title: Sprawa T-507/12: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2012 r. — Słowenia przeciwko Komisji

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/19

         Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2012 r. — Słowenia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-507/12)
   2013/C 32/30
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Słowenii (przedstawiciele: Klemenc, državna pravobranilka i A. Grum, pomočnica državne pravobranilke)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 19 października 2012 r. w sprawie środków na rzecz spółki ELAN d.o.o., SA.26379 (C 13/2010) (ex NN 17/2010), o której Komisja powiadomiła Słowenię pismem nr SG-Greffe(2012) D/14375 z dnia 20 września 2012 r. i w której uznała ona między innymi w art. 2, że Słowenia bezprawnie wprowadziła w życie w 2008 r. środek pomocy państwa na rzecz spółki Elan w formie rekapitalizacji w wysokości 10 mln EUR, z naruszeniem art. 108 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, ze względu na co Słowenia jest zobowiązana odzyskać pomoc od beneficjenta, i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Pierwszy zarzut: w zaskarżonej decyzji Komisja nieprawidłowo zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE i art. 345 TFUE oraz naruszyła istotne wymogi proceduralne, ponieważ dokonała błędnej oceny okoliczności faktycznych oraz uzasadniła w niewystarczający lub błędny sposób omawianą decyzję w odniesieniu do możliwości przypisania Republice Słowenii środka rekapitalizacji w 2008 r.
               Skarżąca uważa Komisja uznała z naruszeniem art. 107 ust. 1 TFUE i art. 345 TFUE, iż możliwe jest przypisanie Republice Słowenii działań wspólników spółki Elan przy okazji jej rekapitalizacji w 2008 r. Komisja uzasadniła swój wniosek tym, że państwo jako właściciel mianuje radę nadzorczą, przez co zdaniem skarżącej dyskryminuje ona dualistyczny system zarządzania przedsiębiorstwami publicznymi.
               Uzasadnienie w zaskarżonej decyzji jest niewystarczające — to znaczy nie zawiera odpowiednich i dostatecznych powodów — oraz błędne, ponieważ Komisja argumentuje, iż istnieją poważne poszlaki wskazujące na głębokie zaangażowanie państwa w proces decyzyjny w spółce kapitałowej (Kapitalska družba, KAD) i w spółce doradztwa i zarządzania (Družba za svetovanje in upravljanje, DSU) przy czym jej argumenty opierają się jedynie na niewiarygodnych dowodach o charakterze pogłosek. W zaskarżonej decyzji brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia również w odniesieniu do pozostałych wspólników spółki Elan, co do których Komisja wysuwa jedynie zarzut dotyczący równoległego zachowania. Zdaniem skarżącej wspomniane przez Komisję w zaskarżonej decyzji poszlaki nie stanowią w żadnym razie wskazówek świadczących, zgodnie z orzecznictwem Trybunału i Sądu, o zaangażowaniu organów państwa w przyjęcie środka rekapitalizacji spółki Elan w 2008 r.

               2)

               Drugi zarzut: w zaskarżonej decyzji Komisja nieprawidłowo zastosowała art. 107 ust. 1 TFUE oraz naruszyła istotne wymogi proceduralne, ponieważ dokonała błędnej oceny okoliczności faktycznych oraz niewystarczająco lub błędnie uzasadniła omawianą decyzję w odniesieniu do stwierdzenia, że rekapitalizacja spółki Elan w 2008 r. nie była dopuszczalna świetle zasady prywatnego inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej, ze względu na co przedsiębiorstwo Elan uzyskało selektywną korzyść.
               Skarżąca twierdzi, że środek rekapitalizacji spółki Elan został wprowadzony w życie zgodnie z zasadą inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej ponieważ w ramach procesu decyzyjnego dotyczącego środka rekapitalizacji wspólnicy oparli się na ocenie przedsiębiorstwa w odpowiedni sposób uwzględniającej pogorszenie działalności handlowej Elan przez większość sezonu zimowego 2007/2008 a zatem również w pierwszym kwartale 2008 r.. Pogorszenie działalności nie było na tyle drastyczne aby mieć wpływ na wiarygodność oceny wartości przedsiębiorstwa. Wspólnicy podjęli swa decyzję jako długoterminowi akcjonariusze przedsiębiorstwa, które napotkało jedynie tymczasowe problemy i przez długi okres czasu było w stanie nie tylko przetrwać, lecz wielokrotnie osiągać zyski. Komisja nie wyjaśniła w zaskarżonej decyzji zadowalający sposób, dlaczego uwzględniła selektywnie wartość przedsiębiorstwa, przez co działała w sposób arbitralny.


title: Sprawa C-486/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 4 listopada 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Piotrowi Kossowskiemu

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 4 listopada 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Piotrowi Kossowskiemu
      (Sprawa C-486/14)
      (2015/C 016/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Hanseatisches Oberlandesgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

      Piotr Kossowski

         Inny uczestnik: Generalstaatsanwaltschaft Hamburg

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zastrzeżenia zgłoszone przez umawiające się strony przy ratyfikacji KWUS (1) na podstawie art. 55 ust. 1 lit. a) KWUS – a mianowicie zgłoszone przez Republikę Federalną Niemiec przy złożeniu dokumentu ratyfikacyjnego zastrzeżenie dotyczące lit. a), zgodnie z którym nie jest ona związana art. 54 KWUS, „jeśli czyny, któr[ych] dotyczy zagraniczny wyrok, miały miejsce w całości lub w części na je[j] własnym terytorium […]” – nadal obowiązują po włączeniu dorobku Schengen w ramy Unii Protokołem z Schengen dołączonym do traktatu z Amsterdamu z dnia 2 października 2007 r., utrzymanym w mocy Protokołem z Schengen dołączonym do traktatu z Lizbony? Czy wyjątki te stanowią proporcjonalne ograniczenia art. 50 karty (2) w rozumieniu art. 52 ust. 1 karty?

                  2)

                  Jeżeli powyższe nie ma miejsca:
                  Czy zawartą w art. 54 KWUS i art. 50 karty zasadę ne bis in idem należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona ściganiu podejrzanego w jednym państwie członkowskim – tutaj Republice Federalnej Niemiec – gdy postępowanie karne wszczęte przeciwko tej osobie w innym państwie członkowskim – tutaj Rzeczpospolitej Polskiej – zostało umorzone przez prokuraturę – bez wykonania obowiązków nałożonych tytułem sankcji i bez szczegółowego dochodzenia – ze względów faktycznych w wyniku braku wystarczającego podejrzenia popełnienia czynu i może być ponownie wszczęte tylko wtedy, gdy stały się znane istotne, wcześniej nieznane okoliczności, przy czym jednak takie nowe okoliczności nie mają miejsca w niniejszej sprawie?

         (1)  Konwencja wykonawcza do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 roku między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, Dz.U. 2000, L 239, s. 19.

         (2)  Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, Dz.U. 2014, C 326, s. 391.


title: Sprawa C-464/05: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Hasselt, Belgia) — Maria Geurts, Dennis Vogten przeciwko Administratie van de BTW, registratie en domeinen, Belgische Staat (Artykuły 43 WE i 53 WE — Krajowe uregulowanie podatkowe — Podatek od spadków — Spółka rodzinna — Zwolnienie — Przesłanki — Zatrudnienie określonej liczby pracowników w jednym z regionów państwa członkowskiego)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/11

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 25 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Hasselt, Belgia) — Maria Geurts, Dennis Vogten przeciwko Administratie van de BTW, registratie en domeinen, Belgische Staat
   (Sprawa C-464/05) (1)

   (Artykuły 43 WE i 53 WE - Krajowe uregulowanie podatkowe - Podatek od spadków - Spółka rodzinna - Zwolnienie - Przesłanki - Zatrudnienie określonej liczby pracowników w jednym z regionów państwa członkowskiego)
   (2007/C 315/17)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Rechtbank van eerste aanleg te Hasselt
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Maria Geurts, Dennis Vogten

      Strona pozwana: Administratie van de BTW, registratie en domeinen, Belgische Staat
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank van eerste aanleg te Hasselt — Wykładnia art. 43 WE i 56 WE — Otwarcie spadku w regionie państwa członkowskiego obejmującego udziały w spółce rodzinnej w innym państwie członkowskim oraz wierzytelności wobec tej spółki — Zwolnienie z podatku od spadków przysługujące, jeżeli spółka ta zatrudnia co najmniej pięciu pracowników w pełnym wymiarze czasu w tym regionie przez trzy lata poprzedzające śmierć
   Sentencja
   W braku przekonywającego uzasadnienia, art. 43 WE sprzeciwia się uregulowaniu podatkowemu państwa członkowskiego w dziedzinie podatku od dziedziczenia, które wyklucza zwolnienie z tego podatku przewidziane dla spółek rodzinnych w przypadku spółek rodzinnych, które zatrudniały w okresie trzech lat poprzedzających zgon spadkodawcy co najmniej pięciu pracowników w innym państwie członkowskim, podczas gdy przyznaje takie zwolnienie wówczas, gdy pracownicy są zatrudnieni w jednym z regionów pierwszego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006.


title: Sprawa T-536/13: Postanowienie Sądu z dnia 17 kwietnia 2015 r. – Microsoft/OHIM – Softkinetic Software (KINECT)

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/42

         Postanowienie Sądu z dnia 17 kwietnia 2015 r. – Microsoft/OHIM – Softkinetic Software (KINECT)
   (Sprawa T-536/13) (1)

   (2015/C 205/56)
   Język postępowania: angielski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

      (1)  Dz.U. C 377 z 21.12.2013.


title: Sprawa T-241/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 22 kwietnia 2014 r. przez Jeana-Pierre’a Bodsona i in. od wyroku wydanego w dniu 12 lutego 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-83/12 Bodson i in. przeciwko EBI

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/18

         Odwołanie wniesione w dniu 22 kwietnia 2014 r. przez Jeana-Pierre’a Bodsona i in. od wyroku wydanego w dniu 12 lutego 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-83/12 Bodson i in. przeciwko EBI
   (Sprawa T-241/14 P)
   2014/C 223/23
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Jean-Pierre Bodson (Luksemburg, Luksemburg); Dalila Bundy (Cosnes-et-Romain, Francja); Didier Dulieu (Roussy-le-Village, Francja); Marie-Christel Heger (Nospelt, Luksemburg); Evangelos Kourgias (Senningerberg, Luksemburg); Manuel Sutil (Luksemburg); Patrick Vanhoudt (Gonderange, Luksemburg); oraz Henry von Blumenthal (Bergem, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Inwestycyjny

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnoszą do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 12 lutego 2014 r. w sprawie F-83/12;

               —

               w konsekwencji uwzględnienie żądań wnoszących odwołanie przedstawionych w pierwszej instancji, a tym samym

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji o zastosowaniu w stosunku do wnoszących odwołanie premii zgodnie z nowym systemem wyników pracy, w kształcie wynikającym z decyzji Rady Dyrektorów z dnia 14 grudnia 2010 r. oraz decyzji Komitetu Zarządzającego z dni 9 listopada 2010 r. i 16 listopada 2011 r., przy czym decyzja indywidualna o zastosowaniu ww. decyzji zawarta jest w rozliczeniu wynagrodzenia z kwietnia 2012 r. a do wiadomości zainteresowanych została podana najwcześniej w dniu 22 kwietnia 2012 r.;

                           —

                           w konsekwencji,

                                       —

                                       zasądzenie od strony pozwanej zapłaty kwoty wynikającej z różnicy w wynagrodzeniu wypłaconym na podstawie decyzji Rady Dyrektorów z dnia 14 grudnia 2010 r. oraz decyzji z dni 9 listopada 2010 r. i 16 listopada 2011 r. w stosunku do wynagrodzenia wypłacanego na podstawie poprzedniego systemu premii; powyższą różnicę w wynagrodzeniu należy powiększyć o odsetki za zwłokę liczone od dnia 22 kwietnia 2012 r. do czasu pełnej spłaty. Wysokość odsetek powinna być ustalona na poziomie stawki procentowej EBC powiększonej o 3 punkty;

                                       —

                                       zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania za szkodę poniesioną ze względu na utratę siły nabywczej, którą szacuje się ex aequo et bono tymczasowo na 1,5 % miesięcznego wynagrodzenia poszczególnych wnoszących odwołanie;

                           —

                           w danym wypadku, gdyby strona pozwana nie przedstawiła ich z własnej inicjatywy, w ramach środków organizacji postępowania, wezwanie strony pozwanej do przedstawienia następujących dokumentów:

                                       —

                                       protokołu posiedzenia Rady Dyrektorów EBI z dnia 13 grudnia 2011 r;

                                       —

                                       wniosków przygotowanych przez wydział zasobów ludzkich z dni 22 czerwca 2011 r. (RH/P&O/2011-119), 20 października 2011 r. (RH/P&O/2011-74) i 25 stycznia 2012 r;

                           —

                           obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania;

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnoszą pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący nieprawidłowości postępowania w zakresie, w jakim Sąd do spraw Służby Publicznej nie uwzględnił wniosku wnoszących odwołanie o zastosowanie środków organizacji postępowania;

               2.

               Zarzut drugi dotyczący pominięcia odmiennego charakteru stosunku pracy na podstawie umowy i stosunku pracy na podstawie regulaminu pracowniczego, naruszenia podstawowych warunków stosunku pracy, naruszenia kwalifikacji prawnej protokołu porozumienia, przeinaczenia informacji zawartych w aktach sprawy oraz naruszenie przez sąd obowiązku uzasadnienia.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia praw nabytych i uzasadnionych oczekiwań, a także naruszenie obowiązku uzasadnienia.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasad bezpieczeństwa prawnego, nieretroaktywności i przewidywalności, a także naruszenie obowiązku staranności i obowiązku uzasadnienia.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia kontroli oczywistego błędu w ocenie oraz przeinaczenia informacji zawartych w aktach sprawy.


title: Sprawa C-503/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Administrative Appeals Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 4 grudnia 2009 r. — Lucy Stewart przeciwko Secretary of State for Work and Pensions

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Administrative Appeals Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 4 grudnia 2009 r. — Lucy Stewart przeciwko Secretary of State for Work and Pensions
   (Sprawa C-503/09)
   2010/C 37/28
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Upper Tribunal

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lucy Stewart

      Strona pozwana: Secretary of State for Work and Pensions

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy świadczenie o cechach krótkoterminowego świadczenia z tytułu niezdolności do pracy w młodości stanowi świadczenie w razie choroby czy świadczenie z tytułu inwalidztwa w rozumieniu rozporządzenia nr 1408/71 (1)?

               2)

               W przypadku, gdy na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź, że świadczenie takie należy traktować jak świadczenie w razie choroby:

                           a)

                           czy osoba taka jak matka skarżącej, która ostatecznie zakończyła działalność zawodową w charakterze pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek z uwagi na przejście na emeryturę, pozostaje niemniej jednak „pracownikiem” dla celów art. 19 ze względu na wcześniejszą działalność w charakterze pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek lub czy zastosowanie znajdują normy zawarte w art. 27–36 (dotyczące emerytów i rencistów)?

                           b)

                           czy osoba taka jak ojciec skarżącej, która nie podejmowała działalności zawodowej w charakterze pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek od 2001 r. pozostaje niemniej jednak pracownikiem dla celów art. 19 z uwagi na wcześniejszą działalność w charakterze pracownika najemnego lub osoby prowadzącej działalność na własny rachunek?

                           c)

                           czy skarżącą należy traktować jako „rencistę” dla celów art. 28 z uwagi na przyznanie jej świadczenia nabytego zgodnie z art. 95b rozporządzenia nr 1408/71, bez względu na okoliczność, że: (i) skarżąca nigdy nie była pracownikiem najemnym w rozumieniu art. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71; (ii) skarżąca nie osiągnęła wieku emerytalnego przewidzianego w prawie krajowym i; (iii) skarżąca objęta jest zakresem podmiotowym rozporządzenia nr 1408/71 jedynie jako członek rodziny?

                           d)

                           w przypadku objęcia rencisty art. 28 rozporządzenia nr 1408/71, czy członek rodziny tego rencisty, który przez cały czas zamieszkiwał z rencistą w tym samym kraju co rencista, może ubiegać się na podstawie art. 28 ust.1 w związku z art. 29 o świadczenie pieniężne w razie choroby od właściwej instytucji określonej w art. 28 ust. 2, gdy takie świadczenie (jeśli jest należne) wypłacane jest członkowi rodziny (a nie jest wypłacane renciście)?

                           e)

                           jeśli znajduje zastosowanie [ze względu na odpowiedzi na ww. pytania a)–d)] przewidziana w krajowym prawie zabezpieczenia społecznego przesłanka ograniczająca pierwotne nabycie uprawnienia do świadczenia w razie choroby do osób, które przebywały przez wymagany okres we właściwym państwie członkowskim podczas określonego czasu, to czy jej stosowanie jest zgodne z postanowieniami art. 19 lub art. 28 rozporządzenia nr 1408/71?

               3)

               W przypadku gdy na pytanie pierwsze zostanie udzielona odpowiedź, że takie świadczenie należy traktować jako świadczenie z tytułu inwalidztwa, czy brzmienie art. 10 rozporządzenia nr 1408/71 w zakresie świadczeń „uzyskanych na podstawie ustawodawstwa jednego lub kilku państw członkowskich” oznacza, że państwa członkowskie pozostają uprawnione na mocy rozporządzenia nr 1408/71 do ustalania przesłanek pierwotnego nabywania świadczeń z tytułu inwalidztwa, które zasadzają się na miejscu zamieszkania w państwie członkowskim lub wykazaniu wymaganych okresów wcześniejszego pobytu w danym państwie członkowskim, w ten sposób że skarżąca nie może najpierw ubiegać się o uprawnienie do takiego świadczenia z innego państwa członkowskiego?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2)


title: Sprawa T-241/03: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  17 maja 2006 r.  — Marcuccio przeciwko Komisji (Urzędnicy — Przeniesienie — Mieszkanie służbowe — Decyzja o dokonaniu przeprowadzki rzeczy osobistych skarżącego — Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga odszkodowawcza — Akt niekorzystny — Niedopuszczalność)

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/32

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 maja 2006 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-241/03) (1)

   (Urzędnicy - Przeniesienie - Mieszkanie służbowe - Decyzja o dokonaniu przeprowadzki rzeczy osobistych skarżącego - Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga odszkodowawcza - Akt niekorzystny - Niedopuszczalność)
   (2006/C 178/59)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (Przedstawiciel: L. Garofalo avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: E. de March i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy oraz A. Dal Ferro, avocat)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności pisma z dnia 15 października 2002 r. w sprawie przeprowadzki rzeczy osobistych skarżącego z jego starego mieszkania służbowego w Angoli oraz o naprawienie krzywdy wyrządzonej skarżącemu przez treść tego pisma.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżący pokryje koszty własne oraz koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 200 z 23.8.2003 r.


title: Sprawa C-265/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Włochy) — Federutility, Assogas, Libarna Gas spa, Collino Commercio spa, Sadori gas spa, Egea Commerciale, E.On Vendita srl, Sorgenia spa przeciwko Autorità per l'energia elettrica e il gas (Dyrektywa 2003/55/WE — Rynek wewnętrzny gazu ziemnego — Interwencja państwa w odniesieniu do ceny dostawy gazu ziemnego po dniu 1 lipca 2007 r. — Zobowiązania z zakresu usług publicznych ciążące na przedsiębiorcach gazowniczych)

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/6

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 20 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Włochy) — Federutility, Assogas, Libarna Gas spa, Collino Commercio spa, Sadori gas spa, Egea Commerciale, E.On Vendita srl, Sorgenia spa przeciwko Autorità per l'energia elettrica e il gas
      (Sprawa C-265/08) (1)

      (Dyrektywa 2003/55/WE - Rynek wewnętrzny gazu ziemnego - Interwencja państwa w odniesieniu do ceny dostawy gazu ziemnego po dniu 1 lipca 2007 r. - Zobowiązania z zakresu usług publicznych ciążące na przedsiębiorcach gazowniczych)
      (2010/C 161/07)
      Język postępowania: włoski

         Sąd krajowy

      Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Federutility, Assogas, Libarna Gas spa, Collino Commercio spa, Sadori gas spa, Egea Commerciale, E.On Vendita srl, Sorgenia spa

         Strona pozwana: Autorità per l'energia elettrica e il gas

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia — Wykładnia art. 3 ust. 2 oraz art. 23 dyrektywy 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE (Dz.U. L 176, s. 57) — Krajowe przepisy przewidujące ustalanie cen na dostawę gazu ziemnego dla odbiorców będących gospodarstwami domowymi

         Sentencja

      Artykuł 3 ust. 2 oraz art. 23 ust. 1 dyrektywy 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE nie stoją na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak przepis będący przedmiotem sporów przed sądem krajowym, który zezwala na kształtowanie poziomu cen dostawy gazu ziemnego poprzez określanie „cen referencyjnych”, takich jak ceny będące przedmiotem sporów przed sądem krajowym, po dniu 1 lipca 2007 r., pod warunkiem, że interwencja ta:

                  —

                  służy realizacji ogólnego interesu gospodarczego polegającego na utrzymaniu cen dostawy gazu ziemnego do odbiorców końcowych na rozsądnym poziomie, zważywszy na fakt, że na państwach członkowskich ciąży obowiązek godzenia ze sobą — przy uwzględnieniu sytuacji sektora gazu ziemnego — celów w postaci liberalizacji oraz niezbędnej ochrony odbiorcy końcowego, do których to celów zmierza dyrektywa 2003/55;

                  —

                  ogranicza prawo do swobodnego ustalania cen dostawy gazu ziemnego po dniu 1 lipca 2007 r. jedynie w zakresie niezbędnym do osiągnięcia wskazanego celu leżącego w ogólnym interesie gospodarczym; w konsekwencji, ograniczenie to może obowiązywać tylko w ograniczonym okresie; oraz

                  —

                  jest jasno określona, przejrzysta, pozbawiona cech dyskryminacji, weryfikowalna oraz zapewnia unijnym przedsiębiorcom gazowniczym równy dostęp do odbiorców.

         (1)  Dz.U. C 236 z 13.9.2008.


title: Sprawa C-342/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal do Trabalho de Viseu (Niemcy) w dniu 18 lipca 2012 r. — Worten — Equipamentos para o Lar, SA przeciwko ACT — Autoridade para as Condições de Trabalho

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal do Trabalho de Viseu (Niemcy) w dniu 18 lipca 2012 r. — Worten — Equipamentos para o Lar, SA przeciwko ACT — Autoridade para as Condições de Trabalho
   (Sprawa C-342/12)
   2012/C 295/37
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Tribunal do Trabalho de Viseu.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Worten — Equipamentos para o Lar, SA.

      Strona pozwana: ACT — Autoridade para as Condições de Trabalho.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 dyrektywy 95/46/WE (1) powinien być interpretowany w ten sposób, że rejestr czasu pracy, to znaczy rejestr wskazujący w odniesieniu do każdego pracownika godziny rozpoczęcia i zakończenia pracy, jak również przerw lub okresy spoczynku, które nie wliczane są do czasu pracy, jest objęty pojęciem danych osobowych?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy państwo portugalskie jest zobowiązane na podstawie art. 17 ust. 1 dyrektywy 95/46/WE do ustanowienia środków technicznych i organizacyjnych w celu ochrony danych osobowych przed przypadkowym lub nielegalnym zniszczeniem lub przypadkową utratą, zmianą, niedozwolonym ujawnieniem lub dostępem, szczególnie wówczas, gdy przetwarzanie danych obejmuje transmisję danych w sieci?

               3)

               Ponownie, w przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzedzające pytanie, czy wówczas gdy państwo członkowskie nie przyjmie żadnego środka w celu wykonania art. 17 ust. 1 dyrektywy 95/46/WE i jeżeli pracodawca odpowiedzialny za przetwarzanie tych danych przyjmie system ograniczonego dostępu do tych danych, który nie pozwala na automatyczny dostęp do tych danych dla organu krajowego uprawnionego do kontroli warunków pracy, zasada pierwszeństwa prawa Unii Europejskiej powinna być interpretowana w ten sposób, że państwo członkowskie nie może ukarać owego pracodawcy za takie zachowanie?

      (1)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych (Dz.U. L 281, s. 31).


title: Sprawa F-82/14: Skarga wniesiona w dniu 15 sierpnia 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/32

         Skarga wniesiona w dniu 15 sierpnia 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa F-82/14)
   2014/C 388/42
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: M. Cornacchia, avvocatto)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie wykluczenia skarżącego z konkursu EPSO/AST/126/2012 z uwagi na to, że nie poinformował komisji konkursowej o swym związku pokrewieństwa z jednym z członków komisji.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 maja 2014 r., na podstawie której komisja konkursowa konkursu otwartego EPSO/AST/126/12 za pośrednictwem pisma EPSO i w odpowiedzi na złożony przez skarżącą w dniu 31 stycznia 2014 r. wniosek o ponowne rozpatrzenie decyzji potwierdziła wykluczenie skarżącego z konkursu EPSO/AST/126/2012;

               —

               zasądzenie od Komisji Europejskiej zadośćuczynienia za doznaną przez skarżącego krzywdę z powodu decyzji, o której mowa w pkt A), oszacowanego ex aequo et bono na 3  000 EUR;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-14/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad (Bułgaria) w dniu 10 stycznia 2013 r. — Gena Ivanova Cholakova przeciwko Osmo rayonno upravlenie pri Stolichna direktsiya na vatreshnite raboti

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad (Bułgaria) w dniu 10 stycznia 2013 r. — Gena Ivanova Cholakova przeciwko Osmo rayonno upravlenie pri Stolichna direktsiya na vatreshnite raboti
   (Sprawa C-14/13)
   2013/C 79/16
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administrativen sad Sofia-grad

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gena Ivanova Cholakova

      Strona pozwana: Osmo rayonno upravlenie pri Stolichna direktsiya na vatreshnite raboti

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 21 ust. 1 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 67 i art. 72 tego samego traktatu, przy uwzględnieniu istniejących na podstawie prawa Unii Europejskiej dopuszczalnych ograniczeń w swobodzie przemieszczania się obywateli Unii na terytorium państw członkowskich, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on przepisowi krajowemu państwa członkowskiego, takiemu jak stanowiący przedmiot postępowania głównego art. 63 ust. 1 pkt 5 Zakon za ministerstvoto na vatreshnite raboti (ustawa o ministerstwie spraw wewnętrznych), zgodnie z którym organy policji są uprawnione do zarządzenia zatrzymania obywatela państwa członkowskiego do 24 godzin celem stwierdzenia jego tożsamości na podstawie kontroli, która nie dotyczy ustawowo przewidzianego w tym państwie członkowskim przypadku dokonania kontroli organów policji w celu ustalenia tożsamości i nie jest wyraźnie uzasadniona stwierdzeniem albo prewencją przed czynem zabronionym, występkiem, ochroną porządku publicznego czy bezpieczeństwa wewnętrznego?

               2)

               Czy z art. 52 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej interpretowanego w związku ograniczeniem praw z art. 6 i art. 45 ust. 1 Karty i zgodnie z usankcjonowaną w prawie europejskim zasadą ochrony przed samowolną albo nieproporcjonalną ingerencją w osobistą swobodę działania osób fizycznych wynika, że przepis krajowy taki jak będący przedmiotem postępowania głównego art. 63 ust. 1 pkt 5 Zakon za ministerstvoto na vatreshnite raboti dotyczący zatrzymania policyjnego do 24 godzin — o ile nie da się ustalić tożsamości obywatela państwa członkowskiego zgodnie z metodami określonymi w ustawie — może zostać zastosowany i zgodnie z którym zatrzymanie jest dopuszczalne przy spełnieniu następujących przesłanek:

                           A.

                           zarządzenie środka leży w zakresie uznania organów policji, jeśli tożsamości nie można ustalić poprzez dokument tożsamości, przez inną osobę o ustalonej tożsamości albo w inny dopuszczalny sposób;

                           B.

                           przepis nie przewiduje żadnej oceny konieczności ustalenia tożsamości; tym bardziej nie przewiduje oceny zachowania osoby albo kwestii, czy przy uwzględnieniu konkretnych okoliczności ochrona ustawowo przewidzianego uprawnienia policji stała się konieczna;

                           C.

                           ustalenie tożsamości nie jest wyraźnie uzasadnione przypadkami, w których ustawa dopuszcza środki w celu identyfikacji osoby; ustalenie jest także możliwe w drodze zwykłej konsultacji systemu informacyjnego albo w inny niezawodny sposób niepolegający na środkach identyfikacji;

                           D.

                           sądowa kontrola zgodnego z prawem zastosowania przepisu prawa następuje wyłącznie w oparciu o przesłanki w nim określone, ponieważ wykonanie uprawnienia podlega pod zakres swobodnego uznania?


title: Sprawa T-142/12: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2013 r. — Aventis Pharmaceuticals przeciwko OHIM — Fasel (CULTRA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego CULTRA — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe SCULPTRA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/29

         Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2013 r. — Aventis Pharmaceuticals przeciwko OHIM — Fasel (CULTRA)
   (Sprawa T-142/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego CULTRA - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe SCULPTRA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 252/47
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aventis Pharmaceuticals, Inc. (Bridgewater, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat R. Gilbey)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: F. Mattina, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Fasel Srl (Bolonia, Włochy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 26 stycznia 2012 r. (sprawa R 2478/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Aventis Pharmaceuticals, Inc. a Fasel Srl.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 26 stycznia 2012 r. (sprawa R 2478/2010-1);

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Aventis Pharmaceuticals, Inc. w związku z postępowaniem przed Sądem i przed Izbą Odwoławczą.

      (1)  Dz.U. C 165 z 9.6.2012.


title: Sprawa C-337/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Zamówienia publiczne na dostawy — Dyrektywy 77/62/EWG i 93/36/EWG — Udzielanie zamówień publicznych bez uprzedniej publikacji ogłoszenia — Brak zastosowania postępowania przetargowego — Helikoptery Agusta i Agusta Bell )

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-337/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Zamówienia publiczne na dostawy - Dyrektywy 77/62/EWG i 93/36/EWG - Udzielanie zamówień publicznych bez uprzedniej publikacji ogłoszenia - Brak zastosowania postępowania przetargowego - Helikoptery „Agusta’ i „Agusta Bell’)
   (2008/C 128/03)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: D. Recchia i X. Lewis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (Przedstawiciele: I. M. Braguglia, pełnomocnik, G. Fiengo, adwokat)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynująca procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy (Dz.U. L 199, str. 1) i dyrektywa 77/62/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. — Brak udowodnienia istnienia podstaw pozwalających instytucji zamawiającej na zastosowanie procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu — Helikoptery „Agusta” i „Agusta Bell” zakupione na potrzeby straży leśnej, straży wybrzeża, karabinierów itd.
   Sentencja

               1)

               Przyjmując praktykę, istniejącą od dawna i nadal stosowaną, polegającą na udzielaniu spółce Agusta SpA z wolnej ręki zamówień na dostawę helikopterów „Agusta” i „Agusta Bell” zgodnie z zapotrzebowaniem szeregu wojskowych i cywilnych służb bez zastosowania jakiegokolwiek postępowania przetargowego, w szczególności nie przestrzegając procedur przewidzianych w dyrektywie Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 97/52/WE z dnia 13 października 1997 r., oraz wcześniej w dyrektywie Rady 77/62/EWG z dnia 21 grudnia 1976 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy, zmienionej i uzupełnionej dyrektywą Rady 80/767/EWG z dnia 22 lipca 1980 r. i dyrektywą Rady 88/295/EWG z dnia 22 marca 1988 r., Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tych dyrektyw.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005.


title: Sprawa C-238/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif (Luksemburg) w dniu 22 maja 2015 r. – Maria do Céu Bragança Linares Verruga, Jacinto Manuel Sousa Verruga, André Angelo Linares Verruga/Ministre de l'Enseignement supérieur et de la recherche

text:
               3.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 254/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif (Luksemburg) w dniu 22 maja 2015 r. – Maria do Céu Bragança Linares Verruga, Jacinto Manuel Sousa Verruga, André Angelo Linares Verruga/Ministre de l'Enseignement supérieur et de la recherche
   (Sprawa C-238/15)
   (2015/C 254/12)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal administratif

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Maria do Céu Bragança Linares Verruga, Jacinto Manuel Sousa Verruga, André Angelo Linares Verruga

      Strona pozwana: Ministre de l'Enseignement supérieur et de la recherche

      Pytania prejudycjalne

   Czy warunek stawiany wobec studentów niemających miejsca zamieszkania w Wielkim Księstwie Luksemburga przez art. 2a ustawy z dnia 22 czerwca 2000 r. o pomocy finansowej państwa na pobieranie nauki w ramach szkolnictwa wyższego, dodany ustawą z dnia 19 lipca 2013 r., bez uwzględnienia jakiegokolwiek innego kryterium powiązania, mianowicie warunek polegający na byciu dziećmi pracowników, którzy byli zatrudnieni lub wykonywali działalność w Luksemburgu przez nieprzerwany okres przynajmniej pięciu lat w chwili złożenia wniosku o pomoc finansową, jest uzasadniony względami polityki oświatowej i polityki budżetowej podniesionymi przez państwo luksemburskie oraz właściwy, odpowiednio proporcjonalny w odniesieniu do zamierzonego celu, mianowicie zamiaru promowania zwiększenia wśród mieszkańców proporcji osób posiadających dyplom ukończenia szkoły wyższej przy jednoczesnym zamiarze zagwarantowania, że osoby te po skorzystaniu z możliwości udostępnianych przez rozpatrywany system pomocy w finansowaniu studiów, w niektórych przypadkach odbywanych za granicą, powrócą do Luksemburga, aby obrócić swoją nabytą w ten sposób wiedzę na rzecz rozwoju gospodarki tego państwa członkowskiego?


title: Sprawa C-78/09 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 24 września 2009 r. — Compagnie des bateaux mouches SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Jean-Noël Castanet (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy BATEAUX MOUCHES — Odmowa rejestracji — Brak charakteru odróżniającego)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/18

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 24 września 2009 r. — Compagnie des bateaux mouches SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Jean-Noël Castanet
   (Sprawa C-78/09 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy BATEAUX MOUCHES - Odmowa rejestracji - Brak charakteru odróżniającego)
   2010/C 24/29
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Compagnie des bateaux mouches SA (przedstawiciel: G. Barbaut, adwokat)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik), Jean-Noël Castanet (przedstawiciel: J.-P. Sulzer, adwokat)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 10 grudnia 2008 r. w sprawie T-365/06 Bateaux mouches przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił wniesioną przez skarżącą skargę na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 września 2006 r. dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia słownego znaku towarowego „BATEAUX MOUCHES” — Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, s. 1) — Błędna wykładnia wypracowanych przez orzecznictwo Trybunału kryteriów — Brak charakteru odróżniającego

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Compagnie des bateaux mouches S.A. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 102 z 1.5.2009.


title: Sprawa T-440/14: Postanowienie Sądu z dnia 14 stycznia 2016 r. – Premo/OHIM – Prema Semiconductor (PREMO)

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/60

         Postanowienie Sądu z dnia 14 stycznia 2016 r. – Premo/OHIM – Prema Semiconductor (PREMO)
   (Sprawa T-440/14) (1)

   (2016/C 098/77)
   Język postępowania: angielski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 315 z 15.9.2014.


title: Sprawa C-641/11: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

text:
               25.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 58/5

         Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-641/11)
   2012/C 58/06
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Rozet i L. Pignataro)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że utrzymując w mocy ustanowione w art. 12 decreto del Presidente della Repubblica 752/1976 wprowadzenie priorytetowego kryterium wyboru kandydatów dotyczącego zamieszkiwania przez co najmniej 2 lata w prowincji Bolzano, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 45 TFUE i art. 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 (1) z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W drodze wniesionej skargi Komisja kwestionuje wprowadzenie priorytetowego kryterium wyboru kandydatów dotyczącego zamieszkiwania przez co najmniej 2 lata w prowincji Bolzano (Trentino Alto Adige), które to kryterium, jej zdaniem, jest sprzeczne z obowiązkami ustanowionymi w art. 45 TFUE a także w art. 3 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 492/2011. Komisja przypomina bowiem, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału art. 45 TFUE dotyczący zasady równości traktowania zabrania nie tylko jawnej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową, ale również wszelkich ukrytych form dyskryminacji, które poprzez stosowanie innych kryteriów rozróżniających powodują de facto ten sam skutek (zob. w szczególności wyrok Trybunału z dnia 26 maja 1996 r. w sprawie C-237/94 O'Flynn, Rec. 1996 s. 2617, pkt 17). Odnosi się to w szczególności do środków wprowadzających rozróżnienie w oparciu o miejsce zamieszkania.
   W odpowiedzi na uzasadnioną opinię udzielonej w dniu 6 sierpnia 2010 r. władze włoskie przyznały, iż „zawarta w art. 12 decreto del Presidente della Repubblica 752/1976 klauzula dotycząca miejsca zamieszkania może obejmować elementy dyskryminacji pośredniej i zatem stać w sprzeczności z art. 45 TFUE” oraz że „w celu rozwiązania tego problemu należy bez wątpienia zmienić treść tego artykułu”. Komisja nie otrzymała jednak do tej pory żadnych informacji w przedmiocie wspomnianych zmian i w związku z tym uznała, iż przewidziany w art. 12 decreto del Presidente della Repubblica 752/1976 wymóg zamieszkania nadal obowiązuje.

      (1)  Dz.U. L 141, s. 1.


title: Wyrok Trybunału z dnia 24 września 2014 r. w sprawie E-5/14 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG – Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy)

text:
               23.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/8

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 24 września 2014 r.
   w sprawie E-5/14
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG – Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy)
   (2015/C 131/08)
   W sprawie E-5/14 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu, do którego następuje odniesienie w rozdziale V pkt 32ff załącznika XX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym („Porozumienia EOG”), mianowicie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy, dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia, lub nie zawiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA niezwłocznie o takich środkach, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 40 dyrektywy oraz art. 7 Porozumienia EOG, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen oraz Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), wydał w dniu 24 września 2014 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Wydaje orzeczenie, że nie przyjmując środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego, do którego następuje odniesienie w rozdziale V pkt 32ff załącznika XX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylająca niektóre dyrektywy), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, Islandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z art. 40 wspomnianego aktu i art. 7 Porozumienia.

               2.

               Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa T-211/08: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2008 r. — Putters International przeciwko Komisji

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/31

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2008 r. — Putters International przeciwko Komisji
   (Sprawa T-211/08)
   (2008/C 197/54)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Putters International NV (Cargovil, Belgia) (przedstawiciel: K. Platteau, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji w zakresie, w jakim wspomniany przepis stanowi, że skarżąca naruszyła art. 81 ust. 1WE, ustalając wspólnie z innymi przedsiębiorstwami w sposób bezpośredni i pośredni ceny usług w zakresie przeprowadzek międzynarodowych w Belgii, dzieląc z nimi część tego rynku i manipulując postępowaniem przetargowym;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji w zakresie, w jakim nakłada na skarżącą grzywnę w wysokości 395 000 EUR;

               —

               ustalenie znacznie niższej kwoty grzywny niż kwota określona przez Komisję, o ile Sąd uzna, wykonując przysługujące mu na podstawie art. 229 WE i art. 31 rozporządzenia nr 1/2003 nieograniczone prawo orzekania, że należy nałożyć grzywnę na skarżącą;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 926 wersja ostateczna z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 WE (Sprawa COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych).
   Po pierwsze, skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, iż skarżąca uczestniczyła w złożonym i trwałym kartelu mającym na celu ustalanie w sposób bezpośredni i pośredni cen usług w zakresie przeprowadzek międzynarodowych w Belgii, podział części tego rynku i manipulowanie postępowaniem przetargowym, podczas gdy skarżąca brała jedynie udział w praktykach dotyczących prowizji i fikcyjnych kosztorysów, i to bardzo rzadko.
   Po drugie, skarżąca podnosi naruszenie zasad proporcjonalności i równego traktowania, ponieważ Komisja obliczyła podstawową kwotę grzywny, uwzględniając łączny obrót osiągnięty z tytułu usług w zakresie przeprowadzek międzynarodowych, w oderwaniu od liczby i charakteru naruszeń popełnionych przez skarżącą oraz ich wpływu na rynek właściwy.
   Po trzecie, skarżąca wskazuje na naruszenie zasad proporcjonalności i równego traktowania, ponieważ Komisja, obliczając kwotę grzywny w oderwaniu od roli uczestników kartelu i charakteru praktyk, w których oni uczestniczyli, nie dokonała rozróżnienia między uczestnikami, ale zastosowała w stosunku do wszystkich uczestników identyczny współczynnik procentowy ze względu na wagę naruszenia oraz dodatkową kwotę o charakterze odstraszającym.
   Po czwarte, skarżąca podnosi naruszenie zasad proporcjonalności i równego traktowania, ponieważ Komisja nałożyła na skarżącą jako uczestnika odgrywającego ograniczoną rolę grzywnę w maksymalnie dopuszczalnej wysokości.
   Wreszcie, po piąte, skarżąca podnosi naruszenie przez Komisję zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i równego traktowania i wskazuje na popełniony przez nią błąd w ocenie, jako że Komisja nie uwzględniła w stosunku do skarżącej żadnej okoliczności łagodzącej.


title: Sprawa F-18/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 30 kwietnia 2014 r. – Lecolier przeciwko Komisji

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/65

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 30 kwietnia 2014 r. – Lecolier przeciwko Komisji
   (Sprawa F-18/14)
   2014/C 421/100
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.


title: Sprawa T-471/08: Skarga wniesiona w dniu 23 października 2008 r. — Toland przeciwko Parlamentowi

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/37

         Skarga wniesiona w dniu 23 października 2008 r. — Toland przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-471/08)
   (2009/C 32/72)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Ciarán Toland (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: A. Burke, Solicitor, E. Regan, SC)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji A(2008) 10636 poseł i wice-przewodniczącej Biura Parlamentu Europejskiego Dianny Wallis z dnia 11 sierpnia 2008 r. zaadresowanej do Ciarana Tolanda, w zakresie, w jakim odmawia ona skarżącemu dostępu do sprawozdania z wewnętrznego audytu nr 06/02, sporządzonego w dniu 9 stycznia 2008 r. przez służbę audytu wewnętrznego Parlamentu Europejskiego, zatytułowanego „Audyt w sprawie dodatku dla asystentów Parlamentu”;

               —

               nakazanie Parlamentowi Europejskiemu przyznania skarżącemu dostępu do sprawozdania z wewnętrznego audytu nr 06/02, sporządzonego w dniu 9 stycznia 2008 r. przez służbę audytu wewnętrznego Parlamentu Europejskiego, zatytułowanego „Audyt w sprawie dodatku dla asystentów Parlamentu”;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W dniu 11 czerwca 2008 r. skarżący złożył wniosek o przyznanie mu dostępu mu rocznego sprawozdania za rok 2006 służby audytu wewnętrznego Parlamentu Europejskiego, składającego się z 16 sprawozdań z audytu, o których mowa w paragrafie 24 rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 22 kwietnia 2008 r. Pismem z dnia 23 czerwca 2008 r. skarżącemu przyznany został częściowy dostęp do jednego ze sprawozdań, sprawozdania z audytu wewnętrznego nr 07/01. Skarżący złożył na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) wniosek o przyznanie pełnego dostępu do 16 sprawozdań z audytu. Pismem z dnia 11 sierpnia 2008 r., którego znajomość skarżący powziął w dniu 20 sierpnia 2008 r., wice-przewodnicząca Parlamentu Europejskiego odpowiedziała na wniosek skarżącego, przyznając mu dostęp do 13 spośród objętych wnioskiem sprawozdań z audytu wewnętrznego, częściowy dostęp do pozostałych sprawozdań, odmawiając mu jednak dostępu do jednego z nich.
   Na podstawie art. 230 WE oraz w związku z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji A (2008) 10636 z dnia 11 sierpnia 2008 r. w zakresie, w jakim odmawia ona przyznania mu dostępu do sprawozdania nr 06/02, sporządzonego w dniu 9 stycznia 2008 r. przez służbę audytu wewnętrznego Parlamentu Europejskiego, zatytułowanego „Audyt w sprawie dodatku dla asystentów Parlamentu”.
   Skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja jest dotknięta oczywistymi naruszeniami prawa oraz błędami co do stanu faktycznego, jest nieproporcjonalna oraz pozbawiona uzasadnienia, jako że:

               (a)

               nie powołuje żadnych istotnych z punktu widzenia prawa powodów odmowy udzielenia dostępu;

               (b)

               naruszając przepisy prawa przyznaje Parlamentowi uprawnienia dyskrecjonalne, do których nie ma on prawa;

               (c)

               nie powołuje żadnych uzasadnionych powodów odmowy udzielenia dostępu zgodnie z art. 4 ust. 2 tiret trzecie i art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001;

               (d)

               nie bierze pod uwagę, czy nadrzędny interes publiczny być może unieważnia powody odmowy udzielenia dostępu;

               (e)

               wice-przewodnicząca nie wzięła pod uwagę, że interesy demokracji, otwartości i przejrzystości stanowią przejawy nadrzędnego interesu publicznego, które unieważniają powody odmowy udzielenia dostępu;

               (f)

               przyznaje, że sprawozdanie z audytu wewnętrznego zawiera zalecenia zastosowania planów działania w ramach procesów prawodawczych lub nie bierze pod uwagę, że interesy demokracji, otwartości i przejrzystości w ramach prawodawczych stanowią kwestię udziału obywatela, która stanowi nadrzędny interes publiczny w ujawnieniu treści dokumentów.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).


title: Sprawa C-335/12: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/14

         Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-335/12)
   2012/C 303/27
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: A.Caeiros, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 10 WE, art. 254 Aktu Przystąpienia (1), art. 7 decyzji 85/257/EWG, Euratom (2), art. 4, 7 i 8 rozporządzenia (EWG) nr 579/86 (3), art. 2 rozporządzenia (EWG) nr 1697/79 (4) oraz art. 2, 11 i 17 rozporządzenia (EWG, Euratom) nr 1552/89 (5), ze względu na odmowę władz portugalskich udostępnienia kwoty 785 078,50 EUR z tytułu opłat za niewywiezione nadwyżki cukru, w następstwie przystąpienia Portugalii do Wspólnoty Europejskiej.

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z informacjami przekazanymi przez władze portugalskie przedsiębiorstwo William Hinton & Sons nie przedstawiło dowodów wywozu posiadanej nadwyżki cukru. W dniu 3 grudnia 1990 r. rzeczone władze zawiadomiły przedsiębiorstwo, że powinno zapłacić dodatkową kwotę 785 078,50 EUR. Przedsiębiorstwo zaskarżyło tę decyzję do Supremo Tribunal Administrativo, który zwrócił się z szeregiem pytań do Trybunału Sprawiedliwości. Trybunał Sprawiedliwości wydał w dniu 11 października 2001 r. postanowienie w sprawie William Hinton & Sons (6), w którym wskazał, że omawiane kwestie „zostały już podniesione w sporze między William Hinton & Sons Lda i Fazenda Pública w przedmiocie poboru opłat wyrównawczych za nadwyżki cukru William Hinton”. W dniu 8 maja 2002 r. Supremo Tribunal Administrativo stwierdził nieważność rozliczenia dodatkowej kwoty, ze względu na to, że powiadomienia o niej dokonano w chwili, gdy nastąpiło już przedawnienie.
   Z późniejszego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości — wyroki: z dnia 7 grudnia 2004 r. w sprawie T-240/02 Koninklijke Coöperatie Cosun przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. II-4237; z dnia 26 października 2006 r. w sprawie C-68/05 P Koninklijke Coöperatie Cosun przeciwko Komisji, Zb.Orz. s. I-10367) — wydaje się wynikać, że wspomnianej kwoty 785 078,50 EUR nie można nadal uznawać za „opłatę wyrównawczą”, jak została ona określona w postanowieniu Trybunału Sprawiedliwości w sprawie William Hinton & Sons, lecz za „zasoby własne” Wspólnot.
   Mimo że przytoczone orzecznictwo odnosi się bowiem do pobrania kwoty na podstawie art. 3 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 2670/81 (7), ze względu na brak wywozu ze Wspólnoty określonej ilości cukru C, to rzeczywiście transakcja podlegająca opodatkowaniu, za którą wymagana jest wskazana kwota, jest w istocie identyczna z transakcją określoną w art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 579/86, o które chodzi w niniejszej sprawie, zgodnie z którym za ilości cukru przekraczające zapasy i które nie zostały wywiezione ze Wspólnoty pobiera się określoną kwotę, gdyż zgodnie z art. 5 ust. 2 omawianego rozporządzenia uznaje się je za wprowadzone do obrotu na rynku wewnętrznym Wspólnoty.
   Zgodnie z art. 2 decyzji 85/257 wpływy z ceł i innych opłat ustanowionych w ramach wspólnej organizacji ryków w sektorze cukru stanowią zasoby własne.
   Artykuł 254 Aktu Przystąpienia wskazuje na to, że powyższa kwota jest objęta zakresem wspólnej organizacji ryków w sektorze cukru. Wspomniany przepis stanowi, że zapasami produktów, które powinny zostać wyeliminowane przez Republikę Portugalską na jej koszt są zapasy przekraczające ilość, którą można uznać za zwykły zapas oraz że „(p)ojęcie zwykłego zapasu zostanie określone dla każdego produktu według specjalnych kryteriów i zgodnie z celem każdej wspólnej organizacji rynków”, tj. w przypadku cukru „pojęcie zwykłego zapasu” należy definiować zgodnie z kryteriami i celami właściwymi dla wspólnej organizacji ryków w sektorze cukru. Uregulowania wspólnotowe dotyczące usunięcia zapasów cukru mieszczą się zatem w zakresie omawianej wspólnej organizacji rynków.
   Rozporządzenie (EWG) nr 3771/85 (8) określa, na podstawie art. 258 ust. 3 Aktu Przystąpienia „ogólne zasady stosowania art. 254 (Aktu) Przystąpienia”, definiuje pojęcie „produktów znajdujących się w swobodnym obrocie na terytorium Portugalii”, stanowi, że „szczegółowe zasady jego stosowania” zostaną przyjęte „zgodnie z procedurą określoną (…) w odpowiednich przepisach pozostałych rozporządzeń ustanawiających wspólną organizację rynków rolnych” oraz wskazuje, że „szczegółowe zasady stosowania (…) obejmować będą w szczególności (…) zasady usuwania nadwyżek produktów” i że „może w nich zostać wprowadzone (…) pobieranie opłaty w razie nieprzestrzegania przez zainteresowanego zasad usuwania nadwyżek produktów”.
   Rozporządzenie nr 579/86, które ustanowiło szczegółowe zasady dla zapasów produktów w sektorze cukru znajdujących się w Portugalii w dniu 1 marca 1986 r., zostało wydane przez Komisję na podstawie rozporządzenia nr 3771/85 i rozporządzenia nr 1785/81, które ustanowiło wspólną organizację rynków w sektorze cukru. Fakt, iż rozporządzenie ustanawiające wspólną organizację rynków w sektorze cukru stanowi jedną z podstaw prawnych rozporządzenia nr 579/86 świadczy o tym, że ustanowione w tym ostatnim rozporządzeniu przepisy, a tym samym wspomniana wyżej kwota, mieszczą się w zakresie omawianej wspólnej organizacji rynków.
   Omawianą kwotę 785 078,50 EUR można zaliczyć do „zasobów własnych” Wspólnot w rozumieniu art. 2 akapit pierwszy, lit. a) decyzji 85/257, gdyż jest to wpływ „z innych opłat ustanowionych w ramach wspólnej organizacji ryków w sektorze cukru”, wynikający ze specjalnych zasad ustanowionych dla Republiki Portugalskiej w chwili przystąpienia tego państwa członkowskiego, tj. kwota, która władze portugalskie powinny były pobrać zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 579/86.
   Rozporządzenie nr 3771/85 ustanawia, zgodnie z brzmieniem art. 1, „ogólne zasady dotyczące stosowania art. 254 (Aktu) Przystąpienia” i wskazuje w art. 3 ust. 1 lit. b) tiret drugie, że „za produkty znajdujące się w swobodnym obrocie na terytorium Portugalii uznaje się: (…) produkty przywiezione do Portugalii, dla których zostały dopełnione formalności związane z przywozem i pobrano w Portugalii wymagane cła i opłaty o skutku równoważnym, o ile nie korzystały one z częściowego lub całkowitego obniżenia tych ceł i opłat”. Artykuł 3 ust. 1 lit. b) tiret drugie rozporządzenia nr 3771/85 odnosi się do wszystkich produktów „przywiezionych do Portugalii”, włączając w to zatem produkty pochodzące z innych państw członkowskich.
   Cukier pochodzący z Danii mógł i powinien był więc zostać uwzględniony przy obliczaniu zapasów cukru znajdującego się w swobodnym obrocie na terytorium Portugalii na dzień 1 marca 1986 r. Portugalskie władze uważają, że choć Danię uznaje się w okolicznościach niniejszej sprawy ze państwo trzecie, to cukru (796 821 kg) przywiezionego na podstawie „zgłoszenia przywozowego nr 246” nie powinno się uwzględniać przy obliczaniu tych zapasów, gdyż w opinii tych władz rzeczony cukier nie znajdował się w swobodnym obrocie w dniu 1 marca 1986 r.
   Komisja nie podziela tego stanowiska, ze względu na to, że Tribunal Tributário de Segunda Instância stwierdził w swoim wyroku z dnia 26 marca 1996 r., iż zostało wykazane, że w dniu 27 lutego 1986 r. dokonano odprawy celnej omawianego cukru i w tym samym dniu zezwolono na dopuszczenie go do swobodnego obrotu i do konsumpcji.
   Ani decyzja 85/257, ani decyzje, które ją później zastąpiły, ani też rozporządzenie nr 1552/89, ustanawiające warunki, na jakich „zasoby własne” przekazywane są do dyspozycji Komisji, nie uzależniają przekazania tych zasobów do dyspozycji Komisji od wpisania ich do budżetu wspólnotowego. Artykuły 371 i 372 Aktu Przystąpienia mają na celu dostosowanie stosowania decyzji 85/257 do konkretnej sytuacji wynikającej z przystąpienia Portugalii i nie stoją na przeszkodzie temu, by wpływy z przywozu, o którym mowa w art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 579/86, tj. w niniejszym przypadku kwota 785 078,50 EUR, zostały zakwalifikowane jako zasoby własne.
   Kwalifikacja danej kwoty jako zasobów własnych Wspólnot wynika z prawa wspólnotowego, a konkretnie z decyzji 85/257, przy czym jej kwalifikacja przez państwa członkowskie nie ma żadnego istotnego znaczenia.
   Zgodnie z orzecznictwem wykazanie, że utrata zasobów własnych była spowodowana błędem tego czy innego organu krajowego nie jest niezbędne. Wystarczy, że na podstawie ostatecznego orzeczenia Supremo Tribunal Administrativo uznano, iż zobowiązany nie miał obowiązku uiszczenia opłat i że okoliczność ta ma bezpośredni związek z opieszałym działaniem władz portugalskich w 1990 r. Trybunał Sprawiedliwości potwierdził takie stanowisko Komisji w wyroku z dnia 15 listopada 2005 r. w sprawie C-392/02 Komisja przeciwko Danii, Rec. s. I-9811.
   Wyrok Supremo Tribunal Administrativo z dnia 8 maja 2002 r. potwierdza, że stanowisko Komisji jest z prawnego punktu widzenia prawidłowe, tj. że zobowiązany nie został powiadomiony o kwocie długu w odpowiednim czasie (w terminie trzech lat), że przez to pobranie tej kwoty było niemożliwe i że w konsekwencji nie mogły zostać przekazane do dyspozycji Komisji odpowiednie zasoby własne.

      (1)  Akt dotyczący warunków przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalskiej oraz dostosowań w traktatach (Dz.U. 1985, L 302, s. 23).

      (2)  Decyzja Rady z dnia 7 maja 1985 r. w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot (Dz.U. L 128, s. 15).

      (3)  Rozporządzenie Komisji z dnia 28 lutego 1986 r. ustanawiające szczegółowe zasady dla zapasów produktów w sektorze cukru znajdujących się w Hiszpanii i Portugalii w dniu 1 marca 1986 r. (Dz.U. L 57, s. 21).

      (4)  Rozporządzenie Rady z dnia 24 lipca 1979 r. w sprawie odzyskiwania, po dokonaniu odprawy celnej, należności celnych przywozowych lub wywozowych, które nie były wymagane od osoby odpowiedzialnej za zapłatę za towary zgłoszone do procedury celnej przewidującej obowiązek uiszczenia takich należności (Dz.U. L 197, s. 1).

      (5)  Rozporządzenie Rady z dnia 29 maja 1989 r. wykonujące decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu zasobów własnych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 155, s. 1).

      (6)  Sprawa C-30/00, Rec. s. I-7511.

      (7)  Rozporządzenie Komisji z dnia 14 września 1981 r. ustanawiające szczegółowe przepisy wykonawcze dotyczące produkcji cukru przewyższającej kwotę (Dz.U. L 262, s. 14).

      (8)  Rozporządzenie Rady z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie zapasów produktów rolnych znajdujących się w Portugalii (Dz.U. L 362, s. 21).


title: Sprawa T-317/09: Postanowienie Sądu z dnia 24 listopada 2010 r. — Concord Power Nordal przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rynek wewnętrzny gazu ziemnego — Artykuł 22 dyrektywy 2003/55/WE — Pismo Komisji, w którym żąda ona od organu regulacji zmiany jego decyzji w sprawie przyznania odstępstwa — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/39

         Postanowienie Sądu z dnia 24 listopada 2010 r. — Concord Power Nordal przeciwko Komisji
   (Sprawa T-317/09) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rynek wewnętrzny gazu ziemnego - Artykuł 22 dyrektywy 2003/55/WE - Pismo Komisji, w którym żąda ona od organu regulacji zmiany jego decyzji w sprawie przyznania odstępstwa - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność)
   2011/C 30/71
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Concord Power Nordal GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: C. von Hammerstein, C.S. Schweer i C. Wünschmann, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Wilms, O. Beynet i B. Schima, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: OPAL NEL Transport GmbH (Kassel, Niemcy) (przedstawiciele: U. Quack i O. Fleischmann, adwokaci)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji zawartej, zdaniem skarżącej, w piśmie Komisji z dnia 12 czerwca 2009 r. skierowanym do Bundezsnetzagentur (niemieckiego organu regulacji) na podstawie art. 22 ust. 4 dyrektywy 2003/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 98/30/WE (Dz.U. L 176, s. 57).

      Sentencja

               1)

               Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosków o zachowanie poufności złożonych przez Concord Power Nordal GmbH.

               2)

               Skarga zostaje oddalona.

               3)

               Concord Power Nordal pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               OPAL NEL Transport GmbH pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa T-187/11 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 14 lipca 2011 r. — Trabelsi i in. przeciwko Radzie (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji — Zamrożenie funduszy — Wniosek o zawieszenie wykonania i zastosowanie środków tymczasowych — Brak pilnego charakteru)

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/22

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 14 lipca 2011 r. — Trabelsi i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-187/11 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji - Zamrożenie funduszy - Wniosek o zawieszenie wykonania i zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)
   2011/C 282/46
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mohamed Trabelsi (Paryż, Francja); Ines Lejri (Paryż); Moncef Trabelsi (Paryż); Selima Trabelsi (Paryż); i Tarek Trabelsi (Paryż) (przedstawiciele: początkowo A. Metzker, następnie A. Tekari, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro i G. Étienne, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych i zawieszenie wykonania decyzji wykonawczej Rady 2011/79/WPZiB z dnia 4 lutego 2011 r. w sprawie wykonania decyzji 2011/72/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. L 31, s. 40)

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-246/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 15 marca 2012 r. w sprawie T-391/08 Ellinika Nafpigia przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 18 maja 2012 r. przez Ellinika Nafpigia AE

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 15 marca 2012 r. w sprawie T-391/08 Ellinika Nafpigia przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 18 maja 2012 r. przez Ellinika Nafpigia AE
   (Sprawa C-246/12 P)
   2012/C 200/16
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ellinika Nafpigia AE (przedstawiciele: I. Drosos, lawyer, V. Karagiannis, lawyer)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej wydanego w sprawie Τ-391/08;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2, 2, 3, 5, 6, 8 ust. 2, 9, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 18 i 19 początkowo zakwestionowanej decyzji Komisji z dnia 2 lipca 2008 r. w sprawie środków pomocy C 16/04 (ex NN 29/04, CP 71/02 i CP 133/05) udzielonej przez Grecję na rzecz Hellenic Shipyards [Ellinika Nafpigia A.E];

               —

               tytułem żądania ewentualnego, uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim ma on zastosowanie do wskazanych w początkowo zakwestionowanej decyzji środków Ε12b, Ε13a, Ε13b, Ε14, Ε16 i Ε17 oraz stwierdzenie nieważności początkowo zakwestionowanej decyzji w tym samym zakresie;

               —

               tytułem żądania w dalszej kolejności ewentualnego, uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim ma on zastosowanie do wskazanego w początkowo zakwestionowanej decyzji środka Ε7 oraz stwierdzenie nieważności początkowo zakwestionowanej decyzji w tym samym zakresie;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swym pierwszym zarzucie odwołania wnoszący je podnosi, że Sąd Unii Europejskiej w swym wyroku błędnie zinterpretował i zastosował art. 346 TFUE, efektem czego wyrok ten musi zostać w całości uchylony, a w szczególności w zakresie wskazanym w odwołaniu. W swym drugim zarzucie odwołania wnoszący je podnosi, że Sąd Unii Europejskiej w swym wyroku błędnie zinterpretował i zastosował art. 348 TFUE, efektem czego wyrok ten musi zostać w całości uchylony, a w szczególności w zakresie wskazanym w odwołaniu. W swym trzecim zarzucie wnoszący go twierdzi, że Sąd ten w tym wyroku błędnie oddalił jego żądanie dotyczące naruszenia przy wydawaniu początkowo zakwestionowanej decyzji jego praw proceduralnych, które to naruszenie winno skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku we wskazanym w odwołaniu zakresie.


title: Wykreślenie sprawy T-310/99

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/44

         Wykreślenie sprawy T-310/99 (1)

   (2004/C 228/102)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 11 maja 2004 r. prezes drugiej izby w powiększonym składzie Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-310/99, Strijbos en zoon B. V., popieranej przez Królestwo Niderlandów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 63 z 4.3.2000.


title: Sprawa T-237/10: Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2011 r. — Vuitton Malletier przeciwko OHIM — Friis Group International (przedstawienie systemu zamykającego) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak charakteru odróżniającego nabytego w drodze użytkowania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/23

         Wyrok Sądu z dnia 14 grudnia 2011 r. — Vuitton Malletier przeciwko OHIM — Friis Group International (przedstawienie systemu zamykającego)
   (Sprawa T-237/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak charakteru odróżniającego nabytego w drodze użytkowania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 32/45
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Louis Vuitton Malletier (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia, G. Lazzeretti, M. Boletto i E. Gavuzzi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Friis Group International ApS (Kopenhaga, Dania) (przedstawiciel: adwokat C. Type Jardorf)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 lutego 2010 r. (sprawa R 1590/2008-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia toczącego się pomiędzy Friis Group International Aps a Louis Vuitton Malletier.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 24 lutego 2010 r. (sprawa R 1590/2008-1) w zakresie, w jakim unieważnia ona wspólnotowy znak towarowy nr 3693116 dla „wyrobów jubilerskich, w tym pierścionków, kółek do kluczy, klamer oraz kolczyków, spinek do mankietów, bransoletek, breloczków, broszek, naszyjników, spinek do krawatów, ozdób, medalionów; przyrządów zegarmistrzowskich oraz instrumentów i aparatów chronometrycznych, w tym zegarków, kopert zegarków, budzików; dziadków do orzechów z metali szlachetnych, ich stopów lub platerowanych, świeczników z metali szlachetnych, ich stopów lub platerowanych” należących do klas 14 oraz towarów „ze skóry i imitacji skóry” oraz „parasolek” należących do klasy 18.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Louis Vuitton Malletier, Friis Group International ApS oraz OHIM pokrywają każdy własne koszty poniesione w trakcie postępowania przed Sądem.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Sprawa T-388/13: Wyrok Sądu z dnia 26 lutego 2015 r. – Costa Crociere/OHIM – Guerlain (SAMSARA) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SAMSARA — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy SAMSARA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/27

         Wyrok Sądu z dnia 26 lutego 2015 r. – Costa Crociere/OHIM – Guerlain (SAMSARA)
   (Sprawa T-388/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SAMSARA - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy SAMSARA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 118/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Costa Crociere SpA (Genua, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Vanzetti, S. Bergia i G. Sironi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Guerlain SA (Levallois-Perret, Francja) (przedstawiciele: adwokaci C. Costa i M. Baccarelli)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 maja 2013 r. (sprawa R 2049/2011-4) dotyczącą postępowanie w sprawie sprzeciwu pomiędzy Guerlain SA a Costa Crociere SpA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Costa Crociere SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 298 z 12.10.2013.


title: Sprawa T-351/07: Skarga wniesiona w dniu 13 września 2007 r. — SOMM przeciwko OHIM

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/30

         Skarga wniesiona w dniu 13 września 2007 r. — SOMM przeciwko OHIM
   (Sprawa T-351/07)
   (2007/C 283/55)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: SOMM s.r.l. (San Mauro T.se, Włochy) (przedstawiciel: adwokat M. Ferro)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 28 czerwca 2007 r. wydanej w sprawie R1653/2006-1, dotyczącej zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 4 837 746;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Trójwymiarowy znak towarowy opisany w następujący sposób: „trójwymiarowa całość złożona z dużej liczby cylindrycznych metalowych słupów umieszczonych w szeregu w pewnej odległości, spiczastych i znacząco wygiętych, z których każdy posiada linię podstawową przymocowaną do podłoża, zasadniczo wertykalną, a także linię z otwartymi końcami lekko wygiętą ku górze, dużą liczbę cylindrycznych metalowych części, umieszczonych od siebie w pewnej odległości i względem siebie równoległych, umieszczonych na wygiętych liniach tych słupów oraz pokrywę dającą cień przymocowaną do tychże cylindrycznych części; całość tworzy zacienione schronienie” — zgłoszenie nr 4 837 746 dla towarów z klas 6 i 19.

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Błędne określenie miarodajnego kręgu odbiorców oraz miarodajnego sektora oraz nabycie przez znak towarowy charakteru odróżniającego na podstawie art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 kwietnia 2005 r. w sprawie C-61/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii I Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Traktat EWEA — Zakres obowiązywania — Obiekty wojskowe — Ochrona zdrowia i bezpieczeństwo — Demontaż reaktora atomowego — Składowanie odpadów radioaktywnych)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 12 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C-61/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii I Irlandii Północnej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Traktat EWEA - Zakres obowiązywania - Obiekty wojskowe - Ochrona zdrowia i bezpieczeństwo - Demontaż reaktora atomowego - Składowanie odpadów radioaktywnych)
   (2005/C 132/06)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-61/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 141 EWEA, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 14 lutego 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich, (pełnomocnicy: L. Ström i X. Lewis) przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii I Irlandii Północnej, (pełnomocnicy: P. Ormond i C. Jackson, wspierane przez D. Wyatta, QC i R. Plendera, oraz S. Tromansa) popieranemu przez Republikę Francuską, (pełnomocnicy: R. Abraham, G. de Bergues i E. Puisais), Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas (sprawozdawca), R. Silva de Lapuerta i A. Borg Barthet, prezesi izb, N. Colneric, S. von Bahr, J. N. Cunha Rodrigues, P. Kūris, E. Juhász, G. Arestis i M. Ilešič, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, wydał w dniu 12 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Skarga zostaje oddalona.

               2.

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami.

               3.

               Republika Francuska ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.04.2003


title: Sprawa T-181/15: Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2015 r. – Sopra Steria Group/Parlament

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/28

         Skarga wniesiona w dniu 13 kwietnia 2015 r. – Sopra Steria Group/Parlament
   (Sprawa T-181/15)
   (2015/C 262/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sopra Steria Group SA (Annecy-le-Vieux, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Verlinden, R. Martens i J. Joossen)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego wydanej w nieznanym dniu w sprawie wszczęcia procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu w odniesieniu do NPE-15.8;

               —

               stwierdzenie nieważności wszelkich decyzji, które Parlament Europejski mógł wydać na dalszych etapach tej procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu NPE-15.8;

               —

               stwierdzenie, że zamówienie (zamówienia) udzielone ewentualnie na podstawie tej procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu w odniesieniu do NPE-15.8 jest (są) nieważne;

               —

               nakazanie Parlamentowi Europejskiemu pokrycie kosztów postępowania, w tym kosztów pomocy prawnej poniesionych przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia art. 102, 103 i 104 ust. 2 rozporządzenia finansowego oraz art. 134 ust. 1 (c) zasad stosowania, które jej zdaniem prowadzi do nieważności decyzji wydanej w nieznanym dniu w sprawie wszczęcia procedury negocjacyjnej bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu.
   Zdaniem strony skarżącej Parlament Europejski nieprawidłowo i w sposób sprzeczny z prawem zastosował procedurę negocjacyjną bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu, w ramach której powinien był stwierdzić, że procedura ta jest procedurą o wyjątkowym charakterze, której zastosowanie musi być prawnie uzasadnione (także biorąc pod uwagę ciążący na Parlamencie Europejskim obowiązek zapewnienia, by wszystkie zamówienia publiczne podlegały procedurze przetargowej w jak najszerszym zakresie, por. art. 102 ust. 2 rozporządzenia finansowego). Takie uzasadnienie zdaniem strony skarżącej nie zostało przez Parlament Europejski przedstawione. Nie istniały także żadne względy pilnej konieczności, wynikłej z nieprzewidzianych zdarzeń, niezależnych od Parlamentu Europejskiego [co jest wymagane dla zastosowania art. 134 ust. 1 lit. c) zasad stosowania].


title: Sprawa C-434/11: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 14 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Alba — Rumunia) — Corpul Național al Polițiștilor przeciwko Ministerul Administrației și Internelor (MAI), Inspectoratul General al Poliției Române (IGPR), Inspectoratul de Poliție al Județului Alba (IPJ) (Odesłanie prejudycjalne — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Dopuszczalność krajowych przepisów wprowadzających obniżkę płac wielu kategorii urzędników publicznych — Brak wdrożenia prawa Unii — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/13

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 14 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Alba — Rumunia) — Corpul Național al Polițiștilor przeciwko Ministerul Administrației și Internelor (MAI), Inspectoratul General al Poliției Române (IGPR), Inspectoratul de Poliție al Județului Alba (IPJ)
   (Sprawa C-434/11) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Dopuszczalność krajowych przepisów wprowadzających obniżkę płac wielu kategorii urzędników publicznych - Brak wdrożenia prawa Unii - Oczywisty brak właściwości Trybunału)
   2012/C 73/22
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Tribunalul Alba

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Corpul Național al Polițiștilor

      Strona pozwana: Ministerul Administrației și Internelor (MAI), Inspectoratul General al Poliției Române (IGPR), Inspectoratul de Poliție al Județului Alba (IPJ)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunalul Alba — Wykładnia art. 17 ust. 1, art. 20 i art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Dopuszczalność krajowych przepisów wprowadzających obniżkę płac wielu kategorii urzędników publicznych — Naruszenie prawa własności i zasad równego traktowania i niedyskryminacji

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania skierowane do niego przez Tribunalul Alba (Rumunia) postanowieniem z dnia 28 lipca 2011 r.

      (1)  Dz.U. C 331 z 12.11.2011.


title: Sprawa T-415/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  19 października 2005 r. – Cofradía de pescadores de  San Pedro  de Bermeo i in. przeciwko Radzie (Rybołówstwo — Zachowanie zasobów morskich — Względna równowaga działalności połowowej każdego Państwa Członkowskiego — Wymiana kwot połowowych — Transfer na rzecz Republiki Francuskiej części kwoty połowowej sardeli przyznanej Republice Portugalskiej — Stwierdzenie nieważności przepisów zezwalających na ten transfer — Zmniejszenie dla Królestwa Hiszpanii faktycznych możliwości połowowych — Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty — Przepis prawa przyznający prawa podmiotom prywatnym — Rzeczywisty charakter szkody)

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/20

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 października 2005 r.– Cofradía de pescadores de „San Pedro” de Bermeo i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-415/03) (1)

   (Rybołówstwo - Zachowanie zasobów morskich - Względna równowaga działalności połowowej każdego Państwa Członkowskiego - Wymiana kwot połowowych - Transfer na rzecz Republiki Francuskiej części kwoty połowowej sardeli przyznanej Republice Portugalskiej - Stwierdzenie nieważności przepisów zezwalających na ten transfer - Zmniejszenie dla Królestwa Hiszpanii faktycznych możliwości połowowych - Odpowiedzialność pozaumowna Wspólnoty - Przepis prawa przyznający prawa podmiotom prywatnym - Rzeczywisty charakter szkody)
   (2005/C 330/49)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Cofradía de pescadores de „San Pedro” de Bermeo (Bermeo, Hiszpania) oraz inni skarżący, których nazwiska są wymienione w załączniku do wyroku [przedstawiciele: E. Garayar Gutiérrez, G. Martínez-Villaseñor, A. García Castillo i M. Troncos Ferrer, adwokaci]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej [przedstawiciele: M. Balta i F. Florindo Gijón, pełnomocnicy]

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: początkowo T. van Rijn i S. Pardo Quintillán, a następnie T. van Rijn i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy] i Republika Francuska [przedstawiciele: G. de Bergues i A. Colomb, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Skarga o odszkodowanie mające na celu naprawienie szkody rzekomo poniesionej przez skarżących na skutek zezwolenia przez Radę na przeniesienie części kwoty połowowej na sardele przyznanej Republice Portugalskiej na rzecz Republiki Francuskiej
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżący pokrywają własne koszty, jak również koszty poniesione przez Radę.

               3)

               Republika Francuska i Komisja pokrywają swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 47 z 21.2.2004


title: Sprawa C-444/06: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 89/665/EWG — Zamówienia publiczne na dostawy i roboty budowlane — Procedura odwoławcza w zakresie udzielania zamówień publicznych)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/12

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 3 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-444/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 89/665/EWG - Zamówienia publiczne na dostawy i roboty budowlane - Procedura odwoławcza w zakresie udzielania zamówień publicznych)
   (2008/C 128/18)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: X. Lewis, pełnomocnik, C. Fernandez Vicién i I. Moreno-Tapia Rivas, adwokaci)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (Przedstawiciel: F. Díez Moreno, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. L 395, str. 33) — Uregulowania krajowe niezgodne z dyrektywą
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając terminu, w którym instytucja zamawiająca ma obowiązek powiadomić o decyzji w sprawie udzielenia zamówienia wszystkich oferentów, i nie ustanawiając obowiązkowego okresu oczekiwania między udzieleniem zamówienia a zawarciem umowy Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 2 ust. 1 lit. a) i b) dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej przez dyrektywę Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone dwiema trzecimi całości kosztów. Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona pozostałą jedną trzecią kosztów.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa C-374/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 25 kwietnia 2013 r. w sprawie T-284/11 Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 1 lipca 2013 r. przez Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones, SL

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/23

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 25 kwietnia 2013 r. w sprawie T-284/11 Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 1 lipca 2013 r. przez Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones, SL
   (Sprawa C-374/13 P)
   2013/C 252/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Metropolis Inmobiliarias y Restauraciones, SL (przedstawiciel: J. Carbonell Callicó, abogado)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu z dnia 25 kwietnia 2013 r. w sprawie T-284/11 i, w konsekwencji, rejestracja znaku objętego zgłoszeniem wspólnotowego znaku towarowego nr 7 112 113„METROINVEST” dla usług z klasy 36;

               —

               obciążenie pozostałych uczestników postępowania jego kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi tylko jeden zarzut:

               —

                  naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009
                   (1).

         Nie mniej jednak zarzut ten składa się z czterech następujących części:

               —

               błąd Sądu i OHIM w ocenie porównywalności oznaczeń;

               —

               brak wzięcia przez Sąd pod uwagę mającego zastosowanie orzecznictwa dotyczącego ogólnej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd;

               —

               brak spójności z decyzjami Urzędu dotyczącymi tych samym części i pokrewnych znaków towarowych;

               —

               pacyfistyczne współistnienie innych znaków towarowych zawierających słowo „METRO” dla różnych klas, również dla klasy 36.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)