title: Sprawa C-129/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Presidenza del Consiglio dei Ministri / BV [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2004/80/WE – Artykuł 12 ust. 2 – Krajowe systemy kompensaty dla ofiar umyślnych przestępstw z użyciem przemocy gwarantujące sprawiedliwą i odpowiednią kompensatę – Zakres stosowania – Ofiara mająca miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego, w którym zostało popełnione umyślne przestępstwo z użyciem przemocy – Obowiązek objęcia tej ofiary krajowym systemem kompensaty – Pojęcie „sprawiedliwej i odpowiedniej kompensaty” – Odpowiedzialność państw członkowskich w wypadku naruszenia prawa Unii]

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/13

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Presidenza del Consiglio dei Ministri / BV
      (Sprawa C-129/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2004/80/WE - Artykuł 12 ust. 2 - Krajowe systemy kompensaty dla ofiar umyślnych przestępstw z użyciem przemocy gwarantujące sprawiedliwą i odpowiednią kompensatę - Zakres stosowania - Ofiara mająca miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego, w którym zostało popełnione umyślne przestępstwo z użyciem przemocy - Obowiązek objęcia tej ofiary krajowym systemem kompensaty - Pojęcie „sprawiedliwej i odpowiedniej kompensaty” - Odpowiedzialność państw członkowskich w wypadku naruszenia prawa Unii)
      (2020/C 297/17)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Presidenza del Consiglio dei Ministri

         Strona pozwana: BV

         przy udziale: Procura della Repubblica di Torino

         Sentencja

                  1)

                  Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że system odpowiedzialności pozaumownej państwa członkowskiego za szkodę spowodowaną naruszeniem tego prawa znajduje zastosowanie ze względu na to, iż to państwo członkowskie nie dokonało we właściwym czasie transpozycji art. 12 ust. 2 dyrektywy Rady 2004/80/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. odnoszącej się do kompensaty dla ofiar przestępstw w odniesieniu do ofiar mających miejsce zamieszkania w owym państwie członkowskim, na którego terytorium popełniono umyślne przestępstwo z użyciem przemocy.

                  2)

                  Artykuł 12 ust. 2 dyrektywy 2004/80 należy interpretować w ten sposób, że ryczałtowego odszkodowania przyznanego ofiarom przestępstwa związanego z użyciem przemocy na tle seksualnym w ramach krajowego systemu kompensaty dla ofiar umyślnych przestępstw z użyciem przemocy nie można uznać za „sprawiedliwe i odpowiednie” w rozumieniu tego przepisu, jeżeli zostało ustalone bez uwzględnienia powagi konsekwencji, jakie ma dla ofiar popełnione przestępstwo, a zatem nie stanowi ono odpowiedniego wkładu w naprawienie poniesionej szkody majątkowej i niemajątkowej.

         (1)  Dz.U. C 182 z 27.5.2019.


title: Sprawy połączone C-133/19, C-136/19 i C-137/19: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Conseil d'État – Belgia) – B.M.M. (C-133/19 i C-136/19), B.S. (C-133/19), B.M. (C-136/19), B.M.O. (C-137/19) / Państwo belgijskie [Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Polityka imigracyjna – Prawo do łączenia rodzin – Dyrektywa 2003/86/WE – Artykuł 4 ust. 1 – Pojęcie „małoletniego dziecka” – Artykuł 24 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Najlepszy interes dziecka – Artykuł 47 karty praw podstawowych – Prawo do skutecznego środka prawnego – Dzieci członka rodziny rozdzielonej, które osiągnęły pełnoletniość w trakcie postępowania w sprawie wydania decyzji lub w trakcie postępowania sądowego w sprawie decyzji o odrzuceniu wniosku w sprawie łączenia rodziny]

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/14

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 16 lipca 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Conseil d'État – Belgia) – B.M.M. (C-133/19 i C-136/19), B.S. (C-133/19), B.M. (C-136/19), B.M.O. (C-137/19) / Państwo belgijskie
      (Sprawy połączone C-133/19, C-136/19 i C-137/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Polityka imigracyjna - Prawo do łączenia rodzin - Dyrektywa 2003/86/WE - Artykuł 4 ust. 1 - Pojęcie „małoletniego dziecka” - Artykuł 24 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Najlepszy interes dziecka - Artykuł 47 karty praw podstawowych - Prawo do skutecznego środka prawnego - Dzieci członka rodziny rozdzielonej, które osiągnęły pełnoletniość w trakcie postępowania w sprawie wydania decyzji lub w trakcie postępowania sądowego w sprawie decyzji o odrzuceniu wniosku w sprawie łączenia rodziny)
      (2020/C 297/18)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d'État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: B.M.M. (C-133-19 i C-136/19), B.S. (C-133/19), B.M. (C-136/19), B.M.O. (C-137/19)

         Strona pozwana: Państwo belgijskie

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 4 ust. 1 akapit pierwszy lit. c) dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin należy interpretować w ten sposób, że datą, do której należy się odnieść w celu ustalenia, czy obywatel państwa trzeciego lub bezpaństwowiec niepozostający w związku małżeńskim jest małoletnim dzieckiem w rozumieniu tego przepisu, jest data złożenia wniosku o zezwolenie na wjazd i pobyt do celów łączenia rodzin w odniesieniu do małoletnich dzieci, a nie data rozstrzygnięcia tego wniosku przez właściwe organy tego państwa członkowskiego, w odpowiednim przypadku w następstwie zaskarżenia decyzji o odrzuceniu takiego wniosku.

                  2)

                  Artykuł 18 dyrektywy 2003/86 w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, aby skarga na odrzucenie wniosku w sprawie łączenia rodziny małoletniego dziecka została odrzucona jako niedopuszczalna z tego jedynie powodu, że dziecko osiągnęło pełnoletniość w trakcie postępowania sądowego.

         (1)  Dz.U. C 164 z 13.5.2019.


title: Sprawa C-249/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bucureşti – Rumunia) – JE / KF [Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (UE) nr 1259/2010 – Wzmocniona współpraca w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodu i separacji prawnej – Jednolite zasady – Artykuł 10 – Stosowanie prawa państwa sądu orzekającego (lex fori)]

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/16

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Bucureşti – Rumunia) – JE / KF
      (Sprawa C-249/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (UE) nr 1259/2010 - Wzmocniona współpraca w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodu i separacji prawnej - Jednolite zasady - Artykuł 10 - Stosowanie prawa państwa sądu orzekającego (lex fori))
      (2020/C 297/20)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Bucureşti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: JE

         Strona pozwana: KF

         Sentencja

      Artykuł 10 rozporządzenia Rady (UE) nr 1259/2010 z dnia 20 grudnia 2010 r. w sprawie wprowadzenia w życie wzmocnionej współpracy w dziedzinie prawa właściwego dla rozwodu i separacji prawnej należy interpretować w ten sposób, że sformułowanie „[w] przypadku gdy prawo właściwe wyznaczone na mocy art. 5 lub 8 nie przewiduje rozwodu” dotyczy wyłącznie sytuacji, w której właściwe prawo obce nie przewiduje rozwodu w jakiejkolwiek formie.

         (1)  Dz.U. C 206 z 17.6.2019.


title: Sprawa C-411/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – WWF Italia o.n.l.u.s. i in. / Presidenza del Consiglio dei Ministri, Azienda Nazionale Autonoma Strade SpA (ANAS) [Odesłanie prejudycjalne – Środowisko naturalne – Dyrektywa 92/43/EWG – Artykuł 6 – Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory – Specjalne obszary ochrony – Realizacja odcinka drogowego – Ocena skutków tego przedsięwzięcia dla danego specjalnego obszaru ochrony – Pozwolenie – Powody o charakterze zasadniczym wynikające z nadrzędnego interesu publicznego]

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/17

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – WWF Italia o.n.l.u.s. i in. / Presidenza del Consiglio dei Ministri, Azienda Nazionale Autonoma Strade SpA (ANAS)
      (Sprawa C-411/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Dyrektywa 92/43/EWG - Artykuł 6 - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Specjalne obszary ochrony - Realizacja odcinka drogowego - Ocena skutków tego przedsięwzięcia dla danego specjalnego obszaru ochrony - Pozwolenie - Powody o charakterze zasadniczym wynikające z nadrzędnego interesu publicznego)
      (2020/C 297/22)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: WWF Italia o.n.l.u.s., Lega Italiana Protezione Uccelli o.n.l.u.s., Gruppo di Intervento Giuridico o.n.l.u.s., Italia Nostra o.n.l.u.s., Forum Ambientalista, FC i in.

         Strona pozwana: Presidenza del Consiglio dei Ministri, Azienda Nazionale Autonoma Strade SpA (ANAS)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 6 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, które zezwala na kontynuowanie z powodów o charakterze zasadniczym wynikających z nadrzędnego interesu publicznego postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na plan lub przedsięwzięcie, którego skutki dla specjalnego obszaru ochrony nie mogą zostać złagodzone i w odniesieniu do którego właściwy organ władzy publicznej wydał już negatywną opinię, chyba że istnieje alternatywne rozwiązanie mniej niekorzystne dla integralności danego obszaru, co powinien zweryfikować sąd odsyłający.

                  2)

                  W przypadku gdy plan lub przedsięwzięcie były przedmiotem negatywnej oceny jego skutków dla specjalnego obszaru ochrony na podstawie art. 6 ust. 3 dyrektywy 92/43 i gdy dane państwo członkowskie postanowiło jednak, na podstawie ust. 4 tego artykułu, zrealizować je z powodów o charakterze zasadniczym wynikających z nadrzędnego interesu publicznego, art. 6 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, które pozwala na to, by ów plan lub przedsięwzięcie zostały uzupełnione środkami łagodzącymi ich oddziaływanie na ten obszar po ich negatywnej ocenie zgodnie z ust. 3 tego artykułu i przed ich ostatecznym przyjęciem na podstawie ust. 4 tego artykułu i by ocena tego oddziaływania była kontynuowana. Natomiast art. 6 dyrektywy 92/43 nie sprzeciwia się w tym samym przypadku uregulowaniu krajowemu umożliwiającemu określenie środków kompensujących w ramach tej samej decyzji, o ile spełnione są również pozostałe przesłanki wykonania art. 6 ust. 4 tej dyrektywy.

                  3)

                  Dyrektywę 92/43 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona uregulowaniu krajowemu przewidującemu, iż wnioskodawca sporządzi studium oddziaływania danego planu lub przedsięwzięcia na dany specjalny obszar ochrony, na podstawie którego właściwy organ przeprowadzi ocenę tego oddziaływania. Dyrektywa ta sprzeciwia się natomiast uregulowaniu krajowemu pozwalającemu wnioskodawcy na włączenie do ostatecznego planu lub przedsięwzięcia wymogów, uwag i zaleceń krajobrazowych i środowiskowych, po tym jak ów plan lub przedsięwzięcie były przedmiotem negatywnej oceny przez właściwy organ, a zmieniony w ten sposób plan lub przedsięwzięcie nie musi być przedmiotem ponownej oceny ze strony tego organu.

                  4)

                  Dyrektywę 92/43 należy interpretować w ten sposób, że o ile pozostawia ona państwom członkowskim zadanie wyznaczenia organu właściwego do dokonania oceny oddziaływania danego planu lub przedsięwzięcia na specjalny obszar ochrony z poszanowaniem kryteriów określonych w orzecznictwie Trybunału, o tyle sprzeciwia się ona temu, by jakikolwiek organ po jej przeprowadzeniu kontynuował lub uzupełniał tę ocenę.

         (1)  Dz.U. C 328 z 30.9.2019.


title: Sprawa C-424/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti – Rumunia) – Cabinet de avocat UR / Administraţia Sector 3 a Finanţelor Publice prin Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti, Administraţia Sector 3 a Finanţelor Publice, MJ, NK [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2006/112/WE – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Artykuł 9 ust. 1 – Pojęcie „podatnika” – Osoba wykonująca zawód adwokata – Prawomocne orzeczenie sądu – Zasada powagi rzeczy osadzonej – Zakres tej zasady w sytuacji gdy orzeczenie to jest niezgodne z prawem Unii]

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/18

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti – Rumunia) – Cabinet de avocat UR / Administraţia Sector 3 a Finanţelor Publice prin Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti, Administraţia Sector 3 a Finanţelor Publice, MJ, NK
      (Sprawa C-424/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2006/112/WE - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Artykuł 9 ust. 1 - Pojęcie „podatnika” - Osoba wykonująca zawód adwokata - Prawomocne orzeczenie sądu - Zasada powagi rzeczy osadzonej - Zakres tej zasady w sytuacji gdy orzeczenie to jest niezgodne z prawem Unii)
      (2020/C 297/23)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Bucureşti

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca odwołanie: Cabinet de avocat UR

         Druga strona postępowania: Administraţia Sector 3 a Finanţelor Publice prin Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti, Administraţia Sector 3 a Finanţelor Publice, MJ, NK

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że osoba wykonująca zawód adwokata powinna być uznana za „podatnika” w rozumieniu tego przepisu.

                  2)

                  Prawo Unii stoi na przeszkodzie temu, aby sąd krajowy w ramach sporu dotyczącego podatku od wartości dodanej (VAT) zastosował zasadę powagi rzeczy osądzonej, w sytuacji gdy spór ten nie dotyczy tego samego okresu podatkowego, co okres podatkowy rozpatrywany w sporze zakończonym orzeczeniem sądowym korzystającym z takiej powagi rzeczy osądzonej, ani gdy te dwa spory nie mają takiego samego przedmiotu, a stosowanie tej zasady uniemożliwiłoby rzeczonemu sądowi uwzględnienie uregulowań Unii w dziedzinie VAT.

         (1)  Dz.U. C 288 z 26.8.2019.


title: Sprawa C-496/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 16 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria regionale della Campania – Włochy) – Antonio Capaldo SpA / Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio delle dogane di Salerno [Odesłanie prejudycjalne – Unia celna – Wspólnotowy kodeks celny – Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 – Kontrola towarów – Wniosek o kontrolę zgłoszenia celnego – Kontrola po zwolnieniu towarów]

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/19

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 16 lipca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria regionale della Campania – Włochy) – Antonio Capaldo SpA / Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio delle dogane di Salerno
      (Sprawa C-496/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Wspólnotowy kodeks celny - Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Kontrola towarów - Wniosek o kontrolę zgłoszenia celnego - Kontrola po zwolnieniu towarów)
      (2020/C 297/24)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Commissione tributaria regionale della Campania

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Antonio Capaldo SpA

         Strona przeciwna: Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio delle dogane di Salerno

         Sentencja

      Artykuł 78 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi on na przeszkodzie wszczęciu procedury kontroli zgłoszenia celnego, o której mowa w tym przepisie nawet wówczas, gdy dane towary zostały w momencie wcześniejszego przywozu poddane fizycznym oględzinom potwierdzającym ich klasyfikację taryfową, co nie zostało zakwestionowane.

         (1)  Dz.U. C 257 z 21.10.2019.


title: Sprawa C-686/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 lipca 2020 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) – Łotwa] – SIA „Soho Group” / Patērētāju tiesību aizsardzības centrs [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Umowy o kredyt konsumencki – Dyrektywa 2008/48/WE – Pojęcie „całkowitego kosztu kredytu ponoszonego przez konsumenta” – Koszty związane z przedłużeniem kredytu]

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/19

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 lipca 2020 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) – Łotwa] – SIA „Soho Group” / Patērētāju tiesību aizsardzības centrs
      (Sprawa C-686/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Umowy o kredyt konsumencki - Dyrektywa 2008/48/WE - Pojęcie „całkowitego kosztu kredytu ponoszonego przez konsumenta” - Koszty związane z przedłużeniem kredytu)
      (2020/C 297/25)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa (Senāts)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SIA „Soho Group”

         Strona pozwana: Patērētāju tiesību aizsardzības centrs

         Sentencja

      Pojęcie „całkowitego kosztu kredytu ponoszonego przez konsumenta” zawarte w art. 3 lit. g) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG należy interpretować w ten sposób, że pojęcie to obejmuje koszty z tytułu ewentualnego przedłużenia kredytu, w przypadku gdy z jednej strony konkretne i dokładne warunki jego ewentualnego przedłużenia, w tym okresu przedłużenia, stanowią część postanowień i warunków uzgodnionych między kredytodawcą a kredytobiorcą w umowie o kredyt, a z drugiej strony koszty te są znane kredytodawcy.

         (1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.


title: Sprawa C-176/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Julia (Rumunia) w dniu 7 kwietnia 2020 r. – SC Avio Lucos SRL / Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură – Centrul judeţean Dolj, Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură (APIA) – Aparat Central

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Alba Julia (Rumunia) w dniu 7 kwietnia 2020 r. – SC Avio Lucos SRL / Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură – Centrul judeţean Dolj, Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură (APIA) – Aparat Central
      (Sprawa C-176/20)
      (2020/C 297/27)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Alba Julia

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SC Avio Lucos SRL

         Strona pozwana: Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură – Centrul judeţean Dolj, Agenţia de Plăţi şi Intervenţie pentru Agricultură (APIA) – Aparat Central

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy rozporządzenie (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (1) sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu stanowiącemu, że minimalne działania, które mają być prowadzone na gruntach rolnych utrzymywanych naturalnie w stanie odpowiednim do wypasu, polegają na wypasie zwierząt hodowanych przez rolnika?

                  2)

                  Jeżeli wyżej wymienione prawo [Unii Europejskiej] nie sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, o których mowa w pytaniu pierwszym, czy przepisy odpowiednio art. 4 ust. 1 lit. a) i c) oraz art. 9 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 1307 z dnia 17 grudnia 2013 r. można interpretować w ten sposób, że za „rolnika aktywnego zawodowo” można uznać osobę prawną, która zawarła umowę użytkowania w okolicznościach takich jak okoliczności postępowania głównego i która hoduje zwierzęta na podstawie określonych umów użyczenia zawartych z osobami fizycznymi, na mocy których użyczający nieodpłatnie powierzają biorącym zwierzęta, które posiadają w charakterze właścicieli, w celu ich wykorzystania do wypasu na obszarach wypasu udostępnionych przez biorących w uzgodnionych okresach czasu?

                  3)

                  Czy przepisy art. 60 rozporządzenia (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (2) należy interpretować w ten sposób, że za sztuczne warunki należy również uznać przypadek umowy użytkowania i niektórych umów użyczenia, takich jak te będące przedmiotem postępowania głównego?

         (1)  Dz.U. 2013, L 347, s. 608.

         (2)  Dz.U. 2013, L 347, s. 549.


title: Sprawa C-179/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cureta de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 7 kwietnia 2020 r. – Fondul Proprietatea SA / Guvernul României, SC Complexul Energetic Hunedoara SA, în insolvență, Compania Naţională de Transport a Energiei Electrice Transelectrica SA, SC Complexul Energetic Oltenia SA

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cureta de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 7 kwietnia 2020 r. – Fondul Proprietatea SA / Guvernul României, SC Complexul Energetic Hunedoara SA, în insolvență, Compania Naţională de Transport a Energiei Electrice Transelectrica SA, SC Complexul Energetic Oltenia SA
      (Sprawa C-179/20)
      (2020/C 297/28)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Cureta de Apel Bucureşti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Fondul Proprietatea SA

         Strona pozwana: Guvernul României, SC Complexul Energetic Hunedoara SA, în insolvență, Compania Naţională de Transport a Energiei Electrice Transelectrica SA, SC Complexul Energetic Oltenia SA

         Interwenient: Ministerul Economiei, Energiei și Mediului de Afaceri

         Pytania prejudycjalne

                  a)

                  Czy przyjęcie przez państwo rumuńskie przepisów przewidujących, na rzecz dwóch spółek, których akcjonariuszem większościowym jest państwo:

                              a.1.

                              przyznanie priorytetowego dostępu do przesyłu i zobowiązanie operatora systemu przesyłowego do nabywania usług dodatkowych od tych spółek; oraz

                              a.2.

                              przyznanie gwarantowanego dostępu do sieci elektroenergetycznych dla energii elektrycznej wytwarzanej przez wspomniane dwie spółki, który zapewnia ciągłość ich działania;
                              stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 TFUE, to znaczy środek finansowany przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych?; czy pomoc ta jest selektywna i może wpływać na wymianę handlową między państwami członkowskimi? W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy ta pomoc państwa podlega zgłoszeniu przewidzianemu w art. 108 ust. 3 TFUE?

                  b)

                  Czy przyznanie przez państwo rumuńskie prawa gwarantowanego dostępu do sieci elektroenergetycznej dwóm spółkom, których akcjonariuszem większościowym jest państwo, które to prawo zapewnia ciągłość działania owych spółek, jest zgodne z art. 15 ust. 4 dyrektywy 2009/72/WE (1)?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. 2009 L 211, s. 55).


title: Sprawa C-182/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Suceava (Rumunia) w dniu 23 kwietnia 2020 r. – BE, DT / Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Suceava, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Iaşi, Accer Ipurl Suceva – lichidator judiciar al BE, EP

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Suceava (Rumunia) w dniu 23 kwietnia 2020 r. – BE, DT / Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Suceava, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Iaşi, Accer Ipurl Suceva – lichidator judiciar al BE, EP
      (Sprawa C-182/20)
      (2020/C 297/29)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Suceava

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BE, DT

         Strona pozwana: Administraţia Judeţeană a Finanţelor Publice Suceava, Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Iaşi, Accer Ipurl Suceva – lichidator judiciar al BE, EP

         Pytanie prejudycjalne

      Czy dyrektywa 2006/112/CE (1) i zasady neutralności podatkowej, prawa do odliczenia VAT i pewności obciążeń podatkowych stoją na przeszkodzie, w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym, przepisom krajowym, które wraz ze wszczęciem postępowania upadłościowego wobec podmiotu gospodarczego nakładają automatycznie i bez dalszej weryfikacji obowiązek dokonania korekty VAT w drodze odmowy prawa do odliczenia VAT związanego z transakcjami podlegającymi opodatkowaniu poprzedzającymi ogłoszenie upadłości oraz nakazują podmiotowi gospodarczemu zapłatę VAT podlegającego odliczeniu? Czy zasada proporcjonalności stoi na przeszkodzie, w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym, takim przepisom prawa krajowego, biorąc pod uwagę konsekwencje ekonomiczne dla podmiotu gospodarczego i ostateczny charakter takiej korekty?

         (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (JO 2006, L 347, s. l).


title: Sprawa C-217/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez rechtbank Overijssel (Niderlandy) w dniu 25 maja 2020 r. – XXXX / Staatssecretaris van Financiën

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez rechtbank Overijssel (Niderlandy) w dniu 25 maja 2020 r. – XXXX / Staatssecretaris van Financiën
      (Sprawa C-217/20)
      (2020/C 297/30)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Overijssel

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: XXXX

         Strona przeciwna: Staatssecretaris van Financiën

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/88/WE z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (1) należy interpretować w ten sposób, że pracownik nie traci swojego wynagrodzenia lub jego części w związku ze skorzystaniem z prawa do corocznego urlopu? Czy też przepis ten należy interpretować w ten sposób, że pracownik zachowuje swoje wynagrodzenie w trakcie korzystania z prawa do corocznego urlopu, niezależnie od tego z jakiej przyczyny nie świadczy on pracy podczas urlopu?

                  2)

                  Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88 […] należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom i praktykom krajowym, zgodnie z którymi pracownik niezdolny do pracy z powodu choroby zachowuje w trakcie korzystania z corocznego urlopu swoje wynagrodzenie do wysokości wynagrodzenia z chwili bezpośrednio poprzedzającej skorzystanie z tego urlopu, nawet jeśli ze względu na długi okres niezdolności do pracy wynagrodzenie to jest niższe niż to, które otrzymałby w przypadku pełnej zdolności do pracy?

                  3)

                  Czy wynikające z art. 7 dyrektywy 2003/88 […] oraz utrwalonego orzecznictwa unijnego prawo każdego pracownika do corocznego płatnego urlopu należy interpretować w ten sposób, że obniżenie tego wynagrodzenia w okresie urlopu wziętego w trakcie trwania okresu niezdolności do pracy jest sprzeczne z tym prawem?

         (1)  Dz.U. 2003, L 299, s. 9.


title: Sprawa C-233/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 4 czerwca 2020 r. – WD / job-medium GmbH in Liquidation

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 4 czerwca 2020 r. – WD / job-medium GmbH in Liquidation
      (Sprawa C-233/20)
      (2020/C 297/33)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa i wnosząca skargę rewizyjną: WD

         Strona pozwana i druga strona postępowania rewizyjnego: job-medium GmbH in Liquidation

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepis krajowy, zgodnie z którym ekwiwalent za niewykorzystany urlop za bieżący (ostatni) rok pracy nie przysługuje, jeżeli pracownik bez ważnej przyczyny jednostronnie rozwiązuje stosunek pracy bez zachowania terminu wypowiedzenia („porzucenie pracy”), jest zgodny z art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 7 dyrektywy 2003/88/WE (1)?

                  2)

                  W przypadku udzielenia na to pytanie odpowiedzi przeczącej:

                              2.1)

                              Czy należy wówczas dodatkowo zbadać, czy wykorzystanie urlopu przez pracownika było niemożliwe?

                              2.2)

                              W świetle jakich kryteriów należy zbadać tę kwestię?

         (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 2003, L 299, s. 9).


title: Sprawa C-245/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez rechtbank Midden-Nederland (Niderlandy) w dniu 29 maja 2020 r. – X, Z / Autoriteit Persoonsgegevens

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez rechtbank Midden-Nederland (Niderlandy) w dniu 29 maja 2020 r. – X, Z / Autoriteit Persoonsgegevens
      (Sprawa C-245/20)
      (2020/C 297/36)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Midden-Nederland

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: X, Z

         Druga strona postępowania: Autoriteit Persoonsgegevens

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 55 ust. 3 RODO (1) należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „operacji przetwarzania dokonywanych przez sądy w ramach sprawowania przez nie wymiaru sprawiedliwości” może obejmować oferowanie przez organ sądowy dostępu do pism procesowych zawierających dane osobowe, przy czym udostępnianie to polega na wydawaniu dziennikarzom kopii tych pism procesowych w sposób opisany w postanowieniu odsyłającym?

                              a)

                              Czy dla udzielenia odpowiedzi na powyższe pytanie znaczenie ma to, czy sprawowanie nadzoru nad tą formą przetwarzania danych przez krajowy organ nadzorczy wpływa na niezależność osądu dokonywanego przez organ sądowy w konkretnych sprawach?

                              b)

                              Czy dla udzielenia odpowiedzi na powyższe pytanie znaczenie ma to, że zdaniem organu sądowego charakter i cel przetwarzania danych zmierza do udzielenia dziennikarzowi informacji, które umożliwią mu sporządzenie lepszego przekazu medialnego z jawnej rozprawy w toku postępowania sądowego, co służy interesowi jawności i przejrzystości orzecznictwa?

                              c)

                              Czy dla udzielenia odpowiedzi na powyższe pytanie znaczenie ma to, czy przetwarzanie danych osobowych dobywa się w oparciu o wyraźną podstawę prawną w prawie krajowym?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych), Dz.U. 2016, L 119, s. 1.


title: Sprawa C-246/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg Oost-Vlaanderen, Afdeling Gent (Belgia) w dniu 3 czerwca 2020 r. – Openbaar Ministerie / EA

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg Oost-Vlaanderen, Afdeling Gent (Belgia) w dniu 3 czerwca 2020 r. – Openbaar Ministerie / EA
      (Sprawa C-246/20)
      (2020/C 297/37)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank van eerste aanleg Oost-Vlaanderen, Afdeling Gent

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Openbaar Ministerie

         Druga strona postępowania: EA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 2 ust. 1 dyrektywy 2006/126/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że prawo jazdy musi zostać automatycznie uznane przez państwa członkowskie, jeżeli wydanie tego dokumentu opiera się na wymianie prawa jazdy, które zostało zarejestrowane jako utracone w państwie wydającym i które utraciło ważność w państwie wydającym?

                  2)

                  Czy państwo członkowskie może na podstawie art. 11 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2006/126/WE odmówić uznania wymienionego prawa jazdy, jeżeli wymiana miała miejsce w czasie, gdy państwo członkowskie, które wydało pierwotne prawo jazdy, cofnęło uprawnienie do kierowania pojazdami do momentu ponownego zdania egzaminów?

                  3)

                  Czy państwo członkowskie może w każdym razie odmówić uznania wymienionego dokumentu prawa jazdy, gdy państwo członkowskie, na terytorium którego powstaje wątpliwość co do uznania dokumentu prawa jazdy, jest w stanie na podstawie konkretnych i wiarygodnych danych stwierdzić, że uprawnienie do kierowania pojazdami nie przysługiwało w czasie, gdy miała miejsce wymiana dokumentu prawa jazdy?

                  4)

                  Czy państwo członkowskie może w każdym razie odmówić uznania wymienionego dokumentu prawa jazdy, jeżeli wątpliwość co do uznania dotyczy obywatela państwa członkowskiego, na terytorium którego wątpliwość ta powstaje i państwo to na podstawie konkretnych i wiarygodnych danych stwierdza, że w chwili wymiany lub wniosku o uznanie zainteresowany nie spełniał minimalnych wymogów uzyskania prawa jazdy obowiązujących w tym państwie członkowskim?

                  5)

                  Czy art. 2 ust. 1 dyrektywy 2006/126/WE należy interpretować w ten sposób, że powoduje on nierówność pomiędzy obywatelem państwa członkowskiego, który uzyskał ponownie uprawnienie do kierowania pojazdami dopiero po ponownym zdaniu egzaminów, a obywatelem, na którego również nałożono obowiązek ponownego zdania egzaminów, który jednak w międzyczasie uzyskał zagraniczne prawo jazdy, niezależnie od tego, czy miało to miejsce przy spełnieniu wymogu miejsca zamieszkania lub w drodze wymiany prawa jazdy, które utraciło ważność w państwie członkowskim jego wydania?

         (1)  Dyrektywa 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U. 2006, L 403, s. 18).


title: Sprawa C-251/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 10 czerwca 2020 r. – Gtflix Tv / DR

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 10 czerwca 2020 r. – Gtflix Tv / DR
      (Sprawa C-251/20)
      (2020/C 297/38)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca w postępowaniu kasacyjnym: Gtflix Tv

         Strona pozwana w postępowaniu kasacyjnym: DR

         Pytanie prejudycjalne

      Czy przepisy art. 7 pkt 2 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 (1) należy interpretować w ten sposób, że osoba, która – uznając, iż doszło do naruszenia jej praw poprzez rozpowszechnianie pomówień w Internecie – podejmuje działania jednocześnie w celu sprostowania danych i usunięcia treści, a także w celu naprawienia wynikających z nich szkód gospodarczych i krzywd, może żądać przed sądami każdego państwa członkowskiego, na terytorium którego treść umieszczona w sieci jest lub była dostępna, zasądzenia odszkodowania i zadośćuczynienia za szkody i krzywdy spowodowane na terytorium tego państwa członkowskiego, zgodnie z wyrokiem eDate Advertising (pkt 51, 52) [wyrok Trybunału z dnia 25 października 2011 r., C-509/09 i C-161/10], czy też mając na uwadze wyrok Svensk Handel (pkt 48) [wyrok Trybunału z dnia 17 października 2017 r., C-194/16], powinna ona wnieść to żądanie zasądzenia odszkodowania i zadośćuczynienia do sądu właściwego do nakazania sprostowania danych i usunięcia pomawiających komentarzy?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2012, L 351, s. 1)


title: Sprawa C-253/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (Belgia) w dniu 9 czerwca 2020 r. – Impexeco N.V. / Novartis AG

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (Belgia) w dniu 9 czerwca 2020 r. – Impexeco N.V. / Novartis AG
      (Sprawa C-253/20)
      (2020/C 297/39)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hof van beroep te Brussel

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: IMPEXECO NV

         Strona pozwana: NOVARTIS AG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 34-36 TFUE należy interpretować w ten sposób, że jeśli produkt leczniczy opatrzony znakiem towarowym (referencyjny produkt leczniczy) i generyczny produkt leczniczy wprowadzane są do obrotu w EOG przez przedsiębiorstwa powiązane ze sobą gospodarczo, to wówczas sprzeciw właściciela znaku towarowego wobec dalszego obrotu w państwie przywozu generycznym produktem leczniczym przez podmiot dokonujący przywozu równoległego po uprzednim jego przepakowaniu polegającym na naniesieniu nań znaku towarowego, jakim opatrzony jest referencyjny produkt leczniczy, może prowadzić do sztucznego podziału rynków pomiędzy państwami członkowskimi?

                  2)

                  W razie udzielenia na powyższe pytanie odpowiedzi twierdzącej – czy sprzeciw właściciela znaku towarowego wobec zmiany znaku towarowego należy oceniać w świetle przesłanek BMS?

                  3)

                  Czy dla odpowiedzi na te pytania ma znaczenie to, że generyczny produkt leczniczy i produkt leczniczy opatrzony znakiem towarowym (referencyjny produkt leczniczy) są identyczne lub mają taki sam efekt terapeutyczny, o czym mowa w art. 3 § 2 Koninklijk besluit van 19 april 2001 inzake parallelinvoer (dekretu królewskiego z dnia 19 kwietnia 2001 r. w sprawie przywozu równoległego)?


title: Sprawa C-254/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (Belgia) w dniu 9 czerwca 2020 r. – PI Pharma NV / Novartis AG, Novartis Pharma NV

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (Belgia) w dniu 9 czerwca 2020 r. – PI Pharma NV / Novartis AG, Novartis Pharma NV
      (Sprawa C-254/20)
      (2020/C 297/40)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hof van beroep te Brussel

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: PI PHARMA NV

         Strona pozwana: NOVARTIS AG, NOVARTIS PHARMA NV

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 34 – 36 TFUE należy interpretować w ten sposób, że jeśli produkt leczniczy opatrzony znakiem towarowym (referencyjny produkt leczniczy) i generyczny produkt leczniczy wprowadzane są do obrotu w EOG przez przedsiębiorstwa powiązane ze sobą gospodarczo, to wówczas sprzeciw właściciela znaku towarowego wobec dalszego obrotu w państwie przywozu generycznym produktem leczniczym przez podmiot dokonujący przywozu równoległego, po uprzednim jego przepakowaniu polegającym na naniesieniu nań znaku towarowego, jakim opatrzony jest referencyjny produkt leczniczy, może prowadzić do sztucznego podziału rynków pomiędzy państwami członkowskimi?

                  2)

                  W razie udzielenia na powyższe pytanie odpowiedzi twierdzącej – czy sprzeciw właściciela znaku towarowego wobec zmiany znaku towarowego należy oceniać w świetle przesłanek BMS?

                  3)

                  Czy dla odpowiedzi na te pytania ma znaczenie okoliczność, że generyczny produkt leczniczy i produkt leczniczy opatrzony znakiem towarowym (referencyjny produkt leczniczy) są identyczne lub mają taki sam skutek terapeutyczny, o czym mowa w art. 3 § 2 Koninklijk besluit van 19 april 2001 inzake parallelinvoer (dekretu królewskiego z dnia 19 kwietnia 2001 r. w sprawie przywozu równoległego)?


title: Sprawa C-269/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 18 czerwca 2020 r. – Finanzamt T / S

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 18 czerwca 2020 r. – Finanzamt T / S
      (Sprawa C-269/20)
      (2020/C 297/41)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca rewizję: Finanzamt T

         Druga strona postępowania rewizyjnego: S

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy przewidziane dla państw członkowskich w art. 4 ust. 4 akapit drugi szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (1) uprawnienie do tego, by uznać za jednego podatnika osoby mające swe przedsiębiorstwa na ich terytorium, które będąc prawnie niezależne, są ściśle związane ze sobą finansowo, ekonomicznie i organizacyjnie, należy wykonywać w ten sposób,

                              a)

                              że uznanie za jednego podatnika dotyczy jednej z tych osób, która jest podatnikiem w odniesieniu do wszystkich transakcji tych osób, czy też w ten sposób,

                              b)

                              że uznanie za jednego podatnika musi bezwzględnie – a więc również kosztem istotnych uszczupleń podatkowych – prowadzić do powstania grupy podatkowej VAT odrębnej od ściśle związanych ze sobą osób, stanowiącej fikcyjny podmiot, który należy stworzyć wyłącznie dla celów podatku od wartości dodanej?

                  2.

                  Jeżeli w przypadku pytania pierwszego właściwa jest odpowiedź a): Czy z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczącego celów innych niż związane z działalnością przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 6 ust. 2 szóstej dyrektywy 77/388/EWG (wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 12 lutego 2009 r., VNLTO, C-515/07, EU:C:2009:88) wynika, że w przypadku podatnika,

                              a)

                              który z jednej strony prowadzi działalność gospodarczą, dokonując przy tym odpłatnych świadczeń w rozumieniu art. 2 pkt 1 tej dyrektywy, a

                              b)

                              z drugiej strony jednocześnie podejmuje działalność jako władza publiczna (działalność w sferze imperium), w odniesieniu do której nie jest uważany za podatnika zgodnie z art. 4 ust. 5 wskazanej dyrektywy,

                        nie należy opodatkowywać wykonania nieodpłatnej usługi z zakresu działalności gospodarczej na potrzeby działalności w sferze imperium w świetle art. 6 ust. 2 lit. b) szóstej dyrektywy 77/388?

         (1)  Dz.U. 1977, L 145, s. 1.


title: Sprawa C-274/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Massa (Włochy) w dniu 19 czerwca 2020 r. – GN, WX / Prefettura di Massa Carrara – Ufficio Territoriale del Governo di Massa Carrara

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Massa (Włochy) w dniu 19 czerwca 2020 r. – GN, WX / Prefettura di Massa Carrara – Ufficio Territoriale del Governo di Massa Carrara
      (Sprawa C-274/20)
      (2020/C 297/42)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Giudice di pace di Massa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: GN, WX

         Strona przeciwna: Prefettura di Massa Carrara – Ufficio Territoriale del Governo di Massa Carrara

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pojęcie zakazu „dyskryminacji ze względu na przynależność państwową” w rozumieniu art. 18 TFUE należy interpretować w ten sposób, że zakazuje się państwom członkowskim przyjmowania jakichkolwiek przepisów, które mogą, nawet w pośredni, ukryty i/lub znaczący sposób, stawiać obywateli innych państw członkowskich w trudnej sytuacji?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy art. 93 ust. 1bis Codice della strada (kodeksu drogowego), dotyczący zakazu poruszania się pojazdami zaopatrzonymi w zagraniczne tablice rejestracyjne (niezależnie od tego, kto jest właścicielem pojazdu) po upływie sześćdziesięciu dni pobytu we Włoszech, może stawiać w trudnej sytuacji obywateli innych państw członkowskich (posiadaczy samochodów zaopatrzonych w zagraniczne tablice rejestracyjne) i w związku z tym mieć charakter dyskryminujący ze względu na przynależność państwową?

                  3)

                  Czy pojęcia i zwroty:

                              a.

                              „prawo do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich” (art. 21 TFUE);

                              b.

                              „rynku wewnętrznego”, który „obejmuje obszar bez granic wewnętrznych, w którym jest zapewniony swobodny przepływ towarów, osób, usług i kapitału, zgodnie z postanowieniami Traktatów” (art. 26 TFUE);

                              c.

                              „zapewnia się swobodę przepływu pracowników wewnątrz Unii” (art. 45 TFUE);

                              d.

                              „ograniczenia swobody przedsiębiorczości obywateli jednego państwa członkowskiego na terytorium innego państwa członkowskiego są zakazane” (art. 49–55 TFUE);

                              e.

                              „ograniczenia w swobodnym świadczeniu usług wewnątrz Unii są zakazane w odniesieniu do obywateli państw członkowskich mających swe przedsiębiorstwo w państwie członkowskim innym niż państwo odbiorcy świadczenia” (art. 56–62 TFUE)

                        należy interpretować w ten sposób, że zakazane są również przepisy krajowe, które mogą, choćby tylko w pośredni, ukryty i/lub znaczący sposób ograniczać lub utrudniać obywatelom europejskim korzystanie z ich prawa do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich, prawa do swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii, swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług lub w jakikolwiek sposób wpływać na te prawa?

                  4)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie, czy art. 93 ust. 1bis Codice della strada (kodeksu drogowego), dotyczący zakazu poruszania się pojazdami zaopatrzonymi w zagraniczne tablice rejestracyjne (niezależnie od tego, kto jest właścicielem pojazdu) po upływie sześćdziesięciu dni pobytu we Włoszech, może ograniczać, utrudniać lub w jakikolwiek sposób wpływać na korzystanie z prawa do swobodnego przemieszczania się i przebywania na terytorium państw członkowskich, prawa do swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii, swobody przedsiębiorczości i swobody świadczenia usług?


title: Sprawa C-288/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal judiciaire – Bobigny (Francja) w dniu 30 czerwca 2020 r. – BNP Paribas Personal Finance SA / ZD

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/32

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal judiciaire – Bobigny (Francja) w dniu 30 czerwca 2020 r. – BNP Paribas Personal Finance SA / ZD
      (Sprawa C-288/20)
      (2020/C 297/44)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Judiciaire – Bobigny

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: BNP Paribas Personal Finance SA

         Strona pozwana: ZD

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy warunki takie jak będące przedmiotem sporu w postępowaniu głównym przewidujące, w szczególności, że frank szwajcarski jest walutą rozliczeniową, a euro walutą płatniczą ze skutkiem przeniesienia ryzyka walutowego na kredytobiorcę, wchodzą w zakres głównego przedmiotu umowy w rozumieniu art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 (1) w przypadku niewniesienia odwołania od wysokości kosztów wymiany i w obecności warunków uwzględniających, w określonych terminach, możliwość skorzystania przez kredytobiorcę z opcji zamiany waluty na euro zgodnie z wcześniej ustalonym wzorem?

                  2)

                  Czy dyrektywa 93/13 interpretowana w świetle zasady skuteczności prawa wspólnotowego stoi na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, w którym uznaje się, że warunek lub zbiór warunków, takich jak te będące przedmiotem postępowania głównego są „jasne i zrozumiałe” w rozumieniu dyrektywy z tego względu, że:

                              —

                              wstępna oferta kredytu zawiera szczegółowe informacje na temat transakcji walutowych przeprowadzonych w trakcie trwania kredytu i określa, że kurs wymiany euro w stosunku do franków szwajcarskich będzie kursem mającym zastosowanie na dwa dni robocze przed datą wystąpienia zdarzenia warunkującego transakcję i publikowanym na stronie internetowej Europejskiego Banku Centralnego?

                              —

                              zgodnie z ofertą kredytobiorca akceptuje transakcje wymiany z franków szwajcarskich na euro i z euro na franki szwajcarskie niezbędne do realizacji i zwrotu kredytu oraz że kredytodawca przeliczy saldo miesięcznych płatności w euro na franki szwajcarskie po pokryciu dodatkowych kosztów kredytu;

                              —

                              w ofercie wskazano, że jeżeli w wyniku transakcji wymiany walutowej kwota jest niższa niż należna na termin wykupu franka szwajcarskiego, spłata kapitału będzie wolniejsza, a niespłacona część kapitału w terminie wykupu zostałaby ujęta w saldzie debetowym rachunku we frankach szwajcarskich oraz że określono, iż spłata kapitału kredytu będzie się zmieniać zgodnie ze zmianami kursu wymiany mającego zastosowanie do miesięcznych spłat; może ona zarówno wzrastać jak i maleć, przy czym zmiana ta może spowodować wydłużenie lub skrócenie okresu spłaty kredytu oraz, jeżeli ma to zastosowanie, zmianę całkowitej kwoty do spłaty?

                              —

                              w artykułach „rachunek wewnętrzny w euro” i „rachunek wewnętrzny we frankach szwajcarskich” wyszczególniono transakcje przeprowadzone w każdym terminie płatności należnej z tytułu uznania i obciążenia każdego rachunku, a umowa określa w przejrzysty sposób konkretne zasady funkcjonowania mechanizmu przeliczania walut obcych;

                        oraz mając na uwadze, że w ofercie nie ma wyraźnej wzmianki, w szczególności o „ryzyku kursowym”, które spada na kredytobiorcę z uwagi na brak wpływów w walucie rozliczeniowej, ani też żadnej wyraźnej wzmianki o „ryzyku stopy procentowej”?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie, czy dyrektywa 93/13 interpretowana w świetle zasady skuteczności prawa wspólnotowego stoi na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, w którym uznaje się, że warunek lub zbiór warunków, takich jak będące przedmiotem postępowania głównego są „jasne i zrozumiałe” w rozumieniu dyrektywy, gdy uwarunkowania wskazane w drugim pytaniu są uzupełnione jedynie o symulację spadku waluty płatności o 5,27 % w stosunku do waluty rozliczeniowej w pierwotnej 20-letniej umowie, bez dalszych określeń takich jak „ryzyko” czy „trudność”?

                  4)

                  Czy ciężar dowodu „jasnego i zrozumiałego” charakteru warunku w rozumieniu dyrektywy 93/13, w tym okoliczności związanych z zawarciem umowy, spoczywa na przedsiębiorcy czy konsumencie?

                  5)

                  Jeżeli ciężar dowodu jasnego i zrozumiałego charakteru warunku spoczywa na przedsiębiorcy, to czy dyrektywa 93/13 stoi na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, które uznaje, w świetle dokumentów dotyczących technik sprzedaży, że to do kredytobiorców należy wykazanie, z jednej strony, że byli odbiorcami informacji zawartych w tych dokumentach, a z drugiej strony, że to bank przekazał im dokumenty, czy też przeciwnie, wymaga, aby uwarunkowania te stanowiły domniemanie, że informacje zawarte w tych dokumentach zostały przekazane, również ustnie, kredytobiorcom, a obalenie tego zwykłego domniemania należy do przedsiębiorcy, który jest odpowiedzialny za te informacje przekazane przez wybranych przez niego pośredników?

                  6)

                  Czy istnienie wyraźnej nierównowagi można uznać w umowie takiej jak ta będąca przedmiotem postępowania głównego, w którym obie strony są narażone na ryzyko walutowe, jeżeli, z jednej strony, przedsiębiorca dysponuje większymi środkami niż konsument dla celów przewidzenia ryzyka walutowego i, z drugiej strony, ryzyko jakie ponosi przedsiębiorca jest ograniczone, podczas gdy ryzyko jakie ponosi konsument, takie nie jest?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa C-289/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Paris (Francja) w dniu 30 czerwca 2020 r.– IB przeciwko FA

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/34

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez cour d’appel de Paris (Francja) w dniu 30 czerwca 2020 r.– IB przeciwko FA
      (Sprawa C-289/20)
      (2020/C 297/45)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d’appel de Paris

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: IB

         Strona pozwana: FA

         Pytania prejudycjalne

      Czy jeżeli, tak jak w niniejszej sprawie, z okoliczności faktycznych wynika, że jedno z małżonków dzieli swoje życie między dwa państwa członkowskie, można uznać, w rozumieniu art. 3 rozporządzenia nr 2201/2003 (1) i w celu jego stosowania, iż ma ono zwykły pobyt w dwóch państwach członkowskich, co oznacza, że jeżeli przesłanki wymienione w tym artykule zostały spełnione w dwóch państwach członkowskich, sądy tych dwóch państw mają w równym stopniu jurysdykcję do orzekania w przedmiocie rozwodu?

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (Dz.U. 2003, L 338, s. 1).


title: Sprawa C-290/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Satversmes tiesa (Łotwa) w dniu 30 czerwca 2020 r. – AS „Latvijas Gāze”/ Latvijas Republikas Saeima, Sabiedrisko pakalpojumu regulēšanas komisija

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/34

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Satversmes tiesa (Łotwa) w dniu 30 czerwca 2020 r. – AS „Latvijas Gāze”/ Latvijas Republikas Saeima, Sabiedrisko pakalpojumu regulēšanas komisija
      (Sprawa C-290/20)
      (2020/C 297/46)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Satversmes tiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AS „Latvijas Gāze”

         Druga strona postępowania: Latvijas Republikas Saeima, Sabiedrisko pakalpojumu regulēšanas komisija

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy art. 23 i art. 32 ust. 1 dyrektywy 2009/73/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie są zobowiązane przyjąć uregulowanie prawne, zgodnie z którym, z jednej strony, każdy odbiorca końcowy może wybrać do jakiego rodzaju sieci – sieci przesyłowej czy dystrybucyjnej – chce się przyłączyć, oraz, z drugiej strony, operator sieci jest zobowiązany do zezwolenia mu na odnośne przyłączenie?

                  2.

                  Czy art. 23 dyrektywy 2009/73/WE należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie są zobowiązane do przyjęcia uregulowania prawnego, zgodnie z którym zezwala się na podłączenie do sieci przesyłowej gazu ziemnego jedynie odbiorcy niebędącemu gospodarstwem domowym (to znaczy, wyłącznie odbiorcy przemysłowemu)?

                  3.

                  Czy art. 23 dyrektywy 2009/73/WE, a w szczególności pojęcie „nowego odbiorcy przemysłowego,” należy interpretować w ten sposób, że wspomniany artykuł ustanawia obowiązek przyjęcia przez państwa członkowskie uregulowania prawnego, zgodnie z którym na przyłączenie do sieci przesyłowej gazu ziemnego zezwala się jedynie odbiorcy końcowemu niebędącemu gospodarstwem domowym (to znaczy, wyłączenie odbiorcy przemysłowemu), który nie był nigdy wcześniej przyłączony do sieci dystrybucyjnej?

                  4.

                  Czy art. 2 pkt 3 i art. 23 dyrektywy 2009/73/WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu prawnemu państwa członkowskiego, zgodnie z którym przesyłanie gazu ziemnego obejmuje przesyłanie gazu ziemnego bezpośrednio do sieci dostawy gazu naturalnego na rzecz końcowego odbiorcy?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 2003/55/WE, Dz.U. 2009, L 211, s. 94.


title: Sprawa C-299/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 6 lipca 2020 r. – Icade Promotion Logement SAS / Ministère de l'Action et des Comptes publics

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/35

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 6 lipca 2020 r. – Icade Promotion Logement SAS / Ministère de l'Action et des Comptes publics
      (Sprawa C-299/20)
      (2020/C 297/47)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d'État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Icade Promotion Logement SAS

         Druga strona postępowania: Ministère de l'Action et des Comptes publics

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 392 dyrektywy 2006/112 (1) należy interpretować w ten sposób, że zastrzega on stosowanie systemu opodatkowania marży do transakcji dostaw nieruchomości, których nabycie podlegało […] [VAT], przy czym podatnik, który je odsprzedał, nie miał prawa do odliczenia tego podatku, czy też, że pozwala on na zastosowanie tego systemu do transakcji dostawy nieruchomości, których nabycie nie było objęte tym podatkiem, albo dlatego, że nabycie to nie jest objęte zakresem stosowania tego podatku, albo dlatego, że pomimo że jest ono objęte zakresem jego stosowania, to jednak jest ono z niego zwolnione?

                  2)

                  Czy art. 392 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że wyklucza on stosowanie systemu opodatkowania marży do transakcji dostaw terenów budowlanych w następujących dwóch przypadkach:

                              —

                              gdy nieruchomości te, nabyte jako niezabudowane, stały się w okresie od chwili ich nabycia do czasu odsprzedaży przez podatnika terenami budowlanymi;

                              —

                              gdy w okresie pomiędzy chwilą ich nabycia a chwilą ich odsprzedaży przez podatnika charakter tych terenów uległ zmianie, takiej jak podział na działki lub wykonanie robót budowlanych pozwalających na podłączenie ich do różnych sieci (drogi, woda pitna, energia elektryczna, gaz, kanalizacja, telekomunikacja)?

         (1)  Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U, 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-328/20: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2020 r. – Komisja Europejska / Republika Austrii

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/36

      Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2020 r. – Komisja Europejska / Republika Austrii
      (Sprawa C-328/20)
      (2020/C 297/48)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Martin, B.R. Killmann, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Austrii

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

                  —

                  stwierdzenie, że Republika Austrii uchybiła obowiązkom nałożonym na nią na mocy art. 7 i 67 rozporządzenia (WE) 883/2004 (1) i obowiązkom nałożonym na nią na mocy art. 4 rozporządzenia nr 883/2004 i art. 7 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 492/2011 (2), ustanawiając mechanizm dostosowania dodatków rodzinnych i odliczenia dla dzieci pracowników najemnych, których dzieci stale zamieszkują w innym państwie członkowskim;

                  —

                  stwierdzenie, że ustanawiając mechanizm dostosowania w odniesieniu do „Family Bonus Plus” (dodatkowej premii rodzinnej), odliczenie dla osoby samodzielnie prowadzącej gospodarstwo domowe, odliczenie dla rodzica samodzielnie wychowującego dziecko i odliczenie w odniesieniu do świadczenia alimentacyjnego dla pracowników migrujących, których dzieci stale zamieszkują w innym państwie członkowskim, Republika Austrii uchybiła również obowiązkom ciążącym na niej na mocy art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 492/2011;

                  —

                  obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Austria przyznała osobom pracującym w Austrii, w odniesieniu do ich dzieci, w formie jednolitych ryczałtów, świadczenia rodzinne i korzyść socjalną w postaci dodatków rodzinnych i odliczeń dla dzieci, a także korzyść podatkową w postaci dodatkowej premii rodzinnej, odliczenia dla osoby samodzielnie prowadzącej gospodarstwo domowe, odliczenia dla rodzica samodzielnie wychowującego dziecko i odliczenia w odniesieniu do alimentów. Od dnia 1 stycznia 2019 r. uregulowania austriackie stanowią, że te świadczenia publiczne powinny zostać dostosowane przy uwzględnieniu ogólnego poziomu cen w państwie członkowskim, w którym dziecko ma stałe miejsce zamieszkania.

         Zarzut
         pierwszy:
      Komisja podnosi, że dodatki rodzinne i odliczenia w odniesieniu do dodatków rodzinnych stanowią świadczenia rodzinne w rozumieniu rozporządzenia nr 883/2004, co do których w art. 7 i 67 zakazano państwu członkowskiemu uzależniania ich przyznania lub kwoty tych świadczeń rodzinnych od warunku, by członkowie rodziny pracownika zamieszkiwali w państwie członkowskim wypłacającym świadczenia. Ustanawiając to dostosowanie, Austria traktowała jednak świadczenia rodzinne na rzecz dzieci dokładnie przy uwzględnieniu państwa członkowskiego, w którym zamieszkują dzieci. Austria naruszyła zatem art. 7 i 67 rozporządzenia nr 883/2004.

         Zarzut drugi:

      Ponadto Komisja podnosi, że dostosowanie, takie jak wprowadzone przez Austrię, stwarza korzystniejszą sytuację dla uprawnionych, których dzieci zamieszkują w państwach członkowskich, w których poziom cen jest wyższy, niż dla osób, których dzieci zamieszkują w Austrii, podczas gdy osoby, których dzieci zamieszkują w państwach członkowskich, w których poziom cen jest niski, są traktowane mniej korzystnie. Jednakże gdy ustanowiono to dostosowanie, Austria zakładała, że osiągnie oszczędności w krajowym budżecie, co może jedynie oznaczać, że istnieje większa liczba osób uprawnionych do tych świadczeń i korzyści, których dzieci zamieszkują w państwach członkowskich, w których poziom cen jest niższy niż w Austrii.
      Poprzez mechanizm dostosowania Austria ustanowiła zatem w ostatecznym rozrachunku pośrednią dyskryminację na niekorzyść pracowników migrujących. Nie istnieje żaden słuszny cel mogący uzasadnić tę dyskryminację. Austria naruszyła zatem zasadę równego traktowania określoną w art. 4 rozporządzenia nr 883/2004 i w art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 492/2011, w odniesieniu do dodatków rodzinnych i odliczeń dla dzieci, a także zasadę równego traktowania określoną w art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 492/2011, w odniesieniu do dodatkowej premii rodzinnej, odliczenia dla osoby samodzielnie prowadzącej gospodarstwo domowe, odliczenia dla rodzica samodzielnie wychowującego dziecko i odliczenia w odniesieniu do alimentów.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2004, L 166, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (Dz.U. 2011, L 141, s. 1).


title: Sprawa C-331/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 13 maja 2020 r. w sprawie T-607/17, Volotea / Komisja, wniesione w dniu 22 lipca 2020 r. przez Volotea, SA

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/37

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 13 maja 2020 r. w sprawie T-607/17, Volotea / Komisja, wniesione w dniu 22 lipca 2020 r. przez Volotea, SA
      (Sprawa C-331/20 P)
      (2020/C 297/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Volotea, SA (przedstawiciele: M. Carpagnano, avvocato, M. Nordmann, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

         Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie pkt 1 i 2 sentencji zaskarżonego wyroku;

                  —

                  częściowe stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2, 3, 4 oraz nakazu odzyskania pomocy zawartych w decyzji Komisji (1) (UE) 2017/1861 z dnia 29 lipca 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.33983 wdrożonej przez Włochy w postaci rekompensaty dla portów lotniczych na Sardynii z tytułu obowiązków świadczenia usługi publicznej w zakresie dotyczącym wnoszącego odwołanie.

            Tytułem ewentualnym wnoszący odwołanie wnosi o:

                  —

                  uchylenie pkt 1 i 2 sentencji zaskarżonego wyroku;

                  —

                  skierowanie sprawy do rozpatrzenia przez Sąd.

            Wnoszący odwołanie wnosi również do Trybunału o zasądzenie od Komisji kosztów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Sąd dopuścił się naruszenia prawa przy stosowaniu zawartego w art. 107 ust. 1 TFUE pojęcia pomocy państwa. Konkretnie rzecz biorąc, Sąd niewłaściwie zastosował pojęcie korzyści gospodarczej i przekroczył swe uprawnienia orzecznicze zastępując rozumowanie Komisji Europejskiej swoim rozumowaniem oraz dokonał niewłaściwej oceny kryteriów selektywności, zasobów państwowych oraz zakłócenia konkurencji.
      Sąd popełnił błąd w uzasadnieniu pomocy państwa na gruncie art. 107 ust. 3 TFUE oraz wytycznych wspólnotowych dotyczących finansowania portów lotniczych i pomocy państwa na rozpoczęcie działalności dla przedsiębiorstw lotniczych oferujących przeloty z regionalnych portów lotniczych.
      Odnośnie nakazu odzyskania pomocy Sąd nie wziął też pod uwagę zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań; dopuścił się naruszenia prawa odnośnie do naruszenia art. 296 ust. 2 TFEU ze względu na brak odpowiedniego rozumowania Komisji Europejskiej oraz naruszył przysługujące Volotea, SA prawo do skutecznego środka prawnego.

         (1)  Decyzja Komisji (UE) 2017/1861 z dnia 29 lipca 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.33983 (2013/C) (ex 2012/NN) (ex 2011/N) – wdrożonej przez Włochy – Rekompensata dla portów lotniczych na Sardynii z tytułu obowiązków świadczenia usługi publicznej (UOIG) (Dz.U. 2017, L 268, s. 1).


title: Sprawa C-343/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 13 maja 2020 r. w sprawie T-8/18, easyJet Airline / Komisja, wniesione w dniu 23 lipca 2020 r. przez easyJet Airline Co. Ltd

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/38

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 13 maja 2020 r. w sprawie T-8/18, easyJet Airline / Komisja, wniesione w dniu 23 lipca 2020 r. przez easyJet Airline Co. Ltd
      (Sprawa C-343/20 P)
      (2020/C 297/50)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: easyJet Airline Co. Ltd (przedstawiciele: J. Rivas Andrés, avocat, A. Manzaneque Valverde, abogada)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku lub stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2017/1861 (1) z dnia 29 lipca 2016 r. z dnia 29 lipca 2016 r. w sprawie pomocy państwa SA.33983 (2013/C) (ex 2012/NN) (ex 2011/N) – wdrożonej przez Włochy – Rekompensata dla portów lotniczych na Sardynii z tytułu obowiązków świadczenia usługi publicznej (UOIG) w zakresie dotyczącym wnoszącego odwołanie;

                  —

                  tytułem ewentualnym, zaskarżonego wyroku i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd; oraz

                  —

                  zasądzenie od Komisji pokrycia kosztów postępowania w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zdaniem wnoszącego odwołanie zaskarżony wyrok należy uchylić z następujących względów:
      Po pierwsze, wydając zaskarżony wyrok Sąd dopuścił się naruszenia prawa łącząc w jedno ocenę dwóch odrębnych przesłanek istnienia pomocy (zasobów państwowych i korzyści).
      Po drugie, Sąd dopuścił się naruszenia prawa uznając, że zasada prywatnego podmiotu gospodarczego działającego w warunkach gospodarki rynkowej nie ma zastosowania w niniejszym przypadku. Sąd błędnie doszedł do wniosku, że operatorzy portów lotniczych nie wnosili wkładów własnych w znaczącej wysokości i nie zachowywali się jak podmioty gospodarcze działające w warunkach gospodarki rynkowej. Następnie, zawarte w zaskarżonym wyroku rozumowanie odnoszące się do braku zastosowania zasady prywatnego podmiotu gospodarczego działającego w warunkach gospodarki rynkowej narusza art. 345 TFUE, zasady równego traktowania i niedyskryminacji oraz przysługujące easyJet prawo do obrony.
      Po trzecie, Sąd dopuścił się naruszenia prawa uznając, że operatorzy portów lotniczych działali jedynie jako pośrednicy Regionu Sardynia.
      Po czwarte, wydając zaskarżony wyrok Sąd dopuścił się naruszenia prawa odnośnie do określenia: (i) beneficjentów końcowych regionalnego programu pomocy; (ii) korzyści bezpośredniej; oraz (iii) wtórnych skutków programu.

         (1)  Dz.U. 2017, L 268, s. 1.


title: Sprawa T-371/20: Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2020 r. – Pollinis France / Komisja

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/39

      Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2020 r. – Pollinis France / Komisja
      (Sprawa T-371/20)
      (2020/C 297/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pollinis France (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Lepage)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji Europejskiej oddalającej wniosek potwierdzający o dostęp do dokumentów zarejestrowany pod numerem referencyjnym GESTDEM nr 2020/0498 zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1);

                  —

                  zasądzenie od Komisji Europejskiej zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 3000 EUR tytułem kosztów postępowania, na podstawie art. 134 § 1 regulaminu postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, ponieważ Komisja Europejska nie uzasadniła zastosowania wyjątku dotyczącego ochrony procesu podejmowania decyzji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, ponieważ istnieje nadrzędny interes publiczny przemawiający za ujawnieniem żądanych dokumentów, oraz że dokumenty te powinny zostać objęte szerszym dostępem, przyznanym „dokumentom ustawodawczym”.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że zaskarżona decyzja narusza art. 6 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady (2), ponieważ wyjątek przewidziany w art. 4 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 należy interpretować i stosować tym bardziej rygorystycznie, gdy żądane informacje dotyczą emisji do środowiska.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006, L 264, s. 13).


title: Sprawa T-381/20: Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2020 r. – Datax / REA

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/39

      Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2020 r. – Datax / REA
      (Sprawa T-381/20)
      (2020/C 297/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Datax sp. z o.o. (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: adwokat J. Bober)

         Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Badań Naukowych (REA)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wydanej w dniu 13 listopada 2019 r. (ARES 2019 7018535 – 13/11/2019), która dotyczy częściowego odrzucenia kosztów kwalifikowalnych i odzyskania wkładu Unii oraz nakłada na skarżącą obowiązek zapłaty ryczałtowego odszkodowania;

                  —

                  obciążenie Agencji Wykonawczej ds. Badań Naukowych kosztami postępowania, w tym kosztami zastępstwa procesowego poniesionymi przez skarżącą przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący błędów w ustaleniach faktycznych i naruszenia polskiego prawa pracy.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia zasad leżących u podstaw prawa Unii Europejskiej, w szczególności zasady praworządności.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący braku nieprawidłowości ze strony skarżącej.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący braku zastosowania zasady proporcjonalności.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący błędnego twierdzenia o naruszeniu przez skarżącą umów o udzielenie dotacji.

                  6.

                  Zarzut szósty, podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczący błędnego wydania zaskarżonej decyzji przez REA, agencję wykonawczą Unii Europejskiej, a nie przez Komisję Europejską.

                  7.

                  Zarzut siódmy, podniesiony w dalszej kolejności tytułem ewentualnym, dotyczący naruszenia prawa Królestwa Belgii.

                  8.

                  Zarzut ósmy, również podniesiony tytułem ewentualnym, dotyczący przedawnienia roszczeń finansowych pozwanej.


title: Sprawa T-392/20: Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2020 r. – Flašker / Komisja

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/40

      Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2020 r. – Flašker / Komisja
      (Sprawa T-392/20)
      (2020/C 297/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Petra Flašker (Grosuplje, Słowenia) (przedstawiciel: adwokat K. Zdolšek)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 24 marca 2020 r. w sprawie SA.43546 – Domniemana pomoc państwa na rzecz Lekarna Ljubljana, w której uznano, bez wszczęcia formalnej procedury dochodzenia, że środki będące przedmiotem skargi złożonej przez skarżącą nie stanowią pomocy państwa;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej jej własnymi kosztami postępowania oraz kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący tego, że zaskarżona decyzja zawiera istotne sprzeczności w uzasadnieniu, co stanowi naruszenie obowiązku uzasadnienia określonego w art. 296 TFUE.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący błędnych ustaleń faktycznych oraz naruszenia prawa w odniesieniu do wniosku Komisji, że dane środki stanowią istniejącą pomoc.

                              —

                              Skarżąca twierdzi w tym względzie, że decyzja Komisji opiera się na niedokładnych i niepełnych okolicznościach faktycznych oraz na błędnej kwalifikacji prawnej tych okoliczności, co stanowi naruszenie art. 107 i 108 TFUE.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący tego, że opisane w dwóch pierwszych zarzutach błędne ustalenia faktyczne oraz naruszenia prawa ujawniają wystarczające trudności w ocenie niniejszej sprawy przez Komisję oraz niewystarczające zbadanie istotnych okoliczności faktycznych przed wydaniem decyzji, aby uzasadnić formalną procedurę dochodzenia. Trudności te potęgują inne, proceduralne trudności przedstawione w niniejszym trzecim zarzucie. W obliczu tych trudności Komisja była zobowiązana do wszczęcia formalnej procedury dochodzenia, a odmawiając jej wszczęcia naruszyła uprawnienia procesowe skarżącej wynikające z art. 108 ust. 2 TFUE.


title: Sprawa T-404/20: Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2020 r. – Global Translation Solutions / Parlament

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/41

      Skarga wniesiona w dniu 27 czerwca 2020 r. – Global Translation Solutions / Parlament
      (Sprawa T-404/20)
      (2020/C 297/54)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Global Translation Solutions ltd. (Valletta, Malta) (przedstawiciele: adwokat C. Mifsud-Bonnici)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 17 kwietnia 2019 r. (i) o udzieleniu zamówienia na część 22 EN>MT w ramach postępowania o udzielenie zamówienia TRAD 19 zwycięskiemu oferentowi oraz (ii) o odrzuceniu oferty złożonej przez stronę skarżącą w odniesieniu do części 22; a także wszystkich związanych z nimi decyzji strony pozwanej;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że decyzje strony pozwanej z dnia 17 kwietnia 2019 r. (i) o udzieleniu zamówienia na część 22 EN>MT w ramach postępowania o udzielenie zamówienia TRAD 19 zwycięskiemu oferentowi oraz (ii) o odrzuceniu oferty złożonej przez stronę skarżącą w odniesieniu do części 22 są niezgodne z prawem ze względu na fakt, iż opierają się na poważnym i oczywistym błędzie w ocenie w zakresie sformułowania standardowego arkusza ocen do celów oceny testu rewizji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że decyzje strony pozwanej z dnia 17 kwietnia 2019 r. (i) o udzieleniu zamówienia na część 22 EN>MT w ramach postępowania o udzielenie zamówienia TRAD 19 zwycięskiemu oferentowi oraz (ii) o odrzuceniu oferty złożonej przez stronę skarżącą w odniesieniu do części 22 są niezgodne z prawem ze względu na fakt, iż sposób, w jaki został sformułowany standardowy arkusz ocen stanowi naruszenie prawa, w tym między innymi art. 160 ust. 1 rozporządzenia finansowego (1), oraz jest sprzeczny z ogólnymi zasadami prawa Unii, w tym w szczególności z zasadami obowiązującymi w dziedzinie zamówień publicznych, równego traktowania i proporcjonalności.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że decyzje strony pozwanej z dnia 17 kwietnia 2019 r. (i) o udzieleniu zamówienia na część 22 EN>MT w ramach postępowania o udzielenie zamówienia TRAD 19 zwycięskiemu oferentowi oraz (ii) o odrzuceniu oferty złożonej przez stronę skarżącą w odniesieniu do części 22 są niezgodne z prawem ze względu na fakt, iż strona pozwana nie uzasadniła swej decyzji o odrzuceniu oferty strony skarżącej, jak wymaga tego prawo Unii i orzecznictwo TSUE.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że decyzje strony pozwanej z dnia 17 kwietnia 2019 r. (i) o udzieleniu zamówienia na część 22 EN>MT w ramach postępowania o udzielenie zamówienia TRAD 19 zwycięskiemu oferentowi oraz (ii) o odrzuceniu oferty złożonej przez stronę skarżącą w odniesieniu do części 22 są niezgodne z prawem ze względu na fakt, iż zachowanie strony pozwanej w ramach korespondencji prowadzonej ze stroną skarżącą po dniu 17 kwietnia 2020 r., w szczególności dotyczącej wyjaśnień na temat standardowego arkusza ocen oraz „wcześniej określonych błędów” było sprzeczne z ogólnymi zasadami należytej staranności, dobrej administracji oraz z zasadami obowiązującymi w dziedzinie zamówień publicznych.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (DzU. 2018 L 193, s. 1).


title: Sprawa T-415/20: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2020 r. – KT / EBI

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/42

      Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2020 r. – KT / EBI
      (Sprawa T-415/20)
      (2020/C 297/55)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: KT (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną, wraz z podniesionym w niej zarzutem niezgodności z prawem;

                  —

                  w konsekwencji:

                              —

                              stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 24 marca 2020 r., mocą której zastosowano wobec niej tytułem kary dyscyplinarnej zwolnienie dyscyplinarne z poważnej przyczyny, bez zachowania okresu wypowiedzenia, z odprawą;

                              —

                              obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa do obrony, w szczególności art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący braku właściwości autora aktu.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia rozsądnego terminu, w szczególności naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady bezstronności. Po pierwsze skarżąca podnosi zarzut niezgodności z prawem w zakresie, w jakim art. 40 regulaminu pracowniczego Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) narusza zasadę bezstronności w odniesieniu do bezstronności obiektywnej. Po drugie uważa ona, że procedura wdrożona przez EBI naruszyła zasadę bezstronności w odniesieniu do bezstronności subiektywnej.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący oczywistych błędów w ocenie oraz naruszenia przepisów odnoszących się do ochrony danych osobowych.

                  6.

                  Zarzut szósty, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.


title: Sprawa T-425/20: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2020 r. – KU / ESDZ

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/43

      Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2020 r. – KU / ESDZ
      (Sprawa T-425/20)
      (2020/C 297/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: KU (przedstawiciel: adwokat R. Wardyn)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności ESDZ z dnia 17 września 2019 r. o oddaleniu wniosku strony skarżącej o udzielenie wsparcia;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 3 kwietnia 2020 r. o oddaleniu jej zażalenia wniesionego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego;

                  —

                  zasądzenie od strony pozwanej kwoty 15 000 EUR tytułem słusznego zadośćuczynienia za doznany przez stronę skarżącą mobbing;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący niedostatecznego uzasadnienia i zaniechania zbadania dowodów.

                              —

                              Podnosi ona, że decyzje ESDZ z dni 17 września 2019 r. i 3 kwietnia 2020 r. nie są dostatecznie uzasadnione, co jest sprzeczne z ciążącym na administracji obowiązkiem przestawienia powodów jej decyzji (art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 18

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa: naruszenie art. 12a regulaminu pracowniczego urzędników.

                              —

                              ESDZ naruszyła art. 12a regulaminu pracowniczego urzędników w ten sposób, że odmówiła uznania zachowania X, opisanego we wniosku strony skarżącej o udzielenie wsparcia, za mobbing w rozumieniu tego artykułu.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący oczywistego błędu w ocenie.

                              —

                              ESDZ dopuściła się oczywistego błędu w ocenie w ten sposób, że odmówiła uznania zachowania X, opisanego we wniosku strony skarżącej o udzielenie wsparcia, za mobbing.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia obowiązku udzielenia wsparcia: naruszenie art. 24 regulaminu pracowniczego.

                              —

                              Strona skarżąca podnosi, że okres ponad 16 miesięcy był nierozsądnie długi, by przeprowadzić dochodzenie oraz że ESDZ wraz z IDOC naruszyła zasadę rozsądnego terminu oraz obowiązku szybkiego działania, a tym samym naruszyła art. 24 regulaminu pracowniczego.


title: Sprawa T-435/20: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2020 r. – JR / Komisja

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/44

      Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2020 r. – JR / Komisja
      (Sprawa T-435/20)
      (2020/C 297/57)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: JR (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Champetier)

         Strona pozwana: Komisja

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

                  —

                  w konsekwencji:

                              —

                              stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 kwietnia 2020 r. w zakresie, w jakim oddala ona wniosek o skarżącej o zrewidowanie decyzji komisji konkursowej z dnia 16 grudnia 2019 r. o niewpisaniu jej na listę rezerwową konkursu wewnętrznego COM/03/AD/18 (AD6) – 1 – Administrators, oraz w razie potrzeby stwierdzenie nieważności tej decyzji z dnia 16 grudnia 2019 r.;

                              —

                              obciążenie pozwanej całością kosztów.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie oraz naruszenia przepisów, które regulują prace komisji konkursowej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia oraz zasady dobrej administracji.


title: Sprawa T-441/20: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2020 r. – Jindal Saw i Jindal Saw Italia / Komisja

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/45

      Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2020 r. – Jindal Saw i Jindal Saw Italia / Komisja
      (Sprawa T-441/20)
      (2020/C 297/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Jindal Saw Ltd (Nowe Delhi, Indie), Jindal Saw Italia SpA (Triest, Włochy) (przedstawiciele: R. Antonini, E. Monard i B. Maniatis, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/526 z dnia 15 kwietnia 2020 r. ponownie nakładającego ostateczne cło wyrównawcze na przywóz rur i przewodów rurowych z żeliwa ciągliwego (zwanego także żeliwem sferoidalnym) pochodzących z Indii w odniesieniu do Jindal Saw Limited w związku z wyrokiem Sądu w sprawie T-300/16;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 16 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 oraz ogólnej zasady niedziałania prawa wstecz.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia ogólnej zasady niedziałania prawa wstecz i ogólnej zasady pewności prawa.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 266 TFUE i art. 264 TFUE.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności oraz art. 5 ust. 1 i art. 5 ust. 4 TUE.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa do skutecznego środka prawnego i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 103 Kodeksu celnego Unii Europejskiej i art. 296 TFEU.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący braku uprawnień Komisji w zakresie nałożenia obowiązku rejestracji przywozu dokonanego przez Jindal oraz naruszenia art. 24 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 597/2009.


title: Sprawa T-442/20: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2020 r. – Grangé i Van Strydonck / EUIPO – Nema (âme)

text:
               7.9.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/46

      Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2020 r. – Grangé i Van Strydonck / EUIPO – Nema (âme)
      (Sprawa T-442/20)
      (2020/C 297/60)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Isaline Grangé (Edegem, Belgia) i Alizée Van Strydonck (Strombeek-Bever, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. De Vroey)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Nema Srl (San Lazzaro di Savena, Włochy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego âme – zgłoszenie nr 17 895 139

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 czerwca 2020 r. w sprawie R 2960/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i ewentualnych interwenientów kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.