporządzenia nr 1698/2005, lecz również do poprzedzających je etapów krajowej procedury scalania gruntów i odnowy wsi, i błędnie interpretuje wymagania dotyczące kryteriów selekcji.

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie zasady partnerstwa przewidzianej w art. 6 rozporządzenia nr 1698/2005, zasady lojalnej współpracy (art. 4 ust. 3 akapit pierwszy TUE) i zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań przez to, że Komisja swoją decyzję o zastosowaniu korekty opiera na postępowaniu, które sama zatwierdziła lub którego nie podważała.

               3.

               Zarzut trzeci: naruszenie zasady pomocniczości (art. 5 TUE) przez to, że Komisja ingeruje w zakres autonomii proceduralnej i suwerenność w zakresie planowania przestrzennego państw członkowskich.

               4.

               Zarzut czwarty: naruszenie art. 52 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 (2), art. 31 ust. 2 rozporządzenia nr 1290/2005 (3) i zasady proporcjonalności, gdyż Komisja poprzez zastosowanie korekty ryczałtowej w wysokości 10 % nie uwzględniła odpowiednio rodzaju i co najwyżej niewielkiego zakresu ewentualnego naruszenia związanego z kryteriami selekcji, a także nie wzięła pod uwagę okoliczności, że w rzeczywistości Unia ani nie poniosła szkody, ani też nigdy nie występowało rzeczywiste ryzyko jej wystąpienia.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 277, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U. L 347, s. 549).

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209, s. 1).


title: Sprawa C-241/16 P: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 1 lutego 2017 r. – Darko Graf/Komisja Europejska (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Skarga o odszkodowanie — Akt przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej — Zobowiązania związane ze strategią dotyczącą reformy sądownictwa — Utworzenie a następnie likwidacja funkcji komornika publicznego — Szkoda poniesiona przez osoby mianowane komornikami publicznymi — Prawidłowe monitorowanie zobowiązań Republiki Chorwacji przez Komisję Europejską — Oddalenie skargi — Odwołanie oczywiście niedopuszczalne)

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/3

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 1 lutego 2017 r. – Darko Graf/Komisja Europejska
   (Sprawa C-241/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Skarga o odszkodowanie - Akt przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej - Zobowiązania związane ze strategią dotyczącą reformy sądownictwa - Utworzenie a następnie likwidacja funkcji komornika publicznego - Szkoda poniesiona przez osoby mianowane komornikami publicznymi - Prawidłowe monitorowanie zobowiązań Republiki Chorwacji przez Komisję Europejską - Oddalenie skargi - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne))
   (2017/C 129/04)
   Język postępowania: chorwacki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Darko Graf (przedstawiciel: L. Duvnjak, odvjetnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Ječmenica i G. Wils, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Darko Graf zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2016.


title: Sprawa C-120/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-62/09 Bernhard Rintisch przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 5 marca 2012 r. przez Bernharda Rintischa

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-62/09 Bernhard Rintisch przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 5 marca 2012 r. przez Bernharda Rintischa
   (Sprawa C-120/12 P)
   2012/C 165/15
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Bernhard Rintisch (przedstawiciel: A. Dreyer, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Bariatrix Europe Inc., SAS

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie nieważności orzeczenia siódmej izby Sądu (Sądu Pierwszej Instancji) z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-62/09;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok należy uchylić na tej podstawie, że Sąd naruszył art. 74 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 (1) [obecnie art. 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (2)], oraz ze względu na nadużycie uprawnień. Według wnoszącego odwołanie Sąd dokonał błędnej wykładni art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94, stwierdzając, że Izba Odwoławcza słusznie nie wzięła pod uwagę dokumentów i dowodów przedstawionych przez wnoszącego odwołanie. Sąd błędnie orzekł, że Izba Odwoławcza zgodnie z prawem odmówiła skorzystania ze swobodnego uznania, sprzeciwiając się wzięciu pod uwagę wspomnianych dokumentów.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-487/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 30 listopada 2009 r. — INMOGOLF SA przeciwko Administración General del Estado

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 30 listopada 2009 r. — INMOGOLF SA przeciwko Administración General del Estado
   (Sprawa C-487/09)
   2010/C 63/32
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo (Hiszpania).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: INMOGOLF SA

      Strona pozwana: Administración General del Estado

      Pytania prejudycjalne

   Biorąc pod uwagę, że dyrektywa Rady 69/335/EWG (1) z dnia 17 lipca 1969 r. dotycząca podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (obecnie dyrektywa […] 2008/71/WE (2) z dnia 12 lutego) zakazywała w art. 11 lit. a) pobierania podatku od obrotu akcjami, udziałami i analogicznymi tytułami prawnymi, zezwalając państwom członkowskim, na mocy jej art. 12 ust. 1 lit. a), wyłącznie na opodatkowanie przeniesienia papierów wartościowych, o stawce zryczałtowanej bądź nie, oraz biorąc pod uwagę, że art. 108 ustawy nr 24/1988 o obrocie papierami wartościowymi) z dnia 28 lipca 1988 r. (zgodnie z brzmieniem nadanym przez 12-te dodatkowe postanowienie ustawy nr 18/1991), mimo iż ustanawia ogólną zasadę zwolnienia zarówno z podatku od wartości dodanej, jak i z podatku od przeniesienia majątku, w odniesieniu do przeniesienia papierów wartościowych, to jednak obciąża takie transakcje podatkiem od przeniesienia majątku na takich zasadach, jakie mają zastosowanie do odpłatnego przeniesienia majątku, w przypadku gdy papiery wartościowe stanowią udziały w kapitale spółek, których aktywa składają się co najmniej w 50 % z nieruchomości i kiedy nabywca, w wyniku takiego przeniesienia, uzyska taką pozycję, która umożliwia mu sprawowanie kontroli nad tym podmiotem, niezależnie od tego, czy są to spółki, których celem jest własność nieruchomości, czy spółki, które prowadzą działalność gospodarczą:

               1)

               Czy dyrektywa Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. zakazuje stosowania w sposób automatyczny przepisów państw członkowskich takich jak art. 108 ustawy nr 24/1988 o obrocie papierami wartościowymi, obciążających podatkiem określone transakcje przeniesienia papierów wartościowych, które obejmują przeniesienie nieruchomości, nawet jeśli nie występuje zamiar uniknięcia opodatkowania?

         W przypadku, gdyby nie było konieczne stwierdzenie zamiaru uniknięcia opodatkowania

               2)

               Czy dyrektywa Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. zakazuje takich przepisów prawnych, jak hiszpańska ustawa 24/1988, ustanawiających pobieranie podatku od nabycia większości kapitału spółek, których aktywa składają się w większości z nieruchomości, nawet jeśli są to spółki w pełni operacyjne i nawet jeśli nieruchomości nie mogą zostać oddzielone od działalności gospodarczej prowadzonej przez daną spółkę?

      (1)  Dz.U. L 249, s. 25

      (2)  Dz.U. L 46, s. 11


title: Sprawa C-450/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 25 maja 2016 r. w sprawach połączonych T-422/15 i T-423/15, U-R LAB/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 11 sierpnia 2016 r. (faks z dnia 4 sierpnia) przez U-R LAB

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 25 maja 2016 r. w sprawach połączonych T-422/15 i T-423/15, U-R LAB/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 11 sierpnia 2016 r. (faks z dnia 4 sierpnia) przez U-R LAB
   (Sprawa C-450/16 P)
   (2017/C 070/12)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: U-R LAB (przedstawiciel: adwokat A. Rudoni)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
   Postanowieniem z dnia 25 listopada 2016 r. Trybunał (dziesiąta izba) odwołanie w części odrzucił, a w części oddalił.


title: Sprawa T-399/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 stycznia 2009 r. — giropay przeciwko OHIM (GIROPAY) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GIROPAY — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/22

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 stycznia 2009 r. — giropay przeciwko OHIM (GIROPAY)
   (Sprawa T-399/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GIROPAY - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2009/C 55/39)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: giropay GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Gründig-Schnelle)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: B. Schmidt, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 października 2006 r. (sprawa R 308/2005-4) dotyczącą rejestracji słownego znaku towarowego GIROPAY jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               giropay GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa C-300/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 20 czerwca 2012 r. — Finanzamt Düsseldorf-Mitte przeciwko Ibero Tours GmbH

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 20 czerwca 2012 r. — Finanzamt Düsseldorf-Mitte przeciwko Ibero Tours GmbH
   (Sprawa C-300/12)
   2012/C 287/31
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Finanzamt Düsseldorf-Mitte

      Strona pozwana: Ibero Tours GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodnie z zasadami wynikającymi z wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 24 października 1996 r. w sprawie C-317/94 Elida Gibbs, Rec. s. I-5339, dochodzi do obniżenia podstawy opodatkowania w ramach łańcucha dystrybucji również wtedy, gdy pośrednik (tutaj: biuro podróży) zwraca odbiorcy (tutaj: podróżnemu) usługi, której dotyczy pośrednictwo (tutaj: usługi organizatora wycieczek na rzecz podróżnego) część ceny tej usługi?

               2)

               W wypadku gdy na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi twierdzącej: czy zasady określone w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie Elida Gibbs, Rec. s. I-5339 mają zastosowanie również wtedy, gdy specjalnemu systemowi, o którym mowa w art. 26 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (1) podlega tylko usługa organizatora podróży, której dotyczy pośrednictwo, a nie również usługa pośrednictwa biura podróży?

               3)

               W wypadku gdy również na pytanie drugie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej: czy państwo członkowskie, które dokonało prawidłowej transpozycji art. 11 część C ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych, jest uprawnione w przypadku zwolnienia z podatku usługi, której dotyczy pośrednictwo, do odmowy obniżenia podstawy opodatkowania tylko wtedy, gdy w wykonaniu zawartego w tym przepisie upoważnienia ustanowiło ono dodatkowe warunki dla odmowy obniżenia?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 388/77/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa T-576/13: Skarga wniesiona w dniu 30 października 2013 r. — Verus przeciwko OHIM — Joie International (MIRUS)

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/25

         Skarga wniesiona w dniu 30 października 2013 r. — Verus przeciwko OHIM — Joie International (MIRUS)
   (Sprawa T-576/13)
   2014/C 24/45
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Verus Eood (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat C. Röhl)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Joie International Co. Ltd (Hongkong, Chiny)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę decyzji R 715/2012-5 Piątej Izby Odwoławczej z dnia 23 sierpnia 2013 r., tak aby sprzeciw został uwzględniony w całości, a zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego 9599416 zostało odrzucone;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Joie International Co. Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „MIRUS” dla towarów z klasy 12 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 599 416

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny niemiecki znak towarowy „MIRUS” dla towarów z klas 12, 25 i 28

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zakwestionowanej decyzji i oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009.


title: Sprawa T-251/14: Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2014 r. – Promarc Technics przeciwko OHIM – PIS (części drzwi)

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/36

         Skarga wniesiona w dniu 22 kwietnia 2014 r. – Promarc Technics przeciwko OHIM – PIS (części drzwi)
   (Sprawa T-251/14)
   2014/C 212/47
   Język skargi: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Promarc Technics s.c. Tomasz Pokrywa, Rafał Natorski (Zabierzów, Polska) (przedstawiciel: J. Radłowski, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Petrycki i Sorys sp.j. (PIS) (Jasło, Polska)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie decyzji R 1464/2012-3 z dnia 29 stycznia 2014 r. wydanej przez Trzecią Izbę Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM);

               —

               Obciążenie strony pozwanej kosztami postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy wzór towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Wzór nr 1608365-0001

      Właściciel wspólnotowego wzoru towarowego: Strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego wzoru towarowego: Druga strona postępowania przed Izba Odwoławczą

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: Podniesiono zarzuty braku nowości i indywidualnego charakteru zarejestrowanego wspólnotowego wzoru towarowego

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Orzekła o nieważności wzoru towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddaliła odwołanie

      Podniesione zarzuty: Naruszenie Artykułów 4-9 CDR.


title: Wykreślenie sprawy C-360/01

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/18

         Wykreślenie sprawy C-360/01 (1)

   (2005/C 271/33)

      Język postępowania: włoski

   Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-360/01 Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i Radzie Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 331 z 24.11.2001


title: Sprawa F-51/08: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2008 r. — Stols przeciwko Radzie

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/34

         Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2008 r. — Stols przeciwko Radzie
   (Sprawa F-51/08)
   (2008/C 183/68)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Wilhelmus Louis Maria Stols (Halsteren, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego o nieumieszczeniu nazwiska skarżącego na liście osób awansowanych do grupy zaszeregowania AST 11 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2007.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego, wynikającej z Biuletynu pracowniczego nr 136/07 z dnia 16 lipca 2007 r., o nieumieszczeniu nazwiska skarżącego na liście osób awansowanych do grupy zaszeregowania AST 11 w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2007;

               —

               stwierdzenie nieważności, w miarę potrzeby, decyzji organu powołującego oddalającej zażalenie skarżącego;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-282/06: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2006 r. — Sun Chemical Group BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/42

         Skarga wniesiona w dniu 9 października 2006 r. — Sun Chemical Group BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-282/06)
   (2006/C 281/75)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Sun Chemical Group BV (Weesp, Niderlandy), Siegwerk Druckfarben AG (Siegburg, Niemcy), Flint Group Germany GmbH (Stuttgart, Niemcy) (Przedstawiciel: adwokat N. Dodoo)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 maja 2006 r. w sprawie COMP/M.4071 — Appolo/Akzo Nobel IAR

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga została wniesiona na podstawie art. 230 WE w celu stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 29 maja 2006 r. w sprawie COMP/M.4071 — Appolo/Akzo Nobel IAR, w której uznano zgłoszoną koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem.
   Skarżące utrzymują, że Komisja bezwarunkowo zezwoliła na koncentrację bez przeprowadzenia uważnej, szczegółowej i konsekwentnej analizy, do której koncentracja ta dawała podstawę, zważywszy na poważne problemy, jakie miała ona stwarzać dla konkurencji. Zdaniem skarżących, z analizy decyzji, oceny odpowiedzi udzielonych przez wszystkie skarżące na ankietę Komisji dotyczącą warunków rynkowych oraz badania cech charakterystycznych spornej gałęzi przemysłu wynika, że Komisja nie wzięła pod uwagę lub — o ile twierdzi ona przeciwnie — niedostatecznie oceniła okoliczności dowodowe, które były kluczowe dla przeprowadzenia pełnego i dokładnego badania zgłoszonej koncentracji.
   Skarżące twierdzą ponadto, że Komisja nie uwzględniła nie tylko własnych wytycznych w sprawie oceny horyzontalnego połączenia przedsiębiorstw (1), lecz również zastrzeżeń wniesionych przez skarżące oraz przedstawionych przez nie dowodów. Skarżące dodają, że w kilku aspektach Komisja oparła się w oczywisty sposób wyłącznie na informacjach przedstawionych przez strony koncentracji, bez zbadania ich dokładności, co spowodowało, że decyzja zawiera błędy co do okoliczności prawnych, faktycznych i błędy w ocenie.
   Z uwagi na przedstawione wyżej okoliczności skarżące stwierdzają, że Komisja powinna była uzasadnić rozumowanie prowadzące ją do udzielenia zezwolenia na przeprowadzenie zgłoszonej koncentracji, czego zdaniem skarżących Komisja nie uczyniła, naruszając w ten sposób ciążący na niej obowiązek uzasadnienia, a więc art. 253 WE.

      (1)  Dz.U. 2004, C 31, str. 5-18.


title: Sprawa T-47/12: Wyrok Sądu z dnia 27 marca 2014 r. – Intesa Sanpaolo przeciwko OHIM – equinet Bank (EQUITER) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego EQUITER — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy EQUINET — Względna podstawa odmowy rejestracji — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/17

         Wyrok Sądu z dnia 27 marca 2014 r. – Intesa Sanpaolo przeciwko OHIM – equinet Bank (EQUITER)
   (Sprawa T-47/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego EQUITER - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy EQUINET - Względna podstawa odmowy rejestracji - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia])
   2014/C 151/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Intesa Sanpaolo SpA (Turyn, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Pozzi, G. Ghisletti i F. Braga)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: equinet Bank AG (Frankfurt nad Menem, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 października 2011 r. (sprawa R 2101/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między equinet Bank AG a Intesa Sanpaolo SpA.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 6 października 2011 r. (sprawa R 2101/2010-1).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Intesa Sanpaolo SpA.

      (1)  Dz.U. C 109 z 14.4.2012.


title: Sprawa T-383/06: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2006 r. — Icuna.com przeciwko Parlamentowi

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/31

         Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2006 r. — Icuna.com przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-383/06)
   (2007/C 20/48)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Icuna.com SCRL (Braîne-le-Château, Belgia) (przedstawiciele: J. Windey i P. de Bandt, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 1 grudnia 2006 r. o wyborze oferty spółki MOSTRA i odrzuceniu oferty złożonej przez pozwaną w ramach procedury przetargowej EP/DGINFO/WEBTV/2006/2003;

               —

               stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty i zasądzenie od Parlamentu Europejskiego zapłaty na rzecz pozwanej kwoty 58 700 EUR tytułem odszkodowania za koszty poniesione w ramach procedury przetargowej i zadośćuczynienia z uwagi na naruszenie dobrego imienia oraz wyznaczenie rzeczoznawcy w celu oszacowania tej szkody;

               —

               w każdym razie obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Parlamentu Europejskiego odrzucającą ofertę skarżącej w ramach procedury przetargowej EP/DGINFO/WEBTV/2006/0003, część 2: treść przekazu, mającej na celu stworzenie internetowego kanału telewizyjnego Parlamentu Europejskiego (1).
   Na poparcie swojej skargi skarżąca wskazuje, po pierwsze na wyraźne nieprawidłowości w postępowaniu zakończonym przyjęciem zaskarżonej decyzji z uwagi na brak właściwości instytucji podejmującej decyzję, naruszenie art. 101 rozporządzenia finansowego (2), naruszenie art. 149 rozporządzenia nr 2342/2002 (3).
   Po drugie, skarżąca twierdzi, że z jednej strony Parlament podjął decyzję sprzeczną z decyzją przyjętą początkowo w dniu 7 sierpnia 2006 r., na mocy której udzielono skarżącej zamówienia, bez uzasadnienia tej zmiany, a z drugiej strony, że kryteria wyboru uwzględnione w zaskarżonej decyzji nie są tymi, które zastosowano w kontekście pierwszej decyzji Parlamentu i nie są zdefiniowane w ogłoszeniu o przetargu jako takie. Kryteria wyboru tam zawarte zostały zatem naruszone, tak jak zasady równego traktowania, przejrzystości i obowiązek uzasadnienia.

      (1)  Ogłoszenie o zamówieniu „Kanał telewizji internetowej Parlamentu europejskiego” (Dz.U. 2006 S 87-91412)

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, str. 1)

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357, str. 1)


title: Sprawa C-346/04: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) — Robert Hans Conijn przeciwko Finanzamt Hamburg-Nord (Swoboda przedsiębiorczości — Podatek dochodowy — Zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu — Doradztwo podatkowe — Prawo do odliczenia wydatków)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) — Robert Hans Conijn przeciwko Finanzamt Hamburg-Nord
   (Sprawa C-346/04) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Podatek dochodowy - Zeznanie o wysokości osiągniętego dochodu - Doradztwo podatkowe - Prawo do odliczenia wydatków)
   (2006/C 224/09)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd odsyłający
   Bundesfinanzhof
   Strony postępowania przed sadem krajowym

      Strona wnosząca odwołanie Robert Hans Conijn

      Strona pozwana Finanzamt Hamburg-Nord
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 52 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 43 WE) — Odmowa przyznania nierezydentom prawa do odliczenia wydatków poniesionych na doradztwo podatkowe w celu sporządzenia deklaracji podatkowej
   Sentencja
   Artykuł 52 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 43 WE) sprzeciwia się ustawodawstwu krajowemu, które nie zezwala osobie podlegającej ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu na odliczenie od kwoty dochodu podlegającego opodatkowaniu, jako kosztów nadzwyczajnych, wydatków na doradztwo podatkowe poniesionych w celu sporządzenia zeznania o wysokości osiągniętych dochodów na tej samej podstawie, co osoba podlegająca nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.

      (1)  Dz.U. C 251 z 09.10.2004