title: Sprawa C-596/14: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Madrid – Hiszpania) – Ana de Diego Porras/Ministerio de Defensa (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 1999/70/WE — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Klauzula 4 — Zasada niedyskryminacji — Pojęcie „warunków zatrudnienia” — Odprawa z tytułu rozwiązania umowy o pracę — Odprawa nieprzewidziana w uregulowaniu krajowym dla umów o pracę tymczasową — Odmienne traktowanie względem pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony)

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/9

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Madrid – Hiszpania) – Ana de Diego Porras/Ministerio de Defensa
   (Sprawa C-596/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 1999/70/WE - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Klauzula 4 - Zasada niedyskryminacji - Pojęcie „warunków zatrudnienia” - Odprawa z tytułu rozwiązania umowy o pracę - Odprawa nieprzewidziana w uregulowaniu krajowym dla umów o pracę tymczasową - Odmienne traktowanie względem pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony))
   (2016/C 419/11)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Superior de Justicia de Madrid

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca apelację: Ana de Diego Porras

      Druga strona postępowania: Ministerio de Defensa

      Sentencja

               1)

               Klauzulę 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r., stanowiącego załącznik do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „warunków zatrudnienia” obejmuje odprawę, którą pracodawca jest zobowiązany wypłacić pracownikowi z powodu rozwiązania łączącej ich umowy o pracę na czas określony.

               2)

               Klauzulę 4 porozumienia ramowego, które stanowi załącznik do dyrektywy 1999/70, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania krajowego, takiego jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, które odmawia wypłaty jakiejkolwiek odprawy z tytułu rozwiązania umowy o pracę pracownikowi zatrudnionemu na podstawie umowy o zastępstwo (contrato de interinidad), mimo że dopuszcza ono wypłatę takiej odprawy między innymi porównywalnym pracownikom zatrudnionym na czas nieokreślony. Sama okoliczność, że dany pracownik świadczył pracę na podstawie umowy o zastępstwo (contrato de interinidad), nie może stanowić powodu o charakterze obiektywnym, pozwalającego uzasadnić odmowę przyznania wspomnianemu pracownikowi możliwości otrzymania takiej odprawy.

      (1)  Dz.U. C 96 z 23.3.2015.


title: Sprawa T-189/16: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2017 r. – Migros-Genossenschafts-Bund/EUIPO – Luigi Lavazza (CReMESPRESSO) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy CReMESPRESSO — Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy CREMESSO — Element aluzyjny — Współzależność kryteriów — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               28.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/40

         Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2017 r. – Migros-Genossenschafts-Bund/EUIPO – Luigi Lavazza (CReMESPRESSO)
   (Sprawa T-189/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy CReMESPRESSO - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy CREMESSO - Element aluzyjny - Współzależność kryteriów - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 283/60)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Migros-Genossenschafts-Bund (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Treis)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: H. O’Neill i I. Moisescu, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Luigi Lavazza SpA (Turyn, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Ricolfi i F. Tarocco)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 lutego 2016 r. (sprawa R 2823/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Migros-Genossenschafts-Bund a Luigi Lavazza.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 23 lutego 2016 r. (sprawa R 2823/2014-4) w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza uwzględniła odwołanie Luigi Lavazza SpA i stwierdziła częściową nieważność decyzji Wydziału Unieważnień w odniesieniu do następujących towarów: „elektrycznych urządzeń do kruszenia lodu” i „urządzeń do wyrobu lodów, urządzeń do wyrobu sorbetów, a także ekspresów do kawy”, należących do klas 7 i 11, oznaczonych spornym znakiem towarowym.

               2)

               EUIPO i Luigi Lavazza zostają obciążeni, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Migros-Genossenschafts-Bund.

      (1)  Dz.U. C 232 z 27.6.2016.


title: Sprawa T-180/11: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2011 r. — Chivas przeciwko OHIM — Glencairn Scotch Whisky (CHIVAS LIFE WITH CHIVALRY)

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/27

         Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2011 r. — Chivas przeciwko OHIM — Glencairn Scotch Whisky (CHIVAS LIFE WITH CHIVALRY)
   (Sprawa T-180/11)
   2011/C 152/49
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Chivas Holdings (IP) Ltd (Renfrewshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: A. Carboni, Solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Glencairn Scotch Whisky Co. Ltd (Glasgow, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) wydanej w dniu 12 stycznia 2011 r. w sprawie R 1262/2010-1 i przekazanie wniosku do OHIM, aby umożliwić mu postępowanie w sprawie; oraz

               —

               nakazanie pozwanemu i każdej osobie wstępującej do niniejszej sprawy w charakterze interwenienta pokrycie własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez skarżącą w niniejszym postępowaniu oraz postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „CHIVAS LIFE WITH CHIVALRY” dla towarów i usług z klas 33, 35 i 41 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 7299605.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Glencairn Scotch Whisky Co. Ltd

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny znak towarowy „CHIVALRY” zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie pod numerem 1293610 dla towarów z klasy 33; graficzny znak towarowy “CHIVALRY SPECIAL RESERVE SCOTCH WHISKY” zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie pod numerem 2468527 dla towarów z klasy 33; niezarejstrowany w odniesieniu do „Scotch whisky” w Zjednoczonym Królestwie słowny znak towarowy „CHIVALRY”.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 75 i 76 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 207/2009 (1) ze względu na to, że Izba Odwoławcza: (i) dokonała błędnego ustalenia stanu faktycznego w odniesieniu do cech charakterystycznych właściwego kręgu odbiorców i nie uzasadniła tego ustalenia; (ii) ewentualnie, po dokonaniu ustalenia, że właściwy konsument wykazuje „szczególną świadomość marki i jest jej wierny” nie oceniła, że takie cechy charakterystyczne zwiększyłyby uwagę właściwego konsumenta zmniejszając w ten sposób wystąpienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd; (iii) nie uwzględniła lub nie uwzględniła w wystarczający sposób odmiennej istoty i odmiennych celów rozpatrywanych znaków towarowych; (iv) nie uwzględniła ważnych wskazań Trybunał Sprawiedliwości i zastosowała niewłaściwe podejście przy porównywaniu tych znaków towarowych; (vi) zwróciła zbytnią uwagę na występowanie słowa „CHIVALRY” w znaku towarowym zgłaszającego i zlekceważyła różnice wizualne między tymi znakami towarowymi; błędnie założyła, że porównania fonetycznego tych znaków można dokonać w ten sam sposób co porównania wizualnego; (vii) błędnie ograniczyła swoją analizę podobieństwa koncepcyjnego znaków lub skoncentrowała ją na jednym występującym w każdym ze znaków towarowych słowie „CHIVALRY”; oraz (viii) błędnie oceniła prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-308/16: Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2017 r. – Marsh/EUIPO (ClaimsExcellence) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ClaimsExcellence — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/20

         Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2017 r. – Marsh/EUIPO (ClaimsExcellence)
   (Sprawa T-308/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ClaimsExcellence - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 129/32)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Marsh GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Riegger)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: R. Manea i D. Hanf, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 kwietnia 2016 r. (sprawa R 2358/2015-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego ClaimsExcellence jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Marsh GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 287 z 8.8.2016.


title: Sprawa T-427/04: Skarga wniesiona w dniu 13 października 2004 r. przez Republikę Francuską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/31

         Skarga wniesiona w dniu 13 października 2004 r. przez Republikę Francuską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-427/04)
   (2005/C 19/65)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 13 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Republiki Francuskiej reprezentowanej przez pełnomocników Ronny'ego Abrahama, Gérauda de Bergues i Stéphanie Ramet, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie w całości nieważności decyzji Komisji nr C(2004) 361, z dnia 2 sierpnia 2004 r. dotyczącej pomocy państwa przyznanej przez Francję na rzecz France Télécom;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonej decyzji uznano, iż zastosowany wobec France Télécom (FT) system podatku od działalności gospodarczej za okres od stycznia 1994 r. do grudnia 2002 r. stanowił pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem.
   Na poparcie swych zarzutów skarżąca podnosi po pierwsze, iż Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie jak również naruszyła prawo. Skarżąca podważa w tym względzie, dokonaną przez Komisję analizę systemu podatkowego mającego zastosowanie do FT mocą ustawy nr 90-568 z dnia 2 lipca 1990 r. w sprawie organizacji usług publicznych la Poste i France Télécom. Na jej podstawie Komisja uznała po pierwsze, iż kwoty odprowadzone przez FT w latach 1991–1993 mieszany charakter, podczas gdy były one całkowicie podatkowej natury oraz po drugie, że FT w okresie 1991–2002 r. podlegał dwóm różnym systemom podatkowym, podczas gdy był to wyłącznie jeden system podatkowy podzielony na dwa okresy. W konsekwencji strona pozwana była zobowiązana do wypłaty rekompensaty za okres 1991–2002 r.
   Strona skarżąca podnosi także na poparcie swych zarzutów okoliczność naruszenia art. 15 rozporządzenia nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE, w zakresie w jakim Komisja winna była uznać, iż dziesięcioletni okres przedawnienia upłynął w okresie pomiędzy dniem 2 lipca 1990 r. – datą, kiedy rzekoma pomoc została przyznana oraz kiedy to mocą ustawy nr 90-568 system podatkowy mający zastosowanie został ustanowiony w sposób całościowy i ostateczny, a dniem 28 czerwca 2001 r., kiedy to strona pozwana po raz pierwszy zwróciła się o informacje w sprawie.
   Ponadto, skarżąca powołuje się równocześnie na okoliczność naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, w zakresie w jakim zaskarżona decyzja nakładała obowiązek zwrotu przyznanej FT pomocy, jak również na okoliczność naruszenia prawa do obrony, w zakresie w jakim Komisja stwierdziła istnienie pomocy nie dając władzom francuskim sposobności ustosunkowania się do podstawowej części swej argumentacji, tj. mieszanego charakteru kwot odprowadzonych przez FT w okresie pomiędzy 1991 r. a 1993 r.


title: Sprawa T-472/15 P: Odwołanie wniesione w dniu 13 sierpnia 2015 r. przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ) od wyroku wydanego w dniu 3 czerwca 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-78/14, Gross/ESDZ

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/32

         Odwołanie wniesione w dniu 13 sierpnia 2015 r. przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych (ESDZ) od wyroku wydanego w dniu 3 czerwca 2015 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-78/14, Gross/ESDZ
   (Sprawa T-472/15 P)
   (2015/C 346/38)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) (przedstawiciele: S. Marquardt i M. Silva, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Philipp Oliver Gross (Bruksela, Belgia)

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie F-78/14, Gross/EZDZ;

               —

               uwzględnienie żądań strony wnoszącej odwołanie przedstawionych w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania strona wnosząca odwołanie podnosi siedem zarzutów, z których część dotyczy systemu oceny, a część systemu awansowania.

               —

               W przedmiocie systemu oceny

                           1.

                           Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 43 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, zasad rozkładu ciężaru dowodu, zakazu orzekania ultra petita i prawa do obrony strony wnoszącej odwołanie.

                           2.

                           Zarzut drugi dotyczący naruszenia granic kontroli sądowej. Wnosząca odwołanie podnosi, że w zaskarżonym wyroku Sąd do spraw Służby Publicznej Służby Publicznej kilkakrotnie przekroczył granice swojej kontroli, i zdaje się, że chce narzucić jej przyjęcie określonego systemu oceny.

                           3.

                           Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa w odniesieniu do braku obiektywizmu systemu oceny niewyrażanej liczbowo i naruszenia art. 43 regulaminu pracowniczego.

                           4.

                           Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 266 TFUE, ze względu na to, że poprzez częściowe stwierdzenie nieważności spornej decyzji Sąd do spraw Służby Publicznej uniemożliwił wykonanie zaskarżonego wyroku bez dalszych naruszeń prawa. Wnosząca odwołanie podnosi, że skoro art. 4 zaskarżonej decyzji jest niezgodny z prawem, należy przeprowadzić ponowne porównanie osiągnięć strony skarżącej z osiągnięciami pozostałych mogących ubiegać się o awans urzędników w jej grupie zaszeregowania, w wykonaniu zaskarżonego wyroku, na podstawie sprawozdań z oceny, które według tego, co orzekł Sąd do spraw Służby Publicznej, nie pozwalają na przeprowadzenie tego porównania na obiektywnych i porównywalnych podstawach.

               —

               W przedmiocie systemu awansowania

                           5.

                           Zarzut piąty dotyczący naruszenia zakazu orzekania ultra petita i prawa do obrony wnoszącej odwołanie.

                           6.

                           Zarzut szósty dotyczący naruszenia zasad rozkładu ciężaru dowodu.

                           7.

                           Zarzut siódmy dotyczący naruszenia prawa w odniesieniu do naruszenia przez stronę wnoszącą odwołanie art. 45 regulaminu pracowniczego.


title: Sprawa T-636/14: Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2014 r. – Włochy przeciwko Komisji

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/20

         Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2014 r. – Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-636/14)
   2014/C 388/24
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: P. Gentili, avvocato dello Stato, G. Palmieri, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności ogłoszenia o naborze na stanowisko dyrektora centrum tłumaczeń dla organów Unii Europejskiej (Luksemburg), grupa zaszeregowania AD 14 (COM/2014/10356), opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 17 czerwca 2014 r., C 185 A;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsza skarga jest skierowana przeciwko ww. ogłoszeniu o naborze w zakresie, w jakim kandydatury powinny być koniecznie prezentowane w języku angielskim, francuskim i niemieckim.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 18 i 24 ust. 4 TFUE, art. 22 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 1 i 2 rozporządzenia 1/58, art. 1 d ust. 1 i 6 regulaminu pracowniczego (znajdującego analogiczne zastosowanie do personelu tymczasowego i powoływanego w zaskarżonym ogłoszeniu):

                           —

                           w tym zakresie utrzymuje się, że poprzez odesłanie do strony internetowej Komisji, która zawierała takie wiążące postanowienie, ogłoszenie nałożyło na kandydatów wymóg przedłożenia życiorysu i listu motywacyjnego obowiązkowo w języku angielskim, francuskim lub niemieckim, a nie w jakimkolwiek języku urzędowym Unii.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady uzasadnionych oczekiwań i lojalnej współpracy (art. 4 akapit trzeci TUE):

                           —

                           w tym zakresie utrzymuje się, że mimo tego, że podczas procedury wydawania spornego ogłoszenia Komisja udzielała formalnych zapewnień rządowi włoskiemu, iż ww. dyskryminacja językowa zostanie usunięta, to przyjęła jednak inne postępowanie przy redagowaniu ogłoszenia i przy przygotowywaniu zasad funkcjonowania strony internetowej, do której ogłoszenie odsyła odnośnie do prezentacji kandydatur.


title: Sprawa C-316/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 10 czerwca 2013 r. — Gérard Fenoll przeciwko Centre d’aide par le travail La Jouvene, Association de parents et d’amis de personnes handicapées mentales (APEI) d’Avignon

text:
               27.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 10 czerwca 2013 r. — Gérard Fenoll przeciwko Centre d’aide par le travail La Jouvene, Association de parents et d’amis de personnes handicapées mentales (APEI) d’Avignon
   (Sprawa C-316/13)
   2013/C 215/17
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gérard Fenoll

      Strona pozwana: Centre d’aide par le travail La Jouvene, Association de parents et d’amis de personnes handicapées mentales (APEI) d’Avignon

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 dyrektywy 89/391/EWG (1), do której odsyłają przepisy art. 1 dyrektywy 2003/88/WE z dnia 4 listopada 2003 r. (2) określające jej zakres stosowania, należy interpretować w ten sposób, że dana osoba przyjęta do ośrodka pomocy przez pracę może być uznana za „pracownika” w rozumieniu rzeczonego art. 3?

               2)

               Czy art. 31 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że osobę taką, jak opisana w poprzednim pytaniu można uznać za „pracownika” w rozumieniu rzeczonego art. 31?

               3)

               Czy osoba taka, jak opisana w pytaniu pierwszym, może bezpośrednio powoływać się na swoje prawa wynikające z karty w celu uzyskania prawa do płatnego urlopu, jeżeli przepisy krajowe nie przewidują, że osoba ta korzysta z takich praw i czy w celu zagwarantowania pełnej skuteczności tego prawa sąd krajowy powinien nie dopuścić do stosowania wszelkich sprzecznych przepisów prawa krajowego?

      (1)  Dyrektywa Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy (Dz.U. L 183, s. 1).

      (2)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. L 299, s. 9.).


title: Sprawa C-291/13: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 11 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Eparchiako Dikastirio Lefkosias – Cypr) – Sotiris Papasavvas przeciwko O Fileleftheros Dimosia Etaireia Ltd i in. (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2000/31/WE — Zakres stosowania — Spór o zniesławienie)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/14

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 11 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Eparchiako Dikastirio Lefkosias – Cypr) – Sotiris Papasavvas przeciwko O Fileleftheros Dimosia Etaireia Ltd i in.
   (Sprawa C-291/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2000/31/WE - Zakres stosowania - Spór o zniesławienie))
   2014/C 409/20
   Język postępowania: grecki

      Sąd odsyłający

   Eparchiako Dikastirio Lefkosias

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sotiris Papasavvas

      Strona pozwana: O Fileleftheros Dimosia Etaireia Ltd, Takis Kounnafi, Giorgios Sertis

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 lit. a) dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego („dyrektywa o handlu elektronicznym”) należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „usług społeczeństwa informacyjnego” w rozumieniu tego przepisu obejmuje usługi polegające na oferowaniu informacji on-line, za które usługodawca otrzymuje wynagrodzenie nie od usługobiorcy, lecz z przychodów uzyskiwanych z reklam emitowanych na stronie internetowej.

               2)

               Dyrektywa 2000/31 nie stoi na przeszkodzie, w sprawie takiej jak w postępowaniu głównym, zastosowaniu reżimu odpowiedzialności cywilnej w związku ze zniesławieniem.

               3)

               Ograniczenia odpowiedzialności cywilnej, o których mowa w art. 12–14 dyrektywy 2000/31, nie dotyczą spółki będącej wydawcą prasowym, dysponującym stroną internetową, na której publikowana jest elektroniczna wersja dziennika, przy czym spółka ta ponadto otrzymuje wynagrodzenie z przychodów z reklam handlowych emitowanych na tej stronie, w przypadku gdy ma ona wiedzę o publikowanych informacjach i sprawuje nad nimi kontrolę, niezależnie od sytuacji, czy gdy dostęp do strony jest odpłatny.

               4)

               Ograniczenia odpowiedzialności, o których mowa w art. 12–14 dyrektywy 2000/31, można zastosować w ramach sporu między jednostkami dotyczącego odpowiedzialności cywilnej w wypadku zniesławienia, jeśli spełnione są przesłanki wskazane w tych artykułach.

               5)

               Artykuły 12–14 dyrektywy 2000/31 nie pozwalają usługodawcy świadczącemu usługi społeczeństwa informacyjnego na sprzeciwienie się wystąpieniu z powództwem przeciwko temu usługodawcy oraz – w konsekwencji – przyjęciu przez sąd krajowy środków tymczasowych. Usługodawca może podnieść przewidziane w tych artykułach ograniczenia odpowiedzialności zgodnie z przepisami prawa krajowego zapewniającymi ich transpozycję lub w braku takiej możliwości – w sposób pozwalający na dokonanie ich wykładni zgodnej z tymi artykułami. Natomiast w ramach sporu takiego jak postępowanie główne, dyrektywa 2000/31 nie może sama nakładać na jednostkę zobowiązań i nie można wobec tego powoływać się na nią względem tej jednostki.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa C-243/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 20 maja 2011 r. — RVS Levensverzekeringen NV przeciwko Belgische Staat

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Brussel (Belgia) w dniu 20 maja 2011 r. — RVS Levensverzekeringen NV przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-243/11)
   2011/C 252/25
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van eerste aanleg te Brussel

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: RVS Levensverzekeringen NV

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 50 dyrektywy 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotyczącej ubezpieczeń na życie (1), którego ust. 1 stanowi, że bez uszczerbku dla dalszej harmonizacji każda umowa ubezpieczenia podlega wyłącznie podatkom pośrednim i opłatom o fiskalnym charakterze od składek ubezpieczeniowych w państwie członkowskim zobowiązania, a jego ust. 3 stanowi, że do czasu dalszej harmonizacji każde państwo członkowskie stosuje wobec tych zakładów, które pokrywają zobowiązania na jego terytorium, przepisy prawa krajowego, w celu zapewnienia pobierania podatków pośrednich i opłat o fiskalnym charakterze wymagalnych na mocy akapitu pierwszego, stoi na przeszkodzie uregulowaniom prawa krajowego takim jak art. 173 i art. 175/3 Wetboek van diverse rechten en taksen (WART), zgodnie z którymi umowy ubezpieczenia (wraz z ubezpieczeniami na życie) podlegają rocznemu opodatkowaniu, o ile obejmują one ryzyko umiejscowione Belgii, w szczególności jeżeli ubezpieczony ma miejsce stałego pobytu w Belgii lub o ile ubezpieczony jest osobą prawną, jeżeli w Belgii znajduje się siedziba osoby prawnej, której dotyczy dana umowa, przy czym nie bierze się w tym zakresie pod uwagę miejsca pobytu ubezpieczonego w momencie zawarcia umowy?

               2)

               Czy wynikające z art. 49 TFUE i 56 TFUE wspólnotowoprawne zasady usuwania ograniczeń swobody przedsiębiorczości i świadczenia usług między państwami członkowskimi Wspólnoty stoją na przeszkodzie uregulowaniom prawa krajowego takim jak art. 173 i art. 175/3 WDRT, zgodnie z którymi umowy ubezpieczenia (wraz z ubezpieczeniami na życie) podlegają rocznemu opodatkowaniu, jeżeli obejmują one ryzyko umiejscowione w Belgii, w szczególności jeżeli ubezpieczony ma miejsce stałego pobytu w Belgii lub o ile ubezpieczony jest osobą prawną, jeżeli w Belgii znajduje się siedziba osoby prawnej, której dotyczy dana umowa, przy czym nie bierze się w tym zakresie pod uwagę miejsca pobytu ubezpieczonego w momencie zawarcia umowy?

      (1)  Dz.U. L 345, s. 1.


title: Sprawa C-518/09: Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/26

         Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-518/09)
   2010/C 37/33
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: I.V. Rogaliki i P. Guerra e Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 56 TFUE:

                           —

                           nie wprowadzając w swoim prawie rozróżnienia między prowadzeniem przedsiębiorstwa a czasowym świadczeniem usług w odniesieniu do działalności z zakresu gospodarowania nieruchomościami prowadzonej przez biura nieruchomości oraz pośredników w obrocie nieruchomościami;

                           —

                           nakładając na biura nieruchomości oraz pośredników w obrocie nieruchomościami z innych państw członkowskich obowiązek pełnej rejestracji w Instituto da Construção e do Imobiliário (instytucie budownictwa i nieruchomości, zwanym dalej „InCI, I.P.”) w celu czasowego świadczenia usług;

                           —

                           nakładając na biura nieruchomości oraz pośredników w obrocie nieruchomościami z innych państw członkowskich obowiązek zagwarantowania odpowiedzialności z tytułu prowadzenia działalności przy pomocy ubezpieczenia zgodnie z prawem portugalskim;

                           —

                           nakładając na biura nieruchomości z innych państw członkowskich obowiązek posiadania dodatniego kapitału własnego, zgodnie z przepisami prawa portugalskiego oraz

                           —

                           poddając biura nieruchomości oraz pośredników w obrocie nieruchomościami z innych państw członkowskich pełnej kontroli dyscyplinarnej sprawowanej przez InCI, I.P.;

               —

               Stwierdzenie, że Republika Portugalska uchybiła również zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 49 TFUE i 56 TFUE, nakładając na biura nieruchomości wymóg prowadzenia wyłącznie tej działalności, z wyjątkiem zarządzania nieruchomościami na cudzy rachunek, a na pośredników w obrocie nieruchomościami — wymóg wykonywania wyłącznie działalności pośrednictwa w obrocie nieruchomościami.

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Portugalski system dotyczący biur nieruchomości i pośredników w obrocie nieruchomościami zawiera liczne ograniczenia swobody świadczenia usług.
   Działalność biur nieruchomości i pośredników w obrocie nieruchomościami prowadzona przez podmioty mające siedzibę lub faktyczne miejsce zamieszkania w innych państwach członkowskich podlega prawu portugalskiemu, jeżeli dotyczy ona nieruchomości położonych w Portugalii.
   Prawo portugalskie stawia siedem wymogów dotyczących prowadzenia biura nieruchomości i cztery wymogi dotyczące wykonywania działalności pośrednika w obrocie nieruchomościami.
   Wymogi dotyczące zakresu podmiotowego licencji są surowe.
   Wymóg dotyczący kwalifikacji zawodowych również jest surowy.
   Portugalskie unormowania z dziedziny prowadzenia biur nieruchomości i pośrednictwa w obrocie nieruchomościami wprowadzają zmianę tradycyjnych cech działalności pośrednictwa. Zamiast działalności pośrednictwa mamy do czynienia z działalnością agencji.
   Wymóg, by umowa ubezpieczenia odpowiedzialności zawodowej została zawarta zgodnie z portugalskim prawem stanowi nieuzasadnione ograniczenie.
   Wymóg posiadania dodatniego kapitału własnego, określonego zgodnie z zasadami ustanowionymi w portugalskim Krajowym Systemie Księgowym stanowi dyskryminujące ograniczenie swobody świadczenia usług.
   Poddanie biur nieruchomości oraz pośredników w obrocie nieruchomościami kontroli dyscyplinarnej ze strony portugalskiego organu administracji, w odniesieniu do świadczenia usług, bez uwzględnienia nadzoru, któremu usługodawca podlega już w państwie członkowskim, w którym ma on siedzibę, stanowi ograniczenie w rozumieniu art. 56 TFUE.
   Portugalskie unormowania prawne przewidujące wyłączny lub niemal wyłączny charakter, odpowiednio, wykonywania działalności pośrednika w obrocie nieruchomościami oraz prowadzenia biura nieruchomości, stanowią ograniczenie swobody przedsiębiorczości i swobody czasowego świadczenia usług.
   Warunki dostępu do wykonywania tej działalności nie zawierają rozróżnienia ani nie umożliwiają dokonania rozróżnienia między prowadzeniem przedsiębiorstwa a czasowym świadczeniem usług.
   Warunki dostępu do działalności z zakresu budownictwa, określone w portugalskim prawie, są wymogami dotyczącymi prowadzenia przedsiębiorstwa. Prawo portugalskie nie zawiera rozróżnienia między prowadzeniem przedsiębiorstwa a świadczeniem usług o charakterze czasowym.
   Ograniczenia swobody świadczenia usług i swobody przedsiębiorczości wynikające z portugalskiego prawa nie znajdują uzasadnienia ze względów porządku publicznego.
   Chociaż określone ograniczenia podstawowych swobód świadczenia usług i przedsiębiorczości można uzasadnić ochroną konsumentów, sporne ograniczenia nie są proporcjonalne.
   Wymóg prowadzenia przedsiębiorstwa, aby uzyskać możliwość świadczenia usług oraz wymóg posiadania licencji mający na celu sprawdzenie, czy spełnione są warunki prowadzenia przedsiębiorstwa, nie są środkami proporcjonalnymi w odniesieniu do swobody świadczenia usług.
   Nie jest zwłaszcza rozsądnym wymaganiem obowiązek uzyskania zatwierdzenia polisy ubezpieczeniowej w państwie przyjmującym.
   Fakt, iż prawo portugalskie zawiera wymóg posiadania dodatniego kapitału własnego nie wynika ze względów dotyczących wypłacalności.
   Nieproporcjonalne jest poddawanie usługodawcy w pełni kontroli dyscyplinarnej, której podlegają pośrednicy w obrocie nieruchomościami oraz biura nieruchomości z siedzibą w Portugalii.


title: Sprawa C-278/06: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Manfred Otten przeciwko Landwirtschaftskammer Niedersachsen (Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3950/92 zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1256/1999 — Artykuł 7 ust. 2 — Wygaśnięcie umowy dzierżawy rolnej — Przejściowe nabycie ilości referencyjnej przez wydzierżawiającego nie będącego producentem mleka i nie zamierzającego nim zostać — Przeniesienie ilości referencyjnej na producenta za pośrednictwem państwowego biura sprzedaży w możliwie najkrótszym terminie)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/8

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Manfred Otten przeciwko Landwirtschaftskammer Niedersachsen
   (Sprawa C-278/06) (1)

   (Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3950/92 zmienione rozporządzeniem Rady (WE) nr 1256/1999 - Artykuł 7 ust. 2 - Wygaśnięcie umowy dzierżawy rolnej - Przejściowe nabycie ilości referencyjnej przez wydzierżawiającego nie będącego producentem mleka i nie zamierzającego nim zostać - Przeniesienie ilości referencyjnej na producenta za pośrednictwem państwowego biura sprzedaży w możliwie najkrótszym terminie)
   (2007/C 170/13)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesverwaltungsgericht
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Manfred Otten

      Strona pozwana: Landwirtschaftskammer Niedersachsen
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesverwaltungsgericht — Wykładnia art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiającego dodatkową opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 405, str. 1) w brzmieniu nadanym rozporządzeniem Rady (WE) nr 1256/1999 z dnia 17 maja 1999 r. (Dz.U. L 160, str. 73) — Przejście ilości referencyjnych na wydzierżawiającego, który sam nie jest producentem w przypadku wygaśnięcia umowy dzierżawy obejmującej gospodarstwo trudniące się produkcją mleka
   Sentencja
   Artykuł 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3950/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiającego dodatkową opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych zmienionego przez rozporządzenie Rady (WE) nr 1256/1999 z dnia 17 maja 1999 r. należy interpretować w ten sposób, że przy wygaśnięciu umowy dzierżawy rolnej obejmującej gospodarstwo trudniące się produkcją mleka, związana z nim ilość referencyjna może ponownie przypaść wydzierżawiającemu, jeżeli wydzierżawiający nie będący producentem i nie zamierzający nim zostać, niezwłocznie przeniesie za pośrednictwem państwowego biura sprzedaży wskazaną ilość referencyjną na osobę trzecią, która jest producentem.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006.


title: Sprawa T-259/05: Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2005 r. przez Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/52

         Skarga wniesiona w dniu 8 czerwca 2005 r. przez Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-259/05)
   (2005/C 217/109)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 8 czerwca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Królestwa Hiszpanii, reprezentowanego przez D. Miguela Muñoza Péreza, z adresem do doręczeń w Madrycie, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności w zaskarżonej części decyzji Komisji 2005/354/WE z dnia 29 kwietnia 2005 r. wykluczającej z finansowania wspólnotowego wydatków poniesionych przez Państwa Członkowskie pokrywanych ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji EFOGR (1);

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Niniejsza skarga skierowana jest przeciwko decyzji Komisji 2005/354/CE z dnia 29 kwietnia 2005 r. w zakresie, w jakim decyzja ta wyklucza z finansowania wspólnotowego określone wydatki poniesione przez Państwa Członkowskie i pokrywane z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej. Konkretne kwestie będące przedmiotem zarzutów są następujące:

               —

               Zastosowanie korekty o 100 % kosztów zadeklarowanych z tytułu pomocy przyznanej produkcji tkanin lnianych w latach gospodarczych 1998-1999 i 1999/2000. Według Królestwa Hiszpanii nie zachodzą okoliczności uzasadniające taką korektę finansową, zważywszy że:

                           —

                           Korekta kosztów o 100 % ma charakter wyjątkowy, którego Komisja nie wykazała;

                           —

                           Sprawozdanie OLAF, na którym opiera się Komisja, jest dotknięte istotnymi uchybieniami technicznymi, co nie pozwala na wyciągnięcie wniosków dotyczących całego sektora lnu w Hiszpanii:

                           —

                           Komisja nie wzięła pod uwagę podjętych przez władze hiszpańskie działań w tym zakresie; oraz

                           —

                           Komisja niewystarczająco uzasadniła ogólny zakres szkody poniesionej przez budżet Wspólnoty w wyniku nieprawidłowości zaistniałych w systemie zarządzania pomocą w sektorze włókien lnianych.

               —

               Zastosowanie korekty o 25 % kosztów zadeklarowanych z tytułu pomocy przeznaczonej na produkcję włókien lnianych w latach gospodarczych 1996-1997 i 1997-1998. W tym zakresie należy stwierdzić, co następuje:

                           —

                           Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych w ramach postępowania, które doprowadziło do zastosowania korekty finansowej, ponieważ zastosowano ją, pomimo iż Państwo Członkowskie nie miało możliwości dostarczenia informacji żądanych przez Komisję przed przeprowadzeniem obowiązkowych rozmów dwustronnych; oraz ewentualnie,

                           —

                           Nieistnienie naruszeń, które uzasadniałyby zastosowanie rzeczonej korekty finansowej, gdyż nie może ona opierać się na niedotrzymaniu zobowiązań wynikających ze wspólnej organizacji rynków lnu i konopi, gdy sama Komisja przyznaje, że spełnione zostały wszystkie przesłanki formalne do przyznania pomocy.

               —

               Zastosowanie w zakresie pomocy na rzecz produkcji konopi korekty odpowiednio o 10 % i o 25 % kosztów dotyczących lat gospodarczych 1996-1997 i 1997/1998. W szczególności podnosi się zarzut naruszenia istotnych wymogów proceduralnych dotyczących obowiązku przeprowadzenia spotkania dwustronnego z zainteresowanym Państwem Członkowskim. Pomocniczo podnosi się również:

                           —

                           Nieistnienie uchybienia, które uzasadniałoby zastosowaną korektę, gdyż korekta ta została zastosowana w oparciu o nieposzanowanie celów, będących podstawą wspólnej organizacji rynku lnu i konopi, jak również w oparciu o niezasadne zrównanie sytuacji sektora lnu z sektorem konopi; oraz

                           —

                           Brak odpowiedniego uzasadnienia wzrostu stopy procentowej korekty dla roku gospodarczego 1999-2000 w stosunku do roku gospodarczego 1997-1998.

               —

               Zastosowanie, w zakresie dopłat wyrównawczych do bananów, korekty o 5 % kosztów poniesionych w roku gospodarczym 2000. W tej części skargi skarżąca zaprzecza istnieniu nieprawidłowości, które uzasadniałyby zastosowanie takiej stopy procentowej korekty.

      (1)  Dz.U. L 112 z 03.05.2004, str. 14.


title: Sprostowanie do komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-242/11 ( Dz.U. C 211 z 16.7.2011, s. 27 )

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/38

         Sprostowanie do komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-242/11
   (
         Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 211 z dnia 16 lipca 2011 r., s. 27
      )
   2011/C 238/67
   Komunikat w Dzienniku Urzędowy w sprawie T-242/11 Kaltenbach & Voigt przeciwko OHIM (3D eXam) otrzymuje następujące brzmienie:

      Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2011 r. — Kaltenbach & Voigt przeciwko OHIM (3D eXam)
      (Sprawa T-242/11)
      2011/C 238/67
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Kaltenbach & Voigt GmbH (Biberach an der Riß, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 marca 2011 r. w sprawie R 2361/2010-2;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowno-graficzny znak towarowy „3D eXam” dla towarów z klasy 10

         Decyzja eksperta: odmowa udzielenia ochrony rejestracji międzynarodowej w Unii Europejskiej zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. b), art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

         Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

         Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 1 lit c) rozporządzenia Rady nr 207/2009 i niewzięcie pod uwagę wcześniejszych rejestracji krajowych/wcześniejszego udzielenia ochrony, ze względu na to, że sporna rejestracja międzynarodowa (i) nie ma charakteru czysto opisowego, oraz (ii) wykazuje charakter odróżniający, ponieważ właściwy krąg odbiorców będzie uznawał oznaczenie 3D EXAM za wskazówkę pochodzenia handlowego.


title: Sprawa C-532/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 24 listopada 2014 r. – Toorank Productions BV, druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 24 listopada 2014 r. – Toorank Productions BV, druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-532/14)
   (2015/C 065/31)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: Toorank Productions BV

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

      Pytania prejudycjalne

   Czy pozycję 2206 według Nomenklatury Scalonej należy interpretować w ten sposób, że w tej pozycji należy zaklasyfikować napój o zawartości objętościowej alkoholu 13,4 %, który wytwarza się w taki sposób z określonego jako „Ferm Fruit” (stanowiącego podstawę) napoju powstałego wskutek fermentacji koncentratu jabłkowego z domieszką cukru, aromatu, substancji smakowych i koloryzujących, zagęszczaczy, środków konserwujących oraz destylowanego alkoholu, że destylowany alkohol zarówno pod względem objętości, jak i zawartości stanowi nie więcej niż 49 % alkoholu zawartego w napoju, podczas gdy 51 % alkoholu powstało z fermentacji? W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej, czy podpozycję 2208 70 według Nomenklatury Scalonej należy interpretować w ten sposób, że napój tego rodzaju należy zaklasyfikować jako likier do tej podpozycji?


title: Sprawa C-365/06: Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 3 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               13.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/13

         Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 3 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-365/06) (1)

   (2008/C 236/21)

      Język postępowania: włoski

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 281 z 18.11.2006.


title: Sprawa T-332/08: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 września 2008 r. — Melli Bank przeciwko Radzie (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Rozporządzenie (WE) nr 423/2007 — Środki ograniczające przeciwko Islamskiej Republice Iranu — Decyzja Rady — Środek w postaci zamrożenia funduszy i zasobów gospodarczych — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru — Brak poważnej i nieodwracalnej szkody)

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/28

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 września 2008 r. — Melli Bank przeciwko Radzie
   (Sprawa T-332/08)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Rozporządzenie (WE) nr 423/2007 - Środki ograniczające przeciwko Islamskiej Republice Iranu - Decyzja Rady - Środek w postaci zamrożenia funduszy i zasobów gospodarczych - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru - Brak poważnej i nieodwracalnej szkody)
   (2008/C 327/52)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Melli Bank plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: R. Gordon, QC, M. Hoskins, barrister, T. Din, S. Gadhia i D. Murray, solicitors)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i E. Finnegan, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania pkt 4 tabeli B załącznika do decyzji Rady 2008/475/WE z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz. U. L 163, s. 29), w zakresie, w jakim Melli Bank plc został umieszczony w wykazie osób, podmiotów i organów, których fundusze i zasoby gospodarcze zostały zamrożone.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa F-32/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Wilk przeciwko Komisji (Służba publiczna — Członkowie personelu tymczasowego — Zwrot kosztów — Dodatek na zagospodarowanie — Osiedlenie się z rodziną w miejscu zatrudnienia — Zwrot nienależnego świadczenia — Skarga oczywiście niedopuszczalna lub oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/28

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Wilk przeciwko Komisji
   (Sprawa F-32/10) (1)

   (Służba publiczna - Członkowie personelu tymczasowego - Zwrot kosztów - Dodatek na zagospodarowanie - Osiedlenie się z rodziną w miejscu zatrudnienia - Zwrot nienależnego świadczenia - Skarga oczywiście niedopuszczalna lub oczywiście pozbawiona podstawy prawnej)
   2012/C 138/60
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Christian Wilk (Trewir, Niemcy) (przedstawiciel: R. Adam, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji nakazującej, w związku z rozwodem skarżącego, zwrot połowy wypłaconego mu dodatku na zagospodarowanie, a także żądanie odszkodowania

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga Ch. Wilka zostaje odrzucona w części jako oczywiście niedopuszczalna i w części jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej.

               2)

               Ch. Wilk pokrywa całość kosztów.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010, s. 60.


title: Sprawa F-86/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 14 października 2010 r. — W przeciwko Komisji (Służba publiczna — Pracownicy kontraktowi — Wynagrodzenie — Świadczenia rodzinne — Związek osób tej samej płci — Dodatek na gospodarstwo domowe — Warunki przyznania — możliwość zawarcie małżeństwa cywilnego — Pojęcie — Artykuł 1 ust. 2 lit. c), iv) załącznika VII do regulaminu pracowniczego)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/61

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 14 października 2010 r. — W przeciwko Komisji
   (Sprawa F-86/09) (1)

   (Służba publiczna - Pracownicy kontraktowi - Wynagrodzenie - Świadczenia rodzinne - Związek osób tej samej płci - Dodatek na gospodarstwo domowe - Warunki przyznania - możliwość zawarcie małżeństwa cywilnego - Pojęcie - Artykuł 1 ust. 2 lit. c), iv) załącznika VII do regulaminu pracowniczego)
   2010/C 328/98
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: W (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat É. Boigelot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o nieprzyznaniu stronie skarżącej dodatku na gospodarstwo domowe z uwagi na to, że strona skarżąca i jej partner mieli możliwość zawarcia małżeństwa cywilnego w Belgii.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 5 marca 2009 r. i z dnia 17 lipca 2009 r., na mocy których odmówiono przyznania na rzecz W dodatku na gospodarstwo domowe przewidzianego w art. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 11 z 16.01.2010, s. 40.


title: Sprawa C-148/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 25 marca 2013 r. — C, druga strona postępowania: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 25 marca 2013 r. — C, druga strona postępowania: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
   (Sprawa C-148/13)
   2013/C 171/32
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: A

      Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

      Pytanie prejudycjalne

   Jakie granice wyznaczają art. 4 dyrektywy Rady 2004/83/WE (1) z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony, oraz Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności jej art. 3 i 7, względem sposobu, w jaki należy zweryfikować wiarygodność wskazywanej orientacji seksualnej, oraz czy granice te różnią się od tych obowiązujących dla oceny wiarygodności innych podstaw prześladowania, a jeśli tak, to jak dalece?

      (1)  Dz.U. L 304, s. 12.


title: Sprawa F-65/13: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/24

         Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-65/13)
   2013/C 377/56
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: L. Mansullo, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji odmownej w sprawie wniosku skarżącego skierowanego do Komisji o to, by ta wypłaciła mu kwotę 10 000 EUR tytułem rzekomo poniesionej szkody w związku z przesłaniem pisma informującego go, między innymi o tym, że Komisja dokonała potrącenia jego roszczeń o zwrot kosztów, którymi została obciążona, o kwoty, które on był winien Komisji.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji odmownej, bez względu na sposób jej sformułowania, w sprawie wniosku o odszkodowanie z dnia 20 czerwca 2012 r., zawartego w piśmie z dnia 20 czerwca 2012 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności pisma z dnia 27 sierpnia 2012 r., otrzymanego przez skarżącego w dniu 9 października 2012 r., zawierającego wzmiankę na górze po prawej stronie pierwszej z trzech składających się nań stron „Ref.Ares(2012)1003126 — 27 sierpnia 2012 r.”;

               —

               o ile zajdzie potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji odmownej, bez względu na sposób jej sformułowania, w sprawie zażalenia z dnia 24 października 2012 r.;

               —

               o ile zajdzie potrzeba, stwierdzenie nieważności pisma z dnia 11 lutego 2013 r., otrzymanego przez skarżącego w dniu 22 marca 2013 r., oznaczonego sygnaturą HR.D.2/MB/ac 170184, sporządzonego w języku włoskim, składającego się z dwóch jednostronnie zapisanych kartek papieru maszynowego;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 10 000,00 EUR, powiększonej o odsetki w wysokości 10 % rocznie z roczną kapitalizacją od dnia 21 czerwca 2012 r. do dnia całkowitej spłaty powyższej kwoty;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawach połączonych C-128/03 i C-129/03 (wniosek Consiglio di Stato o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): AEM SpA (C-128/03), AEM Torino SpA (C-129/03) przeciwko Autorità per l'energia elettrica e per il gas i in. (Rynek wewnętrzny energii elektrycznej — Podwyższona opłata za dostęp do krajowej sieci przesyłowej energii elektrycznej i korzystanie z niej — Pomoc państwa — Dyrektywa 96/92/WE — Dostęp do sieci — Zasada niedyskryminacji)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 14 kwietnia 2005 r.
   w sprawach połączonych C-128/03 i C-129/03 (wniosek Consiglio di Stato o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): AEM SpA (C-128/03), AEM Torino SpA (C-129/03) przeciwko Autorità per l'energia elettrica e per il gas i in. (1)

   (Rynek wewnętrzny energii elektrycznej - Podwyższona opłata za dostęp do krajowej sieci przesyłowej energii elektrycznej i korzystanie z niej - Pomoc państwa - Dyrektywa 96/92/WE - Dostęp do sieci - Zasada niedyskryminacji)
   (2005/C 132/09)
   Język postępowania: włoski
   W sprawach połączonych C-128/03 i C-129/03, mających za przedmiot wnioski o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożone przez Consiglio di Stato (Włochy) postanowieniami z dnia 14 stycznia 2003 r., które wpłynęły do Trybunału w dniu 24 marca 2003 r., w postępowaniach AEM SpA (C-128/03), AEM Torino SpA (C-129/03) przeciwko Autorità per l'energia elettrica e per il gas i in., przy udziale ENEL Produzione SpA, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, A. Borg Barthet, S. von Bahr (sprawozdawca), J. Malenovský i U. Lõhmus, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 14 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Środek tego rodzaju, jak będący przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym, nakładający przejściowo podwyższoną opłatę za dostęp do krajowej sieci przesyłowej i korzystanie z niej wyłącznie na przedsiębiorstwa prowadzące działalność w zakresie wytwarzania i dystrybucji energii elektrycznej pochodzącej z instalacji wodnych i geotermicznych w celu wyrównania korzyści odniesionych przez nie w okresie przejściowym, spowodowanych liberalizacją rynku energii elektrycznej wskutek transpozycji dyrektywy 96/92/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej, stanowi zróżnicowanie przedsiębiorstw pod względem obciążeń wynikające z rodzaju oraz struktury systemu spornych obciążeń. Zróżnicowanie to nie stanowi zatem samo w sobie pomocy państwa w rozumieniu art. 87 WE.
               Jednakże ocena pomocy nie może mieć miejsca w oderwaniu od skutków wywołanych przez sposób jej finansowania. Jeżeli w sytuacji tego rodzaju, jak w postępowaniu przed sądem krajowym, istnieje konieczny związek między przeznaczeniem podwyższonej opłaty za dostęp do krajowej sieci przesyłowej i korzystanie z niej a krajowym systemem pomocy, w tym znaczeniu, że środki uzyskane z podwyższonej opłaty są obowiązkowo przeznaczane na finansowanie pomocy, wspomniana opłata stanowi integralny składnik tego systemu i powinna być oceniana wraz z nim.

               2)

               Zasada dostępu do krajowej sieci przesyłowej energii elektrycznej sieci bez dyskryminacji, przyjęta w dyrektywie 96/92, nie stoi na przeszkodzie przyjęciu przez Państwo Członkowskie środka o charakterze przejściowym tego rodzaju, jak będący przedmiotem sporu w postępowaniu przed sądem krajowym, nakładającego podwyższoną opłatę za dostęp do sieci i korzystanie z niej tylko na niektóre przedsiębiorstwa energetyczne prowadzące działalność w zakresie wytwarzania i dystrybucji energii w celu wyrównania korzyści odniesionych przez nie w okresie przejściowym wskutek zmiany przepisów w następstwie liberalizacji rynku energii, wynikającej z transpozycji wspomnianej dyrektywy. Jednak sąd krajowy musi upewnić się, że podwyższona opłata nie wykracza ponad poziom niezbędny do wyrównania wspomnianych korzyści.

      (1)  Dz.U. C 146 z 21.06.2003.


title: Sprawa C-175/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 29 marca 2016 r. – Hannele Hälvä, Sari Naukkarinen, Pirjo Paajanen, Satu Piik/SOS-Lapsikylä ry

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 29 marca 2016 r. – Hannele Hälvä, Sari Naukkarinen, Pirjo Paajanen, Satu Piik/SOS-Lapsikylä ry
   (Sprawa C-175/16)
   (2016/C 191/24)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Hannele Hälvä, Sari Naukkarinen, Pirjo Paajanen, Satu Piik

      Strona pozwana: SOS-Lapsikylä ry

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 17 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że zakresem jego stosowania może być objęta również taka jak opisana powyżej działalność w domu w wiosce dziecięcej, w którym pracownik pełni rolę asystenta rodziców zastępczych w trakcie ich wolnych dni w odniesieniu do znajdujących się pod opieką dzieci, w tym czasie mieszka wspólnie z dziećmi w warunkach przypominających rodzinę i samodzielnie troszczy się o zaspokojenie potrzeb dzieci i rodziny w takim samym stopniu jak zwykle czynią to rodzice?

      (1)  Dz.U. L 299, s. 9.


title: Sprawa C-373/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 14 sierpnia 2008 r. — Hoesch Metals and Alloys GmbH przeciwko Hauptzollamt Aachen

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 14 sierpnia 2008 r. — Hoesch Metals and Alloys GmbH przeciwko Hauptzollamt Aachen
   (Sprawa C-373/08)
   (2008/C 272/22)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Düsseldorf
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hoesch Metals and Alloys GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Aachen
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 24 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (1) należy interpretować w ten sposób, że oddzielanie, oczyszczanie i kruszenie bloków metalu krzemowego jak również odsiewanie, sortowanie i pakowanie ziaren krzemu powstałych w wyniku kruszenia stanowi obróbkę lub przetworzenie nadające pochodzenie?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: Czy rozporządzenie Rady (WE) nr 398/2004 z dnia 2 marca 2004 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz krzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (2) jest ważne?

      (1)  Dz.U. L 302, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 66, s. 15.


title: Sprawa T-189/04: Skarga wniesiona dnia 24 maja 2004 r. przez Christiana van der Haegena przeciwko Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/23

         Skarga wniesiona dnia 24 maja 2004 r. przez Christiana van der Haegena przeciwko Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu
   (Sprawa T-189/04)
   (2004/C 217/42)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 24 maja 2004 r. do Sekretariatu Sądu Pierwszej Instancji wpłynęła skarga przeciwko Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu, złożona przez Christiana van der Haegena, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez adwokatów Sébastiena Orlandi, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa i Etienne Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżący wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu wewnętrznego CESE/C/02/03 w przedmiocie niedopuszczenia skarżącego do konkursu;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Ogłoszenie o konkursie przewidywało, że warunkiem dopuszczenia będzie między innymi wykazanie przez kandydata pięciu lat doświadczenia zawodowego w instytucjach europejskich, z tego co najmniej czterech lat w ramach Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i/lub Komitetu Regionów. W pierwszej części konkursu, do którego skarżący zgłosił swoją kandydaturę, ogłoszenie wymagało dodatkowo, aby trzy lata doświadczenia pozostawały w związku z charakterem stanowiska, którego dotyczył konkurs.
   Skarżący, który posiadał bogate i różnorodne doświadczenie zawodowe w różnych instytucjach europejskich, podnosi na poparcie swojej skargi, że ogłoszenie o konkursie było niezgodne z prawem i naruszało art. 27 regulaminu pracowniczego oraz zasady równego traktowania i niedyskryminacji. Według niego nic nie uzasadniało wymogu doświadczenia zawodowego nabytego wyłącznie w ramach Komitetu Ekonomiczno-Społecznego i/lub Komitetu Regionów, z wyłączeniem innych instytucji europejskich.


title: Sprawa C-108/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 11 grudnia 2007 r. w sprawie T-10/06 Portela & Companhia, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 7 marca 2008 r. przez Portela & Companhia, SA

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/8

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 11 grudnia 2007 r. w sprawie T-10/06 Portela & Companhia, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 7 marca 2008 r. przez Portela & Companhia, SA
   (Sprawa C-108/08 P)
   (2008/C 158/12)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Portela & Companhia, SA (przedstawiciel: J. Conceição Pimenta, advogado)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Juan Torrens Cuadrado i Joseph Gilbert Sanz
   Postanowieniem z dnia 22 kwietnia 2009 r. prezes Trybunału Sprawiedliwości postanowił o wykreśleniu niniejszej sprawy z rejestru.


title: Sprawa T-128/15: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2015 r. – Rotkäppchen – Mumm Sektkellereien/OHIM – Ruiz Moncayo (RED RIDING HOOD)

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/31

         Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2015 r. – Rotkäppchen – Mumm Sektkellereien/OHIM – Ruiz Moncayo (RED RIDING HOOD)
   (Sprawa T-128/15)
   (2015/C 171/37)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rotkäppchen – Mumm Sektkellereien GmbH (Fryburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat W. Berlit)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Alberto Ruiz Moncayo (Entrena, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Alberto Ruiz Moncayo

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „RED RIDING HOOD” – zgłoszenie nr 1 1 2 99  831

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 stycznia 2015 r. w sprawie R 1012/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 27 marca 2014 r. wydanej w postępowaniu w sprawie sprzeciwu nr B 2 1 77  817;

               —

               odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 1 1 2 99  831;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-212/05: Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2005 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/37

         Skarga wniesiona w dniu 30 maja 2005 r. przez Republikę Włoską przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-212/05)
   (2005/C 193/62)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 30 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Republiki Włoskiej, reprezentowanej przez Avvocato dello Stato Antonia Cingolę, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               stwierdzenie nieważności zaskarżonych pism [z dnia 21 marca 2005 r. nr 02772 [POR Campania Cel 1 2000-2006 (nr CCI 1999 IT 16 1 PO 007)], z dnia 13 maja 2005 r. nr 04534 [Docup Cel 2 Regione Lombardia 2000-2006 (nr CCI 2000 IT 16 2 DO 014)] oraz z dnia 13 maja 2005 r. nr 04537 [Docup Cel 2 Regione Lombardia 2000-2006 (nr CCI 2000 IT 16 2 DO 014)]], jak również wszelkich uprzednich i następczych aktów z nimi związanych;

               2)

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są analogiczne do tych przedstawionych w sprawie T-345/04 Republika Włoska przeciwko Komisji (1).

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004, str. 55


title: Sprawa F-107/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 17 marca 2011 r. — AP przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości (Służba publiczna — Wniesienie skargi po terminie — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/30

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 17 marca 2011 r. — AP przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości
   (Sprawa F-107/10)
   (Służba publiczna - Wniesienie skargi po terminie - Oczywista niedopuszczalność)
   2012/C 138/66
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: AP (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: B. Cortese i C. Cortese, adwokaci)

      Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego Trybunału Sprawiedliwości, która — przyznając skarżącemu prawo do dodatku na gospodarstwo domowe od dnia 1 lipca 2009 r. — przyznaje jednocześnie prawo do pobierania tego dodatku dopiero od dnia 1 listopada 2009 r., a także, subsydiarnie, żądanie odszkodowania.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               AP pokryje swoje własne koszty.


title: Sprawa C-380/09 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 marca 2012 r. — Melli Bank plc przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Republice Francuskiej, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Komisji Europejskiej (Odwołanie — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające wobec Islamskiej Republiki Iranu w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej — Zamrożenie funduszy filii banku — Zasada proporcjonalności — Posiadanie podmiotu lub kontrola nad nim)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 13 marca 2012 r. — Melli Bank plc przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Republice Francuskiej, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-380/09 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające wobec Islamskiej Republiki Iranu w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej - Zamrożenie funduszy filii banku - Zasada proporcjonalności - Posiadanie podmiotu lub kontrola nad nim)
   2012/C 133/02
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Melli Bank plc (przedstawiciele: D. Anderson i D. Wyatt, QC, R. Blakeley, barrister, S. Gadhia i T. Din, solicitors)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i R. Szostak, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues, L. Butel i E. Ranaivoson, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: S. Hathaway, pełnomocnik, i S. Lee, barrister), Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Boelaert i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawach połączonych T-246/08 i T-332/08 Melli Bank plc przeciwko Radzie Unii Europejskiej, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Rady 2008/475/WE z dnia 23 czerwca 2008 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 163, s. 29) w zakresie, w jakim nazwa wnoszącej odwołanie figuruje w wykazie osób, podmiotów i organów, wobec których stosują się te przepisy.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Melli Bank plc zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009.


title: Sprawa T-219/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 maja 2007 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (Rybołówstwo — Rozwój zdolności połowowej flot rybackich państw członkowskich — System wprowadzania/wycofywania — Komitet ds. Rybołówstwa i Akwakultury — System językowy)

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/19

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 maja 2007 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-219/04) (1)

   (Rybołówstwo - Rozwój zdolności połowowej flot rybackich państw członkowskich - System wprowadzania/wycofywania - Komitet ds. Rybołówstwa i Akwakultury - System językowy)
   (2007/C 140/30)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. van Rijn i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1438/2003 z dnia 12 sierpnia 2003 r. ustanawiającego przepisy wykonawcze do polityki dotyczącej floty wspólnotowej, określonej w rozdziale III rozporządzenia Rady (WE) nr 2371/2002 (Dz.U. L 204, str. 21)
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 7 z 10.1.2004 (uprzednio C-464/03)


title: Sprawa C-200/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienie Bundesfinanzhof, wydanego dnia 18 marca 2004, w sprawie Finanzamt Heidelberg przeciwko iSi internationale Sprach- und Studienreisen GmBH

text:
               24.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienie Bundesfinanzhof, wydanego dnia 18 marca 2004, w sprawie Finanzamt Heidelberg przeciwko iSi internationale Sprach- und Studienreisen GmBH
   (Sprawa C-200/04)
   (2004/C 190/07)
   Dnia 5 maja 2004 do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Bundesfinanzhof wydanego dnia 18 marca 2004 w sprawie Finanzamt Heidelberg przeciwko iSi internationale Sprach- und Studienreisen GmBH.
   Bundesfinanzhof zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy specjalny system dla biur podróży ustanowiony w art. 26 dyrektywy 77/388/EWG (1) stosuje się również do działalności organizatorów tak zwanych „High-School-Programme” i „College-Programme” obejmujących pobyt za granicą trwający od trzech do dziesięciu miesięcy, które są oferowane uczestnikom przez organizatorów działających we własnym imieniu, a w celu ich zapewnienia korzysta się ze świadczeń innych podatników?

      (1)  Dz.U. L 145, str. 1.


title: Sprawa T-817/14: Wyrok Sądu z dnia 17 marca 2016 r. – Zoofachhandel Züpke i in./Komisja [Odpowiedzialność pozaumowna — Zdrowie zwierząt — Zwalczanie ptasiej grypy — Zakaz przywozu do Unii złowionych dzikich ptaków — Rozporządzenie (WE) nr 318/2007 oraz rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 139/2013 — Wystarczająco istotne naruszenie norm prawnych przyznających uprawnienia jednostkom — Oczywiste i poważne przekroczenie granic swobodnego uznania — Proporcjonalność — Obowiązek staranności — Artykuły 15 – 17 karty praw podstawowych]

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/38

         Wyrok Sądu z dnia 17 marca 2016 r. – Zoofachhandel Züpke i in./Komisja
   (Sprawa T-817/14) (1)

   ([Odpowiedzialność pozaumowna - Zdrowie zwierząt - Zwalczanie ptasiej grypy - Zakaz przywozu do Unii złowionych dzikich ptaków - Rozporządzenie (WE) nr 318/2007 oraz rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 139/2013 - Wystarczająco istotne naruszenie norm prawnych przyznających uprawnienia jednostkom - Oczywiste i poważne przekroczenie granic swobodnego uznania - Proporcjonalność - Obowiązek staranności - Artykuły 15 – 17 karty praw podstawowych])
   (2016/C 156/49)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Zoofachhandel Züpke GmbH (Wesel, Niemcy), Zoohaus Bürstadt, Helmut Ofenloch GmbH & Co. KG (Bürstadt, Niemcy), Zoofachgeschäft – Vogelgroßhandel Import-Export Heinz Marche (Heinsberg, Niemcy), Rita Bürgel (Uthleben, Niemcy) i Norbert Kass (Altenbeken, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Correll)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers i H. Kranenborg, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie zmierzającą do naprawienia szkody, jaką skarżący mieli ponieść, począwszy od dnia 1 stycznia 2010 r., wskutek wydania zakazu przywozu do Unii Europejskiej złowionych dzikich ptaków, który był przewidziany wpierw w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 318/2007 z dnia 23 marca 2007 r. ustanawiającym warunki dotyczące zdrowia zwierząt dla przywozu niektórych rodzajów ptaków do Wspólnoty i warunki kwarantanny dotyczące takiego przywozu (Dz.U. L 84, s. 7), a następnie w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) nr 139/2013 z dnia 7 stycznia 2013 r. ustanawiającym warunki dotyczące zdrowia zwierząt dla przywozu niektórych rodzajów ptaków do Unii i warunki kwarantanny dotyczące takiego przywozu (Dz.U. L 47, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Zoofachhandel Züpke GmbH, Zoohaus Bürstadt, Helmut Ofenloch GmbH & Co. KG, Zoofachgeschäft – Vogelgroßhandel Import-Export Heinz Marche, Rita Bürgel i Norbert Kass pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015.


title: Sprawa C-68/11: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 grudnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 1999/30/WE — Kontrola zanieczyszczeń — Wartości dopuszczalne stężenia PM10 w otaczającym powietrzu)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 grudnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-68/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 1999/30/WE - Kontrola zanieczyszczeń - Wartości dopuszczalne stężenia PM10 w otaczającym powietrzu)
   2013/C 46/04
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i S. Mortoni, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez S. Varonego, avvocato dello Stato)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 1999/30/WE z dnia 22 kwietnia 1999 r. odnoszącej się do wartości dopuszczalnych dla dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu w otaczającym powietrzu (Dz.U. L 163, s. 41, obecnie art. 13 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystego powietrza dla Europy, Dz.U. L 152, s. 1) — Przekroczenie dopuszczalnych wartości stężenia pyłu PM10 w powietrzu od 2005 r.

      Sentencja

               1)

               Nie zapewniając, aby w latach 2006 i 2007 stężenie PM10 w otaczającym powietrzu w 55 włoskich strefach i aglomeracjach wskazanych w wystosowanym przez Komisję Europejską w dniu 2 lutego 2009 r. wezwaniu do usunięcia uchybienia nie przekraczało wartości dopuszczalnych określonych w art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 1999/30/WE z dnia 22 kwietnia 1999 r. odnoszącej się do wartości dopuszczalnych dla dwutlenku siarki, dwutlenku azotu i tlenków azotu oraz pyłu i ołowiu w otaczającym powietrzu, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tego przepisu.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska i Republika Włoska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.


title: Sprawa T-390/04: Skarga wniesiona dnia 28 września 2004 r. przez Carlę Piccinni-Leopardi, Carlosa Martíneza Mongaya i Georgiosa Katalagarianakisa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/48

         Skarga wniesiona dnia 28 września 2004 r. przez Carlę Piccinni-Leopardi, Carlosa Martíneza Mongaya i Georgiosa Katalagarianakisa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-390/04)
   (2004/C 300/93)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 28 września 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Carlę Piccinni-Leopardi i Carlosa Martineza Mongaya zamieszkałych w Brukseli oraz przez Georgiosa Katalagarianakisa, zamieszkałego w Overijse (Belgia), reprezentowanych przez Sébastiena Orlandiego, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa, Etienna Marchala, adwokatów z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strony skarżące wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji przyznającej punkty zasług oraz pierwszeństwa stanowiących bagaż skarżących a także decyzji o nie awansowaniu ich do grupy zaszeregowania A4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący w niniejszym postępowaniu skarżą decyzję strony pozwanej o nie przyznaniu im szczególnych punktów zasług lub punktów pierwszeństwa w ramach przyznawania awansów w roku 2003 w uwzględnieniu zmiany ich klasyfikacji przy naborze oraz decyzję o nie awansowaniu ich do grupy zaszeregowania A4 w ramach tego samego przyznawania awansów.
   Na poparcie swych żądań, skarżący podnoszą:

               —

               naruszenie art. 43 i 45 Regulaminu Pracowniczego przez to, że chociaż raporty ocen zostały sporządzone uprzednio, skarżącym przyznano jedynie ryczałtowe punkty za zasługi w przeszłym okresie. Skarżący podkreślają w tym kontekście, że według nich przyznanie przejściowego punktu pierwszeństwa za staż pracy w grupie zaszeregowania nie uwzględnia zasady, według której awans przyznawany jest po porównawczej ocenie zasług urzędników;

               —

               naruszenie zasady równego traktowania i zasady niedyskryminacji, a także art. 5 ust. 3 Regulaminu Pracowniczego oraz zasady prawa do kariery. Skarżący oceniają w tym punkcie, że urzędnicy, którzy nie mogli skorzystać z awansu od długiego czasu z uwagi na niewystarczającą ocenę ich zasług, skorzystali i skorzystają w roku 2004 ze szczególnych punktów pierwszeństwa.
               Za to skarżący, których zasługi nie mogły być oceniane od początku ich kariery zgodnie z ich rzeczywistą wartością, traktowani są w taki sam sposób jak urzędnicy nie mogący w czasie swego naboru skorzystać ze sklasyfikowania w wyższej grupie zaszeregowania;

               —

               naruszenie artykułu 233 traktatu WE. Podnoszą w tym względzie, że według nich, pytanie, które się nasuwa w tym konkretnym przypadku brzmi, czy po tym, jak ogólne przepisy dotyczące wprowadzania w życie [przepisów] dotyczące kryteriów klasyfikowania zastały uznane za niezgodne z prawem oraz po tym, jak Komisja przystąpiła do ponownego badania klasyfikowania licznych urzędników, których nabór przeprowadzony został przy zastosowaniu tych ogólnych przepisów, decyzja ustalająca klasyfikację naboru skarżących w wyższej grupie zaszeregowania kariery może ograniczyć się do poziomu, tak, aby pozbawić ją pełnej skuteczności.


title: Sprawa T-399/06: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2006 r. — giropay przeciwko OHIM (GIROPAY)

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/34

         Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2006 r. — giropay przeciwko OHIM (GIROPAY)
   (Sprawa T-399/06)
   (2007/C 42/60)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Giropay GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: K. Grüngig-Schnelle, Rechtsanwälterin)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 26 października 2006 r. w sprawie R 308/2005-4 dotyczącej zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego „GIROPAY” nr 2 843 514,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „GIROPAY” dla towarów i usług z klas 9, 36–38 i 42 (zgłoszenie nr 2 843 514)

      Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Zgłoszony znak towarowy nie stanowi opisowego oznaczenia lub wskazówki w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1). Ponadto zgłoszony znak towarowy jest szczególnie zdolny do tego, by być postrzeganym przez właściwy krąg odbiorców jako oznaczenie odróżniające.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa T-437/05 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia  7 lutego 2006 r.  — Brink's Security Luxembourg przeciwko Komisji (Postanowienie w sprawie zastosowania środków tymczasowych — Pilny charakter — Brak)

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/30

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 7 lutego 2006 r. — Brink's Security Luxembourg przeciwko Komisji
   (Sprawa T-437/05 R)
   (Postanowienie w sprawie zastosowania środków tymczasowych - Pilny charakter - Brak)
   (2006/C 86/61)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Brink's Security Luxembourg S.A. (Luksemburg, Luksemburg) (Przedstawiciele: C. Point i G. Dauphin, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: E. Manhaeve, M. Šimerdová i K. Mojzesowicz, pełnomocnicy, wspierani przez J. Stuycka, avocat)

      Interwenient po stronie pozwanej: Group 4 Falck SA (Luksemburg) (Przedstawiciele: M. Molitor, P. Lopes Da Silva, N. Cambonie i N. Bogelmann, avocats)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek dotyczący środka tymczasowego służącego zasadniczo, po pierwsze, aby nakazano Komisji wstrzymanie się z podpisaniem umowy w ramach przetargu nr 16/2005/OIL (ochrona budynków), po drugie, w przypadku podpisania już umowy przez Komisję, zawieszeniu jej wykonania do momentu orzeczenia przez Sąd co przedmiotu skargi oraz, po trzecie, aby zarządzono inne środki.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-539/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 15 października 2015 r. – Daniel Bowman/Pensionsversicherungsanstalt

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof (Austria) w dniu 15 października 2015 r. – Daniel Bowman/Pensionsversicherungsanstalt
   (Sprawa C-539/15)
   (2016/C 027/10)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Daniel Bowman

      Strona pozwana: Pensionsversicherungsanstalt

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art 21 karty praw podstawowych w związku z art. 2 ust. 1 i 2 oraz art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78/WE (1) – również z uwzględnieniem art. 28 karty praw podstawowych – należy interpretować w ten sposób, że

                           a)

                           regulacja układu zbiorowego, która w zakresie okresów zatrudnienia na początku kariery przewiduje dłuższe okresy przed awansem i w związku z tym utrudnia awans do kolejnej kategorii wynagrodzenia, stanowi pośrednio nierówne traktowanie ze względu na wiek?

                           b)

                           a w przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej [wskazane przepisy należy interpretować] w ten sposób, że tego rodzaju regulacja jest odpowiednia i konieczna w szczególności ze względu na małe doświadczenie zawodowe na początku kariery?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16).


title: Sprawa T-705/13: Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2013 r. — Catalunya Banc przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/47

         Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2013 r. — Catalunya Banc przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-705/13)
   2014/C 52/92
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Catalunya Banc, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciele: J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, R. Calvo Salinero i A. Lamadrid de Pablo, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja zakwalifikowała w niej w niej całokształt środków, której jej zdaniem stanowią hiszpański system leasingu podatkowego, jako niezgodną z rynkiem wewnętrznym nową pomoc państwa;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1 i 4 zaskarżonej decyzji, w których Komisja wskazała inwestorów AIE jako beneficjentów ww. rzekomej pomocy i jedynych adresatów nakazu jej zwrotu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera on nakaz odzyskania rzekomej pomocy;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zawiera ono rozstrzygnięcie w przedmiocie legalności prywatnoprawnych umów zawieranych między inwestorami a innymi podmiotami, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty skargi są identyczne z podniesionymi przez skarżącą w sprawie T-700/13 Bankia przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-290/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 22 maja 2017 r. – Angelina Fell, Florian Fell, Vincent Fell/TUIfly GmbH.

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/39

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 22 maja 2017 r. – Angelina Fell, Florian Fell, Vincent Fell/TUIfly GmbH.
   (Sprawa C-290/17)
   (2017/C 239/49)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Hannover

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Angelina Fell, Florian Fell, Vincent Fell

      Strona pozwana: TUIfly GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku ze zgłoszeniem choroby stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)? W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy spontaniczna nieobecność znaczącej dla wykonywania lotów części pracowników obsługującego przewoźnika lotniczego w związku z niezgodnym z prawem pracy i układem zbiorowym zaprzestaniem wykonywania pracy („dziki strajk”) stanowi nadzwyczajną okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004? W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: jak duży musi być procentowy udział nieobecności, aby przyjąć taką okoliczność?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy nadzwyczajna okoliczność musiała zaistnieć w przypadku samego odwołania lotu, czy też obsługujący przewoźnik lotniczy jest uprawniony, ze względów ekonomicznych dotyczących przedsiębiorstwa, do sporządzenia nowego planu lotów?

               4)

               W razie udzielenia na pytania pierwsze i pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej: Czy w wypadku możliwości zapobiegnięcia znaczenie ma sama nadzwyczajna okoliczność, czy też skutki wystąpienia nadzwyczajnej okoliczności?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91, Dz.U. L 46, s. 1


title: Sprawa T-593/13: Wyrok Sądu z dnia 30 stycznia 2015 r. – Siemag Tecberg Group/OHIM (Winder Controls) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Winder Controls — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) i b) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 135a regulaminu postępowania przed Sądem — Wniosek o wyznaczenie rozprawy sformułowany przedwcześnie w piśmie wszczynającym postępowanie]

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/20

         Wyrok Sądu z dnia 30 stycznia 2015 r. – Siemag Tecberg Group/OHIM (Winder Controls)
   (Sprawa T-593/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Winder Controls - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) i b) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 135a regulaminu postępowania przed Sądem - Wniosek o wyznaczenie rozprawy sformułowany przedwcześnie w piśmie wszczynającym postępowanie])
   (2015/C 089/22)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Siemag Tecberg Group GmbH (Haiger, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Sommer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 września 2013 r. (sprawa R 1261/2013-4), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Winder Controls jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Siemag Tecberg Group GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 31 z 1.2.2014.