title: Sprawa T-214/08: Wyrok Sądu z dnia 28 marca 2012 r. — Rehbein przeciwko OHIM — Dias Martinho (OUTBURST) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego OUTBURST — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy OUTBURST — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Przedstawienie dowodów po raz pierwszy przed izbą odwoławczą — Artykuł 74 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009) — Zasada 22 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/14

         Wyrok Sądu z dnia 28 marca 2012 r. — Rehbein przeciwko OHIM — Dias Martinho (OUTBURST)
   (Sprawa T-214/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego OUTBURST - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy OUTBURST - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Przedstawienie dowodów po raz pierwszy przed izbą odwoławczą - Artykuł 74 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009) - Zasada 22 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)
   2012/C 138/23
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Paul Alfons Rehbein (GmbH & Co.) KG (przedstawiciel: adwokat T. Lampel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: D. Botis i P. Geroulakos, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM byli również: Hervé Dias Martinho i Manuel Carlos Dias Martinho (Le Plessis-Trévise, Francja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 marca 2008 r. (sprawa R 1261/2007-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy z jednej strony Paul Alfons Rehbein (GmbH & Co.) KG, a z drugiej strony Hervém Diasem Martinho i Manuelem Carlosem Diasem Martinho.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) OHIM z dnia 13 marca 2008 r. (sprawa R 1261/2007-2).

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.


title: Sprawa T-685/16: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2016 r. – Jiménez Gasalla/EUIPO (B2B SOLUTIONS)

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/30

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2016 r. – Jiménez Gasalla/EUIPO (B2B SOLUTIONS)
   (Sprawa T-685/16)
   (2016/C 410/43)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Carlos Javier Jiménez Gasalla (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Estella Garbayo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „B2B SOLUTIONS”– zgłoszenie nr 14 016 224

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 lipca 2016 r. w sprawie R 244/2016-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 lipca 2016 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 9 grudnia 2015 r., wydanej przez EUIPO w pierwszej instancji, o całkowitej odmowie rejestracji odnośnego znaku towarowego;

               —

               zmianę wcześniejszych decyzji poprzez pełne dopuszczenie do rejestracji znaku towarowego strony skarżącej;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami niniejszego postępowania, jak również postępowania odwoławczego

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa F-76/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 czerwca 2014 r. – Fasano przeciwko Komisji

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/35

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 czerwca 2014 r.– Fasano przeciwko Komisji
   (Sprawa F-76/13) (1)

   2014/C 235/48
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 291 z 5.10.2013 s. 7.


title: Sprawa T-110/08: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2008 r. — Freixenet przeciwko OHIM (kształt czarnej matowej wygładzanej butelki)

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/25

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2008 r. — Freixenet przeciwko OHIM (kształt czarnej matowej wygładzanej butelki)
   (Sprawa T-110/08)
   (2008/C 116/46)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Freixenet, SA (Sant Sadurní d'Anoia, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci F. de Visscher, E. Cornu i D. Moreau)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               tytułem żądania głównego: stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 20 listopada 2007 r. i stwierdzenie — co powinna była uczynić Izba Odwoławcza — że zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 32 540 spełnia wymogi publikacji w świetle art. 40 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 20 listopada 2007 r.;

               —

               w każdym przypadku obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: trójwymiarowy znak towarowy w kształcie czarnej matowej wygładzanej butelki dla towarów z klasy 33 (zgłoszenie nr 32 540)

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania; decyzja wydana w następstwie wyroku Sądu Pierwszej Instancji w sprawie T-188/04 Freixenet przeciko OHIM (kształt czarnej matowej wygładzanej butelki)

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 i 3 oraz art. 73 rozporządzenia nr 40/94, a także naruszenie obowiązku uzasadnienia, jako że:

               —

               Izba Odwoławcza nie wysłuchała uwag skarżącej odnoszących się do faktycznie różnej oceny dokonanej przez Izbę Odwoławczą;

               —

               Izba Odwoławcza nie wskazała, na jakich dowodach oparła swoją decyzję;

               —

               sposób przedstawienia omawianej butelki jest nietypowy i wyróżnia się wśród pozostałych istniejących w dniu 1 kwietnia 1996 r.;

               —

               niezależnie od powyższego, omawiany znak towarowy uzyskał we Wspólnocie charakter odróżniający w następstwie używania.


title: Sprawa T-192/17: Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2017 r. – RZ/EKES i Komitet Regionów

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/27

         Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2017 r. – RZ/EKES i Komitet Regionów
   (Sprawa T-192/17)
   (2017/C 178/41)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: RZ (przedstawiciel: adwokat M.A. Lucas)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny, Komitet Regionów

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               udzielenie jej dostępu do dokumentów z akt postępowania w sprawie [poufne] (1), dotyczących polubownego rozstrzygnięcia oraz wyrażenie zgody na złożenie przez nią uwag w tej kwestii;

               —

               stwierdzenie nieważności wspólnej decyzji Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego (EKES) i Komitetu Regionów (KR) w sprawie przeniesienia z urzędu [poufne] do dyrekcji tłumaczeń, które było wynikiem zawartego w tej sprawie porozumienia w okresie pomiędzy 14 stycznia a 4 lutego 2016 r., ponieważ porozumienie to przewidywało zarazem przeniesienie z urzędu oraz zachowanie przez [zainteresowanego] swoich obowiązków [poufne];

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o przeniesieniu [poufne] do dyrekcji tłumaczeń przy jednoczesnym zachowaniu w szerokim zakresie swoich obowiązków [poufne], wydanej w dniu 11 maja 2016 r. przez KR w następstwie tego porozumienia;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego KR z dnia 13 grudnia 2016 r. i decyzji sekretarza generalnego EKES z dnia 19 grudnia 2016 r. w zakresie, w jakim potwierdzają wytyczne udzielone w dniu 30 czerwca stronie skarżącej przez dyrekcję tłumaczeń w celu wykonania decyzji KR z dnia 11 maja 2016 r.;

               —

               zasądzenie od EKES i KR wspólnie na rzecz strony skarżącej kwoty 25 000 EUR, oszacowanej tymczasowo i ex aequo et bono, w ramach rekompensaty za naruszenie reputacji zawodowej, autorytetu i uszczerbku na zdrowiu, które wynikały z zaskarżonych decyzji;

               —

               obciążenie EKES i KR wspólnie kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 41 ust. 1 i 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 25 ust. 2 regulaminu pracowniczego, ponieważ strona skarżąca nie została wysłuchana przed podjęciem przez EKES i KR za wspólnym porozumieniem decyzji o przeniesieniu urzędnika z urzędu lub z uwagi na to, że decyzja podjęta przez KR w wykonaniu tego porozumienia nie została niezwłocznie doręczona na piśmie stronie skarżącej a nie wyjaśniono jej całkowicie i jednoznacznie motywów tej decyzji.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 7 akapit 1 regulaminu pracowniczego, a także nadużycia władzy i uchybień proceduralnych, ponieważ urzędnik został przeniesiony z urzędu do dyrekcji tłumaczeń przy jednoczesnym zachowaniu w dużej swoich obowiązków w rozpatrywanym wydziale językowym.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący oczywistego błędu w ocenie interesu służby, ponieważ powodem przeniesienia z urzędu było zakończenie sytuacji bez wyjścia lub ochrona urzędnika przed stroną skarżącą.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 21 akapit pierwszy i drugi regulaminu pracowniczego w związku z tym, że sekretarze generalni EKES potwierdzili skierowane przez dyrekcję tłumaczeń do strony skarżącej polecenie służbowe kontynuowania przydzielania lub zlecania przydzielania zadań rozpatrywanemu urzędnikowi.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady równego traktowania w związku z tym, że sekretarze generalni potwierdzili instrukcje udzielone stronie skarżącej przez dyrekcję tłumaczeń w zakresie zlecania przydzielania rozpatrywanemu urzędnikowi pracy równoważnej pod względem liczby i wagi do prac powierzanych tłumaczom z podobnym doświadczeniem oraz w zakresie zlecania rewizji tłumaczeń na porównywalnych warunkach.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący naruszenia decyzji dotyczących urlopu w związku z tym, że sekretarze generalni potwierdzili instrukcje udzielone stronie skarżącej przez dyrekcję tłumaczeń w zakresie przedstawiania tego samego dnia lub najpóźniej następnego dnia motywów interesu służby, sprzeciwiających się pozytywnemu rozpatrzeniu wniosku urlopowego od rozpatrywanego urzędnika, ograniczając je do nadrzędnych względów.

      (1)  Informacje poufne.


title: Sprawa T-298/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/64

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 września 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-298/07) (1)

   (2008/C 301/123)

      Język postępowania: włoski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007.


title: Sprawa F-152/12: Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/30

         Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-152/12)
   2013/C 71/53
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: D. Abreu Caldas, S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o obliczeniu dodatkowych lat zaliczanych do uprawnień emerytalnych nabytych przed rozpoczęciem służby na podstawie nowych ogólnych przepisów wykonawczych

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 26 marca 2012 r. dotyczącej dodatkowych lat zaliczanych do uprawnień emerytalnych nabytych przed rozpoczęciem służby w Komisji na podstawie art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu zażalenia z dnia 3 września 2012, skierowanego przeciwko decyzji ustalającej dodatkowe lata zaliczane do uprawnień emerytalnych nabytych przed rozpoczęciem służby w systemie emerytalnym Unii;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa F-123/14: Skarga wniesiona w dniu 27 października 2014 r. – ZZ przeciwko Komitetowi Regionów

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/59

         Skarga wniesiona w dniu 27 października 2014 r. – ZZ przeciwko Komitetowi Regionów
   (Sprawa F-123/14)
   (2015/C 007/75)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci J.-N. Louis, R. Metz i D. Verbeke)

      Strona pozwana: Komitet Regionów

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komitetu Regionów o obciążeniu wynagrodzenia skarżącego składką solidarnościowa od dnia 1 stycznia 2014 r. oraz o niedostosowaniu jego wynagrodzenia w okresie od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 30 czerwca 2015 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie niemożności stosowania rozporządzenia nr 1023/2013 w zakresie, w jakim przewiduje zawieszenie na okres od dnia 1 lipca 2013 r. do dnia 30 czerwca 2015 r. metody dostosowania wynagrodzenia ustalonej w załączniku XI do regulaminu pracowniczego z jednoczesnym przywróceniem na ten sam okres składki „solidarnościowej” w wysokości 6 %.

               —

               w konsekwencji stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komitetu Regionów kosztami postępowania.


title: Sprawa T-832/16: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2016 r. – Celio International/Komisja

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/52

         Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2016 r. – Celio International/Komisja
   (Sprawa T-832/16)
   (2017/C 030/60)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Celio International SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci H. Gilliams i J. Bocken)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie zastosowanego przez Królestwo Belgii systemu pomocy państwa dotyczącego zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) (1);

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2–4 spornej decyzji;

               —

               w każdym razie stwierdzenie nieważności art. 2–4 tej decyzji w zakresie, w jakim przepisy te a) nakazują odzyskanie pomocy od podmiotów innych niż adresaci „decyzji o zwolnieniu z opodatkowania nadmiernych zysków” określonej w zaskarżonej decyzji oraz b) nakazują odzyskanie kwoty równej zwolnieniu podatkowemu beneficjentów, nie pozostawiając Belgii możliwości uwzględnienia dokonanej przez inne organy podatkowe korekty finansowej w górę;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca formułuje cztery zarzuty:

               1.

               W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, nadużyła władzy oraz nie przedstawiła stosowanego uzasadnienia, stwierdzając w zaskarżonej decyzji istnienie pomocy państwa.

               2.

               W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się naruszenia art. 107 TFUE, uchybiła obowiązkowi uzasadnienia oraz dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, stwierdzając w zaskarżonej decyzji jakoby system pomocy przyznawał selektywną korzyść.

               3.

               W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się naruszenia art. 107 TFUE i obowiązku uzasadnienia oraz oczywistego błędu w ocenie, stwierdzając w zaskarżonej decyzji jakoby system pomocy przyznawał korzyść.

               4.

               W ramach zarzutu czwartego, podniesionego tytułem ewentualnym, strona skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się naruszenia art. 107 TFUE, zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, zasady proporcjonalności, oczywistego błędu w ocenie, nadużycia władzy oraz braku uzasadnienia, nakazując Belgii w zaskarżonej decyzji odzyskanie pomocy.

      (1)  Decyzja Komisji (UE) 2016/1699 z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie programu pomocy państwa dotyczącego zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) wdrożonego przez Belgię (notyfikowana jako dokument nr C(2015) 9837) (Dz.U. L 260, 2016, s.61).


title: Sprawa T-201/10: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2010 r. — IVBN przeciwko Komisji

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/49

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2010 r. — IVBN przeciwko Komisji
   (Sprawa T-201/10)
   2010/C 179/85
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Vereniging van Institutionele Beleggers in Vastgoed, Nederland (IVBN) (Voorburg, Niderlandy) (przedstawiciel: Maarten Meulenbelt, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Uznanie skargi za dopuszczalną;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 9963 wersja ostateczna z dnia 15 grudnia 2009 r. dotyczącej pomocy państwa E 2/2005 i N 642/2009 (Niderlandy) — pomoc istniejąca i pomoc specjalna na projekty dla spółek mieszkalnictwa społecznego. Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty.
   Po pierwsze, skarżąca podnosi, że w zaskarżonej Komisja decyzji naruszyła art. 18 i 19 rozporządzenia nr 659/1999 (1), art. 106 ust. 2, art. 107 i art. 108 TFUE oraz uchybiła obowiązkowi uzasadnienia. W opinii skarżącej Komisja dokonała błędnej interpretacji okoliczności faktycznych w zakresie dotyczącym ciążącego na spółkach mieszkalnictwa społecznego obowiązku ustalania czynszu w nieprzekraczającej określonej przez państwo rozsądnej wysokości. Ponadto, w opinii skarżącej ograniczenie grupy docelowej mieszkalnictwa społecznego nie jest uzasadnione i zostało dokonane w niewłaściwy sposób. Podobnie Komisja popełniła zdaniem skarżącej błąd nie ustalając żadnego obiektywnego ograniczenia łącznych kosztów budowy mieszkań, które mają być wspierane dzięki pomocy, a także — ograniczenia ich jakości, odzwierciedlonych w wysokości czynszu za ich najem. Ponadto, nie ustanawiając wystarczających zabezpieczeń przed nadmierną rekompensatą Komisja naruszyła także art. 5 decyzji dotyczącej usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (2). Wreszcie, skarżąca twierdzi w tym względzie, że Komisja nie uwzględniła złożonej przez nią skargi dotyczącej roli odgrywanej przez Woning Investeringsfonds (Fundusz Inwestycyjny Mieszkalnictwa) oraz Nederlandse Waterschapsbank.
   Po drugie, skarżąca zarzuca naruszenie art. 1 lit. c) rozporządzenia nr 659/1999 oraz art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 794/2004 (3), a także uchybiła obowiązkowi uzasadnienia. W opinii skarżącej Komisja nie przeprowadziła we właściwy sposób bardziej dogłębnego badana i nie stwierdziła, że rozpatrywaną w sprawie E 2/2005 pomoc dla spółek mieszkalnictwa społecznego uznać należy w całości lub przynajmniej w znacznej części za nową pomoc, a nie — za pomoc istniejącą.
   Skarżąca twierdzi wreszcie, że Komisja naruszyła art. 106 ust. 2, art. 107 i art. 108 TFUE ze względu na to, iż nie wszczęła formalnego postępowania wyjaśniającego zgodnie z art. 108 ust. 2 TFUE w związku z art. 4 i 6 rozporządzenia nr 659/1999, efektem czego pozbawiła skarżącą przysługujących jej na podstawie tych przepisów uprawnień proceduralnych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).

      (2)  Decyzja Komisji 2005/842/WE z dnia 28 listopada 2005 r. w sprawie stosowania art. 86 ust. 2 traktatu WE do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym (Dz.U. L 312, s. 67).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 794/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 140, s. 1).


title: Sprawa T-324/06: Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2006 r. — Município de Gondomar przeciwko Komisji

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/73

         Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2006 r. — Município de Gondomar przeciwko Komisji
   (Sprawa T-324/06)
   (2006/C 326/151)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Município de Gondomar (Gondomar, Portugalia) (przedstawiciele: J. L. da Cruz Vilaça, D. Choussy i L. Pinto Monteiro, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że decyzja Komisji Wspólnot Europejskich C(2006) 3782 z dnia 16 sierpnia 2006 r. dotycząca cofnięcia pomocy finansowej przyznanej z Funduszu Spójności na rzecz projektu nr 95/10/61/07 — Rewaloryzacja Grande Porto/Sul — Subsistema de Gondomar (Portugalia) decyzją Komisji C (95) 3281 z dnia 18 grudnia 1995 r., cofająca w całości przyznaną pomoc w kwocie 7 778 535 EUR przekazanych na realizację projektu i nakazująca skarżącej zwrot kwoty 6 222 828 EUR, jest obarczona oczywiście błędną oceną, jest sprzeczna z rozporządzeniem nr 1164/94 (1) oraz zasadami proporcjonalności i pewności prawa, a w konsekwencji,

               —

               stwierdzenie, tytułem żądania głównego, nieważności zaskarżonej decyzji,

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w części i potwierdzenie prawa skarżącej do całości pomocy z Funduszu Spójności, za wyjątkiem kwoty 537 863 EUR;

               —

               obciążenie Komisji jej własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez skarżąca.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga zmierza do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji n podstawie art. 230 WE, w zakresie w jakim decyzja ta cofa całkowitą pomoc w kwocie 7 778 535 EUR przyznaną na rzecz projektu nr 95/10/61/07 i nakazuje skarżącej zwrot kwoty 6 222 828 EUR.
   W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdza, że skarżąca dopuściła się nieprawidłowości w świetle rozporządzenia nr 1164//94 oraz decyzji Komisji C (95) 3281, mocą której udzielono projektowi wsparcia ze Wspólnoty Europejskiej. Nieprawidłowości te dotyczą co do zasady wypłat dokonanych poza okresem kwalifikacji, nieuzasadnionych wydatków oraz faktu, że skarżąca nie ukończyła prac przed końcem ustalonego terminu.
   Po pierwsze skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja nie została oparta na wystarczających podstawach i narusza zasadę pewności prawa. Wynika to z faktu, iż Komisja w wielu miejscach oparła zaskarżaną decyzję na niejasnych kryteriach i odrzuciła niektóre argumenty skarżącej bez wskazania przesłanek swoich rozstrzygnięć.
   Po drugie skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja jest obarczona oczywiście błędną oceną stanu faktycznego, ponieważ:

               —

               wszystkie przedstawione przez skarżąca wydatki zostały prawidłowo uzasadnione;

               —

               Komisja niejasno określiła kwoty wymagające uzasadnienia oraz nie dokonała analizy przedstawionych przez skarżącą dowodów na uzasadnienie wydatków;

               —

               Komisja odrzuciła wyjaśnienia skarżącej nie podając konkretnej podstawy prawnej;

               —

               Komisja dokonała błędnej interpretacji przedstawionych jej faktów i dokumentów, wyłączenie w celu wykazania zamiaru defraudacji po stronie skarżącej, podczas gdy zamiar taki nigdy nie istniał.

         Po trzecie skarżąca uważa, że cofnięcie pomocy w tych okolicznościach stanowi naruszenie rozporządzenia nr 1164/94, ponieważ: (i) cele rzeczonego rozporządzenia i decyzji Komisji C (95) 3281 zostały osiągnięte (ii) został naruszony art. H załącznika II.
   Wreszcie skarżąca twierdzi, że biorąc pod uwagę fakt ukończenia projektu i brak jakiegokolwiek zamiaru defraudacji, zaskarżona decyzja jest sprzeczna z zasadą proporcjonalności oraz art. 11 WE.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1164/1994 z dnia 16 maja 1994 r. ustanawiające Fundusz Spójności.


title: Sprawa T-326/12: Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2012 r. — Al Toun i Al Toun Group przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Syrii — Usunięcie z wykazu osób, których środki dotyczą — Umorzenie postępowania)

text:
               23.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/14

         Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2012 r. — Al Toun i Al Toun Group przeciwko Radzie
   (Sprawa T-326/12) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Syrii - Usunięcie z wykazu osób, których środki dotyczą - Umorzenie postępowania)
   2013/C 55/25
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: Salim Georges Al Toun (Al Ghassaneya-Lattakia, Syria) i Al Toun Group (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat S. Koev)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Kyriakopoulou i I. Gurov, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Rady 2011/782/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. w sprawie środków ograniczających wobec Syrii i uchylenia decyzji 2011/273/WPZiB (Dz.U. L 319, s. 56), decyzji wykonawczej Rady 2012/256/WPZiB z dnia 14 maja 2012 r. dotyczącej wykonania decyzji Rady 2011/782/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Syrii (Dz.U. L 126, s. 9), rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz uchylającego rozporządzenie (UE) nr 442/2011 (Dz.U. L 16, s. 1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 410/2012 z dnia 14 maja 2012 r. dotyczącego wykonania art. 32 ust. 1 rozporządzenia nr 36/2012 (Dz.U. L 126, s. 3) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżących

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone

               2)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 311 z 13.10.2012


title: Sprawa F-143/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 18 czerwca 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Oddalenie przez organ powołujący wniosku o zwrot kosztów poniesionych w związku z postępowaniem — Skarga o stwierdzenie nieważności mająca ten sam przedmiot co wniosek o ustalenie kosztów sądowych — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/50

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 18 czerwca 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-143/11) (1)

   (Służba publiczna - Oddalenie przez organ powołujący wniosku o zwrot kosztów poniesionych w związku z postępowaniem - Skarga o stwierdzenie nieważności mająca ten sam przedmiot co wniosek o ustalenie kosztów sądowych - Oczywista niedopuszczalność)
   2013/C 252/91
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i J. Baquero Cruz, w charakterze pełnomocników, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji Komisji o odmowie zwrotu jednej czwartej kosztów poniesionych przez skarżącego w sprawie F-81/09 Marcuccio przeciwko Komisji, do czego Komisja została zobowiązana w wyroku z dnia 15 lutego 2011 r.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012, s. 26.


title: Sprawa C-572/10: Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 28 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Saint-Denis de la Réunion — Francja) — Clément Amedee przeciwko Garde des sceaux, Ministre de la justice et des libertés, Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l'État

text:
               4.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/12

         Postanowienie prezesa czwartej izby Trybunału z dnia 28 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Saint-Denis de la Réunion — Francja) — Clément Amedee przeciwko Garde des sceaux, Ministre de la justice et des libertés, Ministre du budget, des comptes publics, de la fonction publique et de la réforme de l'État
   (Sprawa C-572/10) (1)

   2012/C 235/23
   Język postępowania: francuski
   Prezes czwartej izby Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011.


title: Sprawa C-359/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem tribunal de grande instance de Brive-La-Gaillarde z dnia  9 września 2005 r.  w sprawie Estager SA przeciwko Receveur principal de Recette des Douanes de Brive

text:
               10.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem tribunal de grande instance de Brive-La-Gaillarde z dnia 9 września 2005 r. w sprawie Estager SA przeciwko Receveur principal de Recette des Douanes de Brive
   (Sprawa C-359/05)
   (2005/C 315/19)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 26 września 2005 r. r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem tribunal de grande instance de Brive-La-Gaillarde z dnia 9 września 2005 r. w sprawie Estager SA przeciwko Receveur principal de Recette des Douanes de Brive.
   Tribunal de grande instance de Brive-La-Gaillarde zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy postanowienia odronnance (rozporządzenia) nr 2000-916 z 19 września 2000 r. dotyczącego ustalenia wartości w euro pewnych kwot wyrażonych we frankach w tekstach ustawodawczych, odnoszące się do zastąpienia podatku na BAPSA pobieranego od mąki, kaszy manny i drobnej kaszy pszenicznej wynoszącego 100 franków kwotą 16 euro, są zgodne z rozporządzeniami wspólnotowymi dotyczącymi wprowadzenia euro?


title: Sprawa C-467/06: Postanowienie prezesa siódmej izby Trybunału z dnia 11 marca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Genova — Włochy) — Consel Gi. Emme Srl przeciwko Sistema Logistico dell'Arco Ligure e Alessandrino Srl (SLALA)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/26

         Postanowienie prezesa siódmej izby Trybunału z dnia 11 marca 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Genova — Włochy) — Consel Gi. Emme Srl przeciwko Sistema Logistico dell'Arco Ligure e Alessandrino Srl (SLALA)
   (Sprawa C-467/06) (1)

   (2008/C 128/49)

      Język postępowania: włoski

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa T-389/15: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2015 r. – J & Joy/OHIM – Joy-Sportswear (J&JOY)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/46

         Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2015 r. – J & Joy/OHIM – Joy-Sportswear (J&JOY)
   (Sprawa T-389/15)
   (2015/C 381/56)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: J & Joy SA (Waremme, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci A. Maqua i C. Pirenne)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Joy-Sportswear GmbH (Ottensoos, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „J&JOY” – zgłoszenie nr 11 411 808

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie R 1355/2014-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Urzędu o:

               —

               przeprowadzenie kontroli decyzji Wydziału Sprzeciwów i uznanie sprzeciwu za niedopuszczalny;

               —

               obciążenie wnoszącego sprzeciw kosztami postępowania i kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu w sprawie sprzeciwu na postawie art. 81 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-233/14: Postanowienie Sądu z dnia 5 marca 2015 r. – Intesa Sanpaolo/OHIM (NEXTCARD) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego NEXTCARD — Częściowa odmowa rejestracji przez eksperta — Obowiązek uzasadnienia — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/51

         Postanowienie Sądu z dnia 5 marca 2015 r. – Intesa Sanpaolo/OHIM (NEXTCARD)
   (Sprawa T-233/14) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego NEXTCARD - Częściowa odmowa rejestracji przez eksperta - Obowiązek uzasadnienia - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej))
   (2015/C 138/67)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Intesa Sanpaolo SpA (Turyn, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Pozzi, G. Ghisletti i F. Braga)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: L. Rampini, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 lutego 2014 r. (sprawa R 1807/2013-5) dotyczącą zgłoszenia do rejestracji oznaczenia słownego NEXTCARD jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Intesa Sanpaolo SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 235 z 21.7.2014.


title: Sprawa T-577/17: Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2017 r. thyssenkrupp Electrical Steel i thyssenkrupp Electrical Steel Ugo/Komisja

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/46

         Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2017 r. thyssenkrupp Electrical Steel i thyssenkrupp Electrical Steel Ugo/Komisja
   (Sprawa T-577/17)
   (2017/C 347/61)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: thyssenkrupp Electrical Steel GmbH (Gelsenkirchen, Niemcy) i thyssenkrupp Electrical Steel Ugo (Isbergues, Francja) (przedstawiciel: M. Günes, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności stwierdzenia Komisji, poczynionego w dokumencie Ares(2017)3010674 z dnia 15 czerwca 2017 r., zgodnie z którym zezwolenie na procedurę uszlachetniania czynnego niektórych produktów ze stali elektrotechnicznej o ziarnie zorientowanym (GOES) nie ma negatywnego wpływu na istotne interesy producentów unijnych,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania zgodnie z art. 134 ust. 1 regulaminu postępowania Sądu.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.

                           —

                           Stwierdzenie Komisji, zgodnie z którym spełnione zostały warunki ekonomiczne dotyczące spornego zezwolenia na procedurę uszlachetniania czynnego nie jest poparte żadnymi motywami.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych sprawy.

                           —

                           Stwierdzenie Komisji, zgodnie z którym sporne zezwolenie na procedurę uszlachetniania czynnego nie ma negatywnego wpływu na istotne interesy producentów unijnych wynika z oczywistego błędu w ocenie okoliczności faktycznych sprawy.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 221 ust. 4 lit. b) UKC (1) i rozporządzenia podstawowego (2)

                           —

                           Stwierdzając, że spełnione zostały warunki gospodarcze dotyczące spornego zezwolenia na procedurę uszlachetniania czynnego, Komisja zaniechała ograniczenia swej oceny do kryteriów, o których mowa w art. 211 ust. 4 lit. b) Unijnego Kodeksu Celnego (UKC) i oparła swoją ocenę na kryteriach, które mogą być analizowane jedynie w ramach procedury określonej w rozporządzeniu podstawowym.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 259 ust. 4 rozporządzenia implementującego UKC oraz horyzontalnych zasad funkcjonowania grup ekspertów Komisji.

                           —

                           W zakresie w jakim Komisja przekazała sprawdzenie warunków ekonomicznych Grupie Ekspertów ds. Ceł, naruszyła ona art. 259 ust. 4 rozporządzenia implementującego UKC (3) oraz horyzontalne zasady regulujące tworzenie i funkcjonowanie grup ekspertów Komisji

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa do obrony

                           —

                           Odmawiając ujawnienia niektórych istotnych informacji przekazanych we wniosku o wydanie zezwolenia na procedurę uszlachetniania czynnego lub niezawierających danych niejawnych streszczeń tych informacji przedstawionych w sposób na tyle szczegółowy, aby umożliwić zrozumienia istoty informacji przekazanych poufnie, Komisja naruszyła prawo do obrony strony skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (Dz. U. 2013, L 269, s.1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz. U. 2009, L 343, s. 5).

      (3)  Rozporządzenie Wykonawcze Komisji (UE) z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (DZ. U. 2015, L 343, s. 558).


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 czerwca 2004 r. w sprawie C-212/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa — Dyrektywy 89/665/EWG i 92/13/EWG — Niewystarczająca transpozycja — Obowiązek przewidzenia w prawodawstwie dotyczącym udzielania zamówień publicznych procedury umożliwiającej wszystkim odrzuconym oferentom uzyskanie uchylenia decyzji w przedmiocie udzielenia zamówienia)

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 24 czerwca 2004 r.
   w sprawie C-212/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa - Dyrektywy 89/665/EWG i 92/13/EWG - Niewystarczająca transpozycja - Obowiązek przewidzenia w prawodawstwie dotyczącym udzielania zamówień publicznych procedury umożliwiającej wszystkim odrzuconym oferentom uzyskanie uchylenia decyzji w przedmiocie udzielenia zamówienia)
   (2004/C 201/05)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-212/02, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M. Nolin wspomagany przez R. Roniger) przeciwko Republice Austrii (pełnomocnicy: C. Pesendorfer i M. Fruhmann), o stwierdzenie, że w zakresie, w jakim Landesvergabegesetze (prawodawstwa krajów związkowych dotyczące udzielania zamówień publicznych) Salzburga, Styrii, Dolnej Austrii i Karyntii nie przewidują we wszystkich przypadkach procedury umożliwiającej odrzuconemu oferentowi uzyskanie uchylenia decyzji w przedmiocie udzielenia zamówienia, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom nałożonym na nią przez art. 2, ust. 1, pkt a) i b) dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane (Dz. U. L 395, str. 33), oraz przez dyrektywę Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 koordynującą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (Dz. U. L 76, str. 14), Trybunał (druga izba), w składzie C.W.A. Timmermans, prezes izby, J.-P. Puissochet (sprawozdawca), R. Schintgen, F. Macken, N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: FM. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 24 czerwca 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               W zakresie, w jakim Landesvergabegesetze (prawodawstwa krajów związkowych dotyczące udzielania zamówień publicznych) Salzburga, Styrii, Dolnej Austrii i Karyntii nie przewidują we wszystkich przypadkach procedury umożliwiającej odrzuconemu oferentowi uzyskania uchylenia decyzji w przedmiocie udzielenia zamówienia, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom nałożonym na nią przez art. 2, ust. 1, pkt a) i b) dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane oraz przez dyrektywę Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 koordynującą przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji.

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz. U. C 180 z dnia 27 lipca 2002 r.


title: Sprawa F-17/08: Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2008 r. — Wybranowski przeciwko Komisji

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/25

         Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2008 r. — Wybranowski przeciwko Komisji
   (Sprawa F-17/08)
   (2008/C 158/44)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Andrzej Wybranowski (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: adwokat Z. Wybranowski)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Zmiana decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AD/60/06 z dnia 15 listopada 2007 r. o przyznaniu skarżącemu 20 na 50 punktów na egzaminie ustnym i w rezultacie o niewpisaniu go na listę rezerwową, jak również decyzji tej samej komisji z dnia 20 grudnia 2007 r. o niezwiększeniu liczby otrzymanych punktów, po ponownej analizie egzaminu ustnego, do pułapu pozwalającemu na wpisanie skarżącego na listę rezerwową. Ewentualnie, stwierdzenie nieważności tych decyzji i wniosek o nakazanie stronie pozwanej lub komisji konkursowej wydania nowej decyzji poprzez wpisanie skarżącego na listę rezerwową.
   Żądania strony skarżącej

               —

               zmiana decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/AD/60/06 z dnia 15 listopada 2007 r. o przyznaniu skarżącemu 20 na 50 punktów na egzaminie ustnym i w rezultacie o niewpisaniu go na listę rezerwową, jak również decyzji tej samej komisji z dnia 20 grudnia 2007 r. o niezwiększeniu liczby otrzymanych punktów, po ponownej analizie egzaminu ustnego, do pułapu pozwalającemu na wpisanie skarżącego na listę rezerwową;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności tych decyzji oraz nakazanie stronie pozwanej lub komisji konkursowej wydania nowej decyzji o wpisaniu skarżącego na listę rezerwową;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa C-544/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu — Rzeczpospolita Polska) — Uwe Rüffler przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej we Wrocławiu Ośrodek Zamiejscowy w Wałbrzychu (Artykuł 18 WE — Ustawodawstwo w dziedzinie podatku dochodowego od osób fizycznych — Obniżenie podatku dochodowego o kwotę składek na ubezpieczenie zdrowotne zapłaconych w państwie członkowskim opodatkowania — Odmowa obniżenia o kwotę składek zapłaconych w innych państwach członkowskich)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/15

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu — Rzeczpospolita Polska) — Uwe Rüffler przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej we Wrocławiu Ośrodek Zamiejscowy w Wałbrzychu
   (Sprawa C-544/07) (1)

   (Artykuł 18 WE - Ustawodawstwo w dziedzinie podatku dochodowego od osób fizycznych - Obniżenie podatku dochodowego o kwotę składek na ubezpieczenie zdrowotne zapłaconych w państwie członkowskim opodatkowania - Odmowa obniżenia o kwotę składek zapłaconych w innych państwach członkowskich)
   2009/C 141/24
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Uwe Rüffler

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej we Wrocławiu Ośrodek Zamiejscowy w Wałbrzychu

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Wojewódzki Sad Administracyjny we Wrocławiu (Polska) — Interpretacja art. 12 akapit pierwszy i art. 39 ust. 1 i 2 traktatu WE — Ustawodawstwo krajowe w dziedzinie podatków dochodowych od osób fizycznych ograniczające możliwość obniżenia podatku o składki na ubezpieczenie zdrowotne tylko do składek płaconych w tym państwie członkowskim

      Sentencja

   Artykuł 18 ust. 1 WE stoi na przeszkodzie stosowaniu ustawodawstwa państwa członkowskiego, które uzależnia przyznanie prawa do obniżenia kwoty podatku dochodowego o zapłacone składki na ubezpieczenie zdrowotne od warunku, by składki te były odprowadzone w tym państwie członkowskim na podstawie prawa krajowego, i które prowadzi do odmowy przyznania tego rodzaju ulgi podatkowej w przypadku, gdy składki nadające się do odliczenia od kwoty podatku dochodowego należnego w tym państwie członkowskim zostały odprowadzone w ramach systemu obowiązkowego ubezpieczenia zdrowotnego innego państwa członkowskiego.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.


title: Sprawa C-259/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony mocą postanowienia the High Court of Justice, The Person Appointed by Lord Chancellor (osoby mianowanej przez Lorda Kanclerza) zgodnie z art. 76 Trade Marks Act 1994, w odwołaniu od decyzji Registrar of Trade Marks, wydanego dnia 26 maja 2004 r., w sprawie Elizabeth Emanuel przeciwko Continental Shelf 128 Ltd

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony mocą postanowienia the High Court of Justice, The Person Appointed by Lord Chancellor (osoby mianowanej przez Lorda Kanclerza) zgodnie z art. 76 Trade Marks Act 1994, w odwołaniu od decyzji Registrar of Trade Marks, wydanego dnia 26 maja 2004 r., w sprawie Elizabeth Emanuel przeciwko Continental Shelf 128 Ltd
   (Sprawa C-259/04)
   (2004/C 217/26)
   Dnia 16 kwietnia 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia High Court of Justice, The Person Appointed by Lord Chancellor (osoby mianowanej przez Lorda Kanclerza) zgodnie z art. 76 Trade Marks Act 1994, w odwołaniu od decyzji Registrar of Trade Marks, wydanego dnia 26 maja 2004 r., w sprawie Elizabeth Emanuel przeciwko Continental Shelf 128 Limited.
   High Court of Justice zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
   Art. 3 ust. 1 litera g) dyrektywy Rady nr 89/104 (1)

               1)

               Czy znak towarowy ma charakter wprowadzający w błąd opinię publiczną i dlatego na mocy art. 3 ust. 1 lit. g) dyrektywy 89/104 nie podlega rejestracji w następujących okolicznościach:

                           a)

                           wartość niematerialna (goodwill) związana ze znakiem towarowym została przeniesiona wraz z przedsiębiorstwem wytwarzającym towary, do których znak towarowy się odnosi;

                           b)

                           przed przeniesieniem znak towarowy oznaczał dla znacznej części istotnej opinii publicznej, że przy projektowaniu lub tworzeniu towarów, w odniesieniu do których był używany, zaangażowana była konkretna osoba;

                           c)

                           po przeniesieniu nabywca zgłosił znak towarowy do rejestracji; oraz

                           d)

                           w chwili zgłoszenia znaczna część istotnej opinii publicznej pozostawała w błędzie co do tego, że używanie znaku towarowego oznacza, że ta konkretna osoba w dalszym ciągu była zaangażowana w projektowanie lub tworzenie towarów, w odniesieniu do których znak był używany, a to przekonanie mogło wpłynąć na jej zachowania nabywcze?

               2)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie 1 nie jest w całości twierdząca, co jeszcze należy wziąć pod uwagę przy ocenie, czy znak towarowy ma charakter wprowadzający w błąd opinię publiczną i z tego powodu nie podlega rejestracji na mocy art. 3 ust 1 lit. g), oraz w szczególności, czy ma znaczenie, że ryzyko wprowadzenia w błąd z czasem maleje?

         Art. 12 ust. 2 lit. b) dyrektywy Rady nr 89/104

               3)

               Czy zarejestrowany znak towarowy może wprowadzać w błąd opinię publiczną w wyniku używania go przez właściciela lub za jego zgodą i stąd podlega wygaśnięciu na mocy art. 12 ust. 2 lit. b) w następujących okolicznościach:

                           a)

                           zarejestrowany znak towarowy i wartość niematerialna (goodwill) z nim związana zostały przeniesione wraz z przedsiębiorstwem wytwarzającym towary, do których znak towarowy się odnosi,

                           b)

                           przed przeniesieniem znak towarowy oznaczał dla znacznej części istotnej opinii publicznej, że przy projektowaniu lub tworzeniu towarów, w odniesieniu do których był używany, zaangażowana była konkretna osoba;

                           c)

                           po przeniesieniu złożono wniosek o wygaśnięcie rejestracji, oraz

                           d)

                           w chwili złożenia wniosku znaczna część istotnej opinii publicznej pozostawała w błędzie co do tego, że używanie znaku towarowego oznacza, że ta konkretna osoba w dalszym ciągu była zaangażowana w projektowanie lub tworzenie towarów, w odniesieniu do których znak był używany, a to przekonanie mogło wpłynąć na zachowania nabywcze tej części opinii publicznej?

               4)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie 3 nie jest całkowicie twierdząca, co jeszcze należy wziąć pod uwagę przy ocenie, czy zarejestrowany znak towarowy może wprowadzić w błąd opinię publiczną w wyniku używania przez właściciela lub za jego zgodą i stąd podlega wygaśnięciu na podstawie art. 12 ust. 2 lit. b), a w szczególności, czy jest istotne, że ryzyko wprowadzenia w błąd z czasem może maleć?

      (1)  Pierwsza dyrektywa Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mająca na celu zbliżanie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych


title: Sprawa C-601/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 8 września 2016 r. w sprawie T-467/13 Arrow Group ApS, Arrow Generics Ltd/Komisja, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Arrow Group ApS, Arrow Generics Ltd

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/29

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 8 września 2016 r. w sprawie T-467/13 Arrow Group ApS, Arrow Generics Ltd/Komisja, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Arrow Group ApS, Arrow Generics Ltd
   (Sprawa C-601/16 P)
   (2017/C 030/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Arrow Group ApS, Arrow Generics Ltd (przedstawiciele: C. Firth, S. Kon, C. Humpe, Solicitors)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 8 września 2016 r. w sprawie T-467/13 lub stwierdzenie nieważności art. 1, 2 i 3 decyzji Komisji C (2013) 3803 final z dnia 19 czerwca 2013 r. (sprawa AT/39226 – Lundbeck) w zakresie w jakim dotyczą spółki Arrow; albo

               —

               tytułem żądania ewentualnego, uchylenie wyroku Sądu z dnia 8 września 2016 r. w sprawie T-467/13 oraz skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd; albo

               —

               w dalszej kolejności, uchylenie wyroku Sądu z dnia 8 września 2016 r. w sprawie T-467/13 w zakresie w jakim wyrok ten utrzymuje w mocy grzywnę nałożoną na spółkę Arrow w art. 2 decyzji Komisji C (2013) 3803 final w odniesieniu do ugody brytyjskiej i duńskiej lub obniżenie wysokości tej grzywny; oraz

               —

               obciążenie Komisji poniesionymi przez spółkę Arrow kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzut pierwszy: Sąd zastosował błędne kryterium w celu oceny czy zaistniała potencjalna konkurencja:

               1.

               Pierwsza część: Sąd przeniósł ciężar dowodu na spółkę Arrow, zwalniając Komisję z obowiązku wykazania istnienia potencjalnej konkurencji.

               2.

               Druga część: Sąd wywiódł błędny wniosek o istnieniu potencjalnej konkurencji z serii hipotez, co pozostaje w sprzeczności z zasadą, że stwierdzenie istnienia potencjalnej konkurencji wymaga wykazania rzeczywistej i konkretnej możliwości wejścia na rynek.

               3.

               Trzeci część: Sąd przypisał nadmierną wagę zamiarowi spółki Lundbeck i błędnie ocenił moc dowodową okoliczności, które nastąpiły po podpisaniu ugód patentowych.

               4.

               Czwarta część: Sąd nie uwzględnił znaczenia i skutków wyroku sądu angielskiego w sprawie Paroxetine.

               5.

               Piąta część: Sąd wywiódł błędny wniosek o istnieniu potencjalnej konkurencji z okoliczności, że spółka Arrow podjęła kroki w kierunku przygotowania się do wejścia na rynek.

               6.

               Szósta część: Sąd błędnie zastosował domniemanie tymczasowej nieważności oraz nienaruszenia patentów spółki Lundbeck.

         Zarzut drugi: Sąd dokonał błędnego ustalenia, że ugody patentowe miały na celu ograniczenie konkurencji:

               1.

               Pierwsza część: Sąd nie uwzględnił faktu, że to iż umowa „może” ograniczać konkurencje nie jest równoznaczne z naruszeniem konkurencji ze względu na cel.

               2.

               Druga część: Sąd przyjął błędną orientację, kwalifikując ugody patentowe jako umowy, które co do zasady polegają na wyłączeniu dostępu do rynku.

               3.

               Trzecia część: Sąd błędnie wywiódł, że Komisja mogła ustalić istnienie niekonkurencyjnego celu ugód bez konieczności rozważenia sytuacji, która przeważyłaby w sytuacji braku ugód.

         Zarzut trzeci: Sąd błędnie uznał twierdzenia Komisji jakoby spółka Arrow działała umyślnie lub w warunkach zaniedbania w związku z czym nie powinna zostać nałożona żadna grzywna.


title: Sprawa C-335/09 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 czerwca 2012 r. — Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Wspólna organizacja rynków — Środki przejściowe przewidziane w związku z przystąpieniem nowych państw członkowskich — Rozporządzenie (WE) nr 1972/2003 w sprawie środków przejściowych przyjętych w odniesieniu do handlu produktami rolnymi — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin — Początek biegu terminu — Przekroczenie terminu — Niedopuszczalność — Zmiana przepisu rozporządzenia — Ponowne rozpoczęcie biegu terminu — Częściowa dopuszczalność — Zarzuty — Naruszenie fundamentalnych zasad wspólnoty prawa oraz zasady skutecznej ochrony sądowej — Naruszenie swobody przepływu towarów i zasady niedyskryminacji ze względu na pochodzenie państwowe — Naruszenie zasady proporcjonalności i zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań — Naruszenie hierarchii norm prawnych — Naruszenie art. 41 aktu przystąpienia z 2003 r. — Błędna wykładnia art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1972/2003 — Naruszenie obowiązku uzasadnienia)

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 czerwca 2012 r. — Rzeczpospolita Polska przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-335/09 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólna organizacja rynków - Środki przejściowe przewidziane w związku z przystąpieniem nowych państw członkowskich - Rozporządzenie (WE) nr 1972/2003 w sprawie środków przejściowych przyjętych w odniesieniu do handlu produktami rolnymi - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin - Początek biegu terminu - Przekroczenie terminu - Niedopuszczalność - Zmiana przepisu rozporządzenia - Ponowne rozpoczęcie biegu terminu - Częściowa dopuszczalność - Zarzuty - Naruszenie fundamentalnych zasad wspólnoty prawa oraz zasady skutecznej ochrony sądowej - Naruszenie swobody przepływu towarów i zasady niedyskryminacji ze względu na pochodzenie państwowe - Naruszenie zasady proporcjonalności i zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań - Naruszenie hierarchii norm prawnych - Naruszenie art. 41 aktu przystąpienia z 2003 r. - Błędna wykładnia art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1972/2003 - Naruszenie obowiązku uzasadnienia)
   2012/C 258/02
   Język postępowania: polski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: M. Dowgielewicz i M. Szpunar, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. Tserepa-Lacombe, A. Stobiecka-Kuik, A. Szmytkowska i T. van Rijn, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 czerwca 2009 r. (pierwsza izba w składzie powiększonym) w sprawie T-257/04 Polska przeciwko Komisji w którym Sąd odrzucił skargę o stwierdzenie nieważności w części rozporządzenia Komisji (WE) nr 1972/2003 z dnia 10 listopada 2003 r. w sprawie środków przejściowych przyjętych w odniesieniu do handlu produktami rolnymi ze względu na przystąpienie Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji (Dz.U. L 293, s. 3), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 230/2004 z dnia 10 lutego 2004 r. (Dz.U. L 39, s. 13) oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 735/2004 z dnia 20 kwietnia 2004 r. (Dz.U. L 114, s. 13) — Błędna wykładnia art. 230 akapit czwarty WE, art. 3 rozporządzenia (WE) nr 1972/2003, a także rozporządzenia nr 1 w sprawie określenia systemu językowego EWG (Dz.U. L 17, s. 385) — Naruszenie art. 253 WE i art. 41 traktatu akcesyjnego, prawa do skutecznej ochrony sądowej, zasady solidarności, proporcjonalności, niedyskryminacji, dobrej wiary i ochrony uzasadnionych oczekiwań — Naruszenie zasad postępowania wynikające z odmowy uwzględnienia przez Sąd zasady solidarności i dobrej wiary

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Rzeczpospolita Polska pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 155 z 7.7.2007 .

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/1

         (2007/C 170/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 155 z 7.7.2007.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 140 z 23.6.2007.

      Dz.U. C 129 z 9.6.2007.

      Dz.U. C 117 z 26.5.2007.

      Dz.U. C 96 z 28.4.2007.

      Dz.U. C 95 z 28.4.2007.

      Dz.U. C 82 z 14.4.2007.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-569/13: Postanowienie Sądu z dnia 28 sierpnia 2015 r. – Bimbo/OHIM – Kimbo (Caffè KIMBO Espresso Napoletano)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/57

         Postanowienie Sądu z dnia 28 sierpnia 2015 r. – Bimbo/OHIM – Kimbo (Caffè KIMBO Espresso Napoletano)
   (Sprawa T-569/13) (1)

   (2015/C 381/68)
   Język postępowania: angielski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa T-167/07: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2007 r. — Far Eastern Textile przeciwko Radzie

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/27

         Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2007 r. — Far Eastern Textile przeciwko Radzie
   (Sprawa T-167/07)
   (2007/C 170/54)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Far Eastern Textile Ltd (Taipei, Tajwan) (przedstawiciel: P. De Baere, lawyer)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 192/2007 z dnia 22 lutego 2007 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych politereftalanów etylenu (PET) pochodzących między innymi z Tajwanu, w zakresie w jakim dotyczy ono skarżącej;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, będąca tajwańskim producentem i eksporterem politereftalanów etylenu („PET”) wnosi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 192/2007 z dnia 22 lutego 2007 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych politereftalanów etylenu pochodzących z Indii, Indonezji, Malezji, Republiki Korei, Tajlandii i Tajwanu w następstwie przeglądu wygaśnięcia oraz częściowego przeglądu okresowego na mocy art. 11 ust. 2 i art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (1).
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi po pierwsze, że Rada naruszyła art. 2 ust. 11 rozporządzenia podstawowego (2) poprzez zastosowanie asymetrycznej metody obliczania marginesu dumpingu skarżącej.
   Po drugie, skarżąca twierdzi, że Rada naruszyła art. 253 WE nie podając odpowiedniego uzasadnienia, wyjaśniającego dlaczego symetryczne metody porównawcze nie odzwierciedlają pełnego zakresu praktyk antydumpingowych.
   Po trzecie, skarżąca podnosi, że Rada naruszyła art. 2 ust. 10, 11 i 12 rozporządzenia podstawowego obliczając margines dumpingu skarżącej posługując się metodą zerowania, zerując ujemne marginesy dumpingu przy obliczaniu średniego ważonego marginesu dumpingu zgodnie z art. 2 ust. 12.
   W końcu skarżąca twierdzi, że Rada naruszyła art. 253 WE nie podając odpowiedniego uzasadnienie, wyjaśniającego dlaczego margines dumpingu skarżącej ma być obliczany z zastosowaniem metody zerowania.

      (1)  Dz.U. L 59, str. 1.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 56, str. 1).


title: Wykreślenie sprawy C-370/04

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/32

         Wykreślenie sprawy C-370/04 (1)

   (2005/C 217/69)

      (Język postępowania: niemiecki)

   Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-370/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec.

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004


title: Sprawa T-384/14: Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2014 r. – Włochy przeciwko Komisji

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/32

         Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2014 r. – Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-384/14)
   2014/C 235/43
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: B. Tidore, avvocato dello Stato, G. Palmieri, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2014) 2008 z dnia 4 kwietnia 2014 r., doręczonej dnia 7 kwietnia 2014 r., wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez niektóre państwa członkowskie, a konkretnie Włochy, z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW).

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi Republika Włoska podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasad prawa wspólnotowego i niewystarczającego dochodzenia:

                           —

                           w zaskarżonej decyzji Komisja dokonała korekty finansowej, przyjmując założenie na podstawie nieprawidłowości stwierdzonych podczas kontroli na miejscu, którą przeprowadzono tylko w regionach Lacjum i Abruzja. Skarżąca kwestionuje, by wyniki takiej kontroli można było rozciągnąć poza te regiony i by korekta mogła zostać określona w wymiarze 5 %, gdyż rzeczywistość różnych regionów Włoch jest bardzo zróżnicowana, a w każdym razie uwzględniona została tylko jedna jednostka płatnicza (AGEA)

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 43 i 48 rozporządzenia nr 1782/2003 (1):

                           —

                           Komisja zarzuciła w decyzji państwu włoskiemu nieprawidłowe zastosowanie uregulowania w zakresie uprawnień specjalnych, twierdząc, że wystąpiło ryzyko dla funduszu. Skarżąca twierdzi, że art. 43 i 48 rozporządzenia nr 1782/2003 nie przewidują specjalnego sposobu rozdziału uprawnień specjalnych w odniesieniu do przypadków zbadanych przez Komisję i że metodologia przyjęta we Włoszech jest nie tylko całkowicie zgodna z takim uregulowaniem, lecz nie powoduje ryzyka dla funduszu.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia ogólnych zasad korekty finansowej i zachowania kryteriów zatwierdzenia oraz dotyczący niewystarczającego uzasadnienia:

                           —

                           Komisja dokonała w decyzji korekty z tytułu braków operacyjnych, które należy przypisać ARBEA – jednostce płatniczej, której zatwierdzenie zostało cofnięte aktem administracyjnym z dnia 12 maja 2010 r. ze skutkiem od dnia 16 października 2010 r., to jest dnia, w którym kompetencje ARBEA zostały przejęte przez AGEA. Skarżąca podważa sposób postępowania Komisji, która rozszerzyła na rok 2010 korektę dokonaną już na lata gospodarcze 2007–2009, przyjmując założenie, że stwierdzone już ryzyko występowało nadal, i stosując tę samą stawkę procentową oraz stosując korektę do okresu między cofnięciem zatwierdzenia i przejęciem uprawnień przez AGEA.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001.


title: Sprawa T-142/04: Skarga wniesiona dnia 14 kwietnia 2004 r. przez Cargill B.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               26.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/8

         Skarga wniesiona dnia 14 kwietnia 2004 r. przez Cargill B.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-142/04)
   (2004/C 168/14)
   Język postępowania: niderlandzki
   Dnia 14 kwietnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez spółkę Cargill B.V., z siedzibą w Hadze (Niderlandy), reprezentowaną przez H.J. Bronkhorsta i J.F. van Nouhuysa.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               I.

               unieważnienie decyzji z dnia 5 stycznia 2004 r. skierowanej do niej przez Komisję Wspólnot Europejskich;

               II.

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżąca twierdzi w oparciu o decyzję Komisji, że umorzenie należności celnych przywozowych nie było w przedmiotowej sprawie uzasadnione. Decyzja ta została przyjęta w konsekwencji unieważnienia przez Trybunał Sprawiedliwości ostatecznej Decyzji Komisji C/2000/485 w związku ze sprawą C-156/00 Królestwo Niderlandów przeciwko Komisji (1).
   Skarżąca dokonywała przywozu kukurydzy do WE zgodnie z zasadami dotyczącymi uszlachetniania czynnego. Kukurydza miała zostać przetworzona w glukozę, która z kolei powinna zostać powtórnie wywieziona. Dla tego celu skarżący posiadał odpowiednie upoważnienia dla systemu właściwej rekompensaty. Komisja w zaskarżonej decyzji twierdzi, iż wywożona glukoza nie została uzyskana w całości z kukurydzy, lecz także z pszenicy pochodzącej z rynku WE. Władze niderlandzkie zaraz potem odzyskały należne cła wywozowe. W zaskarżonej decyzji Komisja oddaliła żądanie umorzenia tego długu.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi przede wszystkim, że miało miejsce naruszenie prawa do obrony. Ściślej mówiąc, podnosi ona zarzut pogwałcenia zasady audi alteram partem i prawa dostępu do akt.
   Skarżąca podnosi dalej, iż miało miejsce naruszenie rozporządzenia nr 1430/79 (2) w sprawie zwrotu lub umarzania należności celnych przywozowych lub wywozowych, jak również naruszenie art. 239 rozporządzenia nr 2913/92 (3) ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, a także art. 905 do 909 włącznie rozporządzenia nr 2454/93 (4) ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92. Skarżąca podnosi również naruszenie obowiązku uzasadnienia przewidzianego w art. 253 WE.
   Komisja, zdaniem skarżącej, była w błędzie stwierdzając, że skarżąca popełniła oczywiste zaniedbanie nie spełniając warunków dotyczących wydawanych przez Komisję zezwoleń na uszlachetnianie czynne. Jak twierdzi skarżąca, glukoza przeznaczona do wywozu produkowana z pszenicy i kukurydzy miała identyczne cechy, jak glukoza uzyskiwana wyłącznie z kukurydzy. Skarżąca dodaje, że oba produkty objęte są tym samym kodem CN. Twierdzi, że jedynym zarzutem, jaki można jej przedstawić jest zarzut dokonania wywozu części glukozy po upływie sześciomiesięcznego okresu przewidzianego w zezwoleniu.
   Skarżąca konkluduje podnosząc, iż miało miejsce naruszenie zasady proporcjonalności.

      (1)  Wyrok w sprawie C-156/00 Niderlandy przeciwko Komisji [2003] Zb. Orz. str. I-2527.

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1430/79 z dnia 2 lipca 1979 r. w sprawie zwrotu lub umarzania należności celnych przywozowych lub wywozowych (Dz.U. L 175, str. 1).

      (3)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302 z 1992 r., str. 1).

      (4)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lutego 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253 z 1993 r., str. 1).


title: Sprawa F-81/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 września 2008 r. — Duyster przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/68

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 4 września 2008 r. — Duyster przeciwko Komisji
   (Sprawa F-81/06) (1)

   (2008/C 301/136)

      Język postępowania: francuski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy w związku z zawarciem ugody.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006, s. 34.


title: Sprawa C-62/16: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2016 r. – Komisja Europejska/Rumunia

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/20

         Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2016 r. – Komisja Europejska/Rumunia
   (Sprawa C-62/16)
   (2016/C 145/26)
   Język postępowania: rumuński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Petrova, M. Heller i A. Biolan, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rumunia

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2012/33/UE (1), a w każdym razie nie powiadamiając o tych środkach Komisji, Rumunia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 ust. 1 tej dyrektywy;

               —

               nałożenie na Rumunię, zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE, kary pieniężnej w kwocie 38 042,6 EUR za każdy dzień opóźnienia od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie z tytułu naruszenia obowiązku podania do wiadomości wszystkich przepisów implementujących dyrektywę 2012/33/UE;

               —

               obciążenie Rumunii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy do prawa wewnętrznego upłynął w dniu 18 czerwca 2014 r.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/33/UE z dnia 21 listopada 2012 r. zmieniająca dyrektywę Rady 1999/32/WE w zakresie zawartości siarki w paliwach żeglugowych (Dz.U. L 327, s. 1).


title: Sprawa C-373/17 P: Odwołanie wniesione w dniu 20 czerwca 2017 r. przez Agria Polska sp. z o.o.,Agria Chemicals Poland sp. z o.o.,Star Agro Analyse und Handels GmbH, Agria Beteiligungsgesellschaft mbH od wyroku Sądu dnia 16 maja 2017 r. w sprawie T-480/15, Agria Polska e.a./Komisja

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/4

         Odwołanie wniesione w dniu 20 czerwca 2017 r. przez Agria Polska sp. z o.o.,Agria Chemicals Poland sp. z o.o.,Star Agro Analyse und Handels GmbH, Agria Beteiligungsgesellschaft mbH od wyroku Sądu dnia 16 maja 2017 r. w sprawie T-480/15, Agria Polska e.a./Komisja
   (Sprawa C-373/17 P)
   (2017/C 347/04)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Agria Polska sp. z o.o., Agria Chemicals Poland sp. z o.o., Star Agro Analyse und Handels GmbH, Agria Beteiligungsgesellschaft mbH (Przedstawiciele: P. Graczyk i W. Rocławski)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu z dnia 16 maja 2017 r. w sprawie T-480/15;

               —

               wydanie przez Trybunał orzeczenia ostatecznego w sprawie, tj. stwierdzenie nieważności decyzji Komisji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 101 TFUE i art. 102 TFUE w zw. z art. 17 ust. 1 zd. 2 TUE w zw. z art. 7 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 oraz w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 poprzez niedostrzeżenie przez Sąd oczywistych błędów popełnionych przez Komisję w ocenie prawdopodobieństwa naruszenia art. 101 lub art. 102 TFUE, istnienia interesu Unii we wszczęciu dochodzenia oraz zakresu koniecznych środków dowodowych.
   W ramach pierwszego zarzutu skarżące wskazały na szczegółowe uchybienia Sądu, które polegały m.in. na: (i) uzasadnieniu jednoczesnego charakteru działań konkurentów skarżących (składaniu zawiadomień do organów krajowych) tylko i wyłącznie na podstawie przedstawionych przez nie wyjaśnień; (ii) nieuwzględnieniu faktu uchylenia większości decyzji administracyjnych wydanych na skutek zawiadomień konkurentów i nałożonych w ich wyniku na skarżące sankcji; (iii) pominięcie okoliczności, że zawiadomienia skierowane były również do organów niewłaściwych i ograniczenie się do stwierdzenia, że z uwagi na ryzyko naruszenia reputacji lub pierwotnego stanu sprzedawanych produktów uzasadnione mogło być informowanie właściwych organów; (iv) uznanie za Komisją, że nie istniał wystarczający interes Unii we wszczęciu dochodzenia, mimo że objęte wnioskiem działania dotyczyły terytorium kilku państw członkowskich i przedsiębiorstw działających na wielu rynkach; błędne uznanie, że złożenie przez skarżące zawiadomienia do krajowego organu ochrony konkurencji przesądzało o jego wyłącznej właściwości; (v) nieuwzględnienie faktu, że zakres koniecznych środków dowodowych i konieczność uruchomienia znacznych zasobów przemawia za właściwością Komisji; (vi) uznanie, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki tzw. „złośliwego procesowania się”.
   Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasady pełnej skuteczności prawa unijnego (effet utile) oraz błędnej wykładni tej zasady w odniesieniu do stosowania w praktyce art. 101 i 102 TFUE w zw. z art. 105 TFUE oraz art. 17 ust. 1 TUE poprzez: (i) nieuwzględnienie roli, jaką pełni Komisja w unijnym systemie ochrony konkurencji i przyjęcie, że Komisja nie ma obowiązku sprawdzania, czy organy krajowe dysponują odpowiednimi środkami do realizacji zadań wynikających z Rozporządzenia nr 1/2003, (ii) nieuwzględnienie argumentów skarżących dotyczących braku efektywności dochodzenia roszczeń przed sądami krajowymi w drodze private enforcement reguł konkurencji z uwagi na brak odpowiednich procedur oraz upływu okresów przedawnienia w prawie polskim, (iii) stwierdzenie przez Sąd, że skarżące nie wykazały, że polski organ ochrony konkurencji (Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów) nie zamierza ścigać i ukarać w skuteczny sposób naruszeń, mimo że bezspornym było, że Prezes UOKiK odmówił wszczęcia postępowania z uwagi na upływ obowiązującego ówcześnie rocznego terminu przedawnienia.
   Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasady skutecznej ochrony prawnej (art. 13 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności), prawa do skutecznego środka prawnego przed sądem (art. 47 ust. 1 Karty Praw Podstawowych UE) oraz prawa do dobrej administracji (art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych UE) poprzez: (i) utrzymanie w mocy decyzji Komisji o odrzuceniu wniosku skarżących bez stwierdzenia, czy doszło do naruszenia mimo uprzedniej odmowy ścigania naruszenia przez krajowy organ ochrony konkurencji z uwagi na wymogi formalne oraz braku realnej możliwości dochodzenia roszczeń odszkodowawczych na drodze prywatnoprawnej, (ii) błędne uznanie, że nie doszło do naruszenia zasady skutecznej ochrony prawnej, gdyż skarżącym przysługiwała skarga na decyzję Komisji o odrzuceniu wniosku; (iii) brak uwzględnienia, że prawo do skutecznej ochrony prawnej, do skutecznego środka prawnego i do dobrej administracji obejmują również prawo do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie, który w niniejszej sprawie nie został dochowany, gdyż Komisja wydała decyzję o odmowie wszczęcia postępowania po upływie 4,5 roku od dnia złożenia wniosku przez skarżące.


title: Sprawa C-22/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 kwietnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/8

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 kwietnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-22/06) (1)

   (2006/C 249/21)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006


title: Sprawa C-69/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli — Sezione Lavoro (Włochy) w dniu 20 lutego 2008 r. — Raffaello Visciano przeciwko I.N.P.S.

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli — Sezione Lavoro (Włochy) w dniu 20 lutego 2008 r. — Raffaello Visciano przeciwko I.N.P.S.
   (Sprawa C-69/08)
   (2008/C 107/30)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale di Napoli — Sezione Lavoro
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Raffaello Visciano

      Strona pozwana: I.N.P.S.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 i 4 dyrektywy nr 80/987 (1) z dnia 20 października 1980 r., w części mówiącej o zaspokojeniu roszczeń pracowników dotyczących zapłaty wynagrodzenia, zezwalają na to, aby wierzytelności te, z chwilą dochodzenia ich od instytucji gwarancyjnej, były pozbawiane ich pierwotnego charakteru i przyjmowały charakter zabezpieczający z tego tylko powodu, że obowiązek ich zaspokojenia został nałożony przez dane państwo członkowskie na instytucję zabezpieczenia społecznego, a zatem czy zezwalają one na to, aby pojęcie „wynagrodzenia” było w przepisach krajowych zastępowane pojęciem „świadczenia społecznego”?

               2)

               Czy dla osiągnięcia społecznego celu dyrektywy wystarczy, aby przepisy krajowe wykorzystywały przysługującą pracownikowi pierwotną wierzytelność płacową jako zwykłe odniesienie porównawcze, w stosunku do którego w odpowiedni sposób określa się świadczenie gwarantowane dzięki interwencji instytucji gwarancyjnej czy też wymagane jest, aby wierzytelność płacowa w stosunku do niewypłacalnego pracodawcy była dzięki interwencji instytucji gwarancyjnej chroniona w sposób zapewniający jej taką samą treść, takie same gwarancje, terminy i sposoby dochodzenia, jakie przyznaje się w danym porządku prawnym jakimkolwiek innym wierzytelnościom wynikającym ze stosunku pracy?

               3)

               Czy zasady wypływające z przepisów wspólnotowych, w tym w szczególności zasady równoważności i skuteczności, zezwalają na stosowanie do niezaspokojonych roszczeń pracowników, związanych z wynagrodzeniem za okres zdefiniowany w art. 4 dyrektywy nr 80/987, systemu przedawnienia mniej korzystnego niż ten, jaki stosuje się do innych roszczeń o tym samym charakterze?

      (1)  Dz.U. L 283, str. 23.


title: Sprawy połączone C-39/13 – C-41/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam – Niderlandy) – Inspecteur van de Belastingdienst/Noord/kantoor Groningen przeciwko SCA Group Holding BV (C-39/13), X AG i in.. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Amsterdam (C-40/13), Inspecteur van de Belastingdienst Holland-Noord/kantoor Zaandam przeciwko MSA International Holdings BV, MSA Nederland BV (C-41/13) (Swoboda przedsiębiorczości — Podatek dochodowy od osób prawnych — Jeden podmiot podatkowy złożony ze spółek tej samej grupy — Wniosek — Podstawy odmowy — Sytuacja, w której siedziba jednej lub kilku spółek zależnych, lub siedziba spółki dominującej znajduje się w innym państwie członkowskim — Brak stałego zakładu w państwie opodatkowania)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/9

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam – Niderlandy) – Inspecteur van de Belastingdienst/Noord/kantoor Groningen przeciwko SCA Group Holding BV (C-39/13), X AG i in.. przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst Amsterdam (C-40/13), Inspecteur van de Belastingdienst Holland-Noord/kantoor Zaandam przeciwko MSA International Holdings BV, MSA Nederland BV (C-41/13)
   (Sprawy połączone C-39/13 – C-41/13) (1)

   ((Swoboda przedsiębiorczości - Podatek dochodowy od osób prawnych - Jeden podmiot podatkowy złożony ze spółek tej samej grupy - Wniosek - Podstawy odmowy - Sytuacja, w której siedziba jednej lub kilku spółek zależnych, lub siedziba spółki dominującej znajduje się w innym państwie członkowskim - Brak stałego zakładu w państwie opodatkowania))
   2014/C 282/12
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Gerechtshof te Amsterdam

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Inspecteur van de Belastingdienst/Noord/kantoor Groningen (C-39/13), X AG, X1 Holding GmbH, X2 Holding GmbH, X3 Holding GmbH, D1 BV, D2 BV, D3 BV (C-40/13), Inspecteur van de Belastingdienst Holland-Noord/kantoor Zaandam (C-41/13)

      Strona pozwana: SCA Group Holding BV (C-39/13), Inspecteur van de Belastingdienst Amsterdam (C-40/13), MSA International Holdings BV, MSA Nederland BV (C-41/13)

      Sentencja

               1)

               W sprawach C-39/13 i C-41/13 art. 49 TFUE i art. 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, iż sprzeciwiają się one prawu państwa członkowskiego, na podstawie którego spółka dominująca będąca rezydentem może utworzyć jeden podmiot podatkowy ze spółką pośrednio zależną będącą rezydentem, o ile posiada ona tę spółkę za pośrednictwem jednej lub kilku spółek będących rezydentami, lecz nie może ona tego uczynić, jeżeli posiada ona tę spółkę za pośrednictwem spółek nie będących rezydentami i nie posiadających stałego zakładu w tym państwie członkowskim.

               2)

               W sprawie C-40/13 art. 49 TFUE i art. 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one prawu państwa członkowskiego, na podstawie którego system jednego podmiotu podatkowego jest przyznawany spółce dominującej będącej rezydentem, która posiada spółki zależne będące rezydentami, lecz wyłącza się taki system w przypadku spółek siostrzanych będących rezydentami, których wspólna spółka dominująca nie ma siedziby w tym państwie członkowskim i nie posiada tam stałego zakładu.

      (1)  Dz.U. C 123 z 27.4.2013.


title: Sprawa T-641/11 P: Postanowienie Sądu z dnia 13 grudnia 2012 r. — Mische przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Powołanie — Zaszeregowanie do grupy i stopnia — Konkurs opublikowany przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego — Zatrudnienie przez Parlament i jednoczesne przeniesienie do Komisji — Częściowe umorzenie postępowania — Odwołanie w części oczywiście bezpodstawne)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/24

         Postanowienie Sądu z dnia 13 grudnia 2012 r. — Mische przeciwko Komisji
   (Sprawa T-641/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Powołanie - Zaszeregowanie do grupy i stopnia - Konkurs opublikowany przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego - Zatrudnienie przez Parlament i jednoczesne przeniesienie do Komisji - Częściowe umorzenie postępowania - Odwołanie w części oczywiście bezpodstawne)
   2013/C 38/43
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Harald Mische (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci R. Holland, J. Mische i M. Velardo)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciel: J. Currall, pełnomocnik) i Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. F. Jensen i J. Herrmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 29 września 2011 r. w sprawie F-70/05 Mische przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie odwołania zostaje umorzone w zakresie, w jakim ma ono na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 29 września 2011 r. w sprawie F-70/05 Mische przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, w zakresie, w jakim wyrok ten oddala żądania stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 11 listopada 2004 r. zaszeregowującej H. Mischa do grupy A *6.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               3)

               H. Mische pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach postępowania w niniejszej instancji.

               4)

               Rada Unii Europejskiej poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U C 49 z 18.2.2012


title: Sprawa C-275/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 stycznia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil n° 5 de Madrid — Hiszpania) — Productores de Música de España (Promusicae) przeciwko Telefónica de España SAU (Społeczeństwo informacyjne — Obowiązki dostawców usług — Zatrzymywanie i udostępnianie danych o ruchu — Obowiązek udostępnienia danych — Granice — Ochrona poufności komunikacji elektronicznej — Zgodność z ochroną praw autorskich i praw pokrewnych — Prawo do skutecznej ochrony własności intelektualnej)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/9

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 stycznia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 5 de Madrid — Hiszpania) — Productores de Música de España (Promusicae) przeciwko Telefónica de España SAU
   (Sprawa C-275/06) (1)

   (Społeczeństwo informacyjne - Obowiązki dostawców usług - Zatrzymywanie i udostępnianie danych o ruchu - Obowiązek udostępnienia danych - Granice - Ochrona poufności komunikacji elektronicznej - Zgodność z ochroną praw autorskich i praw pokrewnych - Prawo do skutecznej ochrony własności intelektualnej)
   (2008/C 64/12)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Juzgado de lo Mercantil no 5 de Madrid
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Productores de Música de España (Promusicae)

      Strona pozwana: Telefónica de España SAU
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Juzgado de lo Mercantil –Wykładnia art. 15 ust. 2 i art. 18 dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (Dz.U. L 178, str. 1), art. 8 ust. 1 i 2 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, str. 10) oraz art. 8 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. 157, str. 45) — Przetwarzanie danych wytwarzanych przy połączeniach ustanowionych przy świadczeniu usługi społeczeństwa informacyjnego — Ciążący na operatorach sieci i usługodawcach w zakresie połączeń elektronicznych, dostępu do sieci telekomunikacyjnych i przechowywania danych obowiązek przechowywania i udostępniania wspomnianych danych — Wyłączenie dotyczące postępowań cywilnych
   Sentencja
   W sytuacji takiej jak będąca przedmiotem postępowania przed sądem krajowym dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym), 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej oraz 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) nie zobowiązują państw członkowskich do ustanowienia obowiązku przekazania danych osobowych w celu zapewnienia skutecznej ochrony praw autorskich w ramach postępowania cywilnego. Jednakże prawo wspólnotowe wymaga, by przy transpozycji tych dyrektyw oparły się one na takiej wykładni tych dyrektyw, która pozwoli na zapewnienie odpowiedniej równowagi między poszczególnymi prawami podstawowymi chronionymi przez wspólnotowy porządek prawny. Następnie przy przyjmowaniu środków mających na celu transpozycję tych dyrektyw, władze i sądy państw członkowskich są zobowiązane nie tylko dokonywać wykładni swojego prawa krajowego w sposób zgodny ze wspomnianymi dyrektywami, lecz również nie opierać się na takiej wykładni tych dyrektyw, która pozostawałby w konflikcie z wspomnianymi prawami podstawowymi lub z innymi ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego, takimi jak zasada proporcjonalności.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa T-555/08: Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2008 r. — iPublish Ganske Interactive Publishing przeciwko OHIM (wizerunek urządzenia nawigacyjnego)

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/35

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2008 r. — iPublish Ganske Interactive Publishing przeciwko OHIM (wizerunek urządzenia nawigacyjnego)
   (Sprawa T-555/08)
   (2009/C 55/63)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: iPublish Ganske Interactive Publishing GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: V. Knies, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 3 października 2008 r. w sprawie R 709/2008-4 i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: znak trójwymiarowy, przedstawiający urządzenie nawigacyjne w kolorach czarnym i niebieskim, m.in. wyróżniające się niebieskim paskiem na boku, dla towarów i usług należących do klas 9, 39 i 42 (zgłoszenie nr 6 092 639).

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ zgłoszony znak ma charakter w wystarczającym stopniu odróżniający.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).