title: Sprawa C-524/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Karlsruhe (Niemcy) w dniu 3 października 2013 r. — Eycke Braun przeciwko Land Baden-Württemberg

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Karlsruhe (Niemcy) w dniu 3 października 2013 r. — Eycke Braun przeciwko Land Baden-Württemberg
   (Sprawa C-524/13)
   2013/C 367/45
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Karlsruhe

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Eycke Braun

      Strona pozwana: Land Baden-Württemberg

      Pytanie prejudycjalne

   Czy dyrektywę Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącą podatków pośrednich od gromadzenia kapitału w brzmieniu dyrektywy Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że opłaty [pobierane] przez urzędującego notariusza w związku z notarialnym poświadczeniem czynności prawnej, której przedmiotem jest przekształcenie spółki kapitałowej w spółkę kapitałową innego rodzaju, stanowią podatki w rozumieniu dyrektywy także wówczas, gdy przekształcenie nie prowadzi do podwyższenia kapitału spółki przejmującej lub zmieniającej formę?

      (1)  Dyrektywa Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. zmieniająca dyrektywę 69/335/EWG dotyczącą podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, Dz.U. L 526, s. 23.


title: Sprawa C-430/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Symvoulio tis Epikrateias z dnia  31 sierpnia 2005 r.  w sprawie 1) Ntionik Anonymi Etaireia Emborias H/Y, Logismikou kai Parochis Ypiresion Michanografisis (Ntionik A.E.) i 2) Ioannis Michaïl Pikoulas przeciwko Epitropi Kefalaiagoras

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Symvoulio tis Epikrateias z dnia 31 sierpnia 2005 r. w sprawie 1) Ntionik Anonymi Etaireia Emborias H/Y, Logismikou kai Parochis Ypiresion Michanografisis (Ntionik A.E.) i 2) Ioannis Michaïl Pikoulas przeciwko Epitropi Kefalaiagoras
   (Sprawa C-430/05)
   (2006/C 60/33)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 2 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Symvoulio tis Epikrateias (Grecja), z dnia 31 sierpnia 2005 r. w sprawie 1) Ntionik Anonymi Etaireia Emborias H/Y, Logismikou kai Parochis Ypiresion Michanografisis (Ntionik A.E.) i 2) Ioannis Michaïl Pikoulas przeciwko Epitropi Kefalaiagoras.
   Symvoulio tis Epikrateias zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy w świetle art. 21 dyrektywy 2001/34/WE z dnia 28 maja 2001 r. Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dopuszczenia papierów wartościowych do publicznego obrotu giełdowego oraz informacji dotyczących tych papierów wartościowych, które podlegają publikacji (1) ustawodawca krajowy może, w przypadku gdy informacje zawarte w prospekcie emisyjnym okazują się nieprawidłowe lub wprowadzające w błąd, ustanowić sankcje administracyjne nie tylko względem osób, które są wyraźnie wymienione w tym prospekcie jako osoby odpowiedzialne, lecz również względem emitenta papierów wartościowych, które mają być dopuszczone do obrotu giełdowego, oraz, nie czyniąc różnicy, względem członków zarządu bez względu na to, czy członków zarządu uznaje się za odpowiedzialnych w wyżej wymienionym znaczeniu?

      (1)  Dz.U. L 184 z 6.7.2001, str. 1.


title: Sprawa T-289/01: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 maja 2007 r. — Duales System Deutschland przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — System zbiórki i odzysku opakowań wprowadzanych do obrotu w Niemczech i oznaczonych logo Der Grüne Punkt — Decyzja o wyłączeniu — Obowiązki nałożone przez Komisję w celu zapewnienia konkurencji — Wyłączność przyznana przedsiębiorstwom prowadzącym zbiórkę przez korzystający z ich usług podmiot zarządzający systemem — Ograniczenie konkurencji — Konieczność zapewnienia dostępu konkurentów do urządzeń służących do prowadzenia zbiórki, z których korzysta podmiot zarządzający systemem — Zobowiązania podjęte przez podmiot zarządzający systemem)

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/19

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 24 maja 2007 r. — Duales System Deutschland przeciwko Komisji
   (Sprawa T-289/01) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - System zbiórki i odzysku opakowań wprowadzanych do obrotu w Niemczech i oznaczonych logo Der Grüne Punkt - Decyzja o wyłączeniu - Obowiązki nałożone przez Komisję w celu zapewnienia konkurencji - Wyłączność przyznana przedsiębiorstwom prowadzącym zbiórkę przez korzystający z ich usług podmiot zarządzający systemem - Ograniczenie konkurencji - Konieczność zapewnienia dostępu konkurentów do urządzeń służących do prowadzenia zbiórki, z których korzysta podmiot zarządzający systemem - Zobowiązania podjęte przez podmiot zarządzający systemem)
   (2007/C 155/37)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Der Grüne Punkt — Duales System Deutschland GmbH, poprzednio Der Grüne Punkt — Duales System Deutschland AG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci W. Deselaers, B. Meyring, E. Wagner)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo S. Rating, następnie P. Oliver, H. Gading i M. Schneider, a następnie W. Mölls i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Landbell AG für Rückhol–Systeme (Moguncja, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Rinne i A. Walz)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności art. 3 decyzji Komisji 2001/837/WE z dnia 17 września 2001 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia o EOG (sprawy COMP/34493 — DSD, COMP/37366 — Hofman + DSD, COMP/37299 — Edelhoff + DSD, COMP/37291 — Rechmann + DSD, COMP/37288 — ARGE i pięć innych przedsiębiorstw + DSD, COMP/37287 — AWG i pięć innych przedsiębiorstw + DSD, COMP/37526 — Feldhaus + DSD, COMP/37254 — Nehlsen + DSD, COMP/37252 — Schönmakers + DSD, COMP/37250 — Altvater + DSD, COMP/37246 — DASS + DSD, COMP/37245 — Scheele + DSD, COMP/37244 — SAK + DSD, COMP/37243 — Fischer + DSD, COMP/37242 — Trienekens + DSD, COMP/37267 — Interseroh + DSD) (Dz.U. L 319, str. 1), lub tytułem żądania ewentualnego skarga o stwierdzenie nieważności tej decyzji w całości, oraz stwierdzenie nieważności zobowiązania skarżącej, o którym mowa w motywie 72 tej decyzji.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca, Der Grüne Punkt — Duales System Deutschland GmbH, pokrywa trzy czwarte własnych kosztów, trzy czwarte kosztów poniesionych przez Komisję, a także koszty poniesione przez Landbell AG Rückhol–Systeme.

               3)

               Komisja pokrywa jedną czwartą własnych kosztów i jedną czwartą kosztów poniesionych przez skarżącą.

      (1)  Dz.U. C 44 z 16.2.2002.


title: Sprawa T-323/10: Wyrok Sądu z dnia 16 listopada 2011 r. — Chabou przeciwko OHIM — Chalou (CHABOU) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CHABOU — Wcześniejsze słowne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe Chalou — Odmowa rejestracji — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 12 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/14

         Wyrok Sądu z dnia 16 listopada 2011 r. — Chabou przeciwko OHIM — Chalou (CHABOU)
   (Sprawa T-323/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego CHABOU - Wcześniejsze słowne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe Chalou - Odmowa rejestracji - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 12 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 6/23
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Chickmouza Chabou (Rheine, Niemcy) (przedstawiciel: K.-J. Triebold, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Chalou GmbH (Herschweiler-Pettersheim, Niemcy) (przedstawiciel: T. Träger, adwokat)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 maja 2010 r. (sprawa R 1165/2009-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Chalou GmbH a Chickmouzą Chabou.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Chickmouza Chabou zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa C-488/15: Skarga wniesiona w dniu 14 września 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Bułgarii

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/20

         Skarga wniesiona w dniu 14 września 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Bułgarii
   (Sprawa C-488/15)
   (2015/C 389/22)
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Kružíková, E. Manhaeve, S. Petrowa)

      Strona pozwana: Republika Bułgarii

      Żądania strony skarżącej

   Komisja Europejska wnosi do Sądu o:

               —

               w związku z systematycznym i stałym nieprzestrzeganiem w latach od 2007 przynajmniej do 2013 włącznie zarówno rocznych, jak i dziennych dopuszczalnych wartości PM10 w następujących strefach i aglomeracjach: BG0001 aglomeracja Sofia; BG0002 aglomeracja Płowdiw; BG0004 Sewerna; BG0005 Jugozapadna oraz BG0006 Jugoiztoczna;

               —

               oraz w związku z systematycznym i stałym nieprzestrzeganiem w latach od 2007 przynajmniej do 2013 włącznie dziennej dopuszczalnej wartości PM10, a także rocznej dopuszczalnej wartości PM10 w latach 2007, 2008 i od 2010 przynajmniej do 2013 włącznie w strefie BG0003 Warna;

               —

               oraz wobec braku uzupełniających informacji wykazujących, że powyższa sytuacja związana z nieprzestrzeganiem dziennych i rocznych dopuszczalnych wartości PM10 w wyżej wspomnianych strefach i aglomeracjach uległa zmianie, stwierdzenie, że Bułgaria nadal nie wypełnia swoich zobowiązań określonych w art. 13 ust. 1 w związku z załącznikiem XI do dyrektywy (1);

               —

               mając na względzie, że ostatnie roczne sprawozdanie dotyczące jakości powietrza w 2013 r. pokazuje, iż nadal mają miejsce przekroczenia zarówno rocznych, jak i dziennych dopuszczalnych wartości PM10 we wszystkich wyżej wspomnianych strefach i aglomeracjach, ponadto stwierdzenie, że Republika Bułgarii nie wypełniła swoich zobowiązań określonych w art. 23 ust. 1 akapit drugi dyrektywy, a w szczególności zobowiązania, aby czas trwania tych przekroczeń był możliwie jak najkrótszy, oraz stwierdzenie, że powyższe naruszenie nadal trwa;

               —

               obciążenie Republiki Bułgarii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na podstawie ostatnich przedstawionych rocznych sprawozdań dotyczących jakości powietrza oraz na podstawie odpowiedzi udzielonych przez bułgarskie państwowe organy na uzasadnione stanowisko Komisja jest zdania, że Republika Bułgarii do dnia dzisiejszego nie wypełniła ciążących na niej zobowiązań określonych w art. 13 ust. 1 [odnoszących się do przestrzegania rocznych i dziennych dopuszczalnych wartości związanych z istnieniem w powietrzu pyłu zawieszonego (PM10)] oraz w art. 23 ust. 1 akapit drugi dyrektywy w związku ze zobowiązaniem do przygotowania planów jakości powietrza tak, aby okres powyższych przekroczeń był możliwie jak najkrótszy.
   Komisja jest zdania, że niezbędne jest skierowanie sprawy do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w celu stwierdzenia dokonanego przez Republikę Bułgarii naruszenia powyższych przepisów dyrektywy.

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy (Dz.U. L 152, s. 1).


title: Sprawa T-446/10: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2010 r. — Dow AgroSciences i Dintec Agroquímica — Produtos Químicos przeciwko Komisji

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/43

         Skarga wniesiona w dniu 17 września 2010 r. — Dow AgroSciences i Dintec Agroquímica — Produtos Químicos przeciwko Komisji
   (Sprawa T-446/10)
   ()
   2010/C 346/88
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Dow AgroSciences Ltd (Hitchin, Zjednoczone Królestwo) i Dintec Agroquímica — Produtos Químicos, Lda (Funchal, Portugalia) (przedstawiciele: K. Van Maldegem i C. Mereu, lawyers)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji 2010/355/UE;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania;

               —

               podjęcie innych lub dalszych środków wymaganych prawem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2010/355/EU z dnia 25 czerwca 2010 dotyczącej niewłączania trifluraliny do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG (1).
   Skarżące podnoszą dwa zarzuty na poparcie swej skargi.
   Po pierwsze, twierdzą, że sporna decyzja jest sprzeczna z prawem, ponieważ została oparta na innej decyzji sprzecznej z prawem. Ta ostatnia decyzja (2), 2007/629/WE (3), jest pierwotną decyzją dotyczącą niewłączania trifluralin, wynikającą z art. 8 ust. 2 dyrektywy 91/414 (4) przegląd substancji. Gdyby decyzja 2007/629/WE nie została przyjęta z naruszeniem prawa nie istniałaby decyzja zaskarżona w niniejszej sprawie.
   Po drugie skarżące podnoszą, że zaskarżona decyzja jest sama w sobie sprzeczna z prawem. Twierdzą, że Komisja naruszyła prawo odwołując się w uzasadnieniu decyzji do rzekomych obaw w zakresie:

               —

               możliwego transportu dalekobieżnego w tym zakresie skarżące twierdzą, że Komisja nie uwzględniła danych (brak dowodów naukowych) i naruszyła zasadę dobrej administracji oraz prawa do obrony. Co więcej, stanowisko jakie zajęła w stosunku do transportu dalekobieżnego jest zdaniem skarżących dyskryminujące i nieproporcjonalne;

               —

               toksyczności substancji zagrażającej rybom w tym zakresie skarżące twierdzą, że dane naukowe nie potwierdzają tej tezy. Ponadto ich zdaniem zaskarżona decyzja jest nieproporcjonalna w zakresie w jakim odnosi się do kwestii chronicznej toksyczności.

      (1)  Notyfikowana jako dokument nr C(2010) 4199, DZ.U. 2010 L 160, s. 30

      (2)  Zaskarżona w sprawie T-475/07, Dow Agrociences i in. przeciwko Komisji, Dz.U. 2008 C 51, s. 54

      (3)  Decyzja Komisji z dnia 20 września 2007 r. dotycząca niewłączania trifluraliny do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG oraz cofnięcia zezwoleń na środki ochrony roślin zawierające tę substancję (notyfikowana jako dokument nr C(2007) 4282 Dz.U. 2007 L 255, s. 42

      (4)  Dyrektywa Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, Dz.U. 1991 L 230, s. 1


title: Sprawy połączone T-425/04, T-444/04, T-450/04 i T-456/04: Wyrok Sądu z dnia 21 maja 2010 r. — Francja przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Środki finansowe na rzecz France Télécom — Projekt pożyczki akcjonariusza — Oświadczenia publiczne członka rządu francuskiego — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nienakazująca jej odzyskania — Skarga o stwierdzenie nieważności — Interes prawny — Dopuszczalność — Pojęcie pomocy państwa — Korzyść — Zasoby państwowe — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/28

         Wyrok Sądu z dnia 21 maja 2010 r. — Francja przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-425/04, T-444/04, T-450/04 i T-456/04) (1)

   (Pomoc państwa - Środki finansowe na rzecz France Télécom - Projekt pożyczki akcjonariusza - Oświadczenia publiczne członka rządu francuskiego - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nienakazująca jej odzyskania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Interes prawny - Dopuszczalność - Pojęcie pomocy państwa - Korzyść - Zasoby państwowe - Obowiązek uzasadnienia)
   2010/C 179/46
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo G. de Bergues, R. Abraham i S. Ramet, następnie E. Belliard, M. de Bergues i S. Ramet, wreszcie E. Belliard, M. de Bergues, A.-L. Vendrolini i J.-C. Niollet, pełnomocnicy) (sprawa T-425/04); France Télécom SA (Paryż, Francja) (przedstawiciele: początkowo A. Gosset-Grainville i S. Hautbourg, następnie S. Hautbourg, adwokaci) (sprawa T-444/04); Bouygues SA (Paryż); Bouygues Télécom SA (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciele: J. Vogel, F. Sureau, D. Théophile i J. Blouet Gaillard, adwokaci) (sprawa T-450/04); i Association française des opérateurs de réseaux et services de télécommunications (AFORS Télécom) (Paryż) (przedstawiciele: O. Fréget, F. Herrenschmidt, M. Struys i L. Eskenazi, adwokaci) (sprawa T-456/04)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. Giolito i J. Buendía Sierra, następnie C. Giolito i D. Grespan, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues, A.-L. Vendrolini i J.-C. Niollet w sprawie T-450/04 i M. de Bergues w sprawie T-456/04, pełnomocnicy) (sprawy T-450/04 i T-456/04); Bouygues SA (Paryż); Bouygues Télécom SA (Boulogne-Billancourt) (przedstawiciele: J. Vogel, F. Sureau, D. Théophile i J. Blouet Gaillard, adwokaci) (sprawa T-444/04); i France Télécom SA (Paryż) (przedstawiciele: początkowo A. Gosset-Grainville i S. Hautbourg, następnie S. Hautbourg, adwokaci) (sprawy T-450/04 i T-456/04)

      Przedmiot

   Wnioski o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/621/WE z dnia 2 sierpnia 2004 r. dotyczącej pomocy państwa wdrożonej przez Francję na rzecz France Télécom (Dz.U. L 257, s. 11).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 decyzji Komisji 2006/621/WE z dnia 2 sierpnia 2004 r. dotyczącej pomocy państwa wdrożonej przez Francję na rzecz France Télécom.

               2)

               Nie ma już potrzeby orzekania w przedmiocie wniosków o stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji 2006/621.

               3)

               W sprawach T-425/04 i T-444/04 Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Republikę Francuską i przez France Télécom SA.

               4)

               W sprawach T-425/04 i T-444/04 Bouygues SA i Bouygues Télécom SA pokrywają własne koszty.

               5)

               W sprawie T-450/04 Bouygues i Bouygues Télécom pokrywają własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Komisję.

               6)

               W sprawie T-450/04 Komisja pokrywa połowę własnych kosztów.

               7)

               W sprawie T-456/04 Association française des opérateurs de réseaux et services de télécommunications (AFORS Télécom) i Komisja pokrywają własne koszty.

               8)

               W sprawach T-450/04 i T-456/04 Republika Francuska i France Télécom pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 19 z 22.1.2005.


title: Sprawa C-330/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 22 kwietnia 2015 r. w sprawie T-190/12, Johannes Tomana i in./Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, wniesione w dniu 3 lipca 2015 r. przez Johannesa Tomanę i in.

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/20

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 22 kwietnia 2015 r. w sprawie T-190/12, Johannes Tomana i in./Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, wniesione w dniu 3 lipca 2015 r. przez Johannesa Tomanę i in.
   (Sprawa C-330/15 P)
   (2015/C 302/25)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Johannes Tomana i in. (przedstawiciele: M. O'Kane, solicitor, M. Lester, Z. Al-Rikabi, barristers)

      Pozostałe strony postępowania: Rada Unii Europejskiej; Komisja Europejska; Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o uchylenie wyroku Sądu, stwierdzenie nieważności zaskarżonych środków w zakresie, w jakim te środki ich dotyczą, oraz o zasądzenie od pozostałych stron postępowania kosztów poniesionych przez wnoszących odwołanie w postępowaniu w pierwszej instancji oraz w postępowaniu odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzut pierwszy – Sąd pomylił się, uznając, że zaskarżone rozporządzenie opiera się na prawidłowej podstawie prawnej. Jedyna podstawa prawna, na której opiera się to rozporządzenie, uprawniała Komisję do zmiany rozporządzenia nr 314/2004 (1) na podstawie wspólnego stanowiska, które w międzyczasie zostało uchylone, i nie można jej interpretować w ten sposób, że odnosi się do późniejszej decyzji.
   Zarzut drugi – Sąd nie miał racji, stwierdzając, że nazwiska danych osób mogły być umieszczone w wykazach ujętych w zaskarżonych środkach ze względu na okoliczność, że osoby te są „członkami rządu” lub „osobami z nimi powiązanymi”, za czym miały przemawiać stanowiska, jakie osoby te zajmują lub zajmowały w przeszłości. Ponadto Sąd popełnił błąd, uznając, że dane osoby należy uznać za „osoby powiązane” z członkami rządu, gdyż fakt postawienia im zarzutów dopuszczania się w przeszłości zachowań naruszających zasady demokracji, poszanowania praw człowieka i praworządności w Zimbabwe świadczy o ich „współdziałaniu” z rządem. Sąd nie powinien był pozwolić pozostałym stronom postępowania na posłużenie się domniemaniami, które nie zostały sformułowane w zaskarżonych środkach i które są niezgodne z ich celami i nieproporcjonalne do nich, lecz zobowiązać je do wykazania, że decyzja o ponownym umieszczeniu ich nazwisk w wykazach opiera się na wystarczająco solidnych podstawach faktycznych.
   Zarzut trzeci – Sąd błędnie uznał, że podane uzasadnienie było wystarczające, mimo że sprowadzało się ono do wymienienia stanowisk, jakie miały być piastowane przez członków rządu i osoby z nimi powiązane, oraz zawierało niejasne i niesprecyzowane zarzuty dotycząc naruszeń prawa, do jakich miało dochodzić w przeszłości. Sąd popełnił też błąd, pozwalając na uzupełnienie podanego uzasadnienia dodatkowymi powodami, które nie widnieją w zaskarżonych środkach. Sąd błędnie i niesprawiedliwie uznał, że dowody przedstawione przez kilku wnoszących odwołanie w celu zaprzeczenia stawianym im zarzutom są niedopuszczalne, wobec czego nie uwzględnił tych dowodów.
   Zarzut czwarty – Sąd odszedł od utrwalonego orzecznictwa dotyczącego prawa do obrony, stwierdzając, że pozostałe strony postępowania nie musiały ujawniać wnoszącym odwołanie zgromadzonych przeciwko nim dowodów ani przyczyn podjęcia decyzji o pozostawieniu ich nazwisk w wykazie, ani też przed podjęciem tej decyzji umożliwić im wypowiedzenie się w tej kwestii.
   Zarzut piąty – Sąd nie zbadał w odniesieniu do każdego skarżącego, czy umieszczenie ich nazwisk w wykazie jest proporcjonalne, mając na względzie poważne naruszenie ich praw podstawowych i cele zaskarżonych środków.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 314/2004 dotyczące niektórych środków ograniczających w odniesieniu do Zimbabwe (Dz.U. L 55, s. 1).


title: Sprawa C-531/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 25 września 2014 r. w sprawie T-474/12 Giorgio Giorgis przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 24 listopada 2014 r. przez Giorgia Giorgisa

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 25 września 2014 r. w sprawie T-474/12 Giorgio Giorgis przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 24 listopada 2014 r. przez Giorgia Giorgisa
   (Sprawa C-531/14 P)
   (2015/C 389/14)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Giorgio Giorgis (przedstawiciele: I.M. Prado, A. Tornato, avvocati)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory); Comgel SAS
   Postanowieniem z dnia 2 września 2015 r. Trybunał (szósta izba) częściowo odrzucił, a w pozostałym zakresie oddalił niniejsze odwołanie i nakazał Giorgiowi Giorgisowi pokrycie własnych kosztów.


title: Sprawa C-526/14: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ustavno sodišče Republike Slovenije – Słowenia) – Tadej Kotnik i in./Državni zbor Republike Slovenije (Odesłanie prejudycjalne — Ważność i wykładnia komunikatu Komisji dotyczącego sektora bankowego — Wykładnia dyrektyw 2001/24/WE i 2012/30/UE — Pomoc państwa dla banków w kontekście kryzysu finansowego — Podział obciążenia — Umorzenie funduszy własnych akcjonariuszy, hybrydowych papierów wartościowych i obligacji podporządkowanych — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań — Prawo własności — Ochrona interesów wspólników i osób trzecich — Reorganizacja i likwidacja instytucji kredytowych)

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ustavno sodišče Republike Slovenije – Słowenia) – Tadej Kotnik i in./Državni zbor Republike Slovenije
   (Sprawa C-526/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Ważność i wykładnia komunikatu Komisji dotyczącego sektora bankowego - Wykładnia dyrektyw 2001/24/WE i 2012/30/UE - Pomoc państwa dla banków w kontekście kryzysu finansowego - Podział obciążenia - Umorzenie funduszy własnych akcjonariuszy, hybrydowych papierów wartościowych i obligacji podporządkowanych - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Prawo własności - Ochrona interesów wspólników i osób trzecich - Reorganizacja i likwidacja instytucji kredytowych))
   (2016/C 343/04)
   Język postępowania: słoweński

      Sąd odsyłający

   Ustavno sodišče Republike Slovenije

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Tadej Kotnik, Marko Studen, Anton Glavan, Jože Sedonja, Primož Kozmus, Savaprojekt d.d., Fondazione cassa di risparmio di Imola, Andrej Pipuš, Dušanka Pipuš, Marija Pipuš, Tomaž Štrukelj, Luka Jukič, Angel Jaromil, Franc Marušič, Mladen Mladenić, Matjaž Matičič, Stajka Skrbinšek, Janez Forte, Zdenko Fritz, Sergej Garantini, Marijana Gošte, Marta Leskovar, Marija Šumi, Državni svet Republike Slovenije, Varuh človekovih pravic Republike Slovenije, Igor Karlovšek, Marija Karlovšek, Janez Gosar

      Strona pozwana: Državni zbor Republike Slovenije

      przy udziale: Vlada Republike Slovenije, Banka Slovenije, Okrožno sodišče v Ljubljani

      Sentencja

               1)

               Komunikat Komisji w sprawie stosowania od dnia 1 sierpnia 2013 r. reguł pomocy państwa w odniesieniu do środków wsparcia na rzecz banków w kontekście kryzysu finansowego („komunikat dotyczący sektora bankowego”) należy interpretować w ten sposób, iż nie ma on wiążącego skutku wobec państw członkowskich.

               2)

               Artykuły 107–109 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one pkt 40–46 komunikatu dotyczącego sektora bankowego w zakresie, w jakim wspomniane punkty przewidują warunek podziału obciążenia pomiędzy akcjonariuszy i posiadaczy podporządkowanych papierów wartościowych w celu uzyskania zezwolenia na pomoc państwa.

               3)

               Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz prawo własności powinny być interpretowane w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one pkt 40–46 komunikatu dotyczącego sektora bankowego w zakresie, w jakim wspomniane punkty przewidują warunek podziału obciążenia pomiędzy akcjonariuszy i posiadaczy podporządkowanych papierów wartościowych w celu uzyskania zezwolenia na pomoc państwa.

               4)

               Artykuły 29, 34, 35 i 40–42 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/30/UE z dnia 25 października 2012 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 54 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, w celu uzyskania ich równoważności, dla ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich w zakresie tworzenia spółki akcyjnej, jak również utrzymania i zmian jej kapitału należy interpretować w ten sposób, iż nie sprzeciwiają się one pkt 40–46 komunikatu dotyczącego sektora bankowego w zakresie, w jakim wspomniane punkty przewidują warunek podziału obciążenia pomiędzy akcjonariuszy i posiadaczy podporządkowanych papierów wartościowych w celu uzyskania zezwolenia na pomoc państwa.

               5)

               Komunikat dotyczący sektora bankowego należy interpretować w ten sposób, iż środki przekształcenia lub obniżenia wartości hybrydowych papierów wartościowych i obligacji podporządkowanych takie jak przewidziane w pkt 44 tego komunikatu nie powinny wychodzić poza to, co jest konieczne do zmniejszenia deficytu w kapitale własnym danego banku.

               6)

               Artykuł 2 tiret siódme dyrektywy 2001/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 kwietnia 2001 r. w sprawie reorganizacji i likwidacji instytucji kredytowych należy interpretować w ten sposób, że środki podziału obciążenia takie jak przewidziane w pkt 40–46 komunikatu dotyczącego sektora bankowego są objęte pojęciem „środków służących reorganizacji” w rozumieniu wspomnianego przepisu dyrektywy 2001/24.

      (1)  Dz.U. C 81 z 9.3.2015.


title: Sprawa C-588/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 9 września 2011 r. w sprawie T-290/09 Omnicare, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Astellas Pharma GmbH, wniesione w dniu 24 listopada 2011 r. przez Omnicare, Inc.

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/41

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 9 września 2011 r. w sprawie T-290/09 Omnicare, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Astellas Pharma GmbH, wniesione w dniu 24 listopada 2011 r. przez Omnicare, Inc.
      (Sprawa C-588/11 P)
      (2012/C 25/77)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Omnicare, Inc. (przedstawiciel: M. Edenborough QC)

         Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Astellas Pharma GmbH

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie żąda uchylenia zaskarżonego wyroku. Ponadto żąda zasądzenia kosztów postępowania odwoławczego i postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnoszący odwołanie podnosi jeden zarzut, mianowicie błędne zastosowanie przez Sąd art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 r. (1) („nowe rozporządzenie”). Niniejsza sprawa dotyczy sprzeciwu wniesionego przez Astellas Pharma GmbH (dawniej Yamanouchi Pharma GmbH) („wnoszący sprzeciw”) na podstawie należącego do wnoszącego sprzeciw zarejestrowanego w Niemczech znaku towarowego nr 394 01 348 oraz podnoszonego istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 (2) („stare rozporządzenie”) (które jest jednak identyczne ze stosownymi częściami nowego rozporządzenia). Ponieważ wcześniejszy znak towarowy został zarejestrowany wcześniej niż pięć lat przed złożeniem sprzeciwu, konieczne było udowodnienie przez wnoszącego sprzeciw, że znak towarowy był rzeczywiście używany, tak aby na znak ten można było się powołać w charakterze podstawy sprzeciwu.
      Strona skarżąca podnosi, że Sąd błędnie uznał, że wcześniejszy znak towarowy, na którym oparł się wnoszący sprzeciw, był pod względem prawnym rzeczywiście używany. Nie jest podważane, że rozpatrywany znak towarowy był naprawdę używany w obrocie gospodarczym przez wnoszącego sprzeciw lub za jego zgodą w odniesieniu do usług, dla których został zarejestrowany. Jednakże to używanie odbywało się w odniesieniu do świadczenia usług, za które nie pobierano opłat. Tym samym pod względem prawnym nie można powoływać się na takie używanie w celu wykazania, że znak towarowy był rzeczywiście używany. Kwestia ta była przedmiotem orzecznictwa, które zdaniem wnoszącego odwołanie a) zostało błędnie zastosowane przez Sąd, a b) w każdym razie jest niespójne. Tym samym kwestia konsekwencji prawnych, które powinny zostać wyciągnięte w takich okolicznościach faktycznych, musi być rozstrzygnięta przez Trybunał.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1)


title: Sprawa C-417/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien – Austria) – Wolfgang Schmidt/Christiane Schmidt [Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 — Jurysdykcja, uznawanie i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych — Zakres stosowania — Artykuł 24 pkt 1 akapit pierwszy — Jurysdykcja wyłączna w sprawach, których przedmiotem są prawa rzeczowe na nieruchomościach — Artykuł 7 pkt 1 lit. a) — Jurysdykcja szczególna w sprawach dotyczących umowy — Powództwo o stwierdzenie nieważności umowy darowizny nieruchomości i o wykreślenie z księgi wieczystej wpisu prawa własności]

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/13

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien – Austria) – Wolfgang Schmidt/Christiane Schmidt
   (Sprawa C-417/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Jurysdykcja, uznawanie i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych - Zakres stosowania - Artykuł 24 pkt 1 akapit pierwszy - Jurysdykcja wyłączna w sprawach, których przedmiotem są prawa rzeczowe na nieruchomościach - Artykuł 7 pkt 1 lit. a) - Jurysdykcja szczególna w sprawach dotyczących umowy - Powództwo o stwierdzenie nieważności umowy darowizny nieruchomości i o wykreślenie z księgi wieczystej wpisu prawa własności])
   (2017/C 014/17)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landesgericht für Zivilrechtssachen Wien

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Wolfgang Schmidt

      Strona pozwana: Christiane Schmidt

      Sentencja

   Przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że powództwo o stwierdzenie nieważności umowy darowizny nieruchomości ze względu na brak zdolności do czynności prawnych darczyńcy nie jest objęte określoną w art. 24 pkt 1 tego rozporządzenia jurysdykcją wyłączną sądu państwa członkowskiego, w którym nieruchomość jest położona, lecz jurysdykcją szczególną określoną w art. 7 pkt 1 lit. a) wspomnianego rozporządzenia.
   Powództwo o wykreślenie z księgi wieczystej wzmianek dotyczących prawa własności obdarowanego jest objęte jurysdykcją wyłączną określoną w art. 24 pkt 1 tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 363 z 3.11.2015.


title: Sprawa T-69/06: Skarga wniesiona w dniu  23 lutego 2006 r.  — Aughinish Alumina przeciwko Komisji

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/29

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2006 r. — Aughinish Alumina przeciwko Komisji
   (Sprawa T-69/06)
   (2006/C 96/47)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Aughinish Alumina (Askeaton, Irlandia) [Przedstawiciele: J. Handoll i C. Waterson, Solicitors]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005) 4436 wersja ostateczna z dnia 7 grudnia 2005 r. dotyczącej zastosowania przez Irlandię zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo w produkcji korundu między innymi w regionie Shannon, w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej (C 78/2001 [ex NN/2001] — Irlandia)

               —

               obciążenie Komisji kosztami skarżącej powstałymi w niniejszym postępowaniu.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonej decyzji Komisja stanęła na stanowisku, że zwolnienie z podatku akcyzowego od ciężkiego oleju opałowego wykorzystywanego w produkcji korundu przyznane między innymi przez Irlandię aż do dnia 31 grudnia 2003 r. stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE. Stwierdzając, że pomoc przyznana w okresie pomiędzy dniem 17 lipca 1990 r. i 2 lutym 2002 r., w zakresie w jakim była niezgodna ze wspólnym rynkiem, nie podlega zwrotowi, a pomoc przyznana w okresie pomiędzy dniem 3 lutego i 31 grudnia 2003 r. jest zgodna ze wspólnym rynkiem w rozumieniu art. 87 ust. 3 WE, w zakresie w jakim jej beneficjenci zapłacili przynajmniej stawkę w wysokości 13.01 EUR za 1 000 kg ciężkiego oleju opałowego, Komisja także postanowiła, że ta sama pomoc jest niezgodna ze wspólnym rynkiem, w zakresie w jakim jej beneficjenci nie zapłacili tej stawki i wezwała między innymi Irlandię do podjęcia wszelkich niezbędnych kroków w celu odzyskania pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem od jej beneficjentów.
   Skarżąca — przedsiębiorstwo irlandzkie będące beneficjentem wspomnianej pomocy — wnosi o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Na poparcie swojej skargi podnosi, że Komisja niesłusznie nie potraktowała spornej pomocy jako pomocy istniejącej, która podlega art. 88 ust. 1 WE. W związku z tym skarżąca przytacza trzy różne argumenty: pomoc była przedmiotem wiążącego przyrzeczenia danego przed przystąpieniem Irlandii, pomoc została zgłoszona w styczniu 1983 r., a do 2000 r. Komisja nawet nie wspomniała o wszczęciu postępowania; nawet jeśli należy ją uznać za pomoc bezprawnie przyznaną, Komisja niesłusznie stwierdziła, że może ona być określona częściowo jako pomoc istniejąca w rozumieniu art. 15 rozporządzenia nr 659/99 (1).
   Skarżąca podnosi także, że zaskarżona decyzja narusza zasadę pewności prawa, ponieważ podważa zezwolenie udzielone przez Radę na mocy art. 93 WE, a Komisja nie skorzystała z procedur dostępnych jej na podstawie art. 8 dyrektywy 92/81 (2) w celu wyjaśnienia, czy chodzi o pomoc państwa czy o inne kwestie, a także w celu zatroszczenia się o stwierdzenie nieważności odpowiednich decyzji Rady.
   Ponadto zdaniem skarżącej Komisja nie uwzględniła podstawowych wymogów art. 3 i 157 WE dotyczących wzmocnienia konkurencyjności przemysłu Wspólnoty i zapewnienia niezbędnych do tego warunków.
   Skarżąca przytacza także zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa. W tym względzie skarżąca wskazuje ponownie na fakt, że po zgłoszeniu pomocy Komisja nie przedsięwzięła żadnych negatywnych środków przez okres 17 lat i nie zaskarżyła decyzji Rady przedłużającej zwolnienie do grudnia 2006 r.
   W dalszej kolejności skarżąca podnosi, że postępowanie na podstawie art. 88 ust. 2 WE ciągnęło się zbyt długo, a mianowicie 43 miesiące, co stanowi naruszenie zasad dobrej administracji i pewności prawa.
   Wreszcie skarżąca uważa, że Komisja nie zbadała należycie rynków właściwych ani struktury konkurencji, tak jak to jest wymagane z uwagi na fakt, że sama wcześniej uznała, iż konkurencja nie została zakłócona i z uwagi na fakt, że Rada zezwoliła na zwolnienia aż do dnia 31 grudnia 2006 r.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83 z 27.3.1999 str. 1)

      (2)  Dyrektywa Rady 92/81/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od olejów mineralnych


title: Sprawa T-361/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 5 lipca 2007 r. w sprawie F-25/06 Ider i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 lipca 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/32

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 5 lipca 2007 r. w sprawie F-25/06 Ider i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 19 lipca 2007 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-361/07 P)
   (2007/C 283/59)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: D. Martin i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: B. Ider (Halle, Belgia), M.-C. Desorbay (Meise, Belgia), L. Noschese (Braine-le Château, Belgia)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 5 lipca 2007 r. w sprawie F-25/06;

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej;

               —

               orzeczenie o kosztach w orzeczeniu kończącym postępowanie;

               —

               ewentualnie uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 5 lipca 2007 r. w sprawie F-25/06 i orzekając co do istoty sprawy uwzględnienie żądań przedstawionych przez pozwaną w sądzie pierwszej instancji i tym samym oddalenie skargi w sprawie F-25/06; obciążenie drugiej strony postępowania odwoławczego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wyrokiem z dnia 5 lipca 2007 r. wydanym w sprawie F-25/06 Ider i in. przeciwko Komisji Sąd do spraw Służby Publicznej stwierdził nieważność decyzji, mocą której Komisja ustaliła zaszeregowanie i wynagrodzenie B. Idar w ramach umowy pracownika kontraktowego. Skarżący, byli pracownicy prawa belgijskiego, zatrudnieni zostali w charakterze pracowników spełniających funkcje wykonawcze wskutek zmiany warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot.
   Pierwszy zarzut podniesiony przez Komisję na poparcie jej odwołania oparty jest na naruszeniu prawa polegającym na tym, że Sąd naruszył zakres zasady równego traktowania poprzez wykładnię mających zastosowanie przepisów, w szczególności w stosunku do koncepcji Komisji polegającej na włączeniu zasiłków rodzinnych do pojęcia wynagrodzenia.
   Drugi zarzut oparty jest na naruszeniu zasady uzasadnienia przez to, że Sąd nie wypowiedział się w przedmiocie pojęcia wynagrodzenia.


title: Sprawa F-2/07: Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2007 r. — Matos Martins przeciwko Komisji

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/43

         Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2007 r. — Matos Martins przeciwko Komisji
   (Sprawa F-2/07)
   (2007/C 56/81)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: José Carlos Matos Martins (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: M.-A. Lucas, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Urzędu Doboru Kadr Wspólnot Europejskich (EPSO) z dnia 27 lutego 2006 r. określającej wyniki skarżącego z testów kwalifikacyjnych dla pracowników kontraktowych UE25;

               —

               uchylenie decyzji EPSO lub komisji konkursowej o nieumieszczeniu skarżącego w banku danych kandydatów, którzy zdali testy kwalifikacyjne;

               —

               stwierdzenie nieważności późniejszych czynności podjętych w ramach postępowania w sprawie naboru;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi dwa zarzuty.
   W ramach pierwszej części zarzutu pierwszego skarżący podnosi, że poziom trudności testów kwalifikacyjnych i liczba osób, które go zdały, a w szczególności poziom trudności testu numerycznego dla kandydatów w grupie funkcyjnej IV, został określony ze względu na liczbę kandydatów tak, aby zdała go określona ich liczba, podczas gdy wybór tych kandydatów powinien był nastąpić wyłącznie w oparciu o wymogi dotyczące konkretnych wakujących stanowisk.
   W ramach drugiej części zarzutu pierwszego skarżący podnosi, że treść testu kwalifikacyjnego dla każdej grupy funkcyjnej była określona przypadkowo: pytania pochodziły ze zbioru pytań o różnym stopniu trudności, mimo iż stopień trudności pytań dla wszystkich kandydatów należących do tej samej grupy funkcyjnej powinien być taki sam. Skarżący jest zdania, że pytania przydzielane losowo powinny przynajmniej pochodzić ze zbioru o tym samy stopniu trudności.
   Zarzut drugi dotyczy naruszenia obowiązku przejrzystości, obowiązku uzasadnienia niekorzystnej decyzji, uregulowania o publicznym dostępie do dokumentów Komisji oraz zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań. Skarżący podnosi, że pytania zadane mu w ramach konkursu nie zostały mu następnie udostępnione i względy, na które w uzasadnieniu odmowy powołał się EPSO, są oczywiście błędne i prawnie niedopuszczalne. W szczególności zastosowania nie znajduje załącznik III do regulaminu pracowniczego, który przewiduje, że postępowanie przeprowadzane przez komisję konkursową jest tajne, Ponadto w związku z wątpliwościami i zastrzeżeniami wyrażonymi przez EPSO oraz parytetową komisję konkursową w kwestii zgodności testów z prawem udostępnienie pytań stało się nieodzowne.


title: Sprawa C-414/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie — Rzeczpospolita Polska) — Magoora sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Krakowie (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 17 ust. 2 i 6 — Uregulowania krajowe — Odliczenie podatku VAT związanego z zakupem paliwa do niektórych pojazdów niezależnie od celu, w jakim są używane — Rzeczywiste ograniczenie prawa do odliczenia — Wyłączenia przewidziane przez przepisy krajowe w chwili wejścia w życie dyrektywy)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/17

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie — Rzeczpospolita Polska) — Magoora sp. z o.o. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Krakowie
   (Sprawa C-414/07) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 17 ust. 2 i 6 - Uregulowania krajowe - Odliczenie podatku VAT związanego z zakupem paliwa do niektórych pojazdów niezależnie od celu, w jakim są używane - Rzeczywiste ograniczenie prawa do odliczenia - Wyłączenia przewidziane przez przepisy krajowe w chwili wejścia w życie dyrektywy)
   (2009/C 44/27)
   Język postępowania: polski
   Sąd krajowy
   Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Magoora sp. z o.o.

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Krakowie
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie — Wykładnia art. 17 ust. 2 i 6 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Przepisy krajowe wyłączające prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu paliwa do określonych pojazdów niezależnie od celu (związanego z działalnością gospodarczą lub prywatnego), dla którego dany pojazd jest używany — Zmiana kryteriów dotyczących pojazdów objętych wyłączeniem powodująca faktyczne ograniczenie zakresu zastosowania prawa do odliczenia w porównaniu z okresem poprzedzającym wejście w życie dyrektywy w zainteresowanym państwie członkowskim
   Sentencja
   Artykuł 17 ust. 6 akapit drugi szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku stoi na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, przy dokonywaniu transpozycji tej dyrektywy do prawa wewnętrznego, uchyliło całość przepisów krajowych dotyczących ograniczeń prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej naliczonego przy zakupie paliwa do samochodów używanych dla celów działalności podlegającej opodatkowaniu, zastępując je, w dniu wejścia w życie tej dyrektywy na swym terytorium, przepisami ustanawiającymi nowe kryteria w tym przedmiocie, jeżeli — co winien ocenić sąd krajowy — te ostatnie przepisy powodują rozszerzenie zakresu zastosowania wskazanych ograniczeń. Powyższy przepis w każdym razie stoi na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie zmieniło później swoje ustawodawstwo, obowiązujące od wyżej wskazanego dnia, w sposób, który rozszerza zakres zastosowania tych ograniczeń w stosunku do sytuacji istniejącej przed tym dniem.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa T-298/08: Postanowienie Sądu z dnia 2 marca 2010 r. — Aldi przeciwko OHIM — Catalana de Telecomunicacions Societat Operadora de Xarxes (ALDI)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/78

         Postanowienie Sądu z dnia 2 marca 2010 r. — Aldi przeciwko OHIM — Catalana de Telecomunicacions Societat Operadora de Xarxes (ALDI)
   (Sprawa T-298/08) (1)

   2010/C 113/113

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 247 z 27.9.2008.


title: Sprawa C-84/09: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Regeringsrätten — Szwecja) — X przeciwko Skatteverket (VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 2, art. 20 akapit pierwszy i art. 138 ust. 1 — Wewnątrzwspólnotowe nabycie nowej łodzi żaglowej — Natychmiastowe użycie towaru w państwie pochodzenia lub w innym państwie członkowskim przed przewiezieniem go do miejsca ostatecznego przeznaczenia — Termin rozpoczęcia transportu towaru do miejsca przeznaczenia — Maksymalny czas trwania transportu — Moment właściwy dla ustalenia, czy dany środek transportu jest nowy, w celu jego opodatkowania)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 listopada 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Regeringsrätten — Szwecja) — X przeciwko Skatteverket
   (Sprawa C-84/09) (1)

   (VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 2, art. 20 akapit pierwszy i art. 138 ust. 1 - Wewnątrzwspólnotowe nabycie nowej łodzi żaglowej - Natychmiastowe użycie towaru w państwie pochodzenia lub w innym państwie członkowskim przed przewiezieniem go do miejsca ostatecznego przeznaczenia - Termin rozpoczęcia transportu towaru do miejsca przeznaczenia - Maksymalny czas trwania transportu - Moment właściwy dla ustalenia, czy dany środek transportu jest nowy, w celu jego opodatkowania)
   2011/C 13/08
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Regeringsrätten

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: X

      Strona pozwana: Skatteverket

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Regeringsrätten — Wykładnia art. 2, 20 i 138 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Nabycie nowej łodzi żaglowej w państwie członkowskim A przez osobę fizyczną zamieszkującą w państwie członkowskim B z zamiarem natychmiastowego użycia tej łodzi dla celów prywatnych przez tę osobę fizyczną w państwie członkowskim A lub innych państwach członkowskich przez pewien okres czasu przed jej przewiezieniem do miejsca ostatecznego przeznaczenia w państwie członkowskim B — Termin rozpoczęcia transportu towaru do miejsca przeznaczenia — Maksymalny czas trwania transportu — Moment właściwy dla ustalenia, czy dany środek transportu jest nowy, w celu jego opodatkowania.

      Sentencja

               1)

               Artykuł 20 akapit pierwszy i art. 138 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej powinny być interpretowane w ten sposób, że zaklasyfikowanie danej transakcji jako wewnątrzwspólnotowego nabycia lub dostawy nie może zależeć od przestrzegania jakiegokolwiek terminu, w którym powinien rozpocząć się lub zakończyć transport danego towaru z państwa członkowskiego dostawy do państwa członkowskiego przeznaczenia. W szczególnym przypadku nabycia nowego środka transportu w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. b) ppkt (ii) tej dyrektywy określenie wewnątrzwspólnotowego charakteru transakcji powinno nastąpić w drodze globalnej oceny wszystkich obiektywnych okoliczności, a także intencji nabywcy, o ile jest ona poparta przez obiektywne okoliczności umożliwiające określenie państwa członkowskiego, w którym zamierza się ostatecznie używać danego towaru.

               2)

               W celu oceny, czy dany środek transportu stanowiący przedmiot nabycia wewnątrzwspólnotowego jest nowy w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2006/112, należy odnieść się do chwili dostawy danego towaru nabywcy przez sprzedawcę.

      (1)  Dz.U. C 90 z 18.4.2009.


title: Sprawa T-280/03: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  27 stycznia 2006 r.  — Van Mannekus przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz magnezji całkowicie wypalonej (spiekanej) pochodzącej z Chin — Zmiana uprzednio nałożonych środków antydumpingowych — Skarga o stwierdzenie nieważności — Zarzut niedopuszczalności)

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/28

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 stycznia 2006 r. — Van Mannekus przeciwko Radzie
   (Sprawa T-280/03) (1)

   (Dumping - Przywóz magnezji całkowicie wypalonej (spiekanej) pochodzącej z Chin - Zmiana uprzednio nałożonych środków antydumpingowych - Skarga o stwierdzenie nieważności - Zarzut niedopuszczalności)
   (2006/C 86/56)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Van Mannekus & Co. BV (Schiedam, Niderlandy) [Przedstawiciel: adwokat H. Bleier]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej [Przedstawiciele: S. Marquardt, pełnomocnik, wspierany przez adwokata G. Berrischa]

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: T. Scharf i K. Talaber Ricz, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 986/2003 z dnia 5 czerwca 2003 r. zmieniającego środki antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 360/2000 na przywóz magnezji całkowicie wypalonej (spiekanej) pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. U. L 143, str. 5)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę.

               3)

               Komisja pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz. U. C 251 z 18.10.2003.


title: Sprawa C-322/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — Medeva BV przeciwko Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks (Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Dodatkowe świadectwo ochronne — Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 — Artykuł 3 — Warunki uzyskania świadectwa — Pojęcie „produktu chronionego na podstawie patentu podstawowego pozostającego w mocy” — Kryteria — Dodatkowe lub inne kryteria dla produktu leczniczego obejmującego więcej niż jeden aktywny składnik lub dla szczepionki skojarzonej ( „multi disease vaccine” lub „vaccin multivalent” )

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/11

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Zjednoczone Królestwo) — Medeva BV przeciwko Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks
      (Sprawa C-322/10) (1)

      (Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Dodatkowe świadectwo ochronne - Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 - Artykuł 3 - Warunki uzyskania świadectwa - Pojęcie „produktu chronionego na podstawie patentu podstawowego pozostającego w mocy” - Kryteria - Dodatkowe lub inne kryteria dla produktu leczniczego obejmującego więcej niż jeden aktywny składnik lub dla szczepionki skojarzonej („multi disease vaccine” lub „vaccin multivalent”)
      (2012/C 25/17)
      Język postępowania: angielski

         Sąd krajowy

      Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Medeva BV

         Strona pozwana: Comptroller-General of Patents, Designs and Trade Marks

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) — Wykładnia art. 3 lit. a) i b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. L 152, s. 1) — Przesłanki uzyskania świadectwa — Pojęcie „produktu chronionego patentem podstawowym pozostającym w mocy” — Kryteria — Dodatkowe lub inne kryteria dla produktu leczniczego obejmującego więcej niż jeden aktywny składnik lub dla szczepionki przeciwko kilku chorobom („multi-disease vaccines”)

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 3 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, by służby państwa członkowskiego właściwe w dziedzinie własności przemysłowej wydały dodatkowe świadectwo ochronne w odniesieniu do aktywnych składników, które nie zostały wymienione w zastrzeżeniach patentu podstawowego powołanego na poparcie takiego wniosku.

                  2)

                  Artykuł 3 lit. b) rozporządzenia nr 469/2009 należy interpretować w ten sposób, że z zastrzeżeniem spełnienia również innych wymogów przewidzianych w tym artykule, nie sprzeciwia się temu, by służby państwa członkowskiego właściwe w dziedzinie własności przemysłowej wydały dodatkowe świadectwo ochronne w odniesieniu do mieszaniny dwóch aktywnych składników, odpowiadającej mieszaninie określonej w zastrzeżeniach powołanego patentu podstawowego, jeżeli produkt leczniczy, którego zezwolenie na obrót przedłożono na poparcie wniosku o wydanie dodatkowego świadectwa ochronnego, zawiera nie tylko tę mieszaninę dwóch aktywnych składników, lecz także inne aktywne składniki.

         (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010.


title: Sprawy połączone T-303/06 i T-337/06: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2010 r. — UniCredito Italiano przeciwko OHIM — Union Investment Privatfonds (UNIWEB) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenia słownych wspólnotowych znaków towarowych UNIWEB i UniCredit Wealth Management — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe UNIFONDS i UNIRAK oraz wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy UNIZINS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/38

      Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2010 r. — UniCredito Italiano przeciwko OHIM — Union Investment Privatfonds (UNIWEB)
      (Sprawy połączone T-303/06 i T-337/06) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenia słownych wspólnotowych znaków towarowych UNIWEB i UniCredit Wealth Management - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe UNIFONDS i UNIRAK oraz wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy UNIZINS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
      (2010/C 161/57)
      Język postępowania: włoski

         Strony

      Strona skarżąca: UniCredito Italiano SpA (Genua, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Floridia, R. Floridia i F. Polettini)
      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)
      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Union Investment Privatfonds GmbH (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Zindel)

         Przedmiot

      Skargi na dwie decyzje Drugiej Izby Odwoławczej OHIM: z dnia 5 września 2006 r. (sprawy połączone R 196/2005-2 i R 211/2005-2) i z dnia 25 września 2006 r. (sprawy połączone R 456/2005-2 i R 502/2005-2) dotyczące postępowań w sprawie sprzeciwu między Union Investment Privatfonds GmbH a UniCredito Italiano SpA.

         Sentencja

                  1)

                  Sprawy T-303/06 i T-337/06 zostają połączone w celu wydania wyroku.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 5 września 2006 r. (sprawy połączone R 196/2005-2 i R 211/2005-2) w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie UniCredito Italiano SpA w sprawie R 211/2005-2, uwzględniając sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego UNIWEB w odniesieniu do „bankowości, działalności finansowej, działalność monetarnej, ubezpieczeń, informacji i doradztwa w sprawach dotyczących finansów i ubezpieczeń, obsługi kart kredytowych/debetowych, internetowych usług bankowych i finansowych”, należących do klasy 36.

                  3)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 września 2006 r. (sprawy połączone R 456/2005-2 i R 502/2005-2) w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie UniCredito Italiano SpA w sprawie R 456/2005-2, uwzględniając sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego UniCredit Wealth Management w odniesieniu do „bankowości, działalności finansowej, działalność monetarnej, ubezpieczeń i informacji finansowych”, należących do klasy 36.

                  4)

                  Żądania Union Investment Privatfonds GmbH zostają oddalone.

                  5)

                  Każda ze stron pokryje własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa T-474/10: Skarga wniesiona w dniu 26 września 2010 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/48

         Skarga wniesiona w dniu 26 września 2010 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-474/10)
   ()
   2010/C 346/93
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci N. Korogiannakis i M. Dermitzakis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Dyrekcji Generalnej ds. Informatyki Komisji („DIGIT”) w sprawie: a) wyboru oferty skarżącej złożonej w odpowiedzi na otwarte zaproszenie do składania ofert DIGIT/R2/PO/2009/045 „Świadczenie usług zewnętrznych dotyczących rozwoju, badań i systemów informatycznych” (Dz.U. 2009/S 198-283663), część 1A, jako drugiego wykonawcy w ramach mechanizmu kaskadowego, b) wyboru oferty złożonej przez skarżącą w odpowiedzi na wskazane wyżej otwarte zaproszenie do składania ofert w części 1B, jako trzeciego wykonawcy w ramach mechanizmu kaskadowego, c) wyboru oferty złożonej przez skarżącą w odpowiedzi na wskazane wyżej otwarte zaproszenie do składania ofert w części 1C, jako drugiego wykonawcy w ramach mechanizmu kaskadowego, d) wyboru oferty złożonej przez skarżącą w odpowiedzi na wskazane wyżej otwarte zaproszenie do składania ofert w części 3, jako trzeciego wykonawcy w ramach mechanizmu kaskadowego, zamiast jako pierwszego wykonawcy w odniesieniu do wszystkich tych części przetargu, która to decyzja została doręczona skarżącej w postaci czterech odrębnych pism (po jednym w odniesieniu do każdej z części) z dnia 16 lipca 2010 r., a także wszystkich związanych z nią decyzji DIGIT, w tym decyzji o udzieleniu zamówienia pierwszym i drugim wykonawcom w ramach mechanizmu kaskadowego;

               —

               zasądzenie od DIGIT na rzecz skarżącej odszkodowania za szkody poniesione w związku ze wskazanym postępowaniem przetargowym, w kwocie 242 000 000 (122 000 000 EUR w odniesieniu do części 1A, 40 000 000 EUR w odniesieniu do części 1B, 30 000 000 EUR w odniesieniu do części 1C oraz 50 000 000 EUR w odniesieniu do części 3) oraz kwoty 24 200 000 EUR tytułem odszkodowania za utracone korzyści, a także podważenie reputacji i wiarygodności; oraz

               —

               obciążenie DIGIT kosztami obsługi prawnej oraz innymi kosztami i wydatkami poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszą skargą, nawet w przypadku jej oddalenia.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej z dnia 16 lipca 2010 r. w sprawie wyboru jej oferty złożonej w odpowiedzi na otwarte zaproszenie do składania ofert DIGIT/R2/PO/2009/045 „Świadczenie usług zewnętrznych dotyczących rozwoju, badań i systemów informatycznych” (1), część 1A, 1B, 1C i 3, jako drugiego i trzeciego zamiast jako pierwszego wykonawcy w ramach mechanizmu kaskadowego, oraz wszystkich związanych z nią decyzji DIGIT, w tym decyzji o udzieleniu stosownych zamówień pierwszemu i drugiemu wykonawcy w ramach mechanizmu kaskadowego. Skarżąca wnosi nadto o zasądzenie na jej rzecz odszkodowania za domniemane szkody poniesione w związku z postępowaniem przetargowym.
   W uzasadnieniu swych żądań skarżąca podnosi następujące zarzuty.
   Po pierwsze skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 93 i 94 rozporządzenia finansowego (2) oraz zasady dobrej administracji i przejrzystości, a także art. 106 i107 rozporządzenia finansowego, jako że kilku członków zwycięskiego konsorcjum nie spełniło kryteriów wyłączenia, gdyż należało uznać, że dopuścili się oni poważnego naruszenia wcześniejszych umów, przy czym jeden z członków zwycięskiego konsorcjum dopuścił się oszustwa, praktyk korupcyjnych i łapownictwa, podczas gdy kilku innych członków zwycięskich konsorcjów posłużyło się podwykonawcami z siedzibą w państwach nienależących do WTO/GPA. [porozumienia WTO w sprawie zamówień rządowych].
   Ponadto skarżąca podnosi, że naruszono zasadę dobrej administracji i zasadę równego traktowania, a także art. 89 i 98 rozporządzenia finansowego oraz art. 145 przepisów wykonawczych, jako że po stronie kilku osób oceniających oferty zaistniał konflikt interesów.
   Skarżąca podnosi dalej, że przy ocenie ofert zastosowano niejasne i nieprawidłowe kryteria oceny, a tym samym naruszono art. 97 rozporządzenia finansowego i art. 138 przepisów wykonawczych.
   Skarżąca twierdzi wreszcie, że zamawiający nie ujawnił istotnych zalet zwycięskiej oferty i popełnił kilka oczywistych błędów w ocenie w związku z oceną jej oferty, a także ofert złożonych przez zwycięskie konsorcja. Według skarżącej w sprawozdaniu z oceny ofert zamawiający zamieścił także niejasne i nieuzasadnione uwagi, naruszając w ten sposób obowiązek uzasadnienia.

      (1)  Dz.U. 2009/S 198-283663

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002., L 248, s. 1)


title: Sprawa C-480/11 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawie T-350/11 Boni-Claverie przeciwko Radzie, wniesione w dniu 21 września 2011 r. przez Akissi Danièle Boni-Claverie

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/4

         Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawie T-350/11 Boni-Claverie przeciwko Radzie, wniesione w dniu 21 września 2011 r. przez Akissi Danièle Boni-Claverie
   (Sprawa C-480/11 P)
   2012/C 6/05
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Akissi Danièle Boni-Claverie (przedstawiciele: adwokaci L. Bourthoumieux, J. Vergès, R. Dumas i M. Ceccaldi)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               orzeczenie, że skarga Akissi Danièle Boni-Claverie jest dopuszczalna;

               —

               uchylenie postanowienia z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawie T-350/11 stwierdzającego niedopuszczalność skargi;

               —

               przekazanie sprawy Sądowi w celu umożliwienia wnoszącej odwołanie powołania się na swoje prawa;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania na podstawie art. 69 i 73 regulaminu postępowania przed Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca je podnosi następujące zarzuty:

               —

               Siła wyższa w postaci wojny przerywająca prekluzję. Wydarzenia, z którymi wnosząca odwołanie zetknęła się w od listopada 2010 r. w Wybrzeżu Kości Słoniowej, stanowią wypadek siły wyższej w rozumieniu art. 45 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z uwagi stan wojny, którego skutkiem było przerwanie terminów prekluzji w odniesieniu do aktów przyjętych wobec niej przez Radę.

               —

               Obecny wypadek siły wyższej w postaci wojny stanowi dla wnoszącej odwołanie przeszkodę w korzystaniu z możliwości swobodnego wykonywania prawa do zaskarżenia aktów, które w sposób oczywisty naruszają prawa podstawowe.

               —

               Prawa i wolności podstawowe są nadrzędne w stosunku do zasady pewności prawa. Przytaczając zasadę pewności prawa w celu stwierdzenia niedopuszczalności żądania wnoszącej odwołanie, Sąd naruszył jej zdaniem prawo podstawowe dostępu do sądu i praw do obrony. Wnosząca odwołanie została w ten sposób pozbawiony prawa do bycia wysłuchanym przez właściwy sąd.

               —

               Brak możliwości powołania się wobec wnoszącej odwołanie na termin uwzględniający odległość i termin do wniesienia skargi w wypadku wojny. Na termin uwzględniający odległość i termin do wniesienia skargi nie można powołać się przeciwko osobie zamieszkującej w państwie, w którym toczy się wojna. Takie terminy mają zastosowanie jedynie w czasie pokoju i na kontynencie europejskim. Tymczasem wnosząca odwołanie przebywa na innym kontynencie i z tego powodu ścisłe stosowanie art. 102 regulaminu postępowania przed Sądem w niniejszej sprawie stanowi bezsprzecznie naruszenie art. 6 ust. 1 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               —

               Nadrzędność art. 263 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Art. 102 regulaminu postępowania przed Sądem niweczy wszelki obowiązek doręczenia w postaci przewidzianej w Traktacie o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, który stanowi, że termin do wniesienia skargi rozpoczyna bieg od daty notyfikowania lub publikacji aktu, lub, w razie ich braku, od daty powzięcia przez zainteresowanego wiadomości o tym akcie. Tymczasem art. 102 regulaminu postępowania przed Sądem, w oderwaniu od tego obowiązku notyfikowania, nie bierze pod uwagę dnia, w którym wnosząca odwołanie rzeczywiście powzięła wiadomość o akcie, ograniczając w ten literę i ducha art. 263 TFUE. Dlatego, zdaniem wnoszącej odwołanie, art. 102 podważa prawa ustanowione i chronione traktatem, który ma nadrzędną wartość prawną i do którego stosowania są zobowiązane instytucje składające się na Unię Europejską. W konsekwencji, skoro zaskarżone akty nie były notyfikowane wnoszącej odwołanie i to z naruszeniem art. art. 263 ust. 5 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, termin do wniesienia skargi mógł rozpocząć bieg dopiero w chwili, gdy powzięła ona wiadomość o przyjętych wobec niej aktach.

               —

               Poważne naruszenie podstawowych praw i wolności. Zasada pewności prawa, tak jak przedstawia ją przez Sąd, poważnie podważa pewność prawa jako całość, skoro na jednostki zamieszkałe poza Unią Europejską i zamieszkałe w państwie objętym wojną nakładane są sankcje, przeciwko którym nie mogą skutecznie wykonywać praw do wniesienia środka zaskarżenia, ponieważ nie wiedzą o istnieniu sankcji.

               —

               Subsydiarnie wnosząca odwołanie żąda stwierdzenia nieważności aktów przyjętych w stosunku do niej przez Radę z powodu powagi naruszenia podstawowych praw i wolności. Skoro zaskarżone akty naruszają podstawowe wolności chronione różnymi traktatami międzynarodowymi, Trybunał powinien stwierdzić ich nieważność w zakresie w jakim ich niezgodność z prawem stoi w sprzeczności z ustalonym europejskim porządkiem i z tego powodu, że nie można powołać się przeciwko wnoszącej odwołanie na żaden termin do wniesienia skargi ze względu na powagę naruszenia chronionych praw i wolności podstawowych.


title: Sprawa T-191/10: Postanowienie Sądu z dnia 16 lipca 2015 r. – Greenwood Houseware (Zhuhai) i in./Rada

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/65

         Postanowienie Sądu z dnia 16 lipca 2015 r. – Greenwood Houseware (Zhuhai) i in./Rada
   (Sprawa T-191/10) (1)

   (2015/C 389/73)
   Język postępowania: angielski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa C-306/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 grudnia 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona — Hiszpania) — Sociedad General de Autores y Editores de España (SGAE) przeciwko Rafael Hoteles SA (Prawo autorskie i prawa pokrewne w społeczeństwie informacyjnym — Dyrektywa 2001/29/WE — Artykuł 3 — Pojęcie publicznego udostępnienia — Utwory udostępniane przy pomocy odbiorników telewizyjnych umieszczonych w pokojach hotelowych)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 grudnia 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona — Hiszpania) — Sociedad General de Autores y Editores de España (SGAE) przeciwko Rafael Hoteles SA
   (Sprawa C-306/05) (1)

   (Prawo autorskie i prawa pokrewne w społeczeństwie informacyjnym - Dyrektywa 2001/29/WE - Artykuł 3 - Pojęcie „publicznego udostępnienia” - Utwory udostępniane przy pomocy odbiorników telewizyjnych umieszczonych w pokojach hotelowych)
   (2006/C 331/04)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Audiencia Provincial de Barcelona
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona powodowa: Sociedad General de Autores y Editores de España (SGAE)

      Strona pozwana: Rafael Hoteles SA
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Audiencia Provincial de Barcelona — Wykładnia dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, str. 10) — Pojęcie „publicznego udostępniania” (art. 3 dyrektywy) — Pojęcie „ściśle domowego obszaru” — Utwory rozpowszechniane przy pomocy odbiorników telewizyjnych umieszczonych w pokojach hotelowych
   Sentencja

               1)

               O ile samo dostarczenie urządzeń nie jest udostępnieniem w rozumieniu dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym, rozprowadzanie sygnału przy pomocy zainstalowanych odbiorników telewizyjnych przez podmiot świadczący usługi hotelarskie na rzecz jego klientów zajmujących pokoje hotelowe stanowi publiczne udostępnianie w rozumieniu art. 3 ust. 1 tej dyrektywy, niezależnie od wykorzystanej techniki przekazu sygnału.

               2)

               Prywatny charakter pokoi hotelowych nie stoi na przeszkodzie uznaniu, że udostępnienie w nich utworu przy pomocy odbiorników telewizyjnych stanowi publiczne udostępnienie w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29.

      (1)  Dz.U. C 257 z 15.10.2005.


title: Sprawa C-651/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 19 grudnia 2011 r. — Staatssecretaris van Financiën, przy udziale: X BV

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 19 grudnia 2011 r. — Staatssecretaris van Financiën, przy udziale: X BV
   (Sprawa C-651/11)
   2012/C 73/30
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Staatssecretaris van Financiën

      Strona pozwana: X BV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przekazanie 30 % udziałów w spółce — na rzecz której podmiot zbywający udziały świadczy usługi podlegającego opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej — można zrównać z przekazaniem (części) aktywów w rozumieniu art. 5 ust. 8 szóstej dyrektywy (1) przy dostawie towarów lub w rozumieniu art. 6 ust. 5 tej dyrektywy przy świadczeniu usług?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej, czy przywołane w tym pytaniu przekazanie udziałów można zrównać z przekazaniem (części) aktywów w rozumieniu art. 5 ust. 8 szóstej dyrektywy przy dostawie towarów lub w rozumieniu art. 6 ust. 5 tej dyrektywy przy świadczeniu usług, jeżeli pozostali udziałowcy, którzy również świadczyli podlegające opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej usługi na rzecz spółki, której udziały są przekazywane (prawie) równocześnie dokonują przekazania wszystkich pozostałych udziałów we wspomnianej spółce na rzecz tego samego podmiotu?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej również na pytanie drugie, czy przywołane w pytaniu pierwszym przekazanie udziałów należy uważać za przekazanie (części) przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 5 ust. 8 lub art. 6 ust. 5 szóstej dyrektywy, gdy weźmie się pod uwagę, iż wspomniane przekazanie ma ścisły związek z wykonywaniem funkcji zarządu w ramach posiadanych udziałów?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa C-359/06: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 24 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2001/45/WE — Polityka społeczna — Ochrona pracowników — Używanie sprzętu roboczego — Minimalne wymagania w zakresie bezpieczeństwa i higieny)

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/5

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 24 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-359/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2001/45/WE - Polityka społeczna - Ochrona pracowników - Używanie sprzętu roboczego - Minimalne wymagania w zakresie bezpieczeństwa i higieny)
   (2007/C 155/07)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: V. Kreuschitz et I. Kaufmann-Bühler, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii (Przedstawiciel: C. Pesendorfer, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia, w wyznaczonym terminie, wszelkich przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. zmieniającej dyrektywę Rady 89/655/EWG dotyczącą minimalnych wymagań w zakresie bezpieczeństwa i higieny użytkowania sprzętu roboczego przez pracowników podczas pracy (druga dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) (Dz.U. L 195, str. 46)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając, w wyznaczonym terminie, wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2001/45/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. zmieniającej dyrektywę Rady 89/655/EWG dotyczącą minimalnych wymagań w zakresie bezpieczeństwa i higieny użytkowania sprzętu roboczego przez pracowników podczas pracy (druga dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) odnośnie do krajów związkowych Burgenland i Karyntia, a odnośnie do kraju związkowego Dolnej Austrii przynajmniej nie powiadamiając o nich w tym terminie Komisji Wspólnot Europejskich, Republika Austrii uchybiła swoim zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 249 z 14.10.2006.


title: Sprawa T-839/14: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2014 r. – Alnapharm/OHIM – Novartis (Alrexil)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/49

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2014 r. – Alnapharm/OHIM – Novartis (Alrexil)
   (Sprawa T-839/14)
   (2015/C 065/66)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alnapharm GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Heldt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Novartis AG

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „Alrexil” – zgłoszenie nr 1 0 3 06  249

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 października 2014 r. w sprawie R 1723/2013-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Izbie Odwoławczej OHIM do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-318/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 30 maja 2017 r. – Mahmud Ibrahim i in./Bundesrepublik Deutschland

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 30 maja 2017 r. – Mahmud Ibrahim i in./Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-318/17)
   (2017/C 309/29)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Mahmud Ibrahim, Fadwa Ibrahim, Bushra Ibrahim, Mohammad Ibrahim, ustawowo reprezentowany przez rodziców Fadwę i Mahmuda Ibrahimów, Ahmad Ibrahim, ustawowo reprezentowany przez rodziców Fadwę i Mahmuda Ibrahimów

      Druga strona postępowania: Bundesrepublik Deutschland

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepis przejściowy zawarty w art. 52 akapit pierwszy dyrektywy 2013/32/UE (1) stoi na przeszkodzie stosowaniu uregulowania krajowego, zgodnie z którym – w ramach transpozycji zawartego w art. 33 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2013/32/UE upoważnienia rozszerzonego w porównaniu do poprzedzającego uregulowania – wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej jest niedopuszczalny, jeżeli wnioskodawcy w innym państwie członkowskim przyznano ochronę uzupełniającą, w zakresie, w jakim uregulowanie krajowe z uwagi na brak krajowego uregulowania przejściowego znajduje zastosowanie także do wniosków złożonych przed dniem 20 lipca 2015 r.?
               Czy przepis przejściowy zawarty w art. 52 akapit pierwszy dyrektywy 2013/32/UE zezwala państwom członkowskim w szczególności na transpozycję rozszerzonego upoważnienia z art. 33 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2013/32/UE ze skutkiem wstecznym, w następstwie czego niedopuszczalne są także wnioski o udzielenie azylu złożone przed krajową transpozycją tego rozszerzonego upoważnienia, które jednak w momencie transpozycji nie zostały jeszcze ostatecznie rozstrzygnięte?

               2)

               Czy art. 33 dyrektywy 2013/32/UE przyznaje państwom członkowskim prawo wyboru w kwestii odrzucenia wniosku o udzielenie azylu z uwagi na niedopuszczalność ze względu na istnienie odmiennej odpowiedzialności międzynarodowej (rozporządzenie Dublin) lub ze względu na przepis art. 33 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2013/32/UE?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: czy prawo Unii stoi na przeszkodzie odrzuceniu przez państwo członkowskie w ramach transpozycji upoważnienia zawartego w art. 33 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2013/32/UE wniosku o udzielnie ochrony międzynarodowej z uwagi na niedopuszczalność ze względu na udzielenie ochrony uzupełniającej w innym państwie członkowskim, jeżeli

                           a)

                           wnioskodawca ubiega się o wzmocnienie ochrony uzupełniającej udzielonej mu w innym państwie członkowskim (nadanie statusu uchodźcy), a procedura azylowa w tym innym państwie członkowskim była i nadal jest obarczona systemowymi wadami, lub

                           b)

                           konstrukcja ochrony międzynarodowej, a mianowicie warunki życiowe beneficjentów ochrony uzupełniającej w tym innym państwie członkowskim, które udzieliło już wnioskodawcy ochrony uzupełniającej

                                       —

                                       naruszają art. 4 karty praw podstawowych lub art. 3 EKPC albo

                                       —

                                       nie spełniają wymogów art. 20 i nast. dyrektywy 2011/95/UE, chociaż jeszcze nie naruszają art. 4 karty prawa podstawowych lub art. 3 EKPC?

               4)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie lit. b): czy dotyczy to także sytuacji, w której beneficjenci ochrony uzupełniającej nie otrzymują żadnych świadczeń na pokrycie kosztów utrzymania lub otrzymują je w znacznie ograniczonym zakresie w porównaniu do innych państw członkowskich, jednakże w tym zakresie nie są traktowani inaczej niż obywatele owego państwa członkowskiego?

               5)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie:

                           a)

                           czy rozporządzenie Dublin III znajduje zastosowanie w postępowaniu o udzielnie ochrony międzynarodowej, gdy wniosek o udzielnie azylu został złożony przed dniem 1 stycznia 2014 r., lecz wniosek o wtórne przejęcie został złożony dopiero po dniu 1 stycznia 2014 r., a wnioskodawca uprzednio (w lutym 2013 r.) uzyskał już ochronę uzupełniającą w państwie członkowskim, do którego skierowano wniosek?

                           b)

                           czy z uregulowań dublińskich można wyprowadzić – dorozumiane – przejście odpowiedzialności na państwo członkowskie ubiegające się o wtórne przejęcie wnioskodawcy, w razie gdy odpowiedzialne państwo członkowskie, do którego skierowano zgłoszony we właściwym terminie wniosek, odmówiło wtórnego przejęcia na podstawie przepisów dublińskich, a zamiast tego powołało się na międzypaństwowe porozumienie o readmisji?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. 2013, L 180, s. 60).


title: Sprawa C-482/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Prešov (Słowacja) w dniu 29 października 2012 r. — Peter Macinský, Eva Macinská przeciwko Getfin s.r.o., Financreal s.r.o.

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresný súd Prešov (Słowacja) w dniu 29 października 2012 r. — Peter Macinský, Eva Macinská przeciwko Getfin s.r.o., Financreal s.r.o.
   (Sprawa C-482/12)
   2013/C 9/54
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Okresný súd Prešov

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Peter Macinský, Eva Macinská

      Strona pozwana: Getfin s.r.o., Financreal s.r.o.

      Pytania prejudycjalne

   Czy wykładni dyrektywy Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy dokonywać w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak postanowienie zawarte w § 151j ust. 1 Občianskeho zákonníka (słowackiego kodeksu cywilnego), w związku z dalszymi postanowieniami prawnymi, których dotyczy postępowanie główne, umożliwiającemu wierzycielowi spowodowanie spełnienia świadczenia wynikającego z niedozwolonych postanowień umownych w drodze realizacji zabezpieczenia rzeczowego poprzez sprzedaż nieruchomości pomimo sprzeciwu konsumenta, spornego charakteru sprawy i bez dokonania oceny postanowień umownych przez sąd lub inny niezawisły organ?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 15, t. 2 s. 288.


title: Sprawa T-497/07: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2007 r. — Compañía Española de Petróleos przeciwko Komisji

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/50

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2007 r. — Compañía Española de Petróleos przeciwko Komisji
   (Sprawa T-497/07)
   (2008/C 64/81)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Compañía Española de Petróleos (Cepsa) SA (Madryt, Hiszpania), (przedstawiciele: P. Pérez-Llorca Zamora, O. Armengol i Gasull oraz A. Pascual Morcillo, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 do 4 decyzji Komisji, w zakresie w jakim na ich podstawie, odpowiednio, uznaje się, że Compañía Española de Petróleos SA naruszyła art. 81 WE, na skarżącą zostaje nałożona grzywna, skarżąca zostaje zobowiązana do natychmiastowego zaprzestania naruszenia oraz zostaje uznana za adresata decyzji;

               —

               ewentualnie, obniżenie wysokości grzywny nałożonej na Compañía Española de Petróleos SA i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga dotyczy decyzji Komisji C(2007) 4441 wersja ostateczna z dnia 3 października 2007 r. w sprawie COMP/38710 — Bitum — Hiszpania. Komisja stwierdziła w zaskarżonej decyzji, że skarżąca wraz z innymi przedsiębiorstwami naruszyła art. 81 WE, uczestnicząc przez pewien okres w serii porozumień i uzgodnionych praktyk na rynku bitumu penetrującego, które obejmowały porozumienia w sprawie podziału rynku oraz uzgadnianie cen. Za wspomniane naruszenia Komisja nałożyła na grzywnę, za którą skarżąca ponosi odpowiedzialność solidarną z innym przedsiębiorstwem.
   Na poparcie swych żądań skarżąca podnosi po pierwsze, że Komisja popełniła błąd co do prawa, przypisując skarżącej, na podstawie orzecznictwa dotyczącego „jednostki gospodarczej”, naruszenie, którego dopuściło się inne przedsiębiorstwo. Ponadto skarżąca uważa, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie okoliczności faktycznych, odrzucając dowody przedstawione przez skarżącą wskazujące na niezależność przedsiębiorstwa, które dokonało naruszenia, a także uznając, że istniało wiele czynników świadczących o braku niezależności tego przedsiębiorstwa. Skarżąca uważa również w tym względzie, że Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia, odrzucając niesłusznie argumenty skarżącej dotyczące niezależności przedsiębiorstwa, które jest autorem naruszenia.
   W ramach żądania ewentualnego, odnośnie do wysokości grzywny, skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła zasadę dobrej administracji oraz prawo skarżącej do postępowania bez nieuzasadnionej zwłoki, jako że nie przygotowała pisma w sprawie przedstawienia zarzutów w rozsądnym terminie na podstawie dostępnych informacji, że Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności oraz popełniła oczywisty błąd w ocenie, nie uwzględniając faktu, iż skarżąca wdrożyła program zgodności ze wspólnotowym prawem konkurencji.


title: Sprawa C-113/14: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2014 r. – Bundesrepublik Deutschland przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/15

         Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2014 r. – Bundesrepublik Deutschland przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-113/14)
   2014/C 129/19
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Bundesrepublik Deutschland (przedstawiciele: T. Henze, A. Wiedmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (1);

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 1370/2013 z dnia 16 grudnia 2013 r. określającego środki dotyczące ustalania niektórych dopłat i refundacji związanych ze wspólną organizacją rynków produktów rolnych (2), odsyłającego do art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013;

               —

               utrzymanie w mocy skutków wskazanych przepisów do czasu wejścia w życie uregulowania przyjętego na właściwej podstawie prawnej;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Bundesrepublik Deutschland wnosi o stwierdzenie nieważności art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013. Rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 zostało jej zdaniem, jako środek wspólnej organizacji rynków produktów rolnych, przyjęte ogólnie na podstawie art. 43 ust. 2 TFUE.
   Zdaniem rządu federalnego uregulowanie zawarte w art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 stanowi tzw. „środek dotyczący ustalania cen” w rozumieniu art. 43 ust. 3 TFUE. Z tego względu rząd federalny zajmuje stanowisko, w myśl którego art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 nie mógł był zostać przyjęty na podstawie prawnej w postaci art. 43 ust. 2 TFUE, lecz powinien był zostać przyjęty na podstawie art. 43 ust. 3 TFUE. Zdaniem rządu federalnego art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013 został zatem oparty na niewłaściwej podstawie prawnej.
   W przekonaniu rządu federalnego, ze względów pewności i jasności prawa należy również stwierdzić nieważność art. 2 rozporządzenia (UE) nr 1370/2013, który odsyła do art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013. Artykuł 2 rozporządzenia (UE) nr 1370/2013 przyczynia się bowiem, zdaniem rządu federalnego, ze względu na odesłanie do art. 7 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, którego nieważność należy stwierdzić, do powstania błędnego wrażenia co do stanu prawnego, tak jakby został on oparty na właściwej podstawie prawnej i był zgodny z prawem.
   Ponadto zdaniem rządu federalnego celem zagwarantowania nadrzędnych interesów, ze względu na ochronę uzasadnionych oczekiwań przedsiębiorstw rolnych oraz, ogólnie, ze względów pewności prawa, należy zgodnie z art. 264 ust. 2 TFUE stwierdzić utrzymanie w mocy skutków wskazanych przepisów do czasu wejścia w życie uregulowania przyjętego na właściwej podstawie prawnej.

      (1)  Dz.U. L 347, s. 671.

      (2)  Dz.U. L. 346, s.12.