title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 czerwca 2015 r.#Pfeifer & Langen GmbH & Co. KG przeciwko Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen.#Odesłanie prejudycjalne – Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 – Artykuł 3 ust. 1 – Termin przedawnienia – Dies a quo – Powtarzające się nieprawidłowości – Przerwanie biegu przedawnienia – Przesłanki – Właściwy organ – Dana osoba – Czynność odnosząca się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości – Termin odpowiadający podwójnemu terminowi przedawnienia.#Sprawa C-52/14.

text:
         WYROK TRYBUNAŁU (czwarta izba)
      z dnia 11 czerwca 2015 r. (
            *1
         )
      „Odesłanie prejudycjalne — Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 — Artykuł 3 ust. 1 — Termin przedawnienia — Dies a quo — Powtarzające się nieprawidłowości — Przerwanie biegu przedawnienia — Przesłanki — Właściwy organ — Dana osoba — Czynność odnosząca się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości — Termin odpowiadający podwójnemu terminowi przedawnienia”
      W sprawie C‑52/14
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (Niemcy) postanowieniem z dnia 17 stycznia 2014 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 4 lutego 2014 r., w postępowaniu:

         Pfeifer & Langen GmbH & Co. KG

      przeciwko

         Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung,

      TRYBUNAŁ (czwarta izba),
      w składzie: L. Bay Larsen, prezes izby, K. Jürimäe (sprawozdawca), J. Malenovský, M. Safjan i A. Prechal, sędziowie,
      rzecznik generalny: M. Wathelet,
      sekretarz: K. Malacek, administrator,
      uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 7 stycznia 2015 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:

               —

               w imieniu Pfeifer & Langen GmbH & Co. KG przez D. Ehlego, Rechtsanwalt,

               —

               w imieniu Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung przez W. Wolskiego oraz J. Jakubiec, działających w charakterze pełnomocników,

               —

               w imieniu rządu greckiego przez I. Chalkiasa, E. Leftheriotou oraz O. Tsirkinidou, działających w charakterze pełnomocników,

               —

               w imieniu Komisji Europejskiej przez P. Rossiego i G. von Rintelena, działających w charakterze pełnomocników,

         podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
      wydaje następujący

         Wyrok

               1

               Niniejszy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1).

               2

               Wniosek ten został złożony w ramach sporu, jaki zaistniał między Pfeifer & Langen GmbH & Co. KG (zwaną dalej „Pfeifer & Langen”) a Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung (federalnym urzędem do spraw rolnictwa i żywności, zwanym dalej „BLE”) w przedmiocie zwrotu refundacji za koszty składowania, którą Pfeifer & Langen miała pobrać nienależnie ze szkodą dla interesów finansowych Unii Europejskiej.

         Ramy prawne

         Rozporządzenie (EWG) nr 1998/78

               3

               Artykuł 13 ust. 1 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1998/78 z dnia 18 sierpnia 1978 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wyrównywania kosztów składowania w odniesieniu do cukru (Dz.U. L 231, s. 5), w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Komisji (EWG) nr 1714/88 z dnia 13 czerwca 1988 r. (Dz.U. L 152, s. 23) (zwanym dalej „rozporządzeniem nr 1998/78”) przewiduje:
               „Podmioty uprawnione do refundacji podają do wiadomości danych państw członkowskich do 15. dnia każdego miesiąca:

                        a)

                        łączną wagę netto objętych refundacją ilości cukru i syropu składowanych przez te podmioty o godzinie 24 ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego miesiąc podania do wiadomości;

                  […]” [tłumaczenie nieoficjalne].

         Rozporządzenie nr 2988/95

               4

               Motywy od trzeciego do piątego rozporządzenia nr 2988/95 brzmią następująco:
               „[…] we wszystkich dziedzinach należy przeciwstawiać się działaniom przynoszącym szkodę interesom finansowym [Unii];
               […] skuteczność zwalczania oszustw wymierzonych w interesy finansowe [Unii] wymaga ustalenia wspólnych zasad prawnych we wszystkich obszarach polityki [Unii];
               […] nieprawidłowe postępowanie oraz środki administracyjne i kary odnoszące się do tego postępowania są przewidziane w zasadach [uregulowaniach] sektorowych zgodnie z niniejszym rozporządzeniem”.

               5

               Artykuł 1 tego rozporządzenia brzmi następująco:
               „1.   W celu ochrony interesów finansowych [Unii] niniejszym przyjmuje się ogólne zasady dotyczące jednolitych kontroli oraz środków administracyjnych i kar dotyczących nieprawidłowości w odniesieniu do prawa [Unii].
               2.   Nieprawidłowość oznacza jakiekolwiek naruszenie przepisów prawa [Unii] wynikające z działania lub zaniedbania ze strony podmiotu gospodarczego, które spowodowało lub mogło spowodować szkodę w ogólnym budżecie [Unii] lub w budżetach, które są zarządzane przez [nią], albo poprzez zmniejszenie lub utratę przychodów, które pochodzą ze środków własnych pobieranych bezpośrednio w imieniu [Unii], albo też w związku z nieuzasadnionym wydatkiem”.

               6

               Artykuł 3 ust. 1 tego samego rozporządzenia przewiduje, że:
               „Okres [termin] przedawnienia wynosi cztery lata od czasu dopuszczenia się nieprawidłowości określonej w art. 1 ust. 1. Zasady [uregulowania] sektorowe mogą jednak wprowadzić okres [termin] krótszy, który nie może wynosić mniej niż trzy lata.
               W przypadku nieprawidłowości ciągłych lub powtarzających się okres [termin] przedawnienia biegnie od dnia, w którym nieprawidłowość ustała […].
               Przerwanie okresu przedawnienia jest spowodowane przez każdy akt [Bieg przedawnienia ulega przerwaniu przez każdą czynność] właściwego organu władzy, o którym [której] zawiadamia się daną osobę, a która[y] odnosi się do śledztwa [dochodzenia] lub postępowania w sprawie nieprawidłowości. Po każdym przerwaniu okres [termin] przedawnienia biegnie na nowo […].
               Upływ terminu przedawnienia następuje najpóźniej w dniu, w którym mija okres odpowiadający podwójnemu terminowi okresu przedawnienia, jeśli do tego czasu właściwy organ władzy nie wymierzył kary; nie dotyczy to przypadków, w których postępowanie administracyjne zostało zawieszone zgodnie z art. 6 ust. 1”.

               7

               Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 4 tego rozporządzenia:
               „1.   Każda nieprawidłowość będzie pociągała za sobą z reguły cofnięcie bezprawnie uzyskanej korzyści:

                        —

                        poprzez zobowiązanie do zapłaty lub zwrotu kwot pieniężnych należnych lub bezprawnie uzyskanych,

                  […]
               4.   Środków przewidzianych w niniejszym artykule nie uznaje się za kary”.

               8

               Artykuł 6 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 brzmi następująco:
               „Bez uszczerbku dla administracyjnych środków i kar Wspólnoty [Unii] przyjętych na podstawie zasad [uregulowań] sektorowych istniejących w dniu wejścia w życie niniejszego rozporządzenia nakładanie kar finansowych, takich jak grzywny, może zostać zawieszone decyzją właściwego organu władzy, jeżeli przeciw danej osobie wszczęte zostało postępowanie karne w związku z tym samym stanem faktycznym. Wstrzymanie [zawieszenie] postępowania administracyjnego spowoduje zawieszenie okresu przedawnienia przewidzianego w art. 3”.

         Postępowanie główne i pytania prejudycjalne

               9

               Z postanowienia odsyłającego wynika, że Pfeifer & Langen, producent cukru, korzystała z refundacji kosztów składowania cukru białego w ramach wspólnej organizacji rynków cukru w latach gospodarczych 1987/1988–1996/1997.

               10

               W dniu 9 października 1997 r., podczas kontroli przeprowadzonej przez niemieckie władze celne u Pfeifer & Langen, okazało się, że spółka ta w swych wnioskach o refundację kosztów składowania dotyczących tych samych lat gospodarczych pominęła pewne wyprodukowane ilości cukru przekraczające kwoty produkcyjne, czyli cukier C, efektem czego zwróciła się ona o pewne nienależne jej refundacje, które zostały jej następnie wypłacone. W następstwie tej kontroli niemiecka prokuratura wszczęła przeciwko kierownictwu Pfeifer & Langen dochodzenie w przedmiocie oszustwa podatkowego oraz oszustwa dotyczącego subwencji związanych ze składowaniem cukru.

               11

               W ramach tego dochodzenia ustanowiona została specjalna komisja służb właściwych do ścigania przestępstw celnych, w skład której weszli przedstawiciele zainteresowanych wynikiem dochodzenia organów administracyjnych, w tym również BLE. W październiku 1999 r. komisja ta zajęła i poddała ocenie należące do Pfeifer & Langen dokumenty dotyczące lat gospodarczych 1987/1988–1996/1997. W ciągu roku 2000 komisja ta przesłuchała w charakterze świadków szereg pracowników tej spółki.

               12

               W lutym 2002 r. BLE sporządził raport końcowy dotyczący oszustwa subwencyjnego (zwany dalej „raportem końcowym”). W raporcie tym zawarto między innymi wniosek, że stwierdzone przez komisję specjalną okoliczności świadczą o tym, iż Pfeifer & Langen zwróciła się o nienależne jej kwoty, które zostały jej następnie wypłacone z tytułu refundacji kosztów składowania cukru białego dotyczących lat gospodarczych 1987/1988–1996/1997.

               13

               Decyzją z dnia 30 stycznia 2003 r. BLE na podstawie raportu końcowego stwierdził częściową nieważność decyzji w sprawie obliczenia refundacji kosztów składowania za okres od lipca 1988 r. do czerwca 1989 r. i zażądał od Pfeifer & Langen zwrotu nienależnie uzyskanych kwot. Pfeifer & Langen wniosła do BLE zażalenie, podnosząc w szczególności argument dotyczący przedawnienia nieprawidłowości, jakich miała się ona dopuścić w odniesieniu do roku gospodarczego 1988/1989.

               14

               W 2004 r. władze celne zawarły z Pfeifer & Langen porozumienie i zakończyły prowadzone dochodzenie w przedmiocie oszustwa podatkowego.

               15

               Decyzją z dnia 4 października 2006 r. BLE częściowo uwzględniła zażalenie Pfeifer & Langen i obniżyła kwotę, którą spółka ta miała zwrócić. Organ ten uznał jednak, że nieprawidłowości dotyczące roku gospodarczego 1988/1989 nie uległy przedawnieniu, gdyż wskazany w art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 termin czterech lat był przerywany przez różne czynności dochodzeniowe komisji specjalnej, władz celnych i prokuratury. BLE uznał ponadto, że należy uznać działania Pfeifer & Langen za nieprawidłowości powtarzające się, co wiąże się z tym, iż bieg przedawnienia rozpoczął się dopiero począwszy od ostatniej stwierdzonej nieprawidłowości, która miała miejsce w 1997 r.

               16

               W dniu 7 listopada 2006 r. Pfeifer & Langen zaskarżyła to ostatnie rozstrzygnięcie przed Verwaltungsgericht Köln (sądem administracyjnym w Kolonii). W skardze tej spółka ta podniosła w szczególności, że w odniesieniu do nieprawidłowości, jakich miała się dopuścić w odniesieniu do roku gospodarczego 1988/1989, przewidziany w art. 3 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia nr 2988/95 termin upłynął w lipcu 1997 r., a bieg tego przedawnienia nie został przerwany nałożeniem na nią kary.

               17

               Verwaltungsgericht Köln nie uwzględnił wniesionej przez Pfeifer & Langen skargi w zakresie dotyczącym terminu przedawnienia, a spółka ta zaskarżyła to rozstrzygnięcie przed sądem odsyłającym.

               18

               Zdaniem tego sądu rozstrzygnięcie w przedmiocie wniesionego przez Pfeifer & Langen odwołania zależy od wykładni ustanowionych w art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 zasad dotyczących terminu przedawnienia.

               19

               W tych okolicznościach Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (wyższy sąd administracyjny dla niemieckiego kraju związkowego Nadrenii Północnej-Westfalii) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

                        „1.

                                 a)

                                 Czy w odniesieniu do przerwania biegu przedawnienia »organem właściwym« w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95 jest organ, który jest właściwy w zakresie czynności w ramach dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości, niezależnie od tego, czy ten organ przyznał środki finansowe?

                                 b)

                                 Czy czynność w ramach dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości musi mieć na celu przyjęcie środka administracyjnego lub nałożenie kary administracyjnej?

                        2)

                        Czy »daną osobą« w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95 może być również pracownik przedsiębiorstwa, który został przesłuchany w charakterze świadka?

                        3)

                                 a)

                                 Czy »każda czynność, która odnosi się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości«, »o której zawiadamia się daną osobę« (art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95) musi dotyczyć konkretnych błędów w ewidencji produkcji cukru (zespoły okoliczności faktycznych) popełnionych przez producenta cukru, które normalnie można przyjąć lub stwierdzić dopiero w wyniku prawidłowo przeprowadzonej kontroli w ramach organizacji rynku?

                                 b)

                                 Czy zamykający kontrolę względnie podsumowujący wyniki kontroli raport końcowy, w którym nie stawia się już kolejnych pytań co do określonych zespołów okoliczności faktycznych, może być »czynnością dochodzeniową«, o której zawiadomiono daną osobę?

                        4)

                                 a)

                                 Czy aby zgodnie z przesłanką »powtarzających się nieprawidłowości« w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95 można było uznać działania lub zaniechania ocenione jako nieprawidłowości za »powtarzające się«, konieczne jest, aby pozostawały one w ścisłym związku czasowym?

                                 b)

                                 W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej: czy ten ścisły związek czasowy ustaje między innymi przez to, że nieprawidłowość w ewidencji ilości cukru wystąpi tylko raz w jednej kampanii cukrowniczej, a następnie powtórzy się dopiero w następnej lub późniejszej kampanii cukrowniczej?

                        5)

                        Czy przesłanka powtarzalności w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95 może ustać przez to, że właściwy organ – mając świadomość złożoności stanu faktycznego – nie skontrolował przedsiębiorstwa względnie nie kontrolował go regularnie lub starannie?

                        6)

                        Kiedy rozpoczyna bieg podwójny termin przedawnienia, zgodnie z art. 3 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia nr 2988/95 w przypadku ciągłych lub powtarzających się nieprawidłowości wynoszący osiem lat? Czy ten termin przedawnienia rozpoczyna bieg wraz z zakończeniem działania, które należy uznać za nieprawidłowość (art. 3 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia), czy wraz z zakończeniem ostatniego powtarzającego się działania (art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia)?

                        7)

                        Czy podwójny termin przedawnienia wynoszący osiem lat zgodnie z art. 3 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia nr 2988/95 może zostać przerwany przez czynności właściwego organu w ramach dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości?

                        8)

                        Czy przy różnych zespołach okoliczności faktycznych, które mają wpływ na wymiar dotacji, terminy przedawnienia podlegające obliczeniu na podstawie art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 należy ustalić osobno dla każdego zespołu okoliczności faktycznych (nieprawidłowości)?

                        9)

                        Czy bieg podwójnego terminu przedawnienia w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia nr 2988/95 zależy od wiedzy organu o popełnieniu nieprawidłowości?”.

         W przedmiocie pytań prejudycjalnych

         Uwagi wstępne:

               20

               W pierwszej kolejności należy przypomnieć, że rozporządzenie nr 2988/95 wprowadza „ogólne zasady dotyczące jednolitych kontroli oraz środków administracyjnych i kar dotyczących nieprawidłowości w odniesieniu do prawa [Unii]”, aby, jak wynika z motywu 3 tego rozporządzenia, „we wszystkich dziedzinach […] przeciwstawiać się działaniom przynoszącym szkodę interesom finansowym [Unii]” (zobacz wyroki: Handlbauer, C‑278/02, EU:C:2004:388, pkt 31; Josef Vosding Schlacht-, Kühl- und Zerlegebetrieb i in., od C‑278/07 do C‑280/07, EU:C:2009:38, pkt 20; a także Pfeifer & Langen, C‑564/10, EU:C:2012:190, pkt 36).

               21

               W ramach tej regulacji w art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 ustanowiony został czteroletni termin przedawnienia, liczony począwszy od dopuszczenia się nieprawidłowości lub też, w przypadku nieprawidłowości ciągłych lub powtarzających się – od dnia, w którym nieprawidłowość ustała. Jednak zgodnie z tym przepisem w drodze uregulowań sektorowych może zostać wprowadzony termin krótszy, który nie może wynosić mniej niż trzy lata.

               22

               Ze względu na to, że mające znaczenie w postępowaniu głównym uregulowania sektorowe, na które składają się unijne przepisy dotyczące wyrównywania kosztów składowania w odniesieniu do cukru, a w szczególności rozporządzenie nr 1998/78, nie przewidują szczególnych przepisów regulujących kwestię przedawnienia, należy stosować przewidziany w art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 termin czteroletni.

               23

               Termin ten ma zastosowanie zarówno do nieprawidłowości pociągających za sobą nałożenie kary administracyjnej w rozumieniu art. 5 tego rozporządzenia, jak i do nieprawidłowości takich jak te stanowiące przedmiot postępowania głównego, pociągających za sobą zastosowanie, zgodnie z art. 4 tego rozporządzenia, środka administracyjnego polegającego na cofnięciu bezprawnie uzyskanej korzyści (zobacz podobnie wyroki: Handlbauer, C‑278/02, EU:C:2004:388, pkt 33, 34; Josef Vosding Schlacht-, Kühl- und Zerlegebetrieb i in., od C‑278/07 do C‑280/07, EU:C:2009:38, pkt 22; a także Cruz & Companhia, C‑341/13, EU:C:2014:2230, pkt 45).

               24

               W drugiej kolejności należy przypomnieć, że wskazany w art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 termin został ustanowiony celem zagwarantowania podmiotom gospodarczym pewności prawa (zobacz podobnie wyroki: Handlbauer, C‑278/02, EU:C:2004:388, pkt 40; a także SGS Belgium i in., C‑367/09, EU:C:2010:648, pkt 68). Podmioty te winny być bowiem w stanie określić, które z dokonywanych przez nie czynności można uznać za ostateczne, a które mogą stać się jeszcze przedmiotem dochodzenia.

               25

               To właśnie w świetle powyższych rozważań należy odpowiedzieć na pytania sądu odsyłającego.

         W przedmiocie pytania pierwszego lit. a)

               26

               Zadając swe pierwsze pytanie lit. a), sąd odsyłający w istocie zastanawia się, czy art. 3 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w taki sposób, że pojęcie „właściwego organu” w rozumieniu tego przepisu oznacza organ mający zgodnie z prawem krajowym uprawnienie do przydzielania subwencji lub też odzyskiwania kwot pobranych nienależnie ze szkodą dla interesów finansowych Unii.

               27

               W tym względzie z przedstawionych Trybunałowi akt sprawy wynika, że zgodnie z prawem niemieckim BLE jest uprawniony do dokonywania refundacji kosztów składowania oraz odzyskiwania nienależnie pobranych refundacji; prowadzenie dochodzenia w przedmiocie oszustw dotyczących refundacji kosztów składowania leży natomiast w kompetencji organów administracji celnej. To właśnie te organy dokonały większości czynności odnoszących się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości rozpatrywanych w postępowaniu głównym.

               28

               W tym kontekście Pfeifer & Langen stoi na stanowisku, że w niniejszym przypadku jedynie BLE może zostać uznany za właściwy organ w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95, gdyż jest on jedynym organem, który jest uprawniony do przyznawania i odzyskiwania refundacji kosztów składowania. Jej zdaniem wynika z tego, że dokonane przez te organy administracji celnej czynności odnoszące się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości nie pociągnęły za sobą przerwania biegu przedawnienia nieprawidłowości rozpatrywanych w postępowaniu głównym.

               29

               Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95 bieg przedawnienia jest przerywany przez każdą czynność właściwego organu, o której zawiadamia się daną osobę, a która odnosi się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości.

               30

               W zakresie dotyczącym brzmienia tego przepisu należy stwierdzić, że pojęcie „właściwego organu” w rozumieniu tego przepisu oznacza organ mający uprawnienie do dokonywania czynności odnoszących się do danego dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości.

               31

               Natomiast z brzmienia art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95 w żaden sposób nie wynika, że musi on być tożsamy z organem, który jest uprawniony do przydzielania subwencji lub też odzyskiwania kwot pobranych nienależnie ze szkodą dla interesów finansowych Unii.

               32

               W tym względzie należy podkreślić, że w braku przepisów unijnych każde państwo członkowskie wyznacza na postawie przepisów prawa krajowego organy właściwe do wydawania aktów stanowiących czynności odnoszące się dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości w rozumieniu art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95. Państwa członkowskie mogą zatem swobodnie przyznać uprawnienie do prowadzenia dochodzenia w sprawie nieprawidłowości organowi innemu niż ten, który, w danym przypadku, przyznaje i odzyskuje refundację kosztów składowania, pod warunkiem że nie stanowi to jednocześnie przeszkody w skutecznym stosowaniu prawa Unii.

               33

               Uwzględniając całokształt powyższych względów, na pytanie pierwsze lit. a) należy odpowiedzieć, że art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w taki sposób, że pojęcie „właściwego organu” w rozumieniu tego przepisu oznacza organ mający zgodnie z prawem krajowym uprawnienie do wydawania aktów stanowiącego czynność odnoszącą się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości, przy czym organ ten nie musi być tożsamy z organem, który jest uprawniony do przydzielania subwencji lub też odzyskiwania kwot pobranych nienależnie ze szkodą dla interesów finansowych Unii.

         W przedmiocie pytania drugiego

               34

               Poprzez swoje drugie pytanie sąd krajowy zasadniczo dąży do ustalenia, czy art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95 trzeba interpretować w ten sposób, że należy uznać, iż czynności odnoszące się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości zostały podane do wiadomości „danej osoby” w rozumieniu tego przepisu ,w przypadku gdy, ze względu na to, iż ta osoba jest osobą prawną, o czynnościach tych zostali zawiadomieni przesłuchani w charakterze świadków pracownicy tego podmiotu.

               35

               Sąd odsyłający wskazuje w tym względzie, że w ramach prowadzonego przeciwko Pfeifer & Langen postępowania przesłuchano szereg pracowników tej spółki. W tym kontekście sąd odsyłający zastanawia się, czy do przerwania biegu przedawnienia się nieprawidłowości takich jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym nie wystarczyłoby, gdyby o czynnościach odnoszących się do dochodzenia lub postępowania w sprawie tych nieprawidłowości zawiadomiono te właśnie osoby.

               36

               Przede wszystkim należy podnieść, że z brzmienia art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95 wynika, iż pojęcie „danej osoby” oznacza podmiot gospodarczy, co do którego istnieje podejrzenie, że dopuścił się nieprawidłowości będących przedmiotem dochodzenia czy też postępowania; w niniejszym przypadku jest to spółka Pfeifer & Langen.

               37

               Następnie należy stwierdzić, że rozporządzenie nr 2988/95 nie ustanawia szczególnych przepisów dotyczących szczegółowych zasad, zgodnie z którymi należy zawiadamiać daną osobę o czynności odnoszącej się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit trzeci tego rozporządzenia.

               38

               Warunek ten należy uznać za spełniony, jeśli na podstawie całokształtu okoliczności danego przypadku można dojść do wniosku, że dana osoba została rzeczywiście zawiadomiona o czynnościach odnoszących się do dochodzenia lub postępowania w sprawie. W przypadku osoby prawnej warunek ten jest spełniony, jeżeli dany akt, którego wydanie stanowi czynność odnoszącą się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości, został rzeczywiście podany do wiadomości osoby, której zachowanie zgodnie z przepisami prawa krajowego można przypisać tej osobie prawnej.

               39

               W świetle całokształtu powyższych względów na pytanie drugie należy odpowiedzieć, iż art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95 trzeba interpretować w ten sposób, że należy uznać, iż akty, których wydanie stanowi czynność odnoszącą się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości, zostały podane do wiadomości „danej osoby” w rozumieniu tego przepisu, w przypadku gdy na podstawie całokształtu okoliczności danego przypadku można dojść do wniosku, że ta dana osoba została rzeczywiście zawiadomiona o wydaniu tych aktów. W przypadku osoby prawnej warunek ten jest spełniony, jeżeli dany akt, którego wydanie stanowi czynność odnoszącą się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości, został rzeczywiście podany do wiadomości osoby, której zachowanie zgodnie z przepisami prawa krajowego można przypisać tej osobie prawnej, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

         W przedmiocie pytania pierwszego lit. b) i pytania trzeciego

               40

               Zadając pytania pierwsze lit. b) i trzecie, które należy przeanalizować łącznie, sąd odsyłający dąży w istocie do ustalenia, czy art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować, po pierwsze, w ten sposób, że aby dana czynność mogła zostać uznana za odnoszącą się do dochodzenia lub postępowania w rozumieniu tego przepisu, winna ona dotyczyć konkretnej nieprawidłowości, jakiej dopuścił się podmiot i przyjęcia środka administracyjnego lub też nałożenia kary administracyjnej, oraz po drugie, czy czynnością taką może być sporządzenie sprawozdania, takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym raport końcowy, który zawiera ocenę wyników dochodzenia w przedmiocie podejrzeń o nieprawidłowości, lecz nie zawiera skierowanego do danej osoby żądania udzielenia dodatkowych informacji o operacjach, których ten raport dotyczy.

               41

               W zakresie dotyczącym pojęcia „czynności odnoszącej się do dochodzenia lub postępowania” w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95 Trybunał rozstrzygnął już, że celem ustanowienia terminu przedawnienia takiego jak ten określony w tym przepisie jest zagwarantowanie pewności prawa, a także że cel ten nie zostałby w pełni osiągnięty, gdyby bieg tego terminu mógł być przerwany przez każdą ogólną czynność kontrolną organów administracji krajowej niemającą związku z podejrzeniami o nieprawidłowości w odniesieniu do transakcji określonych w wystarczająco dokładny sposób (zobacz wyrok SGS Belgium i in., C‑367/09, EU:C:2010:648, pkt 68).

               42

               Jeśli natomiast organy krajowe przekazują danej osobie sprawozdanie stwierdzające nieprawidłowość, do której się ona przyczyniła w związku z konkretnym działaniem, żądając od niej przedstawienia dodatkowych informacji dotyczących tej czynności lub w związku z ową czynnością nakładają na nią karę, organy te wydają dostatecznie precyzyjne akty mające na celu badanie lub postępowanie w sprawie nieprawidłowości, w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95 (wyroki SGS Belgium i in., C‑367/09, EU:C:2010:648, pkt 69; a także Chambre de commerce et d’industrie de l’Indre, C‑465/10, EU:C:2011:867, pkt 61).

               43

               Wynika z tego, że aby wydanie danego aktu mogło stanowić czynność odnoszącą się do dochodzenia lub postępowania w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95, akt ten musi określać w wystarczająco dokładny sposób operacje, w odniesieniu do których istnieje podejrzenie wystąpienia nieprawidłowości. Z tego wymogu nie wynika jednak, że w akcie tym musi być mowa o możliwości nałożenia kary czy też zastosowania szczególnego środka administracyjnego.

               44

               Niemniej jednak sąd odsyłający podkreśla, że wyroki SGS Belgium i in. (C‑367/09, EU:C:2010:648) oraz Chambre de commerce et d’industrie de l’Indre (C‑465/10, EU:C:2011:867) mogą być interpretowane w taki sposób, iż skutkują one tym, że aby sporządzenie sprawozdania, takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym raport końcowy, mogło stanowić czynność odnoszącą się do dochodzenia lub postępowania w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95, akt ten musi zawierać skierowane do danej osoby żądanie udzielenia dodatkowych informacji.

               45

               W tym względzie należy podnieść, że Trybunał w tych wyrokach ograniczył się do przykładowego wyliczenia aktów, w odniesieniu do których można uznać, iż określają one w wystarczająco dokładny sposób operacje, w odniesieniu do których istnieje podejrzenie wystąpienia nieprawidłowości.

               46

               Wynika z tego, że sporządzenie sprawozdania, takiego jak rozpatrywany w postępowaniu głównym raport końcowy, może stanowić „czynność odnoszącą się do dochodzenia lub postępowania” w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95, jeśli określa ono w wystarczająco dokładny sposób operacje, w odniesieniu do których istnieje podejrzenie wystąpienia nieprawidłowości, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego; nie ma przy tym wymogu, aby zawierało ono skierowane do danej osoby żądanie udzielenia dodatkowych informacji.

               47

               Uwzględniając powyższe, na pytania pierwsze lit. b) i trzecie należy udzielić odpowiedzi, że art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w ten sposób, iż aby wydanie danego aktu mogło zostać uznane za „czynność odnoszącą się do dochodzenia lub postępowania” w rozumieniu tego przepisu, akt ten musi określać w wystarczająco dokładny sposób operacje, w odniesieniu do których istnieje podejrzenie wystąpienia nieprawidłowości. Z tego wymogu nie wynika jednak, że w akcie tym musi być mowa o możliwości nałożenia kary czy też zastosowania szczególnego środka administracyjnego. Sprawdzenie tego, czy rozpatrywane w postępowaniu głównym sprawozdanie spełnia ren warunek, należy do sądu odsyłającego.

         W przedmiocie pytań czwartego i ósmego

               48

               Zadając pytania czwarte i ósme, które należy przeanalizować łącznie, sąd odsyłający zastanawia się w istocie, czy art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w ten sposób, że po pierwsze, aby szereg nieprawidłowości mógł zostać uznany za stanowiący „nieprawidłowość powtarzającą się” w rozumieniu tego przepisu, nieprawidłowości te muszą pozostawać w ścisłym związku czasowym, i po drugie, że „nieprawidłowość powtarzającą się” w rozumieniu tego przepisu mogą stanowić nieprawidłowości dotyczące obliczenia ilości cukru składowanych przez producenta, do których doszło w trakcie różnych lat gospodarczych i które pociągają za sobą błędne zadeklarowanie tych ilości przez tego producenta i, co za tym idzie, wypłatę nienależnych kwot z tytułu refundacji kosztów składowania.

               49

               Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału nieprawidłowość ma charakter „ciągły lub powtarzający się” w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95, jeżeli popełniana jest przez podmiot, który czerpie korzyści ekonomiczne z całokształtu podobnych operacji, które naruszają ten sam przepis prawa Unii (zobacz wyrok Vonk Dairy Products, C‑279/05, EU:C:2007:18, pkt 41).

               50

               W zakresie dotyczącym tej definicji sąd odsyłający zastanawia się przede wszystkim nad tym, czy do tego, aby nieprawidłowości stanowiły nieprawidłowość powtarzającą się w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95, konieczne jest spełnienie przesłanki występowania pomiędzy nimi ścisłego związku czasowego. Zdaniem tego sądu w niniejszym przypadku pewne operacje będące przedmiotem zarzutów podnoszonych wobec wnoszącej odwołanie w postępowaniu głównym miały miejsce podczas różnych lat gospodarczych.

               51

               W tym względzie należy przypomnieć, że jak zostało wskazane w pkt 24 niniejszego wyroku, celem określonego w art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 terminu przedawnienia jest zagwarantowanie podmiotom gospodarczym pewności prawa, gdyż muszą być one w stanie określić, które z dokonywanych przez nie czynności można uznać za ostateczne, a które mogą stać się jeszcze przedmiotem dochodzenia.

               52

               Należy zaś uznać, że nieprawidłowości nie mogą stanowić nieprawidłowości powtarzającej się w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95, jeśli okres czasu, jaki upłynął pomiędzy nimi, jest dłuższy niż przewidziany w akapicie pierwszym tego ustępu czteroletni okres przedawnienia. W takiej sytuacji pomiędzy tymi odrębnymi nieprawidłowościami nie występuje bowiem wystarczająco ścisły związek czasowy. W braku dokonania przez właściwy organ czynności odnoszącej się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości podmiot gospodarczy mógłby bowiem spodziewać się w uzasadniony sposób tego, iż pierwsza z tych nieprawidłowości uległa przedawnieniu. Taki związek czasowy zachodzi natomiast wówczas, gdy okres czasu, jaki upłynął pomiędzy poszczególnymi nieprawidłowościami, jest krótszy od tego terminu przedawnienia.

               53

               Następnie, odnośnie do kwalifikacji rozpatrywanych w postępowaniu głównym nieprawidłowości, to do sądu odsyłającego należy sprawdzenie, czy na gruncie mającego zastosowanie w tym postępowaniu przepisów prawa krajowego oraz w zakresie, w jakim nie narusza to skuteczności prawa Unii, spełnione zostały przypomniane w pkt 49 niniejszego wyroku znamiona nieprawidłowości ciągłej lub powtarzającej się (zobacz podobnie wyrok Vonk Dairy Products, C‑279/05, EU:C:2007:18, pkt 43). Niemniej jednak Trybunał może, opierając się na okolicznościach przedstawionych w postanowieniu odsyłającym, dostarczyć temu sądowi dotyczących wykładni wskazówek umożliwiających mu wydanie rozstrzygnięcia w zawisłej przed nim sprawie.

               54

               W tym względzie należy w szczególności stwierdzić, że zarzucane Pfeifer & Langen nieprawidłowości pociągają za sobą błędność złożonych przez tę spółkę deklaracji w zakresie dotyczącym kwalifikacji nadanej części wyprodukowanej przez nią cukru białego, w odniesieniu do której spółka ta zwróciła się o refundację kosztów składowania (kwoty A lub B w miejsce cukru C). Nieprawidłowości te mogą więc stanowić powtarzające się naruszenie art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1998/78, zgodnie z którym producent cukru jest zobowiązany do zadeklarowania składowanych ilości cukru, które kwalifikują się do przyznania w odniesieniu do nich refundacji kosztów składowania.

               55

               Nie można zatem wykluczyć, że zarzucane Pfeifer & Langen w postępowaniu głównym nieprawidłowości stanowią jako całokształt „nieprawidłowość powtarzającą się” w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95, czego sprawdzenie jest jednak zadaniem sądu odsyłającego.

               56

               W świetle powyższych rozważań na pytania czwarte i ósme należy odpowiedzieć, że art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w taki sposób, iż w zakresie dotyczącym związku czasowego, w jakim winny pozostawać nieprawidłowości, aby można je było uznać za „nieprawidłowość powtarzającą się” w rozumieniu tego przepisu, konieczne jest jedynie, by okres czasu, jaki upłynął pomiędzy poszczególnymi nieprawidłowościami, był krótszy od terminu przedawnienia przewidzianego w akapicie pierwszym tego ustępu. Nieprawidłowości takie jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, dotyczące obliczenia ilości cukru składowanych przez producenta, do których doszło w trakcie różnych lat gospodarczych i które pociągają za sobą błędne zadeklarowanie tych ilości przez ich producenta i, co za tym idzie, wypłatę nienależnych kwot z tytułu refundacji kosztów składowania, stanowią co do zasady „nieprawidłowość powtarzającą się” w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95; sprawdzenie, czy jest tak w niniejszym wypadku, jest zadaniem sądu odsyłającego.

         W przedmiocie pytania piątego

               57

               Zadając pytanie piąte sąd odsyłający zastanawia się w istocie, czy art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w ten sposób, że nadanie całokształtowi nieprawidłowości kwalifikacji „nieprawidłowości ciągłej lub powtarzającej się” w rozumieniu tego przepisu jest wykluczone, w przypadku gdy właściwe organy nie poddawały danej osoby gospodarczego regularnej i pogłębionej kontroli.

               58

               Zdaniem Pfeifer & Langen BLE uchybił spoczywającemu na nim obowiązkowi dochowania należytej staranności, nie poddając jej w rozpatrywanych w postępowaniu głównym latach gospodarczych regularnej i pogłębionej kontroli. Spółka ta twierdzi, że w takich okolicznościach organ ten nie może, celem opóźnienia upływu terminu przedawnienia, powoływać się na ciągły lub powtarzający się charakter zarzucanych jej nieprawidłowości.

               59

               Jak zaś zostało przypomniane w pkt 49 niniejszego wyroku, „nieprawidłowość ciągła lub powtarzająca się” w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95 charakteryzuje się jedynie tym, że dopuszczający się jej podmiot gospodarczy czerpie korzyści ekonomiczne z całokształtu podobnych operacji, które naruszają ten sam przepis prawa Unii.

               60

               Wynika z tego, że pojęcie to opiera się na obiektywnych kryteriach, które są swoiste dla tej kategorii nieprawidłowości i niezależne od zachowania, jakie przyjął wobec danego podmiotu gospodarczego organ administracji krajowej. W szczególności zakwalifikowanie całokształtu nieprawidłowości jako „nieprawidłowości ciągłej lub powtarzającej się” w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95 nie może być uzależnione od tego, czy właściwe organy poddawały daną osobę regularnej i pogłębionej kontroli.

               61

               W świetle powyższego na pytanie piąte należy odpowiedzieć, że art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w taki sposób, iż nadanie całokształtowi nieprawidłowości kwalifikacji „nieprawidłowości ciągłej lub powtarzającej się” w rozumieniu tego przepisu, w przypadku gdy właściwe organy nie poddawały danej osoby regularnej i pogłębionej kontroli, nie jest wykluczone.

         W przedmiocie pytań szóstego i dziewiątego

               62

               Zadając pytania szóste i dziewiąte, które należy przeanalizować łącznie, sąd odsyłający zastanawia się w istocie, czy art. 3 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w ten sposób, że w zakresie dotyczącym nieprawidłowości ciągłych lub powtarzających się przewidziany w tym akapicie termin rozpoczyna swój bieg bądź począwszy od dnia, w którym ustała ostatnia nieprawidłowość, bądź począwszy od dnia popełnienia każdej z nieprawidłowości powtarzających się, bądź też począwszy od dnia, w którym właściwe organy krajowe powzięły wiadomość o tych nieprawidłowościach.

               63

               Przede wszystkim zarówno z brzmienia, jak i struktury art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 wynika, że w czwartym akapicie tego przepisu ustanowiony został mający zastosowanie do przedawnienia nieprawidłowości nieprzekraczalny termin upływający najpóźniej w dniu, w którym mija okres odpowiadający podwójnemu terminowi przedawnienia określonemu w akapicie pierwszym tego ustępu, jeśli do tego czasu właściwy organ władzy nie wymierzył kary; nie dotyczy to przypadków, w których postępowanie administracyjne zostało zawieszone zgodnie z art. 6 ust. 1 tego samego rozporządzenia.

               64

               Przewidziany w art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia termin przyczynia się więc do zwiększenia pewności prawa u podmiotów gospodarczych, w myśl postulatu przypomnianego w pkt 24 niniejszego wyroku, stanowiąc przeszkodę dla tego, aby przedawnienie danej nieprawidłowości mogło być przeciągane w nieskończoność poprzez powtarzające się przerywające je czynności.

               65

               Jeśli zaś chodzi rozpoczęcie biegu (dies a quo) tego terminu, to zarówno ze struktury art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95, jak i w szczególności z braku ustanowienia szczególnych reguł w tej dziedzinie wynika, że moment tego rozpoczęcia należy ustalać na podstawie przepisów określonych w dwóch pierwszych akapitach tego ustępu.

               66

               Zgodnie z art. 3 ust. 1 akapit drugi tego rozporządzenia w przypadku powtarzających się nieprawidłowości termin przedawnienia biegnie począwszy od dnia, w którym nieprawidłowość ustała. Jak zostało zaś przypomniane w pkt 49 niniejszego wyroku, gdy podmiot gospodarczy, celem uzyskania korzyści ekonomicznej, dokonuje szeregu podobnych operacji, które naruszają ten sam przepis prawa Unii, należy uznać te operacje za składające się na jedną i tę samą ciągłą lub też powtarzającą się nieprawidłowość. Tak więc użyte w tym przepisie pojęcie „nieprawidłowoś[ci] [która] ustała” należy rozumieć jako odnoszące się do dnia, w którym ustała ostatnia z nieprawidłowości składających się na nieprawidłowość powtarzającą się.

               67

               Bez znaczenia dla rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia jest zatem data, w której organy władzy krajowej powzięły wiadomość o danej nieprawidłowości. Pomijając nawet fakt, że w samym brzmieniu art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 nie ma niczego, z czego można by było wywieść przeciwną wykładnię, podkreślić należy, że to na organach administracji krajowej spoczywa ogólny obowiązek dochowania należytej staranności w badaniu prawidłowości dokonywanych przezeń płatności, które ciążą na budżecie Unii, a który to obowiązek wiąże się z tym, że organy te powinny podejmować niezwłocznie środki mające na celu usunięcie skutków naruszeń (zobacz podobnie wyroki: Ze Fu Fleischhandel i Vion Trading, C‑201/10 i C‑202/10, EU:C:2011:282, pkt 44; a także Cruz & Companhia, C‑341/13, EU:C:2014:2230, pkt 62).

               68

               W tych okolicznościach dopuszczenie możliwości, że termin przewidziany w art. 3 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia nr 2988/95 rozpoczyna swój bieg dopiero od chwili stwierdzenia nieprawidłowości przez organy administracji, mogłoby w pewien sposób zachęcić organy administracji do bezczynności w ściganiu nieprawidłowości, jednocześnie narażając podmioty gospodarcze, po pierwsze, na długi okres niepewności prawnej, oraz po drugie, na niebezpieczeństwo, iż po upływie takiego okresu nie będą one już w stanie przedstawić dowodu na zgodność spornych transakcji z prawem (zobacz podobnie wyroki: Ze Fu Fleischhandel i Vion Trading, C‑201/10 i C‑202/10, EU:C:2011:282, pkt 45; a także Cruz & Companhia, C‑341/13, EU:C:2014:2230, pkt 62).

               69

               Uwzględniając powyższe, na pytania siódme i dziewiąte należy odpowiedzieć, że art. 3 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w taki sposób, iż w przypadku nieprawidłowości ciągłej czy też powtarzającej się przewidziany w tym akapicie termin rozpoczyna swój bieg począwszy od dnia, w którym ta nieprawidłowość ustała, niezależnie od dnia, w którym organy administracji krajowej powzięły wiadomość o tej nieprawidłowości.

         W przedmiocie pytania siódmego

               70

               Zadając pytanie siódme, sąd odsyłający zastanawia się w istocie, czy art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w taki sposób, iż wydanie przez właściwy organ aktów odnoszących się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości połączone z podaniem ich do wiadomości danej osoby zgodnie z akapitem trzecim tego ustępu skutkuje przerwaniem biegu terminu określonego w akapicie czwartym tego samego ustępu.

               71

               Jak zostało już powiedziane w pkt 63 niniejszego wyroku, w art. 3 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia nr 2988/95 ustanowiony został nieprzekraczalny termin mający zastosowanie do przedawnienia nieprawidłowości, upływający najpóźniej w dniu, w którym mija okres odpowiadający podwójnemu terminowi przedawnienia określonemu w akapicie pierwszym tego ustępu, jeśli do tego czasu właściwy organ władzy nie wymierzył kary; nie dotyczy to przypadków, w których postępowanie administracyjne zostało zawieszone zgodnie z art. 6 ust. 1 tego samego rozporządzenia.

               72

               Wynika z tego, że, pominąwszy ten ostatni przypadek, wydanie przez właściwy organ aktów odnoszących się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości połączone z podaniem ich do wiadomości danej osoby zgodnie z art. 3 ust. 1 akapit trzeci tego rozporządzenia nie skutkuje przerwaniem biegu terminu określonego w art. 3 ust. 1 akapit tego samego rozporządzenia.

               73

               Za przyjęciem tego wniosku przemawia również cel przyjęcia tego terminu, polegający właśnie, jak zostało to wskazane w pkt 64 niniejszego wyroku, na zapobieżeniu temu, aby przedawnienie danej nieprawidłowości mogło być przeciągane w nieskończoność poprzez powtarzające się przerywające je czynności.

               74

               Uwzględniając powyższe, na pytanie siódme należy odpowiedzieć, że art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w taki sposób, iż wydanie przez właściwy organ aktów odnoszących się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości połączone z podaniem ich do wiadomości danej osoby zgodnie z akapitem trzecim tego ustępu nie skutkuje przerwaniem biegu terminu określonego w akapicie czwartym tego samego ustępu.

         W przedmiocie kosztów

               75

               Dla stron w postępowaniu głównym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi, inne niż koszty stron w postępowaniu głównym, nie podlegają zwrotowi.

               Z powyższych względów Trybunał (czwarta izba) orzeka, co następuje:

                           1)

                           Artykuł 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich należy interpretować w taki sposób, że pojęcie „właściwego organu” w rozumieniu tego przepisu oznacza organ mający zgodnie z prawem krajowym uprawnienie do wydawania aktów stanowiącego czynność odnoszącą się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości, przy czym organ ten nie musi być tożsamy z organem, który jest uprawniony do przydzielania subwencji czy też odzyskiwania kwot pobranych nienależnie ze szkodą dla interesów finansowych Unii.

                           2)

                           Artykuł 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w taki sposób, że należy uznać, iż akty, których wydanie stanowi czynność odnoszącą się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości, zostały podane do wiadomości „danej osoby” w rozumieniu tego przepisu, w przypadku gdy na podstawie całokształtu okoliczności danej sprawy można dojść do wniosku, że ta dana osoba została rzeczywiście zawiadomiona o wydaniu tych aktów. W przypadku osoby prawnej warunek ten jest spełniony, jeżeli dany akt, którego wydanie stanowi czynność odnoszącą się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości, został rzeczywiście podany do wiadomości osoby, której zachowanie zgodnie z przepisami prawa krajowego można przypisać tej osobie prawnej, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

                           3)

                           Artykuł 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w taki sposób, że aby wydanie danego aktu mogło zostać uznane za „czynność odnoszącą się do dochodzenia lub postępowania” w rozumieniu tego przepisu, akt ten musi określać w wystarczająco dokładny sposób operacje, w odniesieniu do których istnieje podejrzenie wystąpienia nieprawidłowości. Z tego wymogu nie wynika jednak, że w akcie tym musi być mowa o możliwości nałożenia kary czy też zastosowania szczególnego środka administracyjnego. Sprawdzenie tego, czy rozpatrywane w postępowaniu głównym sprawozdanie spełnia ten warunek, należy do sądu odsyłającego.

                           4)

                           Artykuł 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w taki sposób, że w zakresie dotyczącym związku czasowego, w jakim winny pozostawać nieprawidłowości, aby można je było uznać za „nieprawidłowość powtarzającą się” w rozumieniu tego przepisu, konieczne jest jedynie, by okres czasu, jaki upłynął pomiędzy poszczególnymi nieprawidłowościami, był krótszy od terminu przedawnienia przewidzianego w akapicie pierwszym tego ustępu. Nieprawidłowości takie jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, dotyczące obliczenia ilości cukru składowanych przez producenta, do których doszło w trakcie różnych lat gospodarczych i które pociągają za sobą błędne zadeklarowanie tych ilości przez tego producenta i, co za tym idzie, wypłatę nienależnych kwot z tytułu refundacji kosztów składowania, stanowią co do zasady „nieprawidłowość powtarzającą się” w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95; sprawdzenie, czy jest tak w niniejszym wypadku, jest zadaniem sądu odsyłającego.

                           5)

                           Artykuł 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w taki sposób, że nadanie całokształtowi nieprawidłowości kwalifikacji „nieprawidłowości ciągłej lub powtarzającej się” w rozumieniu tego przepisu, w przypadku gdy właściwe organy nie poddawały danej osoby regularnej i pogłębionej kontroli, nie jest wykluczone.

                           6)

                           Artykuł 3 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w taki sposób, że w przypadku nieprawidłowości ciągłej czy też powtarzającej się przewidziany w tym akapicie termin rozpoczyna swój bieg począwszy od dnia, w którym ta nieprawidłowość ustała, niezależnie od dnia, w którym organy administracji krajowej powzięły wiadomość o tej nieprawidłowości.

                           7)

                           Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w taki sposób, że wydanie przez właściwy organ aktów stanowiące czynność odnoszącą się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości połączone z podaniem ich do wiadomości danej osoby zgodnie z akapitem trzecim tego ustępu nie skutkuje przerwaniem biegu terminu określonego w akapicie czwartym tego samego ustępu.

                     Podpisy

            (
            *1
         )	Język postępowania: niemiecki.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 listopada 2010 r. # Architecture, microclimat, énergies douces - Europe et Sud SARL (ArchiMEDES) przeciwko Komisji Europejskiej. # Odwołanie - Potrącenie wierzytelności podlegających odrębnym porządkom prawnym - Żądanie zwrotu kwot wypłaconych tytułem zaliczki - Zasada litis denuntiatio -Prawo do obrony i prawo do rzetelnego procesu. # Sprawa C-317/09 P.

text:
      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 listopada 2010 r. – ArchiMEDES przeciwko Komisji
      (sprawa C‑317/09 P)
      Odwołanie – Potrącenie wierzytelności podlegających odrębnym porządkom prawnym – Żądanie zwrotu kwot wypłaconych tytułem zaliczki – Zasada litis denuntiatio – Prawo do obrony i prawo do rzetelnego procesu
      1.                     Postępowanie – Uzasadnienie wyroków – Zakres (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 36) (por. pkt 76-78)
      2.                     Odwołanie – Zarzuty – Zarzut podniesiony po raz pierwszy w odwołaniu – Niedopuszczalność (por. pkt 88-91)
      3.                     Odwołanie – Zarzuty – Elementy uzasadnienia wyroku naruszające prawo Unii (por. pkt 105)
      4.                     Odwołanie – Zarzuty – Zarzut braku mechanizmu przypozwania (por. pkt 121-125)
      5.                     Odwołanie – Zarzuty – Zwykłe powtórzenie zarzutów i argumentów podniesionych przed Sądem – Niedopuszczalność (por. pkt 130-134)
      Przedmiot

               Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 10 czerwca 2009 r. w sprawach połączonych T‑396/05 i T‑397/05
                  ArchiMEDES przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargi wniesione przez wnoszącą odwołanie zmierzające po pierwsze do stwierdzenia
                  nieważności decyzji Komisji dotyczących zwrotu kwot wpłaconych tytułem zaliczki w ramach umowy wiążącej Komisję z wnoszącą
                  odwołanie oraz potrącenia wzajemnych wierzytelności, a po drugie do zobowiązania Komisji do zapłaty pełnej kwoty subwencji
                  przewidzianej w tejże umowie – Brak możliwości stosowania zasady litis denuntiatio – Nieuwzględnienie wniosku o uznanie solidarnej
                  odpowiedzialności kontrahentów – Naruszenie prawa do obrony i prawa do rzetelnego procesu

            Sentencja

                  1)

                  	Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  	Architecture, microclimat, énergies douces - Europe et Sud SARL (ArchiMEDES) zostaje obciążona kosztami postępowania.


Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 28 czerwca 2006 r. # Yolande Beau przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Sprawa F-39/05.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (trzecia izba) z dnia 10 września 2008 r.#Evropaïki Dynamiki - Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.#Zamówienia publiczne na usługi - Wspólnotowa procedura przetargowa - Świadczenie usług polegających na rozwijaniu, konserwacji i wspieraniu systemów informacji finansowej Dyrekcji Generalnej ds. Rolnictwa - Kryteria wyboru i udzielania - Odrzucenie oferty złożonej przez oferenta - Obowiązek uzasadnienia - Brak oczywistego błędu w ocenie - Zasady staranności i dobrej administracji.#Sprawa T-59/05.

text:
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 10 września 2008 r. – Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
      (sprawa T‑59/05)
      Zamówienia publiczne na usługi – Wspólnotowa procedura przetargowa – Świadczenie usług polegających na rozwijaniu, konserwacji i wspieraniu systemów informacji finansowej Dyrekcji Generalnej
         ds. Rolnictwa – Kryteria wyboru i udzielania – Odrzucenie oferty złożonej przez oferenta – Obowiązek uzasadnienia – Brak oczywistego błędu w ocenie – Zasady staranności i dobrej administracji

      1.                     Zamówienia publiczne Wspólnot Europejskich – Procedura przetargowa – Kryteria wyboru i udzielania (rozporządzenie Rady nr 1605/2002,
            art. 89, art. 97 ust. 1; rozporządzenie Komisji nr 2342/2002, art. 135–138) (por. pkt 48–51)
      2.                     Zamówienia publiczne Wspólnot Europejskich – Udzielenie zamówienia w wyniku przetargu – Udzielanie zamówień – Kryteria udzielania
            (rozporządzenie Rady nr 1605/2002, art. 97 ust. 2; rozporządzenie Komisji nr 2342/2002, art. 138) (por. pkt 56–59)
      3.                     Zamówienia publiczne Wspólnot Europejskich – Udzielenie zamówienia w wyniku przetargu – Uprawnienia dyskrecjonalne instytucji
            – Kontrola sądowa – Granice (por. pkt 70, 71, 82)
      4.                     Zamówienia publiczne Wspólnot Europejskich – Udzielenie zamówienia w wyniku przetargu – Udzielanie zamówień (por. pkt 101,
            104, 105)
      5.                     Akty instytucji – Uzasadnienie – Obowiązek – Zakres (art. 253 WE) (por. pkt 120–122)
      6.                     Prawo wspólnotowe – Zasady – Zasada dobrej administracji – Obowiązek staranności (por. pkt 152, 153)
      Przedmiot

               Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 23 listopada 2004 r. o nieprzyjęciu oferty przedłożonej przez skarżącą
                  w ramach przetargu dotyczącego świadczenia usług polegających na rozwijaniu i konserwacji systemów informacji oraz pokrewnych
                  usług wspierających dla systemów informacji finansowej Dyrekcji Generalnej ds. Rolnictwa oraz o udzieleniu zamówienia innemu
                  oferentowi.

            Sentencja

                  1)

                  	Skarga zostaje oddalona jako bezzasadna.

                  2)

                  	Komisja pokrywa własne koszty oraz jedną piątą kosztów poniesionych przez Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion
                     Pliroforikis kai Tilematikis AE.

                  3)

                  	Evropaïki Dynamiki pokrywa cztery piąte swoich kosztów.


Wyrok Sądu (pierwsza izba) z dnia 4 czerwca 2014 r.#Abdolnaser Hemmati przeciwko Radzie Unii Europejskiej.#Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej – Zamrożenie funduszy – Zakaz wjazdu i przejazdu – Skarga o stwierdzenie nieważności – Interes prawny – Dopuszczalność – Obowiązek uzasadnienia.#Sprawa T-68/12.


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 lipca 1993 r. # CT Control (Rotterdam) BV i JCT Benelux BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Skarga o stwierdzenie nieważności. # Sprawy połączone C-121/91 oraz C-122/91.


Wyrok Trybunału z dnia 24 kwietnia 1980 r. # Procureur de la République przeciwko René Chatain. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Tribunal de grande instance de Nanterre - Francja. # Wartość celna. # Sprawa 65/79.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 lutego 2008 r.#Maira María Robledillo Núñez przeciwko Fondo de Garantía Salarial (Fogasa).#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Juzgado de lo Social Único de Algeciras - Hiszpania.#Polityka społeczna - Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy - Dyrektywa 80/987/EWG zmieniona przez dyrektywę 2002/74/WE - Artykuł 3 akapit pierwszy i art. 10 lit. a) - Odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy ustalone w toku pozasądowego postępowania pojednawczego - Zapłata zapewniana przez instytucję udzielającą gwarancji - Zapłata uzależniona od wydania orzeczenia sądowego - Zasady równości i niedyskryminacji.#Sprawa C-498/06.

text:
      Sprawa C‑498/06
      Maira María Robledillo Núñez
      przeciwko
      Fondo de Garantía Salarial (Fogasa)
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social Único de Algeciras)
      Polityka społeczna – Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy – Dyrektywa 80/987/EWG zmieniona dyrektywą 2002/74/WE – Artykuł 3 akapit pierwszy i art. 10 lit. a) – Odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy ustalone w toku pozasądowego postępowania pojednawczego – Zapłata zapewniana przez instytucję udzielającą gwarancji – Zapłata uzależniona od wydania orzeczenia sądowego – Zasady równości i niedyskryminacji
      Streszczenie wyroku
      Polityka społeczna – Zbliżanie ustawodawstw – Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy – Dyrektywa 80/987

      (dyrektywa Rady 80/987, zmieniona dyrektywą 2002/74, art. 3 akapit pierwszy, art. 10 lit. a))
      Przepis art. 3 akapit pierwszy dyrektywy 80/987 dotyczącej ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy, zmienionej
         dyrektywą 2002/74, należy rozumieć w ten sposób, iż państwo członkowskie ma prawo wykluczyć odszkodowania, przyznane z tytułu
         niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy, z zakresu gwarancji zapłaty, którą zapewnia instytucja udzielająca gwarancji
         na mocy tego przepisu, jeśli odszkodowania te zostały uznane w akcie ugody pozasądowej, zaś rzeczone wykluczenie, obiektywnie
         uzasadnione, stanowi środek konieczny do uniknięcia nadużyć w rozumieniu art. 10 lit. a) tej dyrektywy.

      (por. pkt 44 ; sentencja)
WYROK TRYBUNAŁU (czwarta izba)
      z dnia 21 lutego 2008 r.(*)

      Polityka społeczna – Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy – Dyrektywa 80/987/EWG zmieniona przez dyrektywę 2002/74/WE – Artykuł 3 akapit pierwszy i art. 10 lit. a) – Odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy ustalone w toku pozasądowego postępowania pojednawczego – Zapłata zapewniana przez instytucję udzielającą gwarancji – Zapłata uzależniona od wydania orzeczenia sądowego – Zasady równości i niedyskryminacji
      W sprawie C‑498/06,
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Juzgado
         de lo Social Único de Algeciras (Hiszpania) postanowieniem z dnia 18 września 2006 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu
         7 grudnia 2006 r., w postępowaniu:

      Maira María Robledillo Núñez
      przeciwko
      Fondo de Garantía Salarial (Fogasa),

      TRYBUNAŁ (czwarta izba),
      w składzie: K. Lenaerts, prezes izby, G. Arestis, R. Silva de Lapuerta, E. Juhász i T. von Danwitz (sprawozdawca), sędziowie,
      rzecznik generalny: M. Poiares Maduro,
      sekretarz: M. Ferreira, główny administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 22 listopada 2007 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu rządu hiszpańskiego, przez J. Rodrígueza Cárcama i B. Plazę Cruz, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich, przez J. Enegrena i R. Vidala Puiga, działających w charakterze pełnomocników,
      podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni dyrektywy Rady 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r.
         dotyczącej ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. L 283, s. 23), zmienionej dyrektywą 2002/74/WE
         Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. (Dz.U. L 270, s. 10, zwanej dalej „dyrektywą 80/987”).

      2        Wniosek ten został złożony w ramach postępowania spornego toczącego się między Mairą Marią Robledillo Núñez a Fondo de Garantía
         Salarial (funduszem gwarancji płac, zwanym dalej „Fogasa”) w przedmiocie odmowy tego ostatniego dotyczącej wypłaty zainteresowanej,
         na podstawie jego odpowiedzialności posiłkowej, odszkodowania z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy, którego
         padła ona ofiarą, która to wypłata została przewidziana w ugodzie pozasądowej zawartej między Mairą Marią Robledillo Núñez
         a jej pracodawcą.

       Ramy uregulowań prawnych
       Uregulowania wspólnotowe
      3        Artykuł 1 ust. 1 dyrektywy 80/987 stanowi, że „[n]iniejszą dyrektywę stosuje się do roszczeń pracowników, wynikających z umów
         o pracę lub stosunku pracy i istniejących wobec pracodawców, którzy są niewypłacalni w rozumieniu art. 2 ust. 1”.

      4        Artykuł 2 ust. 2 tej dyrektywy precyzuje, że dyrektywa ta pozostaje bez uszczerbku dla prawa krajowego dotyczącego definicji
         pojęć „pracownik”, „pracodawca”, „wynagrodzenie”, „roszczenie wynikające z prawa nabytego” i „prawo prowadzące do nabycia
         roszczenia”.

      5        Artykuł 3 akapit pierwszy dyrektywy 80/987 stanowi:

      „Państwa członkowskie podejmują środki niezbędne, aby instytucje udzielające gwarancji zapewniły, zgodnie z art. 4, spłatę
         kwot pozostających do spłaty pracownikom, wynikających z umowy o pracę lub stosunku pracy, […][w tym zadośćuczynienia z tytułu
         wygaśnięcia stosunku pracy, jeśli prawo krajowe takowe przewiduje]”.

      6        Artykuł 10 lit. a) i b) dyrektywy 80/987 stanowi:

      „Niniejsza dyrektywa nie narusza prawa państw członkowskich:
      a)      do podjęcia środków koniecznych w celu uniknięcia nadużyć;
      b)      do odmowy lub ograniczenia odpowiedzialności z art. 3 lub zobowiązania z art. 7, jeśli wydaje się, że wykonanie zobowiązania
         nie jest uzasadnione z racji istnienia szczególnych związków między pracownikiem a pracodawcą i wspólnych interesów realizowanych
         dzięki istnieniu porozumienia między nimi”.

      7        Zgodnie z brzmieniem art. 3 dyrektywy 2002/74, dyrektywa ta weszła w życie z dniem 8 października 2002 r.

       Uregulowania hiszpańskie
       Należności, za które odpowiedzialność przejmuje Fogasa
      8        Artykuł 33 ust. 1 królewskiego dekretu ustawodawczego (Real Decreto Ley) 1/1995, zatwierdzającego znowelizowany tekst Estatuto
         de los Trabajadores, z dnia 24 marca 1995 r. (BOE nr 75 z dnia 29 marca 1995 r., s. 9654), w brzmieniu obowiązującym od dnia
         14 grudnia 2002 r. (zwanego dalej „statutem pracowników”), stanowi:

      „1. Fundusz gwarancji płac […] wypłaca pracownikom należności stanowiące zapłatę za pracę, które są im należne w przypadku
         niewypłacalności, zawieszenia płatności, upadłości lub postępowania naprawczego przedsiębiorców.

      Należnością stanowiącą zapłatę za pracę, w rozumieniu poprzedniego akapitu, jest każda kwota uznana za taką należność w ugodzie
         lub orzeczeniu sądu, przysługująca we wszystkich przypadkach, o których mowa w art. 26 ust.1, jak również »salarios de tramitación«
         (odszkodowanie uzupełniające) w przypadkach przewidzianych ustawowo […]”.

      9        Artykuł 33 ust. 2 statutu pracowników, w brzmieniu nadanym mu ustawą (Ley) 60/1997 z dnia 19 grudnia 1997 r. (BOE nr 304 z dnia
         20 grudnia 1997 r., s. 37453), stanowił:

      „W przypadkach określonych w ustępie poprzednim fundusz gwarancji płac wypłaca przyznane pracownikom w orzeczeniu lub decyzji
         administracyjnej odszkodowanie z tytułu rozwiązania lub wygaśnięcia umowy o pracę na podstawie art. 50, 51 i 52 lit. c) niniejszej
         ustawy w maksymalnej wysokości wynagrodzenia rocznego, przy czym będące podstawą obliczeń wynagrodzenie dzienne nie może przekroczyć
         dwukrotnej wysokości minimalnego wynagrodzenia we wszystkich sektorach zatrudnienia.

      […]”.
      10      Artykuł 33 ust. 2 statutu pracowników, w wersji zmienionej ustawą 43/2006 z dnia 29 grudnia 2006 r. w sprawie polepszenia
         wzrostu i zatrudnienia (BOE nr 312 z dnia 30 grudnia 2006 r., s. 46586), wydaną na mocy królewskiego dekretu z mocą ustawy
         5/2006 z dnia 9 czerwca 2006 r. (BOE nr 141 z dnia 14 czerwca 2006 r., s. 22670), która weszła w życie z dniem 15 czerwca
         2006 r., stanowi:

      „W przypadkach określonych w ustępie poprzednim fundusz gwarancji płac wypłaca przyznane pracownikom w wyroku, w postanowieniu,
         w ugodzie sądowej lub w decyzji administracyjnej odszkodowanie z tytułu rozwiązania lub wygaśnięcia umowy o pracę na podstawie
         art. 50, 51 i 52 lit. c) niniejszej ustawy i zgodnie z art. 64 ustawy 22/2003 z dnia 9 lipca 2003 r. w sprawie upadłości […]”.

      11      Zgodnie z treścią art. 56 statutu pracowników, niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy, uznane za takowe przez pracodawcę
         w ugodzie pozasądowej lub sądowej bądź ustalone w orzeczeniu sądowym, zobowiązuje pracodawcę do wypłacenia danemu pracownikowi
         z jednej strony „salarios de tramitación”, czyli należności stanowiących zapłatę za pracę, powstałych podczas trwania postępowania
         w sprawie rozwiązania stosunku pracy, a z drugiej strony odszkodowania z tytułu wygaśnięcia umowy o pracę.

       Ugoda pozasądowa
      12      Królewski dekret ustawodawczy 2/1995, zatwierdzający znowelizowany tekst ustawy o postępowaniu w sprawach z zakresu prawa
         pracy (Ley de Procedimiento laboral), z dnia 7 kwietnia 1995 r. (BOE nr 86 z dnia 11 kwietnia 1995 r., s. 10695, zwanej dalej
         „LPL”) ustanawia między innymi zasady rządzące ugodą pozasądową lub przedsądową.

      13      Artykuł 67 LPL, ustanawiający zasady zaskarżania porozumienia ugodowego, stanowi:

      „1.      Strony i osoby, którym porozumienie ugodowe mogłoby wyrządzić szkodę, mogą zaskarżyć owo porozumienie do sądu właściwego do
         rozpoznania sprawy, która stanowi przedmiot ugody, w trybie skargi o stwierdzenie nieważności z przyczyn stanowiących podstawę
         nieważności umów.

      2.      Skargę można wnieść w terminie 30 dni od podpisania porozumienia. Dla osób, które ewentualnie poniosły szkodę, bieg terminu
         rozpoczyna się w dniu, w którym dowiedziały się one o istnieniu porozumienia”.

      14      Działanie służb pojednawczych zostało uregulowane w dekrecie królewskim 2756/1979 z dnia 23 listopada 1979 r. (BOE nr 291
         z dnia 5 grudnia 1979 r., s. 28015), określającym rolę Instituto de Mediación, Arbitraje y Conciliación (centrum mediacji,
         arbitrażu i pojednania). Artykuły 5, 8, 10 i 11 tego dekretu królewskiego stanowią co następuje:

      „Artykuł 5
      1.      Postępowanie pojednawcze toczy się przed organami centrum mediacji, arbitrażu i pojednania miejsca świadczenia usług lub miejsca
         zamieszkania zainteresowanych, przy czym wybór miejsca należy do wnioskodawcy.

      2.      Ugoda jest zawierana w obecności dyrektora, prezesa sądu arbitrażowego, sekretarza lub innego urzędnika centrum, pod warunkiem
         że posiadają oni licencjat (»Licenciatura«) w dziedzinie prawa.

      Strony postępowania pojednawczego muszą posiadać taką samą legitymację procesową, jakiej wymaga się od stron postępowania
         w sprawach z zakresu prawa pracy.

      […]
      Artykuł 8
      1.      Po wpłynięciu i wpisaniu wniosku do rejestru, wniosek ten jest badany pod kątem ustalenia, czy zostały spełnione przesłanki
         do jego skutecznego złożenia. W odpowiednich przypadkach wzywa się wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku celem prawidłowego
         zawiadomienia zainteresowanych. Odpowiednio datowany i ostemplowany odpis wniosku jest doręczany osobie, która osobiście stawiła
         się przed sądem, wraz z zawiadomieniem o miejscu, dacie i godzinie planowanego postępowania pojednawczego, które musi się
         odbyć w prawnie przewidzianym terminie. W przypadku, gdy osobą stawiającą się przed sądem nie jest wnioskodawca i osoba ta
         odmawia przyjęcia wezwania do stawiennictwa, wezwanie to jest jej doręczane tak jak wszystkim pozostałym zainteresowanym.

      […]
      Artykuł 10
      Po otwarciu posiedzenia i wywołaniu stron, które mogą stawić się wraz z osobą ich zaufania, arbiter sprawdza ich tożsamość,
         zdolność do czynności prawnych i legitymację procesową, a następnie, po uzyskaniu zgody wnioskodawcy w tym zakresie, udziela
         im głosu, umożliwiając im w ten sposób przedstawienie ich racji i zarzutów, przy czym przedłożenie dokumentów i innych dowodów
         jest fakultatywne.

      Następnie arbiter wzywa zainteresowanych do zawarcia porozumienia przy ewentualnej pomocy osób ich zaufania, udzielając im
         głosu tylekroć, ilekroć jest to konieczne i sugerując im ewentualne sposoby słusznych rozwiązań. Czuwa on nad porządkiem podczas
         dyskusji i jest uprawniony do przerwania dyskusji, jeśli zostaje ona zakłócona lub gdy okazuje się, że dojście do porozumienia
         nie jest możliwe: w tych dwóch przypadkach uznaje się postępowanie za zakończone bez osiągnięcia porozumienia.

      Arbiter sporządza protokół z posiedzenia i w najjaśniejszy z możliwych sposobów opisuje treść porozumień zawartych między
         zainteresowanymi. Jeśli nie zawarto żadnego porozumienia, arbiter wyraźnie stwierdza to w protokole.

      Akt ten podpisują zainteresowani i arbiter, jeśli zaś ktoś z nich nie umie lub nie może go podpisać, zamieszcza się wzmiankę
         na ten temat, a w jego miejsce podpis może w jego imieniu złożyć osoba jego zaufania. Podobnie zamieszcza się wyraźną wzmiankę
         o odmowie złożenia podpisu, jak również o jej przyczynach, jeśli są one znane. W takim przypadku postępowanie uważa się za
         zakończone bez zawarcia porozumienia.

      Niezwłocznie po podpisaniu ugody arbiter wręcza zainteresowanym uwierzytelniony odpis protokołu.
      Artykuł 11
      Postanowienia powzięte w toku postępowania pojednawczego przed centrum mediacji, arbitrażu i pojednania mogą być egzekwowane
         w ramach postępowań egzekucyjnych, które prowadzą sądy pracy.

      […]”.
       Ugoda sądowa
      15      Ugoda sądowa została uregulowana w art. 84 LPL, który brzmi następująco:

      „1.      Organ sądowy próbuje pojednania stron na rozprawie, informując je o ich prawach i obowiązkach, co nie przesądza o treści ewentualnego
         orzeczenia. Jeśli organ sądowy uzna, że treść porozumienia ugodowego jest poważnie niekorzystna dla jednej ze stron bądź stanowi
         naruszenie lub obejście prawa, odmawia on zatwierdzenia ugody.

      2.      Organ sądowy może zatwierdzić porozumienie w każdej chwili aż do wydania orzeczenia.
      […]”.
      16      W kwestii uczestnictwa Fogasy w postępowaniach sądowych w sprawach z zakresu prawa pracy, art. 23 LPL stanowi:

      „1.      Fundusz gwarancji płac może w każdej chwili przystąpić do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika we wszystkich przypadkach,
         gdy postępowanie może doprowadzić do obowiązku wypłaty przez ten fundusz gwarancji płac wynagrodzenia lub odszkodowania pracownikom;
         w związku z jego przystąpieniem do udziału w sprawie postępowanie nie ulega ani opóźnieniu, ani zawieszeniu.

      […]”
       Prawa i obowiązki Fogasy
      17      W myśl przepisów art. 274 i 275 LPL rządzących udziałem Fogasy w postępowaniu upadłościowym przedsiębiorców:

      „Artykuł 274
      1.      Jeśli fundusz gwarancji płac nie został wezwany do wzięcia udziału w postępowaniu wcześniej, najpóźniej przed wydaniem orzeczenia
         o upadłości wzywa się go do przedstawienia jego stanowiska w terminie piętnastu dni tak, aby umożliwić mu żądanie przyjęcia
         odpowiednich środków i wskazanie majątku dłużnika, o którego istnieniu jest mu wiadomo.

      2.      W ciągu kolejnych trzydziestu dni po przyjęciu środków żądanych przez fundusz gwarancji płac sąd rozpatrujący sprawę wydaje
         postanowienie, w którym w odpowiednim przypadku orzeka o całkowitej bądź częściowej upadłości przedsiębiorcy i określa wartość,
         na jaką szacowane są zajęte rzeczy. Upadłość jest pod każdym względem uważana za tymczasową do czasu ujawnienia majątku przedsiębiorcy
         lub sprzedaży zajętych rzeczy.

      […]
      Artykuł 275
      1.      Jeśli rzeczy podlegające zajęciu są związane z procesem produkcyjnym dłużnego przedsiębiorstwa, a przedsiębiorstwo to nadal
         prowadzi swą działalność, fundusz gwarancji płac może złożyć wniosek o wstrzymanie egzekucji na okres trzydziestu dni […].

      2.      W momencie gdy fundusz gwarancji płac stwierdzi niemożliwość spłaty należności płacowych […] zawiadamia o tym przytaczając
         tego powody i żądając orzeczenia upadłości jedynie w celu uznania świadczeń gwarancji płac”.

      18      Artykuł 28 ust. 3 dekretu królewskiego 505/1985 dnia 6 marca 1985 r. w sprawie organizacji i działania funduszu gwarancji
         płac (BOE nr 92 z dnia 17 kwietnia 1985 r., s. 10203) ustanawia zasady dotyczące rozpatrywania wniosków o przejęcie zobowiązania
         przez Fogasę w następujący sposób:

      „W odpowiednim przypadku, po ukończeniu postępowania dowodowego, o którym mowa w pkt 2 poniżej, sekretariat generalny podejmuje
         w terminie pięciu dni decyzję, mocą której uwzględnia wniosek w całości lub w części bądź też go oddala. Oddaleniu podlegają
         wnioski o świadczenia stanowiące nadużycie lub naruszenie prawa oraz te, których wypłata byłaby nieuzasadniona ze względu
         na wspólny pracownikowi i pracodawcy interes w zakresie stworzenia wrażenia upadłości celem wyłudzenia świadczeń z funduszu
         gwarancji płac”.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne
      19      Maira María Robledillo Núñez, wnioskodawczyni w postępowaniu przed sądem krajowym, była pracownikiem spółki Linya Fish SL (zwanej
         dalej „spółką Linya Fish”) w okresie pomiędzy 4 października 2001 r. a 28 stycznia 2003 r., kiedy to owa spółka rozwiązała
         z nią stosunek pracy.

      20      Na skutek złożonego przez Mairę Maríę Robledillo Núñez wniosku o przeprowadzenie postępowania pojednawczego przez centrum
         mediacji, arbitrażu i pojednania w Algeciras, w dniu 2 kwietnia 2003 r. strony zawarły porozumienie ugodowe w przedmiocie
         niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy, na mocy którego spółka Linya Fish uznała, że jest winna Mairze Maríi Robledillo
         Núñez kwotę 1 237 EUR (zwaną dalej „odszkodowaniem z tytułu rozwiązania stosunku pracy”), choć zdaniem sądu krajowego rzeczone
         odszkodowanie nie może w żadnym razie przekroczyć kwoty 1 186 EUR.

      21      W dniu 5 maja 2004 r. w ramach postępowania egzekucyjnego wszczętego przed sądem krajowym, na wniosek Mairy Maríi Robledillo
         Núñez złożony przeciwko spółce Linya Fish, wydane zostało postanowienie o czasowej niewypłacalności. Na podstawie tego postanowienia
         w dniu 26 listopada 2004 r. Maira María Robledillo Núñez wystąpiła do Fogasy o wypłacenie jej stosownego świadczenia stanowiącego
         odszkodowanie z tytułu rozwiązania stosunku pracy, którego nie wypłaciła jej powyższa spółka.

      22      Mocą decyzji z dnia 21 stycznia 2005 r. Fogasa oddalił w całości rzeczony wniosek ze względu na to, że odszkodowanie z tytułu
         rozwiązania stosunku pracy nie zostało uznane wyrokiem ani żadną decyzją administracyjną.

      23      W dniu 5 maja 2006 r. Maira María Robledillo Núñez odwołała się od owej decyzji Fogasy oddalającej jej wniosek do Juzgado
         de lo Social Único de Algeciras. Zakwestionowała ona ową odmowę dotyczącą wypłacenia jej odszkodowania z tytułu rozwiązania
         stosunku pracy, które zostało przewidziane w porozumieniu ugodowym.

      24      W uzasadnieniu orzeczenia odsyłającego sąd krajowy wyjaśnia, że w art. 33 ust. 2 statutu pracowników w wersji obowiązującej
         przed dniem 15 czerwca 2006 r. prawo hiszpańskie przewidywało wprawdzie wypłatę odszkodowań należnych z tytułu ustania stosunku
         pracy, lecz jedynie w przypadkach, gdy odszkodowania te zostały przyznane pracownikom z tytułu rozwiązania lub wygaśnięcia
         umowy o pracę na mocy wyroku sądowego lub decyzji administracyjnej. Ponieważ odszkodowania uznane w trybie pojednawczego postępowania
         pozasądowego nie zostały wymienione w tym przepisie statutu pracowników, zdaniem sądu odsyłającego nie znajdują się one wśród
         odszkodowań, za które odpowiedzialność przejmuje Fogasa.

      25      Powołując się na postanowienie z dnia 13 grudnia 2005 r. w sprawie C‑177/05 Guerrero Pecino (Zb.Orz. s. I‑10887) dotyczące
         odszkodowania ustalonego w sądowym postępowaniu ugodowym sąd odsyłający wyjaśnia różnicę między ugodą pozasądową a ugodą sądową
         polegającą na tym, że ugoda sądowa jest zawierana przed sądem, który może nawet odmówić jej zatwierdzenia w trybie art. 84
         ust. 1 LPL, podczas gdy ugoda pozasądowa jest zawierana przed organem specjalnie powołanym do tych celów, który nie ma żadnych
         możliwości kontroli treści porozumienia ani żadnej kompetencji do zatwierdzania lub niezatwierdzania owego porozumienia. Ta
         różnica prawna między owymi dwoma rodzajami ugody ma na celu ukrócenie potencjalnych nadużyć. Fogasa ma natomiast, zdaniem
         tego sądu, pełne prawo odmówić wypłaty odszkodowania z tytułu rozwiązania stosunku pracy ustalonego w pozasądowym postępowaniu
         pojednawczym z powodu oszustwa stwierdzonego w ramach postępowania, jakie należy przeprowadzić celem uzyskania od tej instytucji
         świadczeń w przypadku niewypłacalności pracodawcy.

      26      To w tych okolicznościach Juzgado de lo Social Único de Algeciras postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału
         z następującym pytaniem prejudycjalnym:

      „Czy z punktu widzenia powszechnej zasady równości i niedyskryminacji, odmienne traktowanie, które przewiduje art. 33 ust. 2
         statutu […] pracowników, w brzmieniu obowiązującym obecnie oraz w brzmieniu bezpośrednio wcześniejszym, które obowiązywało
         do dnia 14 czerwca 2006 r., jest obiektywnie pozbawione uzasadnienia, w związku z czym odszkodowanie z tytułu rozwiązania
         stosunku pracy należne pracownikowi na mocy ugody pozasądowej należy włączyć do zakresu stosowania dyrektywy 80/987 […], w brzmieniu
         nadanym dyrektywą 2002/74 […], zważywszy na to, że art. 33 ust. 1 statutu pracowników dopuszcza takie ugody dla celów wypłaty
         przez instytucje udzielające gwarancji »salarios de tramitación«, które stanowią konsekwencję tego samego rozwiązania stosunku
         pracy?”.

       W przedmiocie pytania prejudycjalnego
      27      Za pomocą przedmiotowego pytania sąd odsyłający, opierając się na ww. postanowieniu w sprawie Guerrero Pecino, pragnie ustalić,
         czy wykluczenie odszkodowań z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy z gwarancji zapłaty zapewnianej przez
         instytucje udzielające gwarancji, o których mowa w art. 3 akapit pierwszy dyrektywy 80/987, jest obiektywnie uzasadnione jako
         środek konieczny do uniknięcia nadużyć przewidziany w art. 10 lit. a) tej dyrektywy, w przypadku gdy rzeczone odszkodowania
         zostały uznane w akcie ugody pozasądowej.

      28      Tytułem wstępu wymaga przypomnienia fakt, że zgodnie z przepisem art. 3 akapit pierwszy dyrektywy 80/987 państwa członkowskie
         podejmują środki niezbędne, aby instytucje udzielające gwarancji zapewniły, z zastrzeżeniem z art. 4, spłatę należności pozostałych
         do spłaty pracownikom, wynikających z umów o pracę lub stosunków pracy, w tym zadośćuczynienia z tytułu wygaśnięcia stosunku
         pracy, jeśli prawo krajowe takowe przewiduje.

      29      Oznacza to, że ponieważ regulują one wypłatę zadośćuczynienia z tytułu wygaśnięcia stosunku pracy w kontekście ochrony przyznanej
         przez właściwą instytucję udzielającą gwarancji, przepisy krajowe sporne w sprawie głównej wchodzą w zakres stosowania dyrektywy
         80/987, mimo iż na mocy art. 3 akapit pierwszy tej dyrektywy wcale nie musiały zawierać takiej regulacji (zob. wyroki z dnia
         7 września 2006 r. w sprawie C‑81/05 Cordero Alonso, Zb.Orz. s. I‑7569, pkt 31, oraz z dnia 17 stycznia 2008 r. w sprawie
         C‑246/06 Velasco Navarro, Zb.Orz. s. I‑105, pkt 32).

      30      Dlatego przyznana przez tę dyrektywę prawu krajowemu możliwość bliższego określenia świadczeń, za które ponosi odpowiedzialność
         instytucja udzielająca gwarancji, jest uzależniona od wymogów wynikających z powszechnej zasady równości i niedyskryminacji
         (wyroki z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie C‑442/00 Rodríguez Caballero, Rec. s. I‑11915, pkt 29–33, oraz z dnia 16 grudnia
         2004 r. w sprawie C‑520/03 Olaso Valero, Zb.Orz. s. I‑12065, pkt 34 i 35).

      31      Ponieważ pracownicy, z którymi niezgodnie z prawem rozwiązano stosunek pracy, znajdują się w podobnej sytuacji w zakresie,
         w jakim przysługuje im prawo do odszkodowania, jeśli nie zostaną ponownie przyjęci do pracy (zob. ww. wyroki w sprawach Rodríguez
         Caballero, pkt 33 i Olaso Valero, pkt 35), wynika z tego, że odszkodowania z tytułu rozwiązania stosunku pracy uznane w ramach
         pozasądowego postępowania pojednawczego nie mogą być traktowane odmiennie od innych należnych odszkodowań poprzez wykluczenie
         z rodzajów odszkodowań objętych zakresem obowiązywania art. 33 ust. 2 statutu pracowników, chyba że owa różnica w traktowaniu
         jest obiektywnie uzasadniona (zob. podobnie ww. postanowienie w sprawie Guerrero Pecino, pkt 26 i 28, oraz ww. wyrok w sprawie
         Olaso Valero, pkt 34 i 36).

      32      Zważywszy na to, iż chodzi o takie właśnie uzasadnienie, należy przypomnieć, że art. 10 lit. a) dyrektywy 80/987 przyznaje
         państwom członkowskim uprawnienie do podjęcia środków koniecznych w celu uniknięcia nadużyć (zob. ww. wyrok w sprawie Rodríguez
         Caballero, pkt 36). W tym celu prawo hiszpańskie stanowi, że odszkodowania z tytułu rozwiązania stosunku pracy przyznane w toku
         pozasądowego postępowania pojednawczego są wykluczone z możliwości objęcia odpowiedzialnością przejmowaną przez Fogasę.

      33      Takie wykluczenie nie może być uznane za konieczne do osiągnięcia celu przepisu art. 10 lit. a), jeśli instytucja udzielająca
         gwarancji dysponuje instrumentami wystarczającymi, aby umożliwić jej uniknięcie nadużyć. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału
         tak dzieje się między innymi w przypadku, gdy ugoda jest nadzorowana przez organ sądowy (zob. podobnie ww. wyroki w sprawie
         Rodríguez Caballero, pkt 36 i 37, oraz w sprawie Olaso Valero, pkt 37).

      34      W tym względzie rząd hiszpański uważa, że ugoda pozasądowa nie da się porównać z ugodą sądową z tego powodu, iż nie przewiduje
         ona wystarczających gwarancji, które umożliwiałyby uniknięcie nadużyć. Komisja Wspólnot Europejskich uważa natomiast, że przedstawiona
         w orzeczeniu odsyłającym różnica w traktowaniu jest pozbawiona jakiegokolwiek obiektywnego uzasadnienia. Jej zdaniem Fogasa
         posiada odpowiednie i wystarczające środki do wykrycia i zapobiegnięcia nadużyciom w każdym konkretnym przypadku.

      35      Tu warto przypomnieć, po pierwsze, że jak wynika z orzeczenia odsyłającego, porozumienie dotyczące odszkodowania z tytułu
         rozwiązania stosunku pracy zawarte w toku pozasądowego postępowania pojednawczego odbywa się bez udziału jakiegokolwiek organu
         sądowego. W szczególności redakcja takiego porozumienia nie jest nadzorowana przez sąd. Jak wynika bowiem między innymi z art. 10
         dekretu królewskiego 2756/1979, arbiter nie ma żadnych uprawnień umożliwiających mu wywieranie wpływu na postępowanie pojednawcze.

      36      W tym kontekście należy podkreślić, że art. 23 LPL nie przewiduje udziału Fogasy w pozasądowym postępowaniu pojednawczym.
         W przeciwieństwie do sądowego postępowania pojednawczego, instytucja udzielająca gwarancji nie jest upoważniona do wzięcia
         udziału w pozasądowym postępowaniu pojednawczym. W konsekwencji Fogasa nie ma praktycznej możliwości zapoznania się z okolicznościami,
         które mogłyby świadczyć o nadużyciu lub oszustwie.

      37      Podobnie udział Fogasy w postępowaniu upadłościowym dotyczącym danego pracodawcy również nie pozwala temu podmiotowi na zgłoszenie
         sprzeciwu wobec należności obejmujących odszkodowania z tytułu rozwiązania stosunku pracy w przypadku, gdy fundusz ten podejrzewa,
         iż sposób ustalenia tych należności stanowi nadużycie. Jak wynika bowiem z art. 274 i 275 LPL, postępowanie to dotyczy jedynie
         niewypłacalności pracodawcy i ogłoszenia jego upadłości. Z chwilą natomiast, gdy ogłoszona została upadłość, przedmiotem tego
         postępowania nie jest kontrolowanie zgodności z prawem należności, za które odpowiedzialność przejmuje Fogasa.

      38      Po drugie, według dekretu królewskiego 2756/1979, pozasądowe postępowanie pojednawcze, które doprowadza do porozumienia w przedmiocie
         odszkodowania z tytułu rozwiązania stosunku pracy, toczy się przed organami centrum mediacji, arbitrażu i pojednania. Tak
         zawarte porozumienie nie jest przedkładane do zatwierdzenia żadnemu organowi sądowemu, przy czym arbiter nie ma uprawnień
         w zakresie kontroli treści tego porozumienia jak może to czynić organ sądowy na mocy art. 84 LPL w toku sądowego postępowania
         pojednawczego.

      39      Po trzecie, w odniesieniu do możliwości wydania przez instytucję udzielającą gwarancji uzasadnionej decyzji odmawiającej wypłaty
         odszkodowania z tytułu rozwiązania stosunku pracy, za które przejęła ona odpowiedzialność (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie
         Rodríguez Caballero, pkt 36), z art. 28 ust. 3 dekretu królewskiego 505/1985 wynika, że instytucja taka rzeczywiście może
         oddalić wniosek o zapłatę jednie wtedy, gdy przykładowo w toku ewentualnego późniejszego postępowania sądowego jest w stanie
         udowodnić okoliczności, które pozwalają ustalić istnienie w danym przypadku nadużycia w rozumieniu tego przepisu. Dlatego
         w praktyce trudno wyobrazić sobie sposób, w jaki dana instytucja udzielająca gwarancji mogłaby w określonym przypadku podnieść
         i udowodnić istnienie takich okoliczności, skoro nie jest ona dopuszczona do udziału w pozasądowym postępowaniu pojednawczym.
         To samo zresztą tyczy się możliwości wniesienia przez instytucję udzielającą gwarancji skargi w trybie art. 67 ust. 1 LPL.

      40      Należy przeto dojść do wniosku, że odszkodowania z tytułu rozwiązania stosunku pracy uznane w akcie ugody pozasądowej nie
         zapewniają gwarancji wystarczających do uniknięcia nadużyć w przeciwieństwie do tych, które zostały ustalone w toku postępowania
         pojednawczego prowadzonego przed organem sądowym, w którym udział ma prawo wziąć także instytucja udzielająca gwarancji.

      41      Wniosku tego nie mogą podważyć uregulowania dotyczące „salarios de tramitación” zawarte w art. 33 ust. 1 statutu pracowników,
         które nie przewidują ochrony równoważnej do tej, jaką objęte są odszkodowania przyznawane w trybie ust. 2 owego art. 33 w celu
         uniknięcia nadużyć. Jak wynika w tym względzie z orzeczenia odsyłającego, pytanie postawione przez sąd krajowy ma również
         na celu ustalenie, czy w odniesieniu do odszkodowań przewidzianych w ust. 2 rzeczonego art. 33 sporny środek ochronny jest
         rzeczywiście konieczny w rozumieniu art. 10 lit. a) dyrektywy 80/987.

      42      W tym zakresie należy zauważyć, że generalnie rzecz biorąc należności takie jak „salarios de tramitación” z samej ich natury
         nie mogą być ustalane w okolicznościach stanowiących nadużycie, gdy są one ustalane w akcie ugody pozasądowej. Ponieważ należności
         te są obliczane i ustalane na podstawie kryteriów obiektywnych, w przeciwieństwie do odszkodowań obliczanych przy zastosowaniu
         art. 33 ust. 2 statutu pracowników, odszkodowania te nie pozostawiają stronom na tyle szerokiego marginesu decyzyjnego, aby
         prowokować do popełniania nadużyć przy ich określaniu.

      43      Dlatego też nie można poddać w dyskusję konieczności wykluczenia odszkodowań uznanych w akcie ugody pozasądowej z zakresu
         gwarancji zapłaty niezaspokojonych należności przez instytucję udzielającą gwarancji w świetle traktowania, z jakiego korzystają
         należności takie jak „salarios de tramitación”.

      44      Mając na względzie całość poprzedzających rozważań, należy w odpowiedzi na pytanie przesłane przez sąd krajowy stwierdzić,
         że przepis art. 3 akapit pierwszy dyrektywy 80/987 należy rozumieć w ten sposób, iż państwo członkowskie ma prawo wykluczyć
         odszkodowania, przyznane z tytułu niezgodnego z prawem rozwiązania stosunku pracy, z zakresu gwarancji zapłaty, którą zapewnia
         instytucja udzielająca gwarancji na mocy tego przepisu, jeśli odszkodowania te zostały uznane w akcie ugody pozasądowej, zaś
         rzeczone wykluczenie, obiektywnie uzasadnione, stanowi środek konieczny do uniknięcia nadużyć w rozumieniu art. 10 lit. a)
         tej dyrektywy.

       W przedmiocie kosztów
      45      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (czwarta izba) orzeka, co następuje:
      Przepis art. 3 akapit pierwszy dyrektywy Rady 80/987/EWG z dnia 20 października 1980 r. dotyczącej ochrony pracowników na
            wypadek niewypłacalności pracodawcy, zmienionej dyrektywą 2002/74/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r.,
            należy rozumieć w ten sposób, iż państwo członkowskie ma prawo wykluczyć odszkodowania, przyznane z tytułu niezgodnego z prawem
            rozwiązania stosunku pracy, z zakresu gwarancji zapłaty, którą zapewnia instytucja udzielająca gwarancji na mocy tego przepisu,
            jeśli odszkodowania te zostały uznane w akcie ugody pozasądowej, zaś rzeczone wykluczenie, obiektywnie uzasadnione, stanowi
            środek konieczny do uniknięcia nadużyć w rozumieniu art. 10 lit. a) tej dyrektywy.
      Podpisy
      * Język postępowania: hiszpański.