title: Sprawy połączone T-265/04, T- 292/04 i T-504/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 marca 2009 r. – Tirrenia di Navigazione i in. przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Transport morski — Subwencje przekazane przez władze włoskie spółkom regionalnym — Decyzja stwierdzająca, że pomoc jest w części zgodna a w części niezgodna ze wspólnym rynkiem — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Legitymacja czynna — Nowa pomoc i pomoc istniejąca — Obowiązek uzasadnienia — Art. 4 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3577/92)

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/22

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 marca 2009 r. – Tirrenia di Navigazione i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-265/04, T- 292/04 i T-504/04) (1)

   (Pomoc państwa - Transport morski - Subwencje przekazane przez władze włoskie spółkom regionalnym - Decyzja stwierdzająca, że pomoc jest w części zgodna a w części niezgodna ze wspólnym rynkiem - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Legitymacja czynna - Nowa pomoc i pomoc istniejąca - Obowiązek uzasadnienia - Art. 4 ust. 3 rozporządzenia (EWG) nr 3577/92)
   2009/C 90/33
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca w sprawie T-265/04: Tirrenia di Navigazione SpA, poprzednio Tirrenia di Navigazione SpA i Adriatica di Navigazione SpA (Neapol, Włochy) (przedstawiciele: początkowo G. Roberti, A. Franchi i G. Belletti, następnie G. Roberti i G. Belletti, adwokaci)

      Strona skarżąca w sprawie T-292/04: Caremar SpA (Neapol); Toremar SpA (Livorno, Włochy); Siremar SpA (Palermo, Włochy); i Saremar SpA (Cagliari, Włochy) (przedstawiciele: początkowo G. Roberti, A. Franchi i G. Bellitti, następnie G. Roberti i G. Bellitti, adwokaci)

      Strona skarżąca w sprawie T-504/04: Navigazione Libera del Golfo SpA (Neapol) (przedstawiciele: S. Ravenna i A. Abate, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Di Bucci i E. Righini, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Caremar SpA (przedstawicile: początkowo G. Roberti, A. Franchi i G. Bellitti, następnie G. Roberti i G. Bellitti, adwokaci); i Republika Włoska (przedstawiciel: M. Fiorilli, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności w części decyzji 2005/163/WE Komisji z dnia 16 marca 2004 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Włochy spółkom morskim Adriatica, Caremar, Siremar, Saremar i Toremar (Gruppo Tirrenia) (Dz.U. 2005, L 53, s. 29)

      Sentencja

               1)

               W sprawach T-265/04 i T-292/04, decyzja 2005/163/WE Komisji z dnia 16 marca 2004 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Włochy spółkom morskim Adriatica, Caremar, Siremar, Saremar i Toremar (Gruppo Tirrenia), zostaje uchylona.

               2)

               W sprawie T-504/04, skarga stała się bezprzedmiotowa.

               3)

               W sprawie T-265/04 Komisja pokrywa własne koszty oraz koszty postępowania poniesione przez Tirrenia di Navigazione SpA.

               4)

               W sprawie T-292/04 Komisja pokrywa własne koszty oraz koszty postępowania poniesione przez Caremar SpA, Siremar SpA, Saremar SpA i Toremar SpA.

               5)

               W sprawie T-504/04 Komisja pokrywa włąsne koszty oraz koszty postępowania poniesione przez Navigazione Libera del Golfo SpA.

               6)

               W sprawie T-504/04 Republika Włoska i Caremar pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 239 z 25.9.2004.


title: Sprawa C-273/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 5 czerwca 2014 r. – Pierre Fabre Médicament przeciwko Ministre du budget, des comptes publics et de la réforme de l'Etat, Ministre des affaires sociales et de la santé

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 5 czerwca 2014 r. – Pierre Fabre Médicament przeciwko Ministre du budget, des comptes publics et de la réforme de l'Etat, Ministre des affaires sociales et de la santé
   (Sprawa C-273/14)
   2014/C 282/29
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pierre Fabre Médicament

      Strony pozwane: Ministre du budget, des comptes publics et de la réforme de l'Etat, Ministre des affaires sociales et de la santé

      Pytania prejudycjalne

   Czy przepisy art. 6 pkt 3 i 5 dyrektywy Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych (1) mają zastosowanie do decyzji o wykreśleniu leku gotowego z wykazu produktów leczniczych podawanych pacjentom hospitalizowanym w zakładach opieki zdrowotnej, których koszty mogą być pokryte w ramach obowiązkowych systemów ubezpieczenia zdrowotnego dodatkowo, oprócz kosztów świadczeń szpitalnych pokrywanych w ramach ryczałtów odnoszących się do pobytu i świadczeń zdrowotnych ustalonych dla poszczególnych jednorodnych grup pacjentów?

      (1)  Dz.U. L 40, s. 8.


title: Sprawa C-124/14: Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/22

         Skarga wniesiona w dniu 17 marca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-124/14)
   2014/C 175/27
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Cattabriga i M. van Beek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że wykluczając względem personelu „wyższego szczebla” (to znaczy lekarzy) krajowego systemu opieki zdrowotnej prawo do wymiaru pracy wynoszącego maksymalnie średnio 48 godzin tygodniowo, a także względem wszystkich pracowników służby zdrowia w ramach tego systemu prawo do dobowego odpoczynku w wymiarze 11 nieprzerwanych godzin, nie zapewniając im przy tym odpowiedniego równoważnego odpoczynku wyrównawczego, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3, 6 i 17 ust. 2 dyrektywy 2003/88/WE (1);

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Artykuły 3 i 6 dyrektywy 2003/88/WE zobowiązują państwa członkowskie do przyjęcia niezbędnych środków w celu zapewnienia, po pierwsze, że każdy pracownik jest uprawniony do minimalnego dobowego odpoczynku w wymiarze 11 nieprzerwanych godzin, w okresie 24-godzinnym, a po drugie, że przeciętny wymiar czasu pracy w okresie siedmiodniowym, łącznie z pracą w godzinach nadliczbowych, nie przekracza 48 godzin. Chociaż odstępstwa od tych przepisów nie są całkowicie wykluczone, podlegają one jednak szczególnym warunkom.
   Dokonując transpozycji dyrektywy 2003/88, włoski prawodawca naruszył te przepisy wykluczając wszystkich lekarzy „wyższego szczebla” krajowego systemu opieki zdrowotnej z zakresu stosowania przepisów dotyczących maksymalnego tygodniowego średniego wymiaru czasu pracy oraz wszystkich pracowników służby zdrowia w ramach tego systemu z zakresu stosowania przepisów dotyczących dobowego odpoczynku.
   W szczególności Komisja zauważa, w pierwszej kolejności, że we Włoszech wszyscy lekarze pracujący w ramach krajowego systemu opieki zdrowotnej są formalnie zaklasyfikowani jako pracownicy „wyższego szczebla” na mocy przepisów ustawodawczych i krajowych układów zbiorowych dotyczących tego systemu, nie korzystając przy tym z uprawnień związanych ze stanowiskami wyższego szczebla lub autonomii w zakresie godzin pracy. W drugiej kolejności włoskie władze nie były w stanie wykazać, że pracownicy służby zdrowia krajowego systemu opieki zdrowotnej, względem których wykluczone zostało prawo do dobowego odpoczynku w wymiarze 11 nieprzerwanych godzin korzystają jednak zaraz po zakończeniu pracy z odpowiedniego równoważnego odpoczynku wyrównawczego.

      (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s. 9).


title: Sprawa C-417/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 10 lipca 2017 r. – Hera Comm Srl/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato, Autorità per l’Energia Elettrica il Gas e il Sistema Idrico

text:
               9.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 10 lipca 2017 r. – Hera Comm Srl/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato, Autorità per l’Energia Elettrica il Gas e il Sistema Idrico
   (Sprawa C-417/17)
   (2017/C 338/08)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hera Comm Srl

      Strona pozwana: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato, Autorità per l’Energia Elettrica il Gas e il Sistema Idrico

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy „ratio” dyrektywy „ogólnej” 2005/29/WE (1), rozumianej jako „siatka zabezpieczająca” dla ochrony konsumentów, jak też w szczególności jej motyw 10, art. 3 ust. 4 i art. 5 ust. 3 sprzeciwiają się normie krajowej, która sprowadza ocenę poszanowania konkretnych obowiązków przewidzianych w dyrektywach sektorowych 2009/72/WE (2) i 2009/73/WE (3) dla ochrony użytkowników w ramach stosowania dyrektywy ogólnej 2005/29/WE o nieuczciwych praktykach handlowych, wykluczając w konsekwencji interwencję organu sektorowego – w niniejszym wypadku AEEGSI – mającą na celu zwalczanie naruszeń dyrektywy sektorowej w każdym wypadku, w którym naruszenie mogłoby stanowić również nieprawidłową lub nieuczciwą praktykę handlową?

               2)

               Czy zasadę lex specialis, o której mowa w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, należy postrzegać jako zasadę regulującą stosunki między uregulowaniami (uregulowanie ogólne i uregulowanie sektorowe) czy jako regulującą stosunki między normami (normy ogólne i normy szczególne) lub też stosunki między niezależnymi organami powołanymi do regulacji i monitorowania danych sektorów?

               3)

               Czy pojęcie „kolizji” w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE można uznać za spełnione tylko w wypadku radykalnej sprzeczności między przepisami dotyczącymi nieuczciwych praktyk handlowych i innymi normami prawa Unii, które regulują szczególne aspekty praktyk handlowych, czy też wystarczy, by rozpatrywane normy ustanawiały regulację różniącą się od uregulowania dotyczącego nieuczciwych praktyk handlowych, która prowadzi do kolizji norm w odniesieniu do danego stanu faktycznego?

               4)

               Czy pojęcie przepisów prawnych Wspólnoty, o którym mowa w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, odnosi się tylko do przepisów zawartych w rozporządzeniach i dyrektywach europejskich oraz przepisów bezpośrednio ich transponujących czy też obejmuje również przepisy ustawowe i wykonawcze wdrażające zasady prawa europejskiego?

               5)

               Czy zasada lex specialis, przewidziana w motywie 10 i w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, oraz art. 37 dyrektywy 2009/72/WE i art. 41 dyrektywy 2009/73/WE sprzeciwiają się interpretacji odpowiednich krajowych przepisów transponujących w ten sposób, że w każdym wypadku, w którym w sektorze reglamentowanym, który podlega sektorowemu reżimowi prawa ochrony konsumentów przyznającemu uprawnienia regulacyjne i uprawnienia do nakładania kar organowi sektorowemu, wystąpi zachowanie objęte pojęciem „praktyki agresywnej” w rozumieniu art. 8 i 9 dyrektywy 2005/29/WE lub „agresywnej w każdych okolicznościach” w rozumieniu załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE, ma zawsze zastosowanie uregulowanie ogólne dotyczące nieuczciwych praktyk i to również wtedy, gdy istnieje uregulowanie sektorowe przyjęte dla ochrony (tychże) konsumentów i oparte na przepisach prawa Unii, które w sposób wyczerpujący reguluje wspomniane „praktyki agresywne” i „agresywne w każdych okolicznościach” lub w każdym razie „praktyki nieprawidłowe lub nieuczciwe”?

      (1)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22).

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211, s. 55).

      (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 2003/55/WE (Dz.U. L 211, s. 94).


title: Sprawa C-320/07 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 marca 2009 r. — Antartica Srl przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), The Nasdaq Stock Market Inc. (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 5 — Odmowa rejestracji — Wcześniejszy znak towarowy cieszący się renomą NASDAQ — Oznaczenie graficzne nasdaq — Używanie wcześniejszego znaku towarowego dla towarów i usług rzekomo oferowanych nieodpłatnie — Czerpanie nienależnej korzyści z odróżniającego charakteru lub renomy wcześniejszego znaku towarowego — Właściwy krąg odbiorców)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 marca 2009 r. — Antartica Srl przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), The Nasdaq Stock Market Inc.
   (Sprawa C-320/07 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 5 - Odmowa rejestracji - Wcześniejszy znak towarowy cieszący się renomą NASDAQ - Oznaczenie graficzne „nasdaq” - Używanie wcześniejszego znaku towarowego dla towarów i usług rzekomo oferowanych nieodpłatnie - Czerpanie nienależnej korzyści z odróżniającego charakteru lub renomy wcześniejszego znaku towarowego - Właściwy krąg odbiorców)
   2009/C 113/12
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Antartica Srl (przedstawiciele: E. Racca i A. Fusillo, avvocati)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik), The Nasdaq Stock Market Inc. (przedstawiciele: J. van Manen i J. Hofhuis, advocaten)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 10 maja 2007 r. w sprawie T-47/06 Antartica przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił jako bezzasadną skargę wniesioną przez zgłaszającego graficzny znak towarowy „nasdaq” dla towarów należących do klas 9, 12, 14, 25 i 28 na decyzję R752/2004-2 Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 grudnia 2005 r. dotyczącą uchylenia decyzji Wydziału Sprzeciwów, w której oddalono sprzeciw wniesiony przez właściciela słownych, wspólnotowego i krajowego, znaków towarowych „NASDAQ” dla towarów należących do klas 9, 16, 35, 36, 38 i 42 — Wykładnia art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Antartica Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa T-38/06: Skarga wniesiona w dniu  23 stycznia 2006 r.  przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               25.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 74/31

         Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2006 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-38/06)
   (2006/C 74/57)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska [przedstawiciel: Paolo Gentili, Avvocato dello Stato]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej, z dnia 10 listopada 2005 r. nr 11877 — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — mającej za przedmiot Program POR Kampania (nr CCI 1999 IT 16 1 PO 007) — żądanie zapłaty nr 2005 2716;

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej, z dnia 18 listopada 2005 r. nr 12362 — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — mającej za przedmiot Program DOCUP Ob 2 — Latium 2000 — 2006 (nr CCI 2000 IT 16 2 DO 009) — żądanie zapłaty SYSFIN nr 2005 2707 Adonis 2005 23064, pismo ministra gospodarki i finansów z dnia 26 października 2005 r., nr referencyjny 0031966;

               —

               stwierdzenie nieważności noty Komisji Europejskiej, Dyrekcja Generalna ds. Polityki Regionalnej, z dnia 18 listopada 2005 r. nr 12363 — Programy i projekty na Cyprze, w Grecji, na Węgrzech, we Włoszech, na Malcie i w Niderlandach — mającej za przedmiot Program POR Kampania (nr CCI 1999 IT 16 1 PO 007) — żądanie zapłaty nr 2005 2871;

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich aktów pozostających w związku i wcześniejszych;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są identyczne jak w sprawie T-345/04, Republika Włoska przeciwko Komisji (1).

      (1)  Dz.U C 262 z 23 października 2004, str. 55.


title: Sprawa T-533/12: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2012 r. — IBSolution przeciwko OHIM — IBS (IBSolution)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/19

         Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2012 r. — IBSolution przeciwko OHIM — IBS (IBSolution)
   (Sprawa T-533/12)
   2013/C 46/35
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: IBSolution GmbH (Neckarsulm, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Ekey)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: IBS AB (Solna, Szwecja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie zasadności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 września w sprawie R 771/2011-2;

               —

               zmianę decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 września w sprawie R 771/2011-2 poprzez dopuszczenie rejestracji zgłoszonego znaku towarowego.

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „IBSolution” dla usług z klas 35, 41 i 42 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8421877

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: IBS AB

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny znak towarowy „IBS” zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy pod nr 38729 dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 41 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/209


title: Sprawa C-605/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 24 grudnia 2012 r. — Welmory Sp z.o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny (Polska) w dniu 24 grudnia 2012 r. — Welmory Sp z.o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Gdańsku
   (Sprawa C-605/12)
   2013/C 79/15
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Welmory Sp z.o.o.

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku

      Pytanie prejudycjalne

   Czy dla opodatkowania usług świadczonych przez spółkę A z siedzibą w Polsce na rzecz spółki B z siedzibą w innym Państwie Członkowskim UE, w sytuacji gdy spółka B prowadzi działalność gospodarczą wykorzystując infrastrukturę spółki A, stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 44 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) będzie miejsce gdzie siedzibę ma spółka A?

      (1)  Dz.U.L.347, s.1


title: Sprawa C-171/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rajonen syd Sofija (Bułgaria) w dniu 24 marca 2016 r. – postępowanie karne przeciwko Trajanowi Beszkowowi

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rajonen syd Sofija (Bułgaria) w dniu 24 marca 2016 r. – postępowanie karne przeciwko Trajanowi Beszkowowi
   (Sprawa C-171/16)
   (2016/C 200/17)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Rajonen syd Sofija

      Strona w postępowaniu głównym

   Trajan Beszkow

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jak należy interpretować pojęcie „nowego postępowania karnego”, zawarte w decyzji ramowej Rady 2008/675/WSiSW z dnia 24 lipca 2008 r. w sprawie uwzględniania w nowym postępowaniu karnym wyroków skazujących zapadłych w państwach członkowskich Unii Europejskiej; czy to postępowanie musi być związane z ustaleniem ponoszenia winy za popełnione przestępstwo czy też dopuszczalne jest, aby chodziło o postępowanie, w ramach którego zgodnie z krajowym prawodawstwem drugiego państwa członkowskiego wymierzona uprzednio na mocy orzeczenia sądu kara powinna absorbować inną sankcję lub być z nią połączona, lub odpowiednio należy orzec o jej odrębnym odbyciu?

               2)

               Czy art. 3 ust. 1 w związku z motywem 13 decyzji ramowej 2008/675/WSiSW należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza on krajowe uregulowanie prawne, w którym przewidziano, że procedura – niezbędna przy uwzględnieniu uprzedniego wyroku wydanego w innym państwie członkowskim – nie może zostać wszczęta przez skazanego, a jedynie przez państwo członkowskie, w którym wydano uprzedni wyrok, lub odpowiednio przez państwo członkowskie, w którym prowadzone jest nowe postępowanie karne?

               3)

               Czy art. 3 ust. 3 decyzji ramowej 2008/675/WSiSW należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, aby państwo prowadzące nowe postępowanie karne zmieniło sposób wykonania kary wymierzonej w państwie członkowskim, w którym wydano uprzedni wyrok, w tym także w wypadkach, w których zgodnie z krajowym prawodawstwem drugiego państwa członkowskiego wymierzona w uprzednim orzeczeniu sądu kara powinna absorbować inną sankcję lub być z nią połączona, lub odpowiednio należy orzec o jej odrębnym odbyciu?


title: Sprawa T-95/10: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — Cindu Chemicals i in. przeciwko ECHA

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/65

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — Cindu Chemicals i in. przeciwko ECHA
   (Sprawa T-95/10)
   2010/C 113/97
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cindu Chemicals BV (Uithoorn, Niderlandy), Deza, a.s. (Valašské Meziříčí, Republika Czeska), Koppers Denmark A/S (Nyborg, Dania), Koppers UK Ltd (Scunthorpe, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: K. Van Maldegem, R. Cana, adwokaci, i P. Sellar, solicitor)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu w części, w jakiej dotyczy on oleju antracenowego, niskoantracenowego;

               —

               obciążenie ECHA kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności, w części, decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów („ECHA”) (ED/68/2009) klasyfikującej olej antracenowy, niskoantracenowy, numer CAS 90640-82-7 (zwany dalej „olejem niskoantracenowym”) jako substancję spełniającą kryteria określone w art. 57 lit. d) i e) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (1) (zwanego dalej „REACH”), zgodnie z art. 59 REACH.
   Na podstawie zaskarżonej decyzji, o której skarżące dowiedziały się z komunikatu prasowego ECHA, olej niskoantracenowy został dołączony do wykazu 14 substancji chemicznych kandydackiej listy substancji wzbudzających szczególnie duże obawy w celu ostatecznego umieszczenia jej w załączniku XIV do REACH. W zaskarżonym akcie wskazano, że olej antracenowy, niskoantracenowy, sklasyfikowano jako substancję wzbudzającą szczególnie duże obawy ze względu na to, że jest on substancją rakotwórczą, mutagenną i wykazującą bardzo dużą zdolność do biokumulacji, zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku XIII do REACH.
   Skarżące twierdzą, że zaskarżony akt narusza obowiązujące reguły dotyczące klasyfikowania substancji chemicznych jako substancji wzbudzających szczególnie duże obawy na podstawie REACH. W uzasadnieniu swej skargi podnoszą cztery zarzuty, które są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-94/10 Rütgers Germany i in. przeciwko ECHA.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1).


title: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 5 października 2004 r. w sprawie C-192/03 P: Alcon Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) oraz Dr. Robert Winzer Pharma GmbH (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego — Art. 51 rozporządzenia nr 40/94 — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Art. 7 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 40/94 — Charakter odróżniający nabyty przez używanie — Art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 — Wyraz „BSS”)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/21

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 5 października 2004 r.
   w sprawie C-192/03 P: Alcon Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) oraz Dr. Robert Winzer Pharma GmbH (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego - Art. 51 rozporządzenia nr 40/94 - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Art. 7 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 40/94 - Charakter odróżniający nabyty przez używanie - Art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 40/94 - Wyraz „BSS”)
   (2005/C 6/41)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-192/03 P, mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału, wniesione dnia 2 maja 2003 r., Alcon Inc., poprzednio Alcon Universal Ltd, z siedzibą w Hünenberg (Szwajcaria) (adwokaci C. Morcom QC oraz S. Clark), pozostałe strony postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), (pełnomocnicy: S. Laitinen i A. Sesma Merino) Dr. Robert Winzer Pharma GmbH siedzibą w Olching (Niemcy) (adwokat: S. Schneller) Trybunał (szósta izba), w składzie J.-P. Puissochet (sprawozdawca), prezes izby, F. Macken i U. Lõhmus, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 5 października 2004 r. postanowienie, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Alcon Inc. zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 158 z 5.7.2003.


title: Sprawa T-572/10: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2010 r. — Komisja przeciwko Commune de Millau

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/19

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2010 r. — Komisja przeciwko Commune de Millau
   (Sprawa T-572/10)
   2011/C 72/33
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Petrova, pełnomocnik, i E. Bouttier, adwokat)

      Strona pozwana: Commune de Millau (Millau, Francja)

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               orzeczenie, że Commune de Millau ponosi odpowiedzialność solidarną za zobowiązania i długi Société d’économie mixte d’équipement de l’Aveyron (SEMEA) wobec Komisji Europejskiej;

               —

               obciążenie Commune de Millau solidarnie z SEMEA odpowiedzialnością za zapłatę na rzecz strony skarżącej kwoty głównej 41 012 EUR wraz z odsetkami od dnia 10 marca 1992 r. lub — ewentualnie — od dnia 27 kwietnia 1993 r.;

               —

               zasądzenie kapitalizacji odsetek;

               —

               obciążenie Commune de Millau solidarnie z SEMEA kwotą 5 000 EUR tytułem sankcji za umyślne utrudnianie postępowania przez SEMEA;

               —

               obciążenie Commune de Millau kosztami postępowania solidarnie z SEMEA kosztami postępowania w niniejszej sprawie;

               —

               połączenie niniejszej sprawy ze sprawą T-168/10 Komisja przeciwko SEMEA.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty podnoszone przez skarżącą są identyczne z tymi, które podniesione zostały w sprawie T-168/10 Komisja przeciwko SEMEA (1), przy czym Komisja podnosi dodatkowo, że Commune de Millau ponosi odpowiedzialność solidarną za zapłatę długu SEMEA, ponieważ Commune Millau przejęła aktywa i pasywa SEMEA, w tym umowę zawartą między SEMEA a Komisją, która to umowa jest źródłem sporu.

      (1)  Dz.U. 2010, C 161, s. 48.


title: Sprawa T-159/10: Wyrok Sądu z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Air France przeciwko OHIM (kształt równoległoboku) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego kształt równoległoboku — Bezwzględna podstawa odmowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/22

         Wyrok Sądu z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Air France przeciwko OHIM (kształt równoległoboku)
   (Sprawa T-159/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego kształt równoległoboku - Bezwzględna podstawa odmowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 160/34
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Société Air France (Roissy-en-France, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Grolée)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 stycznia 2010 r. (sprawa R 1018/2009-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia przedstawiającego kształt równoległoboku jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Société Air France zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa T-186/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 lipca 2008 r. — Ashoka przeciwko OHIM (DREAM IT, DO IT!) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego DREAM IT, DO IT! — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/51

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 lipca 2008 r. — Ashoka przeciwko OHIM (DREAM IT, DO IT!)
   (Sprawa T-186/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego DREAM IT, DO IT! - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 209/89)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Ashoka (Arlington, Virginia, Stany Zjednoczone (przedstawiciele: A. Link i A. Jaeger-Lenz, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 marca 2007 r. (sprawa R 635/2006-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego DREAM IT, DO IT! jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ashoka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007.


title: Sprawa T-346/15: Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2015 r. – Bank Tejarat/Rada

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/62

         Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2015 r. – Bank Tejarat/Rada
   (Sprawa T-346/15)
   (2015/C 302/77)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bank Tejarat (Teheran, Iran) (przedstawiciele: S. Zaiwalla, P. Reddy, A. Meskarian, solicitors, M. Brindle, QC, oraz R. Blakeley, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/556 z dnia 7 kwietnia 2015 r. zmieniającej decyzję Rady 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 92, s. 101) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/549 z dnia 7 kwietnia 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 92, s. 12) w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącej;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 266 TFUE

                           —

                           Zaskarżone środki naruszają art. 266 TFUE, gdyż Rada nie podjęła wszelkich niezbędnych środków w celu wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie T-176/12.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady powagi rzeczy osądzonej

                           —

                           Zaskarżone środki naruszają zasady powagi rzeczy osądzonej, pewności prawa lub ostateczności orzeczeń.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do skutecznej ochrony sądowej

                           —

                           Zaskarżone środki naruszają zasadę efektywności, prawo do skutecznej ochrony sądowej oraz prawa skarżącej wynikające z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej lub art. 6 i 13 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka, gdyż ich przyjęcie niweluje skutki wyroku Trybunału Sprawiedliwości w sprawie T-176/12.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji

                           —

                           Zaskarżone środki naruszają prawo skarżącej do dobrej administracji, gdyż Rada nie traktowała jej w sposób bezstronny ani sprawiedliwy.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa do poszanowania dobrego imienia oraz prawa własności

                           —

                           Zaskarżone środki godzą w prawa skarżącej wynikające z art. 7 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej lub art. 8 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i art. 1 Protokołu nr 1 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka lub zasadę proporcjonalności.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia

                           —

                           Rada odpowiednio nie uzasadniła zaskarżonych środków, skutkiem czego skarżąca nie mogła odpowiednio ustosunkować się do stawianych jej zarzutów.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący oczywistego błędu w ocenie

                           —

                           Materialnoprawne kryteria umieszczenia w wykazie w każdym razie nie zostały spełnione, zaś wskutek przyjęcia zaskarżonych środków Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, gdyż zarzuty, na jakie się powołała w ich uzasadnieniu są nieprawdziwe, a kryteria umieszczenia w wykazie nie zostały spełnione.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w  Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 10 z 14.1.2006 .

text:
               28.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/27

         (2006/C 22/54)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 10 z 14.1.2006.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 330 z 24.12.2005.

      Dz.U. C 315 z 10.12.2005.

      Dz.U. C 296 z 26.11.2005.

      Dz.U. C 281 z 12.11.2005.

      Dz.U. C 271 z 29.10.2005.

      Dz.U. C 257 z 15.10.2005.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa C-132/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság (Węgry) w dniu 2 kwietnia 2008 r. — Lidl Magyarország Kereskedelmi Bt. przeciwko Nemzeti Hírközlési Hatóság Tanácsa

text:
               19.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság (Węgry) w dniu 2 kwietnia 2008 r. — Lidl Magyarország Kereskedelmi Bt. przeciwko Nemzeti Hírközlési Hatóság Tanácsa
   (Sprawa C-132/08)
   (2008/C 183/14)
   Język postępowania: węgierski
   Sąd krajowy
   Fővárosi Bíróság
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lidl Magyarország Kereskedelmi Bt.

      Strona pozwana: Nemzeti Hírközlési Hatóság Tanácsa.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1999/5/WE (1) dotyczący swobodnego przepływu urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych (zwanych dalej „urządzeniami”) można interpretować w ten sposób, że nie wolno nakładać innych, wykraczających poza przepisy wskazanego artykułu obowiązków w zakresie sprzedaży urządzeń podlegających tej dyrektywie, opatrzonych oznakowaniem CE przez producenta mającego siedzibę w innym państwie członkowskim?

               2)

               Czy przepisy art. 2 lit. e) i f) dyrektywy 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (2), z punktu widzenia obowiązków w zakresie sprzedaży można interpretować w ten sposób, że za producenta może być również uznany podmiot sprzedający urządzenia w jednym z państw członkowskich (który nie brał udziału w procesie ich wytwarzania), którego siedziba nie znajduje się w tym samym państwie członkowskim, co siedziba producenta?

               3)

               Czy przepisy art. 2 lit. e) pkt i), ii) i iii) i art. 2 lit. f) dyrektywy 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady można interpretować w ten sposób, że dystrybutor (który nie jest tożsamy z producentem) urządzeń produkowanych w innym państwie członkowskim może być zobowiązany do wystawienia deklaracji zgodności zawierającej dane techniczne tych urządzeń?

               4)

               Czy przepisy art. 2 lit. e) pkt i), ii) i iii) i art. 2 lit. f) dyrektywy 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady można interpretować w ten sposób, że podmiot zajmujący się wyłącznie sprzedażą określonych urządzeń w państwie członkowskim, na którego terytorium ma siedzibę, może być jednocześnie uznany za producenta tych urządzeń, jeżeli jego działalność w charakterze dystrybutora nie ma wpływu na cechy urządzeń dotyczące bezpieczeństwa?

               5)

               Czy art. 2 lit. f) dyrektywy 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady można interpretować w ten sposób, że dystrybutorowi, którego definicję ten przepis zawiera, można stawiać wymagania, które zgodnie z tą dyrektywą można stawiać jedynie producentowi, o którym mowa w art. 2 lit. e), np. wymóg wystawienia deklaracji zgodności dotyczącej warunków technicznych?

               6)

               Czy art. 30 ([dawniej] art. 36) Traktatu Rzymskiego i tzw. wymogi nadrzędne (mandatory requirements) mogą stanowić podstawę wyjątku w stosowaniu formuły Dassonville, przy jednoczesnym uwzględnieniu zasad równoważności (principle of equivalence) i wzajemnego uznawania (mutual recognition)?

               7)

               Czy art. 30 ([dawniej] art. 36) Traktatu Rzymskiego można interpretować w ten sposób, że handlu i przywozu towarów w tranzycie nie wolno ograniczać z żadnego powodu innego, niż względy określone w tym postanowieniu?

               8)

               Czy oznakowanie CE spełnia wymogi zasad równoważności i wzajemnego uznawania, lub wymogi ustanowione w art. 30 ([dawniej] art. 36) Traktatu Rzymskiego?

               9)

               Czy oznakowanie CE można interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie nie mogą stosować w żadnym razie innych norm technicznych lub norm jakości w odniesieniu do urządzeń opatrzonych tym oznakowaniem?

               10)

               Czy przepisy art. 6 ust. 1 i art. 8 ust. 2 zdanie drugie dyrektywy 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady można interpretować w ten sposób, że można uznać, iż w zakresie sprzedaży towarów, na producencie i dystrybutorze, w razie gdy producent nie sprzedaje wyrobów, ciążą takie same obowiązki?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1999/5/WE z dnia 9 marca 1999 r. w sprawie urządzeń radiowych i końcowych urządzeń telekomunikacyjnych oraz wzajemnego uznawania ich zgodności (Dz.U. L 91, str. 10).

      (2)  Dyrektywa 2001/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie ogólnego bezpieczeństwa produktów (Dz.U. L 11, str. 4).


title: Sprawa T-275/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  15 marca 2006 r.  — Aries Meca przeciwko Komisji

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/29

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 marca 2006 r. — Aries Meca przeciwko Komisji
   (Sprawa T-275/04) (1)

   (2006/C 108/53)

      Język postępowania: francuski

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004


title: Sprawa C-496/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ufficio del Giudice di Pace di Venafro (Włochy) w dniu 15 października 2010 r. — postępowanie karne przeciwko Aldo Patriciello

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/34

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ufficio del Giudice di Pace di Venafro (Włochy) w dniu 15 października 2010 r. — postępowanie karne przeciwko Aldo Patriciello
   (Sprawa C-496/10)
   ()
   2010/C 346/58
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Ufficio del Giudice di Pace di Venafro

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Aldo Patriciello

      Pytania prejudycjalne

   Czy zarzucany europosłowi Aldo Patriciello czyn zabroniony (wskazany w akcie oskarżenia i będący przedmiotem decyzji Parlamentu Europejskiego w sprawie skorzystania z immunitetu z dnia 5 maja 2009 r.) kwalifikowany jako zniewaga w rozumieniu art. 594 włoskiego kodeksu karnego, stanowi opinię wyrażoną w czasie wykonywania obowiązków służbowych w rozumieniu art. 9 protokołu.


title: Sprawa T-394/15: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2015 r. – KPN/Komisja

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/67

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2015 r. – KPN/Komisja
   (Sprawa T-394/15)
   (2015/C 302/83)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: KPN BV (Haga, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci J. de Pree i C. van der Hoeven)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2014) 7241 final z dnia 10 października 2014 r. uznającej koncentrację za zgodną z rynkiem wewnętrznym i porozumieniem EOG (Sprawa M.7000 – Liberty Global/Ziggo, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 2 i art. 8 rozporządzenia (WE) nr 139/2004 (1) ze względu na popełnienie przez Komisję oczywistego błędu w ocenie pionowych skutków koncentracji na rynku płatnych sportowych kanałów telewizyjnych „Premium Pay”.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 296 TFUE polegającego na tym, że Komisja nie przedstawiła uzasadnienia nieprzeprowadzenia oceny możliwych antykonkurencyjnych skutków pionowych na rynku płatnych sportowych kanałów telewizyjnych „Premium Pay”.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 2 i art. 8 rozporządzenia (WE) nr 139/2004 ze względu na popełnienie przez Komisję w jej decyzji oczywistego błędu w ocenie w odniesieniu do roli pełnionej przez pana Malone’a w innych przedsiębiorstwach prowadzących działalność na tych samych rynkach oraz wpływu wywieranego przezeń na te przedsiębiorstwa.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw) (Dz.U. L 24, s. 1).


               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/2

         Wyznaczenie izby do rozpoznawania spraw, o których mowa w art. 104b regulaminu Trybunału Sprawiedliwości
   (2008/C 116/02)
   Na posiedzeniu w dniu 12 lutego 2008 r. Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wyznaczył na okres od dnia 1 marca do dnia 6 października 2008 r. trzecią izbę Trybunału na izbę, która zgodnie z art. 9 ust. 1 akapit pierwszy regulaminu Trybunału Sprawiedliwości będzie rozpoznawać sprawy, o których mowa w art. 104b regulaminu.


title: Sprawa C-335/15: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Maria Cristina Elisabetta Ornano/Ministero della Giustizia, Direzione Generale dei Magistrati del Ministero [Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Artykuł 119 traktatu WE (następnie art. 141 WE) — Dyrektywa 75/117/EWG — Równość wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet — Artykuł 1 — Dyrektywa 92/85/EWG — Środki służące wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią — Artykuł 11 pkt 2 lit. b) i art. 11 pkt 3 — Przepis krajowy przewidujący na rzecz sędziów sądów powszechnych dodatek związany z obciążeniami, jakie ponoszą oni przy wykonywaniu swoich obowiązków zawodowych — Brak prawa do tego dodatku dla sędzi sądu powszechnego w wypadku skorzystania z obowiązkowego urlopu macierzyńskiego przed dniem 1 stycznia 2005 r.]

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/23

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Maria Cristina Elisabetta Ornano/Ministero della Giustizia, Direzione Generale dei Magistrati del Ministero
   (Sprawa C-335/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Artykuł 119 traktatu WE (następnie art. 141 WE) - Dyrektywa 75/117/EWG - Równość wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet - Artykuł 1 - Dyrektywa 92/85/EWG - Środki służące wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią - Artykuł 11 pkt 2 lit. b) i art. 11 pkt 3 - Przepis krajowy przewidujący na rzecz sędziów sądów powszechnych dodatek związany z obciążeniami, jakie ponoszą oni przy wykonywaniu swoich obowiązków zawodowych - Brak prawa do tego dodatku dla sędzi sądu powszechnego w wypadku skorzystania z obowiązkowego urlopu macierzyńskiego przed dniem 1 stycznia 2005 r.])
   (2016/C 335/31)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Maria Cristina Elisabetta Ornano

      Strona pozwana: Ministero della Giustizia, Direzione Generale dei Magistrati del Ministero

      Sentencja

   Wykładni art. 119 traktatu WE (następnie art. 141 WE), art. 1 dyrektywy Rady 75/117/EWG z dnia 10 lutego 1975 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich dotyczących stosowania zasady równości wynagrodzeń dla mężczyzn i kobiet, art. 11 pkt 2 lit. b) dyrektywy Rady 92/85/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie wprowadzenia środków służących wspieraniu poprawy w miejscu pracy bezpieczeństwa i zdrowia pracownic w ciąży, pracownic, które niedawno rodziły, i pracownic karmiących piersią (dziesiątej dyrektywy szczegółowej w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG), a także art. 11 pkt 3 dyrektywy 92/85 należy dokonywać w ten sposób, że w sytuacji gdy dane państwo członkowskie nie przewidziało zachowania wszystkich składników wynagrodzenia, do których sędzia sądu powszechnego miała prawo przed swym urlopem macierzyńskim, przepisy te nie stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którym w wypadku okresu obowiązkowego urlopu macierzyńskiego przypadającego przed dniem 1 stycznia 2005 r. sędzia sądu powszechnego jest wykluczona z kręgu uprawnionych do dodatku związanego z obciążeniami, jakie sędziowie sądów powszechnych ponoszą przy wykonywaniu obowiązków zawodowych, pod warunkiem że wspomniana pracownica korzystała podczas tego okresu z dochodu w wysokości co najmniej równej wysokości przewidzianego przez ustawodawstwo krajowe w obszarze zabezpieczenia społecznego zasiłku, który otrzymywałaby w wypadku przerwy w pracy spowodowanej stanem zdrowia, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa F-55/05: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia  16 maja 2006 r.  — Voigt przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Choroba zawodowa — Brak decyzji niekorzystnej — Przedwczesna skarga — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/23

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 16 maja 2006 r. — Voigt przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-55/05) (1)

   (Urzędnicy - Choroba zawodowa - Brak decyzji niekorzystnej - Przedwczesna skarga - Oczywista niedopuszczalność)
   (2006/C 154/54)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Eric Voigt (Orange, Francja) [Przedstawiciel: B. Autric, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: J. Currall i K. Herrmann, pełnomocnicy, wspieranie przez F. Longfilsa, avocat]
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze żądanie stwierdzenia zawodowego charakteru choroby, na którą cierpi skarżący i po drugie żądanie naprawienia szkód, które miał ponieść.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Skarżący ponosi własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 229 z 17.9.2005 (sprawa wpisana początkowo do rejestru Sądu Pierwszej Instancji jako T-258/05, następnie przekazana postanowieniem z dnia 15.12.2005 Trybunałowi do sprawa Służby Publicznej Unii Europejskiej)


title: Sprawa C-261/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León w dniu 25 maja 2010 r. — Pedro Antonio Macedo Lozano przeciwko Gerardo García S.L.

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León w dniu 25 maja 2010 r. — Pedro Antonio Macedo Lozano przeciwko Gerardo García S.L.
   (Sprawa C-261/10)
   ()
   2010/C 221/34
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Superior de Justicia de Castilla y León.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pedro Antonio Macedo Lozano

      Strona pozwana: Gerardo García S.L..

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3, 5 ust. 2, 6 i 7 dyrektywy 2003/10/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że pracodawca, u którego dzienny poziom ekspozycji na hałas pracowników wynosi ponad 85 dB (mierzonej bez uwzględnienia skutków ochronników słuchu), spełnia obowiązki ustalone w ww. dyrektywie dotyczące materialnych warunków pracy poprzez wydanie owym pracownikom ochronników słuchu, które poprzez osiągnięty dzięki nim poziom tłumienia, spowodują obniżenie dziennej ekspozycji na hałas tych pracowników poniżej 80 dB?

               2)

               Czy art. 5 ust. 2 dyrektywy 2003/10/WE należy interpretować w ten sposób, że „program środków technicznych i/lub organizacyjnych”, który powinien zostać przyjęty przez pracodawcę, u którego dzienny poziom ekspozycji pracowników na hałas wynosi ponad 85 dB (mierzonej bez uwzględnienia skutków ochronników słuchu), ma na celu zmniejszenie poziomu ekspozycji na hałas poniżej 85 dB?

               3)

               W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy należy przyjąć, że sprzeczne z dyrektywą 2003/10/WE są krajowy przepis lub krajową praktyka sądowa, które zwalniają pracodawcę z obowiązku zapłaty odszkodowania pieniężnego, które co do zasady powinno zostać zapłacone pracownikom, których dotyczą dzienne poziomy ekspozycji na hałas wyższe od 85 dB, z uwagi na wydanie tym pracownikom ochronników słuchu, których skutek tłumiący powoduje, że dzienna ekspozycja wynosi mniej niż 80 dB?

      (1)  Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (hałasem) (Siedemnasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz.U. L 42, s. 38).


title: Sprawa T-468/16: Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2016 r. – Verein Deutsche Sprache/Komisja Europejska

text:
               10.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 371/26

         Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2016 r. – Verein Deutsche Sprache/Komisja Europejska
   (Sprawa T-468/16)
   (2016/C 371/29)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Verein Deutsche Sprache e.V. (Dortmund, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Ehrhardt)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji przyjętej przez sekretarza generalnego w imieniu Komisji zgodnie z art. 4 szczegółowych zasad stosowania rozporządzenia (WE) 1049/2001 z dnia 10 czerwca 2016 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 10 ust. 3, art. 11 ust. 2 TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) – Brak otwartego i przejrzystego dialogu

                           —

                           Skarżąca podnosi, że w decyzji nie uwzględniono żądań skarżącej, które jasno wynikają z wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów i mają na celu uzyskanie całościowego wglądu w procedurę, która skutkowała decyzją o reorganizacji biura prasowego w budynku Berlaymont Komisji i ograniczeniem go do języków angielskiego i francuskiego. Przedstawiono jedynie kilka dokumentów, które zasadniczo dotyczą formalności, lecz nie wskazano w nich organu wydającego decyzję ani jej uzasadnienia.
                           W zaskarżonej decyzji Komisja nie odniosła się szczegółowo do przywołanych przez skarżącą źródeł pochodzenia dokumentów; Komisja zachowała dla siebie uzasadnienie odmowy dostępu do dokumentów i narusza w ten sposób obowiązek wynikający z art. 10 ust. 3 TUE i z innych przepisów Unii Europejskiej dotyczących możliwie najbardziej otwartego i przejrzystego dla obywateli przyjmowania decyzji i przedstawiania ich uzasadnienia.

                           —

                           Ponadto skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła wynikający z art. 11 ust. 2 TUE obowiązek utrzymywania otwartego i przejrzystego dialogu ze stowarzyszeniami przedstawicielskimi, ponieważ zignorowała żądania skarżącej, nie udostępniła jej dokumentów i przedstawiła niewystarczające informacje dotyczące zatrzymania przez Komisję dokumentów.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 15 ust. 3 akapit pierwszy TFUE, art. 42 karty oraz art. 2 ust. 1 i 3, art. 4 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) – Częściowa odmowa dostępu do dokumentów

                           —

                           W ramach zarzutu drugiego skarżąca twierdzi, że nieuwzględnienie istotnych części wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów narusza zasadę przejrzystości Unii Europejskiej.

                           —

                           Ponadto skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie rozstrzygnęła w decyzji, że dany dokument można utajnić ze względów związanych z ochroną danych, nie opisując tego dokumentu w szerszym zakresie ani jego treści oraz nie uzasadniając wystarczająco tej decyzji.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).


title: Sprawa T-118/14: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – LDC przeciwko Radzie

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/23

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2014 r. – LDC przeciwko Radzie
   (Sprawa T-118/14)
   2014/C 151/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LDC Argentina SA (Buenos Aires, Argentyna) (przedstawiciele: J. Bellis i R. Luff, lawyers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1194/2013 z dnia 19 listopada 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz biodiesla pochodzącego z Argentyny i Indonezji (Dz.U. 2013 L 315, s. 2), w zakresie w jakim dotyczy ono skarżącej; i

               —

               Obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego naruszenia przez instytucje prawa w ocenie okoliczności faktycznych poprzez stwierdzenie, że doszło do zakłócenia cen ziaren soi i cen oleju sojowego uzasadniające zastosowanie zdanie drugiego art. 2 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (1).

               2.

               Zarzut drugi dotyczący niemożliwości zastosowania drugiego zdania art. 2 ust. 5 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego, co uczyniły instytucje w niniejszej sprawie, do przywozów z członków WTO, ponieważ jest to sprzeczne z porozumieniem antydumpingowym WTO.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, ze ocena szkody nie uwzględnia okoliczności, która przerywa związek pomiędzy podnoszoną szkodą a podniesionym rzekomo dumpingowym przywozem z naruszeniem art. 3 ust. 7 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009, 343, s. 51).


title: Sprawa C-262/07: Postanowienie Trybunału z dnia 19 lutego 2008 r. — Tokai Europe GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Rozporządzenie (WE) nr 384/2004 — Klasyfikacja niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej — Osoba, której akt nie dotyczy indywidualnie — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/17

         Postanowienie Trybunału z dnia 19 lutego 2008 r. — Tokai Europe GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-262/07) (1)

   (Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 384/2004 - Klasyfikacja niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej - Osoba, której akt nie dotyczy indywidualnie - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)
   (2008/C 128/28)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Tokai Europe GmbH (przedstawiciel: G. Kroemer, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: S. Schønberg oraz M. B. Schima, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 19 marca 2007 r. w sprawie T-183/04 Tokai Europe przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 384/2004 z dnia 1 marca 2004 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej (Dz.U. L 64, str. 21) — Wymóg, aby zaskarżone rozporządzenie dotyczyło danej osoby indywidualnie — Prawo do obrony
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Tokai Europe GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 170 z 21.7.2007.


title: Sprawa T-214/17: Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2017 r. – Out of the blue/EUIPO – Dubois i MFunds USA (FUNNY BANDS)

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/29

         Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2017 r. – Out of the blue/EUIPO – Dubois i MFunds USA (FUNNY BANDS)
   (Sprawa T-214/17)
   (2017/C 178/43)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Out of the blue KG (Lilienthal, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Hasselblatt, V. Töbelmann i A. Zarm)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Frédéric Dubois (Lasne, Belgia) i MFunds USA LLC (Miami Beach, Floryda, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciele spornego znaku towarowego: Frédéric Dubois i MFunds USA LLC

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „FUNNY BANDS” – unijny znak towarowy nr 9 350 794

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 stycznia 2017 r. w sprawie R 1081/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               unieważnienie unijnego znaku towarowego nr 009 350 794 „FUNNY BANDS” na podstawie art. 52 ust. 1 lit. a) w związku art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               obciążenie EUIPO własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą;

               —

               obciążenie właścicieli unijnego znaku towarowego ich własnymi kosztami, w przypadku gdy przystąpią do sprawy w charakterze interwenientów.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 b) i c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-385/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Verden (Niemcy) w dniu 26 czerwca 2017 r. – Torsten Hein/Albert Holzkamm GmbH & Co.

text:
               25.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 318/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Verden (Niemcy) w dniu 26 czerwca 2017 r. – Torsten Hein/Albert Holzkamm GmbH & Co.
   (Sprawa C-385/17)
   (2017/C 318/11)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Arbeitsgericht Verden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Torsten Hein

      Strona pozwana: Albert Holzkamm GmbH & Co.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 31 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 7 ust 1 dyrektywy 2003/88/WE (1) z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom ustawy krajowej, zgodnie z którymi postanowienia układu zbiorowego mogą przewidywać, iż obniżenie wynagrodzenia, następujące w okresie rozliczeniowym w wyniku zatrudnienia w skróconym wymiarze czasu pracy wpływa na obliczenie wynagrodzenia za urlop w taki sposób, że pracownik za minimalny okres corocznego urlopu w wymiarze czterech tygodni otrzymuje niższe wynagrodzenie lub po zakończeniu stosunku pracy otrzymuje niższy ekwiwalent pieniężny za urlop niż uzyskałby, gdyby obliczenie wynagrodzenia za czas urlopu było oparte na przeciętnym wynagrodzeniu za pracę, które pracownik otrzymałby w tym okresie rozliczeniowym bez obniżenia wynagrodzenia? Jeżeli tak, to jaki udział procentowy w odniesieniu do nieobniżonego przeciętnego wynagrodzenia pracownika może maksymalnie stanowić dopuszczone przez krajowe przepisy ustawowe obniżenie w drodze układu zbiorowego wynagrodzenia za czas urlopu w wyniku zatrudnienia w skróconym wymiarze czasu pracy w danym okresie rozliczeniowym, aby można było przyjąć zgodną z prawem Unii wykładnię tych przepisów krajowych?

               2)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy ogólna unijnoprawna zasada pewności prawa oraz zakaz działania prawa wstecz nakazują ograniczenie w czasie ze skutkiem wobec wszystkich zainteresowanych możliwości powołania się na wykładnię, którą Trybunał w orzeczeniu prejudycjalnym wydanym w niniejszym postępowaniu nada postanowieniom art. 31 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 7 ust 1 dyrektywy 2003/88/WE z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy, ponieważ w krajowym orzecznictwie sądów najwyższych wcześniej stwierdzono, że odpowiednie krajowe przepisy ustawowe i postanowienia układu zbiorowego nie mogą podlegać wykładni zgodnej z prawem Unii? W wypadku udzielenia przez Trybunał odpowiedzi przeczącej na to pytanie: czy zgodna z prawem Unii jest sytuacja, w której sądy krajowe na podstawie prawa krajowego przyznają pracodawcom, którzy spodziewali się utrzymania krajowego orzecznictwa sądów najwyższych, ochronę uzasadnionych oczekiwań, czy też zapewnienie ochrony uzasadnionych oczekiwań jest zastrzeżone dla Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej?

      (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 2003, L 299, s. 9).


title: Sprawa F-8/07: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2007 r. — Chassagne przeciwko Komisji

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/56

         Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2007 r. — Chassagne przeciwko Komisji
   (Sprawa F-8/07)
   (2007/C 82/118)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Olivier Chassagne (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: Y. Minatchy, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Komisji z dnia 23 czerwca 2006 r. oraz 27 października 2006 r. oraz podjęcie działań, które z tego uchylenia wynikają dla skarżącego;

               —

               orzeczenie wszelkich środków niezbędnych dla zabezpieczenia praw i interesów skarżącego;

               —

               zasądzenie od pozwanego odszkodowania i zadośćuczynienia w kwocie 1 EUR;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżonymi decyzjami Komisja przeniosła skarżącego, w tym czasie urzędnika DG TREN oddelegowanego do pełnienia funkcji związkowych na pół etatu, z listy tego DG na „listę A*10 załącznika IV ”w postępowaniu w sprawie awansu za 2006 r.
   Na poparcie swej skargi, skarżący podnosi w szczególności, że decyzje te i) naruszają zasadę obowiązku uzasadnienia; ii) pozbawione są podstawy prawnej; iii) naruszają art. 6 ust. 3 lit. b) ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 regulaminu pracowniczego.


title: Sprawa T-139/09: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Francja przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Sektor owoców i warzyw —  „Plany interwencyjne” mające na celu wsparcie rynku owoców i warzyw we Francji — Decyzja stwierdzająca niezgodność pomocy ze wspólnym rynkiem — Pojęcie pomocy państwa — Zasoby państwowe — Współfinansowanie przez instytucję publiczną i z dobrowolnych wkładów organizacji producentów — Argumenty niepodniesione w toku postępowania administracyjnego — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/20

         Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — Francja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-139/09) (1)

   (Pomoc państwa - Sektor owoców i warzyw - „Plany interwencyjne” mające na celu wsparcie rynku owoców i warzyw we Francji - Decyzja stwierdzająca niezgodność pomocy ze wspólnym rynkiem - Pojęcie pomocy państwa - Zasoby państwowe - Współfinansowanie przez instytucję publiczną i z dobrowolnych wkładów organizacji producentów - Argumenty niepodniesione w toku postępowania administracyjnego - Obowiązek uzasadnienia)
   2012/C 355/41
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo E. Belliard, G. de Bergues i A.L. During, następnie E. Belliard, G. de Bergues i J. Gstalter, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: B. Stromsky, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 203 wersja ostateczna z dnia 28 stycznia 2009 r. w sprawie „planów interwencyjnych” w sektorze owoców i warzyw wprowadzonych przez Republikę Francuską.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawa T-592/11: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2013 r. — Anbouba przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające wobec Syrii — Zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Domniemanie niewinności — Ciężar dowodu — Oczywisty błąd w ocenie — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/25

         Wyrok Sądu z dnia 13 września 2013 r. — Anbouba przeciwko Radzie
   (Sprawa T-592/11) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Domniemanie niewinności - Ciężar dowodu - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia)
   2013/C 313/49
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Issam Anbouba (Homs, Syria) (przedstawiciele: adwokaci M.-A. Bastin, J.-M. Salva i J.-N. Louis)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo R. Liudvinaviciute-Cordeiro i M.-M. Joséphidès, następnie R. Liudvinaviciute-Cordeiro i A. Vitro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2011/684/WPZiB z dnia 13 października 2011 r. zmieniającej decyzję 2011/273/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 269, s. 33), decyzji Rady 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii i uchylenia decyzji 2011/273/WPZiB (Dz.U. L 319, s. 56), rozporządzenia Rady (UE) nr 1011/2011 z dnia 13 października 2011 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 442/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 269, s. 18), rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz uchylającego rozporządzenie (UE) nr 442/2011 (Dz.U. L 16, s. 1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 410/2012 z dnia 14 maja 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 126, s. 3) w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego figuruje w wykazie osób, do których zastosowanie mają środki ograniczające w związku z sytuacją w Syrii i, po drugie, żądanie zapłaty odszkodowania i zadośćuczynienia tytułem naprawienia poniesionej szkody i doznanej krzywdy

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               I. Anbouba pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012


title: Sprawa C-311/10: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 października 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2007/46/WE — Homologacja pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie — Niepełna transpozycja)

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/13

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 października 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-311/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2007/46/WE - Homologacja pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie - Niepełna transpozycja)
   2011/C 370/20
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Zavvos i Ł. Habiak, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: M. Szpunar, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprzyjęcie w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (dyrektywa ramowa) (Dz.U. L 263, s. 1) lub brak powiadomienia o nich

      Sentencja

               1)

               Nie powiadamiając Komisji Europejskiej o przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych wykonujących dyrektywę 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającą ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 48 rzeczonej dyrektywy.

               2)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy 2007/46, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 48 rzeczonej dyrektywy.

               3)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010.


title: Sprawy połączone T-27/03, T-46/03, T-58/03, T-79/03, T-80/03, T-97/03 i T-98/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 października 2007 r. — SP i in. przeciwko Komisji (Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Producenci prętów zbrojeniowych do betonu — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS — Decyzja wydana na podstawie traktatu EWWiS po wygaśnięciu tego traktatu — Brak kompetencji Komisji)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/36

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 października 2007 r. — SP i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-27/03, T-46/03, T-58/03, T-79/03, T-80/03, T-97/03 i T-98/03) (1)

   (Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Producenci prętów zbrojeniowych do betonu - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS - Decyzja wydana na podstawie traktatu EWWiS po wygaśnięciu tego traktatu - Brak kompetencji Komisji)
   (2007/C 297/73)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca w sprawie T-27/03: SP SpA (Brescia, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Belotti i N. Pisani)

      Strona skarżąca w sprawie T-46/03: Leali SpA (Odolo, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Vezzoli i G. Belotti)

      Strona skarżąca w sprawie T-58/03: Acciaierie e Ferriere Leali Luigi SpA (Brescia) (przedstawiciele: adwokaci G. Vezzoli, G. Belotti, E. Piromalli i C. Carmignani)

      Strona skarżąca w sprawie T-79/03: Industrie Riunite Odolesi SpA (IRO) (Odolo) (przedstawiciel: adwokat A. Giardina)

      Strona skarżąca w sprawie T-80/03: Lucchini SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: początkowo A. Santa Maria i C. Biscaretti di Ruffia, a następnie adwokaci M. Delfino, M. van der Woude, S. Fontanelli i P. Sorvillo)
   Strona skarżąca w sprawie T-97/03: Ferriera Valsabbia SpA (Odolo) i Valsabbia Investimenti SpA (Odolo) (przedstawiciele: adwokaci D. Fosselard i P. Fattori,)

      Skarżące w sprawie T-98/03: Alfa Acciai SpA (Brescia) (przedstawiciele: adwokaci D. Fosselard, P. Fattori i G. d'Andria)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Pignataro-Nolin oraz A. Whelan, pełnomocnicy, wspierani, w sprawach T-27/03 i T-58/03, przez adwokata M. Moretta oraz, w sprawach T-79/03, T-97/03 i T-98/03, przez adwokata P. Manziniego)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Republika Włoska (przedstawiciel: I. Braguglia, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skargi o stwierdzenie nieistnienia i skargi o stwierdzenie nieważności w całości lub w części decyzji Komisji C (2002) 5087 wersja ostateczna z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania na podstawie art 65 traktatu EWWiS (COMP/37.956 — Pręty zbrojeniowe do betonu),
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C (2002) 5087 wersja ostateczna z dnia 17 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania na podstawie art 65 traktatu EWWiS (COMP/37.956 — Pręty zbrojeniowe do betonu) w stosunku do SP SpA, Leali SpA, Acciaierie e Ferriere Leali Luigi SpA, Industrie Riunite Odolesi SpA (IRO), Lucchini SpA, Ferriera Valsabbia SpA, Valsabbia Investimenti SpA i Alfa Acciai SpA.

               2)

               Komisja zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez SP, Leali, Acciaierie e Ferriere Leali Luigi, IRO, Lucchini, Ferriera Valsabbia, Valsabbia Investimenti i Alfa Acciai, w tym również kosztami wynikającymi z postępowań w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych w sprawach T-46/03 i T-79/03.

               3)

               Republika Włoska pokrywa własne koszty.

      (1)  JO C 70 z 22.3.2003.


title: Sprawa C-100/07 P: Postanowienie Trybunału z dnia 4 października 2007 r. — É.R. i in. przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty — Gąbczasta encefalopatia bydła — Brak przyjęcia odpowiednich środków przez Radę i przez Komisję w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się choroby — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/24

         Postanowienie Trybunału z dnia 4 października 2007 r. — É.R. i in. przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-100/07 P) (1)

   (Odwołanie - Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty - Gąbczasta encefalopatia bydła - Brak przyjęcia odpowiednich środków przez Radę i przez Komisję w celu zapobieżenia rozprzestrzenianiu się choroby - Odwołanie oczywiście bezzasadne)
   (2007/C 315/43)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: É.R., O. O., J. R., A. R., B. P. R., T. D., J. D., D. D., V. D., D. E., É. E., C. R., H. R., M. S. R., I. R., B. R., M. R., C. S. (przedstawiciel: F. Honnorat, adwokat)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Florindo Gijón i Z. Kupčová, pełnomocnicy), Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. van Rijn i G. Berscheid, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 13 grudnia 2006 r. w sprawie T-138/03 É.A. i in. przeciwko Radzie i Komisji, w którym Sąd odrzucił w części jako niedopuszczalną i oddalił w pozostałym zakresie jako bezzasadną skargę stron wnoszących odwołanie o odszkodowanie na podstawie art. 235 WE i 288 akapit drugi WE zmierzającą do uzyskania zadośćuczynienia za szkody doznane rzekomo wskutek zakażenia i następującej po nim śmierci członków rodzin wnoszących odwołanie, u których wystąpiła nowa odmiana choroby Creutzfeldta-Jakoba, pozostająca w związku z pojawianiem się i rozprzestrzenianiem w Europie gąbczastej encefalopatii bydła za co odpowiedzialność miałaby ponosić Rada i Komisja — Przesłanki powstania odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               É.R., O. O., J. R., A. R., B. P. R., T. D., J. D., D. D., V. D., D. E., É. E., C. R., H. R., M. S. R., I. R., B. R., M. R. i C. S. zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007.


title: Sprawa T-561/13: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – Hiszpania/Komisja [EFOGR — Sekcja Gwarancji — EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Program rozwoju obszarów wiejskich dla Galicji (2007-2013) — Środki wsparcia rozwoju obszarów wiejskich — Dodatki wyrównawcze z tytułu niekorzystnych warunków naturalnych — Wydatki poniesione przez Hiszpanię — Kontrole na miejscu — Obowiązek dokonania spisu zwierząt — Artykuł 10 ust. 2 i 4 oraz art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1975/2006 — Artykuł 35 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 — Postępowanie zaoczne]

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/49

         Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – Hiszpania/Komisja
   (Sprawa T-561/13) (1)

   ([EFOGR - Sekcja Gwarancji - EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Program rozwoju obszarów wiejskich dla Galicji (2007-2013) - Środki wsparcia rozwoju obszarów wiejskich - Dodatki wyrównawcze z tytułu niekorzystnych warunków naturalnych - Wydatki poniesione przez Hiszpanię - Kontrole na miejscu - Obowiązek dokonania spisu zwierząt - Artykuł 10 ust. 2 i 4 oraz art. 14 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1975/2006 - Artykuł 35 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 796/2004 - Postępowanie zaoczne])
   (2015/C 302/63)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo N. Díaz Abad, następnie M. Sampol Pucurull, abogados del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Galindo Martín i P. Rossi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2013/433/UE z dnia 13 sierpnia 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 219, s. 49), w zakresie w jakim dotyczy ona wydatków poniesionych przez Królestwo Hiszpanii w wysokości 7 57  968,97 EUR.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 367 z 14.12.2013.


title: Sprawa C-86/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 9 grudnia 2014 r. w sprawie T-92/10 Ferriera Valsabbia i Valsabbia Investimenti/Komisja, wniesione w dniu 20 lutego 2015 r. przez Ferriera Valsabbia SpA i Valsabbia Investimenti SpA

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/19

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 9 grudnia 2014 r. w sprawie T-92/10 Ferriera Valsabbia i Valsabbia Investimenti/Komisja, wniesione w dniu 20 lutego 2015 r. przez Ferriera Valsabbia SpA i Valsabbia Investimenti SpA
   (Sprawa C-86/15 P)
   (2015/C 146/28)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Ferriera Valsabbia SpA i Valsabbia Investimenti SpA (przedstawiciele: D.M. Fosselard, adwokat, D. Slater, Solicitor, i A. Duron, adwokat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu ze względów opisanych poniżej; oraz

               —

               wydanie ostatecznego orzeczenia, na mocy art. 61 statutu Trybunału Sprawiedliwości, stwierdzającego nieważność decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona wnoszących odwołanie;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, na wypadek gdyby Trybunał uznał, że nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji w całości – obniżenie grzywny nałożonej na wnoszące odwołanie ze względów przedstawionych poniżej;

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego, na wypadek gdyby Trybunał nie wydał ostatecznego orzeczenia w niniejszej sprawie – postanowienie, iż rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd zgodnie z wyrokiem Trybunału;

               —

               na koniec, obciążenie Komisji kosztami poniesionymi w postępowaniu w pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym, zgodnie z art. 69 regulaminu postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszące odwołanie podnoszą następujące zarzuty na jego poparcie:
   W zarzucie pierwszym wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył art. 10 rozporządzenia nr 773/2004 (1). W szczególności Sąd stwierdził, że Komisja była uprawniona do ponownego wydania decyzji zaskarżonej w postępowaniu w pierwszej instancji (zwanej dalej „decyzją”) bez konieczności wysłania wcześniej nowego pisma w sprawie przedstawienia zarzutów.
   W zarzucie drugim wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył art. 14 rozporządzenia nr 773/2004, przyjmując, że Komisja była uprawniona do ponownego wydania decyzji na podstawie przepisów rozporządzenia nr 1/2003 (2) bez umożliwienia przedstawicielom państw członkowskich bezpośredniego wysłuchania przedsiębiorstw.
   W zarzucie trzecim wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył zasadę kolegialności. Sąd stwierdził, że Komisja była uprawniona do wydania decyzji w postępowaniu, w którym kolegium nie przyjęło całej decyzji w tym samym czasie, ale zamiast tego w dwóch częściach w dwóch różnych momentach, zakładając, że te dwie części stanowią razem pełną decyzję.
   W zarzucie czwartym wnoszące odwołanie wskazują na naruszenie art. 47 karty praw podstawowych, interpretowanego w świetle art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, polegające na tym, że Sąd naruszył prawo wnoszących odwołanie do rozpatrzenia ich sprawy w rozsądnym terminie. W szczególności minęły około trzy lata pomiędzy zamknięciem pisemnego etapu postępowania i decyzją Sądu otwierającą etap ustny. Takie opóźnienie stanowi naruszenie przewidzianego w art. 47 karty prawa do skutecznego środka prawnego oraz prawa do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie. Naruszenie art. 47 karty w niniejszej sprawie jest szczególnie poważne w obliczu faktu, że wnoszące odwołanie musiały czekać ponad 14 lat, aby sąd (Sąd) rozpatrzył sprawę co do istoty, zważywszy, że pierwsza decyzja Komisji została unieważniona ze względów proceduralnych po przeprowadzeniu postępowania trwającego około siedem lat.
   W zarzucie piątym wnoszące odwołanie wskazują na naruszenie art. 65 traktatu EWWiS. W szczególności wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd nie uwzględnił szczególnego kontekstu traktatu EWWiS i obowiązków dotyczących ujawnienia informacji oraz niedyskryminacji, nałożonych na przedsiębiorstwa w związku z tym traktatem, co doprowadziło do błędnego zastosowania orzecznictwa Trybunału dotyczącego pojęcia kartelu. Wnoszące odwołanie podnoszą, że powtórzona w czasie publikacja wykazów cen niedostosowanych do cen ustalonych w ramach kartelu spowodowała zawieszenie kartelu, którego celem było zdaniem Sądu ustalenie cen minimalnych. Niemniej jednak Sąd stwierdził, że konieczne było dalsze publicznie zdystansowanie się od kartelu.
   W zarzucie szóstym wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył art. 47 karty, interpretowany w świetle art. 6 konwencji, stwierdzając, że czas trwania postępowania administracyjnego (to znaczy postępowania przed Komisją Europejską) nie był nadmierny w rozumieniu powyższych przepisów. W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne trwało łącznie prawie 54 miesiące, wliczając postępowanie wstępne i późniejsze postępowanie w sprawie ponownego przyjęcia decyzji. Poza tym ponad dwa lata, które Komisja potrzebowała na ponowne wydanie decyzji, wydają się nadmierne. Powody wymienione przez Sąd w celu uzasadnienia czasu trwania postępowania w sprawie ponownego przyjęcia decyzji są niewystarczające i wewnętrznie sprzeczne, a poza tym naruszają w oczywisty sposób wcześniejsze orzecznictwo Sądu.
   W zarzucie siódmym wnoszące odwołanie wskazują na naruszenie art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 i zasady równego traktowania. W szczególności Komisja podzieliła w niniejszej sprawie przedsiębiorstwa na grupy w celu ustalenia podstawowej kwoty grzywny, która miała być zastosowana do każdego przedsiębiorstwa, dążąc – jak wynika z zaskarżonej decyzji – do zachowania stosunku proporcjonalności pomiędzy średnim udziałem w rynku każdej z grup i podstawową kwotą grzywny nałożoną na pojedyncze przedsiębiorstwa należące do danej grupy. Chociaż Sąd później przyznał, że Komisja zaniżyła średni udział w rynku jednej z tych grup, co skutkowało tym, że stosunek proporcjonalności, który Komisja zamierzała utrzymać, nie został osiągnięty, to nie uznał on, że konieczne było przywrócenie tego stosunku.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 traktatu WE (Dz.U. L 123, s. 18).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 kwietnia 2005 r. w sprawie T-376/03 Michel Hendrickx przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Urzędnicy — Konkurs wewnętrzny — Niedopuszczenie do testów ustnych — Wymóg szczególnej znajomości języków — Zasada równego traktowania — Dostęp do dokumentów Rady — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/33

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 5 kwietnia 2005 r.
   w sprawie T-376/03 Michel Hendrickx przeciwko Radzie Unii Europejskiej (1)

   (Urzędnicy - Konkurs wewnętrzny - Niedopuszczenie do testów ustnych - Wymóg szczególnej znajomości języków - Zasada równego traktowania - Dostęp do dokumentów Rady - Obowiązek uzasadnienia)
   (2005/C 143/62)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-376/03, Michel Hendrickx, urzędnik Rady Unii Europejskiej zamieszkały w Brukseli (Belgia), reprezentowany przez adwokatów J.-N. Louisa, S. Orlandiego, A. Coolena oraz E. Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Radzie Unii Europejskiej, (pełnomocnicy: M. Sims oraz F. Anton), mającej za przedmiot po pierwsze wniosek o uchylenie decyzji komisji konkursowej w konkursie Rada/A/270, mocą której skarżący uzyskał ocenę niedostateczną za test pisemny A.3 i nie został dopuszczony do testów ustnych, a po drugie żądanie zasądzenia od Rady symbolicznego odszkodowania wysokości jednego euro z tytułu poniesionej szkody moralnej, Sąd Pierwszej Instancji (pierwsza izba), w składzie: J. D. Cooke, Prezes, R. García-Valdecasas oraz I. Labucka, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 5 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.1.2004


title: Sprawa T-389/09: Postanowienie Sądu z dnia 10 stycznia 2011 r. — Labate przeciwko Komisji

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/33

         Postanowienie Sądu z dnia 10 stycznia 2011 r. — Labate przeciwko Komisji
   (Sprawa T-389/09) (1)

   2011/C 72/51
   Język postępowania: angielski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa T-153/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Ferriere Nord przeciwko Komisji (Konkurencja — Grzywna — Naruszenie art. 81 WE — Kompetencja Komisji do wykonania decyzji — Przedawnienie — Artykuły 4 i 6 rozporządzenia (EWG) n o  2988/74 — Dopuszczalność)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/44

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. — Ferriere Nord przeciwko Komisji
   (Sprawa T-153/04) (1)

   (Konkurencja - Grzywna - Naruszenie art. 81 WE - Kompetencja Komisji do wykonania decyzji - Przedawnienie - Artykuły 4 i 6 rozporządzenia (EWG) no 2988/74 - Dopuszczalność)
   (2006/C 294/92)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Ferriere Nord SpA (Osoppo, Włochy) (przedstawiciele: W. Viscardini i G. Donà, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Nijenhuis i A Whelan, pełnomocnicy, wspierani przez A. Colabianchi, adwokat)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zawartych w piśmie z dnia 5 lutego 2004 r. oraz w piśmie przesłanym za pośrednictwem faksu w dniu 13 kwietnia 2004 r. odnoszących się do należnego salda grzywny nałożonej na skarżącą decyzją Komisji 89/515/EWG z dnia 2 sierpnia 1989 r. dotyczącą postępowania na podstawie art. 85 traktatu EWG (sprawa IV/31.533 — Metalowa siatka spawana elektrycznie) (Dz.U. L 260, str. 1)
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji zawartych w piśmie z dnia 5 lutego 2004 r. oraz w piśmie przesłanym za pośrednictwem faksu w dniu 13 kwietnia 2004 r. odnoszących się do należnego salda grzywny nałożonej na skarżącą decyzją Komisji 89/515/EWG z dnia 2 sierpnia 1989 r., dotyczącą postępowania na podstawie art. 85 traktatu EWG (sprawa IV/31.533 — Metalowa siatka spawana elektrycznie).

               2)

               Komisja pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez skarżącą.

      (1)  Dz.U. C 168 z 26.6.2004