title: Sprawa C-22/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove — Słowacja) — Katarína Haasová przeciwko Rastislavowi Petríkowi, Blance Holingovej (Obowiązkowe ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej wynikającej z ruchu pojazdów mechanicznych — Dyrektywa 72/166/EWG — Artykuł 3 ust. 1 — Dyrektywa 90/232/EWG — Artykuł 1 — Wypadek drogowy — Zgon pasażera — Prawo do zadośćuczynienia dla małżonka i małoletniego dziecka — Szkoda niematerialna — Zadośćuczynienie — Objęcie obowiązkowym ubezpieczeniem)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove — Słowacja) — Katarína Haasová przeciwko Rastislavowi Petríkowi, Blance Holingovej
   (Sprawa C-22/12) (1)

   (Obowiązkowe ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej wynikającej z ruchu pojazdów mechanicznych - Dyrektywa 72/166/EWG - Artykuł 3 ust. 1 - Dyrektywa 90/232/EWG - Artykuł 1 - Wypadek drogowy - Zgon pasażera - Prawo do zadośćuczynienia dla małżonka i małoletniego dziecka - Szkoda niematerialna - Zadośćuczynienie - Objęcie obowiązkowym ubezpieczeniem)
   2013/C 367/07
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Krajský súd v Prešove

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Katarína Haasová

      Strona pozwana: Rastislav Petrík, Blanka Holingová

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Krajský súd v Prešove — Wykładnia art. 1 trzeciej dyrektywy Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 129, s. 33) i art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. L 103, s. 1) — Zakres gwarancji na rzecz osób trzecich zapewnianej przez obowiązkowe ubezpieczenie — Krajowy przepis nieprzewidujący zadośćuczynienia za krzywdę

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności, art. 1 ust. 1 i 2 drugiej dyrektywy Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/14/WE z dnia 11 maja 2005 r., i art. 1 akapit pierwszy trzeciej dyrektywy Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych należy interpretować w ten sposób, że obowiązkowe ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej wynikającej z ruchu pojazdów mechanicznych musi obejmować zadośćuczynienie za szkody niematerialne poniesione przez osoby bliskie poszkodowanych, którzy zmarli w wypadku drogowym, o ile zadośćuczynienie to jest przewidziane z tytułu odpowiedzialności cywilnej ubezpieczonego przez właściwe dla sporu w postępowaniu głównym prawo krajowe.

      (1)  Dz.U. C 98 z 31.3.2012.


title: Sprawa C-168/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 27 stycznia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano — Włochy) — Flos SpA przeciwko Semeraro Casa e Famiglia SpA (Własność przemysłowa i handlowa — Dyrektywa 98/71/WE — Prawna ochrona wzorów — Artykuł 17 — Obowiązek kumulacji ochrony wzorów z ochroną prawa autorskiego — Przepisy krajowe wyłączające lub czyniące bezskuteczną przez pewien okres ochronę na podstawie prawa autorskiego wzorów, które stały się własnością publiczną przed ich wejściem w życie — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań)

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 27 stycznia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano — Włochy) — Flos SpA przeciwko Semeraro Casa e Famiglia SpA
   (Sprawa C-168/09) (1)

   (Własność przemysłowa i handlowa - Dyrektywa 98/71/WE - Prawna ochrona wzorów - Artykuł 17 - Obowiązek kumulacji ochrony wzorów z ochroną prawa autorskiego - Przepisy krajowe wyłączające lub czyniące bezskuteczną przez pewien okres ochronę na podstawie prawa autorskiego wzorów, które stały się własnością publiczną przed ich wejściem w życie - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań)
   2011/C 80/05
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Milano

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Flos SpA

      Strona pozwana: Semeraro Casa e Famiglia SpA

      przy udziale: Assoluce — Associazione nazionale delle Imprese degli Apparecchi di Illuminazione

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Milano — Wykładnia art. 17 i 19 dyrektywy 98/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. w sprawie prawnej ochrony wzorów — Przepisy krajowe ustanawiające ochronę prawa autorskiego do wzorów w ramach transpozycji dyrektywy — Możliwość rozszerzenia przez państwa członkowskie przesłanek udzielania wspomnianej ochrony

      Sentencja

               1)

               Artykuł 17 dyrektywy 98/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. w sprawie prawnej ochrony wzorów należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego wyłączającym spod ochrony na podstawie prawa autorskiego tego państwa członkowskiego wzory, które były chronione prawem z rejestracji w państwie członkowskim lub w odniesieniu do niego i które stały się własnością publiczną przed dniem wejścia w życie tych przepisów, mimo że spełniają one wszystkie przesłanki wymagane do korzystania z takiej ochrony.

               2)

               Artykuł 17 dyrektywy 98/71 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego wykluczającym — albo przez znacznej długości okres dziesięciu lat, albo całkowicie — spod ochrony na podstawie prawa autorskiego wzory, które mimo że spełniają wszystkie przesłanki wymagane do korzystania z takiej ochrony, stały się własnością publiczną przed dniem wejścia w życie tych przepisów, wobec każdej osoby trzeciej, która produkowała i sprzedała w tym państwie członkowskim produkty wykonane według wspomnianych wzorów, i to bez względu na datę, w której te działania były dokonywane.

      (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009.


title: Sprawa F-67/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 6 lutego 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Skarga o odszkodowanie — Niezgodność z prawem — Przesłanie pisma dotyczącego wykonania wyroku przedstawicielowi skarżącego w postępowaniu odwoławczym od tego wyroku — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej — Artykuł 94 lit. a) regulaminu postępowania)

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/35

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 6 lutego 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-67/12) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Skarga o odszkodowanie - Niezgodność z prawem - Przesłanie pisma dotyczącego wykonania wyroku przedstawicielowi skarżącego w postępowaniu odwoławczym od tego wyroku - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej - Artykuł 94 lit. a) regulaminu postępowania)
   2013/C 147/66
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności odmownej decyzji w sprawie wniosku skarżącego mającego na celu uzyskanie naprawienia szkody wynikłej z faktu, że pozwana przesłała pismo dotyczące skarżącego adwokatowi, który jeszcze nie reprezentował go w tej sprawie.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej.

               2)

               L. Marcuccio pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

               3)

               Zasądza się zapłatę przez L. Marcuccia na rzecz Sądu do spraw Służby Publicznej kwoty 2000 EUR.

      (1)  Dz.U. C 311 z 13.10.2012, s. 16.


title: Sprawa T-482/09: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2009 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (BRICO CENTER Cittá)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/68

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2009 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (BRICO CENTER Cittá)
   (Sprawa T-482/09)
   2010/C 24/121
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: ATB Norte, SL (Burgos, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci P. López Ronda, G. Macías Bonilla, H.L. Curtis-Oliver i G. Marín Raigal)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bricocenter Italia Srl [Rozzano Milanofiori (Mediolan), Włochy]

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 września 2009 r. w sprawie R 1047/2008-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej (OHIM) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Bricocenter Italia S.r.l.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „BRICOCENTER Cittá” (zgłoszenie nr 4 939 302) dla usług z klasy 35

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzne wspólnotowe znaki towarowe zawierające elementy słowne „CENTROS DE BRICOLAGE BRICOCENTRO” (nr 3 262 623) i „ATB CENTROS DE BRICOLAGE BRICOCENTRO” (nr 989 046) dla usług z klas 35, 37 i 39

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu w całości

      Podniesione zarzuty: Błędne wykładnia i zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa F-37/11: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               11.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 173/16

         Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-37/11)
   2011/C 173/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: P. Nelissen Grade i G. Leblanc, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności o wykluczeniu skarżącego z udziału w konkursie otwartym EPSO AD/177/10.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 13 lipca 2010 r. o wykluczeniu skarżącego z udziału w konkursie otwartym EPSO AD/177/10;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 5 stycznia 2011 r. oddalającej odwołanie skarżącego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, orzeczenie, iż skarżący nie zostanie obciążony kosztami postępowania poniesionymi przez Komisję.


title: Sprawa T-358/13: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/40

         Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-358/13)
   2013/C 252/68
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: M. Salvatorelli, avvocato dello Stato i G. Palmieri, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2013/209 UE z dnia 26 kwietnia 2013 r., notyfikowanej jako dokument nr C(2013) 2444 w dniu 29 kwietnia 2013 r. pismem o nr SG-Greffe (2013) D/5879, które wpłynęło do stałego przedstawicielstwa Włoch przy Unii Europejskiej w dniu 29 kwietnia 2013 r., mającej za przedmiot „rozliczenie rachunków agencji płatniczych państw członkowskich dotyczących wydatków finansowanych przez Europejski Fundusz Rolniczy Rozwoju Obszarów Wiejskich Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) za rok budżetowy 2012” w części, w jakiej, zaliczając do „kwot, które nie mogą zostać ponownie wykorzystane” sumę 5 006 487,10 EUR dotyczącą regionu Basilicata, przewiduje odliczenie tej sumy od granicy środków EFRROW z tytułu programu rozwoju obszarów wiejskich Basilicata a w konsekwencji, uniemożliwia jej wykorzystanie w ramach ww. granicy, zasadniczo powodując jej anulowanie;

               —

               obciążenie Komisji Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach niniejszej skargi rząd włoski kwestionuje decyzję Komisji 2013/209/UE z dnia 26 kwietnia 2013 r., notyfikowaną jako dokument nr C(2013) 2444 w dniu 29 kwietnia 2013 r., mającą za przedmiot „rozliczenie rachunków agencji płatniczych państw członkowskich dotyczących wydatków finansowanych przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) za rok budżetowy 2012” w części, w jakiej, zaliczając do „kwot, które nie mogą zostać ponownie wykorzystane” sumę 5 006 487,10 EUR dotyczącą regionu Basilicata, przewiduje odliczenie tej sumy od granicy środków EFRROW z tytułu PROW (programu rozwoju obszarów wiejskich) Basilicata a w konsekwencji, uniemożliwia jej wykorzystanie w ramach ww. granicy, zasadniczo powodując jej anulowanie.
   Strona skarżąca twierdzi w tym względzie, że korekta wynika z założenia służb Komisji, iż niektóre przedsięwzięcia wypłacone w czwartym kwartale 2011 r. nie mogły być włączone do deklaracji kwartalnej wydatków ze względu na to, że są niezgodne z obowiązującym PROW.
   Stanowisko Komisji ostatecznie przyjęte w zaskarżonej decyzji jest błędne z wielu względów.

               —

               W pierwszej kolejności można mieć wątpliwości co do zasadności uwzględnienia obniżenia wynikającego z art. 27 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, uznanego za „kwoty, które nie mogą zostać ponownie wykorzystane” w ramach decyzji w przedmiocie rozliczenia rachunków, podczas gdy należy wykluczyć z niej wszystkie kwoty zawieszone lub zredukowane, o czym świadczy art. 29 ust. 5 ww. rozporządzenia. Obniżenie to jest błędne w szczególności w odniesieniu do jego określenia liczbowego.

               —

               W drugiej kolejności akt ten jest ponadto niezgodny z prawem ze względu na brak uzasadnienia w zakresie, w jakim kwota odnosząca się do kwartalnych wydatków została zredukowana lub zawieszona przez Komisję na podstawie art. 29. ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209, z 11.8.2005, s. 1).

               —

               Wreszcie deklaracja o braku możliwości ponownego wykorzystania kwoty jest równoznaczne z jej anulowaniem, skutkującym brakiem możliwości wykorzystania w przyszłości tej kwoty w granicach środków PROW Basilicata, choć obowiązujące uregulowanie UE wyklucza możliwość anulowania zawieszonych kwot.


title: Sprawa F-77/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 listopada 2006 r. — Balabanis i Le Dour przeciwko Komisji (Urzędnicy — Awans — Artykuł 45 regulaminu pracowniczego — Zmiana regulaminu pracowniczego — Stosowanie w czasie — Postępowania w sprawie awansowania za rok 2004 — Niewpisanie na listę urzędników uprawnionych do awansu — Uwzględnienie okresu próbnego w celu obliczenia stażu pracy wynoszącego minimalnie dwa lata)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/46

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 30 listopada 2006 r. — Balabanis i Le Dour przeciwko Komisji
   (Sprawa F-77/05) (1)

   (Urzędnicy - Awans - Artykuł 45 regulaminu pracowniczego - Zmiana regulaminu pracowniczego - Stosowanie w czasie - Postępowania w sprawie awansowania za rok 2004 - Niewpisanie na listę urzędników uprawnionych do awansu - Uwzględnienie okresu próbnego w celu obliczenia stażu pracy wynoszącego minimalnie dwa lata)
   (2006/C 331/103)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Panagiotis Balabanis (Bruksela, Belgia), Olivier Le Dour (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: X. Martin M., S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji Komisji o niewpisaniu nazwisk skarżących na listę urzędników uprawnionych do awansu za rok 2004, a także decyzji o nieawansowaniu ich w ramach tego samego postępowania
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja z dnia 14 września 2004 r., w której Komisja Wspólnot Europejskich odmówiła uznania P. Balabanisa oraz O. Le Doura za uprawnionych do awansu w ramach postępowania w sprawie awansowania za rok 2004 zostaje uchylona.

               2)

               Decyzja z dnia 30 listopada 2004 r., w której Komisja Wspólnot Europejskich nie awansowała P. Balabanisa oraz O. Le Doura w ramach postępowania w sprawie awansowania za rok 2004 zostaje uchylona.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 271 z 29.10.2005 r., str. 20 (sprawa początkowo wpisana do rejestru Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod numerem T-305/05 oraz przekazana Sądowi do spraw Służby Publicznej postanowieniem z dnia 15 grudnia 2005 r.).


title: Sprawa T-695/14: Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2015 r. – Omega International/OHIM (Przedstawienie białego okręgu i białego prostokąta wpisanych w czarny prostokąt) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego biały okrąg i biały prostokąt wpisane w czarny prostokąt — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/53

         Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2015 r. – Omega International/OHIM (Przedstawienie białego okręgu i białego prostokąta wpisanych w czarny prostokąt)
   (Sprawa T-695/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego biały okrąg i biały prostokąt wpisane w czarny prostokąt - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 027/67)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Omega International GmbH (Bad Oldesloe, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J.P. Becker)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 lipca 2014 r. (sprawa R 1037/2014-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego biały okrąg i biały prostokąt wpisane w czarny prostokąt jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Omega International GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 409 z 17.11.2014.


title: Sprawa T-49/06: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2006 r. — González Sánchez przeciwko OHIM — Bankinter (ENCUENTA)

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/18

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2006 r. — González Sánchez przeciwko OHIM — Bankinter (ENCUENTA)
   (Sprawa T-49/06)
   (2006/C 310/36)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Francisco Javier González Sánchez (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: G. Justicia González, abogado)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: BANKINTER, S.A.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 grudnia 2005 r., doręczonej w dniu 21 grudnia 2005 r., w sprawie R 1116/2005-2, w której skarżącemu został wyznaczony termin do wniesienia odwołania od wniesionego wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego sprzeciwu, co zostało mu uniemożliwione, ponieważ OHIM uznał, że zostało ono wniesione po terminie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Confederación Española de Cajas de Ahorro

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „ENCUENTA” dla towarów i usług z klas 16, 36 i 38 — zgłoszenie nr 2.534.584

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: BANKINTER, S.A.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Wspólnotowy graficzny znak towarowy „encuenta — ebankinter” dla towarów i usług z klas 16, 36 i 38 — znak towarowy nr 2.396.760

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu, odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Niedopuszczalność odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie zasad 61 i 69 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 (1) dotyczących zawiadomień.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, str. 1).


               11.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/9

         Wniosek dotyczący wydania przez Trybunał EFTA opinii doradczej, złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur w dniu 16 grudnia 2011 r. w sprawie Vín Tríó ehf. przeciwko Republice Islandii
   (Sprawa E-19/11)
   2012/C 136/06
   W dniu 26 grudnia 2011 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek złożony do Trybunału EFTA w dniu 16 grudnia 2011 r. przez Héraðsdómur Reykjavíkur (sąd rejonowy w Reykjaviku), o wydanie opinii doradczej w sprawie Vín Tríó ehf. przeciwko Republice Islandii w odniesieniu do następujących kwestii:

               1)

               czy ma miejsce sprzeczność z art. 11 lub art. 16 akapit pierwszy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, jeśli umawiająca się strona określi w prawodawstwie lub poprzez akty administracyjne, że podmiot wykonujący monopol państwowy w zakresie sprzedaży detalicznej alkoholu może odmówić przyjęcia do sprzedaży w swoich punktach sprzedaży detalicznej napojów alkoholowych zawierających środki pobudzające, np. kofeinę?

               2)

               jeśli Trybunał EFTA stwierdzi, że uzgodnienie, o którym mowa w pytaniu pierwszym, stanowi ilościowe ograniczenie przywozu lub środek o skutkach równoważnych w rozumieniu art. 11 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, proszę udzielić odpowiedzi na pytanie, czy takie uzgodnienie można jednak uznać za uzasadnione w świetle art. 13 tego porozumienia,

               3)

               jeśli uzgodnienie opisane w pytaniu pierwszym uznaje się za sprzeczne z art. 11 lub art. 16 akapit pierwszy Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, proszę odpowiedzieć na pytanie, czy Trybunał EFTA uznaje (w stopniu w jakim ocenia takie pytania), że spełnione zostały warunki, jakie musi spełnić powód, aby nabyć prawo do uzyskania odszkodowania od państwa EFTA z tytułu naruszenia tego porozumienia.


title: Sprawa T-841/14: Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2014 r. – Królestwo Hiszpanii/Komisja Europejska

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/43

      Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2014 r. – Królestwo Hiszpanii/Komisja Europejska
      (Sprawa T-841/14)
      (2015/C 073/55)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Gavela Llopis, Abogado del Estado)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji o poborze odsetek wydanej przez służby Komisji w piśmie z dnia 21 października 2014 r.;

                  —

                  pomocniczo, o orzeczeniu o niestosowaniu wzrostu, o którym mowa w ustępie 2 i 3 art. 11;

                  —

                  niezależnie od uznania lub nie powyższych żądań, pomocniczo wobec pierwszego żądania, o wskazanie jako dnia naliczania odsetek za zwłokę, dnia 20 stycznia 2004 r., to znaczy drugiego dnia roboczego drugiego miesiąca następującego po ewentualnym stwierdzeniu zadłużenia, w dniu 27 listopada 2003 r., odpowiadającego wszystkim tranzytom stanowiącym przedmiot niniejszego postępowania, lub przynajmniej w odniesieniu do odsetek za dług celny odpowiadający trzem ostatnim tranzytom, i

                  —

                  obciążenie kosztami pozwanej instytucji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji zawartej w piśmie Komisji Ares (2014) 3486706 (BUDG/B/02/MTC/IB) z dnia 21 października 2014 r., w drodze której zastosowano art. 11 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 2007/436/WE, Euratom w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Europejskich.
      Źródło niniejszej skargi znajduje się w dochodzeniu holenderskich organów celnych dotyczących 26 tranzytów dokonanych z ich urzędów celnych pomiędzy kwietniem i listopadem 1994 r. z zadeklarowanym miejscem opuszczenia wspólnotowego terytorium celnego przez hiszpański urząd celny w Algeciras. Rzeczone organy uznały, że rzeczone towary uniknęły kontroli celnej, ponieważ nie opuściły terytorium Unii. Następnie holenderskie organy sporządziły nowe sprawozdanie dotyczące 8 zgłoszeń tranzytowych, zastanawiając się nad autentycznością pieczęci i podpisów na dokumentach, które zostały przedstawione jako dowód ich wykonania.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 11 rozporządzenia nr 1150/2000 w związku z art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 akapit drugi, art. 6 ust. 3 i art. 2, ponieważ został on zastosowany przez Komisję do okoliczności faktycznych nie wymienionych w tym rozporządzeniu.

                              —

                              W tym zakresie twierdzi, że nie mamy do czynienia z długiem celnym przewidzianym w art. 6 ust. 3 lit. a), lecz z długiem celnym, o którym mowa w lit. b).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasad proporcjonalności i pewności prawa w stosowaniu ust. 2 i 3 art. 11 rozporządzenia nr 1150/2000.

                              —

                              W tym zakresie twierdzi, że rzeczone ustępy stanowią o wzroście stopy odsetek za zwłokę, którego celem nie jest naprawa szkody wyrządzonej przez zwłokę, lecz mają one charakter represyjny, który zakazuje ich stosowania w braku wiedzy ze strony państwa członkowskiego o samym istnieniu zobowiązania wykonanego z opóźnieniem.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 1150/2000 w zakresie ustalenia daty, od której należało stwierdzić istnienie długu celnego, a tym samym nieprawidłowego ustalenia początkowej daty ustalania odsetek za zwłokę, ponieważ sprawa powinna podlegać orzeczeniu sądu, co oznacza, że stwierdzenie długu celnego mogło nastąpić dopiero po orzeczeniu sądu.


20150731028616872015/C 270/282142013TC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150702232421Sprawa T-214/13: Wyrok Sądu z dnia 2 lipca 2015 r. – Typke przeciwko Komisja (Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Dokumenty dotyczące konkursu EPSO/AD/230 231/12 – Dorozumiana odmowa dostępu – Odmowa dostępu – Wniosek w przedmiocie zmiany żądań podniesiony w replice – Termin – Cofnięcie dorozumianej decyzji – Umorzenie postępowania – Pojęcie dokumentu – Wyciąg i organizacja informacji zawartych w elektronicznych bazach danych)
 ---documentbreak--- C2702015PL2310120150702PL0028231242Wyrok Sądu z dnia 2 lipca 2015 r. – Typke przeciwko Komisja
   (Sprawa T-214/13) (
         1
      )
   „(Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące konkursu EPSO/AD/230 231/12 — Dorozumiana odmowa dostępu — Odmowa dostępu — Wniosek w przedmiocie zmiany żądań podniesiony w replice — Termin — Cofnięcie dorozumianej decyzji — Umorzenie postępowania — Pojęcie dokumentu — Wyciąg i organizacja informacji zawartych w elektronicznych bazach danych)”2015/C 270/28Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Rainer Typke (Hasbergen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci B. Cortese i A. Salerno)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Clotuche-Duvieusart i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji sekretariatu generalnego Komisji z dnia 5 lutego 2013 r. odmawiającej uwzględnienia pierwszego wniosku strony skarżącej o udzielenie dostępu do dokumentów dotyczących testów wstępnych w konkursie ogólnym EPSO/AD/230-231/12 (AD5-AD7) (Gestdem 2012/3258) i, po drugie, dorozumianej decyzji sekretariatu generalnego Komisji, jakoby podjętej w dniu 13 marca 2013 r., odmawiającej uwzględnienia drugiego wniosku strony skarżącej o udzielenie dostępu do dokumentów dotyczących tych samych testów (Gestdem 2013/0068).

      Sentencja

            1)

            Postępowanie w przedmiocie żądania skargi dotyczącego stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji odmawiającej dostępu w postępowaniu GESTDEM 2013/0068 zostaje umorzone.

            2)

            W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

            3)

            Rainer Typke zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 171 z 15.06.2013.


title: Sprawa T-173/13: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2013 r. — Selo Medical przeciwko OHIM — biosyn Arzneimittel (SELOGYN)

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/25

         Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2013 r. — Selo Medical przeciwko OHIM — biosyn Arzneimittel (SELOGYN)
   (Sprawa T-173/13)
   2013/C 141/46
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Selo Medical GmbH (Unternberg, Austria) (przedstawiciel: adwokat T. Schneider)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: biosyn Arzneimittel GmbH (Fellbach, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 stycznia 2013 r. w sprawie R 2601/2011-4 i oddalenie sprzeciwu wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               obciążenie OHIM i ewentualnie interwenienta kosztami postępowania zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SELOGYN” dla towarów z klasy 5 — zgłoszenie nr 9049016

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: biosyn Arzneimittel GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny krajowy znak towarowy „SELESYN” dla towarów i usług z klas 5, 29 i 44

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-431/12: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 24 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Inalta Curte de Casație și Justiție — Rumunia) — Agenția Națională de Administrare Fiscală przeciwko SC Rafinăria Steaua Română SA (Podatki — Podatek od wartości dodanej — Zwrot nadwyżki podatku VAT w wyniku potrącenia — Stwierdzenie nieważności decyzji o potrąceniu — Obowiązek zapłacenia podatnikowi odsetek za zwłokę)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/19

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 24 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Inalta Curte de Casație și Justiție — Rumunia) — Agenția Națională de Administrare Fiscală przeciwko SC Rafinăria Steaua Română SA
   (Sprawa C-431/12) (1)

   (Podatki - Podatek od wartości dodanej - Zwrot nadwyżki podatku VAT w wyniku potrącenia - Stwierdzenie nieważności decyzji o potrąceniu - Obowiązek zapłacenia podatnikowi odsetek za zwłokę)
   2013/C 367/32
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Inalta Curte de Casație și Justiție

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Agenția Națională de Administrare Fiscală

      Strona pozwana: SC Rafinăria Steaua Română SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Inalta Curte de Casație și Justiție — Wykładnia art. 183 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Zwrot nadwyżki podatku VAT w wyniku potrącenia — Obowiązek organów administracji podatkowej zapłacenia odsetek za zwłokę w przypadku stwierdzenia nieważności przez sąd decyzji o potrąceniu

      Sentencja

   Artykuł 183 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby podatnik, który wniósł o zwrot nadwyżki podatku od wartości dodanej naliczonego z tytułu podatku od wartości dodanej obciążającego tego podatnika, nie mógł uzyskać od organów administracji podatkowej państwa członkowskiego odsetek za zwłokę w związku ze zwrotem dokonanym z opóźnieniem przez te organy za okres, w którym obowiązywały akty administracyjne wykluczające zwrot, których nieważność została następnie stwierdzona na mocy orzeczenia sądowego.

      (1)  Dz.U. C 399 z 22.12.2012.


title: Sprawa C-463/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia, Mediolan (Włochy), wydanym dnia 29 września 2004 r., w sprawie Federconsumatori i inni przeciwko Comune di Milano i AEM SpA

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia, Mediolan (Włochy), wydanym dnia 29 września 2004 r., w sprawie Federconsumatori i inni przeciwko Comune di Milano i AEM SpA
   (Sprawa C-463/04)
   (2005/C 19/23)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 2 listopada 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia, Mediolan (Włochy) wydanym w dniu 29 września 2004 r. w sprawie Federconsumatori i inni przeciwko Comune di Milano i AEM SpA.
   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               —

               „Czy art. 2449 codice civile, w sposób jaki został zastosowany w postępowaniu przed sądem krajowym, jest zgodny z art. 56 WE, rozumianym w sposób jaki dokonano jego wykładni w wyrokach z dnia 23 maja 2000 r. w sprawie C-58/99, z dnia 4 czerwca 2002 r. w sprawach połączonych C-503/99 i C-483/99 oraz z dnia 13 maja 2003 r. w sprawach połączonych C-98/01 i C-463/00, jeżeli powołuje się na niego podmiot publiczny, który wprawdzie utracił przysługującą mu z mocy prawa kontrolę nad spółką akcyjną, jednakże zachował znaczne udziały (w niniejszym przypadku 33,4 %) jako wspólnik dysponujący względną większością, uzyskując w ten sposób nieproporcjonalne uprawnienia kontrolne?

               —

               Czy art. 2449 codice civile w związku z art. 4 decreto-legge nr 332 z dnia 31 maja 1994 r. przekształconego w ustawę nr 474 z dnia 30 lipca 1994 r. jest zgodny z art. 56 WE, rozumianym w sposób jaki dokonano jego wykładni w wyrokach z dnia 23 maja 2000 r. w sprawie C-58/99, z dnia 4 czerwca 2002 r. w sprawach połączonych C-503/99 i C-483/99 oraz z dnia 13 maja 2003 r. w sprawach połączonych C-98/01 i C-463/00, jeżeli powołuje się na niego podmiot publiczny, który wprawdzie utracił przysługującą mu z mocy prawa kontrolę nad spółką akcyjną, jednakże zachował znaczne udziały (w niniejszym przypadku 33,4 %) jako wspólnik dysponujący względną większością, uzyskując w ten sposób nieproporcjonalne uprawnienia kontrolne?

               —

               Czy art. 2449 codice civile jest zgodny z art. 56 WE, rozumianym w sposób w jaki dokonano jego wykładni w wyrokach z dnia 23 maja 2000 r. w sprawie C 58/99, z dnia 4 czerwca 2002 r. w sprawach połączonych C-503/99 i C-483/99 oraz z dnia 13 maja 2003 r. w sprawach połączonych C-98/01 i C-463/00, w zakresie w jakim w wyniku jego konkretnego stosowania wywiera on skutki, które są sprzeczne z innym krajowym przepisem prawnym (w szczególności art. 2 ust. 1 lit. d) decreto-legge nr 332 z dnia 31 maja 1994 r. przekształconym w ustawę nr 474 z dnia 30 lipca 1994 r.), który ze swej strony jest zgodny z art. 56 WE i w odniesieniu do warunków jego wykonywania i przesłanek stosowania odpowiada powołanym w wymienionych wyrokach zasadom w przedmiocie uprawnień szczególnych?”


title: Sprawa C- 156/08: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Niedersächsisches Finanzgericht — Niemcy) — Monika Vollkommer przeciwko Finanzamt Hannover-Land I. (Artykuł 104 ust. 3 regulaminu — Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 33 ust. 1 — Pojęcie podatków obrotowych — Podatek od nabycia nieruchomości)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/15

         Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Niedersächsisches Finanzgericht — Niemcy) — Monika Vollkommer przeciwko Finanzamt Hannover-Land I.
   (Sprawa C- 156/08) (1)

   (Artykuł 104 ust. 3 regulaminu - Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 33 ust. 1 - Pojęcie „podatków obrotowych’ - Podatek od nabycia nieruchomości)
   (2009/C 69/25)
   Język postępowania: niemiecki.
   Sąd krajowy
   Niedersächsisches Finanzgericht.
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Monika Vollkommer

      Strona pozwana: Finanzamt Hannover-Land I
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Niedersächsiches Finanzgericht — Wykładnia art. 33 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) oraz art. 401 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Uwzględnienie celem określenia podstawy opodatkowania podatkiem od nabycia nieruchomości („Grunderwerbsteuer”) przyszłych usług wybudowania budynku podlegających podatkowi obrotowemu, jeśli transakcja nabycia obejmuje jednocześnie dostawę działki pod zabudowę oraz wymienione usługi
   Sentencja
   Artykuł 33 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku zmienionej dyrektywą Rady 91/680/EWG z dnia 16 grudnia 1991 r., należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on temu, aby państwo członkowskie w przypadku nabycia niezabudowanej działki włączało przyszłe usługi robót budowlanych do podstawy opodatkowania służącej obliczaniu podatków od nabycia nieruchomości i od transakcji, takich jak przewidziany w prawie niemieckim podatek „Grunderwerbsteuer”, i aby nałożyło ono w ten sposób na transakcję podlegającą w wykonaniu tej dyrektywy opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej, te inne podatki pod warunkiem że nie mają one charakteru podatków obrotowych.

      (1)  Dz.U. C 183 z dnia 19.7.2008.


title: Sprawa T-508/17: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Financiere Tesalia i in./Komisja i SRB

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/39

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2017 r. – Financiere Tesalia i in./Komisja i SRB
   (Sprawa T-508/17)
   (2017/C 347/51)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Financiere Tesalia SA (Luksemburg, Luksemburg), Cartera Zurbano SA (Madryt, Hiszpania), Finexperta SA (Madryt), Eurosigma SA (Madryt) (przedstawiciele: adwokaci B. Gutiérrez de la Roza Pérez, P. Rubio Escobar, R. Ruiz de la Torre Esporrín i B. Fernández García)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności:

               —

               Decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/EES/2017/08) podjętej na sesji wykonawczej w dniu 7 czerwca 2017 r., którą przyjęto program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji Banco Popular Español S.A.;

               —

               Decyzji Komisji (UE) 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa T-78/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lutego 2008 r. — IXI Mobile przeciwko OHIM — Klein (IXI)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/46

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lutego 2008 r. — IXI Mobile przeciwko OHIM — Klein (IXI)
   (Sprawa T-78/07) (1)

   (2008/C 92/93)

      Język postępowania: angielski

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa C-277/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland (Irlandia) w dniu 6 czerwca 2011 r. — MM przeciwko Minister for Justice, Equality and Law Reform, Ireland, Attorney General

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland (Irlandia) w dniu 6 czerwca 2011 r. — MM przeciwko Minister for Justice, Equality and Law Reform, Ireland, Attorney General
   (Sprawa C-277/11)
   2011/C 226/34
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Ireland

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: MM

      Strona pozwana: Minister for Justice, Equality and Law Reform, Ireland, Attorney General

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W przypadku gdy wnioskodawca ubiega się o status wynikający z udzielenia ochrony uzupełniającej w następstwie odmowy nadania mu statusu uchodźcy i proponuje się, aby taki wniosek został rozpatrzony odmownie, czy nałożony na państwa członkowskie w art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 2004/83/WE (1) wymóg współpracy z wnioskodawcą zobowiązuje władze administracyjne państwa członkowskiego, o którym mowa, do przekazania temu wnioskodawcy wyników takiej oceny, zanim wydana zostanie końcowa decyzja, tak aby umożliwić mu ustosunkowanie się do aspektów proponowanej decyzji, które skłaniają do udzielenia odpowiedzi odmownej?

      (1)  Dz.U. L 304, s. 12.


title: Sprawa C-375/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Erhard Geuting przeciwko Direktor der Landwirtschaftskammer Nordrhein-Westfalen (Wołowina i cielęcina — Premia na hodowlę krów mamek)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Erhard Geuting przeciwko Direktor der Landwirtschaftskammer Nordrhein-Westfalen
   (Sprawa C-375/05) (1)

   (Wołowina i cielęcina - Premia na hodowlę krów mamek)
   (2007/C 297/08)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesverwaltungsgericht
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Erhard Geuting

      Strona pozwana: Direktor der Landwirtschaftskammer Nordrhein-Westfalen
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesverwaltungsgericht — Wykładnia art. art. 4a tiret trzecie lit. ii) rozporządzenia Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny (Dz.U. L 148, str. 24), zmienionego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2066/92 z dnia 30 czerwca 1992 r. uchylającym rozporządzenie (EWG nr 468/87 ustanawiającym ogólne zasady stosowania systemu premii specjalnej na rzecz producentów wołowiny oraz rozporządzeniem (EWG) nr 1357/80 ustanawiającym system premii na hodowlę krów mamek (Dz.U. L 215, str. 49) — Wykładnia art. 33 ust. 2 i 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3886/92 z dnia 23 grudnia 1992 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu premii przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 805/68 oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1244/82 oraz (EWG) nr 714/89 (Dz.U. L 391, str. 20), zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2311/96 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. L 313, str. 9 — Premia na hodowlę krów mamek — Pojęcie „krowy mamki” oraz „wykorzystania uprawnienia” — Zwrot wypłaconych zaliczek — Zmniejszenie indywidualnego pułapu uprawnienia do premii wskutek odmowy uwzględnienia, dla celów przyznania premii, cielnych jałówek, gdyż nie zastępują one krów mamek, których dotyczył wniosek
   Sentencja

               1)

               Artykuł 4a tiret trzecie lit. ii) rozporządzenia Rady (EWG) nr 805/68 z dnia 27 czerwca 1968 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku wołowiny i cielęciny (Dz.U. L 148, str. 24), zmienionego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2222/96 z dnia 18 listopada 1996 r., należy interpretować w ten sposób, że cielna jałówka może być uznana za krowę mamkę w rozumieniu rozdziału 1 tego rozporządzenia jednie wówczas, gdy zastąpiła krowę mamkę, której dotyczył wniosek o przyznanie premii za dany rok rozliczeniowy, dopiero po jego złożeniu.

               2)

               Cielna jałówka, która zastępowała w jednym roku rozliczeniowym krowę mamkę, której dotyczy złożony wniosek o przyznanie premii, a która została uznana za spełniająca warunki uzyskania premii, może być uznana za krowę mamkę w rozumieniu art. 4a tiret trzecie lit. ii) rozporządzenia nr 805/68, zmienionego rozporządzeniem nr 2222/96, jeżeli tylko spełnia ona wszelkie warunki, by w roku następnym ponownie zastępować krowę mamkę.

               3)

               Artykuł 4a tiret trzecie lit. ii) rozporządzenia nr 805/68, zmienionego rozporządzeniem nr 2222/96, należy interpretować w ten sposób, że cielna jałówka, której dotyczy złożony wiosek o przyznanie premii, nie spełnia warunków jej uzyskania, jeżeli ocieli się przed upływem terminu na złożenie rzeczonego wniosku.

               4)

               Artykuł 33 ust. 2 i 4 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3886/92 z dnia 23 grudnia 1992 r., ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania systemu premii przewidzianego w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 805/68 oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1244/82 oraz (EWG) nr 714/89, zmienionego rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 2311/96 z dnia 2 grudnia 1996 r., należy interpretować w taki sposób, że można przyjąć, iż producent nie wykorzystał przysługującego mu w danym roku rozliczeniowym uprawnienia do premii, jeżeli złożył on wniosek o przyznanie premii, lecz wniosek ten został odrzucony, ponieważ zwierzęta, których wniosek dotyczył, nie spełniały warunków jej uzyskania, również jeżeli w związku ze złożeniem wniosku nie miały miejsca żadne nadużycia. Tego rodzaju wykładnia nie jest sprzeczna z zasadą proporcjonalności.

               5)

               Do sądu krajowego należy rozstrzygnięcie, czy w świetle ogółu odpowiednio uzasadnionych okoliczności charakteryzujących sytuację skarżącego w postępowaniu głównym zachodzi szczególny przypadek, który wymaga zastosowania stanowiącego odstępstwo art. 33 ust. 2 tiret czwarte rozporządzenia nr 3886/92, zmienionego rozporządzeniem nr 2311/96, uwzględniając przy tym zawsze konieczność zawężającej wykładni tego przepisu.

               6)

               Artykuł 33 ust. 4 rozporządzenia 3886/92, zmienionego rozporządzeniem nr 2311/96, w związku z art. 4f ust. 4 rozporządzenia nr 805/68, zmienionego rozporządzeniem nr 2222/96, winien być interpretowany w ten sposób, że państwa członkowskie mogą po upływie dwuletniego okresu zawieszenia przekazać producentowi na zasadach preferencyjnych uprawnienie do premii, którego został pozbawiony, gdyż wykorzystał w roku rozliczeniowym 1998 swe uprawnienie do premii w części większej niż 70 %, lecz mniejszej niż 90 %.

      (1)  Dz.U. C 330 z 24.12.2005.


title: Sprawa T-339/12: Wyrok Sądu z dnia 4 lutego 2014 r. — Gandia Blasco przeciwko OHIM — Sachi Premium-Outdoor Furniture (Fotel sześcienny) (Wzór wspólnotowy — Postępowanie w spawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający fotel sześcienny — Wcześniejszy wzór — Podstawa unieważnienia — Indywidualny charakter — Inne całościowe wrażenie — Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/9

         Wyrok Sądu z dnia 4 lutego 2014 r. — Gandia Blasco przeciwko OHIM — Sachi Premium-Outdoor Furniture (Fotel sześcienny)
   (Sprawa T-339/12) (1)

   (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w spawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający fotel sześcienny - Wcześniejszy wzór - Podstawa unieważnienia - Indywidualny charakter - Inne całościowe wrażenie - Artykuł 6 i art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)
   2014/C 78/18
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gandia Blasco, SA (Walencja, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat I. Sempere Massa)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Sachi Premium-Outdoor Furniture, Lda (Estarreja, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci M. Oehen Mendes i M. Paes)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 maja 2012 r. (sprawa R 970/2011-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru pomiędzy Gianda Blasco, SA a Sachi Premium-Outdoor Furniture, Lda.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Gandia Blasco, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 295 z 29.9.2012.


title: Sprawa C-537/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Genova (Włochy) w dniu 21 października 2011 r. — Mattia Manzi, Compagnia Naviera Orchestra przeciwko Capitaneria di Porto di Genova

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Genova (Włochy) w dniu 21 października 2011 r. — Mattia Manzi, Compagnia Naviera Orchestra przeciwko Capitaneria di Porto di Genova
   (Sprawa C-537/11)
   2011/C 370/32
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Genova

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mattia Manzi, Compagnia Naviera Orchestra

      Strona pozwana: Capitaneria di Porto di Genova

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 4a dyrektywy 1999/32/WE (1) zmienionego dyrektywą 2005/33/WE (2) przyjętą również w świetle wejścia w życie załącznika VI do konwencji MARPOL należy dokonywać — z poszanowaniem międzynarodowej zasady dobrej wiary i zasady lojalnej współpracy między Wspólnotą a państwami członkowskimi — w ten sposób, że przewidziana w tym przepisie dopuszczalna zawartość siarki w paliwach żeglugowych wynosząca 1,5 % masowo nie ma zastosowania do statków pływających pod banderą państwa UE będącego stroną konwencji MARPOL 73/78, gdy znajdują się one w porcie państwa członkowskiego, które również jest stroną załącznika VI do konwencji MARPOL 73/78?

               2)

               Jeżeli wykładni art. 4a dyrektywy 1999/32/WE zmienionego dyrektywą 2005/33/WE nie należy dokonywać w sposób wskazany w pytaniu pierwszym to czy rzeczony przepis — w zakresie w jakim przewiduje wynoszącą 1,5 % masowo dopuszczalną zawartość siarki w paliwach żeglugowych stosowanych na statkach pasażerskich wykonujących regularne usługi do lub z portów Wspólnoty, nawet jeżeli pływają pod banderą państwa nienależącego do UE będącego stroną załącznika VI do konwencji MARPOL na mocy którego poza obszarami kontroli emisji tlenków siarki ma zastosowanie dopuszczalna zawartość siarki wynosząca 4,5 % masowo — jest bezprawny ze względu na sprzeczność z ogólną zasadą prawa międzynarodowego pacta sunt servanda oraz z zasadą lojalnej współpracy między Wspólnotą a państwami członkowskimi, ponieważ wymusza na państwach członkowskich, które przystąpiły do załącznika VI i ratyfikowały go, uchybienie zobowiązaniom przyjętym przez nie w stosunku do innych państw będących stronami załącznika VI konwencji MARPOL 73/78?

               3)

               Czy wykładni pojęcia regularnych usług, o którym mowa w art. 2 ust. 3g dyrektywy 1999/32/WE zmienionej dyrektywą 2005/33/WE należy dokonywać w ten sposób, iż do statków wykonujących „regularne usługi” zaliczają się również statki wycieczkowe?

      (1)  Dz.U L 121, s. 13.

      (2)  Dz.U. L 191, s. 59.


title: Sprawa T-276/14: Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Flachglas Torgau i in./Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/63

         Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Flachglas Torgau i in./Komisja
   (Sprawa T-276/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 294/77)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Flachglas Torgau GmbH (Torgau, Niemcy); Saint-Gobain Isover G+H AG (Ludwigshafen am Rhein, Niemcy); i Saint-Gobain Oberland AG (Bad Wurzach, Niemcy) (przedstawiciele: S. Altenschmidt et H. Janssen, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez A. Luke i C. Maurera, adwokatów)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosku o dopuszczenie Urzędu Nadzoru EFTA do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               Flachglas Torgau GmbH, Saint-Gobain Isover G+H AG i Saint-Gobain Oberland AG pokrywają koszty własne, a także poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa C-441/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Almer Beheer BV, Daedalus Holding BV przeciwko Van den Dungen Vastgoed BV, Oosterhout II BVBA (Odesłanie prejudycjalne — Prawo przedsiębiorstw — Dyrektywa 2003/71/WE — Artykuł 3 ust. 1 — Obowiązek publikacji prospektu emisyjnego w związku z publiczną ofertą papierów wartościowych — Licytacja przymusowa papierów wartościowych)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Almer Beheer BV, Daedalus Holding BV przeciwko Van den Dungen Vastgoed BV, Oosterhout II BVBA
   (Sprawa C-441/12) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Prawo przedsiębiorstw - Dyrektywa 2003/71/WE - Artykuł 3 ust. 1 - Obowiązek publikacji prospektu emisyjnego w związku z publiczną ofertą papierów wartościowych - Licytacja przymusowa papierów wartościowych))
   2014/C 421/05
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Almer Beheer BV, Daedalus Holding BV

      Strona pozwana: Van den Dungen Vastgoed BV, Oosterhout II BVBA

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 2003/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie prospektu emisyjnego publikowanego w związku z publiczną ofertą lub dopuszczeniem do obrotu papierów wartościowych i zmieniającej dyrektywę 2001/34/WE, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/11/WE z dnia 11 marca 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że obowiązek publikacji prospektu emisyjnego przed jakąkolwiek publiczną ofertą papierów wartościowych nie podlega zastosowaniu w odniesieniu do licytacji przymusowej papierów wartościowych, takiej jak w postępowaniu głównym.

      (1)  Dz.U. C 9 z 12.1.2013.


title: Sprawa C-397/12 P: Odwołanie od postanowienia Sądu wydanego w dniu 18 czerwca 2012 r. w sprawie T-203/11 Transports Schiocchet — Excursions przeciwko Radzie i Komisji, wniesione w dniu 28 sierpnia 2012 r. przez Transports Schiocchet — Excursions

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/14

      Odwołanie od postanowienia Sądu wydanego w dniu 18 czerwca 2012 r. w sprawie T-203/11 Transports Schiocchet — Excursions przeciwko Radzie i Komisji, wniesione w dniu 28 sierpnia 2012 r. przez Transports Schiocchet — Excursions
      (Sprawa C-397/12 P)
      (2012/C 331/22)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Transports Schiocchet — Excursions (przedstawiciel: adwokat E Deshoulières)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  uchylenie w całości postanowienia o niedopuszczalności skargi wydanego przez Sąd Unii Europejskiej w dniu 18 czerwca 2012 r. w sprawie T-203/11;

                  —

                  uwzględnienie żądań podniesionych przez wnoszącego odwołanie w pierwszej instancji, a mianowicie:

                              —

                              nakazanie Radzie Unii Europejskiej i Komisji Europejskiej solidarnego naprawienia SARL Transport Schiocchet — Excursions wyrządzonej mu szkody majątkowej w wysokości 8 372 483 EUR;

                              —

                              orzeczenie, że zasądzone w ten sposób kwoty będą zawierały odsetki ustawowe liczone od dnia wniesienia do Komisji Europejskiej wstępnej skargi o odszkodowanie;

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej i Komisji Europejskiej poniesionymi przez wnoszącego odwołanie kosztami postępowania, na podstawie art. 69 regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty przeciwko postanowieniu Sądu, którym Sąd oddalił jako oczywiście pozbawione jakiejkolwiek podstawy prawnej żądanie naprawienia poniesionej szkody.
      Po pierwsze, wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że orzekł w przedmiocie wagi niezgodnego z prawem działania popełnionego przez organy Unii, podczas gdy zwykłe naruszenie normy wyższego rzędu byłoby wystarczające do wykazania niezgodnego z prawem działania instytucji Unii oraz że Sąd, w ramach badania dopuszczalności skargi, może orzekać tylko w przedmiocie oczywistego braku niezgodnego z prawem działania a nie w przedmiocie wagi niezgodnego z prawem działania.
      Po drugie, wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd nie odpowiedział na wszystkie przedstawione argumenty. W szczególności Sąd nie uwzględnił tego, że rozporządzenie nr 684/92 (1) nie wprowadziło żadnej sankcji wobec państw członkowskich, które nie przestrzegają procedury wydawania zezwoleń ustanowionej tym rozporządzeniem.
      Po trzecie, wnoszący odwołanie zaskarżył orzeczenie Sądu, w drodze którego Sąd uznał, że przysługujące wnoszącemu odwołanie prawo do skutecznej skargi zostało zachowane w ramach systemu ustanowionego w drodze rozporządzenia nr 684/92.
      Wreszcie wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że nie uznał w orzeczeniu odpowiedzialności Komisji, uwzględniając jej zawinioną bezczynność. Zdaniem wnoszącego odwołanie Komisja ani nie sporządziła sprawozdania monitorującego przewidzianego przez rozporządzenie nr 684/92, ani nie uwzględniła sytuacji gospodarczej podmiotów gospodarczych, naruszając art. 94 TFUE.

         (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem (Dz.U. L 74, s. 1)


title: Sprawa T-192/11: Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2011 r. — Seka Yapo i in. przeciwko Radzie

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/30

         Skarga wniesiona w dniu 31 marca 2011 r. — Seka Yapo i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-192/11)
   2011/C 152/54
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Anselme Seka Yapo (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej), Brouha Nathanaël Ahouma (Abidżan), Blé Brunot Dogbo (Abidżan), Gagbei Faussignaux Vagba (Abidżan), Georges Guiai Bi Poin (Abidżan), Affro (Abidżan), Kassaraté Tiapé (Abidżan) i Philippe Mangou (Abidżan) (przedstawiciel: adwokat J.C. Tchikaya)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej i rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty przedstawione przez skarżących są co do zasady identyczne z tymi, które przedstawione zostały w sprawie T-118/11 Attey przeciwko Radzie lub do nich podobne.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie C-249/04 José Allard przeciwko Institut national d'assurances sociales pour travailleurs indépendants (INASTI) (wniosek Cour du travail de Liège, oddział Neufchâteau o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Art. 48 i 52 Traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 39 WE i 43 WE) — Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 — Osoby prowadzące działalność na własny rachunek na terytorium dwóch Państw Członkowskich i zamieszkujące na terytorium jednego z nich — Obowiązek zapłaty składki ograniczającej — Podstawa naliczania)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/17

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 26 maja 2005 r.
   w sprawie C-249/04 José Allard przeciwko Institut national d'assurances sociales pour travailleurs indépendants (INASTI) (1) (wniosek Cour du travail de Liège, oddział Neufchâteau o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Art. 48 i 52 Traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 39 WE i 43 WE) - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Osoby prowadzące działalność na własny rachunek na terytorium dwóch Państw Członkowskich i zamieszkujące na terytorium jednego z nich - Obowiązek zapłaty składki ograniczającej - Podstawa naliczania)
   (2005/C 182/31)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-249/04 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Cour du travail de Liège, oddział Neufchâteau (Belgia), postanowieniem z dnia 9 czerwca 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 11 czerwca 2004 r., w postępowaniu: José Allard przeciwko Institut national d'assurances sociales pour travailleurs indépendants (INASTI), Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, P. Kūris i J. Klučka (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 26 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Art. 13 i nast. rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego i uaktualnionego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2001/83 z dnia 2 czerwca 1983 r. wymagają, aby składka tego rodzaju, jak składka ograniczająca należna na mocy rozporządzenia królewskiego nr 289 z dnia 31 marca 1984 r., była naliczana od przychodów z działalności zawodowej, wliczając przychody uzyskane na terytorium Państwa Członkowskiego innego niż państwo, którego ustawodawstwo jest właściwe, w sytuacji, gdy z tytułu zapłaty składki osobie prowadzącej działalność na własny rachunek nie przysługuje od tego pierwszego państwa żadne świadczenie o charakterze socjalnym lub innym.

               2.

               Art. 52 Traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 43 WE) nie sprzeciwia się temu, by obowiązek zapłaty tego rodzaju składki jak składka ograniczająca, należnej w Państwie Członkowskim zamieszkania i naliczanej przy uwzględnieniu przychodów uzyskanych w innym Państwie Członkowskim, dotyczył osób prowadzących działalność na własny rachunek w obu Państwach Członkowskich.

      (1)  Dz.U. C 190 z 24.07.2004.


title: Sprawa C-535/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia (Włochy) w dniu 3 grudnia 2008 r. — Maria Catena Rita Pignataro przeciwko Ufficio Centrale Circoscrizionale c/o Tribunale di Catania i in.

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia (Włochy) w dniu 3 grudnia 2008 r. — Maria Catena Rita Pignataro przeciwko Ufficio Centrale Circoscrizionale c/o Tribunale di Catania i in.
   (Sprawa C-535/08)
   (2009/C 32/38)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale per la Sicilia (Włochy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Maria Catena Rita Pignataro

      Strona pozwana: Ufficio Centrale Circoscrizionale c/o Tribunale di Catania i in.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 6 UE, art. 3 Pierwszego protokołu dodatkowego do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, obowiązującego na podstawie ustawy nr 848 1 1995 r., art. 2 Protokołu nr 4 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i art. 25 międzynarodowego Paktu praw obywatelskich i politycznych, obowiązującego na podstawie ustawy nr 881 z 1977 r. należy dokonywać w ten sposób, że są z nimi zgodne czy też że nie są z nimi zgodne przepisy regionalne zawarte w art. 1c, art. 14a akapit trzynasty lit. c), art. 15 akapit trzeci lit. d), art. 16 a akapit szesnasty lit. a) i art. 17b akapit czwarty lit. b) i c) ustawy nr 29 regionu Sycylii z 1951 r., które pozbawiają biernego prawa wyborczego obywateli nieposiadających na Sycylii miejsca zamieszkania w chwili zgłaszania kandydatur dla celów uczestniczenia w wyborach do Assemblea Regionale Siciliana?

               2)

               Czy art. 17 WE i art. 18 WE (dawny art. 8A traktatu WE) stoją na przeszkodzie istnieniu przepisów krajowych wymienionych w pytaniu pierwszym, czy też wymienione przepisy regionalne są z nimi zgodne?


               10.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/6

         Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2013 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-17/13)
   2013/C 294/06
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 10 lipca 2013 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Xaviera Lewisa i Clémence Perrin, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgium.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że (i) nie dokonując w wyznaczonym terminie przyjęcia wszystkich środków niezbędnych do wdrożenia art. 2 aktu prawnego przywołanego w pkt 16b tiret pierwsze załącznika IX oraz w pkt 4 tiret pierwsze załącznika XII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/44/WE z dnia 6 maja 2009 r. zmieniająca dyrektywę 98/26/WE w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku papierów wartościowych oraz dyrektywę 2002/47/WE w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych w odniesieniu do systemów powiązanych i do wierzytelności kredytowych), dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia, i (ii) nie powiadamiając o tym niezwłocznie Urzędu Nadzoru EFTA, Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tego aktu prawnego i na podstawie art. 7 Porozumienia;

               2)

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Niniejsza skarga Urzędu Nadzoru EFTA dotyczy niezastosowania się przez Islandię przed dniem 12 listopada 2012 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 12 września 2012 r. dotyczącej niewdrożenia do krajowego porządku prawnego art. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/44/WE z dnia 6 maja 2009 r. zmieniającej dyrektywę 98/26/WE w sprawie zamknięcia rozliczeń w systemach płatności i rozrachunku papierów wartościowych oraz dyrektywę 2002/47/WE w sprawie uzgodnień dotyczących zabezpieczeń finansowych w odniesieniu do systemów powiązanych i do wierzytelności kredytowych (akt prawny), przywołanej w pkt 16b tiret pierwsze załącznika IX oraz w pkt 4 tiret pierwsze załącznika XII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA stwierdza, że Islandia nie zakwestionowała twierdzenia, że istnieje przedłużające się opóźnienie we wdrażaniu art. 2 wskazanego aktu prawnego. W związku z tym Urząd Nadzoru EFTA stwierdza, że Islandia nie wypełniła swoich zobowiązań wynikających z art. 3 wskazanego aktu prawnego oraz z art. 7 Porozumienia EOG poprzez nieprzyjęcie lub niepowiadomienie o środkach koniecznych do wdrożenia art. 2 wskazanego aktu prawnego w wyznaczonym terminie.


title: Sprawa C-544/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Rheinland-Pfalz — Niemcy) — Helga Petersen, Peter Petersen przeciwko Finanzamt Ludwigshafen (Swobodne świadczenie usług — Swobodny przepływ pracowników — Uregulowanie państwa członkowskiego zezwalające na zwolnienie z podatku dochodów osiąganych z pracy wykonanej w innym państwie w ramach pomocy rozwojowej — Przesłanki — Siedziba pracodawcy na terytorium kraju — Odmowa, w wypadku gdy pracodawca ma siedzibę w innym państwie członkowskim)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/15

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 28 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Rheinland-Pfalz — Niemcy) — Helga Petersen, Peter Petersen przeciwko Finanzamt Ludwigshafen
   (Sprawa C-544/11) (1)

   (Swobodne świadczenie usług - Swobodny przepływ pracowników - Uregulowanie państwa członkowskiego zezwalające na zwolnienie z podatku dochodów osiąganych z pracy wykonanej w innym państwie w ramach pomocy rozwojowej - Przesłanki - Siedziba pracodawcy na terytorium kraju - Odmowa, w wypadku gdy pracodawca ma siedzibę w innym państwie członkowskim)
   2013/C 114/20
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Rheinland-Pfalz

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Helga Petersen, Peter Petersen

      Strona pozwana: Finanzamt Ludwigshafen

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Rheinland-Pfalz — Wykładnia art. 56 TFUE — Ograniczenia swobodnego świadczenia usług w Unii — Uregulowanie państwa członkowskiego zezwalające na zwolnienie z podatku dochodów osiąganych z pracy wykonanej za granicą w ramach pomocy rozwojowej — Ograniczenie tego zwolnienia do przypadków, w których pracodawca ma siedzibę na terytorium kraju

      Sentencja

   Artykuł 45 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się on przepisom krajowym państwa członkowskiego, zgodnie z którymi dochody osiągnięte z pracy najemnej przez podatnika będącego rezydentem tego państwa członkowskiego i podlegającego nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu są zwolnione z podatku dochodowego, jeżeli pracodawca ma siedzibę w rzeczonym państwie członkowskim, lecz nie są z niego zwolnione, jeżeli ma on siedzibę w innym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa C-431/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 18 października 2006 r. — Comunidad Autónoma de la Rioja przeciwko Diputación Foral de Guipúzcoa, Juntas Generales de Guipúzcoa, Confederación Empresarial Vasca

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco (Hiszpania) w dniu 18 października 2006 r. — Comunidad Autónoma de la Rioja przeciwko Diputación Foral de Guipúzcoa, Juntas Generales de Guipúzcoa, Confederación Empresarial Vasca
   (Sprawa C-431/06)
   (2006/C 326/65)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Superior de Justicia de la Comunidad Autónoma del País Vasco
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Comunidad Autónoma de la Rioja

      Strona pozwana: Diputación Foral de Guipúzcoa, Juntas Generales de Guipúzcoa, Confederación Empresarial Vasca
   Pytanie prejudycjalne
   Czy wykładni art. 87 ust. 1 WE należy dokonywać w ten sposób, że przepisy podatkowe wydane przez Diputación Foral i Juntas Generales Territorio Histórico de Guipúzcoa, zmieniające art. 29 ust. 1 lit. a) i art. 37 uregulowania o podatku od osób prawnych, powinny — z tego powodu, że ustanawiają stopy podatkowe i odliczenie od podatku nieistniejące w państwowym porządku prawnym dotyczącym podatków, a obowiązujące na obszarze właściwości tej posiadającej autonomię jednostki niższego niż państwo rzędu — zostać uznane za selektywne w świetle definicji pomocy państwa w rozumieniu tego postanowienia, a w konsekwencji podlegać zgłoszeniu Komisji na podstawie art. 88 ust. 3 traktatu?


title: Sprawa C-288/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Timiș (Rumunia) w dniu 12 czerwca 2014 r. – Silvia Ciup przeciwko Administrația Județeană a Finanțelor Publice (AJFP) Timiș – Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice (DGRFP)

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Timiș (Rumunia) w dniu 12 czerwca 2014 r. – Silvia Ciup przeciwko Administrația Județeană a Finanțelor Publice (AJFP) Timiș – Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice (DGRFP)
   (Sprawa C-288/14)
   2014/C 303/25
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Timiș

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Silvia Ciup

      Strona przeciwna: Administrația Județeană a Finanțelor Publice (AJFP) Timiș – Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice (DGRFP) Timișoara

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zasady równoważności i skuteczności środków prawnych z tytułu naruszenia prawa Unii Europejskiej, ustanowione w orzecznictwie Trybunału, i prawo własności, o którym mowa w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, mogą być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się przepisom prawa krajowego, które odraczają, poprzez rozłożenie na raty na okres pięciu lat, zwrot podatku pobranego z naruszeniem prawa wspólnotowego i zapłatę stosownych odsetek nakazane wyrokami, które stały się wykonalne do dnia 31 grudnia 2015 r.?


title: Sprawa C-552/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'Etat (Francja) w dniu 11 grudnia 2007 r. — Commune de Sausheim przeciwko Pierre'owi Azelvandre

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'Etat (Francja) w dniu 11 grudnia 2007 r. — Commune de Sausheim przeciwko Pierre'owi Azelvandre
   (Sprawa C-552/07)
   (2008/C 37/29)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Conseil d'Etat (Francja)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Commune de Sausheim (gmina Sausheim)

      Strona pozwana: Pierre Azelvandre.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pod pojęciem „miejsca uwolnienia” organizmów genetycznie zmodyfikowanych, które zgodnie z art. 19 dyrektywy Rady 90/220/EWG z dnia 23 kwietnia 1990 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów genetycznie zmodyfikowanych (1) nie może być uznane za poufne, należy rozumieć działkę ewidencyjną czy też większy obszar geograficzny odpowiadający gminie, na terenie której następuje uwolnienie lub jeszcze większemu obszarowi (kanton, departament)?

               2)

               Czy w przypadku gdyby pod pojęciem miejsca należało rozumieć działkę ewidencyjną, zastrzeżenie dotyczące ochrony porządku publicznego lub innych tajemnic chronionych ustawą może sprzeciwiać się udostępnieniu oznaczeń ewidencyjnych miejsca uwolnienia na podstawie art. 95 traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Gospodarczą, która przekształciła się we Wspólnotę Europejską lub dyrektywy 2003/4/WE (2) z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska lub na podstawie ogólnej zasady prawa wspólnotowego?

      (1)  Dz.U. L 117, str. 15.

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/4/WE z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylająca dyrektywę Rady 90/313/EWG (Dz.U. L 41, str. 26).


title: Sprawa C-451/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Salamanca – Hiszpania) – Josune Esteban Garcia przeciwko Cachorros Plus CBF SCP

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/33

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Salamanca – Hiszpania) – Josune Esteban Garcia przeciwko Cachorros Plus CBF SCP
   (Sprawa C-451/12) (1)

   2014/C 175/41
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 399 z 22.12.2012.


title: Sprawa C-279/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven — Niderlandy) — Vonk Dairy Products BV przeciwko Productschap Zuivel (Rolnictwo — Wspólna organizacja rynku — Ser — Artykuły 16-18 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87 — Refundacje wywozowe zróżnicowane — Niemal bezpośredni ponowny wywóz z kraju przywozu — Dowód nieuczciwej praktyki — Zwrot nienależnego świadczenia — Artykuł 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (CE, Euratom) nr 2988/95 — Nieprawidłowość ciągła lub powtarzająca się)

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven — Niderlandy) — Vonk Dairy Products BV przeciwko Productschap Zuivel
   (Sprawa C-279/05) (1)

   (Rolnictwo - Wspólna organizacja rynku - Ser - Artykuły 16-18 rozporządzenia (EWG) nr 3665/87 - Refundacje wywozowe zróżnicowane - Niemal bezpośredni ponowny wywóz z kraju przywozu - Dowód nieuczciwej praktyki - Zwrot nienależnego świadczenia - Artykuł 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia (CE, Euratom) nr 2988/95 - Nieprawidłowość ciągła lub powtarzająca się)
   (2007/C 42/11)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   College van Beroep voor het bedrijfsleven
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vonk Dairy Products BV

      Strona pozwana: Productschap Zuivel
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — College van Beroep voor het bedrijfsleven — Wykładnia art. 16-18 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz.U. L 351, str. 1) w brzmieniu obowiązującym w okresie właściwym dla okoliczności faktycznych sprawy — Wykładnia art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, str. 1) — Refundacje zróżnicowane nienależne w przypadku nieuczciwego ponownego wywozu przez eksportera — Określenie kryteriów umożliwiających odpowiednie stwierdzenie — Nieprawidłowość ciągła lub powtarzająca się
   Sentencja

               1)

               W ramach procedury cofnięcia i zwrotu refundacji wywozowych zróżnicowanych wypłaconych ostatecznie na podstawie rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych stwierdzenie nienależnego charakteru tych refundacji musi być poparte dowodem nieuczciwej praktyki eksportera przeprowadzonym zgodnie z regułami prawa krajowego.

               2)

               W rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich nieprawidłowość ciągła lub powtarzająca się ma miejsce wtedy, gdy popełniana jest przez przedsiębiorcę wspólnotowego, który czerpie korzyści ekonomiczne z ogółu podobnych operacji, które naruszają ten sam przepis prawa wspólnotowego. Nie ma przy tym znaczenia, czy nieprawidłowość dotyczy stosunkowo niewielkiej części wszystkich operacji przeprowadzonych w danym okresie i czy operacje, w odniesieniu do których stwierdzono nieprawidłowość, dotyczą za każdym razem różnych partii.

      (1)  Dz.U. C 257 z 15.10.2005 r.


title: Sprawa T-531/08: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2008 r. — Diputación Foral de Vizcaya przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/48

         Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2008 r. — Diputación Foral de Vizcaya przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-531/08)
   (2009/C 32/92)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Territorio Histórico de Viscaya — Diputación Foral de Vizcaya (przedstawiciele: Ignacio Sáenz-Cortabarría Fernández i Marta Morales Isasi, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności pisma wydanego przez Dyrekcję Generalną ds. Konkurencji Komisji Europejskiej nr D/53778 [COMP/H4/NM/ed D(2008) 247] z dnia 2 października 2008 r. w zakresie, w jakim Komisja nakłada w nim obowiązek zastosowania składanej stopy procentowej przy odzyskiwaniu odsetek, o których mowa w decyzjach 2003/27/WE i 2002/806/WE z dnia 11 lipca 2001 r. (sprawa 2007/2215), a także

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są takie same jak te podniesione w sprawie T-529/08 Diputación Foral de Álava przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-620/14: Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2015 r. – Diapharm/Komisja [Skarga na bezczynność — Ochrona konsumentów — Oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności — Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 — Substancje botaniczne — Termin do wniesienia skargi — Brak interesu prawnego — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność]

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/33

         Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2015 r. – Diapharm/Komisja
   (Sprawa T-620/14) (1)

   ([Skarga na bezczynność - Ochrona konsumentów - Oświadczenia zdrowotne dotyczące żywności - Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 - Substancje botaniczne - Termin do wniesienia skargi - Brak interesu prawnego - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność])
   (2015/C 381/37)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Diapharm GmbH & Co. KG (Münster, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Weidner, N. Hußmann i T. Guttau)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Wilderspin i S. Grünheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia bezczynności Komisji, jako że niezgodnie z prawem nie nakazała ona Europejskiemu Urzędowi ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) dokonania oceny oświadczeń zdrowotnych dotyczących substancji botanicznych jako wstępnego warunku przyjęcia ostatecznego wykazu dopuszczalnych oświadczeń zgodnie z art. 13 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności (Dz.U. L 404, s. 9).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Diapharm GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 409 z 17.11.2014.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C-119/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Brak transpozycji dyrektywy 2000/52/WE — Przejrzystość stosunków finansowych między Państwami Członkowskimi i przedsiębiorstwami publicznymi)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/12

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 15 lipca 2004 r.
   w sprawie C-119/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Brak transpozycji dyrektywy 2000/52/WE - Przejrzystość stosunków finansowych między Państwami Członkowskimi i przedsiębiorstwami publicznymi)
   (2004/C 228/22)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-119/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: G. Rozet) przeciwko Republice Francji (pełnomocnicy: G. de Bergues i C. Lemaire), mającej za przedmiot stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych do wykonania dyrektywy Komisji 2000/52/WE z dnia 26 lipca 2000 r. zmieniającej dyrektywę 80/723/EWG w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między Państwami Członkowskimi i przedsiębiorstwami publicznymi (Dz.U. L 193, str. 75), a w każdym razie nie informując o tych przepisach Komisji, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy, Trybunał (piąta izba), w składzie: C. Gulmann, prezes izby, S. von Bahr (sprawozdawca) i R. Silva de Lapuerta, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 15 lipca 2004 r. wyrok, którego zawiera następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych do wykonania dyrektywy Komisji 2000/52/WE z dnia 26 lipca 2000 r. zmieniającej dyrektywę 80/723/EWG w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między Państwami Członkowskimi i przedsiębiorstwami publicznymi, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 112 z 10.5.2003.


title: Sprawa C-314/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – Užsienio reikalų ministerija, Finansinių nusikaltimų tyrimo tarnyba przeciwko Władimirowi Pieftiewowi, BelTechExport ZAO, Sport-pari ZAO, BT Telecommunications PUE (Odesłanie prejudycjalne — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Białorusi — Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych — Odstępstwa — Wypłata honorariów związanych z usługami prawnymi — Uprawnienia dyskrecjonalne właściwego organu krajowego — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Znaczenie bezprawnego pochodzenia funduszy — Brak)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/13

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – Užsienio reikalų ministerija, Finansinių nusikaltimų tyrimo tarnyba przeciwko Władimirowi Pieftiewowi, BelTechExport ZAO, Sport-pari ZAO, BT Telecommunications PUE
   (Sprawa C-314/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Białorusi - Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych - Odstępstwa - Wypłata honorariów związanych z usługami prawnymi - Uprawnienia dyskrecjonalne właściwego organu krajowego - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Znaczenie bezprawnego pochodzenia funduszy - Brak))
   2014/C 282/18
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strony skarżące: Užsienio reikalų ministerija, Finansinių nusikaltimų tyrimo tarnyba

      Strony przeciwne: Władimir Pieftiew, BelTechExport ZAO, Sport-pari ZAO, BT Telecommunications PUE

      Sentencja

               1)

               Artykuł 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 765/2006 z dnia 18 maja 2006 r. dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi, zmienionego rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 84/2011 z dnia 31 stycznia 2011 r. i rozporządzeniem Rady (UE) nr 588/2011 z dnia 20 czerwca 2011 r., należy interpretować w ten sposób, że gdy właściwy organ krajowy orzeka w sprawie wniosku o przyznanie odstępstwa złożonego zgodnie z tym przepisem w celu wniesienia skargi zmierzającej do zakwestionowania zgodności z prawem środków ograniczających nałożonych przez Unię Europejską, organowi temu nie przysługują nieograniczone uprawnienia dyskrecjonalne, lecz jest zobowiązany wykonywać swe kompetencje z poszanowaniem praw przewidzianych w art. 47 akapit drugi zdanie drugie Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz uwzględniając fakt, że reprezentacja przez adwokata lub radcę prawnego jest niezbędna do wniesienia tej skargi do Sądu Unii Europejskiej.
               Właściwy organ krajowy jest uprawniony do zbadania, czy fundusze objęte wnioskiem o uwolnienie są przeznaczone wyłącznie na pokrycie uzasadnionych kosztów honorariów oraz na zwrot wydatków poniesionych w związku ze świadczeniem usług prawnych. Może on także ustalić warunki, jakie uzna za stosowne, aby w szczególności zagwarantować, że nie zostanie zniweczony cel ogłoszonej sankcji i że przyznane odstępstwo nie zostanie nadużyte.

               2)

               Artykuł 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 765/2006, zmienionego rozporządzeniem wykonawczym nr 84/2011 i rozporządzeniem nr 588/2011, należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak ta w postępowaniu głównym, w której zamrożenie funduszy i zasobów ekonomicznych zostaje dokonane na podstawie tego rozporządzenia, odstępstwo od zamrożenia funduszy i zasobów ekonomicznych do celów dokonania zapłaty za usługi prawne należy oceniać zgodnie z tym przepisem, nieodnoszącym się w żaden sposób do pochodzenia funduszy i ich ewentualnego pozyskania w sposób niezgodny z prawem.

      (1)  Dz.U. C 233 z 10.8.2013.