20150731061617122015/C 270/433052015TC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150605343522Sprawa T-305/15: Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2015 r. – Airdata/Komisja
 ---documentbreak--- C2702015PL3420120150605PL0043342352Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2015 r. – Airdata/Komisja
   (Sprawa T-305/15)2015/C 270/43Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Airdata AG (Leinfelden-Echterdingen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci E. Niitväli i M. Reysen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2014) 4443 final, opublikowanej w dniu 13 marca 2015 r., z dnia 2 lipca 2014 r. wydanej w sprawie M.7018 Telefonica Deutschland/E Plus zgodnie z art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 139/2004 (
                  1
               ) oraz

            —

            obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy, w którym skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem istotnego obowiązku proceduralnego określonego w art. 296 akapit drugi TFUE ze względu na nieprzedstawienie przez Komisję odpowiedniego uzasadnienia przyjętego przez nią środka.

                     —

                     Komisja nie przedstawiła pełnego i wyraźnego uzasadnienia swej decyzji o zatwierdzeniu niektórych zobowiązań mających służyć zrekompensowaniu poważnych problemów związanych z konkurencją, jakie wskazała w dochodzeniu w sprawie kontroli koncentracji. Uzasadnienie decyzji było w szczególności niewystarczające w zakresie, w jakim Komisja nie przedstawiła powodów, z jakich zakłada ona, że osoba trzecia będąca beneficjentem zobowiązań może skutecznie konkurować z danymi aktywami.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący uchybienia przez Komisję ciążącemu na niej obowiązkowi prawidłowego zastosowania prawa, ponieważ decyzja Komisji została wydana z nieprawidłowym pod względem merytorycznym zastosowaniem przepisów UE dotyczących kontroli łączenia przedsiębiorstw.

                     —

                     Części zobowiązań najprawdopodobniej nie zostaną wdrożone, a części jedynie utrzymają sytuację pierwotną, lecz nie przyczynią się do zwiększonego natężenia konkurencji. Pozostałe części są niewystarczające w celu zrekompensowania poważnej szkody wyrządzonej konkurencji sporną transakcją.

      (
         1
      )	Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw) (Dz.U. 2004 L 24, s. 1).


title: Sprawy połączone od T-5/08 do T-7/08: Wyrok Sądu z dnia 25 marca 2010 r. — Nestlé przeciwko OHIM — Master Beverage Industries (Golden Eagle i Golden Eagle Deluxe) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznych wspólnotowych znaków towarowych Golden Eagle i Golden Eagle Deluxe — Wcześniejsze graficzne międzynarodowe i krajowe znaki towarowe przedstawiające kubek i ziarna kawy — Względna podstawa odmowy rejestracji — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/31

         Wyrok Sądu z dnia 25 marca 2010 r. — Nestlé przeciwko OHIM — Master Beverage Industries (Golden Eagle i Golden Eagle Deluxe)
   (Sprawy połączone od T-5/08 do T-7/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznych wspólnotowych znaków towarowych Golden Eagle i Golden Eagle Deluxe - Wcześniejsze graficzne międzynarodowe i krajowe znaki towarowe przedstawiające kubek i ziarna kawy - Względna podstawa odmowy rejestracji - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 134/51
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Société des produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat A. von Mühlendahl)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: R. Pethke, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Master Beverage Industries Pte Ltd (Singapur, Singapur) (przedstawiciele: adwokaci N. Clarembeaux, D. Vervaet i P. Maeyaert)

      Przedmiot

   Skargi na trzy decyzje Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 października 2007 r. (sprawy R 563/2006-2, R 568/2006-2 i R 1312/2006-2) dotyczące postępowań w sprawie sprzeciwu pomiędzy Société des produits Nestlé SA a Master Beverage Industries Pte Ltd.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 1 października 2007 r. (sprawy R 563/2006-2, R 568/2006-2 i R 1312/2006-2).

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałej części.

               3)

               OHIM i Master Beverage Industries Pte Ltd pokrywają, oprócz własnych kosztów postępowania, koszty postępowania poniesione przez Société des produits Nestlé SA.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa C-327/06: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 1 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2002/14/WE — Ustanowienie ogólnych ramowych warunków informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/14

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 1 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-327/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2002/14/WE - Ustanowienie ogólnych ramowych warunków informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2007/C 95/24)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: J. Enegren i L. Pignataro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (Przedstawiciele: I. Brugaglia, pełnomocnik i M. Massella Ducci Teri, avocat)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie wszelkich niezbędnych przepisów w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej — Wspólna deklaracja Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji w sprawie reprezentacji pracowników (Dz.U. L 80, str. 29)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 224 z 16.9.2006 r.


title: Sprawa C-156/05: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/18

         Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-156/05)
   (2005/C 132/34)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 5 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Helenę Tserepa-Lacombe i Nicolę Yerrell, Służba Prawna Komisji, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Republice Greckiej.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie wprowadzając w życie przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych koniecznych do uzyskania zgodności z dyrektywą 2000/34/WE (1) z dnia 22 czerwca 2000 r. zmieniającą dyrektywę Rady 93/104/WE dotyczącą niektórych aspektów organizacji czasu pracy, w celu objęcia sektorów i działalności wyłączeniem z tej dyrektywy lub nie powiadamiając Komisji o tych przepisach, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy Traktatu WE;

               2)

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin do dokonania transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 1 sierpnia 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 195 z 1.8.2000, str. 41.


title: Sprawa T-201/16: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2016 r. – Soudal/Komisja

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/27

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2016 r. – Soudal/Komisja
   (Sprawa T-201/16)
   (2016/C 232/36)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Soudal NV (przedstawiciele: adwokaci H. Viaene, B. Hoorelbeke, D. Gillet i F. Verhaegen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie wdrożonego przez Belgię programu pomocy państwa w postaci zwolnienia z podatku nadwyżek zysku, podanej do wiadomości skarżącej przez państwo belgijskie w dniu 23 lutego 2016 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 1 lit. d) rozporządzenia 2015/1589 (1), art. 107 ust. 1 TFUE i art. 296 TFUE, polegającego na tym, że Komisja błędnie zakwalifikowała sporny środek jako pomoc państwa.

                           —

                           Komisja naruszyła art. 1 lit. d) rozporządzenia 2015/1589 i art. 107 ust. 1 TFUE, gdyż błędnie zakwalifikowała sporny środek jako pomoc państwa. Sporny środek nie może zostać przyznany wyłącznie na podstawie art. 185 § 1 lit. b) Wetboek van inkomstenbelastingen van 1992 (belgijskiego kodeksu podatku dochodowego z 1992 r.), ale do zastosowania tego przepisu niezbędne są dalsze środki wykonawcze.

                           —

                           Komisja naruszyła art. 296 TFUE, ponieważ przedstawione przez nią uzasadnienie jest wewnętrznie sprzeczne. Sprzeczność ta polega na tym, że przy ocenie kryterium selektywności Komisja nie wyjaśniła, dlaczego stoi na stanowisku, że podstawą wstępnych decyzji podatkowych nie był bezpośrednio art. 185 § 2 lit. b) Wetboek van inkomstenbelastingen van 1992, mimo że przy ocenie istnienia środka pomocy w decyzjach tych przyjęto, że wskazany przepis nie wymaga żadnych dodatkowych środków wykonawczych.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE i wynikającego z art. 296 TFUE obowiązku uzasadnienia, polegającego na tym, że Komisja nie oceniła prawidłowo istnienia korzyści i nie zastosowała kryterium inwestora prywatnego.

                           —

                           Komisja nie zbadała, czy sporny środek pomocy rzeczywiście prowadził do przyznania korzyści w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE przedsiębiorstwom, wobec których został zastosowany. Przesłanka ta jest jednak istotnym elementem pomocy pastwa, wobec czego Komisja musi ją zbadać, aby mogła stwierdzić istnienie pomocy państwa, gdyż w przeciwnym wypadku narusza ciążący na niej na mocy art. 296 TFUE obowiązek uzasadnienia.

                           —

                           Wydając wstępną decyzję podatkową w odniesieniu do skarżącej państwo belgijskie postępowało dokładnie jak podmiot gospodarczy działający w warunkach gospodarki rynkowej. Państwo belgijskie zainwestowało przy tym w skarżącą określoną kwotę pieniężną, poprzez przyznanie jej ulgi podatkowej, i na tej podstawie, w świetle nałożonych na skarżącą zobowiązań, mogło oczekiwać, że osiągnie znaczący zysk, z gospodarczego punktu widzenia. Ponieważ kryterium inwestora prywatnego nie jest wyjątkiem, który Komisja powinna stosować wyłącznie na wniosek danego państwa członkowskiego, instytucja ta naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE i wynikający z art. 296 TFUE obowiązek uzasadnienia, rezygnując ze zbadania, czy kryterium inwestora prywatnego zostało spełnione.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE i obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 296 TFUE, polegającego na tym, ze Komisja nie oceniła prawidłowo selektywnego charakteru spornego środka.

                           —

                           Artykuł 185 § 2 lit. b) Wetboek van de inkomstenbelastingen van 1992 i ustanowiony w nim system zwolnienia z podatku nadwyżek zysku jest dostępny dla wszystkich przedsiębiorstw, które znajdują się w sytuacji porównywalnej pod względem faktycznym i prawnym i które realizują transakcje gospodarcze objęte zakresem spornego środka. Sporny środek nie jest więc ograniczony do określonych przedsiębiorstw, które można wyselekcjonować na podstawie konkretnych cech, wobec czego nie jest on selektywny w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

                           —

                           Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie, uznając, że zwolnienie z podatku nadwyżek zysku nie jest częścią układu odniesienia. Zwolnienie z podatku nadwyżek zysku oparte na synergii i korzyściach skali, w zastosowaniu zasady równości broni, jest istotną częścią przepisów określających całkowitą wysokość podlegającego opodatkowaniu dochodu, wobec czego nie może być postrzegane jako prowadzące do selektywności odstępstwo od układu odniesienia.

                           —

                           Komisja nie zdołała wykazać, że zasada równości broni została nieprawidłowo zastosowana przez Belgische Rulingcommissie (organ decyzyjny służby ds. wstępnych decyzji podatkowych) w kontekście stosowania art. 185 § 2 lit. b) Wetboek van de inkomstenbelastingen van 1992. Argumentacja Komisja jest niespójna, gdyż mimo że zostały w niej uwzględnione istotne elementy, to jednak są one ze sobą sprzeczne lub brak im wymaganej spójności.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący okoliczności, że nakaz odzyskania pomocy narusza zasadę pewności prawa.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa C-405/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu  27 czerwca 2007 r. w sprawie T-182/06 Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 3 września 2007 r. przez Królestwo Niderlandów

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/33

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 27 czerwca 2007 r. w sprawie T-182/06 Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 3 września 2007 r. przez Królestwo Niderlandów
   (Sprawa C-405/07 P)
   (2007/C 269/57)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: pełnomocnicy D.J.M. de Grave i C.M. Wissels)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji, aby mógł on rozstrzygnąć w przedmiocie pozostałych zarzutów;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie opiera je na dwóch zarzutach.
   Po pierwsze, wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd Pierwszej Instancji uchybił ciążącym na nim na podstawie art. 253 WE obowiązkom należytej staranności i uzasadnienia wydając rozstrzygnięcie, że Komisja nie uchybiła tym obowiązkom w przypadku, gdy dostarczone przez zainteresowane państwo członkowskie przed wydaniem zaskarżonej decyzji (1) i mające znaczenie dla sprawy informacje zostały, bez podawania szczególnych przyczyn, nieuwzględnione w tej decyzji.
   Po drugie, wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd Pierwszej Instancji zastosował niewłaściwe kryteria prawne wydając - po przeprowadzeniu analizy, czy w danym przypadku ma miejsce specyficzny problem w rozumieniu art. 95 ust. 5 WE - rozstrzygnięcie, zgodnie z którym:

               (i)

               analiza istnienia specyficznego problemu dotyczącego jakości powietrza może być przeprowadzona jedynie na podstawie kryteriów ustanowionych w dyrektywie 1999/30/WE (2), przy czym nie mają w tym przypadku żadnego znaczenia brak możliwości wydania przez państwo członkowskie przepisów mających na celu zapobieganie zanieczyszczeniom o charakterze transgranicznym oraz kryteria takie jak duża gęstość zaludnienia, natężenie ruchu samochodowego na wielu obszarach oraz położenie terenów mieszkalnych w pobliżu dróg z ruchem samochodowym; oraz

               (ii)

               nie może być mowy o specyficznym problemie w ww. rozumieniu, jeśli bardzo mała liczba państw członkowskich ma także do czynienia z problemem dotyczącym jakości powietrza.

      (1)  Decyzja Komisji 2006/372/WE z dnia 3 maja 2006 r. w sprawie projektu przepisów krajowych zgłoszonych przez Królestwo Niderlandów na podstawie art. 95 ust. 5 Traktatu WE, określających wartości dopuszczalne emisji pyłu przez pojazdy z silnikami wysokoprężnymi (Dz.U. 2006 L 142, str. 16).

      (2)  Dyrektywa Rady z dnia 22 kwietnia 1999 r. odnosząca się do wartości dopuszczalnych dla dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu w otaczającym powietrzu (Dz.U. 1999 L 163, str. 41).


title: Sprawa T-410/06: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2006 r. — Foshan City Nanhai Golden Step Industrial przeciwko Radzie

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/40

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2006 r. — Foshan City Nanhai Golden Step Industrial przeciwko Radzie
   (Sprawa T-410/06)
   (2007/C 42/70)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Foshan City Nanhai Golden Step Industrial Co. Ltd (Hong Kong, Chiny) (przedstawiciele: I. MacVay, solicitor, R. Thompson, QC oraz K. Beal, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia (WE) nr 1472/2006 w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca, na podstawie art. 230 WE, dąży do stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia w zakresie, w jakim nakłada ono ostateczne cła antydumpingowe na towary wywożone przez skarżącą do Unii Europejskiej.
   Skarżąca na poparcie swojej skargi podnosi cztery zarzuty:

               —

               skarżąca twierdzi, że obliczona przez Komisję marża zysku dla potrzeb ustalenia wartości skonstruowanej normalnej wartości skarżącej jest dotknięta oczywistym błędem w ocenie i/lub narusza prawo skarżącej do obrony,

               —

               ponadto skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła wymogi przewidziane w art. 3 rozporządzenia podstawowego i/lub popełniła oczywisty błąd w ocenie nie uwzględniając odpowiednich informacji dotyczących struktury rynku, a w szczególności istotnej roli, jaką odgrywają niezależni pośrednicy w dostarczaniu produktów wytworzonych przez skarżącą,

               —

               zdaniem skarżącej Komisja naruszyła również art. 20 rozporządzenia podstawowego i/lub istotne wymogi proceduralne i/lub przysługujące skarżącej prawo do obrony nie informując we właściwy sposób skarżącej o zasadniczej zmianie ostatecznych środków zaproponowanych przez Komisję między dniem 7 lipca a 28 lipca 2006 r.,

               —

               skarżąca zauważa w końcu, że zaskarżone rozporządzenie jest ponadto dotknięte oczywistym błędem w ocenie co do zakresu i czasu trwania szkody stanowiącej podstawę ustalenia szkody i uzasadnienie dla nałożenia na skarżącą cła.


title: Sprawa F-158/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 września 2013 r. — Marqués przeciwko Komisji (Służba publiczna — Członek personelu kontraktowego — Zatrudnienie — Ogłoszenie o przyjmowaniu zgłoszeń do pracy EPSO/CAST/02/2010 — Warunki zatrudnienia — Odpowiednie doświadczenie zawodowe — Oddalenie wniosku o zatrudnienie)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/51

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 25 września 2013 r. — Marqués przeciwko Komisji
   (Sprawa F-158/12) (1)

   (Służba publiczna - Członek personelu kontraktowego - Zatrudnienie - Ogłoszenie o przyjmowaniu zgłoszeń do pracy EPSO/CAST/02/2010 - Warunki zatrudnienia - Odpowiednie doświadczenie zawodowe - Oddalenie wniosku o zatrudnienie)
   2013/C 325/81
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Éric Marques (Ennery, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Salerno i B. Cortese)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o oddaleniu wniosku o zatrudnienie skarżącego w charakterze członka personelu kontraktowego w grupie funkcyjnej III złożonego przez Biuro Infrastruktury i Logistyki w Luksemburgu oraz żądanie zasądzenia odszkodowana za poniesioną szkodę materialną

      Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja Komisji Europejskiej z dnia 6 marca 2012 r. o odmowie zatrudnienia É. Marquesa w charakterze członka personelu kontraktowego w grupie funkcyjnej III jest nieważna.

               2)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokryje swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez É. Marquesa.

      (1)  Dz.U. C 86 z 23.3.2013, s. 30.


title: Sprawa C-320/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba w składzie powiększonym) z dnia 15 czerwca 2005 r. w sprawie T-17/02 Fred Olsen, S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, popieranej przez Królestwo Hiszpanii, wniesione przez Fred Olsen, S.A. w dniu 22 sierpnia 2005

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/14

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba w składzie powiększonym) z dnia 15 czerwca 2005 r. w sprawie T-17/02 Fred Olsen, S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, popieranej przez Królestwo Hiszpanii, wniesione przez Fred Olsen, S.A. w dniu 22 sierpnia 2005
   (Sprawa C-320/05 P)
   (2005/C 271/27)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 22 sierpnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie (spółki) Fred Olsen, S.A., reprezentowanej przez adwokata R. Marína Correę, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba w składzie powiększonym) z dnia 15 czerwca 2005 r. w sprawie T-17/02 Fred Olsen, S.A. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, popieranej przez Królestwo Hiszpanii.
   Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               1.

               uchylenie zaskarżonego wyroku w związku z naruszeniem prawa wnoszącej odwołanie do przeprowadzenia dowodów na poparcie swoich żądań lub

               2.

               alternatywnie, uchylenie zaskarżonego wyroku i wydanie nowego wyroku stwierdzającego nieważność decyzji Komisji z dnia 25 lipca 2001 r. (1) (dotyczącej przyznania pomocy państwa NN/48/2001 w sposób zgodny z żądaniami przedstawionymi w skardze wniesionej przez Fred Olsen, S.A.,

               3.

               w pozostałym zakresie, o orzeczenie w sposób zgodny z przepisami prawa, w szczególności przy rozstrzyganiu o kosztach postępowania w pierwszej instancji o obciążenie nimi Komisji Wspólnot Europejskich.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Po pierwsze, zarzuca się naruszenie prawa do przeprowadzenia dowodów służących poparciu żądań, stanowiącego część prawa do rzetelnego procesu, chronionego przez art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, łącznie z naruszeniem prawa przy ocenie dopuszczonych dowodów.
               Naruszenie tego prawa polega na odmowie dopuszczenia licznych dowodów z dokumentów mających istotne znaczenie dla uzasadnienia skargi o stwierdzenie nieważności, która została oddalona w zakresie istotnych zarzutów, w szczególności z powodu braku ich udowodnienia lub uzasadnienia. Zarzuca się również to, że Sąd nie uwzględnił lub wynaturzył środki dowodowe mające istotne znaczenie dla uzasadnienia skargi o stwierdzenie nieważności.

               2.

               Po drugie, zarzuca się naruszenie art. 253 Traktatu WE poprzez niewystarczające uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie jej istotnych kwestii, w szczególności zaś w zakresie poruszonej we wnioskach, które doprowadziły do wydania decyzji, istotnej kwestii dotyczącej braku podstawy umownej dla dokonania wypłat na rzecz Transmediterránea w celu pokrycia wydatków na restrukturyzację kadr.

               3.

               Trzeci zarzut odwołania dotyczy naruszenia art. 88 WE i art. 19 rozporządzenia 659/1999. Opiera się on na tym, że właściwe środki zawarte w decyzji Komisji z dnia 3 grudnia 1997 r. wydanej w związku z umową świadczenia usług połączeń morskich zawartej pomiędzy Transmediterránea a Królestwem Hiszpanii w 1978 r. polegały na zniesieniu systemu pomocy zawartego w tej umowie i zakazywały jego przedłużenia w odniesieniu do linii pomiędzy Wyspami Kanaryjskimi.

               4.

               Czwarty zarzut dotyczy naruszenia art. 86 ust. 2 Traktatu WE, połączonego z naruszeniem art. 173 tego Traktatu, w ten sposób, że Sąd przekroczył swoje zadania i kompetencje sądu odwoławczego rozpatrując skargę o stwierdzenie nieważności i potwierdzając ważność zaskarżonej decyzji. Zarzuca się również naruszenie art. 263 Traktatu.
               W rzeczywistości Sąd w zaskarżonym wyroku potwierdzając ważność określonych płatności za świadczenie rzekomo publicznych usług, nie dość, że naruszył postanowienia art. 86 ust. 2 Traktatu oraz orzecznictwo dotyczące jego wykładni (ponieważ nie zostały spełnione przesłanki przewidziane w tym przepisie dla dopuszczalności tych płatności), to ponadto przekroczył swoje kompetencje opierając takie rozstrzygnięcie na motywach i powodach innych, niż te które zostały zawarte wcześniej w tej decyzji, w wyniku czego przedstawiona argumentacja i dopuszczone dowody okazują się wątpliwe.

      (1)  Dz.U. 2002, C 96, str.4.


title: Wyrok Trybunału z dnia 2 czerwca 2016 r. w sprawie E-24/15 – Walter Waller przeciwko Liechtensteinische Invalidenversicherung (Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego – art. 87 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 987/2009 – wiążący charakter ustaleń medycznych)

text:
               2.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 66/31

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 2 czerwca 2016 r.
   w sprawie E-24/15
   Walter Waller przeciwko Liechtensteinische Invalidenversicherung
   (Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego – art. 87 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 987/2009 – wiążący charakter ustaleń medycznych)
   (2017/C 66/10)
   W sprawie E-24/15 Walter Waller przeciwko Liechtensteinische Invalidenversicherung – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Książęcy Sąd Apelacyjny (Fürstliches Obergericht) w sprawie wykładni art. 87 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) oraz Páll Hreinsson (sędzia), wydał w dniu 2 czerwca 2016 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1.

               Art. 87 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 987/2009 zakazuje instytucji będącej dłużnikiem kwestionowania ustaleń medycznych instytucji miejsca pobytu lub zamieszkania w ramach postępowania administracyjnego.

               2.

               Wiążący skutek, o którym mowa w art. 87 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 987/2009, obowiązuje w postępowaniach sądowych będących następstwem postępowania administracyjnego prowadzonego przez instytucję będącą dłużnikiem w sytuacji takiej, jak w niniejszej sprawie.


title: Sprawa T-353/10: Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2010 r. — Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro przeciwko Komisji

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/55

      Skarga wniesiona w dniu 31 sierpnia 2010 r. — Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro przeciwko Komisji
      (Sprawa T-353/10)
      ()
      (2010/C 288/102)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro A.E (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat E. Tzannini)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie niniejszej skargi;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej noty obciążającej;

                  —

                  uwzględnienie jego argumentów, jeżeli Sąd uważa, że kwoty wskazane w piśmie z dnia 5 listopada 2009 r. powinny zostać zwrócone;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu także w części dotyczącej trzeciej raty, która nie została wypłacona;

                  —

                  potrącenie kwot ewentualnie podlegających zwrotowi ze wspomnianą, nigdy niewypłaconą, trzecią ratą, która pozostaje w zawieszeniu od pięciu lat;

                  —

                  uznanie niniejszej skargi jako zdarzenia, które przerywa bieg terminu przedawnienia prawa do wypłaty trzeciej raty;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W niniejszej skardze skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji wynikającej z noty obciążającej z dnia 22 lipca 2010 r., nr 3241007362, dotyczącej udziału skarżącego w programie badawczym DICOEMS nr 507760 oraz dostosowania się do wyników audytu finansowego nr 09-BA74-028.
      Na poparcie swoich argumentów skarżący wysuwa następujące zarzuty:

                  —

                  naruszenie ogólnej zasady prawa, zgodnie z którą niekorzystny akt musi zawierać uzasadnienie, aby można było zbadać jego zgodność z prawem, jako że zaskarżona nota obciążająca nie zawiera żadnego uzasadnienia;

                  —

                  błędną ocenę okoliczności faktycznych, jako że pozwana nie uwzględniła środków dowodowych, a w szczególności timesheets, które skarżący przedłożył wraz ze swoim pismem z dnia 5 listopada 2009 r.;

                  —

                  naruszenie prawa i brak w uzasadnieniu, gdyż pozwana nie uwzględniła argumentów faktycznych skarżącego i odrzuciła je samowolnie i bez uzasadnienia;

                  —

                  naruszenie zasady dobrej wiary i ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ niezgodnie z prawem pozwana nie wypłaciła skarżącemu ostatniej raty programu i zniweczyła całą jego pracę badawczą pięć lat po zamknięciu programu.


title: Sprawa T-383/13: Postanowienie Sądu z dnia 23 kwietnia 2015 r. – Chatzianagnostou/Rada i in. (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Ekspert krajowy oddelegowany na rzecz misji Eulex Kosowo — Decyzja szefa misja w przedmiocie sankcji dyscyplinarnych)

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/31

         Postanowienie Sądu z dnia 23 kwietnia 2015 r. – Chatzianagnostou/Rada i in.
   (Sprawa T-383/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Ekspert krajowy oddelegowany na rzecz misji Eulex Kosowo - Decyzja szefa misja w przedmiocie sankcji dyscyplinarnych))
   (2015/C 205/41)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Antonios Chatzianagnostou (Serres, Grecja) (przedstawiciel: adwokat C. Makris)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Kyriakopoulou, A. Vitro i M. Bauer, pełnomocnicy); Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall, A.-C. Simon i M. Konstantinidis, pełnomocnicy) i Eulex Kosovo (Pristina, Kosowo) (przedstawiciele: B. Borchardt, pełnomocnik, wspierany przez adwokata D. Fouqueta)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 10 maja 2013 r. w sprawach dyscyplinarnych nr 02/2013 i nr 06/2013, podpisanych przez szefa misji Eulex Kosowo.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Antonios Chatzianagnostou pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej, Komisję Europejską i Eulex Kosowo.

      (1)  Dz.U. C 313 z 26.10.2013.


title: Sprawa F-11/13: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2013 r. — ZZ przeciwko ESDZ

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/29

         Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2013 r. — ZZ przeciwko ESDZ
   (Sprawa F-11/13)
   2013/C 123/52
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, S. Orlandi, A. Coolen i E. Marchal)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o przeniesieniu skarżącego na stanowisko w siedzibie ESDZ i o zakończeniu jego zatrudnienia w jednej z delegatur UE.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 8 marca 2012 r. o przeniesieniu skarżącego na stanowisko w siedzibie ESDZ i o wcześniejszym zakończeniu jego zatrudnienia w dotychczasowym miejscu ze skutkiem na dzień 1 września 2012 r.;

               —

               nakazanie ESDZ zapłaty kwoty stanowiącej różnicę między kwotą wynagrodzenia, które skarżący otrzymuje od czasu przywrócenia go do siedziby w dniu 1 września 2012 r. a jego dawnym wynagrodzeniem, aż do dnia 1 września 2013 r., kiedy to mógł zostać ponownie zatrudniony w siedzibie w ramach programu rotacji na stanowiskach szefów delegatur;

               —

               w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej jego zażalenie z dnia 24 października 2012 r.;

               —

               obciążenie ESDZ kosztami postępowania.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  8 grudnia 2005 r.  w sprawie C-280/04 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Vestre Landsret): Jyske Finans A/S przeciwko Skatteministeriet (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 13 część B lit. c) — Zwolnienia — Zwolnienie dostaw towarów, w stosunku do których nie przysługuje prawo do odliczenia — Odsprzedaż pojazdów nabytych jako używane przez spółkę leasingową — Artykuł 26a — Szczególne przepisy dotyczące sprzedaży towarów używanych)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/13

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 8 grudnia 2005 r.
   w sprawie C-280/04 (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Vestre Landsret): Jyske Finans A/S przeciwko Skatteministeriet (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 13 część B lit. c) - Zwolnienia - Zwolnienie dostaw towarów, w stosunku do których nie przysługuje prawo do odliczenia - Odsprzedaż pojazdów nabytych jako używane przez spółkę leasingową - Artykuł 26a - Szczególne przepisy dotyczące sprzedaży towarów używanych)
   (2006/C 36/25)
   Język postępowania: duński
   W sprawie C-280/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Vestre Landsret (Dania) postanowieniem z dnia 25 czerwca 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 29 czerwca 2004 r. w postępowaniu Jyske Finans A/S przeciwko Skatteministeriet, Trybunał (trzecia izba) w składzie: A. Rosas, prezes izby, J. Malenovský (sprawozdawca), J.-P. Puissochet, S. von Bahr i U. Lõhmus, sędziowie, rzecznik generalny: L.A. Geelhoed, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, wydał w dniu 8 grudnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Artykuł 13 część B lit. c) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 94/5/WE z dnia 14 lutego 1994 r., powinien być interpretowany w ten sposób, że nie sprzeciwia się on ustawodawstwu krajowemu, które poddaje opodatkowaniu podatkiem VAT transakcje, w ramach których podatnik odsprzedaje, po przeznaczeniu na cele swojego przedsiębiorstwa, towary, przy których nabyciu nie miało zastosowania wyłączenie prawa do odliczenia zgodnie z art. 17 ust. 6 zmienionej dyrektywy 77/388, i to mimo tego, że przy owym nabyciu od podatnika, który nie mógł zadeklarować podatku VAT, nie przysługiwało z tego względu prawo do odliczenia.

               2)

               Artykuł 26 a część A lit. e) szóstej dyrektywy 77/388, zmienionej dyrektywą 94/5, powinien być interpretowany w ten sposób, że przedsiębiorstwo, które w ramach normalnego wykonywania działalności gospodarczej odsprzedaje pojazdy, które nabyło jako używane celem przeznaczenia ich na cele swojej działalności leasingowej, i dla którego odsprzedaż nie jest w chwili nabycia głównym celem, a jedynie celem drugorzędnym, pochodnym w stosunku do celu wynajmu, może zostać uznane za „podlegającego opodatkowaniu pośrednika” w rozumieniu tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 228 z 11.9.2004


title: Sprawa T-505/15: Skarga wniesiona w dniu 2 września 2015 r. – Węgry/Komisja

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/47

         Skarga wniesiona w dniu 2 września 2015 r. – Węgry/Komisja
   (Sprawa T-505/15)
   (2015/C 381/57)
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér, G. Koós i A. Pálfy, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/1119 z dnia 22 czerwca 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [notyfikowanej jako dokument nr C(2015) 4076] w zakresie, w jakim Komisja stanowi w niej w odniesieniu do Węgier, że należy wyłączyć z finansowania Unii Europejskiej kwotę 6 3 24  349,33 EUR w związku z audytem przestrzegania zasady wzajemnej zgodności;

               —

               obciążenie Komisji kosztami związanymi z postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zarzuty skierowane przeciwko stwierdzeniom poczynionym przez Komisję.
   Strona ta twierdzi, że instytucja ta wskazała, iż, zgodnie z podstawowymi zasadami rządzącymi kontrolą kwalifikowalności, za podstawowe braki tej kontroli uznać należy zarówno te sankcje, które nie zostały nałożone ze względu na to, że kontrola na miejscu przestrzegania zasady wzajemnej zgodności (wymogów prawnych związanych z zarządzaniem albo korzystnych warunków rolniczych i ekologicznych) albo nie została przeprowadzona albo została przeprowadzona nieprawidłowo, jak i te sankcje, które zostały przewidziane w przepisach, ale zostały pozbawione mocy odstraszającej ze względu na to, że nie zostały one zastosowane albo zostały zastosowane nieprawidłowo. Komisja dodała, że w przypadku tak zwanych drobnych niezgodności z art. 24 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 władze węgierskie przyjęły marginesy tolerancji niewynikające z nałożenia sankcji oraz, wbrew przepisom Unii, nie wzięły pod uwagę względów związanych ze zdrowiem publicznym i ze zdrowiem zwierząt.


title: Sprawa T-2/17: Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2017 r. – J.M. E.V. e hijos/EUIPO – Masi (MASSI)

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/37

         Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2017 r. – J.M. E.V. e hijos/EUIPO – Masi (MASSI)
   (Sprawa T-2/17)
   (2017/C 063/48)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: J.M. E.V. e hijos, SRL (Granollers, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokaci M. Ceballos Rodríguez i J. Güell Serra)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Alberto Masi (Mediolan, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „MASSI” – unijny znak towarowy nr 414 086

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 października 2016 r. (sprostowana decyzją z dnia 3 listopada 2016 r.) w sprawie R 793/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               oddalenie złożonego przez Alberta Masiego wniosku o unieważnienie prawa do znaku, dotyczącego rejestracji nr 414086 „MASSI” dla klasy 12;

               —

               obciążenie EUIPO i – w przypadku wstąpienia do postępowania – drugiej strony w postępowaniu przed EUIPO kosztami niniejszego postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 56 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 (res iudicata);

               —

               Niezastosowanie art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-538/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège (Belgia)w dniu 19 listopada 2010 r. — Richard Lebrun, Marcelle Howet przeciwko państwu belgijskiemu — SPF Finances

text:
               5.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège (Belgia)w dniu 19 listopada 2010 r. — Richard Lebrun, Marcelle Howet przeciwko państwu belgijskiemu — SPF Finances
   (Sprawa C-538/10)
   2011/C 38/04
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de première instance de Liège

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Richard Lebrun, Marcelle Howet

      Strona pozwana: Państwo belgijskie — SPF Finances

      Pytania prejudycjalne

   Czy ustawa krajowa — taka jak ustawa z dnia 12 lipca 2009 r. zmieniająca art. 26 ustawy specjalnej z dnia 6 stycznia 1989 r. o Cour d’arbitrage (1) —, która sądowi krajowemu, który stwierdził, że obywatel będący podatnikiem pozbawiony jest — na mocy innej ustawy krajowej, to jest na mocy art. 2 ustawy z dnia 24 lipca 2008 r. — skutecznej ochrony sądowej gwarantowanej przez art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, włączonej do prawa wspólnotowego, nakazuje zwrócić się wpierw do Cour constitutionnelle, nie pozwalając by ten sąd mógł w sposób natychmiastowy zastosować prawo wspólnotowe do zawisłego przed nim sporu, ani też by mógł on w dalszym ciągu sprawować kontrolę zgodności z umowami międzynarodowymi, w sytuacji gdy Cour constitutionnelle stwierdzi zgodność ustawy krajowej z prawami podstawowymi gwarantowanymi na mocy tytułu II Konstytucji, jest zgodna — po pierwsze — z art. 6 tytułu I „Postanowienia wspólne” Traktatu z Lizbony z dnia 13 grudnia 2007 r. zmieniającego Traktat o Unii Europejskiej podpisany w Maastricht dnia 7 lutego 1992 r., który wszedł w życie z dniem 1 grudnia 2009 r. (stanowiącym w znacznej mierze powtórzenie postanowień art. 6 tytułu I Traktatu o Unii Europejskiej podpisanego w Maastricht dnia 7 lutego 1992 r., który z kolei wszedł w życie z dniem 1 listopada 1993 r.) i z art. 234 (dawniej 177) Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (traktatu WE) z dnia 25 marca 1957 r. i/lub — po drugie — z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej z dnia 7 grudnia 2000 r.?

      (1)  Moniteur belge z dnia 31 lipca 2009, s. 51617.


title: Sprawa C-573/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Linköping (Szwecja) w dniu 6 grudnia 2012 r. — Ålands Vindkraft AB przeciwko Energimyndigheten

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Linköping (Szwecja) w dniu 6 grudnia 2012 r. — Ålands Vindkraft AB przeciwko Energimyndigheten
   (Sprawa C-573/12)
   2013/C 38/23
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Förvaltningsrätten i Linköping

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ålands Vindkraft AB

      Strona pozwana: Energimyndigheten

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Szwedzki system certyfikatów energii elektrycznej jest krajowym systemem wsparcia, który wymaga, by dostawcy energii elektrycznej i niektórzy jej użytkownicy w tym państwie członkowskim nabywali certyfikaty energii elektrycznej odpowiadające pewnemu udziałowi swojej sprzedaży lub zużycia, przy czym brak jest szczególnego wymogu dotyczącego także nabywania energii elektrycznej z tego samego źródła. Certyfikat energii elektrycznej wydawany jest przez państwo szwedzkie i stanowi dowód wyprodukowania pewnej ilości odnawialnej energii elektrycznej. Producenci energii elektrycznej uzyskiwanej ze źródeł odnawialnych otrzymują poprzez sprzedaż certyfikatów energii elektrycznej dodatkowe wpływy uzupełniające dochody z produkcji energii elektrycznej. Czy art. (2 lit. k)) i art. 3 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że pozwalają one państwu członkowskiemu na stosowanie krajowego systemu wsparcia takiego jak powyższy, w którym mogą uczestniczyć tylko producenci zlokalizowani na jego terytorium i który skutkuje tym, że owi producenci uzyskują przewagę ekonomiczną nad producentami, którym nie można wydać certyfikatów energii elektrycznej?

               2)

               Czy system taki jak opisany w pytaniu pierwszym — w świetle art. 34 (TFUE) — może być uznawany za stanowiący ograniczenie ilościowe w przywozie lub środek o skutku równoważnym?

               3)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy system taki może być zgodny z art. 34 (TFUE) w odniesieniu do celu promowania produkcji energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii?

               4)

               Jak na odpowiedzi na powyższe pytania wpływa okoliczność, że ograniczenie systemu wsparcia wyłącznie do producentów krajowych nie jest wyraźnie uregulowane w ustawie krajowej?

      (1)  Dz.U. L 140, s. 16.


title: Sprawa C-6/14: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Wucher Helicopter GmbH, Euro-Aviation Versicherungs AG/Fridolin Santer [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (WE) nr 785/2004 — Przewoźnicy lotniczy i operatorzy statków powietrznych — Ubezpieczenia — Wymogi — Pojęcia „pasażera” i „członka załogi” — Śmigłowiec — Przewóz eksperta dokonującego detonacji lawin przy użyciu ładunku wybuchowego — Szkoda poniesiona w czasie lotu w ramach pracy — Odszkodowanie]

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/18

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Wucher Helicopter GmbH, Euro-Aviation Versicherungs AG/Fridolin Santer
   (Sprawa C-6/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 785/2004 - Przewoźnicy lotniczy i operatorzy statków powietrznych - Ubezpieczenia - Wymogi - Pojęcia „pasażera” i „członka załogi” - Śmigłowiec - Przewóz eksperta dokonującego detonacji lawin przy użyciu ładunku wybuchowego - Szkoda poniesiona w czasie lotu w ramach pracy - Odszkodowanie])
   (2015/C 138/23)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Wucher Helicopter GmbH, Euro-Aviation Versicherungs AG

      Strona pozwana: Fridolin Santer

      Sentencja

               1)

               Artykuł 3 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 785/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wymogów w zakresie ubezpieczenia w odniesieniu do przewoźników lotniczych i operatorów statków powietrznych należy interpretować w ten sposób, że osoba znajdująca się w śmigłowcu należącym do przewoźnika lotniczego Wspólnoty przewożona na podstawie umowy pomiędzy jej pracodawcą a tym przewoźnikiem lotniczym w celu wykonania konkretnego zadania, takiego jak zadanie, o którym mowa w postępowaniu głównym, jest „pasażerem” w rozumieniu tego przepisu.

               2)

               Artykuł 17 ust. 1 Konwencji w sprawie ujednolicenia niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, zawartej w dniu 28 maja 1999 r. w Montrealu, podpisanej przez Wspólnotę Europejską w dniu 9 grudnia 1999 r. na podstawie art. 300 ust. 2 WE, zatwierdzonej w jej imieniu na mocy decyzji Rady 2001/539/WE z dnia 5 kwietnia 2001 r., należy interpretować w ten sposób, że osoba będąca „pasażerem” w rozumieniu art. 3 lit. g) rozporządzenia nr 785/2004 jest również „pasażerem” w rozumieniu art. 17 owej konwencji, jeżeli osoba ta była przewożona na podstawie „umowy przewozu” w rozumieniu art. 3 wskazanej konwencji.

      (1)  Dz.U. C 129 z 28.4.2014.


title: Sprawa T-441/08: Postanowienie Sądu z dnia 21 maja 2010 r. — ICO Services przeciwko Parlamentowi i Radzie (Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja nr 626/2008/WE — Wspólne ramy selekcji i udzielania zezwoleń dla operatorów systemów satelitarnej komunikacji ruchomej — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/18

         Postanowienie Sądu z dnia 21 maja 2010 r. — ICO Services przeciwko Parlamentowi i Radzie
   (Sprawa T-441/08) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja nr 626/2008/WE - Wspólne ramy selekcji i udzielania zezwoleń dla operatorów systemów satelitarnej komunikacji ruchomej - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   2010/C 195/28
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ICO Services Ltd (Slough, Berkshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Tupper, solicitor)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: J. Rodrigues i R. Kaškina, pełnomocnicy) i Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: G. Kimberley i F. Florindo Gijón, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Wilderspin i A. Nijenhuis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 626/2008/WE z dnia 30 czerwca 2008 r. w sprawie selekcji i zezwoleń dotyczących systemów dostarczających satelitarne usługi komunikacji ruchomej (MSS) (Dz.U. L 172, s. 15)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               ICO Services Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 6 z 10.1.2009.


title: Sprawa T-72/15: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2015 r. – Hippler/Komisja

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/57

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2015 r. – Hippler/Komisja
   (Sprawa T-72/15)
   (2015/C 138/74)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Eberhard Hippler (Dorsten, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Richter)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zakazanie stronie pozwanej, pod rygorem nałożenia za każde naruszenie grzywny w wysokości ustalonej według uznania Sądu, publicznego udostępniania bez zgody strony skarżącej należących do niej planów sieci „Bochum”, „Dortmund”, „Düsseldorf/Meerbusch”, „Duisburg” i „Essen”, tak jak zostało to uczynione pod następującymi adresami:
               http://dma.jrc.it/idas/lightrail/Dortmund.pdf
               http://dma.jrc.it/idas/lightrail/Bochum.pdf
               http://dma.jrc.it/idas/lightrail/Essen.pdf
               http://dma.jrc.it/idas/lightrail/Duesseldorf.pdf oraz
               http://dma.jrc.it/idas/lightrail/Duisburg.pdf

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony skarżącej odszkodowania w wysokości 10  100 EUR;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów adwokackich poniesionych w związku z postępowaniem poprzedzającym wniesienie skargi w wysokości 2  743,43 EUR;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami reprezentacji przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi naruszenie art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE (1), a także naruszenie § § 15 i 19 Urheberrechtsgesetz (ustawy o prawie autorskim) w związku z § 97 ust. 2 tej ustawy (2).
   Strona skarżąca utrzymuje, że plany sieci są chronione prawem autorskim jako prace o charakterze naukowym lub technicznym. W żadnym momencie strona skarżąca nie zezwoliła stronie pozwanej na podjęte czynności korzystania, a już z pewnością nie przeniosła na nią prawa do korzystania z tych utworów. Strona pozwana nie uzyskała też takiego prawa w sposób ważny od osoby trzeciej. Wykorzystując plany, strona pozwana udostępniła je publicznie lub podała je do publicznej wiadomości.
   Ponadto strona skarżąca podnosi, że aby ocenić wyrządzoną jej szkodę majątkową, należy skorzystać z metody obliczania nawiązującej przez analogię do licencji. Stronie skarżącej przysługuje roszczenie o zapłatę kwoty odpowiadającej udzieleniu właściwej licencji. Licencje w wysokości 2  020 EUR za każdy z planów są uznawane za zwyczajowo przyjęte i odpowiednie zarówno na niemieckim rynku, jak i w orzecznictwie sądów niemieckich. W konsekwencji szkoda wraz z odsetkami wynosi 10  100 EUR.
   Strona skarżąca twierdzi ponadto, że strona pozwana naraziła ją na krzywdę wynikającą z naruszenia jej wyłącznych praw autorskich i powinna uiścić zadośćuczynienie, a także zaprzestać spornych czynności korzystania.
   Wreszcie strona skarżąca utrzymuje, że przed wniesieniem skargi w sposób uprawniony wystosowała do strony pozwanej za pośrednictwem adwokata upomnienie, z związku z czym ma prawo do uzyskania od strony pozwanej zwrotu wynikających stąd kosztów w wysokości 2  743,43 EUR.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10).

      (2)  Urheberrechtsgesetz z dnia 9 września 1965 r. (BGBl. I s. 1273), zmienionej ostatnio przez art. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2014 r. (BGBl. I S. 1974).


title: Sprawa T-90/12: Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2012 r. — Elegant Target Development i inni przeciwko Radzie

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/32

         Skarga wniesiona w dniu 27 lutego 2012 r. — Elegant Target Development i inni przeciwko Radzie
   (Sprawa T-90/12)
   2012/C 118/54
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Elegant Target Development Ltd (Hongkong, Chiny); Eternal Expert Ltd (Hongkong); Giant King Ltd (Hongkong); Golden Charter Development Ltd (Hongkong); Golden Summit Investments Ltd (Hongkong); Golden Wagon Development Ltd (Hongkong); Grand Trinity Ltd (Hongkong); Great Equity Investments Ltd (Hongkong); Great Prospect International Ltd (Hongkong); Harvest Supreme Ltd (Hongkong); Key Charter Development Ltd (Hongkong); King Prosper Investments Ltd (Hongkong); Master Supreme International Ltd (Hongkong); Metro Supreme International Ltd (Hongkong); Modern Elegant Development Ltd (Hongkong); Prosper Metro Investments Ltd (Hongkong); Silver Universe International Ltd (Hongkong); i Sparkle Brilliant Development Ltd (Hongkong) (przedstawiciele: F. Randolph, M. Lester, barristers, i M. Taher, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżące wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji 2011/783/WPZiB (1) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 (2) w zakresie, w jakim nazwy skarżących zostały dodane do wykazu osób i podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżące podnoszą cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Rada nie przedstawiała odpowiedniego lub wystarczającego uzasadnienia w odniesieniu do włączenia nazw skarżących do wykazu osób i podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Rada naruszyła kryteria dotyczące umieszczenia w wykazie lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie przy stwierdzeniu, że kryteria te zostały spełnione w odniesieniu do skarżących, lub włączyła skarżące bez odpowiedniej podstawy prawnej w tym zakresie.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Rada nie zagwarantowała skarżącym prawa do obrony i prawa do skutecznej kontroli sądowej.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że Rada naruszyła w sposób nieuzasadniony lub nieproporcjonalny przysługujące skarżącym prawa podstawowe, w tym ich prawo do ochrony własności, działalności gospodarczej i reputacji.

      (1)  Decyzja Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotycząca zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 71).

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 11).


title: Sprawa F-132/07: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2007 r. — Strack przeciwko Komisji

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/44

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2007 r. — Strack przeciwko Komisji
   (Sprawa F-132/07)
   (2008/C 107/77)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Guido Strack (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: H. Tettenborn, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 23 lipca 2007 r. oraz dorozumianych decyzji uzupełniających z dnia 9 sierpnia 2007 r. i z dnia 11 września 2007 r., jak również decyzji z dnia 9 listopada 2007 r., w zakresie w jakim oddalają wnioski przedstawione przez skarżącego w dniu 9 kwietnia 2007 r., 11 maja 2007 r. i 11 października 2007 r. o zezwolenie na i) publikację dokumentów (w świetle mających zastosowanie przepisów prawnych, w szczególności art. 17, 17a, 19 i 24 regulaminu pracowniczego, w tym również przepisy dotyczące praw autorskich oraz ochrony danych) oraz ii) złożenie skargi na (byłych) komisarzy i urzędników Komisji, a także wniosek o odszkodowanie w wysokości minimalnie 10 000 EUR.
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 23 lipca 2007 r. oraz dorozumianych decyzji uzupełniających z dnia 9 sierpnia 2007 r. i z dnia 11 września 2007 r., jak również decyzji z dnia 9 listopada 2007 r., w zakresie w jakim oddalają wnioski przedstawione przez skarżącego w dniu 9 kwietnia 2007 r., 11 maja 2007 r. i 11 października 2007 r. o zezwolenie na i) publikację dokumentów (w świetle mających zastosowanie przepisów prawnych, w szczególności art. 17, 17a, 19 i 24 regulaminu pracowniczego, w tym również przepisy dotyczące praw autorskich oraz ochrony danych) oraz ii) złożenie skargi na (byłych) komisarzy i urzędników Komisji;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego kwoty w wysokości co najmniej 10 000 EUR tytułem odszkodowania za szkodę niematerialną, obejmującą zarówno uszczerbek na zdrowiu jak i krzywdę przez decyzje, o których stwierdzenie nieważności ten wnosi;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-97/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 20 lutego 2007 r. — Rosa Méndez López przeciwko Instituto Nacional de Empleo (INEM), Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 20 lutego 2007 r. — Rosa Méndez López przeciwko Instituto Nacional de Empleo (INEM), Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)
   (Sprawa C-97/07)
   (2007/C 95/44)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Tribunal Superior de Justicia de Galicia
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Rosa Méndez López

      Strona pozwana: Instituto Nacional de Empleo (INEM), Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)
   Pytania prejudycjalne
   Czy wyrażenie „korzysta ze świadczeń zgodnie z ustawodawstwem tego państwa, tak jak gdyby był tam ostatnio zatrudniony ”zawarte w art. 71 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1) należy rozumieć w ten sposób, że wymóg „wyczerpania okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych ”zawarty w art. 215 Ley General de la Seguridad Social dla celów uzyskania prawa do świadczeń jest spełniony, jeżeli wyczerpanie okresu pobierania świadczenia dla bezrobotnych nastąpiło w Niemczech, nawet jeśli uprawniona nie opłacała składek w Hiszpanii?

      (1)  Dz.U. L 149, str. 2.


title: Sprawa C-538/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 mai 2011 — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 92/43/EWG — Artykuł 6 ust. 3 — Specjalne obszary ochrony — Odpowiednia ocena oddziaływania planów lub przedsięwzięć mogących wpłynąć w istotny sposób na teren chroniony — Zwolnienie z procedury oceny planów lub przedsięwzięć podlegających systemowi zgłoszenia — Nieprawidłowa transpozycja)

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 mai 2011 — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-538/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 92/43/EWG - Artykuł 6 ust. 3 - Specjalne obszary ochrony - Odpowiednia ocena oddziaływania planów lub przedsięwzięć mogących wpłynąć w istotny sposób na teren chroniony - Zwolnienie z procedury oceny planów lub przedsięwzięć podlegających systemowi zgłoszenia - Nieprawidłowa transpozycja)
   2011/C 211/07
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Recchia i A. Marghelis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciel: T. Materne, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieprawidłowa transpozycja przepisów art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (D.U. L 206, s. 7) — Obowiązkowe badanie oddziaływania na środowisko naturalne w przypadku, gdy dany plan czy przedsięwzięcie mogą mieć wpływ na teren Natura 2000.

      Sentencja

               1)

               Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 6 ust. 3 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, nie wprowadzając w odniesieniu do pewnych rodzajów działalności podlegających systemowi zgłoszenia wymogu odpowiedniego badania dotyczącego oddziaływania na środowisko naturalne, gdy owe rodzaje działalności mogą mieć wpływ na teren Natura 2000.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 51 z 27.02.2010.


title: Sprawa T-304/10: Wyrok Sądu z dnia 18 października 2011 r. — dm-drogerie markt przeciwko OHIM — Semtee (caldea) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego caldea — Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy BALEA — Względne podstawy odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8, ust. 1, lit. b), rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/30

         Wyrok Sądu z dnia 18 października 2011 r. — dm-drogerie markt przeciwko OHIM — Semtee (caldea)
   (Sprawa T-304/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego caldea - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy BALEA - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8, ust. 1, lit. b), rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 347/49
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: dm-drogerie markt GmbH & Co. KG (Karlsruhe, Niemcy) (przedstawiciele: O. Bludovsky i P. Hiller, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Semtee (Escaldes Engornay, Andora) (przedstawiciel: É. Guissart, adwokat)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 kwietnia 2010 r. (sprawa R 899/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między dm-drogerie markt GmbH & Co. KG a Semtee.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               dm-drogerie markt GmbH & Co. KG pokrywa, oprócz swoich własnych kosztów, koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty związane z interwencją Semtee.

      (1)  Dz.U. C 260 z 25.9.2010.


title: Sprawa C-45/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 30 stycznia 2017 r. – Frédéric Jahin/Ministre de l'économie et des finances, Ministre des affaires sociales et de la santé

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 30 stycznia 2017 r. – Frédéric Jahin/Ministre de l'économie et des finances, Ministre des affaires sociales et de la santé
   (Sprawa C-45/17)
   (2017/C 121/21)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Frédéric Jahin

      Druga strona postępowania: Ministre de l’économie et des finances, Ministre des affaires sociales et de la santé

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 63, 64 i 65 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że:

               1)

               okoliczność, że osoba ubezpieczona w systemie zabezpieczenia społecznego państwa nienależącego do Unii Europejskiej innego niż państwa członkowskie Europejskiego Obszaru Gospodarczego lub Szwajcaria podlega – tak jak osoby ubezpieczone w systemie zabezpieczenia społecznego we Francji – daninom publicznym uiszczanym od dochodów z kapitału przewidzianym przez ustawodawstwo francuskie objęte zakresem rozporządzenia [(WE) nr 883/2004] (1) z dnia 29 kwietnia 2004 r., podczas gdy zgodnie z przepisami tego rozporządzenia osoba objęta systemem zabezpieczenia społecznego państwa członkowskiego innego niż Francja nie może podlegać tym daninom, stanowi ograniczenie przepływu kapitału z lub do państw trzecich, zasadniczo zakazane w myśl art. 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej;

               2)

               w razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, wspomniane ograniczenie przepływu kapitału, wynikające ze sprzężenia ustawodawstwa francuskiego, które obejmuje spornymi daninami publicznymi ogół osób uzyskujących pewne dochody z kapitału, nie dokonując przy tym żadnego rozróżnienia w zależności od miejsca objęcia tych osób systemem zabezpieczenia społecznego, i aktu prawa wtórnego Unii Europejskiej, może być uznane za zgodne z postanowieniami wspomnianego artykułu Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w szczególności:

                           —

                           w świetle art. 64 ust. 1 traktatu w odniesieniu do objętego jego zakresem przepływu kapitału na tej podstawie, że ograniczenie wynika z zastosowania zasady objęcia system jednego tylko państwa członkowskiego, o której mowa w art. 11 rozporządzenia z dnia 29 kwietnia 2004 r., wprowadzonej do prawa Unii w art. 13 rozporządzenia z dnia 14 czerwca 1971 r., czyli przed dniem 31 grudnia 1993 r., podczas gdy rozpatrywane daniny publiczne uiszczane od dochodów z kapitału zostały ustanowione lub mają zastosowanie po dniu 31 grudnia 1993 r.;

                           —

                           w świetle art. 65 ust. 1 traktatu na tej podstawie, że francuskie ustawodawstwo podatkowe, stosowane w sposób zgodny z rozporządzeniem z dnia 29 kwietnia 2004 r., dokonuje rozróżnienia między podatnikami, którzy nie znajdują się w tej samej sytuacji w świetle kryterium objęcia systemem ubezpieczenia społecznego;

                           —

                           w świetle nadrzędnych względów interesu ogólnego, które mogłyby uzasadnić ograniczenie swobodnego przepływu kapitału, opartych na tym, że przepisy traktowane jako potencjalnie stanowiące ograniczenie przepływu kapitału z lub do państw trzecich odpowiadają zamierzonemu przez rozporządzenie z dnia 29 kwietnia 2004 r. celowi swobodnego przepływu pracowników na terytorium Unii Europejskiej?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2004, L 166, s. 1).


title: Sprawa C-10/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 25 października 2011 r. w sprawie T-192/08 Transnational Company „Kazchrome” AO i ENRC Marketing AG przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 5 stycznia 2012 r. przez Transnational Company „Kazchrome” AO i ENRC Marketing AG

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 25 października 2011 r. w sprawie T-192/08 Transnational Company „Kazchrome” AO i ENRC Marketing AG przeciwko Radzie Unii Europejskiej, wniesione w dniu 5 stycznia 2012 r. przez Transnational Company „Kazchrome” AO i ENRC Marketing AG
   (Sprawa C-10/12 P)
   2012/C 65/18
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Transnational Company „Kazchrome” AO i ENRC Marketing AG (przedstawiciele: A. Willems, avocat, S. De Knop, advocate)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, Euroalliages

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 25 października 2011 r. w zakresie w jakim Sąd nie stwierdził nieważności zaskarżonego rozporządzenia i obciążył wnoszących odwołanie kosztami postępowania;

               —

               wydanie ostatecznego orzeczenia i stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania odwoławczego oraz kosztami postępowania przed Sądem;

               —

               obciążenie interwenientów kosztami postępowania odwoławczego oraz kosztami postępowania przed Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie zarzucają Sądowi:

               —

               błąd prawny polegający na orzeczeniu, że naruszenie przez instytucje art. 3 ust. 7 rozporządzenia podstawowego (1) nie było wystarczające do stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozporządzenia (2);

               —

               błąd prawny polegający na orzeczeniu, że instytucje nie były zobowiązane do dokonania łącznej oceny szkód wywołanych innymi czynnikami niż przywóz po cenach dumpingowych;

               —

               błąd prawny polegający na obciążeniu wnoszących odwołanie kosztami poniesionymi przez Radę i Euroalliages.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 56, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 172/2008 z dnia 25 lutego 2008 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz żelazokrzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, Egiptu, Kazachstanu, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i Rosji (Dz.U. L 55, s. 6).


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 31 maja 2005 r. w sprawie T-373/03 Solo Italia Srl przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy PARMITALIA — Termin do wniesienia odwołania od decyzji Wydziału Sprzeciwów — Art. 59 rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Zasada 48 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Niedopuszczalność wyżej wskazanego odwołania)

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/27

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 31 maja 2005 r.
   w sprawie T-373/03 Solo Italia Srl przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy PARMITALIA - Termin do wniesienia odwołania od decyzji Wydziału Sprzeciwów - Art. 59 rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Zasada 48 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 - Niedopuszczalność wyżej wskazanego odwołania)
   (2005/C 193/44)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-373/03, Solo Italia Srl, z siedzibą w Ossona (Włochy), reprezentowana przez adwokatów A. Bensoussana, M. E. Haasa i L. Tellier-Loniewskiego, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: I. de Medrano Caballero i A. Folliard-Monguirala), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest: Nuova Sala Srl, z siedzibą w Brescii (Włochy), reprezentowana przez adwokatów E. Gavuzziego, S. Hassana i C. Pastore'a, mającej za przedmiot skargę na decyzję drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 września 2003 r. (sprawa R 208/2003-2), potwierdzającej odmowę rejestracji słownego znaku towarowego PARMITALIA, Sąd Pierwszej Instancji (pierwsza izba), w składzie: w składzie J. D. Cooke, prezes, I. Labucka i V. Trstenjak, sędziowie, sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 31 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.1.2004


title: Sprawa T-420/12: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2012 r. — VHV przeciwko Komisji

text:
               1.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 373/8

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2012 r. — VHV przeciwko Komisji
   (Sprawa T-420/12)
   2012/C 373/13
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: VHV Allgemeine Versicherung AG (Hannover, Niemcy) (przedstawiciele: A. Birnstiel, H. Heinrich i J. O. Schrotz, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji Europejskiej z dnia 17 lipca 2012 r., w której oddalony został złożony na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) wniosek strony skarżącej o dostęp do określonych dokumentów postępowania w sprawie kartelu (COMP/39.125 — Szkło samochodowe);

               —

               obciążenie pozwanej jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy: niezbadanie poszczególnych dokumentów wskazanych we wniosku
               W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że decyzja nie opiera się na konkretnym i indywidualnym badaniu każdego pojedynczego dokumentu. Zdaniem strony skarżącej zaskarżona decyzja jest oparta na błędnym założeniu, że w niniejszym przypadku istnieje ogólne domniemanie, że zastosowanie ma wyjątek.

               2)

               Zarzut drugi: naruszenie obowiązku uzasadnienia
               W tym miejscu strona skarżąca podnosi, że Komisja, oddalając w całości wniosek strony skarżącej, przedstawiła w swojej decyzji jedynie ogólnikowe rozważania, a zatem niewystarczająco ją uzasadniła. W opinii strony skarżącej stanowi to naruszenie obowiązku uzasadnienia i tym samym naruszenie istotnych wymogów proceduralnych.

               3)

               Zarzut trzeci: niezgodne z prawem wykładnia i zastosowanie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001
               W zarzucie trzecim strona skarżąca twierdzi, że wykładnia i zastosowanie przez Komisję wyjątków uregulowanych w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 są niezgodne z prawem. Zdaniem strony skarżącej Komisja narusza stosunek reguły i wyjątku oraz opiera się na zbyt szerokim rozumieniu „ochrony czynności dochodzeniowych” i pojęcia „interesy handlowe”.

               4)

               Zarzut czwarty: nieuwzględnienie okoliczności, że egzekwowanie przestrzegania prawa kartelowego będącego prawem prywatnym stanowi interes publiczny w rozumieniu art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001
               W zarzucie czwartym strona skarżąca utrzymuje, że Komisja niesłusznie zaprzeczyła istnieniu nadrzędnego interesu publicznego w ujawnieniu wnioskowanych dokumentów. Zdaniem strony skarżącej Komisja powinna była w szczególności w ramach wyważenia interesów uwzględnić okoliczność, że także egzekwowanie przestrzegania prawa kartelowego będącego prawem prywatnym stanowi interes publiczny w rozumieniu art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa C-218/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/33

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-218/08) (1)

   (2009/C 69/76)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008


title: Sprawa T-437/14: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/43

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2014 r. – Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji
   (Sprawa T-437/14)
   2014/C 282/57
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: V. Wakefield, Barrister, i M. Holt, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               usunięcie dziewięciu pozycji (a mianowicie pozycji ósmej, dziewiątej i dziesiątej na stronie 51 oraz pozycji od pierwszej do szóstej na stronie 52) z załącznika do decyzji wykonawczej Komisji z dnia 4 kwietnia 2014 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (notyfikowanej jako dokument C(2014) 2008) (Dz.U. L 104, s. 43);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez Zjednoczone Królestwo.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, z których wszystkie dotyczą dokonanej przez Komisję wykładni ósmego wymogu podstawowego w zakresie zarządzania („SMR 8”) zawartego w rozporządzeniu Rad (WE) nr 1782/2003 (1), w rozporządzeniu Rady (WE) nr 73/2009 (2) i w rozporządzeniu Rady (WE) nr 21/2004 (3).

               1.

               Zarzut pierwszy, w którym strona skarżąca podnosi, że Komisja dokonała błędnej wykładni SMR 8. W uzasadnieniu tego zarzutu przedstawiono trzy główne argumenty, w myśl których:

                           —

                           należy zapewnić skuteczność decyzji legislacyjnej o wyłączeniu z SMR 8 art. 6, 7 i 8;

                           —

                           włączenie art. 4 i 5 do SMR 8 wskazuje, że art. 3 jest niewystarczający do tego, aby uznać, że każdy z jego „elementów” stanowi obowiązek wzajemnej zgodności; oraz

                           —

                           decyzja prawodawcy UE, by art. 5 i 5 traktować odmiennie od art. 6, 7 i 8 jest logiczna pod względem celowościowym.

               2.

               Zarzut drugi, w którym strona skarżąca twierdzi, że dokonując wykładni SMR 8 Komisja naruszyła zasadę pewności prawa, która oddziałuje ze szczególną siłą w sytuacji, w której dany środek wywiera konsekwencje finansowe lub skutkuje nałożeniem kary i która wymaga, aby wszelkie wątpliwości były rozstrzygane na korzyść rolnika.

               3.

               Zarzut trzeci, w którym strona skarżąca utrzymuje, że dokonując wykładni SMR 8 Komisja naruszyła zasady niedyskryminacji i równego traktowania, które wymagają, aby rolnik, który nie spełnił warunków określonych w niewymienionym w SMR 8 artykule rozporządzenia 21/2004 nie był traktowany tak samo jak rolnik, który nie spełnił warunków określonych w wymienionym w SMR 8 artykule rozporządzenia nr 21/2004.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s.1)

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. L 270, s. 1)

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 21/2004 z dnia 17 grudnia 2003 r. ustanawiające system identyfikacji i rejestrowania owiec i kóz oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 i dyrektywy 92/102/EWG i 64/432/EWG (Dz.U. L 5, s. 8)


title: Sprawa C-49/06: Skarga wniesiona w dniu  30 stycznia 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/32

         Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-49/06)
   (2006/C 60/62)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 30 stycznia 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez N. Yerrell, działającą w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie ustanawiając wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 1999/37/WE z dnia 29 kwietnia 1999 r. w sprawie dokumentów rejestracyjnych pojazdów (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               obciążenie Wielkiego Księstwu Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin transpozycji dyrektywy 1999/37/WE upłynął w dniu 1 czerwca 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 138 z 1.6.1999, str. 57.


title: Sprawy połączone C-145/08 i C-149/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 maja 2010 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Club Hotel Loutraki AE, Athinaïki Techniki AE, Evangelos Marinakis (C-145/08), Aktor Anonymi Techniki Etaireia (Aktor ATE) (C-149/08) przeciwko Ethniko Symvoulio Radiotileorasis, Ypourgos Epikrateías (C-145/08), Ethniko Symvoulio Radiotileorasis (C-149/08) (Dyrektywa 92/50/EWG — Zamówienia publiczne na usługi — Koncesje na usługi — Umowa mieszana — Umowa obejmująca sprzedaż pakietu akcji publicznego przedsiębiorstwa prowadzącego kasyno — Umowa, na mocy której instytucja zamawiająca powierza wybranemu oferentowi zarząd przedsiębiorstwem prowadzącym kasyno i realizację planu modernizacji i rozwoju jego lokali jak również zagospodarowanie przyległego terenu — Dyrektywa 89/665/EWG — Decyzja instytucji zamawiającej — Skuteczne i szybkie środki zaskarżenia — Krajowe przepisy proceduralne — Warunek przyznania odszkodowania — Uprzednie uchylenie bądź stwierdzenie nieważności działania lub zaniechania przez właściwy sąd — Członkowie konsorcjum będącego oferentem w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego — Decyzja podjęta w ramach tego postępowania przez organ inny niż instytucja zamawiająca — Skarga złożona indywidualnie przez niektórych członków konsorcjum — Dopuszczalność)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 maja 2010 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Club Hotel Loutraki AE, Athinaïki Techniki AE, Evangelos Marinakis (C-145/08), Aktor Anonymi Techniki Etaireia (Aktor ATE) (C-149/08) przeciwko Ethniko Symvoulio Radiotileorasis, Ypourgos Epikrateías (C-145/08), Ethniko Symvoulio Radiotileorasis (C-149/08)
   (Sprawy połączone C-145/08 i C-149/08) (1)

   (Dyrektywa 92/50/EWG - Zamówienia publiczne na usługi - Koncesje na usługi - Umowa mieszana - Umowa obejmująca sprzedaż pakietu akcji publicznego przedsiębiorstwa prowadzącego kasyno - Umowa, na mocy której instytucja zamawiająca powierza wybranemu oferentowi zarząd przedsiębiorstwem prowadzącym kasyno i realizację planu modernizacji i rozwoju jego lokali jak również zagospodarowanie przyległego terenu - Dyrektywa 89/665/EWG - Decyzja instytucji zamawiającej - Skuteczne i szybkie środki zaskarżenia - Krajowe przepisy proceduralne - Warunek przyznania odszkodowania - Uprzednie uchylenie bądź stwierdzenie nieważności działania lub zaniechania przez właściwy sąd - Członkowie konsorcjum będącego oferentem w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego - Decyzja podjęta w ramach tego postępowania przez organ inny niż instytucja zamawiająca - Skarga złożona indywidualnie przez niektórych członków konsorcjum - Dopuszczalność)
   2010/C 179/02
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Symvoulio tis Epikrateias — Grecja

      Strony w postępowaniach przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Club Hotel Loutraki AE, Athinaïki Techniki AE, Evangelos Marinakis

      Strona pozwana: Ethniko Symvoulio Radiotileorasis, Ypourgos Epikrateías

      Interwenienci: Athens Resort Casino AE Symmetochon, Ellaktor AE, dawniej Elliniki Technodomiki TEB AE, Regency Entertainment Psychagogiki kai Touristiki AE, anciennement Hyatt Regency Xenodocheiaki kai Touristiki (Ellas) AE, Leonidas Bombolas (C 145/08)
   i

      Strona skarżąca: Aktor Anonymi Techniki Etaireia (Aktor ATE)

      Strona pozwana: Ethniko Symvoulio Radiotileorasis

      Interwenient: Michaniki AE (C-149/08),

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Symvoulio tis Epikrateias — Wykładnia art. 3 ust. 2, art. 9, art. 14 i art. 16 dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, s. 1) — Zakres stosowania — Umowa mieszana składająca się z umowy sprzedaży akcji i umowy koncesji na usługi — Wykładnia art. 1 ust. 3 i art. 2 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz.U. L 395, s. 33) — Przepisy krajowe zakazujące członkom będącego oferentem tymczasowego stowarzyszenia nie posiadającego osobowości prawnej, indywidualnego zaskarżania czynności podejmowanych w ramach postępowania o udzielenie zamówienia publicznego

      Sentencja

               1)

               Umowa mieszana, której przedmiotem głównym jest nabycie przez przedsiębiorstwo 49 % udziałów w przedsiębiorstwie publicznym i której przedmiotem akcesoryjnym, nierozerwalnie związanym z przedmiotem głównym, jest świadczenie usług i wykonywanie robót budowlanych, nie jest objęta — jako całość — zakresem stosowania dyrektyw w dziedzinie zamówień publicznych.

               2)

               Prawo unijne, a w szczególności prawo do skutecznej ochrony sądowej, stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak rozpatrywane przed sądem krajowym, interpretowanym w ten sposób, że członkowie tymczasowego stowarzyszenia będącego oferentem w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego, są pozbawieni możliwości indywidualnego żądania naprawienia szkody, którą ponieśli w następstwie decyzji organu innego niż instytucja zamawiająca, uczestniczącego w postępowaniu zgodnie z mającymi zastosowanie przepisami krajowymi, która to decyzja może wpływać na przebieg tego postępowania.

      (1)  Dz.U. C 142 z 7.6.2008.


title: Sprawa C-329/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Paris (Francja) w dniu 29 czerwca 2011 r. — Alexandre Achughbabian przeciwko Préfet du Val-de-Marne

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d'appel de Paris (Francja) w dniu 29 czerwca 2011 r. — Alexandre Achughbabian przeciwko Préfet du Val-de-Marne
   (Sprawa C-329/11)
   2011/C 298/19
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour d'appel de Paris.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Alexandre Achughbabian.

      Strona pozwana: Préfet du Val-de-Marne.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy dyrektywa 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. (1), biorąc pod uwagę jej zakres stosowania, sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, takiemu jak art. L621-1 kodeksu wjazdu i pobytu cudzoziemców oraz prawa azylu, przewidującemu nałożenie kary pozbawienia wolności na obywatela państwa trzeciego wyłącznie ze względu na jego nielegalny wjazd i pobyt na terytorium krajowym?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348, s. 98).


title: Sprawa T-292/13: Postanowienie Sądu z dnia 10 listopada 2014 r. – Evangelou przeciwko Komisji i EBC (Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie — Program wsparcia na rzecz stabilności Cypru — Protokół ustaleń w sprawie polityki szczególnych warunków gospodarczych zawarty między Republiką Cypryjską a EMS — Właściwość Sądu — Związek przyczynowy — Skarga częściowo niedopuszczalna, a częściowo oczywiście pozbawiona podstaw prawnych)

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/30

         Postanowienie Sądu z dnia 10 listopada 2014 r. – Evangelou przeciwko Komisji i EBC
   (Sprawa T-292/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie - Program wsparcia na rzecz stabilności Cypru - Protokół ustaleń w sprawie polityki szczególnych warunków gospodarczych zawarty między Republiką Cypryjską a EMS - Właściwość Sądu - Związek przyczynowy - Skarga częściowo niedopuszczalna, a częściowo oczywiście pozbawiona podstaw prawnych))
   (2015/C 026/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strony skarżące: Christos Evangelou (Derinia, Cypr); Yvonne Evangelou (Derinia) (przedstawiciele: C. Paschalides, solicitor i adwokat A. Paschalides)

      Strony pozwane: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders i J. P. Keppenne, pełnomocnicy); Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: A. Sáinz de Vicuña Barroso, N. Lenihan i F. Athanasiou, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów W. Bussiana, W. Devroe i D. Artsa)

      Przedmiot

   Po pierwsze, skarga stwierdzenie nieważności pkt 1.23-1.27 protokołu ustaleń w sprawie polityki szczególnych warunków gospodarczych zawartego między Republiką Cypryjską a europejskim mechanizmem stabilności (EMS) w dniu 26 kwietnia 2013 r., oraz po drugie, żądanie zasądzenia odszkodowania za szkodę, jaką miałaby ponieść skarżąca z uwagi na włączenie pkt 1.23–1.27 protokołu ustaleń do tego aktu oraz naruszenie ciążącego na Komisji obowiązku nadzorowania.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Christos Evangelou i Yvonne Evangelou pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską i Europejski Bank Centralny (EBC).

      (1)  Dz.U. C 226 z 3.8.2013.