title: Sprawa T-794/16: Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2016 r. – Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret/EUIPO – Zaharieva (Opakowanie do rożków lodowych)

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/42

         Skarga wniesiona w dniu 11 listopada 2016 r. – Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret/EUIPO – Zaharieva (Opakowanie do rożków lodowych)
   (Sprawa T-794/16)
   (2017/C 022/58)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret AŞ (Şehitkamil Gaziantep, Turcja) (przedstawiciel: adwokat T. Tsenova)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Elka Zaharieva (Płowdiw, Bułgaria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego wzoru: Elka Zaharieva

      Sporny wzór: Wzór wspólnotowy „Opakowanie do rożków lodowych” – wzór wspólnotowy nr 002 343 244-0001

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 września 2016 r. w sprawie R 1144/2015-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego nr 002 343 244-0001 „Bobo Cornet”; oraz

               —

               obciążenie EUIPO i Elki Zaharievej kosztami postępowań przed Sądem i przed EUIPO.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               Naruszenie art. 62 rozporządzenia nr 6/2002;

               —

               Naruszenie art. 63 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa C-112/16: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Persidera SpA/Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Ministero dello Sviluppo Economico delle Infrastrutture e dei Trasporti (Odesłanie prejudycjalne — Łączność elektroniczna — Usługi telekomunikacyjne — Dyrektywy 2002/20/WE, 2002/21/WE i 2002/77/WE — Równość traktowania — Ustalenie liczby cyfrowych częstotliwości radiowych, które mają zostać przyznane każdemu operatorowi posiadającemu już analogowe częstotliwości radiowe — Uwzględnienie dotychczas nielegalnie użytkowanych analogowych częstotliwości radiowych — Korelacja między liczbą posiadanych analogowych częstotliwości radiowych i liczbą otrzymanych cyfrowych częstotliwości radiowych)

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Persidera SpA/Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Ministero dello Sviluppo Economico delle Infrastrutture e dei Trasporti
   (Sprawa C-112/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Łączność elektroniczna - Usługi telekomunikacyjne - Dyrektywy 2002/20/WE, 2002/21/WE i 2002/77/WE - Równość traktowania - Ustalenie liczby cyfrowych częstotliwości radiowych, które mają zostać przyznane każdemu operatorowi posiadającemu już analogowe częstotliwości radiowe - Uwzględnienie dotychczas nielegalnie użytkowanych analogowych częstotliwości radiowych - Korelacja między liczbą posiadanych analogowych częstotliwości radiowych i liczbą otrzymanych cyfrowych częstotliwości radiowych))
   (2017/C 309/11)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Persidera SpA

      Strona pozwana: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Ministero dello Sviluppo Economico delle Infrastrutture e dei Trasporti

      przy udziale: Radiotelevisione italiana SpA (RAI), Reti Televisive Italiane SpA (RTI), Elettronica Industriale SpA, Television Broadcasting System Spa, Premiata Ditta Borghini e Stocchetti di Torino Srl, Rete A SpA, Centro Europa 7 Srl, Prima TV SpA, Sky Italia Srl, Elemedia SpA

      Sentencja

               1)

               Artykuł 9 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/140/WE z dnia 25 listopada 2009 r., art. 3, 5 i 7 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach), zmienionej dyrektywą 2009/140, jak również art. 2 i 4 dyrektywy Komisji 2002/77/WE z dnia 16 września 2002 r. w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który w celu przekształcenia istniejących kanałów analogowych w kanały cyfrowe uwzględnia nielegalnie użytkowane kanały analogowe, jeśli prowadzi to do przedłużenia trwania czy nawet utrwalenia niesłusznej przewagi konkurencyjnej.

               2)

               Zasady niedyskryminacji i proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który w oparciu o to samo kryterium konwersji wywołuje skutek w postaci proporcjonalnie większej redukcji liczby przydzielonych kanałów cyfrowych w porównaniu z liczbą użytkowanych kanałów analogowych na niekorzyść jednego z operatorów w porównaniu do jego konkurentów, chyba że jest ona obiektywnie uzasadniona i proporcjonalna z punktu widzenia jej celu. Kontynuacja oferty telewizyjnej stanowi uzasadniony cel, który może stanowić podstawę dla takiej różnicy w traktowaniu. Niemniej jednak przepis, który prowadziłby do przyznania operatorom już obecnym na rynku liczby cyfrowych częstotliwości radiowych wyższej niż liczba wystarczająca dla zapewnienia kontynuacji ich oferty telewizyjnej, wykraczałby ponad to, co jest konieczne dla osiągnięcia tego celu, i w ten sposób byłby nieproporcjonalny.

      (1)  Dz.U. C 175 z 17.5.2016.


title: Sprawa T-479/10: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2010 r. — Département du Gers przeciwko Komisji

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/50

         Skarga wniesiona w dniu 4 października 2010 r. — Département du Gers przeciwko Komisji
   (Sprawa T-479/10)
   ()
   2010/C 346/96
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Département du Gers (Auch, Francja) (przedstawiciele: S. Mabile i J.-P. Mignard, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej 2010/420/UE z dnia 28 lipca 2010 r. zezwalającej na wprowadzenie do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady produktów zawierających zmodyfikowaną genetycznie kukurydzę MON89034xNK603 (MON-89Ø34-3xMON-ØØ6Ø3-6), składających się z niej lub z niej wyprodukowanych;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty przedstawione przez skarżącą są takie same lub zasadniczo podobne do podniesionych w ramach sprawy T-478/10 Département du Gers przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-525/10: Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2010 r. — Azienda Agricola Colsaliz di Faganello Antonio przeciwko OHIM — Weinkellerei Lenz Moser (SERVO SUO)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/34

         Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2010 r. — Azienda Agricola Colsaliz di Faganello Antonio przeciwko OHIM — Weinkellerei Lenz Moser (SERVO SUO)
   (Sprawa T-525/10)
   ()
   2011/C 13/65
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Azienda Agricola Colsaliz di Faganello Antonio (Refrontolo, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Massa i P. Massa)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Weinkellerei Lenz Moser AG (Linz, Austria)

      Żądania strony skarżącej

               —

               zmiana i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „SERVO SUO” (zgłoszenie nr 5 798 244) dla towarów z klasy 33

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Weinkellerei Lenz Moser Aktiengesellschaft

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy „SERVUS” (nr 579 193), graficzne międzynarodowe znaki towarowe z elementem słownym „SERVUS” (nry 580 447A i 844 793) i słowny międzynarodowy znak towarowy „SERVUS” (nr 727 131) dla towarów z klasy 33

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: niewłaściwe zastosowanie i interpretacja art. 8 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Wyrok Trybunału z dnia 1 lutego 2016 r. w sprawie E-22/15 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG/EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2011/62/UE – Dyrektywa 2012/26/UE)

text:
               19.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 18/28

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 1 lutego 2016 r.
   w sprawie E-22/15
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu
   (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG/EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2011/62/UE – Dyrektywa 2012/26/UE)
   (2017/C 18/12)
   W sprawie E-22/15 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu – SKARGA o stwierdzenie, że nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktów, o których mowa w rozdziale XIII pkt 15q załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/62/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi – w zakresie zapobiegania wprowadzaniu sfałszowanych produktów leczniczych do legalnego łańcucha dystrybucji i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/26/UE z dnia 25 października 2012 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w zakresie nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii), dostosowanych do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, Księstwo Liechtensteinu uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 2 każdego z tych aktów oraz na mocy art. 7 Porozumienia EOG; Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędzia-sprawozdawca) wydał w dniu 1 lutego 2016 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktów, o których mowa w rozdziale XIII pkt 15q tiret dziewiąte i dziesiąte załącznika II do Porozumienia Europejskiego Obszaru Gospodarczego (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/62/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi – w zakresie zapobiegania wprowadzaniu sfałszowanych produktów leczniczych do legalnego łańcucha dystrybucji i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/26/UE z dnia 25 października 2012 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w zakresie nadzoru nad bezpieczeństwem farmakoterapii), dostosowanych do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, Księstwo Liechtensteinu uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 2 każdego z tych aktów oraz na mocy art. 7 Porozumienia EOG.

               2.

               Obciąża Księstwo Liechtensteinu kosztami postępowania.


title: Sprawa T-639/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 7 września 2016 r. przez FV od wyroku wydanego w dniu 28 czerwca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-40/15, FV/Rada

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/49

         Odwołanie wniesione w dniu 7 września 2016 r. przez FV od wyroku wydanego w dniu 28 czerwca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-40/15, FV/Rada
   (Sprawa T-639/16 P)
   (2016/C 419/65)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: FV (Rhode-St-Genèse, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 28 czerwca 2016 r. w sprawie F-40/15;

               —

               W konsekwencji uwzględnienie żądań wnoszącej odwołanie przedstawionych w pierwszej instancji, a więc;

                           —

                           Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny sporządzonego dla wnoszącej odwołanie za rok 2013;

                           —

                           Obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania;

               —

               Obciążenie drugiej strony odwołania kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący tego, że zaskarżony wyrok został wydany przez skład sądu utworzony z naruszeniem art. 27 § 3 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej.
               Wnosząca odwołanie uważa, że to naruszenie polega na tym, że decyzja Rady 2016/454 z dnia 22 marca 2016 r. o mianowaniu trzech sędziów do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej sama była obarczona wadą braku kompetencji, naruszenia art. 257 i 281 TFUE, naruszenia załącznika I do protokołu nr 3 w sprawie Statutu Trybunału Sprawiedliwości, naruszenia art. 13 ust. 2 TUE i naruszenia decyzji 2005/150/WE z dnia 18 stycznia 2015 r. w sprawie warunków i zasad dotyczących przedstawiania i rozpatrywania kandydatur w celu mianowania sędziów Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia kontroli przez pierwszego sędziego oczywistego błędu w ocenie, naruszenia obowiązku uzasadnienia ciążącego na pozwanej, naruszenia obowiązku uzasadnienia pierwszego sędziego, przeinaczenia akt sprawy i naruszenia przewodnika na temat oceny.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia obowiązku staranności i przeinaczenia akt sprawy.


title: Sprawa C-499/10: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brugge — Belgia) — Vlaamse Oliemaatschappij NV przeciwko FOD Financiën ( „Sexta Diretiva IVA — Devedores do imposto — Terceiro solidariamente responsável — Regime do entreposto não aduaneiro — Responsabilidade solidária do depositário dos bens e do sujeito passivo proprietário dos bens — Boa fé ou inexistência de culpa ou negligência imputável ao depositário” )

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/12

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brugge — Belgia) — Vlaamse Oliemaatschappij NV przeciwko FOD Financiën
   (Sprawa C-499/10) (1)

   (Sexta Diretiva IVA - Devedores do imposto - Terceiro solidariamente responsável - Regime do entreposto não aduaneiro - Responsabilidade solidária do depositário dos bens e do sujeito passivo proprietário dos bens - Boa fé ou inexistência de culpa ou negligência imputável ao depositário)
   2012/C 49/18
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van eerste aanleg te Brugge

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vlaamse Oliemaatschappij NV

      Strona pozwana: FOD Financiën

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank van eerste aanleg te Brugge — Wykładnia art. 21 ust. 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Osoby zobowiązane do zapłaty podatku – Osoby trzecie odpowiedzialne solidarnie — Uregulowanie krajowe, zgodnie z którym właściciel składu ponosi odpowiedzialność solidarną za zapłatę podatku należnego od podatnika będącego właścicielem towarów w procedurze składu innej niż skład celny, także wtedy, gdy właściciel składu działa w dobrej wierze albo gdy nie można mu zarzucić ani błędu, ani niedbalstwa

      Sentencja

   Wykładni art. 21 ust. 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 2001/115/WE z dnia 20 grudnia 2001 r., należy dokonywać w ten sposób, iż państwa członkowskie nie mogą postanowić, że właściciel składu innego niż celny ponosi solidarnie odpowiedzialność za zapłatę podatku od wartości dodanej należnego w następstwie odpłatnej dostawy towarów z tego składu przez ich właściciela zobowiązanego do zapłaty tego podatku, także wtedy, gdy właściciel składu działa w dobrej wierze albo gdy nie można mu zarzucić ani błędu, ani niedbalstwa.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011.


title: Sprawa T-359/12: Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2012 r. — Vuitton Malletier przeciwko OHIM — Nanu-Nana (wzór w szachownicę)

text:
               13.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/13

         Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2012 r. — Vuitton Malletier przeciwko OHIM — Nanu-Nana (wzór w szachownicę)
   (Sprawa T-359/12)
   2012/C 311/18
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Louis Vuitton Malletier (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia, G. Lazzaretti i N. Parrotta)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Nanu-Nana Handelsgesellschaft mbH für Geschenkartikel & Co.KG (Berlin, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 4 maja 2012 r. w sprawie R 1855/2011-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami poniesionymi przez skarżącą w niniejszym postępowaniu; oraz

               —

               obciążenie Nanu-Nana Handelsgesellschaft mbH für Geschenkartikel & Co.KG kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Wydziałem Unieważnień i Izbą Odwoławczą OHIM.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Graficzny znak towarowy przedstawiający wzór w szachownicę dla towarów z klasy 18 — wspólnotowy znak towarowy nr 370445

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Nanu-Nana Handelsgesellschaft mbH für Geschenkartikel & Co.KG

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Nanu-Nana Handelsgesellschaft mbH für Geschenkartikel & Co.KG złożyła wniosek o unieważnienie wspomnianego znaku z powodu zaistnienia bezwzględnej podstawy unieważnienia określonej w art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7ust. 1 lit.b), c), d), e) ppkt (iii) oraz lit. f) rozporządzenia Rady nr 207/2009 oraz bezwzględnej podstawy unieważnienia określonej w art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009; oraz

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 3 i art. 52 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa T-176/10: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2010 r. — Seven przeciwko OHIM — Seven for all mankind (SEVEN FOR ALL MANKIND)

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/50

      Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2010 r. — Seven przeciwko OHIM — Seven for all mankind (SEVEN FOR ALL MANKIND)
      (Sprawa T-176/10)
      (2010/C 161/80)
      Język skargi: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Seven SpA (Leini, Włochy) (przedstawiciel: adwokat L. Trevisan)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Seven for all mankind LLC

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 28 stycznia 2010 r.;

                  —

                  stwierdzenie, że oprócz własnych kosztów postępowania OHIM pokrywa również koszty poniesione przez Seven SpA w ramach niniejszego postępowania i postępowania przed Izbą Odwoławczą.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: SEVEN FOR ALL MANKIND LLC

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SEVEN FOR ALL MANKIND” (zgłoszenie nr 4 443 222) dla towarów należących do klas 14 i 18

         Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

         Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Dwa graficzne wspólnotowe znaki towarowe (nr 591 206 i nr 3 489 234 dla towarów należących do klas 16, 18 i 25) i międzynarodowy znak towarowy (nr 731 954 dla towarów należących do klas 3, 9, 12, 14, 15, 16, 18, 20, 22, 25 i 28), które zawierają element słowny „SEVEN”

         Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

         Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

         Podniesione zarzuty: Nieprawidłowe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawy połączone od C-8/15 P do C-10/15 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 września 2016 r. – Ledra Advertising Ltd (C-8/15 P), Andreas Eleftheriou (C-9/15 P), Eleni Eleftheriou (C-9/15 P), Lilia Papachristofi (C-9/15 P), Christos Theophilou (C-10/15 P), Eleni Theophilou (C-10/15 P)/Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny (Odwołanie — Program wsparcia na rzecz stabilności Republiki Cypru — Protokół ustaleń z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie szczególnych warunków polityki gospodarczej zawarty między Republiką Cypryjską a europejskim mechanizmem stabilności (EMS) — Zadania Komisji Europejskiej i Europejskiego Banku Centralnego — Odpowiedzialność pozaumowna Unii Europejskiej — Artykuł 340 akapit drugi TFUE — Przesłanki — Obowiązek zapewnienia zgodności tego protokołu ustaleń z prawem Unii)

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/10

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 września 2016 r. – Ledra Advertising Ltd (C-8/15 P), Andreas Eleftheriou (C-9/15 P), Eleni Eleftheriou (C-9/15 P), Lilia Papachristofi (C-9/15 P), Christos Theophilou (C-10/15 P), Eleni Theophilou (C-10/15 P)/Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny
   (Sprawy połączone od C-8/15 P do C-10/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Program wsparcia na rzecz stabilności Republiki Cypru - Protokół ustaleń z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie szczególnych warunków polityki gospodarczej zawarty między Republiką Cypryjską a europejskim mechanizmem stabilności (EMS) - Zadania Komisji Europejskiej i Europejskiego Banku Centralnego - Odpowiedzialność pozaumowna Unii Europejskiej - Artykuł 340 akapit drugi TFUE - Przesłanki - Obowiązek zapewnienia zgodności tego protokołu ustaleń z prawem Unii))
   (2016/C 419/12)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ledra Advertising Ltd (C-8/15 P), Andreas Eleftheriou (C-9/15 P), Eleni Eleftheriou (C-9/15 P), Lilia Papachristofi (C-9/15 P), Christos Theophilou (C-10/15 P), Eleni Theophilou (C-10/15 P) (przedstawiciele: A. Paschalides, dikigoros, A. M. Paschalidou, barrister, i A. Riza, QC, upoważniony przez C. Paschalidesa, solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-P. Keppenne i M. Konstantinidis, pełnomocnicy), Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: Laurinavičius i O. Heinz, pełnomocnicy, wspierani przez H.-G. Kamanna, Rechtsanwalt)

      Sentencja

               1)

               Postanowienia Sądu Unii Europejskiej: z dnia 10 listopada 2014 r., Ledra Advertising/Komisja i EBC (T-289/13, EU:T:2014:981), z dnia 10 listopada 2014 r., Eleftheriou i Papachristofi/Komisja i EBC (T-291/13, niepublikowane, EU:T:2014:978), i z dnia 10 listopada 2014 r., Theophilou/Komisja i EBC (T-293/13, niepublikowane, EU:T:2014:979), zostają uchylone.

               2)

               Skargi wniesione do Sądu w sprawach T-289/13, T-291/13 i T-293/13 zostają oddalone.

               3)

               Ledra Advertising Ltd, Andreas Eleftheriou, Eleni Eleftheriou, Lilia Papachristofi, Christos Theophilou i Eleni Theophilou, Komisja Europejska oraz Europejski Bank Centralny (EBC) pokrywają własne koszty poniesione zarówno w postępowaniu pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

      (1)  Dz.U. C 171 z 26.5.2015.


title: Sprawa T-325/08: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — Pepito Pesca przeciwko Komisji

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/37

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — Pepito Pesca przeciwko Komisji
   (Sprawa T-325/08)
   (2008/C 272/73)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Pepito Pesca Srl (Vibo Valentia, Włochy) (przedstawiciele: A. Maiorana, avvocato, A. De Matteis, avvocato, A. De Francesco, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. opublikowanego w Dz.U. L 155 z dnia 13 czerwca 2008 r.

               —

               obciążenie przegranej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są tożsame z tymi podniesionymi w sprawie T-313/08 Veromar di Tudisco Alfio & Salvatore S.n.c. przeciwko Komisji.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawach połączonych C-154/04 i C-155/04 The Queen, Alliance for Natural Health i in. przeciwko Secretary of State for Health oraz The Queen, National Association of Health Stores i in. przeciwko Secretary of State for Health i in. [wnioski High Court of Justice (England and Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym] (Zbliżenie ustawodawstw — Suplementy żywnościowe — Dyrektywa 2002/46/WE — Zakaz sprzedaży produktów niezgodnych z dyrektywą — Ważność — Podstawa prawna — Artykuł 95 WE — Artykuły 28 WE i 30 WE — Rozporządzenie (WE) nr 3285/94 — Zasady pomocniczości, proporcjonalności oraz równego traktowania — Prawo własności — Swobodne prowadzenie działalności gospodarczej — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/19

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 12 lipca 2005 r.
   w sprawach połączonych C-154/04 i C-155/04 The Queen, Alliance for Natural Health i in. przeciwko Secretary of State for Health oraz The Queen, National Association of Health Stores i in. przeciwko Secretary of State for Health i in. (1) [wnioski High Court of Justice (England and Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym]
   (Zbliżenie ustawodawstw - Suplementy żywnościowe - Dyrektywa 2002/46/WE - Zakaz sprzedaży produktów niezgodnych z dyrektywą - Ważność - Podstawa prawna - Artykuł 95 WE - Artykuły 28 WE i 30 WE - Rozporządzenie (WE) nr 3285/94 - Zasady pomocniczości, proporcjonalności oraz równego traktowania - Prawo własności - Swobodne prowadzenie działalności gospodarczej - Obowiązek uzasadnienia)
   (2005/C 217/36)
   Język postępowania: angielski
   W sprawach połączonych C-154/04 i C-155/04 mających za przedmiot wnioski o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożone przez High Court of Justice (England and Wales), Queen's Bench Division (Administrative Court) (Zjednoczone Królestwo) postanowieniami z dnia 17 marca 2004 r., które wpłynęły do Trybunału w dniu 26 marca 2004 r., w postępowaniach: The Queen, na wniosek Alliance for Natural Health (C-154/04), Nutri-Link Ltd przeciwko Secretary of State for Health oraz The Queen, na wniosek National Association of Health Stores (C-155/04), Health Food Manufacturers Ltd przeciwko Secretary of State for Health, National Assembly for Wales, Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas et K. Lenaerts (sprawozdawca), prezesi izb, C. Gulmann, A. La Pergola, J. P. Puissochet, R. Schintgen, J. Klučka, U. Lõhmus, E. Levits i A. Ó Caoimh, sędziowie; rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: K. Sztranc, wydał w dniu 12 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Analiza zadanego pytania przepisy art. 3, 4 ust. 1 oraz art. 15 akapit drugi lit. b) dyrektywy 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych.

      (1)  Dz.U. C 118 z 30.4.2004.


title: Sprawa T-610/14: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Laverana przeciwko OHIM (BIO ORGANIC)

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/24

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Laverana przeciwko OHIM (BIO ORGANIC)
   (Sprawa T-610/14)
   2014/C 361/37
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Laverana GmbH & Co. KG (Wennigsen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Wachinger, M. Zöbisch i D. Chatterjee)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 2 czerwca 2014 r. w sprawie R 301/2014-4;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „BIO ORGANIC” dla towarów i usług z klas 3, 5 i 35 – zgłoszenie nr 12 006 409

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               przekroczenie granic swobodnego uznania poprzez wydanie decyzji w oparciu o względy związane z prawem konkurencji.


title: Sprawa C-660/15 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 marca 2017 r. – Viasat Broadcasting UK Ltd/Komisja Europejska, Królestwo Danii, TV2/Danmark A/S (Odwołanie — Pomoc państwa — Artykuł 107 ust. 1 TFUE — Artykuł 106 ust. 2 TFUE — Środek władz duńskich na rzecz duńskiego nadawcy publicznego TV2/Danmark — Rekompensata kosztów związanych z wykonywaniem obowiązków świadczenia usługi publicznej — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym)

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 marca 2017 r. – Viasat Broadcasting UK Ltd/Komisja Europejska, Królestwo Danii, TV2/Danmark A/S
   (Sprawa C-660/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Pomoc państwa - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - Artykuł 106 ust. 2 TFUE - Środek władz duńskich na rzecz duńskiego nadawcy publicznego TV2/Danmark - Rekompensata kosztów związanych z wykonywaniem obowiązków świadczenia usługi publicznej - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym))
   (2017/C 144/14)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Viasat Broadcasting UK Ltd (przedstawiciele: M. Honoré i S.E. Kalsmose-Hjelmborg, advokater)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Grønfeldt, L. Flynn i B. Stromsky, pełnomocnicy), Królestwo Danii (przedstawiciele: C. Thorning, pełnomocnik, wspierany przez R. Holdgaarda, advokat), TV2/Danmark A/S (przedstawiciel: O. Koktvedgaard, advokat)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Viasat Broadcasting UK Ltd zostaje zobowiązana do zapłaty kosztów poniesionych przez Komisję Europejską i przez TV2/Danmark A/S.

               3)

               Królestwo Danii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Sprawa F-59/12: Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2012 r. — ZZ przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/38

         Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2012 r. — ZZ przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa F-59/12)
   2012/C 227/64
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Trybunał Obrachunkowy

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności ogłoszenia o naborze ECA/2011/67 na stanowisko dyrektora dyrekcji zasobów ludzkich.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności ogłoszenia o naborze ECA/2011/67;

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich decyzji wydanych w ramach otwartego postępowania w sprawie naboru w związku z ogłoszeniem o naborze ECA/2011/67;

               —

               naprawienie poniesionej szkody, która polega na utracie uprawnień związanych z powołaniem (w tym odnośnie do kariery zawodowej i do emerytury) a tym samym wypłatę tych uprawnień począwszy od dnia 1 stycznia 2011 r.;

               —

               zważywszy na kontekst wydania tych decyzji, przyznanie 15 000 EUR tytułem zadośćuczynienia;

               —

               obciążenie Trybunału Obrachunkowego całością kosztów postępowania.


title: Sprawa F-37/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 maja 2011 r. — Stratakis przeciwko Komisji

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/39

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 maja 2011 r. — Stratakis przeciwko Komisji
   (Sprawa F-37/10) (1)

   2012/C 138/96
   Język postępowania: angielski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010, s. 41.


title: Sprawa C-400/04: Skarga wniesiona dnia 21 września 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/22

         Skarga wniesiona dnia 21 września 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-400/04)
   (2004/C 273/41)
   Dnia 21 września 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Królestwu Niderlandów sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez Knuta Simonssona i Woutera Wilsa.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążyły na mocy dyrektywy 2001/96/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 grudnia 2001r. ustanawiającej zharmonizowane wymagania i procedury dotyczące bezpieczeństwa załadunku i wyładunku na masowcach (1), poprzez brak przyjęcia przepisów niezbędnych do wprowadzenia w życie tej dyrektywy, a w każdym razie poprzez brak powiadomienia Komisji o tych przepisach;

               2.

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji niniejszej dyrektywy upłynął dnia 5 sierpnia 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 13 z dnia 16 stycznia 2002, str. 9-20.


title: Sprawa C-346/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 kwietnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2001/80/WE — Zanieczyszczenia i uciążliwości dla środowiska — Obiekty energetycznego spalania — Ograniczenie emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza — Brak zastosowania tej dyrektywy wobec elektrowni w Lynemouth (Zjednoczone Królestwo))

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/7

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 kwietnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
      (Sprawa C-346/08) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2001/80/WE - Zanieczyszczenia i uciążliwości dla środowiska - Obiekty energetycznego spalania - Ograniczenie emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza - Brak zastosowania tej dyrektywy wobec elektrowni w Lynemouth (Zjednoczone Królestwo))
      (2010/C 161/09)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver i A. Alcover San Pedro, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: L. Seeboruth, pełnomocnik, i D. Wyatt, QC)

         Przedmiot

      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie, w zakresie dotyczącym elektrowni znajdującej się w Lynemouth, Northumberland, dyrektywy 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania (Dz.U. L 309, s. 1) — Brak zmniejszenia w znaczącym stopniu poziomów emisji z tej elektrowni w terminie przewidzianym w art. 4 ust. 3 tej dyrektywy

         Sentencja

                  1)

                  Nie zapewniając stosowania dyrektywy 2001/80/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie ograniczenia emisji niektórych zanieczyszczeń do powietrza z dużych obiektów energetycznego spalania do elektrowni prowadzonej przez spółkę Rio Tinto Alcan Smelting and Power (UK) Ltd w Lynemouth na północnym wschodzie Anglii, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

                  2)

                  Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 260 z 11.10.2008.


title: Sprawa T-95/14: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2014 r. – Iranian Offshore Engineering & Construction przeciwko Radzie

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/40

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2014 r. – Iranian Offshore Engineering & Construction przeciwko Radzie
   (Sprawa T-95/14)
   2014/C 102/61
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Iranian Offshore Engineering & Construction Co. (Teheran, Iran) (przedstawiciele: J. Viñals Camallonga, L. Barriola Urruticoechea i J. Iriarte Ángel adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Rady 2013/661/WPZiB w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącej oraz wykreślenie jej nazwy z załącznika do tej decyzji;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1154/2013 w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącej oraz wykreślenie jej nazwy z załącznika do tego rozporządzenia oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1154/2013 z dnia 15 listopada 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 306, s. 3) oraz art. 1 decyzji Rady 2013/661/WPZiB z dnia 15 listopada 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 306, s. 18) w zakresie, w jakim przewidują umieszczenie nazwy skarżącej w wykazie osób i podmiotów, do których stosują się rzeczone środki ograniczające
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący oczywistego błędu w ocenie stanu faktycznego, na który opierają się zaskarżone przepisy, jako że są one pozbawione rzeczywistej podstawy faktycznej i dowodowej.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, ponieważ – w odniesieniu do IOEC – uzasadnienie zaskarżonych przepisów nie tylko jest pozbawione podstaw, ale również jest nieprecyzyjne, niekonkretne i ogólne, co uniemożliwia skarżącej przygotowanie swojej obrony w odpowiedni sposób.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa do skutecznej obrony sądowej w odniesieniu do uzasadnienia aktów, braku dowodów na podnoszone zarzuty oraz prawa do obrony i prawa własności, jako że obowiązek uzasadnienia i konieczność przedstawienia rzeczywistych dowodów nie były przestrzegane, co ma wpływ na inne prawa.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący nadużycia władzy, jako że istnieją obiektywne, precyzyjne i spójne poszlaki pozwalające twierdzić, że Rada, nadużywając poprzez obejście prawa swojej pozycji, miała przy przyjmowaniu sankcji inne cele niż te, na które się powołuje.

               5.

               Zarzut piąty, dotyczący błędnej wykładni stosowanych norm prawnych, jako że została dokonana ich szeroka i błędna wykładnia, co jest nie do przyjęcia w przypadku przepisów nakładających sankcje.

               6.

               Zarzut szósty, dotyczący naruszenia prawa własności, w zakresie w jakim zostało ono ograniczone bez rzeczywistego uzasadnienia.

               7.

               Zarzut siódmy, dotyczący naruszenia zasady równego traktowania, jako że bez powodu naruszono pozycję konkurencyjną skarżącego przedsiębiorstwa.


title: Sprawa T-41/06: Skarga wniesiona w dniu  6 lutego 2006  — Rzeczpospolita Polska/ Komisja Wspólnot Europejskich

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/17

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2006 — Rzeczpospolita Polska/ Komisja Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-41/06)
   (2006/C 96/33)
   język postępowania: polski
   Strony:

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (Przedstawiciel: Paweł Szałamacha, pełnomocnik rządu)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 18 października 2005 roku w sprawie COMP/M.3894 stwierdzającej, że koncentracja z udziałem Italiano SpA i Bayerische Hypo-und Vereinsbank AG jest zgodna ze wspólnym rynkiem;

               —

               nakazanie Komisji zapłaty kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 18 października 2005 roku w sprawie COMP/M.3894 uznającej połączenie banków Unicredito Italiano SpA (UCI) i Bayerische Hypo-und Vereinsbank AG (HVB) za zgodne ze wspólnym rynkiem. Oba banki posiadają udziały w instytucjach bankowych w Polsce i, zgodnie z twierdzeniami skarżącej efektem proponowanej koncentracji będzie przejęcie kontroli przez UCI nad udziałem posiadanym przez HVB w polskim rynku bankowym.
   Na poparcie swojej skargi, strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               —

               naruszenie artykułu 2 ust. 1 Rozporządzenia o koncentracji (1) poprzez niewłaściwą, według skarżącej, ocenę proponowanej koncentracji, jako że Komisja nie wzięła pod uwagę historii sektora bankowego w Polsce, wielkości inwestycji zagranicznych oraz przyczyn, dla których rząd polski wprowadził ograniczenia inwestycji w przypadku prywatyzacji banków państwowych. Ponadto skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła art. 2 ust. 1 Rozporządzenia, ponieważ dokonując oceny zgodności proponowanej koncentracji ze wspólnym rynkiem, nie wzięła pod uwagę istnienia i skutków art. 3 ust. 9 umowy prywatyzacyjnej (2), który, zdaniem skarżącej, stanowi barierę prawną wejścia na rynek w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b Rozporządzenia o koncentracji. Skarżąca twierdzi również, iż Komisja przyjęła niewłaściwą ocenę koncentracji polskiego rynku bankowego, a także źle oceniła skutek proponowanej koncentracji dla konkurencji na rynku funduszy inwestycyjnych oraz niektórych rynków właściwych w polskim sektorze bankowym;

               —

               naruszenie artykułu 6 ust. 1 Rozporządzenia o koncentracji, jako że, według skarżącej, proponowana koncentracja powinna była wzbudzić poważne wątpliwości Komisji, co do jej zgodności ze wspólnym rynkiem oraz doprowadzić do wszczęcia postępowania, czyli drugiej fazy badania czy proponowana operacja podlega zakresowi Rozporządzenia o koncentracji;

               —

               naruszenie artykułu 11 Rozporządzenia o koncentracji, naruszenie artykułu 5 Rozporządzenia wprowadzającego (3) oraz naruszenie zasady rzetelnej administracji; skarżąca uważa, że zgłoszenie koncentracji takie, jak przedstawione przez strony, było niekompletne, ponieważ nie zawierało informacji na temat warunków umowy prywatyzacyjnej, a w szczególności jej artykułu 3 i jako takie w ogóle nie powinno być brane pod uwagę przez Komisję;

               —

               naruszenie obowiązku współpracy wynikającego z art. 10 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejska poprzez zaniechanie rozważenia przed wydaniem decyzji, uzasadnionych interesów Rzeczypospolitej Polskiej, których ochronę przewiduje art. 21 ust. 4 Rozporządzenia o koncentracji; zdaniem skarżącej Komisja powinna była przed podjęciem decyzji o uznaniu koncentracji za zgodną ze wspólnym rynkiem, podjąć działania w celu uzyskania pełnych informacji o wszelkich uzasadnionych interesach Państw Członkowskich tym bardziej, że monitorując rynek bankowy w Polsce w okresie poprzedzającym przystąpienie Rzeczpospolitej Polskiej do Unii Europejskiej, Komisja miała możliwość zapoznania się ze strukturą tego rynku i powinna była być świadoma istnienia uzasadnionego interesu publicznego polskiego rządu w zapewnieniu stosowania i egzekwowania strategii demonopolizacji i prywatyzacji;

               —

               naruszenie art. 253 TWE i obowiązku podania właściwego uzasadnienia decyzji, co utrudnia, według skarżącej, odtworzenie i kontrolę prawidłowości procesu stosowania prawa przez Komisję.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4064/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw, Dz. U. UE L 395, str. 1

      (2)  Umowa sprzedaży akcji Banku Polska Kasa Opieki Spółka Akcyjna — Grupa Pekao S.A. zawarta w dniu 23 czerwca 1999 roku pomiędzy Skarbem Państwa Rzeczypospolitej Polskiej a Unicredito Italiano SpA i Allianz AG

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 802/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw, Dz. U. UE L 133, str. 1


title: Sprawa T-331/07: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2007 r. — Chupa Chups SA przeciwko Komisji

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/40

         Skarga wniesiona w dniu 7 września 2007 r. — Chupa Chups SA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-331/07)
   (2007/C 247/66)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Chupa Chups, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat Ramón Falcón Tella)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 ust. 1 decyzji Komisji stwierdzającej niezgodność ze wspólnym rynkiem pomocy regionalnej w wysokości 800 000 EUR, przyznanej w 2003 r. w ramach programu „Minería 2” i stwierdzającej, że w konsekwencji pomoc ta nie może być wypłacona;

               —

               ewentualnie stwierdzenie nieważności ostatniego zdania art. 2 ust. 1 tej decyzji, stwierdzającego, że „w konsekwencji, wspomniana pomoc nie może być wypłacona”;

               —

               w każdym razie, obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżona decyzja uznaje za niezgodną ze wspólnym rynkiem regionalną pomoc w wysokości 800 000 EUR, przyznaną w 2003 r. w ramach programu „Minería 2”, na którą Komisja poprzednio zezwoliła. W zaskarżonej decyzji stwierdza się, że skarżąca nie spełniała warunków przyznania pomocy w ramach tego programu, ponieważ przedsiębiorstwa zagrożone są z niego wyłączone.
   Na poparcie swych żądań skarżąca zarzuca Komisji popełnienie oczywistego błędu w ocenie oraz naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań.
   W odniesieniu do niedokładnych ustaleń faktycznych oraz błędu w ocenie popełnionego przez Komisję skarżąca stwierdza, że w 2002 r. po raz pierwszy odnotowała ona straty oraz że organy państwowe przy przyznawaniu pomocy nie mogły wiedzieć o tych stratach, ponieważ bilans nie był jeszcze zatwierdzony.
   Skarżąca podnosi następnie, że nie można uważać jej za przedsiębiorstwo zagrożone w rozumieniu pkt 5 lit. a) wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw, zgodnie z którym przedsiębiorstwo uznaje się za zagrożone, jeżeli ponad połowa jego zarejestrowanego kapitału została utracona, w tym ponad jedna czwarta tego kapitału w okresie poprzedzających 12 miesięcy. Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, ponieważ w celu obliczenia wartości procentowej strat i ustalenia, czy straty objęły kapitał, nie uwzględniła wymaganych statutem i dobrowolnych rezerw posiadanych przez spółkę, które z łatwością wystarczały na pokrycie wszystkich strat.
   Skarżąca dodaje, że samodzielnie, za pomocą własnych środków oraz środków pochodzących od wierzycieli i prywatnych kredytów bankowych, powstrzymała straty, a więc nie może być ona uznana za przedsiębiorstwo zagrożone, ponieważ zgodnie z pkt 4 wytycznych wspólnotowych dotyczących pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw, zagrożonym przedsiębiorstwem jest to, które nie są w stanie powstrzymać strat bez zewnętrznej interwencji.
   Skarżąca stwierdza również, że nie spełniała również przesłanek przedstawionych w pkt 6 wytycznych, ponieważ jej straty nie rosły, lecz malały; zapasy się nie zwiększały, lecz zmniejszały; zadłużenie nie rosło, lecz obniżało się, a kwoty odsetek nie rosły, lecz znacząco spadły między 2002 r. i 2003 r.
   Skarżąca podnosi także, że sporny zakaz wypłaty pomocy w wysokości 800 000 EUR, przyznanej w 2003 r. w ramach programu regionalnej pomocy zatwierdzonego przez Komisję, narusza zasadę uzasadnionych oczekiwań.
   W tym względzie skarżąca dodaje, że zakaz wypłaty pomocy wywiera ten sam negatywny skutek na rachunek zysków i strat przedsiębiorstwa jak decyzja nakazująca wypłatę, jedyna różnica tkwi w tym, że w niniejszym przypadku brak wypłaty nie wiąże się z zapłatą odsetek.
   Pomoc została zatwierdzona przez Komisję, więc Chupa Chups nie miała podstaw, by sądzić, że nie spełniała kryteriów przyznania pomocy. Skarżąca dodaje, że gdyby nie przyznano jej pomocy regionalnej, mogłaby podjąć inne decyzje inwestycyjne.


title: Sprawa C-193/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 12 lutego 2015 r. w sprawie T-570/11, Tarif Akhras/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 27 kwietnia 2015 r. przez Tarifa Akhrasa

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/24

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 12 lutego 2015 r. w sprawie T-570/11, Tarif Akhras/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 27 kwietnia 2015 r. przez Tarifa Akhrasa
   (Sprawa C-193/15 P)
   (2015/C 205/32)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Tarif Akhras (przedstawiciele: S. Millar, S. Ashley, solicitors, D. Wyatt, QC, R. Blakeley, barrister)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               częściowe uchylenie wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 12 lutego 2015 r. w sprawie T-579/11 Tarif Akhras/Rada Unii Europejskiej;

               —

               stwierdzenie nieważności zakwestionowanych w sprawie T-579/11 środków z dnia 23 marca 2012 r. i późniejszych w zakresie, w jakim stosują się do wnoszącego odwołanie;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania odwoławczego i kosztami postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący je podnosi dwa zarzuty.
   Po pierwsze, Sąd naruszył prawo, uznając, że Rada była uprawniona do zastosowania domniemania, zgodnie z którym wnoszący odwołanie czerpał korzyści z reżimu lub wspierał go, oraz Sąd nie zastosował właściwego kryterium, mającego na celu stwierdzenie, czy ustalone okoliczności stanowiły łańcuch wystarczająco konkretnych, precyzyjnych i spójnych poszlak umożliwiający wykazanie, że wnoszący odwołanie czerpał korzyści z reżimu lub go wspierał.
   Po drugie, Sąd naruszył prawo poprzez przeinaczenie dowodów odnoszących się do kwestii, czy wnoszący odwołanie czerpał korzyści z reżimu lub wspierał go, które gdyby nie zostały przeinaczone w ten sposób, wykazałyby, że wnoszący odwołane nie wspierał reżimu ani nie czerpał z niego korzyści.
   Gdyby Sąd nie zastosował domniemania lub gdyby zastosował właściwe kryterium lub gdyby nie przeinaczył dowodów, o których mowa powyżej, stwierdziłby nieważność zakwestionowanych w sprawie T-579/11 środków z dnia 23 marca 2012 r. i późniejszych.


title: Sprawa C-133/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 18 marca 2013 r. — Staatssecretaris van Economische Zaken, Staatssecretaris van Financië przeciwko Q

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 18 marca 2013 r. — Staatssecretaris van Economische Zaken, Staatssecretaris van Financië przeciwko Q
   (Sprawa C-133/13)
   2013/C 171/25
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Staatssecretaris van Economische Zaken, Staatssecretaris van Financië

      Druga strona postępowania: Q

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy interes związany z zachowaniem krajowego dziedzictwa naturalnego oraz dziedzictwa kulturowego i historycznego w rozumieniu Natuurschoonwet 1928 [ustawy w sprawie dziedzictwa naturalnego z 1928 r.] stanowi nadrzędny wzgląd interesu ogólnego uzasadniający uregulowanie, zgodnie z którym zastosowanie zwolnienia z podatku od darowiz (ulgi podatkowej) jest ograniczone do posiadłości ziemskich położonych w Niderlandach?

               2)

                           a)

                           Czy w ramach badania, czy nieruchomość położona w innym państwie członkowskim może zostać uznana za posiadłość ziemską w rozumieniu Natuurschoonwet 1928 organy jednego państwa członkowskiego mogą — celem uzyskania pomocy do organów państwa członkowskiego, w którym nieruchomość ta jest położona — powołać się na dyrektywę Rady 2010/24/UE z dnia 16 marca 2010 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących podatków, ceł i innych obciążeń (1), gdy uznanie nieruchomości za posiadłość ziemską na podstawie tej ustawy skutkuje przyznaniem zwolnienia z wezwania do zapłaty podatku od darowizn, należnego w momencie dokonania darowizny wspomnianej nieruchomości?

                           b)

                           Jeżeli na pytanie 2a należy udzielić odpowiedzi twierdzącej: czy pojęcie „postępowanie administracyjne”, zawarte w art. 3 pkt 7 dyrektywy Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/799/EWG (2) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono również przeprowadzenie wizji lokalnej?

                           c)

                           Jeżeli na pytanie 2b należy udzielić odpowiedzi twierdzącej: czy na potrzeby doprecyzowania pojęcia „postępowania administracyjne” w rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 2010/24/UE […] można nawiązać do definicji pojęcia „postępowanie administracyjne” zawartej w art. 3 ust. 7 dyrektywy Rady 2011/16/UE […]?

               3)

               Jeżeli na pytanie 2a, 2b albo pytanie 2c należy udzielić odpowiedzi przeczącej: czy zasadę lojalnej współpracy, ustanowioną w art. 4 ust. 3 TUE, w związku z art. 167 ust. 2 TFUE, należy interpretować w ten sposób, że oznacza ona, iż gdy państwo członkowskie wystąpi do innego państwa członkowskiego z wnioskiem o współpracę przy przeprowadzeniu kontroli, czy nieruchomość położona w innym państwie członkowskim może zostać uznana za posiadłość ziemską w rozumieniu ustawy mającej na celu zachowanie dziedzictwa naturalnego oraz dziedzictwa kulturowego i historycznego, to państwo członkowskie, któremu taki wniosek został przedstawiony, jest do tej współpracy zobowiązane?

               4)

               Czy ograniczenie swobodnego przepływu kapitału może zostać uzasadnione poprzez powołanie się na konieczność zagwarantowania skuteczności kontroli podatkowych, gdy wydaje się, że skuteczność tych kontroli może być zagrożona jedynie przez okoliczność, iż organy krajowe muszą, w okresie 25 lat w rozumieniu art. 7 ust. 1 Natuurschoonwet 1928, udać się do innego państwa członkowskiego, aby przeprowadzić tam niezbędne kontrole?

      (1)  Dz.U. L 84, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 64, s. 1.


title: Sprawa T-229/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 14 kwietnia 2013 r. przez Luigiego Marcuccia od wyroku wydanego w dniu 21 lutego 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-113/11, Marcuccio przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/37

         Odwołanie wniesione w dniu14 kwietnia 2013 r. przez Luigiego Marcuccia od wyroku wydanego w dniu 21 lutego 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-113/11, Marcuccio przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-229/13 P)
   2013/C 171/70
   Język postępowania: włoski

      Parties

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona wnosząca odwołanie zwraca sią do Sądu o:

               —

               uchylenie w całości i bez wyjątku zaskarżonego orzeczenia;

               —

               przekazanie sprawy Sądowi do spraw Służby Publicznej.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są identyczne z tymi, które zostały przytoczone w sprawie T-203/13 P Marcuccio przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-618/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 listopada 2016 r. – Rafal Prefeta/Secretary of State for Work and Pensions

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 listopada 2016 r. – Rafal Prefeta/Secretary of State for Work and Pensions
   (Sprawa C-618/16)
   (2017/C 038/18)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Upper Tribunal

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Rafal Prefeta

      Druga strona postępowania: Secretary of State for Work and Pensions

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy załącznik XII do traktatu o przystąpieniu umożliwia państwom członkowskim wyłączenie obywateli polskich z kręgu beneficjentów art. 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie pracowników (1) i art. 7 ust. 3 dyrektywy o obywatelstwie (2), jeżeli pracownik, który poniewczasie spełnił krajowy wymóg rejestracji w charakterze pracownika, nie przepracował jako zarejestrowany pracownik nieprzerwanego okresu dwunastu miesięcy?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy w okolicznościach opisanych w pytaniu pierwszym pracownik będący obywatelem polskim może powoływać się na art. 7 ust. 3 dyrektywy o obywatelstwie, przewidujący zachowanie statusu pracownika?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (tekst mający znaczenie dla EOG), Dz.U. 2011 L 141, s. 1.

      (2)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium Państw Członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (tekst mający znaczenie dla EOG), Dz.U. 2004 L 158, s. 77.


title: Sprawa C-170/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Högsta domstolen, wydanego dnia 30 marca 2004, w sprawie Klasa Rosengrena, Bengta Morellego, Hansa Särmana, Matsa Åkerströma, Åkego Kempe, Andersa Kempe, Björna Rosengrena, Martina Lindberga, Jona Pierre'a i Tony'ego Stafa przeciwko Prokuratorowi Królestwa

text:
               12.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Högsta domstolen, wydanego dnia 30 marca 2004, w sprawie Klasa Rosengrena, Bengta Morellego, Hansa Särmana, Matsa Åkerströma, Åkego Kempe, Andersa Kempe, Björna Rosengrena, Martina Lindberga, Jona Pierre'a i Tony'ego Stafa przeciwko Prokuratorowi Królestwa
   (Sprawa C-170/04)
   (2004/C 156/08)
   Do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich został wniesiony wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Högsta domstolen (Szwecja) wydanego dnia 30 marca 2004 w sprawie Klasa Rosengrena, Bengta Morellego, Hansa Särmana, Matsa Åkerströma, Åkego Kempe, Andersa Kempe, Björna Rosengrena, Martina Lindberga, Jona Pierre'a i Tony'ego Stafa przeciwko Prokuratorowi Królestwa, który wpłynął do Sekretariatu Trybunału dnia 6 kwietnia 2004. Högsta domstolen zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy zakaz prywatnego przywozu, o którym mowa wyżej, może zostać uznany za element sposobu działania monopolu sprzedaży detalicznej, w związku z czym nie jest zakazany przez art. 28 i może być rozpatrywany wyłącznie na gruncie art. 31 WE?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy wspomniany zakaz prywatnego przywozu jest zgodny z warunkami art. 31 WE, dotyczącymi monopoli państwowych o charakterze handlowym?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy art. 28 WE powinien być interpretowany w ten sposób, że co do zasady sprzeciwia się zakazowi prywatnego przywozu pomimo ciążącego na Systembolaget obowiązku nabywania na żądanie napojów alkoholowych, których nie ma w magazynie?

               4)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie, czy taki zakaz prywatnego przywozu może zostać uznany za uzasadniony i proporcjonalny w celu ochrony zdrowia i życia ludzi?


title: Sprawa C-229/06: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 19 kwietnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Sunshine Deutschland Handelsgesellschaft mbH przeciwko Hauptzollamt Kiel (Wspólna Taryfa Celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura Scalona — Nasiona dyni niemające zdolności kiełkowania)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/17

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 19 kwietnia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Sunshine Deutschland Handelsgesellschaft mbH przeciwko Hauptzollamt Kiel
   (Sprawa C-229/06) (1)

   (Wspólna Taryfa Celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura Scalona - Nasiona dyni niemające zdolności kiełkowania)
   (2007/C 96/28)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Hamburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sunshine Deutschland Handelsgesellschaft mbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Kiel
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Hamburg — Interpretacja załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, str. 1) — Podpozycje 1209 91 90 i 1212 99 80 — Obrane nasiona dyni, które utraciły zdolność kiełkowania i które są przeznaczone dla przemysłu piekarniczego
   Sentencja
   Podpozycję 1212 99 80 Nomenklatury Scalonej zawartej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ona obrane nasiona dyni, które utraciły zdolność kiełkowania i które są przeznaczone dla przemysłu piekarniczego.

      (1)  Dz.U. C 190 z 12.8.2006.


title: Sprawa F-47/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 4 maja 2010 r. — Fries Guggenheim przeciwko Cedefop (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Nieprzedłużenie umowy o pracę — Artykuł 11a regulaminu pracowniczego — Artykuł 1 akapit szósty załącznika II do regulaminu pracowniczego — Funkcja w zakresie reprezentacji pracowniczej — Obowiązek bezstronności i niezależności)

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/33

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 4 maja 2010 r. — Fries Guggenheim przeciwko Cedefop
   (Sprawa F-47/09) (1)

   (Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Nieprzedłużenie umowy o pracę - Artykuł 11a regulaminu pracowniczego - Artykuł 1 akapit szósty załącznika II do regulaminu pracowniczego - Funkcja w zakresie reprezentacji pracowniczej - Obowiązek bezstronności i niezależności)
   2010/C 274/50
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Éric Mathias Fries Guggenheim (Strasburg, Francja) (przedstawiciel: adwokat M.A. Lucas)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (przedstawiciele: M. Fuchs, pełnomocnik, wspierana przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Cedefop o nieprzedłużeniu ze skarżącym umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego, a w razie nieprzywrócenia do pracy zasądzenie od pozwanej zapłaty zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Éric Mathias Fries Guggenheim zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009, s. 52.


title: Sprawa T-310/15: Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2015 r. – European Union Copper Task Force/Komisja

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/74

         Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2015 r. – European Union Copper Task Force/Komisja
   (Sprawa T-310/15)
   (2015/C 294/89)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Union Copper Task Force (Essex, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci C. Fernández Vicién i I. Moreno-Tapia Rivas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/408 z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie wykonania art. 80 ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin oraz w sprawie ustalenia wykazu substancji kwalifikujących się do zastąpienia, w zakresie, w jakim ma ono zastosowanie do związków miedzi;

               —

               obciążenie Komisji kosztami powstałymi w niniejszym postępowaniu.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/408 z dnia 11 marca 2015 r. w sprawie wykonania art. 80 ust. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin oraz w sprawie ustalenia wykazu substancji kwalifikujących się do zastąpienia zostało wydane na niezgodnej z prawem podstawie prawnej, gdyż rozporządzenie nr 1107/2009, a w szczególności jego art. 24 i załącznik II pkt 4 naruszają prawo Unii.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi, że dowody naukowe wskazują na to, iż kryteria trwałości, bioakumulacji i toksyczności („kryteria TBT”), a zwłaszcza kryterium trwałości, nie są właściwe dla miedzi.

                           —

                           Ponadto według strony skarżącej zastosowanie kryteriów TBT do substancji nieorganicznych nie jest spójne z innymi aktami prawnymi, które zostały wdrożone w dziedzinie regulowanych substancji chemicznych.

                           —

                           Strona skarżąca utrzymuje wreszcie, że w odniesieniu do substancji kwalifikujących się do zastąpienia zastosowanie kryteriów TBT do związków miedzi wykracza poza to, co niezbędne do osiągnięcia celów, którym służy rozporządzenie nr 1107/2009, a w rozporządzeniu tym błędnie zinterpretowano zasadę ostrożności.

               2.

               W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi posiłkowo, że poprzez objęcie związków miedzi zakresem regulacji rozporządzenia wykonawczego 2015/408 Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności.


title: Sprawa T-422/04: Skarga wniesiona w dniu 12 października 2004 r. przez Luciana Lavagnolego. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/23

         Skarga wniesiona w dniu 12 października 2004 r. przez Luciana Lavagnolego. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-422/04)
   (2005/C 45/53)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 12 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Luciana Lavagnolego, z adresem do doręczeń w Berchem (Luksemburg), reprezentowanego przez Gilles'a Bounéou i Frédérica Frabettiego, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               uchylenie listy urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansów za rok 2003 w zakresie, w jakim nie obejmuje ona nazwiska skarżącego, jak również aktów poprzedzających wydanie tej decyzji;

               2)

               ewentualnie, uchylenie przyznania punktów promocyjnych za rok 2003 w zakresie, w jakim dotyczy to skarżącego;

               3)

               orzeczenie w przedmiocie wydatków, kosztów i honorariów oraz obciążenie nimi Komisji.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu skargi skarżący powołuje się na naruszenie art. 45 regulaminu pracowniczego, naruszenie ogólnych przepisów wykonawczych art. 45, naruszenie wskazówek administracyjnych „ocena i awansowanie funkcjonariuszy” oraz naruszenie zasady niedyskryminacji. Skarżący powołuje się ponadto na zakaz arbitralnego postępowania, naruszenie obowiązku uzasadnienia i nadużycie władzy. Podnosi również naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasady „patere legem quam ispe fecisti” oraz naruszenie zasady starannego działania.


title: Sprawa F-9/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 7 września 2015 r. – Verhelst/EMA

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/38

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 7 września 2015 r. – Verhelst/EMA
   (Sprawa F-9/15) (1)

   (2015/C 346/43)
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 118 z 13.4.2015, s. 46.


title: Sprawa C-592/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) – Zjednoczone Królestwo) – European Federation for Cosmetic Ingredients/Secretary of State for Business, Innovation and Skills, Attorney General [Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Produkty kosmetyczne — Rozporządzenie (WE) nr 1223/2009 — Artykuł 18 ust. 1 lit. b) — Produkty kosmetyczne zawierające składniki lub kombinacje składników, które, „w celu spełnienia wymogów niniejszego rozporządzenia”, były testowane na zwierzętach — Zakaz wprowadzania tych produktów do obrotu w Unii Europejskiej — Zakres]

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/9

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) – Zjednoczone Królestwo) – European Federation for Cosmetic Ingredients/Secretary of State for Business, Innovation and Skills, Attorney General
   (Sprawa C-592/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Produkty kosmetyczne - Rozporządzenie (WE) nr 1223/2009 - Artykuł 18 ust. 1 lit. b) - Produkty kosmetyczne zawierające składniki lub kombinacje składników, które, „w celu spełnienia wymogów niniejszego rozporządzenia”, były testowane na zwierzętach - Zakaz wprowadzania tych produktów do obrotu w Unii Europejskiej - Zakres])
   (2016/C 419/10)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: European Federation for Cosmetic Ingredients

      Strona pozwana: Secretary of State for Business, Innovation and Skills, Attorney General

      Przy udziale: Cruelty Free International, wcześniej występującej pod nazwą British Union for the Abolition of Vivisection, European Coalition to End Animal Experiments

      Sentencja

   Artykuł 18 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1223/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. dotyczącego produktów kosmetycznych należy interpretować w taki sposób, iż może on zakazywać wprowadzania do obrotu w Unii Europejskiej produktów kosmetycznych zawierających pewne składniki poddane testom na zwierzętach poza Unią w celu umożliwienia wprowadzenia tych produktów kosmetycznych do obrotu w państwach trzecich, jeśli wynikające z nich dane są wykorzystywane do wykazania, iż produkty te są wystarczająco bezpieczne, aby móc je wprowadzić do obrotu w Unii.

      (1)  Dz.U. C 81 z 9.3.2015.


title: Sprawa F-9/07: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2007 r. — Angé Serrano przeciwko Parlamentowi

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/31

         Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2007 r. — Angé Serrano przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-9/07)
   (2007/C 69/62)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Pilar Angé Serrano (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: E. Boigelot, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejskie
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 20 marca 2006 r. w sprawie zmiany kategorii zaszeregowania na kategorię B*6, stopień 8, ze skutkiem od dnia 1 maja 2004 r.;

               —

               zasądzenie od Parlamentu na rzecz skarżącej odszkodowania i zadośćuczynienia za szkody i krzywdy oraz uszczerbek dla kariery skarżącej w wysokości 25 000 EUR, z zastrzeżeniem prawa do zamiany tej kwoty w trakcie postępowania;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, urzędnik Parlamentu Europejskiego, laureat konkursu zmiany kategorii zaszeregowania (z kategorii C na kategorię B), który zakończył się przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego w dniu 1 maja 2004 r., wniosła wcześniej do Sądu Pierwszej Instancji skargę na decyzję o zmianie jej kategorii zaszeregowania na kategorię B*5 (1).
   W niniejszej sprawie skarżąca kwestionuje decyzję z dnia 20 marca 2006 r., w której Parlament dokonał zmiany jej kategorii zaszeregowania na kategorię B*6, stopień 8. W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi zarzuty bardzo podobne do tych, które podnosiła w sprawie T-47/05. Ponadto skarżąca podnosi, ze mimo zmiany jej kategorii zaszeregowania na wyższą system wynikający ze zmiany regulaminu pracowniczego pozbawia skuteczności przejście przez nią z kategorii C do kategorii B, ponieważ nowe zaszeregowanie nie wiąże się dla niej z żadną korzyścią w porównaniu z sytuacją, w której znajdują się inni urzędnicy, którzy nie zostali laureatami konkursu zmiany kategorii.

      (1)  Sprawa T-47/05 Angé Serrano i in. przeciwko Parlamentowi, Dz.U. C 93 z 14.4.2005, str. 36.


title: Sprawa C-123/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2012 r. w sprawie T-103/08 Versalis SpA, wcześniej Polimeri Europa SpA i Eni SpA przeciwko Komisji, wniesione w dniu 15 marca 2013 r. przez Versalis SpA i Eni SpA

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2012 r. w sprawie T-103/08 Versalis SpA, wcześniej Polimeri Europa SpA i Eni SpA przeciwko Komisji, wniesione w dniu 15 marca 2013 r. przez Versalis SpA i Eni SpA
   (Sprawa C-123/13 P)
   2013/C 147/23
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Versalis SpA, Eni SpA (przedstawiciele: adwokaci M. Siragusa, G.M. Roberti, F. Moretti, I. Perego, F. Cannizzaro, A. Bardanzellu, D. Durante i V. Laroccia)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               Uchylenie w całości albo w części wyroku wydanego przez Sąd Unii Europejskiej w dniu 13 grudnia 2012 r. w części, w jakiej Sąd oddalił wspólną skargę wniesioną przez spółki Versalis i Eni i w konsekwencji:

                           —

                           stwierdzenie nieważności, w całości lub w części, decyzji Komisji Europejskiej z dnia 5 grudnia 2007 r. z dnia 5 grudnia 2007 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.629 — Kauczuk chloroprenowy);

                           —

                           uchylenie grzywny nałożonej w decyzji na spółki Versalis i Eni albo przynajmniej obniżenie jej kwoty.

         Tytułem żądania ewentualnego,

               —

               uchylenie w całości albo w części wyroku, w zakresie, w jakim Sąd oddalił w nim skargę spółek Versalis i Eni w sprawie T-103/08 oraz przekazanie sprawy do Sądu w celu ponownego jej rozpoznania co do istoty w świetle wskazówek dostarczonych przez Trybunał.

               —

               Obciążenie Komisji wydatkami, kosztami oraz wynagrodzeniami dotyczącymi niniejszego postępowania oraz w sprawie T-103/08 przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie ich odwołania od wyroku Sądu spółki Versalis i Eni podnoszą w pierwszej kolejności, że Sąd z naruszeniem art. 101 TFUE odszedł od europejskiego orzecznictwa mającego znaczenie w celu przypisania spółce dominującej, Eni, naruszenia rzekomo popełnionego przez spółki zależne w sektorze kauczuku chloroprenowego a w szczególności naruszył obowiązki analizy i uzasadnienia mające znaczenie w ramach oceny dowodów przedstawionych w celu obalenia domniemania wywierania rzeczywistego decydującego wpływu, naruszając również podstawowe zasady legalności i osobistej odpowiedzialności w dziedzinie karteli, domniemania niewinności i prawo do obrony oraz zasadę ograniczonej odpowiedzialności spółek.
   W drugiej kolejności Sąd błędnie zastosował europejskie orzecznictwo mające znaczenie w celu przypisania spółce Versalis naruszenia popełnionego przez spółkę Syndial S.p.A. i uzasadnił w niewystarczający sposób oddalenie podniesionych przez nie w postępowaniu w pierwszej instancji zarzutów.
   W ramach trzeciego zarzutu odwołania wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd zastosował w błędny i wewnętrznie niespójny sposób wynikającą z orzecznictwa zasadę w zakresie wyraźnego zdystansowania się przez kartel i naruszył zasadę in dubbio pro reo, przyjmując, iż spółka EniChem S.p.A. uczestniczyła w spotkaniu w dniach 12-13 maja 1993 r. we Florencji i że spotkania mające miejsce w 2002 r., w których uczestniczyła spółka Versalis, miały charakter antykonkurencyjny. Sąd dokonał zatem błędnej oceny oraz nie dokonał merytorycznej kontroli sądowej, przyjmując, że strony te uczestniczyły w kartelu przez cały czas jego trwania (to jest od maja 1993 r. do maja 2002 r.).
   Ponadto Sąd naruszył prawo Unii Europejskiej, pomijając poważne błędy popełnione przez Komisję w określaniu kwoty podstawowej grzywny w rozumieniu wytycznych przy ustalaniu grzywien.
   Sąd naruszył również prawo Unii Europejskiej, utrzymując częściowo w mocy zastosowanie do spółki Versalis okoliczności obciążającej polegającej na powrocie do naruszenia i poza tym nie uzasadnił w wystarczający sposób własnego ustalenia w tej kwestii; ewentualnie Sąd błędnie ustalił procentową obniżkę podwyższenia grzywny i utrzymał odpowiedzialność solidarną spółki Eni za zapłatę również w części związanej z powrotem do naruszenia.
   Zdaniem wnoszących odwołanie Sąd zastosował następnie w sposób oczywiście błędny art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1) przy określaniu maksymalnej kwoty grzywny i popełnił błąd, nie dokonując w pełnym zakresie sądowej kontroli w przedmiocie zastosowania komunikatu w sprawie łagodzenia sankcji przez Komisję. Sąd nie wskazał również, że Komisja naruszyła zasady słuszności, równości traktowania i uzasadnionych oczekiwań, podczas gdy, po pierwsze, naruszył ich możliwość konkurowania „na tych samych zasadach” co pozostałe przedsiębiorstwa w celu uzyskania obniżki grzywny a, po drugie, uznał, że ich współpraca nie zasługiwała na obniżenie kwoty grzywny w rozumieniu ww. komunikatu ani wytycznych.
   Wreszcie wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd nie wykonał merytorycznej kontroli sądowej nad oceną Komisji dotyczącą ustalenia ostatecznej kwoty grzywny.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).


title: Sprawa C-387/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Ancona (Włochy) w dniu 13 sierpnia 2007 r. — MI.VER Srl, Daniele Antonelli przeciwko Provincia di Macerata

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Ancona (Włochy) w dniu 13 sierpnia 2007 r. — MI.VER Srl, Daniele Antonelli przeciwko Provincia di Macerata
   (Sprawa C-387/07)
   (2007/C 283/15)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale di Ancona
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: MI.VER Srl, Daniele Antonelli

      Strona pozwana: Provincia di Macerata
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie „składowania czasowego” pojawiające się w dyrektywie 75/442/EWG (1) w sprawie odpadów zezwala producentowi na zmieszanie lub wymieszanie odpadów określonych różnymi kodami Europejskiego Katalogu Odpadów zgodnie z decyzją Komisji Europejskiej 2000/532/WE (2) z dnia 30 maja 2000 r.?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy kod EWC 15 01 06 „opakowania mieszane” może być używany do identyfikacji odpadów składających się ze zmieszanych ze sobą opakowań z różnych tworzyw czy też kod ten określa wyłącznie opakowania zrobione z kilku tworzyw bądź składające się z niezależnych składników z różnych tworzyw?

      (1)  Dz.U. L 194, str. 39.

      (2)  Dz.U. L 226, str. 3.


title: Sprawa T-184/12: Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2014 r. – Moonich Produktkonzepte & Realisierung. przeciwko OHIM – Thermofilm Australia (HEATSTRIP) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego HEATSTRIP — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuły 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/27

         Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2014 r. – Moonich Produktkonzepte & Realisierung. przeciwko OHIM – Thermofilm Australia (HEATSTRIP)
   (Sprawa T-184/12) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego HEATSTRIP - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuły 75 i 76 rozporządzenia nr 207/2009))
   2014/C 282/34
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Moonich Produktkonzepte & Realisierung GmbH (Sauerlach b. München, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Pannen)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Thermofilm Australia Pty Ltd (Melbourne, Australia) (przedstawiciele: adwokaci J. Kroher i K. Bach)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 stycznia 2012 r. (sprawa R 1956/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Thermofilm Australia Pty Ltd a Moonich Produktkonzepte & Realisierung GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Moonich Produktkonzepte & Realisierung GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (OHIM) i koszty Thermofilm Australia Pty Ltd.

      (1)  Dz.U. C 200 z 7.7.2012.


title: Sprawa T-293/15: Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2015 r. – Banimmo/Komisja

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/49

         Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2015 r. – Banimmo/Komisja
   (Sprawa T-293/15)
   (2015/C 236/65)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Banimmo SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci V. Ost i M. Vanderstraeten)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia i praw skarżącej do dobrej administracji i skutecznej ochrony sądowej, w zakresie w jakim mimo usilnych próśb skarżącej Komisja nigdy nie podała jej powodów odrzucenia jej oferty.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący zmiany w trakcie postępowania niektórych zasadniczych elementów ogłoszenia o poszukiwaniu nieruchomości, z naruszeniem zasad przejrzystości i równości oferentów.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady przejrzystości, gdyż Komisja prowadziła negocjacje z różnymi oferentami w sposób nieprzewidywalny i mało przejrzysty, między innymi z zaniechaniem oficjalnego ogłaszania etapów postępowania i terminów składania ofert.


title: Sprawa C-327/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 26 kwietnia 2007 r. w sprawach połączonych T-109/02 (Bolloré przeciwko Komisji), T-118/02 (Arjo Wiggins Appleton przeciwko Komisji), T-122/02 (Mitsubishi HiTec Paper Bielefeld przeciwko Komisji), T-125/02 (Papierfabrik August Koehler przeciwko Komisji), T-126/02 (M-real Zanders przeciwko Komisji), T-128/02 (Papeteries Mougeot przeciwko Komisji), T-129/02 (Torraspapel przeciwko Komisji), T-132/02 (Distribuidora Vizcaína de Papeles przeciwko Komisji) i T-136/02 (Papelera Guipuzcoana de Zicuñaga przeciwko Komisji), wniesione w dniu 13 lipca 2007 r. przez Bolloré SA

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/6

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 26 kwietnia 2007 r. w sprawach połączonych T-109/02 (Bolloré przeciwko Komisji), T-118/02 (Arjo Wiggins Appleton przeciwko Komisji), T-122/02 (Mitsubishi HiTec Paper Bielefeld przeciwko Komisji), T-125/02 (Papierfabrik August Koehler przeciwko Komisji), T-126/02 (M-real Zanders przeciwko Komisji), T-128/02 (Papeteries Mougeot przeciwko Komisji), T-129/02 (Torraspapel przeciwko Komisji), T-132/02 (Distribuidora Vizcaína de Papeles przeciwko Komisji) i T-136/02 (Papelera Guipuzcoana de Zicuñaga przeciwko Komisji), wniesione w dniu 13 lipca 2007 r. przez Bolloré SA
   (Sprawa C-327/07 P)
   (2007/C 223/06)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Bolloré SA (przedstawiciele: adwokaci C. Momège i P. Gassenbach)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku z tego powodu, że naruszono w nim prawo do obrony spółki Bolloré SA i zasadę domniemania niewinności oraz zniekształcono dowody przy ustalaniu czasu trwania naruszenia;

               —

               wydanie orzeczenia ostatecznego w sprawie T-109/02 na mocy art. 61 statutu Trybunału i na tej podstawie stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2004/337/WE z dnia 20 grudnia 2001 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/E-1/36.212 — Papier samokopiujący) (1) w zakresie dotyczącym Bolloré SA lub w każdym razie obniżyć grzywnę nałożoną na Bolloré SA przez Komisję, którą Sąd utrzymał w mocy;

               —

               w przypadku niewydania przez Trybunał orzeczenia w niniejszej sprawie, rozstrzygnięcie o kosztach w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd zgodnie z wyrokiem Trybunału;

               —

               wreszcie, zgodnie z art. 69 regulaminu, obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi zarówno przed Sądem, jak i przed Trybunałem.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty na poparcie swojego odwołania.
   W zarzucie pierwszym, który składa się z dwóch części, wnosząca odwołanie podnosi po pierwsze, że Sąd naruszył podstawową zasadę poszanowania prawa do obrony, nie stwierdzając nieważności ww. decyzji Komisji, mimo tego, że w tym samym wyroku stwierdził on, iż pismo w sprawie przedstawienia zarzutów nie umożliwiło wnoszącej odwołanie zapoznania się z zarzutem opartym na jej bezpośrednim udziale w naruszeniu ani z okolicznościami faktycznymi przyjętymi przez Komisję na poparcie tego zarzutu, tak że wnosząca odwołanie nie mogła skutecznie podjąć obrony w toku postępowania administracyjnego.
   Wnosząca odwołanie podnosi następnie, że Sąd naruszył jej prawo do obrony również poprzez stwierdzenie, że niezgodność z prawem, jakiej dopuściła się Komisja nie mogła uzasadniać stwierdzenia nieważności spornej decyzji, ponieważ nie miała ona decydującego wpływu na sentencję tej decyzji. Zdaniem wnoszącej odwołanie, pismo w sprawie przedstawienia zarzutów odgrywa bowiem we wspólnotowym prawie konkurencji tak istotną rolę, że nieprzestrzeganie uregulowań związanych z pismem w sprawie przedstawienia zarzutów i dotyczących wskazania i określenia obowiązków nieodzownie powinno było spowodować stwierdzenie nieważności spornej decyzji.
   W zarzucie drugim wnosząca odwołanie stwierdza, że w celu określenia czasu trwania naruszenia, a więc i ustalenia wysokości grzywny nałożonej na Bolloré, Sąd, po pierwsze, naruszył zasadę domniemania niewinności, opierając się na zwykłych i niczym niepopartych wskazówkach, a po drugie, zniekształcił dowody odnoszące się do wartości przyznanej oświadczeniom innej spółki (Arjo Wiggins Appleton) oraz do rzekomego antykonkurencyjnego celu oficjalnego spotkania europejskiego stowarzyszenia europejskich producentów papieru samokopiującego, które odbyło się w dniu 23 stycznia 1992 r. w Zurychu.

      (1)  Dz.U. 2004, L 115, str. 1.


title: Sprawa C-594/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf — Niemcy) — Christoph Becker przeciwko Société Air France SA

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/56

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 24 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf — Niemcy) — Christoph Becker przeciwko Société Air France SA
   (Sprawa C-594/11) (1)

   2013/C 225/107
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 32 z 4.2.2012.


title: Sprawa C-344/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Mora Kommun (Szwecja) w dniu 21 sierpnia 2009 r. — Dan Bengtsson przeciwko Tele2 Sverige AB, Telenor Sverige AB, TeliaSonera Mobile Networks AB, Teracom

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Mora Kommun (Szwecja) w dniu 21 sierpnia 2009 r. — Dan Bengtsson przeciwko Tele2 Sverige AB, Telenor Sverige AB, TeliaSonera Mobile Networks AB, Teracom
   (Sprawa C-344/09)
   ()
   2010/C 317/24
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Mora Kommun

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Dan Bengtsson

      Strona pozwana: Tele2 Sverige AB, Telenor Sverige AB, TeliaSonera Mobile Networks AB, Teracom

      Pytania prejudycjalne

   Komisja ds. środowiska i zdrowia gminy Mora wnosi do Trybunału o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczącego wykładni zalecenia Rady 1999/519/WE (1) w związku z art. 174 ust. 2 WE. Pytanie ma na celu ustalenie, czy poziomy odniesienia wartości pól elektromagnetycznych przewidziane w powyższym zaleceniu należy traktować jako wytyczne dla wdrożenia zasady ostrożności, czy też wspomniana zasada stanowi uzupełnienie omawianego zalecenia?

      (1)  Zalecenie Rady 1999/519/WE z dnia 12 lipca 1999 r. w sprawie ograniczenia narażenia ludności na pola elektromagnetyczne (od 0 Hz do 300 GHz) (Dz.U. L 199, s. 59).