title: Sprawa T-381/08: Postanowienie Sądu z dnia 4 września 2012 r. — DAI przeciwko Komisji (Rolnictwo — Cukier — Tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie Europejskiej — Rozporządzenia (WE) nr 320/2006 i 928/2006 — Decyzja 2008/445/WE — Pomoc restrukturyzacyjna z mocą wsteczną)

text:
               20.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/9

         Postanowienie Sądu z dnia 4 września 2012 r. — DAI przeciwko Komisji
   (Sprawa T-381/08) (1)

   (Rolnictwo - Cukier - Tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie Europejskiej - Rozporządzenia (WE) nr 320/2006 i 928/2006 - Decyzja 2008/445/WE - Pomoc restrukturyzacyjna z mocą wsteczną)
   2012/C 319/16
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: DAI — Sociedade de Desenvolvimento Agro-Industrial, SA (Coruche, Portugalia) (przedstawiciele: początkowo J. da Cruz Vilaça, L. Romão i A. Mestre, a następnie R. Oliveira, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Afonso i P. Rossi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga przeciwko decyzji Komisji 2008/445/WE z dnia 11 czerwca 2008 r. ustanawiającej kwoty pomocy restrukturyzacyjnej z mocą wsteczną, na każde państwo członkowskie, dla plantatorów i przedsiębiorstw, którzy dokonali restrukturyzacji w latach gospodarczych 2006/2007 i 2007/2008 w ramach tymczasowego systemu restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie (Dz.U. L 156, s. 20).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               DAI — Sociedade de Desenvolvimento Agro-Industrial, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008


title: Sprawa T-240/07: Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2011 r. Heineken Nederland i Heineken przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Niderlandzki rynek piwa — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Dowód naruszenia — Dostęp do akt — Grzywna — Zasada równego traktowania — Rozsądny termin)

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/23

         Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2011 r. Heineken Nederland i Heineken przeciwko Komisji
   (Sprawa T-240/07) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Niderlandzki rynek piwa - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Dowód naruszenia - Dostęp do akt - Grzywna - Zasada równego traktowania - Rozsądny termin)
   2011/C 226/46
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Heineken Nederland BV (Zoeterwoude, Niderlandy) i Heineken NV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: T. Ottervanger i M. de Jong, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Bouquet, S. Noë oraz A. Nijenhuis, a następnie A. Bouquet oraz S. Noë, pełnomocnicy, wspomagani przez M. Slotbooma, adwokata)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego, wniosek o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji C(2007) 1697 z dnia 18 kwietnia 2007 r. odnoszącej się do postępowania na mocy art. 81 [WE] (Sprawa COMP/B/37.766 — niderlandzki rynek piwa) oraz, tytułem żądania ewentualnego, wniosek o zmniejszenie kwoty grzywny nałożonej na skarżące

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 decyzji Komisji C(2007) 1697 z dnia 18 kwietnia 2007 r. odnoszącej się do postępowania na mocy art. 81 [WE] (Sprawa COMP/B/37.766 — niderlandzki rynek piwa) w zakresie, w jakim Komisja Europejska stwierdziła tam, że Heineken NV i Heineken Nederland BV uczestniczyły w naruszeniu polegającym na okazjonalnej koordynacji warunków sprzedaży, innych niż ceny, proponowanych indywidualnym konsumentom w sektorze „horeca” w Niderlandach.

               2)

               Określa się kwotę grzywny nałożonej solidarnie na Heineken i Heineken Nederland w art. 3 lit. c) decyzji C(2007) 1697 na 197 985 937,5 EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Heineken i Heineken Nederland pokrywają dwie trzecie swoich kosztów oraz kosztów Komisji Europejskiej.

               5)

               Komisja pokrywa jedną trzecią swoich kosztów oraz kosztów Heineken i Heineken Nederland.

      (1)  Dz.U. C 211 z 8.9.2007.


title: Sprawa C-497/11 P: Postanowienie Trybunału z dnia 10 października 2012 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — EFRR — Zmniejszenie pomocy finansowej — Program operacyjny objęty celem nr 1 (1994–1999) „Dostępność i drogi główne” w Grecji — Delegowanie przez Komisję zadań pomocniczych na osoby trzecie — Tajemnica zawodowa — Wysokość korekty — Zakres uznania Komisji — Kontrola sądowa)

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/3

         Postanowienie Trybunału z dnia 10 października 2012 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-497/11 P) (1)

   (Odwołanie - EFRR - Zmniejszenie pomocy finansowej - Program operacyjny objęty celem nr 1 (1994–1999) „Dostępność i drogi główne” w Grecji - Delegowanie przez Komisję zadań pomocniczych na osoby trzecie - Tajemnica zawodowa - Wysokość korekty - Zakres uznania Komisji - Kontrola sądowa)
   2013/C 101/04
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciele: P. Mylonopoulos i K. Boskovits, pełnomocnicy, wspierani przez G. Michailopoulosa, Δικηγόρος)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Steiblytė i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawie T–81/09 Grecja przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił częściowo skargę o stwierdzenie nieważności Komisji C(2008) 8573 z dnia 15 grudnia 2008 r. zmniejszającej pomoc finansową z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) początkowo przyznaną na rzecz programu operacyjnego objętego celem nr 1 (1994 — 1999) „Dostępność i drogi główne” w Grecji

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Republika Grecka pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 340 z 19.11.2011.


20150731043617002015/C 270/453082015TC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150603363721Sprawa T-308/15: Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2015 r. – Reisenthel/OHIM (keep it easy)
 ---documentbreak--- C2702015PL3610120150603PL0045361372Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2015 r. – Reisenthel/OHIM (keep it easy)
   (Sprawa T-308/15)2015/C 270/45Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Skarżący: Peter Reisenthel (Gilching, Niemcy) (przedstawiciel: E. Aliki Busse, Rechtsanwältin)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „keep it easy” – zgłoszenie nr 12 877 924

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 marca 2015 r. w sprawie R 2659/2014-5

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-505/12: Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2012 r. — Compagnie des montres Longines, Francillon przeciwko OHIM — Cheng (B)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/63

         Skarga wniesiona w dniu 19 listopada 2012 r. — Compagnie des montres Longines, Francillon przeciwko OHIM — Cheng (B)
   (Sprawa T-505/12)
   2013/C 26/125
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Compagnie des montres Longines, Francillon SA (Saint-Imier, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat P. González-Bueno Catalán de Ocón)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Xiuxiu Cheng (Budapeszt, Węgry)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 września 2012 r. w sprawie R 193/2012-5; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej i Xiuxiu Cheng kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Xiuxiu Cheng

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „B” w kolorach czarnym i białym dla towarów z klas 9 i 25 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8483562

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny międzynarodowy znak towarowy nr 401319 przedstawiający emblemat rozłożonych skrzydeł z deseniem geometrycznym w środku dla towarów z klas 7, 9 i 14

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-183/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 23 kwietnia 2015 r. – TSI GmbH/Hauptzollamt Aachen

text:
               3.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 254/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 23 kwietnia 2015 r. – TSI GmbH/Hauptzollamt Aachen
   (Sprawa C-183/15)
   (2015/C 254/04)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: TSI GmbH.

      Strona pozwana: Hauptzollamt Aachen.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy Nomenklaturę scaloną w Załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (1) w brzmieniu rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. (2) należy interpretować w ten sposób, że aerodynamiczną aparaturę do analizy wielkości cząstek UV i ręczne liczniki cząstek tego rodzaju, co bliżej scharakteryzowane w postanowieniu, należy przypisać do podpozycji 9027 10 10?

      (1)  Dz.U. L 256, s. 1.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1031/2008 z dnia 19 września 2008 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, Dz.U. L. 291, s. 1.


title: Sprawa T-516/11: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2011 r. — MasterCard i in. przeciwko Komisji

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/40

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2011 r. — MasterCard i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-516/11)
   2011/C 347/72
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: MasterCard, Inc. (Wilmington, Stany Zjednoczone); MasterCard International, Inc. (Wilmington) oraz MasterCard Europe (Waterloo, Belgia) (przedstawiciele: B. Amory, V. Brophy i S. McInnes, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi za niedopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności całości decyzji odmownej Komisji z dnia 12 lipca 2011 r., powołującej się na wyjątki przewidziane w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L145, s. 43); oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 4 ust. 3 i art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, ponieważ:

                           —

                           instytucja ta nie wykazała, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001;

                           —

                           dowody, na których oparła się Komisja zawierają błędy dotyczące stanu faktycznego; oraz

                           —

                           istnieje nadrzędny interes publiczny w ujawnieniu dokumentów przedłożonych przez EIM Business and Policy Research w ramach analizy zatytułowanej „Koszty i korzyści handlowców wynikające z akceptowania różnych metod płatności” (COMP/2009/D1/202).

               2)

               W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła art. 4 ust. 2 tiret pierwsze oraz art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, ponieważ:

                           —

                           instytucja ta nie wykazała, że spełnione zostały przesłanki określone w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 1049/2001;

                           —

                           dowody, na których oparła się Komisja nie są wiarygodne; oraz

                           —

                           istnieje nadrzędny interes publiczny w ujawnieniu dokumentów przedłożonych przez EIM.


title: Sprawa C-409/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça w dniu 27 października 2009 r. — José Maria Ambrósio Lavrador, Maria Cândida Olival ferreira Bonifácio przeciwko Companhia de Seguros Fidelidade — Mundial SA

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça w dniu 27 października 2009 r. — José Maria Ambrósio Lavrador, Maria Cândida Olival ferreira Bonifácio przeciwko Companhia de Seguros Fidelidade — Mundial SA
   (Sprawa C-409/09)
   2010/C 11/28
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Supremo Tribunal de Justiça.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: José Maria Ambrósio Lavrador, Maria Cândida Olival ferreira Bonifácio

      Strona pozwana: Companhia de Seguros Fidelidade — Mundial SA.

      Pytania prejudycjalne

   Czy postanowienia art. 1 trzeciej dyrektywy (1) powinny być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby prawo portugalskie, konkretnie za pomocą art. 503 ust. 1, 504, 505 i 570 Código Civil, w przypadku wypadku drogowego, o ustalonych okolicznościach czasu i miejsca takich, jak w niniejszej sprawie, odmawiało lub ograniczało prawo do odszkodowania nieletniemu, również będącemu ofiarą wypadku, na tej tylko podstawie, że można mu przypisać częściowe przyczynienie się do spowodowania szkód, a nawet wyłączność w ich spowodowaniu?

      (1)  Trzecia dyrektywa Rady (90/232/EWG) z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 129, s. 33).


title: Sprawa T-297/09: Wyrok Sądu z dnia 25 marca 2015 r. – Evropaïki Dynamiki/EASA (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Świadczenie usług informatycznych — Zakwalifikowanie oferenta na drugim lub trzecim miejscu w procedurze kaskadowej — Obowiązek uzasadnienia — oczywisty błąd w ocenie — odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/21

         Wyrok Sądu z dnia 25 marca 2015 r. – Evropaïki Dynamiki/EASA
   (Sprawa T-297/09) (1)

   ((Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Świadczenie usług informatycznych - Zakwalifikowanie oferenta na drugim lub trzecim miejscu w procedurze kaskadowej - Obowiązek uzasadnienia - oczywisty błąd w ocenie - odpowiedzialność pozaumowna))
   (2015/C 155/23)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci N. Korogiannakis i M. Dermitzakis)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) (przedstawiciele: F. Kämpfe, pełnomocnik, wspierany przez adwokata J. Stuycka)

      Przedmiot

   Po pierwsze żądanie stwierdzenia nieważności decyzji EASA o zakwalifikowaniu ofert skarżącej na drugim lub trzecim miejscu według mechanizmu kaskadowego, w ramach przetargu EASA.2009.OP.02 dotyczącego usług w dziedzinie ICT (Dz.U. 2009/S 22-030588), a po drugie żądanie odszkodowania w celu naprawienia szkody poniesionej w wyniku spornego przetargu.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA) z dnia 6 lipca 2009 r. o zakwalifikowaniu oferty złożonej przez Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE na trzecim miejscu w mechanizmie kaskadowym w części nr 2 (aplikacje klient-serwer, tworzenie i serwis) przetargu AESA.2009.OP.02.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji EASA z dnia 10 lipca 2009 r. o zakwalifikowaniu oferty złożonej przez Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis na drugim miejscu w mechanizmie kaskadowym w części nr 3 (administrowanie systemami, bazami danych i sieciami) przetargu AESA.2009.OP.02.

               3)

               Stwierdza się nieważność EASA z dnia 14 lipca 2009 r. o zakwlaifikowaniu oferty złożonej przez Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis na drugim miejscu w mechanizmie kaskadowym w części nr 5 [zarządzanie zasobami informacyjnymi w przedsiębiorstwie (ECM), zarządzanie aktami i wdrożenie zarządzania dokumentami (w tym serwis i wsparcie)] przetargu AESA.2009.OP.02.

               4)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               5)

               Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis pokrywa 25 % własnych kosztów oraz zostaje obciążona 25 % kosztów poniesionych przez EASA, EASA pokrywa 75 % własnych kosztów oraz zostaje obciążona 75 % kosztów poniesionych przez Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis.

      (1)  Dz.U. C 233 z 26.9.2009.


title: Sprawa C-115/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen — Niemcy) — Bund für Umwelt und Naturschutz Deutschland, Landesverband Nordrhein-Westfalen e.V. przeciwko Bezirksregierung Arnsberg (Dyrektywa 85/337/EWG — Ocena skutków dla środowiska — Konwencja z Aarhus — Dyrektywa 2003/35/WE — Dostęp do wymiaru sprawiedliwości — Pozarządowe organizacje ochrony środowiska)

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen — Niemcy) — Bund für Umwelt und Naturschutz Deutschland, Landesverband Nordrhein-Westfalen e.V. przeciwko Bezirksregierung Arnsberg
   (Sprawa C-115/09) (1)

   (Dyrektywa 85/337/EWG - Ocena skutków dla środowiska - Konwencja z Aarhus - Dyrektywa 2003/35/WE - Dostęp do wymiaru sprawiedliwości - Pozarządowe organizacje ochrony środowiska)
   2011/C 204/10
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bund für Umwelt und Naturschutz Deutschland, Landesverband Nordrhein-Westfalen e.V.

      Strona pozwana: Bezirksregierung Arnsberg

      Przy udziale: Trianel Kohlekraftwerk Lünen GmbH & Co. KG

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen — Wykładnia art. 10a dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40), w brzmieniu nadanym dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującą udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającą w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (Dz.U. L 156, s. 17) — Prawo organizacji pozarządowych do zaskarżenia decyzji w sprawie zatwierdzenia projektów, które mogą mieć znaczące skutki dla środowiska naturalnego — Zakres tego prawa — Możliwość powołania się na wszystkie właściwe uregulowania bądź tylko uregulowania opierające się bezpośrednio na prawie wspólnotowym, wraz z uregulowaniami, które chronią wyłącznie interes ogółu a nie prawa jednostek — Wymogi materialnoprawne w przypadku ograniczenia do uregulowań opartych na prawie wspólnotowym

      Sentencja

               1)

               Artykuł 10a dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r., sprzeciwia się przepisom, które nie przyznają organizacji pozarządowej działającej na rzecz ochrony środowiska, o której mowa w art. 1 ust. 2 tej dyrektywy, możliwości powołania się przed sądem w ramach środka prawnego przeciwko decyzji w sprawie zezwolenia na przedsięwzięcia mogące „znacząco oddziaływać na środowisko” w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy 85/337, zmienionej dyrektywą 2003/35, na naruszenie przepisu wynikającego z prawa Unii i mającego za przedmiot ochronę środowiska, z uwagi na to, że przepis ten chroni tylko interesy ogółu, a nie interesy jednostek.

               2)

               Taka organizacja pozarządowa może wywodzić z art. 10a akapit trzeci zdanie ostatnie dyrektywy 85/337, zmienionej dyrektywą 2003/35, prawo do powołania się przed sądem w ramach środka prawnego przeciwko decyzji w sprawie zezwolenia na przedsięwzięcia mogące „znacząco oddziaływać na środowisko naturalne” w rozumieniu art. 1 ust. 1 dyrektywy 85/337, ze zmianami, na naruszenie uregulowań prawa krajowego wynikających z art. 6 dyrektywy 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, zmienionej dyrektywą Rady 2006/105/WE z dnia 20 listopada 2006 r., chociaż nie dopuszcza do tego krajowe prawo procesowe, z uwagi na to, że przytoczone przepisy chronią tylko interesy ogółu, a nie interesy jednostek.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawa C-518/07: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/8

         Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-518/07)
   (2008/C 37/10)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: C. Docksey i C. Ladenburger, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej
   Skarżąca wnosi o

               —

               stwierdzenie, że poddając organy sprawujące kontrolę nad przetwarzaniem danych osobowych w sektorze niepublicznym w landach Baden-Württemberg, Bayern, Berlin, Brandenburg, Bremen, Hamburg, Hessen, Mecklenburg-Vorpommern, Niedersachsen, Nordrhein-Westfalen, Rheinland-Pfalz, Saarland, Sachsen, Sachsen-Anhalt, Schleswig-Holstein i Thüringen nadzorowi państwowemu i w związku z tym dokonując nieprawidłowej transpozycji wytycznej w postaci zapewnienia „całkowitej niezależności” organów sprawujących kontrolę nad przetwarzaniem danych Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 28 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy 95/46/WE (1);

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Artykuł 28 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady zobowiązuje państwa członkowskie do wyznaczenia „jednego lub więcej organów władzy publicznej” odpowiedzialnych za kontrolę „stosowania na (…) terytorium [tego państwa] przepisów przyjętych przez państwa członkowskie na mocy niniejszej dyrektywy”, a zatem przepisów dotyczących ochrony danych osobowych. Artykuł 28 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy ustanawia wymóg „całkowitej niezależności” wskazanych organów. Biorąc pod uwagę brzmienie tego przepisu dyrektywa stanowi, że organy nadzorcze mają zostać uwolnione od wpływu, tak innych organów, jak i podmiotów spoza administracji państwowej, a zatem przepisy państw członkowskich muszą wykluczać wywieranie zewnętrznego wpływu na decyzje organów nadzorczych i ich wykonanie. Sformułowanie „całkowicie” niezależny implikuje, że wykluczona powinna zostać zależność nie tylko z każdej strony, ale również pod każdym względem.
   W związku z tym z art. 28 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy niezgodne jest poddanie państwowemu nadzorowi merytorycznemu, prawnemu i służbowemu organów nadzorczych odpowiedzialnych za kontrolę przetwarzania danych w sektorze niepublicznym, co nastąpiło we wszystkich 16 landach Republiki Federalnej Niemiec. W zakresie, w jakim ustawy poszczególnych landów poddają organy nadzorcze w najrozmaitszych kombinacjach tym trzem formom nadzoru ustawa każdego z landów stanowi uchybienie przez Republikę Federalną Niemiec zobowiązaniu ciążącemu na niej na mocy art. 28 ust. 1 zdanie drugie dyrektywy, polegającemu na zapewnieniu organom nadzorczym „całkowitej niezależności”. Pomijając różnice pomiędzy nadzorem prawnym, merytorycznym i służbowym, wszystkie formy nadzoru stanowią naruszenie postulowanej przez dyrektywę niezależności.
   Z punktu widzenia celu dyrektywy prawodawca wspólnotowy uznał całkowitą niezależność za konieczną dla efektywnego wykonania funkcji nadanych organom nadzorczym na podstawie art. 28 dyrektywy. Koncept „całkowitej niezależności” wyjaśnia również historia powstania przepisu. Również z punktu widzenia systematyki dyrektywy wymóg „całkowitej niezależności” organów nadzorczych państw członkowskich spójnie wpisuje się w dotychczasowy dorobek Wspólnoty w dziedzinie prawa ochrony danych osobowych. Ponadto art. 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej wymaga również, aby stosowanie przepisów dotyczących ochrony danych osobowych „podlega[ło] kontroli niezależnego organu”.
   Realizowana przez Republikę Federalną Niemiec koncepcja względnej niezależności, a zatem niezależności organu nadzorczego jedynie od kontrolowanego podmiotu, nie może zostać uznana za zgodną już to z jednoznacznym, obszernym brzmieniem dyrektywy, które ustanawia wymóg „całkowitej niezależności”. Ponadto w przypadku wykładni dokonywanej przez Republikę Federalną Niemiec drugie zdanie art. 28 ust. 1 byłoby całkowicie pozbawione sensu. Odrzucić należy również argumentację, w myśl której art. 95 WE, jako podstawa prawna dyrektywy i zasada pomocniczości oraz zasada proporcjonalności sugerują zwężającą wykładnię wymogu „całkowitej niezależności”. Trybunał orzekł już, że dyrektywa została przyjęta w ramach odnośnej kompetencji organów prawodawczych i że zakazane jest dokonywanie zwężającej wykładni jej przepisów w odniesieniu do stanów faktycznych niemających charakteru spraw gospodarczych. Ponadto przywoływany przepis nie wykracza ponad to, co niezbędne dla osiągnięcia celu realizowanego przez dyrektywę w zgodzie z art. 95 WE i zasadą pomocniczości.

      (1)  Dz.U. L 281, str. 31.


title: Sprawa F-25/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 16 grudnia 2010 r. — AG przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Urzędnicy — Zwolnienie po upływie okresu próbnego — Oczywista niedopuszczalność — Wniesienie skargi po upływie terminu — Doręczenie listem poleconym z potwierdzeniem odbioru)

text:
               5.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/19

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 16 grudnia 2010 r. — AG przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-25/10) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Zwolnienie po upływie okresu próbnego - Oczywista niedopuszczalność - Wniesienie skargi po upływie terminu - Doręczenie listem poleconym z potwierdzeniem odbioru)
   2011/C 38/37
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: AG (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Seyr i V. Montebello-Demogeot, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o zwolnieniu skarżącej po upływie okresu próbnego i żądanie naprawienia poniesionej zdaniem skarżącej szkody i doznanej krzywdy.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               AG pokrywa całość kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010, s. 58.


title: Sprawa T-146/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 grudnia 2006 r. — Asociación de Estaciones de Servicio de Madrid i Federación Catalana de Estaciones de Servicio przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Przepisy hiszpańskie przewidujące środki na rzecz sektora rolnego w związku ze wzrostem cen paliw — Formalne postępowanie wyjaśniające przewidziane w art. 88 ust. 2 WE — Decyzja stwierdzająca, że niektóre środki nie stanowią pomocy — Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji — Dopuszczalność — Legitymacja czynna — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/32

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 grudnia 2006 r. — Asociación de Estaciones de Servicio de Madrid i Federación Catalana de Estaciones de Servicio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-146/03) (1)

   (Pomoc państwa - Przepisy hiszpańskie przewidujące środki na rzecz sektora rolnego w związku ze wzrostem cen paliw - Formalne postępowanie wyjaśniające przewidziane w art. 88 ust. 2 WE - Decyzja stwierdzająca, że niektóre środki nie stanowią pomocy - Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji - Dopuszczalność - Legitymacja czynna - Obowiązek uzasadnienia)
   (2006/C 331/70)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Asociación de Empresarios de Estaciones de Servicio de la Comunidad Autónoma de Madrid (Madryt, Hiszpania) oraz Federación Catalana de Estaciones de Servicio (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci R. Ortega Bueno i M. Delgado Echevarría)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo J. Buendía Sierra, a następnie J.R. Vidal Puig, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: E. Braquehais Conesa, abogado del Estado, oraz M. Muñoz Pérez, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji 2003/293/WE z dnia 11 grudnia 2002 r. dotyczącej środków na rzecz sektora rolnego wprowadzonych przez Hiszpanię w związku ze wzrostem cen paliw (Dz.U. 2003, L 111, str. 24).
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 decyzji Komisji 2003/293/WE z dnia 11 grudnia 2002 r. dotyczącej środków na rzecz sektora rolnego wprowadzonych przez Hiszpanię w związku ze wzrostem cen paliw, w zakresie w jakim wspomniany artykuł stanowi, że środki na rzecz spółdzielni rolniczych przewidziane w Real Decreto-Ley 10/2000 de medidas urgentes de apoyo a los sectores agrario, pesquero y del transporte (królewskim dekrecie z mocą ustawy w sprawie pilnych środków na rzecz sektora rolnego, rybołówstwa i transportu) nie stanowią pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE.

               2)

               Komisja pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez skarżące.

               3)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 171 z 19.7.2003.


title: Sprawa C-464/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — Postępowanie wszczęte przez Avena Nordic Grain Oy (Rolnictwo — System refundacji wywozowych do produktów rolnych — Rozporządzenie (WE) nr 800/1999 — Artykuł 5 — Złożenie zgłoszenia wywozowego — Przesłanie faksem)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/20

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — Postępowanie wszczęte przez Avena Nordic Grain Oy
   (Sprawa C-464/06) (1)

   (Rolnictwo - System refundacji wywozowych do produktów rolnych - Rozporządzenie (WE) nr 800/1999 - Artykuł 5 - Złożenie zgłoszenia wywozowego - Przesłanie faksem)
   (2007/C 315/34)
   Język postępowania: fiński.
   Sąd krajowy
   Korkein hallinto-oikeus
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Avena Nordic Grain Oy
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Korkein hallinto-oikeus — Wykładnia art. 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz.U. L 102, str. 11) — Nieuwzględnienie zgłoszenia wywozowego przesłanego faksem, którego oryginał dotarł do właściwych władz dopiero po załadunku —Zasady proporcjonalności i dobrej administracji
   Sentencja
   Artykuł 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby właściwe organy celne przyjęły zgłoszenie wywozu produktów rolnych przesłane telefaksem przed ich załadunkiem w celu wywozu, jeżeli przesłane w ten sposób zgłoszenie zawiera wszystkie dane konieczne dla przeprowadzenia fizycznej kontroli wywożonych towarów, a dana operacja wywozu nie jest związana z oszustwem lub próbą oszustwa. Ma to miejsce, jeżeli towary objęte zgłoszeniem wywozowym przesłanym telefaksem dotarły do państwa trzeciego będącego krajem przeznaczenia, a przesłany później oryginał zgłoszenia odpowiada dokładnie zgłoszeniu przesłanemu telefaksem. Zadaniem sądu krajowego jest zbadanie na podstawie posiadanych akt, czy warunki te są spełnione w zawisłej przed nim sprawie.

      (1)  Dz.U. C 326 z 31.12.2006.


title: Sprawa C-424/08: Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 29 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/32

         Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 29 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-424/08) (1)

   2009/C 282/56

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa F-76/09: Skarga wniesiona w dniu 14 września 2009 r. — Cusack-Gard'ner przeciwko Komisji

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/36

         Skarga wniesiona w dniu 14 września 2009 r. — Cusack-Gard'ner przeciwko Komisji
   (Sprawa F-76/09)
   2009/C 297/56
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Carolyn Cusack-Gard'ner (Wavre, Belgia) (przedstawiciel: Solicitor Dr John Temple Lang)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 22 czerwca 2009 r. oddalającej wniosek skarżącej o umożliwienie jej skorzystania z całkowitego zwrotu kosztów poniesionych w związku z jej chorobą.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 22 czerwca 2009 r. oddalającej wniosek skarżącej,

               —

               stwierdzenie, że rozdział 3 tytułu II decyzji Komisji z dnia 2 lipca 2007 r. dotyczącej ustanowienia ogólnych przepisów wykonawczych w materii zwrotu kosztów medycznych na podstawie art. 241 WE nie znajduje zastosowania:

                           —

                           w zakresie w jakim uznano, że koszty zakwaterowania i wyżywienia i opieki domowej nie podlegają zwrotowi,

                           —

                           w zakresie w jakim ustalono limit zwrotu kosztów za opiekę domową,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia  15 września 2005 r.  w sprawie C-112/04 P Marlines SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Artykuł 85 ust. 1 Traktatu WE (obecnie art. 81 ust. 1 WE) — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione — Porozumienia między przedsiębiorstwami — Dowód uczestnictwa przedsiębiorstwa w spotkaniach o charakterze antykonkurencyjnym)

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/5

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 15 września 2005 r.
   w sprawie C-112/04 P Marlines SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Odwołanie - Artykuł 85 ust. 1 Traktatu WE (obecnie art. 81 ust. 1 WE) - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i praktyki uzgodnione - Porozumienia między przedsiębiorstwami - Dowód uczestnictwa przedsiębiorstwa w spotkaniach o charakterze antykonkurencyjnym)
   (2006/C 10/09)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-112/04 P mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 Statutu Trybunału Sprawiedliwości, wniesione w dniu 3 marca 2004 r., Marlines SA (adwokaci: D. Papatheofanous i A. Anagnostou), w której drugą stroną była Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: R. Lyal i T. Christoforou), Trybunał (szósta izba), w składzie: A. Borg Barthet, prezes izby, A. La Pergola i J.-P. Puissochet (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 15 września 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Odwołanie zostaje w części oddalone jako oczywiście bezzasadne i w części odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne.

               2.

               Marlines SA zostaje obciążona kosztami postępowania w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004.


title: Sprawa C-304/13: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 4 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Timişoara – Rumunia) – Centrul Judeţean Timiş/Curtea de Conturi a României, Camera de Conturi a Judeţului Timiş [Rolnictwo — Wspólna polityka rolna — Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 — System wsparcia bezpośredniego — Przesłanki przyznania uzupełniających krajowych płatności bezpośrednich — Przesłanka, która nie została przewidziana w przepisach Unii — Przesłanka związana z brakiem istnienia w chwili złożenia wniosku o pomoc wymagalnego długu wobec budżetu państwa lub też budżetu lokalnego — Dopuszczalność — Brak]

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/2

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 4 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Timişoara – Rumunia) – Centrul Judeţean Timiş/Curtea de Conturi a României, Camera de Conturi a Judeţului Timiş
   (Sprawa C-304/13) (1)

   ([Rolnictwo - Wspólna polityka rolna - Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 - System wsparcia bezpośredniego - Przesłanki przyznania uzupełniających krajowych płatności bezpośrednich - Przesłanka, która nie została przewidziana w przepisach Unii - Przesłanka związana z brakiem istnienia w chwili złożenia wniosku o pomoc wymagalnego długu wobec budżetu państwa lub też budżetu lokalnego - Dopuszczalność - Brak])
   (2015/C 056/02)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Timişoara

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură (APIA) – Centrul Judeţean Timi

      Strona pozwana: Curtea de Conturi a României, Camera de Conturi a Judeţului Timiş

      Przy udziale: Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură (APIA) – Bucureşti

      Sentencja

   Artykuł 143c rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001, po zmianach wprowadzonych aktem dotyczącym warunków przystąpienia Republiki Bułgarii i Rumunii oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej, oraz art. 132 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003, należy interpretować w ten sposób, że sprzeczny jest z nimi przepis krajowy, który wyłącza z krajowej pomocy uzupełniającej producentów, którzy w chwili złożenia wniosku o pomoc mają wymagalny dług wobec budżetu państwa lub też budżetu lokalnego, jeśli Komisja Europejska nie wyraziła uprzedniej zgody na ustanowienie takiego wymogu.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.02.2014.


title: Sprawa T-309/14: Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2015 r. – Mat Foundries Europe/Komisja

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/40

         Postanowienie Sądu z dnia 16 marca 2015 r. – Mat Foundries Europe/Komisja
   (Sprawa T-309/14) (1)

   (2015/C 155/57)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa T-27/09: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 grudnia 2009 r. — Stella Kunststofftechnik przeciwko OHIM — Stella Pack (Stella) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia praw do znaku towarowego — Słowny wspólnotowy znak towarowy Stella — Postępowanie w sprawie sprzeciwu wszczęte uprzednio na podstawie tego znaku towarowego — Dopuszczalność — Artykuł 50 ust. 1 i art. 55 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 51 ust. 1 i art. 56 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/51

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 grudnia 2009 r. — Stella Kunststofftechnik przeciwko OHIM — Stella Pack (Stella)
   (Sprawa T-27/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia praw do znaku towarowego - Słowny wspólnotowy znak towarowy Stella - Postępowanie w sprawie sprzeciwu wszczęte uprzednio na podstawie tego znaku towarowego - Dopuszczalność - Artykuł 50 ust. 1 i art. 55 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 51 ust. 1 i art. 56 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2010/C 24/89
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Stella Kunststofftechnik GmbH (Eltville, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Beckensträter)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: A. Führer i G. Schneider, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Stella Pack S.A. (Lubartów, Polska) (przedstawiciel: adwokat O. Bischof)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 listopada 2008 r. (sprawa R 693/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia praw do znaku towarowego między Stellą Kunststofftechnik GmbH a Stella Pack sp. z o.o.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona i w części oddalona.

               2)

               Stella Kunststofftechnik GmbH zostaje obciążona kosztami postępowani.

      (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009.


title: Sprawa C-550/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Poitiers (Francja) w dniu 25 października 2013 r. – Postępowanie karne przeciwko Jean-Paulowi Grimalowi

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Poitiers (Francja) w dniu 25 października 2013 r. – Postępowanie karne przeciwko Jean-Paulowi Grimalowi
   (Sprawa C-550/13)
   2014/C 159/14
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d'appel de Poitiers

      Strona w postępowaniu głównym

   Jean-Paul Grimal
   Postanowieniem z dnia 19 marca 2014 r. Trybunał (druga izba) orzekł, że wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest oczywiście niedopuszczalny.


title: Sprawa T-608/14: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Laverana przeciwko OHIM (ORGANIC WITH PLANT FLUID FROM OUR OWN PRODUCTION)

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/23

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Laverana przeciwko OHIM (ORGANIC WITH PLANT FLUID FROM OUR OWN PRODUCTION)
   (Sprawa T-608/14)
   2014/C 361/35
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Laverana GmbH & Co. KG (Wennigsen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Wachinger, M. Zöbisch i D. Chatterjee)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 2 czerwca 2014 r. w sprawie R 121/2014-4;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający element słowne „ORGANIC WITH PLANT FLUID FROM OUR OWN PRODUCTION” dla towarów i usług z klas 3, 5 i 35 – zgłoszenie nr 11 922 697

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               przekroczenie granic swobodnego uznania poprzez wydanie decyzji w oparciu o względy związane z prawem konkurencji.


title: Sprawa T-95/14: Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2015 r. – Iranian Offshore Engineering & Construction/Rada Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Błąd w ocenie — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Nadużycie władzy — Prawo własności — Równość traktowania

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/23

         Wyrok Sądu z dnia 25 czerwca 2015 r. – Iranian Offshore Engineering & Construction/Rada
   (Sprawa T-95/14) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Błąd w ocenie - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Nadużycie władzy - Prawo własności - Równość traktowania)
   (2015/C 262/31)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Iranian Offshore Engineering & Construction Co. (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci J. Viñals Camallonga, L. Barriola Urruticoechea i J. Iriarte Ángel

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. de Elera-San Miguel Hurtado i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2013/661/WPZiB z dnia 15 listopada 2013 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 306, s. 18) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1154/2013 z dnia 15 listopada 2013 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 306, s. 3) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Iranian Offshore Engineering & Construction Co pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 102 z 7.4.2014.


title: Sprawa T-394/09: Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2010 r. — General Bearing przeciwko OHIM (GENERAL BEARING CORPORATION) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GENERAL BEARING CORPORATION — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/22

         Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2010 r. — General Bearing przeciwko OHIM (GENERAL BEARING CORPORATION)
   (Sprawa T-394/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GENERAL BEARING CORPORATION - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 55/40
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: General Bearing Corp. (West Nyack, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Dellmeier-Beschorner)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: R. Manea, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 lipca 2009 r. (sprawa R 73/2009-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego GENERAL BEARING CORPORATION jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               General Bearing Corp. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 297 z 5.12.2009.


title: Sprawa T-337/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 listopada 2009 r. — Brilliant Hotelsoftware przeciwko OHMI (BRILLIANT)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/69

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 listopada 2009 r. — Brilliant Hotelsoftware przeciwko OHMI (BRILLIANT)
   (Sprawa T-337/07) (1)

   2010/C 24/124

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa F-50/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 23 listopada 2010 r. — Bartha przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Konkurs ogólny — Niewpisanie na listę rezerwy — Zrównoważona reprezentacja kobiet i mężczyzn w komisji konkursowej)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/58

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 23 listopada 2010 r. — Bartha przeciwko Komisji
   (Sprawa F-50/08) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Konkurs ogólny - Niewpisanie na listę rezerwy - Zrównoważona reprezentacja kobiet i mężczyzn w komisji konkursowej)
   2011/C 30/109
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Gábor Bartha (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat P. Homoki)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall, V. Bottka i A. Sipos, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji EPSO o niewpisaniu skarżącego na listę rezerwy kadrowej konkursu EPSO/AD/56/06.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 23 stycznia 2008 r., którą komisja konkursowa EPSO/AD/56/06 oddaliła wniosek G. Barthy mający na celu ponowne rozpatrzenie decyzji o odrzuceniu kandydatury wydanej przez wspomnianą komisję.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008, s. 73.


title: Sprawa C-388/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Ochrona siedlisk przyrodniczych — Dzika fauna i flora — Park Narodowy Gargano)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-388/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Ochrona siedlisk przyrodniczych - Dzika fauna i flora - Park Narodowy Gargano)
   (2007/C 269/16)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Aresu i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: I. Braguglia, pełnomocnik, adwokat G. Fiengo)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 4 ust. 4 dyrektywy 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. L 103, str. 1) oraz art. 6 ust. 2, 3, 4 i 7 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, str. 7) — Obowiązek podjęcia odpowiednich działań w celu uniknięcia na specjalnym obszarze ochronnym pogorszenia stanu siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków — Rozwój przemysłu oddziaływujący na park narodowy w Gargano
   Sentencja

               1)

               Nie podejmując odpowiednich działań w celu uniknięcia na obszarze specjalnej ochrony „Valloni e steppe pedegarganiche” pogorszenia stanu siedlisk przyrodniczych oraz siedlisk gatunków jak również niepokojenia gatunków, dla których obszar ten został wyznaczony, Republika Włoska uchybiła w okresie przed dniem 28 grudnia 1998 r. zobowiązaniom państwa członkowskiego, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 4 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, a w odniesieniu do okresu następującego po tej dacie zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 22 z 28.1.2006.


title: Sprawa C-272/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale per la Toscana (Włochy) w dniu 21 maja 2013 r. — Equoland Soc. coop. arl przeciwko Agenzia delle Dogane

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale per la Toscana (Włochy) w dniu 21 maja 2013 r. — Equoland Soc. coop. arl przeciwko Agenzia delle Dogane
   (Sprawa C-272/13)
   2013/C 207/53
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione Tributaria Regionale per la Toscana

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Equoland Soc. coop. a r. l.

      Druga strona postępowania: Agenzia delle Dogane — Ufficio delle Dogane di Livorno

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodnie z art. 16 szóstej dyrektywy 77/388/EWG (1) Rady z dnia 17 maja 1977 r. i z art. 154 i 157 dyrektywy 2006/112/WE (2) okoliczność, że przywożone towary mają zostać objęte procedurą składu innego niż celny, a mianowicie procedurą składu podatku VAT, jest wystarczająca do zwolnienia z zapłaty podatku VAT przy przywozie, nawet jeżeli nie dochodzi do ich fizycznego wprowadzenia a jedynie do wprowadzenia „na papierze”?

               2)

               Czy szósta dyrektywa 77/388/EWG i dyrektywa 2006/112/WE stoją na przeszkodzie praktyce państwa członkowskiego polegającej na poborze podatku VAT przy przywozie, mimo że został on — omyłkowo lub w wyniku nieprawidłowości — uiszczony zgodnie z mechanizmem odwrotnego obciążenia poprzez wystawienie faktury wewnętrznej i jednoczesny wpis w ewidencji zakupów i sprzedaży?

               3)

               Czy okoliczność, iż państwo członkowskie wymaga zapłaty podatku VAT uiszczonego zgodnie z mechanizmem odwrotnego obciążenia poprzez wystawienie faktury wewnętrznej i jednoczesny wpis w ewidencji zakupów i sprzedaży stanowi naruszenie zasady neutralności podatku VAT?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1.)

      (2)  Dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1.)


title: Sprawa T-236/07: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2007 r. — Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/41

         Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2007 r. — Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji
   (Sprawa T-236/07)
   (2007/C 211/77)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i J. Müller)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2007) 1901 z dnia 27 kwietnia 2007 r. w sprawie rozliczenia rachunków agencji płatniczych państw członkowskich dotyczących wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) za rok budżetowy 2006, w części dotyczącej obciążenia skarżącej kwotą w wysokości 1 750 616,27 EUR;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca występuje przeciwko decyzji Komisji K(2007) 1901 wersja ostateczna z dnia 27 kwietnia 2007 r. w sprawie rozliczenia rachunków agencji płatniczych państw członkowskich dotyczących wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) za rok budżetowy 2006 i wnosi o stwierdzenie nieważności tej decyzji w części, w której przewiduje ona obciążenie skarżącej w 50 % nieodzyskanymi refundacjami wywozowymi.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi, po pierwsze, że pozwana niesłusznie zastosowała uregulowanie przewidujące obciążenie w 50 % zgodnie z art. 32 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 (1). Zdaniem skarżącej przepis ten nie znajduje zastosowania w przypadkach, o których poinformowano Komisję zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 595/91 (2).
   Po drugie, skarżąca wskazuje, że pozwana w odniesieniu do niektórych spornych przypadków naruszyła zasady prawidłowej administracji, bowiem złamała zasadę związania własnymi decyzjami, określoną w jednostronnej deklaracji zawartej w protokole z dnia 4 maja 1995 r.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 595/91 z dnia 4 marca 1991 r. dotyczące nieprawidłowości i odzyskiwania kwot niesłusznie wypłaconych w związku z finansowaniem wspólnej polityki rolnej oraz organizacji systemu informacyjnego w tej dziedzinie i uchylające rozporządzenie (EWG) 283/71 (Dz.U. L 67, str. 11).


title: Sprawa C-407/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 20 lipca 2016 r. – SIA „Aqua Pro”/Valsts ieņēmumu dienests

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/36

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Łotwa) w dniu 20 lipca 2016 r. – SIA „Aqua Pro”/Valsts ieņēmumu dienests
   (Sprawa C-407/16)
   (2016/C 343/49)
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākā tiesa (Sąd Najwyższy)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SIA „Aqua Pro”

      Strona pozwana: Valsts ieņēmumu dienests

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Czy art. 220 ust. 1 i 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (1) należy interpretować w ten sposób, że należy uznać, iż zaksięgowanie uznanego przez organy celne długu celnego nastąpiło w chwili wydania decyzji w sprawie zaksięgowania lub w chwili ustalenia obowiązku zapłaty należności w drodze decyzji organu celnego, niezależnie od tego, że od tej decyzji wniesiono odwołanie w trybie administracyjnym i skargę do sądu?

                           b)

                           Czy art. 236 i 239 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny należy interpretować w ten sposób, że gdy organ celny wydał decyzję o zaksięgowaniu odpowiedniej należności i ustalił obowiązek jej zapłaty przez dłużnika (którą to decyzję wydał w niniejszej sprawie państwowy urząd celny), lecz dłużnik odwołał się na drodze administracyjnej od tej decyzji i zaskarżył ja do sądu, należy zażądać jednocześnie umorzenia lub zwrotu tych należności na podstawie art. 236 lub 239 rozporządzenia (czy też z kolei należy uznać, że w tym przypadku wniosek zawierający odwołanie od decyzji tego organu jest również wnioskiem o umorzenie lub zwrot długu celnego)? W przypadku odpowiedzi twierdzącej, na czym wobec tego polega istotna różnica między kontrolą zgodności z prawem decyzji administracyjnej o zaksięgowaniu i o obowiązku zapłaty należności z jednej strony, a kwestią, którą należy rozstrzygać zgodnie z art. 236 z drugiej strony?

                           c)

                           Czy art. 236 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny należy interpretować w ten sposób, że fakt odwołania się od decyzji organu celnego ustalającej obowiązek zapłaty należności i czas trwania postępowania przed sądem przedłużają termin do złożenia wniosku o umorzenie lub zwrot należności (lub uzasadniają jego niedochowanie)?

                           d)

                           Jeżeli zasadność zaksięgowania lub umorzenia w niniejszej sprawie powinna zostać rozstrzygnięta niezależnie od decyzji Komisji Europejskiej wydanej w odniesieniu do innego państwa członkowskiego (w tym przypadku – Finlandii), to czy organ celny lub sąd, biorąc pod uwagę art. 869 lit. b) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, a także kwotę ewentualnych należności w danej sprawie, powinien skierować kwestię odstąpienia od zaksięgowania lub umorzenia należności do Komisji Europejskiej?

               2)

                           a)

                           Czy przy stosowaniu art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny należy dokonać weryfikacji a posteriori w odniesieniu do okoliczności związanych z zachowaniem organów administracji i eksportera z państwa trzeciego (w niniejszej sprawie – Kambodży), które były badane w ramach delegacji OLAF-u? Czy też należy uznać, że ogólny opis okoliczności zawarty w raporcie OLAF-u na temat wspomnianego zachowania ma moc dowodową?

                           b)

                           Czy dane pozyskane z weryfikacji a posteriori, nawet jeśli dotyczą sprawy konkretnego państwa członkowskiego, mają decydujący charakter względem raportu OLAF-u?

                           c)

                           Czy art. 875 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny należy interpretować w ten sposób, że decyzja Komisji Europejskiej wydana na podstawie tego raportu OLAF-u w odniesieniu do innego państwa członkowskiego (w niniejszym przypadku – Finlandii), jest wiążąca dla państwa członkowskiego?

                           d)

                           Czy należy dokonać weryfikacji a posteriori i wykorzystać uzyskane dzięki niej informacje w przypadku gdy Komisja Europejska, w oparciu o raport OLAF-u, wydała decyzję o odstąpieniu od zaksięgowania należności w odniesieniu do innego państwa członkowskiego i zastosowała art. 875 rozporządzenia wykonawczego do kodeksu celnego?

               3)

               Czy przy ocenie istnienia racjonalnych podstaw i dobrej wiary podatnika do celów zastosowania art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny może mieć istotne znaczenie w konkretnych okolicznościach faktycznych to, że przywóz towarów prowadzony był na podstawie umowy dystrybucji?

      (1)  Dz.U. 1992, L 302, s. 1.


title: Sprawa C-560/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 30 października 2013 r. — Finanzamt Ulm przeciwko Ingeborg Wagner-Raith jako następcy prawnemu zmarłej Marii Schweier

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 30 października 2013 r. — Finanzamt Ulm przeciwko Ingeborg Wagner-Raith jako następcy prawnemu zmarłej Marii Schweier
   (Sprawa C-560/13)
   2014/C 24/07
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona pozwana i wnosząca rewizję: Finanzamt Ulm

      Strona skarżąca i druga strona postępowania rewizyjnego: Ingeborg Wagner-Raith jako następca prawny zmarłej Marii Schweier

      Inny uczestnik: Bundesministerium der Finanzen

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy swoboda przepływu kapitału w art. 73b TWE (od dnia 1 maja 1999 r. art. 56 WE) (1) nie sprzeciwia się przepisowi krajowemu (w niniejszej sprawie § 18 ust. 3 AuslInvestmG), który przewiduje, że w odniesieniu do krajowych uczestników zagranicznych funduszy inwestycyjnych dodatkowo do wypłat z tytułu jednostek uczestnictwa należy doliczyć na określonych warunkach fikcyjne dochody w wysokości 90 % różnicy między pierwszą i ostatnią ceną odkupu danego roku, jednakże co najmniej 10 % ostatniej ceny odkupu (lub wartości giełdowej lub rynkowej), zaś nie przewiduje tego wymogu przy uczestnictwie w funduszach inwestycyjnych w państwach trzecich z tego względu, że od dnia 31 grudnia 1993 r. ze świadczeniem usług finansowych związana jest zasadniczo niezmieniona regulacja w rozumieniu uregulowania dotyczącego ochrony istniejącego stanu przewidzianego w art. 73c ust. 1 TWE (od dnia 1 maja 1999 r. art. 57 ust. 1 WE) (2)?
               W przypadku nieudzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

               2)

               Czy uczestnictwo w takim funduszu inwestycyjnym z siedzibą w państwie trzecim stanowi inwestycję bezpośrednią w rozumieniu art. 73c ust. 1 TWE (od dnia 1 maja 1999 r. art. 57 ust. 1 WE), czy też odpowiedź na to pytanie jest zależna od tego, czy uczestnictwo umożliwia inwestorowi, na mocy przepisów prawa krajowego państwa siedziby funduszu inwestycyjnego lub z innego tytułu, rzeczywisty udział w zarządzaniu funduszem lub sprawowanie nad nim kontroli?

      (1)  Artykuł 63 TFUE

      (2)  Artykuł 64 ust. 1 TFUE


title: Sprawa C-476/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Citroën Commerce GmbH/Zentralvereinigung des Kraffahrzeuggewerbes zur Aufrechterhaltung lauteren Wettbewerbs eV (ZLW) (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywy 98/6/WE i 2005/29/WE — Ochrona konsumentów — Reklama z podaniem ceny — Pojęcia „oferty” i „ceny wraz z podatkami” — Obowiązek włączenia do ceny sprzedaży pojazdu samochodowego obligatoryjnie przypadających dodatkowych kosztów przemieszczenia tego pojazdu)

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Niemcy) – Citroën Commerce GmbH/Zentralvereinigung des Kraffahrzeuggewerbes zur Aufrechterhaltung lauteren Wettbewerbs eV (ZLW)
   (Sprawa C-476/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywy 98/6/WE i 2005/29/WE - Ochrona konsumentów - Reklama z podaniem ceny - Pojęcia „oferty” i „ceny wraz z podatkami” - Obowiązek włączenia do ceny sprzedaży pojazdu samochodowego obligatoryjnie przypadających dodatkowych kosztów przemieszczenia tego pojazdu))
   (2016/C 335/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Citroën Commerce GmbH

      Strona pozwana: Zentralvereinigung des Kraffahrzeuggewerbes zur Aufrechterhaltung lauteren Wettbewerbs eV (ZLW)

      Sentencja

   Artykuł 3 dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom w związku z art. 1 i art. 2 lit. a) tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że koszty przemieszczenia pojazdu samochodowego od producenta do sprzedawcy, które obciążają konsumenta, powinny być uwzględnione w cenie sprzedaży tego pojazdu podanej w reklamie zamieszczonej przez przedsiębiorcę, jeżeli reklama ta, biorąc pod uwagę wszystkie jej cechy, stanowi w oczach konsumenta ofertę dotyczącą owego pojazdu. Do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy wszystkie te przesłanki są spełnione.

      (1)  Dz.U. C 462 z 22.12.2014.


title: Sprawa T-720/13: Wyrok Sądu z dnia 30 września 2015 r. – Gat Microencapsulation/OHIM – BASF (KARIS) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego KARIS — Wcześniejsze słowne, międzynarodowy i wspólnotowy, znaki towarowe CARYX — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe i znaki towarowe Beneluksu AKRIS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/42

         Wyrok Sądu z dnia 30 września 2015 r. – Gat Microencapsulation/OHIM – BASF (KARIS)
   (Sprawa T-720/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego KARIS - Wcześniejsze słowne, międzynarodowy i wspólnotowy, znaki towarowe CARYX - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe i znaki towarowe Beneluksu AKRIS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 389/45)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gat Microencapsulation GmbH, dawniej Gat Microencapsulation AG (Ebenfurth, Austria) (przedstawieciele: adwokaci S. Soler Lerma i M.C. March Cabrelles)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: I. Harrington, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: BASF SE (Ludwigshafen, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 października 2013 r. (sprawa R 1862/2012-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między BASF SE a Gat Microencapsulation AG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Gat Microencapsulation GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 71 z 8.3.2014.


title: Sprawa T-599/11: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2011 r. — Eni przeciwko OHIM — EMI (IP) (ENI)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/29

         Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2011 r. — Eni przeciwko OHIM — EMI (IP) (ENI)
   (Sprawa T-599/11)
   2012/C 32/61
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Eni SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci D. De Simone i G. Orsoni)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: EMI (IP) Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 września 2011 r. w sprawie R 2439/2010-1; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi we wszystkich instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ENI” dla towarów i usług z klas 1–4, 6–7, 9, 11, 14, 16–19, 22, 25 i 35–45 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6488076

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: EMI (IP) Ltd

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy nr 4197315 „EMI” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 38, 41 i 42; słowny graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 6167357 „EMI” dla towarów i usług z klas 9, 16, 28, 35, 38, 41 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: skarżąca kwestionuje wymienioną decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej z trzech następujących względów: i) błędne i nieuzasadnione ustalenie podobieństwa towarów i usług, oparte na niewłaściwym rozumieniu i niewłaściwym zastosowaniu wcześniejszego orzecznictwa w tej kwestii; ii) błędna interpretacja i błędne zastosowanie wyroku w sprawie Praktiker, wskazujące na niewłaściwe rozumienie leżących u podstaw tego wyroku zasad antymonopowych, a w szczególności powodu, który doprowadził do wprowadzenia rejestracji usług detalicznych; i iii) błędne ustalenie podobieństwa oznaczeń oraz błędne ustalenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


title: Wykreślenie sprawy T-307/99

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/43

         Wykreślenie sprawy T-307/99 (1)

   (2004/C 228/100)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 11 maja 2004 r. prezes drugiej izby w powiększonym składzie Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-307/99, Oliecentrum Strijbos B. V., popieranej przez Królestwo Niderlandów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 63 z 4.3.2000.


title: Sprawa C-86/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n °1 de Granada (Hiszpania) w dniu 18 lutego 2014 r. – Marta León Medialdea przeciwko Ayuntamiento de Huetor Vega

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 1 de Granada (Hiszpania) w dniu 18 lutego 2014 r. – Marta León Medialdea przeciwko Ayuntamiento de Huetor Vega
   (Sprawa C-86/14)
   2014/C 142/27
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social no 1 de Granada.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Marta León Medialdea.

      Strona pozwana: Ayuntamiento de Huetor Vega.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pracownik zatrudniony na czas nieokreślony, ale nie na stałe, w rozumieniu ustawy i orzecznictwa, jest – zgodnie z definicją z dyrektywy 1990/70/WE (1) – pracownikiem zatrudnionym na podstawie umowy na czas określony?

               2)

               Czy są zgodne z prawem wspólnotowy takie stosowanie i wykładnia prawa krajowego przez sąd krajowy, zgodnie z którymi, w przypadku umów o pracę na czas określony zawartych z obejściem prawa w sektorze publicznym i przekształconych w umowy o pracę na czas nieokreślony, ale nie na stałe, administracja może jednostronnie obsadzić lub zlikwidować stanowisko, nie wypłacając pracownikowi żadnej odprawy, a jednocześnie nie są przewidziane inne środki ograniczające stanowiące nadużycie korzystanie z umów na czas określony?

               3)

               Czy byłoby zgodne z prawem wspólnotowym takie samo działanie administracji, gdyby – decydując o obsadzeniu lub likwidacji stanowiska – wypłaciła odprawę przewidzianą w przypadkach zakończenia umów o pracę na czas określony zawartych zgodnie z przepisami?

               4)

               Czy byłoby zgodne z prawem wspólnotowym takie samo działanie administracji, gdyby w celu obsadzeniu lub likwidacji stanowiska musiała stosować się do procedur i przyczyn przewidzianych w przypadkach zwolnień z przyczyn obiektywnych z wypłatą takiej samej odprawy?

      (1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 43).


title: Sprawa F-31/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 7 marca 2012 r. — BI przeciwko Cedefop (Służba publiczna — Termin do wniesienia skargi — Język oddalenia zażalenia)

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/27

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 7 marca 2012 r. — BI przeciwko Cedefop
   (Sprawa F-31/11) (1)

   (Służba publiczna - Termin do wniesienia skargi - Język oddalenia zażalenia)
   2012/C 126/51
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: BI (Evosmos, Grecja) (przedstawiciel: adwokat M.A. Lucas)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (przedstawiciele: M. Fuchs, pełnomocnik, wspierana przez B. Wägenbaura)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji dyrektor Cedefop o zakończeniu zatrudnienia skarżącego i żądanie naprawienia poniesionej szkody i doznanej krzywdy.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               BI pokrywa wszystkie koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 186 z 25.6.2011, s. 33.


title: Sprawa T-255/05: Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2005 r. przez The Black & Decker Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/52

         Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2005 r. przez The Black & Decker Corporation przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-255/05)
   (2005/C 217/108)
   Język, w którym została sporządzona skarga: angielski
   W dniu 8 czerwca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga The Black & Decker Corporation, z siedzibą w Towson, Maryland (USA), reprezentowanej P. Harrisa, solicitor, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Uczestnikiem postępowania przez Izbą Odwoławczą była również Atlas Copco Aktiebolag z siedzibą w Sztokholmie (Szwecja).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               unieważnienie zaskarżonej decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 27 kwietnia 2005 r. (sprawa R 722/2004-1);

               —

               stwierdzenie niedopuszczalności postępowania w sprawie sprzeciwu B503 468;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą oraz przed Sądem Pierwszej Instancji.

         Zarzuty I główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Skarżący

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Czarno-żółty znak graficzny oznaczający towary z klasy 7 (mechaniczne przenośne narzędzia elektryczne itp.)

               Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Atlas Copco Aktiebolag

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Niezarejestrowane znaki towarowe i oznaczenia używane w obrocie dla oznaczenia narzędzi we wszystkich Państwach Członkowskich

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu jako niedopuszczalnego

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Unieważnienie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Wydziałowi Sprzeciwów do ponownego rozpoznania

               Podniesione zarzuty:

               Skarżący twierdzi, że sprzeciw powinien był zostać uznany za niedopuszczalny, albowiem wbrew zasadzie 18 przewidzianej w rozporządzeniu nr 2868/1995 (1) nie określał on w sposób wystarczająco jasny i precyzyjny wcześniejszych oznaczeń i znaków towarowych, na które się w nim powołano

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz.U. L 303 z 15.12.1995, str. 1


title: Sprawa T-345/09: Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2009 r. — Bodegas y Viñedos Puerta de Labastida przeciwko OHIM — Unión de Cosecheros de Labastida (PUERTA DE LABASTIDA)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/35

         Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2009 r. — Bodegas y Viñedos Puerta de Labastida przeciwko OHIM — Unión de Cosecheros de Labastida (PUERTA DE LABASTIDA)
   (Sprawa T-345/09)
   2009/C 256/62
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Bodegas y Viñedos Puerta de Labastida, SL (Autol, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Grimau Muñoz i J. Villamor Muguerza)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Unión de Cosecheros de Labastida, S. Coop. Ltda (Labastida, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 28 maja 2009 r. w sprawie R 1021/2008-1 i dopuszczenie do rejestracji zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego „PUERTA DE LABASTIDA” (słowny znak towarowy) w klasach 29, 33 i 35.

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: BODEGAS Y VIÑEDOS PUERTA DE LABASTIDA S.L.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „PUERTA DE LABASTIDA” (zgłoszenie nr 004473278) dla towarów i usług z klas 29, 33 i 35.

      Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: UNIÓN DE COSECHEROS DE LABASTIDA, S. COOP. LTDA.

      Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Słowny hiszpański znak towarowy „CASTILLO DE LABASTIDA” (nr 617 137), dla towarów z klasy 33; słowny wspólnotowy znak towarowy „CASTILLO LABASTIDA” (nr 23 382), dla towarów z klasy 33, i słowny wspólnotowy znak towarowy „CASTILLO LABASTIDA” (nr 3 515 566), dla usług z klas 35, 39 i 43

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 42 i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego


title: Sprawa C-316/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret — Dania) — Danske Svineproducenter przeciwko Justitsministeriet (Artykuł 288 akapit drugi TFUE — Rozporządzenie (WE) nr 1/2005 — Ochrona zwierząt podczas transportu — Transport drogowy trzody chlewnej — Minimalna wysokość przegród — Kontrola w czasie przewozu — Gęstość załadunku — Prawo państw członkowskich do przyjmowania szczegółowych uregulowań krajowych)

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret — Dania) — Danske Svineproducenter przeciwko Justitsministeriet
   (Sprawa C-316/10) (1)

   (Artykuł 288 akapit drugi TFUE - Rozporządzenie (WE) nr 1/2005 - Ochrona zwierząt podczas transportu - Transport drogowy trzody chlewnej - Minimalna wysokość przegród - Kontrola w czasie przewozu - Gęstość załadunku - Prawo państw członkowskich do przyjmowania szczegółowych uregulowań krajowych)
   2012/C 49/11
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Vestre Landsret

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Danske Svineproducenter

      Strona pozwana: Justitsministeriet

      przy udziale: Union européenne du commerce de bétail et de la viande

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Vestre Landsret — Wykładnia art. 249 akapit drugi WE (obecnie art. 288 akapit drugi TFUE) i rozporządzenia Rady nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniającego dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 (Dz.U. L 3, s. 1) — Prawo państw członkowskich do przyjmowania szczegółowych uregulowań krajowych dotyczących minimalnej wysokości przegród, wysokości dla celów inspekcji i gęstości załadunku wewnątrz pojazdów podczas transportu świń

      Sentencja

   Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu i związanych z tym działań oraz zmieniające dyrektywy 64/432/EWG i 93/119/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 1255/97 należy interpretować w ten sposób, że:

               —

               rozporządzenie to nie stoi na przeszkodzie przyjęciu przez państwo członkowskie norm mających zastosowanie do transportu drogowego trzody chlewnej, które w celu wzmocnienia pewności prawa precyzują, zgodnie z celem ochrony dobrostanu zwierząt i nie ustalając nadmiernych kryteriów w tym względzie, wymogi ustanowione w tym rozporządzeniu dotyczące minimalnej wewnętrznej wysokości przegród dla zwierząt, pod warunkiem że te normy nie powodują dodatkowych kosztów i trudności technicznych, które są krzywdzące dla hodowców pochodzących z państwa członkowskiego, które przyjęło te normy lub hodowców z innych państw członkowskich zamierzających eksportować swoje produkty do tego państwa członkowskiego lub przez nie, co podlega weryfikacji przez sąd krajowy; nie mogą jednak zostać uznane za proporcjonalne normy takie jak określone w przepisach przejściowych wymienionych w § 36 ust. 4 dekretu nr 1729 z dnia 21 grudnia 2006 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu, gdyż to państwo członkowskie wydało ponadto mniej restrykcyjne normy, takie jak wymienione w § 9 ust. 1 tego dekretu w ramach powszechnie obowiązujących zasad;

               —

               rozporządzenie to stoi na przeszkodzie przyjęciu przez państwo członkowskie norm mających zastosowanie do transportu drogowego świń szczegółowo określających wymogi ustanowione w tym rozporządzeniu dotyczące dostępu do zwierząt w celu regularnego kontrolowania warunków ich bytowania, które dotyczą tylko przewozów trwających ponad osiem godzin;

               —

               rozporządzenie to nie stoi na przeszkodzie przyjęciu przez państwo członkowskie norm, zgodnie z którymi w przypadku transportu drogowego świń zwierzęta powinny dysponować minimalną przestrzenią zmienną w zależności od ich wagi, która to przestrzeń wynosi 0,42 m2 dla świni ważącej 100 kg, gdy przewóz trwa krócej niż osiem godzin, i 0,50 m2 w przypadku przewozu trwającego dłużej.

      (1)  Dz.U. C 234 z 28.8.2010.


title: Sprawa C-96/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Nanterre (Francja) w dniu 26 lutego 2015 r. – Saint Louis Sucre SA, następca prawny Saint Louis Sucre SNC/Directeur général des douanes et droits indirects

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Nanterre (Francja) w dniu 26 lutego 2015 r. – Saint Louis Sucre SA, następca prawny Saint Louis Sucre SNC/Directeur général des douanes et droits indirects
   (Sprawa C-96/15)
   (2015/C 146/34)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de grande instance de Nanterre

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Saint Louis Sucre SA, następca prawny Saint Louis Sucre SNC

      Strona pozwana: Directeur général des douanes et droits indirects

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 15 ust. 2 i 8 rozporządzenia Rady nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. (1), stosowany w świetle motywów 9 i 11 tego aktu oraz wyroków Zuckerfabrik Jülich I i II, a także ogólnych zasad prawa wspólnotowego, a mianowicie zasady zakazującej bezpodstawnego wzbogacenia, zasady proporcjonalności i zasady swobody przedsiębiorczości, należy interpretować w ten sposób, że producent cukru ma prawo do zwrotu opłat produkcyjnych uiszczonych z tytułu ilości objętego kwotą cukru, która była jeszcze składowana w dniu 30 czerwca 2006 r., wobec faktu, że system opłat produkcyjnych nie został odnowiony po tej dacie mocą rozporządzenia Rady nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. (2)?

               2)

                           a)

                           W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytanie prejudycjalne, czy podlegająca zwrotowi na rzecz producentów kwota opłat powinna zostać ustalona wyłącznie na podstawie ilości cukru składowanego w dniu 30 czerwca 2006 r.?

                           b)

                           W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie prejudycjalne, czy ilość cukru przyjęta za podstawę wymiaru kwoty podlegających zwrotowi opłat powinna być oparta na zmianie stanu wspólnotowych zapasów cukru w okresie od 1 lipca 2001 r. do 30 czerwca 2006 r.?

               3)

               Czy wysokość podlegających zwrotowi opłat może zostać prawidłowo obliczona poprzez pomnożenie stanu zapasów cukru uwzględnionego na podstawie odpowiedzi na drugie pytanie prejudycjalne przez średnią ważoną „średnich strat” stwierdzonych w okresie WOR 2001/2006, czy też powinna ona zostać obliczona inaczej, a jeśli tak to w jaki sposób?

               4)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytania, czy rozporządzenie nr 164/2007 z dnia 19 lutego 2007 r.ustalające wysokość opłat produkcyjnych dla sektora cukru na rok gospodarczy 2005/2006
                   (3) jest nieważne?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/2001 z dnia 19 czerwca 2001 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 178, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru (Dz.U. L 58, s. 1).

      (3)  Dz.U. L 51, s. 17.