title: Sprawa C-829/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Paris (Francja) w dniu 27 grudnia 2018 r. – Crédit Logement SA / OE

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de grande instance de Paris (Francja) w dniu 27 grudnia 2018 r. – Crédit Logement SA / OE
      (Sprawa C-829/18)
      (2019/C 82/20)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de grande instance de Paris

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Crédit Logement SA

         Strona pozwana: OE

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy dyrektywę 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. (1) i zasadę skuteczności prawa [Unii] należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one zastosowaniu przepisu prawa wewnętrznego zakazującego sędziemu dokonania oceny, czy warunek umowy zawartej z podmiotem gospodarczym ma nieuczciwy charakter, w sytuacji gdy zawodowy poręczyciel udzielający zabezpieczenia wykonania umowy poinformował dłużnika będącego konsumentem o tym, że zamierza dokonać płatności, a konsument nie poinformował tego poręczyciela o tym, jakie zarzuty należy podnieść?

                  2)

                  Czy zawarta w treści umowy wzmianka o tym, że ryzyko kursowe spoczywa na kredytobiorcy, uzupełniona harmonogramem spłat, sprawia, że warunek umowy staje się „jasny i zrozumiały” w rozumieniu dyrektywy, mimo braku symulacji przedstawiających różne scenariusze kształtowania się kursu walutowego, w tym także te niekorzystne?

                  3)

                  Czy ciężar udowodnienia faktu przekazania konsumentowi informacji niezbędnych do zapewnienia, aby dany warunek umowy był jasny i zrozumiały oraz ciężar udowodnienia faktu, że rzeczony warunek umowy jest jasny i zrozumiały spoczywa na podmiocie gospodarczym czy na konsumencie?

                  4)

                  Czy w wypadku uznania przez sąd, że postanowienia od 1.2.1 do 1.2.9 i 2.8 umowy są nieuczciwe, ponieważ nie zostały one zredagowane w sposób wystarczająco jasny i zrozumiały, za niezawarte w umowie należy uznać wszystkie warunki finansowe, w tym klauzulę określającą oprocentowanie, względnie czy za niezawarte w tej umowie należy uznać jedynie postanowienia dotyczące zmienności stopy oprocentowania i klauzulę określającą walutę, pozostawiając jako obowiązującą stałą stopę oprocentowania i walutę EUR, czy wreszcie należy zastosować jeszcze inne rozwiązanie?

                  5)

                  Czy w ramach analizy powyższego zagadnienia sąd powinien upewnić się, że orzeczona sankcja jest skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29).


title: Sprawa C-833/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de l'entreprise de Liège (Belgia) w dniu 31 grudnia 2018 r. – SI, Brompton Bicycle Ltd / Chedech / Get2Get

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de l'entreprise de Liège (Belgia) w dniu 31 grudnia 2018 r. – SI, Brompton Bicycle Ltd / Chedech / Get2Get
      (Sprawa C-833/18)
      (2019/C 82/21)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de l'entreprise de Liège

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SI, Brompton Bicycle Ltd

         Strona pozwana: Chedech / Get2Get

         Pytania prejudycjalne

                  —

                  Czy prawo Unii, a w szczególności dyrektywę 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (1), która ustanawia różne wyłączne prawa przyznane właścicielom praw autorskich w art. 2-5 należy interpretować w ten sposób, że wyłącza ona z zakresu ochrony prawa autorskiego dzieła, których forma jest niezbędna do osiągnięcia efektu technicznego?

                  —

                  Czy w celu dokonania oceny koniecznego charakteru danej formy dla celów uzyskania efektu technicznego należy wziąć pod uwagę następujące kryteria:

                              —

                              Istnienie innych form pozwalających na osiągnięcie tego samego efektu technicznego?

                              —

                              Skuteczność formy w osiąganiu wspomnianego efektu?

                              —

                              Wola rzekomego sprawcy naruszenia osiągnięcia takiego efektu?

                              —

                              Istnienie wcześniejszego patentu, który już wygasł, obejmującego proces umożliwiający osiągnięcie pożądanego efektu technicznego?

         (1)  Dz.U. L 167, s. 10.


title: Sprawa C-12/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 8 listopada 2018 r. w sprawie T-550/17, Troszczynski / Parlament, wniesione w dniu 7 stycznia 2019 r. przez Mylène Troszczynski

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/20

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 8 listopada 2018 r. w sprawie T-550/17, Troszczynski / Parlament, wniesione w dniu 7 stycznia 2019 r. przez Mylène Troszczynski
      (Sprawa C-12/19 P)
      (2019/C 82/22)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Mylène Troszczynski (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie wyroku wydanego w dniu 8 listopada 2018 r. przez szóstą izbę Sądu Unii Europejskiej (T-550/17).

            W konsekwencji:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 14 czerwca 2017 r. przyjmującej sprawozdanie nr A8-0218/2017 komisji do spraw prawnych dotyczące wniosku o uchylenie immunitetu i przywilejów Mylène Troszczynski, członka Parlamentu Europejskiego;

                  —

                  wydanie orzeczenia co do kwoty, jaka ma zostać przyznana skarżącej z tytułu kosztów postępowania,

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  W przedmiocie badania przez Sąd zarzutu drugiego
                  Sąd nie uznał spornego tweetu Mylène Troszczynski za opinię wydaną w ramach wykonywania przez nią funkcji członka Parlamentu z tego względu, że dotyczył on konkretnego wydarzenia, które miało mieć miejsce we Francji, oraz że nie można go utożsamić z zajęciem ogólnego stanowiska dotyczącego tematów aktualnych lub rozważanych przez Parlament, co stanowi konieczne cechy opinii chronionej przez protokół.
                  Sąd popełnił oczywisty błąd w ocenie, ponieważ:

                              —

                              każdy członek Parlamentu jest wybierany ze swego państwa, reprezentuje swych wyborców i powinien w trakcie jego mandatu utrzymywać z nimi konieczne więzi, odnosząc się w szczególności do faktów, które ich interesują lub ich dotyczą,

                              —

                              zasada nr 2 komunikatu do członków nr 11/2003 nie dokonuje takiego rozróżnienia,

                              —

                              noszenie chust zakrywających całą twarz w przestrzeni publicznej dotyczy elektoratu we Francji, ale także elektoratu we wszystkich państwach Europy, a ten zewnętrzny przejaw przynależności do islamu jest tematem budzącym powszechne zainteresowane, który dotyczy zarówno życia publicznego jak i praw kobiet,

                              —

                              Sąd powinien był zastosować zasady wywodzące się z wyroku Patriciello.

                  2.

                  W przedmiocie badania przez Sąd zarzutu trzeciego
                  Jest bezsporne i przyjęte przez Sąd, że Mylène Troszczynski nie jest autorem spornego tweetu i że usunęła go zaraz po tym, jak się o nim dowiedziała. Sąd twierdzi jednak, że tych dwóch faktów nie należy uwzględniać w celu ustalenia, czy zostały spełnione przesłanki uchylenia immunitetu parlamentarnego.
                  Sąd popełnił oczywisty błąd w ocenie:

                              —

                              poprzez stwierdzenie, że do Parlamentu nie należy uzyskanie wiedzy, czy zarzucane danemu członkowi fakty zostały ustalone, nawet jeśli Parlament bada fakty, przyznając w swej decyzji, że Mylène Troszczynski nie jest autorem tweetu,

                              —

                              w zakresie, w jakim nie przypisuje skutków prawnych niektórym z pism załączonych do sprawozdania komisji do spraw prawnych, czyli fragmentom ustawy z dnia 29 lipca 1881 r., a w szczególności jej art. 42,

                              —

                              w zakresie, w jakim postanowienie odsyłające do sądu karnego z 26 kwietnia 2018 r. stanowi prześladowanie ze strony sędziego wobec wybranego przedstawiciela, a zatem zamiar wyrządzenia mu krzywdy na płaszczyźnie politycznej, a zachowanie takie jest charakterystyczne dla fumus persecutionis.


title: Sprawa C-38/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 28 listopada 2018 r. w sprawie T-161/17, Le Pen / Parlament, wniesione w dniu 21 stycznia 2019 r. przez Marion Le Pen

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/21

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 28 listopada 2018 r. w sprawie T-161/17, Le Pen / Parlament, wniesione w dniu 21 stycznia 2019 r. przez Marion Le Pen
      (Sprawa C-38/19 P)
      (2019/C 82/23)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Marion Anne Perrine, zwana Marine, Le Pen (przedstawiciel: adwokat R. Bosselut)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie wyroku wydanego w dniu 28 listopada 2018 r. przez szóstą izbę Sądu Unii Europejskiej w sprawie T-161/17.

            W związku z tym:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 6 stycznia 2017 r., wydanej na podstawie art. 68 decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego 2009/C 159/01 z dni 19 maja i 9 lipca 2008 r.„ustanawiającej przepisy wykonawcze do Statutu posła do Parlamentu Europejskiego” ze zmianami, stwierdzającej wierzytelność w kwocie 41 554 EUR.

                  —

                  Stwierdzenie nieważności noty debetowej nr 2017-22 z dnia 11 stycznia 2017 r. informującej skarżącą, że stwierdzono względem niej wierzytelność w kwocie 41 554 EUR w związku z decyzją sekretarza generalnego z dnia 6 stycznia 2017 r., że postanowiono odzyskać nienależnie wypłacone kwoty z tytułu zatrudniania asystentów parlamentarnych i zastosować art. 68 przepisów wykonawczych do Statutu posła oraz art. 78, 79 i 80 rozporządzenia finansowego;

                  —

                  Obciążenie Parlamentu całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

                  A –

                  Zarzut oparty na normie porządku publicznego: Naruszenie prawa Unii – Naruszenia prawa – Naruszenie Istotnych wymogów proceduralnych – Naruszenie prawa do obrony
                  Zarzut ten dotyczy braku osobistego wysłuchania skarżącej i braku udostępnienia jej akt, w szczególności sprawozdania OLAF, przez sekretarza generalnego.
                  Prawa wnoszącej odwołanie do obrony zostały naruszone przez Sąd w szczególności w kontekście Karty praw podstawowych Unii oraz art. 6 EKPC.

                  B –

                  Naruszenie prawa Unii – Naruszenia prawa – Naruszenie zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa – Błąd w kwalifikacji charakteru prawnego faktów, przeinaczenie faktów i dowodów
                  Sąd przeinaczył znaczenie materiałów przedstawionych przez wnoszącą odwołanie w załączniku do jej pisma z dnia 14 marca 2016 r., adresowanego do OLAF.
                  Nie sposób utrzymywać, że kwoty wypłacone na podstawie „sztucznej” umowy nie zostały wykorzystane w sposób zgodny z przepisami wykonawczymi do Statutu posła. Nie ma zatem miejsca obejście celu lub charakteru tych środków, nie została też wyrządzona szkoda Parlamentowi.

                  C –

                  Nadużycie władzy – Fumus persecutionis

                  Dyskryminacja, zatajenie dowodów, nielojalność i naruszenie prawa do obrony, których dopuścił się sekretarz generalny Parlamentu wobec wnoszącej odwołanie, stanowią i powinny były stanowić w oczach Sądu „obiektywne, właściwe dla danej sprawy i spójne poszlaki wynika, że decyzja została przyjęta wyłącznie lub w znacznej mierze w celu innym niż wskazany albo w celu obejścia procedury przewidzianej w traktacie dla okoliczności danej sprawy” i wskazują na fumus persecutionis z pokrzywdzeniem wnoszącej odwołanie.


title: Sprawa T-167/13: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Comune di Milano / Komisja Pomoc państwa – Usługi obsługi naziemnej – Wkłady kapitałowe dokonane przez SEA na rzecz Sea Handling – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Pojęcie pomocy – Możliwość przypisania środka państwu – Kryterium inwestora prywatnego – Zasada kontradyktoryjności – Prawo do obrony – Prawo do dobrej administracji – Uzasadnione oczekiwania

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/23

      Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Comune di Milano / Komisja
      (Sprawa T-167/13) (1)

      (Pomoc państwa - Usługi obsługi naziemnej - Wkłady kapitałowe dokonane przez SEA na rzecz Sea Handling - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie pomocy - Możliwość przypisania środka państwu - Kryterium inwestora prywatnego - Zasada kontradyktoryjności - Prawo do obrony - Prawo do dobrej administracji - Uzasadnione oczekiwania)
      (2019/C 82/24)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Comune di Milano (Włochy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci S. Grassani i A. Franchi, a następnie adwokat S. Grassani)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Conte i D. Grespan, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/1225 z dnia 19 grudnia 2012 r. dotyczącej środków przyjętych przez SEA SpA, w postaci podwyższenia kapitału, na rzecz Sea [Handling] SpA [SA.21420 (C 14/10) (ex NN 25/10) (ex CP 175/06)] (Dz.U. 2015, L 201, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Comune di Milano zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowaniem w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.

         (1)  Dz.U. C 129 z 4.5.2013.


title: Sprawa T-498/14: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Deutsche Umwelthilfe/Komisja Dostęp do dokumentów – Dokumenty dotyczące korespondencji wymienionej między Komisją a przedsiębiorstwami i producentami z branży motoryzacyjnej w przedmiocie czynnika chłodniczego R1234yf stosowanego w pojazdach silnikowych – Dokumenty nieujęte w wykazie – Nowy zarzut podniesiony w toku postępowania – Niedopuszczalność – Środek dowodowy nakazujący przedstawienie spornych dokumentów zgodnie z art. 104 regulaminu postępowania – Odstępstwo do zasady kontradyktoryjności – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych – interes publiczny w ujawnieniu informacji – Wyważenie – Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 – Artykuł 6 ust. 1 – Nadrzędny interes publiczny w ujawnieniu informacji dotyczących środowiska lub odnoszących się do emisji do środowiska – Ogólne domniemanie – Częściowa odmowa dostępu – Umorzenie postepowania

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/23

      Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Deutsche Umwelthilfe/Komisja
      (Sprawa T-498/14) (1)

      (Dostęp do dokumentów - Dokumenty dotyczące korespondencji wymienionej między Komisją a przedsiębiorstwami i producentami z branży motoryzacyjnej w przedmiocie czynnika chłodniczego R1234yf stosowanego w pojazdach silnikowych - Dokumenty nieujęte w wykazie - Nowy zarzut podniesiony w toku postępowania - Niedopuszczalność - Środek dowodowy nakazujący przedstawienie spornych dokumentów zgodnie z art. 104 regulaminu postępowania - Odstępstwo do zasady kontradyktoryjności - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych - interes publiczny w ujawnieniu informacji - Wyważenie - Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 - Artykuł 6 ust. 1 - Nadrzędny interes publiczny w ujawnieniu informacji dotyczących środowiska lub odnoszących się do emisji do środowiska - Ogólne domniemanie - Częściowa odmowa dostępu - Umorzenie postepowania)
      (2019/C 82/25)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: DeutscheUmwelthilfe eV (Radolfzell, Niemcy) (przedstawiciele: R. Klinger i R. Geulen, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Clotuche-Duvieusart i J. Vondung, następnie F. Clotuche-Duvieusart i H. Krämer, pełnomocnicy, wpierani przez początkowo R. van der Hout i A. Köhler, następnie R. van der Hout i C. Wagner, adwokaci)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności w części decyzji Komisji GESTDEM 2014/547 z dnia czerwca 2014 potwierdzającej odmowę dostępu do wszystkich dokumentów dotyczących korespondencji między Komisją z jednej strony a przedsiębiorstwami Honeywell i DuPont lub konstruktorami samochodowymi z drugiej strony w okresie od września 2011 do kwietnia 2012 r. oraz od września 2012 r. do końca stycznia 2014 r. w przedmiocie czynnika chłodniczego R1234yf stosowanego w pojazdach silnikowych.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie zostaje umorzone w przedmiocie żądania stwierdzenia nieważności decyzji Komisji GESTDEM 2014/547 z dnia 2 czerwca 2014 r. w zakresie dotyczącym pierwotnie ukrytych części dokumentu nr 34, które zostały następnie upublicznione.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Deutsche Umwelthilfe eV zostaje obciążone kosztami.

         (1)  Dz.U. C 329 z 22.9.2017.


title: Sprawa T-677/14: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 218 r. – Biogaran / Komisja Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w chorobach układu krążenia (oryginalnego, jak również generycznego) – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 i 102 TFUE – Porozumienia mające na celu opóźnienie lub uniemożliwienie wejścia na rynek wersji generycznych peryndoprylu – Udział spółki zależnej w naruszeniu popełnionym przez jej spółkę dominującą – Przypisanie naruszenia – Odpowiedzialność solidarna – Górna granica grzywny

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/24

      Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 218 r. – Biogaran / Komisja
      (Sprawa T-677/14) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w chorobach układu krążenia (oryginalnego, jak również generycznego) - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 i 102 TFUE - Porozumienia mające na celu opóźnienie lub uniemożliwienie wejścia na rynek wersji generycznych peryndoprylu - Udział spółki zależnej w naruszeniu popełnionym przez jej spółkę dominującą - Przypisanie naruszenia - Odpowiedzialność solidarna - Górna granica grzywny)
      (2019/C 82/26)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Biogaran (Colombes, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. Reymond, O. de Juvigny i J. Jourdan)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Castilla Contreras, T. Vecchi i B. Mongin, a następnie F. Castilla Contreras, B. Mongin i C. Vollrath, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 4955 final z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 101 i 102 TFUE [sprawa AT.39612 – Peryndopryl (Servier)] w zakresie, w jakim dotyczy ona strony skarżącej, oraz, tytułem żądania ewentualnego, wniosek o uchylenie lub obniżenie grzywny, która została na nią nałożona na mocy tej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Spółka Biogaran zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 395 z 10.11.2014.


title: Sprawa T-679/14: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Teva UK i in. / Komisja Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w chorobach układu krążenia (oryginalnego, jak również generycznego) – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Zasada bezstronności – Zasięgnięcie opinii Komitetu Doradczego ds. Praktyk Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominującej – Polubowne rozstrzyganie sporów patentowych i sporów dotyczących wyłącznego zakupu – Potencjalna konkurencja – Ograniczenie konkurencji ze względu na cel – Zachowanie równowagi pomiędzy prawem konkurencji a prawem patentowym – Warunki wyłączenia określone w art. 101 ust. 3 TFUE – Grzywny

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/25

      Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Teva UK i in. / Komisja
      (Sprawa T-679/14) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w chorobach układu krążenia (oryginalnego, jak również generycznego) - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Zasada bezstronności - Zasięgnięcie opinii Komitetu Doradczego ds. Praktyk Ograniczających Konkurencję i Pozycji Dominującej - Polubowne rozstrzyganie sporów patentowych i sporów dotyczących wyłącznego zakupu - Potencjalna konkurencja - Ograniczenie konkurencji ze względu na cel - Zachowanie równowagi pomiędzy prawem konkurencji a prawem patentowym - Warunki wyłączenia określone w art. 101 ust. 3 TFUE - Grzywny)
      (2019/C 82/27)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Teva UK Ltd (West Yorkshire, Zjednoczone Królestwo), Teva Pharmaceuticals Europe BV (Utrecht, Niderlandy), Teva Pharmaceutical Industries Ltd (Jerozolima, Izrael) (przedstawiciele: adwokaci D. Tayar i A. Richard)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Castilla Contreras, T. Vecchi i B. Mongin, a następnie F. Castilla Contreras, B. Mongin i C. Vollrath, pełnomocnicy, wspierani przez G. Peretza, barrister)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: European Generic medicines Association AISBL (EGA) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. P. Brankin, solicitor i adwokat E. Wijckmans)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE – podniesione tytułem głównym – żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 4955 final z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 101 i 102 TFUE [sprawa AT.39612 – Peryndopryl (Servier)] w zakresie, w jakim dotyczy ona strony skarżącej – oraz podniesione tytułem ewentualnym – żądanie obniżenia grzywny, która została na nią nałożona na mocy tej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Teva UK Ltd, Teva Pharmaceuticals Europe BV i Teva Pharmaceutical Industries Ltd pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  European Generic medicines Association AISBL (EGA) pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 409 z 17.11.2014.


title: Sprawa T-680/14: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Lupin / Komisja Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w chorobach układu krążenia (oryginalnego, jak również generycznego) – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Polubowne rozstrzyganie sporów patentowych – Porozumienie o nabyciu technologii – Ograniczenie konkurencji ze względu na cel – Zachowanie równowagi pomiędzy prawem konkurencji a prawem patentowym – Grzywny

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/26

      Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Lupin / Komisja
      (Sprawa T-680/14) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w chorobach układu krążenia (oryginalnego, jak również generycznego) - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Polubowne rozstrzyganie sporów patentowych - Porozumienie o nabyciu technologii - Ograniczenie konkurencji ze względu na cel - Zachowanie równowagi pomiędzy prawem konkurencji a prawem patentowym - Grzywny)
      (2019/C 82/28)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Lupin Ltd (Maharasztra, Indie) (przedstawiciele: początkowo M. Pullen, R. Fawcett-Feuillette, solicitors, M. Hoskins, QC, V. Wakefield, barrister i M. Boles, solicitor, następnie M. Hoskins, V. Wakefield, M. Boles, K. Vernon i S. Smith, solicitors, a wreszcie M. Hoskins, V. Wakefield, S. Smith i C. Wall, solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Castilla Contreras, B. Mongin i T. Vecchi, a następnie F. Castilla Contreras, B. Mongin i C. Vollrath, pełnomocnicy, wspierani przez B. Raymenta, barrister)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C(2014) 4955 final z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 101 i 102 TFUE [sprawa AT.39612 – Peryndopryl (Servier)] w zakresie, w jakim dotyczy ona strony skarżącej oraz podniesione tytułem ewentualnym żądanie uchylenia grzywny, która została na nią nałożona na mocy tej decyzji lub obniżenia jej kwoty.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Lupin Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 439 z 8.12.2014.


title: Sprawa T-682/14: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Mylan Laboratories i Mylan / Komisja Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w leczeniu chorób układu krążenia (w wersji oryginalnej i generycznej) – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 i 102 TFUE – Porozumienie w sprawie polubownego rozstrzygania sporów patentowych – Potencjalna konkurencja – Ograniczenie konkurencji ze względu na cel – Pogodzenie prawa konkurencji z prawem patentowym – Przypisanie zachowania noszącego znamiona naruszenia – Grzywny

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/26

      Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Mylan Laboratories i Mylan / Komisja
      (Sprawa T-682/14) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w leczeniu chorób układu krążenia (w wersji oryginalnej i generycznej) - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 i 102 TFUE - Porozumienie w sprawie polubownego rozstrzygania sporów patentowych - Potencjalna konkurencja - Ograniczenie konkurencji ze względu na cel - Pogodzenie prawa konkurencji z prawem patentowym - Przypisanie zachowania noszącego znamiona naruszenia - Grzywny)
      (2019/C 82/29)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Mylan Laboratories Ltd. (Hyderabad, Indie) i Mylan Inc. (Canonsburg, Pensylwania, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: S. Kon, C. Firth i C. Humpe, solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Castilla Contreras, T. Vecchi i B. Mongin, następnie F. Castilla Contreras, B. Mongin i C. Vollrath, pełnomocnicy, wspierani przez S. Kingston, barrister)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające, tytułem głównym, do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 4955 wersja ostateczna z dnia 9 lipca 2014 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 i 102 TFUE [sprawa AT.39612 Peryndopryl (Servier)] w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących i, tytułem ewentualnym, do stwierdzenia nieważności grzywny nałożonej na skarżące na mocy rzeczonej decyzji, względnie obniżenia jej wysokości.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Mylan Laboratories Ltd. i Mylan, Inc. zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 431 z 1.12.2014.


title: Sprawa T-684/14: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Krka / Komisja Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w chorobach układu krążenia (oryginalnego, jak również generycznego) – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Polubowne rozstrzyganie sporów patentowych – Umowa licencyjna – Umowa o nabycie technologii – Ograniczenie konkurencji ze względu na cel – Ograniczenie konkurencji ze względu na skutek – Zachowanie równowagi pomiędzy prawem konkurencji a prawem patentowym

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/27

      Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Krka / Komisja
      (Sprawa T-684/14) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w chorobach układu krążenia (oryginalnego, jak również generycznego) - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Polubowne rozstrzyganie sporów patentowych - Umowa licencyjna - Umowa o nabycie technologii - Ograniczenie konkurencji ze względu na cel - Ograniczenie konkurencji ze względu na skutek - Zachowanie równowagi pomiędzy prawem konkurencji a prawem patentowym)
      (2019/C 82/30)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Krka Tovarna Zdravil d.d. (Novo Mesto, Słowenia) (przedstawiciele: T. Ilešič i M. Kocmut, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castilla Contreras, B. Mongin i C. Vollrath, pełnomocnicy, wspierani przez D. Baileya, barrister)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C(2014) 4955 final z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 101 i 102 TFUE [sprawa AT.39612 – Peryndopryl (spółka Servier)] w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność art. 4 decyzji Komisji Europejskiej C(2014) 4955 final z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 101 i 102 TFUE [sprawa AT.39612 – Peryndopryl (spółka Servier)] w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła w nim, że Krka Tovarna Zdravil d.d. uczestniczyła w porozumieniach, o których mowa w tym artykule.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność art. 7 ust. 4 lit. a) decyzji C(2014) 4955 final.

                  3)

                  Stwierdza się nieważność art. 8 i 9 decyzji C(2014) 4955 final w zakresie, w jakim dotyczą Krka Tovarna Zdravil.

                  4)

                  Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 431 z 1.12.2014.


title: Sprawa T-691/14: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Servier i in./Komisja Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Nadużycie pozycji dominującej – Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w chorobach układu krążenia (oryginalnego, jak również generycznego) – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 i 102 TFUE – Zasada bezstronności – Zasięgnięcie opinii komitetu doradczego ds. praktyk ograniczających konkurencję i pozycji dominującej – Prawo do skutecznego środka prawnego – Krótki termin na wniesienie skargi w kontekście długości zaskarżonej decyzji – Porozumienia w sprawie polubownego rozstrzygania sporów patentowych – Umowy licencyjne – Umowy w sprawie nabywania technologii – Porozumienie w sprawie wyłącznego zakupu – Potencjalna konkurencja – Ograniczenie konkurencji ze względu na cel – Ograniczenie konkurencji ze względu na skutek – Pogodzenie prawa konkurencji z prawem patentowym – Uznanie za odrębne naruszenia lub za jednolite naruszenie – Określenie rynku właściwego w zakresie cząsteczki odnośnego produktu leczniczego – Grzywny – Zbieg grzywien na podstawie art. 101 i 102 TFUE – Zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar – Wartość sprzedaży – Sposób obliczenia w przypadku zbiegu naruszeń na tych samych rynkach

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/28

      Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Servier i in./Komisja
      (Sprawa T-691/14) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Nadużycie pozycji dominującej - Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w chorobach układu krążenia (oryginalnego, jak również generycznego) - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 i 102 TFUE - Zasada bezstronności - Zasięgnięcie opinii komitetu doradczego ds. praktyk ograniczających konkurencję i pozycji dominującej - Prawo do skutecznego środka prawnego - Krótki termin na wniesienie skargi w kontekście długości zaskarżonej decyzji - Porozumienia w sprawie polubownego rozstrzygania sporów patentowych - Umowy licencyjne - Umowy w sprawie nabywania technologii - Porozumienie w sprawie wyłącznego zakupu - Potencjalna konkurencja - Ograniczenie konkurencji ze względu na cel - Ograniczenie konkurencji ze względu na skutek - Pogodzenie prawa konkurencji z prawem patentowym - Uznanie za odrębne naruszenia lub za jednolite naruszenie - Określenie rynku właściwego w zakresie cząsteczki odnośnego produktu leczniczego - Grzywny - Zbieg grzywien na podstawie art. 101 i 102 TFUE - Zasada ustawowej określoności czynów zabronionych i kar - Wartość sprzedaży - Sposób obliczenia w przypadku zbiegu naruszeń na tych samych rynkach)
      (2019/C 82/31)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Servier SAS (Suresnes, Francja), Servier Laboratories Ltd (Wexham, Zjednoczone Królestwo), Laboratoires Servier SAS (Suresnes) (przedstawiciele: początkowo I.S. Forrester, QC, J. Killick, barrister, O. de Juvigny, adwokat, i M. Utges Manley, solicitor, następnie J. Killick, O. de Juvigny, M. Utges Manley, J. Jourdan i T. Reymond, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo T. Christoforou, B. Mongin, C. Vollrath, F. Castilla Contreras i T. Vecchi, następnie T. Christoforou, B. Mongin, C. Vollrath, F. Castilla Contreras i J. Norris-Usher, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: European Federation of Pharmaceutical Industries and Associations (EFPIA) (Genewa, Szwajcaria) (przedstawiciele: F. Carlin, barrister, N. Niejahr i C. Paillard, adwokaci)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie mające na celu przede wszystkim stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2014) 4955 final z dnia 9 lipca 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 i 102 TFUE [sprawa AT.39612 – Peryndopryl (Servier)], w zakresie w jakim dotyczy skarżących, i pomocniczo obniżenie nałożonej na nie w tej decyzji kwoty grzywny.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność art. 4 decyzji Komisji C(2014) 4955 final z dnia 9 lipca 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 i 102 TFUE [sprawa AT.39612 – Peryndopryl (Servier)] w zakresie, w jakim Komisja stwierdza w nim udział Servier SAS i Laboratoires Servier SAS w porozumieniach wskazanych w tym artykule.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność art. 6 decyzji C(2014) 4955 final.

                  3)

                  Stwierdza się nieważność art. 7 ust. 4 lit. b) i ust. 6 decyzji C(2014) 4955 final.

                  4)

                  Kwota grzywny nałożonej na Servier i Laboratoires Servier z tytułu naruszenia wskazanego w art. 2 decyzji C(2014) 4955 final, która to kwota wynika z art. 7 ust. 2 lit. b) tej decyzji, zostaje ustalona na poziomie 55 385 190 EUR.

                  5)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  6)

                  Servier, Servier Laboratories Ltd i Laboratoires Servier, z jednej strony, oraz Komisja Europejska, z drugiej strony, pokrywają własne koszty.

                  7)

                  European Federation of Pharmaceutical Industries and Associations (EFPIA) pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 462 z 22.12.2014.


title: Sprawa T-705/14: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Unichem Laboratories / Komisja Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w chorobach układu krążenia (oryginalnego, jak również generycznego) – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Porozumienie w sprawie polubownego rozstrzygania sporów patentowych – Właściwość miejscowa Komisji – Przypisanie noszącego znamiona naruszenia zachowania – Postępowanie administracyjne – Ochrona poufności informacji wymienianych między adwokatem i klientem – Potencjalna konkurencja – Ograniczenie konkurencji ze względu na cel – Obiektywna konieczność ograniczenia – Zachowanie równowagi pomiędzy prawem konkurencji a prawem patentowym – Warunki wyłączenia określone w art. 101 ust. 3 TFUE – Grzywny

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/30

      Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2018 r. – Unichem Laboratories / Komisja
      (Sprawa T-705/14) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek peryndoprylu, leku stosowanego w chorobach układu krążenia (oryginalnego, jak również generycznego) - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Porozumienie w sprawie polubownego rozstrzygania sporów patentowych - Właściwość miejscowa Komisji - Przypisanie noszącego znamiona naruszenia zachowania - Postępowanie administracyjne - Ochrona poufności informacji wymienianych między adwokatem i klientem - Potencjalna konkurencja - Ograniczenie konkurencji ze względu na cel - Obiektywna konieczność ograniczenia - Zachowanie równowagi pomiędzy prawem konkurencji a prawem patentowym - Warunki wyłączenia określone w art. 101 ust. 3 TFUE - Grzywny)
      (2019/C 82/33)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Unichem Laboratories Ltd (Bombaj, Indie) (przedstawiciele: S. Mobley, K. Shaw, K. Cousins, M. Healy, H. Sheraton i E. Batchelor, sollicitors)

         Strona pozwana: KomisjaEuropejska przedstawiciele: początkowo F. Castilla Contreras, T. Vecchi i B. Mongin, następnie F. Castilla Contreras, B. Mongin i C. Vollrath, pełnomocnicy, wspierani przez S. Kingston, barrister)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 4955 final z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 101 i 102 TFUE [sprawa AT.39612 – Peryndopryl (spółka Servier)] w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej oraz, tytułem żądania ewentualnego, uchylenia lub obniżenia kwoty grzywny nałożonej na nią w tej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Unichem Laboratories Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 448 z 15.12.2014.


title: Sprawa T-827/14: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Deutsche Telekom / Komisja Konkurencja – Nadużycie pozycji dominującej – Słowacki rynek szerokopasmowych usług telekomunikacyjnych – Dostęp przedsiębiorstw trzecich do „pętli lokalnej” operatora zasiedziałego na rynku – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 102 TFUE i art. 54 porozumienia EOG – Jednolite i ciągłe naruszenie – Pojęcie nadużycia – Odmowa dostępu – Zaniżanie marży – Obliczenie zaniżania marży – Kryterium równie skutecznego konkurenta – Prawo do obrony – Przypisanie spółce dominującej naruszenia popełnionego przez spółkę zależną – Decydujący wpływ spółki dominującej na politykę handlową spółki zależnej – Rzeczywiste wywieranie – Ciężar dowodu – Obliczanie kwoty grzywny – Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. – Odrębna grzywna nałożona wyłącznie na spółkę dominującą z tytułu powrotu do naruszenia i zastosowania mnożnika w celu zapewnienia skutku odstraszającego

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/30

      Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Deutsche Telekom / Komisja
      (Sprawa T-827/14) (1)

      (Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Słowacki rynek szerokopasmowych usług telekomunikacyjnych - Dostęp przedsiębiorstw trzecich do „pętli lokalnej” operatora zasiedziałego na rynku - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 102 TFUE i art. 54 porozumienia EOG - Jednolite i ciągłe naruszenie - Pojęcie nadużycia - Odmowa dostępu - Zaniżanie marży - Obliczenie zaniżania marży - Kryterium równie skutecznego konkurenta - Prawo do obrony - Przypisanie spółce dominującej naruszenia popełnionego przez spółkę zależną - Decydujący wpływ spółki dominującej na politykę handlową spółki zależnej - Rzeczywiste wywieranie - Ciężar dowodu - Obliczanie kwoty grzywny - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. - Odrębna grzywna nałożona wyłącznie na spółkę dominującą z tytułu powrotu do naruszenia i zastosowania mnożnika w celu zapewnienia skutku odstraszającego)
      (2019/C 82/34)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Deutsche Telekom AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Apel i D. Schroeder)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (M. Kellerbauer, L. Malferrari, C. Vollrath i L. Wildpanner, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Slovanet, a.s. (Bratysława, Słowacja) (przedstawiciel: adwokat P. Tisaj)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie – tytułem głównym – stwierdzenia nieważności w całości lub w części dotyczącej skarżącej decyzji Komisji C(2014) 7465 final z dnia 15 października 2014 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39523 – Slovak Telekom), sprostowanej decyzją Komisji C(2014) 10119 final z dnia 16 grudnia 2014 r., a także decyzją Komisji C(2015) 2484 final z dnia 17 kwietnia 2015 r., oraz – tytułem ewentualnym – uchylenia lub obniżenia grzywien nałożonych na skarżącą we wspomnianej decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 2 lit. d) decyzji Komisji C(2014) 7465 final z dnia 15 października 2014 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39523 – Slovak Telekom) w zakresie, w jakim stanowi on, że w okresie od 12 sierpnia do 31 grudnia 2005 r. Deutsche Telekom AG stosowała nieuczciwe ceny, które nie pozwalały równie skutecznemu przedsiębiorcy działającemu w oparciu o hurtowy dostęp do uwolnionych pętli lokalnych Slovak Telekom, a.s. powielić oferowanych przez Slovak Telekom usług detalicznych bez poniesienia straty.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność art. 2 decyzji C(2014) 7465 final w zakresie, w jakim ustala on wysokość grzywny nałożonej solidarnie na Deutsche Telekom na 38 838 000 EUR, a wysokość grzywny nałożonej wyłącznie na Deutsche Telekom na 31 070 000 EUR.

                  3)

                  Wysokość grzywny nałożonej solidarnie na Deutsche Telekom ustala się na 38 061 963 EUR, a wysokość grzywny nałożonej wyłącznie na Deutsche Telekom na 19 030 981 EUR.

                  4)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  5)

                  Deutsche Telekom pokrywa cztery piąte własnych kosztów, cztery piąte kosztów poniesionych przez Komisję Europejską i cztery piąte kosztów poniesionych przez Slovanet, a.s.

                  6)

                  Komisja pokrywa jedną piątą własnych kosztów i jedną piątą kosztów poniesionych przez Deutsche Telekom.

                  7)

                  Slovanet, a.s pokrywa jedną piątą własnych kosztów.

         (1)  Dz.U. C 96 z 23.3.2015.


title: Sprawa T-851/14: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Slovak Telekom / Komisja Konkurencja – Nadużycie pozycji dominującej – Słowacki rynek szerokopasmowych usług telekomunikacyjnych – Dostęp przedsiębiorstw trzecich do „pętli lokalnej” operatora zasiedziałego na rynku – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 102 TFUE i art. 54 porozumienia EOG – Jednolite i ciągłe naruszenie – Pojęcie nadużycia – Odmowa dostępu – Zaniżanie marży – Obliczenie zaniżania marży – Kryterium równie skutecznego konkurenta – Prawo do obrony – Przypisanie spółce dominującej naruszenia popełnionego przez spółkę zależną – Decydujący wpływ spółki dominującej na politykę handlową spółki zależnej – Rzeczywiste wywieranie – Ciężar dowodu – Obliczanie kwoty grzywny – Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r.

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/32

      Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Slovak Telekom / Komisja
      (Sprawa T-851/14) (1)

      (Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Słowacki rynek szerokopasmowych usług telekomunikacyjnych - Dostęp przedsiębiorstw trzecich do „pętli lokalnej” operatora zasiedziałego na rynku - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 102 TFUE i art. 54 porozumienia EOG - Jednolite i ciągłe naruszenie - Pojęcie nadużycia - Odmowa dostępu - Zaniżanie marży - Obliczenie zaniżania marży - Kryterium równie skutecznego konkurenta - Prawo do obrony - Przypisanie spółce dominującej naruszenia popełnionego przez spółkę zależną - Decydujący wpływ spółki dominującej na politykę handlową spółki zależnej - Rzeczywiste wywieranie - Ciężar dowodu - Obliczanie kwoty grzywny - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r.)
      (2019/C 82/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Slovak Telekom (Bratysława, Słowacja) (przedstawiciele: adwokat D. Geradin, R. O’Donoghue, QC)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo M. Farley, L. Malferrari i G. Koleva, następnie M. Farley, M. Kellerbauer, L. Malferrari i C. Vollrath, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Slovanet, a.s. (Bratysława, Słowacja) (przedstawiciel: adwokat P. Tisaj)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie – tytułem głównym – stwierdzenia nieważności w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej, decyzji Komisji C(2014) 7465 final z dnia 15 października 2014 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39523 – Slovak Telekom), sprostowanej decyzją Komisji C(2014) 10119 final z dnia 16 grudnia 2014 r., a także decyzją Komisji C(2015) 2484 final z dnia 17 kwietnia 2015 r., oraz – tytułem ewentualnym – uchylenia lub obniżenia grzywien nałożonych na skarżącą.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 2 lit. d) decyzji Komisji C(2014) 7465 final z dnia 15 października 2014 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39523 – Slovak Telekom) w zakresie, w jakim stanowi on, że w okresie od 12 sierpnia do 31 grudnia 2005 r. Slovak Telekom, a.s. stosowała nieuczciwe ceny, które nie pozwalały równie skutecznemu przedsiębiorcy działającemu w oparciu o hurtowy dostęp do jej uwolnionych pętli lokalnych powielić oferowanych przez nią usług detalicznych bez poniesienia straty.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność art. 2 decyzji C(2014) 7465 final w zakresie, w jakim ustala on wysokość grzywny nałożonej solidarnie na Slovak Telekom na 38 838 000 EUR.

                  3)

                  Wysokość grzywny nałożonej solidarnie na Slovak Telekom ustala się na 38 061 963 EUR.

                  4)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  5)

                  Slovak Telekom pokrywa cztery piąte własnych kosztów, cztery piąte kosztów poniesionych przez Komisję Europejską i cztery piąte kosztów poniesionych przez Slovanet, a.s.

                  6)

                  Komisja pokrywa jedną piątą własnych kosztów i jedną piątą kosztów poniesionych przez Slovak Telekom.

                  7)

                  Slovanet, a.s pokrywa jedną piątą własnych kosztów.

         (1)  Dz.U. C 127 z 20.4.2015.


title: Sprawa T-111/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Ryanair i Airport Marketing Services / Komisja Pomoc państwa – Porozumienia zawarte przez związek celowy portów lotniczych Charente z Ryanairem i jego spółką zależną Airport Marketing Services – Usługi portu lotniczego – Usługi marketingowe – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Pojęcie pomocy państwa – Możliwość przypisania państwu – Izba handlowo-przemysłowa – Korzyść – Kryterium prywatnego inwestora – Odzyskanie pomocy – Artykuł 41 karty praw podstawowych – Prawo dostępu do akt – Prawo do bycia wysłuchanym

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/33

      Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Ryanair i Airport Marketing Services / Komisja
      (Sprawa T-111/15) (1)

      (Pomoc państwa - Porozumienia zawarte przez związek celowy portów lotniczych Charente z Ryanairem i jego spółką zależną Airport Marketing Services - Usługi portu lotniczego - Usługi marketingowe - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie pomocy państwa - Możliwość przypisania państwu - Izba handlowo-przemysłowa - Korzyść - Kryterium prywatnego inwestora - Odzyskanie pomocy - Artykuł 41 karty praw podstawowych - Prawo dostępu do akt - Prawo do bycia wysłuchanym)
      (2019/C 82/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia), Airport Marketing Services Ltd (Dublin) (przedstawiciele: adwokaci G. Berrisch, E. Vahida, I.G. Metaxas-Maranghidis, i B. Byrne, solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i S. Noë, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/1226 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.33963 (2012/C) (ex 2012/NN) wdrożonej przez Francję na rzecz izby handlowo-przemysłowej w Angoulême oraz przedsiębiorstw SNC-Lavalin, Ryanair i Airport Marketing Services (Dz.U. 2015, L 201, s. 48).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Ryanair DAC i Airport Marketing Services Ltd zostają obciążone własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 178 z 1.6.2015.


title: Sprawa T-165/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Ryanair i Airport Marketing Services / Komisja Pomoc państwa – Porozumienia zawarte przez izbę handlowo-przemysłową w Pau-Béarn z Ryanairem i jego spółką zależną Airport Marketing Services – Usługi portu lotniczego – Usługi marketingowe – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Pojęcie pomocy państwa – Możliwość przypisania państwu – Izba handlowo-przemysłowa – Korzyść – Kryterium prywatnego inwestora – Odzyskanie pomocy – Artykuł 41 karty praw podstawowych – Prawo dostępu do akt – Prawo do bycia wysłuchanym

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/34

      Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Ryanair i Airport Marketing Services / Komisja
      (Sprawa T-165/15) (1)

      (Pomoc państwa - Porozumienia zawarte przez izbę handlowo-przemysłową w Pau-Béarn z Ryanairem i jego spółką zależną Airport Marketing Services - Usługi portu lotniczego - Usługi marketingowe - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie pomocy państwa - Możliwość przypisania państwu - Izba handlowo-przemysłowa - Korzyść - Kryterium prywatnego inwestora - Odzyskanie pomocy - Artykuł 41 karty praw podstawowych - Prawo dostępu do akt - Prawo do bycia wysłuchanym)
      (2019/C 82/37)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia), Airport Marketing Services Ltd (Dublin) (przedstawiciele: adwokaci G. Berrisch, E. Vahida, I.G. Metaxas-Maranghidis, i B. Byrne, solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i S. Noë, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/1227 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.22614 (C 53/07) wdrożonej przez Francję na rzecz Izby Handlowo-Przemysłowej w Pau-Béarn, Ryanair, Airport Marketing Services i Transavia (Dz.U. 2015, L 201, s. 109).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Ryanair DAC i Airport Marketing Services Ltd zostają obciążone własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 228 z 13.7.2015.


title: Sprawa T-284/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – AlzChem/Komisja Pomoc państwa – Przemysł chemiczny – Decyzja o kontynuowaniu działalności przez przedsiębiorstwo w trakcie postępowania upadłościowego – Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa – Skarga o stwierdzenie nieważności – Indywidualne oddziaływanie – Dopuszczalność – Pojęcie pomocy państwa – Korzyść – Kryterium prywatnego wierzyciela – Możliwość przypisania państwu – Obowiązek uzasadnienia

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/34

      Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – AlzChem/Komisja
      (Sprawa T-284/15) (1)

      (Pomoc państwa - Przemysł chemiczny - Decyzja o kontynuowaniu działalności przez przedsiębiorstwo w trakcie postępowania upadłościowego - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa - Skarga o stwierdzenie nieważności - Indywidualne oddziaływanie - Dopuszczalność - Pojęcie pomocy państwa - Korzyść - Kryterium prywatnego wierzyciela - Możliwość przypisania państwu - Obowiązek uzasadnienia)
      (2019/C 82/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: AlzChem AG (Trostberg, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo P. Alexiadis, solicitor, A. Borsos oraz I. Georgiopoulos, adwokaci, a następnie P. Alexiadis, A. Borsos, E. Kazili, P. Oravec i K. Csach, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Conte i L. Armati, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik); oraz Fortischem a.s. (Nováky, Słowacja) (przedstawiciele: C. Arhold, P. Hodál i M. Staroň, adwokaci)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności art. 2 decyzji Komisji Europejskiej (UE) 2015/1826 z dnia 15 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.33797 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2011/CP) przyznanej przez Słowację na rzecz NCHZ (Dz.U. 2015, L 269, s. 71).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność art. 2 decyzji Komisji Europejskiej (UE) 2015/1826 z dnia 15 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.33797 (2013/C) (ex 2013/NN) (ex 2011/CP) przyznanej przez Słowację na rzecz NCHZ.

                  2)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez AlzChem AG.

                  3)

                  Republika Słowacka i Fortischem a.s. pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015 r.


title: Sprawa T-558/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Iran Insurance / Rada Odpowiedzialność pozaumowna – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające podjęte wobec Iranu – Zamrożenie środków finansowych – Umieszczenie i utrzymanie nazwy strony skarżącej w wykazach osób i podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające – Szkoda majątkowa – Krzywda

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/35

      Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Iran Insurance / Rada
      (Sprawa T-558/15) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu - Zamrożenie środków finansowych - Umieszczenie i utrzymanie nazwy strony skarżącej w wykazach osób i podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające - Szkoda majątkowa - Krzywda)
      (2019/C 82/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Iran Insurance Company (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat D. Luff)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i M. Bishop, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Ronkes Agerbeek i R. Tricot, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 268 TFUE, zasądzenia odszkodowania za szkodę i zadośćuczynienia za krzywdę, jakie miały zostać wyrządzone skarżącej w następstwie przyjęcia decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. 2010, L 281, s. 81), rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. 2010, L 281, s. 1), decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2011, L 319, s. 71), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 (Dz.U. 2011, L 319, s. 11), a także rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. 2012, L 88, s. 1), na mocy których nazwę skarżącej umieszczono i utrzymano w wykazach osób i podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Iran Insurance Company pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.


title: Sprawa T-559/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Post Bank Iran / Rada Odpowiedzialność pozaumowna – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające podjęte wobec Iranu – Zamrożenie środków finansowych – Umieszczenie i pozostawienie nazwy strony skarżącej w wykazie osób i podmiotów, w odniesieniu do których mają zastosowanie środki ograniczające – Krzywda

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/36

      Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Post Bank Iran / Rada
      (Sprawa T-559/15) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu - Zamrożenie środków finansowych - Umieszczenie i pozostawienie nazwy strony skarżącej w wykazie osób i podmiotów, w odniesieniu do których mają zastosowanie środki ograniczające - Krzywda)
      (2019/C 82/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Post Bank Iran (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat D. Luff)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i M. Bishop, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Ronkes Agerbeek i R. Tricot, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 268 TFUE, zmierzające do uzyskania naprawienia szkody, jaką skarżący miał ponieść w następstwie przyjęcia decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. 2010, L 281, s. 81), rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. 2010, L 281, s. 1), decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2011, L 319, s. 71), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2011, L 319, s. 11) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. 2012, L 88, s. 1; sprostowanie Dz.U. 2012, L 332, s. 31), na mocy których nazwa skarżącego została umieszczona i pozostawiona w wykazach osób i podmiotów, w odniesieniu do których miały zastosowanie środki ograniczające

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Post Bank Iran pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.


title: Sprawa T-591/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Transavia Airlines / Komisja Pomoc państwa – Umowa o świadczenie usług portu lotniczego i o świadczenie usług marketingowych – Porozumienie zawarte przez izbę handlowo-przemysłową w Pau-Béarn z Transavią – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Pojęcie pomocy państwa – Możliwość przypisania państwu – Izba handlowo-przemysłowa – Korzyść – Kryterium inwestora prywatnego – Odzyskanie pomocy – Artykuł 41 karty praw podstawowych – Prawo dostępu do akt – Prawo do bycia wysłuchanym

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/37

      Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Transavia Airlines / Komisja
      (Sprawa T-591/15) (1)

      (Pomoc państwa - Umowa o świadczenie usług portu lotniczego i o świadczenie usług marketingowych - Porozumienie zawarte przez izbę handlowo-przemysłową w Pau-Béarn z Transavią - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie pomocy państwa - Możliwość przypisania państwu - Izba handlowo-przemysłowa - Korzyść - Kryterium inwestora prywatnego - Odzyskanie pomocy - Artykuł 41 karty praw podstawowych - Prawo dostępu do akt - Prawo do bycia wysłuchanym)
      (2019/C 82/41)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Transavia Airlines CV (Schiphol, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci R. Elkerbout i M. Baneke)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i S. Noë, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/1227 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.22614 (C 53/07) wdrożonej przez Francję na rzecz Izby Handlowo-Przemysłowej w Pau-Béarn, Ryanair, Airport Marketing Services i Transavia (Dz.U. 2015, L 201, s. 109).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Transavia Airlines CV zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 398 z 30.11.2015.


title: Sprawa T-630/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Scandlines Danmark i Scandlines Deutschland/Komisja Pomoc państwa – Finansowanie publiczne stałego połączenia drogowo-kolejowego przez cieśninę Fehmarn – Pomoc indywidualna – Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń – Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa i uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym – Pojęcie pomocy państwa – Naruszenie konkurencji i wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi – Warunki zgodności – Pomoc przeznaczona na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania – Konieczność pomocy – Skutek zachęcający – Proporcjonalność pomocy – Poważne trudności uzasadniające wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego – Obowiązek uzasadnienia – Komunikat dotyczący pomocy państwa przeznaczonej na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/37

      Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Scandlines Danmark i Scandlines Deutschland/Komisja
      (Sprawa T-630/15) (1)

      (Pomoc państwa - Finansowanie publiczne stałego połączenia drogowo-kolejowego przez cieśninę Fehmarn - Pomoc indywidualna - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa i uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie pomocy państwa - Naruszenie konkurencji i wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi - Warunki zgodności - Pomoc przeznaczona na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania - Konieczność pomocy - Skutek zachęcający - Proporcjonalność pomocy - Poważne trudności uzasadniające wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego - Obowiązek uzasadnienia - Komunikat dotyczący pomocy państwa przeznaczonej na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania)
      (2019/C 82/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Scandlines Danmark ApS (Kopenhaga, Dania) i Scandlines Deutschland GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo L. Sandberg-Mørch i M.-E. Vitali, następnie L. Sandberg-Mørch, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati, L. Flynn i S. Noë, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający żądania strony skarżącej: Naturschutzbund Deutschland (NABU) eV (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciel: T. Hohmuth, adwokat) i Föreningen Svensk Sjöfart (Göteborg, Szwecja) (przedstawiciele: L. Sandberg-Mørch i J. Buendía Sierra, adwokaci)

         Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Królestwo Danii (przedstawiciele: początkowo C. Thorning, a następnie J. Nymann-Lindegren, pełnomocnicy, wspierani przez R. Holdgaarda, adwokata)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2015) 5023 final z dnia 23 lipca 2015 r. dotyczącej pomocy państwa SA.39078 (2014/N) (Dania) przeznaczonej na finansowanie projektu stałego połączenia drogowo-kolejowego przez cieśninę Fehmarn (Dz.U. 2015, C 325, s. 5).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2015) 5023 final z dnia 23 lipca 2015 r. dotyczącej pomocy państwa SA.39078 (2014/N) (Dania) przeznaczonej na finansowanie projektu stałego połączenia drogowo-kolejowego przez cieśninę Fehmarn (Dz.U. 2015, C 325, s. 5) w zakresie, w jakim Komisja postanowiła nie podnosić zastrzeżeń odnośnie do środków przyznanych przez Królestwo Danii na rzecz Femern A/S na zaplanowanie, budowę i eksploatację stałego połączenia drogowo-kolejowego przez cieśninę Fehmarn.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Komisja zostaje obciążona, poza własnymi kosztami postępowania, również kosztami poniesionymi przez Scandlines Danmark ApS i Scandlines Deutschland GmbH.

                  4)

                  Królestwo Danii, Föreningen Svensk Sjöfart i Naturschutzbund Deutschland (NABU) eV pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Sprawa T-631/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Stena Line Scandinavia/Komisja Pomoc państwa – Finansowanie publiczne stałego połączenia drogowo-kolejowego przez cieśninę Fehmarn – Pomoc indywidualna – Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń – Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa i uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym – Pojęcie pomocy państwa – Naruszenie konkurencji i wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi – Warunki zgodności – Pomoc przeznaczona na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania – Konieczność pomocy – Skutek zachęcający – Proporcjonalność pomocy – Poważne trudności uzasadniające wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego – Obowiązek uzasadnienia – Komunikat dotyczący pomocy państwa przeznaczonej na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/38

      Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Stena Line Scandinavia/Komisja
      (Sprawa T-631/15) (1)

      (Pomoc państwa - Finansowanie publiczne stałego połączenia drogowo-kolejowego przez cieśninę Fehmarn - Pomoc indywidualna - Decyzja o niewnoszeniu zastrzeżeń - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa i uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie pomocy państwa - Naruszenie konkurencji i wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi - Warunki zgodności - Pomoc przeznaczona na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania - Konieczność pomocy - Skutek zachęcający - Proporcjonalność pomocy - Poważne trudności uzasadniające wszczęcie formalnego postępowania wyjaśniającego - Obowiązek uzasadnienia - Komunikat dotyczący pomocy państwa przeznaczonej na wspieranie realizacji ważnych projektów stanowiących przedmiot wspólnego europejskiego zainteresowania)
      (2019/C 82/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Stena Line Scandinavia AB (Göteborg, Szwecja) (przedstawiciele: P. Alexiadis, solicitor, i L. Sandberg-Mørch, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati, L. Flynn i S. Noë, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Föreningen Svensk Sjöfart (Göteborg) (przedstawiciele: L. Sandberg-Mørch i J. Buendía Sierra, adwokaci)

         Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Królestwo Danii (przedstawiciele: początkowo C. Thorning, a następnie J. Nymann-Lindegren, pełnomocnicy, wspierani przez R. Holdgaarda, adwokata)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2015) 5023 final z dnia 23 lipca 2015 r. dotyczącej pomocy państwa SA.39078 (2014/N) (Dania) przeznaczonej na finansowanie projektu stałego połączenia drogowo-kolejowego przez cieśninę Fehmarn (Dz.U. 2015, C 325, s. 5).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2015) 5023 final z dnia 23 lipca 2015 r. dotyczącej pomocy państwa SA.39078 (2014/N) (Dania) przeznaczonej na finansowanie projektu stałego połączenia drogowo-kolejowego przez cieśninę Fehmarn (Dz.U. 2015, C 325, s. 5) w zakresie, w jakim Komisja postanowiła nie podnosić zastrzeżeń odnośnie do środków przyznanych przez Królestwo Danii na rzecz Femern A/S na zaplanowanie, budowę i eksploatację stałego połączenia drogowo-kolejowego przez cieśninę Fehmarn.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Komisja zostaje obciążona, poza własnymi kosztami postępowania, również kosztami poniesionymi przez Stena Line Scandinavia AB.

                  4)

                  Królestwo Danii i Föreningen Svensk Sjöfart pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Sprawa T-53/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Ryanair i Airport Marketing Services / Komisja Pomoc państwa – Porozumienia zawarte przez izbę handlowo-przemysłową w Nîmes-Uzès-Le Vigan z Ryanairem i jego spółką zależną Airport Marketing Services – Usługi portu lotniczego – Usługi marketingowe – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Pojęcie pomocy państwa – Możliwość przypisania państwu – Izba handlowo-przemysłowa – Korzyść – Kryterium inwestora prywatnego – Odzyskanie pomocy – Artykuł 41 karty praw podstawowych – Prawo dostępu do akt – Prawo do bycia wysłuchanym

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/39

      Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Ryanair i Airport Marketing Services / Komisja
      (Sprawa T-53/16) (1)

      (Pomoc państwa - Porozumienia zawarte przez izbę handlowo-przemysłową w Nîmes-Uzès-Le Vigan z Ryanairem i jego spółką zależną Airport Marketing Services - Usługi portu lotniczego - Usługi marketingowe - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie pomocy państwa - Możliwość przypisania państwu - Izba handlowo-przemysłowa - Korzyść - Kryterium inwestora prywatnego - Odzyskanie pomocy - Artykuł 41 karty praw podstawowych - Prawo dostępu do akt - Prawo do bycia wysłuchanym)
      (2019/C 82/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia), Airport Marketing Services Ltd (Dublin) (przedstawiciele: adwokaci G. Berrisch, E. Vahida, I.G. Metaxas-Maranghidis, i B. Byrne, solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i S. Noë, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert, S. Petrova i J. Kneale, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji (UE) 2016/633 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.33961 (2012/C) (ex 2012/NN) wdrożonej przez Francję na rzecz izby handlowo-przemysłowej Nîmes-Uzès-Le Vigan oraz przedsiębiorstw Veolia Transport Aéroport de Nîmes, Ryanair Ltd i Airport Marketing Services Ltd (Dz.U. 2016, L 113, s. 32).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Ryanair DAC i Airport Marketing Services Ltd zostają obciążone własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 145 z 25.4.2016.


title: Sprawa T-77/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Ryanair i Airport Marketing Services / Komisja Pomoc państwa – Porozumienia zawarte z przedsiębiorstwem lotniczym Ryanair i jego spółką zależną Airport Marketing Services – Usługi portu lotniczego – Usługi marketingowe – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Pojęcie pomocy państwa – Korzyść – Kryterium prywatnego inwestora – Odzyskanie pomocy – Selektywność

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/40

      Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Ryanair i Airport Marketing Services / Komisja
      (Sprawa T-77/16) (1)

      (Pomoc państwa - Porozumienia zawarte z przedsiębiorstwem lotniczym Ryanair i jego spółką zależną Airport Marketing Services - Usługi portu lotniczego - Usługi marketingowe - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie pomocy państwa - Korzyść - Kryterium prywatnego inwestora - Odzyskanie pomocy - Selektywność)
      (2019/C 82/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia), Airport Marketing Services Ltd (Dublin) (przedstawiciele: adwokaci G. Berrisch, E. Vahida, I.G. Metaxas-Maranghidis, i B. Byrne, solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati, L. Flynn i S. Noë, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Łotewska (przedstawiciele: początkowo D. Pelše, J. Treijs-Gigulis i I. Kalniņš, następnie I. Kucina, pełnomocnicy) i Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert i S. Petrova, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji (UE) 2016/152 z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.27339 (12/C) (ex 11/NN) wdrożonej przez Niemcy na rzecz portu lotniczego Zweibrücken i przedsiębiorstw lotniczych korzystających z tego portu lotniczego (Dz.U. 2016, L 34, s. 68).

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność art. 1 ust. 2 decyzji Komisji (UE) 2016/152 z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.27339 (12/C) (ex 11/NN) wdrożonej przez Niemcy na rzecz portu lotniczego Zweibrücken i przedsiębiorstw lotniczych korzystających z tego portu lotniczego, jak również art. 3, 4 i 5 tej decyzji w zakresie, w jakim artykuły te dotyczą Ryanair DAC i Airport Marketing Services Ltd.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Ryanaira i Airport Marketing Services.

                  3)

                  Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

                  4)

                  Republika Łotewska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 165 z 10.5.2016.


title: Sprawa T-165/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Ryanair i Airport Marketing Services / Komisja Pomoc państwa – Porozumienia zawarte z przedsiębiorstwem lotniczym Ryanairem i jego spółką zależną Airport Marketing Services – Usługi lotniskowe – Usługi marketingowe – Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie – Pojęcie pomocy państwa – Korzyść – Kryterium prywatnego inwestora – Odzyskanie pomocy – Artykuł 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Dostęp do akt – Prawo do bycia wysłuchanym

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/41

      Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Ryanair i Airport Marketing Services / Komisja
      (Sprawa T-165/16) (1)

      (Pomoc państwa - Porozumienia zawarte z przedsiębiorstwem lotniczym Ryanairem i jego spółką zależną Airport Marketing Services - Usługi lotniskowe - Usługi marketingowe - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Pojęcie pomocy państwa - Korzyść - Kryterium prywatnego inwestora - Odzyskanie pomocy - Artykuł 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Dostęp do akt - Prawo do bycia wysłuchanym)
      (2019/C 82/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC, dawniej Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia), Airport Marketing Services Ltd (Dublin) (przedstawiciele: G. Berrisch, E. Vahida, I. G. Metaxas-Maranghidis, adwokaci, i B. Byrne, solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, L. Armati i S. Noë, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Boelaert i S. Petrova, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji (UE) 2016/287 z dnia 15 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.26500 (2012/C) (ex 2011/NN, ex CP 227/2008) wdrożonej przez Niemcy na rzecz Flughafen Altenburg-Nobitz i Ryanair Ltd (Dz.U. 2016, L 59, s. 22).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Ryanair DAC i Airport Marketing Services Ltd pokrywają własne koszty oraz zostają obciążone kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 222 z 20.6.2016.


title: Sprawa T-290/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Fruits de Ponent / Komisja Odpowiedzialność pozaumowna – Rolnictwo – Rynki brzoskwiń i nektaryn – Zakłócenia, które wystąpiły w roku gospodarczym 2014 – Rosyjskie embargo – Tymczasowe nadzwyczajne środki wspierające producentów – Rozporządzenia delegowane (UE) nr 913/2014 i 923/2014 – Normy prawne mające na celu przyznanie uprawnień jednostkom – Obowiązek staranności i zasada dobrej administracji – Wystarczająco istotne naruszenie – Związek przyczynowy

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/42

      Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Fruits de Ponent / Komisja
      (Sprawa T-290/16) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Rolnictwo - Rynki brzoskwiń i nektaryn - Zakłócenia, które wystąpiły w roku gospodarczym 2014 - Rosyjskie embargo - Tymczasowe nadzwyczajne środki wspierające producentów - Rozporządzenia delegowane (UE) nr 913/2014 i 923/2014 - Normy prawne mające na celu przyznanie uprawnień jednostkom - Obowiązek staranności i zasada dobrej administracji - Wystarczająco istotne naruszenie - Związek przyczynowy)
      (2019/C 82/47)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Fruits de Ponent, SCCL (Alcarràs, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. Roca Junyent, J. Mier Albert, R. Vallina Hoset i A. Sellés Marco)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo I. Galindo Martín i K. Skelly, następnie I. Galindo Martín, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką mieli ponieść trzej członkowie skarżącej w konsekwencji działań i zaniechań Komisji w kontekście przyjęcia rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 913/2014 z dnia 21 sierpnia 2014 r. ustanawiającego tymczasowe nadzwyczajne środki wspierające producentów brzoskwiń i nektaryn (Dz.U. 2014, L 248, s. 1) i rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 932/2014 z dnia 29 sierpnia 2014 r. ustanawiającego tymczasowe nadzwyczajne środki wsparcia dla producentów niektórych owoców i warzyw oraz zmieniającego rozporządzenie delegowane (UE) nr 913/2014 (Dz.U. 2014, L 259, s. 2).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Fruits de Ponent, SCCL zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 270 z 25.7.2016.


title: Sprawa T-530/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Schubert i in. / Komisja Służba publiczna – Wynagrodzenie – Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników – Rozporządzenia (UE) nr 422/2014 i 423/2014 – Dostosowania wynagrodzeń i emerytur za lata 2011 i 2012 – Obowiązek uzasadnienia – Proporcjonalność – Uzasadnione oczekiwania – Zasady dialogu społecznego

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/43

      Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Schubert i in. / Komisja
      (Sprawa T-530/16) (1)

      (Służba publiczna - Wynagrodzenie - Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników - Rozporządzenia (UE) nr 422/2014 i 423/2014 - Dostosowania wynagrodzeń i emerytur za lata 2011 i 2012 - Obowiązek uzasadnienia - Proporcjonalność - Uzasadnione oczekiwania - Zasady dialogu społecznego)
      (2019/C 82/49)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Ludwig Schubert (Overijse, Belgia) i 6 innych skarżących wymienionych w załączniku do wyroku (przedstawiciele: adwokaci C. Bernard-Glanz, N. Flandin i S. Rodrigues)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i G. Gattinara, następnie G. Gattinara i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i M. Ecker, pełnomocnicy); oraz Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Bauer i M. Veiga, następnie M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 270 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o zastosowaniu do pensji lub emerytur skarżących dostosowania wynoszącego 0 % za 2011 r., określonego w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 422/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. dostosowującym ze skutkiem od dnia 1 lipca 2011 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur (Dz.U. 2014, L 129, s. 5) oraz dostosowania wynoszącego 0,8 % za 2012 r., określonego w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 423/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. dostosowującym ze skutkiem od dnia 1 lipca 2012 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur (Dz.U. 2014, L 129, s. 12), a po drugie, naprawienia szkody poniesionej przez skarżących wskutek tych decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Skarżący pokrywają własne koszty i zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski pokrywają własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 96 z 23.3.2015 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-4/15, przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).


title: Sprawy połączone T-543/16 i T-544/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Carpenito i in. / Rada Służba publiczna – Wynagrodzenie – Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników – Rozporządzenia (UE) nr 422/2014 i 423/2014 – Dostosowania wynagrodzeń i emerytur za lata 2011 i 2012 – Obowiązek uzasadnienia – Proporcjonalność – Uzasadnione oczekiwania – Zasady dialogu społecznego

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/44

      Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Carpenito i in. / Rada
      (Sprawy połączone T-543/16 i T-544/16) (1)

      (Służba publiczna - Wynagrodzenie - Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników - Rozporządzenia (UE) nr 422/2014 i 423/2014 - Dostosowania wynagrodzeń i emerytur za lata 2011 i 2012 - Obowiązek uzasadnienia - Proporcjonalność - Uzasadnione oczekiwania - Zasady dialogu społecznego)
      (2019/C 82/50)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca w sprawie T-543/16: Renzo Carpenito (Overijse, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

         Strona skarżąca w sprawie T-544/16: Maria Kannellopoulou (Cranves-Sales, Francja), José Carlos Lechado García (Bruksela, Belgia), Bernd Loescher (Rhode-Saint-Genèse, Belgia), Evelina Milenova (Bruksela) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Bauer i M. Veiga, następnie M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Ecker i E. Taneva, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 270 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o zastosowaniu do pensji lub emerytur skarżących dostosowania wynoszącego 0 % za 2011 r., określonego w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 422/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. dostosowującym ze skutkiem od dnia 1 lipca 2011 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur (Dz.U. 2014, L 129, s. 5) oraz dostosowania wynoszącego 0,8 % za 2012 r., określonego w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 423/2014 z dnia 16 kwietnia 2014 r. dostosowującym ze skutkiem od dnia 1 lipca 2012 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur (Dz.U. 2014, L 129, s. 12), a po drugie, naprawienia szkody poniesionej przez skarżących wskutek tych decyzji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Skarżący pokrywają własne koszty i zostają obciążeni kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Parlament Europejski pokrywa własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 146 z 4.5.2015 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-31/15, przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016 r.).


title: Sprawa T-591/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Wahlström / Frontex Służba publiczna – Personel tymczasowy – Frontex – Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony – Artykuł 8 WZIP – Obowiązek staranności – Skorzystanie z unieważnionego sprawozdania z oceny – Oczywisty błąd w ocenie – Odpowiedzialność – Koszty – Zasada słuszności – Artykuł 135 § 1 regulaminu postępowania

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/45

      Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Wahlström / Frontex
      (Sprawa T-591/16) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Frontex - Nieprzedłużenie umowy zawartej na czas określony - Artykuł 8 WZIP - Obowiązek staranności - Skorzystanie z unieważnionego sprawozdania z oceny - Oczywisty błąd w ocenie - Odpowiedzialność - Koszty - Zasada słuszności - Artykuł 135 § 1 regulaminu postępowania)
      (2019/C 82/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Kari Wahlström (Espoo, Finlandia) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Straży Granicznej i Przybrzeżnej (przedstawiciele: H. Caniard i S. Drew, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata B. Wägenbaura)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE zmierzająca, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 26 czerwca 2015 r. o nieprzedłużaniu ze skarżącym umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego w ramach Fronteksu, a po drugie, do uzyskania odszkodowania za szkodę poniesioną przez skarżącego w jego ocenie w wyniku utraty wynagrodzenia i utraty uprawnień emerytalnych.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2016 (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-21/16 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa T-672/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – C=Holdings / EUIPO – Trademarkers (C=commodore) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy C=commodore – Wniosek o unieważnienie skutków rejestracji międzynarodowej – Artykuł 158 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 198 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001] – Brak rzeczywistego używania niektórych towarów i usług objętych rejestracją międzynarodową – Istnienie uzasadnionych powodów nieużywania

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/47

      Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – C=Holdings / EUIPO – Trademarkers (C=commodore)
      (Sprawa T-672/16) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy C=commodore - Wniosek o unieważnienie skutków rejestracji międzynarodowej - Artykuł 158 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 198 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001] - Brak rzeczywistego używania niektórych towarów i usług objętych rejestracją międzynarodową - Istnienie uzasadnionych powodów nieużywania)
      (2019/C 82/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: C=Holdings BV (Oldenzaal, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci P. Maeyaert i K. Neefs, następnie P. Maeyaert i J. Muyldermans)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Trademarkers NV (Antwerpia, Belgia)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 lipca 2016 r. (sprawa R 2585/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Trademarkers a C=Holdings.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 13 lipca 2016 r. (sprawa R 2585/2015-4) dotyczącej postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego między Trademarkers NV a C=Holdings BV w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie C=Holdings w odniesieniu do istnienia uzasadnionych powodów nieużywania znaku towarowego objętego rejestracją międzynarodową, którego właścicielem jest C=Holdings.

                  2)

                  EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 410 z 7.11.2016.


title: Sprawa T-689/16: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Pipiliagkas / Komisja Służba publiczna – Urzędnicy – Zatrudnienie – Decyzja z mocą wsteczną – Artykuł 22a regulaminu pracowniczego – Niewłaściwy organ – Odpowiedzialność – Naprawienie szkody i zadośćuczynienie za krzywdę

text:
               4.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/47

      Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. – Pipiliagkas / Komisja
      (Sprawa T-689/16) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Zatrudnienie - Decyzja z mocą wsteczną - Artykuł 22a regulaminu pracowniczego - Niewłaściwy organ - Odpowiedzialność - Naprawienie szkody i zadośćuczynienie za krzywdę)
      (2019/C 82/54)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Nikolaos Pipiliagkas (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci, początkowo J.N. Louis i N. de Montigny, następnie J.N. Louis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. Berardis-Kayser i G. Gattinara, następnie G. Gattinara i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE zmierzająca, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji kierownika wydziału ds. Zarządzania karierą i wydajnością dyrekcji generalnej ds. Zasobów ludzkich i bezpieczeństwa Komisji z dnia 22 grudnia 2015 r. dotyczącej ponownego zatrudnienia skarżącego z mocą wsteczną, a po drugie, do uzyskania odszkodowania za straty materialne i zadośćuczynienia za krzywdę, które w swej ocenie poniósł.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji kierownika wydziału ds. Zarządzania karierą i wydajnością dyrekcji generalnej ds. Zasobów ludzkich i bezpieczeństwa Komisji Europejskiej z dnia 22 grudnia 2015 r. dotyczącej ponownego zatrudnienia Nikolaosa Pipiliagkasa ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2013 r.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Komisja pokrywa własne koszty postępowania oraz połowę kosztów poniesionych przez N. Pipiliagkasa.

                  4)

                  Nikolaosa Pipiliagkasa pokrywa połowę własnych kosztów postępowania.

         (1)  Dz.U. C 441 z 28.11.2016.