title: Sprawa C-454/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Łotwa) — Gunārs Pusts przeciwko Lauku atbalsta dienests (Rolnictwo — EFOGR — Rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 i 817/2004 — Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich — Odzyskanie nienależnego świadczenia — Uregulowanie krajowe uzależniające przyznanie pomocy rolnośrodowiskowej od corocznego składania wniosku wraz z określonymi dokumentami — Beneficjent pomocy, który co prawda spełnił obowiązki dotyczące użytkowania danego obszaru, lecz nie złożył wniosku zgodnie ze wspomnianym uregulowaniem — Odebranie pomocy bez wysłuchania beneficjenta w przypadku nieprzestrzegania przez niego przepisów dotyczących składania wniosku o pomoc rolnośrodowiskową)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Łotwa) — Gunārs Pusts przeciwko Lauku atbalsta dienests
   (Sprawa C-454/11) (1)

   (Rolnictwo - EFOGR - Rozporządzenia (WE) nr 1257/1999 i 817/2004 - Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich - Odzyskanie nienależnego świadczenia - Uregulowanie krajowe uzależniające przyznanie pomocy rolnośrodowiskowej od corocznego składania wniosku wraz z określonymi dokumentami - Beneficjent pomocy, który co prawda spełnił obowiązki dotyczące użytkowania danego obszaru, lecz nie złożył wniosku zgodnie ze wspomnianym uregulowaniem - Odebranie pomocy bez wysłuchania beneficjenta w przypadku nieprzestrzegania przez niego przepisów dotyczących składania wniosku o pomoc rolnośrodowiskową)
   2013/C 108/04
   Język postępowania: łotewski

      Sąd odsyłający

   Augstākās tiesas Senāts

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gunārs Pusts

      Strona pozwana: Lauku atbalsta dienests

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Augstākās tiesas Senāts — Wykładnia rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz.U. L 160, s. 80) oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. L 153, s. 30) — Pomoc rolnośrodowiskowa i płatności obszarowe — Odzyskanie nienależnego świadczenia — Uregulowanie krajowe uzależniające przyznanie płatności obszarowych od corocznego składania wniosku wraz z określonymi dokumentami — Beneficjent pomocy, który co prawda spełnił obowiązki dotyczące powierzchni odnośnego gospodarstwa, lecz złożył niekompletne wnioski — Odebranie pomocy bez wysłuchania beneficjenta w przypadku nieprzestrzegania przez niego przepisów dotyczących składania wniosku

      Sentencja

   Rozporządzenie Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniające i uchylające niektóre rozporządzenia, zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1783/2003 z dnia 29 września 2003 r., rozporządzenie Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia nr 1257/1999 oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym beneficjent pomocy przyznanej w zamian za jego zobowiązania rolnośrodowiskowe obejmujące kilka lat ma obowiązek zwrotu całości pomocy już wypłaconej za lata poprzedzające, ponieważ nie złożył rocznego wniosku zgodnie z właściwymi przepisami krajowymi, w sytuacji gdy beneficjent twierdzi, że w dalszym ciągu wypełniał swoje zobowiązania dotyczące użytkowania odnośnych obszarów, gdy nie został on wysłuchany przez właściwy organ administracyjny, ale gdy przeprowadzenie kontroli odnośnych obszarów na miejscu nie jest już możliwe ze względu na to, że dany rok się skończył.

      (1)  Dz.U. C 331 z 12.11.2011.


title: Sprawa T-160/07: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2007 r. — Lancôme przeciwko OHIM — CMS Hasche Sigle (COLOR EDITION)

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/43

         Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2007 r. — Lancôme przeciwko OHIM — CMS Hasche Sigle (COLOR EDITION)
   (Sprawa T-160/07)
   (2007/C 140/71)
   Język, w którym została sporządzona skarga: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Lancôme Parfums et Beauté & Cie (Paryż, Francja) przedstawiciel: E. Baud, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: CMS Hasche Sigle (Kolonia, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM wydanej w dniu 26 lutego 2007 r. w sprawie R 231/2006-2;

               —

               obciążenie pozwanej, oraz ewentualnie interwenienta, kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: słowny znak towarowy COLOR EDITION dla towarów należących do klasy 3 — wspólnotowy znak towarowy nr 2 965 804

      Uprawniony do wspólnotowego znaku towarowego: skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: CMS Hasche Sigle

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 55 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady nr 40/94 (1) polegające na uznaniu przez Izbę Odwoławczą, że wniosek o unieważnienie złożony przez CMS Hasche Sigle jest dopuszczalny oraz naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia polegające na uznaniu w zaskarżonej decyzji, że sporny znak towarowy COLOR EDITION jest opisowy.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa T-388/04: Skarga wniesiona dnia 28 września 2004 r. przez Habiba Kachakila Amara przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM)

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/29

         Skarga wniesiona dnia 28 września 2004 r. przez Habiba Kachakila Amara przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM)
   (Sprawa T-388/04)
   (2004/C 284/56)
   Język postępowania: hiszpański
   Dnia 28 września 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) sporządzona przez Habiba Kachakila Amara, zamieszkałego w Walencji (Hiszpania), reprezentowanego przez Juana Carlosa Hedera.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia15 czerwca 2004 r. wydanej w sprawie R-175/2004-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszany wspólnotowy znak towarowy:

               Graficzny znak towarowy składający się z grubej podłużnej czarnej kreski zakończonej trójkątem – Zgłoszenie nr 3.235.157 dla towarów z klasy 25 (odzież, obuwie, kapelusznictwo, w szczególności obuwie sportowe).

               Decyzja eksperta:

               Odrzucenie zgłoszenia ze względu na spełnianie przez znak przesłanek stanowiących bezwzględne podstawy odmowy rejestracji, określone w art. 7 ust.1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Odrzucenie odwołania.

               Podniesione zarzuty:

               Niewłaściwe zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 3 wyżej wymienionego rozporządzenia, a także naruszenie prawa do obrony i zasady ochrony zaufania do prawa.


title: Sprawa C-322/05 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia  9 lutego 2006 r.  — Hippocrate Vounakis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Urzędnicy — Awans — Artykuł 90 ust. 2 regulaminu — Zażalenie — Terminy — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/4

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 9 lutego 2006 r. — Hippocrate Vounakis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-322/05 P) (1)

   (Odwołanie - Urzędnicy - Awans - Artykuł 90 ust. 2 regulaminu - Zażalenie - Terminy - Odwołanie oczywiście bezzasadne)
   (2006/C 154/08)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Hippocrate Vounakis (przedstawiciel: S. Orlandi, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid oraz C. Berardis- Keyser, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie T-326/03 Hippocrate Vounakis przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, oddalającego skargę o uchylenie decyzji Komisji w sprawie nieawansowania wnoszącego odwołanie do grupy zaszeregowania A4 w ramach postępowania w sprawie awansu w 2002 r.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               H. Vounakis zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 257 z 15.10.2005.


title: Sprawa C-162/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — Secretary of State for Work and Pensions przeciwko Taous Lassal (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ osób — Dyrektywa 2004/38/WE — Artykuł 16 — Prawo stałego pobytu — Stosowanie w czasie — Okresy ukończone przed upływem terminu do dokonania transpozycji)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — Secretary of State for Work and Pensions przeciwko Taous Lassal
   (Sprawa C-162/09) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ osób - Dyrektywa 2004/38/WE - Artykuł 16 - Prawo stałego pobytu - Stosowanie w czasie - Okresy ukończone przed upływem terminu do dokonania transpozycji)
   2010/C 328/08
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Secretary of State for Work and Pensions

      Strona pozwana: Taous Lassal

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Wykładnia art. 16 ust. 1 dyrektywy 2004/38 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (Dz.U. L 158, s. 77) — Obywatelka Unii, która przebywała legalnie w Zjednoczonym Królestwie przez pięć lat przed dniem 30 kwietnia 2006 r., czyli datą transpozycji dyrektywy, i która następnie opuściła terytorium Zjednoczonego Królestwa na 10 miesięcy — Uwzględnienie okresu pobytu przed dniem 30 kwietnia 2006 r. w celu uznania prawa stałego pobytu.

      Sentencja

   Artykuł 16 ust. 1 i 4 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, należy interpretować w ten sposób, że:

               —

               do celów nabycia prawa stałego pobytu na podstawie art. 16 ust. 1 dyrektywy 2004/38 należy uwzględniać okresy pięciu lat nieprzerwanego pobytu ukończone przed upływem terminu do dokonania transpozycji tej dyrektywy, czyli przed dniem 30 kwietnia 2006 r., zgodnie z przepisami prawa Unii obowiązującymi przed tą datą; i

               —

               nieobecności w przyjmującym państwie członkowskim nieprzekraczające dwóch kolejnych lat, które miały miejsce przed dniem 30 kwietnia 2006 r., ale po ukończonym przed tą datą okresie pięciu lat nieprzerwanego legalnego pobytu, nie mają wpływu na nabycie prawa stałego pobytu na podstawie art. 16 ust. 1 wspomnianej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009.


title: Sprawa T-437/05: Skarga wniesiona w dniu  15 grudnia 2005 r.  — Brink's Security Luxembourg przeciwko Komisji

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/39

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2005 r. — Brink's Security Luxembourg przeciwko Komisji
   (Sprawa T-437/05)
   (2006/C 48/76)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Brink's Security Luxembourg SA (Luksemburg) (Przedstawiciel: Christian Point, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i uzasadniona;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie nieudzielenia zamówienia, tj. jednostronnej decyzji Komisji w sprawie nieudzielenia zmówienia Brink's Security Luxembourg;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie udzielenia zamówienia, tj. jednostronnej decyzji Komisji w sprawie udzielenia zamówienia Group 4 Falck Luxembourg;

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji w przedmiocie odmowy Komisji cofnięcia dwóch ww. decyzji;

               —

               stwierdzenie nieważności dwóch pism — odpowiedzi z dnia 7 i 14 grudnia 2005 r. na wnioski skarżącej o udzielenie informacji na podstawie art. 149 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego do rozporządzenia finansowego;

               —

               zasądzenie od Komisji zapłaty na rzecz skarżącej kwoty 1.000.000 EUR tytułem odszkodowania za szkodę niematerialna i materialną, którą poniosła ona wskutek niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym kwota ta została wstępnie oszacowana w oparciu o zasadę słuszności;

               —

               obciążenie Komisji całkowitymi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Przedmiotem niniejszej skargi jest, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji odrzucającej ofertę przedstawioną przez skarżąca w ramach przetargu nr 16/2005/OIL (ochrona i monitorowanie budynków) oraz, po drugie, stwierdzenie nieważności decyzji udzielającej zmówienia spółce konkurencyjnej.
   Argumenty powołane przez skarżącą na poparcie jej żądań stwierdzenia nieważności można zasadniczo podzielić na siedem zarzutów.
   W pierwszym zarzucie skarżąca podnosi naruszenie zasady równego traktowania i zasady niedyskryminacji, ponieważ Komisja ustanowiła wymóg zatrudnienia pracowników przez jeden rok, który każdy oferent musiał spełnić w ramach zamówienia. W ten sposób skarżąca — dotychczasowy podmiot, któremu udzielono zamówienia oraz zatrudniający swój personel od dłuższego czasu — została postawiona w niekorzystnej sytuacji względem pozostałych oferentów, którzy mogli zatrudnić osoby posiadające minimalne doświadczenie, osiągając w ten sposób niższy pułap kosztów pracowniczych w porównaniu z kosztami pracowniczymi skarżącej.
   W drugim zarzucie skarżąca zarzuca Komisji naruszenie przepisów dyrektywy 2001/23/WE (1). Zarzut ten składa się z dwóch części: utrzymywana niezgodność z prawem oferty wybranej przez Komisję, ponieważ oferta ta nie zawierała gwarancji przejęcia personelu skarżącej ani nie zapewniała zachowania ogółu ich praw. Skarżąca utrzymuje, że decyzja Komisji w sprawie udzielenia zamówienia jest niezgodna z prawem od momentu jej przyjęcia, ponieważ z wybranej oferty wynikało naruszenie praw pracowników.
   Trzeci zarzut oparty jest na rzekomym naruszeniu zasady równego traktowania, ponieważ w momencie składania oferty podmiot, któremu udzielono zamówienia, dysponował uprzywilejowującymi go informacjami dotyczącymi w szczególności obrotu skarżącej w przeliczeniu na klienta i rodzaj działalności, dotyczącymi umów oraz dat ich wygaśnięcia, analiz jej cen i kosztów, które otrzymał w związku z fuzją z byłą spółką dominującą w stosunku do skarżącej. Zdaniem skarżącej pozwoliło to jej konkurentowi na przygotowanie korzystniejszej oferty w porównaniu z jej ofertą.
   W czwartym zarzucie skarżąca podnosi naruszenie decyzji Dyrekcji Generalnej nr IV Komisji z dnia 28 maja 2004 r. (2) oraz zasad służących zapewnieniu niezakłóconej konkurencji, ponieważ wskutek decyzji zaskarżonej w drodze niniejszej skargi Komisja wyraziła zgodę na przejęcie składników majątku, od którego musiał odstąpić w następstwie decyzji z dnia 28 maja 2004 r. zatwierdzającej koncentrację Holding, do którego należy podmiot, któremu udzielono zamówienia.
   Piąty zarzut oparty jest na utrzymywanym naruszeniu obowiązku uzasadnienia decyzji, naruszeniu zasady transparencji oraz prawa dostępu do dokumentów instytucji europejskich. Skarżąca zarzuca Komisji, że mimo kilku wniosków na piśmie udzieliła jej jedynie krótkiego uzasadnienia swojej decyzji ograniczającego się do tabeli porównawczej ofert.
   Skarżąca podnosi również naruszenie zasad rynku, niewłaściwe zastosowanie specyfikacji przetargu oraz oczywisty błąd w ocenie jeśli chodzi o analizę i ocenę trzeciego kryterium jakościowego w ramach wyboru ofert przedstawionych w odniesieniu do podstawowego wykształcenia pracowników ochrony w zakresie udzielania pierwszej pomocy lub ochotniczej straży pożarnej. Twierdzi ona, że jest w posiadaniu dowodu na to, że wybrany przez Komisję podmiot, któremu udzielono zamówienia nie dysponuje taką liczbą pracowników, jaką zamierzał wykorzystać do wykonania zamówienia.
   W ostatnim zarzucie skarżąca podnosi naruszeni zasady transparencji oraz prawa dostępu obywateli do aktów instytucji, ponieważ Komisja odmówiła jej udzielenia informacji odnośnie składu osobowego komisji dokonującej oceny i komisji rozstrzygającej przetarg.
   Skarżąca ponadto żąda, powołując zasadę odpowiedzialności pozaumownej, naprawienia szkody poniesionej rzekomo wskutek niezgodności z prawem postępowania Komisji w toku postępowania o udzielenie tego zamówienia.

      (1)  Dyrektywa Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów

      (2)  Decyzja Komisji z dnia 28/05/2004 stwierdzająca zgodność koncentracji ze wspólnym rynkiem (Sprawa N IV/M.3396 – Group 4 Falck/Securisor (4064) na podstawie rozporządzenia Rady (EWG) nr 4064/89)


title: Sprawa T-672/11: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2011 r. — H-Holding przeciwko Parlamentowi

text:
               4.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/13

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2011 r. — H-Holding przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-672/11)
   2012/C 235/33
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: H-Holding AG (Cham, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat R. Závodný)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że poniosła szkodę w związku z bezczynnością strony pozwanej w przedmiocie jej petycji z dnia 24 sierpnia 2011 r.;

               —

               stwierdzenie, że Unia Europejska jest właściwa w przedmiocie przestrzegania zasad dotyczących finansowania partii politycznych na poziomie europejskim;

               —

               nakazanie stronie pozwanej zlecenia Europejskiemu Urzędowi ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) audytu finansowego dotyczącego czeskiej partii politycznej;

               —

               nakazanie stronie pozwanej wszczęcia postępowania przeciwko Republice Czeskiej;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej naprawienia szkody;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że strona pozwana nie podjęła działań w przedmiocie petycji skarżącej z dnia 24 sierpnia 2011 r. dotyczącej finansowania czeskiej partii politycznej.


title: Sprawa C-604/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) w dniu 21 grudnia 2010 r. — Football Dataco Limited, Football Association Premier League Ltd, Football League Limited, Scottish Premier League Limited, Scottish Football League, PA Sport UK Limited przeciwko Yahoo UK Limited, Stan James (Abingdon) Limited, Stan James PLC, Enetpulse APS

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) w dniu 21 grudnia 2010 r. — Football Dataco Limited, Football Association Premier League Ltd, Football League Limited, Scottish Premier League Limited, Scottish Football League, PA Sport UK Limited przeciwko Yahoo UK Limited, Stan James (Abingdon) Limited, Stan James PLC, Enetpulse APS
   (Sprawa C-604/10)
   2011/C 89/14
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Football Dataco Limited, Football Association Premier League Ltd, Football League Limited, Scottish Premier League Limited, Scottish Football League, PA Sport UK Limited

      Strona pozwana: Yahoo UK Limited, Stan James (Abingdon) Limited, Stan James PLC, Enetpulse APS

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Co należy rozumieć pod zawartym w art. 3 ust. 1 dyrektywy 96/9/WE (1) w sprawie ochrony prawnej baz danych określeniem „bazy danych, które z powodu wyboru lub uporządkowania ich zawartości stanowią własną intelektualną twórczość autora”, a dokładniej:

                           a)

                           czy z takiego pojęcia należy wykluczyć wysiłek intelektualny i umiejętności związane ze stworzeniem danych?

                           b)

                           czy pojęcie wyboru lub uporządkowania obejmuje także czynność nadania dużego znaczenia wcześniej istniejącym danym (jak ma to miejsce w przypadku ustalenia daty meczu piłkarskiego)?

                           c)

                           czy „własna intelektualna twórczość autora” wymaga od autora czegoś więcej niż znacznego nakładu prac i dużych umiejętności? A jeśli tak, to czego?

               2)

               Czy dyrektywa stanowi przeszkodę dla stosowania przepisów prawa krajowego, które w przypadku baz danych ustanawiają inne prawa autorskie niż te przewidziane dyrektywą?

      (1)  Dyrektywa 96/9/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 1996 r. w sprawie ochrony prawnej baz danych (Dz.U. L 77, s. 20).


title: Sprawa F-59/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 19 października 2006 r. — De Smedt przeciwko Komisji (Pracownik kontraktowy — Wniosek o rewizję zaszeregowania i wynagrodzenia ustalonych przy zatrudnieniu — Były członek personelu pomocniczego zatrudniony w charakterze pracownika kontraktowego bez zmiany zadań — Artykuły 3a i 80 ust. 2 i 3 WZIP — Zadania wynikające z różnych grup funkcyjnych — Równość traktowania)

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/64

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 19 października 2006 r. — De Smedt przeciwko Komisji
   (Sprawa F-59/05) (1)

   (Pracownik kontraktowy - Wniosek o rewizję zaszeregowania i wynagrodzenia ustalonych przy zatrudnieniu - Były członek personelu pomocniczego zatrudniony w charakterze pracownika kontraktowego bez zmiany zadań - Artykuły 3a i 80 ust. 2 i 3 WZIP - Zadania wynikające z różnych grup funkcyjnych - Równość traktowania)
   (2006/C 294/127)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Elisabeth De Smedt (Wezembeek-Oppem, Belgia) (przedstawiciel: L. Vogel, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji Komisji oddalającej wniosek skarżącej, byłego członka personelu pomocniczego, w sprawie decyzji ustalającej jej zaszeregowanie i wynagrodzenie jako pracownika kontraktowego, jak również żądanie odszkodowania.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz. U. C 229 z 17.9.2005 r., str. 29 (sprawa początkowo zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod nr T-267/05, a następnie przeniesiona do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.)


title: Sprawa C-2/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 7 stycznia 2015 r. – DHL Express (Austria) GmbH

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 7 stycznia 2015 r. – DHL Express (Austria) GmbH
   (Sprawa C-2/15)
   (2015/C 127/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: DHL Express (Austria) GmbH

      Pozwany ogran administracji: Post-Control-Kommission

      Inny uczestnik postępowania: Bundesminister für Verkehr, Innovation und Technologie

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywa 97/67/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług zmieniona dyrektywą 2008/6/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lutego 2008 r., w szczególności jej art. 9, stoi na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, zgodnie z którym operatorzy świadczący usługi pocztowe są zobowiązani do współfinansowania kosztów operacyjnych ponoszonych przez krajowe organy regulacyjne niezależnie od tego, czy świadczą usługi powszechne?

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                           a)

                           Czy dla powstania obowiązku finansowania wystarczy, gdy dany operator świadczy usługi pocztowe, które zgodnie z prawem krajowym należy zakwalifikować jako usługi powszechne, ale wykraczają one poza wymagany minimalny zakres usług powszechnych określonych w dyrektywie?

                           b)

                           Czy udział danego przedsiębiorstwa we wnoszeniu składek należy obliczać w ten sam sposób, co składek na rzecz funduszu kompensacyjnego wnoszonych zgodnie z art. 7 ust. 4 tej dyrektywy?

                           c)

                           Czy z nakazu poszanowania zasad niedyskryminacji i proporcjonalności w rozumieniu art. 7 ust. 5 tej dyrektywy i przy uwzględnieniu faktu, że „są one [usługi świadczone przez takie przedsiębiorstwa] wymienne z usługą powszechną” w rozumieniu motywu 27 dyrektywy 2008/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lutego 2008 r. wynika, że udziały w obrocie przypadające na usługi o wartości dodanej, a więc których nie można zaliczyć do usługi powszechnej, ale które mają związek z usługą powszechną, oblicza się i nie uwzględnia przy wyliczaniu udziału przedsiębiorstwa?

      (1)  Dz.U. 1998 L 15, s. 14.

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia 20 lutego 2008 r. zmieniająca dyrektywę 97/67/WE w odniesieniu do pełnego urzeczywistnienia rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty, Dz.U. L 52,s. 3.


title: Sprawa T-94/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009 r. — EREF przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Reprezentowanie przez adwokata niebędącego osobą trzecią — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/52

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 listopada 2009 r. — EREF przeciwko Komisji
   (Sprawa T-94/07) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Reprezentowanie przez adwokata niebędącego osobą trzecią - Oczywista niedopuszczalność)
   2010/C 24/91
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Renewable Energies Federation ASBL (EREF) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat D. Fouquet)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: N. Khan, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2007) 4323 wersja ostateczna z dnia 24 października 2006 r. w sprawie pożyczki konsorcjalnej i pożyczki dwustronnej udzielonych w ramach budowy przez Framatome ANP elektrowni jądrowej na rzecz Teollisuuden Voima Oy

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               European Renewable Energies Federation ASBL (EREF) pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Komisję Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 117 z 29.5.2007.


title: Sprawa C-138/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 10 stycznia 2017 r. w sprawie T-577/14, Gascogne Sack Deutschland i Gascogne/Unia Europejska, wniesione w dniu 17 marca 2017 r. przez Unię Europejską, reprezentowaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/25

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 10 stycznia 2017 r. w sprawie T-577/14, Gascogne Sack Deutschland i Gascogne/Unia Europejska, wniesione w dniu 17 marca 2017 r. przez Unię Europejską, reprezentowaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
   (Sprawa C-138/17 P)
   (2017/C 151/32)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Unia Europejska, reprezentowana przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (przedstawiciele: J. Inghelram i Á.M. Almendros Manzano, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Gascogne Sack Deutschland GmbH, Gascogne, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie pkt 1 sentencji zaskarżonego wyroku;

               —

               oddalenie jako bezzasadnego żądania Gascogne Sack Deutschland i Gascogne, wniesionego w pierwszej instancji, zasądzenia kwoty 187 571 EUR tytułem strat, które miały ponieść pozwane z powodu dodatkowych spłat gwarancji bankowej po upływie rozsądnego terminu;

               —

               obciążenie Gascogne Sack Deutschland i Gascogne kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu wnosząca odwołanie formułuje trzy zarzuty.
   Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa polegającego na błędnej interpretacji pojęcia związku przyczynowego, ponieważ Sąd orzekł, że naruszenie rozsądnego terminu na wydanie orzeczenia stanowiło decydującą przyczynę szkody majątkowej, która miała powstać w wyniku spłaty kosztów gwarancji bankowej, mimo że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, wybór przedsiębiorstwa polegający na nieuiszczeniu grzywny w trakcie postępowania przed sądem Unii stanowi decydującą przyczynę powstania takich kosztów.
   Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa polegającego na błędnej interpretacji pojęcia szkody, ponieważ Sąd odmówił zastosowania do szkody majątkowej, która miała powstać w związku ze spłatą kosztów gwarancji bankowej tego samego warunku, który sformułował w odniesieniu do szkody majątkowej, która miała powstać w związku ze spłatą odsetek od kwoty grzywny, w stosunku do której skarżące w pierwszej instancji były zobowiązane wykazać, iż ciężar finansowy związany z tą płatnością jest wyższy niż korzyść jaką mogły odnieść z nieuiszczenia grzywny.
   Zarzut trzeci dotyczy naruszenia prawa polegającego na błędnym określeniu okresu, w którym miała zaistnieć szkoda majątkowa oraz na braku uzasadniania, ponieważ Sąd uznał, nie wskazując przyczyn swego rozstrzygnięcia, że okres, w którym miała zaistnieć szkoda majątkowa polegająca na spłacie kosztów gwarancji bankowej mógł różnić się od okresu, w którym umiejscowił on zachowanie niezgodne z prawem, które miało tę szkodę spowodować.


title: Sprawa C-4/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 20 października 2016 r. w sprawie T-141/15, Republika Czeska/Komisja, wniesione w dniu 4 stycznia 2017 r. przez Republikę Czeską

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/19

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 20 października 2016 r. w sprawie T-141/15, Republika Czeska/Komisja, wniesione w dniu 4 stycznia 2017 r. przez Republikę Czeską
   (Sprawa C-4/17 P)
   (2017/C 063/27)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Vláčil i J. Pavliš, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 20 października 2016 r. w sprawie T-141/15, Republika Czeska/Komisja (zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”), w której to sprawie Republika Czeska domagała się stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/103 (1) z dnia 16 stycznia 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) [notyfikowanej jako dokument C(2015) 53, zwanej dalej „sporną decyzją”] w części, w której decyzja ta wyłącza z finansowania poniesione przez Republikę Czeską w latach 2010–2012 wydatki w łącznej kwocie 2 123 199,04 EUR.

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               stwierdzenie nieważności spornej decyzji w zakresie, w jakim wyłącza ona z finansowania poniesione przez Republikę Czeską wydatki w łącznej kwocie 2 123 199,04 EUR;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania strona wnosząca odwołanie podnosi trzy zarzuty.
   Pierwszy zarzut odwołania dotyczy naruszenia art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 479/2008 (2) w sprawie wspólnej organizacji rynku wina (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 479/2008”). Według wnoszącej odwołanie Sąd naruszył prawo, uznając, że art. 11 tego rozporządzenia nie obejmuje środków ochrony winorośli przed szkodami wyrządzonymi przez zwierzęta lub ptaki.
   Drugi zarzut odwołania dotyczy naruszenia art. 5 ust. 2 rozporządzenia nr 479/2008, a także zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań. Według wnoszącej odwołanie w zaskarżonym wyroku Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że Komisja Europejska może uznać określone środki za całkowicie niekwalifikujące się do objęcia finansowaniem Unii Europejskiej i na tej podstawie wyłączyć z finansowania wszystkie wydatki poniesione w związku z owymi środkami, pomimo okoliczności, że Komisja Europejska sama zbadała, czy środki te są kwalifikowalne, w ramach oceny projektu programu wsparcia, i nie zgłosiła żadnych zastrzeżeń.
   Trzeci zarzut odwołania dotyczy naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 (3) z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, względnie w związku z art. 52 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 (4) z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej, oraz w związku z art. 11 i 16 rozporządzenia Komisji (WE) nr 885/2006 (5) z dnia 21 czerwca 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1290/2005 w zakresie akredytacji agencji płatniczych i innych jednostek, jak również rozliczenia rachunków EFGR i EFRROW. Według wnoszącej odwołanie w zaskarżonym wyroku Sąd naruszył prawo, uznając, że Komisja Europejska mogła wyłączyć z finansowania Unii Europejskiej wydatki dotyczące okresu, w odniesieniu do którego Republika Czeska nie miała możliwości przedstawienia swego stanowiska w procedurze wprowadzania korekt finansowych w dziedzinie rolnictwa.

      (1)  Dz.U. 2015, L 16, s. 33.

      (2)  Dz.U. 2008, L 148, s. 1.

      (3)  Dz.U. 2005, L 209, s. 1.

      (4)  Dz.U. 2013, L 347, s. 549.

      (5)  Dz.U. 2006, L 171, s. 90.


title: Sprawa T-88/05: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2005 r. przez Quelle Aktiengesellschaft przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/23

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2005 r. przez Quelle Aktiengesellschaft przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-88/05)
   (2005/C 155/46)
   Język, w którym sformułowana została skarga: niemiecki
   W dniu 22 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Quelle Aktiengesellschaft z siedzibą w Fürth (Niemcy), reprezentowanej przez adwokata H. Lindnera przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również Nars Cosmetics, Inc., z siedzibą w Madrycie.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 17 grudnia 2004 r. w sprawie R 379/2004-2,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów nr 1138/2004 z dnia 6 kwietnia 2004 r. dotyczącej sprzeciwu nr B288706,

               —

               uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego nr 1 33 657,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Nars Cosmetics, Inc.

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Graficzny znak towarowy „NARS” dla towarów z klas 3, 18 i 25 (środki do prania i wybielania, skóra, ubrania, obuwie, nakrycia głowy …) — zgłoszenie nr 1 333 657

               Uprawniony z tytułu znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Skarżąca

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Krajowy graficzny znak towarowy „NARS” dla towarów z klasy 25 (obuwie, w szczególności sportowe, ubrania)

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu skarżącej

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Nieuwzględnienie odwołania skarżącej

               Podniesione zarzuty:

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia WE nr 40/94 poprzez brak wystarczającego uwzględnienia podobieństwa znaków towarowych i identyczności lub podobieństwa produktów.


title: Sprawa T-190/17: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2017 r. – EKETA/Komisja

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/44

         Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2017 r. – EKETA/Komisja
   (Sprawa T-190/17)
   (2017/C 151/56)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis (EKETA) (Saloniki, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci V. Christianos i S. Paliou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że wystosowane przez Komisję Europejską do ΕΚΕΤΑ żądanie zwrotu kwoty 172 992,15 EUR odpowiadającej pomocy finansowej otrzymanej przez nią na projekt CATER, które to żądanie figuruje w nocie debetowej nr 3241615289/29 listopada 2016 r., jest bezzasadne w odniesieniu do kwoty 112 737,15 EUR;

               —

               stwierdzenie, że kwota 112 737,15 EUR stanowi koszty kwalifikowalne oraz że ΕΚΕΤΑ nie jest zobowiązana zwrócić tej kwoty Komisji Europejskiej, i

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               W niniejszej skardze Ethniko Kentro Erevnas kai Technologikis Anaptyxis (zwane dalej „EKETA”) kwestionuje żądanie wystosowane przez Komisję w drodze noty debetowej nr 3241615289/29 listopada 2016 r. w związku z wykonaniem projektu CATER. Za pomocą tej noty debetowej Komisja zażądała, by ΕΚΕΤΑ zwróciła część pomocy finansowej otrzymanej na projekt CATER w wysokości 172 992,15 EUR. Sporna wierzytelność została ustalona w wyniku kontroli na miejscu przeprowadzonej przez Komisję Europejską w pomieszczeniach strony skarżącej.

               2.

               W tym kontekście strona skarżąca wnosi do Sądu na podstawie art. 272 TFUE o stwierdzenie, że część wyżej wymienionej kwoty, o której mowa w nocie debetowej, wynosząca 112 737,15 EUR stanowi koszty kwalifikowalne oraz że ΕΚΕΤΑ nie jest zobowiązana zwrócić owej kwoty Komisji.

               3.

               ΕΚΕΤΑ utrzymuje, że wyżej wymieniona kwota 112 737,15 EUR składa się z kwalifikowalnych kosztów personelu i kosztów pośrednich, które Komisja błędnie odrzuciła jako koszty niekwalifikowalne. Dopuszczalność kosztów strony skarżącej znajduje potwierdzenie w informacjach, które przekazała ona Komisji Europejskiej podczas kontroli na miejscu i w późniejszej korespondencji oraz które przedkłada ona także Sądowi.


title: Sprawy połączone C-261/07 i C-299/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van koophandel te Antwerpen — Belgia) — VTB-VAB NV (C-261/07), Galatea BVBA (C-299/07) przeciwko Total Belgium NV (C-261/07), Sanoma Magazines Belgium NV (C-299/07) (Dyrektywa 2005/29/WE — Nieuczciwe praktyki handlowe — Przepisy krajowe zakazujące składnia konsumentom ofert wiązanych)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van koophandel te Antwerpen — Belgia) — VTB-VAB NV (C-261/07), Galatea BVBA (C-299/07) przeciwko Total Belgium NV (C-261/07), Sanoma Magazines Belgium NV (C-299/07)
   (Sprawy połączone C-261/07 i C-299/07) (1)

   (Dyrektywa 2005/29/WE - Nieuczciwe praktyki handlowe - Przepisy krajowe zakazujące składnia konsumentom ofert wiązanych)
   2009/C 141/05
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van koophandel te Antwerpen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: VTB-VAB NV (C-261/07), Galatea BVBA (C-299/07)

      Strona pozwana: Total Belgium NV (C-261/07), Sanoma Magazines Belgium NV (C-299/07)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank van koophandel te Antwerpen — Wykładnia dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22) — Przepisy krajowe ustanawiające zakaz składania konsumentom ofert sprzedaży wiązanej

      Sentencja

               1)

               Wykładni dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady należy dokonywać w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie ustanowieniu przepisów krajowych takich jak te, które stanowią przedmiot postępowań przed sądem krajowym i które, poza pewnymi wyjątkami i nie biorąc pod uwagę specyficznych okoliczności danego przypadku, zakazują składania przez sprzedawcę jakichkolwiek ofert wiązanych konsumentowi.

      (1)  Dz.U. C 199 z 25.8.2007 r.


title: Sprawa C-391/05: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 1 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Jan de Nul NV przeciwko Hauptzollamt Oldenburg (Podatki akcyzowe — Zwolnienie z podatku od olejów mineralnych — Dyrektywa 92/81/EWG — Pojęcie żegluga po wodach terytorialnych Wspólnoty )

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 1 marca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Jan de Nul NV przeciwko Hauptzollamt Oldenburg
   (Sprawa C-391/05) (1)

   (Podatki akcyzowe - Zwolnienie z podatku od olejów mineralnych - Dyrektywa 92/81/EWG - Pojęcie „żegluga po wodach terytorialnych Wspólnoty’)
   (2007/C 95/14)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Hamburg (Niemcy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Jan de Nul NV

      Strona pozwana: Hauptzollamt Oldenburg
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Hamburg — Wykładnia art. 8 ust. 1 lit. c) akapit pierwszy dyrektywy Rady z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od olejów mineralnych (Dz.U. L 316, str. 12) — Pojęcie „wód terytorialnych Wspólnoty ”oraz „żeglugi ”— Opodatkowanie olejów mineralnych używanych jako paliwo przez pogłębiarkę portową wykonującą pracę pogłębiania na Łabie.
   Sentencja

               1)

               Pojęcie „wody terytorialne Wspólnoty ”w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. c) akapit pierwszy dyrektywy Rady z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od olejów mineralnych, zmienionej dyrektywą Rady z dnia 22 grudnia 1994 r. odnosi się do tych wszystkich wód, które mogą być wykorzystywane przez wszystkie statki morskie, włączywszy w to statki o największej nośności, które są w stanie odbywać żeglugę po drogach morskich w celach komercyjnych.

               2)

               Manewry przeprowadzone przez pogłębiarkę portową w trakcie wykonywania czynności zasysania i zrzutu materiału, to znaczy przemieszczenie się nierozerwalnie związane z wykonywaniem czynności pogłębiania, mieszczą się w zakresie zastosowania pojęcia „żegluga ”w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. c) akapit pierwszy dyrektywy 92/81, zmienionej dyrektywą 94/74.

      (1)  Dz.U. C 10 z 14.1.2006.


title: Sprawa T-648/16: Skarga wniesiona w dniu 13 września 2016 r. – Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret/EUIPO – Zaharieva (BOBO cornet)

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/56

         Skarga wniesiona w dniu 13 września 2016 r. – Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret/EUIPO – Zaharieva (BOBO cornet)
   (Sprawa T-648/16)
   (2016/C 402/66)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Şölen Çikolata Gıda Sanayi ve Ticaret AŞ (Şehitkamil Gaziantep, Turcja) (przedstawiciel: adwokat T. Tsenova)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Elka Zaharieva (Płowdiw, Bułgaria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Elka Zaharieva

      Sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „BOBO cornet” – zgłoszenie nr 12 299 343

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 lipca 2016 r. w sprawie R 906/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 i art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-284/10: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 21 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo —Hiszpania) — Telefónica de España, SA przeciwko Administración del Estado (Dyrektywa 97/13/WE — Wspólne przepisy ramowe dotyczące ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji w sektorze usług telekomunikacyjnych — Opłaty i należności stosowane do przedsiębiorstw posiadających zezwolenia ogólne — Artykuł 6 — Wykładnia — Przepisy krajowe ustanawiające opłatę roczną naliczaną na podstawie procentowego udziału w przychodach brutto z użytkowania)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/16

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 21 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Telefónica de España, SA przeciwko Administración del Estado
   (Sprawa C-284/10) (1)

   (Dyrektywa 97/13/WE - Wspólne przepisy ramowe dotyczące ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji w sektorze usług telekomunikacyjnych - Opłaty i należności stosowane do przedsiębiorstw posiadających zezwolenia ogólne - Artykuł 6 - Wykładnia - Przepisy krajowe ustanawiające opłatę roczną naliczaną na podstawie procentowego udziału w przychodach brutto z użytkowania)
   2011/C 269/26
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Telefónica de España, SA

      Strona pozwana: Administración del Estado

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Supremo — Wykładnia dyrektywy 97/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 kwietnia 1997 r. w sprawie wspólnych postanowień ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji w dziedzinie usług telekomunikacyjnych [a w szczególności jej art. 6] (Dz.U. L 117, s. 15) — Opłaty i należności obciążające przedsiębiorców posiadających zezwolenia ogólne — Nałożenie ciężarów pieniężnych innych niż dozwolone przez dyrektywę i przeznaczonych na cele nieprzewidziane w dyrektywie

      Sentencja

   Wykładni art. 6 dyrektywy 97/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 kwietnia 1997 r. w sprawie wspólnych przepisów ramowych dotyczących ogólnych zezwoleń i indywidualnych licencji [zezwoleń] w dziedzinie usług telekomunikacyjnych należy dokonywać w ten sposób, iż nie są z nim sprzeczne uregulowania państwa członkowskiego, które ustanawiają opłatę nakładaną na posiadaczy zezwoleń ogólnych, naliczaną w okresach rocznych i w oparciu o przychody brutto podmiotów zobowiązanych uzyskiwane z użytkowania, mającą na celu pokrycie kosztów administracyjnych związanych z postępowaniami dotyczącymi wydawania, zarządzania, kontroli i wykonywania tych zezwoleń, o ile całkowite przychody uzyskane przez państwo z tytułu takiej opłaty nie przekraczają tych całkowitych kosztów, czego zbadanie należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010.


title: Sprawa T-17/13: Postanowienie Sądu z dnia 6 listopada 2014 r. – ANKO przeciwko Komisji (Klauzula arbitrażowa – Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) – Umowa dotycząca projektu Pocemon – Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki – Pismo zapowiadające sporządzenie noty obciążeniowej – Ponaglenie – Brak interesu prawnego – Niedopuszczalność)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/37

      Postanowienie Sądu z dnia 6 listopada 2014 r. – ANKO przeciwko Komisji
      (Sprawa T-17/13) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Siódmy program ramowy w zakresie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007 – 2013) - Umowa dotycząca projektu Pocemon - Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki - Pismo zapowiadające sporządzenie noty obciążeniowej - Ponaglenie - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność)
      (2015/C 016/58)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i A. Cordewener, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata S. Drakakakisa)

         Przedmiot

      Skarga wniesiona na podstawie art. 272 TFUE mająca na celu stwierdzenie przez Sąd, po pierwsze, że skarżąca nie jest zobowiązana do zwrotu całości kwoty wypłaconej jej przez Komisję za projekt Pocemon, na który zawarto umowę w ramach siódmego programu ramowego w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji (2007–2013), po drugie, że skarżąca nie jest zobowiązana do zapłaty zryczałtowanego odszkodowania za ten projekt, po trzecie, że Komisja nie jest uprawniona do potrącenia kwot należnych skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  ANKO AE Antiprosopeion, Emporiou kai Viomichanias zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 79 z 16.3.2013.


title: Sprawa T-284/13 P: Postanowienie Sądu z dnia 14 listopada 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako oczywiście niedopuszczalnej — Brak identyczności pomiędzy skargą wniesioną faksem a później złożonym oryginałem — Złożenie oryginału po terminie — Wniesienie skargi z przekroczeniem terminu — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               18.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 15/18

         Postanowienie Sądu z dnia 14 listopada 2013 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-284/13 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako oczywiście niedopuszczalnej - Brak identyczności pomiędzy skargą wniesioną faksem a później złożonym oryginałem - Złożenie oryginału po terminie - Wniesienie skargi z przekroczeniem terminu - Odwołanie oczywiście bezzasadne)
   2014/C 15/27
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Gattinara, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferra)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 11 marca 2013 r. w sprawie F-17/12 Marcuccio przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, i mające na celu uchylenie tego postanowienia.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa C-132/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 18 marca 2013 r. — Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV przeciwko ILME GmbH

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 18 marca 2013 r. — Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV przeciwko ILME GmbH
   (Sprawa C-132/13)
   2013/C 164/18
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Köln

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Zentrale zur Bekämpfung unlauteren Wettbewerbs eV

      Strona pozwana: ILME GmbH

      Pytanie prejudycjalne

      „Czy art. 1, 8 i 10 oraz załączniki II, IV i III do dyrektywy 2006/95/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do sprzętu elektrycznego przewidzianego do stosowania w określonych granicach napięcia (1) należy interpretować w ten sposób, że osłony
            jako części składowe
          wielobiegunowych złączy wtykowych przeznaczonych do użytku przemysłowego
            nie
          muszą być opatrzone oznakowaniem CE?”

      (1)  Dz.U. L 374, s.10


title: Sprawa T-346/14: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Janukowycz/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie — Zamrożenie środków finansowych — Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Ujęcie nazwiska skarżącego — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Podstawa prawna — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Nadużycie władzy — Nieprzestrzeganie kryteriów umieszczenia w wykazie — Oczywisty błąd w ocenie — Prawo własności)

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/35

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Janukowycz/Rada
   (Sprawa T-346/14) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Ujęcie nazwiska skarżącego - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia - Podstawa prawna - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Nadużycie władzy - Nieprzestrzeganie kryteriów umieszczenia w wykazie - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo własności))
   (2016/C 402/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wiktor Fedorowycz Janukowycz (Kijów, Ukraina) (przedstawiciele: T. Beazley, P. Saini, S. Fatima, QC, H. Mussa, J. Hage, K. Howard, barristers, i C. Kennedy, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo E. Finnegan i J.-P. Hix, następnie J.-P. Hix i P. Mahnič Bruni, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik) i Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Bartelt i D. Gauci, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 66, s. 26; sprostowania: Dz.U. 2014, L 70, s. 35; Dz.U. 2014, L 350, s. 15) i rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 66, s. 1; sprostowania: Dz.U. 2014, L 70, s. 36; Dz.U. 2014, L 350, s. 15), po drugie – decyzji Rady (WPZiB) 2015/143 z dnia 29 stycznia 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/119 (Dz.U. 2015, L 24, s. 16) i rozporządzenia Rady (UE) 2015/138 z dnia 29 stycznia 2015 r. zmieniającego rozporządzenie nr 208/2014 (Dz.U. 2015, L 24, s. 1), oraz po trzecie – decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/119 (Dz.U. 2015, L 62, s. 25) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 208/2014 (Dz.U. 2015, L 62, s. 1), w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego zostało umieszczone lub pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów, do których stosuje się te środki ograniczające

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w ich pierwotnych wersjach w zakresie, w jakim nazwisko Wiktora Fedorowycza Janukowycza zostało umieszczone w wykazie osób, podmiotów i organów, do których mają zastosowanie te środki ograniczające – do chwili wejścia w życie decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/119 oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia nr 208/2014.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               3)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, również kosztami poniesionymi przez W. Janukowycza w zakresie żądania stwierdzenia nieważności zawartego w skardze.

               4)

               Wiktor Janukowycz zostaje obciążony, poza własnymi kosztami, również kosztami poniesionymi przez Radę w zakresie żądania stwierdzenia nieważności zawartego w piśmie dostosowującym żądania.

               5)

               Rzeczpospolita Polska i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 253 z 4.8.2014.


title: Sprawa T-633/15: Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – JT International/EUIPO – Habanos (PUSH) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego PUSH — Wcześniejsze słowne i graficzne znaki towarowe Beneluksu i krajowe PUNCH — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Identyczność towarów — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/44

         Wyrok Sądu z dnia 15 września 2016 r. – JT International/EUIPO – Habanos (PUSH)
   (Sprawa T-633/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego PUSH - Wcześniejsze słowne i graficzne znaki towarowe Beneluksu i krajowe PUNCH - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Identyczność towarów - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 402/51)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: JT International SA (Genewa, Szwajcaria) (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, K.E. Gilbert i J. Gilbert, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Bonne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Corporación Habanos, SA (Hawana, Kuba) (przedstawiciel: adwokat M. Escudero Pérez)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 sierpnia 2015 r. (sprawa R 3046/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Corporación Habanos a JT International.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               JT International SA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Corporación Habanos, SA.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.


title: Sprawa C-471/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 24 października 2007 r. — Association générale de l'industrie du médicament ASBL, Bayer SA, Servier Benelux SA, Janssen Cilag SA, Pfizer SA przeciwko państwu belgijskiemu — Interwenient: Sanofi-Aventis Belgium SA

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 24 października 2007 r. — Association générale de l'industrie du médicament ASBL, Bayer SA, Servier Benelux SA, Janssen Cilag SA, Pfizer SA przeciwko państwu belgijskiemu — Interwenient: Sanofi-Aventis Belgium SA
   (Sprawa C-471/07)
   (2008/C 22/40)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Conseil d'État
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Association générale de l'industrie du médicament ASBL, Bayer SA, Servier Benelux SA, Janssen Cilag SA, Pfizer SA

      Strona pozwana: państwo belgijskie
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie przeglądu warunków makroekonomicznych o którym mowa w art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotyczącej przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych (1) należy rozumieć jako oznaczające tylko badanie utrzymywania kontroli nad wydatkami na zdrowie publiczne, czy też obejmuje ono również warunki makroekonomiczne sektora przemysłu farmaceutycznego, którego produkty mogą być poddane ogólnemu zamrożeniu cen?

               2)

               Czy pojęcie przeglądu warunków makroekonomicznych, o którym mowa w art. 4 ust. 1 wymienionej powyżej dyrektywy Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. może być oparte na ogólnej przesłance lub przesłankach, takiej jak na przykład zapewnienie równowagi w sektorze opieki zdrowotnej, czy też musi ono zostać oparte na bardziej precyzyjnych kryteriach?

      (1)  Dz.U. L 40, str. 8.


title: Sprawa C-164/11: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 października 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/96/WE — Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/4

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 25 października 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-164/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/96/WE - Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   2012/C 399/06
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: W. Mölls, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i N. Rouam, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: S. Centeno Huerta, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia, w przewidzianym terminie, przepisów niezbędnych do dostosowania systemu opodatkowania energii elektrycznej do przepisów dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. L 283, s. 51) — Stosowanie stawki jednolitej po upływie okresu przejściowego

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając przepisów niezbędnych do dostosowania systemu opodatkowania energii elektrycznej do przepisów dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej mimo upływu okresu przejściowego przewidzianego w jej art. 18 ust. 10 akapit drugi, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, której na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 186 z 25.6.2011.


title: Sprawa C-317/16 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 11 marca 2015 r. w sprawie T-346/14, Janukowycz/Rada, wniesione w dniu 2 czerwca 2016 r. przez Ukrainę

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/23

         Odwołanie od postanowienia Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 11 marca 2015 r. w sprawie T-346/14, Janukowycz/Rada, wniesione w dniu 2 czerwca 2016 r. przez Ukrainę
   (Sprawa C-317/16 P)
   (2017/C 006/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona wnosząca odwołanie: Ukraina (przedstawiciel: adwokat M. Kostytska)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Wiktor Fedorowycz Janukowycz, Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska
   Postanowieniem z dnia 5 października 2016 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


title: Sprawa C-62/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België (Belgia) w dniu 18 lutego 2008 r. — UDV North America Inc przeciwko Brandtraders NV

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie van België (Belgia) w dniu 18 lutego 2008 r. — UDV North America Inc przeciwko Brandtraders NV
   (Sprawa C-62/08)
   (2008/C 107/26)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Hof van Cassatie van België
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: UDV North America Inc

      Strona pozwana: Brandtraders NV
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dla stwierdzenia używania oznaczenia w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. a) i ust. 2 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 (1) z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego konieczne jest, by osoba trzecia w rozumieniu art. 9 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia

                           a)

                           używała oznaczenia na własny rachunek?

                           b)

                           używała oznaczenia jako uczestnik obrotu towarami, w ramach którego sama jest stroną umowy?

               2)

               Czy pośrednik, który działa w imieniu własnym, ale nie na własny rachunek, może zostać uznany za osobę trzecią, która używa oznaczenia w rozumieniu wyżej wskazanego przepisu?

      (1)  Dz.U. 1994, L 11, s. 1.


title: Sprawa C-378/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale di Roma – Włochy) – Mercedes Benz Italia SpA/Agenzia delle Entrate Direzione Provinciale Roma 3 (Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 77/388/EWG — Artykuł 17 ust. 5 akapit trzeci lit. d) — Zakres stosowania — Stosowanie proporcjonalnej części odliczenia do podatku od wartości dodanej ciążącego na nabyciu ogółu dóbr i usług używanych przez podatnika — Transakcje okazjonalne — Stosowanie wielkości obrotu jako wskazówki)

text:
               13.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale di Roma – Włochy) – Mercedes Benz Italia SpA/Agenzia delle Entrate Direzione Provinciale Roma 3
   (Sprawa C-378/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 77/388/EWG - Artykuł 17 ust. 5 akapit trzeci lit. d) - Zakres stosowania - Stosowanie proporcjonalnej części odliczenia do podatku od wartości dodanej ciążącego na nabyciu ogółu dóbr i usług używanych przez podatnika - Transakcje okazjonalne - Stosowanie wielkości obrotu jako wskazówki))
   (2017/C 046/06)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione Tributaria Regionale di Roma

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mercedes Benz Italia SpA

      Strona pozwana: Agenzia delle Entrate Direzione Provinciale Roma 3

      Sentencja

   Artykuł 17 ust. 5 akapit trzeci lit. d) i art. 19 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one krajowemu uregulowaniu i praktyce krajowej takim jak omawiane w postępowaniu głównym, które nakazują podatnikowi:

               —

               stosowanie do ogółu towarów i usług, jakie nabył, proporcjonalnej części odliczenia opartej na wielkości obrotu, nie przewidując metody obliczenia, która byłaby oparta na charakterze i rzeczywistym przeznaczeniu każdych z poszczególnych nabytych towarów i usług i która odzwierciedlałaby w sposób obiektywny część rzeczywistego przypisania kosztów poniesionych na każdą z opodatkowanych i nieopodatkowanych działalności; oraz

               —

               odniesienie się do struktury wielkości obrotu w celu ustalenia transakcji, które można zaklasyfikować jako „okazjonalne”, o ile przeprowadzana w tym celu ocena uwzględnia również stosunek tych transakcji do opodatkowanej działalności tego podatnika i, w odpowiednim przypadku, wykorzystanie do tych transakcji towarów i usług, od których naliczany jest podatek od wartości dodanej.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa C-34/11: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/15

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-34/11)
   2011/C 103/26
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i A. Alcover San Pedro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Portugalska nie gwarantując, że stężenia PM10 w powietrzu nie przekroczy wartości dopuszczalnych określonych w art. 13 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (1), uchybiła zobowiązaniom państwa członkowskiego, ciążącym na niej na mocy art. 13 dyrektyw 2008/50/WE;

               —

               obciążenie Republiki Portugalii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zważywszy zastrzeżenia podniesione przez Komisję w decyzji z dnia 26 listopada 2009 r. oraz w świetle sprawozdań przedstawionych przez Portugalię, z których wynika, iż stężenie PM10 w wielu strefach i aglomeracja przekracza wartości dopuszczalne oraz że w niektórych przypadkach wykazuje długoterminowe trendy przekraczania dopuszczalnych wartości, Komisja jest zdania, że państwo portugalskie uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 13 dyrektywy 2008/50/WE w odniesieniu do aglomeracji i stref Bragi, nadbrzeży Porto, obszaru metropolitalnego Lizbona-północ oraz obszaru metropolitalnego Lizbona-południe.

      (1)  Dz.U. L 152, s. 1


title: Sprawa C-591/14: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Królestwo Belgii

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/16

      Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2014 r. – Komisja Europejska/Królestwo Belgii
      (Sprawa C-591/14)
      (2015/C 073/22)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland i B. Stromsky, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Belgii

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Stwierdzenie, że nie przyjmując, w wyznaczonym terminie, wszystkich środków niezbędnych w celu odzyskania od beneficjentów pomocy państwa, uznanej za niezgodną z prawem i z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 1 ust. 3 i 4 decyzji Komisji 2011/678 z dnia 27 lipca 2011 r. w sprawie pomocy państwa na finansowanie badań przesiewowych dotyczących przenośnych gąbczastych encefalopatii (EST) u bydła wdrożonej przez Belgię (1) i nie informując Komisji, w wyznaczonym terminie, o środkach przyjętych w celu wykonania tej decyzji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 288 akapit czwarty TFUE i art 2, 3 i 4 tej decyzji.

                  —

                  obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Komisja mocą decyzji 2011/678 w sprawie wdrożonej przez Belgię pomocy państwa na finansowanie badań przesiewowych dotyczących przenośnych gąbczastych encefalopatii (EST) u bydła, stwierdziła niezgodność z prawem i ze wspólnym rynkiem pomocy państwa przyznanej przez Belgię.
      Termin wyznaczony w decyzji na odzyskanie pomocy państwa uznanej za niezgodną z prawem upłynął w dniu 28 listopada 2011 r. bez odzyskania tej pomocy w całości.
      Tymczasem, w dacie wniesienia niniejszej skargi strona pozwana wciąż nie przyjęła niezbędnych środków w celu odzyskania przyznanej pomocy do przedsiębiorstw będących jej beneficjentami, ani nie przekazała Komisji wszystkich żądanych informacji.

         (1)  Dz.U. L 274, s. 36.


title: Sprawa C-393/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 lipca 2016 r. – Comité Interprofessionnel du Vin de Champagne/Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG Süd

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 lipca 2016 r. – Comité Interprofessionnel du Vin de Champagne/Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG Süd
   (Sprawa C-393/16)
   (2016/C 402/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Comité Interprofessionnel du Vin de Champagne

      Strona pozwana: Aldi Einkauf GmbH & Co. OHG Süd

      Interwenient: Galana N.V.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 118m ust. 2 lit. a) pkt ii) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 (1) oraz art. 103 ust. 2 lit. a) pkt ii) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 (2) należy interpretować w ten sposób, że mają one zastosowanie również w wypadku, gdy chroniona nazwa pochodzenia jest stosowana jako element nazwy dla niezgodnego ze specyfikacją produktu środka spożywczego, do którego został dodany składnik zgodny ze specyfikacją produktu?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
               Czy art. 118m ust. 2 lit. a) pkt ii) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 oraz art. 103 ust. 2 lit. a) pkt ii) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 należy interpretować w ten sposób, że stosowanie chronionej nazwy pochodzenia jako elementu nazwy niezgodnego ze specyfikacją środka spożywczego, do którego dodany został składnik zgodny ze specyfikacją produktu, stanowi wykorzystywanie reputacji nazwy pochodzenia, jeżeli nazwa środka spożywczego jest zgodna ze zwyczajami docelowego kręgu odbiorców w zakresie nazewnictwa, i składnik został dodany w ilości wystarczającej do nadania produktowi podstawowej cechy charakterystycznej?

               3)

               Czy art. 118m ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 oraz art. 103 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 należy interpretować w ten sposób, że używanie chronionej nazwy pochodzenia w okolicznościach opisanych w drugim pytaniu prejudycjalnym stanowi niewłaściwe stosowanie [sprzeczne z prawem przywłaszczenie], naśladowanie lub przywołanie?

               4)

               Czy art. 118m ust. 2 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 oraz art. 103 ust. 2 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 należy interpretować w ten sposób, że mają one zastosowanie tylko do nieprawdziwych lub wprowadzających w błąd informacji, które mogą wywołać u docelowego kręgu odbiorców niewłaściwe skojarzenie co do geograficznego pochodzenia produktu?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (Dz.U. L 299, s.1).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz.U. L 347, s.671).


title: Sprawa T-817/16: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2016 r. – Vans/EUIPO – Deichmann (V)

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/49

         Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2016 r. – Vans/EUIPO – Deichmann (V)
   (Sprawa T-817/16)
   (2017/C 022/67)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Vans, Inc. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. Hirsch)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Deichmann SE (Essen, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie „V”) – zgłoszenie nr 10 263 978

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 września 2016 r. w sprawie R 2030/2015-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę zaskarżonej decyzji poprzez oddalenie sprzeciwu w całości;

               —

               posiłkowo, zmianę zaskarżonej decyzji poprzez oddalenie sprzeciwu także w odniesieniu do towarów: „skóra i imitacje skóry; walizy i torby podróżne; parasolki i parasole przeciwsłoneczne; laski; portfele; torby i sakiewki; plecaki; torebki-paski; aktówki; torby szkolne; szkolne torby sportowe; torby plażowe; kółka do kluczy; etui na karty (kredytowe); saszetki biodrowe” z klasy 18 oraz „odzież, obuwie, nakrycia głowy; paski; rękawiczki” z klasy 25;

               —

               w braku uwzględnienia powyższych żądań stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie zasady 19 ust. 2 i 3 oraz zasady 20 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 60 ust. 1 zdanie pierwsze, art. 63 ust. 2, art. 75 ust. 1 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 207/2009 oraz zasady reformatio i peius, a także prawa do bycia wysłuchanym.


title: Sprawa T-281/16 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 listopada 2016 r. – Solelec i in./Parlament [Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Postępowanie przetargowe — Prace z zakresu instalacji elektrycznej (wysokoprądowej) w ramach projektu rozbudowy i modernizacji budynku im. Konrada Adenauera Parlamentu w Luksemburgu — Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innemu oferentowi — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru]

text:
               9.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/38

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 listopada 2016 r. – Solelec i in./Parlament
   (Sprawa T-281/16 R)
   ([Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Postępowanie przetargowe - Prace z zakresu instalacji elektrycznej (wysokoprądowej) w ramach projektu rozbudowy i modernizacji budynku im. Konrada Adenauera Parlamentu w Luksemburgu - Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru])
   (2017/C 006/48)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Solelec SA (Esch-sur-Alzette, Luksemburg), Mannelli & Associés SA (Bertrange), Paul Wagner et fils SA (Luksemburg), Socom SA (Foetz) (przedstawiciel: adwokat S. Marx)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Mraz i L. Chrétien, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE o zawieszenie wykonania, po pierwsze, decyzji Parlamentu z dnia 27 maja 2016 r. o odrzuceniu oferty złożonej przez skarżących dotyczącej części 75 w przetargu o sygnaturze INLO-D-UPIL-T-15-AO6 dotyczącym projektu rozbudowy i modernizacji budynku im. Konrada Adenauera w Luksemburgu, a po drugie, decyzji o udzieleniu tej części zamówienia innemu oferentowi.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Postanowienie z dnia 9 czerwca 2016 r. w sprawie T-281/16 R zostaje uchylone.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postepowanie w sprawie.


title: Wyrok Trybunału z dnia 1 lutego 2016 r. w sprawie E-20/15 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG/EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2013/10/UE zmieniająca dyrektywę 75/324/EWG w sprawie dozowników aerozoli)

text:
               19.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 18/26

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 1 lutego 2016 r.
   w sprawie E-20/15
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EOG/EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2013/10/UE zmieniająca dyrektywę 75/324/EWG w sprawie dozowników aerozoli)
   (2017/C 18/10)
   W sprawie E-20/15 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3 aktu, o którym mowa w rozdziale VIII pkt 1 załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Komisji 2013/10/UE z dnia 19 marca 2013 r. zmieniająca dyrektywę Rady 75/324/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do dozowników aerozoli w celu dostosowania jej przepisów dotyczących oznakowania do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu; Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen (sędzia-sprawozdawca) i Páll Hreinsson wydał w dniu 1 lutego 2016 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 3 aktu, o którym mowa w rozdziale VIII pkt 1 załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Komisji 2013/10/UE z dnia 19 marca 2013 r. zmieniająca dyrektywę Rady 75/324/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do dozowników aerozoli w celu dostosowania jej przepisów dotyczących oznakowania do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu;

               2.

               Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa C-485/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/20/WE — Artykuł 12 — Opłaty administracyjne od przedsiębiorstw posiadających zezwolenie ogólne — Uregulowania krajowe — Operatorzy świadczący usługi łączności elektronicznej — Obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 czerwca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-485/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Dyrektywa 2002/20/WE - Artykuł 12 - Opłaty administracyjne od przedsiębiorstw posiadających zezwolenie ogólne - Uregulowania krajowe - Operatorzy świadczący usługi łączności elektronicznej - Obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej)
   2013/C 225/14
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bordes i G. Braun, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i J.-S. Pilczer, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik), Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér, K. Szíjjártó, K. Molnár i A. Szilágyi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 12 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (Dz.U. L 108, s. 21) — Opłaty i należności od przedsiębiorstw posiadających zezwolenie ogólne — Zgodność uregulowań krajowych nakładających dodatkowa opłatę od operatorów świadczących usługi łączności elektronicznej

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Hiszpanii i Węgry pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 355 z 3.12.2011.


title: Sprawa T-355/14: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2014 r. – STC przeciwko Komisji

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/64

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2014 r. – STC przeciwko Komisji
   (Sprawa T-355/14)
   (2014/C 223/66)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: STC SpA (Forlì, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Marelli i G. Delucca)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonych środków wraz z wszelkimi konsekwencjami prawnymi i ustawowymi, a w szczególności

               —

               nakazanie instytucji zamawiającej naprawienia szkody spowodowanej przyjętymi bezprawnie środkami albo poprzez przywrócenie wcześniejszego stanu, udzielając nowego zamówienia skarżącej, albo poprzez świadczenie równowartości, naprawiając szkodę, która powstała w wyniku utraty zysku, i tzw. szkodę na wizerunku z powodu nieprzyznania zamówienia w wysokości ogółem 15 % ceny wskazanej w ofercie skarżącej lub posiłkowo w wysokości ogółem 15 % wartości zamówienia lub w innym przypadku w innej wysokości mniejszej lub większej określonej ewentualnie sądowo na zasadzie słuszności; w każdym razie wraz z odsetkami wyrównawczymi z tytułu odszkodowania za zwłokę; a ponadto:

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów postępowania, w tym kosztami dodatkowymi, bieżącymi i jakimikolwiek innymi należnymi na mocy prawa z zastrzeżeniem ustalenia ich wysokości.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko negatywnej ocenie oferty złożonej przez skarżącą w zamówieniu JRC IPR 2013 C04 0031 OC, dokonanej przez Komisję Europejską, Wspólne Centrum Badawcze, dyrekcja zarządzająca placówką w Isprze, wydział konserwacji i utrzymania w ruchu, przekazanej notą z dnia 3.4.2014 r. Ref. Ares(2014)1041060, przeciwko udzieleniu zamówienia innemu przedsiębiorstwu, jak też przeciwko odmowie udzielenia dostępu do dokumentów przetargowych.
   Przedmiotem rozpatrywanego zamówienia było planowanie prac, dostawa sprzętu oraz budowa nowej instalacji trójgeneracyjnej z turbiną gazową, z przewidywaną umową o standardową i niestandardową konserwację przez okres 6 lat, przy czym 2 pierwsze lata stanowią okres gwarancji.
   Na poparcie skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku przyznania skarżącej prawa dostępu do dokumentów przetargowych. Skarżąca podnosi w tym względzie naruszenie:

                           —

                           art. 42 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej;

                           —

                           prawa dostępu do dokumentów przetargowych w aspekcie braku dostępu do kolejności oferentów w przetargu i punktów uzyskanych przez pozostałych konkurentów i całego tekstu sprawozdania z oceny dotyczącego skarżącej;

                           —

                           prawa do obrony i do skutecznego środka prawnego.

               2.

               Zarzut drugi opiera się na ofercie gospodarczej sformułowanej przez skarżącą. Skarżąca podnosi w tym względzie naruszenie:

                           —

                           art. 296 TFUE w związku ze sprzecznościami i brakami w uzasadnieniu;

                           —

                           prawa do dobrej administracji zgodnie z art. 41 ust. 2 karty.

                           —

                           art. 112 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298, s. 1);

                           —

                           art. 160 ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. L 362, s. 1);

                           —

                           zasady równego traktowania i przejrzystości na etapie oceny ofert w celu udzielenia zamówienia oraz równych szans wszystkich oferentów.

               3.

               Zarzut trzeci oparty na ofercie technicznej złożonej przez skarżącą. Podnosi ona w tym względzie naruszenie:

                           —

                           art. 296 TFUE w związku ze sprzecznościami i brakami w uzasadnieniu;

                           —

                           prawa do dobrej administracji zgodnie z art. 41 ust. 2 karty.

                           —

                           art. 112 ust. 1 rozporządzenia nr 966/2012.

                           —

                           art. 139 ust. 1 i art. 160 ust. 3 rozporządzenia nr 1268/2012.

                           —

                           zasady przejrzystości i art. 16 karty.

         Skarżąca podnosi również wypaczenie ustaleń z dokumentów.