title: Sprawa T-499/10: Skarga wniesiona w dniu 8 października 2010 r. — MOL przeciwko Komisji

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/52

         Skarga wniesiona w dniu 8 października 2010 r. — MOL przeciwko Komisji
   (Sprawa T-499/10)
   ()
   2010/C 346/102
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: MOL Magyar Olaj- és Gázipari Nyrt. (Budapeszt, Węgry) (przedstawiciele: adwokat N. Niejahr, F. Carlin, Barrister i adwokat C. van der Meer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz

               —

               tytułem żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, w zakresie w jakim nakazuje ona odzyskanie pomocy od skarżącej oraz

               —

               obciążenie Komisji jej własnymi kosztami oraz kosztami skarżącej poniesionymi w związku z niniejszym postępowaniem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 3553 wersja ostateczna z dnia 9 czerwca 2010 r. uznającej za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc udzieloną przez władze węgierskie na rzecz Hungarian Oil & Gas Plc (zwanej dalej „MOL”) w wyniku porozumienia zawartego pomiędzy MOL i węgierskim państwem, które umożliwia zwolnienie spółki z podwyżki opłaty eksploatacyjnej po zmianie węgierskiej ustawy o górnictwie w styczniu 2008 r. [Pomoc państwa C 1/09 (ex NN 69/08)]. W zaskarżonej decyzji wskazano skarżącą jako beneficjenta zarzucanej pomocy państwa i nakazano Węgrom odzyskanie od skarżącej tejże pomocy wraz z odsetkami.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty.
   Po pierwsze utrzymuje ona, że pozwana naruszyła prawo stwierdzając, iż przedłużenie w 2005 r. zezwoleń na wydobycie przysługujących skarżącej rozpatrywane łącznie z późniejszą zmianą ustawy o górnictwie w styczniu z 2008 r. stanowią pomoc przyznaną bezprawnie i niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazały odzyskanie od skarżącej owej zarzucanej pomocy państwa wraz z odsetkami. W szczególności skarżąca podnosi, iż pozwana naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE uznając, że:

               —

               porozumienie w sprawie przedłużenia z 2005 r. i zmiana ustawy o górnictwie z 2008 r. stanowią razem jedną pomoc państwa zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE;

               —

               zarzucana pomoc ma charakter selektywny oparty na błędnym stwierdzeniu, że właściwym systemem odniesienia jest raczej system zezwoleń, a nie ustawa o górnictwie;

               —

               zarzucana pomoc przysporzyła skarżącej korzyści pomimo okoliczności, że skarżąca uiściła wyższe opłaty eksloatacyjne i należności od tych, jakie byłyby należne w braku zarzucanej pomocy lub zgodnie ze zmianą ustawy o górnictwie z 2008 r. oraz w każdym razie Węgry działały jako podmiot gospodarczy a przedłużenie porozumienia było uzasadnione względami gospodarczymi;

               —

               zarzucana pomoc stanowiła zakłócenie konkurencji, nawet jeżeli inni uczestnicy rynku nie uiszczali wyższych opłat zgodnie ze zmienioną ustawą o górnictwie.

         Po drugie tytułem żądania ewentualnego skarżąca podnosi, że pozwana naruszyła art. 108 ust. 1 TFUE nie oceniając porozumienia w sprawie przedłużenia (które nie stanowiło pomocy państwa w okresie od jego zawarcia w 2005 r. do zmiany ustawy o górnictwie w 2008 r. i stało się pomocą państwa jedynie w momencie wejścia w życie zmiany ustawy o górnictwie z 2008 r.) zgodnie z przepisami obowiązującymi w stosunku do istniejącej pomocy.
   Po trzecie tytułem dalszego żądania ewentualnego w przypadku gdy Sąd stwierdziłby, że omawiany środek stanowi nową pomoc, skarżąca podnosi, iż pozwana naruszyła art. 14 ust. 1 rozporządzenia proceduralnego nakazując odzyskanie, ponieważ odzyskanie kwot od skarżącej narusza uzasadnione oczekiwania skarżącej dotyczące stałości porozumienia dotyczącego przedłużenia i zasadę pewności prawa.


title: Sprawa T-822/14: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2014 r. – Geilenkothen Fabrik für Schutzkleidung/OHIM (Cottonfeel)

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/61

         Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2014 r. – Geilenkothen Fabrik für Schutzkleidung/OHIM (Cottonfeel)
   (Sprawa T-822/14)
   (2015/C 046/79)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Geilenkothen Fabrik für Schutzkleidung GmbH (Gerolstein-Müllenborn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Straub)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Cottonfeel” – zgłoszenie nr 1 1 9 35  236

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 października 2014 r. w sprawie R 2579/2013-1

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed izbą odwoławczą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-459/14: Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2014 r. – Messi Cuccittini przeciwko OHIM – Pires Freitas Campos (LEO)

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/18

         Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2014 r. – Messi Cuccittini przeciwko OHIM – Pires Freitas Campos (LEO)
   (Sprawa T-459/14)
   2014/C 329/26
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Lionel Andrés Messi Cuccittini (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Rivas Zurdo i M. Toro Gordillo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Maria Leonor Pires Freitas Campos (Setúbal, Portugalia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 marca 2014 r. w sprawie R 1554/2013-1 w zakresie, w jakim oddalając odwołanie zgłaszającego potwierdza decyzję Wydziału Sprzeciwów dotyczącą uwzględnienia sprzeciwu B 2009291 i odmowę rejestracji wspólnotowego znaku towarowego nr 1 0 6 13  511„LEO”;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżący

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „LEO” dla towarów z klas 32 i 33 – zgłoszenie nr 1 0 6 13  511

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Maria Leonor Pires Freitas Campos

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „LEO D’HONOR” dla towarów z klasy 33

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-4/15: Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2015 r. – ZZ i in./Komisja

text:
               23.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/26

         Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2015 r. – ZZ i in./Komisja
   (Sprawa F-4/15)
   (2015/C 096/33)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciele: adwokaci C. Bernard-Glanz, N. Flandin i S. Rodrigues)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie zastosowania do wynagrodzeń oraz emerytur skarżących wskaźników przewidzianych w rozporządzeniach nr 422/2014 i 423/2014, odpowiednio, w 2011 r. i w 2012 r. oraz żądanie odszkodowania.

      Żądania skarżących

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji oraz, jeśli zaistnieje taka potrzeba, decyzji oddalających zażalenia;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na ich rzecz zaległego wynagrodzenia odpowiadającego waloryzacji ich wynagrodzeń i emerytur w wysokości 1,7 % w 2011 r. i w 2012 r. tytułem naprawienia poniesionej przez nich szkody majątkowej wraz z odsetkami za zwłokę w stopie stosowanej przez Europejski Bank Centralny, powiększonej o 2 punkty, od dnia ogłoszenia wyroku w sprawie;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-272/08: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/35

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-272/08)
   (2008/C 209/54)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Condou-durande i M. E. Adsera Ribera, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2004/83/WE (1) z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony a w każdym razie nie informując Komisji o przyjęciu takich przepisów, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 38 tej dyrektywy

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin dokonania transpozycji dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął w dniu 10 października 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 304, str. 12.


title: Sprawa T-436/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 20 września 2007 r. w sprawie F-111/06 Giannopoulos przeciwko Radzie, wniesione w dniu 30 listopada 2007 r. przez Nikosa Giannopoulosa

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/50

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 20 września 2007 r. w sprawie F-111/06 Giannopoulos przeciwko Radzie, wniesione w dniu 30 listopada 2007 r. przez Nikosa Giannopoulosa
   (Sprawa T-436/07 P)
   (2008/C 22/94)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Nikos Giannopoulos (Wezembeek-Oppem, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uznanie niniejszego odwołania za dopuszczalne;

               —

               uchylenie wyroku wydanego przez Sąd do spraw Służby Publicznej w dniu 20 września 2007 r. w sprawie F-111/06;

               —

               uwzględnienie żądań przedstawionych przez stronę skarżącą w pierwszej instancji w przedmiocie stwierdzenia nieważności i odszkodowania;

               —

               obciążenie strony pozwanej w pierwszej instancji wszystkimi kosztami związanymi ze skargą o stwierdzenie nieważności oraz z odwołaniem.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu swojego odwołania wnoszący odwołanie podnosi zarzuty dotyczące braków w uzasadnieniu oraz oczywistych błędów w ocenie w odpowiedzi udzielonej przez Sąd na podniesiony przez niego w ramach postępowania w pierwszej instancji pierwszy zarzut dotyczący naruszenia art. 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego.


title: Sprawa C-306/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd – Bułgaria) – Direktor na Agencija „Mitnici”/Biowet AD [Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 92/83/EWG — Harmonizacja struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych — Artykuł 27 ust. 1 lit. d) — Zwolnienia z ujednoliconej akcyzy — Alkohol etylowy — Używanie dla celów czyszczenia i dezynfekcji sprzętów i pomieszczeń służących do wytwarzania produktów leczniczych]

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/9

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd – Bułgaria) – Direktor na Agencija „Mitnici”/Biowet AD
   (Sprawa C-306/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 92/83/EWG - Harmonizacja struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych - Artykuł 27 ust. 1 lit. d) - Zwolnienia z ujednoliconej akcyzy - Alkohol etylowy - Używanie dla celów czyszczenia i dezynfekcji sprzętów i pomieszczeń służących do wytwarzania produktów leczniczych])
   (2015/C 406/09)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Wyrchowen administratiwen syd

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Direktor na Agencija „Mitnici”

      Strona pozwana: Biowet AD

      Sentencja

   Artykuł 27 ust. 1 lit. d) dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych należy interpretować w ten sposób, że przewidziany w tym przepisie obowiązek zwolnienia ma zastosowanie do alkoholu etylowego używanego przez przedsiębiorstwo do czyszczenia oraz dezynfekcji sprzętów i lokali służących do wytwarzania produktów leczniczych.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa C-468/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 28 września 2010 r. — Asociación Nacional de Establecimientos Financieros de Crédito (ASNEF) przeciwko Administración del Estado

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 28 września 2010 r. — Asociación Nacional de Establecimientos Financieros de Crédito (ASNEF) przeciwko Administración del Estado
   (Sprawa C-468/10)
   ()
   2010/C 346/51
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo (Hiszpania).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Asociación Nacional de Establecimientos Financieros de Crédito (ASNEF).

      Strona pozwana: Administración del Estado.

      Pytania prejudycjalne

               „1)

               Czy art. 7 lit. f) dyrektywy 95/46/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwia się on przepisowi krajowemu, który w braku zgody osoby, której dotyczą dane, w celu umożliwienia przetwarzania jej danych osobowych, koniecznego dla zaspokojenia potrzeb wynikających z uzasadnionych interesów administratora danych lub osób trzecich, którym dane są ujawniane, wymaga obok tego, aby nie doszło do naruszenia podstawowych praw i wolności osoby, której dane dotyczą, również i tego, aby dane te znajdowały się w powszechnie dostępnych zbiorach danych?

               2)

               Czy art. 7 lit. f) dyrektywy 95/46/WE spełnia przesłanki wymagane przez orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dla przyznania mu bezpośredniej skuteczności?”

      (1)  Dz.U. L 281, s. 31


title: Sprawa C-85/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 9 grudnia 2014 r. w sprawie T-70/10 Feralpi Holding SpA/Komisja, wniesione w dniu 19 lutego 2015 r. przez Feralpi Holding SpA

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/18

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 9 grudnia 2014 r. w sprawie T-70/10 Feralpi Holding SpA/Komisja, wniesione w dniu 19 lutego 2015 r. przez Feralpi Holding SpA
   (Sprawa C-85/15 P)
   (2015/C 146/27)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Feralpi Holding SpA (przedstawiciele: G.M. Roberti i I. Perego, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Feralpi wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie w całości lub w części wyroku z dnia 9 grudnia 2014 r. w zakresie, w jakim Sąd oddalił w nim skargę wniesioną przez Feralpi w sprawie T-70/10 i w konsekwencji:

                           (i)

                           stwierdzenie nieważności Decyzji w całości lub w części;

                           (ii)

                           lub uchylenie, a przynajmniej obniżenie grzywny nałożonej na Feralpi w Decyzji;

               —

               pomocniczo, uchylenie w całości lub w części wyroku z dnia 9 grudnia 2014 r. w zakresie, w jakim Sąd oddalił w nim skargę wniesioną przez Feralpi w sprawie T-70/10 i przekazanie sprawy do Sądu Unii Europejskiej w celu wydania wyroku co do istoty zgodnie ze wskazówkami przekazanymi przez Trybunał;

               —

               w każdym razie obniżenie kwoty grzywny nałożonej na Feralpi w Decyzji, zważywszy na nadmierny czas badania sprawy T-70/10 przez Sąd;

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania, jak również kosztami postępowania w sprawie T-70/10.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania Feralpi podnosi sześć zarzutów:

               —

               Sąd naruszył prawo, uznając, że przy wydaniu Decyzji nie doszło do naruszenia zasady kolegialności;

               —

               Sąd naruszył art. 10 rozporządzenia nr 773/2004 (1) oraz art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC), stwierdzając, że możliwe było wydanie Decyzji bez wysłania do wnoszącej odwołanie pisma w sprawie przedstawienia zarzutów i bez zapewnienia jej skorzystania z prawa do obrony;

               —

               Sąd naruszył art. 6 EKPC oraz art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, uznając, że termin, jaki upłynął między wydaniem wyroku z dnia 25 października 1997 r. w sprawie T-77/03 i wydaniem Decyzji, nie był nadmiernie długi;

               —

               Sąd błędnie zastosował w niniejszej sprawie art. 65 EWWiS oraz pojęcia porozumień i uzgodnionych praktyk, które są istotne w kontekście tego przepisu, jak również stosowne zasady dotyczące ciężaru dowodu, przyjmując istnienie jednolitego i ciągłego naruszenia na włoskim rynku prętów zbrojeniowych do betonu w latach 1989–1992 i 1993–1995, a także udział Feralpi w tym naruszeniu. W tym kontekście Sąd nie uwzględnił szczególnego charakteru ram prawnych EWWiS mających zastosowanie do sektora prętów zbrojeniowych do betonu. Ponadto Sąd ewidentnie zniekształcił znaczenie i zakres istotnych dowodów, które przedstawiono. Pod tym względem uzasadnienie jest niepełne i nielogiczne;

               —

               Sąd naruszył zasady równego traktowania i proporcjonalności, gdyż odstąpił od wykonania nieograniczonego prawa orzekania, by naprawić błąd popełniony przez Komisję przy ocenie konkretnego znaczenia Feralpi oraz innych przedsiębiorstw w ramach naruszenia dla celów określenia kwoty podstawowej grzywny;

               —

               Sąd naruszył przepisy art. 47 karty, ponieważ nie zbadał skargi w rozsądnym terminie.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszące się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 i art. 82 traktatu WE (Dz.U. L 123, s. 18).


title: Sprawa C-167/05: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 90 akapit drugi WE — Wewnętrzne opodatkowanie produktów innych państw członkowskich — Opodatkowanie mogące skutkować pośrednią ochroną innych produkcji — Zakaz odmiennego traktowania produktów przywożonych i konkurencyjnych produktów krajowych — Podatki akcyzowe — Odmienne opodatkowanie piwa i wina — Ciężar dowodu)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-167/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 90 akapit drugi WE - Wewnętrzne opodatkowanie produktów innych państw członkowskich - Opodatkowanie mogące skutkować pośrednią ochroną innych produkcji - Zakaz odmiennego traktowania produktów przywożonych i konkurencyjnych produktów krajowych - Podatki akcyzowe - Odmienne opodatkowanie piwa i wina - Ciężar dowodu)
   (2008/C 128/02)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Ström van Lier, K. Gross, K. Simonsson i R. Lyal, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji (przedstawiciel: K. Wistrand, pełnomocnik)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Łotwy (przedstawiciele: E. Balode-Buraka i E. Broks, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 90 akapit drugi WE — Wewnętrzne opodatkowanie alkoholu i napojów alkoholowych obciążające w większym zakresie wino niż piwo
   Sentencja

               1.

               Skarga zostaje oddalona.

               2.

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3.

               Republika Łotwy poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 171 z 9.7.2007.


title: Sprawa T-266/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lutego 2008 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Wycofanie owoców i warzyw z rynku — Kontrola wszystkich produktów wycofanych z rynku — Rośliny uprawne i premie bydlęce — Okres 24 miesięcy)

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/26

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lutego 2008 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-266/04) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Wycofanie owoców i warzyw z rynku - Kontrola wszystkich produktów wycofanych z rynku - Rośliny uprawne i premie bydlęce - Okres 24 miesięcy)
   (2008/C 79/50)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: F. Díez Moreno, abogado del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Visaggio, S. Pardo Quintillán i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji 2004/457/WE Komisji z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie wyłączenia z finansowania wspólnotowego niektórych wydatków dokonanych przez państwa członkowskie, obciążających Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. L 156 z dnia 30 kwietnia 2004 r., str. 53) w części, w której dotyczy ona Królestwa Hiszpanii.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji 2004/457/WE Komisji z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie wyłączenia z finansowania wspólnotowego niektórych wydatków dokonanych przez państwa członkowskie, obciążających Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) w odniesieniu do wyłączenia wydatków w zakresie roślin uprawnych i premii bydlęcych dokonanych przez Królestwo Hiszpanii we wspólnotach autonomicznych Kraju Basków i La Rioja w odniesieniu do roku gospodarczego 1998/1999 oraz wydatków dokonanych przed 22 marca 2000 r. przez Królestwo Hiszpanii we wspólnocie autonomicznej Kraju Basków w zakresie roślin uprawnych i premii bydlęcych w odniesieniu do roku gospodarczego 1999/2000.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 217 z 28.8.2004.


title: Sprawa C-337/16 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 maja 2017 r. – Republika Portugalska/Komisja Europejska (Odwołanie — EFRG i EFRROW — Decyzja wykonawcza Komisji Europejskiej — Doręczenie adresatowi — Późniejsze sprostowanie formatu wydruku załącznika — Publikacja decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej — Termin do wniesienia skargi — Rozpoczęcie biegu terminu — Przekroczenie terminu — Niedopuszczalność)

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/17

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 17 maja 2017 r. – Republika Portugalska/Komisja Europejska
   (Sprawa C-337/16 P) (1)

   ((Odwołanie - EFRG i EFRROW - Decyzja wykonawcza Komisji Europejskiej - Doręczenie adresatowi - Późniejsze sprostowanie formatu wydruku załącznika - Publikacja decyzji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej - Termin do wniesienia skargi - Rozpoczęcie biegu terminu - Przekroczenie terminu - Niedopuszczalność))
   (2017/C 239/21)
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, M. Figueiredo, J. Saraiva de Almeida i P. Estêvão, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i M. França, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 326 z 5.9.2016.


title: Sprawa C-25/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo de Barcelona (Hiszpania) w dniu 21 stycznia 2013 r. — France Telecom España SA przeciwko Diputación de Barcelona

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo de Barcelona (Hiszpania) w dniu 21 stycznia 2013 r. — France Telecom España SA przeciwko Diputación de Barcelona
   (Sprawa C-25/13)
   2013/C 108/31
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado Contencioso-Administrativo de Barcelona

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: France Telecom España SA

      Strona pozwana: Diputación de Barcelona

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ograniczenie stosowania opłat z art. 13 dyrektywy o zezwoleniach (1) wyłącznie do właścicieli sieci telekomunikacyjnych w sposób przyjęty w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 12 lipca 2012 r. (2) może zostać rozciągnięte na jakiekolwiek inne wynagrodzenie lub świadczenie wzajemne, jakie właściciele majątku publicznego lub prywatnego otrzymują w zamian za instalowanie na ich gruntach lub dobrach urządzeń należących do sieci telekomunikacyjnych?

               2)

               Czy takie wynagrodzenia i ich płatnicy są określane przez prawo wewnętrzne państwa?

      (1)  Dyrektywa 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa o zezwoleniach), Dz.U. L 108, s. 21.

      (2)  Wyrok z dnia 12 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-55/11, C-57/11 i C-58/11 Vodafone España, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze.


title: Sprawa T-88/12: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2012 r. — Charron Inox i Almet przeciwko Radzie

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/32

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2012 r. — Charron Inox i Almet przeciwko Radzie
   (Sprawa T-88/12)
   2012/C 109/65
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Charron Inox (Marsylia, Francja) i Almet (Satolas-et-Bonce, Francja) (przedstawiciel: P.-O. Koubi-Flotte, avocat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               tytułem zasadniczym, stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 1331/2011 z dnia 14 grudnia 2011 r. jako opartego na niedostateczanych ustaleniach gospodarczych;

               —

               tytułem pomocniczym, stwierdzenie nieważności art. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 1331/2011 z dnia 14 grudnia 2011 r., zgodnie z którym nastąpiło ostateczne pobranie tymczasowych ceł antydumpingowych, które zostały już zapłacone, w zakresie, w jakim pobranie to narusza zasadę ochrony uzasadnionego zaufania;

               —

               dalszym tytułem pomocniczym, uznanie odpowiedzialności pozaumownej Unii powstałej wskutek uznania ważności natychmiastowego pobrania ostatecznych ceł antydumpingowych w sytuacji, gdy biorąc pod uwagę materię, należało podać informację o takim pobraniu zainteresowanym podmiotom gospodarczym w rozsądnym terminie, pozwalającym im na podjęcie decyzji gospodarczych z odpowiednim wyprzedzeniem i z poszanowaniem zasady pewności prawa;

               —

               w każdym wypadku, nakazanie zwrot lub naprawienie szkody poniesionej przez skarżące spółki w następującej wysokości:

                           —

                           szkoda poniesiona przez spółkę Charron Inox, powstała wskutek zapłaty spornych ceł antydumpingowych: 89 402,15 EUR;

                           —

                           szkoda poniesiona przez spółkę Almet — Le Metal Centre powstała wskutek zapłaty spornych ceł antydumpingowych: 375 493 EUR;

                           —

                           szkoda poniesiona łącznie przez spółki Charron Inox i Almet — Le Metal Centre powstała wskutek zapłaty spornych ceł antydumpingowych: 58 594 EUR, przy czym spółki Charron Inox i Almet — Le Metal Centre postanowią samodzielnie o podziale tej kwoty pomiędzy siebie;

                           —

                           szkoda poniesiona przez spółkę Charron Inox powstała wskutek konieczności zaopatrywania się u dostawców indyjskich na mniej korzystnych warunkach: 57 883,18 EUR;

                           —

                           szkoda poniesiona przez spółkę Almet — Le Metal Centre powstała wskutek konieczności zaopatrywania się u dostawców indyjskich na mniej korzystnych warunkach: 66 578,14 EUR.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez skarżące spółki na poparcie swych skarg na rozporządzenie nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych przewodów rurowych i rur, bez szwu, ze stali nierdzewnej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1) są, co do zasady, takie same lub podobne, jak podniesione w sprawie T-445/11 Charron Inox i Almet przeciwko Komisji (2), dotyczącej rozporządzenia nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na te przywozy (3).

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1331/2011 z dnia 14 grudnia 2011 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe i stanowiące o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz niektórych przewodów rurowych i rur, bez szwu, ze stali nierdzewnej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 336, s. 6).

      (2)  Dz.U. 2011, C 290, s. 18.

      (3)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 627/2011 dnia 27 czerwca 2011 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz niektórych przewodów rurowych i rur, bez szwu, ze stali nierdzewnej pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 169, s. 1).


title: Sprawa T-608/13: Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2015 r. – easyGroup IP Licensing/OHIM – Tui (easyAir-tours) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego easyAir-tours — Wcześniejszy graficzny znak towarowy airtours Ticket Factory — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak podobieństwa oznaczeń — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Kompetencje o charakterze reformatoryjnym — Artykuł 65 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/32

         Wyrok Sądu z dnia 13 maja 2015 r. – easyGroup IP Licensing/OHIM – Tui (easyAir-tours)
   (Sprawa T-608/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego easyAir-tours - Wcześniejszy graficzny znak towarowy airtours Ticket Factory - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak podobieństwa oznaczeń - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Kompetencje o charakterze reformatoryjnym - Artykuł 65 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 213/54)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: easyGroup IP Licensing Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Day i K. Osgerby, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedsatwiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Tui AG (Hanower, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. von Schultz)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 września 2013 r. (sprawa R 1029/2012-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Tui AG a easyGroup IP Licensing Ltd.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 5 września 2013 r. (sprawa R 1029/2012-1).

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               OHIM pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez easyGroup IP Licensing Ltd.

               4)

               Tui AG pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa T-614/11: Postanowienie Sądu z dnia 27 kwietnia 2016 r. – GDC Engineering/Komisja

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/35

         Postanowienie Sądu z dnia 27 kwietnia 2016 r. – GDC Engineering/Komisja
   (Sprawa T-614/11) (1)

   (2016/C 222/43)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 39 z 11.2.2012.


title: Sprawa C-376/13: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Bułgarii

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/23

         Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Bułgarii
   (Sprawa C-376/13)
   2013/C 252/39
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun, G. Koleva, L. Malferrari)

      Strona pozwana: Republika Bułgarii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że ograniczając zgodnie z art. 5a ust. 1 i 2 przepisów przejściowych i końcowych ZES (ustawy o łączności elektronicznej) liczbę przedsiębiorstw, które mogą uzyskać częstotliwość radiową do celów nadawania cyfrowego radia naziemnego i zezwolenie na świadczenie takiej usługi łączności elektronicznej, do dwóch (mimo że istniała potencjalnie możliwość przyznania ich pięciu przedsiębiorstwom), Republika Bułgarii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 ust. 1 dyrektywy w sprawie konkurencji;

               —

               stwierdzenie, że zakazując zgodnie z art. 47a ust. 1 i 2 oraz art. 48 ust. 2 ZES przedsiębiorstwom oferującym transmisję telewizyjną, których programy nie są nadawane w Republice Bułgarii, oraz związanym z nimi osobami udziału w procedurach przetargowych o przyznanie częstotliwości radiowych do celów nadawania cyfrowej telewizji naziemnej i świadczenia odpowiednich usług, Republika Bułgarii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 ust. 2 i art. 4 ust. 2 dyrektywy w sprawie konkurencji, art. 7 ust. 3 dyrektywy o zezwoleniach oraz art. 9 ust. 1 dyrektywy ramowej;

               —

               stwierdzenie, że zakazując zgodnie z art. 48 ust. 5 ZES użytkownikom częstotliwości cyfrowego radia naziemnego stworzenia sieci łączności w celu nadawania programów radiowych i telewizyjnych, Republika Bułgarii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 ust. 2 i art. 4 ust. 2 dyrektywy w sprawie konkurencji, art. 7 ust. 3 dyrektywy o zezwoleniach oraz art. 9 ust. 1 dyrektywy ramowej;

               —

               obciążenie Republiki Bułgarii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja Europejska podnosi, że Republika Bułgarii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. 4 ust. 2 dyrektywy Komisji 2002/77/WE (1) z dnia 16 września 2002 r. w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie konkurencji”), art. 7 ust. 3 dyrektywy 2002/20/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) oraz art. 9 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE (3) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej).

               —

               Republika Bułgarii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 ust. 1 dyrektywy w sprawie konkurencji, zgodnie z którym państwa członkowskie nie mogą przyznawać ani utrzymywać w mocy praw wyłącznych lub specjalnych w odniesieniu do tworzenia lub zapewnienia sieci łączności elektronicznej, lub w odniesieniu do świadczenia publicznie dostępnych usług łączności elektronicznej. W drodze ustawy Republika Bułgarii ograniczyła do dwóch liczbę przedsiębiorstw, którym mogą zostać przyznane częstotliwości radiowe do celów nadawania cyfrowego radia naziemnego (mimo że potencjalnie takie częstotliwości można było przyznać pięciu przedsiębiorstwom) i które mogą na swoim obszarze świadczyć usługi jako operatorzy multipleksu. Takiego ograniczenia dokonano na podstawie kryteriów, które nie są ani proporcjonalne, ani obiektywne. W ten sposób Republika Bułgarii przyznała prawa specjalne w odniesieniu do świadczenia tego rodzaju usług łączności elektronicznej.

               —

               Republika Bułgarii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 ust. 2 i art. 4 ust. 2 dyrektywy w sprawie konkurencji, art. 7 ust. 3 dyrektywy o zezwoleniach i art. 9 ust. 1 dyrektywy ramowej, zgodnie z którymi przydział widma na użytek usług łączności elektronicznej następuje według obiektywnych, przejrzystych, niedyskryminacyjnych i proporcjonalnych kryteriów. Republika Bułgarii ustanowiła takie kryteria udziału w procedurach przetargowych o przyznanie częstotliwości radiowych do celów nadawania cyfrowego radia naziemnego, które nie są w stanie spełnić zamierzonych celów; przyjmując kryteria przyznawania częstotliwości radiowych do celów nadawania cyfrowego radia naziemnego, które nie są proporcjonalne i w ten sposób ograniczają liczbę przedsiębiorstw mogących brać udział we wspomnianych powyżej procedurach przetargowych, Republika Bułgarii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 ust. 2 dyrektywy w sprawie konkurencji, gwarantującemu wszystkim przedsiębiorstwom możliwość świadczenia usług łączności elektronicznej.

      (1)  Dz.U. L 249, s. 21.

      (2)  Dz.U. L 108, s. 21.

      (3)  Dz.U. L 108, s. 33.


title: Sprawa C-587/12 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 listopada 2013 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — Utworzenie przez przedsiębiorstwo stałych placówek w niektórych państwach trzecich — Pożyczki o obniżonym oprocentowaniu — Decyzja uznająca pomoc za częściowo niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie — Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia nieważności przez Sąd decyzji pierwotnej dotyczącej tego samego postępowania — Wykonanie wyroku Sądu)

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/16

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 listopada 2013 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-587/12 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Utworzenie przez przedsiębiorstwo stałych placówek w niektórych państwach trzecich - Pożyczki o obniżonym oprocentowaniu - Decyzja uznająca pomoc za częściowo niezgodną ze wspólnym rynkiem i nakazująca jej odzyskanie - Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia nieważności przez Sąd decyzji pierwotnej dotyczącej tego samego postępowania - Wykonanie wyroku Sądu)
   2014/C 9/24
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierany przez P. Gentiliego, avvocato dello Stato)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i D. Grespan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 27 września 2012 r. w sprawie T-257/10 Włochy przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2011/134/UE z dnia 24 marca 2010 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Włochy na rzecz Wam SpA (Dz.U. 2011, L 57, s. 29) — Obowiązek uzasadnienia — Zasada kontradyktoryjności — Powaga rzeczy odsądzonej — Zasada proporcjonalności — Uregulowanie de minimis

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 63 z 2.3.2013


title: Sprawa T-289/09: Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2009 r. — Omnicare przeciwko OHIM — Astellas Pharma (dawniej Yamanouchi Pharma) (OMNICARE CLINICAL RESEARCH)

text:
               10.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/7

         Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2009 r. — Omnicare przeciwko OHIM — Astellas Pharma (dawniej Yamanouchi Pharma) (OMNICARE CLINICAL RESEARCH)
   (Sprawa T-289/09)
   2009/C 244/11
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Omnicare, Inc. (Covington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: M. Edenborough, Barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Astellas Pharma GmbH (dawniej Yamanouchi Pharma GmbH) (Heidelberg, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 maja 2009 r. w sprawie R 401/2008-4; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Omnicare, Inc.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „OMNICARE CLINICAL RESEARCH” dla usług z klasy 42.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Astellas Pharma GmbH (dawniej Yamanouchi Pharma GmbH)

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Niemczech znak towarowy „OMNICARE” dla usług z klas 35, 41 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji i odrzucenie zgłoszenia rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie uznała, że: a) rozpatrywane znaki towarowe są podobne; b) znak towarowy wymieniony w postępowaniu w sprawie sprzeciwu był rzeczywiście używany; c) usługi, w odniesieniu do których wykazano rzeczywiste używanie były podobne; i d) w konsekwencji istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych.


title: Sprawa T-678/15 I T-679/15: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. – Novartis/EUIPO (Przedstawienie zakrzywionej linii w kolorze szarym i przedstawienie zakrzywionej linii w kolorze zielonym) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenia graficznych unijnych znaków towarowych, z których jeden przedstawia zakrzywioną linię w kolorze szarym, a drugi — zakrzywioną linię w kolorze zielonym — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Prostota oznaczenia — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/32

         Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. – Novartis/EUIPO (Przedstawienie zakrzywionej linii w kolorze szarym i przedstawienie zakrzywionej linii w kolorze zielonym)
   (Sprawa T-678/15 I T-679/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenia graficznych unijnych znaków towarowych, z których jeden przedstawia zakrzywioną linię w kolorze szarym, a drugi - zakrzywioną linię w kolorze zielonym - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Prostota oznaczenia - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 038/44)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Zintler)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: H. Kunz i S. Hanne, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Dwie skargi na decyzje Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 września 2015 r. (sprawy R 78/2015-5 i R 89/2015-5) dotyczące rejestracji dwóch oznaczeń graficznych, z których jedno przedstawia zakrzywioną linię w kolorze szarym, a drugie – zakrzywioną linię w kolorze zielonym, jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 23 września 2015 r. (sprawy R 78/2015-5 i R 89/2015-5).

               2)

               Odwołania wniesione przez Novartis AG do wspomnianej Izby Odwoławczej zostają uwzględnione.

               3)

               EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 90 z 7.3.2016.


title: Sprawa T-377/06: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2006 r. — Comap przeciwko Komisji

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/28

         Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2006 r. — Comap przeciwko Komisji
   (Sprawa T-377/06)
   (2007/C 42/49)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Comap SA (Lyon, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Wachsmann i C. Pommiès)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji [C(2006) 4180 wersja ostateczna z dnia 20 września 2006 r. w sprawie COMP/F-1/38.121 — Złącza], a także jej uzasadnienia, w zakresie w jakim decyzja ta obciąża odpowiedzialnością za popełnienie naruszenia spółkę Comap także w innych okresach niż od grudnia 1997 r. do marca 2001 r., w odniesieniu do którego Comap nie kwestionuje okoliczności faktycznych przedstawionych przez Komisję;

               —

               zmiana art. 1 i 2 wraz z ich uzasadnieniem poprzez obniżenie grzywny w wysokości 18,56 mln EUR nałożonej na spółkę Comap;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 4180 wersja ostateczna z dnia 20 września 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (COMP/F-1/38.121 — Złącza) odnoszącej się do całości porozumień i uzgodnionych praktyk na rynku złączy miedzianych i stopów miedzi mających na celu ustalanie cen, uzgadnianie cenników, kwot zniżek i rabatów, wprowadzanie mechanizmów koordynacji podwyżek cen, przydział rynków krajowych i klientów oraz wymianę innych informacji handlowych, w zakresie w jakim decyzja ta obciąża odpowiedzialnością za popełnienie naruszenia spółkę Comap także w innych okresach niż ten od grudnia 1997 r. do marca 2001r., w odniesieniu do którego Comap nie kwestionuje okoliczności faktycznych przedstawionych przez Komisję. Tytułem żądania ewentualnego spółka Comap wnosi o zmniejszenie kwoty grzywny nałożonej w zaskarżonej decyzji.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca powołuje następujące argumenty.
   Po pierwsze, skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 81 WE i popełniła błędy co do prawa, błędy faktyczne i oczywiste błędy w ocenie uznając, że zarzucany kartel trwał po przeprowadzeniu dochodzeń na miejscu przez Komisję w marcu 2001 r. aż do kwietnia 2004 r.
   Po drugie skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 81 ust. 1 WE i art. 25 rozporządzenia nr 1/2003 (1) w zakresie, w jakim nie uznała, że w braku możliwości przedstawienia dowodu praktyk antykonkurencyjnych zarzucane naruszenie zostało przerwane na okres 27 miesięcy, pomiędzy wrześniem 1992 r. i grudniem 1994 r., tak że okoliczności faktyczne zaistniałe przed grudniem 1994 r. według skarżącej straciły na aktualności w momencie wszczęcia dochodzenia przez Komisję w styczniu 2001 r.
   Pomocniczo skarżąca powołuje zarzut oparty na naruszeniu art. 81 ust. 1 WE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003, a także wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien (2) i komunikatu w sprawie współpracy (3), twierdząc przy tym, że Komisja nie przestrzegała zasad dotyczących obliczania grzywny. Skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności i zasadę równego traktowania, przyjmując w celu obliczenia grzywny dla spółki Comap, zdaniem tej ostatniej, zbyt wysoką kwotę wyjściową w porównaniu z kwotami wyjściowymi ustalonymi dla innych przedsiębiorstw ukaranych na podstawie zaskarżonej decyzji, mimo ich podobnej pozycji konkurencyjnej do pozycji posiadanej przez skarżącą na rynku.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu, Dz.U. L 1, str. 1.

      (2)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali, Dz.U. 1998 C 9, str. 3.

      (3)  Obwieszczenie Komisji w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych, Dz.U. 2002, C 45, str. 3.


title: Sprawa C-539/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Castellón (Hiszpania) w dniu 27 listopada 2014 r. – Juan Carlos Sánchez Morcillo i María del Carmen Abril García przeciwko Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Castellón (Hiszpania) w dniu 27 listopada 2014 r. – Juan Carlos Sánchez Morcillo i María del Carmen Abril García przeciwko Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA
   (Sprawa C-539/14)
   (2015/C 026/25)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Provincial de Castellón

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca sprzeciw/odwołanie: Juan Carlos Sánchez Morcillo i María del Carmen Abril García

      Druga strona odwołania: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG (1) w związku z art. 47, art. 34 ust. 3 i 7 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (2) należy interpretować w taki sposób, że sprzeczny jest z nimi przepis proceduralny taki jak art. 695 ust. 4 Ley de Enjuiciamiento Civil [LEC, hiszpańskiego kodeksu postępowania cywilnego], który, w ramach regulacji kwestii zaskarżenia rozstrzygnięcia w przedmiocie sprzeciwu wobec egzekucji z rzeczy zabezpieczonych hipoteką lub zastawem, przewiduje możliwość wniesienia odwołania jedynie od postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, niestosowaniu nieuczciwego warunku umownego i oddaleniu sprzeciwu wniesionego w oparciu o nieuczciwy charakter któregoś z warunków umownych, czego bezpośrednią konsekwencją jest to, że żądającemu przeprowadzenia egzekucji przedsiębiorcy przysługuje więcej środków zaskarżenia niż konsumentowi, przeciwko któremu chce on wszcząć to postępowanie?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, Dz.U. L 95, s. 29.

      (2)  Dz.U. 2000, C 364, s. 1.


title: Sprawa T-642/11 P: Odwołanie wniesione w dniu 8 grudnia 2011 r. od wyroku wydanego w dniu 29 września 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-93/05 Mische przeciwko Parlamentowi

text:
               18.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 49/30

         Odwołanie wniesione w dniu 8 grudnia 2011 r. od wyroku wydanego w dniu 29 września 2011 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-93/05 Mische przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-642/11 P)
   2012/C 49/55
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Harald Mische (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci R. Holland, J. Mische i M. Velardo)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 29 września 2009 r. w sprawie F-93/05 Mische przeciwko Parlamentowi w najszerszym możliwym zakresie w oparciu o okoliczności przedstawione Sądowi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 4 października 2004 r. w zakresie, w jakim ustala zaszeregowanie wnoszącego odwołanie;

               —

               zasądzenie od Parlamentu na rzecz wnoszącego odwołanie odszkodowania (w tym z tytułu uszczerbku na karierze zawodowej, wypłata słusznego i godziwego wynagrodzenia, szkoda niematerialna, wraz z odsetkami za zwłokę itp.);

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania w niniejszej instancji oraz postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Sąd do spraw Służby Publicznej błędnie stwierdził niedopuszczalność skargi ze względu na przekroczenie terminu do jej wniesienia.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że Sąd do spraw Służby Publicznej błędnie stwierdził niedopuszczalność skargi z tego względu, że wygrana nie przyniosłaby wnoszącemu odwołanie żadnej korzyści i że w rezultacie nie miał on żadnego interesu w jej wniesieniu.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że Sąd do spraw Służby Publicznej niesłusznie pominął badanie zarzutów podniesionych co do istoty sprawy, w szczególności naruszenia art. 41 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także art. 5 ust. 5 regulaminu pracowniczego (1).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 723/2004 z dnia 22 marca 2004 r. zmieniające Regulamin pracowniczy urzędników Wspólnot Europejskich oraz Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 124 s.1.


title: Sprawa T-180/11: Postanowienie Sądu z dnia 23 października 2012 r. — Chivas przeciwko OHIM — Glencairn Scotch Whisky (CHIVAS LIVE WITH CHIVALRY) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/21

         Postanowienie Sądu z dnia 23 października 2012 r. — Chivas przeciwko OHIM — Glencairn Scotch Whisky (CHIVAS LIVE WITH CHIVALRY)
   (Sprawa T-180/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2012/C 399/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Chivas Holdings (IP) Ltd (Paisley, Renfrewshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat A. Carboni)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Glencairn Scotch Whisky Co. Ltd (Glasgow, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: K. Lumsdaine, solicitor)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 stycznia 2011 r. (sprawa R 1262/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Glencairn Scotch Whisky Co. Ltd a Chivas Holding (IP) Ltd.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i interwenient pokrywają własne koszty oraz po połowie koszty poniesione przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 152 z 21.5.2011.


title: Sprawa C-56/05: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/12

         Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-56/05)
   (2005/C 93/22)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 9 lutego 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez jej doradcę prawnego Dimitrisa Triantafyllou, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Greckiej.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/48/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie opodatkowania dochodów z oszczędności w formie wypłacanych odsetek (Dz. U. L 157 z 26.06.2003, str. 38), a w każdym razie, nie notyfikując ich Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 17 tej dyrektywy;

               2)

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął dnia 1 stycznia 2004 r.


title: Sprawa C-292/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 2 lipca 2008 r. — German Graphics Graphische Maschinen GmbH przeciwko Alice van der Schee jako syndykowi Holland Binding BV

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden w dniu 2 lipca 2008 r. — German Graphics Graphische Maschinen GmbH przeciwko Alice van der Schee jako syndykowi Holland Binding BV
   (Sprawa C-292/08)
   (2008/C 272/07)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hoge Raad der Nederlanden
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: German Graphics Graphische Maschinen GmbH

      Strona pozwana: Alice van der Schee jako syndyk Holland Binding B. V
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 25 ust. 2 rozporządzenia w sprawie postępowania upadłościowego (1) należy interpretować w ten sposób, że użyte tam sformułowanie „jeżeli Konwencja ta (czyli rozporządzenie WE nr 44/2001 (2)) znajduje zastosowanie” oznacza, iż należy uznać, że przepisy rozporządzenia WE nr 44/2001 dotyczące uznawania i wykonywania orzeczeń, znajdują zastosowanie do innych orzeczeń niż określone w art. 25 ust. 1 rozporządzenia w sprawie postępowania upadłościowego dopiero wówczas, gdy uprzednio zbadano, czy orzeczenia te zgodnie z art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia WE nr 44/2001 są wyłączone z zakresu przedmiotowego stosowania tego rozporządzenia?

               2.

               Czy art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia WE nr 44/2001 w związku z art. 7 ust. 1 rozporządzenia w sprawie postępowania upadłościowego należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż rzecz objęta zastrzeżeniem prawa własności w chwili wszczęcia postępowania upadłościowego dotyczącego nabywcy, znajduje się w państwie członkowskim, w którym postępowanie upadłościowe zostało wszczęte, ma taki skutek, że roszczenie zbywającego, którego podstawą jest to zastrzeżenie prawa własności, takie jak roszczenie German Graphics, należy uznać za roszczenie, które w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia WE nr 44/2001 dotyczy upadłości, a zatem jest wyłączone z zakresu przedmiotowego stosowania tego rozporządzenia?

               3.

               Czy w ramach pytania drugiego ma znaczenie to, że zgodnie z art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia w sprawie postępowania upadłościowego prawo państwa członkowskiego, w którym zostało wszczęte postępowanie upadłościowe, określa jakie składniki mienia wchodzą w skład masy upadłości?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.U. L 160 s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s. 1).


title: Sprawa C-175/13: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 10 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus – Estonia) – Liivimaa Lihaveis MTÜ/Eesti-Läti programmi 2007-2013 Seirekomitee (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 267 TFUE — Skarga na postanowienie zarządzające odesłanie prejudycjalne — Brak sporu zawisłego przed sądem orzekającym w przedmiocie tej skargi — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/6

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 10 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus – Estonia) – Liivimaa Lihaveis MTÜ/Eesti-Läti programmi 2007-2013 Seirekomitee
   (Sprawa C-175/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 267 TFUE - Skarga na postanowienie zarządzające odesłanie prejudycjalne - Brak sporu zawisłego przed sądem orzekającym w przedmiocie tej skargi - Oczywista niedopuszczalność))
   (2015/C 146/07)
   Język postępowania: estoński

      Sąd odsyłający

   Riigikohus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Liivimaa Lihaveis MTÜ

      Strona pozwana: Eesti-Läti programmi 2007-2013 Seirekomitee
   przy udziale: Eesti Vabariigi Siseministeerium

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus (Estonia) na podstawie orzeczenia z dnia 21 marca 2013 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 156 z 1.6.2013.


title: Sprawa F-87/15: Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/43

         Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-87/15)
   (2015/C 262/59)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi, A. Tymen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzedłużeniu przyznania statusu choroby ciężkiej chorobie córki skarżącego i zadośćuczynienie krzywdzie oraz naprawienie szkody

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 25 sierpnia 2014 r. biura ds. rozliczeń w Brukseli, odmawiającej przedłużenia przyznania statusu choroby ciężkiej chorobie córki skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 5 marca 2015 r. oddalającej zażalenie skarżącego z dnia 24 listopada 2014 r.;

               —

               zasądzenie zadośćuczynienia i odszkodowania na rzecz skarżącego;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-389/05: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuły 43 WE i 49 WE — Swoboda przedsiębiorczości i swobodne świadczenie usług — Zdrowie zwierząt — Stacja sztucznego unasienniania bydła — Uregulowanie krajowe przyznające zatwierdzonym stacjom wyłączne prawo świadczenia usługi sztucznego unasienniania bydła na określonym terytorium i uzależniające wydanie licencji inseminatora od zawarcia umowy z jedną z tych stacji)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-389/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuły 43 WE i 49 WE - Swoboda przedsiębiorczości i swobodne świadczenie usług - Zdrowie zwierząt - Stacja sztucznego unasienniania bydła - Uregulowanie krajowe przyznające zatwierdzonym stacjom wyłączne prawo świadczenia usługi sztucznego unasienniania bydła na określonym terytorium i uzależniające wydanie licencji inseminatora od zawarcia umowy z jedną z tych stacji)
   (2008/C 223/04)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Bordes i E. Traversa, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues, A. Colomb i G. Le Bras, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 43 WE i 49 WE — Prowadzenie działalności związanej ze sztucznym unasiennianiem bydła zastrzeżone wyłącznie na rzecz „stacji unasienniania” zatwierdzonych we Francji
   Sentencja

               1)

               Zastrzegając prawo świadczenia usługi sztucznego unasienniania bydła na rzecz zatwierdzonych stacji sztucznego unasienniania, dysponujących wyłącznością terytorialną, jak również na rzecz osób posiadających licencję inseminatora, której wydanie jest uzależnione od zawarcia umowy z jedną z tych stacji, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 43 WE i 49 WE.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C z 14.1.2006.


title: Sprawa T-129/16: Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2016 r. – Claranet Europe/EUIPO – Claro (clarinet)

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/30

         Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2016 r. – Claranet Europe/EUIPO – Claro (clarinet)
   (Sprawa T-129/16)
   (2016/C 175/34)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Claranet Europe Ltd (Saint Helier, Jersey) (przedstawiciele: G. Crown i D. Farnsworth, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Claro SA (São Paulo, Brazylia)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy w kolorze czerwonym „claranet” – zgłoszenie nr 11 265 113

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 stycznia 2016 r. w sprawie R 803/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO (oraz ewentualnie interwenienta) kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-240/13: Wyrok Sądu z dnia 26 listopada 2014 r. – Aldi Einkauf przeciwko OHIM – Alifoods (Alifoods) (Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Alifoods – Wcześniejsze słowne, międzynarodowy i wspólnotowe, znaki towarowe ALDI – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Brak podobieństwa oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Zasada 19 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia (WE) nr 2868/95)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/35

      Wyrok Sądu z dnia 26 listopada 2014 r. – Aldi Einkauf przeciwko OHIM – Alifoods (Alifoods)
      (Sprawa T-240/13) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Alifoods - Wcześniejsze słowne, międzynarodowy i wspólnotowe, znaki towarowe ALDI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zasada 19 ust. 2 lit. a) ppkt (ii) rozporządzenia (WE) nr 2868/95)
      (2015/C 016/55)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, L. Kolks i C. Fürsen)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Pohlmann, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Alifoods, SA (Alicante, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 lutego 2013 r. (sprawa R 407/2012-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG a Alifoods, SA.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa C-485/09: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 30 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Viamex Agrar Handels GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas (Dyrektywa 91/628/EWG — Punkt 48 ust. 5 rozdziału VII załącznika do tej dyrektywy — Rozporządzenie (WE) nr 615/98 — Artykuł 5 ust. 3 — Refundacje wywozowe — Ochrona bydła podczas transportu kolejowego — Warunki wypłaty refundacji do wywozu bydła — Przestrzeganie przepisów dyrektywy 91/628/EWG — Zasada proporcjonalności)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/5

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 30 czerwca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Viamex Agrar Handels GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-485/09) (1)

   (Dyrektywa 91/628/EWG - Punkt 48 ust. 5 rozdziału VII załącznika do tej dyrektywy - Rozporządzenie (WE) nr 615/98 - Artykuł 5 ust. 3 - Refundacje wywozowe - Ochrona bydła podczas transportu kolejowego - Warunki wypłaty refundacji do wywozu bydła - Przestrzeganie przepisów dyrektywy 91/628/EWG - Zasada proporcjonalności)
   2011/C 252/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Viamex Agrar Handels GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Hamburg — Wykładnia dyrektywy Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu, zmieniającej dyrektywy 90/425/EWG oraz 91/496/EWG (Dz.U. L 340, s. 17), zmienionej dyrektywą Rady 95/29/WE z dnia 29 czerwca 1995 r. (Dz.U. L 148, s. 52) (zwanej dalej „dyrektywą 91/628”), a w szczególności pkt 48 ust. 5 rozdziału VII załącznika do tej dyrektywy, oraz art. 5 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 615/98 z dnia 18 marca 1998 r. ustanawiającego szczegółowe zasady dotyczące przyznania refundacji wywozowych w odniesieniu do ochrony żywego bydła podczas transportu (Dz.U. L 82, s. 19) — Transport kolejowy bydła — Możliwość zastosowania zasad ochrony zwierząt dotyczących przerw na ich napojenie i nakarmienie oraz czasu trwania transportu i okresów wypoczynku

      Sentencja

               1)

               Punkt 48 ust. 5 rozdziału VII załącznika do dyrektywy Rady 91/628/EWG z dnia 19 listopada 1991 r. w sprawie ochrony zwierząt podczas transportu, zmieniającej dyrektywy 90/425/EWG oraz 91/496/EWG, zmienionej dyrektywą Rady 95/29/WE z dnia 29 czerwca 1995 r., znajduje zastosowanie również do transportu kolejowego.

               2)

               W przypadku gdy naruszenie dyrektywy 91/628 zmienionej dyrektywą 95/29 nie spowodowało śmierci transportowanych zwierząt, właściwe organy państw członkowskich i sprawujące nad nimi kontrolę sądy są zobowiązane do stosowania art. 5 ust. 3 rozporządzenia nr 615/98 ustanawiającego szczegółowe zasady dotyczące przyznania refundacji wywozowych w odniesieniu do ochrony żywego bydła podczas transportu w sposób zgodny z zasadą proporcjonalności, odmawiając wypłaty refundacji wywozowej w odniesieniu do tych zwierząt, w przypadku których nie przestrzegano tych przepisów dyrektywy, które dotyczą ich dobrostanu.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010.


title: Sprawa F-29/11: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               11.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 173/16

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-29/11)
   2011/C 173/35
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AD/147/09-RO o niedopuszczeniu strony skarżącej do egzaminu ustnego w ramach tego konkursu

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora EPSO o oddaleniu odwołania wniesionego przez skarżącą;

               —

               w niezbędnym zakresie, stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AD/147/09-RO o przyznaniu skarżącej z egzaminu pisemnego C oceny 6/10, eliminującej ją z dalszego udziału w konkursie;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-49/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien (Austria) w dniu 3 lutego 2011 r. — Content Services Ltd przeciwko Bundesarbeitskammer

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien (Austria) w dniu 3 lutego 2011 r. — Content Services Ltd przeciwko Bundesarbeitskammer
   (Sprawa C-49/11)
   2011/C 145/07
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberlandesgericht Wien (Austria)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Content Services Ltd.

      Strona pozwana: Bundesarbeitskammer

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wymóg określony w art. 5 ust. 1 dyrektywy w sprawie zawierania umów na odległość (1), zgodnie z którym konsument musi otrzymać potwierdzenie określonych tam informacji na trwałym, dostępnym dla niego nośniku, chyba że informacje te zostały wcześniej przekazane konsumentowi przed zawarciem umowy na wspomnianym trwałym i dostępnym nośniku, jest spełniony wówczas, gdy informacje te są udostępniane za pomocą odsyłającego do strony internetowej przedsiębiorcy hiperlinku znajdującego się w tekście, który konsument musi oznaczyć haczykiem jako przeczytany, by móc zawrzeć umowę?

      (1)  Dyrektywa 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość (Dz. U. L 144, s. 19).


title: Sprawa F-76/10: Skarga wniesiona w dniu 10 września 2010 r. — Colart i in. przeciwko Parlamentowi

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/64

         Skarga wniesiona w dniu 10 września 2010 r. — Colart i in. przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-76/10)
   ()
   2010/C 301/104
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Philippe Colart (Bastogne, Belgia) i inni (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności sprostowania do odcinków z wynagrodzenia skarżących za okres od lipca do grudnia 2009 r. oraz odcinków z wynagrodzenia sporządzonych po 1 stycznia 2010 r. w ramach corocznego dostosowania wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników na podstawie rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności odcinków z wynagrodzenia RG 2009 (zaległe wynagrodzenie po dostosowaniu za okres od lipca do grudnia 2009 r.) oraz odcinków z wynagrodzenia od stycznia 2010 r. w zakresie, w jakim odcinki te stosują stawkę dostosowawczą 1,85 %, zamiast 3,70 % na podstawie rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009 r., utrzymując w mocy skutki tych odcinków do chwili wydania nowych odcinków, w których w sposób właściwy zostaną zastosowane art. 65, 65a regulaminu pracowniczego oraz art. 1 i 3 załącznika XI do regulaminu pracowniczego (wersja z 2010 r.);

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-609/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Letrado de la Administración de Justicia, Titular de la Secretaría del Juzgado de Violencia sobre la mujer único de Terrassa (Hiszpania) w dniu 18 listopada 2015 r. – María Assumpció Martínez Roges/José Antonio García Sánchez

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/36

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Letrado de la Administración de Justicia, Titular de la Secretaría del Juzgado de Violencia sobre la mujer único de Terrassa (Hiszpania) w dniu 18 listopada 2015 r. – María Assumpció Martínez Roges/José Antonio García Sánchez
   (Sprawa C-609/15)
   (2016/C 038/49)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Letrado de la Administración de Justicia del Juzgado de Violencia sobre la mujer único de Terrassa.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: María Assumpció Martínez Roges.

      Strona pozwana: José Antonio García Sánchez.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 34 i 35 Ley 1/2000 są sprzeczne z art. 6 ust. 1 i art. 7.2 dyrektywy 93/13/EWG, (1) i art. 6 ust. 1 lit. d) i art. 11 i 12 dyrektywy 2005/29/WE (2) ponieważ wykluczają one kontrolę z urzędu ewentualnych nieuczciwych warunków lub nieuczciwych praktyk handlowych zawartych w umowach podpisanych pomiędzy adwokatami a osobami fizycznymi, działającymi w celach niezwiązanych z ich działalnością gospodarczą?

               2)

               Czy art. 34 i 35 Ley 1/2000 są sprzeczne z art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 2 i pkt 1 lit. q) załącznika 3 do dyrektywy 93/13/EWG, ponieważ uniemożliwiają one w praktyce przeprowadzenie dowodu w postępowaniu administracyjnym w sprawie roszczenia o zapłatę wynagrodzenia pełnomocników sądowych („jura de cuentas”) w celu rozstrzygnięcia sporu?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29).

      (2)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych” (Dz.U. L 149, s. 2).


title: Sprawa C-682/15: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative – Luksemburg) – Berlioz Investment Fund SA/Directeur de l’administration des contributions directes (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2011/16/UE — Współpraca administracyjna w dziedzinie opodatkowania — Artykuł 1 ust. 1 — Artykuł 5 — Wniosek o przekazanie informacji skierowany do osoby trzeciej — Odmowa udzielenia odpowiedzi — Sankcja — Pojęcie „przewidywalnego związku” informacji, których dotyczy wniosek — Kontrola organu współpracującego — Kontrola sądowa — Zakres — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 51 — Wprowadzanie w życie prawa Unii — Artykuł 47 — Prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem — Dostęp sądu i osoby trzeciej do wniosku o przekazanie informacji złożonego przez organ wnioskujący)

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/8

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 16 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative – Luksemburg) – Berlioz Investment Fund SA/Directeur de l’administration des contributions directes
   (Sprawa C-682/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2011/16/UE - Współpraca administracyjna w dziedzinie opodatkowania - Artykuł 1 ust. 1 - Artykuł 5 - Wniosek o przekazanie informacji skierowany do osoby trzeciej - Odmowa udzielenia odpowiedzi - Sankcja - Pojęcie „przewidywalnego związku” informacji, których dotyczy wniosek - Kontrola organu współpracującego - Kontrola sądowa - Zakres - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 51 - Wprowadzanie w życie prawa Unii - Artykuł 47 - Prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem - Dostęp sądu i osoby trzeciej do wniosku o przekazanie informacji złożonego przez organ wnioskujący))
   (2017/C 239/10)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour administrative

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Berlioz Investment Fund SA

      Strona pozwana: Directeur de l’administration des contributions directes

      Sentencja

               1)

               Artykuł 51 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie stosuje prawo Unii w rozumieniu tego przepisu i w konsekwencji Karta praw podstawowych Unii Europejskiej znajduje zastosowanie, w sytuacji gdy w swoim ustawodawstwie państwo to przewiduje sankcję pieniężną wobec adresata decyzji, który odmawia udzielenia informacji w ramach wymiany pomiędzy organami podatkowymi, uzasadnionej w szczególności przepisami dyrektywy Rady 2011/16/UE z dnia 15 lutego 2011 r. w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie opodatkowania i uchylającej dyrektywę 77/799/EWG.

               2)

               Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że adresat decyzji, na którego nałożona została sankcja pieniężna za niewykonanie decyzji administracyjnej nakazującej mu przekazanie informacji w ramach wymiany między krajowymi organami podatkowymi na podstawie dyrektywy 2011/16, ma prawo zakwestionować zgodność z prawem tej decyzji.

               3)

               Artykuł 1 ust. 1 i art. 5 dyrektywy 2011/16 należy interpretować w ten sposób, że „przewidywalny związek” informacji, o przekazanie których zwróciło się państwo członkowskie do innego państwa członkowskiego, stanowi przesłankę, którą musi spełnić wniosek o przekazanie informacji, aby zaistniał obowiązek udzielenia odpowiedzi na ten wniosek przez współpracujące państwo członkowskie, a tym samym przesłankę zgodności z prawem decyzji nakazowej skierowanej przez to państwo członkowskie do adresata decyzji oraz sankcji nałożonej na niego z uwagi na niewykonanie tej decyzji.

               4)

               Artykuł 1 ust. 1 i art. 5 dyrektywy 2011/16 należy interpretować w ten sposób, że kontrola organu współpracującego, do którego na podstawie tej dyrektywy wpłynął wniosek organu wnioskującego o przekazanie informacji, nie ogranicza się do formalnej prawidłowości tego wniosku, ale ma umożliwić również temu organowi współpracującemu ustalenie, że żądane informacje nie pozostają bez żadnego przewidywalnego związku z tożsamością danego podatnika i tożsamością ewentualnie wskazanej osoby trzeciej, jak też wymogami danego postępowania podatkowego. Te dwa przepisy dyrektywy 2011/16 oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że w ramach wniesionej przez adresata decyzji skargi na sankcję, która została na niego nałożona przez organ współpracujący z uwagi na niewykonanie decyzji nakazowej przyjętej przez ten organ w wyniku wniosku o przekazanie informacji złożonego przez organ wnioskujący na podstawie dyrektywy 2011/16, sąd krajowy jest właściwy nie tylko w zakresie zmiany nałożonej sankcji, ale również w zakresie kontroli zgodności z prawem decyzji nakazowej. Co się tyczy przesłanki zgodności z prawem tejże decyzji w odniesieniu do przewidywalnego związku informacji, których dotyczy wniosek, sądowa kontrola ogranicza się do badania oczywistego braku takiego związku.

               5)

               Artykuł 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że w ramach kontroli sądowej przeprowadzanej przez sąd współpracującego państwa członkowskiego sąd ten powinien mieć dostęp do wniosku o przekazanie informacji skierowanego przez wnioskujące państwo członkowskie do współpracującego państwa członkowskiego. Adresatowi decyzji nie przysługuje natomiast prawo dostępu do pełnego wniosku o przekazanie informacji, który zgodnie z art. 16 dyrektywy 2011/16 ma charakter poufny. Aby mógł on w pełni bronić swych racji przed sądem w odniesieniu do braku przewidywalnego związku informacji, których dotyczy wniosek, wystarcza co do zasady, aby dysponował on informacjami, o których mowa w art. 20 ust. 2 tej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 78 z 29.2.2016.


title: Sprawy połączone C-408/15 P i C-409/15 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 24 listopada 2016 r. – Ackermann Saatzucht GmbH & Co.KG i in. (C-408/15 P), ABZ Aardbeien Uit Zaad Holding BV i in. (C-409/15 P)/Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej (Odwołanie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Artykuł 263 akapit czwarty TFUE — Prawo do wniesienia skargi — Legitymacja procesowa — Akt, który dotyczy indywidualnie osób fizycznych lub prawnych ze względu na „pewne szczególne dla nich cechy charakterystyczne” — Rozporządzenie (UE) nr 511/2014 — Środki zapewniające przestrzeganie przez użytkowników w Unii Protokołu z Nagoi dotyczącego dostępu do zasobów genetycznych oraz uczciwego i sprawiedliwego podziału korzyści wynikających z wykorzystania tych zasobów — Rozporządzenie (WE) nr 2100/94 — Ograniczenie skutków wspólnotowej ochrony odmian roślin — Wyłączenie hodowców)

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/10

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 24 listopada 2016 r. – Ackermann Saatzucht GmbH & Co.KG i in. (C-408/15 P), ABZ Aardbeien Uit Zaad Holding BV i in. (C-409/15 P)/Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
   (Sprawy połączone C-408/15 P i C-409/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Artykuł 263 akapit czwarty TFUE - Prawo do wniesienia skargi - Legitymacja procesowa - Akt, który dotyczy indywidualnie osób fizycznych lub prawnych ze względu na „pewne szczególne dla nich cechy charakterystyczne” - Rozporządzenie (UE) nr 511/2014 - Środki zapewniające przestrzeganie przez użytkowników w Unii Protokołu z Nagoi dotyczącego dostępu do zasobów genetycznych oraz uczciwego i sprawiedliwego podziału korzyści wynikających z wykorzystania tych zasobów - Rozporządzenie (WE) nr 2100/94 - Ograniczenie skutków wspólnotowej ochrony odmian roślin - Wyłączenie hodowców))
   (2017/C 030/09)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Ackermann Saatzucht GmbH & Co.KG, Böhm-Nordkartoffel Agrarproduktion GmbH & Co. OHG, Deutsche Saatveredelung AG, Ernst Benary, Samenzucht GmbH, Freiherr Von Moreau Saatzucht GmbH, Hybro Saatzucht GmbH & Co. KG, Klemm + Sohn GmbH & Co. KG, KWS Saat AG, Norddeutsche Pflanzenzucht Hans-Georg Lembke KG, Nordsaat Saatzuchts GmbH, Peter Franck-Oberaspach, P.H. Petersen Saatzucht Lundsgaard GmbH, Saatzucht Streng – Engelen GmbH & Co. KG, Saka Pflanzenzucht GmbH & Co. KG, Strube Research GmbH & Co. KG, Gartenbau und Spezialkulturen Westhoff GbR, W. von Borries-Eckendorf GmbH & Co. KG (C-408/15 P), ABZ Aardbeien Uit Zaad Holding BV, Agriom BV, Agrisemen BV, Anthura BV, Barenbrug Holding BV, De Bolster BV, Evanthia BV, Gebr. Vletter & Den Haan VOF, Hilverda Kooij BV, Holland-Select BV, Könst Breeding BV, Koninklijke Van Zanten BV, Kweek- en Researchbedrijf Agirco BV, Kwekerij de Wester-Bouwing BV, Limgroup BV, Ontwikkelingsmaatschappij Het Idee BV (C-409/15 P) (przedstawiciele: adwokaci P. de Jong, E. Bertolotto, K. Claeyé, P. Vlaemminck i B. Van Vooren)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Visaggio, J. Rodrigues i R. van de Westelaken, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Simm i M. Moore, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               Ackermann Saatzucht GmbH & Co. KG, Böhm-Nordkartoffel Agrarproduktion GmbH & Co. OHG, Deutsche Saatveredelung AG, Ernst Benary, Samenzucht GmbH, Freiherr Von Moreau Saatzucht GmbH, Hybro Saatzucht GmbH & Co. KG, Klemm + Sohn GmbH & Co. KG, KWS Saat AG, Norddeutsche Pflanzenzucht Hans-Georg Lembke KG, Nordsaat Saatzuchts GmbH, M. Peter Franck-Oberaspach, P.H. Petersen Saatzucht Lundsgaard GmbH, Saatzucht Streng – Engelen GmbH & Co. KG, Saka Pflanzenzucht GmbH & Co. KG, Strube Research GmbH & Co. KG, Gartenbau und Spezialkulturen Westhoff GbR, W. von Borries-Eckendorf GmbH & Co. KG, ABZ Aardbeien Uit Zaad Holding BV, Agriom BV, Agrisemen BV, Anthura BV, Barenbrug Holding BV, De Bolster BV, Evanthia BV, Gebr. Vletter & Den Haan VOF, Hilverda Kooij BV, Holland-Select BV, Könst Breeding BV, Koninklijke Van Zanten BV, Kweek- en Researchbedrijf Agirco BV, Kwekerij de Wester-Bouwing BV, Limgroup BV i Ontwikkelingsmaatschappij Het Idee BV zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 328 z 5.10.2015.


title: Sprawa T-21/09: Postanowienie Sądu z dnia 29 listopada 2010 r. — Eurotel przeciwko OHMI — DVB Project (DVB)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/57

         Postanowienie Sądu z dnia 29 listopada 2010 r. — Eurotel przeciwko OHMI — DVB Project (DVB)
   (Sprawa T-21/09) (1)

   ()
   2011/C 30/101
   Język postępowania: francuski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa T-367/17: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2017 r. – Linak/EUIPO – ChangZhou Kaidi Electrical (Sterowana elektrycznie kolumna podnosząca)

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/45

         Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2017 r. – Linak/EUIPO – ChangZhou Kaidi Electrical (Sterowana elektrycznie kolumna podnosząca)
   (Sprawa T-367/17)
   (2017/C 249/61)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Linak A/S (Nordborg, Dania) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard i J. Fuhrmann)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: ChangZhou Kaidi Electrical Co. Ltd (Changzhou, Chiny)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

      Sporny wzór: Wzór wspólnotowy „Sterowana elektrycznie kolumna podnosząca” – wzór wspólnotowy nr 101 159-0001

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 marca 2017 r. w sprawie R 1411/2015-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 6 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa C-319/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Falun w dniu 27 czerwca 2011 r. — Widex przeciwko Skatteverket

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Falun w dniu 27 czerwca 2011 r. — Widex przeciwko Skatteverket
   (Sprawa C-319/11)
   2011/C 269/55
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Förvaltningsrätten i Falun

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Widex A/S

      Strona pozwana: Skatteverket

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jak należy w niniejszej sprawie interpretować pojęcie „stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywano transakcji gospodarczych” w świetle istotnych przepisów prawa Unii Europejskiej (1)?

               2)

               Czy podatnika mającego siedzibę działalności gospodarczej w innym państwie członkowskim, którego działalność polega między innymi na produkcji i sprzedaży aparatów do korekty słuchu, należy — ze względu na fakt przeprowadzania badań w dziedzinie audiologii w centrum badawczym w Szwecji — uznać za mającego w Szwecji stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, z którego dokonywano transakcji gospodarczych, w sytuacji, gdy nabywał on towary i usługi otrzymane i wykorzystane w tym centrum badawczym w Szwecji?

      (1)  Artykuły 170 i 171 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) oraz art. 1 i 2 ósmej dyrektywy Rady 79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju (Dz.U. L 331, s. 11).