title: Sprawa T-610/19: Skarga wniesiona w dniu 9 września 2019 r. – Deutsche Telekom/Komisja

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/31

      Skarga wniesiona w dniu 9 września 2019 r. – Deutsche Telekom/Komisja
      (Sprawa T-610/19)
      (2019/C 363/40)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Deutsche Telekom AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciele: P. Linsmeier, U. Soltész, C. von Köckritz i P. Lohs, Rechtsanwälte)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 263 ust. 4 TFUE, decyzji Komisji z dnia 28 czerwca 2019 r. oddalającej wniosek o zapłatę odsetek za zwłokę;

                  —

                  zasądzenie od Unii, reprezentowanej przez Komisję, odszkodowania finansowego w wysokości 2 580 374,07 EUR tytułem naprawienia poniesionej przez skarżącą szkody powstałej w ten sposób, że skarżąca w okresie od dnia 16 stycznia 2015 r. do dnia 19 lutego 2019 r. nie mogła korzystać z kwoty uiszczonej bez podstawy prawnej, wobec czego nie mogła wypracować przychodów, jakie normalnie uzyskuje lub odpowiednio obniżyć jej kosztu kapitału; lub

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, w przypadku oddalenia przez Sąd drugiego żądania, zasądzenie na rzecz skarżącej odszkodowania finansowego w wysokości 1 750 522,83 EUR z tytułu szkody poniesionej przez skarżącą w związku z odmową przyznania jej przez Komisję zapłaty odsetek za zwłokę od kwoty 12 039 019 EUR według stopy procentowej stosowanej przez Europejski Bank Centralny do głównych operacji refinansowania powiększonej o 3,5 punktu procentowego za okres od dnia 16 stycznia 2015 r. do dnia 19 lutego 2019 r., lub - tytułem dalszego żądania ewentualnego – w innej kwocie według uznania Sądu, obliczonej na podstawie stopy procentowej za zwłokę, którą Trybunał uzna za właściwą;

                  —

                  stwierdzenie, że kwota, która ma być zapłacona przez Komisję zgodnie z drugim i trzecim żądaniem, powinna również podlegać, za okres od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszym postępowaniu do dnia całkowitej spłaty przez Komisję, odsetkom według stosowanej przez Europejski Bank Centralny do głównych operacji refinansowania powiększonej o 3,5 punktu procentowego lub, ewentualnie, według innej stopy, którą Sąd uzna za właściwą; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji i Unii Europejskiej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy (żądanie stwierdzenia nieważności): Odmawiając zapłaty odsetek za zwłokę na rzecz skarżącej, Komisja naruszyła obowiązek wykonania wyroku z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawie Deutsche Telekom/Komisja, T-827/14 (UE:T:2018:930), potwierdzony w wyroku z dnia 5 września 2019 r. w sprawie Unia Europejska/Guardian Europe, C-447/17 P (UE:C:2019:672), a tym samym naruszyła art. 266 ust. 1 TFUE.

                  2.

                  Zarzut drugi (żądanie stwierdzenie nieważności): naruszenie obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 296 ust. 2 TFUE.
                  W tym względzie skarżąca podnosi, że uzasadnienie decyzji w przedmiocie odmowy jest niewystarczające, ponieważ nie wyjaśnia dostatecznie jasno powodów odrzucenia żądania skarżącej o zapłatę odsetek za zwłokę. Pozostaje niejasne, czy Komisja zakłada, że art. 90 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1268/2012 (1) również ostatecznie reguluje prawo do odsetek za zwłokę na mocy art. 266 ust. 1 TFUE oraz w jaki sposób taka interpretacja jest zgodna z utrwalonym orzecznictwem dotyczącym obowiązku Komisji w zakresie zapłaty odsetek za zwłokę na mocy art. 266 ust. 1 TFUE.

                  3.

                  Zarzut trzeci (żądanie zasądzenia odszkodowania): szkoda poniesiona przez skarżącą w związku niemożliwością korzystania z nadpłaconej części niezgodnej z prawem grzywny zgodnie z art. 266 ust. 2, art. 268 i art. 340 ust. 2 TFUE, a tytułem żądania ewentualnego, w związku z odmową zapłaty odsetek za zwłokę.

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (UE 2012, L 362, s.1).


title: Sprawa T-611/19: Skarga wniesiona w dniu 9 września 2019 r. – Iniciativa ciudadana - Derecho de la UE, derechos de las minorías y democratización de las instituciones españolas/Komisja

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/32

      Skarga wniesiona w dniu 9 września 2019 r. – Iniciativa ciudadana - Derecho de la UE, derechos de las minorías y democratización de las instituciones españolas/Komisja
      (Sprawa T-611/19)
      (2019/C 363/41)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Iniciativa ciudadana - Derecho de la UE, derechos de las minorías y democratización de las instituciones españolas (Inicjatywa obywatelska - Prawo Unii, prawa mniejszości i demokratyzacja instytucji hiszpańskich) (Hiszpania) (przedstawiciele: G. Boye, I. Elbal Sánchez, E. Valcuende Sillero i I. González Martínez, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/182 z dnia 3 lipca, w której odmówiono rejestracji inicjatywy obywatelskiej zatytułowanej „EU law, minority rights and democratisation of Spanish institutions”(„Prawo Unii, prawa mniejszości i demokratyzacja instytucji hiszpańskich”),

                  —

                  Obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko ww. decyzji Komisji odmawiającej rejestracji wspomnianej inicjatywy, w której wezwano Komisję do przedstawienia wniosku dotyczącego aktu prawnego Unii dotyczącego następujących dziedzin: zasad zgodności z prawem i pewności prawa, niezależności i bezstronności sądów, podziału władzy, swobody zbierania się, wolności wypowiedzi, prawa do wolnych wyborów, prawa do wolności oraz prawa do równego traktowania.
      Zaskarżona decyzja uznała, że proponowane działania nie były objęte zakresem kompetencji Komisji w celu złożenia wniosku o akt prawny Unii w rozumieniu Traktatów.
      Na poparcie skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia istotnych zasad postępowania.

                              —

                              W tym zakresie podnosi się, że zaskarżona decyzja narusza art. 296 ust. 2 TFUE, zgodnie z którym akty prawne instytucji Unii Europejskiej powinny wskazywać powody, na których się opierają, oraz art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 211/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie inicjatywy obywatelskiej, (1) które wskazuje, z Komisja odmawiając rejestracji proponowanej inicjatywy obywatelskiej informuje organizatorów o „przyczynach tej odmowy”.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia traktatu lub jakiegokolwiek przepisu prawnego dotyczącego jego stosowania.

                              —

                              Podnosi się w tym względzie, że decyzja odmowna narusza art. 11 TUE, art. 24 TFUE ust. 1 i art. 4 ust. 2 lit. a), b) i c) ww. rozporządzenia, które wykonuje przepisy traktatu.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący charakteru działań zaproponowanych w inicjatywie obywatelskiej.

                              —

                              Podnosi się w tym zakresie, że żadna z dziedzin, której dotyczyła inicjatywa obywatelska, znajduje się w oczywisty sposób poza granicami kompetencji Komisji do zaproponowania aktu prawnego Unii w celu wdrożenia traktatów.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący ram inicjatywy obywatelskiej zaproponowanej w ramach porządku prawnego Unii Europejskiej.

                              —

                              W tym względzie zarzuca się, że z literalnego brzmienia art. 4 ust. 2 lit. b) i art. 2 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 211/2011, a także z brzmienia spornej inicjatywy obywatelskiej wynika, że w niniejszej sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki wymagane przez właściwe rozporządzenie, a tym samym należało zarejestrować inicjatywę.

         (1)  Dz.U. 2011, L 65, s. 1.


title: Sprawa T-615/19: Skarga wniesiona w dniu 12 września 2019 r. – Point Tec Products Electronic/EUIPO – Compagnie des montres Longines, Francillon (Przedstawienie dwóch wydłużonych skrzydeł)

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/33

      Skarga wniesiona w dniu 12 września 2019 r. – Point Tec Products Electronic/EUIPO – Compagnie des montres Longines, Francillon (Przedstawienie dwóch wydłużonych skrzydeł)
      (Sprawa T-615/19)
      (2019/C 363/42)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Point Tec Products Electronic GmbH (Ismaning, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Wiedemann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Compagnie des montres Longines, Francillon SA (St-Imier, Szwajcaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego przedstawiającego dwa wydłużone skrzydła – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 349 160

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 lipca 2019 r. w sprawie R 2427/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 72 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-616/19: Skarga wniesiona w dniu 12 września 2019 r. – Katjes Fassin/EUIPO – Haribo The Netherlands & Belgium (WONDERLAND)

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/34

      Skarga wniesiona w dniu 12 września 2019 r. – Katjes Fassin/EUIPO – Haribo The Netherlands & Belgium (WONDERLAND)
      (Sprawa T-616/19)
      (2019/C 363/43)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Katjes Fassin GmbH & Co. KG (Emmerich am Rhein, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Schmitz i M. Breuer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Haribo The Netherlands & Belgium BV (Breda, Niderlandy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego WONDERLAND – zgłoszenie nr 16 263 295

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 lipca 2019 r. w sprawie R 2164/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-242/18: Postanowienie Sądu z dnia 5 września 2019 r. – VV/Komisja

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/36

      Postanowienie Sądu z dnia 5 września 2019 r. – VV/Komisja
      (Sprawa T-242/18) (1)

      (2019/C 363/45)
      Język postępowania: francuski
      Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.


title: Sprawa T-244/19: Postanowienie Sądu z dnia 5 września 2019 r. – Café Camelo/EUIPO – Camel Brand (CAMEL BRAND FOOD PRODUCTS)

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/37

      Postanowienie Sądu z dnia 5 września 2019 r. – Café Camelo/EUIPO – Camel Brand (CAMEL BRAND FOOD PRODUCTS)
      (Sprawa T-244/19) (1)

      (2019/C 363/47)
      Język postępowania: angielski
      Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 206 z 17.6.2019.


title: Sprawa T-376/19: Postanowienie Sądu z dnia 5 września 2019 r. – El Corte Inglés/EUIPO – Big Bang (LTC latiendaencasa.es BIG BANG DAY)

text:
               28.10.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/37

      Postanowienie Sądu z dnia 5 września 2019 r. – El Corte Inglés/EUIPO – Big Bang (LTC latiendaencasa.es BIG BANG DAY)
      (Sprawa T-376/19) (1)

      (2019/C 363/48)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 263 z 5.8.2019.


title: Postanowienie Trybunału z dnia 26 lipca 2019 r. w sprawie E-1/17 COSTS II Okręg Aust-Agder przeciwko Konkurrenten.no AS (Ustalenie kosztów – Koszty podlegające zwrotowi – Odsetki za zwłokę)2019/C 378/06

text:
               7.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 378/7

      Postanowienie Trybunału
      z dnia 26 lipca 2019 r.
      w sprawie E-1/17 COSTS II
      Okręg Aust-Agder przeciwko Konkurrenten.no AS

         (Ustalenie kosztów – Koszty podlegające zwrotowi – Odsetki za zwłokę)

      (2019/C 378/06)
      W sprawie E-1/17 COSTS II Okręg Aust-Agder przeciwko Konkurrenten.no AS – WNIOSEK o ustalenie kosztów przyznanych przez Trybunał okręgowi Aust-Agder na mocy orzeczenia z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie E-1/17 Konkurrenten.no przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA [2017] Ct. Rep. 989, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson (prezes, sędzia sprawozdawca) oraz Bernd Hammermann (sędzia) i Ola Mestad (sędzia (ad hoc)), wydał w dniu 26 lipca 2019 r. orzeczenie zawierające sentencję następującej treści:

                  1.

                  Koszty płatne przez Konkurrenten.no AS na rzecz okręgu Aust-Agder określa się na 230 589,42 NOK.

                  2.

                  Odsetki za zwłokę nalicza się od dnia zawiadomienia o niniejszym postanowieniu do dnia zapłaty całej należnej kwoty; stopę odsetek, którą należy zastosować, oblicza się według stopy procentowej stosowanej przez bank centralny Norwegii, obowiązującej pierwszego dnia kalendarzowego miesiąca, w którym przypada termin płatności, powiększonej o trzy i pół punktu procentowego.


title: Sprawa C-702/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 11 lipca 2019 r. w sprawie T-582/15, Silver Plastics GmbH & Co. KG i Johannes Reifenhäuser Holding GmbH & Co. KG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 20 września 2019 r. przez Silver Plastics GmbH & Co. KG i Johannes Reifenhäuser Holding GmbH & Co. KG

text:
               11.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/53

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 11 lipca 2019 r. w sprawie T-582/15, Silver Plastics GmbH & Co. KG i Johannes Reifenhäuser Holding GmbH & Co. KG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 20 września 2019 r. przez Silver Plastics GmbH & Co. KG i Johannes Reifenhäuser Holding GmbH & Co. KG
      (Sprawa C-702/19 P)
      (2019/C 383/62)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszące odwołanie:

      Silver Plastics GmbH & Co. KG (przedstawiciele: adwokaci M. Wirtz i S. Möller)
      Johannes Reifenhäuser Holding GmbH & Co. KG (przedstawiciel: adwokat C. Karbaum)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszących odwołanie

      Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  1.

                  uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sporu Sądowi do ponownego rozpoznania;

                  2.

                  ewentualnie, uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności spornej decyzji w odniesieniu do drugiej z wnoszących odwołanie oraz obniżenie wysokości grzywny nałożonej na pierwszą z wnoszących odwołanie;

                  3.

                  ewentualnie, uchylenie zaskarżonego wyroku i obniżenie wysokości grzywny nałożonej solidarnie na wnoszące odwołanie;

                  4.

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania odwoławczego i postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      W zarzucie pierwszym wnoszące odwołanie utrzymują, że Sąd naruszył art. 6 ust. 3 TUE, art. 6 ust. 1 EKPC i art. 47 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z zasadą bezpośredniości.
      Zdaniem wnoszących odwołanie Sąd dopuścił się uchybienia proceduralnego, gdyż mimo ich wielokrotnych wniosków zaniechał on wezwania jako świadka i osobistego przesłuchania pana W., zasadniczego źródła złożonego przez konkurenta L. wniosku o złagodzenie sankcji, który to wniosek został uwzględniony na niekorzyść wnoszących odwołanie. Ponadto uznał on ogólnie za niewiarygodne przedłożone na piśmie przez wnoszące odwołanie oświadczenia pana W., które są sprzeczne z wnioskiem o złagodzenie sankcji, nie wysłuchawszy pana W. w tej kwestii. Zgodnie z zasadą bezpośredniości Sąd powinien był wezwać pana W. i przesłuchać go (bezpośrednio) osobiście w tym zakresie.
      W zarzucie drugim wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd naruszył prawo do konfrontacji ustanowione w art. 6 ust. 1 [w związku z ust. 3 lit. d)] EKPC.
      Zdaniem wnoszących odwołanie, mimo że się o to wielokrotnie zwracały, Sąd odmówił przesłuchania w drodze konfrontacji pana W. jako istotnego źródła wniosku o złagodzenie sankcji, na który się wobec nich powołano. Dopuścił się on uchybienia proceduralnego, oceniając wiarygodność oświadczeń pana W. zawartych we wniosku o złagodzenie sankcji bez przyznania możliwości konfrontacji. Sąd oparł skazanie wnoszących odwołanie zasadniczo na podstawie tych oświadczeń, choć nie istniały uzasadnione powody, które by usprawiedliwiały ograniczenie prawa do konfrontacji.
      W zarzucie trzecim wnoszące odwołanie powołują się na naruszenie zasady równości broni przewidzianej w art. 6 ust. 3 lit. d) EKPC.
      Zdaniem wnoszących odwołanie Sąd dopuścił się uchybienia proceduralnego, gdyż mimo ich wielokrotnych wniosków zaniechał przesłuchania pana W. jako świadka mogącego złożyć zeznania odciążające, chociaż w trakcie uprzedniego postępowania w sprawie grzywny Komisja spotkała się z panem W. jako zasadniczym źródłem wniosku o złagodzenie sankcji bez wiedzy wnoszących odwołanie i z ich wyłączeniem, i nie sporządziła protokołu. Także odmowa osobistego przesłuchania dalszych, wskazanych przez wnoszące odwołanie świadków mogących złożyć zeznania odciążające narusza ich zdaniem gwarantowaną im równość broni.
      W zarzucie czwartym wnoszące odwołanie powołują się na naruszenie obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości w związku z art. 53 ust. 1 tego statutu, uzasadniając to tym, że nie jest im znane, (i) skąd Sąd wywiódł (pozytywnie) udział w rzekomo antykonkurencyjnych kontaktach, (ii) dlaczego ocenił on odciążające (pisemne) zeznania pana W. jako niewiarygodne oraz (iii) z jakich konkretnych powodów Sąd odmówił przyznania prawa do konfrontacji.
      U podstaw zarzutu piątego leży domniemane naruszenie art. 23 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1), jako że Sąd przyjął w zbyt daleko idący sposób istnienie jednolitego i ciągłego naruszenia.
      Zgodnie z ustaleniami Sądu wnoszące odwołanie nie uczestniczyły przez cały domniemany okres naruszenia w antykonkurencyjnych zachowaniach dotyczących wszystkich obszarów produktów. Tymczasem potwierdzone przez Sąd obliczenie grzywny opiera się na obrotach ze wszystkich obszarów produktów za cały przyjęty okres naruszenia.
      W zarzucie szóstym wnoszące odwołanie twierdzą, że doszło do naruszenia art. 23 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1/2003.
      Zdaniem wnoszących odwołanie Sąd dopuścił się naruszenia prawa, wychodząc z założenia, że tworzą one jednostkę gospodarczą, i w związku z tym błędnie uwzględnił obroty pierwszej z wnoszących odwołanie w obliczeniu grzywny, mimo że wnoszące odwołanie wyjaśniły, dlaczego druga z wnoszących odwołanie nie wywierała decydującego wpływu na pierwszą z wnoszących odwołanie, obalając tym samym domniemanie istnienia jednostki gospodarczej zastosowane przez Sąd.
      W zarzucie siódmym wnoszące odwołanie twierdzą, że obliczenie grzywny jest błędne w świetle art. 23 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 1/2003, ponieważ przy obliczaniu grzywny Sąd niesłusznie uwzględnił obroty dawnej spółki zależnej drugiej z wnoszących odwołanie. Kwota grzywny przekracza zatem przewidziany w prawie pułap wynoszący 10 % obrotu karanego przedsiębiorstwa.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. 2003, L 1, s. 1).


title: Sprawa C-632/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Belgia) w dniu 22 sierpnia 2019 r. – Federale Overheidsdienst Financiën, Openbaar Ministerie/Metalen Galler NV, KGH Belgium NV, LW-Idee GmbH

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Belgia) w dniu 22 sierpnia 2019 r. – Federale Overheidsdienst Financiën, Openbaar Ministerie/Metalen Galler NV, KGH Belgium NV, LW-Idee GmbH
      (Sprawa C-632/19)
      (2019/C 399/28)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen

         Strony w postępowaniu głównym

         Oskarżyciele: Federale Overheidsdienst Financiën, Openbaar Ministerie.

         Oskarżeni: Metalen Galler NV, KGH Belgium NV, LW-Idee GmbH.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1) jest nieważne ze względu na naruszenie art. 6 ust. 6, art. 6 ust. 7 i art. 2 ust. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (2) lub też rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (3), ponieważ Komisja nie umożliwiła w odpowiednim czasie chińskim producentom/eksporterom zapoznania się z informacjami dotyczącymi typu produktów, na podstawie których ustalana jest wartość normalna i/lub dlatego, że w ramach obliczania wysokości marginesu dumpingu dla przedmiotowych produktów, porównując wartość normalną produktów producenta z Indii z ceną eksportową podobnych produktów chińskich, Komisja odmówiła uwzględnienia czynników, co do których można dokonać dostosowania, a mających związek z przywozowymi należnościami celnymi nakładanymi na surowce i podatkami pośrednimi w państwie stanowiącym punkt odniesienia, tj. Indiach oraz różnicami w (kosztach) produkcji?

                  2)

                  Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej jest nieważne ze względu na naruszenie art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej lub też rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, ponieważ Komisja uznała - na potrzeby oceny szkody - przywóz dwóch chińskich firm, co do których stwierdzono, że nie brały udziału w dumpingu, za przywóz po cenach dumpingowych?

                  3)

                  Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej jest nieważne ze względu na naruszenie art. 3 ust. 2, 6 i 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej lub też rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, ponieważ dokonując oceny czy wywóz produktów przemysłu Unii Europejskiej przyczynił się do szkody poniesionej przez ten przemysł Komisja oparła się na informacjach dotyczących producentów niebędących producentami krajowymi?

                  4)

                  Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej jest nieważne ze względu na naruszenie art. 19 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej lub też rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, ponieważ Komisja nie zapewniła dostarczenia przez dwóch producentów krajowych (włoskich) stosownych oświadczeń określających powody, dla których nie było możliwe przedstawienie streszczenia informacji poufnych?

                  5)

                  Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej narusza art. 6 ust. 6, art. 6 ust. 7 i art. 2 ust. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, ponieważ Komisja przekazała informacje o produktach z opóźnieniem, naruszając w ten sposób interesy chińskich producentów/eksporterów?

         (1)  Dz.U. 2009, L 29, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2009, L 343, s. 51.

         (3)  Dz.U. 1996, L 56, s. 1.


title: Sprawa T-19/17: Postanowienie Sądu z dnia 17 września 2019 r. – Fastweb/Komisja

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/103

      Postanowienie Sądu z dnia 17 września 2019 r. – Fastweb/Komisja
      (Sprawa T-19/17) (1)

      (2019/C 399/122)
      Język postępowania: włoski
      Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 70 z 6.3.2017.


title: Sprawa T-250/18: Postanowienie Sądu z dnia 12 września 2019 r. – RATP/Komisja

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/103

      Postanowienie Sądu z dnia 12 września 2019 r. – RATP/Komisja
      (Sprawa T-250/18) (1)

      (2019/C 399/123)
      Język postępowania: francuski
      Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 206 z 17.6.2019.


title: Sprawa T-306/18: Postanowienie Sądu z dnia 20 września 2019 r. – Węgry/Komisja

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/104

      Postanowienie Sądu z dnia 20 września 2019 r. – Węgry/Komisja
      (Sprawa T-306/18) (1)

      (2019/C 399/124)
      Język postępowania: węgierski
      Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 268 z 30.7.2018.


title: Sprawa T–19/19: Postanowienie Sądu z dnia 17 września 2019 r. – Fastweb/Komisja

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/104

      Postanowienie Sądu z dnia 17 września 2019 r. – Fastweb/Komisja
      (Sprawa T–19/19) (1)

      (2019/C 399/125)
      Język postępowania: włoski
      Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 82 z 4.3.2019.


title: Sprawa C-616/17: Wyrok Trybunału (wielka izba izba) z dnia 1 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal correctionnel de Foix – Francja) – postępowanie karne przeciwko Mathieu Blaise’owi i in. (Odesłanie prejudycjalne – Środowisko naturalne – Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin – Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 – Ważność – Zasada ostrożności – Definicja pojęcia „substancji czynnej” – Łączenie substancji czynnych – Rzetelność procesu oceny – Publiczny dostęp do dokumentacji – Badania toksyczności długookresowej – Pestycydy – Glifosat)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/2

      Wyrok Trybunału (wielka izba izba) z dnia 1 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal correctionnel de Foix – Francja) – postępowanie karne przeciwko Mathieu Blaise’owi i in.
      (Sprawa C-616/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Wprowadzanie do obrotu środków ochrony roślin - Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 - Ważność - Zasada ostrożności - Definicja pojęcia „substancji czynnej” - Łączenie substancji czynnych - Rzetelność procesu oceny - Publiczny dostęp do dokumentacji - Badania toksyczności długookresowej - Pestycydy - Glifosat)
      (2019/C 413/02)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal correctionnel de Foix

         Strony w postępowaniu głównym

      Mathieu Blaise, Sabrina Dauzet, Alain Feliu, Marie Foray, Sylvestre Ganter, Dominique Masset, Ambroise Monsarrat, Sandrine Muscat, Jean-Charles Sutra, Blanche Yon, Kevin Leo-Pol Fred Perrin, Germain Yves Dedieu, Olivier Godard, Kevin Pao Donovan Schachner, Laura Dominique Chantal Escande, Nicolas Benoit Rey, Eric Malek Benromdan, Olivier Eric Labrunie, Simon Joseph Jeremie Boucard, Alexis Ganter, Pierre André Garcia

         przy udziale: Espace Émeraude

         Sentencja

      Analiza pytań prejudycjalnych nie wykazała istnienia żadnej okoliczności, która mogłaby wpłynąć na ważność rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylającego dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG.

         (1)  Dz.U. C 22 z 22.1.2018.


title: Sprawa C-621/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria - Węgry) – Gyula Kiss/CIB Bank Zrt., Emil Kiss, Gyuláné Kiss (Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich – Dyrektywa 93/13/EWG – Artykuł 3 ust. 1 – Ocena nieuczciwego charakteru warunków umownych – Artykuł 4 ust. 2 – Artykuł 5 – Obowiązek zredagowania warunków umownych w sposób jasny i zrozumiały – Warunki zobowiązujące do zapłaty kosztów za usługi nie określone)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/3

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria - Węgry) – Gyula Kiss/CIB Bank Zrt., Emil Kiss, Gyuláné Kiss
      (Sprawa C-621/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Dyrektywa 93/13/EWG - Artykuł 3 ust. 1 - Ocena nieuczciwego charakteru warunków umownych - Artykuł 4 ust. 2 - Artykuł 5 - Obowiązek zredagowania warunków umownych w sposób jasny i zrozumiały - Warunki zobowiązujące do zapłaty kosztów za usługi nie określone)
      (2019/C 413/03)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Kúria

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Gyula Kiss

         Strona pozwana: CIB Bank Zrt., Emil Kiss, Gyuláné Kiss

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 4 ust. 2 i art. 5 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że wymóg jasnego i zrozumiałego sformułowania warunku umowy nie oznacza, iż nienegocjowane indywidualnie warunki umowy wskazane w umowie pożyczki zawieranej z konsumentami takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, określające dokładnie wysokość kosztów zarządzania i prowizji za udzielenie pożyczki obciążających konsumenta, sposób ich obliczania i termin wymagalności, muszą również wyszczególniać wszystkie usługi świadczone w zamian za przedmiotowe kwoty.

                  2)

                  Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że warunek umowny taki jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, dotyczący kosztów zarządzania umową pożyczki, który nie pozwala jednoznacznie wskazać konkretnych usług świadczonych w ramach świadczenia wzajemnego, co do zasady nie powoduje wbrew wymogowi dobrej wiary znaczącej nierównowagi wynikających z umowy praw i obowiązków stron ze szkodą dla konsumenta.

         (1)  Dz.U. C 22 z 22.1.2018.


title: Sprawa C-673/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof - Niemcy) – Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände - Verbraucherzentrale Bundesverband e.V./Planet49 GmbH (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 95/46/WE – Dyrektywa 2002/58/WE – Rozporządzenie (UE) 2016/679 – Przetwarzanie danych osobowych i ochrona prywatności w sektorze łączności elektronicznej – Cookies – Pojęcie zgody osoby, której dane dotyczą – Oświadczenie o wyrażeniu zgody za pomocą zaznaczonego domyślnie okienka wyboru)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/4

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof - Niemcy) – Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände - Verbraucherzentrale Bundesverband e.V./Planet49 GmbH
      (Sprawa C-673/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 95/46/WE - Dyrektywa 2002/58/WE - Rozporządzenie (UE) 2016/679 - Przetwarzanie danych osobowych i ochrona prywatności w sektorze łączności elektronicznej - Cookies - Pojęcie zgody osoby, której dane dotyczą - Oświadczenie o wyrażeniu zgody za pomocą zaznaczonego domyślnie okienka wyboru)
      (2019/C 413/04)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände - Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

         Strona pozwana: Planet49 GmbH

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 lit. f) i art. 5 ust. 3 dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywy o prywatności i łączności elektronicznej), zmienionej dyrektywą 2009/136/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 listopada 2009 r., w związku z art. 2 lit. h) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, a także z art. 4 pkt 11 i art. 6 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólnego rozporządzenia o ochronie danych), należy interpretować w ten sposób, że zgoda, o której mowa w tych przepisach, nie jest ważna, jeżeli przechowywanie informacji lub dostęp do informacji już przechowywanych w urządzeniu końcowym użytkownika strony internetowej, za pośrednictwem plików cookie, zostały zaakceptowane za pomocą domyślnie zaznaczonego okienka wyboru, którego zaznaczenie użytkownik ten musi usunąć, aby odmówić udzielenia zgody.

                  2)

                  Sposób interpretowania art. 2 lit. f) i art. 5 ust. 3 dyrektywy 2002/58, zmienionej dyrektywą 2009/136, w związku z art. 2 lit. h) dyrektywy 95/46, a także z art. 4 pkt 11 i art. 6 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2016/679, nie powinien być różny w zależności od tego, czy informacje przechowywane lub udostępniane w urządzeniu końcowym użytkownika strony internetowej stanowią dane osobowe w rozumieniu dyrektywy 95/46 i rozporządzenia 2016/679.

                  3)

                  Artykuł 5 ust. 3 dyrektywy 2002/58 należy interpretować w ten sposób, że informacje, jakich usługodawca powinien udzielić użytkownikowi strony internetowej, obejmują również wskazanie okresu funkcjonowania plików cookie oraz określenie, czy osoby trzecie mogą uzyskać dostęp do takich plików.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: Sprawa C-18/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof - Austria) – Eva Glawischnig-Piesczek/Facebook Ireland Limited (Odesłanie prejudycjalne – Społeczeństwo informacyjne – Swobodny przepływ usług – Dyrektywa 2000/31/WE – Odpowiedzialność usługodawców będących pośrednikami – Artykuł 14 ust. 1 i 3 – Usługodawca świadczący usługi hostingowe – Możliwość wymagania od usługodawcy, by przerwał naruszenie lub mu zapobiegł – Artykuł 18 ust. 1 – Osobowe, materialne i terytorialne granice zakresu nakazu – Artykuł 15 ust. 1 – Brak ogólnego obowiązku w zakresie nadzoru)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/5

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof - Austria) – Eva Glawischnig-Piesczek/Facebook Ireland Limited
      (Sprawa C-18/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Społeczeństwo informacyjne - Swobodny przepływ usług - Dyrektywa 2000/31/WE - Odpowiedzialność usługodawców będących pośrednikami - Artykuł 14 ust. 1 i 3 - Usługodawca świadczący usługi hostingowe - Możliwość wymagania od usługodawcy, by przerwał naruszenie lub mu zapobiegł - Artykuł 18 ust. 1 - Osobowe, materialne i terytorialne granice zakresu nakazu - Artykuł 15 ust. 1 - Brak ogólnego obowiązku w zakresie nadzoru)
      (2019/C 413/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Eva Glawischnig-Piesczek

         Strona pozwana: Facebook Ireland Limited

         Sentencja

      Dyrektywę 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego („dyrektywę o handlu elektronicznym”), w szczególności jej art. 15 ust. 1, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie temu, aby sąd państwa członkowskiego mógł:

                  —

                  nakazać dostawcy usług hostingowych usunięcie informacji, które dostawca ten przechowuje i których treść jest identyczna z treścią informacji uprzednio uznanej za mającą bezprawny charakter, lub zablokowanie dostępu do tych informacji, niezależnie od tego, kto wnioskował o przechowywanie tych informacji;

                  —

                  nakazać dostawcy usług hostingowych usunięcie informacji, które dostawca ten przechowuje i których treść jest równoznaczna z treścią informacji uprzednio uznanej za mającą bezprawny charakter, lub zablokowanie dostępu do tych informacji, pod warunkiem że nadzorowanie i wyszukiwanie informacji, których dotyczy taki nakaz, jest ograniczone do informacji przekazujących wiadomość, której treść jest w istocie niezmieniona w porównaniu do treści, która doprowadziła do stwierdzenia bezprawności, i zawierających elementy określone w nakazie, oraz że różnice w sformułowaniu tej treści równoznacznej z treścią informacji uprzednio uznanej za mającą bezprawny charakter nie są tego rodzaju, by wymagać od dostawcy usług hostingowych dokonania niezależnej oceny tej treści;

                  —

                  nakazać dostawcy usług hostingowych usunięcie informacji, których dotyczy nakaz, lub zablokowanie dostępu do tych informacji na całym świecie, w ramach właściwego prawa międzynarodowego.

         (1)  Dz.U. C 104 z 19.3.2018.


title: Sprawa C-42/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Finanzamt Trier/Cardpoint GmbH, następca prawny Moneybox Deutschland GmbH (Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Szósta dyrektywa 77/388/EWG – Zwolnienia – Artykuł 13 część B lit. d) pkt 3 – Transakcje dotyczące płatności – Usługi świadczone przez spółkę na rzecz banku w związku z obsługą bankomatów)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/6

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Finanzamt Trier/Cardpoint GmbH, następca prawny Moneybox Deutschland GmbH
      (Sprawa C-42/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Zwolnienia - Artykuł 13 część B lit. d) pkt 3 - Transakcje dotyczące płatności - Usługi świadczone przez spółkę na rzecz banku w związku z obsługą bankomatów)
      (2019/C 413/06)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Finanzamt Trier

         Strona przeciwna: Cardpoint GmbH, następca prawny Moneybox Deutschland GmbH

         Sentencja

      Artykuł 13 część B lit. d) pkt 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że w zakres objętej tym przepisem transakcji dotyczącej płatności, zwolnionej z podatku od wartości dodanej, nie wchodzi świadczenie na rzecz banku obsługującego bankomaty usług polegających na uruchamianiu i utrzymywaniu tych bankomatów w ruchu, zaopatrywaniu ich w gotówkę, instalowaniu w nich sprzętu informatycznego i oprogramowania do odczytu danych z kart bankowych, przekazywaniu wniosku o uznanie wypłaty gotówki do banku, który wydał użytą kartę bankową, wypłacie żądanej gotówki i rejestracji operacji wypłaty.

         (1)  Dz.U. C 152 z 30.4.2018.


title: Sprawa C-70/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State - Niderlandy) – Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid/A, B, P (Odesłanie prejudycjalne – Układ stowarzyszeniowy EWG – Turcja – Decyzja nr 2/76 – Artykuł 7 – Decyzja nr 1/80 – Artykuł 13 – Klauzule „standstill” – Nowe ograniczenie – Pobieranie, rejestrowanie i przechowywanie w centralnym zbiorze danych danych biometrycznych obywateli tureckich – Nadrzędne względy interesu ogólnego – Cel polegający na zapobieganiu przestępstwom związanym z fałszowaniem tożsamości i dokumentów oraz zwalczaniu tych przestępstw – Artykuły 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Prawo do poszanowania życia prywatnego – Prawo do ochrony danych osobowych – Proporcjonalność)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/6

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State - Niderlandy) – Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid/A, B, P
      (Sprawa C-70/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Układ stowarzyszeniowy EWG - Turcja - Decyzja nr 2/76 - Artykuł 7 - Decyzja nr 1/80 - Artykuł 13 - Klauzule „standstill” - Nowe ograniczenie - Pobieranie, rejestrowanie i przechowywanie w centralnym zbiorze danych danych biometrycznych obywateli tureckich - Nadrzędne względy interesu ogólnego - Cel polegający na zapobieganiu przestępstwom związanym z fałszowaniem tożsamości i dokumentów oraz zwalczaniu tych przestępstw - Artykuły 7 i 8 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Prawo do poszanowania życia prywatnego - Prawo do ochrony danych osobowych - Proporcjonalność)
      (2019/C 413/07)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

         Strona przeciwna: A, B, P

         Sentencja

      Artykuł 13 decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia, przyjętej przez Radę Stowarzyszenia utworzoną na podstawie Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją, podpisanego w dniu 12 września 1963 r. w Ankarze przez Republikę Turcji z jednej strony i przez państwa członkowskie EWG oraz Wspólnotę z drugiej strony, zawartego, zatwierdzonego i ratyfikowanego w imieniu tej ostatniej decyzją Rady 64/732/EWG z dnia 23 grudnia 1963 r., należy interpretować w ten sposób, że uregulowania krajowe takie jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, które uzależniają wydanie zezwolenia na pobyt na czas określony na rzecz obywateli państw trzecich, w tym obywateli tureckich, od spełnienia warunku, że ich dane biometryczne będą pobierane, rejestrowane i przechowywane w centralnym zbiorze danych, stanowią „nowe ograniczenie” w rozumieniu tego przepisu. Takie ograniczenie jest jednak uzasadnione celem polegającym na zapobieganiu przestępstwom związanym z fałszowaniem tożsamości i dokumentów oraz zwalczaniu tych przestępstw.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa C-93/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal in Northern Ireland – Zjednoczone Królestwo) – Ermira Bajratari/Secretary of State for the Home Department (Odesłanie prejudycjalne – Obywatelstwo Unii Europejskiej – Dyrektywa 2004/38/WE – Prawo pobytu obywatela państwa trzeciego będącego wstępnym w linii prostej małoletnich obywateli Unii – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) – Wymóg posiadania wystarczających środków – Środki składające się z dochodów pochodzących z pracy wykonywanej bez zezwolenia na pobyt i zezwolenia na pracę)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/7

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal in Northern Ireland – Zjednoczone Królestwo) – Ermira Bajratari/Secretary of State for the Home Department
      (Sprawa C-93/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Obywatelstwo Unii Europejskiej - Dyrektywa 2004/38/WE - Prawo pobytu obywatela państwa trzeciego będącego wstępnym w linii prostej małoletnich obywateli Unii - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) - Wymóg posiadania wystarczających środków - Środki składające się z dochodów pochodzących z pracy wykonywanej bez zezwolenia na pobyt i zezwolenia na pracę)
      (2019/C 413/08)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Court of Appeal in Northern Ireland

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ermira Bajratari

         Strona pozwana: Secretary of State for the Home Department

         przy udziale: Aire Centre

         Sentencja

      Artykuł 7 ust. 1 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2004/38/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG należy interpretować w ten sposób, że małoletni obywatel Unii posiada wystarczające środki, aby nie stanowić obciążenia dla systemu pomocy społecznej przyjmującego państwa członkowskiego w okresie jego pobytu również w sytuacji, jeżeli źródłem tych środków są dochody uzyskiwane z pracy, którą ojciec tego obywatela, będący obywatelem państwa trzeciego i nieposiadający zezwolenia na pobyt i zezwolenia na pracę w tym państwie członkowskim, wykonuje nielegalnie.

         (1)  Dz.U. C 152 z 30.4.2018.


title: Sprawy połączone C-152/18 P i C-153/18 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 października 2019 r. – Crédit Mutuel Arkéa (C-152/18 P) Crédit Mutuel Arkéa (C-153/18 P)/Europejski Bank Centralny, Komisja Europejska (Odwołanie – Polityka gospodarcza i pieniężna – Artykuł 127 ust. 6 TFUE – Rozporządzenie (UE) nr 1024/2013 – Artykuł 4 ust. 1 lit. g) – Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi na zasadzie skonsolidowanej – Rozporządzenie (UE) nr 468/2014 – Artykuł 2 pkt 21 lit. c) – Rozporządzenie (UE) nr 575/2013 – Artykuł 10 – Grupa podlegająca nadzorowi ostrożnościowemu – Instytucje kredytowe trwale powiązane z organem centralnym)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/8

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 października 2019 r. – Crédit Mutuel Arkéa (C-152/18 P) Crédit Mutuel Arkéa (C-153/18 P)/Europejski Bank Centralny, Komisja Europejska
      (Sprawy połączone C-152/18 P i C-153/18 P) (1)

      (Odwołanie - Polityka gospodarcza i pieniężna - Artykuł 127 ust. 6 TFUE - Rozporządzenie (UE) nr 1024/2013 - Artykuł 4 ust. 1 lit. g) - Nadzór ostrożnościowy nad instytucjami kredytowymi na zasadzie skonsolidowanej - Rozporządzenie (UE) nr 468/2014 - Artykuł 2 pkt 21 lit. c) - Rozporządzenie (UE) nr 575/2013 - Artykuł 10 - Grupa podlegająca nadzorowi ostrożnościowemu - Instytucje kredytowe trwale powiązane z organem centralnym)
      (2019/C 413/09)
      Język postępowania: francuski

         Strony

      (Sprawa C-152/18 P)

         Wnosząca odwołanie: Crédit mutuel Arkéa (przedstawiciel: H. Savoie, avocat)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: K. Lackhoff, R. Bax i C. Olivier, pełnomocnicy, wspierani przez P. Honoré, avocat), Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, K.P. Wojcik i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający żądania pozostałych uczestników postępowania: Confédération nationale du Crédit mutuel (przedstawiciele: M. Grégoire i C. De Jonghe, avocats)
      (Sprawa C-153/19 P)

         Wnosząca odwołanie: Crédit mutuel Arkéa (przedstawiciel: H. Savoie, avocat)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: K. Lackhoff, R. Bax i C. Olivier, pełnomocnicy, wspierani przez P. Honoré, avocat), Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, K.P. Wojcik i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający żądania pozostałych uczestników postępowania: Confédération nationale du Crédit mutuel (przedstawiciele: M. Grégoire i C. De Jonghe, avocats)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołania zostają oddalone.

                  2)

                  Crédit mutuel Arkéa zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa C-197/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien - Austria) – postępowanie wszczęte przez Wasserleitungsverband Nördliches Burgenland, Robert Prandl, Gemeinde Zillingdorf (Odesłanie prejudycjalne – Środowisko – Dyrektywa 91/676/EWG – Ochrona wód przed zanieczyszczeniami azotanami pochodzenia rolniczego – Cel polegający na ograniczeniu zanieczyszczenia – Wody dotknięte zanieczyszczeniem – Maksymalna zawartość azotanów na poziomie 50 mg/l – Programy działań przyjęte przez państwa członkowskie – Prawa jednostek do zmiany takiego programu – Legitymacja czynna do występowania przed organami i sądami krajowymi)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/9

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien - Austria) – postępowanie wszczęte przez Wasserleitungsverband Nördliches Burgenland, Robert Prandl, Gemeinde Zillingdorf
      (Sprawa C-197/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Środowisko - Dyrektywa 91/676/EWG - Ochrona wód przed zanieczyszczeniami azotanami pochodzenia rolniczego - Cel polegający na ograniczeniu zanieczyszczenia - Wody dotknięte zanieczyszczeniem - Maksymalna zawartość azotanów na poziomie 50 mg/l - Programy działań przyjęte przez państwa członkowskie - Prawa jednostek do zmiany takiego programu - Legitymacja czynna do występowania przed organami i sądami krajowymi)
      (2019/C 413/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Wien

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Wasserleitungsverband Nördliches Burgenland, Robert Prandl, Gemeinde Zillingdorf

         Przy udziale: Bundesministerium für Nachhaltigkeit und Tourismus, dawniej Bundesministerium für Land- und Forstwirtschaft, Umwelt und Wasserwirtschaft

         Sentencja

      Wykładni art. 288 TFUE w związku z art. 5 ust. 4 i 5 oraz pkt 2 części A załącznika I do dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego należy dokonywać w ten sposób, że osoby fizyczne i prawne takie jak skarżący w postępowaniu głównym, odpowiedzialne za zapewnienie zaopatrzenia w wodę lub posiadające uprawnienia do korzystania ze studni, powinny mieć możliwość wymagania od właściwych organów krajowych zmiany istniejącego programu działań lub przyjęcia dodatkowych środków lub podjęcia wzmożonych działań, jak przewidziano w art. 5 ust. 5 tej dyrektywy, o ile w braku takich środków zawartość azotanów w wodach gruntowych przekracza lub może przekroczyć 50 mg/l w dowolnej stacji pomiarowej w rozumieniu art. 5 ust. 6 tej dyrektywy.

         (1)  Dz.U. C 268 z 30.7.2018.


title: Sprawa C-208/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky – Republika Czeska) – Jana Petruchová/FIBO Group Holdings Limited (Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Artykuł 17 ust. 1 – Jurysdykcja w sprawach dotyczących umów konsumenckich – Pojęcie „konsumenta” – Osoba fizyczna przeprowadzająca transakcje na międzynarodowym rynku wymiany walut za pośrednictwem spółki brokerskiej – Rozporządzenie (WE) nr 593/2008 (Rzym I) – Dyrektywa 2004/39/WE – Pojęcie „klienta detalicznego”)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/10

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky – Republika Czeska) – Jana Petruchová/FIBO Group Holdings Limited
      (Sprawa C-208/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Artykuł 17 ust. 1 - Jurysdykcja w sprawach dotyczących umów konsumenckich - Pojęcie „konsumenta” - Osoba fizyczna przeprowadzająca transakcje na międzynarodowym rynku wymiany walut za pośrednictwem spółki brokerskiej - Rozporządzenie (WE) nr 593/2008 (Rzym I) - Dyrektywa 2004/39/WE - Pojęcie „klienta detalicznego”)
      (2019/C 413/11)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Nejvyšší soud České republiky

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Jana Petruchová

         Strona przeciwna: FIBO Group Holdings Limited

         Sentencja

      Artykuł 17 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że osoba fizyczna, która na podstawie umowy takiej jak kontrakt finansowy na transakcje różnicowe zawarty ze spółką brokerską przeprowadza transakcje na międzynarodowym rynku wymiany walut FOREX (Foreign Exchange) za pośrednictwem tej spółki, musi zostać uznana za „konsumenta” w rozumieniu tego przepisu, jeżeli zawarcie tej umowy nastąpiło w celu niezwiązanym z jakąkolwiek działalnością zawodową lub gospodarczą tej osoby, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego. Do celów takiej kwalifikacji pozbawione co do zasady znaczenia są, jako takie, po pierwsze, czynniki takie jak wartość transakcji przeprowadzonych na podstawie umów takich jak kontrakty finansowe na transakcje różnicowe, istotne ryzyko strat finansowych związane z zawarciem takich umów, ewentualna fachowa wiedza takiej osoby w dziedzinie instrumentów finansowych czy też jej aktywna postawa w ramach takich transakcji, oraz, po drugie, okoliczność, że instrumenty finansowe nie są objęte zakresem stosowania art. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) lub że osoba ta jest „klientem detalicznym” w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 12 dyrektywy 2004/39/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie rynków instrumentów finansowych, zmieniającej dyrektywę Rady 85/611/EWG i 93/6/EWG i dyrektywę 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/22/EWG.

         (1)  Dz.U. C 200 z 11.6.2018.


title: Sprawa C-260/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie - Polska) – Kamil Dziubak, Justyna Dziubak/Raiffeisen Bank International AG, prowadzący działalność w Polsce w formie oddziału pod nazwą Raiffeisen Bank International AG Oddział w Polsce, dawniej Raiffeisen Bank Polska SA (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 93/13/EWG – Umowy zawierane z konsumentami – Nieuczciwe warunki umowne – Kredyt hipoteczny indeksowany do waluty obcej – Klauzula odnosząca się do określania kursu wymiany między walutami – Skutki stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunku – Możliwość usunięcia nieuczciwych warunków umownych przez sąd poprzez odwołanie się do klauzul generalnych prawa cywilnego – Ocena interesu konsumenta – Dalsze obowiązywanie umowy z pominięciem nieuczciwych warunków)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/11

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie - Polska) – Kamil Dziubak, Justyna Dziubak/Raiffeisen Bank International AG, prowadzący działalność w Polsce w formie oddziału pod nazwą Raiffeisen Bank International AG Oddział w Polsce, dawniej Raiffeisen Bank Polska SA
      (Sprawa C-260/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Umowy zawierane z konsumentami - Nieuczciwe warunki umowne - Kredyt hipoteczny indeksowany do waluty obcej - Klauzula odnosząca się do określania kursu wymiany między walutami - Skutki stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunku - Możliwość usunięcia nieuczciwych warunków umownych przez sąd poprzez odwołanie się do klauzul generalnych prawa cywilnego - Ocena interesu konsumenta - Dalsze obowiązywanie umowy z pominięciem nieuczciwych warunków)
      (2019/C 413/12)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Kamil Dziubak, Justyna Dziubak

         Strona pozwana: Raiffeisen Bank International AG, prowadzący działalność w Polsce w formie oddziału pod nazwą Raiffeisen Bank International AG Oddział w Polsce, dawniej Raiffeisen Bank Polska SA

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby sąd krajowy, po stwierdzeniu nieuczciwego charakteru niektórych warunków umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej i oprocentowanego według stopy procentowej bezpośrednio powiązanej ze stopą międzybankową danej waluty, przyjął, zgodnie z prawem krajowym, że ta umowa nie może nadal obowiązywać bez takich warunków z tego powodu, że ich usunięcie spowodowałoby zmianę charakteru głównego przedmiotu umowy.

                  2)

                  Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że z jednej strony skutki dla sytuacji konsumenta wynikające z unieważnienia całości umowy, takie jak te, o których mowa w wyroku z dnia 30 kwietnia 2014 r., Kásler i Káslerné Rábai (C-26/13, EU:C:2014:282), należy oceniać w świetle okoliczności istniejących lub możliwych do przewidzenia w chwili zaistnienia sporu, a z drugiej strony, do celów tej oceny decydująca jest wola wyrażona przez konsumenta w tym względzie.

                  3)

                  Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wypełnieniu luk w umowie, spowodowanych usunięciem z niej nieuczciwych warunków, które się w niej znajdowały, wyłącznie na podstawie przepisów krajowych o charakterze ogólnym, przewidujących, że skutki wyrażone w treści czynności prawnej są uzupełniane w szczególności przez skutki wynikające z zasad słuszności lub ustalonych zwyczajów, które nie stanowią przepisów dyspozytywnych lub przepisów mających zastosowanie, jeżeli strony umowy wyrażą na to zgodę.

                  4)

                  Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie utrzymywaniu w umowie nieuczciwych warunków, jeżeli ich usunięcie prowadziłoby do unieważnienia tej umowy, a sąd stoi na stanowisku, że takie unieważnienie wywołałoby niekorzystne skutki dla konsumenta, gdyby ten ostatni nie wyraził zgody na takie utrzymanie w mocy.

         (1)  Dz.U. C 259 z 23.10.2018.


title: Sprawa C-267/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București - Rumunia) – Delta Antrepriză de Construcții și Montaj 93 SA/Compania Națională de Administrare a Infrastructurii Rutiere SA (Odesłanie prejudycjalne – Zamówienia publiczne – Procedura udzielania zamówień publicznych – Dyrektywa 2014/24/UE – Artykuł 57 ust. 4 – Fakultatywne podstawy wykluczenia – Wykluczenie wykonawcy z udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego – Rozwiązanie wcześniejszej umowy o udzielenie zamówienia publicznego z powodu częściowego podwykonawstwa – Pojęcie „znaczących lub uporczywych niedociągnięć” – Zakres)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/12

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel București - Rumunia) – Delta Antrepriză de Construcții și Montaj 93 SA/Compania Națională de Administrare a Infrastructurii Rutiere SA
      (Sprawa C-267/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Procedura udzielania zamówień publicznych - Dyrektywa 2014/24/UE - Artykuł 57 ust. 4 - Fakultatywne podstawy wykluczenia - Wykluczenie wykonawcy z udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego - Rozwiązanie wcześniejszej umowy o udzielenie zamówienia publicznego z powodu częściowego podwykonawstwa - Pojęcie „znaczących lub uporczywych niedociągnięć” - Zakres)
      (2019/C 413/13)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel București

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Delta Antrepriză de Construcții și Montaj 93 SA

         Druga strona postępowania: Compania Națională de Administrare a Infrastructurii Rutiere SA

         Sentencja

      Artykuł 57 ust. 4 lit. g) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, należy interpretować w ten sposób, że zlecenie podwykonawcy przez wykonawcę części robót budowlanych w ramach wcześniejszego zamówienia publicznego, o którym to podwykonawstwie zadecydowano bez zgody instytucji zamawiającej i które doprowadziło do rozwiązania umowy dotyczącej tego zamówienia, stanowi znaczące lub uporczywe niedociągnięcie przy wykonywaniu istotnego zobowiązania związanego ze wspomnianym zamówieniem w rozumieniu rzeczonego przepisu, a zatem może ono uzasadniać wykluczenie tego wykonawcy z udziału w późniejszym postępowaniu w sprawie udzielenie zamówienia publicznego, jeżeli po przeprowadzeniu własnej oceny uczciwości i wiarygodności wykonawcy, którego dotyczyło rozwiązanie umowy w sprawie wcześniejszego zamówienia publicznego, instytucja zamawiająca prowadząca owo kolejne postępowanie o udzielenie zamówienia uzna, że takie podwykonawstwo prowadzi do utraty zaufania do danego wykonawcy. Jednakże przed orzeczeniem takiego wykluczenia instytucja zamawiająca powinna zgodnie z art. 57 ust. 6 tej dyrektywy w związku z jej motywem 102 umożliwić temu wykonawcy przedstawienie środków naprawczych, które przyjął w wyniku rozwiązania umowy dotyczącej wcześniejszego zamówienia publicznego.

         (1)  Dz.U. C 249 z 16.7.2018.


title: Sprawa C-272/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof - Niemcy) – Verein für Konsumenteninformation/TVP Treuhand- und Verwaltungsgesellschaft für Publikumsfonds mbH & Co KG (Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Prawo właściwe dla zobowiązań umownych – Wyłączenie prawa spółek z zakresu zastosowania konwencji rzymskiej oraz rozporządzenia (WE) nr 593/2008 (Rzym I) – Umowa powiernicza zawarta między przedsiębiorcą a konsumentem, której przedmiotem jest wyłącznie zarządzanie udziałem w spółce komandytowej)

text:
               9.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 413/13

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 października 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof - Niemcy) – Verein für Konsumenteninformation/TVP Treuhand- und Verwaltungsgesellschaft für Publikumsfonds mbH & Co KG
      (Sprawa C-272/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Prawo właściwe dla zobowiązań umownych - Wyłączenie prawa spółek z zakresu zastosowania konwencji rzymskiej oraz rozporządzenia (WE) nr 593/2008 (Rzym I) - Umowa powiernicza zawarta między przedsiębiorcą a konsumentem, której przedmiotem jest wyłącznie zarządzanie udziałem w spółce komandytowej)
      (2019/C 413/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberster Gerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Verein für Konsumenteninformation

         Strona przeciwna: TVP Treuhand- und Verwaltungsgesellschaft für Publikumsfonds mbH & Co KG

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 1 ust. 2 lit. e) Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych, otwartej do podpisu w Rzymie dnia 19 czerwca 1980 r. i art. 1 ust. 2 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 593/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) należy interpretować w ten sposób, że z zakresów zastosowania tej konwencji i tego rozporządzenia nie są wyłączone zobowiązania umowne, takie jak sporne w postępowaniu głównym, mające swoje źródło w umowie powierniczej, której przedmiotem jest zarządzanie udziałem w spółce komandytowej.

                  2)

                  Artykuł 5 ust. 4 lit. b) Konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych i art. 6 ust. 4 lit. a) rozporządzenia nr 593/2008 należy interpretować w ten sposób, że nie podlega wyłączeniu przewidzianemu w tych przepisach umowa powiernicza, na mocy której usługi na rzecz konsumenta mają być świadczone na odległość w państwie miejsca zwykłego pobytu tego ostatniego, z terytorium innego państwa.

                  3)

                  Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że dotycząca zarządzania udziałem w spółce komandytowej klauzula umowy powierniczej, takiej jak umowy sporne w postępowaniu głównym, zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem, która to klauzula nie była indywidualnie negocjowana i zgodnie z którą prawem właściwym jest prawo państwa członkowskiego siedziby spółki komandytowej, jest nieuczciwa w rozumieniu tego przepisu, jeśli wprowadza konsumenta w błąd, dając mu do zrozumienia, że jedynie prawo tego państwa członkowskiego znajduje zastosowanie do umowy, nie informując go o tym, że korzysta on, na podstawie art. 5 ust. 2 konwencji o prawie właściwym dla zobowiązań umownych oraz art. 6 ust. 2 rozporządzenia nr 593/2008, również z ochrony zapewnianej mu przez bezwzględnie obowiązujące przepisy prawa krajowego, które znajdowałoby zastosowanie w braku tej klauzuli.

         (1)  Dz.U. C 221 z 25.6.2018.


title: Sprawa C-342/18 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 grudnia 2019 r. – Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A./Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec (Odwołanie – Rynek wewnętrzny gazu ziemnego – Dyrektywa 2009/73/WE – Artykuł 32 – Dostęp stron trzecich – Artykuł 41 ust. 6, 8 i 10 – Regulacja taryfowa – Artykuł 36 – Wniosek o zwolnienie – Zasady korzystania z gazociągu OPAL – Krajowy organ regulacyjny – Decyzja w sprawie zwolnienia – Wniosek o dokonanie zmiany – Decyzja Komisji Europejskiej – Skarga o stwierdzenie nieważności – Artykuł 263 akapit czwarty TFUE – Dopuszczalność – Decyzja niedotycząca bezpośrednio skarżącej)

text:
               3.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/4

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 grudnia 2019 r. – Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A./Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec
      (Sprawa C-342/18 P) (1)

      (Odwołanie - Rynek wewnętrzny gazu ziemnego - Dyrektywa 2009/73/WE - Artykuł 32 - Dostęp stron trzecich - Artykuł 41 ust. 6, 8 i 10 - Regulacja taryfowa - Artykuł 36 - Wniosek o zwolnienie - Zasady korzystania z gazociągu OPAL - Krajowy organ regulacyjny - Decyzja w sprawie zwolnienia - Wniosek o dokonanie zmiany - Decyzja Komisji Europejskiej - Skarga o stwierdzenie nieważności - Artykuł 263 akapit czwarty TFUE - Dopuszczalność - Decyzja niedotycząca bezpośrednio skarżącej)
      (2020/C 36/05)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo S.A. (przedstawiciele: początkowo M. Jeżewski, adwokat, następnie E. Buczkowska, radca prawny, i W. Sadowski, adwokat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann i O. Beynet, pełnomocnicy), Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo T. Henze, następnie J. Möller, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Polskie Górnictwo Naftowe i Gazownictwo SA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 276 z 6.8.2018.


title: Sprawa C-593/18 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 28 listopada 2019 r. – ABB Ltd, ABB AB/Komisja Europejska (Odwołanie – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek podziemnych i podmorskich kabli elektrycznych – Podział rynku w ramach projektów – Ciężar dowodu – Domniemanie niewinności – Zasada równego traktowania)

text:
               3.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/11

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 28 listopada 2019 r. – ABB Ltd, ABB AB/Komisja Europejska
      (Sprawa C-593/18 P) (1)

      (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek podziemnych i podmorskich kabli elektrycznych - Podział rynku w ramach projektów - Ciężar dowodu - Domniemanie niewinności - Zasada równego traktowania)
      (2020/C 36/14)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: ABB Ltd, ABB AB (przedstawiciele: I. Vandenborre i M. Frese, advocaten, S. Dionnet, avocat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet, I. Zaloguin i I. Rogalski, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Punkt 1 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 12 lipca 2018 r., ABB/Komisja (T-445/14, niepublikowany, EU:T:2018:449), w którym Sąd oddalił skargę spółek ABB Ltd i ABB AB zmierzającą do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 21 39 final z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39610 – Kable elektryczne) w zakresie, w jakim w decyzji tej obciążono te spółki odpowiedzialnością za naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r., polegające na zbiorowej odmowie dostarczania akcesoriów do podziemnych kabli elektrycznych o napięciu minimalnym 110 kV i niższym niż 220 kV, a także pkt 2 sentencji tego wyroku, zostają uchylone.

                  2)

                  W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

                  3)

                  Stwierdza się nieważność decyzji C(2014) 21 39 final w zakresie, w jakim uznano w niej, że spółki ABB Ltd i ABB AB są odpowiedzialne za naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. dotyczące zbiorowej odmowy dostarczania akcesoriów do podziemnych kabli elektrycznych o napięciu minimalnym 110 kV i niższym niż 220 kV.

                  4)

                  ABB Ltd, ABB AB i Komisja Europejska pokrywają własne koszty związane z postępowaniem w pierwszej instancji i postępowaniem odwoławczym.

         (1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018.


title: Sprawa C-168/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – Pensions-Sicherungs-Verein VVaG/Günther Bauer (Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Ochrona pracowników najemnych na wypadek niewypłacalności pracodawcy – Dyrektywa 2008/94/WE – Artykuł 8 – Dodatkowe programy emerytalne – Ochrona uprawnień do świadczeń emerytalnych – Minimalny gwarantowany poziom ochrony – Obowiązek wyrównania przez byłego pracodawcę obniżenia kwoty świadczenia z pracowniczego programu emerytalnego – Zewnętrzna instytucja emerytalna – Bezpośrednia skuteczność)

text:
               24.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/3

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht – Niemcy) – Pensions-Sicherungs-Verein VVaG/Günther Bauer
      (Sprawa C-168/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Ochrona pracowników najemnych na wypadek niewypłacalności pracodawcy - Dyrektywa 2008/94/WE - Artykuł 8 - Dodatkowe programy emerytalne - Ochrona uprawnień do świadczeń emerytalnych - Minimalny gwarantowany poziom ochrony - Obowiązek wyrównania przez byłego pracodawcę obniżenia kwoty świadczenia z pracowniczego programu emerytalnego - Zewnętrzna instytucja emerytalna - Bezpośrednia skuteczność)
      (2020/C 61/03)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesarbeitsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Pensions-Sicherungs-Verein VVaG

         Strona pozwana: Günther Bauer

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie w sytuacji, gdy pracodawca zapewniający świadczenia z pracowniczego programu emerytalnego za pośrednictwem międzyzakładowej instytucji emerytalnej nie może – z powodu niewypłacalności – zagwarantować wyrównania strat wynikających z obniżenia kwoty świadczeń wypłacanych przez tę instytucję międzyzakładową, na które to obniżenie wyraził zgodę państwowy organ nadzoru nad usługami finansowymi, sprawujący nadzór ostrożnościowy nad tą instytucją.

                  2)

                  Artykuł 8 dyrektywy 2008/94 należy interpretować w ten sposób, że obniżenie, z powodu niewypłacalności byłego pracodawcy, kwoty świadczeń emerytalnych z pracowniczego programu emerytalnego wypłacanych byłemu pracownikowi uważa się za oczywiście nieproporcjonalne, mimo że zainteresowany otrzymuje co najmniej połowę kwoty świadczeń wynikającej z uprawnień nabytych, jeżeli ten były pracownik już żyje lub będzie żył, wskutek tego obniżenia, poniżej progu zagrożenia ubóstwem określonego przez Eurostat dla danego państwa członkowskiego.

                  3)

                  Artykuł 8 dyrektywy 2008/94, przewidujący obowiązek minimalnej ochrony, może wywoływać bezpośredni skutek, w związku z czym możliwe jest powołanie się na niego przeciwko instytucji prawa prywatnego, wyznaczonej przez państwo jako instytucja gwarancyjna na wypadek niewypłacalności pracodawców w dziedzinie pracowniczych programów emerytalnych, jeżeli w świetle powierzonego jej zadania oraz warunków, w których je wykonuje, instytucję tę można traktować na równi z państwem, pod warunkiem że powierzone jej zadanie gwarancyjne rzeczywiście obejmuje rodzaje świadczeń emerytalnych, dla których poszukiwana jest ochrona minimalna przewidziana w tymże art. 8.

         (1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.


title: Sprawa C-390/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez sędziego śledczego tribunal de grande instance de Paris - Francja) – postępowanie karne przeciwko X (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2000/31/WE – Usługi społeczeństwa informacyjnego – Dyrektywa 2006/123/WE – Usługi – Umożliwienie nawiązywania kontaktu między gospodarzami posiadającymi miejsca zakwaterowania na wynajem, będącymi bądź niebędącymi przedsiębiorcami, a osobami poszukującymi tego rodzaju zakwaterowania – Kwalifikacja – Przepisy krajowe poddające wykonywanie zawodu pośrednika w obrocie nieruchomościami pewnym ograniczeniom – Dyrektywa 2000/31/WE – Artykuł 3 ust. 4 lit. b) tiret drugie – Obowiązek notyfikacji przepisów ograniczających swobodny przepływ usług społeczeństwa informacyjnego – Brak notyfikacji – Skuteczność – Postępowanie karne, w ramach którego toczy się postępowanie adhezyjne)

text:
               24.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/8

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez sędziego śledczego tribunal de grande instance de Paris - Francja) – postępowanie karne przeciwko X
      (Sprawa C-390/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2000/31/WE - Usługi społeczeństwa informacyjnego - Dyrektywa 2006/123/WE - Usługi - Umożliwienie nawiązywania kontaktu między gospodarzami posiadającymi miejsca zakwaterowania na wynajem, będącymi bądź niebędącymi przedsiębiorcami, a osobami poszukującymi tego rodzaju zakwaterowania - Kwalifikacja - Przepisy krajowe poddające wykonywanie zawodu pośrednika w obrocie nieruchomościami pewnym ograniczeniom - Dyrektywa 2000/31/WE - Artykuł 3 ust. 4 lit. b) tiret drugie - Obowiązek notyfikacji przepisów ograniczających swobodny przepływ usług społeczeństwa informacyjnego - Brak notyfikacji - Skuteczność - Postępowanie karne, w ramach którego toczy się postępowanie adhezyjne)
      (2020/C 61/09)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Sędzia śledczy tribunal de grande instance de Paris

         Strona w postępowaniu głównym mającym charakter postępowania karnego

      X

         przy udziale: YA, Airbnb Ireland UC, Hôtelière Turenne SAS, Association pour un hébergement et un tourisme professionnels (AHTOP), Valhotel

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 lit. a) dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o handlu elektronicznym), który odsyła do art. 1 ust. 1 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1535 z dnia 9 września 2015 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, należy interpretować w ten sposób, że usługę pośrednictwa, która polega na umożliwieniu, za wynagrodzeniem, nawiązania za pośrednictwem platformy elektronicznej kontaktu pomiędzy potencjalnymi najemcami a oferującymi usługę krótkoterminowego zakwaterowania wynajmującymi (będącymi bądź niebędącymi przedsiębiorcami), czemu towarzyszy świadczenie również szeregu usług dodatkowych w stosunku do tej usługi pośrednictwa, należy zakwalifikować jako „usługę społeczeństwa informacyjnego” objętą zakresem stosowania dyrektywy 2000/31.

                  2)

                  Artykuł 3 ust. 4 lit. b) tiret drugie dyrektywy 2000/31 należy interpretować w ten sposób, że jednostka może w ramach postępowania karnego obejmującego powództwo adhezyjne sprzeciwić się stosowaniu wobec niej przepisów państwa członkowskiego ograniczających swobodny przepływ świadczonej przez nią z innego państwa członkowskiego usługi społeczeństwa informacyjnego, jeżeli wspomniane przepisy nie zostały notyfikowane zgodnie z przywołanym przepisem dyrektywy.

         (1)  Dz.U. C 301 z 27.8.2018.


title: C-447/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky – Słowacja) – UB/Generálny riaditeľ Sociálnej poisťovne Bratislava (Odesłanie prejudycjalne – Zabezpieczenie społeczne – Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Artykuł 3 – Zagadnienia objęte rozporządzeniem – Świadczenie z tytułu starości – Swobodny przepływ pracowników wewnątrz Unii Europejskiej – Rozporządzenie (UE) nr 492/2011 – Artykuł 7 – Równe traktowanie pracowników krajowych i pracowników migrujących – Przywileje socjalne – Ustawodawstwo państwa członkowskiego zastrzegające przyznanie „dodatku dla reprezentantów sportowych” wyłącznie obywatelom tego państwa)

text:
               24.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/10

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd Slovenskej republiky – Słowacja) – UB/Generálny riaditeľ Sociálnej poisťovne Bratislava
      (C-447/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne - Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuł 3 - Zagadnienia objęte rozporządzeniem - Świadczenie z tytułu starości - Swobodny przepływ pracowników wewnątrz Unii Europejskiej - Rozporządzenie (UE) nr 492/2011 - Artykuł 7 - Równe traktowanie pracowników krajowych i pracowników migrujących - Przywileje socjalne - Ustawodawstwo państwa członkowskiego zastrzegające przyznanie „dodatku dla reprezentantów sportowych” wyłącznie obywatelom tego państwa)
      (2020/C 61/11)
      Język postępowania: słowacki

         Sąd odsyłający

      Najvyšší súd Slovenskej republiky

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UB

         Strona pozwana: Generálny riaditeľ Sociálnej poisťovne Bratislava

         Sentencja

                  1)

                  Wykładni art. 3 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy dokonywać w ten sposób, że dodatek wypłacany niektórym czołowym sportowcom, którzy reprezentowali państwo członkowskie lub jego poprzedników prawnych na międzynarodowych zawodach sportowych, nie wchodzi w zakres pojęcia „świadczenia z tytułu starości” w rozumieniu tego przepisu, a zatem jest wyłączony z zakresu stosowania tego rozporządzenia.

                  2)

                  Wykładni art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, które uzależniają przyznanie dodatku ustanowionego na rzecz niektórych czołowych sportowców, którzy reprezentowali to państwo członkowskie lub jego poprzedników prawnych w międzynarodowych zawodach sportowych, w szczególności od warunku, aby wnioskodawca posiadał obywatelstwo tego państwa członkowskiego.

         (1)  Dz.U. C 328 z 17.9.2018.


title: Sprawa C-590/18 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. – Fujikura Ltd/Komisja Europejska, Viscas Corp. (Odwołanie – Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek podziemnych i podmorskich kabli elektrycznych – Podział rynku w ramach projektów – Grzywny – Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien – Ustalenie względnego znaczenia w kartelu uczestników europejskich i pozaeuropejskich – Udział przedsiębiorstw europejskich w kartelu na kilku poziomach – Zasada równego traktowania)

text:
               24.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/15

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. – Fujikura Ltd/Komisja Europejska, Viscas Corp.
      (Sprawa C-590/18 P) (1)

      (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek podziemnych i podmorskich kabli elektrycznych - Podział rynku w ramach projektów - Grzywny - Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien - Ustalenie względnego znaczenia w kartelu uczestników europejskich i pozaeuropejskich - Udział przedsiębiorstw europejskich w kartelu na kilku poziomach - Zasada równego traktowania)
      (2020/C 61/17)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Fujikura Ltd (przedstawiciel: adwokat L. Gyselen)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet, A. Biolan i I. Zaloguin, pełnomocnicy), Viscas Corp. (przedstawiciel: adwokat J.-F. Bellis)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Fujikura Ltd zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Viscas Corp. pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa C-715/18: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Segler-Vereinigung Cuxhaven e.V./Finanzamt Cuxhaven (Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od towarów i usług (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 98 – Uprawnienie państw członkowskich do zastosowania obniżonej stawki VAT do niektórych dostaw towarów i świadczenia usług – Załącznik III pkt 12 – Obniżona stawka VAT mająca zastosowanie do wynajmu miejsc kempingowych i miejsc do parkowania dla przyczep kempingowych – Kwestia stosowania tej obniżonej stawki do wynajmu miejsc do cumowania łodzi w porcie rekreacyjnym – Porównanie z wynajmem miejsc parkingowych przeznaczonych dla pojazdów – Równość traktowania – Zasada neutralności podatkowej)

text:
               24.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/16

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Segler-Vereinigung Cuxhaven e.V./Finanzamt Cuxhaven
      (Sprawa C-715/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od towarów i usług (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 98 - Uprawnienie państw członkowskich do zastosowania obniżonej stawki VAT do niektórych dostaw towarów i świadczenia usług - Załącznik III pkt 12 - Obniżona stawka VAT mająca zastosowanie do wynajmu miejsc kempingowych i miejsc do parkowania dla przyczep kempingowych - Kwestia stosowania tej obniżonej stawki do wynajmu miejsc do cumowania łodzi w porcie rekreacyjnym - Porównanie z wynajmem miejsc parkingowych przeznaczonych dla pojazdów - Równość traktowania - Zasada neutralności podatkowej)
      (2020/C 61/19)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Segler-Vereinigung Cuxhaven e.V.

         Strona pozwana: Finanzamt Cuxhaven

         Sentencja

      Artykuł 98 ust. 2 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z pkt 12 załącznika III do tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że obniżona stawka podatku od wartości dodanej określona w tym przepisie w odniesieniu do wynajmu miejsc kempingowych i miejsc do parkowania dla przyczep kempingowych nie ma zastosowania do wynajmu miejsc do cumowania łodzi.

         (1)  Dz.U. C 82 z 4.3.2019.


title: Sprawa C-911/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 13 grudnia 2019 r. – Fédération bancaire française (FBF)/Autorité de contrôle prudentiel et de résolution (ACPR)

text:
               24.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Francja) w dniu 13 grudnia 2019 r. – Fédération bancaire française (FBF)/Autorité de contrôle prudentiel et de résolution (ACPR)
      (Sprawa C-911/19)
      (2020/C 61/26)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Fédération bancaire française (FBF)

         Druga strona postępowania: Autorité de contrôle prudentiel et de résolution (ACPR)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wytyczne wydane przez europejski organ nadzoru mogą być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności przewidzianej w art. 263 TFUE? Jeśli tak, czy zrzeszenie zawodowe jest uprawnione do zakwestionowania – w drodze skargi o stwierdzenie nieważności – ważności wytycznych skierowanych do członków, których interesów broni, a które nie dotyczą go ani bezpośrednio, ani indywidualnie?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na któreś z dwóch pytań zadanych w pkt 1 – czy wytyczne wydane przez europejski organ nadzoru mogą być przedmiotem wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym przewidzianego w art. 267 TFUE? Jeśli tak, czy zrzeszenie zawodowe jest uprawnione do zakwestionowania – w drodze zarzutu – ważności wytycznych skierowanych do członków, których interesów broni, a które nie dotyczą go ani bezpośrednio, ani indywidualnie?

                  3)

                  W sytuacji, gdyby Fédération bancaire française było uprawnione do zakwestionowania – w drodze zarzutu – wytycznych przyjętych przez Europejski Urząd Nadzoru Bankowego w dniu 22 marca 2016 r., to czy Urząd ten, wydając owe wytyczne, przekroczył kompetencje przyznane mu na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego) (1)?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie ustanowienia Europejskiego Urzędu Nadzoru (Europejskiego Urzędu Nadzoru Bankowego), zmiany decyzji nr 716/2009/WE oraz uchylenia decyzji Komisji 2009/78/WE (Dz.U. 2010, L 331, s. 12).


title: Sprawa T-67/18: Wyrok Sądu z dnia 19 grudnia 2019 r. – Probelte/Komisja (Środki ochrony roślin – Substancja czynna 8-hydroksychinolina – Wniosek o zmianę warunków zatwierdzenia – Procedura zharmonizowanej klasyfikacji i oznakowania – Prawo do bycia wysłuchanym – Uzasadnione oczekiwania – Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               24.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/24

      Wyrok Sądu z dnia 19 grudnia 2019 r. – Probelte/Komisja
      (Sprawa T-67/18) (1)

      (Środki ochrony roślin - Substancja czynna 8-hydroksychinolina - Wniosek o zmianę warunków zatwierdzenia - Procedura zharmonizowanej klasyfikacji i oznakowania - Prawo do bycia wysłuchanym - Uzasadnione oczekiwania - Oczywisty błąd w ocenie)
      (2020/C 61/29)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Probelte, SA (Murcja, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i S. Saez Moreno)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Lewis, G. Koleva i I. Naglis, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/2065 z dnia 13 listopada 2017 r. potwierdzającego warunki zatwierdzenia substancji czynnej 8-hydroksychinolina określone w rozporządzeniu wykonawczym (UE) nr 540/2011 i zmieniającego rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/408 w odniesieniu do włączenia substancji czynnej 8-hydroksychinolina do wykazu substancji kwalifikujących się do zastąpienia (Dz.U. 2017, L 295, s. 40).

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Probelte, SA pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: Sprawa T-211/18: Wyrok Sądu z dnia 19 grudnia 2019 r. – Vanda Pharmaceuticals/Komisja (Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Wniosek o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Fanaptum – iloperydon – Decyzja odmowna Komisji – Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 – Naukowa ocena ryzyka i korzyści związanych z produktem leczniczym – Obowiązek uzasadnienia – Oczywisty błąd w ocenie – Proporcjonalność – Równość traktowania)

text:
               24.2.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/25

      Wyrok Sądu z dnia 19 grudnia 2019 r. – Vanda Pharmaceuticals/Komisja
      (Sprawa T-211/18) (1)

      (Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Wniosek o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Fanaptum - iloperydon - Decyzja odmowna Komisji - Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 - Naukowa ocena ryzyka i korzyści związanych z produktem leczniczym - Obowiązek uzasadnienia - Oczywisty błąd w ocenie - Proporcjonalność - Równość traktowania)
      (2020/C 61/30)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Vanda Pharmaceuticals Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci M. Meulenbelt, B. Natens, A.S. Melin i C. Muttin)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Haasbeek i A. Sipos, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, z jednej strony, decyzji wykonawczej Komisji C(2018) 252 final z dnia 15 stycznia 2018 r. w sprawie odmowy, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiającego wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiającego Europejską Agencję Leków (Dz.U. 2004, L 136, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 13, t. 34, s. 229), wydania pozwolenia na wprowadzenie do obrotu produktu leczniczego stosowanego u ludzi „Fanaptum – iloperydon”, a z drugiej strony, opinii oraz sprawozdania oceniającego Komitetu ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi Europejskiej Agencji ds. Produktów Leczniczych (EMA) z dnia 9 listopada 2017 r.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Vanda Pharmaceuticals Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 190 z 4.6.2018.