title: Sprawa C-594/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Enzo Buccioni / Banca d’Italia (Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Dyrektywa 2013/36/UE – Artykuł 53 ust. 1 – Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej spoczywający na krajowych organach nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi – Instytucja kredytowa podlegająca przymusowej likwidacji – Ujawnienie poufnych informacji w ramach postępowań w sprawach cywilnych lub gospodarczych)

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/8

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 13 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Enzo Buccioni / Banca d’Italia
      (Sprawa C-594/16) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Dyrektywa 2013/36/UE - Artykuł 53 ust. 1 - Obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej spoczywający na krajowych organach nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi - Instytucja kredytowa podlegająca przymusowej likwidacji - Ujawnienie poufnych informacji w ramach postępowań w sprawach cywilnych lub gospodarczych))
      (2018/C 408/07)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Enzo Buccioni

         Strona przeciwna: Banca d’Italia

         przy udziale: Banca Network Investimenti SpA, w likwidacji

         Sentencja

      Artykuł 53 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/36/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie warunków dopuszczenia instytucji kredytowych do działalności oraz nadzoru ostrożnościowego nad instytucjami kredytowymi i firmami inwestycyjnymi, zmieniającej dyrektywę 2002/87/WE i uchylającej dyrektywy 2006/48/WE oraz 2006/49/WE, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby właściwe organy państw członkowskich ujawniły poufne informacje osobie, która o to wnosi, aby móc wszcząć postępowanie w sprawie cywilnej lub gospodarczej zmierzające do ochrony interesów majątkowych, które zostały naruszone w następstwie przymusowej likwidacji instytucji kredytowej. Wniosek o ujawnienie musi jednak dotyczyć informacji, względem których wnioskodawca przedstawia precyzyjne i spójne dowody sugerujące w sposób wiarygodny, że informacje te mają znaczenie do celów postępowania w sprawie cywilnej lub gospodarczej, którego przedmiot musi zostać dokładnie określony przez wnioskodawcę i poza którym to postępowaniem odnośne informacje nie mogą być wykorzystywane. Do właściwych organów i sądów należy – przed ujawnieniem każdej z żądanych poufnych informacji – wyważenie interesu wnioskodawcy w dysponowaniu danymi informacjami z interesami związanymi z utrzymaniem poufności informacji objętych obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej.

         (1)  Dz.U. C 63 z 27.2.2017.


title: Sprawa C-26/17 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 13 września 2018 r. – Birkenstock Sales GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) [Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy przedstawiający motyw krzyżujących się falowanych linii – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter odróżniający – Motyw zdobniczy]

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/10

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 13 września 2018 r. – Birkenstock Sales GmbH / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
      (Sprawa C-26/17 P) (1)

      ([Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy przedstawiający motyw krzyżujących się falowanych linii - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Motyw zdobniczy])
      (2018/C 408/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Birkenstock Sales GmbH (przedstawiciele: C. Menebröcker i V. Töbelmann, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

                  2)

                  Birkenstock Sales GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 151 z 15.5.2017.


title: Sprawa T-530/18: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2018 r. – Rumunia / Komisja

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/56

      Skarga wniesiona w dniu 7 września 2018 r. – Rumunia / Komisja
      (Sprawa T-530/18)
      (2018/C 408/73)
      Język postępowania: rumuński

         Strony

         Strona skarżąca: Rumunia (przedstawiciele: C. Canţăr, E. Gane, C. Florescu, O. Ichim, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/873 z dnia 13 czerwca 2018 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW): a) w całości w zakresie, w jakim dotyczy podśrodka 1a (kwota 45 532 000,96 EUR dotycząca lat 2014, 2015 i 2016); b) w całości w zakresie, w jakim dotyczy podśrodków 3a, 5a, 3b, 4b (kwota 45 532 000, 96 EUR dotycząca lat 2014, 2015 i 2016) oraz – tytułem ewentualnym – częściowo w odniesieniu do okresu przed dniem 19 września 2015 r. (kwota 21 315 857,50 EUR);

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący nieprawidłowego wykorzystania uprawnienia Komisji do wyłączenia kwot z finansowania Unii Europejskiej

                              —

                              Poprzez zastosowanie korekt określonych w decyzji 2018/873 Komisja wykonała swoje uprawnienie w sposób niewłaściwy, z naruszeniem art. 52 rozporządzenia nr 1306/2013, a także z naruszeniem zasady ochrony uzasadnionych oczekiwać i zasady pewności prawa.

                              —

                              Zaskarżona decyzja narusza art. 52 rozporządzenia nr 1306/2013, ponieważ instytucja Unii w następstwie dyskusji prowadzonych z władzami rumuńskimi zatwierdziła w drodze decyzji zmianę krajowego programu rozwoju obszarów wiejskich (KPROW), wyrażając zgodę co do środków zawartych w KPROW, a także co do metod dotyczących płatności dotyczących podśrodków 1a, 3a, 5a, 3b i 4b w ramach środka 215 – Płatności na dobrostan zwierząt. Decyzja zatwierdzająca zmianę KPROW stanowi zobowiązanie prawne i powoduje realizację płatności z budżetu Unii.

                              —

                              Władze rumuńskie dokonały płatność za aprobatą Komisji. W tej sytuacji decyzja o zastosowaniu korekt jest niezgodna z prawem.

                              —

                              Rumunia podnosi, że zaskarżona decyzja narusza zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ decyzja Komisji o zatwierdzeniu zmiany KPROW spowodowała powstanie uzasadnionego oczekiwania władz rumuńskich i beneficjentów co do prawidłowości metod obliczeń zatwierdzonych przez Komisję. Zasad ta zobowiązuje Komisję do stosowania również do środków 3a, 5a, 3b i 4b korekt od dnia 19 września 2015 r., tak jak zostało to zrobione przez instytucję Unii w odniesieniu do podśrodka 1a.

                              —

                              Ponadto Rumunia uważa, że instytucja Unii powinna również przestrzegać tej zasady w odniesieniu do płatności dokonanych po dniu 19 września 2015 r., ponieważ w tym momencie nie mogła nastąpić nowa zmiana KPROW.

                              —

                              Zdaniem Rumunii zaskarżona decyzja narusza zasadę pewności prawa ze względu na rozbieżne stanowisko Komisji w odniesieniu do prawidłowości metod obliczeń. W istocie w zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła nieprawidłowości płatności dokonanych na podstawie metod obliczeń wcześniej przez nią zatwierdzonych. Ponadto, pomimo faktu, że władze rumuńskie poprosiły instytucję Unii o wyjaśnienia w sprawie możliwości skorygowania błędów w płatnościach wyrównawczych, zważywszy że zmiana KPROW nie mogła być dokonana po dniu 19 września 2015 r., Komisja nie przedstawiła swojego stanowiska w tym względzie.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 296 akapit drugi traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

                              —

                              Rumunia podnosi, że instytucja Unii naruszyła obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, ponieważ w odniesieniu do podśrodka 1a Komisja nie przedstawiła wystarczających i właściwych wyjaśnień w sprawie: swojego zmiennego stanowiska co do napotkanych nieprawidłowości i rodzaju zastosowanej korekty; odrzucenia argumentów i wyjaśnień władz rumuńskich w sprawie zarzucanej nadwyżki; powodu zastosowania przez nią stawki ryczałtowej do stwierdzonych nieprawidłowości nie zaś stawki obliczonej.


title: Sprawa C-137/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen – Belgia) – postępowanie karne przeciwko Van Gennip BVBA, Antoniusowi Johannesowi Marii ten Velde, Original BVBA, Antoniusowi Corneliusowi Ignatiusowi Marii van der Schootowi (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywy 2006/123/WE, 2007/23/WE i 2013/29/UE – Wprowadzanie do obrotu wyrobów pirotechnicznych – Swobodny przepływ wyrobów pirotechnicznych spełniających wymogi tych dyrektyw – Uregulowanie krajowe przewidujące ograniczenia składowania i sprzedaży rzeczonych wyrobów – Sankcje karne – System podwójnego zezwolenia – Dyrektywa 98/34/WE – Pojęcie „przepisu technicznego”)

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/17

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 26 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen – Belgia) – postępowanie karne przeciwko Van Gennip BVBA, Antoniusowi Johannesowi Marii ten Velde, Original BVBA, Antoniusowi Corneliusowi Ignatiusowi Marii van der Schootowi
      (Sprawa C-137/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywy 2006/123/WE, 2007/23/WE i 2013/29/UE - Wprowadzanie do obrotu wyrobów pirotechnicznych - Swobodny przepływ wyrobów pirotechnicznych spełniających wymogi tych dyrektyw - Uregulowanie krajowe przewidujące ograniczenia składowania i sprzedaży rzeczonych wyrobów - Sankcje karne - System podwójnego zezwolenia - Dyrektywa 98/34/WE - Pojęcie „przepisu technicznego”))
      (2018/C 408/20)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen

         Strony w głównym postępowaniu karnym

      Van Gennip BVBA, Antonius Johannes Maria ten Velde, Original BVBA, Antonius Cornelius Ignatius Maria van der Schoot

         Sentencja

                  1)

                  Zasadę swobodnego przepływu wyrobów pirotechnicznych, przewidzianą w szczególności w art. 6 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2007/23/WE z dnia 23 maja 2007 r. w sprawie wprowadzania do obrotu wyrobów pirotechnicznych, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, zakazującemu posiadania lub wykorzystywania przez konsumentów oraz sprzedaży na ich rzecz sztucznych ogni o zawartości materiałów pirotechnicznych wyższej niż 1 kilogram, o ile uregulowanie to jest odpowiednie do zagwarantowania porządku i bezpieczeństwa publicznego oraz nie wykracza ono poza to, co jest niezbędne do ochrony owych podstawowych interesów, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.

                  2)

                  Artykuł 10 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/123/WE z dnia 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, uzależniającemu składowanie wyrobów pirotechnicznych zgodnych z dyrektywą 2007/23 i przeznaczonych na sprzedaż detaliczną od uzyskania podwójnego zezwolenia, a mianowicie federalnego zezwolenia dotyczącego materiałów wybuchowych oraz regionalnego pozwolenia w zakresie ochrony środowiska, o ile wszystkie warunki określone w art. 10 ust. 2 owej dyrektywy są spełnione, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego.

                  3)

                  Artykuł 20 dyrektywy 2007/23 oraz art. 1 ust. 5 dyrektywy 2006/123 należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie mogą wprowadzić sankcje karne, pod warunkiem że w odniesieniu do dyrektywy 2007/23 – sankcje te są skuteczne, proporcjonalne i odstraszające oraz że co się tyczy dyrektywy 2006/123, krajowe przepisy prawa karnego nie powodują obejścia przepisów tej dyrektywy.

         (1)  Dz.U. C 178 z 6.6.2017.


title: Sprawa C-173/17 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 13 września 2018 r. – ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias / Komisja Europejska [Odwołanie – Klauzule arbitrażowe – Umowa Doc@Hand zawarta w ramach szóstego programu ramowego w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2002–2006) – Koszty kwalifikowalne – Decyzja Komisji Europejskiej – Obowiązek zwrotu wypłaconych kwot – Żądanie wzajemne]

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/19

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 13 września 2018 r. – ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias / Komisja Europejska
      (Sprawa C-173/17 P) (1)

      ([Odwołanie - Klauzule arbitrażowe - Umowa Doc@Hand zawarta w ramach szóstego programu ramowego w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2002–2006) - Koszty kwalifikowalne - Decyzja Komisji Europejskiej - Obowiązek zwrotu wypłaconych kwot - Żądanie wzajemne])
      (2018/C 408/22)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (przedstawiciel: S. Paliou, dikigoros)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i A. Kyratsou, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 168 z 29.5.2017.


title: Sprawa T-384/17: Wyrok Sądu z dnia 25 września 2018 r. – Cypr / EUIPO – M. J. Dairies (BBQLOUMI) {Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego BBQLOUMI – Wcześniejszy słowny znak certyfikujący Zjednoczonego Królestwa HALLOUMI – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/53

      Wyrok Sądu z dnia 25 września 2018 r. – Cypr / EUIPO – M. J. Dairies (BBQLOUMI)
      (Sprawa T-384/17) (1)

      ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego BBQLOUMI - Wcześniejszy słowny znak certyfikujący Zjednoczonego Królestwa HALLOUMI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
      (2018/C 408/68)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, V. Marsland, solicitor, i S. Baran, barrister)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Rajh, D. Walicka i D. Gája, pełnomocnicy)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: M. J. Dairies EOOD (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat D. Dimitrova)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 kwietnia 2017 r. (sprawa R 496/2016-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Republiką Cypryjską a M. J. Dairies.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Republika Cypryjska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 269 z 14.8.2017.


title: Sprawa C-510/16: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Carrefour Hypermarchés SAS i in. / Ministre des Finances et des Comptes publics [Odesłanie prejudycjalne – Pomoc państwa – Artykuł 108 ust. 3 TFUE – Rozporządzenie (WE) nr 794/2004 – Zgłoszone systemy pomocy – Artykuł 4 – Zmiana pomocy istniejącej – Znaczny wzrost wpływów z podatków przeznaczonych na finansowanie systemów pomocy w stosunku do prognoz zgłoszonych Komisji Europejskiej – Próg 20 % pierwotnego budżetu]

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/7

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 20 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Carrefour Hypermarchés SAS i in. / Ministre des Finances et des Comptes publics
      (Sprawa C-510/16) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Artykuł 108 ust. 3 TFUE - Rozporządzenie (WE) nr 794/2004 - Zgłoszone systemy pomocy - Artykuł 4 - Zmiana pomocy istniejącej - Znaczny wzrost wpływów z podatków przeznaczonych na finansowanie systemów pomocy w stosunku do prognoz zgłoszonych Komisji Europejskiej - Próg 20 % pierwotnego budżetu])
      (2018/C 408/05)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Carrefour Hypermarchés SAS, Fnac Paris, Fnac Direct, Relais Fnac, Codirep, Fnac Périphérie

         Strona pozwana: Ministre des Finances et des Comptes publics

         Sentencja

      Wzrost wpływów z podatków finansujących kilka zatwierdzonych systemów pomocy w porównaniu z prognozami zgłoszonymi Komisji Europejskiej, taki jak wzrost rozpatrywany w postępowaniu głównym, stanowi zmianę pomocy istniejącej w rozumieniu art. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. [108 TFUE] i art. 4 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 659/1999 w związku z art. 108 ust. 3 TFUE, chyba że ów wzrost nie przekracza progu 20 % przewidzianego w art. 4 ust. 1 zdanie drugie tego ostatniego rozporządzenia.
      Oceny tego progu należy dokonać – w sytuacji takiej jak ta rozpatrywana w postępowaniu głównym – na podstawie dochodów przeznaczonych na odnośne systemy pomocy, a nie na podstawie faktycznie przyznanej pomocy.

         (1)  Dz.U. C 462 z 12.12.2016.


title: Sprawa C-601/17: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 12 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg – Niemcy) – Dirk Harms i in. / Vueling Airlines SA [Odesłanie prejudycjalne – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Artykuł 8 ust. 1 – Zwrot ceny biletu w przypadku odwołania lotu – Prowizja pobrana przez osobę działającą w charakterze pośrednika między pasażerem a przewoźnikiem lotniczym przy zakupie biletu – Włączenie]

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/31

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 12 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg – Niemcy) – Dirk Harms i in. / Vueling Airlines SA
      (Sprawa C-601/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Artykuł 8 ust. 1 - Zwrot ceny biletu w przypadku odwołania lotu - Prowizja pobrana przez osobę działającą w charakterze pośrednika między pasażerem a przewoźnikiem lotniczym przy zakupie biletu - Włączenie])
      (2018/C 408/40)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Dirk Harms, Ann-Kathrin Harms, Nick-Julius Harms, Tom-Lukas Harms, Lilly-Karlotta Harms, Emma-Matilda Harms

         Strona pozwana: Vueling Airlines SA

         Sentencja

      Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, a w szczególności jego art. 8 ust. 1 lit. a), należy interpretować w ten sposób, że cena biletu, którą należy uwzględnić w celu określenia kwoty zwrotu należnej od przewoźnika lotniczego pasażerowi w przypadku odwołania lotu, obejmuje różnicę między kwotą zapłaconą przez tego pasażera a kwotą otrzymaną przez tego przewoźnika lotniczego, która to różnica odpowiada prowizji otrzymanej przez osobę działającą w charakterze pośrednika między nimi, chyba że prowizja ta została określona bez wiedzy tegoż przewoźnika lotniczego, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 22 z 22.1.2018.


title: Sprawa C-287/17: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 13 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresní soud v Českých Budějovicích – Republika Czeska) – Česká pojišťovna a.s. / WCZ, spol. s.r.o. (Odesłanie prejudycjalne – Prawo spółek – Zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych – Dyrektywa 2011/7/UE – Artykuł 6 ust. 1 i 3 – Zwrot kosztów odzyskiwania wierzytelności – Koszty wynikające z wezwań kierowanych z powodu opóźnień w płatnościach dłużnika)

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/22

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 13 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresní soud v Českých Budějovicích – Republika Czeska) – Česká pojišťovna a.s. / WCZ, spol. s.r.o.
      (Sprawa C-287/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Prawo spółek - Zwalczanie opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych - Dyrektywa 2011/7/UE - Artykuł 6 ust. 1 i 3 - Zwrot kosztów odzyskiwania wierzytelności - Koszty wynikające z wezwań kierowanych z powodu opóźnień w płatnościach dłużnika))
      (2018/C 408/27)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Okresní soud v Českých Budějovicích

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Česká pojišťovna a.s.

         Strona pozwana: WCZ, spol. s.r.o.

         Sentencja

      Artykuł 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/7/WE z dnia 16 lutego 2011 r. w sprawie zwalczania opóźnień w płatnościach w transakcjach handlowych należy interpretować w ten sposób, że przyznaje on wierzycielowi dochodzącemu zwrotu kosztów wynikających z wezwań skierowanych do dłużnika z powodu opóźnień w płatnościach prawo do uzyskania z tego tytułu – oprócz ryczałtowej kwoty 40 EUR przewidzianej w ust. 1 tego artykułu – również rozsądnej rekompensaty w rozumieniu ust. 3 tego artykułu za tę część kosztów, która przekracza kwotę ryczałtową.

         (1)  Dz.U. C 269 z 14.8.2017.


title: Sprawa C-310/18 PPU: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko Emilowi Milevowi [Odesłanie prejudycjalne – Pilny tryb prejudycjalny – Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych – Dyrektywa (UE) 2016/343 – Domniemanie niewinności – Publiczne wypowiedzi o winie – Środki prawne – Postępowanie w sprawie kontroli zgodności z prawem tymczasowego aresztowania]

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/32

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Spetsializiran nakazatelen sad – Bułgaria) – postępowanie karne przeciwko Emilowi Milevowi
      (Sprawa C-310/18 PPU) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Pilny tryb prejudycjalny - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Dyrektywa (UE) 2016/343 - Domniemanie niewinności - Publiczne wypowiedzi o winie - Środki prawne - Postępowanie w sprawie kontroli zgodności z prawem tymczasowego aresztowania])
      (2018/C 408/41)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Spetsializiran nakazatelen sad

         Strona w postępowaniu głównym w sprawie karnej

      Emil Milev

         Sentencja

      Artykuł 3 i art. 4 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/343 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie wzmocnienia niektórych aspektów domniemania niewinności i prawa do obecności na rozprawie w postępowaniu karnym należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie wydaniu wstępnych decyzji o charakterze procesowym, takich jak wydane przez organ sądowy postanowienie o przedłużeniu tymczasowego aresztowania, które opierają się na podejrzeniu lub obciążającym materiale dowodowym, pod warunkiem, że decyzje te nie przedstawiają osoby tymczasowo aresztowanej jako winnej. Dyrektywa ta nie reguluje natomiast przesłanek wydawania postanowień o zastosowaniu tymczasowego aresztowania.

         (1)  Dz.U. C 268 z 30.7.2018.


title: Sprawa C-332/17: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 13 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus – Estonia) – Starman AS / Tarbijakaitseamet (Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 2011/83/UE – Artykuł 21 – Umowy zawierane z konsumentami – Komunikowanie się za pomocą telefonu – Praktyka podmiotu świadczącego usługi telefoniczne polegająca na proponowaniu klientom, którzy zawarli już z tym podmiotem umowę, skróconego numeru obsługi serwisowej podlegającego wyższej taryfie niż taryfa podstawowa)

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/24

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 13 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Riigikohus – Estonia) – Starman AS / Tarbijakaitseamet
      (Sprawa C-332/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 2011/83/UE - Artykuł 21 - Umowy zawierane z konsumentami - Komunikowanie się za pomocą telefonu - Praktyka podmiotu świadczącego usługi telefoniczne polegająca na proponowaniu klientom, którzy zawarli już z tym podmiotem umowę, skróconego numeru obsługi serwisowej podlegającego wyższej taryfie niż taryfa podstawowa))
      (2018/C 408/30)
      Język postępowania: estoński

         Sąd odsyłający

      Riigikohus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Starman AS

         Strona przeciwna: Tarbijakaitseamet

         Sentencja

      Artykuł 21 akapit pierwszy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby w sytuacji gdy przedsiębiorca udostępnił wszystkim swoim klientom jeden lub kilka skróconych numerów telefonicznych podlegających wyższej taryfie niż taryfa podstawowa, konsumenci, którzy zawarli już umowę z tym przedsiębiorcą, płacili więcej niż taryfa podstawowa, jeżeli kontaktują się oni z tym przedsiębiorcą przez telefon w przedmiocie tej umowy.

         (1)  Dz.U. C 256 z 7.8.2017.


title: Sprawa T-668/17: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2018 r. – Maico Holding / EUIPO – Eico (Eico) {Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Eico – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy MAICO – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Podobieństwo oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/55

      Wyrok Sądu z dnia 20 września 2018 r. – Maico Holding / EUIPO – Eico (Eico)
      (Sprawa T-668/17) (1)

      ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Eico - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy MAICO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
      (2018/C 408/71)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Maico Holding GmbH (Villingen-Schwenningen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Krüger i D. Deckers)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Eico A/S (Brønderslev, Dania) (przedstawiciel: adwokat A. Skov)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 lipca 2017 r. (sprawa R 2089/2016-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Maico Holding a Eico.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Maico Holding GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 382 z 13.11. 2017.


title: Sprawy połączone C-54/17 i C-55/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato / Wind Tre SpA, dawniej Wind Telecomunicazioni SpA (C-54/17), Vodafone Italia SpA, dawniej Vodafone Omnitel NV (C-55/17) [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 2005/29/WE – Nieuczciwe praktyki handlowe – Artykuł 3 ust. 4 – Zakres stosowania – Artykuły 5, 8 i 9 – Agresywne praktyki handlowe – Załącznik I pkt 29 – Agresywne praktyki handlowe w każdych okolicznościach – Niezamówiona dostawa – Dyrektywa 2002/21/WE – Dyrektywa 2002/22/WE – Usługi telekomunikacyjne – Sprzedaż kart SIM (Subscriber Identity Module – moduł identyfikacji abonenta) zawierających określone uprzednio zainstalowane i aktywowane usługi – Brak uprzedniego poinformowania konsumentów]

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/12

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato / Wind Tre SpA, dawniej Wind Telecomunicazioni SpA (C-54/17), Vodafone Italia SpA, dawniej Vodafone Omnitel NV (C-55/17)
      (Sprawy połączone C-54/17 i C-55/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 2005/29/WE - Nieuczciwe praktyki handlowe - Artykuł 3 ust. 4 - Zakres stosowania - Artykuły 5, 8 i 9 - Agresywne praktyki handlowe - Załącznik I pkt 29 - Agresywne praktyki handlowe w każdych okolicznościach - Niezamówiona dostawa - Dyrektywa 2002/21/WE - Dyrektywa 2002/22/WE - Usługi telekomunikacyjne - Sprzedaż kart SIM (Subscriber Identity Module – moduł identyfikacji abonenta) zawierających określone uprzednio zainstalowane i aktywowane usługi - Brak uprzedniego poinformowania konsumentów])
      (2018/C 408/13)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

         Strony przeciwne: Wind Tre SpA, dawniej Wind Telecomunicazioni SpA (C-54/17), Vodafone Italia SpA, dawniej Vodafone Omnitel NV (C-55/17)

         przy udziale: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni (C-54/17), Altroconsumo, Vito Rizzo (C-54/17), Telecom Italia SpA

         Sentencja

                  1)

                  Pojęcie „niezamówionej dostawy” w rozumieniu pkt 29 załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych”) należy interpretować w ten sposób, że – z zastrzeżeniem weryfikacji, jakich winien dokonać sąd odsyłający – obejmuje ono zachowania takie jak zachowania sporne w postępowaniach głównych, polegające na sprzedaży przez operatorów telekomunikacji kart SIM (Subscriber Identity Module – moduł identyfikacji abonenta), na których uprzednio zostały zainstalowane i aktywowane pewne usługi, takie jak dostęp do Internetu i poczta głosowa, bez uprzedniego i adekwatnego poinformowania konsumenta o takim uprzednim zainstalowaniu i aktywowaniu ani o koszcie tych usług.

                  2)

                  Artykuł 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, na podstawie którego zachowanie stanowiące niezamówioną dostawę w rozumieniu pkt 29 załącznika I do dyrektywy 2005/29, takie jak zachowanie sporne w postępowaniach głównych, należy oceniać w świetle przepisów wspomnianej dyrektywy, z tym skutkiem, że zgodnie z tym uregulowaniem krajowy organ regulacyjny w rozumieniu dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej), zmienionej dyrektywą 2009/140/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 listopada 2009 r., nie jest właściwy dla nałożenia kary za takie zachowanie.

         (1)  Dz.U. C 239 z 24.7.2017.


title: Sprawa T-10/16: Wyrok Sądu z dnia 25 września 2018 r. – GABO:mi/Komisja [Klauzula arbitrażowa – Szósty i siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2002-2006 i 2007-2013) – Pisma w sprawie zwrotu części przyznanych subwencji – Nota obciążeniowa – Potrącenie wierzytelności – Dostosowanie skargi – Dopuszczalność – Kwalifikowalność wydatków – Fundusze przetrzymywane na rachunku powierniczym – Obowiązek wpisy kosztów w ksiąg rachunkowych wykonawcy – Zgodność z zasadami księgowości stosowanych w państwie, w którym wykonawca ma siedzibę – Bezpieczeństwo prawne – Uzasadnione oczekiwania – Skuteczne zarządzanie – Przejrzystość – Prawo do bycia wysłuchanym – Proporcjonalność]

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/46

      Wyrok Sądu z dnia 25 września 2018 r. – GABO:mi/Komisja
      (Sprawa T-10/16) (1)

      ([Klauzula arbitrażowa - Szósty i siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2002-2006 i 2007-2013) - Pisma w sprawie zwrotu części przyznanych subwencji - Nota obciążeniowa - Potrącenie wierzytelności - Dostosowanie skargi - Dopuszczalność - Kwalifikowalność wydatków - Fundusze przetrzymywane na rachunku powierniczym - Obowiązek wpisy kosztów w ksiąg rachunkowych wykonawcy - Zgodność z zasadami księgowości stosowanych w państwie, w którym wykonawca ma siedzibę - Bezpieczeństwo prawne - Uzasadnione oczekiwania - Skuteczne zarządzanie - Przejrzystość - Prawo do bycia wysłuchanym - Proporcjonalność])
      (2018/C 408/58)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: GABO:mi Gesellschaft für Ablauforganisation:milliarium mbH & Co. KG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Ahlhaus i C. Mayer)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo S. Delaude, S. Lejeune i M. Siekierzyńska, a następnie S. Delaude, i M. Siekierzyńska, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Z jednej strony żądanie oparte na art. 272 TFUE i mające na celu stwierdzenie nieistnienia wierzytelności, o której mowa w dwóch pismach informacyjnych z dnia 2 grudnia 2015 r. i w nocie obciążeniowej z dnia 2 grudnia 2015 r. dotyczącej wierzytelności w kwocie 1 770 417, 29 EUR oraz, z drugiej strony, żądania opartego na art. 263 TFUE i zmierzającego do stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie potrącenia zawartych w siedmiu pismach z dnia 16 i 21 grudnia 2015 r., 14 stycznia 2016, 26 kwietnia 2016 i z dnia 3 maja 2016 r. mających na celu potrącenie z każdej odpowiedniej płatności domniemanego długu skarżącej wynikającego z noty obciążeniowej i pism informacyjnych.

         Sentencja

                  1)

                  Wierzytelność Komisji Europejskiej względem GABO:mi Gesellschaft für Ablauforganisation:milliarium mbH & Co. KG, o której mowa w nocie obciążeniowej nr 3241514917 z dnia 2 grudnia 2015 oraz w dwóch pismach informacyjnych z dnia 2 grudnia 2015 r. jest pozbawiona podstaw w zakresie dotyczącym zadeklarowanych wydatków odnośnie do „budżetu ogólnego na przejazdy i spotkania” jak również zryczałtowane dodatki z tego tytułu.

                  2)

                  Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

                  3)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016.


title: Sprawa C-69/17: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 12 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti – Rumunia) – Siemens Gamesa Renewable Energy România SRL, dawniej Gamesa Wind România SRL / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Prawo do odliczenia – Nabycia dokonane przez podatnika uznanego za nieaktywnego przez organ podatkowy – Odmowa prawa do odliczenia – Zasady proporcjonalności i neutralności VAT]

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/14

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 12 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti – Rumunia) – Siemens Gamesa Renewable Energy România SRL, dawniej Gamesa Wind România SRL / Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili
      (Sprawa C-69/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Prawo do odliczenia - Nabycia dokonane przez podatnika uznanego za nieaktywnego przez organ podatkowy - Odmowa prawa do odliczenia - Zasady proporcjonalności i neutralności VAT])
      (2018/C 408/15)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Bucureşti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: Siemens Gamesa Renewable Energy România SRL, dawniej Gamesa Wind România SRL

         Druga strona postępowania: Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală de Soluţionare a Contestaţiilor, Agenţia Naţională de Administrare Fiscală – Direcţia Generală de Administrare a Marilor Contribuabili

         Sentencja

      Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2010/45/UE z dnia 13 lipca 2010 r., a zwłaszcza jej art. 213, 214 i 273, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona uregulowaniu krajowemu, takiemu jak sporne w postępowaniu głównym, które zezwala organowi podatkowemu na odmowę podatnikowi, który dokonywał nabycia w trakcie okresu, w jakim jego numer identyfikacyjny podatku od wartości dodanej był unieważniony z powodu braku złożenia deklaracji podatkowych, prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej dotyczącego tego nabycia za pośrednictwem deklaracji podatku od wartości dodanej złożonych – lub faktur wystawionych – po reaktywowaniu jego numeru identyfikacyjnego, z tego tylko powodu, że dokonywanie tego nabycia miało miejsce w trakcie okresu dezaktywacji, podczas gdy zostały spełnione wymogi materialne, a prawo do odliczenia nie jest podnoszone w sposób stanowiący oszustwo lub nadużycie.

         (1)  Dz.U. C 144 z 8.5.2017.


title: Sprawa T-180/17: Wyrok Sądu z dnia 25 września 2018 r. – EM Research Organization / EUIPO – Christoph Fischer i in. (EM) {Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy EM – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem}

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/50

      Wyrok Sądu z dnia 25 września 2018 r. – EM Research Organization / EUIPO – Christoph Fischer i in. (EM)
      (Sprawa T-180/17) (1)

      ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy EM - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem})
      (2018/C 408/63)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: EM Research Organization, Inc. (Okinawa, Japonia) (przedstawiciele: adwokaci J. Liesegang, M. Jost i N. Lang)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO były również, interwenienci przed Sądem: Christoph Fischer GmbH (Stephanskirchen, Niemcy), Ole Weinkath (Hünxe-Drevenack, Niemcy), Multikraft Produktions- und Handels GmbH (Pichl/Wels, Austria), Phytodor AG (Buochs, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci M. Kinkeldey, J. Rosenhäger, K. Lochner i M. Peters)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 stycznia 2017 r. (sprawa R 2442/2015-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Christoph Fischer, Ole Weinkath, Multikraft Produktions- und Handel i Phytodor, z jednej strony, a EM Research Organization, z drugiej strony.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  EM Research Organization, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 22.5.2017.


title: Sprawa C-513/17: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 26 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln – Niemcy) – Postępowanie wszczęte przez Josefa Baumgartnera [Odesłanie prejudycjalne – Transport – Transport drogowy – Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 – Artykuł 19 ust. 2 akapit pierwszy – Kara administracyjna w związku z naruszeniem popełnionym na terytorium państwa członkowskiego siedziby przedsiębiorstwa, nałożona przez właściwe ograny innego państwa członkowskiego, w którym stwierdzono to naruszenie]

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/29

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 26 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln – Niemcy) – Postępowanie wszczęte przez Josefa Baumgartnera
      (Sprawa C-513/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Transport - Transport drogowy - Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 - Artykuł 19 ust. 2 akapit pierwszy - Kara administracyjna w związku z naruszeniem popełnionym na terytorium państwa członkowskiego siedziby przedsiębiorstwa, nałożona przez właściwe ograny innego państwa członkowskiego, w którym stwierdzono to naruszenie])
      (2018/C 408/37)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Josef Baumgartner

         przy udziale: Bundesamt für Güterverkehr, Staatsanwaltschaft Köln

         Sentencja

      Artykuł 19 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 należy interpretować w ten sposób, że upoważnia ono bezpośrednio właściwe organy państwa członkowskiego do nałożenia kary na przedsiębiorstwo lub na osobę z kierownictwa przedsiębiorstwa za naruszenie tego rozporządzenia stwierdzone na terytorium tego państwa, za które nie nałożono jeszcze kary, nawet jeśli to naruszenie zostało popełnione na terytorium innego państwa członkowskiego, w którym to państwie przedsiębiorstwo to ma swoją siedzibę.

         (1)  Dz.U. C 382 z 13.11.2017.


title: Sprawa C-180/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – X, Y / Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie [Odesłanie prejudycjalne – Wspólna polityka w zakresie azylu i ochrony uzupełniającej – Dyrektywa 2013/32/UE – Artykuł 46 – Dyrektywa 2008/115/WE – Artykuł 13 – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 18, art. 19 ust. 2 i art. 47 – Prawo do skutecznego środka prawnego – Zasada non-refoulement – Decyzja o oddaleniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej i o zobowiązaniu do powrotu – Uregulowanie krajowe przewidujące drugą instancję sądową – Skutek zawieszający z mocy prawa nadany wyłącznie środkowi zaskarżenia wniesionemu do sądu pierwszej instancji]

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/21

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – X, Y / Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
      (Sprawa C-180/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka w zakresie azylu i ochrony uzupełniającej - Dyrektywa 2013/32/UE - Artykuł 46 - Dyrektywa 2008/115/WE - Artykuł 13 - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 18, art. 19 ust. 2 i art. 47 - Prawo do skutecznego środka prawnego - Zasada non-refoulement - Decyzja o oddaleniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej i o zobowiązaniu do powrotu - Uregulowanie krajowe przewidujące drugą instancję sądową - Skutek zawieszający z mocy prawa nadany wyłącznie środkowi zaskarżenia wniesionemu do sądu pierwszej instancji])
      (2018/C 408/25)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: X, Y

         Strona pozwana: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

         Sentencja

      Artykuł 46 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej oraz art. 13 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich w związku z art. 18, art. 19 ust. 2 i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które przewiduje apelację od wyroku wydanego w pierwszej instancji, utrzymującego w mocy decyzję o oddaleniu wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej i o zobowiązaniu do powrotu, lecz nie nadaje temu środkowi zaskarżenia skutku zawieszającego z mocy prawa, nawet jeśli zainteresowany powołuje się na poważne ryzyko naruszenia zasady non-refoulement.

         (1)  Dz.U. C 202 z 26.6.2017.


title: Sprawa T-238/17: Wyrok Sądu z dnia 25 września 2018 r. – Gugler / EUIPO – Gugler France (GUGLER) {Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy GUGLER – Wcześniejsza krajowa firma Gugler France – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd}

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/52

      Wyrok Sądu z dnia 25 września 2018 r. – Gugler / EUIPO – Gugler France (GUGLER)
      (Sprawa T-238/17) (1)

      ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy GUGLER - Wcześniejsza krajowa firma Gugler France - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd})
      (2018/C 408/66)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Alexander Gugler (Maxdorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M.C. Simon)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo P. Sipos, następnie A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Gugler France (Besançon, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Grolée)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 stycznia 2017 r. (sprawa R 1008/2016 1), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Gugler France a A. Guglerem,

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 31 stycznia 2017 r. (sprawa R 1008/2016 1).

                  2)

                  EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Alexandra Guglera.

                  3)

                  Gugler France pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 195 z 19.6.2017.


title: Sprawa C-172/17 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 13 września 2018 r. – ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias / Komisja Europejska [Odwołanie – Klauzule arbitrażowe – Umowa Pocemon zawarta w ramach siódmego programu ramowego w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) – Koszty kwalifikowalne – Decyzja Komisji Europejskiej – Obowiązek zwrotu wypłaconych kwot – Żądanie wzajemne]

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/18

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 13 września 2018 r. – ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias / Komisja Europejska
      (Sprawa C-172/17 P) (1)

      ([Odwołanie - Klauzule arbitrażowe - Umowa Pocemon zawarta w ramach siódmego programu ramowego w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013) - Koszty kwalifikowalne - Decyzja Komisji Europejskiej - Obowiązek zwrotu wypłaconych kwot - Żądanie wzajemne])
      (2018/C 408/21)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (przedstawiciel: S. Paliou, dikigoros)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i A. Kyratsou, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 168 z 29.5.2017.


title: Sprawa T-528/18: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2018 r. – XI / Komisja

text:
               12.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 408/55

      Skarga wniesiona w dniu 4 września 2018 r. – XI / Komisja
      (Sprawa T-528/18)
      (2018/C 408/72)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: XI (przedstawiciel: adwokat N. Lhoëst)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 25 maja 2018 r. oddalającej zażalenie skarżącej w zakresie w jakim zawiera ona dane medyczne;

                  —

                  zasądzenie od Komisji zadośćuczynienia szacowanego ex aequo et bono na 5 000 EUR tytułem naprawienia doznanej krzywdy;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postepowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zarzut naruszenia art. 8 Europejskiej konwencji praw człowieka oraz naruszenia obowiązku dobrej administracji i staranności, w zakresie w jakim decyzja oddalająca zażalenie strony skarżącej ujawniła dane medyczne, które w dodatku były oczywiście błędne.


title: Wyrok Trybunału z dnia 14 czerwca 2018 r. w sprawie E-11/17 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2011/61/UE)

text:
               15.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/6

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 14 czerwca 2018 r.
      w sprawie E-11/17
      Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii

         (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2011/61/UE)

      (2018/C 414/08)
      W sprawie E-11/17, Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w pkt 30, 31bb, 31d, 31eb i 31i załącznika IX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41/WE i 2009/65/WE oraz rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010), dostosowanego przez protokół 1 do Porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia tego aktu lub nie powiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o środkach przyjętych do wdrożenia tego aktu, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson, prezes, Per Christiansen i Bernd Hammermann (sędzia sprawozdawca), sędziowie, wydał w dniu 14 czerwca 2018 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
      Trybunał niniejszym:

                  1.

                  Orzeka, że Islandia, nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wykonania przywołanego aktu, uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w pkt 30, 31bb, 31d, 31eb i 31i załącznika IX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. w sprawie zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi i zmiany dyrektyw 2003/41/WE i 2009/65/WE oraz rozporządzeń (WE) nr 1060/2009 i (UE) nr 1095/2010), dostosowanego do Porozumienia przez protokół 1 do tego Porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia.

                  2.

                  Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa T-194/18: Postanowienie Sądu z dnia 4 września 2018 r. – Rewe-Beteiligungs-Holding International / EUIPO – Wessanen Benelux (BonNatura) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/77

      Postanowienie Sądu z dnia 4 września 2018 r. – Rewe-Beteiligungs-Holding International / EUIPO – Wessanen Benelux (BonNatura)
      (Sprawa T-194/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
      (2018/C 427/104)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Rewe-Beteiligungs-Holding International GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Brandstätter, M. Kinkeldey i J. Rosenhäger)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Sesma Merino i J. Ivanauskas, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Wessanen Benelux BV (Amsterdam, Niderlandy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 stycznia 2018 r. (sprawa R 949/2017-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Wessanen Benelux a Rewe-Beteiligungs-Holding International.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Rewe-Beteiligungs-Holding International GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 166 z 14.5.2018.


title: Sprawa C-537/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 17 sierpnia 2018 r. – YV

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 17 sierpnia 2018 r. – YV
      (Sprawa C-537/18)
      (2018/C 427/16)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: YV

         Uczestnik postępowania: Krajowa Rada Sądownictwa

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 47 Karty Praw Podstawowych w związku z art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku wniesienia do sądu ostatniej instancji Państwa Członkowskiego środka zaskarżenia opartego na zarzucie naruszenia zakazu dyskryminacji ze względu na wiek wobec sędziego tego sądu wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, sąd ten – w celu udzielenia ochrony uprawnieniom wynikającym z prawa unijnego przez zastosowanie środka tymczasowego przewidzianego w prawie krajowym – ma obowiązek odmówić zastosowania przepisów krajowych zastrzegających właściwość w sprawie, w której wniesiono środek zaskarżenia, dla komórki organizacyjnej tego sądu, która nie działa ze względu na niepowołanie orzekających w niej sędziów?

         (1)  Dz.U. L 303, s.16; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 05 Tom 004 P. 79 – 85


title: Wyrok Trybunału z dnia 14 lipca 2017 r. w sprawie E-9/16 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii (Rozporządzenie REACH (WE) nr 1907/2006 – Substancje chemiczne – Kwas perfluorooktanowy (PFOA) – Swobodny przepływ – Procedura wprowadzania ograniczeń – Podstawa prawna)

text:
               4.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 1/7

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 14 lipca 2017 r.
   w sprawie E-9/16
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii

      (Rozporządzenie REACH (WE) nr 1907/2006 – Substancje chemiczne – Kwas perfluorooktanowy (PFOA) – Swobodny przepływ – Procedura wprowadzania ograniczeń – Podstawa prawna)

   (2018/C 1/09)
   W sprawie E-9/16, Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii – WNIOSEK o stwierdzenie, że Norwegia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z aktu prawnego przywołanego w rozdziale XV pkt 12zc załącznika II do Porozumienia Europejskiego Obszaru Gospodarczego (rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH)), dostosowanego protokołem 1 do tego porozumienia, lub zobowiązaniom wynikającym z Porozumienia, utrzymując w mocy przepis krajowy, taki jak sekcja 2 pkt 32 norweskiego rozporządzenia w sprawie produktów, który zakazuje wytwarzania, przywozu, wywozu i sprzedaży produktów konsumenckich zawierających w określonym stężeniu kwas perfluorooktanowy. Trybunał, w składzie: Carl Baudenbacher (prezes i sędzia sprawozdawca), Per Christiansen oraz Ása Ólafsdóttir (sędzia (ad hoc)), wydał w dniu 14 lipca 2017 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Oddala skargę.

               2.

               Obciąża Urząd Nadzoru EFTA kosztami postępowania.


title: Wyrok Trybunału z dnia 20 lipca 2017 r. w sprawie E-11/16 – Mobil Betriebskrankenkasse przeciwko Tryg Forsikring, wspieranemu przez norweski Urząd ubezpieczycieli pojazdów mechanicznych (Trafikkforsikringsforeningen) (Artykuł 93 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Prawa instytucji odpowiedzialnych za świadczenie w stosunku do osób trzecich, ponoszących odpowiedzialność – Roszczenia posiadane bezpośrednio i na skutek wstąpienia w prawa)

text:
               4.1.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 1/8

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 20 lipca 2017 r.
   w sprawie E-11/16
   Mobil Betriebskrankenkasse przeciwko Tryg Forsikring, wspieranemu przez norweski Urząd ubezpieczycieli pojazdów mechanicznych (Trafikkforsikringsforeningen)

      (Artykuł 93 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Prawa instytucji odpowiedzialnych za świadczenie w stosunku do osób trzecich, ponoszących odpowiedzialność – Roszczenia posiadane bezpośrednio i na skutek wstąpienia w prawa)

   (2018/C 1/10)
   W sprawie E-11/16 Mobil Betriebskrankenkasse przeciwko Tryg Forsikring, wspieranemu przez norweski Urząd ubezpieczycieli pojazdów mechanicznych (Trafikkforsikringsforeningen) – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości złożony przez Sąd Rejonowy w Oslo (Oslo tingrett) dotyczący wykładni art. 85 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Benedikt Bogason (sędzia (ad hoc)), wydał w dniu 20 lipca 2017 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1.

               W przypadku gdy dana instytucja odpowiedzialna za świadczenie na podstawie stosowanego przez nią ustawodawstwa posiada roszczenie bezpośrednio lub na skutek wstąpienia w prawa wobec osoby trzeciej odpowiedzialnej za poniesioną szkodę w innym państwie EOG, art. 93 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 wymaga, aby inne państwa EOG uznały takie prawa, jak przewidziano w przepisach państwa EOG, którym ta instytucja podlega.

               2.

               Roszczenie posiadane bezpośrednio lub na skutek wstąpienia w prawa nie może jednak wychodzić poza roszczenia poszkodowanej osoby wobec osoby trzeciej odpowiedzialnej za szkodę zgodnie z przepisami prawa krajowego państwa EOG, w którym nastąpiła szkoda, w tym także obowiązującymi przepisami prawa prywatnego międzynarodowego.

               3.

               Niemniej jednak fakt, iż zgodnie z prawem państwa EOG, w którym nastąpiła szkoda, zapewniono niezbędne leczenie bez pociągania za sobą dodatkowych kosztów dla poszkodowanej osoby, nie wyklucza dochodzenia roszczeń przez instytucję odpowiedzialną za świadczenie wobec osób trzecich za poniesione koszty związane z przeprowadzeniem leczenia.


title: Sprawa T-423/14: Wyrok Sądu z dnia 1 lutego 2018 r. – Larko / Komisja (Pomoc państwa — Pomoc przyznana przez Grecję — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Pojęcie pomocy państwa — Korzyść — Kryterium prywatnego inwestora — Kwota pomocy do odzyskania — Obwieszczenie Komisji w sprawie pomocy państwa w formie gwarancji)

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/24

         Wyrok Sądu z dnia 1 lutego 2018 r. – Larko / Komisja
   (Sprawa T-423/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Pomoc przyznana przez Grecję - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie pomocy państwa - Korzyść - Kryterium prywatnego inwestora - Kwota pomocy do odzyskania - Obwieszczenie Komisji w sprawie pomocy państwa w formie gwarancji))
   (2018/C 104/31)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Larko Geniki Metalleftiki kai Metallourgiki AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci I. Dryllerakis, I. Soufleros, E. Triantafyllou, G. Psaroudakis, E. Rantos i N. Korogiannakis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouchagiar i É. Gippini Fournier, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie wniesione na podstawie art. 263 TFUE zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2014/539/UE z dnia 27 marca 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.34572 (2013/C) (ex 13/NN) przyznanej przez Grecję na rzecz Larko General Mining & Metallurgical Company SA (Dz.U. 2014, L 254, s. 24).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Larko Geniki Metalleftiki kai Metallourgiki AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 292 z 1.9.2014.


title: Sprawa T-216/15: Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2018 r. – Dôvera zdravotná poist’ovňa / Komisja (Pomoc państwa — Zakłady ubezpieczeń zdrowotnych — Podwyższenie kapitału, zwrot wierzytelności, subwencje i system wyrównania ryzyka — Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa — Pojęcie pomocy państwa — Pojęcie przedsiębiorstwa i działalności gospodarczej — Zasada solidarności — Kontrola państwa — Działalność o charakterze gospodarczym — Konkurencja w zakresie jakości — Obecność podmiotów gospodarczych realizujących cel zarobkowy — Poszukiwanie, wykorzystanie i podział zysków — Naruszenie prawa — Błąd w ocenie)

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/25

         Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2018 r. – Dôvera zdravotná poist’ovňa / Komisja
   (Sprawa T-216/15) (1)

   ((Pomoc państwa - Zakłady ubezpieczeń zdrowotnych - Podwyższenie kapitału, zwrot wierzytelności, subwencje i system wyrównania ryzyka - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa - Pojęcie pomocy państwa - Pojęcie przedsiębiorstwa i działalności gospodarczej - Zasada solidarności - Kontrola państwa - Działalność o charakterze gospodarczym - Konkurencja w zakresie jakości - Obecność podmiotów gospodarczych realizujących cel zarobkowy - Poszukiwanie, wykorzystanie i podział zysków - Naruszenie prawa - Błąd w ocenie))
   (2018/C 104/32)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Dôvera zdravotná poist’ovňa, a.s. (Bratysława, Słowacja) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer i A. Pliego Selie)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P.-J. Loewenthal i L. Armati, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Union zdravotná poist’ovňa, a.s. (Bratysława) (przedstawiciele: początkowo E. Pijnacker Hordijk i A. ter Haar, a następnie adwokat A. ter Haar)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Wniesione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/248 z dnia 15 października 2014 r. w sprawie środków SA.23008 (2013/C) (ex 2013/NN) wdrożonych przez Republikę Słowacką na rzecz Spoločná zdravotná poisťovňa, a. s. (SZP) i Všeobecná zdravotná poisťovňa, a. s. (VZP) (Dz.U. 2015, L 41, s. 25).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji (UE) 2015/248 z dnia 15 października 2014 r. w sprawie środków SA.23008 (2013/C) (ex 2013/NN) wdrożonych przez Republikę Słowacką na rzecz Spoločná zdravotná poisťovňa, a.s. (SZP) i Všeobecná zdravotná poisťovňa, a.s. (VZP).

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Dôvera zdravotná poist’ovňa, a.s et par Union zdravotná poist’ovňa a.s.

               3)

               Republika Słowacka pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2015.


title: Sprawa C-700/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 14 grudnia 2017 r. – Finanzamt Kyritz/Henning Peters

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 14 grudnia 2017 r. – Finanzamt Kyritz/Henning Peters
   (Sprawa C-700/17)
   (2018/C 104/19)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Finanzamt Kyritz

      Strona pozwana: Wolf-Henning Peters.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zwolnienie z opodatkowania świadczeń opieki medycznej lekarza specjalisty w zakresie chemii klinicznej i diagnostyki laboratoryjnej należy, w okolicznościach takich jak w niniejszym postępowaniu głównym, oceniać zgodnie z art. 132 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) lub zgodnie z art. 132 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej?

               2)

               Czy stosowanie art. 132 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – o ile przepis ten znajduje zastosowanie – wymaga stosunku zaufania między lekarzem a leczoną osobą?

      (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1


title: Sprawa C-720/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 28 grudnia 2017 r. – Mohammed Bilali

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 28 grudnia 2017 r. – Mohammed Bilali
   (Sprawa C-720/17)
   (2018/C 104/20)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca rewizję: Mohammed Bilali.

      Pozwany organ: Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepisy prawa Unii, a w szczególności art. 19 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. (1). (dyrektywy kwalifikacyjnej) stoją na przeszkodzie przepisowi krajowemu państwa członkowskiego dotyczącemu możliwości cofnięcia statusu osoby uprawnionej do ochrony uzupełniającej, zgodnie z którym to przepisem o cofnięciu statusu osoby uprawnionej do ochrony uzupełniającej można postanowić, w sytuacji gdy nie zmieniły się same okoliczności faktyczne istotne dla nadania tego statusu, lecz nastąpiła jedynie zmiana w stanie wiedzy organu w tym względzie, przy czym ani zniekształcenie, ani pominięcie faktów przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca nie było decydujące dla nadania statusu ochrony uzupełniającej?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony; Dz.U. 2011, L 337, s. 9.


title: Sprawa C-730/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance francophone de Bruxelles (Belgia) w dniu 28 grudnia 2017 r. – Edward Reich, Debora Lieber, Ella Reich, Ezra Bernard Reich / Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance francophone de Bruxelles (Belgia) w dniu 28 grudnia 2017 r. – Edward Reich, Debora Lieber, Ella Reich, Ezra Bernard Reich / Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV
   (Sprawa C-730/17)
   (2018/C 104/22)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de première instance francophone de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Edward Reich, Debora Lieber, Ella Reich, Ezra Bernard Reich

      Strona pozwana: Koninklijke Luchtvaart Maatschappij NV

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 3, 5, 6 i 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 261/2004”) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy obsługujący wspólnotowy przewoźnik lotniczy w rozumieniu tego rozporządzenia nr 261/2004 zawiera z konsumentami umowę przewozu lotniczego pasażerów, który obejmuje przejazd pociągiem z dworca kolejowego znajdującego się na terytorium państwa członkowskiego, na którym mają miejsce zamieszkania wspomniani konsumenci, na lotnisko znajdujące się na terytorium innego państwa członkowskiego, z którego konsumenci odlecą do miejsca docelowego, to jest na lotnisko znajdujące się na terytorium państwa trzeciego, gdy wspomniani konsumenci nie wchodzą w żaden związek prawny z przedsiębiorstwem realizującym przejazd koleją, lecz wyraźnie to przewoźnik lotniczy zawarł umowy z tym przedsiębiorstwem, i gdy objęty umową przejazd pociągiem znacznie się opóźnił, co spowodowało, że konsumenci nie zdążyli na swój lot z tego lotniska znajdującego się na terytorium innego państwa członkowskiego, to mogą oni powoływać się na prawa przysługujące im na podstawie rozporządzenia nr 261/2004 i żądać rekompensaty zgodnie z art. 5,6 i 7 rozporządzenia nr 261/2004?

      (1)  Dz.U. L 46, s. 1


title: Sprawa T-793/16: Wyrok Sądu z dnia z dnia 7 lutego 2018 r. – Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret / EUIPO – Zaharieva (Pudełko do prezentacji rożków) [Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający pudełko do prezentacji rożków — Wcześniejsza rejestracja międzynarodowa wskazująca Bułgarię — Podstawy unieważnienia — Użycie w późniejszym wzorze oznaczenia odróżniającego, którego właścicielowi przysługuje prawo do zakazania używania — Artykuł 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 62 rozporządzenia nr 6/2002 — Obowiązek staranności — Artykuł 63 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002]

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/35

         Wyrok Sądu z dnia z dnia 7 lutego 2018 r. – Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret / EUIPO – Zaharieva (Pudełko do prezentacji rożków)
   (Sprawa T-793/16) (1)

   ([Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający pudełko do prezentacji rożków - Wcześniejsza rejestracja międzynarodowa wskazująca Bułgarię - Podstawy unieważnienia - Użycie w późniejszym wzorze oznaczenia odróżniającego, którego właścicielowi przysługuje prawo do zakazania używania - Artykuł 25 ust. 1 lit. e) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 62 rozporządzenia nr 6/2002 - Obowiązek staranności - Artykuł 63 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002])
   (2018/C 104/46)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret AŞ (Şehitkamil Gaziantep, Turcja) (przedstawiciel: adwokat T. Tsenova)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Ivanauskas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Elka Zaharieva (Płowdiw, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat A. Kostov)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 września 2016 r. (sprawa R 1143/2015-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret a E. Zaharievą.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 12 września 2016 r. (sprawa R 1143/2015-3).

               2)

               Wniosek o unieważnienie prawa do wzoru zarejestrowanego pod numerem 002343244–0002 zostaje uwzględniony.

               3)

               EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret w postępowaniu przed Sądem i przed Izbą Odwoławczą.

               4)

               Elka Zaharieva pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 22 z 23.1.2017.


title: Sprawa T-611/15: Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2018 r. – Edeka-Handelsgesellschaft Hessenring / Komisja (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Spis treści akt Komisji dotyczących postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE — Odmowa dostępu — Obowiązek uzasadnienia — Obowiązek poinformowania o środkach odwoławczych — Wyjątek dotyczący ochrony celów czynności dochodzenia — Ogólne domniemanie poufności)

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/29

         Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2018 r. – Edeka-Handelsgesellschaft Hessenring / Komisja
   (Sprawa T-611/15) (1)

   ((Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Spis treści akt Komisji dotyczących postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE - Odmowa dostępu - Obowiązek uzasadnienia - Obowiązek poinformowania o środkach odwoławczych - Wyjątek dotyczący ochrony celów czynności dochodzenia - Ogólne domniemanie poufności))
   (2018/C 104/37)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Edeka-Handelsgesellschaft Hessenring mbH (Melsungen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci E. Wagner i H. Hoffmeyer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Clotuche-Duvieusart, L. Wildpanner i A. Buchet, a następnie F. Clotuche-Duvieusart, A. Buchet i F. Erlbacher, a wreszcie F. Clotuche-Duvieusart i A. Buchet, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 3 września 2015 r. odmawiającej udzielenia skarżącej dostępu do jawnej wersji decyzji Komisji z dnia 4 grudnia 2013 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG [sprawa AT.39914 – Euro Interest Rate Derivatives (EIRD) – Postępowanie ugodowe], jak również do spisu treści administracyjnych akt tego postępowania, oraz po drugie, wniosek na podstawie art. 265 TFUE o stwierdzenie, że Komisja bezprawnie zaniechała sporządzenia jawnej wersji decyzji C(2013) 8512 final i spisu treści dotyczącego tego postępowania.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Edeka-Handelsgesellschaft Hessenring mbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.


title: Sprawa T-851/16: Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2018 r. – Access Info Europe/Komisja [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Oświadczenia UE-Turcja z dnia 8 i 18 marca 2016 r. — Wdrożenie przez Unię Europejską lub państwa członkowskie przewidzianych środków — Dokumenty sporządzone lub otrzymane przez służbę prawną instytucji — Opinie prawne — Analizy dotyczące zgodności z prawem środków przewidzianych w ramach realizacji oświadczenia UE-Turcja z dnia 8 marca 2016 r. — Odmowa dostępu — Artykuł 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1049/2001 — Wyjątek dotyczący ochrony interesu publicznego w dziedzinie stosunków międzynarodowych — Artykuł 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia nr 1049/2001 — Wyjątek dotyczący ochrony postępowań sądowych — Wyjątek dotyczący ochrony opinii prawnych]

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/38

         Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2018 r. – Access Info Europe/Komisja
   (Sprawa T-851/16) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Oświadczenia UE-Turcja z dnia 8 i 18 marca 2016 r. - Wdrożenie przez Unię Europejską lub państwa członkowskie przewidzianych środków - Dokumenty sporządzone lub otrzymane przez służbę prawną instytucji - Opinie prawne - Analizy dotyczące zgodności z prawem środków przewidzianych w ramach realizacji oświadczenia UE-Turcja z dnia 8 marca 2016 r. - Odmowa dostępu - Artykuł 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1049/2001 - Wyjątek dotyczący ochrony interesu publicznego w dziedzinie stosunków międzynarodowych - Artykuł 4 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia nr 1049/2001 - Wyjątek dotyczący ochrony postępowań sądowych - Wyjątek dotyczący ochrony opinii prawnych])
   (2018/C 104/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Access Info Europe (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer, E. Raedts i J. Wolfhagen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Buchet i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie na podstawie art. 263 TFUE zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2016) 6029 final z dnia 19 września 2016 r. potwierdzającej odmowę udzielania przez Komisję skarżącej dostępu do dokumentów służby prawnej tej instytucji dotyczących jakoby zgodności z prawem środków przyjętych przez Unię Europejską i jej państwa członkowskie w celu wdrożenia działań opisanych w oświadczeniu szefów państw lub rządów Unii z dnia 8 marca 2016 r., wydanym w następstwie ich spotkania z premierem Turcji z dnia 7 marca 2016 r.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej C(2016) 6029 final z dnia 19 września 2016 r. w zakresie, w jakim odmówiono w niej udzielenia Access Info Europe częściowego dostępu do pierwszego zdania części zatytułowanej „Legal framework” dokumentu Komisji opatrzonego sygnaturą Ares(2016) 2453347 oraz do pierwszego zdania punktu I lit. a), zatytułowanego „EU Legal Framework”, załącznika 1 do dokumentu Komisji opatrzonego sygnaturą Ares(2016) 2453181.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 53 z 20.2.2017.


title: Sprawa T-718/15: Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2018 r. – PTC Therapeutics International / EMA [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) n° 1049/2001 — Znajdujący się w posiadaniu EMA dokument przedstawiony w związku z wnioskiem o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Translarna — Decyzja o udzieleniu osobie trzeciej dostępu do dokumentu — Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych — Brak ogólnego domniemania poufności]

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/30

         Wyrok Sądu z dnia 5 lutego 2018 r. – PTC Therapeutics International / EMA
   (Sprawa T-718/15) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) no 1049/2001 - Znajdujący się w posiadaniu EMA dokument przedstawiony w związku z wnioskiem o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Translarna - Decyzja o udzieleniu osobie trzeciej dostępu do dokumentu - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych - Brak ogólnego domniemania poufności])
   (2018/C 104/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: PTC Therapeutics International Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: początkowo C. Thomas, barrister, G. Castle, B. Kelly, H. Billson, solicitors, i M. Demetriou, QC, następnie, C. Thomas, M. Demetriou, G. Castle i B. Kelly)

      Strona przeciwna: Europejskia Agencja Leków (EMA) (przedstawiciele: T. Jabłoński, A. Spina, S. Marino, A. Rusanov i N. Rampal Olmedo, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony skarżącej: European Confederation of Pharmaceutical Entrepreneurs (Eucope) (przedstawiciele: D. Scannell, barrister i S. Cowlishaw, solicitor)

      Przedmiot

   Żądanie, na podstawie art. 263 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji Europejskiej Agencji Leków EMA/722323/2015 z dnia 25 listopada 2015 r. udzielającej osobie trzeciej, na mocy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43), dostępu do dokumentu zawierającego informacje przedstawione w związku z wnioskiem o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu produktu leczniczego Translarna.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               PTC Therapeutics International Ltd pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Europejską Agencję Leków (EMA), w tym koszty postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

               3)

               European Confederation of Pharmaceutical Entrepreneurs (Eucope) pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Sprawa T-36/18: Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2018 r. – Asahi Intecc / EUIPO – Celesio (Celeson)

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/48

         Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2018 r. – Asahi Intecc / EUIPO – Celesio (Celeson)
   (Sprawa T-36/18)
   (2018/C 104/61)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Asahi Intecc Co. Ltd (Nagoya, Japonia) (przedstawiciel: T. Schmidpeter, lawyer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Celesio AG (Stuttgart, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską w odniesieniu do znaku towarowego „Celeson” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 254 798

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 listopada 2017 r. w sprawie R 1004/2017-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               oddalenie sprzeciwu nr B 2 644 816 wniesionego przez McKesson Europe AG (dawniej Celesion AG) wobec międzynarodowej rejestracji wskazującej Unię Europejską w odniesieniu do słownego znaku towarowego Celeson zgłoszonego przez skarżącego;

               —

               obciążenie EUIPO jego własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżącego w toku postępowania przed Trybunałem;

               —

               obciążenie EUIPO i McKesson Europe AG (dawniej Celesion AG) po połowie kosztami poniesionymi obowiązkowo przez skarżącego w toku postępowania przed izba odwoławczą EUIPO.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa T-102/17: Wyrok Sądu z dnia 1 lutego 2018 r. – Cantina e oleificio sociale di San Marzano / EUIPO – Miguel Torres (SANTORO) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Graficzny unijny znak towarowy SANTORO — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy SANGRE DE TORO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/39

         Wyrok Sądu z dnia 1 lutego 2018 r. – Cantina e oleificio sociale di San Marzano / EUIPO – Miguel Torres (SANTORO)
   (Sprawa T-102/17) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Graficzny unijny znak towarowy SANTORO - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy SANGRE DE TORO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 104/51)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cantina e oleificio sociale di San Marzano (San Marzano di San Giuseppe, Włochy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci F. Jacobacci I E. Truffo, następnie adwokat I. Carli)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: P. Sipos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Miguel Torres, SA (Vilafranca del Penedés, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Güell Serra)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 grudnia 2016 r. (sprawa R 2018/2015-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Miguel Torres a Cantina e oleificio sociale di San Marzano.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Cantina e oleificio sociale di San Marzano zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 121 z 18.4.2017.


title: Sprawa T-55/18: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2018 r. – NGV / EUIPO (LIEBLINGSWEIN)

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/52

         Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2018 r. – NGV / EUIPO (LIEBLINGSWEIN)
   (Sprawa T-55/18)
   (2018/C 104/66)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: NGV GmbH (Wildeshausen, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwälte O. Spieker, A. Schönfleisch i M. Alber)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „LIEBLINGSWEIN” – zgłoszenie nr 15 326 515

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 listopada 2018 r. w sprawie R 291/2017-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b), c) i g) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa T-845/16: Postanowienie Sądu z dnia 23 stycznia 2018 r. – QG/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Pomoc przyznana przez władze hiszpańskie na rzecz niektórych zawodowych klubów piłkarskich — Preferencyjna stawka opodatkowania stosowana w ramach podatku dochodowego od osób prawnych — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Brak interesu prawnego — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/41

         Postanowienie Sądu z dnia 23 stycznia 2018 r. – QG/Komisja
   (Sprawa T-845/16) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Pomoc przyznana przez władze hiszpańskie na rzecz niektórych zawodowych klubów piłkarskich - Preferencyjna stawka opodatkowania stosowana w ramach podatku dochodowego od osób prawnych - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Brak interesu prawnego - Oczywista niedopuszczalność))
   (2018/C 104/53)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: QG (przedstawiciele: L. Ruiz Ezquerra, R. Oncina Borrego, I. Sobrepera Millet i A. Hernández Pardo, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Luengo, B. Stromsky i P. Němečková, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2016) 4046 final z dnia 4 lipca 2016 r w sprawie pomocy państwa SA.29769 (2013/C) (ex 2013/NN) wdrożonej przez Hiszpanię na rzecz niektórych klubów sportowych.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o umorzenie postępowania zostaje oddalony.

               2)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               3)

               Postępowanie w przedmiocie wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta złożonych przez Królestwo Hiszpanii i Fútbol Club Barcelona zostaje umorzone.

               4)

               QG zostaje obciążony kosztami postępowania.

               5)

               QG, Komisja Europejska, Królestwo Hiszpanii oraz Fútbol Club Barcelona pokrywają własne koszty związane z wnioskami o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 53 z 20.2.2017.


title: Sprawa C-634/16 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 stycznia 2018 r. – Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) / European Food SA, Société des produits Nestlé SA (Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny znak towarowy FITNESS — Oddalenie wniosku o unieważnienie)

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/10

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 stycznia 2018 r. – Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) / European Food SA, Société des produits Nestlé SA
   (Sprawa C-634/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny znak towarowy FITNESS - Oddalenie wniosku o unieważnienie))
   (2018/C 104/11)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: M Rajh, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: European Food SA (przedstawiciel: adwokat I. Speciac), Société des produits Nestlé SA (przedstawiciele: A. Jaeger-Lenz, S. Cobet-Nüse, A. Lambrecht, Rechtsanwälte)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w części oddalone.

               2)

               Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 86 z 20.3.2017.


title: Sprawa C-352/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 9 czerwca 2017 r. – Petra Dziatkowiak, Thomas Erich Heinz Dziatkowiak/TUIfly GmbH

text:
               19.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 9 czerwca 2017 r. – Petra Dziatkowiak, Thomas Erich Heinz Dziatkowiak/TUIfly GmbH
   (Sprawa C-352/17)
   (2018/C 104/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Petra Dziatkowiak, Thomas Erich Heinz Dziatkowiak

      Strona pozwana: TUIfly GmbH
   Postanowieniem Trybunału z dnia 24 listopada 2017 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.