title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 października 2010 r. # Gudrun Schwemmer przeciwko Agentur für Arbeit Villingen-Schwenningen - Familienkasse. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Bundesfinanzhof - Niemcy. # Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i 574/72 - Świadczenia rodzinne - Reguły zapobiegające kumulacji - Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71- Artykuł 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 574/72 - Dzieci zamieszkujące w państwie członkowskim ze swoją matką, spełniającą przesłanki do pobierania tam świadczeń rodzinnych, których zatrudniony w Szwajcarii ojciec, spełniający a priori przesłanki do otrzymywania tam świadczeń rodzinnych tego samego rodzaju na podstawie prawa szwajcarskiego, nie złożył wniosku o przyznanie świadczeń. # Sprawa C-16/09.

text:
      Sprawa C‑16/09
      Gudrun Schwemmer
      przeciwko
      Agentur für Arbeit Villingen-Schwenningen - Familienkasse
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof)
      Zabezpieczenie społeczne – Rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i 574/72 – Świadczenia rodzinne – Reguły zapobiegające kumulacji – Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71 – Artykuł 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 574/72 – Dzieci zamieszkujące w państwie członkowskim ze swoją matką, spełniającą przesłanki do pobierania tam świadczeń rodzinnych,
         których zatrudniony w Szwajcarii ojciec, spełniający a priori przesłanki do otrzymywania tam świadczeń rodzinnych tego samego
         rodzaju na podstawie prawa szwajcarskiego, nie złożył wniosku o przyznanie świadczeń

      Streszczenie wyroku
      Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących – Świadczenia rodzinne – Wspólnotowe reguły zapobiegające kumulacji
      (rozporządzenia Rady: nr 1408/71, art. 73, 76; nr 574/72, art. 10)
      Wykładni art. 76 rozporządzenia nr 1408/71 oraz art. 10 rozporządzenia nr 574/72, w ich brzmieniu zmienionym i uaktualnionym
         rozporządzeniem nr 118/97 zmienionym rozporządzeniem nr 647/2005, należy dokonywać w ten sposób, że prawo, które nie jest
         uzależnione od warunków ubezpieczenia, zatrudnienia czy prowadzenia działalności na własny rachunek, do świadczeń, należnych
         na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego, w którym zamieszkuje rodzic z dziećmi, na rzecz których świadczenia te
         są przyznawane, nie może być częściowo zawieszone w sytuacji, w której były małżonek, będący drugim rodzicem tych dzieci byłby
         zasadniczo uprawniony do świadczeń rodzinnych na podstawie ustawodawstwa państwa, w którym jest zatrudniony, na podstawie
         wyłącznie prawa krajowego tego państwa lub na podstawie art. 73 owego rozporządzenia nr 1408/71, lecz faktycznie nie pobiera
         tych świadczeń ze względu na to, że nie złożył w tym celu odpowiedniego wniosku.

      W istocie aby móc uznać świadczenia za należne na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego, prawo tego państwa powinno
         uznać uprawnienie do wypłaty świadczeń na rzecz członka rodziny, który pracuje w tym państwie. Konieczne jest tym samym, by
         zainteresowana osoba spełniła wszystkie warunki, zarówno formalne, jak i materialne, wymagane przez prawo krajowe tego państwa,
         aby móc korzystać z tego prawa, wśród których może znajdować się, w odpowiednim przypadku, warunek uprzedniego złożenia wniosku
         celem wypłaty takich świadczeń.

      (por. pkt 53, 59; sentencja)
WYROK TRYBUNAŁU (druga izba)
      z dnia 14 października 2010 r.(*)

      Zabezpieczenie społeczne – Rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 i 574/72 – Świadczenia rodzinne – Reguły zapobiegające kumulacji – Artykuł 76 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71 – Artykuł 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 574/72 – Dzieci zamieszkujące w państwie członkowskim ze swoją matką, spełniającą przesłanki do pobierania tam świadczeń rodzinnych,
         których zatrudniony w Szwajcarii ojciec, spełniający a priori przesłanki do otrzymywania tam świadczeń rodzinnych tego samego
         rodzaju na podstawie prawa szwajcarskiego, nie złożył wniosku o przyznanie świadczeń

      W sprawie C‑16/09
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesfinanzhof
         (Niemcy) postanowieniem z dnia 30 października 2008 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 15 stycznia 2009 r., w postępowaniu:

      Gudrun Schwemmer
      przeciwko
      Agentur für Arbeit Villingen‑Schwenningen – Familienkasse,
      TRYBUNAŁ (druga izba),
      w składzie: J.N. Cunha Rodrigues, prezes izby, A. Arabadjiev, A. Rosas, A. Ó Caoimh (sprawozdawca) i P. Lindh, sędziowie,
      rzecznik generalny: J. Mazák,
      sekretarz: K. Malacek, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 10 lutego 2010 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu G. Schwemmer przez R. Romeyka, Rechtsanwalt,
      –        w imieniu rządu niemieckiego przez J. Möllera oraz C. Blaschkego, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu rządu litewskiego przez E. Matulionytė, działającą w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu rządu austriackiego przez E. Riedla, działającego w charakterze pełnomocnika,
      –        w imieniu Komisji Europejskiej przez V. Kreuschitza, działającego w charakterze pełnomocnika,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 15 kwietnia 2010 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 76 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia
         14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność
         na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie oraz art. 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72
         z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia nr 1408/71, w ich brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem
         Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. 1997, L 28, s. 1), zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 647/2005 Parlamentu
         Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r. (Dz.U. L 117, s. 1) (zwanych dalej, odpowiednio, „rozporządzeniem nr 1408/71”
         i „rozporządzeniem nr 574/72”).

      2        Wniosek ten został przedstawiony w ramach postępowania rewizyjnego pomiędzy G. Schwemmer a Agentur für Arbeit Villingen‑Schwenningen
         – Familienkasse (agencją pracy w Villingen‑Schwenningen – kasą świadczeń rodzinnych, zwaną dalej „Familienkasse”) w przedmiocie
         odmowy wypłacenia G. Schwemmer świadczeń rodzinnych w pełnej wysokości w Niemczech od stycznia 2006 r.

       Ramy prawne
       Umowa z 1999 r.
      3        Umowa pomiędzy Wspólnotą Europejską i państwami członkowskimi z jednej strony a Konfederacją Szwajcarską z drugiej strony
         w sprawie swobodnego przepływu osób, podpisana w Luksemburgu w dniu 21 czerwca 1999 r. (Dz.U. 2002, L 114, s. 6, zwana dalej
         „umową z 1999 r.”), przewiduje w art. 8 koordynację systemów zabezpieczenia społecznego.

      4        Załącznik II do tej umowy, zatytułowany „Koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego” stanowi w art. 1:

      „1.      Umawiające się strony postanawiają stosować w stosunkach między sobą, w obszarze koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego,
         akty prawa wspólnotowego, do których czyni się odesłanie, obowiązujące w dniu podpisania umowy [w 1999 r.] i zmienione postanowieniami
         sekcji A niniejszego załącznika lub aktami z nim równoważnymi.

      2.      Pojęcie »państwo(‑a) członkowskie« znajdujące się w aktach prawnych, do których odsyła sekcja A niniejszego załącznika dotyczy,
         poza państwami objętymi przedmiotowymi aktami prawa wspólnotowego, Szwajcarii.”

      5        Sekcja A pkt 1 i 2 załącznika II do umowy z 1999 r. odsyła, odpowiednio, do rozporządzeń nr 1408/71 i 574/72, uaktualnionych
         aktami wymienionymi w tych punktach, wśród których jako ostatnie wskazano rozporządzenie Rady (WE) nr 307/1999 z dnia 8 lutego
         1999 r., zmieniające rozporządzenie nr 1408/71 i rozporządzenie nr 574/72, celem objęcia zakresem ich stosowania studentów
         (Dz.U. L 38, s. 1).

       Rozporządzenie nr 1408/71
      6        Artykuł 1 rozporządzenia nr 1408/71 przewiduje, że do celów stosowania tego rozporządzenia:

      „a)       określenia »pracownik najemny« i »osoba prowadząca działalność na własny rachunek« oznaczają odpowiednio każdą osobę:
      i)       […] ubezpieczon[ą] w ramach ubezpieczenia obowiązkowego lub fakultatywnego kontynuowanego w odniesieniu do jednego lub więcej
         ryzyk w ramach działów systemu zabezpieczenia społecznego dla pracowników najemnych lub osób prowadzących działalność na własny
         rachunek lub w ramach specjalnego systemu dla urzędników służby cywilnej;

      ii)      która jest ubezpieczona obowiązkowo na wypadek jednego lub kilku ryzyk, odpowiadających działom systemu, do których stosuje
         się niniejsze rozporządzenie, w ramach systemu zabezpieczenia społecznego dla wszystkich mieszkańców albo do ogółu ludności
         czynnej zawodowo, jeżeli ta osoba:

      –        może być określona jako pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek ze względu na sposób zarządzania
         albo finansowania tego systemu

      lub
      –        nie spełniając tych kryteriów, jest ubezpieczona z tytułu ubezpieczenia obowiązkowego lub fakultatywnego kontynuowanego na
         wypadek innych ryzyk, określonych w załączniku I, w ramach systemu dla pracowników najemnych i osób prowadzących działalność
         na własny rachunek lub w ramach systemu określonego w [pkt] iii) lub, w przypadku takiego systemu w danym państwie członkowskim,
         jeżeli osoba ta spełnia kryteria definicji podanej w załączniku I;

      […]
      iv)      która jest ubezpieczona dobrowolnie na wypadek jednego lub kilku ryzyk odpowiadających działom, do których stosuje się niniejsze
         rozporządzenie, w ramach systemu zabezpieczenia społecznego państwa członkowskiego, dla pracowników najemnych i osób prowadzących
         działalność na własny rachunek lub wszystkich mieszkańców albo niektórych grup mieszkańców:

      –        jeżeli osoba ta jest zatrudniona lub prowadzi działalność na własny rachunek
      lub
      –        jeśli osoba ta była uprzednio obowiązkowo ubezpieczona na wypadek tego samego ryzyka w ramach systemu dla pracowników najemnych
         lub osób prowadzących działalność na własny rachunek w tym samym państwie członkowskim;

      […]
      f)      i)      określenie »członek rodziny« oznacza każdą osobę określoną lub uznaną za członka rodziny lub określoną jako członek gospodarstwa
         domowego przez ustawodawstwo, na mocy którego udzielane są świadczenia […]; jednakże, jeżeli to ustawodawstwo uznaje za członka
         rodziny lub członka gospodarstwa domowego jedynie osoby wspólnie zamieszkujące i gospodarujące z pracownik[iem] najemny[m]
         lub osobą prowadzącą działalność na własny rachunek, lub student[em], warunek ten uważa się za ukończony, jeżeli osoba, o której
         mowa, pozostaje głównie na utrzymaniu tej osoby. […];

      […]
      […]
      o)      określenie »instytucja właściwa« oznacza:
      i)       instytucję, w której zainteresowany jest ubezpieczony w chwili składania wniosku o świadczenie;
      lub
      ii)      instytucję, od której zainteresowany ma prawo uzyskać świadczenie lub miałby prawo uzyskać świadczenie, gdyby on sam lub członkowie
         jego rodziny zamieszkiwali [na] terytorium państwa członkowskiego, w którym znajduje się ta instytucja;

            […]
      […]
      q)      określenie »państwo właściwe« oznacza państwo członkowskie, na którego terytorium znajduje się instytucja właściwa;
      […]
      u)      i)     określenie »świadczenia rodzinne« oznacza wszelkie świadczenia rzeczowe lub pieniężne, wyrównujące koszty utrzymania rodziny
         zgodnie z ustawodawstwem, określonym w art. 4 ust. 1 lit. h) […]

      ii)      określenie »zasiłki rodzinne« oznacza okresowe świadczenia pieniężne przyznawane wyłącznie w zależności od liczby oraz, w danym
         przypadku, od wieku członków rodziny;

      […]”.
      7        Artykuł 2 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71 stanowi:

      „Niniejsze rozporządzenie stosuje się do pracowników najemnych lub do osób prowadzących działalność na własny rachunek, lub
         do studentów, którzy podlegają lub podlegali ustawodawstwu jednego lub kilku państw członkowskich i są obywatelami jednego
         z państw członkowskich lub są bezpaństwowcami lub uchodźcami, zamieszkałymi na terytorium jednego z państw członkowskich,
         jak i do członków ich rodzin i do osób pozostałych przy życiu”.

      8        Zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. h) rozporządzenia nr1408/71 rozporządzenie to stosuje się do „wszystkich ustawodawstw odnoszących
         się do działów zabezpieczenia społecznego, które dotyczą […] świadczeń rodzinnych”.

      9        Na podstawie art. 12 ust. 1 tego rozporządzenia nie można przyznać ani zachować prawa do kilku świadczeń tego samego rodzaju
         za ten sam okres ubezpieczenia obowiązkowego.

      10      Zgodnie z art. 13 tego rozporządzenia, znajdującym się w jego tytule II i opatrzonym nagłówkiem „Zasady ogólne”:

      „1.      […] osoby, do których stosuje się niniejsze rozporządzenie, podlegają ustawodawstwu tylko jednego państwa członkowskiego.
         Ustawodawstwo określa się zgodnie z przepisami niniejszego tytułu.

      2.      […]
      a)      pracownik najemny zatrudniony na terytorium jednego państwa członkowskiego podlega ustawodawstwu tego państwa, nawet jeżeli
         zamieszkuje na terytorium innego państwa członkowskiego […]

      […]”.
      11      Artykuł 73 w ramach rozdziału 7 tytuł III rozporządzenia nr 1408/71, zatytułowany „Pracownicy najemni lub osoby prowadzące
         działalność na własny rachunek, których członkowie rodziny zamieszkują w państwie członkowskim innym niż państwo właściwe”,
         stanowi:

      „Pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek podlegający ustawodawstwu państwa członkowskiego są
         uprawnieni, w odniesieniu do członków swojej rodziny, którzy zamieszkują terytorium innego państwa członkowskiego, do świadczeń
         rodzinnych przewidzianych przez ustawodawstwo pierwszego państwa, tak jakby zamieszkiwali oni terytorium tego państwa, z zastrzeżeniem
         przepisów załącznika VI”.

      12      Artykuł 76 rozporządzenia nr 1408/71, zawarty również w rozdziale 7, zatytułowany „Zasady pierwszeństwa w przypadku zbiegu
         praw do świadczeń rodzinnych zgodnie z ustawodawstwem państwa właściwego i zgodnie z ustawodawstwem państwa członkowskiego
         miejsca zamieszkania członków rodziny”, przewiduje:

      „1.      W przypadku gdy w tym samym okresie, dla tego samego członka rodziny i z tytułu wykonywania działalności zawodowej, świadczenia
         rodzinne są przewidziane w ustawodawstwie państwa członkowskiego, na którego terytorium zamieszkują członkowie rodziny, prawo
         do świadczeń rodzinnych, należnych zgodnie z ustawodawstwem innego państwa członkowskiego, w danym wypadku na podstawie art. 73
         lub 74, jest zawieszane do wysokości przewidzianej w ustawodawstwie pierwszego państwa członkowskiego.

      2.      Jeżeli wniosek o świadczenia nie jest [nie został] złożony w państwie członkowskim, na którego terytorium zamieszkują członkowie
         rodziny, instytucja właściwa innego państwa członkowskiego może stosować przepisy ust. 1 tak, jakby świadczenia były przyznane
         w pierwszym państwie członkowskim”.

      13      Sekcja I załącznika I do rozporządzenia nr 1408/71, zatytułowana „Pracownicy najemni lub osoby prowadzące działalność na własny
         rachunek [art. 1 lit. a) ppkt (ii) i (iii) rozporządzenia]”, stanowi:

      „[…]
      D.      Niemcy
      Jeżeli instytucją właściwą w sprawie przyznania świadczeń rodzinnych, zgodnie z tytułem III rozdział 7 rozporządzenia, jest
         instytucja niemiecka, to w rozumieniu art. 1 lit. a) ii) rozporządzenia:

      a)      »pracownik najemny« oznacza osobę ubezpieczoną z tytułu ubezpieczenia obowiązkowego na wypadek bezrobocia lub osobę, która,
         w następstwie tego ubezpieczenia, otrzymuje świadczenia pieniężne z tytułu ubezpieczenia na wypadek choroby lub porównywalne
         świadczenia lub urzędnik[a] służby cywilnej [, który] otrzymuje uposażenie wynikające z jego statusu służbowego urzędnika
         służby cywilnej, co najmniej w takiej wysokości, która w przypadku pracownika najemnego zobowiązywałaby do obowiązkowego ubezpieczenia
         na wypadek bezrobocia;

      b)      »osoba prowadząca działalność na własny rachunek« oznacza osobę, która prowadzi działalność na własny rachunek i która jest
         zobowiązana:

      –        ubezpieczyć się lub opłacać składki na ubezpieczenie emerytalne w systemie dla osób prowadzących działalność na własny rachunek
      lub
      –        ubezpieczyć się w ramach obowiązkowego ubezpieczenia emerytalnego.
      […]”.
       Rozporządzenie nr 574/72
      14      Artykuł 10 rozporządzenia nr 574/72, zatytułowany „Zasady stosowane wobec pracowników najemnych i osób prowadzących działalność
         na własny rachunek w przypadku kumulacji [zbiegu] praw do świadczeń lub zasiłków rodzinnych”, stanowi:

      „1.      a)     Prawo do świadczeń lub zasiłków rodzinnych, należnych zgodnie z ustawodawstwem państwa członkowskiego, w którym nabycie prawa
         do świadczeń lub zasiłków nie jest uzależnione od warunku ubezpieczenia, zatrudnienia lub prowadzenia działalności na własny
         rachunek, jest zawieszone, jeżeli w tym samym okresie i dla tego samego członka rodziny świadczenia przyznane [należne] są
         tylko zgodnie z krajowym ustawodawstwem innego państwa członkowskiego lub [albo] w zastosowaniu art. 73, 74, 77 lub 78 rozporządzenia,
         do wysokości kwoty tych świadczeń.

      b)      Jednakże jeżeli praca lub działalność zawodowa wykonywana jest na terytorium pierwszego państwa członkowskiego:
      i)      w przypadku świadczeń należnych zgodnie z krajowym ustawodawstwem innego państwa członkowskiego albo zgodnie z art. 73 lub 74
         rozporządzenia, osobie uprawnionej do zasiłku rodzinnego lub osobie pobierającej te świadczenia, prawo do świadczeń rodzinnych,
         należne tylko zgodnie z krajowym ustawodawstwem innego państwa członkowskiego albo zgodnie z tymi artykułami, jest zawieszone
         do wysokości kwoty świadczeń rodzinnych, przewidzianych w ustawodawstwie państwa członkowskiego, na którego terytorium zamieszkuje
         członek rodziny. Koszt świadczeń przyznawanych przez państwo członkowskie, na którego terytorium zamieszkuje członek rodziny,
         ponosi to państwo członkowskie;

            […]”.
       Prawo niemieckie
      15      Paragraf 62 Einkommensteuergesetz (ustawy o podatku dochodowym, zwanej dalej „EStG”) stanowi, że prawo do „świadczenia na
         dzieci” („Kindergeld”) w rozumieniu § 63 tej ustawy przysługuje każdemu, kto posiada stałe miejsce zamieszkania lub zwykłe
         miejsce pobytu na terytorium Niemiec.

      16      Termin „dzieci” został w następujący sposób zdefiniowany w § 32 ust. 1 EStG:

      „Za dzieci uważa się dzieci, które z podatnikiem łączy pierwszy stopień pokrewieństwa”.
      17      Paragraf 65 ust. 1 EStG przewiduje, że świadczenie na dzieci nie przysługuje, jeśli takie świadczenia wypłacane są na te dzieci
         w innym państwie albo jeśli mogłyby być wypłacane, gdyby został złożony odpowiedni wniosek.

      18      Z akt sprawy przedłożonych Trybunałowi wynika, że zgodnie z § 27 ust. 2 Sozialgesetzbuch, Drittes Buch (księgi trzeciej kodeksu
         zabezpieczenia społecznego) w związku z § 8 ust. 1 Sozialgesetzbuch, Viertes Buch (księgi czwartej kodeksu zabezpieczenia
         społecznego) osoby zatrudnione jedynie w „nieznacznym wymiarze czasu pracy” („geringfügige Beschäftigung”) w rozumieniu tego
         uregulowania nie podlegają obowiązkowemu ubezpieczeniu na wypadek bezrobocia.

      19      Z akt sprawy wynika również, że na podstawie § 5 ust. 2 Sozialgesetzbuch, sechstes Buch (księgi szóstej kodeksu zabezpieczenia
         społecznego), w związku z § 8 ust. 3 księgi czwartej tego kodeksu, osoby prowadzące działalność na własny rachunek w „nieznacznym
         wymiarze” („geringfügige selbständige Tätigkeit”) w rozumieniu tego uregulowania nie są zobowiązane do ubezpieczenia się lub
         opłacania składek z tytułu ubezpieczenia w razie starości do systemu osób prowadzących działalność na własny rachunek lub
         do ubezpieczenia się w ramach obowiązkowego ubezpieczenia emerytalnego.

       Prawo szwajcarskie
      20      Z postanowienia odsyłającego wynika, że kantonalne świadczenia na dzieci na utrzymaniu i zasiłki wychowawcze wypłaca się pod
         warunkiem, między innymi, złożenia odpowiedniego wniosku w tym względzie.

       Spór przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      21      Zgodnie z postanowieniem odsyłającym G. Schwemmer mieszka w Niemczech z dwojgiem swoich dzieci, urodzonych w 1992 r. i w 1995 r.
         W 2005 r. rozpoczęła „działalność na własny rachunek w zakresie zarządzania nieruchomościami, usług gospodarza domu i utrzymywania
         czystości”. Od maja 2006 r. była zatrudniona „w nieznacznym wymiarze” w pewnym przedsiębiorstwie. Z przedłożonych Trybunałowi
         akt sprawy wynika, że chodziło o „minijob” (pracę najemną w nieznacznym wymiarze czasu pracy). Działalność ta nie podlegała
         ubezpieczeniu społecznemu.

      22      W spornym okresie G. Schwemmer dobrowolnie opłacała składki do niemieckich instytucji ubezpieczeniowych tytułem ubezpieczenia
         emerytalnego, chorobowego i opiekuńczego.

      23      Ojciec dzieci, z którym G. Schwemmer jest rozwiedziona od 1997 r., pracuje w Szwajcarii. Nie wystąpił on w tym państwie o przyznanie
         świadczeń rodzinnych, wynoszących 109,75 EUR na dziecko i przysługujących mu, zdaniem sądu krajowego, zgodnie z prawem szwajcarskim.

      24      Decyzją z dnia 21 marca 2006 r., potwierdzoną w dniu 8 maja 2006 r. w postępowaniu odwoławczym, Familienkasse ustaliła od stycznia
         2006 r. wysokość świadczenia rodzinnego na każde z dwojga dzieci tylko na część pełnej wysokości, a mianowicie na 44,25 EUR
         na każde dziecko, co odpowiada różnicy pomiędzy wysokością świadczeń na dzieci przewidzianą w prawie niemieckim, czyli 154
         EUR a wysokością świadczeń rodzinnych, do których ojciec dziecka był uprawniony w Szwajcarii, czyli 109,75 EUR.

      25      Familienkasse uważa, że celem ustalenia wysokości świadczeń przysługujących G. Schwemmer tytułem świadczeń na dzieci należy
         odwołać się do przepisów regulujących kumulację praw do świadczeń, zawartych w rozporządzeniach nr 1408/71 i nr 574/72. Zdaniem
         tej instytucji, skoro G. Schwemmer nie wykonywała działalności zawodowej w rozumieniu art. 10 ust. 1 lit. b) ppkt (i) rozporządzenia
         nr 574/72, to zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 574/72 prawo do świadczeń rodzinnych w Szwajcarii ma pierwszeństwo
         przed prawem do niemieckiego świadczenia na dzieci. Okoliczność, czy szwajcarskie świadczenia rodzinne były faktycznie pobierane,
         jest, według Familienkasse, zgodnie ze znajdującym odpowiednie zastosowanie art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71 bez znaczenia.
         Dla tej instytucji, jak również dla Finanzgericht (sądu finansowego), przed którym toczyło się postępowanie w tej sprawie,
         jedyna możliwa wykładnia przyznanych państwu członkowskiemu uprawnień dyskrecjonalnych jest taka, że wyłącznie w uzasadnionych
         wyjątkowych przypadkach należy uznać, że w państwie miejsca zatrudnienia świadczenia rodzinne nie zostały przyznane.

      26      Gisela Schwemmer kwestionuje tę wykładnię przed sądem krajowym, utrzymując między innymi, że wniosek o przyznanie świadczeń
         przewidzianych prawem szwajcarskim nie został złożony przez ojca dzieci celowo, aby jej zaszkodzić. Takiego przypadku nie
         reguluje rozporządzenie nr 574/72.

      27      W tych okolicznościach Bundesfinanzhof postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami
         prejudycjalnymi:

      „1)      Czy uregulowanie zawarte w art. 76 [ust. 2] rozporządzenia nr 1408/71 stosuje się odpowiednio do sytuacji określonych w art. 10
         [ust. 1] lit. a) rozporządzenia nr 574/72 w przypadkach, w których uprawniony rodzic nie występuje o przyznanie świadczeń
         rodzinnych przysługujących mu w państwie miejsca zatrudnienia?

      2)      Na wypadek gdy art. 76 [ust. 2] rozporządzenia nr 1408/71 znajduje odpowiednie zastosowanie: na podstawie jakich kryteriów
         uznaniowych instytucja państwa miejsca zamieszkania, właściwa w przedmiocie świadczeń rodzinnych, może stosować art. 10 [ust. 1]
         lit. a) rozporządzenia nr 574/72, tak jakby świadczenia zostały przyznane w państwie miejsca zatrudnienia? Czy przyznane państwu
         członkowskiemu uprawnienia dyskrecjonalne pozwalające na uznanie, że w państwie miejsca zatrudnienia zostały przyznane świadczenia
         rodzinne, mogą zostać ograniczone, gdy uprawniony umyślnie nie wystąpił o przyznanie przysługujących mu świadczeń rodzinnych
         w celu działania na szkodę osoby uprawnionej do świadczenia na dzieci w państwie miejsca zamieszkania?”.

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
      28      Z przedłożonych Trybunałowi akt sprawy wynika, że spór przed sądem krajowym dotyczy zasadniczo kwestii tego, czy władze niemieckie
         mogły obniżyć wysokość świadczeń na dzieci, do których uprawniona była G. Schwemmer na mocy ustawodawstwa niemieckiego na
         swoje dzieci – w sytuacji, gdy uprawnienie to nie zależało od warunków ubezpieczenia, zatrudnienia czy prowadzenia działalności
         na własny rachunek – o kwotę odpowiadającą świadczeniom rodzinnym należnym, według tych władz, w Szwajcarii byłemu małżonkowi
         G. Schwemmer, gdyby ten o nie tylko wystąpił.

      29      W tych okolicznościach należy uznać, że przez swoje dwa pytania, które trzeba zbadać łącznie, sąd krajowy dąży zasadniczo
         do ustalenia, czy w świetle norm zapobiegających zbiegowi praw do świadczeń, o których mowa w art. 76 rozporządzenia nr 1408/71
         i art. 10 rozporządzenia nr 574/72, uprawnienie, które nie jest uzależnione od warunków ubezpieczenia, zatrudnienia czy prowadzenia
         działalności na własny rachunek, do świadczeń należnych na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego, w którym zamieszkuje
         jeden z rodziców z dziećmi, na rzecz których świadczenia te są przyznane, może zostać częściowo zawieszone w sytuacji, takiej
         jak rozpatrywana w postępowaniu przed sądem krajowym, w której były małżonek, będący drugim rodzicem tych dzieci, byłby zasadniczo
         uprawniony do świadczeń rodzinnych na mocy ustawodawstwa państwa, w którym jest zatrudniony na podstawie wyłącznie prawa krajowego
         tego państwa lub na podstawie art. 73 rozporządzenia nr 1408/71, lecz faktycznie nie pobiera tych świadczeń ze względu na
         to, że nie złożył odpowiedniego wniosku w tym celu.

      30      W ramach drugiego pytania sąd ten stawia sobie konkretnie pytania, czy powód, dla którego nie wystąpiono o rozpatrywane świadczenia
         rodzinne, może mieć wpływ na rozstrzygnięcie sporu w postępowaniu przed sądem krajowym. Pytanie to wymaga odpowiedzi tylko
         wtedy, gdyby Trybunał uznał, że władze niemieckie korzystają z uprawnień dyskrecjonalnych w zakresie obniżenia tych świadczeń.

      31      W niniejszym przypadku bezsporne jest, że w sytuacjach takich jak rozpatrywana w postępowaniu przed sądem krajowym, zgodnie
         z umową z 1999 r., a w szczególności z jej załącznikiem II, i tak jak wynika z pkt 4 niniejszego wyroku, pojęcie „państwo(a)
         członkowskie” zawarte w rozporządzeniach nr 1408/71 i 574/72 oznacza, poza państwami członkowskimi Unii Europejskiej objętymi
         tymi aktami, Konfederację Szwajcarską, a tym samym rozporządzenia te mogą znajdować zastosowanie w ramach sporu w postępowaniu
         przed sądem krajowym.

      32      W niniejszym postępowaniu, w świetle przedmiotu sporu w postępowaniu przed sądem krajowym, nie można wypowiedzieć się w przedmiocie
         tego, czy rozporządzenie nr 647/2005 objęte jest umową z 1999 r. jako akt równoważny, w rozumieniu art. 1 ust. 1 załącznika
         II do tej umowy, aktami prawnymi Unii, do których czyni się odesłanie w tym załączniku. Bez względu bowiem na brzmienie rozporządzeń
         nr 1408/71 i 574/72 wynikające z rozporządzenia nr 307/1999, czyli ostatniego rozporządzenia zmieniającego, wyraźnie wymienionego
         odnośnie do rozporządzeń nr 1408/71 i 574/72 w tym załączniku II, czy wynikające z branego pod uwagę rozporządzenia nr 647/2005,
         należy stwierdzić, że w niniejszym przypadku przepisy właściwe są takie same.

      33      Nie jest przedmiotem sporu, czy świadczenia na dzieci przewidziane przez przepisy niemieckie w postępowaniu przed sądem krajowym
         spełniają konieczne przesłanki dla uznania za „świadczenia rodzinne” w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. u) rozporządzenia nr 1408/71
         (zob. również, jeśli chodzi o świadczenia przewidziane w § 62 EStG, wyrok z dnia 20 maja 2008 r. w sprawie C‑352/06 Bosmann,
         Zb.Orz. s. I‑3827, pkt 10, 27).

      34      Odnośnie do zakresu podmiotowego stosowania rozporządzenia nr 1408/71 z orzecznictwa Trybunału wynika z pewnością, że w sytuacji,
         gdy instytucja niemiecka jest właściwa w zakresie przyznania świadczeń rodzinnych zgodnie z  tytułem III rozdział 7 rozporządzenia
         nr 1408/71, definicja zawarta w art. 1 lit. a) tego rozporządzenia jest zastąpiona definicją zawartą w sekcji ID załącznika I
         („Niemcy”) do tego rozporządzenia (zob. wyrok z dnia 5 marca 1998 r. w sprawie C‑194/96 Kulzer, Rec. s. I‑895, pkt 35) w taki
         sposób, że tylko osoby, które są w odróżnieniu od G. Schwemmer objęte obowiązkowym ubezpieczeniem w ramach systemów wymienionych
         w sekcji ID załącznika I do rozporządzenia nr 1408/71, mogą być uznane za „pracowników najemnych” lub „osoby prowadzące działalność
         na własny rachunek” w rozumieniu art. 1 lit. a) ppkt (ii) tego rozporządzenia (zob. podobnie w szczególności wyroki: z dnia
         30 stycznia 1997 r. w sprawach połączonych C‑4/95 i C‑5/95 Stöber i Piosa Pereira, Rec. s. I‑511, pkt 29–36; z dnia 12 czerwca
         1997 r. w sprawie C‑266/95 Merino García, Rec. s. I‑3279, pkt 24–26; z dnia 12 maja 1998 r. w sprawie C‑85/96 Martínez Sala,
         Rec. s. I‑2691, pkt 42, 43; z dnia 4 maja 1999 r. w sprawie C‑262/96 Sürül, Rec. s. I‑2685, pkt 89).

      35      Przyjmując nawet, że osoby znajdującej się w sytuacji G. Schwemmer nie można, do celów otrzymania świadczeń rodzinnych zgodnie
         z  tytułem III rozdział 7 rozporządzenia nr 1408/71, uznać za „pracownika najemnego” czy „osobę prowadzącą działalność na
         własny rachunek” w rozumieniu art. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1408/71 w związku z sekcją ID załącznika I do tego rozporządzenia,
         należy podnieść, co jest w niniejszym przypadku bezsporne, że były małżonek G. Schwemmer, ojciec dzieci, na które przysługują
         świadczenia, wykonuje w Szwajcarii działalność „pracownika najemnego” w rozumieniu art. 1 lit. a) tego rozporządzenia.

      36      Ponadto z akt sprawy przedłożonych Trybunałowi wynika, że dzieci te, które są na utrzymaniu G. Schwemmer i na rzecz których
         wypłacane są świadczenia na dzieci na podstawie § 62 EStG, powinny być uważane za „członków rodziny” w rozumieniu art. 1 lit f)
         ppkt (i) rozporządzenia nr 1408/71, byłego małżonka G. Schwemmer.

      37      Ponadto z orzecznictwa Trybunału wynika, że o ile wprawdzie rozporządzenie nr 1408/71 nie dotyczy bezpośrednio sytuacji rodzinnych
         następujących po rozwodzie, o tyle jednak nic nie uzasadnia ich wykluczenia z zakresu stosowania tego rozporządzenia (zob.
         wyrok z dnia 3 lutego 1983 r. w sprawie 149/82 Robards, Rec. s. 171, pkt 15; ww. wyrok w sprawie Kulzer, pkt 32; wyroki: z dnia
         5 lutego 2002 r. w sprawie C‑255/99 Humer, Rec. s. I‑1205, pkt 42; z dnia 26 listopada 2009 r. w sprawie C‑363/08 Slanina,
         Zb.Orz. s. I‑11111, pkt 30).

      38      W tych okolicznościach wykładni przepisów rozporządzeń nr 1408/71 i 574/72 dotyczących świadczeń rodzinnych należy dokonywać
         w ten sposób, jakby znajdowały zastosowanie do sytuacji takich jak sytuacja zaistniała w sporze w postępowaniu przed sądem
         krajowym. Z jednej strony bowiem sytuacja taka jak rozpatrywana w postępowaniu przed sądem krajowym może, jak wynika z postanowienia
         odsyłającego, prowadzić do powstania w tym samym okresie równoległych uprawnień do świadczeń rodzinnych na dzieci: jednych
         po stronie matki, drugich po stronie ojca. Z drugiej strony dzieci objęte są zakresem podmiotowym stosowania rozporządzenia
         nr 1408/71 jako członkowie rodziny rodzica posiadającego status pracownika, bez względu na to, czy drugi rodzic stanowi część
         rodziny tego pierwszego rodzica (zob. analogicznie wyrok z dnia 4 lipca 1985 r. w sprawie 104/84 Kromhout, Rec. s. 2205, pkt 15).

      39      Biorąc powyższe pod uwagę, sytuacja taka jak rozpatrywana w postępowaniu przed sądem krajowym może wchodzić w zakres stosowania
         rozporządzeń nr 1408/71 i 574/72.

      40      Należy przypomnieć, że przepisy rozporządzenia nr 1408/71, które określają ustawodawstwo właściwe wobec pracowników przemieszczających
         się w Unii, mają na celu w szczególności zagwarantowanie, aby zainteresowani podlegali zasadniczo systemowi zabezpieczenia
         społecznego jednego tylko państwa członkowskiego, po to, aby uniknąć zbiegu praw mających zastosowanie przepisów prawnych
         oraz komplikacji z tego wynikających. Zasada ta została wyrażona w art. 13 ust. 1 rozporządzenia nr 1408/71 (zob. podobnie
         wyrok z dnia 12 czerwca 1986 r. w sprawie 302/84 Ten Holder, Rec. s. 1821, pkt 19, 20; ww. wyrok w sprawie Bosmann, pkt 16).

      41      Jeśli chodzi o świadczenia rodzinne, art. 73 rozporządzenia nr 1408/71 stanowi, że pracownik podlegający ustawodawstwu państwa
         członkowskiego uprawniony jest w odniesieniu do członków swojej rodziny, którzy zamieszkują na terytorium innego państwa członkowskiego,
         do świadczeń rodzinnych przewidzianych przez prawo pierwszego państwa, tak jakby zamieszkiwali oni na terytorium tego państwa
         (zob. wyroki: z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie C‑153/03 Weide, Zb.Orz. s. I‑6017, pkt 20; ww. wyrok w sprawie Bosmann, pkt 17).
         Przepis ten ma na celu ułatwienie pracownikom migrującym pobieranie świadczeń rodzinnych w państwie, w którym są zatrudnieni,
         gdy ich rodziny nie przemieszczają się razem z nimi (zob. wyrok z dnia 4 lipca 1990 r. w sprawie C‑117/89 Kracht, Rec. s. I‑2781,
         pkt 15), a w szczególności uniemożliwienie państwu członkowskiemu uzależnienia przyznania świadczeń rodzinnych lub ich wysokości
         od warunku zamieszkiwania członków rodziny pracownika w państwie członkowskim wypłacającym świadczenie (zob. podobnie w szczególności
         wyrok z dnia 7 czerwca 2005 r. w sprawie C‑543/03 Dodl i Oberhollenzer, Zb.Orz. s. I‑5049, pkt 46 i przytoczone tam orzecznictwo).

      42      Jednak należy uściślić, że art. 73, mimo że stanowi ogólną zasadę w zakresie świadczeń rodzinnych, nie jest zasadą absolutną
         (zob. ww. wyrok w sprawie Dodl i Oberhollenzer, pkt 49).

      43      Tym samym, skoro powstaje zagrożenie zbiegu uprawnień przewidzianych przez ustawodawstwo państwa miejsca zamieszkania z uprawnieniami
         wynikającymi z przepisów państwa miejsca zatrudnienia, przepisy takie jak art. 13 i 73 rozporządzenia nr 1408/71 winny być
         zestawione z zawartymi w nim oraz w rozporządzeniu nr 574/72 normami zapobiegającymi zbiegowi praw (zob. podobnie ww. wyrok
         w sprawie Dodl i Oberhollenzer, pkt 49).

      44      Niniejsza sprawa powinna w rezultacie być rozpatrywana w świetle przepisów zapobiegających kumulacji, czyli art. 76 rozporządzenia
         nr 1408/71 i art. 10 rozporządzenia nr 574/72, które przewidują normy mające zapobiegać zbiegowi uprawnień przewidzianych
         przez prawo państwa miejsca zamieszkania dzieci z uprawnieniami wynikającymi z prawa państwa miejsca zatrudnienia jednego
         z ich rodziców.

      45      Artykuł 76 rozporządzenia nr 1408/71 reguluje, jak wynika z jego nagłówka, „[z]asady pierwszeństwa w przypadku zbiegu praw
         do świadczeń rodzinnych zgodnie z ustawodawstwem państwa właściwego i zgodnie z ustawodawstwem państwa członkowskiego miejsca
         zamieszkania członków rodziny”. Z brzmienia tego przepisu wynika, że ma on na celu rozwiązanie zbiegu praw do świadczeń rodzinnych
         należnych na podstawie, z jednej strony art. 73 tego rozporządzenia, a z drugiej strony ustawodawstwa krajowego państwa miejsca
         zamieszkania członków rodziny, odnośnie do których powstaje uprawnienie do świadczeń rodzinnych w związku z wykonywaniem działalności
         zawodowej (zob. podobnie ww. wyroki: w sprawie Dodl i Oberhollenzer, pkt 53; w sprawie Slanina, pkt 37).

      46      Jednak bezsporne jest w niniejszym postępowaniu, że na podstawie prawa niemieckiego uprawnienie do świadczeń rodzinnych powstaje
         pod warunkiem zamieszkiwania lub stałego pobytu w Niemczech, a nie „z tytułu wykonywania działalności zawodowej”, czego wymaga
         art. 76 celem swego zastosowania. W rezultacie art. 76 nie znajduje zastosowania do sytuacji takiej jak powstała w postępowaniu
         przed sądem krajowym.

      47      Należy tym samym zbadać zastosowanie art. 10 rozporządzenia nr 574/72 do sytuacji takich jak rozpatrywana w postępowaniu przed
         sądem krajowym.

      48      Zgodnie z tym, co Trybunał już zasadniczo orzekł, z zasady zapobiegającej zbiegowi praw zawartej w art. 10 ust. 1 lit. a)
         rozporządzenia nr 574/72 wynika, że świadczenia należne w państwie członkowskim innym niż państwo miejsca zamieszkania dziecka
         na podstawie tylko prawa krajowego tego państwa członkowskiego lub na podstawie w szczególności art. 73 rozporządzenia nr 1408/71
         mają pierwszeństwo przed świadczeniami należnymi na podstawie prawa państwa członkowskiego miejsca zamieszkania tego dziecka,
         które z tego tytułu ulegają zawieszeniu. Natomiast, w przypadku gdy działalność zawodowa wykonywana jest w tym ostatnim państwie,
         art. 10 ust. 1 lit. b) ppkt (i) tego rozporządzenia przewiduje zasadę odwrotną, zgodnie z którą prawo do świadczeń wypłacanych
         przez państwo członkowskie miejsca zamieszkania dziecka ma pierwszeństwo przed prawem do świadczeń wypłacanych przez państwo
         członkowskie miejsca zatrudnienia, które ulegają zawieszeniu (zob. podobnie w szczególności wyroki: z dnia 9 grudnia 1992 r.
         w sprawie C‑119/91 McMenamin, Rec. s. I‑6393, pkt 17, 18; ww. wyrok w sprawie Weide, pkt 28).

      49      Chociaż art. 10 rozporządzenia nr 574/72 nie zawiera przepisu analogicznego do art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71, Familienkasse
         utrzymuje w sporze w postępowaniu przed sądem krajowym, że art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 574/72 należy odczytywać w związku
         z art. 76 ust. 2 lub analogicznie do niego, który to przepis przewiduje w sytuacji „odwrotnej” do sytuacji w sporze w postępowaniu
         przed sądem krajowym, charakteryzującej się w szczególności niezłożeniem wniosku o przyznanie świadczeń rodzinnych w państwie
         członkowskim miejsca zamieszkania dzieci, możliwość obniżenia świadczeń rodzinnych przyznanych przez państwo miejsca zatrudnienia,
         jeśli wniosek o świadczenia nie został złożony w państwie miejsca zamieszkania.

      50      Gisela Schwemmer podnosi przed sądem krajowym, jakkolwiek pomocniczo, że przy założeniu, że wykładni art. 10 ust. 1 dokonywano
         by analogicznie do wykładni art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 1408/71, właściwe władze powinny byłyby, przy korzystaniu z uprawnień
         dyskrecjonalnych przyznanych im na podstawie takiej wykładni analogicznej, uwzględnić to, że jej były małżonek nie złożył
         wniosku o świadczenia przewidziane ustawodawstwem szwajcarskim, do których był uprawniony i to, jej zdaniem, celem działania
         na jej szkodę.

      51      W tym względzie należy jednak przypomnieć, że art. 10, jak wynika zarówno z jego tytułu, jak i z brzmienia, ma na celu rozwiązanie
         przypadków kumulacji praw do świadczeń rodzinnych powstałych wówczas, gdy są one należne równocześnie w państwie członkowskim
         miejsca zamieszkania dziecka, niezależnie od wymogów ubezpieczenia czy zatrudnienia, oraz na podstawie tylko ustawodawstwa
         krajowego innego państwa członkowskiego, czyli na podstawie art. 73 rozporządzenia nr 1408/71, w państwie członkowskim miejsca
         zatrudnienia (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Bosmann, pkt 24).

      52      Aby można było uznać, że taki zbieg ma miejsce w danym przypadku, nie wystarczy na przykład, by takie świadczenia były należne
         w państwie członkowskim miejsca zamieszkania dziecka i równocześnie mogły być tylko należne w innym państwie członkowskim,
         w którym pracuje jeden z rodziców tego dziecka (zob. analogicznie ww. wyrok w sprawie McMenamin, pkt 26).

      53      Z orzecznictwa Trybunału wynika bowiem, że aby móc uznać świadczenia za należne na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego,
         prawo tego państwa powinno uznać uprawnienie do wypłaty świadczeń na rzecz członka rodziny, który pracuje w tym państwie.
         Konieczne jest tym samym, by zainteresowana osoba spełniła wszystkie warunki, zarówno formalne, jak i materialne, wymagane
         przez prawo krajowe tego państwa, aby móc korzystać z tego prawa, wśród których może znajdować się, w odpowiednim przypadku,
         warunek uprzedniego złożenia wniosku celem wypłaty takich świadczeń (zob., analogicznie do dawnego brzmienia art. 76 rozporządzenia
         nr 1408/71, wyroki: z dnia 20 kwietnia 1978 r. w sprawie 134/77 Ragazzoni, Rec. s. 963, pkt 8–11; z dnia 13 listopada 1984 r.
         w sprawie 191/83 Salzano, Rec. s. 3741, pkt 7, 10; z dnia 23 kwietnia 1986 r. w sprawie 153/84 Ferraioli, Rec. s. 1401, pkt 14;
         ww. wyrok w sprawie Kracht, pkt 11).

      54      W tym kontekście należy przypomnieć, że w ostatnich wyrokach przyczyny braku uprzedniego złożenia wniosku pozostały bez wpływu
         na odpowiedzi przedstawione przez Trybunał w odpowiednich postępowaniach.

      55      Należy zatem uznać, że zawieszenie, zgodnie z art. 10 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 574/72, prawa do świadczeń rodzinnych
         należnych na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego, zgodnie z którym nabycie uprawnienia do tych świadczeń nie zależy
         od warunków ubezpieczenia, zatrudnienia czy prowadzenia działalności na własny rachunek, takiego jak uprawnienie wynikające
         z § 62 EStG, nie ma miejsca, jeśli świadczenia nie zostały wypłacone w innym państwie z tego względu, że nie zostały spełnione
         wszystkie przesłanki wymagane ustawodawstwem tego państwa członkowskiego, aby świadczenia mogły być faktycznie pobierane,
         w tym przesłanka uprzedniego złożenia wniosku o świadczenia (zob. analogicznie ww. wyroki: w sprawie Ragazzoni, pkt 12; w sprawie
         Salzano, pkt 11; w sprawie Ferraioli, pkt 15; w sprawie Kracht, pkt 11).

      56      Oczywiście, jak podnosi Familienkasse, po okresie, w trakcie którego wystąpiły właściwe okoliczności w sprawach rozpatrywanych
         w wyrokach przytoczonych w poprzednim punkcie niniejszego wyroku, art. 76 rozporządzenia nr 1408/71 w jego ówczesnym brzmieniu,
         na którym opierały się te wyroki, został zmieniony celem dodania nowego ust. 2, pozwalającego państwu członkowskiemu zatrudnienia
         na zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych, jeśli wniosek o świadczenia nie został złożony w państwie członkowskim miejsca
         zamieszkania, i w konsekwencji, państwo to nie wypłacało żadnych świadczeń.

      57      Jednak okoliczność ta nie pozbawia użyteczności orzecznictwa przytoczonego w pkt 55 niniejszego wyroku do celu dokonania wykładni
         art. 10 rozporządzenia nr 574/72, który w odróżnieniu od dawnego brzmienia art. 76 rozporządzenia nr 1408/71, nie został uzupełniony
         rozporządzeniem Rady (EWG) nr 3427/89 z dnia 30 października 1989 r. (Dz.U. L 331, s. 1), które zmieniło pod wieloma względami
         brzmienie wówczas obowiązującego rozporządzenia nr 1408/71, jak i rozporządzenia nr 574/72.

      58      Ponadto z orzecznictwa Trybunału wynika, że uregulowanie Unii w obszarze koordynacji krajowych systemów prawnych w zakresie
         zabezpieczenia społecznego, biorąc pod uwagę w szczególności jej cele, nie może, poza wyraźnym wyjątkiem zgodnym z jej celami,
         być stosowane w taki sposób, by pracownik lub osoby z jego tytułu uprawnione były pozbawione prawa do świadczeń przyznawanych
         na podstawie wyłącznie przepisów prawa państwa członkowskiego (zob. podobnie wyroki: z dnia 6 marca 1979 r. w sprawie 100/78
         Rossi, Rec. s. 831, pkt 14; z dnia 12 czerwca 1980 r. w sprawie 733/79 Laterza, Rec. s. 1915, pkt 8; z dnia 9 lipca 1980 r.
         w sprawie 807/79 Gravina, Rec. s. 2205, pkt 7; z dnia 24 listopada 1983 r. w sprawie 320/82 D’Amario, Rec. s. 3811, pkt 4;
         ww. w sprawie Kromhout, pkt 21). Z tego wynika, że nie jest zgodna z tymi celami wykładnia przepisu zapobiegającego zbiegowi
         praw, takiego jak art. 10 rozporządzenia nr 574/72, w sposób prowadzący do faktycznego przyznania świadczenia w wysokości
         niższej od każdego ze świadczeń rozpatrywanych indywidualnie (zob. w szczególności analogicznie ww. wyrok w sprawie Rossi,
         pkt 14 i nast.; wyrok z dnia 19 lutego 1981 r. w sprawie 104/80 Beeck, Rec. s. 503, pkt 12; ww. wyrok w sprawie Kromhout,
         pkt 21).

      59      Biorąc powyższe pod uwagę, na postawione pytania należy odpowiedzieć, że wykładni art. 76 rozporządzenia nr 1408/71 i art. 10
         rozporządzenia nr 574/72 należy dokonywać w ten sposób, że prawo, które nie jest uzależnione od warunków ubezpieczenia, zatrudnienia
         czy prowadzenia działalności na własny rachunek, do świadczeń należnych na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego,
         w którym zamieszkuje rodzic z dziećmi, na rzecz których świadczenia te są przyznawane, nie może być częściowo zawieszone w sytuacji
         takiej jak rozpatrywana w postępowaniu przed sądem krajowym, w której były małżonek, będący drugim rodzicem tych dzieci byłby
         zasadniczo uprawniony do świadczeń rodzinnych na podstawie ustawodawstwa państwa, w którym jest zatrudniony, na podstawie
         wyłącznie prawa krajowego tego państwa lub na podstawie art. 73 rozporządzenia nr 1408/71, lecz faktycznie nie pobiera tych
         świadczeń ze względu na to, że nie złożył w tym celu odpowiedniego wniosku.

       W przedmiocie kosztów
      60      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:
      Wykładni art. 76 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia
            społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających
            się we Wspólnocie oraz art. 10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia nr 1408/71,
            w ich brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionym rozporządzeniem
            (WE) nr 647/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 kwietnia 2005 r., należy dokonywać w ten sposób, że prawo, które
            nie jest uzależnione od warunków ubezpieczenia, zatrudnienia czy prowadzenia działalności na własny rachunek, do świadczeń
            należnych na podstawie ustawodawstwa państwa członkowskiego, w którym zamieszkuje rodzic z dziećmi, na rzecz których świadczenia
            te są przyznawane, nie może być częściowo zawieszone w sytuacji, takiej jak rozpatrywana w postępowaniu przed sądem krajowym,
            w której były małżonek, będący drugim rodzicem tych dzieci byłby zasadniczo uprawniony do świadczeń rodzinnych na podstawie
            ustawodawstwa państwa, w którym jest zatrudniony, na podstawie wyłącznie prawa krajowego tego państwa lub na podstawie art. 73
            rozporządzenia nr 1408/71, lecz faktycznie nie pobiera tych świadczeń ze względu na to, że nie złożył w tym celu odpowiedniego
            wniosku.
      Podpisy
      * Język postępowania: niemiecki.


Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 lutego 1984 r. # Usines Gustave Boël i Fabrique de fer de Maubeuge przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Kwoty produkcyjne - Grzywny. # Sprawa 76/83.


Wyrok Sądu (pierwsza izba) z dnia 31 maja 2016 r.#Warimex Waren- Import Export Handels-GmbH przeciwko Urzędowi Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej.#Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego STONE – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009.#Sprawa T-454/14.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 czerwca 2005 r.#Mediakabel BV przeciwko Commissariaat voor de Media.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Raad van State - Niderlandy.#Dyrektywa 89/552/EWG - Art. 1 lit. a) - Usługi telewizyjne - Zakres stosowania - Dyrektywa 98/34/WE - Art. 1 pkt 2 - Usługi społeczeństwa informacyjnego - Zakres stosowania.#Sprawa C-89/04.

text:
      Sprawa C‑89/04
      Mediakabel BV
      przeciwko
      Commissariaat voor de Media
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State)
      Dyrektywa 89/552/EWG – Artykuł 1 lit. a) – Usługi telewizyjne – Zakres stosowania – Dyrektywa 98/34/WE – Artykuł 1 pkt 2 – Usługi społeczeństwa informacyjnego – Zakres stosowania
      Opinia rzecznika generalnego A. Tizzana przedstawiona w dniu 10 marca 2005 r.  I‑0000
      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 2 czerwca 2005 r.  I‑0000
      Streszczenie wyroku
      1.     Swoboda świadczenia usług – Telewizyjna działalność transmisyjna – Dyrektywa 89/552 – Pojęcie „nadawania programów telewizyjnych”
            – Zdefiniowanie w sposób autonomiczny w art. 1 lit. a) dyrektywy 89/552, niezależnie od pojęcia „usługi społeczeństwa informacyjnego”
            figurującego w dyrektywie 98/34 – Usługi mieszczące się w zakresie tego pojęcia – Kryteria rozstrzygające
      (dyrektywa 98/34 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 1 pkt 2; dyrektywa Rady 89/552, art. 1 lit. a))
      2.     Swoboda świadczenia usług – Telewizyjna działalność transmisyjna – Dyrektywa 89/552 – Pojęcie „nadawania programów telewizyjnych”
            – Usługa polegająca na emitowaniu programów telewizyjnych przeznaczonych do powszechnego odbioru, która nie jest świadczona
            na indywidualne żądanie odbiorcy usług – Zaliczenie – Sposób wykonania obowiązku polegającego na zarezerwowaniu dla produkcji
            europejskich większości łącznego czasu nadawania – Brak wpływu
      (dyrektywa Rady 89/552, art. 1 lit. a) i art. 4 ust. 1)
      1.     Pojęcie „nadawania programów telewizyjnych” określone w art. 1 lit. a) dyrektywy 89/552 dotyczącej wykonywania telewizyjnej
         działalności transmisyjnej, zmienionej dyrektywą 97/36, jest zdefiniowane w tym przepisie w sposób autonomiczny. Pojęcia tego
         nie definiuje się poprzez przeciwstawienie go pojęciu „usługi społeczeństwa informacyjnego” w rozumieniu art. 1 pkt 2 dyrektywy
         98/34 ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług
         społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48, i niekoniecznie obejmuje ono usługi nieobjęte tym ostatnim pojęciem.

      Usługa wchodzi w zakres pojęcia „nadawania programów telewizyjnych”, jeżeli polega na pierwotnej emisji programów telewizyjnych
         przeznaczonych do powszechnego odbioru, czyli do równoczesnego odbioru tych samych obrazów przez nieokreśloną liczbę potencjalnych
         telewidzów. Technika przekazywania obrazu nie jest elementem rozstrzygającym w tej ocenie.

      (por. pkt 25, 33 oraz pkt 1–2 sentencji)
      2.     Usługa, która polega na emitowaniu programów telewizyjnych przeznaczonych do powszechnego odbioru i która nie jest świadczona
         na indywidualne żądanie odbiorcy usług, jest usługą telewizyjną w rozumieniu art. 1 lit. a) dyrektywy 89/552 dotyczącej wykonywania
         telewizyjnej działalności transmisyjnej, zmienionej dyrektywą 97/36. Punkt widzenia dostawcy usługi powinien zostać uznany
         za właściwy w analizie pojęcia „usługi telewizyjnej”, ponieważ kryterium rozstrzygającym dla tego pojęcia jest kryterium emisji
         programów telewizyjnych „przeznaczonych do powszechnego odbioru”. Usługi konkurencyjne względem spornej usługi pozostają jednak
         bez wpływu na tę ocenę.

      Ponadto okoliczności, w jakich dostawca usług tego rodzaju wykonuje określony w art. 4 ust. 1 dyrektywy 89/552 obowiązek zarezerwowania
         produkcjom europejskim większości swego łącznego czasu nadawania, pozostają bez wpływu na zakwalifikowanie tej usługi jako
         usługi telewizyjnej.

      (por. pkt 42, 45, 52 oraz pkt 3–4 sentencji)
WYROK TRYBUNAŁU (trzecia izba)
      z dnia 2 czerwca 2005 r. (*)

      Dyrektywa 89/552/EWG – Artykuł 1 lit. a) – Usługi telewizyjne – Zakres stosowania – Dyrektywa 98/34/WE – Artykuł 1 pkt 2 – Usługi społeczeństwa informacyjnego – Zakres stosowania
      W sprawie C‑89/04
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Raad van State
         (Niderlandy) postanowieniem z dnia 18 lutego 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 20 lutego 2004 r., w postępowaniu:

      Mediakabel BV
      przeciwko
      Commissariaat voor de Media,
      TRYBUNAŁ (trzecia izba),
      w składzie: A. Rosas, prezes, A. Borg Barthet, J.‑P. Puissochet (sprawozdawca), S. von Bahr i J. Malenovský, sędziowie,
      rzecznik generalny: A. Tizzano,
      sekretarz: M. M. Ferreira, główny administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 20 stycznia 2005 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –       w imieniu Mediakabel BV przez M. Geusa i E. Steygera, advocaten,
      –       w imieniu Commissariaat voor de Media przez G. Weesinga, advocaat,
      –       w imieniu rządu niderlandzkiego przez H. G. Sevenster i C. Wissels, działające w charakterze pełnomocników,
      –       w imieniu rządu belgijskiego przez A. Goldmana, działającego w charakterze pełnomocnika oraz przez adwokatów A. Berenbooma
         i A. Joachimowicza,

      –       w imieniu rządu francuskiego przez G. de Berguesa i S. Ramet, działających w charakterze pełnomocników,
      –       w imieniu rządu Zjednoczonego Królestwa przez C. Jackson, działającą w charakterze pełnomocnika,
      –       w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez W. Wilsa, działającego w charakterze pełnomocnika,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 10 marca 2005 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1       Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 1 lit. a) dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października
         1989 r. w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących
         wykonywania telewizyjnej działalności transmisyjnej [nadawczej] (Dz.U. L 298, str. 23), zmienionej dyrektywą 97/36/WE Parlamentu
         Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r. (Dz.U. L 202, str. 60, zwanej dalej „dyrektywą 89/552”) oraz art. 1 pkt 2 dyrektywy
         98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie
         norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. L 204, str. 37), zmienionej
         dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. (Dz.U. L 217, str. 18, zwanej dalej „dyrektywą 98/34”).

      2       Wniosek ten został złożony w ramach skargi wniesionej przez spółkę Mediakabel BV (zwaną dalej „Mediakabel”) na decyzję Commissariaat
         voor de Media (urząd ds. mediów), w której Commissariaat voor de Media uznał, że oferowana klientom przez Mediakabel usługa
         „Filmtime” jest usługą telewizyjną podlegającą procedurze zezwolenia, stosowanej do tych usług w Niderlandach.

       Ramy prawne
       Uregulowania wspólnotowe
      3       Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 89/552 przewiduje w szczególności obowiązek nadawców telewizyjnych zarezerwowania większości łącznego
         czasu nadawania programu dla produkcji europejskich.

      4       Artykuł 1 wymienionej dyrektywy stanowi:
      „Do celów niniejszej dyrektywy:
      a)      »nadawanie programów telewizyjnych« oznacza pierwotną emisję przewodową lub bezprzewodową, w tym także transmisję satelitarną,
         w formie kodowanej bądź niekodowanej, programów telewizyjnych przeznaczonych do powszechnego odbioru. Pod tym określeniem
         rozumie się także przesyłanie programów pomiędzy nadawcami w celu ich powszechnej emisji. Termin ten nie obejmuje usług komunikacyjnych
         zajmujących się [polegających na] dostarczani[u] informacji lub innych treści na indywidualne zapotrzebowanie [żądanie], takich
         jak: usługi telefaksowe, elektroniczne banki danych oraz inne podobne usługi;

      […]”
      5       Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług
         społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego („dyrektywa o handlu elektronicznym”)
         (Dz.U. L 178, str. 1) określa wspólnotowe ramy prawne dla usług społeczeństwa informacyjnego. Zgodnie z art. 2 lit. a) tej
         dyrektywy pojęcie „usług społeczeństwa informacyjnego” oznacza „usługi w rozumieniu art. 1 ust. 2 dyrektywy 98/34/WE zmienionej
         dyrektywą 98/48/WE”.

      6       Zgodnie z art. 1 dyrektywy nr 98/34:
      „Do celów niniejszej dyrektywy stosuje się poniższe terminy:
      […]
      2)      »usługa«, każda usługa społeczeństwa informacyjnego, to znaczy każda usługa normalnie świadczona za wynagrodzeniem, na odległość,
         drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie odbiorcy usług.

      Do celów niniejszej definicji:
      –       »na odległość« oznacza usługę świadczoną bez równoczesnej obecności stron,
      –       »drogą elektroniczną« oznacza, iż usługa jest przesyłana pierwotnie i otrzymywana w miejscu przeznaczenia za pomocą sprzętu
         elektronicznego do przetwarzania (włącznie z kompresją cyfrową) oraz przechowywania danych, i która jest całkowicie przesyłana,
         kierowana i otrzymywana za pomocą kabla, odbiornika radiowego, środków optycznych lub innych środków elektromagnetycznych,

      –       »na indywidualne żądanie odbiorcy usług« oznacza, że usługa świadczona jest poprzez przesyłanie danych na indywidualne żądanie.
      Orientacyjny wykaz usług nieobjętych niniejszą definicją został określony w załączniku V.
      Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania do:
      –       usług radiowej emisji dźwięku,
      –       usług telewizyjnych, określonych w art. 1 lit. a) dyrektywy 89/552/EWG.
      […]”
      7       Załącznik V do dyrektywy 98/34, zatytułowany „Przybliżony [Orientacyjny] wykaz usług nieobjętych przepisami art. 1 pkt 2 akapit
         drugi”, zawiera pkt 3 odnoszący się do „usług, które nie są świadczone »na indywidualne żądanie odbiorcy usług«”, który dotyczy
         „usług świadczonych w formie przesyłania danych bez indywidualnego zamówienia i przeznaczonych do równoczesnego odbioru przez
         nieograniczoną liczbę odbiorców (transmisja z punktu do wielu punktów)”. Punkt 3 lit. a) wymienia „usługi transmisji telewizyjnej
         [usługi telewizyjne] (włącznie z usługami systemu nadawania audycji na żądanie), określon[e] w art. 1 lit. a) dyrektywy 89/552/EWG”.

      8       Zgodnie z motywem osiemnastym, zdanie szóste i siódme dyrektywy o handlu elektronicznym:
      „Transmisje telewizyjne [usługi telewizyjne] w rozumieniu dyrektywy 89/552/EWG oraz transmisje radiowe [nadawanie radiowe]
         nie są usługami społeczeństwa informacyjnego, ponieważ nie są one świadczone na indywidualne żądanie; natomiast usługi przekazywane
         punkt-punkt, takie jak usługi wideo na żądanie lub przekazywanie informacji handlowych pocztą elektroniczną stanowią usługi
         społeczeństwa informacyjnego”.

       Uregulowania krajowe
      9       Na podstawie art. 1 lit. f) ustawy o mediach (Mediawet), przez „program” rozumie się „produkt elektroniczny o zawartości wizualnej
         lub audialnej, przeznaczony do nadawania i odbierany przez szeroki krąg odbiorców lub jego część, z wyłączeniem usług przesyłania
         danych dostępnych wyłącznie na indywidualne żądanie oraz innych usług interaktywnych”. Artykuł 1 lit. l) określa „program
         nadawany w sposób szczególny” jako „program nadawany w formie zakodowanej, który jest przeznaczony do odbioru przez część
         kręgu odbiorców, która zawarła umowę z nadawcą programu w sprawie jego odbioru”.

      10     Artykuł 71a ust. 1 tej ustawy stanowi, że komercyjny nadawca telewizyjny jest upoważniony do emitowania lub dopuszczenia do
         emisji przygotowanego programu wyłącznie po uzyskaniu zezwolenia Commissariaat voor de Media, bez uszczerbku dla przepisów
         prawa telekomunikacyjnego (Telecommunicatiewet).

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      11     Od końca 1999 r. Mediakabel oferuje swoim abonentom, po pierwsze, usługę pod nazwą „Mr. Zap”, świadczoną poprzez sieci nadawcze
         zarządzane przez osoby trzecie. Usługa ta, dozwolona przez Commissariaat voor de Media zgodnie z ustawą o mediach, umożliwia
         w zamian za miesięczny abonament odbieranie za pomocą dekodera oraz karty chipowej programów telewizyjnych uzupełniających
         programy nadawane przez dostawcę sieci. Po drugie, Mediakabel oferuje abonentom usługi „Mr. Zap” płatny dostęp („pay per view”)
         do dodatkowych programów w ramach usługi pod nazwą „Filmtime”. Abonent usługi „Mr. Zap”, który pragnie zamówić film z katalogu
         „Filmtime”, składa odrębne zamówienie za pomocą zdalnie sterowanego urządzenia lub telefonu. Po zidentyfikowaniu się za pomocą
         osobistego kodu i automatycznym uiszczeniu opłaty, otrzymuje osobisty kod dostępu umożliwiający mu oglądanie, w godzinach
         wskazanych na ekranie odbiornika telewizyjnego lub w programie telewizyjnym, jednego lub kilku z 60 filmów proponowanych w każdym
         miesiącu.

      12     W decyzji z dnia 15 marca 2001 r. Commissariaat voor de Media poinformował Mediakabel o uznaniu usługi „Filmtime” za program
         nadawany w sposób szczególny w rozumieniu art. 1 ustawy o mediach, który na podstawie art. 71a ust. 1 tej ustawy wymaga pisemnego
         wniosku o zezwolenie. Mediakabel złożyła ten wniosek do Commissariaat voor de Media wskazując jednocześnie, że procedura ta
         nie powinna znaleźć zastosowania do spornej usługi, która zdaniem skarżącej stanowiła interaktywną usługę należącą do kategorii
         usług społeczeństwa informacyjnego i z tego powodu nie podlegała kontroli pozwanego w postępowaniu przed sądem krajowym. W decyzji
         z dnia 19 czerwca 2001 r. Commissariaat voor de Media zezwolił na emisję programu telewizyjnego nadawanego w sposób szczególny
         „Filmtime” na okres pięciu lat, bez uszczerbku dla przepisów prawa telekomunikacyjnego.

      13     Spółka Mediakabel wniosła na tę decyzję skargę, którą Commissariaat voor de Media oddalił w dniu 20 listopada 2001 r. Skarga
         wniesiona przez Mediakabel do Rechtbank te Rotterdam (Niderlandy) również została oddalona orzeczeniem z dnia 27 września
         2002 r.

      14     Spółka Mediakabel wystąpiła więc ze skargą do Raad van State, utrzymując, że usługa pod nazwą „Filmtime” nie stanowiła programu
         w rozumieniu art. 1 ustawy o mediach. Skarżąca twierdzi w szczególności, że usługa ta była dostępna wyłącznie na indywidualne
         żądanie, a zatem powinna być rozważana nie w kategorii usługi telewizyjnej, lecz usługi telekomunikacyjnej świadczonej na
         indywidualne żądanie w rozumieniu art. 1 lit. a) zdanie trzecie dyrektywy 89/552, która w konsekwencji nie podlega zakresowi
         stosowania tej dyrektywy. Ponieważ usługa ta dotyczy filmów, które nie zawsze są dostępne niezwłocznie po złożeniu zamówienia,
         usługa ta, zdaniem Mediakabel, jest usługą systemu nadawania audycji na żądanie, która właśnie dlatego, że jest dostępna na
         indywidualne żądanie abonentów, nie może podlegać wymogom dyrektywy 89/552, w szczególności obowiązkowi poświęcenia określonego
         procentu czasu antenowego produkcjom europejskim.

      15     Raad van State twierdzi, że pojęcie „programu” w rozumieniu art. 1 lit. f) ustawy o mediach należy interpretować w zgodzie
         z pojęciem „usługi telewizyjnej” określonym w art. 1 lit. a) dyrektywy 89/552. Raad van State zaznacza, że dyrektywa 98/34,
         a w szczególności punkt 3 lit. a) jej załącznika V, który zalicza usługę systemu nadawania audycji na żądanie do usług telewizyjnych,
         definiuje ostatnie z wymienionych pojęć precyzyjniej aniżeli art. 1 lit. a) dyrektywy 89/552, utrudniając przez to określenie
         zakresu stosowania, odpowiednio, tej ostatniej dyrektywy oraz dyrektywy o handlu elektronicznym. Sąd krajowy stwierdza również,
         że usługa „Filmtime” posiada zarówno cechy usługi społeczeństwa informacyjnego, w szczególności fakt dostępności na indywidualne
         żądanie abonenta, jak i cechy usługi telewizyjnej, ponieważ Mediakabel dokonuje wyboru dostępnych filmów oraz określa częstotliwość
         i godziny ich nadawania.

      16     W tych okolicznościach Raad van State postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi pytaniami
         prejudycjalnymi:

      1)      a)     Czy pojęcie „nadawania programów telewizyjnych” w rozumieniu art. 1 lit. a) dyrektywy 89/552/EWG należy interpretować w ten
         sposób, że obejmuje ono nie „usługę społeczeństwa informacyjnego”, określoną w art. 1 pkt 2 dyrektywy 98/34/WE, zmienionej
         dyrektywą 98/48/WE, lecz przeciwnie, usługi opisane w orientacyjnym wykazie zawartym w załączniku V do dyrektywy 98/34/WE
         i dotyczącym usług nieobjętych przepisami art. 1 pkt 2 dyrektywy 98/34/WE, a w szczególności usługi opisane w punkcie 3 wspomnianego
         wykazu, który wymienia usługi systemu nadawania audycji na żądanie, niebędące „usługami społeczeństwa informacyjnego”?

      b)      W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze lit. a), w jaki sposób należy dokonać rozróżnienia między pojęciem „nadawania
         programów telewizyjnych” w rozumieniu art. 1 lit. a) dyrektywy 89/552/EWG i wymienionym w tym samym artykule pojęciem „usług
         komunikacyjnych polegających na dostarczaniu informacji na indywidualne zapotrzebowanie [żądanie]”?

      2)      a)      Na podstawie jakich kryteriów można rozstrzygnąć kwestię, czy usługa tego rodzaju jak sporna usługa, w której zakodowane sygnały
         filmów wybranych przez dostawcę usługi są nadawane w sieci, mogą być, po uiszczeniu opłaty oddzielnie za każdy film, dekodowane
         przez abonentów za pomocą kodu dostępu przesyłanego na indywidualne żądanie przez dostawcę usługi i oglądane w różnych godzinach
         przez niego ustalonych; usługa wykazująca cechy właściwe (indywidualnej) usłudze społeczeństwa informacyjnego i jednocześnie
         cechy usługi telewizyjnej, jest usługą telewizyjną, czy usługą społeczeństwa informacyjnego?

      b)      Czy należy uznać za właściwy punkt widzenia abonenta, czy dostawcy usług? Czy usługi konkurencyjne względem spornej usługi
         mają w tym zakresie znaczenie?

      3)       Czy w niniejszym przypadku należy przywiązywać wagę do faktu, że:
      –       z jednej strony, zakwalifikowanie spornej usługi jako „usługi społeczeństwa informacyjnego” nieobjętej dyrektywą 89/552/EWG
         może pozbawić tę dyrektywę skuteczności, w szczególności z uwagi na cel nałożonego przez nią obowiązku poświęcenia określonego
         odsetka czasu antenowego produkcjom europejskim, przy uwzględnieniu, że

      –       z drugiej strony, jeżeli znajduje zastosowanie dyrektywa 89/552/EWG, wprowadzony przez nią obowiązek przeznaczenia określonego
         odsetka czasu antenowego produkcjom europejskim traci sens, skoro abonenci uiszczają opłatę za konkretny film i mogą oglądać
         wyłącznie film, za który uiścili opłatę?

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
       W przedmiocie pytania pierwszego lit. a)
      17     W pytaniu pierwszym lit. a) sąd krajowy zmierza do ustalenia, czy pojęcie „nadawania programów telewizyjnych” w rozumieniu
         art. 1 lit. a) dyrektywy 89/552 obejmuje usługi, które nie mieszczą się w pojęciu „usługi społeczeństwa informacyjnego” w rozumieniu
         art. 1 pkt 2 dyrektywy 98/34 i o których mowa w załączniku V pkt 3 ostatniej z wymienionych dyrektyw.

      18     Jak słusznie utrzymuje rząd belgijski, zakres stosowania pojęcia „usługi telewizyjnej” jest określony w sposób autonomiczny
         przez art. 1 lit. a) dyrektywy 89/552, zawierający wszystkie właściwe do tego celu elementy. W zakres tego pojęcia wchodzi
         każda usługa polegająca na pierwotnej emisji przewodowej lub bezprzewodowej, w tym także transmisji satelitarnej, w formie
         kodowanej bądź niekodowanej, programów telewizyjnych przeznaczonych do powszechnego odbioru.

      19     Dyrektywa 98/34 oraz dyrektywa o handlu elektronicznym mają odmienny cel od dyrektywy 89/552. Ustanawiają one wspólnotowe
         ramy prawne stosowane wyłącznie do usług społeczeństwa informacyjnego, określonych w art. 1 pkt 2 dyrektywy 98/34, czyli wszystkich
         usług świadczonych na odległość drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie odbiorcy usług. Dyrektywa 98/34 stanowi wyraźnie
         we wspomnianym przepisie, że „nie ma zastosowania do […] usług telewizyjnych, określonych w art. 1 lit. a) dyrektywy 89/552”.
         Dyrektywa 98/34 ogranicza się więc w tej kwestii do odesłania do dyrektywy 89/552 i tak jak dyrektywa o handlu elektronicznym,
         nie zawiera żadnej definicji pojęcia usług telewizyjnych.

      20     Wprawdzie załącznik V do dyrektywy 98/34, odnoszący się do usług nieobjętych definicją usługi społeczeństwa informacyjnego,
         wydaje się zawierać bardziej precyzyjne elementy definicji pojęcia „usług telewizyjnych” od tych wymienionych w dyrektywie
         89/552. Po pierwsze, w punkcie 3 załącznika usługi telewizyjne umieszczone są wśród usług „świadczonych w formie przesyłania
         danych bez indywidualnego zamówienia i przeznaczonych do równoczesnego odbioru przez nieograniczoną liczbę odbiorców (transmisja
         z punktu do wielu punktów)”. Po drugie, w tym samym punkcie lit. a) wskazuje się, że usługi telewizyjne obejmują „usługi systemu
         nadawania audycji na żądanie”.

      21     Jednakże wspomniany załącznik, zgodnie z brzmieniem jego tytułu oraz z art. 1 pkt 2 dyrektywy 98/34, przedstawia wartość zaledwie
         informacyjną i ma wyłącznie na celu zdefiniowanie pojęcia „usługi społeczeństwa informacyjnego” poprzez wyłączenie z jej zakresu
         innych usług. Nie jest zatem ani celem, ani skutkiem załącznika sprecyzowanie zarysu pojęcia „usługi telewizyjnej”, którego
         definicja opiera się wyłącznie na kryteriach ustalonych w art. 1 lit. a) dyrektywy 89/552.

      22     Ponadto zakresu stosowania pojęcia „nadawania programów telewizyjnych” nie można w żaden sposób wywnioskować poprzez wyłączenie
         go z zakresu stosowania pojęcia „usługi społeczeństwa informacyjnego”. W istocie dyrektywa 98/34 wymienia w art. 1 pkt 2 oraz
         w załączniku V usługi, których pojęcie „usługi społeczeństwa informacyjnego” nie obejmuje, a które jednak nie są usługami
         telewizyjnymi, jak w szczególności usługi przesyłania sygnału radiowego. Podobnie usług telewizyjnych nie należy ograniczać
         do usług „świadczonych w formie przesyłania danych bez indywidualnego zamówienia i przeznaczonych do równoczesnego odbioru
         przez nieograniczoną liczbę odbiorców”, określonych w załączniku V pkt 3 dyrektywy nr 98/34. Gdyby przyjąć taką interpretację,
         z pojęcia „usługi telewizyjnej” zostałyby wyłączone usługi tego rodzaju jak telewizja na abonament odbierana przez ograniczoną
         liczbę odbiorców, chociaż usługi te wchodzą w zakres tego pojęcia na podstawie kryteriów określonych art. 1 lit. a) dyrektywy
         89/552.

      23     Wreszcie przyjmując dyrektywy 98/34 i 98/48, ustawodawca wspólnotowy nie zamierzał wprowadzać zmian do dyrektywy 89/552, która
         została zmieniona niecały rok wcześniej dyrektywą 97/36. W tym duchu motyw dwudziesty dyrektywy 98/48 zmieniającej dyrektywę
         98/34 stanowi, że dyrektywa 98/48 „nie narusza zakresu dyrektywy 89/552”.

      24     Dyrektywa 98/34 nie wywiera więc wpływu na zakres stosowania dyrektywy 89/552.
      25     Uwzględniając powyższe rozważania, na pytanie pierwsze lit. a) należy udzielić następującej odpowiedzi: pojęcie „nadawania
         programów telewizyjnych”, określone w art. 1 lit. a) dyrektywy 89/552, jest zdefiniowane w tym przepisie w sposób autonomiczny.
         Pojęcia tego nie definiuje się poprzez przeciwstawienie go pojęciu „usługi społeczeństwa informacyjnego” w rozumieniu art. 1
         pkt 2 dyrektywy 98/34 i niekoniecznie obejmuje ono usługi nieobjęte tym ostatnim pojęciem.

       W przedmiocie pytania pierwszego lit. b)
      26     W pytaniu pierwszym lit. b) sąd krajowy zmierza w istocie do ustalenia, jakie są kryteria umożliwiające określenie, czy dana
         usługa wchodzi w zakres pojęcia „nadawania programów telewizyjnych” w rozumieniu art. 1 lit. a) dyrektywy 89/552, czy też
         wymienionego w tym samym artykule pojęcia „usług komunikacji polegających na dostarczaniu informacji na indywidualne zapotrzebowanie
         [żądanie]”.

      27     Kryteria tego rozróżnienia wymienione są wyraźnie w art. 1 lit. a) dyrektywy 89/552.
      28     Dana usługa wchodzi w zakres pojęcia „nadawania programów telewizyjnych”, jeżeli polega na pierwotnej emisji programów telewizyjnych
         przeznaczonych do powszechnego odbioru.

      29     Należy najpierw odnotować, że technika przekazywania obrazu nie jest elementem decydującym w tej ocenie, o czym świadczy zastosowanie
         w art. 1 lit. a) dyrektywy 89/552 określeń „przewodowa lub bezprzewodowa, w tym także transmisja satelitarna, w formie kodowanej
         bądź niekodowanej”. Trybunał orzekł już, że rozprowadzanie programów telewizyjnych drogą kablową wchodzi w zakres stosowania
         tej dyrektywy, chociaż technika ta była słabo rozpowszechniona w chwili jej przyjęcia (zob. wyrok z dnia 10 września 1996 r.
         w sprawie C‑11/95 Komisja przeciwko Belgii, Rec. str. I‑4115, pkt 15–25).

      30     Następnie dana usługa musi polegać na emisji programów telewizyjnych przeznaczonych do powszechnego odbioru, czyli do równoczesnego
         odbioru tych samych obrazów przez nieokreśloną liczbę potencjalnych telewidzów.

      31     Wreszcie z wyłączenia „usług komunikacyjnych polegających na dostarczaniu informacji na indywidualne żądanie” z zakresu pojęcia
         „nadawania programów telewizyjnych” należy wywnioskować a contrario, że pojęcie to obejmuje usługi, które nie są świadczone
         na indywidualne żądanie. Kryterium, zgodnie z którym programy telewizyjne muszą być „przeznaczone do powszechnego odbioru”,
         aby wchodziły w zakres tego pojęcia, wspiera powyższe rozważania.

      32     Tak więc odpłatna usługa telewizyjna, nawet dostępna dla ograniczonej liczby abonentów, ale dotycząca wyłącznie programów
         wybranych przez nadawcę i emitowanych w godzinach przez niego ustalonych, nie może być uważana za usługę świadczoną na indywidualne
         żądanie. W konsekwencji usługa ta wchodzi w zakres pojęcia „nadawania programów telewizyjnych”. Okoliczność, że przy takiej
         usłudze obraz jest dostępny za pomocą osobistego kodu, jest pod tym względem bez znaczenia, ponieważ abonenci odbierają emisję
         w tym samym czasie.

      33     Na pytanie pierwsze lit. b) należy więc udzielić następującej odpowiedzi: usługa wchodzi w zakres pojęcia „nadawania programów
         telewizyjnych”, określonego w art. 1 lit. a) dyrektywy 89/552, jeżeli polega na pierwotnej emisji programów telewizyjnych
         przeznaczonych do powszechnego odbioru, czyli do równoczesnego odbioru tych samych obrazów przez nieokreśloną liczbę potencjalnych
         telewidzów. Technika przekazywania obrazu nie jest elementem rozstrzygającym w tej ocenie.

       W przedmiocie pytania drugiego lit. a) i b)
      34     W drugim z postawionych pytań, lit. a) i b), które należy rozpatrzyć łącznie, sąd krajowy zmierza w istocie do ustalenia,
         czy usługa tego rodzaju jak będąca przedmiotem postępowania przed sądem krajowym usługa „Filmtime”, jest usługą telewizyjną
         wchodzącą w zakres stosowania dyrektywy 89/552, czy usługą społeczeństwa informacyjnego wchodzącą w szczególności w zakres
         dyrektywy o handlu elektronicznym oraz jakie są kryteria, które należy rozważyć przy tej ocenie.

      35     Jak słusznie utrzymuje Commissariaat voor de Media, a także rządy niderlandzki, belgijski, francuski oraz Zjednoczonego Królestwa,
         jak również Komisja, z informacji zawartych w postanowieniu odsyłającym wynika, że usługa tego rodzaju jak usługa „Filmtime”
         spełnia kryteria pojęcia „usługi telewizyjnej”, które przywołano w odpowiedzi na pytanie pierwsze lit. b).

      36     Usługa taka polega na emisji filmów przeznaczonych do odbioru przez telewidzów. Dotyczy więc ona programów telewizyjnych emitowanych
         do nieokreślonej liczby potencjalnych telewidzów.

      37     Nie można przyjąć argumentu Mediakabel, według którego taka usługa, która jest dostępna wyłącznie na indywidualne żądanie
         za pomocą specjalnego kodu dostępu przyznawanego indywidualnie każdemu abonentowi, jest z tego tytułu usługą społeczeństwa
         informacyjnego „świadczoną na indywidualne żądanie”.

      38     W istocie, o ile taka usługa spełnia dwa pierwsze kryteria pojęcia „usługi społeczeństwa informacyjnego” w rozumieniu art. 1
         pkt 2 dyrektywy 98/34, ponieważ jest świadczona na odległość i przesyłana częściowo za pomocą sprzętu elektronicznego, nie
         spełnia ona trzeciego kryterium wspomnianego pojęcia, na podstawie którego dana usługa powinna być świadczona „na indywidualne
         żądanie odbiorcy usług”. Lista filmów oferowanych w ramach usługi tego rodzaju jak usługa „Filmtime” jest ustalana przez dostawcę
         usługi. Ten wybór filmów jest oferowany wszystkim abonentom na tych samych warunkach, albo za pomocą czasopism, albo za pomocą
         informacji nadawanych na ekranie odbiornika telewizyjnego, a wspomniane filmy są dostępne w godzinach nadawania ustalonych
         przez dostawcę usługi. Osobisty kod umożliwiający dostęp do filmów jest wyłącznie środkiem do dekodowania obrazów, których
         sygnały są przesyłane równocześnie do wszystkich abonentów.

      39     Taka usługa nie jest więc zamawiana indywidualnie przez jednego odbiorcę, który miałby wolny wybór programów w drodze interaktywnej.
         Usługa taka powinna być uważana za usługę systemu nadawania audycji na żądanie, świadczonej „z punktu do wielu punktów”, nie
         zaś „na indywidualne żądanie odbiorcy usług”.

      40     Spółka Mediakabel wskazała Trybunałowi, że w postępowaniu przed Raad van State nie uznała kwalifikacji usługi tego rodzaju,
         jak usługa „Filmtime” jako usługi systemu nadawania audycji na żądanie. Jednakże twierdzenie to pozostaje bez wpływu na wspomnianą
         kwalifikację, która wynika z uwzględnienia obiektywnych cech tego rodzaju usługi.

      41     Ponadto wbrew twierdzeniom Mediakabel, pojęcie „usług systemu nadawania audycji na żądanie” nie jest obce ustawodawcy wspólnotowemu.
         Chociaż pojęcie to nie jest precyzyjnie określone w prawie wspólnotowym, jest ono wymienione w orientacyjnym wykazie z załącznika V
         dyrektywy 98/34, gdzie umieszczone jest wśród usług telewizyjnych. Podobnie z punktu 83 i 84 sprawozdania wyjaśniającego dołączonego
         do Europejskiej konwencji o telewizji ponadgranicznej z dnia 5 maja 1989 r., opracowanej w tym samym czasie, co dyrektywa
         89/552 i na którą się ona powołuje w motywie czwartym, wynika, że usługa systemu nadawania audycji na żądanie nie jest „usługą
         przekazu na indywidualne żądanie”, co odpowiada pojęciu określonemu w art. 1 lit. a) dyrektywy 89/552, a więc wchodzi ona
         w zakres stosowania wspomnianej konwencji (zob. podobnie, w odniesieniu do innych punktów raportu wyjaśniającego do Europejskiej
         konwencji o telewizji ponadgranicznej, wyrok z dnia 12 grudnia 1996 r. w sprawach połączonych C‑320/94, C‑328/94, C‑329/94
         oraz od C‑337/94 do C‑339/94 RTI i in., Rec. str. I‑6471, pkt 33, oraz z dnia 23 października 2003 r. w sprawie C‑245/01 RTL
         Télévision, Rec. str. I‑12489, pkt 63).

      42     Kryterium rozstrzygającym dla pojęcia „usługi telewizyjnej” jest więc kryterium emisji programów telewizyjnych „przeznaczonych
         do powszechnego odbioru”. Punkt widzenia dostawcy usługi powinien w konsekwencji zostać uznany za właściwy.

      43     Jednak jak stwierdzono w odpowiedzi na pytanie pierwsze lit. b), technika przekazywania obrazu nie jest elementem rozstrzygającym
         w tej ocenie.

      44     W odniesieniu do usług konkurencyjnych względem spornej usługi, nie zostały one uwzględnione, ponieważ każda z tych usług
         jest w sposób szczególny uregulowana, a żadna zasada nie nakłada obowiązku ustanowienia tego samego uregulowania prawnego
         dla różniących się od siebie usług.

      45     W konsekwencji na pytanie drugie lit. a) i b) należy udzielić następującej odpowiedzi: usługa tego rodzaju jak usługa „Filmtime,
         która polega na emitowaniu programów telewizyjnych przeznaczonych do powszechnego odbioru i która nie jest świadczona na indywidualne
         żądanie odbiorcy usług, jest usługą telewizyjną w rozumieniu art. 1 lit. a) dyrektywy 89/552. Punkt widzenia dostawcy usługi
         powinien zostać uznany za właściwy w analizie pojęcia „usługi telewizyjnej”. Usługi konkurencyjne względem spornej usługi
         pozostają jednak bez wpływu na tę ocenę.

       W przedmiocie pytania trzeciego
      46     W pytaniu trzecim sąd krajowy zmierza w istocie do ustalenia, czy trudność w spełnieniu przez dostawcę usługi tego rodzaju
         jak usługa „Filmtime” określonego w art. 4 ust. 1 dyrektywy 89/552 obowiązku przeznaczenia określonego odsetka czasu antenowego
         produkcjom europejskim może doprowadzić do tego, aby usługa ta nie została zakwalifikowana jako usługa telewizyjna.

      47     Na to pytanie należy udzielić odpowiedzi przeczącej z dwóch powodów.
      48     Po pierwsze, ponieważ sporna usługa spełnia kryteria pozwalające na zakwalifikowanie jej jako usługi telewizyjnej, nie ma
         podstaw do uwzględnienia konsekwencji tej kwalifikacji dla dostawcy usług.

      49     W istocie zakres stosowania przepisów nie może zależeć od ewentualnych niekorzystnych konsekwencji dla podmiotów gospodarczych,
         względem których są stosowane, zgodnie z wolą ustawodawcy wspólnotowego. Ponadto zwężająca interpretacja pojęcia „usługi telewizyjnej”,
         której skutkiem byłoby wyłączenie z zakresu stosowania dyrektywy usługi tego rodzaju jak usługa będąca przedmiotem postępowania
         przed sądem krajowym, stanowiłaby zagrożenie dla realizowanych przez nią celów, a zatem nie może zostać przyjęta.

      50     Po drugie, dostawca usługi tego rodzaju jak usługa „Filmtime” nie jest pozbawiony możliwości przestrzegania art. 4 ust. 1
         dyrektywy 89/552.

      51     W istocie przepis ten ustala udział produkcji europejskich w czasie „nadawania” danego nadawcy telewizyjnego, ale nie ma na
         celu nałożenia na telewidzów rzeczywistego obowiązku ich oglądania. O ile bezsporne jest, że dostawca usługi tego rodzaju,
         jak usługa będąca przedmiotem postępowania przed sądem krajowym nie decyduje o audycjach rzeczywiście wybieranych i oglądanych
         przez abonentów, niemniej jednak zachowuje on kontrolę, jak każdy nadawca emitujący programy telewizyjne, nad nadawanymi audycjami.
         Filmy znajdujące się na liście oferowanej przez tego dostawcę usługi jej abonentom są podstawą do nadawania sygnałów, emitowanych
         do abonentów na jednakowych zasadach, jednak to abonentom pozostawia się swobodę wyboru co do dekodowania przesłanych w ten
         sposób obrazów. Dostawca usługi zna w ten sposób czas łączny nadawania, a zatem może przestrzegać nałożonego na niego obowiązku
         „zarezerwowania produkcjom europejskim większości łącznego czasu nadawania”.

      52     Uwzględniając powyższe rozważania, na pytanie trzecie należy udzielić następującej odpowiedzi: okoliczności, w jakich dostawca
         usług tego rodzaju jak usługa „Filmtime” wykonuje określony w art. 4 ust. 1 dyrektywy 89/552 obowiązek zarezerwowania utworom europejskim
         większości swego łącznego czasu nadawania, pozostają bez wpływu na zakwalifikowanie tej usługi jako usługi telewizyjnej.

       W przedmiocie kosztów
      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:
      1)      Pojęcie „nadawania programów telewizyjnych” określone w art. 1 lit. a) dyrektywy Rady 89/552/EWG z dnia 3 października 1989 r.
            w sprawie koordynacji niektórych przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich dotyczących wykonywania
            telewizyjnej działalności transmisyjnej, zmienionej dyrektywą 97/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 czerwca 1997 r.,
            jest zdefiniowane w tym przepisie w sposób autonomiczny. Pojęcia tego nie definiuje się poprzez przeciwstawienie go pojęciu
            „usługi społeczeństwa informacyjnego” w rozumieniu art. 1 pkt 2 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia
            22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących
            usług społeczeństwa informacyjnego, zmienionej dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r.
            i niekoniecznie obejmuje ono usługi nieobjęte tym ostatnim pojęciem.
      2)      Usługa wchodzi w zakres pojęcia „nadawania programów telewizyjnych” określonego w art. 1 lit. a) dyrektywy 89/552, zmienionej
            dyrektywą 97/36, jeżeli polega na pierwotnej emisji programów telewizyjnych przeznaczonych do powszechnego odbioru, czyli
            do równoczesnego odbioru tych samych obrazów przez nieokreśloną liczbę potencjalnych telewidzów. Technika przekazywania obrazu
            nie jest elementem rozstrzygającym w tej ocenie.
      3)      Usługa tego rodzaju jak usługa „Filmtime”, która polega na emitowaniu programów telewizyjnych przeznaczonych do powszechnego
            odbioru i która nie jest świadczona na indywidualne żądanie odbiorcy usług, jest usługą telewizyjną w rozumieniu art. 1 lit. a)
            dyrektywy 89/552, zmienionej dyrektywą 97/36. Punkt widzenia dostawcy usługi powinien zostać uznany za właściwy w analizie
            pojęcia „usługi telewizyjnej”. Usługi konkurencyjne względem spornej usługi pozostają jednak bez wpływu na tę ocenę.
      4)      Okoliczności, w jakich dostawca usług tego rodzaju jak usługa „Filmtime” wykonuje określony w art. 4 ust. 1 dyrektywy 89/552,
            zmienionej dyrektywą 97/36, obowiązek zarezerwowania produkcjom europejskim większości swego łącznego czasu nadawania, pozostają
            bez wpływu na zakwalifikowanie tej usługi jako usługi telewizyjnej.
      Podpisy
      *  Język postępowania: niederlandzki.


Wyrok Sądu pierwszej instancji (czwarta izba) z dnia 7 września 2005 r. # Nathalie Heinen przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Urzędnicy - Konkurs wewnętrzny - Zasada równości traktowania. # Sprawa T-181/04.