title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 grudnia 2013 r.#Portgás – Sociedade de Produção e Distribuição de Gás SA przeciwko Ministério da Agricultura, do Mar, do Ambiente e do Ordenamento do Território.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal do Porto.#Procedury udzielania zamówień publicznych w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji – Dyrektywa 93/38/EWG – Brak transpozycji do prawa wewnętrznego – Możliwość powołania się przez państwo na tę dyrektywę wobec podmiotu posiadającego koncesję na świadczenie usług publicznych w braku transpozycji tego aktu prawnego do prawa wewnętrznego.#Sprawa C-425/12.

text:
         WYROK TRYBUNAŁU (piąta izba)
      z dnia 12 grudnia 2013 r. (
            *1
         )
      „Procedury udzielania zamówień publicznych w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji — Dyrektywa 93/38/EWG — Brak transpozycji do prawa wewnętrznego — Możliwość powołania się przez państwo na tę dyrektywę wobec podmiotu posiadającego koncesję na świadczenie usług publicznych w braku transpozycji tego aktu prawnego do prawa wewnętrznego”
      W sprawie C‑425/12
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal do Porto (Portugalia) postanowieniem z dnia 26 czerwca 2012 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 18 września 2012 r., w postępowaniu:

         Portgás – Sociedade de Produção e Distribuição de Gás SA

      przeciwko

         Ministério da Agricultura, do Mar, do Ambiente e do Ordenamento do Território,

      TRYBUNAŁ (piąta izba),
      w składzie: T. von Danwitz (sprawozdawca), prezes izby, E. Juhász, A. Rosas, D. Šváby i C. Vajda, sędziowie,
      rzecznik generalny: N. Wahl,
      sekretarz: M. Ferreira, główny administrator,
      uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 4 lipca 2013 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:

               —

               w imieniu Portgás – Sociedade de Produção e Distribuição de Gás SA przez J. Vieirę Peresa, advogado,

               —

               w imieniu Ministério da Agricultura, do Mar, do Ambiente e do Ordenamento do Território przez M. Ferreirę da Costę i M. Pires da Fonsecę, działające w charakterze pełnomocników,

               —

               w imieniu Komisji Europejskiej przez M. Afonso i A. Tokára, działających w charakterze pełnomocników,

         po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 18 września 2013 r.,
      wydaje następujący

         Wyrok

               1

               Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni dyrektywy Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (Dz.U. L 199, s. 84), zmienionej dyrektywą 98/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. (Dz.U. L 101, s. 1) (zwanej dalej „dyrektywą 93/38”).

               2

               Wniosek ten został złożony w ramach sporu między Portgás – Sociedade de Produção e Distribuição de Gás SA (zwaną dalej „Portgásem”) a Ministério da Agricultura, do Mar, do Ambiente e do Ordenamento do Território (ministerstwem rolnictwa, gospodarki morskiej, środowiska i zagospodarowania przestrzennego, zwanym dalej „Ministério”) w przedmiocie decyzji nakazującej zwrot pomocy finansowej przyznanej Portgásowi w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na tej podstawie, że przy nabywaniu liczników gazowych od innej spółki Portgás nie przestrzegał zasad prawa Unii dotyczących zamówień publicznych.

         Ramy prawne

         Prawo Unii

               3

               Przepis art. 2 ust. 1 dyrektywy 93/38 stanowi:
               „Niniejsza dyrektywa ma zastosowanie do podmiotów zamawiających, które:

                        a)

                        są instytucjami publicznymi lub przedsiębiorstwami publicznymi i wykonują jedną z działalności, o których mowa w ust. 2;

                        b)

                        jeżeli nie są instytucjami publicznymi lub przedsiębiorstwami publicznymi, prowadzą jeden lub więcej [rodzajów] działalności spośród tych, o których mowa w ust. 2, oraz działają na podstawie praw specjalnych lub wyłącznych przyznanych im przez właściwy organ państwa członkowskiego”.

               4

               Pośród działalności, o których mowa w art. 2 ust. 2 dyrektywy 93/38, znajduje się udostępnianie lub eksploatowanie stałych sieci przeznaczonych do świadczenia usług dla ludności w zakresie produkcji, transportu lub dystrybucji gazu.

               5

               Artykuł 4 ust. 1 i 2 owej dyrektywy stanowi:
               „1.   Udzielając zamówienia na dostawy, roboty budowlane lub usługi lub organizując konkurs na projekt, podmioty zamawiające są zobowiązane stosować procedury dostosowane do przepisów niniejszej dyrektywy.
               2.   Podmioty zamawiające są zobowiązane zagwarantować, że nie ma dyskryminacji pomiędzy różnymi dostawcami, wykonawcami lub usługodawcami”.

               6

               Zgodnie z postanowieniami art. 14 ust. 1 lit. c) ppkt (i) tej dyrektywy ma ona zastosowanie do zamówień udzielanych przez podmioty zamawiające prowadzące działalność w dziedzinie transportu lub dystrybucji gazu, jeśli wartość szacunkowa tych zamówień, bez podatku od wartości dodanej, nie jest mniejsza niż 400000 EUR.

               7

               Zgodnie z przepisami art. 15 dyrektywy 93/38 zamówienia na dostawy i roboty budowlane oraz zamówienia, których przedmiotem są usługi wymienione w załączniku XVI A, są udzielane zgodnie z przepisami tytułów III, IV i V tej dyrektywy.

               8

               Na mocy art. 45 ust. 2 dyrektywy 93/38 Republika Portugalska była zobowiązana przyjąć niezbędne środki w celu zastosowania się do dyrektywy i zastosować je najpóźniej od dnia 1 stycznia 1998 r. Natomiast zmiany wprowadzone do tej dyrektywy dyrektywą 98/4 miały być transponowane do portugalskiego porządku prawnego najpóźniej w dniu 16 lutego 2000 r.

         Prawo portugalskie

               9

               Na mocy dekretu z mocą ustawy nr 223/2001 z dnia 9 sierpnia 2001 r. (Diário da República I, seria A, nr 184 z dnia 9 sierpnia 2001 r., s. 5002) dokonano transpozycji dyrektywy 93/38 do portugalskiego porządku prawnego. Na mocy art. 53 ust. 1 dekretu z mocą ustawy nr 223/2001 wszedł on w życie 120 dni po dacie jego ogłoszenia.

         Postępowanie główne i pytanie prejudycjalne

               10

               Portgás jest spółką akcyjną prawa portugalskiego, która prowadzi działalność w sektorze produkcji i dystrybucji gazu ziemnego.

               11

               W dniu 7 lipca 2001 r. Portgás zawarł ze spółką Soporgás – Sociedade Portuguesa de Gás Lda umowę na dostawę liczników gazowych. Wartość tego zamówienia wyniosła 532736,92 EUR.

               12

               W dniu 21 grudnia 2001 r. Portgás wystąpił z wnioskiem o współfinansowanie z funduszy wspólnotowych w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, który to wniosek został zatwierdzony. Umowa o przyznaniu pomocy finansowej mającej pokryć wydatki kwalifikowalne projektu POR/3.2/007/DREN, który obejmował nabycie liczników gazowych, została podpisana w dniu 11 października 2002 r.

               13

               W dniu 29 października 2009 r., po audycie projektu przeprowadzonym przez służby Inspecção‑Geral das Finanças (generalnej inspekcji finansów), jednostka zarządzająca Programa Operacional Norte (programu operacyjnego północ) nakazała zwrot pomocy finansowej przyznanej Portgásowi w ramach wskazanego projektu na tej podstawie, że w odniesieniu do nabycia rzeczonych liczników gazowych Portgás naruszył zasady prawa Unii dotyczące udzielania zamówień publicznych, przez co wydatki będące przedmiotem współfinansowania publicznego są w całości niekwalifikowalne.

               14

               Portgás wniósł skargę w specjalnym trybie do Tribunal Administrativo e Fiscal do Porto, żądając stwierdzenia nieważności wspomnianej decyzji w sprawie zwrotu pomocy. Przed sądem tym spółka podnosiła, że państwo portugalskie nie może wymagać od niej jako przedsiębiorstwa prywatnego zastosowania się do przepisów dyrektywy 93/38. Zdaniem spółki w chwili zawarcia przez nią umowy z Soporgás – Sociedade Portuguesa de Gás Lda przepisy omawianej dyrektywy nie zostały jeszcze bowiem wprowadzone do portugalskiego porządku prawnego, a zatem nie mogą być w stosunku do niej bezpośrednio skuteczne.

               15

               Ministério podniosło przed sądem odsyłającym, że dyrektywa 93/38 jest skierowana nie tylko do państw członkowskich, ale również do wszystkich podmiotów zamawiających określonych w jej przepisach. Zdaniem Ministério, jako podmiot posiadający wyłączną koncesję na świadczenie usług publicznych w strefie objętej koncesją, Portgás podlega obowiązkom ustanowionym przez omawianą dyrektywę.

               16

               Wobec powziętych wątpliwości co do wykładni przepisów prawa Unii powołanych w sporze w postępowaniu głównym Tribunal Administrativo e Fiscal do Porto postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:
               „Czy art. 4 ust. 1 oraz art. 14 ust. 1 lit. c) ppkt (i) [dyrektywy 93/38], jak również pozostałe przepisy [tej dyrektywy] lub właściwe ogólne zasady prawa wspólnotowego mogą być interpretowane w ten sposób, że tworzą one obowiązki wobec podmiotów posiadających koncesję na świadczenie usług publicznych – w szczególności wobec podmiotu objętego art. 2 ust. 1 lit. b) [dyrektywy 93/38] – jeżeli dyrektywa ta nie została transponowana do prawa krajowego przez państwo portugalskie, [a] brak przestrzegania owych obowiązków może zostać podniesiony przeciwko owemu podmiotowi będącemu koncesjonariuszem przez samo państwo portugalskie, za pomocą decyzji ministerstw tego państwa?”.

         W przedmiocie pytania prejudycjalnego

               17

               Przez swoje pytanie sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy na art. 4 ust. 1, art. 14 ust. 1 lit. c) ppkt (i) i art. 15 dyrektywy 93/38 można powoływać się wobec prywatnego przedsiębiorstwa wyłącznie dlatego, że jest ono podmiotem posiadającym wyłączną koncesję na świadczenie usług publicznych objętym zakresem podmiotowym tej dyrektywy, a jeśli tak, to czy organy władzy danego państwa członkowskiego mogą powoływać się na te przepisy, mimo że wspomniana dyrektywa nie została jeszcze transponowana do wewnętrznego porządku prawnego tego państwa członkowskiego.

               18

               Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału we wszystkich wypadkach, gdy przepisy dyrektywy są z punktu widzenia ich treści bezwarunkowe i wystarczająco precyzyjne, jednostki mogą powoływać się na nie przed sądami krajowymi przeciwko państwu, jeśli państwo to nie transponowało dyrektywy do prawa krajowego w wyznaczonym terminie lub jeśli dokonało niewłaściwej transpozycji (zob. w szczególności wyroki: z dnia 19 stycznia 1982 r. w sprawie 8/81 Becker, Rec. s. 53, pkt 25; a także z dnia 24 stycznia 2012 r. w sprawie C‑282/10 Dominguez, pkt 33 i przytoczone tam orzecznictwo).

               19

               Należy zauważyć, że przepisy art. 4 ust. 1, art. 14 ust. 1 lit. c) ppkt (i) i art. 15 dyrektywy 93/38 nakładają na podmioty zamawiające prowadzące w szczególności działalność w sektorach transportu lub dystrybucji gazu bezwarunkowy i dokładnie określony obowiązek udzielania zamówień na dostawy, których szacunkowa wartość bez podatku od wartości dodanej wynosi co najmniej 400000 EUR, zgodnie z przepisami tytułów III, IV i V tej dyrektywy, i niedopuszczania do dyskryminacji pomiędzy różnymi dostawcami, wykonawcami lub usługodawcami.

               20

               Wynika z tego, że wskazane przepisy dyrektywy 93/38 są bezwarunkowe i wystarczająco precyzyjne, by powołać się na nie przed sądami krajowymi.

               21

               W tych okolicznościach należy ustalić, czy na rzeczone przepisy można powołać się przed sądami krajowymi wobec prywatnego przedsiębiorstwa, takiego jak Portgás, jako podmiotu posiadającego wyłączną koncesję na świadczenie usług publicznych.

               22

               W tym względzie należy przypomnieć, że na mocy art. 288 akapit trzeci TFUE prawnie wiążący charakter dyrektywy, na którym opiera się możliwość powołania się na nią, istnieje wyłącznie w stosunku do „każdego państwa członkowskiego, do którego jest ona skierowana”. Wynika z tego, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, że sama dyrektywa nie może tworzyć obowiązków dla jednostki, a zatem nie można powoływać się na nią samą w sobie wobec takiej osoby przed sądem krajowym (wyroki: z dnia 8 października 1987 r. w sprawie 80/86 Kolpinghuis Nijmegen, Rec. s. 3969, pkt 9; z dnia 14 lipca 1994 r. w sprawie C-91/92 Faccini Dori, Rec. s. I-3325, pkt 20; a także ww. wyrok w sprawie Dominguez, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo).

               23

               Gdy mowa jest o podmiotach, przeciwko którym dopuszczalne jest powołanie się na przepisy dyrektywy, to z orzecznictwa Trybunału wynika, że można się na nie powoływać wobec państwa, niezależnie od charakteru, w jakim ono występuje, czy to jako pracodawca, czy też organ władzy publicznej. W jednym i drugim przypadku należy bowiem uniknąć sytuacji, w której państwo odnosić będzie korzyści z naruszenia przez siebie prawa Unii (zob. podobnie wyroki: z dnia 26 lutego 1986 r. w sprawie 152/84 Marshall, Rec. s. 723, pkt 49; z dnia 12 lipca 1990 r. w sprawie C-188/89 Foster i in., Rec. s. I-3313, pkt 17; a także ww. wyrok w sprawie Dominguez, pkt 38).

               24

               I tak, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem wśród podmiotów, przeciwko którym dopuszczalne jest powołanie się na dyrektywę, która może być bezpośrednio skuteczna, figuruje również podmiot, któremu – niezależnie od jego formy prawnej – na podstawie aktu władzy publicznej i pod jej kontrolą powierzono wykonywanie usług użyteczności publicznej i który w tym celu dysponuje uprawnieniami wykraczającymi poza normy obowiązujące w stosunkach między jednostkami (ww. wyrok w sprawie Foster i in., pkt 20; wyroki: z dnia 14 września 2000 r. w sprawie C-343/98 Collino i Chiappero, Rec. s. I-6659, pkt 23; z dnia 5 lutego 2004 r. w sprawie C-157/02 Rieser Internationale Transporte, Rec. s. I-1477, pkt 24; z dnia 19 kwietnia 2007 r. w sprawie C-356/05 Farrell, Zb.Orz. s. I-3067, pkt 40; a także ww. wyrok w sprawie Dominguez, pkt 39).

               25

               Z przytoczonego orzecznictwa wynika, że nawet jeśli podmiot jest objęty zakresem podmiotowym dyrektywy, to nie można powoływać się wobec niego przed sądami krajowymi na przepisy tej dyrektywy jako takie. Tym samym, jak stwierdził rzecznik generalny w pkt 41 opinii, sam fakt, iż przedsiębiorstwo prywatne posiadające wyłączną koncesję na świadczenie usług publicznych należy do podmiotów wyraźnie objętych zakresem podmiotowym dyrektywy 93/38, nie powoduje, że wobec tego przedsiębiorstwa można się powoływać na przepisy tej dyrektywy.

               26

               Konieczne jest bowiem jeszcze, by dana usługa użyteczności publicznej była realizowana pod kontrolą organu władzy publicznej, a omawiane przedsiębiorstwo dysponowało uprawnieniami wykraczającymi poza normy obowiązujące w stosunkach między jednostkami (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Rieser Internationale Transporte, pkt 25–27).

               27

               Odnośnie do sytuacji Portgásu, z postanowienia odsyłającego wynika, że przedsiębiorstwu temu państwo portugalskie powierzyło, jako wyłącznemu koncesjonariuszowi, świadczenie usługi użyteczności publicznej, to jest eksploatację sieci dystrybucji gazu w północnym regionie Portugalii.

               28

               Jednak na podstawie informacji podanych przez sąd odsyłający Trybunał nie może ustalić, czy w czasie gdy miały miejsce okoliczności faktyczne sporu w sprawie głównej, omawiana usługa użyteczności publicznej była realizowana pod kontrolą państwowych organów władzy i czy Portgás dysponował uprawnieniami wykraczającymi poza normy obowiązujące w stosunkach między jednostkami.

               29

               W tym względzie należy stwierdzić, że w odniesieniu do pytania, czy wskazana usługa użyteczności publicznej była realizowana pod kontrolą portugalskich organów władzy, Portgás podniósł, a rząd portugalski temu nie zaprzeczył, że jego kapitał zakładowy nie należy w większości lub w całości do państwa portugalskiego i że państwo to nie może ani wyznaczać członków organów zarządzających i kontrolnych Portgásu, ani wydawać instrukcji dotyczących zarządzania przez niego działalnością polegającą na świadczeniu usługi publicznej. Jednakże z posiadanych przez Trybunał akt sprawy nie wynika jasno, by okoliczności te zachodziły w czasie, gdy miały miejsce okoliczności faktyczne sporu w postępowaniu głównym.

               30

               W kwestii tego, czy Portgás dysponował uprawnieniami wykraczającymi poza normy obowiązujące w stosunkach między jednostkami, należy stwierdzić, że o ile przedsiębiorstwo to posiadało na mocy umowy koncesyjnej prawa specjalne i wyłączne, o tyle nie oznacza to, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 39 opinii, że dysponowało ono uprawnieniami wykraczającymi poza takie normy. Okoliczność, że Portgás mógł żądać przeprowadzenia wywłaszczeń niezbędnych do umiejscowienia i eksploatacji urządzeń, przy czym sam nie mógł tego dokonywać, sama nie wystarczy, by można było uznać, że Portgás dysponował uprawnieniami wykraczającymi poza normy obowiązujące w stosunkach między jednostkami.

               31

               W tych okolicznościach sąd odsyłający powinien sprawdzić, czy w czasie zaistnienia okoliczności faktycznych w sporze w postępowaniu głównym Portgás był podmiotem, któremu powierzono świadczenie, pod kontrolą organu władzy publicznej, usług użyteczności publicznej, i czy przedsiębiorstwo to dysponowało w tym celu tego rodzaju uprawnieniami wykraczającymi poza normy obowiązujące w stosunkach między jednostkami.

               32

               Zakładając, że Portgás należał do podmiotów, wobec których zgodnie z przytoczonym w pkt 24 orzecznictwem jednostka może powołać się na przepisy dyrektywy 93/38, należy zbadać, czy portugalskie organy władzy mogły również powołać się wobec Portgásu na te przepisy.

               33

               W tym względzie należy stwierdzić, że o ile Trybunał orzekł, iż na bezwarunkowe i wystarczająco precyzyjne przepisy dyrektywy jednostki mogą powoływać się wobec podmiotu, któremu powierzono świadczenie, pod kontrolą organu władzy publicznej, usług użyteczności publicznej i który w tym celu dysponuje uprawnieniami wykraczającymi poza normy obowiązujące w stosunkach między jednostkami (zob. podobnie ww. wyroki: w sprawie Foster i in., pkt 18, 20; a także w sprawie Dominguez, pkt 38, 39 i przytoczone tam orzecznictwo), o tyle kontekst sprawy w postępowaniu głównym jest inny niż kontekst wspomnianego orzecznictwa.

               34

               W kontekście niniejszej sprawy należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału zobowiązanie państwa członkowskiego do podjęcia wszelkich działań niezbędnych do osiągnięcia rezultatu wyznaczonego w dyrektywie jest wiążącym zobowiązaniem wynikającym z art. 288 akapit trzeci TFUE oraz z samej dyrektywy. Taki obowiązek podjęcia wszelkich ogólnych lub szczególnych środków wiąże wszystkie organy władzy państw członkowskich (zob. wyrok z dnia 18 grudnia 1997 r. w sprawie C-129/96 Inter-Environnement Wallonie, Rec. s. I-7411, pkt 40 i przytoczone tam orzecznictwo), a także podmioty, którym pod kontrolą tych organów zostało powierzone świadczenie usług użyteczności publicznej i które dysponują w tym celu uprawnieniami wykraczającymi poza normy obowiązujące w stosunkach między jednostkami. Wynika z tego, że organy władzy państw członkowskich powinny być w stanie sprawić, że przepisy dyrektywy 93/38 będą przestrzegane przez tego rodzaju podmioty.

               35

               Byłoby bowiem wewnętrznie sprzeczne orzeczenie, że władze państwowe i podmioty spełniające przesłanki określone w pkt 24 niniejszego wyroku mają obowiązek stosowania dyrektywy 93/38, a jednocześnie odmówienie tym władzom możliwości spowodowania, w razie potrzeby poprzez dochodzenie tego przed sądami krajowymi, by przepisy tej dyrektywy były przestrzegane przez podmiot spełniający owe przesłanki, skoro podmiot ten również musi stosować się do wskazanej dyrektywy.

               36

               Ponadto państwa członkowskie mogłyby czerpać korzyści z naruszenia przez siebie prawa Unii poprzez zaniechanie prawidłowej transpozycji dyrektywy do prawa krajowego, gdyby przestrzeganie przepisów dyrektywy 93/38 przez tego rodzaju podmioty nie mogło być zapewnione z inicjatywy organu państwowego.

               37

               Wreszcie rozwiązanie to skutkowałoby umożliwieniem prywatnemu konkurentowi powołania się na przepisy dyrektywy 93/38 wobec podmiotu zamawiającego spełniającego kryteria zawarte w pkt 24 niniejszego wyroku, podczas gdy organy państwowe nie mogłyby powołać się wobec tego ostatniego na zobowiązania wynikające z omawianej dyrektywy. Tym samym taki podmiot zamawiający, w zależności od charakteru osób lub podmiotów powołujących się wobec niego na dyrektywę 93/38, musiałby zastosować się do przepisów tej dyrektywy lub nie. Tymczasem w takich okolicznościach omawiana dyrektywa nie znajdowałaby już jednolitego zastosowania w wewnętrznym porządku prawnym danego państwa członkowskiego.

               38

               Wynika z tego, że przedsiębiorstwo publiczne, któremu na podstawie aktu organu władzy publicznej powierzono świadczenie pod kontrolą tego organu usług użyteczności publicznej i który w tym celu dysponuje uprawnieniami wykraczającymi poza normy obowiązujące w stosunkach między jednostkami, ma obowiązek przestrzegania przepisów dyrektywy 93/38, a zatem organy władzy państwa członkowskiego mogą powołać się wobec niego na te przepisy.

               39

               Z powyższych względów na przedstawione pytanie należy odpowiedzieć w ten sposób, że:

                        —

                        art. 4 ust. 1, art. 14 ust. 1 lit. c) ppkt (i) i art. 15 dyrektywy 93/38 należy interpretować w ten sposób, że nie można powoływać się na nie wobec prywatnego przedsiębiorstwa tylko z tego względu, że przedsiębiorstwo to ma status podmiotu posiadającego wyłączną koncesję na świadczenie usług użyteczności publicznej objętego zakresem podmiotowym tej dyrektywy, skoro rzeczona dyrektywa nie została jeszcze transponowana do wewnętrznego porządku prawnego danego państwa członkowskiego;

                        —

                        tego rodzaju przedsiębiorstwo, któremu na podstawie aktu organu władzy publicznej powierzono świadczenie pod kontrolą tego organu usług użyteczności publicznej i które w tym celu dysponuje uprawnieniami wykraczającymi poza normy obowiązujące w stosunkach między jednostkami, ma obowiązek przestrzegania przepisów dyrektywy 93/38, a zatem organy władzy państwa członkowskiego mogą powołać się wobec niego na te przepisy.

         W przedmiocie kosztów

               40

               Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed sądem odsyłającym, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.

               Z powyższych względów Trybunał (piąta izba) orzeka, co następuje:

                     Artykuł 4 ust. 1, art. 14 ust. 1 lit. c) ppkt (i) i art. 15 dyrektywy Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji, zmienionej dyrektywą 98/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r., należy interpretować w ten sposób, że nie można powoływać się na nie wobec prywatnego przedsiębiorstwa tylko z tego względu, że przedsiębiorstwo to ma status podmiotu posiadającego wyłączną koncesję na świadczenie usług użyteczności publicznej objętego zakresem podmiotowym tej dyrektywy, skoro rzeczona dyrektywa nie została jeszcze transponowana do wewnętrznego porządku prawnego danego państwa członkowskiego.

                     Tego rodzaju przedsiębiorstwo, któremu na podstawie aktu organu władzy publicznej powierzono świadczenie pod kontrolą tego organu usług użyteczności publicznej i które w tym celu dysponuje uprawnieniami wykraczającymi poza normy obowiązujące w stosunkach między jednostkami, ma obowiązek przestrzegania przepisów dyrektywy 93/38, zmienionej dyrektywą 98/4, a zatem organy władzy państwa członkowskiego mogą powołać się wobec niego na te przepisy.

                     Podpisy

            (
            *1
         )	Język postępowania: portugalski.


Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 18 września 2014 r. # The Polo/Lauren Company, LP przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Sprawa T-265/13.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 lipca 2011 r. # Bureau d'intervention et de restitution belge przeciwko Beneo-Orafti SA. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Tribunal de première instance de Bruxelles - Belgia. # Rolnictwo - Wspólna organizacja rynków - Cukier - Charakter i zakres kwot przejściowych przydzielonych przedsiębiorstwu produkującemu cukier - Możliwość skorzystania przez przedsiębiorstwo otrzymujące pomoc restrukturyzacyjną w roku gospodarczym 2006/2007 z przydzielonej mu kwoty przejściowej - Obliczenie kwoty podlegającej zwrotowi i kary w przypadku nieprzestrzegania zobowiązań podjętych w ramach planu restrukturyzacji - Zasada ne bis in idem. # Sprawa C-150/10.

text:
      Sprawa C‑150/10
      Bureau d’intervention et de restitution belge
      przeciwko
      Beneo-Orafti SA
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnymzłożony przez tribunal de première instance de Bruxelles)

      Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Cukier – Charakter i zakres kwot przejściowych przydzielonych przedsiębiorstwu produkującemu cukier – Możliwość skorzystania przez przedsiębiorstwo otrzymujące pomoc restrukturyzacyjną w roku gospodarczym 2006/2007 z przydzielonej
         mu kwoty przejściowej – Obliczenie kwoty podlegającej zwrotowi i kary w przypadku nieprzestrzegania zobowiązań podjętych w ramach planu restrukturyzacji
         – Zasada ne bis in idem

      Streszczenie wyroku
      1.        Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Cukier – Tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego – Kwoty
      (rozporządzenie Rady nr 320/2006, art. 3 ust. 1 lit. b); rozporządzenie Komisji nr 493/2006, art. 9)
      2.        Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Cukier – Tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego
      (rozporządzenie Rady nr 320/2006, art. 3 ust. 1 lit. b), art. 5 ust. 1, 2; rozporządzenie Komisji nr 968/2006, art. 11 ust. 1)
      3.        Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Cukier – Tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego – Produkcja przewyższająca
            kwotę
      (rozporządzenie Rady nr 318/2006, art. 15; rozporządzenie Komisji nr 968/2006, art. 26 ust. 1, art. 27 ust. 3)
      4.        Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Cukier – Tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego – Produkcja przewyższająca
            kwotę
      (rozporządzenie Rady nr 320/2006, art. 3 ust. 5; rozporządzenie Komisji nr 968/2006, art. 26 ust. 1)
      1.        Artykuł 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 320/2006 ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego
         we Wspólnocie i zmieniającego rozporządzenie nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej należy interpretować
         w ten sposób, że zawarty w nim termin „kwota” obejmuje również kwoty przejściowe, o których mowa w art. 9 rozporządzenia nr 493/2006
         ustanawiającego środki przejściowe w ramach reformy wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru i zmieniającego rozporządzenia
         nr 1265/2001 i nr 314/2002.

      W istocie jak wynika z motywu 10 rozporządzenia nr 493/2006, kwoty przejściowe zostały wprowadzone w celu zwiększenia w roku
         gospodarczym 2006/2007 kwot przewidzianych w rozporządzeniu nr 318/2006 w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru,
         a w szczególności jego art. 7, gdyż te ostatnie podobnie jak kwoty przewidziane w obowiązującym poprzednio uregulowaniu, to
         jest rozporządzeniu nr 1260/2001 w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru, miały zastosowanie do okresu 12 miesięcy,
         a ten rok gospodarczy obejmował wyjątkowo 15 miesięcy. Mając na uwadze ten dokładnie określony cel zamierzony przez prawodawcę
         Unii, którym jest wyłącznie dostosowanie ilości kwot do wyjątkowej długości rok gospodarczego 2006/2007, nie można uznać,
         że kwoty przejściowe mają inny charakter niż kwoty, których stanowią one zwykłe zwiększenie w celu osiągnięcia wspomnianego
         celu. To zwiększenie jest poza tym proporcjonalne do wyjątkowego wydłużenia wspomnianego roku gospodarczego.

      (por. pkt 42, 43, 51; pkt 1 sentencji)
      2.        Artykuł 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 320/2006 ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego
         we Wspólnocie i zmieniającego rozporządzenie nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, należy interpretować
         w ten sposób, iż zobowiązanie zrzeczenia się przydzielonej kwoty mającej zastosowanie do produkcji cukru, izoglukozy i syropu
         inulinowego, którą przedsiębiorstwo to przydzieliło jednej lub kilku swoim fabrykom, staje się skuteczne z dniem, w którym
         – mając na uwadze informacje przekazane mu lub opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej – przedsiębiorstwo, które
         podejmuje to zobowiązanie, jest w stanie dowiedzieć się jako przedsiębiorstwo zachowujące zwykłą staranność, że zdaniem właściwych
         władz spełnione są warunki uzyskania pomocy restrukturyzacyjnej określone w art. 5 ust. 2 tego rozporządzenia.

      W istocie jak wynika z owego art. 5 ust 2, wykonując przyznane im na podstawie art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 320/2006 uprawnienie
         do podjęcia decyzji o przyznaniu pomocy restrukturyzacyjnej, państwa członkowskie po ustaleniu, iż warunki przewidziane w tym
         pierwszym przepisie zostały spełnione, nie mają już żadnego zakresu uznania, by podjąć decyzję, iż pomoc nie zostanie przyznana.
         Wynika z tego, że przedsiębiorstwo jest w stanie dowiedzieć, iż otrzyma pomoc restrukturyzacyjną, od chwili, w której będzie
         miało wiedzę o tym, iż zdaniem właściwych władz spełnione zostały warunki otrzymania tej pomocy określone w art. 5 ust. 2
         rozporządzenia nr 320/2006. Wiedza taka może wynikać zarówno z powiadomień skierowanych do tego przedsiębiorstwa przez te
         władze w następstwie złożenia przez nie wniosku o pomoc restrukturyzacyjną, jak i z publikacji dokonanej przez Komisję w Dzienniku
         Urzędowym Unii Europejskiej dotyczącej dostępności niezbędnych środków finansowych w funduszu restrukturyzacji. Tymczasem
         w tych warunkach, aby nie naruszyć celu, który realizował prawodawca unijny, przyjmując rozporządzenie nr 320/2006, jakim
         jest restrukturyzacja w sektorze cukru w celu ograniczenia nieopłacalnej zdolności produkcyjnej w Unii poprzez ustanowienie
         pomocy dla przedsiębiorstw o najniższej wydajności aby zachęcić je do zaprzestania produkcji w ramach kwot i zrzeczenia się
         odnośnych kwot, nie można uznać, że zobowiązanie zrzeczenia się kwoty staje się skuteczne dopiero z dniem przyznania pomocy
         restrukturyzacyjnej zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 968/2006 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia
         nr 320/2006. Taka wykładnia mogłaby bowiem pozwolić przedsiębiorstwu, które podjęło zobowiązanie zrzeczenia się kwoty i ma
         pewność co do uzyskania w zamian za to zobowiązanie pomocy restrukturyzacyjnej, na produkcję nadal w ramach kwoty, której
         się zrzekło, co jest bezpośrednio sprzeczne z realizowanym przez omawianą regulację celem.

      (por. pkt 57–61; pkt 2 sentencji)
      3.        Artykuł 26 ust. 1 i art. 27 rozporządzenia nr 968/2006 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 320/2006
         oraz art. 15 rozporządzenia nr 318/2006 w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru, należy interpretować w ten
         sposób, iż produkcja przy założeniu, iż jest sprzeczna z zobowiązaniem zrzeczenia się kwoty mającej zastosowanie do produkcji
         cukru, izoglukozy i syropu inulinowego, może prowadzić do zwrotu pomocy, nałożenia kary i pobrania opłaty za nadwyżki, przewidzianych
         odpowiednio w tych przepisach. Jeżeli chodzi o karę przewidzianą w art. 27 ust. 3 rozporządzenia nr 968/2006, do sądu krajowego
         należy ocena, czy w świetle wszystkich okoliczności zawisłej przed nim sprawy przypadek niezgodności może zostać zakwalifikowany
         jako celowy lub wynikający z rażącego niedbalstwa. Zasady ne bis in idem, proporcjonalności i niedyskryminacji należy interpretować
         w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie kumulatywnemu zastosowaniu tych środków.

      Jeżeli chodzi w szczególności o zasadę ne bis in idem, zwrot pomocy na podstawie art. 26 ust. 1 rozporządzenia nr 968/2006,
         oznacza zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich cofnięcie
         bezprawnie uzyskanej korzyści. Tymczasem jak wynika z art. 4 ust. 4 owego rozporządzenia, środek taki nie stanowi kary, do
         której – jak potwierdza wyraźnie motyw dziesiąty tego rozporządzenia – może mieć zastosowanie zasada ne bis in idem. To samo
         odnosi się do opłaty za nadwyżki w rozumieniu art. 15 rozporządzenia nr 318/2006. Z art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95
         wynika bowiem, że kary administracyjne mogą być nałożone, jeżeli nieprawidłowości zostały popełnione celowo lub wskutek niedbalstwa.
         Sama nieprawidłowość natomiast jest zdefiniowana w art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia zasadniczo jako naruszenie przepisów
         prawa Unii. Tymczasem uregulowania w zakresie produkcji pozakwotowej, w szczególności rozdział 3 rozporządzenia nr 318/2006,
         nie pozwalają na stwierdzenie, że produkcję taką należy uznać za nieprawidłowość w rozumieniu art. 1 ust. 2 rozporządzenia
         nr 2988/95. Co prawda opłata za nadwyżki stanowi istotną zachętę ekonomiczną, by nie produkować w ilości przekraczającej kwotę.
         Niemniej z uregulowań tych nie wynika, by produkcja pozakwotowa stanowiła jako taka naruszenie przepisów prawa Unii, a tym
         samym nieprawidłowość, która w warunkach przewidzianych w art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95 może prowadzić do nałożenia
         kary.

      (por. pkt 70–73, 81; pkt 3 sentencji)
      4.        Artykuł 26 ust. 1 rozporządzenia nr 968/2006 ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 320/2006, należy
         interpretować w ten sposób, że przy założeniu, iż przedsiębiorstwo wypełniło swoje zobowiązanie częściowego demontażu urządzeń
         produkcyjnych w danych fabrykach, lecz nie wypełniło zobowiązania zrzeczenia się kwoty mającej zastosowanie do produkcji cukru,
         izoglukozy i syropu inulinowego, przydzielonej temu przedsiębiorstwu, którą to przedsiębiorstwo z kolei przydzieliło jednej
         lub kilku swoim fabrykom, sumę pomocy podlegającej zwrotowi stanowi część pomocy odpowiadająca zobowiązaniu, które nie zostało
         wypełnione. Tę część pomocy należy określić na podstawie sum ustalonych w art. 3 ust. 5 rozporządzenia nr 320/2006 ustanawiającego
         tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniającego rozporządzenie nr 1290/2005 w sprawie
         finansowania wspólnej polityki rolnej.

      (por. pkt 92; pkt 4 sentencji)
WYROK TRYBUNAŁU (czwarta izba)
      z dnia 21 lipca 2011 r.(*)

      Rolnictwo – Wspólna organizacja rynków – Cukier – Charakter i zakres kwot przejściowych przydzielonych przedsiębiorstwu produkującemu cukier – Możliwość skorzystania przez przedsiębiorstwo otrzymujące pomoc restrukturyzacyjną w roku gospodarczym 2006/2007 z przydzielonej
         mu kwoty przejściowej – Obliczenie kwoty podlegającej zwrotowi i kary w przypadku nieprzestrzegania zobowiązań podjętych w ramach planu restrukturyzacji
         – Zasada ne bis in idem

      W sprawie C‑150/10
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez tribunal
         de première instance de Bruxelles (Belgia) postanowieniem z dnia 5 marca 2010 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 29 marca
         2010 r., w postępowaniu:

      Bureau d’intervention et de restitution belge
      przeciwko
      Beneo‑Orafti SA,

      TRYBUNAŁ (czwarta izba),
      w składzie: J.C. Bonichot, prezes izby, K. Schiemann, C. Toader, A. Prechal (sprawozdawca) i E. Jarašiūnas, sędziowie,
      rzecznik generalny: Y. Bot,
      sekretarz: B. Fülöp, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 19 stycznia 2011 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu Beneo‑Orafti SA przez D. De Keustera, advocaat, oraz C. Pitschasa, Rechtsanwalt,
      –        w imieniu rządu belgijskiego przez J.C. Halleux’go, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez adwokatów E. Grégoire’a
         oraz J. Marianiego,

      –        w imieniu Komisji Europejskiej przez A. Bouqueta i P. Rossiego, działających w charakterze pełnomocników,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 17 marca 2011 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 2 pkt 6 i art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006
         z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniającego
         rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 58, s. 42), art. 9 rozporządzenia
         Komisji (WE) nr 493/2006 z dnia 27 marca 2006 r. ustanawiającego środki przejściowe w ramach reformy wspólnej organizacji
         rynków w sektorze cukru i zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1265/2001 i (WE) nr 314/2002 (Dz.U. L 89, s. 11), art. 4 rozporządzenia
         Komisji (WE) nr 967/2006 z dnia 29 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE)
         nr 318/2006 w odniesieniu do pozakwotowej produkcji cukru (Dz.U. L 176, s. 22), art. 26 i 27 rozporządzenia Komisji nr 968/2006
         z dnia 27 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 (Dz.U. L 176,
         s. 32) oraz zasady ne bis in idem, proporcjonalności i niedyskryminacji.

      2        Wniosek ten został złożony w ramach dwóch sporów między Bureau d’intervention et de restitution belge (zwanym dalej „BIRB”)
         a Beneo‑Orafti SA (zwaną dalej „Beneo‑Orafti”) w przedmiocie zwrotu pomocy restrukturyzacyjnej z jednej strony oraz uiszczenia
         opłaty z tytułu pozakwotowej produkcji cukru z drugiej strony.

       Ramy prawne
       Wspólna organizacja rynków w sektorze cukru
      3        Artykuł 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru
         (Dz.U. L 58, s. 1), zatytułowany „Zakres”, przewiduje w ust. 2:

      „Rok gospodarczy dla produktów [objętych wspólną organizacją rynków w sektorze cukru] rozpoczyna się 1 października i kończy
         30 września następnego roku.

      Jednakże rok gospodarczy 2006/2007 rozpocznie się dnia 1 lipca 2006 r., a zakończy dnia 30 września 2007 r.”.
      4        Artykuł 7 tego rozporządzenia, zatytułowany „Przydział kwot produkcyjnych”, stanowi:

      „1.      Kwoty produkcyjne cukru, izoglukozy i syropu inulinowego na poziomie krajowym i regionalnym określono w załączniku III.
      2.      Państwa członkowskie przydzielają kwotę każdemu przedsiębiorstwu produkującemu cukier, izoglukozę lub syrop inulinowy prowadzącemu
         działalność na jego terytorium oraz zatwierdzonemu na mocy art. 17.

      […]”.
      5        Rozdział 3 wspomnianego rozporządzenia, zatytułowany „Produkcja pozakwotowa”, obejmuje art. 12–15.

      6        Zgodnie z art. 12 rozporządzenia nr 318/2006, zatytułowanym „Zakres”:

      „Cukier, izoglukoza lub syrop inulinowy wyprodukowane w roku gospodarczym w ilości[ach] przekraczających kwotę, o której mowa
         w art. 7, mogą być:

      a)      użyte do przetworzenia pewnych produktów, o których mowa w art. 13;
      b)      przeniesione na kolejny rok gospodarczy zgodnie z art. 14 [do produkcji w ramach kwoty przypadającej na ten rok];
      c)      wykorzystane w ramach szczególnego systemu dostaw dla regionów peryferyjnych […];
      lub
      d)      wywiezione w ramach limitu ilościowego określonego zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 39 ust. 2, z poszanowaniem zobowiązań
         wynikających z umów zawartych na mocy art. 300 traktatu.

      Pozostałe ilości podlegają opłacie za nadwyżki, o której mowa w art. 15”.
      7        Artykuł 15 rozporządzenia nr 318/2006, zatytułowany „Opłata za nadwyżki”, przewiduje:

      „1.      Opłatę za nadwyżki nalicza się w stosunku do ilości:
      a)      nadwyżek cukru, nadwyżek izoglukozy i nadwyżek syropu inulinowego wyprodukowanych w ciągu dowolnego roku gospodarczego, z wyjątkiem
         ilości przeniesionych do produkcji kwotowej na kolejny rok gospodarczy i […] ilości określonych w art. 12 lit. c) i d);

      […]
      2.      Opłatę za nadwyżki ustala się […] na poziomie wystarczającym do uniknięcia nagromadzenia się produktów, o których mowa w ust. 1.
      […]”.
      8        Motyw 10 rozporządzenia nr 493/2006 brzmi następująco:

      „W art. 1 ust. 2 rozporządzenia […] nr 318/2006 wyznacza się rok gospodarczy jako okres rozpoczynający się od dnia 1 października
         do dnia 30 września. Jednakże rok 2005/2006, tak jak ustanowiono w rozporządzeniu (WE) nr 1260/2001, kończy się dnia 30 czerwca
         2006 r. Rok gospodarczy 2006/2007 jest z tego powodu wyznaczony od dnia 1 lipca 2006 r. do dnia 30 września 2007 r., a więc
         obejmuje 15 miesięcy. Należy przewidzieć w odniesieniu do tego roku zwiększenie kwot i tradycyjnego zapotrzebowania na cukier
         do rafinacji, które odpowiadały wcześniej 12 miesiącom i które będą wciąż miały zastosowanie po tym roku, do okresu 12 miesięcy,
         uwzględniając trzy dodatkowe miesiące, w celu zagwarantowania przydziału odpowiadającemu przydziałowi w poprzednich i następnych
         latach. Te kwoty przejściowe muszą obejmować produkcję cukru z początku roku 2006/2007, pochodzącą z buraków zasianych przed
         dniem 1 stycznia 2006 r.”.

      9        Artykuł 9 rozporządzenia nr 493/2006, zatytułowany „Kwoty przejściowe”, przewiduje w ust. 3 i 4:

      „3.      W roku gospodarczym 2006/2007 przyznaje się państwom członkowskim kwotę przejściową na syrop inulinowy w wysokości 80 180
         ton w stanie suchym, wyrażonych jako ekwiwalent cukru białego/izoglukozy, zgodnie z podziałem znajdującym się w załączniku II
         część C.

      4.      Kwoty przejściowe określone w ust. 1, 2 i 3:
      a)      nie podlegają płatności tymczasowej składki restrukturyzacyjnej, określonej w art. 11 ust. 2 rozporządzenia […] nr 320/2006;
      b)      nie mogą korzystać z wypłaty pomocy określonej w rozporządzeniu […] nr 320/2006”.
      10      Artykuł 3 rozporządzenia nr 967/2006, zatytułowany „Wysokość”, stanowi w ust. 1:

      „Opłata przewidziana w art. 15 rozporządzenia […] nr 318/2006 zostaje ustalona na kwotę 500 EUR za tonę”.
      11      Artykuł 4 rozporządzenia nr 967/2006, zatytułowany „Nadwyżka podlegająca opłatom”, stanowi w ust. 1:

      „Opłata pobierana jest od producentów od ilości produkcji przewyższającej wartość posiadanej kwoty produkcyjnej na dany rok
         gospodarczy.

      Opłata nie jest jednak pobierana od nadwyżek produkcji, o których mowa w ust. 1, które zostały:
      a)      dostarczone do przetwórcy przed dniem 30 listopada następnego roku gospodarczego w celu przetworzenia ich na produkty wymienione
         w załączniku;

      b)      przeniesione zgodnie z art. 14 rozporządzenia […] nr 318/2006 i, w przypadku cukru, magazynowane przez producenta do ostatniego
         dnia danego roku gospodarczego;

      c)      dostarczone przed dniem 31 grudnia następnego roku gospodarczego w ramach szczególnego systemu dostaw dla regionów najbardziej
         oddalonych […];

      d)      wywiezione przed dniem 31 grudnia następnego roku gospodarczego na podstawie pozwolenia na wywóz;
      e)      zniszczone lub uszkodzone bez możliwości ich odzyskania w warunkach uznanych przez właściwe organy danego państwa członkowskiego”.
       W przedmiocie tymczasowego systemu restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego w Unii Europejskiej
      12      Motywy 1 i 5 rozporządzenia nr 320/2006 brzmią następująco:

      „(1)      W związku z rozwojem sytuacji we Wspólnocie oraz sytuacji międzynarodowej przemysł cukrowniczy we Wspólnocie stoi w obliczu
         problemów strukturalnych, które mogą stanowić poważne zagrożenie dla konkurencyjności, a nawet dla przetrwania całego sektora.
         Problemów tych nie można skutecznie rozwiązać poprzez zastosowanie instrumentów zarządzania rynkiem przewidzianych we wspólnej
         organizacji rynku cukru. Aby dostosować wspólnotowy system produkcji cukru i handlu cukrem do wymogów międzynarodowych, a także
         zapewnić konkurencyjność tego systemu w przyszłości, należy zainicjować proces głębokiej restrukturyzacji prowadzący do znacznego
         ograniczenia nieopłacalnej zdolności produkcyjnej we Wspólnocie. W tym celu, jako warunek wstępny wprowadzenia funkcjonującej
         nowej wspólnej organizacji rynków cukru, należy ustanowić odrębny i autonomiczny tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu
         cukrowniczego we Wspólnocie. W ramach tego systemu należy ograniczyć kwoty w sposób, który uwzględni uzasadnione interesy
         przemysłu cukrowniczego, plantatorów buraków cukrowych, trzciny cukrowej i cykorii oraz konsumentów we Wspólnocie.

      […]
      (5)      Dla przedsiębiorstw cukrowniczych o najniższej wydajności należy wprowadzić istotną zachętę ekonomiczną do rezygnacji z produkcji
         w ramach posiadanych kwot w formie odpowiedniej pomocy restrukturyzacyjnej. W tym celu należy ustanowić pomoc restrukturyzacyjną,
         która będzie stanowiła zachętę do zaprzestania produkcji w ramach kwot i zrzeczenia się odnośnych kwot, a zarazem umożliwi
         odpowiednie uwzględnienie zobowiązań społecznych i w zakresie ochrony środowiska związanych z zaprzestaniem produkcji. Pomoc
         ta powinna być dostępna przez cztery lata gospodarcze w celu zmniejszenia produkcji do poziomu niezbędnego do osiągnięcia
         równowagi rynku we Wspólnocie”.

      13      Zgodnie z art. 2 tego rozporządzenia, zatytułowanym „Definicje”:

      „Do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje:
      […]
      6)      »kwota« oznacza kwotę produkcji cukru, izoglukozy i syropu inulinowego przydzieloną danemu przedsiębiorstwu zgodnie z art. 7
         ust. 2, art. 8 ust. 1, art. 9 ust. 1 i 2 oraz art. 11 rozporządzenia […] nr 318/2006 […]”.

      14      Rozporządzenie nr 320/2006 przewiduje w art. 3, zatytułowanym „Pomoc restrukturyzacyjna”:

      „1.      Przedsiębiorstwo produkujące cukier, izoglukozę lub syrop inulinowy, któremu przed dniem 1 lipca 2006 r. przydzielono kwotę,
         ma prawo do pomocy restrukturyzacyjnej udzielanej na tonę kwoty, której się zrzeka, pod warunkiem że przedsiębiorstwo to w ciągu
         jednego roku gospodarczego w latach gospodarczych 2006/2007, 2007/2008, 2008/2009 i 2009/2010:

      […]
      b)      zrzeka się kwot przydzielonych przez nie na rzecz jednej lub kilku jej fabryk, dokonuje częściowego demontażu urządzeń produkcyjnych
         w tych fabrykach oraz nie wykorzystuje pozostałych urządzeń produkcyjnych w danych fabrykach do wytwarzania produktów objętych
         wspólną organizacją rynków cukru;

      lub
      c)      zrzeka się części kwot przydzielonych przez nie na rzecz jednej lub kilku fabryk i nie wykorzystuje urządzeń produkcyjnych
         w danych fabrykach do rafinacji cukru surowego.

      […]
      5.      Wysokość pomocy restrukturyzacyjnej na tonę kwoty, której się zrzeczono, jest następująca:
      […]
      b)      w przypadku, o którym mowa w ust. 1 lit. b):
      –        547,50 EUR na rok gospodarczy 2006/2007,
      […]
      c)      w przypadku, o którym mowa w ust. 1 lit. c):
      –        255,50 EUR na rok gospodarczy 2006/2007,
      […]”.
      15      Artykuł 5 tego rozporządzenia, zatytułowany „Decyzja w sprawie pomocy restrukturyzacyjnej oraz kontrole”, stanowi:

      „1.      Państwa członkowskie podejmują decyzję o przyznaniu pomocy restrukturyzacyjnej do końca lutego poprzedzającego rok gospodarczy,
         o którym mowa w art. 3 ust. 2. Decyzja dotycząca roku gospodarczego 2006/2007 jest podejmowana do dnia 30 września 2006 r.

      2.      Pomoc restrukturyzacyjna jest przyznawana, jeżeli po gruntownym sprawdzeniu państwo członkowskie ustaliło, że:
      –        wniosek zawiera elementy, o których mowa w art. 4 ust. 2;
      –        plan restrukturyzacji zawiera elementy, o których mowa w art. 4 ust. 3;
      –        środki oraz działania określone w planie restrukturyzacji są zgodne z odpowiednimi przepisami wspólnotowymi i krajowymi;
      oraz
      –        w funduszu restrukturyzacji dostępne są niezbędne środki finansowe (na podstawie informacji uzyskanych od Komisji).
      […]”.
      16      Artykuł 11 wspomnianego rozporządzenia, zatytułowany „Tymczasowa składka restrukturyzacyjna”, stanowi:

      „1.      Tymczasowa składka restrukturyzacyjna wpłacana jest za dany rok gospodarczy od tony kwoty przez przedsiębiorstwa, którym zostały
         przydzielone kwoty.

      Kwoty, których przedsiębiorstwo się zrzekło od danego roku gospodarczego zgodnie z art. 3 ust. 1, nie są obciążone tymczasową
         składką restrukturyzacyjną w tym roku gospodarczym i w kolejnych [latach].

      2.      Tymczasowa składka restrukturyzacyjna dla cukru i syropu inulinowego ustalona zostaje na:
      –        126,40 EUR od tony kwoty w roku gospodarczym 2006/2007,
      […]”.
      17      Zgodnie z art. 3 rozporządzenia nr 968/2006, zatytułowanym „Rezygnacja z kwoty”:

      „Od roku gospodarczego, dla którego zrezygnowano z kwoty, zgodnie z art. 3 rozporządzenia […] nr 320/2006, nie można uznać
         za produkcję w ramach tej kwoty, w odniesieniu do danych fabryk, żadnej produkcji cukru, izoglukozy lub syropu inulinowego
         ani żadnych ilości cukru, izoglukozy lub syropu inulinowego, przeniesionych lub wycofanych z poprzedniego roku gospodarczego”.

      18      Artykuł 11 rozporządzenia nr 968/2006, zatytułowany „Zmiany w planie restrukturyzacji”, przewiduje w ust. 1:

      „Po przyznaniu pomocy restrukturyzacyjnej wnioskodawca jest zobowiązany do wykonania wszystkich działań określonych w zaakceptowanym
         planie restrukturyzacji oraz do przestrzegania zobowiązań zawartych we wniosku o pomoc restrukturyzacyjną”.

      19      Artykuł 26 tego rozporządzenia, zatytułowany „Zwrot”, stanowi w ust. 1:

      „[…] w przypadku nieprzestrzegania przez beneficjenta jednego lub więcej zobowiązań w ramach planu restrukturyzacji, biznesplanu
         lub krajowego programu restrukturyzacji, należy zwrócić część pomocy przyznaną odpowiednio zgodnie z przedmiotowym zobowiązaniem,
         z wyjątkiem przypadków siły wyższej”.

      20      Zgodnie z art. 27 wspomnianego rozporządzenia, zatytułowanym „Kary”:

      „1.      Jeżeli beneficjent nie przestrzega odpowiednio jednego lub więcej zobowiązań w ramach planu restrukturyzacji, biznesplanu,
         krajowego programu restrukturyzacji, zostaje obciążony opłatą w wysokości 10% kwoty, którą należy zwrócić na mocy art. 26.

      […]
      3.      Jeśli do niezgodności doszło celowo lub wskutek poważnego zaniedbania [rażącego niedbalstwa], beneficjent ma obowiązek zapłaty
         kwoty wynoszącej 30% kwoty do pokrycia zgodnie z art. 26”.

       Ochrona interesów finansowych Unii
      21      Motyw dziesiąty rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych
         Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1) ma następujące brzmienie:

      „[…] zgodnie z ogólną zasadą słuszności i zasadą proporcjonalności, ale również z uwzględnieniem zasady ne bis in idem, właściwe
         przepisy muszą zostać przyjęte z zachowaniem acquis communautaire oraz specyficznych przepisów Wspólnoty obowiązujących w chwili
         wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, które pozwolą uniknąć sytuacji, w jakiej na tę samą osobę i za ten sam czyn nakłada
         się kary finansowe Wspólnoty i krajowe sankcje karne”.

      22      Artykuł 1 ust. 2 tego rozporządzenia stanowi:

      „Nieprawidłowość oznacza jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniedbania ze strony
         podmiotu gospodarczego, które spowodowało lub mogło spowodować szkodę w ogólnym budżecie Wspólnot lub w budżetach, które są
         zarządzane przez Wspólnoty, albo poprzez zmniejszenie lub utratę przychodów, które pochodzą ze środków własnych pobieranych
         bezpośrednio w imieniu Wspólnot, albo też w związku z nieuzasadnionym wydatkiem”.

      23      Artykuł 4 wspomnianego rozporządzenia przewiduje:

      „1.      Każda nieprawidłowość będzie pociągała za sobą z reguły cofnięcie bezprawnie uzyskanej korzyści:
      –        poprzez zobowiązanie do zapłaty lub zwrotu kwot pieniężnych należnych lub bezprawnie uzyskanych,
      […]
      4.      Środków przewidzianych w niniejszym artykule nie uznaje się za kary”.
      24      Zgodnie z art. 5 ust. 1 tego samego rozporządzenia:

      „Nieprawidłowości dokonane celowo lub będące skutkiem zaniedbania [niedbalstwa] mogą prowadzić do następujących kar administracyjnych:
      a)      zapłaty kary pieniężnej;
      b)      zapłaty kwoty większej od bezprawnie uzyskanej lub od zapłaty której uchyliła się dana osoba, gdzie sytuacja tego wymaga,
         łącznie z odsetkami; […]

      c)      całkowitego lub częściowego odebrania korzyści przyznanej zgodnie z zasadami wspólnotowymi, nawet jeżeli podmiot gospodarczy
         bezprawnie korzystał tylko z jej części;

      d)      wyłączenia bądź wycofania korzyści za okres po dokonaniu nieprawidłowości;
      e)      tymczasowego cofnięcia zezwolenia lub uznania, które jest niezbędne do udziału w programie pomocy Wspólnoty;
      f)      utraty zabezpieczenia lub depozytu złożonego w celu spełnienia warunków przewidzianych w szczególnych przepisach lub dostarczenia
         kwoty zabezpieczenia niesłusznie zwróconej;

      g)      innych kar wyłącznie ekonomicznych, o równoważnym charakterze i zakresie, przewidzianych w szczególnych przepisach sektorowych
         przyjętych przez Radę w świetle szczególnych wymagań odpowiednich sektorów i w zgodzie z uprawnieniami wykonawczymi przyznanymi
         Komisji przez Radę”.

       Postępowania przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      25      Z postanowienia odsyłającego wynika, że w lipcu 2006 r. Beneo‑Orafti otrzymała od właściwych władz belgijskich na rok gospodarczy
         2006/2007 zwykłą kwotę podstawową 131 330 ton i kwotę przejściową 32 833 tony syropu inulinowego.

      26      W dniu 27 lipca 2006 r. Beneo‑Orafti złożyła do właściwych władz belgijskich wniosek o pomoc restrukturyzacyjną. W dniu 18 sierpnia
         2006 r. władze te odpowiedziały, że wniosek został uznany za kompletny, a w dniu 18 września 2006 r. poinformowały Beneo‑Orafti
         o dopuszczalności jej wniosku i powiadomiły o tym Komisję Europejską.

      27      W listopadzie 2006 r. właściwe władze belgijskie poinformowały, że nie są w stanie wydać niepodważalnej opinii prawnej co
         do kwestii, czy jej zamiar wykorzystania swojej kwoty przejściowej jest zgodny z warunkami uzyskania wnioskowanej pomocy restrukturyzacyjnej.
         Zaproponowały Beneo‑Orafti, by zwróciła się do Komisji w celu wyjaśnienia tej kwestii, lub iż będą jej towarzyszyć w ramach
         takiego działania.

      28      Między dniem 21 listopada 2006 r. a dniem 13 grudnia 2006 r. Beneo‑Orafti wyprodukowała 27 756,986 ton syropu inulinowego.

      29      W dniu 18 stycznia 2007 r. właściwe władze belgijskie poinformowały Beneo‑Orafti o przyznaniu jej pomocy w wysokości 59 679 771,50 EUR.

      30      W odpowiedzi na pytanie właściwych władz belgijskich Komisja odpowiedziała pismem z dnia 20 marca 2007 r., że kwoty przejściowe
         stanowią jedynie rozszerzenie kwot podstawowych. Według Komisji przedsiębiorstwo, które zrzekło się swej kwoty podstawowej
         w ramach systemu restrukturyzacji, nie może kontynuować produkcji wyłącznie na podstawie kwoty przejściowej.

      31      W dniu 3 kwietnia 2007 r. właściwe władze belgijskie odpowiedziały w taki sam sposób jak Komisja w piśmie z dnia 20 marca
         2007 r. na pytanie, które BIRB zadał im w dniu 19 lutego 2007 r.

      32      W dniu 9 lipca 2007 r. BIRB skierował do Beneo‑Orafti pismo przedstawiające stanowisko Komisji i informujące, że Beneo‑Orafti
         zobowiązana jest dokonać opłaty z tytułu pozakwotowej produkcji cukru w wysokości 13 878 493 EUR (27 756,986 ton x 500 EUR
         za tonę), chyba że uzasadni, iż dokładnie przestrzegała swoich zobowiązań.

      33      Pismem poleconym z dnia 13 sierpnia 2007 r. BIRB wezwał Beneo‑Orafti do zwrotu na jego rzecz kwoty 12 613 468,36 EUR odpowiadającej
         otrzymanej pomocy w odniesieniu do ilości wyprodukowanej w ramach kwoty przejściowej oraz kwoty 3 784 040,51 EUR odpowiadającej
         karze wynoszącej 30% kwoty do pokrycia zgodnie z art. 26 i art. 27 ust. 3 rozporządzenia nr 968/2006, to jest ogółem 16 397 508,87 EUR.

      34      Beneo‑Orafti wniosła również o częściowe zwolnienie gwarancji bankowej, czemu BIRB odmówił.

      35      Skargami z dnia 21 marca i 25 lipca 2008 r. BIRB zwrócił się do sądu odsyłającego w celu uzyskania od Beneo‑Orafti płatności
         wspomnianych kwot 16 397 508,87 EUR i 13 878 493 EUR.

      36      Uznając, że rozwiązanie zawisłych przed nim sporów wymaga wykładni prawa Unii, tribunal de première instance de Bruxelles
         postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

      „1)       Czy kwoty przejściowe przydzielone przedsiębiorstwu produkującemu cukier na podstawie art. 9 [rozporządzenia nr 493/2006]
         są wyłączone z tymczasowego systemu restrukturyzacji ustanowionego w [rozporządzeniu nr 320/2006] i w [rozporządzeniu nr 968/2006],
         biorąc pod uwagę, że:

      a)      kwoty te nie podlegają zapłacie tymczasowej składki restrukturyzacyjnej,
      b)      nie mogą korzystać z wypłaty pomocy restrukturyzacyjnej i
      c)      nie są kwotami w rozumieniu [rozporządzenia nr 320/2006] w świetle definicji zawartej w art. 2 pkt 6 tegoż rozporządzenia?
      2)      Nawet w przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie: czy kwoty przejściowe są samodzielnymi kwotami,
         niezależnymi od zwykłych kwot podstawowych, biorąc pod uwagę, że:

      a)      kwoty przejściowe są przydzielane na podstawie art. 9 [rozporządzenia nr 493/2006], a nie na podstawie art. 7 [rozporządzenia
         nr 318/2006],

      b)      kryteria przydzielania kwot przejściowych są odmienne od kryteriów przydzielania zwykłych kwot podstawowych i
      c)      kwoty przejściowe są środkami przejściowymi mającymi na celu ułatwienie przejścia od dawnego systemu rynku cukru do nowego
         systemu rynku cukru we Wspólnocie, a zatem mają zastosowanie co do zasady wyłącznie w roku gospodarczym 2006/2007?

      3)      W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na co najmniej jedno z dwóch poprzednich pytań: czy przedsiębiorstwo produkujące
         cukier, które zwróciło się z wnioskiem o udzielenie pomocy restrukturyzacyjnej w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007
         zgodnie z art. 3 [rozporządzenia nr 320/2006], ma prawo do skorzystania z kwoty przejściowej przydzielonej w odniesieniu do
         roku gospodarczego 2006/2007 zgodnie z art. 9 [rozporządzenia nr 493/2006]?

      4)W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na poprzednie pytanie: czy zastosowana sankcja może polegać na zażądaniu zwrotu
         części przyznanej pomocy restrukturyzacyjnej i zwrotu kwoty przejściowej?

      Jak należy obliczyć sumę podlegającą zwrotowi przewidzianą w art. 26 ust. 1 [rozporządzenia nr 968/2006] i karę przewidzianą
         w art. 27 [tego rozporządzenia], w przypadku gdy przedsiębiorstwo produkujące cukier otrzymało pomoc restrukturyzacyjną (w
         odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007) i wykorzystało swą kwotę przejściową (w odniesieniu do której pomoc restrukturyzacyjna
         nie została przyznana)?

      Czy w obliczeniu tej sumy i tej kary należy wziąć pod uwagę wszystkie lub część spośród następujących czynników:
      a)      koszty poniesione przez dane przedsiębiorstwo produkujące cukier w celu zdemontowania urządzeń produkcyjnych,
      b)      straty poniesione przez dane przedsiębiorstwo produkujące cukier w związku z rezygnacją ze zwykłej kwoty podstawowej,
      c)      fakt, że kwota przejściowa jest środkiem jednorazowym i przejściowym, który umożliwia jedynie produkcję w odniesieniu do roku
         gospodarczego 2006/2007, lecz który nie ma zastosowania do innych lat gospodarczych (z wyjątkiem przypadku kwoty przejściowej
         dotyczącej cukru)?

      d)      czy obliczenie sumy podlegającej zwrotowi, które nie uwzględnia czynników wymienionych w lit. a)–c), stanowi naruszenie zasady
         proporcjonalności?

      5)      Niezależnie od poprzednich pytań: czy zobowiązania podjęte na podstawie planu restrukturyzacji stają się skuteczne, czyli
         wiążące dla wnioskodawcy?

      a)      Na początku roku gospodarczego, w odniesieniu do którego wnioskodawca złożył swój wniosek o udzielenie pomocy restrukturyzacyjnej?
      b)      W momencie złożenia wniosku do właściwego organu krajowego?
      c)      W momencie zawiadomienia przez właściwy organ krajowy, że wniosek został uznany za kompletny?
      d)      W momencie zawiadomienia przez właściwy organ krajowy, że wniosek o udzielenie pomocy restrukturyzacyjnej został zakwalifikowany?
      e)      w momencie doręczenia przez właściwy organ krajowy decyzji o przyznaniu pomocy restrukturyzacyjnej?
      6)      W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze albo drugie (lub na obydwa): czy przedsiębiorstwo produkujące
         cukier, któremu przydzielono kwotę przejściową w odniesieniu do roku gospodarczego 2006/2007, jest uprawnione do korzystania
         z tej kwoty w roku gospodarczym, nawet jeśli przedsiębiorstwu temu przyznano od roku gospodarczego 2006/2007 pomoc restrukturyzacyjną
         w związku z jego zwykłą kwotą podstawową?

      7)      W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania pierwsze, drugie i szóste: czy właściwy organ krajowy państwa członkowskiego
         może w przypadku nieprzestrzegania zobowiązań podjętych w ramach planu restrukturyzacji skumulować zwrot pomocy restrukturyzacyjnej
         i karę zgodnie z art. 26 i 27 [rozporządzenia nr 968/2006] z nałożeniem opłaty za nadwyżkę zgodnie z art. 4 [rozporządzenia
         nr 967/2006], czy też taka kumulacja sankcji narusza zasady ne bis in idem, proporcjonalności i niedyskryminacji?”.

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
      37      Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z aktami sprawy przedłożonymi Trybunałowi pomoc restrukturyzacyjna została przyznana
         Beneo‑Orafti na podstawie art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 320/2006.

       W przedmiocie pytań od pierwszego do trzeciego i szóstego
      38      W pytaniach od pierwszego do trzeciego i szóstym, które należy rozpatrzyć wspólnie, sąd krajowy zmierza zasadniczo do ustalenia,
         czy art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 320/2006 należy interpretować w ten sposób, że zawarty w nim termin „kwota” obejmuje
         również kwoty przejściowe w rozumieniu art. 9 rozporządzenia nr 493/2006.

      39      Beneo‑Orafti proponuje odpowiedzieć przecząco na tak przeformułowane pytanie. Jej zdaniem podjęte przez przedsiębiorstwo na
         podstawie art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 320/2006 zobowiązanie zrzeczenia się przydzielonej mu kwoty mającej zastosowanie
         do produkcji cukru, izoglukozy i syropu inulinowego, którą przedsiębiorstwo to przydzieliło jednej lub kilku swoim fabrykom
         (zwane dalej „zobowiązaniem zrzeczenia się kwoty”), dotyczy wyłącznie kwot przydzielonych na podstawie art. 7 rozporządzenia
         nr 318/2006, z wyłączeniem kwot przejściowych przydzielonych na podstawie art. 9 rozporządzenia nr 493/2006. Rząd belgijski
         i Komisja natomiast proponują odpowiedź twierdzącą na to pytanie.

      40      W tym kontekście należy zaznaczyć, że termin „kwota” figurujący w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 320/2006, jest zdefiniowany
         w art. 2 pkt 6 tego samego rozporządzenia. Jak słusznie zwraca uwagę Beneo‑Orafti, ten ostatni przepis zawiera w swej treści
         odwołanie jedynie do kwot przydzielonych na podstawie różnych przepisów rozporządzenia nr 318/2006, a nie kwot przejściowych
         w rozumieniu art. 9 rozporządzenia nr 493/2006.

      41      Niemniej zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przy dokonywaniu wykładni przepisu prawa Unii należy uwzględniać nie tylko jego
         brzmienie, lecz także jego kontekst oraz cele regulacji, której część on stanowi (zob. w szczególności wyrok z dnia 22 grudnia
         2010 r. w sprawie C‑116/10 Feltgen i Bacino Charter Company, Zb.Orz. s. I‑14187, pkt 12).

      42      Jak wynika z motywu 10 rozporządzenia nr 493/2006, kwoty przejściowe zostały wprowadzone w celu zwiększenia w roku gospodarczym
         2006/2007 kwot przewidzianych w rozporządzeniu nr 318/2006, a w szczególności jego art. 7, gdyż te ostatnie podobnie jak kwoty
         przewidziane w obowiązującym poprzednio uregulowaniu, to jest rozporządzeniu nr 1260/2001, miały zastosowanie do okresu 12 miesięcy,
         a ten rok gospodarczy obejmował wyjątkowo 15 miesięcy.

      43      Mając na uwadze ten dokładnie określony cel zamierzony przez prawodawcę unijnego, którym jest wyłącznie dostosowanie ilości
         kwot do wyjątkowej długości rok gospodarczego 2006/2007, nie można uznać, że kwoty przejściowe mają inny charakter niż kwoty,
         których stanowią one zwykłe zwiększenie w celu osiągnięcia wspomnianego celu. Jak zauważył rzecznik generalny w pkt 62 opinii,
         to zwiększenie jest poza tym proporcjonalne do wyjątkowego wydłużenia wspomnianego roku gospodarczego.

      44      W tych warunkach, chociaż art. 2 pkt 6 rozporządzenia nr 320/2006 nie wymienia wyraźnie kwot przejściowych, co zresztą nie
         było możliwe, gdyż rozporządzenie nr 493/2006 ustanawiające te kwoty jest późniejsze od rozporządzenia nr 320/2006, termin
         „kwota” figurujący w art. 3 ust. 1 lit. b) tego ostatniego rozporządzenia należy interpretować jako obejmujący również kwoty
         przejściowe.

      45      Wykładnię tę potwierdza cel, który realizował prawodawca unijny, przyjmując rozporządzenie nr 320/2006. Jak wynika w szczególności
         z motywów 1 i 3 tego rozporządzenia, celem tym jest restrukturyzacja sektora cukru prowadząca do ograniczenia nieopłacalnej
         zdolności produkcyjnej w Unii poprzez zachętę ekonomiczną w postaci pomocy restrukturyzacyjnej przeznaczonej dla przedsiębiorstw,
         których produktywność jest najsłabsza, aby zrezygnowały z produkcji w ramach kwot i zrzekły się odnośnych kwot (zob. podobnie
         wyrok z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C‑33/08 Agrana Zucker, Zb.Orz. s. I‑5035, pkt 22).

      46      Otóż, jak zaznaczył rzecznik generalny w pkt 73 opinii, cel ten podważałoby umożliwienie, aby przedsiębiorstwo będące beneficjentem
         tej pomocy i zobowiązane na tej podstawie do zrzeczenia się swoich kwot i demontażu odpowiadających im urządzeń produkcyjnych
         korzystało nadal z tych samych urządzeń do końca roku gospodarczego w celu wykorzystania swojej kwoty przejściowej.

      47      Wykładni, zgodnie z którą termin „kwota” figurujący w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 320/2006 obejmuje również kwoty
         przejściowe, nie podważa okoliczność przywoływana przez Beneo‑Orafti, że kwoty przejściowe są przydzielane w innym akcie prawnym
         niż akt, w którym przyznawane są kwoty w rozumieniu art. 7 rozporządzenia nr 318/2006, oraz że te pierwsze kwoty nie są przydzielane
         na podstawie historycznej tak jak te ostanie.

      48      Okoliczności te jako takie nie mogą bowiem zmienić charakteru kwot przejściowych, który wynika z przypomnianego w pkt 42 niniejszego
         wyroku celu realizowanego przez prawodawcę unijnego poprzez wprowadzenie tych kwot.

      49      Tej samej wykładni nie podważa również fakt podkreślony przez Beneo‑Orafti, że zgodnie z art. 9 ust. 4 rozporządzenia nr 493/2006
         kwoty przejściowe nie podlegają płatności tymczasowej składki restrukturyzacyjnej określonej w art. 11 ust. 2 rozporządzenia
         nr 320/2006 i że nie mogą korzystać z wypłaty pomocy określonej w tym rozporządzeniu.

      50      Okoliczność, iż prawodawca unijny przewidział wyraźnie, że kwoty przejściowe nie powinny wpływać na poziom zarówno obciążeń,
         jak i korzyści finansowych związanych z tymczasowym systemem restrukturyzacji, reprezentowanych odpowiednio przez wspomniane
         składki tymczasowe i pomoc, nie oznacza bowiem sama w sobie, iż ten sam prawodawca zamierzał wykluczyć kwoty przejściowe z zakresu
         zastosowania tego systemu. Wręcz przeciwnie, wyraźne wyłączenie przewidziane przez prawodawcę unijnego w art. 9 ust. 4 rozporządzenia
         nr 493/2006 potwierdza raczej, że kwoty przejściowe są a priori objęte tym zakresem zastosowania.

      51      W konsekwencji na pytania od pierwszego do trzeciego i szóste należy odpowiedzieć, że art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia
         nr 320/2006 należy interpretować w ten sposób, iż zawarty w nim termin „kwota” obejmuje również kwoty przejściowe, o których
         mowa w art. 9 rozporządzenia nr 493/2006.

       W przedmiocie pytania piątego
      52      W pytaniu piątym, które należy rozpatrzyć w następnej kolejności, sąd krajowy zwraca się o ustalenie daty, w której w okolicznościach
         takich jak w sprawie przed sądem krajowym zobowiązanie zrzeczenia się kwoty staje się skuteczne.

      53      Dla Beneo‑Orafti, która powołuje się na art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 968/2006, datę tę stanowi dzień doręczenia powiadomienia
         przez właściwy organ krajowy decyzji o przyznaniu pomocy restrukturyzacyjnej, co w sprawie przed sądem krajowym miało miejsce
         18 stycznia 2007 r., podczas gdy dla rządu belgijskiego właściwą datą jest początek roku gospodarczego, którą dla roku gospodarczego
         2006/2007 był dzień 1 lipca 2006 r. Komisja natomiast uważa, że zobowiązanie zrzeczenia się kwoty staje się skuteczne z początkiem
         roku gospodarczego lub najpóźniej w dniu, w którym producent zostanie powiadomiony przez władze krajowe o dopuszczalności
         jego wniosku, a Komisja opublikuje swój komunikat, iż fundusze są dostępne. W sprawie przed sądem krajowym tą ostatnią datą
         był dzień 29 września 2006 r.

      54      Należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 968/2006 po przyznaniu pomocy restrukturyzacyjnej beneficjent
         jest zobowiązany do wykonania wszystkich działań określonych szczegółowo w zaakceptowanym planie restrukturyzacji oraz do
         przestrzegania zobowiązań zawartych w jego wniosku o pomoc restrukturyzacyjną.

      55      Zakładając nawet, że a contrario to samo sformułowanie oznacza, iż przed przyznaniem pomocy beneficjent nie jest zobowiązany
         do wykonania wszystkich działań oraz do przestrzegania zobowiązań, o których mowa w tym samym przepisie, w celu wykładni przepisu
         prawa Unii należy mimo to – jak przypomniano w pkt 41 niniejszego wyroku – uwzględniać nie tylko jego brzmienie, lecz także
         jego kontekst oraz cele regulacji, której część on stanowi.

      56      W tym kontekście należy uwzględnić art. 5 rozporządzenia nr 320/2006, który dotyczy decyzji w sprawie pomocy restrukturyzacyjnej
         i związanych z nią kontroli.

      57      Jak wynika z art. 5 ust. 2 tego rozporządzenia, wykonując przyznane im na podstawie art. 5 ust. 1 tego samego rozporządzenia
         uprawnienie do podjęcia decyzji o przyznaniu pomocy restrukturyzacyjnej, państwa członkowskie po ustaleniu, iż warunki przewidziane
         w tym pierwszym przepisie zostały spełnione, nie mają już żadnego zakresu uznania, by podjąć decyzję, iż pomoc nie zostanie
         przyznana.

      58      Wynika z tego, że przedsiębiorstwo takie jak Beneo‑Orafti jest w stanie dowiedzieć, iż otrzyma pomoc restrukturyzacyjną, od
         chwili, w której będzie miało wiedzę o tym, iż zdaniem właściwych władz spełnione zostały warunki otrzymania tej pomocy określone
         w art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 320/2006. Wiedza taka może wynikać zarówno z powiadomień skierowanych do tego przedsiębiorstwa
         przez te władze w następstwie złożenia przez nie wniosku o pomoc restrukturyzacyjną, co wykazują akta przedłożone Trybunałowi,
         jak i z publikacji dokonanej przez Komisję w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej dotyczącej dostępności niezbędnych środków finansowych w funduszu restrukturyzacji.

      59      Otóż w tych warunkach, aby nie naruszyć przypomnianego w pkt 45 niniejszego wyroku celu, który realizował prawodawca unijny,
         przyjmując rozporządzenie nr 320/2006, nie można uznać, że zobowiązanie zrzeczenia się kwoty staje się skuteczne dopiero z dniem
         przyznania pomocy restrukturyzacyjnej zgodnie z art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 968/2006.

      60      Jak bowiem wyraźnie wykazują okoliczności faktyczne sprawy przed sądem krajowym, taka wykładnia mogłaby pozwolić przedsiębiorstwu,
         które podjęło zobowiązanie zrzeczenia się kwoty i ma pewność co do uzyskania w zamian za to zobowiązanie pomocy restrukturyzacyjnej,
         na produkcję nadal w ramach kwoty, której się zrzekło, co jest bezpośrednio sprzeczne z realizowanym przez omawianą regulację
         celem ograniczenia nieopłacalnej zdolności produkcyjnej w Unii poprzez ustanowienie takiej pomocy.

      61      W konsekwencji na pytanie piąte należy odpowiedzieć, że art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 320/2006 należy interpretować
         w ten sposób, iż w okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym zobowiązanie zrzeczenia się kwoty staje się skuteczne
         z dniem, w którym – mając na uwadze informacje przekazane mu lub opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej – przedsiębiorstwo, które podejmuje to zobowiązanie, jest w stanie dowiedzieć się jako przedsiębiorstwo zachowujące zwykłą
         staranność, że zdaniem właściwych władz spełnione są warunki uzyskania pomocy restrukturyzacyjnej określone w art. 5 ust. 2
         tego rozporządzenia.

       W przedmiocie pierwszej części pytania czwartego i pytania siódmego
      62      W pierwszej części pytania czwartego i w pytaniu siódmym, które należy rozpatrzyć wspólnie, sąd krajowy zmierza zasadniczo
         do ustalenia, czy art. 26 ust. 1 i art. 27 rozporządzenia nr 968/2006 oraz art. 15 rozporządzenia nr 318/2006 należy interpretować
         w ten sposób, że produkcja taka jak ta, której dotyczy sprawa przed sądem krajowym, przy założeniu jej niezgodności z zobowiązaniem
         zrzeczenia się kwoty, może stanowić podstawę żądania zwrotu pomocy, nałożenia kary i pobrania opłaty za nadwyżki, przewidzianych
         odpowiednio w tych przepisach, a w przypadku odpowiedzi twierdzącej na to pytanie, czy zasady ne bis in idem, proporcjonalności
         i niedyskryminacji należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie kumulatywnemu zastosowaniu tych środków.

      63      Beneo‑Orafti podnosi, że produkcja, której dotyczy sprawa przed sądem krajowym, nie stanowi produkcji, która może prowadzić
         do opłaty za nadwyżki na podstawie art. 15 rozporządzenia nr 318/2006, ponieważ nie można jej kwalifikować jako produkcji
         pozakwotowej. W każdym razie zasady ne bis in idem, proporcjonalności i niedyskryminacji stoją na przeszkodzie kumulatywnemu
         zastosowaniu środków przewidzianych w art. 26 ust. 1 i art. 27 rozporządzenia nr 968/2006 oraz w art. 15 rozporządzenia nr 318/2006.
         Rząd belgijski i Komisja są przeciwnego zdania.

      64      Odnośnie do art. 26 ust. 1 i art. 27 rozporządzenia nr 968/2006 należy zaznaczyć w tym kontekście, że mają one zastosowanie,
         jeżeli beneficjent nie przestrzega jednego lub więcej zobowiązań w ramach planu restrukturyzacji, biznesplanu lub krajowego
         programu restrukturyzacji. Nie ma żadnych wątpliwości, że ma to miejsce, jeżeli beneficjent produkuje cukier, izoglukozę lub
         syrop inulinowy pomimo swojego zobowiązania zrzeczenia się kwoty. Produkcja taka może więc być przyczyną żądania zwrotu pomocy
         zgodnie z art. 26 ust. 1 rozporządzenia nr 968/2006 i nałożenia kary zgodnie z art. 27 tego rozporządzenia, przy czym kara
         na podstawie art. 27 ust. 3 wspomnianego rozporządzenia może być nałożona wyłącznie, jeżeli uwzględniając wszystkie okoliczności
         danego przypadku, niezgodność może zostać zakwalifikowana jako celowa lub spowodowana rażącym niedbalstwem. Do sądu krajowego
         należy ocena, czy ma to miejsce w zawisłej przed nim sprawie.

      65      Ponadto produkcja taka stanowi produkcję pozakwotową w rozumieniu rozdziału 3 rozporządzenia nr 318/2006, co uprawnia do pobrania
         opłaty za nadwyżki zgodnie z art. 15 rozporządzenia nr 318/2006, chyba że spełnione są przesłanki określone w art. 4 ust. 1
         akapit pierwszy rozporządzenia nr 967/2006.

      66      Z jednej strony bowiem z tych samych powodów, które zostały przyjęte w pkt 42 i 43 niniejszego wyroku, termin „kwota”, jeżeli
         chodzi o produkcję pozakwotową w rozumieniu rozdziału 3 rozporządzenia nr 318/2006, należy interpretować jako obejmujące również
         kwoty przejściowe.

      67      Z drugiej strony, jak stwierdził rzecznik generalny w pkt 102 opinii, produkcja pozakwotowa ma miejsce, jeżeli producent kwotę
         przekroczył, nigdy nie została mu ona przydzielona lub się jej zrzekł. Jeżeli chodzi o tę ostatnią hipotezę, wykładnię tę
         potwierdza ponadto art. 3 rozporządzenia nr 968/2006, na podstawie którego od roku gospodarczego, dla którego zrezygnowano
         z kwoty zgodnie z art. 3 rozporządzenia nr 320/2006, żadnej produkcji nie można uznać za produkcję w ramach tej kwoty.

      68      Co się tyczy kwestii, czy zasada ne bis in idem stoi na przeszkodzie kumulatywnemu zastosowaniu środków przewidzianych w art. 26
         ust. 1 i art. 27 rozporządzenia nr 968/2006 oraz art. 15 rozporządzenia nr 318/2006, należy przypomnieć w pierwszej kolejności,
         że zasada ta jest potwierdzona między innymi w art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

      69      W drugiej kolejności należy przypomnieć, że w zakresie kontroli i kar w odniesieniu do nieprawidłowości popełnionych w dziedzinie
         prawa Unii prawodawca unijny, przyjmując rozporządzenie nr 2988/95, ustanowił szereg zasad ogólnych oraz ustanowił generalny
         wymóg, by wszystkie rozporządzenia sektorowe były z nimi zgodne (zob. podobnie wyrok z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie C‑420/06
         Jager, Zb.Orz. s. I‑1315, pkt 61).

      70      Jeżeli chodzi o zwrot pomocy na podstawie art. 26 ust. 1 rozporządzenia nr 968/2006, oznacza on zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia
         nr 2988/95 cofnięcie bezprawnie uzyskanej korzyści. Jak wynika z art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 2988/95, środek taki nie
         stanowi kary, do której – jak potwierdza wyraźnie motyw dziesiąty tego rozporządzenia – może mieć zastosowanie zasada ne bis
         in idem.

      71      To samo odnosi się do opłaty za nadwyżki w rozumieniu art. 15 rozporządzenia nr 318/2006, jak słusznie podnoszą rząd belgijski
         i Komisja.

      72      Z art. 5 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 wynika bowiem, że kary administracyjne mogą być nałożone, jeżeli nieprawidłowości
         zostały popełnione celowo lub wskutek niedbalstwa. Sama nieprawidłowość natomiast jest zdefiniowana w art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia
         zasadniczo jako jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa Unii.

      73      Tymczasem uregulowania w zakresie produkcji pozakwotowej, w szczególności rozdział 3 rozporządzenia nr 318/2006, nie pozwalają
         na stwierdzenie, że produkcję taką należy uznać za nieprawidłowość w rozumieniu art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95. Co
         prawda opłata za nadwyżki stanowi istotną zachętę ekonomiczną, by nie produkować w ilości przekraczającej kwotę. Niemniej
         z uregulowań tych nie wynika, by produkcja pozakwotowa stanowiła jako taka naruszenie przepisów prawa Unii, a tym samym nieprawidłowość,
         która w warunkach przewidzianych w art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95 może prowadzić do nałożenia kary.

      74      Wynika z tego, że ponieważ jedynie środek przewidziany w art. 27 rozporządzenia nr 968/2006 może zostać zakwalifikowany jako
         kara, zasada ne bis in idem nie może mieć zastosowania do sytuacji takiej jak w sprawie przed sądem krajowym.

      75      Jeżeli chodzi o zasadę proporcjonalności, należy przypomnieć, iż zasada ta, będąca jedną z ogólnych zasad prawa wspólnotowego,
         wymaga, by akty instytucji Wspólnoty nie wykraczały poza to, co odpowiednie i konieczne do realizacji uzasadnionych celów,
         którym ma służyć dana regulacja, przy czym tam, gdzie istnieje możliwość wyboru spośród większej liczby odpowiednich środków,
         należy stosować te najmniej dotkliwe, a wynikające z tego niedogodności nie mogą być nadmierne w stosunku do zamierzonych
         celów (zob. w szczególności ww. wyrok w sprawie Agrana Zucker, pkt 31).

      76      Jeżeli chodzi o kontrolę sądową okoliczności wykonywania tej zasady, ze względu na szeroki zakresu uznania, którym dysponuje
         prawodawca unijny w dziedzinie wspólnej polityki rolnej, jedynie oczywiście nieodpowiedni charakter środka podjętego w tej
         dziedzinie w odniesieniu do celów, jakie właściwa instytucja zamierza osiągnąć, może mieć wpływ na jego zgodność z prawem
         (ww. wyrok w sprawie Agrana Zucker, pkt 32).

      77      Tym samym nie chodzi o ustalenie, czy środek podjęty przez prawodawcę był jedynym lub najlepszym z możliwych, lecz czy był
         on w oczywisty sposób nieodpowiedni (ww. wyrok w sprawie Agrana Zucker, pkt 33).

      78      Otóż mając na uwadze znaczenie nadane przez prawodawcę unijnego, zarówno w rozporządzeniu nr 318/2006, jak i w rozporządzeniu
         nr 320/2006, przestrzeganiu systemu kwot w celu stabilizacji rynków w sektorze cukru, nie wydaje się, by dopuszczona przez
         tego prawodawcę możliwość kumulatywnego stosowania środków przewidzianych w art. 26 ust. 1 i art. 27 rozporządzenia nr 968/2006
         oraz w art. 15 rozporządzenia nr 318/2006 stanowiła z jego strony środek oczywiście nieodpowiedni względem zamierzonego przezeń
         celu.

      79      Ponadto sam zwrot nienależnej pomocy zgodnie z art. 26 ust. 1 rozporządzenia nr 968/2006, powiększonej o karę przewidzianą
         w art. 27 tego rozporządzenia, niekoniecznie może pozwolić na uniknięcie nagromadzenia ilości wskazanych w art. 15 ust. 1
         rozporządzenia nr 318/2006, wynikających z produkcji pozakwotowej, którą jest produkcja z naruszeniem zobowiązania do zrzeczenia
         się kwoty. Jak wynika w szczególności z art. 15 ust. 2 tego rozporządzenia, uniknięciu takiego nagromadzenia ma służyć szczególnie
         opłata za nadwyżki.

      80      W końcu, jeżeli chodzi o zasadę niedyskryminacji, należy przypomnieć, że wymaga ona, aby porównywalne sytuacje nie były traktowane
         w odmienny sposób, a sytuacje odmienne nie były traktowane w sposób jednakowy, chyba że takie traktowanie jest obiektywnie
         uzasadnione (zob. podobnie wyrok z dnia 30 września 2010 r. w sprawie C‑133/09 Uzonyi, Zb.Orz. s. I‑8747, pkt 31 i przytoczone
         tam orzecznictwo). Niemniej akta przedłożone Trybunałowi nie zawierają informacji dotyczących sytuacji, które ewentualnie
         byłyby podobne do sytuacji, której dotyczy sprawa przed sądem krajowym. Akta te nie pozwalają zatem na stwierdzenie, czy i ewentualnie
         na jakich warunkach zasada niedyskryminacji mogłaby mieć zastosowanie do takiego sporu.

      81      Na pierwszą część pytania czwartego i pytanie siódme należy zatem odpowiedzieć, że art. 26 ust. 1 i art. 27 rozporządzenia
         nr 968/2006 oraz art. 15 rozporządzenia nr 318/2006 należy interpretować w ten sposób, iż produkcja taka jak ta, której dotyczy
         sprawa przed sądem krajowym, przy założeniu, iż jest sprzeczna z zobowiązaniem zrzeczenia się kwoty, może prowadzić do zwrotu
         pomocy, nałożenia kary i pobrania opłaty za nadwyżki, przewidzianych odpowiednio w tych przepisach. Jeżeli chodzi o karę przewidzianą
         w art. 27 ust. 3 rozporządzenia nr 968/2006, do sądu krajowego należy ocena, czy w świetle wszystkich okoliczności zawisłej
         przed nim sprawy przypadek niezgodności może zostać zakwalifikowany jako celowy lub wynikający z rażącego niedbalstwa. Zasady
         ne bis in idem, proporcjonalności i niedyskryminacji należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie kumulatywnemu
         zastosowaniu tych środków.

       W przedmiocie drugiej części pytania czwartego
      82      W drugiej części pytania czwartego, którą należy rozpatrzyć w ostatniej kolejności, sąd krajowy zwraca się zasadniczo o ustalenie,
         w jaki sposób należy obliczyć sumę pomocy podlegającą zwrotowi, o której mowa w art. 26 ust. 1 rozporządzenia nr 968/2006.

      83      Beneo‑Orafti podnosi, że obliczenia tego należy dokonać z uwzględnieniem elementów wymienionych przez sąd krajowy w drugiej
         części pytania czwartego, natomiast rząd belgijski uważa, że BIRB prawidłowo obliczył sumę podlegającą zwrotowi, dokonując
         pomnożenia wysokości otrzymanej pomocy na tonę przez ilość ton wyprodukowanych przez Beneo‑Orafti. Komisja sugeruje, że możliwych
         jest kilka metod obliczeniowych.

      84      Należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 26 ust. 1 rozporządzenia nr 968/2006 w przypadku nieprzestrzegania przez beneficjenta
         jednego lub więcej zobowiązań w ramach planu restrukturyzacji, biznesplanu lub krajowego programu restrukturyzacji, należy
         zwrócić część pomocy przyznaną zgodnie z przedmiotowym zobowiązaniem.

      85      Z akt przedłożonych Trybunałowi wynika, że w sprawie przed sądem krajowym uzyskanie pomocy restrukturyzacyjnej związane zostało
         z dwoma zobowiązaniami przewidzianymi w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 320/2006, to jest zrzeczeniem się kwoty i częściowym
         demontażem urządzeń produkcyjnych w danych fabrykach, i że jedynie wypełnienie tego pierwszego zobowiązania jest przedmiotem
         sporu przed sądem krajowym.

      86      Ponieważ w takim przypadku jedynym „przedmiotowym zobowiązaniem” w rozumieniu art. 26 ust. 1 rozporządzenia nr 968/2006 jest
         zobowiązanie zrzeczenia się kwoty, zwrotowi zgodnie z tym samym przepisem może podlegać jedynie ta część pomocy, która ma
         związek z tym zobowiązaniem, i jeżeli okaże się, że rzeczywiście nie wypełniono tego zobowiązania.

      87      Jeżeli chodzi o podział pomocy na różne przedmiotowe zobowiązania, należy stwierdzić, że w przypadku dwóch zobowiązań, których
         dotyczy sprawa przed sądem krajowym, podział ten wynika z różnych sum określonych przez prawodawcę unijnego w art. 3 ust. 5
         rozporządzenia nr 320/2006. I tak podczas gdy w zamian za dwa zobowiązania, o których mowa w art. 3 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia,
         wysokość pomocy restrukturyzacyjnej na tonę kwoty, której zrzeczono się na rok gospodarczy 2006/2007, wynosi zgodnie z art. 3
         ust. 5 lit. b) tiret pierwsze tego rozporządzenia 547,50 EUR, ta sama kwota wynosi na podstawie art. 3 ust. 5 lit. c) tiret
         pierwsze tego rozporządzenia 255,50 EUR, jeżeli zobowiązaniu zrzeczenia się kwoty nie towarzyszy zobowiązanie częściowego
         demontażu urządzeń produkcyjnych danych fabryk.

      88      Wynika z tego, jak słusznie podnosi Beneo‑Orafti, że przy założeniu, iż przedsiębiorstwo przestrzega swojego zobowiązania
         demontażu, lecz nie przestrzega zobowiązania zrzeczenia się kwoty, należy uznać, że uzyskana przez nią bezprawnie pomoc w okolicznościach
         takich jak w sprawie przed sądem krajowym wynosi 255,50 EUR na tonę wyprodukowaną z naruszeniem tego ostatniego zobowiązania.

      89      Natomiast, jeżeli chodzi o elementy, do których ustosunkowuje się sąd krajowy w pytaniu czwartym lit. a)–c), w mającym zastosowanie
         uregulowaniu, a w szczególności w art. 26 ust. 1 rozporządzenia nr 968/2006, brak jest wskazówek, by miały one znaczenie dla
         obliczenia zwrotu otrzymanej pomocy.

      90      Poza tym z tego ostatniego przepisu wynika, że zakres nienależnego charakteru pomocy określa dane zobowiązanie, które nie
         zostało wypełnione. Otóż ze względu na to, że z odpowiedzi na pytania od pierwszego do trzeciego i szóste wynika, że zobowiązanie
         zrzeczenia się kwoty obejmuje bez różnicy kwoty, o których mowa w art. 7 rozporządzenia nr 318/2006, i kwoty przejściowe,
         o których mowa w art. 9 rozporządzenia nr 493/2006, nie można uznać, by pomoc była mniej nienależna, gdyby przedsiębiorstwo
         zakwalifikowało swoją produkcję – wbrew wspomnianemu zobowiązaniu – jako produkcję objętą tymi kwotami przejściowymi, a nie
         produkcję objętą kwotami, o których mowa w art. 7 rozporządzenia nr 318/2006.

      91      W końcu, co się tyczy zasady proporcjonalności, do której odwołuje się sąd krajowy w drugiej części pytania czwartego, nie
         można stwierdzić, by zwrot pomocy restrukturyzacyjnej, którego zakres – jak przewiduje art. 26 ust. 1 rozporządzenia nr 968/2006
         – zależy od danego zobowiązania, które nie zostało wypełnione, stanowił w rozumieniu orzecznictwa przytoczonego w pkt 77 niniejszego
         wyroku środek oczywiście nieproporcjonalny w stosunku do przypomnianego w pkt 45 niniejszego wyroku celu realizowanego przez
         prawodawcę unijnego poprzez ustanowienie tej pomocy.

      92      Na drugą część pytania czwartego należy zatem odpowiedzieć, że art. 26 ust. 1 rozporządzenia nr 968/2006 należy interpretować
         w ten sposób, że przy założeniu, iż w okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym przedsiębiorstwo wypełniło
         swoje zobowiązanie częściowego demontażu urządzeń produkcyjnych w danych fabrykach, lecz nie wypełniło zobowiązania zrzeczenia
         się kwoty, sumę pomocy podlegającej zwrotowi stanowi część pomocy odpowiadająca zobowiązaniu, które nie zostało wypełnione.
         Tę część pomocy należy określić na podstawie sum ustalonych w art. 3 ust. 5 rozporządzenia nr 320/2006.

       W przedmiocie kosztów
      93      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (czwarta izba) orzeka, co następuje:
      1)      Artykuł 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji
            przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1290/2005 w sprawie finansowania wspólnej polityki
            rolnej należy interpretować w ten sposób, że zawarty w nim termin „kwota” obejmuje również kwoty przejściowe, o których mowa
            w art. 9 rozporządzenia Komisji (WE) nr 493/2006 z dnia 27 marca 2006 r. ustanawiającego środki przejściowe w ramach reformy
            wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru i zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1265/2001 i (WE) nr 314/2002.
      2)      Artykuł 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 320/2006 należy interpretować w ten sposób, iż w okolicznościach takich jak w sprawie
            przed sądem krajowym wspomniane w tym przepisie zobowiązanie zrzeczenia się kwoty mającej zastosowanie do produkcji cukru,
            izoglukozy i syropu inulinowego, przydzielonej temu przedsiębiorstwu, którą to przedsiębiorstwo z kolei przydzieliło jednej
            lub kilku swoim fabrykom, staje się skuteczne z dniem, w którym – mając na uwadze informacje przekazane mu lub opublikowane
            w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej – przedsiębiorstwo, które podejmuje to zobowiązanie, jest w stanie dowiedzieć się jako przedsiębiorstwo zachowujące zwykłą
            staranność, że zdaniem właściwych władz spełnione są warunki uzyskania pomocy restrukturyzacyjnej określone w art. 5 ust. 2
            tego rozporządzenia.
      3)      Artykuł 26 ust. 1 i art. 27 rozporządzenia Komisji (WE) nr 968/2006 z dnia 27 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe
            zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 oraz art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 318/2006 z dnia 20 lutego 2006 r.
            w sprawie wspólnej organizacji rynków w sektorze cukru należy interpretować w ten sposób, iż produkcja taka jak ta, której
            dotyczy sprawa przed sądem krajowym, przy założeniu, iż jest sprzeczna ze wspomnianym w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia
            nr 320/2006 zobowiązaniem zrzeczenia się kwoty mającej zastosowanie do produkcji cukru, izoglukozy i syropu inulinowego, przydzielonej
            temu przedsiębiorstwu, którą to przedsiębiorstwo z kolei przydzieliło jednej lub kilku swoim fabrykom, może prowadzić do zwrotu
            pomocy, nałożenia kary i pobrania opłaty za nadwyżki, przewidzianych odpowiednio w tych przepisach. Jeżeli chodzi o karę przewidzianą
            w art. 27 ust. 3 rozporządzenia nr 968/2006, do sądu krajowego należy ocena, czy w świetle wszystkich okoliczności zawisłej
            przed nim sprawy przypadek niezgodności może zostać zakwalifikowany jako celowy lub wynikający z rażącego niedbalstwa. Zasady
            ne bis in idem, proporcjonalności i niedyskryminacji należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie kumulatywnemu
            zastosowaniu tych środków.
      4)      Artykuł 26 ust. 1 rozporządzenia nr 968/2006 należy interpretować w ten sposób, że przy założeniu, iż w okolicznościach takich
            jak w sprawie przed sądem krajowym przedsiębiorstwo wypełniło swoje zobowiązanie częściowego demontażu urządzeń produkcyjnych
            w danych fabrykach, lecz nie wypełniło wspomnianego w art. 3 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 320/2006 zobowiązania zrzeczenia
            się kwoty mającej zastosowanie do produkcji cukru, izoglukozy i syropu inulinowego, przydzielonej temu przedsiębiorstwu, którą
            to przedsiębiorstwo z kolei przydzieliło jednej lub kilku swoim fabrykom, sumę pomocy podlegającej zwrotowi stanowi część
            pomocy odpowiadająca zobowiązaniu, które nie zostało wypełnione. Tę część pomocy należy określić na podstawie sum ustalonych
            w art. 3 ust. 5 rozporządzenia nr 320/2006.
      Podpisy
      * Język postępowania: francuski.