title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie T-9/04 Luigi Marcuccio przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Wypadek — Artykuł 73 regulaminu pracowniczego — Dopuszczalność — Uzasadnienie)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/39

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 5 lipca 2005 r.
   w sprawie T-9/04 Luigi Marcuccio przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Wypadek - Artykuł 73 regulaminu pracowniczego - Dopuszczalność - Uzasadnienie)
   (2005/C 217/86)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-9/04 Luigi Marcuccio przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Currall i C. Berardis-Kayser, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za główny przedmiot wniosek o uchylenie domniemanej decyzji Komisji oddalającej wniosek złożony przez skarżącego w dniu 3 grudnia 2002 r. o uznanie wypadku na podstawie art. 73 Regulaminu Pracowniczego Urzędników Wspólnot Europejskich, Sąd (pierwsza izba), w składzie: J. D. Cooke, prezes, I. Labucka i V. Trstenjak, sędziowie; sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 5 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Decyzja Komisji oddalająca wniosek złożony przez skarżącego w dniu 3 grudnia 2002 r. o uznanie wypadku na podstawie art. 73 Regulaminu Pracowniczego Urzędników Wspólnot Europejskich zostaje uchylona.

               2)

               Wnioski o zastosowanie środków dowodowych zostają oddalone.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga jest niedopuszczalna.

               4)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 85 z 3.4.2004


title: Sprawa T-260/14: Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2015 r. – Vattenfall Europe Mining i in./Komisja

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/38

         Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2015 r. – Vattenfall Europe Mining i in./Komisja
   (Sprawa T-260/14) (1)

   (2015/C 155/46)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa T-247/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  19 września 2005 r.  — Aseprofar i Edifa/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Akt podlegający zaskarżeniu — Niewszczęcie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Komunikat 2002/C 244/03)

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/24

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 września 2005 r. — Aseprofar i Edifa/Komisja
   (Sprawa T-247/04) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Akt podlegający zaskarżeniu - Niewszczęcie postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Komunikat 2002/C 244/03)
   (2005/C 296/51)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Asociación de exportadores españoles de productos farmacéuticos (Aseprofar) i Española de desarrollo e impulso farmacéutico, SA (Edifa) (Madryt, Hiszpania) [Przedstawiciel: L. Ortiz Blanco, adwokat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel: G. Valero Jordana, pełnomocnik]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 marca 2004 r. dotyczącej zamknięcia postępowania w sprawie skargi P/2002/4609 oraz decyzji Komisji z dnia 30 marca 2004 r. dotyczącej zamknięcia postępowania w sprawie skargi P/2003/5119 w zakresie w jakim dotyczy ona art. 29 WE
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Asociación de exportadores españoles de productos farmacéuticos i Española de desarrollo e impulso farmacéutico, SA zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 217 z 28.8.2004


title: Sprawa T-835/16: Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2016 r. – Louvers Belgium/Komisja

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/53

         Skarga wniesiona w dniu 28 listopada 2016 r. – Louvers Belgium/Komisja
   (Sprawa T-835/16)
   (2017/C 030/61)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Louvers Belgium Company (Zaventem, Belgia) (przedstawiciel: adwokat V. Lejeune)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 19 września 2016 r. o odrzuceniu oferty skarżącej i udzieleniu zamówienia nr OIB.02/PO/2016/012/703 konsorcjum RIDEAUPRESS ITLINE;

               —

               uwzględnienie wniosku o odszkodowanie skarżącej; w konsekwencji zasądzenie od Komisji Europejskiej wypłaty skarżącej kwoty głównej 387 500 EUR tytułem odszkodowania za szkodę poniesioną z racji utraty zamówienia, powiększonej o ustawowe odsetki za opóźnienie do czasu pełnej spłaty;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia i prawa skarżącej do dobrej administracji oraz zasady przejrzystości, ze względu na to, że mimo ponawianych usilnych próśb skarżącej Komisja nie przekazała jej technicznej charakterystyki produktów wykonawcy, któremu udzielono zamówienia, a także wyników sprawozdania z badania ofert i próbek, które jej przekazała.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasad przejrzystości i równego traktowania oferentów zarówno w chwili opracowania specyfikacji warunków zamówienia jak i w chwili oceny ofert przez Komisję. Strona skarżąca zarzuca w szczególności pozwanej:

                           —

                           po pierwsze, użycie przy sporządzaniu specyfikacji warunków zamówienia technicznej charakterystyki i zdjęć produktów oferowanych przez jednego z oferentów we wcześniejszym przetargu, którego przedmiot był podobny, a który unieważniła z nieuzasadnionych przyczyn, co stworzyło nieuzasadnione przeszkody w otwarciu procedur na konkurencję;

                           —

                           po drugie, naruszenie podstawowej zasady równości oferentów poprzez stawianie bardzo rygorystycznych i nieuzasadnionych z technicznego punktu widzenia wymagań technicznych, które w oczywisty sposób miały pasować do produktów jednego określonego wykonawcy;

                           —

                           po trzecie, brak obiektywnej i niezależnej oceny oferty złożonej przez nią w spornym przetargu i jej bezzasadne odrzucenie, mimo że jej produkty spełniały wszystkie minimalne wymagania charakterystyki technicznej produktów objętych specyfikacją warunków zamówienia i spełniały tym samym w równoważny sposób stawiane wymogi.

         Tym samym w ramach drugiego zarzutu strona skarżąca uważa, że złożona przez nią oferta spełniała wymogi techniczne, była więc prawidłowa. Powinna była zostać oceniona w aspekcie finansowym przez Komisję Europejską, która musiałaby jej udzielić zamówienia, gdyż jej oferta miała najniższą cenę.


title: Sprawa C-191/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 23 kwietnia 2012 r. — Alakor Gabonatermelő és Forgalmazó Kft. przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Észak-alföldi Regionális Adó Főigazgatósága

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria (Węgry) w dniu 23 kwietnia 2012 r. — Alakor Gabonatermelő és Forgalmazó Kft. przeciwko Nemzeti Adó- és Vámhivatal Észak-alföldi Regionális Adó Főigazgatósága
   (Sprawa C-191/12)
   2012/C 243/02
   Język postępowania: węgierski

      Sąd krajowy

   Kúria.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Alakor Gabonatermelő és Forgalmazó Kft..

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Észak-alföldi Regionális Adó Főigazgatósága.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodnie z prawem wspólnotowym należy zakwalifikować jako przerzucenie podatku okoliczność, iż podatnik — z uwagi na istnienie zakazu odliczenia — uzyskał pomoc, w taki sposób, że finansuje ona również podatek od wartości dodanej, lub też uzyskał dodatkową pomoc państwa kompensującą niepodlegający odliczeniu podatek od wartości dodanej?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy odpowiedź byłaby taka sama w przypadku, w którym podatnik nie otrzymał pomocy od państwa członkowskiego lub od organu podatkowego państwa członkowskiego, lecz pomoc została wypłacona na podstawie umowy podpisanej z podmiotem przyznającym pomoc- z tytułu pomocy unijnych i z budżetu centralnego państwa członkowskiego?

               3)

               Czy można uznać, że postąpiono zgodnie z zasadą zwrotu opartą na zasadach neutralności podatkowej, skuteczności, równoważności i równego traktowania, a także na zakazie bezpodstawnego wzbogacenia w przypadku, w którym organ podatkowy państwa członkowskiego- w wyniku przepisów regulujących prawo do odliczenia, które są sprzeczne z prawem Unii — uwzględnia wnioski o zwrot lub o odszkodowanie za szkodę złożone przez podatnika tylko w części lub w proporcji, w jakiej nie zostały one sfinansowane w drodze pomocy wskazanej w dwóch pierwszych pytaniach?


title: Sprawa C-29/07: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/25

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-29/07)
   (2007/C 56/47)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: M. Condou-Durande)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla wykonania dyrektywy Rady 2003/110/WE (1) z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie pomocy w przypadkach tranzytu do celów deportacji drogą powietrzną, a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o ich ustanowieniu, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2003/110/WE do wewnętrznego porządku prawnego upłynął w dniu 6 grudnia 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 321 z 6.12.2003, str. 26.


title: Sprawa C-622/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 września 2015 r. w sprawie T-92/13 Koninklijke Philips Electronics NV/Komisja Europejska, wniesione w dniu 19 listopada 2015 r. przez Koninklijke Philips Electronics NV

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/25

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 września 2015 r. w sprawie T-92/13 Koninklijke Philips Electronics NV/Komisja Europejska, wniesione w dniu 19 listopada 2015 r. przez Koninklijke Philips Electronics NV
   (Sprawa C-622/15 P)
   (2016/C 027/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Koninklijke Philips Electronics NV (przedstawiciele: E. Pijnacker Hordijk, J.K. de Pree, S. Molin, advocaten)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-92/13;

               —

               stwierdzenie nieważności w całości lub w części art. 1 ust. 1 lit. c), art. 1 ust. 2 lit. f), art. 2 ust. 1 lit. c) i e) oraz art. 2 ust. 2 lit. c) i e) decyzji Komisji z dnia 5 grudnia 2012 r. w sprawie COMP/39.437 – Kineskopy do telewizorów i monitorów komputerowych (zwanej dalej „decyzją”) w zakresie, w jakim wymienione artykuły dotyczą KPNV, lub obniżenie grzywien nałożonych na KPNV w art. 2 ust. 1 lit. c) i e) oraz art. 2 ust. 2 lit. c) i e) decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji oraz kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swego odwołania wnosząca odwołanie podnosi następujące główne zarzuty i argumenty:
   Sąd naruszył prawo przy stosowaniu art. 101 TFUE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1), gdy uznał, że Komisja mogła zakwalifikować sprzedaż monitorów kineskopowych (zwanych dalej „CRT”) prowadzoną przez grupę LPD na rzecz grupy Philips (oraz grupy LGE) jako sprzedaż wewnątrz grupy, oraz gdy uznał, że Komisja mogła zawrzeć w obliczeniu grzywny dla KPNV wartość sprzedaży bezpośredniej w EOG w ramach produktów przetworzonych (zwanej dalej „DSTP”) w zakresie prowadzonej przez spółki zależne KPNV sprzedaży na niższym szczeblu monitorów komputerowych i telewizorów kolorowych z zamontowanymi CRT dostarczonymi przez grupę LPD.
   Sąd naruszył prawo, orzekając, że Komisja nie naruszyła prawa KPNV do obrony, gdy postanowiła – nawet w okolicznościach niniejszej sprawy – nie włączać grupy LPD do postępowania administracyjnego oraz wystosować do niej pismo w sprawie przedstawienia zarzutów na tej podstawie, że na KPNV spoczywa ogólny obowiązek zapewnienia, że w jej księgach i aktach zostaną zachowane zapiski dotyczące działalności grupy LPD nawet w przypadku upadłości LPD.
   Sąd dopuścił się błędu w ocenie, ponieważ wypaczył zarzut podniesiony przez KPNV w odniesieniu do traktowania DSTP, przez co nie ustosunkował się do jednego z głównych zarzutów KPNV podniesionych względem decyzji. Wnosząca odwołanie wskazuje ponadto, że została pozbawiona ochrony podstawowej zasady równego traktowania, ponieważ Sąd nie uznał, że przy ustalaniu podstawy obliczenia grzywny do różnych przedsiębiorstw zastosowano różne przepisy prawne. Wskutek dyskryminacyjnego traktowania na KPNV nałożono znacznie wyższą grzywnę.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).


title: Sprawa C-504/09 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej, Węgrom, Republice Litewskiej, Republice Słowackiej oraz Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Odwołanie — Środowisko naturalne — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgłoszony przez Rzeczpospolitą Polską na lata 2008–2012 — Artykuł 9 ust. 1 i 3 oraz art. 11 ust. 2 dyrektywy 2003/87 — Kompetencje Komisji i państw członkowskich — Równość traktowania)

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 29 marca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej, Węgrom, Republice Litewskiej, Republice Słowackiej oraz Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-504/09 P) (1)

   (Odwołanie - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgłoszony przez Rzeczpospolitą Polską na lata 2008–2012 - Artykuł 9 ust. 1 i 3 oraz art. 11 ust. 2 dyrektywy 2003/87 - Kompetencje Komisji i państw członkowskich - Równość traktowania)
   2012/C 151/02
   Język postępowania: polski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Kružíková i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający Komisję: Królestwo Danii (przedstawiciel: C. Vang, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Rzeczpospolita Polska (pełnomocnicy: M. Szpunar, M. Nowacki i B. Majczyna, pełnomocnicy), Węgry, Republika Litewska, Republika Słowacka, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: H Walker, pełnomocnik, i J Maurici, barrister)

      Interwenienci popierający Rzeczpospolitą Polską: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek i D. Hadroušek, pełnomocnicy), Rumunia (przedstawiciele: V. Angelescu i A. Cazacioc, doradcy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 23 września 2009 r. w sprawie T-183/07 Polska przeciwko Komisji, którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji C(2007) 1295 wersja ostateczna z dnia 26 marca 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgłoszonego przez Polskę na lata 2008–2012 zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32) — Zasada ne ultra petita — Granice kontroli sądowej — Naruszenie art. 48 ust. 2 regulaminu Sądu — Błędna wykładnia art. 296 TFUE, art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE, a także art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 decyzji Komisji C (2007)1295 wersja ostateczna

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Czeska, Królestwo Danii, Rumunia, a także Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 51 z 27.2.2010.


title: Sprawa T-424/09: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2011 r. — Goodyear Dunlop Tyres UK przeciwko OHIM — Sportfive (QUALIFIER) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego QUALIFIER — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy Qualifiers 2006 — Odmowa rejestracji — Względna podstawa odmowy — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/22

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2011 r. — Goodyear Dunlop Tyres UK przeciwko OHIM — Sportfive (QUALIFIER)
   (Sprawa T-424/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego QUALIFIER - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy Qualifiers 2006 - Odmowa rejestracji - Względna podstawa odmowy - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 32/42
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Goodyear Dunlop Tyres UK Ltd (Birmingham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: R. Manea, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Sportfive GmbH & Co. KG (Kolonia, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 sierpnia 2009 r. (sprawa R 1291/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu toczącego się pomiędzy Sportfive GmbH & Co. KG a Goodyear Dunlop Tyres UK Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Goodyear Dunlop Tyres UK Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa F-11/09: Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2009 r. – Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/40

         Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2009 r. – Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-11/09)
   2009/C 90/64
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji, na której podstawie pozwana odrzuca wniosek o zwrot w wysokości 100 % niektórych kosztów medycznych, poniesionych przez skarżącego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji odrzucającej dwa wnioski z dnia 27 grudnia 2007 r. dotyczące zwrotu poniesionych przez skarżącego kosztów medycznych;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności pisma z dnia 16 października 2008 r.;

               —

               tytułem zwrotu kosztów medycznych w wysokości 100 %, obciążenie Komisji Europejskiej obowiązkiem zapłaty skarżącemu kwoty 356,18 EUR lub kwoty niższej, jeżeli Sąd uzna to za prawidłowe i słuszne, wraz z naliczanymi od dnia przypadającego pięć miesięcy po dniu, w którym obydwa wnioski zostały doręczone ich adresatowi, odsetkami od tej kwoty w wysokości 10 % z coroczną kapitalizacją lub z taką kapitalizacją i takim początkiem terminu naliczania odsetek jakie Sąd uzna za słuszne;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-172/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie – Rumania) – ING Pensii, Societate de Administrare a unui Fond de Pensii Administrat Privat SA./Consiliul Concurenței (Odesłanie prejudycjalne — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sposób podziału klientów na rynku prywatnych funduszy emerytalnych — Istnienie ograniczenia konkurencji w rozumieniu art. 101 TFUE — Wpływ na handel między państwami członkowskimi)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie – Rumania) – ING Pensii, Societate de Administrare a unui Fond de Pensii Administrat Privat SA./Consiliul Concurenței
   (Sprawa C-172/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sposób podziału klientów na rynku prywatnych funduszy emerytalnych - Istnienie ograniczenia konkurencji w rozumieniu art. 101 TFUE - Wpływ na handel między państwami członkowskimi))
   (2015/C 302/09)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ING Pensii, Societate de Administrare a unui Fond de Pensii Administrat Privat SA

      Strona pozwana: Consiliul Concurenței

      Sentencja

   Artykuł 101 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że porozumienia o podziale klientów, takie jak zawarte pomiędzy prywatnymi funduszami emerytalnymi w sprawie w postępowaniu głównym, stanowią porozumienia mające anykonkurencyjny cel, a liczba klientów objętych tymi porozumieniami nie może mieć znaczenia w celu oceny warunku dotyczącego istnienia ograniczenia konkurencji na rynku wewnętrznym.

      (1)  Dz.U. C 212 z 7.7.2014.


title: Sprawa C-648/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 19 grudnia 2011 r. — MA, BT, DA przeciwko Secretary of State for the Home Department

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 19 grudnia 2011 r. — MA, BT, DA przeciwko Secretary of State for the Home Department
   (Sprawa C-648/11)
   2012/C 65/12
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: MA, BT, DA

      Strona pozwana: Secretary of State for the Home Department

      Uczestnik: Aire Centre

      Pytania prejudycjalne

   Które państwo członkowskie jest na podstawie art. 6 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 343/2003 ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz.U. L 50, z dnia 25 lutego 2003 r., s. 1), odpowiedzialne za rozpatrywanie wniosku o udzielenie azylu, w przypadku gdy osoba ubiegająca się o azyl będąca małoletnim pozbawionym opieki, którego żaden członek rodziny nie przebywa zgodnie z prawem w innym państwie członkowskim, złożyła wnioski o udzielenie azylu w więcej niż jednym państwie członkowskim?


title: Sprawa T-659/14: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2014 r. – Instituto dos vinhos do Douro e do Porto przeciwko OHIM – Bruichladdich Distillery (PORT CARLOTTE)

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/23

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2014 r. – Instituto dos vinhos do Douro e do Porto przeciwko OHIM – Bruichladdich Distillery (PORT CARLOTTE)
   (Sprawa T-659/14)
   2014/C 388/28
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Instituto dos vinhos do Douro e do Porto, IP (Peso da Régua, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat P. Sousa e Silva)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bruichladdich Distillery Co. Ltd (Argyll, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 lipca 2014 r. w sprawie R 946/2013-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w postępowaniu przed OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Słowny znak towarowy „PORT CARLOTTE” dla towarów z klasy 33 – wspólnotowy znak towarowy nr 5 4 21  474

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Bruichladdich Distillery Co. Ltd

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Podstawy określone w art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. g), art. 53 ust. 1 lit. c) w związku z art. 8 ust. 4 i art. 53 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) i g) oraz art. 53 ust. 2 lit. d) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-25/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (Rzeczpospolita Polska) w dniu 25 stycznia 2007 r. — Alicja Sosnowska/Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu Ośrodek Zamiejscowy w Wałbrzychu

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu (Rzeczpospolita Polska) w dniu 25 stycznia 2007 r. — Alicja Sosnowska/Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu Ośrodek Zamiejscowy w Wałbrzychu
   (Sprawa C-25/07)
   (2007/C 69/15)
   Język postępowania: polski
   Sąd krajowy
   Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Alicja Sosnowska

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu Ośrodek Zamiejscowy w Wałbrzychu
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy unormowanie art. 5 ust. 3 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską w zw. z art. 2 Pierwszej Dyrektywy Rady Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej z dnia 11 kwietnia 1967 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich zakresie podatków obrotowych (67/227/EEC) (1) i art. 18 ust. 4 Szóstej Dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich z dnia 17 maja 1977 roku w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC) (2) daje państwu członkowskiemu prawo wprowadzenia do krajowego unormowania podatku od towarów i usług rozwiązań określonych w art. 97 ust. 5 i 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług?

               2)

               Czy do przewidzianych w art. 27 ust. 1 VI Dyrektywy środków specjalnych mających na celu zapobieżenie pewnym rodzajom uchylania się lub unikania opodatkowania zaliczają się rozwiązania określone w art. 97 ust. 5 i 7 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług?

      (1)  Dz.U. 71, str. 1301. Polskie wydanie specjalne Rozdział 09 Tom 01 P. 3.

      (2)  Dz.U. L 145, str. 1. Polskie wydanie specjalne Rozdział 09 Tom 01 P. 23.


title: Sprawa C-206/04 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  23 marca 2006 r.  — Mülhens GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Zirh International Corp. (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Słowny znak towarowy ZIRH — Sprzeciw właściciela wspólnotowego znaku towarowego SIR)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/13

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 marca 2006 r. — Mülhens GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Zirh International Corp.
   (Sprawa C-206/04 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Słowny znak towarowy ZIRH - Sprzeciw właściciela wspólnotowego znaku towarowego SIR)
   (2006/C 131/22)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Mülhens GmbH & Co. KG [Przedstawiciele: T. Schulte-Beckhausen i C. Musiol, adwokaci]

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) [Przedstawiciele: S. Laitinen i A. von Mühlendahl, pełnomocnicy],
   Zirh International Corp., [Przedstawiciel: L. Kouker, adwokat)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 3 marca 2004 r. w sprawie T-355/02 Mülhens przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji odrzucającej sprzeciw wobec rejestracji znaku towarowego wniesiony przez właściciela wcześniejszego znaku towarowego — Podobieństwo znaków — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) Rady nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1)
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Mülhens GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 179 z 10.07.2004


title: Sprawa C-543/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 22 listopada 2010 r. — Refcomp SpA przeciwko Axa Corporate Solutions Assurance SA, Axa France IARD, Emerson Network, Climaveneta SpA

text:
               12.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 22 listopada 2010 r. — Refcomp SpA przeciwko Axa Corporate Solutions Assurance SA, Axa France IARD, Emerson Network, Climaveneta SpA
   (Sprawa C-543/10)
   2011/C 46/04
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation (Francja).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Refcomp SpA.

      Strona pozwana: Axa Corporate Solutions Assurance SA, Axa France IARD, Emerson Network, Climaveneta SpA.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy klauzula prorogacyjna uzgodniona w ramach łańcucha podlegających prawu wspólnotowemu umów, zawartych między producentem i nabywcą towaru, wywołuje na podstawie art. 23 rozporządzenia (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. (1) skutki względem późniejszego nabywcy i jeśli tak, to na jakich warunkach?

               2)

               Czy klauzula prorogacyjna wywołuje skutki względem późniejszego nabywcy, względnie ubezpieczycieli, którzy wstąpili w jego prawa, nawet jeśli art. 5 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001 miałby nie mieć zastosowania do powództwa późniejszego nabywcy względem producenta, jak orzekł Trybunał w swoim wyroku w sprawie Handte z dnia 17 czerwca 1992 r. (2)?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s. 1)

      (2)  Wyrok z dnia 17 czerwca 1992 r. w sprawie C-26/91 Handte, Rec. 1992, s. I-03967


title: Sprawa T-306/12: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2012 r. — Spirlea przeciwko Komisji

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/18

         Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2012 r. — Spirlea przeciwko Komisji
   (Sprawa T-306/12)
   2012/C 273/31
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Darius Nicolai Spirlea (Capezzano Piamore, Włochy) i Mihaela Spirlea (Capezzano Piamore) (przedstawiciele: adwokaci V. Foerster i T. Pahl)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               przyjęcie niniejszej skargi opartej na art. 263 TFUE;

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną; oraz

               —

               uznanie jej za uzasadnioną i z tego względu stwierdzenie, że Komisja dopuściła się naruszenia istotnych wymogów proceduralnych i kilku przepisów materialnych;

               —

               stwierdzenie nieważności na tej podstawie decyzji sekretariatu generalnego Komisji z dnia 21 czerwca 2012 r. (SG.B.5/MKu/psi — Ares (2012)744102) w zakresie, w jakim dotyczy to pism powiadamiających Komisji z dnia 10 maja 2011 r. i z dnia 10 października 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1)

               Naruszenie obowiązku badania i zakresu badania przewidzianego w rozporządzeniu (WE) nr 1049/2001 (1)

               Skarżący podnoszą w ramach zarzutu pierwszego naruszenie obowiązku badania „wyjątków” na podstawie art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001 i zakresu tego badania.

               2)

               Naruszenie obowiązku uzasadnienia w decyzji z dnia 21 czerwca 2012 r. w sprawach GestDem 2012/1073 i 2012/1251.
               Skarżący podnoszą w ramach zarzutu drugiego naruszenie obowiązku uzasadnienia odmowy dostępu do pism powiadamiających Komisji z dnia 10 maja 2011 r. i z dnia 10 października 2011 r. w zakresie nakazanym w państwie prawa.

               3)

               Zrównanie „nieformalnego” postępowania pilotażowego Unii z postępowaniem w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego (art. 258 TFUE).
               Skarżący podnoszą w ramach zarzutu trzeciego, że zrównanie „nieformalnego” postępowania pilotażowego Unii z uregulowanym przepisami postępowaniem w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego (art. 258 TFUE) narusza prawo.

               4)

               Błędna ocena częściowego dostępu do dokumentów
               Skarżący podnoszą w ramach zarzutu czwartego, że Komisja pominęła prawo do częściowego dostępu do pism powiadamiających na podstawie art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001 i w sposób oczywisty nie przeprowadziła konkretnego badania.

               5)

               Naruszenie zasady proporcjonalności/„nadrzędnego interesu publicznego”
               Skarżący podnoszą w ramach zarzutu piątego, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności, gdyż rzeczowo nie rozważyła powołanego wyjątku „ochrony celu śledztwa” w świetle „nadrzędnego interesu publicznego” (art. 4 ust. 2 rozporządzenia 1049/2001).

               6)

               Naruszenie komunikatu COM (2002) 141
               Skarżący podnoszą w ramach zarzutu szóstego, że Komisja naruszała systematycznie wobec skarżących ustanowione przez siebie samą reguły rozpatrywania skarg obywateli Unii i tym samym stale naruszała zobowiązanie, które sama na siebie nałożyła (załącznik do COM (2002) 141).

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa T-391/06: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2006 r. — Karstadt Quelle przeciwko OHIM

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/31

         Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2006 r. — Karstadt Quelle przeciwko OHIM
   (Sprawa T-391/06)
   (2007/C 42/53)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Karstadt Quelle Aktiengesellschaft (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard, A. Renck i T. Dolde)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: dm drogerie markt GmbH
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) w sprawie R 301/2006-1 z dnia 26 września 2006 r.,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: dm drogerie markt GmbH

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „S-HE” dla towarów i usług z klas 3, 9, 14, 16, 18, 24, 25, 28, 32, 38, 41 i 42 (zgłoszenie nr 2 766 723)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Niemiecki słowny znak towarowy „SHE” dla towarów z klas 3 i 25, niemieckie graficzne znaki towarowe „She” dla towarów z klas 3, 9, 16, 18 i 25 oraz międzynarodowy graficzny znak towarowy „She” dla towarów z klas 3, 9, 16, 18 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu i częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ w odniesieniu do spornych znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa C-405/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 pażdziernika 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Rumunii, interwenienci: Republika Estonii, Królestwo Niderlandów

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/22

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 pażdziernika 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Rumunii, interwenienci: Republika Estonii, Królestwo Niderlandów
      (Sprawa C-405/13) (1)

      (2015/C 016/32)
      Język postępowania: rumuński
      Prezes wielkiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa C-423/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Social Security Commissioner, London, wydanego dnia 14 września 2004 r., w sprawie Sarah Margaret Richards przeciwko Secretary of State for Work and Pensions

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Social Security Commissioner, London, wydanego dnia 14 września 2004 r., w sprawie Sarah Margaret Richards przeciwko Secretary of State for Work and Pensions
   (Sprawa C-423/04)
   (2004/C 300/58)
   Do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich został wniesiony wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia Social Security Commissioner, London, wydanego dnia 14 września 2004 r. w sprawie Sarah Margeret Richards przeciwko Secretary of State for Work and Pensions, który wpłynął do Sekretariatu Trybunału dnia 24 września 2004 r.
   Sąd zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy Dyrektywa 79/7 (1) zabrania odmowy przyznania emerytury transseksualistce z mężczyzny w kobietę dopóki nie osiągnie ona wieku 65 lat, a która miałaby prawo do tej emerytury w wieku 60 lat, jeśli uznano by ją za kobietę w świetle prawa krajowego?

               2)

               Jeśli tak, to, od jakiego momentu orzeczenie Trybunału powinno być obowiązujące?

      (1)  Dyrektywa Rady 79/7/EWG z dnia 19 grudnia 1978 r. w sprawie stopniowego wprowadzania w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zabezpieczenia społecznego (Dz. U. L 6, 10.01.1979, str. 24)


title: Sprawa C-539/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 25 października 2016 r. – Richard Rodriguez Serin/HOP!-Regional

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 25 października 2016 r. – Richard Rodriguez Serin/HOP!-Regional
   (Sprawa C-539/16)
   (2017/C 030/21)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Frankfurt am Main

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Richard Rodriguez Serin

      Strona pozwana: HOP!-Regional

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „roszcze[ń] wynikając[ych] z umowy” obejmuje również roszczenie o odszkodowanie na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (2), dochodzone względem obsługującego przewoźnika lotniczego, który nie jest stroną umowy zawartej przez danego pasażera?

               2)

               W zakresie, w jakim znajduje zastosowanie art. 5 pkt 1 rozporządzenia (WE) nr 44/2001:
               Czy w przypadku przewozu osób w ramach połączenia lotniczego składającego się z dwóch lotów bez dłuższego przebywania na lotnisku przesiadkowym za miejsce wykonania zobowiązania zgodnie z art. 5 pkt 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia (WE) nr 44/2001 należy uznać miejsce przeznaczenia lotu pasażera także wtedy, gdy dochodzone w skardze roszczenie o zapłatę odszkodowania z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 wynika z zakłócenia występującego na pierwszym odcinku, a skarga została wniesiona przeciwko przewoźnikowi lotniczemu obsługującemu pierwszy lot, który nie jest stroną umowy przewozu?

      (1)  Dz.U. 2001, L 12, s. 1.

      (2)  Dz.U. 2004, L 46, s. 1.


title: Sprawa C-426/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 1 sierpnia 2016 r. – Secretary of State for the Home Department/Franco Vomero

text:
               26.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 350/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom (Zjednoczone Królestwo) w dniu 1 sierpnia 2016 r. – Secretary of State for the Home Department/Franco Vomero
   (Sprawa C-426/16)
   (2016/C 350/24)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court of the United Kingdom

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Secretary of State for the Home Department

      Druga strona postępowania: Franco Vomero

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zwiększona ochrona na podstawie art. 28 ust. 3 lit. a) [dyrektywy 2004/38/WE] (1) zależy od posiadania prawa stałego pobytu w rozumieniu art. 16 i art. 28 ust. 2.
               W przypadku udzielenia na to pytanie odpowiedzi przeczącej zostają również przedstawione następujące pytania prejudycjalne:

               2)

               Czy okres zamieszkiwania przez poprzednie dziesięć lat, o którym mowa w art. 28 ust. 3 lit. a), jest:

                           a)

                           zwykłym okresem kalendarzowym, licząc wstecz od odpowiedniej daty (w tym przypadku od daty wydania decyzji o wydaleniu), z uwzględnieniem wszystkich okresów nieobecności lub odbywania kary pozbawienia wolności,

                           b)

                           okresem potencjalnie nieciągłym, osiąganym licząc wstecz od odpowiedniej daty przez zsumowanie okresu lub okresów, w których dana osoba nie była nieobecna lub nie odbywała kary pozbawienia wolności, dające łącznie – o ile to możliwe – 10-letni okres poprzedniego zamieszkiwania,

               3)

               Jaki jest rzeczywisty związek między kryterium zamieszkiwania przez dziesięć lat, do którego odnosi się art. 28 ust. 3 lit. a), a ogólną oceną więzi integracyjnej.

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (Dz.U. L 158 z 30.4.2004, polskie wydanie specjalne: rozdział 05 tom 005 s. 46–61).


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w  Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 22 z 28.1.2006 .

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/36

         (2006/C 36/75)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 22 z 28.1.2006.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 10 z 14.1.2006.

      Dz.U. C 330 z 24.12.2005.

      Dz.U. C 315 z 10.12.2005.

      Dz.U. C 296 z 26.11.2005.

      Dz.U. C 281 z 12.11.2005.

      Dz.U. C 271 z 29.10.2005.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa C-232/05: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/12

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-232/05)
   (2005/C 171/20)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 26 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Christophe'a Giolita, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Francuskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie wykonując w wyznaczonym terminie decyzji Komisji z dnia 12 lipca 2000 r. w sprawie pomocy państwa przyznanej przez Republikę Francuską na rzecz Scott Paper SA/Kimberly — Clark (pomoc państwa CR 38/1998, dawniej NN 52/1998, opublikowana w Dz.U. L 12 z dnia 15 stycznia 2002 r., str. 1), Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 249 ust. 4. Traktatu WE oraz art. 2 i 3 tej decyzji.

               2)

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Władze francuskie nie podjęły koniecznych środków w celu zapewnienia właściwego, bezzwłocznego i skutecznego wykonania decyzji zgodnie z procedurami przewidzianymi w prawie krajowym, co jest sprzeczne z art. 14 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającgo szczegółowe zasady stosowania art. 88 Traktatu WE (1), który przewiduje, że Państwo Członkowskie podejmie wszelkie konieczne środki w celu windykacji pomocy od beneficjenta. Decyzja sędziego krajowego jest sprzeczna z ciążącym na nim obowiązkiem zapewnienia skuteczności prawa wspólnotowego, a prawo francuskie nie stwarza możliwości zastosowania środków tymczasowych, co nie pozwala na zrównoważenie automatycznego skutku zawieszenia postępowania.
   Stanowisko władz francuskich wydaje się być sprzeczne ze zobowiązaniem do lojalnej współpracy określonym w art. 10 Traktatu WE. Francja nie odpowiedziała na pismo Komisji z dnia 21 listopada 2003 r. mimo trzech wezwań i podsumowującego spotkania pomiędzy urzędnikami Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji a władzami francuskimi w sprawie francuskich przypadków windykacji pomocy państwa. W szczególności Komisja nigdy nie otrzymała kopii postanowienia o zawieszeniu, mimo że wielokrotnie zwracała się do Francji z takim żądaniem. W konsekwencji Komisja żywi wątpliwości co do do dokładnego przebiegu postępowania windykacyjnego. Wątpliwości te zostały ponadto wzmożone przez fakt, iż z nieoficjalnych informacji otrzymanych przez Komisję w lipcu 2004 r. wynika, że wbrew twierdzeniom władz francuskich postanowienie o zawieszeniu nigdy nie zostało wydane. W tych okolicznościach Komisja nie może postępować w tym przypadku windykacji w duchu lojalnej współpracy, jak stanowi orzecznictwo Trybunału.

      (1)  Dz.U. L 83, str. 1.


title: Sprawa T-196/06: Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2011 r. — Edison przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Nadtlenek wodoru i nadboran sodu — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/22

         Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2011 r. — Edison przeciwko Komisji
   (Sprawa T-196/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Nadtlenek wodoru i nadboran sodu - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Obowiązek uzasadnienia)
   2011/C 226/43
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Edison SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: M. Siragusa, R. Casati, M. Beretta, P. Merlino i E. Bruti Liberati, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo V. Di Bucci i F. Amato, następnie V. Di Bucci i V. Bottka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   W pierwszej kolejności, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran sodu), w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej oraz, tytułem ewentualnym, żądanie obniżenia kwoty nałożonej na nią grzywny.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2006) 1766 wersja ostateczna z dnia 3 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran sodu) w zakresie, w jakim dotyczy ona Edison SpA.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006


title: Sprawa T-385/13 P: Postanowienie Sądu z dnia 19 grudnia 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako oczywiście niedopuszczalnej — Brak identyczności skargi wniesionej za pośrednictwem faksu ze złożonym później oryginałem — Złożenie oryginału po terminie — Wniesienie skargi z przekroczeniem terminu — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/37

         Postanowienie Sądu z dnia 19 grudnia 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-385/13 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako oczywiście niedopuszczalnej - Brak identyczności skargi wniesionej za pośrednictwem faksu ze złożonym później oryginałem - Złożenie oryginału po terminie - Wniesienie skargi z przekroczeniem terminu - Odwołanie oczywiście bezzasadne)
   2014/C 52/70
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Gattinara, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 14 maja 2013 r. w sprawie F-4/12 Marcuccio przeciwko Komisji.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 284 z 28.9.2013.


title: Sprawa T-131/14 P: Wyrok Sądu z dnia 13 października 2015 r. – Teughels/Komisja (Odwołanie — Odwołanie wzajemne — Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych — Propozycja dotycząca doliczenia lat służby uprawniających do emerytury — Akt niewywołujący niekorzystnych skutków — Niedopuszczalność skargi w pierwszej instancji — Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego)

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/45

         Wyrok Sądu z dnia 13 października 2015 r. – Teughels/Komisja
   (Sprawa T-131/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Odwołanie wzajemne - Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych - Propozycja dotycząca doliczenia lat służby uprawniających do emerytury - Akt niewywołujący niekorzystnych skutków - Niedopuszczalność skargi w pierwszej instancji - Artykuł 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego))
   (2015/C 398/56)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Catherine Teughels (Eppegem, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. Vogel i B. Braun)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (w pełnym składzie) z dnia 11 grudnia 2013 r., Teughels/Komisja (F-117/11, Zb.Orz.SP, EU:F:2013:196).

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (w pełnym składzie) z dnia 11 grudnia 2013 r., Teughels/Komisja (F-117/11) zostaje uchylony.

               2)

               Skarga wniesiona przez Catherine Teughels do Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-117/11 zostaje odrzucona.

               3)

               C. Teughels pokrywa własne koszty postępowania w niniejszej instancji i zostaje obciążona kosztami odwołania poniesionymi przez Komisję Europejską. Komisja Europejska pokrywa własne koszty odwołania wzajemnego.

               4)

               C. Teughels oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty postępowania w pierwszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 159 z 26.5.2014.


title: Sprawa T-221/15: Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2017 r. – Arbuzow/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie — Zamrożenie środków finansowych — Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie — Zasada dobrej administracji — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Oczywisty błąd w ocenie — Prawo własności)

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/33

         Wyrok Sądu z dnia 7 lipca 2017 r. – Arbuzow/Rada
   (Sprawa T-221/15) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Zasada dobrej administracji - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo własności))
   (2017/C 277/48)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Siergiej Arbuzow (Kijów, Ukraina) (przedstawiciel: adwokaci M. Machytková oraz V. Fišar)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix oraz A. Westerhof Löfflerová, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2015, L 62, s. 25), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2015, L 62, s. 1), decyzji Rady (WPZiB) 2016/318 z dnia 4 marca 2016 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2016, L 60, s. 76) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/311 z dnia 4 marca 2016 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2016, L 60, s. 1) w zakresie, w jakim te akty dotyczą skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Siergiej Arbuzow pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015.


title: Sprawa T-494/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 listopada 2006 r. — Neirinck przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Pracownik kontraktowy — Stanowisko prawnika w Biurze Infrastruktury i Logistyki w Brukseli (OIB) — Odrzucenie kandydatury — Skarga o uchylenie decyzji — Skarga o odszkodowanie)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/56

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 listopada 2006 r. — Neirinck przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-494/04) (1)

   (Urzędnicy - Pracownik kontraktowy - Stanowisko prawnika w Biurze Infrastruktury i Logistyki w Brukseli (OIB) - Odrzucenie kandydatury - Skarga o uchylenie decyzji - Skarga o odszkodowanie)
   (2006/C 326/121)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Wineke Neirinck (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo G. Vandersanden, L. Levi i A. Finchelstein, następnie G. Vandersanden i L. Levi, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall, D. Martin i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy, wspierani przez de F. Herberta i L. Eskenazi'ego, avocats)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze żądanie uchylenia decyzji Komisji w sprawie odrzucenia kandydatury skarżącej na stanowisko prawnika w dziedzinie polityki dotyczącej nieruchomości w ramach Biura Infrastruktury i Logistyki w Brukseli (OIB) i powołania innego kandydata na to stanowisko oraz po drugie żądanie odszkodowania.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja zostaje obciążona całością kosztów postępowania, włącznie z kosztami poniesionymi przez skarżącą.

      (1)  Dz.U. C 57 z 5.3.2005.


title: Sprawa T-393/10: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – Westfälische Drahtindustrie i in./Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek stali sprężającej — Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych — Naruszenie złożone — Jednolite, złożone i ciągłe naruszenie — Zdystansowanie się — Waga naruszenia — Okoliczności łagodzące — Równość traktowania — Zasada indywidualizacji kar i sankcji — Ocena zdolności płatniczej — Komunikat Komisji w sprawie współpracy z 2002 r. — Wytyczne w sprawie obliczania kwoty grzywien z 2006 r. — Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/34

         Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – Westfälische Drahtindustrie i in./Komisja
   (Sprawa T-393/10) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek stali sprężającej - Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Naruszenie złożone - Jednolite, złożone i ciągłe naruszenie - Zdystansowanie się - Waga naruszenia - Okoliczności łagodzące - Równość traktowania - Zasada indywidualizacji kar i sankcji - Ocena zdolności płatniczej - Komunikat Komisji w sprawie współpracy z 2002 r. - Wytyczne w sprawie obliczania kwoty grzywien z 2006 r. - Nieograniczone prawo orzekania))
   (2015/C 302/43)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Westfälische Drahtindustrie GmbH (Hamm, Niemcy); Westfälische Drahtindustrie Verwaltungsgesellschaft mbH & Co. KG (Hamm); Pampus Industriebeteiligungen GmbH & Co. KG (Iserlohn, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo C. Stadler i N. Tkatchenko, następnie C. Stadler i S. Budde, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka, R. Sauer i C. Hödlmayr, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata p. Buntschecka)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38344 – Stal sprężająca) zmienionej decyzją Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r. oraz decyzją Komisji C (2011) 2269 wersja ostateczna z dnia 4 kwietnia 2011 r., a także stwierdzenie nieważności pisma dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej Komisji ds. Konkurencji z dnia 14 lutego 2011 r.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie skargi w zakresie obniżenia grzywny udzielonego na rzecz Westfälische Drahtindustrie GmbH i na rzecz Westfälische Drahtindustrie Verwaltungsgesellschaft mbH & Co. KG w decyzji Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r.

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 2 pkt 8 decyzji Komisji C (2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38344 – Stal sprężająca) zmienionej decyzją Komisji C (2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r. oraz decyzją Komisji C (2011) 2269 wersja ostateczna z dnia 4 kwietnia 2011 r.

               3)

               Stwierdza się nieważność pisma dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej Komisji ds. Konkurencji z dnia 14 lutego 2011 r.

               4)

               Na Westfälische Drahtindustrie, Westfälische Drahtindustrie Verwaltungsgesellschaft mbH & Co. i Pampus Industriebeteiligungen GmbH & Co. nałożona zostaje solidarnie grzywna w wysokości 1 5 4 85  000 EUR.

               5)

               Na Westfälische Drahtindustrie i Westfälische Drahtindustrie Verwaltungsgesellschaft mbH & Co. nałożona zostaje solidarnie grzywna w wysokości 2 3 3 70  000 EUR.

               6)

               Na Westfälische Drahtindustrie nałożona zostaje grzywna w wysokości 7 6 95  000 EUR.

               7)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               8)

               Westfälische Drahtindustrie, Westfälische Drahtindustrie Verwaltungsgesellschaft mbH & Co. i Pampus Industriebeteiligungen GmbH & Co. pokrywają połowę własnych kosztów, w tym kosztów związanych z postępowaniem w sprawie zastosowania środka tymczasowego. Komisja pokrywa własne koszty i połowę kosztów Westfälische Drahtindustrie, Westfälische Drahtindustrie Verwaltungsgesellschaft mbH & Co. i Pampus Industriebeteiligungen GmbH & Co., w tym kosztów związanych z postępowaniem w sprawie zastosowania środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Wyrok Trybunału z dnia 9 maja 2014 r. w sprawie E-23/13 – Grecka Komisja Rynku Kapitałowego (HCMC) (Dyrektywa 2003/6/WE – dopuszczalność – funkcja sądowa lub administracyjna – wniosek o udzielenie informacji – wymagania w prawie krajowym w celu opisania faktów uzasadniających podejrzenie)

text:
               12.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/15

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 9 maja 2014 r.
   w sprawie E-23/13
   Grecka Komisja Rynku Kapitałowego (HCMC)
   (Dyrektywa 2003/6/WE – dopuszczalność – funkcja sądowa lub administracyjna – wniosek o udzielenie informacji – wymagania w prawie krajowym w celu opisania faktów uzasadniających podejrzenie)
   (2015/C 49/08)
   W sprawie E-23/13 Grecka Komisja Rynku Kapitałowego (HCMC) – WNIOSEK do Trybunału na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości złożony przez Sąd Administracyjny Księstwa Liechtenstein (Verwaltungsgerichtshof des Fürstentums Liechtenstein) dotyczący wykładni art. 16 dyrektywy 2003/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie wykorzystywania poufnych informacji i manipulacji na rynku (nadużyć na rynku), Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson, wydał w dniu 9 maja 2014 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Wymóg zobowiązujący organ występujący o informacje zgodnie z art. 16 dyrektywy 2003/6/WE do przedstawienia faktów uzasadniających podejrzenie nie jest zgodny z dyrektywą 2003/6/WE.


title: Sprawa T-137/05: Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2005 r. przez Gruppo LA PERLA S.p.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/34

         Skarga wniesiona w dniu 1 kwietnia 2005 r. przez Gruppo LA PERLA S.p.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa T-137/05)
   (2005/C 132/62)
   Język, w którym została sporządzona skarga: włoski
   W dniu 1 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Gruppo LA PERLA S.p.A., reprezentowanej przez adwokatów Renza Maria Moresiego i Alberta Dal Ferro, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również Cielo Brands — Gestao e Investimentos Lda.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości, przywracając moc decyzji Wydziału Unieważnień oraz unieważnienie zaskarżonego znaku towarowego;

               —

               obciążenie Cielo Brands — Gestao e Investimentos Lda całością kosztów postępowania, w tym postępowania w dwóch instancjach przed OHIM.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zarejestrowany znak towarowy, będący przedmiotem skargi o unieważnienie:

               Słowny znak towarowy „NIMEI LA PERLA MODERN CLASSIC” — Wniosek o rejestrację nr 713.446, dla towarów z klasy 14 (metale szlachetne i ich stopy, wyroby z metali szlachetnych lub pokrywane nimi, nie ujęte w innych klasach; wyroby jubilerskie, kamienie szlachetne; przyrządy zegarmistrzowskie i chronometryczne).

               Właściciel wspólnotowego znaku towarowego:

               Cielo Brands — Gestao e Investimentos Lda.

               Podmiot domagający się unieważnienia wspólnotowego znaku towarowego:

               Skarżąca.

               Znaki towarowe podmiotu wnoszącego o unieważnienie:

               Włoskie znaki towarowe:

                           —

                           „La PERLA” (znak graficzny, nr 769.526), dla towarów z klasy 25.

                           —

                           „LA PERLA PARFUMS” (znak słowny, nr 776.082), dla towarów z klasy 3.

                           —

                           „La PERLA” (znak graficzny, nr 804.992), dla towarów z klas 3, 9, 14, 16, 18, 24, 25 i 35.

                           —

                           000428), dla towarów z klasy 3.

                           —

                           „La PERLA” (znak graficzny, nr GE2002 C 000181), dla towarów z klasy 3

               Decyzja Wydziału Unieważnień:

               Uwzględnić wniosek o unieważnienie i unieważnić wspólnotowy znak towarowy.

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uwzględnić skargę i stwierdzić nieważność decyzji Wydziału Unieważnień

               Podniesione zarzuty:

                           —

                           Naruszenie przepisu art. 8 ust. 5 i ust. 1 lit. a) i b) oraz przepisu art. 73 rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

                           —

                           Naruszenie zasady 50 ust. 2 lit h) rozporządzenia nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94.


title: Sprawa C-138/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 21 marca 2014 r. przez Firmę Handlową Faktor B. i W. Gęsina, Gęsina Wojciech od postanowienia Sądu (drugiej izby) z dnia 22 stycznia 2014 r. w sprawie T-468/12, Faktor B. i W. Gęsina przeciwko Komisji

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/11

         Odwołanie wniesione w dniu 21 marca 2014 r. przez Firmę Handlową Faktor B. i W. Gęsina, Gęsina Wojciech od postanowienia Sądu (drugiej izby) z dnia 22 stycznia 2014 r. w sprawie T-468/12, Faktor B. i W. Gęsina przeciwko Komisji
   (Sprawa C-138/14 P)
   (2014/C 462/18)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Firma Handlowa Faktor B. i W. Gęsina, Gęsina Wojciech (Przedstawiciel: H. Mackiewicz, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska
   Postanowieniem z dnia 30 września 2014 r. Trybunał (ósma izba) oddalił odwołanie i orzekł, że Firma Handlowa Faktor B. i W. Gęsina i Gęsina Wojciech poniosą swoje własne koszty


title: Sprawa C-426/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Cypru

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/30

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Cypru
   (Sprawa C-426/08) (1)

   2009/C 205/52

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008.


title: Sprawa T-238/99: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  8 marca 2006 r.  — Service station Veger przeciwko Komisji (Skarga wszczynająca postępowanie — Wymogi formalne — Skarga oczywiście niedopuszczalna)

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/21

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 marca 2006 r. — Service station Veger przeciwko Komisji
   (Sprawa T-238/99) (1)

   (Skarga wszczynająca postępowanie - Wymogi formalne - Skarga oczywiście niedopuszczalna)
   (2006/C 108/38)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Service station V/H J.P. Veger (Maria Hoop, Niderlandy) [Przedstawiciel: adwokat P. Brouwers]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: na początku G. Rozet i H. Speyart, a następnie G. Rozet i H. van Vliet, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 1999/705/WE z dnia 20 lipca 1999 r. dotyczącej pomocy państwa przyznanej przez Niderlandy na rzecz 633 niderlandzkich stacji paliw znajdujących się blisko granicy niemieckiej (Dz.U. L 280, str. 87)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 6 z 8.1.2000 r.


title: Sprawa T-441/13: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2013 r. — Makhlouf przeciwko Radzie

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/39

         Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2013 r. — Makhlouf przeciwko Radzie
   (Sprawa T-441/13)
   2013/C 325/64
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Eyad Makhlouf (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: C. Rygaert i G. Karouni, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii;

               —

               obciążenie kosztami postępowania Rady Unii Europejskiej na podstawie art. 87 i 91 regulaminu postępowania przed Sądem:

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów, które co do zasady są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-383/11 Makhlouf przeciwko Radzie (1) lub do tych zarzutów podobne.

      (1)  Dz.U. C 282, s. 30.


title: Sprawa C-68/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Estonii

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/18

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Estonii
   (Sprawa C-68/08) (1)

   (2009/C 6/34)

      Język postępowania: estoński

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 92 z dnia 12.4.2008 r.


title: Sprawa C-210/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Ítélőtábla (Węgry) w dniu  5 maja 2006 r.  — Cartesio Oktató és Szolgáltató Bt.

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szegedi Ítélőtábla (Węgry) w dniu 5 maja 2006 r. — Cartesio Oktató és Szolgáltató Bt.
   (Sprawa C-210/06)
   (2006/C 165/31)
   Język postępowania: węgierski
   Sąd krajowy
   Szegedi Ítélőtábla .
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona wnosząca odwołanie: Cartesio Oktató és Szolgáltató Bt.
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy sąd drugiej instancji rozstrzygający w sprawie odwołania wniesionego od postanowienia wydanego przez sąd rejestrowy (cégbíróság) w postępowaniu w sprawie rejestracji zmian jest upoważniony do skierowania wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie art. 234 WE wówczas, gdy ani postępowanie w sprawie wydania postanowienia przez sąd gospodarczy rejestrowy, ani postępowanie odwoławcze nie mają charakteru kontradyktoryjnego?

               2.

               W zakresie, w jakim ów sąd drugiej instancji włączony zostanie do zakresu pojęcia sądu uprawnionego do skierowania pytania prejudycjalnego na podstawie art. 234 traktatu rzymskiego, czy sąd ten powinien zostać uznany za sąd orzekający w ostatniej instancji, który jest zobowiązany na podstawie art. 234 traktatu do przedstawienia Trybunałowi Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich pytań dotyczących wykładni prawa wspólnotowego?

               3.

               Czy regulacja krajowa, która umożliwia wniesienie środka odwoławczego na podstawie przepisów prawa krajowego od postanowienia o odesłaniu prejudycjalnym, ogranicza lub może ograniczyć prawo sądów węgierskich do wystąpienia z pytaniami prejudycjalnymi wynikające bezpośrednio z art. 234 traktatu rzymskiego, jeżeli w trakcie tego postępowania odwoławczego, sąd wyższej instancji może zmienić owo postanowienie czyniąc bezskutecznym wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym i nakazując sądowi, który wydał postanowienie odsyłające, wznowienie zawieszonego postępowania?

               4.

                           A.

                           Czy w sytuacji, gdy spółka utworzona na Węgrzech na podstawie węgierskiego prawa o spółkach i wpisana do węgierskiego rejestru handlowego zamierza przenieść swoją siedzibę do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, prawo regulujące tę dziedzinę wchodzi do zakresu zastosowania prawa wspólnotowego, czy też wobec braku harmonizacji ustawodawstw, właściwe jest wyłącznie prawo krajowe?

                           B.

                           Czy spółka węgierska może wnosić o przeniesienie siedziby do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej powołując się bezpośrednio na prawo wspólnotowe (art. 43 i 48 traktatu rzymskiego)? W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy można uzależnić zmianę siedziby od spełnienia każdego rodzaju przesłanki lub od zezwolenia państwa członkowskiego pochodzenia lub państwa członkowskiego przyjmującego?

                           C.

                           Czy wykładni art. 43 i 48 traktatu rzymskiego można dokonywać w ten sposób, że na ich podstawie sprzeczna z prawem wspólnotowym jest regulacja lub praktyka krajowa, które wprowadzają rozróżnienie pomiędzy spółkami handlowymi w dziedzinie wykonywania praw wynikających z członkostwa w zależności od tego, w którym państwie członkowskim mają one swoją siedzibę?
                           Czy wykładni art. 43 i 48 traktatu rzymskiego można dokonywać w ten sposób, że na ich podstawie sprzeczna z prawem wspólnotowym jest regulacja lub praktyka krajowa, która zakazuje spółce węgierskiej przeniesienia siedziby do innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej?


title: Sprawa C-567/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos teismas (Litwa) w dniu 2 listopada 2015 r. – UAB LitSpecMet/UAB Vilniaus Lokomotyvų remonto depas

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vilniaus apygardos teismas (Litwa) w dniu 2 listopada 2015 r. – UAB LitSpecMet/UAB Vilniaus Lokomotyvų remonto depas
   (Sprawa C-567/15)
   (2016/C 027/15)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Vilniaus apygardos teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: UAB LitSpecMet

      Strona pozwana: UAB Vilniaus lokomotyvų remonto depas

      Interwenient: UAB Plienmetas

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 1 ust. 9 dyrektywy nr 2004/18/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że spółka:

               —

               która została założona przez instytucję zamawiającą prowadzącą działalność w zakresie transportu kolejowego, a mianowicie zarządzania publiczną infrastrukturą kolejową, transportu pasażerskiego i towarowego;

               —

               która samodzielnie prowadzi działalność gospodarczą, ustanawia strategię gospodarczą, podejmuje decyzje w sprawie warunków jej działalności (rynek produktu, sektor klientów itp.), uczestniczy w rynku konkurencyjnym w Unii Europejskiej oraz poza nią, świadcząc usługi w zakresie produkcji taboru kolejowego i jego napraw, a także uczestniczy w postępowaniach o udzielenie zamówień publicznych związanych z tą działalnością, dążąc do uzyskania zamówień od osób trzecich (niebędących spółką dominującą);

               —

               która świadczy usługi naprawy taboru kolejowego na rzecz jej założyciela w ramach transakcji typu in-house, a wartość tych usług stanowi 90 % całkowitej działalności spółki;

               —

               której usługi świadczone na rzecz jej założyciela zmierzają do zapewnienia temu założycielowi prowadzenia działalności w zakresie transportu pasażerskiego i towarowego;
               nie może być uznana za instytucję zamawiającą?

         Jeżeli Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej uzna, że spółka może być uznana za instytucję zamawiającą w powyżej przedstawionych okolicznościach, czy art. 1 ust. 9 dyrektywy 2004/18/WE należy interpretować w ten sposób, że spółka traci status instytucji zamawiającej w sytuacji, gdy wartość usług naprawy taboru kolejowego świadczonych w ramach transakcji typu in-house na rzecz instytucji zamawiającej będącej założycielem spółki spada i stanowi mniej niż 90 % lub nie stanowi głównej części całkowitego obrotu uzyskanego z działalności spółki?

      (1)  Dyrektywa nr 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114, szczególne wydanie litewskie: rozdział 6 tom 7 s. 132).


title: Sprawa T-288/14 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 4 września 2014 r. – Energiewerke Nord przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Wspieranie na poziomie krajowym wytwarzania energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych — Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa — Wniosek o zawieszenie wykonania — Fumus boni juris)

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/24

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 4 września 2014 r. – Energiewerke Nord przeciwko Komisji
   (Sprawa T-288/14 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Wspieranie na poziomie krajowym wytwarzania energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych - Decyzja Komisji o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w dziedzinie pomocy państwa - Wniosek o zawieszenie wykonania - Fumus boni juris))
   (2014/C 431/42)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Energiewerke Nord GmbH (Rubenow, Niemcy) (przedstawiciele: T. Volz i B. Wißmann, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie zawieszenia skutków prawnych decyzji, mocą której Komisja wszczęła formalne postępowanie wyjaśniające w przedmiocie pomocy państwa dotyczącej niemieckiej ustawy o energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-6/15: Wyrok Sądu z dnia 25 maja 2016 r. – Ice Mountain Ibiza/EUIPO – Marbella Atlantic Ocean Club (ocean ibiza) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ocean ibiza — Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe OC ocean club i OC ocean club Ibiza — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/31

         Wyrok Sądu z dnia 25 maja 2016 r. – Ice Mountain Ibiza/EUIPO – Marbella Atlantic Ocean Club (ocean ibiza)
   (Sprawa T-6/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ocean ibiza - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe OC ocean club i OC ocean club Ibiza - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 243/32)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Ice Mountain Ibiza, SL (San Antonio, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. L. Gracia Albero, F. Miazzetto i E. Cebollero González)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Palmero Cabezas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Marbella Atlantic Ocean Club, SL (Puerto Banús, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 października 2014 r. (sprawa R 2207/2013-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Marbella Atlantic Ocean Club a Ice Mountain Ibiza.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ice Mountain Ibiza, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 73 z 2.3.2015.


title: Sprawa C-133/05: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia  23 lutego 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2000/78/WE — Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/26

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 23 lutego 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-133/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2000/78/WE - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   (2006/C 131/46)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciel: D. Martin, pełnomocnik]

      Strona pozwana: Republika Austrii [Przedstawiciel: C. Pesendorfer, pełnomocnik]
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak transpozycji w przewidzianym terminie dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, str. 16)
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania na płaszczyźnie związkowej przepisów, dotyczących dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność, dyrektywy Rady 2000/78 z dnia 27 listopada 2000 r., a w pozostałym zakresie na płaszczyźnie krajów związkowych z wyłączeniem Wiednia i Dolnej Austrii wszystkich przepisów niniejszej dyrektywy, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy niniejszej dyrektywy ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy w prawie krajowym.

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 143 z 11.6.2005


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie C-283/03 A.H. Kuipers przeciwko Productschap Zuivel (wniosek College van Beroep voor het bedrijfsleven o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Wspólna organizacja rynków — Mleko i przetwory mleczne — Rozporządzenie (EWG) nr 804/68 — Uregulowania krajowe, na podstawie których w zależności od jakości mleka mleczarnie dokonują potrąceń z ceny płatnej hodowcom krów mlecznych lub wypłaty dodatków na ich rzecz — Niezgodność)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 26 maja 2005 r.
   w sprawie C-283/03 A.H. Kuipers przeciwko Productschap Zuivel (1) (wniosek College van Beroep voor het bedrijfsleven o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Wspólna organizacja rynków - Mleko i przetwory mleczne - Rozporządzenie (EWG) nr 804/68 - Uregulowania krajowe, na podstawie których w zależności od jakości mleka mleczarnie dokonują potrąceń z ceny płatnej hodowcom krów mlecznych lub wypłaty dodatków na ich rzecz - Niezgodność)
   (2005/C 182/14)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-283/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) postanowieniem z dnia 27 czerwca 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 30 czerwca 2003 r., w postępowaniu A.H. Kuipers przeciwko Productschap Zuivel — Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Lenaerts, J.N. Cunha Rodrigues, K. Schiemann (sprawozdawca) i M. Ilešič, sędziowie; rzecznik generalny: J. Kokott; sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator wydał w dniu 26 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Jednostronne wydawanie przez Państwa Członkowskie przepisów, które ingerują w mechanizm kształtowania cen, podlegających na tym samym etapie produkcji wspólnej organizacji jest niezgodne ze wspólnym systemem cen, który stanowi podstawę wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych wprowadzonej przez rozporządzenie Rady (EWG) nr 804/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych, zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1538/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. Ma to miejsce w przypadku przepisów jak te stanowiące przedmiot postępowania przed sądem krajowym — niezależnie zresztą od przypisywanego im lub rzeczywistego celu — które wprowadzają mechanizm, na podstawie którego:

               —

               po pierwsze mleczarnie muszą zatrzymywać kwoty potrącone z ceny dostarczonego mleka, jeżeli nie spełnia ono pewnych kryteriów jakości, oraz

               —

               po drugie kwoty zatrzymane w ten sposób przez wszystkie mleczarnie w określonym przedziale czasu są sumowane zanim, po ewentualnych transferach środków pomiędzy mleczarniami, ulegną dalszemu podziałowi w formie wypłacanych przez mleczarnie dodatków w tej samej wysokości za każde 100 kilogramów mleka dostarczonego im w określonym czasie pomiędzy wyłącznie tych hodowców krów mlecznych, którzy dostarczyli mleko spełniające odnośne kryteria jakości.

      (1)  Dz.U. C 213 z 06.09.2003


title: Sprawa F-41/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 8 października 2015 r. – FK/CEPOL

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/65

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 8 października 2015 r. – FK/CEPOL
   (Sprawa F-41/15) (1)

   (2015/C 381/91)
   Język postępowania: angielski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 178 z 1.6.2015, s. 28.