title: Sprawa T-514/17: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2017 r. – Garriga Sadurní i Martí Fonts/SRB

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/36

         Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2017 r. – Garriga Sadurní i Martí Fonts/SRB
   (Sprawa T-514/17)
   (2017/C 374/54)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Antonia Elisenda Garriga Sadurní (Barcelona, Hiszpania) i Josep María Martí Fonts (Barcelona) (przedstawiciel: adwokat E. Silva Pacheco)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 7 czerwca 2017 r. ze skutkiem ex tunc i pozbawienie jej tym samym mocy i skuteczności.

               —

               Zasądzenie na rzecz skarżących odszkodowania w kwocie pięciuset tysięcy euro (500 000 EUR).

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa C-270/17 PPU: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 sierpnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam – Niderlandy) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko Tadasowi Tupikasowi (Odesłanie prejudycjalne — Pilny tryb prejudycjalny — Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych — Europejski nakaz aresztowania — Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW — Procedury przekazywania osób między państwami członkowskimi — Przesłanki wykonania — Podstawy fakultatywnej odmowy wykonania — Artykuł 4a ust. 1, dodany decyzją ramową 2009/299/WSiSW — Nakaz aresztowania wydany do celów wykonania kary pozbawienia wolności — Pojęcie „rozprawy, w wyniku której wydano orzeczenie” — Zainteresowany, który stawił się osobiście na rozprawie w toku postępowania w pierwszej instancji — Postępowanie odwoławcze obejmujące ponowne badanie sprawy pod względem merytorycznym — Nakaz aresztowania, który nie zawiera żadnej informacji umożliwiającej zweryfikowanie, czy w toku postępowania odwoławczego przestrzegano prawa osoby skazanej do obrony)

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/9

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 sierpnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam – Niderlandy) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko Tadasowi Tupikasowi
   (Sprawa C-270/17 PPU) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Europejski nakaz aresztowania - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Procedury przekazywania osób między państwami członkowskimi - Przesłanki wykonania - Podstawy fakultatywnej odmowy wykonania - Artykuł 4a ust. 1, dodany decyzją ramową 2009/299/WSiSW - Nakaz aresztowania wydany do celów wykonania kary pozbawienia wolności - Pojęcie „rozprawy, w wyniku której wydano orzeczenie” - Zainteresowany, który stawił się osobiście na rozprawie w toku postępowania w pierwszej instancji - Postępowanie odwoławcze obejmujące ponowne badanie sprawy pod względem merytorycznym - Nakaz aresztowania, który nie zawiera żadnej informacji umożliwiającej zweryfikowanie, czy w toku postępowania odwoławczego przestrzegano prawa osoby skazanej do obrony))
   (2017/C 374/12)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Amsterdam

      Strony w postępowaniu głównym

   Tadas Tupikas

      Sentencja

   Jeżeli wydające nakaz państwo członkowskie przewidziało kilkuinstancyjne postępowanie karne, w ramach którego mogą zatem być wydane kolejne orzeczenia, przy czym co najmniej jedno z tych orzeczeń było zaoczne, pojęcie „rozprawy, w wyniku której wydano orzeczenie”, w rozumieniu art. 4a ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że dotyczy ono tylko tej instancji postępowania, która zakończyła się wydaniem orzeczenia prawomocnie rozstrzygającego kwestię winy zainteresowanego oraz wymierzonej mu kary, takiej jak kara pozbawienia wolności, po przeprowadzeniu ponownego badania sprawy pod względem merytorycznym zarówno co do faktów jak i co do prawa.
   Postępowanie odwoławcze, takie jak rozpatrywane w sprawie w postępowaniu głównym, objęte jest co do zasady tym pojęciem. Jednakże do sądu odsyłającego należy upewnienie się, że posiada ono wyżej wymienione cechy.

      (1)  Dz.U. C 277 z 21.8.2017.


title: Sprawa C-539/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 13 lipca 2017 r. w sprawie T-65/15, Talanton AE/Komisja Europejska, wniesione w dniu 13 września 2017 r. przez Talanton AE – Symvouleftiki-Ekpaideftiki Etaireia Dianomon, Parochis Ypiresion Marketing kai Dioikisis Epicheiriseon

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/22

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 13 lipca 2017 r. w sprawie T-65/15, Talanton AE/Komisja Europejska, wniesione w dniu 13 września 2017 r. przez Talanton AE – Symvouleftiki-Ekpaideftiki Etaireia Dianomon, Parochis Ypiresion Marketing kai Dioikisis Epicheiriseon
   (Sprawa C-539/17 P)
   (2017/C 374/31)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Talanton AE – Symvouleftiki-Ekpaideftiki Etaireia Dianomon, Parochis Ypiresion Marketing kai Dioikisis Epicheiriseon (przedstawiciel: adwokat K. Damis)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uchylenie w całości wyroku Sądu Unii Europejskiej wydanego w dniu 13 lipca 2017 r. w sprawie T-65/15, Talanton AE – Symvouleftiki-Ekpaideftiki Etaireia Dianomon, Parochis Ypiresion Marketing kai Dioikisis Epicheiriseon/Komisja Europejska;

               —

               uwzględnienie skargi spółki Talanton AE z dnia 6 lutego 2015 r.;

               —

               oddalenie żądania wzajemnego Komisji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Błędne zastosowanie zasady dobrej wiary w wykonywaniu umowy, o której mowa – Naruszenie przepisów dotyczących podwykonawstwa zawartych w mającym zastosowanie rozporządzeniu finansowym:

                           —

                           Sąd dokonał błędnej analizy art. 1134 belgijskiego kodeksu cywilnego w odniesieniu do zastosowania zasady dobrej wiary w wykonywaniu umowy.

                           —

                           Sąd dokonał błędnej wykładni przepisów dotyczących podwykonawstwa zawartych w art. 130 i nast. rozporządzenia (UE) nr 2342/2002 i w postanowieniach umownych I.II.2.4 i II.13.1 przewidzianych w umowie ramowej zawartej pod numerem FP7/2009/1.

               2)

               Błędna wykładnia i błędne zastosowanie postanowienia umownego i oczywisty błąd w ocenie dowodów:

                           —

                           Sąd dokonał błędnej wykładni postanowienia II.22 „Kontrole i audyty” w załączniku II do zawartej umowy, odrzucając niesłusznie wnioski, jakie skarżąca/wnosząca odwołanie zgłosiła w tym względzie.

               3)

               Oczywisty błąd w ocenie dowodów i brak uzasadnienia:

                           —

                           Sąd dopuścił się błędu, przeinaczając w oczywisty sposób kluczowe dowody, na które powołała się wnosząca odwołanie i które zostały uznane przez drugą stronę postępowania.


title: Sprawa T-518/17: Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2017 r. – Olarreaga Marques i Saralegui Reyzabal/SRB

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/37

         Skarga wniesiona w dniu 8 sierpnia 2017 r. – Olarreaga Marques i Saralegui Reyzabal/SRB
   (Sprawa T-518/17)
   (2017/C 374/56)
   Język postępowania: hiszpańskiego

      Strony

      Strona skarżąca: Gorka Olarreaga Marques (Madryt, Hiszpania) i María-Aránzazu Saralegui Reyzabal (Madryt) (przedstawiciel: R. Jiménez Velasco)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 7 czerwca w sprawie przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banco Popular Español S.A.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa C-271/17 PPU: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 sierpnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam – Niderlandy) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko Sławomirowi Andrzejowi Zdziaszkowi (Odesłanie prejudycjalne — Pilny tryb prejudycjalny — Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych — Europejski nakaz aresztowania — Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW — Procedury przekazywania osób między państwami członkowskimi — Przesłanki wykonania — Podstawy fakultatywnej odmowy wykonania — Artykuł 4a ust. 1, dodany decyzją ramową 2009/299/WSiSW — Nakaz aresztowania wydany do celów wykonania kary pozbawienia wolności — Pojęcie „rozprawy, w wyniku której wydano orzeczenie” — Postępowanie w sprawie zmiany wcześniej orzeczonych kar — Orzeczenie, w którym wymierzono karę łączną — Orzeczenie wydane w przypadku, gdy zainteresowany nie stawił się osobiście — Osoba skazana, która nie stawiła się osobiście na rozprawie, w ramach której doszło do pierwotnego skazania, ani w toku postępowania w pierwszej instancji ani w toku postępowania odwoławczego — Osoba, która w toku postępowania odwoławczego broniła się za pośrednictwem obrońcy — Nakaz aresztowania niezawierający informacji w tym zakresie — Konsekwencje w odniesieniu do wykonującego nakaz organu sądowego)

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/10

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 sierpnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam – Niderlandy) – Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko Sławomirowi Andrzejowi Zdziaszkowi
   (Sprawa C-271/17 PPU) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca policyjna i wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Europejski nakaz aresztowania - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Procedury przekazywania osób między państwami członkowskimi - Przesłanki wykonania - Podstawy fakultatywnej odmowy wykonania - Artykuł 4a ust. 1, dodany decyzją ramową 2009/299/WSiSW - Nakaz aresztowania wydany do celów wykonania kary pozbawienia wolności - Pojęcie „rozprawy, w wyniku której wydano orzeczenie” - Postępowanie w sprawie zmiany wcześniej orzeczonych kar - Orzeczenie, w którym wymierzono karę łączną - Orzeczenie wydane w przypadku, gdy zainteresowany nie stawił się osobiście - Osoba skazana, która nie stawiła się osobiście na rozprawie, w ramach której doszło do pierwotnego skazania, ani w toku postępowania w pierwszej instancji ani w toku postępowania odwoławczego - Osoba, która w toku postępowania odwoławczego broniła się za pośrednictwem obrońcy - Nakaz aresztowania niezawierający informacji w tym zakresie - Konsekwencje w odniesieniu do wykonującego nakaz organu sądowego))
   (2017/C 374/13)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Amsterdam

      Strony w postępowaniu głównym

   Sławomir Andrzej Zdziaszek

      Sentencja

               1)

               Pojęcie „rozprawy, w wyniku której wydano orzeczenie” w rozumieniu art. 4a ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że dotyczy ono nie tylko instancji postępowania, w wyniku której wydano orzeczenie w postępowaniu odwoławczym, jeżeli w orzeczeniu tym – po przeprowadzeniu ponownego badania sprawy pod względem merytorycznym – prawomocnie rozstrzygnięto kwestię winy danej osoby, ale dotyczy także następującego po niej postępowania – takiego jak to, w wyniku którego wydano wyrok orzekający karę łączną w sprawie w postępowaniu głównym –zakończonego wydaniem orzeczenia zmieniającego w ostateczny sposób wymiar pierwotnie orzeczonej kary, w zakresie, w jakim organ, który wydał to ostatnie orzeczenie, korzystał w tym względzie z pewnej swobody oceny.

               2)

               Decyzję ramową 2002/584, zmienioną decyzją ramową 2009/299, należy interpretować w ten sposób, że w przypadku, gdy zainteresowany nie stawił się osobiście w toku postępowania lub, w danym przypadku, postepowań właściwych dla zastosowania art. 4a ust. 1 tej decyzji ramowej, ze zmianami, oraz gdy ani informacje zawarte w formularzu sporządzonym zgodnie z jednolitym wzorem europejskiego nakazu aresztowania, załączonym do wspomnianej decyzji ramowej, ani informacje uzyskane na podstawie art. 15 ust. 2 tej samej decyzji ramowej, ze zmianami, nie dostarczają elementów wystarczających do ustalenia, czy zachodzi jedna z sytuacji, o których mowa w art. 4a ust. 1 lit. a)–d) decyzji ramowej 2002/584, ze zmianami, wykonujący nakaz organ sądowy może odmówić wykonania europejskiego nakazu aresztowania.
               Niemniej jednak ta decyzja ramowa, ze zmianami, nie uniemożliwia temu organowi uwzględnienia wszystkich okoliczności charakteryzujących rozpatrywaną przez niego sprawę w celu upewnienia się, czy w toku właściwego postępowania lub właściwych postępowań przestrzegano prawa zainteresowanego do obrony.

      (1)  Dz.U. C 277 z 21.8.2017.


title: Sprawa C-473/15: Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bezirksgericht Linz – Austria) – Peter Schotthöfer & Florian Steiner GbR/Eugen Adelsmayr (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Ekstradycja obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej do państwa trzeciego, w którym jest on narażony na ryzyko poddania go karze śmierci — Obywatelstwo Unii — Artykuły 18 i 21 TFUE — Artykuł 19 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Ochrona przed ekstradycją)

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/11

         Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bezirksgericht Linz – Austria) – Peter Schotthöfer & Florian Steiner GbR/Eugen Adelsmayr
   (Sprawa C-473/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Ekstradycja obywatela państwa członkowskiego Unii Europejskiej do państwa trzeciego, w którym jest on narażony na ryzyko poddania go karze śmierci - Obywatelstwo Unii - Artykuły 18 i 21 TFUE - Artykuł 19 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Ochrona przed ekstradycją))
   (2017/C 374/14)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bezirksgericht Linz

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Peter Schotthöfer & Florian Steiner GbR

      Strona pozwana: Eugen Adelsmayr

      Sentencja

   Artykuł 19 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że pochodzący od państwa trzeciego wniosek o ekstradycję dotyczący obywatela Unii, który korzystając ze swobody przemieszczania się, opuszcza państwo członkowskie pochodzenia w celu przebywania na terytorium innego państwa członkowskiego, powinien zostać przez to ostatnie państwo oddalony, jeżeli istnieje poważne ryzyko, iż w wypadku ekstradycji obywatel ten może zostać poddany karze śmierci.

      (1)  Dz.U. C 406 z 7.12.2015.


title: Sprawa C-543/17: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2017 r. – Komisja Europejska/Królestwo Belgii

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/23

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2017 r. – Komisja Europejska/Królestwo Belgii
   (Sprawa C-543/17)
   (2017/C 374/32)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Hottiaux, L. Nicolae, G. von Rintelen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując w terminie do dnia 1 stycznia 2016 r. wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/61/UE z dnia 15 maja 2014 r. w sprawie środków mających na celu zmniejszenie kosztów realizacji szybkich sieci łączności elektronicznej (Dz.U. L 155, s.1), a w każdym razie nie informując Komisji o takich przepisach, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na tym państwie na mocy art. 13 wskazanej dyrektywy;

               —

               zobowiązanie Królestwa Belgii, na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE, do zapłaty okresowej kary pieniężnej w kwocie 54 639,36 EUR dziennie od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie, z tytułu uchybienia zobowiązaniu do poinformowania o środkach transpozycji dyrektywy 2014/61/UE;

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na podstawie art. 13 dyrektywy 2014/61/UE państwa członkowskie były zobowiązane do przyjęcia krajowych środków transpozycji w terminie do dnia 1 stycznia 2016 r. Komisja twierdzi, że Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na tym państwie na mocy wskazanego przepisu.
   Komisja proponuje w swej skardze, aby na Królestwo Belgii została nałożona okresowa kara pieniężna w kwocie 54 639,36 EUR dziennie.


title: Sprawa T-350/13: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2017 r. – Jordi Nogues/EUIPO – Grupo Osborne (BADTORO) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego BADTORO — Wcześniejsze, słowne unijne i graficzny krajowy, znaki towarowe TORO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Podobieństwo towarów i usług — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/26

         Wyrok Sądu z dnia 20 września 2017 r. – Jordi Nogues/EUIPO – Grupo Osborne (BADTORO)
   (Sprawa T-350/13) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego BADTORO - Wcześniejsze, słowne unijne i graficzny krajowy, znaki towarowe TORO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Podobieństwo towarów i usług - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 374/38)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Jordi Nogues, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Fernández Castellanos, M.J. Sanmartín Sanmartín i E. López Parés)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: początkowo V. Melgar i J. Crespo Carrillo, następnie J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Grupo Osborne, SA (El Puerto de Santa María, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.M. Iglesias Monravá)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 kwietnia 2013 r. (sprawa R 1446/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Grupo Osborne a Jordi Nogues.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 16 kwietnia 2013 r. (sprawa R 1446/2012-2).

               2)

               EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Jordi Nogues, SL.

               3)

               Grupo Osborne, SA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa T-592/17: Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2017 r. – Serra Noguera i in./SRB

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/42

         Skarga wniesiona w dniu 2 sierpnia 2017 r. – Serra Noguera i in./SRB
   (Sprawa T-592/17)
   (2017/C 374/64)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Juan Carlos Serra Noguera (Sant Jordi de Ses Salines, Hiszpania) i 56 innych skarżących (przedstawiciel: adwokat R. García-Bragado Acín)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Przyjęcie do wiadomości złożonej skargi i uznanie SKARGI O STWIERDZENIE NIEWAŻNOŚCI decyzji SRB/EES/2017/08 z dnia 7 czerwca w sprawie przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banco Popular Español S.A. za wniesioną oraz anulowanie wyceny, na której decyzja ta jest oparta;

               —

               Zważywszy na praktyczną niemożliwość cofnięcia wykonania wspomnianej decyzji, stwierdzenie obowiązku SRB naprawienia szkód wyrządzonych skarżącym w wysokości kwoty ich inwestycji lub kwoty, która zostanie określona w ramach wykonania wyroku.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa T-261/16: Wyrok Sądu z dnia 21 września 2017 r. – Portugalia/Komisja [EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 — System wsparcia bezpośredniego dla rolników — Rozporządzenia (WE) nr 73/2009 i 1122/2009 — System kwot mlecznych — Rozporządzenia (WE) nr 1788/2003 i 595/2004 — Zastąpienie kontroli na miejscu przeprowadzanych w gospodarstwach rolnych kontrolami administracyjnymi]

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/32

         Wyrok Sądu z dnia 21 września 2017 r. – Portugalia/Komisja
   (Sprawa T-261/16) (1)

   ([EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 - System wsparcia bezpośredniego dla rolników - Rozporządzenia (WE) nr 73/2009 i 1122/2009 - System kwot mlecznych - Rozporządzenia (WE) nr 1788/2003 i 595/2004 - Zastąpienie kontroli na miejscu przeprowadzanych w gospodarstwach rolnych kontrolami administracyjnymi])
   (2017/C 374/48)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo, J. Saraiva de Almeida i P. Estêvão, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Lewis, G. Braga da Cruz i J. Guillem Carrau, następnie A. Lewis i B. Rechena, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Przedstawiony na podstawie art. 263 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/417 z dnia 17 marca 2016 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2016, L 75, s. 16), w tym wydatki poniesione przez Republikę Portugalską w ramach „[i]nn[ej] pomoc[y] bezpośredni[ej] – art. 68–72 rozporządzenia (WE) nr 73/2009” w odniesieniu do lat budżetowych 2011–2013, w łącznej kwocie 385 762,22 EUR.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 270 z 25.7.2016.


title: Sprawa C-437/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 19 lipca 2017 r. – Gemeinsamer Betriebsrat EurothermenResort Bad Schallerbach GmbH/EurothermenResort Bad

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 19 lipca 2017 r. – Gemeinsamer Betriebsrat EurothermenResort Bad Schallerbach GmbH/EurothermenResort Bad
   (Sprawa C-437/17)
   (2017/C 382/34)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Gemeinsamer Betriebsrat EurothermenResort Bad Schallerbach GmbH

      Strona pozwana: EurothermenResort Bad Schallerbach GmbH

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 45 TFUE i art. 7 ust. 1 rozporządzenia 492/2011/UE w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one krajowemu uregulowaniu takiemu jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym [§ 3 ust. 2 pkt 1 w związku z § 3 ust. 3 i § 2 ust. 1 Urlaubsgesetz, (austriackiej) ustawy o urlopach], zgodnie z którym pracownik, który w sumie przepracował 25 lat, ale nie u tego samego austriackiego pracodawcy, ma prawo do urlopu wypoczynkowego tylko w wymiarze 5 tygodni, podczas gdy pracownik, który przepracował 25 lat u tego samego austriackiego pracodawcy, nabywa prawo do sześciu tygodniu urlopu wypoczynkowego w roku?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii, Dz.U. L 141, s. 1.


title: Sprawa C-184/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Protodikeio Thessalonikis – Grecja) – Ovidiu-Mihaita Petrea/Ypourgou Esoterikon kai Dioikitikis Anasygrotisis (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2004/38/WE — Dyrektywa 2008/115/WE — Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich — Pobyt obywatela państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego pomimo zakazu ponownego wjazdu na terytorium tego państwa — Zgodność z prawem decyzji o cofnięciu zaświadczenia o rejestracji oraz decyzji o wydaleniu z terytorium — Możliwość powołania się na zarzut niezgodności z prawem wcześniejszej decyzji — Obowiązek tłumaczenia)

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/20

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Protodikeio Thessalonikis – Grecja) – Ovidiu-Mihaita Petrea/Ypourgou Esoterikon kai Dioikitikis Anasygrotisis
   (Sprawa C-184/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2004/38/WE - Dyrektywa 2008/115/WE - Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich - Pobyt obywatela państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego pomimo zakazu ponownego wjazdu na terytorium tego państwa - Zgodność z prawem decyzji o cofnięciu zaświadczenia o rejestracji oraz decyzji o wydaleniu z terytorium - Możliwość powołania się na zarzut niezgodności z prawem wcześniejszej decyzji - Obowiązek tłumaczenia))
   (2017/C 382/23)
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Dioikitiko Protodikeio Thessalonikis

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ovidiu-Mihaita Petrea

      Strona pozwana: Ypourgou Esoterikon kai Dioikitikis Anasygrotisis

      Sentencja

               1)

               Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, ani zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań nie stoją na przeszkodzie temu, aby państwo członkowskie, po pierwsze, uchyliło zaświadczenie błędnie wydane obywatelowi Unii, który nadal podlegał zakazowi ponownego wjazdu na terytorium, a po drugie, wydało w stosunku do niego decyzję o wydaleniu uzasadnioną samym tylko ustaleniem, że zakaz ponownego wjazdu na terytorium w dalszym ciągu obowiązuje.

               2)

               Dyrektywa 2004/38 oraz dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich, nie stoją na przeszkodzie temu, aby decyzja nakazująca powrót obywatela Unii Europejskiej – taka jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym – została wydana przez te same władze i zgodnie z tą samą procedurą co decyzja nakazująca powrót nielegalnie przebywającego obywatela państwa trzeciego, która przewidziana jest w art. 6 ust. 1 dyrektywy 2008/115, jeżeli stosowane są środki transpozycji dyrektywy 2004/38, które byłyby bardziej korzystne dla rzeczonego obywatela Unii.

               3)

               Zasada skuteczności nie stoi na przeszkodzie praktyce sądowej, zgodnie z którą obywatel państwa członkowskiego, którego dotyczy decyzja nakazująca powrót w takich okolicznościach jak te w postępowaniu głównym, nie może na poparcie skargi skierowanej przeciwko tej decyzji powoływać się na zarzut niezgodności z prawem decyzji o zakazie ponownego wjazdu na terytorium, która została wcześniej wydana względem tego obywatela, jeżeli zainteresowany dysponował rzeczywistą możliwością zakwestionowania w odpowiednim czasie tej wcześniejszej decyzji w świetle przepisów dyrektywy 2004/38.

               4)

               Artykuł 30 dyrektywy 2004/38 zobowiązuje państwa członkowskie do podjęcia wszelkich środków niezbędnych do tego, aby zainteresowany zrozumiał treść i skutki tej decyzji wydanej na podstawie art. 27 ust. 1 tej dyrektywy, ale nie wymaga on, aby zainteresowany był powiadamiany o tej decyzji w języku, który rozumie lub co do którego można w uzasadniony sposób przypuszczać, że jest dla niego zrozumiały, w sytuacji gdy nie złożył on stosownego wniosku.

      (1)  Dz.U. C 211 z 13.6.2016.


title: Sprawa T-633/17: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2017 r. – Sárossy/Komisja

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/52

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2017 r. – Sárossy/Komisja
   (Sprawa T-633/17)
   (2017/C 382/65)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Róbert Sárossy (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciel: D. Lazar, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 12 czerwca 2017 r. w sprawie o sygnaturze akt Ares(2017)2929030,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 17 lipca 2017 r. w sprawie o sygnaturze akt C(2017)5147 final,

               —

               nakazanie Komisji, aby udzieliła skarżącej dostępu do wszystkich dokumentów unijnego postępowania pilotażowego 8572/15, CHAP (2015)00353, niezależnie od tego, czy owe dokumenty już istnieją czy powinny zostać przedłożone w przyszłości oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut.
   Zdaniem skarżącego za ujawnieniem spornych dokumentów przemawia przeważający interes publiczny, ponieważ ich rozpowszechnienie umożliwi:

               —

               ochronę interesów gospodarczych konsumentów,

               —

               ochronę rynku wewnętrznego,

               —

               kontrolę czynności dochodzeniowych Komisji,

               —

               wzmocnienie demokracji na Węgrzech oraz

               —

               uwypuklenie korzyści dla obywateli wynikających z członkostwa Węgier w Unii Europejskiej.


title: Sprawa T-386/15: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2017 r. – Jordi Nogues/EUIPO – Grupo Osborne (BADTORO) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego BADTORO — Wcześniejsze, graficzny i słowny, unijne znaki towarowe TORO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Podobieństwo towarów i usług — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zawieszenie postępowania administracyjnego — Zasada 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2868/95]

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/28

         Wyrok Sądu z dnia 20 września 2017 r. – Jordi Nogues/EUIPO – Grupo Osborne (BADTORO)
   (Sprawa T-386/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego BADTORO - Wcześniejsze, graficzny i słowny, unijne znaki towarowe TORO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Podobieństwo towarów i usług - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zawieszenie postępowania administracyjnego - Zasada 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2868/95])
   (2017/C 374/41)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Jordi Nogues, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: M.J. Sanmartín Sanmartín i E. López Parés)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Grupo Osborne, SA (El Puerto de Santa María, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.M. Iglesias Monravá)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 kwietnia 2015 r. (sprawa R 2570/2013-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Grupo Osborne a Jordi Nogues.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 17 kwietnia 2015 r. (sprawa R 2570/2013-2).

               2)

               EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Jordi Nogues, SL.

               3)

               Grupo Osborne, SA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2015.


title: Sprawa C-509/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen (Belgia) w dniu 21 sierpnia 2017 r. – Christa Plessers/PREFACO NV, Belgische Staat

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen (Belgia) w dniu 21 sierpnia 2017 r. – Christa Plessers/PREFACO NV, Belgische Staat
   (Sprawa C-509/17)
   (2017/C 374/27)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Arbeidshof te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Christa Plessers

      Strona pozwana: PREFACO NV, Belgische Staat

      Pytanie prejudycjalne

   Czy prawo przejmującego do dokonania wyboru przewidziane w art. 61 § 4 (obecnie art. 61 § 3) belgijskiej ustawy z dnia 31 stycznia 2009 r. w sprawie ciągłości przedsiębiorstw (ustawa WCO) – jako część tytułu 4 tej ustawy regulującego „reorganizację sądową w trybie przejęcia pod nadzorem sądu” jest zgodne z europejską dyrektywą Rady 2001/23/WE (1) z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów, w szczególności z art. 3 i 5 tej dyrektywy w zakresie, w jakim ta „reorganizacja sądowa w trybie przejęcia pod nadzorem sądu” jest dokonywana w celu zachowania całości lub części przedsiębiorstwa zbywającego lub jego działalności?

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 12 marca 2001 r., Dz. U. 2001, L 82, s. 16).


title: Sprawa T-625/17: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2017 r. – Vallina Fonseca/SRB

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/47

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2017 r. – Vallina Fonseca/SRB
   (Sprawa T-625/17)
   (2017/C 374/70)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: José Antonio Vallina Fonseca (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci R. Vallina Hoset i A. Sellés Marco)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji SRB/EES/2017/08 z dnia 7 czerwca 2017 r. w sprawie przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banco Popular Español S.A.; oraz

               —

               Obciążenie Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa T-566/17: Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2017 r. – Molina García/SRB

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/39

         Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2017 r. – Molina García/SRB
   (Sprawa T-566/17)
   (2017/C 374/59)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Jerónimo Molina García (Puente Genil, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Velasco Albalá)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               wyciągnięcie konsekwencji podjęcia błędnej decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji albo ze względu na brak przejrzystości, albo ze względu na niepodjęcie wcześniejszych środków zapobiegawczych, które pozwoliłyby akcjonariuszom na uniknięcie utraty kapitału z powodu obniżenia jego wartości i w konsekwencji, zasądzenie na rzecz skarżącego zapłaty odszkodowania w wysokości kwoty utraconej ze względu na niewłaściwe działanie i błędną decyzję, to jest w wysokości 7 805,29 EUR.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sánchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa C-275/16: Postanowienie prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 14 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Comune di Balzola, Comune di Borgo San Martino, Comune di Camino i in./Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, przy udziale: Poste Italiane SpA

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/24

         Postanowienie prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 14 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Comune di Balzola, Comune di Borgo San Martino, Comune di Camino i in./Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, przy udziale: Poste Italiane SpA
   (Sprawa C-275/16) (1)

   (2017/C 374/34)
   Język postępowania: włoski
   Prezes pierwszej izby Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 314 z 29.8.2016.


title: Sprawa T-682/15 P: Wyrok Sądu z dnia 22 września 2017 r. – Wanègue/Komitet Regionów (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — warunki pracy — Godziny nadliczbowe — Kierowca w grupie zaszeregowania AST 6 — Odebranie prawa do dodatku ryczałtowego za godziny nadliczbowe — Równość broni — Obowiązek uzasadnienia — Naruszenia prawa — Przeinaczenie okoliczności faktycznych)

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/30

         Wyrok Sądu z dnia 22 września 2017 r. – Wanègue/Komitet Regionów
   (Sprawa T-682/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - warunki pracy - Godziny nadliczbowe - Kierowca w grupie zaszeregowania AST 6 - Odebranie prawa do dodatku ryczałtowego za godziny nadliczbowe - Równość broni - Obowiązek uzasadnienia - Naruszenia prawa - Przeinaczenie okoliczności faktycznych))
   (2017/C 374/44)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Patrick Wanègue (Dilbeek, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M.A. Lucas)

      Druga strona postępowania: Komitet Regionów (przedstawiciele: J. C. Cañoto Argüelles i S. Bachotet, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 15 września 2015 r. Wanègue/Komitet Regionów (F-21/15, EU:F:2015:102).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Patrick Wanègue pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komitet Regionów w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Sprawa T-620/16: Wyrok Sądu z dnia 21 września 2017 r. – The Logistical Approach/EUIPO – Idea Groupe (Idealogistic) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Idealogistic — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy idéa logistique — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Badanie stanu faktycznego z urzędu — Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/34

         Wyrok Sądu z dnia 21 września 2017 r. – The Logistical Approach/EUIPO – Idea Groupe (Idealogistic)
   (Sprawa T-620/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Idealogistic - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy idéa logistique - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Badanie stanu faktycznego z urzędu - Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 374/51)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: The Logistical Approach BV (Uden, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat R. Milchior)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Hanf i S. Pétrequin, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Idea Groupe (Montoir de Bretagne, Francja) (przedstawiciel: adwokat P. Langlais)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 czerwca 2016 r. (sprawa R 1435/2015-4) dotyczącą postępowania między Idea Groupe a The Logistical Approach.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               The Logistical Approach BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 402 z 31.10.2016.


title: Sprawa T-515/17: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2017 r. – Sánchez Valverde e Hijos/SRB

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/37

         Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2017 r. – Sánchez Valverde e Hijos/SRB
   (Sprawa T-515/17)
   (2017/C 374/55)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Sánchez Valverde e Hijos SA (Montcada Reixac, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Silva Pacheco)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 7 czerwca 2017 r. ze skutkiem ex tunc i pozbawienie jej tym samym mocy i skuteczności.

               —

               Zasądzenie na rzecz skarżących odszkodowania w kwocie pięciuset ośmiu tysięcy pięciuset euro i pięćdziesięciu centów (508 500,50 EUR).

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa C-488/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 10 sierpnia 2017 r. – postępowanie karne przeciwko Carmelinie Scaglione

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 10 sierpnia 2017 r. – postępowanie karne przeciwko Carmelinie Scaglione
   (Sprawa C-488/17)
   (2017/C 374/24)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strona w postępowaniu głównym

   Carmelina Scaglione

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy załącznik do decyzji 2014/955/UE (1) i rozporządzenie UE nr 1357/2014 (2) należy interpretować w ten sposób, że producent odpadów, jeżeli ich skład nie jest znany, powinien dokonać uprzedniego oznaczenia, a jeżeli tak, to w jakich granicach?

               2)

               Czy badania substancji niebezpiecznych muszą być dokonywane w oparciu o wcześniej ustalone jednolite metody?

               3)

               Czy badania substancji niebezpiecznych powinny opierać się na dokładnej i reprezentatywnej weryfikacji, uwzględniającej skład odpadów, jeżeli jest on już znany lub został określony na etapie oznaczenia, czy też badania substancji niebezpiecznych mogą być dokonywane według kryteriów prawdopodobieństwa z uwzględnieniem tych substancji, których obecności w odpadach można się racjonalnie spodziewać?

               4)

               Czy w razie wątpliwości lub niemożności stwierdzenia obecności lub braku substancji niebezpiecznych w odpadach, odpady te powinny zostać jednak zaklasyfikowane jako odpady niebezpieczne i tak być traktowane, zgodnie z zasadą ostrożności?

      (1)  2014/955/UE: Decyzja Komisji z dnia 18 grudnia 2014 r. zmieniająca decyzję 2000/532/WE w sprawie wykazu odpadów zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE (Dz.U. L 370, s. 44).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1357/2014 z dnia 18 grudnia 2014 r. zastępujące załącznik III do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (Dz.U. L 365, s. 89).


title: Sprawa T-501/16 RENV: Wyrok Sądu z dnia 22 września 2017 r. – D'Agostino /Komisja (Służba publiczna — Personel kontraktowy — Artykuł 3a WZiP — Nieprzedłużenie umowy — Artykuły 12a i 24 regulaminu pracowniczego — Obowiązek staranności — Interes służby)

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/33

         Wyrok Sądu z dnia 22 września 2017 r. – D'Agostino /Komisja
   (Sprawa T-501/16 RENV) (1)

   ((Służba publiczna - Personel kontraktowy - Artykuł 3a WZiP - Nieprzedłużenie umowy - Artykuły 12a i 24 regulaminu pracowniczego - Obowiązek staranności - Interes służby))
   (2017/C 374/50)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi D'Agostino (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat M.A. Lucas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 270 TFUE zmierzający, po pierwsze, do uzyskania stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 1 grudnia 2011 r. o nieprzedłużeniu ze skarżącym umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego, a po drugie, naprawienia szkody, którą poniósł.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Luigi D’Agostino zostaje obciążony kosztami niniejszego postepowania oraz postępowania w sprawie F-93/12 oraz pokrywa własne koszty w sprawie T-670/13 P.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty w sprawie T-670/13 P.

      (1)  Dz.U. C 343 z 10.11.2012 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej o sygnaturze F-93/12).


title: Sprawa C-506/16: Wyrok Trybunału (szósta izba izba) z dnia 7 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto – Portugalia) – José Joaquim Neto de Sousa/Estado português (Odesłanie prejudycjalne — Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej z tytułu użytkowania pojazdów mechanicznych — Dyrektywa 72/166/EWG — Dyrektywa 84/5/EWG — Dyrektywa 90/232/EWG — Kierowca odpowiedzialny za wypadek, w którym spowodował śmierć swojego małżonka będącego pasażerem pojazdu — Prawo krajowe wykluczające odszkodowanie za szkodę materialną poniesioną przez kierowcę odpowiedzialnego za wypadek)

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/7

         Wyrok Trybunału (szósta izba izba) z dnia 7 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto – Portugalia) – José Joaquim Neto de Sousa/Estado português
   (Sprawa C-506/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej z tytułu użytkowania pojazdów mechanicznych - Dyrektywa 72/166/EWG - Dyrektywa 84/5/EWG - Dyrektywa 90/232/EWG - Kierowca odpowiedzialny za wypadek, w którym spowodował śmierć swojego małżonka będącego pasażerem pojazdu - Prawo krajowe wykluczające odszkodowanie za szkodę materialną poniesioną przez kierowcę odpowiedzialnego za wypadek))
   (2017/C 374/10)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal da Relação do Porto

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: José Joaquim Neto de Sousa

      Strona pozwana: Estado português

      Sentencja

   Dyrektywę Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności, drugą dyrektywę Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych, zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/14/WE z dnia 11 maja 2005 r., oraz trzecią dyrektywę Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym wyłączającym prawo kierowcy pojazdu samochodowego odpowiedzialnego w sposób zawiniony za spowodowanie wypadku w ruchu drogowym, w wyniku którego zmarł jego małżonek, pasażer tego pojazdu, do uzyskania odszkodowania za szkodę materialną, którą wspomniany kierowca poniósł w wyniku owej śmierci.

      (1)  Dz.U. C 454 z 05.12.2016.


title: Sprawa T-630/17: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2017 r. – Top Cable/Komisja i SRB

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/48

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2017 r. – Top Cable/Komisja i SRB
   (Sprawa T-630/17)
   (2017/C 374/72)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Top Cable SA (Rubí, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci R. Vallina Hoset i A. Sellés Marco)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji SRB/EES/2017/08 z dnia 7 czerwca 2017 r. w sprawie przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banco Popular Español S.A.;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej program restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A.

               —

               W danym wypadku stwierdzenie, że art. 15, 18, 20, 21, 22 lub 24 rozporządzenia 806/2014 nie znajdują zastosowania zgodnie z art. 277 TFUE; oraz

               —

               Obciążenie Komisji Europejskiej i Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa C-530/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 7 lipca 2017 r. w sprawie T-215/15, M.Y. Azarov/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 7 września 2017 r.

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/21

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 7 lipca 2017 r. w sprawie T-215/15, M.Y. Azarov/Rada Unii Europejskiej, wniesione w dniu 7 września 2017 r.
   (Sprawa C-530/17 P)
   (2017/C 374/30)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Mykola Yanovych Azarov (przedstawiciele: adwokaci A. Egger i G. Lansky)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               1)

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 7 lipca 2017 r. wydanego w sprawie T-215/15;

               2)

               samodzielne ostateczne rozstrzygnięcie sporu poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (2) w zakresie, w jakim dotyczą one wnoszącego odwołanie, a także obciążenie Rady kosztami postępowania przed Trybunałem i przed Sądem;

               3)

               posiłkowo, w odniesieniu do żądania 2), przekazanie sprawy Sądowi, aby wydał orzeczenie zgodnie z oceną prawną dokonaną przez Trybunał, i orzeczenie, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi następujące zarzuty na poparcie odwołania:

               (1)

               Niezgodnie z art. 296 TFUE i art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej Sąd stwierdził, że Rada uzasadniła środki ograniczające, nie naruszając prawa. Rada nie uściśliła uzasadnienia w sposób wystarczająco szczegółowy i konkretny.

               (2)

               Sąd błędnie stwierdził, że Rada nie naruszyła praw podstawowych. Sąd przeprowadził nieprawidłową ocenę naruszenia prawa własności i prawa do wykonywania działalności gospodarczej. W szczególności Sąd błędnie orzekł, że środki są odpowiednie i proporcjonalne. Ponadto Sąd naruszył procedurę i uprawnienia proceduralne.

               (3)

               Sąd błędnie stwierdził, że Rada nie dopuściła się nadużycia władzy. Po pierwsze, Sąd nie przeprowadził żadnej konkretnej analizy dotyczącej wnoszącego odwołanie. Po drugie, Sąd przyjął błędne założenie, iż brak konkretnych dowodów nie jest istotny.

               (4)

               Sąd błędnie stwierdził, że Rada nie naruszyła zasady dobrej administracji. Po pierwsze, przedstawione przez Sąd rozważania dotyczące obowiązku bezstronności Rady są błędne. Po drugie, Sąd naruszył zakres obowiązku starannego ustalenia okoliczności faktycznych. W tym względzie należy także stwierdzić naruszenie uprawnień proceduralnych wnoszącego odwołanie.
               Sąd błędnie stwierdził, że Rada nie popełniła żadnego „oczywistego błędu w ocenie”. Po pierwsze, Sąd naruszył obowiązek kontroli w odniesieniu do zaskarżonego aktu, nie przeprowadzając badania procedury prowadzącej do jego przyjęcia. Sąd błędnie stwierdził, że Rada może oprzeć się jedynie na piśmie Ukrainy. Sąd nie uwzględnił zatem ciążącego na Radzie obowiązku przeprowadzenia dodatkowych ustaleń. Ponadto Sąd naruszył zakres niedawnego orzecznictwa Trybunału dotyczącego środków ograniczających. Ponadto argumentacja Sądu jest w znacznej mierze wyłącznie polityczna i nie uwzględnia ona znaczenia praw podstawowych w państwie trzecim.

      (1)  Dz.U. 2015, L 62, s. 25.

      (2)  Dz.U. 2015, L 62, s. 1.


title: Sprawa T-84/16: Wyrok Sądu z dnia 26 września 2017 r. – Banca Monte dei Paschi di Siena i Banca Widiba/EUIPO – ING-DIBa (WIDIBA) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego widiba — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy DiBa — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Niedopuszczalność odwołania do izby odwoławczej — Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego — Obowiązek należytej staranności]

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/31

         Wyrok Sądu z dnia 26 września 2017 r. – Banca Monte dei Paschi di Siena i Banca Widiba/EUIPO – ING-DIBa (WIDIBA)
   (Sprawa T-84/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego widiba - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy DiBa - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Niedopuszczalność odwołania do izby odwoławczej - Wniosek o przywrócenie stanu poprzedniego - Obowiązek należytej staranności])
   (2017/C 374/46)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Banca Monte dei Paschi di Siena SpA (Sienna, Włochy) i Wise Dialog Bank SpA (Banca Widiba SpA) (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci L. Trevisan i D. Contini)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: H. O’Neill i J. García Murillo, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: ING-DIBa AG (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Gerling i M. Wolpert-Witzel)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 listopada 2015 r. (sprawy połączone R 113/2015-2 i R 174/2015-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między ING-DIBa a Banca Monte dei Paschi di Siena.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Banca Monte dei Paschi di Siena SpA i Wise Dialog Bank SpA (Banca Widiba SpA) zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 13.6.2016.


title: Sprawa C-248/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Austria Asphalt GmbH & Co OG/Bundeskartellanwalt [Odesłanie prejudycjalne — Konkurencja — Koncentracja przedsiębiorstw — Rozporządzenie (WE) nr 139/2004 — Artykuł 3 ust. 1 lit. b) i ust. 4 — Zakres zastosowania — Pojęcie „koncentracji” — Zmiana stosunków w zakresie kontroli w istniejącym przedsiębiorstwie, wskutek której kontrola ta nie jest już sprawowana wyłącznie, lecz wspólnie — Utworzenie wspólnego przedsiębiorstwa pełniącego w sposób trwały wszystkie funkcje samodzielnego podmiotu gospodarczego]

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/7

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Austria Asphalt GmbH & Co OG/Bundeskartellanwalt
   (Sprawa C-248/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Konkurencja - Koncentracja przedsiębiorstw - Rozporządzenie (WE) nr 139/2004 - Artykuł 3 ust. 1 lit. b) i ust. 4 - Zakres zastosowania - Pojęcie „koncentracji” - Zmiana stosunków w zakresie kontroli w istniejącym przedsiębiorstwie, wskutek której kontrola ta nie jest już sprawowana wyłącznie, lecz wspólnie - Utworzenie wspólnego przedsiębiorstwa pełniącego w sposób trwały wszystkie funkcje samodzielnego podmiotu gospodarczego])
   (2017/C 374/09)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Austria Asphalt GmbH & Co OG

      Strona pozwana: Bundeskartellanwalt

      Sentencja

   Wykładni art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw („rozporządzenia WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw”) należy dokonywać w taki sposób, że należy uznać, iż koncentracja w efekcie zmiany rodzaju kontroli sprawowanej nad danym przedsiębiorstwem z wyłącznej na sprawowaną wspólnie następuje wyłącznie pod warunkiem, iż będące efektem przeprowadzenia takiej operacji wspólne przedsiębiorstwo będzie spełniać w sposób trwały wszystkie funkcje samodzielnego podmiotu gospodarczego.

      (1)  Dz.U. C 260 z 18.7.2016.


title: Sprawa T-87/16: Wyrok Sądu z dnia 21 września 2017 r. – Eurofast/Komisja (Pomoc finansowa — Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji — Umowa ASSET — Decyzja o odzyskaniu wierzytelności w drodze potrącenia pewnych kwot wpłaconych w związku z audytem finansowym — Skarga o stwierdzenie nieważności — Uzasadnione oczekiwania — Klauzula arbitrażowa — Termin na przekazanie sprawozdania z audytu — Zasada kontradyktoryjności — Kwalifikowalność kosztów — Odpowiedzialność umowna)

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/31

         Wyrok Sądu z dnia 21 września 2017 r. – Eurofast/Komisja
   (Sprawa T-87/16) (1)

   ((Pomoc finansowa - Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji - Umowa ASSET - Decyzja o odzyskaniu wierzytelności w drodze potrącenia pewnych kwot wpłaconych w związku z audytem finansowym - Skarga o stwierdzenie nieważności - Uzasadnione oczekiwania - Klauzula arbitrażowa - Termin na przekazanie sprawozdania z audytu - Zasada kontradyktoryjności - Kwalifikowalność kosztów - Odpowiedzialność umowna))
   (2017/C 374/47)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Eurofast SARL (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Estrada de Solà, S. Delaude i S. Lejeune, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie odzyskania wierzytelności w drodze potrącenia – na podstawie wniosków z audytu finansowego – pewnych kwot wypłaconych skarżącej w wykonaniu umowy o udzielenie subwencji nr 211625 na realizację projektu Asset, zawartej w ramach siódmego programu ramowego w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji; a po drugie, wniosek na podstawie art. 272 TFUE mający na celu: stwierdzenie nieistnienia wspomnianej wierzytelności; uznanie, że koszty poniesione w wykonaniu umowy o udzielenie subwencji nr 211625 na realizację projektu Asset są kwalifikowalne; potwierdzenie przez Komisję zgodności z prawem przyznanego finansowania; nakazanie Komisji zapłaty kwoty w wykonaniu umowy o udzielenie subwencji nr 607049 na realizację projektu Eksistenz oraz zasądzenie od Komisji zapłaty kary umownej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Od Eurofast SARL zasądza się zapłatę na rzecz Komisji Europejskiej kwoty 78 380,28 EUR odpowiadającej zwrotowi wkładu finansowego, z którego skorzystała ona na podstawie umowy o udzielenie subwencji nr 211625 na realizację projektu „Aeronautic Study on Seamless Transport”, wraz z odsetkami za opóźnienie w wysokości 3,55 % począwszy od dnia 13 stycznia 2015 r., przy czym kwota ta uwzględnia odliczenie kwoty potrąconej, a mianowicie 69 923,68 EUR, które miało miejsce w dniu 17 grudnia 2015 r.

               3)

               Poza własnymi kosztami Eurofast pokrywa koszty poniesione przez Komisję, w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 136 z 18.4.2016.


title: Sprawa T-563/17: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2017 r. – Gayalex Proyectos/SRB

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/39

         Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2017 r. – Gayalex Proyectos/SRB
   (Sprawa T-563/17)
   (2017/C 374/58)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Gayalex Proyectos SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci A. Betancor Álamo i F. Cabrera Molina)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Uwzględnienie niniejszej skargi wraz z towarzyszącymi jej dokumentami, stwierdzenie jej dopuszczalności i uwzględnienie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji SRB/EES/2017/08 w sprawie przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banco Popular Español S.A. i stwierdzenie nieważności tej decyzji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa C-663/15: Postanowienie prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 14 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Umweltverband WWF Österreich/Landeshauptmann von Tirol

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/23

         Postanowienie prezesa drugiej izby Trybunału z dnia 14 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Umweltverband WWF Österreich/Landeshauptmann von Tirol
   (Sprawa C-663/15) (1)

   (2017/C 374/33)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016.


title: Sprawa T-573/17: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2017 r. – Inversiones Flandes i in./SRB

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/40

         Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2017 r. – Inversiones Flandes i in./SRB
   (Sprawa T-573/17)
   (2017/C 374/60)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Inversiones Flandes SL (Madryt, Hiszpania), New Winds Group SL (Madryt, Hiszpania), Sarey Investments SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat R. Jiménez Velasco)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji w odniesieniu do wskazanych motywów, artykułów i zasad oraz przyjęcie innej decyzji wskazującej w sposób całkowicie przejrzysty i pewny rzeczywistą sytuację majątkową Banco Popular SA z gospodarczego punktu widzenia i na powyższej podstawie podjęcie odpowiednich środków;

               —

               wyraźne obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sáchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa C-187/17: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 7 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski Sud u Vukovaru – Chorwacja) – Rafaela Alandžak, Ljubica Alandžak, Rafo Alandžak/EUROHERC osiguranje – dioničko društvo za osiguranje imovine i osoba i druge poslove osiguranja (Odesłanie prejudycjalne — Kontekst faktyczny i prawny sporu w postępowaniu głównym — Brak dostatecznych wyjaśnień — Oczywista niedopuszczalność — Artykuł 53§ 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Artykuł 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem)

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/12

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 7 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Općinski Sud u Vukovaru – Chorwacja) – Rafaela Alandžak, Ljubica Alandžak, Rafo Alandžak/EUROHERC osiguranje – dioničko društvo za osiguranje imovine i osoba i druge poslove osiguranja
   (Sprawa C-187/17) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Kontekst faktyczny i prawny sporu w postępowaniu głównym - Brak dostatecznych wyjaśnień - Oczywista niedopuszczalność - Artykuł 53§ 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Artykuł 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem))
   (2017/C 374/17)
   Język postępowania: chorwacki

      Sąd odsyłający

   Općinski Sud u Vukovaru

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Rafaela Alandžak, Ljubica Alandžak, Rafo Alandžak

      Strona pozwana: EUROHERC osiguranje – dioničko društvo za osiguranje imovine i osoba i druge poslove osiguranja

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Općinski sud u Vukovaru (sąd miejski w Vukovarze, Chorwacja), postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2017 r., jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 168 z 29.5.2017.


title: Sprawa T-214/15: Wyrok Sądu z dnia 21 września 2017 r. – Novartis/EUIPO – Meda (Zymara) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Zymara — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy FEMARA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 — Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/26

         Wyrok Sądu z dnia 21 września 2017 r. – Novartis/EUIPO – Meda (Zymara)
   (Sprawa T-214/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Zymara - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy FEMARA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 - Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 374/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Douglas)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. O’Neill, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Meda AB (Solna, Szwecja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 lutego 2015 r. (sprawa R 550/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Novartis a Meda.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Novartis AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 205 z 22.6.2015.


title: Sprawa C-489/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 10 sierpnia 2017 r. – postępowanie karne przeciwko MAD Srl

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 10 sierpnia 2017 r. – postępowanie karne przeciwko MAD Srl
   (Sprawa C-489/17)
   (2017/C 374/25)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strona w postępowaniu głównym

   MAD Srl

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy załącznik do decyzji 2014/955/UE (1) i rozporządzenie UE nr 1357/2014 (2) należy interpretować w ten sposób, że producent odpadów, jeżeli ich skład nie jest znany, powinien dokonać uprzedniego oznaczenia, a jeżeli tak, to w jakich granicach?

               2)

               Czy badania substancji niebezpiecznych muszą być dokonywane w oparciu o wcześniej ustalone jednolite metody?

               3)

               Czy badania substancji niebezpiecznych powinny opierać się na dokładnej i reprezentatywnej weryfikacji, uwzględniającej skład odpadów, jeżeli jest on już znany lub został określony na etapie oznaczenia, czy też badania substancji niebezpiecznych mogą być dokonywane według kryteriów prawdopodobieństwa z uwzględnieniem tych substancji, których obecności w odpadach można się racjonalnie spodziewać?

               4)

               Czy w razie wątpliwości lub niemożności stwierdzenia obecności lub braku substancji niebezpiecznych w odpadach, odpady te powinny zostać jednak zaklasyfikowane jako odpady niebezpieczne i tak być traktowane, zgodnie z zasadą ostrożności?

      (1)  2014/955/UE: Decyzja Komisji z dnia 18 grudnia 2014 r. zmieniająca decyzję 2000/532/WE w sprawie wykazu odpadów zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE (Dz.U. L 370, s. 44).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 1357/2014 z dnia 18 grudnia 2014 r. zastępujące załącznik III do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (Dz.U. L 365, s. 89).


title: Sprawa T-614/17: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2017 r. – Bonnafous/EACEA

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/45

         Skarga wniesiona w dniu 7 września 2017 r. – Bonnafous/EACEA
   (Sprawa T-614/17)
   (2017/C 374/68)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Laurence Bonnafous (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Blot)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

         w konsekwencji:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 14 listopada 2016 r. w sprawie zwolnienia strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji OUZU z dnia 2 czerwca 2017 r. oddalającej zażalenie strony skarżącej z dnia 3 lutego 2017 r.;

               —

               zasądzenie na rzecz strony skarżącej kwoty 150 000 EUR tytułem zadośćuczynienia;

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 84 EWWiS, nieprawidłowości proceduralnych popełnionych przez pozwaną Agencję, naruszenia zasady dobrej administracji i obowiązku staranności jak również naruszenia prawa do obrony strony skarżącej, a w szczególności jej prawa do bycia wysłuchanym.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący braku normalnych warunków okresu próbnego i naruszenia zasady dobrej administracji oraz obowiązku staranności.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący braku jasno określonych celów, naruszenia art. 80 EWWiS oraz nieprzestrzegania zasady zgodności między grupą funkcyjną IV a zadaniami przydzielonymi stronie skarżącej.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący okoliczności, że sprawozdanie z okresu próbnego opierało się na rażąco błędnym uzasadnieniu.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku staranności i zasady dobrej administracji, jak również nadużycia władzy.


title: Sprawa T-644/17: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2017 r. – DNV GL/EUIPO (Sustainablel)

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/49

         Skarga wniesiona w dniu 20 września 2017 r. – DNV GL/EUIPO (Sustainablel)
   (Sprawa T-644/17)
   (2017/C 374/73)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: DNV GL AS (Høvik, Norwegia) (przedstawiciel: adwokat J. Albers)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Sustainablel” – zgłoszenie nr 15 372 832

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 lipca 2017 r. w sprawie R 2/2017-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               dokonanie rejestracji zgłoszonego unijnego znaku towarowego nr 15 372 832 „Sustainablel” dla wszystkich wskazanych towarów i usług;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-601/17: Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2017 r. – Rubik’s Brand/EUIPO – Simba Toys (Kształt sześcianu)

text:
               6.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/43

         Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2017 r. – Rubik’s Brand/EUIPO – Simba Toys (Kształt sześcianu)
   (Sprawa T-601/17)
   (2017/C 374/65)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rubik’s Brand Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci K. Szamosi i M. Borbás)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Simba Toys GmbH & Co. KG (Fürth, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt sześcianu) – unijny znak towarowy nr 162 784

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 czerwca 2017 r. w sprawie R 452/2017-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i Simba Toys GmbH & Co. KG kosztami postępowania odwoławczego i kosztami postępowania przed Sądem.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt ii) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 65 ust. 6 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-448/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Republika Słowacka) w dniu 25 lipca 2017 r. – EOS KSI Slovensko s.r.o./Ján Danko, Margita Jalčová

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský súd v Prešove (Republika Słowacka) w dniu 25 lipca 2017 r. – EOS KSI Slovensko s.r.o./Ján Danko, Margita Jalčová
   (Sprawa C-448/17)
   (2017/C 382/35)
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Krajský súd v Prešove

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: EOS KSI Slovensko s.r.o.

      Strona pozwana: Ján Danko, Margita Jalčová

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w świetle wyroku w sprawie C-470/12 Pohotovosť i uwag Trybunału Sprawiedliwości UE wyrażonych również w pkt 46 jego uzasadnienia, sprzeczne z wynikającą z prawa Unii zasadą równoważności są przepisy prawne, które w ramach równoważności interesów chronionych ustawowo i ochrony praw konsumenta przed nieuczciwymi warunkami umownymi nie pozwalają, bez zgody pozwanego konsumenta, osobie prawnej, której przedmiot działalności stanowi zbiorowa ochrona konsumentów przed nieuczciwymi warunkami umownymi i która realizuje cel przewidziany w art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG (1) transponowanym przez § 53a ust. 1 i 3 kodeksu cywilnego, na uczestnictwo w charakterze interwenienta ubocznego w postępowaniu sądowym od momentu jego rozpoczęcia i skuteczne wykorzystywanie na rzecz konsumenta środków zaskarżenia i obrony przed sądem w celu zapewniania w ramach tego postępowania ochrony przed regularnym stosowaniem nieuczciwych warunków umownych, podczas gdy w innych wypadkach przystępujący do postępowania sądowego interwenient uboczny popierający żądania pozwanego i mający interes w ustaleniu prawa podmiotowego (majątkowego) przedmiotu postępowania, nie potrzebuje, w odróżnieniu od stowarzyszenia ochrony praw konsumentów, zgody pozwanego, na którego rzecz działa, aby uczestniczyć w postępowaniu sądowym od jego rozpoczęcia i skutecznie wykorzystywać na rzecz pozwanego środki zaskarżenia i obrony przed sądem?

               2)

               Czy zwrot „wyrażone prostym i zrozumiałym językiem” zawarty w art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 również w świetle wniosków Trybunału Sprawiedliwości w wyrokach C-26/13 i C-96/14 należy interpretować w ten sposób, że nie można uznać, iż warunek umowny jest wyrażony prostym i zrozumiałym językiem – czego prawną konsekwencją jest objecie go badaniem przez sąd nieuczciwego charakteru z urzędu – także w wypadku gdy sama instytucja prawna (instrument), którą reguluje jest skomplikowana, jej następstwa prawne są trudne do przewidzenia przez przeciętnego konsumenta a dla jej zrozumienia jest zasadniczo potrzebne profesjonalne doradztwo prawne, którego koszty nie są proporcjonalne do wartości świadczenia uzyskiwanego przez konsumenta na podstawie umowy?

               3)

               Czy – w wypadku gdy o prawach wynikających z umowy konsumenckiej, dochodzonych względem konsumenta jako strony pozwanej, sąd orzeka jedynie na podstawie oświadczeń powoda, wydając nakaz zapłaty w ramach postępowania uproszczonego i nie stosuje w postepowaniu w żaden sposób § 172 ust. 9 kodeksu postępowania cywilnego, który wyklucza wydanie nakazu zapłaty w wypadku istnienia nieuczciwych warunków umownych w umowie konsumenckiej – nie są sprzeczne z prawem Unii przepisy państwa członkowskiego, które, biorąc pod uwagę krótki termin na wniesienie sprzeciwu lub ewentualny brak możliwości skontaktowania się z konsumentem albo jego bezczynność, nie umożliwiają stowarzyszeniu ochrony konsumentów, zdolnemu i upoważnionemu do realizacji celu wyrażonego w art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG, transponowanym przez § 53a ust. 1 i 2 kodeksu cywilnego, skutecznego dochodzenia bez zgody konsumenta (bez wyraźnej odmowy konsumenta) jedynej możliwości ochrony konsumenta w formie sprzeciwu od nakazu zapłaty, w wypadku gdy sąd nie czyni zadość obowiązkowi o, którym mowa w § 172 ust. 9 kodeksu postępowania cywilnego?

               4)

               Czy dla udzielenia odpowiedzi na drugie i trzecie pytanie znaczenie może mieć okoliczność, że w słowackim porządku prawnym konsumentowi nie przysługuje prawo do obowiązkowej pomocy prawnej i że jego niewiedza w dziedzinie, wobec braku reprezentacji przez prawnika, niesie znaczne ryzyko, że nie uświadomi on sobie nieuczciwego charakteru warunków umownych i nie będzie działać w sposób umożliwiający interwencję na jego rzecz w postępowaniu sądowym stowarzyszenia ochrony konsumentów zdolnego i upoważnionego do realizacji celu wyrażonego w art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG, transponowanym przez § 53a ust. 1 i 2 kodeksu cywilnego?

               5)

               Czy z prawem Unii i z wymogiem oceny wszelkich okoliczności sprawy przewidzianym w art. 4 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG nie jest sprzeczny przepis taki jak przepis dotyczący postepowania uproszczonego w przedmiocie wydania nakazu zapłaty (§ 172 ust. 9 kodeksu postępowania cywilnego i nast.), który pozwala: 1) przyznać przedsiębiorcy, ze skutkiem wyroku, prawo do świadczenia pieniężnego, 2) w postępowaniu uproszczonym, 3) przed urzędnikiem administrującym sądem, 4) jedynie na podstawie oświadczeń przedsiębiorcy, i 5) bez zbierania dowodów i w sytuacji 6), gdy konsument nie jest reprezentowany przez prawnika, 7) a jego obrony nie może podjąć się skutecznie, bez jego zgody, stowarzyszenie ochrony konsumentów zdolne i upoważnione do realizacji celu wyrażonego w art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG, transponowanym przez § 53a ust. 1 i 2 kodeksu cywilnego?

      (1)  Dz.U. 1993, L 95, s. 29


title: Sprawa C-186/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Oradea – Rumunia) – Ruxandra Paula Andriciuc i in./Banca Românească SA (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona konsumentów — Dyrektywa 93/13/EWG — Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich — Artykuł 3 ust. 1 i art. 4 ust. 2 — Ocena nieuczciwego charakteru warunków umownych — Umowa kredytowa zawarta w walucie obcej — Ryzyko kursowe w całości obciążające konsumenta — Znacząca nierównowaga wynikających z umowy praw i obowiązków stron — Moment, w którym należy oceniać znaczącą nierównowagę — Warunki „wyrażone prostym i zrozumiałym językiem” — Poziom informacji, który musi zostać zapewniony przez bank)

text:
               13.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 382/21

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Oradea – Rumunia) – Ruxandra Paula Andriciuc i in./Banca Românească SA
   (Sprawa C-186/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Artykuł 3 ust. 1 i art. 4 ust. 2 - Ocena nieuczciwego charakteru warunków umownych - Umowa kredytowa zawarta w walucie obcej - Ryzyko kursowe w całości obciążające konsumenta - Znacząca nierównowaga wynikających z umowy praw i obowiązków stron - Moment, w którym należy oceniać znaczącą nierównowagę - Warunki „wyrażone prostym i zrozumiałym językiem” - Poziom informacji, który musi zostać zapewniony przez bank))
   (2017/C 382/24)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Oradea

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ruxandra Paula Andriciuc i in.

      Strona pozwana: Banca Românească SA

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „głównego przedmiotu umowy” w rozumieniu tego przepisu obejmuje warunek umowny, taki jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym, ujęty w umowie o kredyt w walucie obcej, który nie był indywidualnie negocjowany i na mocy którego kredyt należy spłacić w tej samej walucie obcej co waluta, w której został on zaciągnięty, w wypadku gdy warunek ten określa podstawowe świadczenie charakteryzujące tę umowę. W konsekwencji warunku tego nie można uznać za nieuczciwy, o ile jest on wyrażony prostym i zrozumiałym językiem.

               2)

               Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że wymóg wyrażenia warunku umownego prostym i zrozumiałym językiem oznacza, że w wypadku umów kredytowych instytucje finansowe muszą zapewnić kredytobiorcom informacje wystarczające do podjęcia przez nich świadomych i rozważnych decyzji. W tym względzie wymóg ów oznacza, że warunek dotyczący spłaty kredytu w tej samej walucie obcej co waluta, w której kredyt został zaciągnięty, musi zostać zrozumiany przez konsumenta zarówno w aspekcie formalnym i gramatycznym, jak i w odniesieniu do jego konkretnego zakresu, tak aby właściwie poinformowany oraz dostatecznie uważny i rozsądny przeciętny konsument mógł nie tylko dowiedzieć się o możliwości wzrostu lub spadku wartości waluty obcej, w której kredyt został zaciągnięty, ale również oszacować – potencjalnie istotne – konsekwencje ekonomiczne takiego warunku dla swoich zobowiązań finansowych. Do sądu krajowego należy dokonanie niezbędnych ustaleń w tym zakresie.

               3)

               Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że oceny nieuczciwego charakteru warunku umownego należy dokonywać w odniesieniu do momentu zawarcia danej umowy, z uwzględnieniem ogółu okoliczności, które mogły być znane przedsiębiorcy w owym momencie i mogły mieć wpływ na późniejsze jej wykonanie. Do sądu odsyłającego należy ocena istnienia ewentualnej nierównowagi w rozumieniu rzeczonego przepisu, której to oceny należy dokonać w świetle ogółu okoliczności faktycznych sprawy w postępowaniu głównym i z uwzględnieniem między innymi fachowej wiedzy przedsiębiorcy, w tym przypadku banku, w zakresie ewentualnych wahań kursów wymiany i ryzyka wiążących się z zaciągnięciem kredytu w walucie obcej.

      (1)  Dz.U. C 243 z 4.7.2016.