title: Sprawa C-6/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Medipac — Kazantzidis AE przeciwko Venizeleio-Pananeio (PE.S.Y. KRITIS) (Swobodny przepływ towarów — Dyrektywa 93/42/EWG — Zakup przez szpital wyrobów medycznych posiadających oznakowanie CE — Środki ochronne — Zamówienie publiczne na dostawy — Zamówienie poniżej progu uzasadniającego zastosowanie dyrektywy 93/36/EWG — Zasada równego traktowania i obowiązek zachowania przejrzystości)

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 czerwca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias — Grecja) — Medipac — Kazantzidis AE przeciwko Venizeleio-Pananeio (PE.S.Y. KRITIS)
   (Sprawa C-6/05) (1)

   (Swobodny przepływ towarów - Dyrektywa 93/42/EWG - Zakup przez szpital wyrobów medycznych posiadających oznakowanie CE - Środki ochronne - Zamówienie publiczne na dostawy - Zamówienie poniżej progu uzasadniającego zastosowanie dyrektywy 93/36/EWG - Zasada równego traktowania i obowiązek zachowania przejrzystości)
   (2007/C 183/02)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Symvoulio tis Epikrateias
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Medipac — Kazantzidis AE

      Strona pozwana: Venizeleio-Pananeio (PE.S.Y. KRITIS)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Symvoulio tis Epikrateias — Wykładnia dyrektywy Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy (Dz.U. L 1999, str. 1) i dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych (Dz.U. L 169, str. 1) — Odrzucenie oferty dotyczącej wyrobów noszących oznakowanie CE — Niewystarczająca jakość wspomnianych wyrobów w odniesieniu do ochrony zdrowia publicznego i szczególnego użycia, do jakiego są przeznaczone — Procedura dostawy wyrobów medyczno-technicznych do szpitala
   Sentencja

               1)

               Zasada równego traktowania i obowiązek zachowania przejrzystości sprzeciwiają się, aby instytucja zamawiająca, która wszczęła postępowanie przetargowe na dostawę wyrobów medycznych, wskazując, że wyroby te muszą być zgodne z Farmakopeą Europejską i posiadać oznakowanie CE, odrzuciła proponowane materiały bezpośrednio i z pominięciem procedury ochronnej, ustanowionej w art. 8 i 18 dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 r., ze względów dotyczących zdrowia publicznego, mimo że spełniają one ten wymagany warunek techniczny. Jeśli instytucja zamawiająca uzna, że te wyroby medyczne mogą stanowić zagrożenie dla zdrowia publicznego, jest zobowiązana powiadomić właściwy krajowy organ w celu zastosowania rzeczonej procedury ochronnej.

               2)

               Instytucja zamawiająca, która zwróciła się do właściwego organu krajowego w celu zastosowania procedury ochronnej, ustanowionej w art. 8 i 18 dyrektywy 93/42 zmienionej rozporządzeniem nr 1882/2003, w zakresie wyrobów medycznych posiadających oznakowanie CE, jest zobowiązana zawiesić postępowanie przetargowe do czasu zakończenia procedury ochronnej, ponieważ jej wynik jest wiążący dla tej instytucji zamawiającej. Jeżeli zastosowanie takiej procedury ochronnej powoduje opóźnienia mogące stanowić zagrożenie dla funkcjonowania szpitala publicznego i w związku z tym dla zdrowia publicznego, instytucja zamawiająca może, z zachowaniem zasady proporcjonalności, podjąć wszelkie niezbędne środki tymczasowe umożliwiające jej zaopatrzenie się w materiały konieczne do właściwego funkcjonowania tego szpitala.

      (1)  Dz.U. C 69 z 19.3.2005.


title: Sprawa T-299/11: Wyrok Sądu z dnia 7 października 2015 r. – European Dynamics Luxembourg i in./OHIM (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Świadczenie usług zewnętrznych na potrzeby zarządzania programem i projektem oraz na potrzeby doradztwa technicznego w dziedzinie technologii informatycznych — Zaklasyfikowanie ubiegającego się w procedurze kaskadowej — Kryteria udzielenia zamówienia — Równość szans — Przejrzystość — Oczywisty błąd w ocenie — Obowiązek uzasadnienia — Odpowiedzialność pozaumowna — Utrata szansy)

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/26

         Wyrok Sądu z dnia 7 października 2015 r. – European Dynamics Luxembourg i in./OHIM
   (Sprawa T-299/11) (1)

   ((Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Świadczenie usług zewnętrznych na potrzeby zarządzania programem i projektem oraz na potrzeby doradztwa technicznego w dziedzinie technologii informatycznych - Zaklasyfikowanie ubiegającego się w procedurze kaskadowej - Kryteria udzielenia zamówienia - Równość szans - Przejrzystość - Oczywisty błąd w ocenie - Obowiązek uzasadnienia - Odpowiedzialność pozaumowna - Utrata szansy))
   (2015/C 398/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Ettelbrück, Luksemburg); Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) i European Dynamics Belgium SA (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo N. Korogiannakis i M. Dermitzakis, a następnie I. Ampazis, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach rynku wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciele: N. Bambara i M. Paolacci, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów P. Wytincka oraz B. Hoorelbekego)

      Przedmiot

   Po pierwsze, skarga o stwierdzenie nieważności decyzji OHIM wydanej w ramach przetargu otwartego AO/021/10, zatytułowanego „Usługi zewnętrzne na potrzeby zarządzania programem i projektem oraz na potrzeby doradztwa technicznego w dziedzinie technologii informatycznych”, doręczonej skarżącym pismem z dnia 28 marca 2011 r. o zaklasyfikowaniu oferty pierwszej skarżącej na trzecim miejscu według mechanizmu kaskadowego w celu zawarcia umowy ramowej, oraz po drugie, roszczenie o odszkodowanie.

      Sentencja

               1)

               Decyzja OHIM wydana w ramach przetargu otwartego AO/021/10, zatytułowanego „Usługi zewnętrzne na potrzeby zarządzania programem i projektem oraz na potrzeby doradztwa technicznego w dziedzinie technologii informatycznych”, doręczona European Dynamics Luxembourg SA pismem z dnia 28 marca 2011 r. o zaklasyfikowaniu jej oferty na trzecim miejscu według mechanizmu kaskadowego w celu udzielenia umowy ramowej, a także o zaklasyfikowaniu ofert Consortium Unisys SLU i Charles Oakes & Co. Sàrl z jednej strony oraz ETIQ Consortium (by everis i Trasys) z drugiej strony, odpowiednio, na miejscach pierwszym i drugim, jest nieważna.

               2)

               Unia Europejska jest zobowiązana do naprawienia szkody poniesionej przez European Dynamics Luxembourg z tytułu utraty szansy przyznania jej umowy ramowej jako pierwszemu kontrahentowi w mechanizmie kaskadowym.

               3)

               Roszczenie odszkodowawcze zostaje oddalone w pozostałym zakresie.

               4)

               Strony przedstawią Sądowi w terminie trzech miesięcy liczonych od dnia ogłoszenia wyroku wysokość kwoty odszkodowania ustaloną w ugodzie.

               5)

               W braku ugody strony przedstawią Sądowi w tym samym terminie swoje wnioski dotyczące kwoty.

               6)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 232 z 6.8.2011.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawach połączonych T-285/02 i T-395/02, Eva Vega Rodríguez przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Konkurs otwarty — Test wielokrotnego wyboru — Trafność odpowiedzi na formularzu egzaminacyjnym — Kontrola sądowa — Limity)

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/21

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 9 listopada 2004 r.
   w sprawach połączonych T-285/02 i T-395/02, Eva Vega Rodríguez przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Konkurs otwarty - Test wielokrotnego wyboru - Trafność odpowiedzi na formularzu egzaminacyjnym - Kontrola sądowa - Limity)
   (2005/C 19/46)
   Język postępowania: francuski
   W sprawach połączonych T-285/02 i T-395/02, Eva Vega Rodríguez, zamieszkała w Brukseli (Belgia), reprezentowana w sprawie T-285/02 przez adwokata J. Iturriagagoitę Bassasa a w sprawie T-395/02, przez adwokatów, J. Iturriagagoitię Bassasa i K. Delvolvé'a, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (reprezentowanej przez J. Curralla, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot, tytułem roszczenia głównego, skargi o stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursu COM/A/10/01, przyznającej skarżącej ocenę niedostateczną i zbyt niską liczbę punktów by kontynuować konkurs oraz decyzji oddalającej jej odwołanie, i pomocniczo, skargi odszkodowawcze, Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie J. Pirrung, prezes izby, A. W. H. Meij i N. J. Forwood, sędziowie; sekretarz: M. I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 9 listopada 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygniecie:

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Każda ze stron ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 289 z 23.11.2002.


title: Sprawy połączone T-23/10 i T-24/10: Wyrok Sądu z dnia 6 lutego 2014 r. — Arkema France przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejskie rynki stabilizatorów cynowych i stabilizatorów termicznych na bazie ESBO/estrów — Decyzja stwierdzająca dwa naruszenia art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Grzywny — Czas trwania naruszenia — Przedawnienie — Uzasadniony interes w stwierdzeniu naruszenia — Wniosek o zmianę decyzji — Kwota grzywien — Czas trwania naruszeń — Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/6

         Wyrok Sądu z dnia 6 lutego 2014 r. — Arkema France przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-23/10 i T-24/10) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejskie rynki stabilizatorów cynowych i stabilizatorów termicznych na bazie ESBO/estrów - Decyzja stwierdzająca dwa naruszenia art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Grzywny - Czas trwania naruszenia - Przedawnienie - Uzasadniony interes w stwierdzeniu naruszenia - Wniosek o zmianę decyzji - Kwota grzywien - Czas trwania naruszeń - Nieograniczone prawo orzekania)
   2014/C 78/11
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Arkema France (Colombes, Francja) (przedstawiciele: początkowo J. Joshua, barrister, i E. Aliende Rodríguez, avocat, następnie J. P. Gunther i C. Breuvart, avocats) (sprawa T-23/10) i CECA SA (La Garenne-Colombes, Francja) (pełnomocnicy: początkowo J. Joshua, barrister, i E. Aliende Rodríguez, avocat, następnie J.P. Gunther i C. Breuvart, avocats) (sprawa T-24/10)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Mojzesowicz, F. Ronkes Agerbeek i J. Bourke, pełnomocnicy, wspierani przez J. Holmesa, barrister)

      Przedmiot

   Żądania stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 8682 wersja ostateczna z dnia 11 listopada 2009 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.589 — Stabilizatory termiczne) lub żądania ewentualne obniżenia kwoty grzywien nałożonych na skarżące.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają oddalone.

               2)

               Arkema France i CECA SA zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa C-60/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Ragusa (Włochy) w dniu 9 lutego 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Mohamedowi Mradowi

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Ragusa (Włochy) w dniu 9 lutego 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Mohamedowi Mradowi
   (Sprawa C-60/11)
   2011/C 113/15
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Ragusa

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Mohamed Mrad

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy należy uznać, że dyrektywa 2008/115/WE (1) powinna być bezpośrednio stosowana w wewnętrznym porządku prawnym państwa włoskiego od dnia 25 grudnia 2010 r.?

               2)

               Czy art. 14 akapit 5b i art. 14 akapit 5c decreto legislatvo nr 286/98 z późniejszymi zmianami jest niezgodny z art. 15 i 16 wspomnianej dyrektywy, czego konsekwencją jest obowiązek odstąpienia przez niniejszy sąd od stosowania uregulowań wewnętrznych?

      (1)  Dz.U. L 348, s. 98.


title: Sprawa T-120/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 listopada 2006 r. — Peróxidos Orgánicos przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Nadtlenki organiczne — Grzywny — Artykuł 81 WE — Rozporządzenie (EWG) nr 2988/74 — Przedawnienie — Czas trwania naruszenia — Rozkład ciężaru dowodu — Równe traktowanie)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/55

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 listopada 2006 r. — Peróxidos Orgánicos przeciwko Komisji
   (Sprawa T-120/04) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Nadtlenki organiczne - Grzywny - Artykuł 81 WE - Rozporządzenie (EWG) nr 2988/74 - Przedawnienie - Czas trwania naruszenia - Rozkład ciężaru dowodu - Równe traktowanie)
   (2006/C 326/118)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Peróxidos Orgánicos, SA (San Cugat del Vallés, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci A. Creus Carreras i B. Uriarte Valiente)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Bouquet i F. Castillo de la Torre, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2005/349/WE z dnia 10 grudnia 2003 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 53 Porozumienia EOG (Sprawa COMP/E-2/37.857 — Nadtlenki organiczne) (Dz.U. 2005, L 110, str. 44).
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 118 z 30.4.2004.


title: Sprawa C-437/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial de Vieira do Minho — Portugalia) — Manuel Afonso Esteves przeciwko Axa — Seguros de Portugal SA

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/23

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 20 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial de Vieira do Minho — Portugalia) — Manuel Afonso Esteves przeciwko Axa — Seguros de Portugal SA
   (Sprawa C-437/10) (1)

   2011/C 232/38
   Język postępowania: portugalski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawa T-85/14: Wyrok Sądu z dnia z dnia 10 lutego 2015 r. –. Infocit/OHIM – DIN (DINKOOL) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego DINKOOL — Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy DIN — Wcześniejszy krajowy identyfikator firmy DIN — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               23.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/19

         Wyrok Sądu z dnia z dnia 10 lutego 2015 r. –. Infocit/OHIM – DIN (DINKOOL)
   (Sprawa T-85/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego DINKOOL - Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy DIN - Wcześniejszy krajowy identyfikator firmy DIN - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 096/24)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Infocit – Prestação de Serviços, Comércio e Indústria, Lda (Luanda, Angola) (przedstawiciel: adwokat A. Oliveira)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: DIN – Deutsches Institut für Normung eV (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Bagh)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 listopada 2013 r. (sprawa R 1106/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między DIN – Deutsches Institut für Normung eV a Infocit – Prestação de Serviços, Comércio Geral e Indústria, Lda.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Infocit – Prestação de Serviços, Comércio Geral e Indústria, Lda pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)(OHIM).

               3)

               DIN – Deutsches Institut für Normung eV pokrywa własne koszty

      (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa F-83/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 19 września 2013 r. — Gheysens przeciwko Radzie (Służba publiczna — Pracownik kontraktowy do zadań pomocniczych — Warunki zatrudnienia — Grupa funkcyjna — Zgodność pomiędzy rodzajami zadań a grupami funkcyjnymi — Czas trwania zatrudnienia)

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/35

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 19 września 2013 r. — Gheysens przeciwko Radzie
   (Sprawa F-83/08) (1)

   (Służba publiczna - Pracownik kontraktowy do zadań pomocniczych - Warunki zatrudnienia - Grupa funkcyjna - Zgodność pomiędzy rodzajami zadań a grupami funkcyjnymi - Czas trwania zatrudnienia)
   2013/C 313/65
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Johan Gheysens (Malines, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis, E. Marchal, a następnie adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis, É. Marchal i D. Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Bauer i K. Zieleśkiewicz, następnie M. Bauer i J. Herrmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Rady ustalającej warunki zatrudnienia skarżącego w zakresie, w jakim ogranicza czas trwania umowy do dwóch lat i ustala jego zaszeregowanie do grupy funkcyjnej III, grupy zaszeregowania 11, stopnia 1, a także stwierdzenie niezgodności z prawem art. 88 WZIP w zakresie w jakim zezwala na zawieranie kolejnych umów na czas określony w ramach ogólnego limitu trzech lat.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady Unii Europejskiej w sprawie zatrudnienia J. Gheysensa w zakresie, w jakim ustalono w niej zaszeregowanie J. Gheysensa do grupy funkcyjnej III.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty postępowania oraz trzy czwarte kosztów poniesionych przez J. Gheysensa.

               4)

               Johan Gheysens pokrywa jedną czwartą swoich kosztów postepowania.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008, s. 59.


title: Sprawa C-341/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichts Wien (Austria) w dniu 8 lipca 2015 r. – Hans Maschek

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichts Wien (Austria) w dniu 8 lipca 2015 r. – Hans Maschek
   (Sprawa C-341/15)
   (2015/C 346/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Wien

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hans Maschek

      Strona pozwana: Magistratsdirektion der Stadt Wien

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy regulacja tego rodzaju, jak rozpatrywany § 41a ust. 2 Wiener Besoldungsordnung 1994 stanowiący, że pracownikowi, który na własny wniosek rozwiązuje w określonej chwili stosunek pracy, zasadniczo nie przysługuje prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop w rozumieniu art. 7 dyrektywy 2003/88/WE (1) jest zgodna z art. 7 dyrektywy 2003/88?
               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej, czy przepis krajowy stanowiący, że pracownik, który na własny wniosek rozwiązuje w określonej chwili stosunek pracy, ma podjąć wszelkie kroki, by wykorzystać pozostały urlop wypoczynkowy do rozwiązania stosunku pracy, i że prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop w przypadku rozwiązania stosunku pracy na wniosek pracownika powstaje jedynie wówczas, jeżeli również w przypadku złożenia wniosku o urlop wypoczynkowy począwszy od dnia złożenia wniosku o rozwiązanie stosunku pracy pracownik nie byłby w stanie wykorzystać urlopu wypoczynkowego w rozmiarze stanowiącym podstawę wniosku o ekwiwalent pieniężny za niewykorzystany urlop [jest zgodny z art. 7 dyrektywy 2003/88]?

               2)

               Czy należy przyjąć, że prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop istnieje jedynie wówczas, gdy pracownik, który wskutek niezdolności do pracy nie był w stanie wykorzystać urlopu bezpośrednio przed rozwiązaniem stosunku pracy a) poinformował pracodawcę bezzwłocznie (a zatem zasadniczo przed rozwiązaniem stosunku pracy) o swej niezdolności do pracy (np. wskutek choroby) i b) wykazał niezdolność do pracy (np. wskutek choroby) bez zbędnej zwłoki (a zatem zasadniczo przed rozwiązaniem stosunku pracy) (np. poprzez zwolnienie lekarskie)?
               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej, czy przepis krajowy stanowiący, że prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop istnieje jedynie wówczas, gdy pracownik, który wskutek niezdolności do pracy nie był w stanie wykorzystać urlopu bezpośrednio przed rozwiązaniem stosunku pracy a) poinformował pracodawcę bezzwłocznie (a zatem zasadniczo przed rozwiązaniem stosunku pracy) o swej niezdolności do pracy (np. wskutek choroby) i b) wykazał niezdolność do pracy (np. wskutek choroby) bez zbędnej zwłoki (a zatem zasadniczo przed rozwiązaniem stosunku pracy) (np. poprzez zwolnienie lekarskie) jest zgodny z art. 7 dyrektywy 2003/88?

               3)

               Zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (por. wyroki: z dnia 18 marca 2004 r. w sprawie C-342/01 Gomez, pkt. 31; z dnia 24 stycznia 2012 r. w sprawie C-282/10 Dominguez, pkt 47–50; z dnia 3 maja 2012 r. w sprawie C-337/10 Neidei, pkt 37) państwa członkowskie mają prawo udzielić pracownikowi w drodze ustawy prawo do urlopu lub prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wykraczające poza prawo minimalne zagwarantowane w § 7 dyrektywy 2003/88. Również w tym przypadku prawa zagwarantowane na mocy art. 7 dyrektywy 2003/88 mają bezpośrednie zastosowanie (por. wyroki: z dnia 24 stycznia 2012 r. w sprawie C-282/10 Dominguez, pkt 34-36; z dnia 12 czerwca 2014 r. w sprawie C-118/13 Boilacke, pkt 28).
               Czy mając na uwadze te wykładnię art. 7 dyrektywy 2003/88 okoliczność, że ustawodawca krajowy udzielił określonemu kręgowi osób prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop w sposób wyraźny przewyższające wymogi owego przepisu dyrektywy skutkuje tym, że w związku z bezpośrednim zastosowaniem art. 7 dyrektywy 2003/88 osobom, którym niezgodnie z dyrektywą nie udzielono w ustawie krajowej prawa do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop, przysługuje prawo do tego ekwiwalentu w wymiarze w sposób wyraźny przewyższającym wymogi owego przepisu dyrektywy, udzielonym w regulacji krajowej jedynie osobom uprzywilejowanym na mocy tego przepisu?

      (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy; Dz.U. L 299, s. 9.


title: Sprawa T-541/14: Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2016 r. – Antica Azienda Agricola Vitivinicola Dei Conti Leone De Castris/OHIM – Vicente Gandía Pla (ILLIRIA) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ILLIRIA — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy CASTILLO DE LIRIA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/40

         Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2016 r. – Antica Azienda Agricola Vitivinicola Dei Conti Leone De Castris/OHIM – Vicente Gandía Pla (ILLIRIA)
   (Sprawa T-541/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ILLIRIA - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy CASTILLO DE LIRIA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 098/52)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Antica Azienda Agricola Vitivinicola Dei Conti Leone De Castris Srl (Salice Salentino, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci D. Russo i V. Wellens)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: V. Melgar i H. Kunz, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Vicente Gandía Pla, SA (Chiva, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat I. Temiño Ceniceros)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 maja 2014 r. (sprawa R 917/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Vicente Gandía Pla, SA a Antica Azienda Agricola Vitivinicola Dei Conti Leone De Castris Srl.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Antica Azienda Agricola Vitivinicola Dei Conti Leone De Castris Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa T-397/12: Skarga wniesiona w dniu 6 września 2012 r. — Diputación Foral de Bizkaia przeciwko Komisji

text:
               20.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/15

         Skarga wniesiona w dniu 6 września 2012 r. — Diputación Foral de Bizkaia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-397/12)
   2012/C 319/29
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Diputación Foral de Bizkaia (Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat I. Sáenz-Cortabarría Fernández)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji, w zakresie w jakim Komisja uznała planowaną w umowach zgłoszonych w dniu 15 kwietnia 2009 r. pomoc za niezgodną z prawem lub, tytułem żądania ewentualnego, w zakresie w jakim uznała planowaną w zgłoszonej umowie o gruntach pomoc za niezgodną z prawem.

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 5 i 6 zaskarżonej decyzji, w zakresie w jakim Komisja oparła przewidziane w art. 108 ust. 2 TFUE badanie zgodności pomocy z traktatem na założeniu, że chodzi o pomoc niezgodną z prawem.

               —

               W każdym razie obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja w zaskarżonej decyzji (1) uznała za niezgodną z prawem pomoc, odpowiednio zgodną i niezgodną z rynkiem wewnętrznym, dwie umowy: „o gruntach” i „o nieruchomościach”, zawarte w dniu 15 grudnia 2006 r. pomiędzy, z jednej strony, spółką Bizkailur S.A.(przedsiębiorstwem państwowym będącym w całości własnością Diputación) a z drugiej strony spółkami Habidite Technologies Pais Vasco S.A., Grupo Empresarial Afer S.L. i Grupo Habidite, dotyczące usytuowania fabryki Habidite w Alonsótegui.
   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo, uznając planowaną w umowach z 2006 r. pomoc za niezgodną z prawem, dokonując wykładni, że w omawianym czasie istniało wiążące pod względem prawnym i bezwarunkowe zobowiązanie do wypłacenia Habidite pomocy. Komisja nie uwzględnia skutków prawnych wynikających z interpretacji umów zgodnie z przepisami prawa krajowego, które je regulują (w szczególności art. 1258 Código Civil (kodeksu cywilnego)).

               2)

               Podniesiony tytułem ewentualnym w stosunku do poprzedniego zarzutu zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła prawo w zaskarżonej decyzji, uznając za niezgodną z prawem pomoc zawartą w „Umowie o gruntach”, w zakresie w jakim w decyzji nie uwzględniono tego, że umowa ta wyraźnie stanowi, iż jej wykonanie uzależnione jest od spełnienia wymogu zgodności z prawem („jeżeli jest to możliwe pod względem prawnym”), naruszając zatem przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisy art. 108 ust. 3 TFUE i art. 1 lit. f) rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (2).

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 i ogólnej zasady dobrej administracji oraz, w szczególności, przysługujących Diputación, jako zainteresowanej stronie w ramach postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE, praw i gwarancji proceduralnych, ze względu na to, że de facto niesłusznie uniemożliwiono, utrudniono lub ograniczono skarżącej możliwość właściwego udziału we wszczętym przez Komisję postępowaniu administracyjnym oraz uniemożliwiono skuteczne wyrażenie swego stanowiska w kwestii, iż, w każdym razie, chodzi o pomoc zgodną z prawem.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący braku lub niewystarczającego charakteru uzasadnienia ze względu na to, że Komisja dokonała badania zgodności z rynkiem wewnętrznym, o którym mowa w art. 108 ust. 2 TFUE przy założeniu, że chodzi o pomoc niezgodną z prawem, a nie o pomoc podlegającą zgłoszeniu.

      (1)  Decyzja Komisji Europejskiej z dnia 27 czerwca 2012 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.28356 (C 37/2009) (ex N 226/2009), Habidite Alonsotegui (COM (2012) 4194 wersja ostateczna).

      (2)  Dz.U. L 83, s. 1.


title: Sprawa C-272/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Efeteio Thessalonikis (Grecja) w dniu 31 maja 2010 r. — Susana Berkizi-Nikolakaki przeciwko Anotato Symvoulio Epilogis Prosopikou (ASEP) i Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Dioikitiko Efeteio Thessalonikis (Grecja) w dniu 31 maja 2010 r. — Susana Berkizi-Nikolakaki przeciwko Anotato Symvoulio Epilogis Prosopikou (ASEP) i Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis
   (Sprawa C-272/10)
   ()
   2010/C 221/40
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Dioikitiko Efeteio Thessalonikis

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sousana Berkizi-Nikolakaki

      Strona pozwana: Anotato Symvoulio Epilogis Prosopikou (ASEP) i Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepis art. 11 ust. 2 dekretu prezydenckiego 164/2004, zgodnie z którym dla celów stwierdzenia, że spełnione zostały przesłanki przekształcenia umowy o pracę na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony pracownik powinien w terminie peremptoryjnym, obejmującym okres dwóch miesięcy od daty wejścia w życie tego dekretu przedłożyć odpowiedniej jednostce wniosek zawierający dane poświadczające spełnienie wspomnianych przesłanek jest zgodny z celem i praktyczna skutecznością, które zgodnie z art. 139 ust. 2 WE i art. 249 akapit trzeci WE powinny wynikać z dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej porozumienia w sprawie pracy na czas określony (1) jeżeli wziąć pod uwagę, że w związku z peremptoryjnoscią tego terminu w razie niezłożenia wniosku w okresie dwóch miesięcy pracownik traci prawo do przekształcenia umowy?

               2)

               Czy w świetle celu dyrektywy [1999/70], o którym mowa w art. 139 ust. 2 WE sama publikacja art. 11 dekretu prezydenckiego 164/2004 w Dzienniku Urzędowym dotyczącego ustanowienia terminu dwóch miesięcy jest wystarczająca dla celów ochrony pracowników objętych zakresem stosowania tegoż art. 11 i dla zapewnienia skuteczności (effet utile) celów tej dyrektywy w rozumieniu art. 249 akapit trzeci WE?

               3)

               Czy brak przedłużenia terminu dwóch miesięcy jest równoznaczny z obniżeniem ogólnego poziomu ochrony pracowników, które stanowi naruszenie klauzuli 8 pkt 3 dyrektywy [1999/70], mając na uwadze przedłużenia odnośnych terminów, które przewidziane zostały w analogicznych przepisach, obowiązujących przed przyjęciem dekretu prezydenckiego 164/2004?

      (1)  Dz. U. L 175, s. 43.


title: Sprawa C-39/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — VBV — Vorsorgekasse AG przeciwko Finanzmarktaufsichtsbehörde (FMA) (Swobodny przepływ kapitału — Artykuły 63 TFUE i 65 TFUE — Zakładowe fundusze prewencyjne — Inwestycje kapitałowe — Fundusze powiernicze mające siedzibę w innym państwie członkowskim — Dopuszczenie inwestycji w tego rodzaju funduszach jedynie wówczas, gdy posiadają one zezwolenie na sprzedaż swych jednostek uczestnictwa na terytorium krajowym)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — VBV — Vorsorgekasse AG przeciwko Finanzmarktaufsichtsbehörde (FMA)
   (Sprawa C-39/11) (1)

   (Swobodny przepływ kapitału - Artykuły 63 TFUE i 65 TFUE - Zakładowe fundusze prewencyjne - Inwestycje kapitałowe - Fundusze powiernicze mające siedzibę w innym państwie członkowskim - Dopuszczenie inwestycji w tego rodzaju funduszach jedynie wówczas, gdy posiadają one zezwolenie na sprzedaż swych jednostek uczestnictwa na terytorium krajowym)
   2012/C 217/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: VBV — Vorsorgekasse AG

      Strona pozwana: Finanzmarktaufsichtsbehörde (FMA)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgerichtshof — Wykładnia art. 63 TFUE i nast. — Swobodny przepływ kapitału — Fundusze prewencyjne inwestujące obowiązkowe składki pracowników najemnych i osób pracujących na własny rachunek przeznaczone na finansowanie odpraw — Uregulowanie państwa członkowskiego ograniczające możliwości dokonywania inwestycji do funduszy posiadających zezwolenie na sprzedaż na terytorium tego państwa.

      Sentencja

   Artykuł 63 ust. 1 TFUE powinien być interpretowany w ten sposób, że sprzeciwia się on obowiązywaniu przepisów krajowych, które zezwalają zakładowemu funduszowi prewencyjnemu lub przedsiębiorstwu zbiorowego inwestowania utworzonemu przez ów fundusz prewencyjny celem zarządzania jego aktywami na inwestowanie tych aktywów w jednostki uczestnictwa funduszy powierniczych mających siedzibę w innym państwie członkowskim jedynie wówczas, gdy ów fundusz powierniczy uzyskał zezwolenie na sprzedaż swych jednostek uczestnictwa na terytorium krajowym.

      (1)  Dz.U. C 130 z 30.4.2011.


title: Sprawy połączone C-317/08 do C-320/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Ischia — Włochy) — Rosalba Alassini (C-317/08) i Filomena Califano przeciwko Wind SpA (C-318/08), Lucia Anna Giorgia Iacono przeciwko Telecom Italia SpA (C-319/08) oraz Multiservice Srl przeciwko Telecom Italia SpA (C-320/08) (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Zasada skutecznej ochrony sądowej — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/22/WE — Usługa powszechna — Spory pomiędzy użytkownikami końcowymi i dostawcami — Obligatoryjna próba pojednania pozasądowego)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Ischia — Włochy) — Rosalba Alassini (C-317/08) i Filomena Califano przeciwko Wind SpA (C-318/08), Lucia Anna Giorgia Iacono przeciwko Telecom Italia SpA (C-319/08) oraz Multiservice Srl przeciwko Telecom Italia SpA (C-320/08)
   (Sprawy połączone C-317/08 do C-320/08) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Zasada skutecznej ochrony sądowej - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Dyrektywa 2002/22/WE - Usługa powszechna - Spory pomiędzy użytkownikami końcowymi i dostawcami - Obligatoryjna próba pojednania pozasądowego)
   2010/C 134/04
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Giudice di Pace di Ischia

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Rosalba Alassini (C-317/08), Filomena Califano (C-318/08), Lucia Anna Giorgia Iacono (C-319/08), Multiservice Srl (C-320/08)

      Strona pozwana: Telecom Italia SpA (C-317/08), Wind SpA (C-318/08) Telecom Italia SpA (C-319/08), Telecom Italia SpA (C-320/08)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Giudice di Pace di Ischia — Wykładnia dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, s. 51), dyrektywy 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 maja 1999 r. w sprawie niektórych aspektów sprzedaży towarów konsumpcyjnych i związanych z tym gwarancji (Dz.Urz. L 171, s. 12) i art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka — Spory w zakresie usług łączności elektronicznej pomiędzy użytkownikami końcowymi i operatorami dotyczące naprawienia szkody poniesionej w wyniku zarzucanego niewykonania umowy, której przedmiotem była usługa telefoniczna świadczona przez operatora — Przepisy krajowe przewidujące obligatoryjną próbę zawarcia ugody, poprzedzającą wniesienie powództwa sądowego — Możliwość wytoczenia powództwa sądowego bez podjęcia próby zawarcia ugody

      Sentencja

               —

               Artykuł 34 dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej) powinien być interpretowany w ten sposób, że nie sprzeciwia się on przepisom państwa członkowskiego, na mocy których spory w zakresie usług łączności elektronicznej pomiędzy użytkownikami końcowymi i dostawcami rzeczonych usług dotyczące praw przyznanych w tej dyrektywie muszą być przedmiotem obligatoryjnej pozasądowej próby zawarcia ugody jako warunku dopuszczalności powództwa sądowego.

               —

               Zasady równoważności i skuteczności, a także zasada skutecznej ochrony sądowej, również nie sprzeciwiają się przepisom krajowym narzucającym w przypadku takich sporów uprzednie przeprowadzenie postępowania pojednawczego, o ile postępowanie to nie prowadzi do wydania decyzji wiążącej dla stron, nie opóźnia w istotny sposób wniesienia powództwa sądowego, powoduje zawieszenie biegu przedawnienia dochodzonych praw i nie wiąże się z ponoszeniem kosztów przez strony, chyba że koszty te są nieznaczne, pod warunkiem wszakże, iż droga elektroniczna nie stanowi jedynego sposobu dostępu do rzeczonego postępowania pojednawczego i że dopuszczalne jest zastosowanie środków tymczasowych w szczególnych przypadkach, kiedy wymaga tego nagła sytuacja.

      (1)  Dz.U. C 236 z 13.09.2008.


title: Sprawa T-414/10 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 10 czerwca 2011 r. — Companhia Previdente przeciwko Komisji (Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego — Konkurencja — Decyzja Komisji nakładająca grzywnę — Gwarancja bankowa — Wniosek o zawieszenie wykonania — Szkoda finansowa — Brak wyjątkowych okoliczności — Brak pilnego charakteru)

text:
               23.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 219/17

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 10 czerwca 2011 r. — Companhia Previdente przeciwko Komisji
   (Sprawa T-414/10 R)
   (Postanowienie w przedmiocie środka tymczasowego - Konkurencja - Decyzja Komisji nakładająca grzywnę - Gwarancja bankowa - Wniosek o zawieszenie wykonania - Szkoda finansowa - Brak wyjątkowych okoliczności - Brak pilnego charakteru)
   2011/C 219/25
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Companhia Previdente — Sociedade de Controle de Participações Financeiras, SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: D. Proença de Carvalho i J. Caimoto Duarte, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, V. Bottka i P. Costa de Oliveira, pełnomocnicy, wspierani przez M.J. Marquesa Mendesa, adwokata)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji C(2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 Porozumienia EOG (sprawa COMP/38.344 — Stal sprężająca), a także wniosek o zwolnienie z obowiązku ustanowienia gwarancji bankowej w celu uniknięcia natychmiastowego ściągnięcia grzywny nałożonej na podstawie art. 2 rzeczonej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-261/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 27 marca 2012 r. w sprawie T-420/10 Giorgio Armani przeciwko OHIM, wniesione w dniu 29 maja 2012 r. przez Annunziatę Del Prete

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 27 marca 2012 r. w sprawie T-420/10 Giorgio Armani przeciwko OHIM, wniesione w dniu 29 maja 2012 r. przez Annunziatę Del Prete
   (Sprawa C-261/12 P)
   2012/C 227/20
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Annunziata Del Prete (przedstawiciel: adwokat R. Bocchini)

      Druga strona postępowania: Giorgio Armani SpA, Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 27 marca 2012 r. i w efekcie utrzymanie w mocy decyzji wydanej przez Drugą Izbę Odwoławczą OHIM w dniu 8 lipca 2010 r. a doręczonej w dniu 19 lipca 2010 r., dlatego że decyzja ta była całkowicie zgodna z przepisami zawartymi w rozporządzeniu w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) i w szczególności z art. 8 ust. 1 lit. b), na który powołano się w sprzeciwie nr B1309485;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Podważenie podobieństwa graficznego i fonetycznego między wspólnotowym znakiem towarowym nr 6314462 „AMICI JUNIOR” a włoskimi graficznymi znakami towarowymi nr 912114 „AJ ARMANI JEANS” oraz nr 998554 „ARMANI JUNIOR”.

               2)

               Zastosowanie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 i zasady stopnia znajomości znaku towarowego wobec braku podważenia ich przez drugą stronę postępowania Giorgio Armani S.p.A.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-604/13: Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2013 r. — Levi Strauss przeciwko OHIM — L&O Hunting Group (101)

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/32

         Skarga wniesiona w dniu 20 listopada 2013 r. — Levi Strauss przeciwko OHIM — L&O Hunting Group (101)
   (Sprawa T-604/13)
   2014/C 24/58
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Levi Strauss & Co. (San Francisco, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard i J. Schmitt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: L&O Hunting Group GmbH (Isny im Allgäu, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 6 września 2013 r. wydanej w sprawie R 1538/2012-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „101” dla towarów z klas 13, 25 i 28 — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 446 634.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 26 708 dla słownego znaku towarowego „501” dla towarów z klas 16, 18 i 25.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu w całości.

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-601/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 25 listopada 2013 r. — AMBISIG-Ambiente e Sistemas de Informação Geográfica Lda przeciwko NERSANT-Associação Empresarial da Região de Santarém, NÚCLEO INICIAL — Formação e Consultoria Lda

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 25 listopada 2013 r. — AMBISIG-Ambiente e Sistemas de Informação Geográfica Lda przeciwko NERSANT-Associação Empresarial da Região de Santarém, NÚCLEO INICIAL — Formação e Consultoria Lda
   (Sprawa C-601/13)
   2014/C 39/13
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal Administrativo.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: AMBISIG-Ambiente e Sistemas de Informação Geográfica Lda.

      Strona pozwana: NERSANT-Associação Empresarial da Região de Santarém, NÚCLEO INICIAL — Formação e Consultoria Lda.

      Pytania prejudycjalne

   Czy dla celów zamówienia na świadczenie usług o charakterze intelektualnym, kształcenia i doradztwa, jest zgodne z dyrektywą 2004/18/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 ustanowienie wśród czynników, które składają się na kryterium udzielenia zamówienia ofercie w przetargu publicznym, czynnika oceniającego ekipy konkretnie zaproponowane przez ubiegających się do wykonania zamówienia, biorącego pod uwagę odpowiedni skład tej ekipy udowodnione doświadczenie i ocenę życiorysów jej członków?

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114).


title: Sprawa T-382/06: Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — Tomkins przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Czas trwania naruszenia)

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/21

         Wyrok Sądu z dnia 24 marca 2011 r. — Tomkins przeciwko Komisji
   (Sprawa T-382/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor złączy miedzianych i ze stopów miedzi - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Czas trwania naruszenia)
   2011/C 145/32
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tomkins plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: T. Soames, S. Jordan, solicitors, i J. Joshua, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Nijenhuis i V. Bottka, pełnomocnicy, wspieranie przez S. Kinsellę oraz K. Daly’ego, solicitors)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2006) 4180 z dnia 20 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F-1/38.121 — Złącza), oraz, tytułem żądania ewentualnego, wniosek o obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w tej decyzji

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 decyzji Komisji C(2006) 4180 z dnia 20 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F-1/38.121 — Złącza) w zakresie, w jakim dotyczy on okresu od dnia 31 grudnia 1988 r. do dnia 29 października 1993 r. oraz spółki Tomkins plc.

               2)

               Kwota grzywny nałożonej na Tomkins w art. 2 lit. h) decyzji C(2006) 4180 zostaje ustalona na 4,25 mln EUR, w ramach której to kwoty odpowiedzialność za zapłatę 3,4 mln EUR jest dzielona solidarnie z Pegler Ltd.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007


title: Sprawa T-283/07: Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2007 r. — Tailor przeciwko OHIM (Gesäßtasche rechts)

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/16

         Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2007 r. — Tailor przeciwko OHIM (Gesäßtasche rechts)
   (Sprawa T-283/07)
   (2007/C 235/29)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Tom Tailor GmbH (Hamburg, Niemcy) (Przedstawiciele: adwokaci S.O. Gillert, K. Vanden Bossche i F.Schiwek)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 maja 2007 r. w sprawie R 668/2006-1,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Gesäßtasche rechts” dla towarów z klasy 25 (zgłoszenie nr 4 287 769)

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ zgłoszony słowny znak towarowy wykazuje wymagane minimum charakteru odróżniającego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa T-358/08: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2013 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (Fundusz Spójności — Rozporządzenie (WE) nr 1164/94 — Projekt asenizacji w Saragossie — Częściowe cofnięcie pomocy finansowej — Zamówienia publiczne — Pojęcie obiektu budowlanego — Artykuł 14 ust. 10 i 13 dyrektywy 93/38/EWG — Podział zamówień — Uzasadnione oczekiwania — Obowiązek uzasadnienia — Termin na wydanie decyzji — Ustalanie korekt finansowych — Artykuł H ust. 2 załącznika II do rozporządzenia nr 1164/94 — Proporcjonalność — Przedawnienie)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/29

         Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2013 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-358/08) (1)

   (Fundusz Spójności - Rozporządzenie (WE) nr 1164/94 - Projekt asenizacji w Saragossie - Częściowe cofnięcie pomocy finansowej - Zamówienia publiczne - Pojęcie obiektu budowlanego - Artykuł 14 ust. 10 i 13 dyrektywy 93/38/EWG - Podział zamówień - Uzasadnione oczekiwania - Obowiązek uzasadnienia - Termin na wydanie decyzji - Ustalanie korekt finansowych - Artykuł H ust. 2 załącznika II do rozporządzenia nr 1164/94 - Proporcjonalność - Przedawnienie)
   2013/C 252/45
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo J. Rodríguez Cárcamo, a następnie A. Rubio González, abogados del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Valero Jordana i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji C(2008) 3249 z dnia 25 czerwca 2008 r. w sprawie zmniejszenia pomocy przyznanej Królestwu Hiszpanii z Funduszu Spójności na projekt nr 96/11/61/018 „Saneamiento de Zaragoza” w decyzji C(96) 2095 Komisji z dnia 26 lipca 1996 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Sprawa C-6/13 P: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 7 listopada 2013 r. — IDT Biologika GmbH przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Zamówienia publiczne na dostawy — Przetarg dotyczący dostawy w Serbii szczepionki przeciw wściekliźnie — Odrzucenie oferty — Odwołanie oczywiście niedopuszczalne lub bezzasadne)

text:
               21.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 377/4

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 7 listopada 2013 r. — IDT Biologika GmbH przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-6/13 P) (1)

   (Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Zamówienia publiczne na dostawy - Przetarg dotyczący dostawy w Serbii szczepionki przeciw wściekliźnie - Odrzucenie oferty - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne lub bezzasadne)
   2013/C 377/07
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: IDT Biologika GmbH (przedstawiciele: R. Gross i T. Kroupa, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher i T. Scharf, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie wniesione od wyroku Sądu (druga izba) z dnia 25 października 2012 r. w sprawie T-503/10 IDT Biologika przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Delegatury Unii Europejskiej w Republice Serbskiej z dnia 10 sierpnia 2010 r. udzielającej zamówienia publicznego oznaczonego EuropeAid/129809/C/SUP/RS na dostawę szczepionki przeciw wściekliźnie do szczepień w Serbii konsorcjum pod kierownictwem spółki Bioveta a.s. i odrzucającej ofertę złożoną przez skarżącą — Przekroczenie granic, które wiążą Komisję przy wykonywaniu jej uprawnień dyskrecjonalnych

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               IDT Biologika GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 108 z 13.4.2013.


title: Sprawa C-275/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 8 czerwca 2015 r. – ITV Broadcasting Limited, ITV2 Limited, ITV Digital Channels Limited, Channel Four Television Corp., 4 Ventures Limited, Channel 5 Broadcasting Limited, ITV Studios Limited/TVCatchup Limited, Media Resources Limited, TVCatchup (UK) Limited

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 8 czerwca 2015 r. – ITV Broadcasting Limited, ITV2 Limited, ITV Digital Channels Limited, Channel Four Television Corp., 4 Ventures Limited, Channel 5 Broadcasting Limited, ITV Studios Limited/TVCatchup Limited, Media Resources Limited, TVCatchup (UK) Limited
   (Sprawa C-275/15)
   (2015/C 279/26)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division).

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ITV Broadcasting Limited, ITV2 Limited, ITV Digital Channels Limited, Channel Four Television Corp., 4 Ventures Limited, Channel 5 Broadcasting Limited, ITV Studios Limited.

      Strona pozwana: TVCatchup Limited, Media Resources Limited, TVCatchup (UK) Limited.

      Interwenienci: Secretary of State for Business, Innovation and Skills, Virgin Media Limited.

      Pytania prejudycjalne

   Pytania dotyczą wykładni art. 9 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (1) (zwanej dalej „dyrektywą”), a konkretnie zdania „Niniejsza dyrektywa nie narusza […] w szczególności […] dostępu drogą kablową do usług radiowych i telewizyjnych”:

               1)

               Czy cytowane zdanie pozwala na dalsze stosowanie przepisu prawa krajowego ze zdefiniowanym w tym prawie zakresem terminu „kabel”, czy też zakres wymienionej części art. 9 jest wyznaczony definicją terminu „kabel” zawartą w prawie Unii?

               2)

               Jeśli termin „kabel” zawarty w art. 9 został zdefiniowany w prawie Unii, jakie jest jego znaczenia? W szczególności:

                           (a)

                           Czy ma on technologicznie konkretne znaczenie, ograniczone do tradycyjnych sieci kablowych eksploatowanych przez działające w oparciu o tradycyjną technologię podmioty świadczące usługi drogą kablową? albo

                           (b)

                           Czy ma on technologicznie neutralne znaczenie, które obejmuje funkcjonalnie podobne usługi transmitowane przez Internet?

                           (c)

                           W obu przypadkach, czy termin ten obejmuje przekazywanie energii mikrofalowej pomiędzy stałymi punktami naziemnymi?

               3)

               Czy cytowane zdanie ma zastosowanie do (1) przepisów, które wymagają, by łącza kablowe retransmitowały pewne przekazy albo (2) przepisów, które pozwalają na retransmisję przekazów drogą kablową (a) w przypadku gdy retransmisje są równoczesne i ograniczone do obszarów, na których przekazy były przeznaczone do odbioru lub (b) w przypadku gdy chodzi o retransmisje przekazów w kanałach, które podlegają pewnym obowiązkom z tytułu świadczenia usług publicznych?

               4)

               Jeśli zakres terminu „kabel” zawartego w art. 9 jest zdefiniowany w prawie krajowym, czy właściwy przepis prawa krajowego podlega następującym zasadom Unii Europejskiej: zasadzie proporcjonalności oraz zasadzie sprawiedliwego wyważenia pomiędzy prawami właścicieli praw autorskich, prawami właścicieli łączy kablowych oraz interesem publicznym?

               5)

               Czy art. 9 ogranicza się do przepisów prawa krajowego obowiązujących – w dniu, w którym uzgodniono treść dyrektywy, – w dniu, w którym dyrektywa ta weszła w życie, – w ostatnim dniu przewidzianym na wykonanie dyrektywy, czy też ma on również zastosowanie do kolejnych przepisów prawa krajowego, które dotyczą dostępu drogą kablową do usług radiowych i telewizyjnych?

      (1)  Dz.U. L 167, s. 10.


title: Sprawa C-306/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 24 marca 2011 r. w sprawie T-54/09 XXXLutz Marken GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 14 czerwca 2011 r. przez XXXLutz Marken GmbH; interwenient: Natura Selection S.L.

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 24 marca 2011 r. w sprawie T-54/09 XXXLutz Marken GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 14 czerwca 2011 r. przez XXXLutz Marken GmbH; interwenient: Natura Selection S.L.
   (Sprawa C-306/11 P)
   2011/C 238/17
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: XXXLutz Marken GmbH (przedstawiciel: H. Pannen, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania:

               —

               Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

               —

               Natura Selection S.L.

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi o

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku,

               —

               zwrócenie sprawy do Sądu w celu ponownego rozpoznania,

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Sąd naruszył art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) poprzez stwierdzenie podobieństwa znaków „Linea Natura Natur hat immer Stil” i „natura selection” jedynie na podstawie zawartej w obu znakach części słownej „natura”. Ta część słowna nie jest przecież dominującym elementem wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego.
   Sąd przy swoich ustaleniach w przedmiocie podobieństwa znaków przyjął za punkt wyjścia błędne pod względem prawnym rozumienie pojęcia „charakteru odróżniającego” i „charakteru opisowego”.
   Następnie, ustalenia Sądu w kwestii podobieństwa znaków są sprzeczne i świadczą w tym zakresie o błędnym uzasadnieniu.
   Zaskarżony wyrok Sądu został wydany na podstawie nieprawdziwych faktów. Wbrew ustaleniom Sądu wnosząca odwołanie już w postępowaniu przed Wydziałem Sprzeciwów i Izbą Odwoławczą podnosiła w skardze, że między przedmiotowymi towarami oraz częścią słowną „natura” istnieje związek.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz.U. 78, str. 1


title: Sprawa C-295/15: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 22 czerwca 2016 r. – Matratzen Concord GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), KBT & Co. Ernst Kruchen agenzia commerciale sociétá in accomandita [Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Znak towarowy Unii Europejskiej — Słowny unijny znak towarowy ARKTIS — Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) — Postać, w jakiej używany jest znak towarowy — Dowód używania znaku towarowego — Zgoda właściciela — Częściowe oddalenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku]

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/12

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 22 czerwca 2016 r. – Matratzen Concord GmbH/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), KBT & Co. Ernst Kruchen agenzia commerciale sociétá in accomandita
   (Sprawa C-295/15) (1)

   ([Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Znak towarowy Unii Europejskiej - Słowny unijny znak towarowy ARKTIS - Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) - Postać, w jakiej używany jest znak towarowy - Dowód używania znaku towarowego - Zgoda właściciela - Częściowe oddalenie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku])
   (2016/C 343/17)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Matratzen Concord GmbH (przedstawiciel: I. Selting, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Schfko, pełnomocnik), KBT & Co. Ernst Kruchen agenzia commerciale sociétá in accomandita (przedstawiciel: K. Schulze Horn, Rechtsanwältin)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Matratzen Concord GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015.


title: Sprawa C-608/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-497/07 CEPSA przeciwko Komisji, wniesione w dniu 25 listopada 2013 r. przez Compañía Española de Petróleos (CEPSA), S.A.

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-497/07 CEPSA przeciwko Komisji, wniesione w dniu 25 listopada 2013 r. przez Compañía Española de Petróleos (CEPSA), S.A.
   (Sprawa C-608/13 P)
   2014/C 24/25
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Compañía Española de Petróleos (CEPSA), S.A. (przedstawiciele: adwokaci O. Armengol i Gasull i J.M. Rodríguez Cárcamo)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               dopuszczenie odwołania i wydanie rozstrzygnięcia co do istoty sporu, bez odsyłania sprawy do Sądu;

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim w pkt 1 sentencji oddalono w nim skargę CEPSY o stwierdzenie nieważności, oraz w zakresie, w jakim w pkt 3 sentencji CEPSA została obciążona kosztami postępowania, ale utrzymanie w mocy pkt 2 sentencji, w którym oddalono żądania Komisji, a w konsekwencji zmiana decyzji Komisji C(2007) 4441 wersja ostateczna z dnia 3 października 2007 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 [WE] [sprawa COMP/38.710 — Bitum (Hiszpania)] poprzez obniżenie kwoty grzywny według uznania Trybunału;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

                     Naruszenie prawa
                   (art. 263 akapit drugi TFUE w związku z art. 3 rozporządzenia nr 1 (1) w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej). Według wnoszącej odwołanie naruszenie systemu językowego w piśmie w sprawie przedstawienia zarzutów w postępowaniu w dziedzinie konkurencji stanowi naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, które powinno prowadzić do stwierdzenia nieważności wydanej ostatecznie w tym postępowaniu decyzji, nawet jeśli owo naruszenie nie miało wpływu na korzystanie przez przedsiębiorstwo z prawa do obrony. Ponieważ w zaskarżonym wyroku nie stwierdzono nieważności spornej decyzji, czego żądała wnosząca odwołanie, Sąd naruszył art.263 akapit drugi TFUE w związku z art. 3 rozporządzenia nr 1 w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej.

               2)

                     Poważne przeinaczenie faktów
                   polegające na tym, że w wyroku uznano, że wnosząca odwołanie dobrowolnie zgodziła się na to, aby pismo w sprawie przedstawienia zarzutów zostało jej przedstawione w języku innym niż jej język ojczysty i że wystosowanie pisma w sprawie przedstawienia zarzutów w tym języku nie naruszyło jej prawa do obrony.

               3)

                     Naruszenie prawa (naruszenie zasady proporcjonalności)
                  . W wyroku nie wzięto pod uwagę okoliczności, że działalność w zakresie produkcji i dystrybucji bitumu penetrującego stanowi bardzo niewielki procent łącznego obrotu wnoszącej odwołanie, traktowanej jako grupa przedsiębiorstw. Zastosowanie domniemania spółka dominująca/spółka zależna nie wyklucza zastosowania zasady proporcjonalności w sposób zgodny z jej interpretacją utrwaloną w orzecznictwie Trybunału (sprawa Parker Pen (2)).

               4)

                     Naruszenie prawa
                   [art. 31 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 [traktatu], zwanego dalej ‘rozporządzeniem nr 1/2003’ (3), w świetle art. 261 TFUE]. Sąd odmówił zbadania, czy jego zwłoka w wydaniu zaskarżonego wyroku stanowi naruszenie zasady rozsądnego terminu, naruszając tym samym art. 31 rozporządzenia nr 1/2003, w świetle art. 261 TFUE.

               5)

                     Naruszenie prawa
                   (art. 41 ust. 1 i art. 47 akapit drugi Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (4)). Sąd oddalił argument CEPSY, że zostało naruszone jej prawo do rozpatrzenia jej sprawy w rozsądnym terminie, ustanowione w art. 41 ust. 1 i art. 47 drugi akapit Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także w art. 5 ust. 1 europejskiej konwencji praw człowieka. Niniejsze postępowanie trwało ponad jedenaście lat. Postępowanie przed Komisją trwało pięć lat, zaś w samym postępowaniu przed Sądem od zakończenia etapu pisemnego do rozpoczęcia etapu ustnego upłynęły ponad cztery lata.

               6)

                     Naruszenie prawa
                   (art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem). Sąd obciążył wnoszącą odwołanie całością kosztów postępowania w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności, mimo że podniesione w tym postępowaniu żądania Komisji także zostały oddalone w sentencji wyroku Sądu. W konsekwencji w zaskarżonym wyroku naruszono uregulowania dotyczące kosztów postępowania zawarte w art. 87 § 2 regulaminu postępowania przed Sądem.

      (1)  Dz.U. 1958, 17, s. 385 (wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz.1, t. 1, s. 3).

      (2)  Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 1994 r. w sprawie T-77/92 Parker Pen przeciwko Komisji, Rec. s. II-549, pkt 94, 95.

      (3)  Dz.U. 2003, L1, s. 1 (wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz.8, t. 2, s. 205).

      (4)  Dz.U. 2000, C 364, s. 1.


title: Sprawa C-340/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Oberlandesgericht München z dnia  9 września 2005 r.  w postępowaniu karnym przeciwko Stefanowi Kremerowi

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Oberlandesgericht München z dnia 9 września 2005 r. w postępowaniu karnym przeciwko Stefanowi Kremerowi
   (Sprawa C-340/05)
   (2005/C 296/27)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 19 września 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Oberlandesgericht München z dnia 9 września 2005 r. w postępowaniu karnym przeciwko Stefanowi Kremerowi.
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy przypadku osoby, której władze administracyjne w Państwie Członkowskim (państwo pobytu) odebrały prawo jazdy lub nie zezwoliły na jego uzyskanie z uwagi na to, że ponowne uzyskanie prawa jazdy w państwie pobytu podlega wymogowi, zgodnie z którym wnioskodawca zobowiązany jest wykazać swoją zdolność na podstawie medyczno-psychologicznej opinii zgodnie z zasadami uregulowanymi w prawie państwa pobytu, a osoba ta nie przedstawiła tego dowodu i następnie — przed upływem okresu zakazu prowadzenia pojazdów orzeczonego w państwie pobytu — uzyskała prawo jazdy w innym Państwie Członkowskim (państwo wystawienia).
   Oberlandesgericht München zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
   Czy w tego rodzaju przypadku art. 8 ust. 4 dyrektywy 91/439/EWG (1) dopuszcza ustawowe uregulowanie państwa pobytu, zgodnie z którym z prawa jazdy wydanego w państwie wystawienia można korzystać jedynie na wniosek i po dokonaniu weryfikacji, czy przesłanki zastosowania środków określonych w art. 8 ust. 2 dyrektywy przestały istnieć?
   Czy też z ustanowionego w art. 1 ust. 2 dyrektywy obowiązku wzajemnego uznawania praw jazdy, jak również z obowiązku zawężonej wykładni art. 8 ust. 4 dyrektywy wynika, że państwo pobytu zobowiązane jest uznać ważność prawa jazdy bez uprzedniego wszczęcia postępowania kontrolnego, a jedynym przysługującym mu uprawnieniem jest odebranie prawa do korzystania z prawa jazdy w państwie pobytu w przypadku zaistnienia (dalszego istnienia) przyczyn uzasadniających zastosowanie środków określonych w art. 8 ust. 2 dyrektywy?

      (1)  Dz.U. L 237, str. 1


title: Sprawa C-88/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 2 grudnia 2015 r. w sprawie T-553/13, European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki/Fusion for Energy, wniesione w dniu 12 lutego 2016 r. przez European Dynamics Luxembourg SA, Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/30

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 2 grudnia 2015 r. w sprawie T-553/13, European Dynamics Luxembourg i Evropaïki Dynamiki/Fusion for Energy, wniesione w dniu 12 lutego 2016 r. przez European Dynamics Luxembourg SA, Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE
   (Sprawa C-88/16 P)
   (2016/C 335/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: European Dynamics Luxembourg SA, Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (przedstawiciele: M. Sfyri, C.N. Dede, D. Papadopoulou, dikigoroi)

      Druga strona postępowania: European Joint Undertaking for ITER and the Development of Fusion Energy (Fusion for Energy)
   Postanowieniem z dnia 7 lipca 2016 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziewiąta izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawa T-346/08: Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2010 r. — Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli przeciwko OHIM (Kształt dzwonka z czerwoną wstążeczką) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego — Kształt dzwonka z czerwoną wstążeczką — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               12.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/10

         Wyrok Sądu z dnia 17 grudnia 2010 r. — Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli przeciwko OHIM (Kształt dzwonka z czerwoną wstążeczką)
   (Sprawa T-346/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie trójwymiarowego wspólnotowego znaku towarowego - Kształt dzwonka z czerwoną wstążeczką - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 46/17
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG (Kilchberg, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci R. Lange, E. Schalast i G. Hild)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Pohlmann, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 czerwca 2008 r. (sprawa R 943/2007-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia trójwymiarowego tworzonego przez kształt dzwonka z czerwoną wstążeczką jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Chocoladefabriken Lindt & Sprüngli AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 11.10.2008.


title: Sprawa F-115/12: Skarga wniesiona w dniu 15 października 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/71

         Skarga wniesiona w dniu 15 października 2012 r. — ZZ przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa F-115/12)
   2013/C 26/146
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji oddalającej żądanie naprawienia szkody, którą skarżący twierdzi, iż poniósł z powodu wysłania przez Komisję pisma dotyczącego zwrotu kwoty 4 875 EUR związanej z kosztami, którymi Sąd Pierwszej Instancji obciążył skarżącego w sprawie T-241/03.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej żądanie z dnia 19 lipca 2011 r., niezależnie od jej formy;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie z dnia 19 lutego 2012 r. na decyzję oddalającą żądanie z dnia 19 lipca 2011 r.;

               —

                  quatenus oportet, stwierdzenie nieważności noty z dnia 12 czerwca 2012 r., zredagowanej w języku francuskim, opatrzonej w prawym górnym rogu pierwszej z pięciu stron odnośnikiem „Ref. Ares (2012) 704847 — 13/06/2012”;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 5 500 EUR, podwyższonej o odsetki naliczone od tej kwoty według stawki 10 % rocznie, z coroczną kapitalizacją, począwszy od dnia 20 lipca 2011 r. do dnia efektywnej zapłaty tej ostatniej kwoty;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-539/10: Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2010 r. — Acino Pharma przeciwko Komisji

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/48

         Skarga wniesiona w dniu 24 listopada 2010 r. — Acino Pharma przeciwko Komisji
   (Sprawa T-539/10)
   ()
   2011/C 30/86
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Acino Pharma GmbH (Miesbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Buchner)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 marca 2010 r. oznaczonych nr K(2010) 2203, K(2010) 2204, K(2010) 2205, K(2010) 2206, K(2010) 2207, K(2010) 2208, K(2010) 2210, K(2010) 2218 oraz decyzji Komisji z dnia 16 września 2010 r. oznaczonych nr K(2010) 6428, K(2010) 6429, K(2010) 6430, K(2010) 6432, K(2010) 6433, K(2010) 6434, K(2010) 6435, K(2010) 6436

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca odwołuje się od decyzji Komisji z dnia 29 marca 2010 r. na mocy których zawieszono wprowadzenie do obrotu partii produktów leczniczych „Clopidogrel Acino — Clopidogrel”, „Clopidogrel Acino Pharma GmbH — Clopidogrel”, „Clopidogrel ratiopharm — Clopidogrel”, „Clopidogrel Sandoz — Clopidogrel”, „Clopidogrel 1A Pharma — Clopidogrel”, „Clopidogrel Acino Pharma — Clopidogrel”, „Clopidogrel Hexal — Clopidogrel” i „Clopidogrel ratiopharm GmbH — Clopidogrel” i wycofano partie, które znajdowały się już na rynku unijnym. Jednocześnie skarżąca żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 16 września 2010 r., na mocy których pozwolenie wydane dla wskazanych powyżej produktów leczniczych zostało zmienione oraz zakazano wprowadzania do obrotu określonych partii tych produktów leczniczych.
   Dla celów uzasadnienia skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów.
   W ramach zarzutu pierwszego wskazano, że nie zostały spełnione przesłanki art. 20 rozporządzenia (WE) nr 726/2004 (1) w związku z art. 116 i 117 dyrektywy 2001/83/WE (2) dla zawieszenia, wycofania, unieważnienia lub zmiany wspólnotowych pozwoleń na wprowadzenie do obrotu spornych produktów leczniczych. Skarżąca dowiodła natomiast w toku postępowania, że stwierdzone naruszenia nie wpłynęły na jakość produktów leczniczych.
   W ramach zarzutu drugiego skarżąca podnosi, że Komisja nie dochowała wymogów dowodowych odnośnie wystąpienia przesłanek art. 116 i 117 dyrektywy 2001/83/WE.
   W ramach zarzutu trzeciego skarżąca podnosi, że poprzez określenie mającego zastosowanie poziomu ochrony Komisja naruszyła ogólną zasadę proporcjonalności.
   W ramach zarzutu czwartego podniesiono naruszenie istotnych przepisów formalnych w związku z bezprawnością opinii Komitetu ds. Produktów Leczniczych Europejskiej Agencji Leków. Zdaniem skarżącej, ze względu na decydujące znaczenie owej opinii dla decyzji Komisji, bezprawność tej opinii wpłynęła na legalność decyzji. Ponadto z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, że Komisja skorzystała z przysługującego jej uznania.
   Wreszcie skarżąca podnosi w ramach zarzutu piątego, że Komisja uzasadniła zaskarżone decyzje w sposób niewystarczający, ponieważ nie sformułowała własnego uzasadnienia, lecz w pełni odesłała do naukowej oceny Komitetu ds. Produktów Leczniczych Europejskiej Agencji Leków.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające wspólnotowe procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. L 136, s. 1).

      (2)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67).


title: Sprawa T-489/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2008 r. — Insight Direct USA przeciwko OHIM — Net Insight (Insight)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/68

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2008 r. — Insight Direct USA przeciwko OHIM — Net Insight (Insight)
   (Sprawa T-489/07) (1)

   (2009/C 44/116)

      Język postępowania: angielski

   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa C-514/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky w dniu 2 listopada 2010 r. — Wolf Naturprodukte GmbH przeciwko Sewar spol. s r. o.

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky w dniu 2 listopada 2010 r. — Wolf Naturprodukte GmbH przeciwko Sewar spol. s r. o.
   (Sprawa C-514/10)
   ()
   2011/C 13/37
   Język postępowania: czeski

      Sąd krajowy

   Nejvyšší soud České republiky

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Wolf Naturprodukte GmbH

      Strona pozwana: Sewar spol. s r. o.

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 66 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 (1) z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (zwanego dalej „rozporządzeniem Bruksela I”) należy interpretować w ten sposób, że aby rozporządzenie Bruksela I miało zastosowanie, koniecznie jest, by w chwili wydania orzeczenia rozporządzenie to obowiązywało zarówno w państwie, którego sąd wydał orzeczenie, jak i w państwie, w którym strona wnosi o uznanie i wykonanie tego orzeczenia?

      (1)  Dz.U. 2001 L 12, s. 1.


title: Sprawa T-256/11: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2011 r. — Ezz i in. przeciwko Radzie

text:
               9.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 204/28

         Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2011 r. — Ezz i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-256/11)
   2011/C 204/50
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ahmed Abdelaziz Ezz (Giza, Egipt), Abla Mohammed Fawzi Ali Ahmed (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Khadiga Ahmed Ahmed Kamel Yassin (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i Shahinaz Abdel Azizabdel Wahab Al Naggar (Giza, Egipt) (przedstawiciele: M. Lester, Barrister, i J. Binns, Solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/172/WPZiB z dnia 21 marca 2011 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2011 L 76, s. 63) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 270/2011 z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2011 L 76, s. 4), w zakresie, w jakim znajdują zastosowanie do skarżących.

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący żądają w swojej skardze, zgodnie z art. 263 TFEU, stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2011/172/WPZiB z dnia 21 marca 2011 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 270/2011 z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie, w zakresie, w jakim znajdują one zastosowanie do skarżących.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               W zarzucie pierwszym skarżący podnoszą, że kryterium przyjęcia środków ograniczających przeciwko skarżącym, określone w art. 1 decyzji Rady 2011/172/WPZiB i w art. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 270/2011, nie zostało spełnione. Ponadto twierdzą, że przywołane przez pozwaną podstawy jako uzasadnienie wydania środków ograniczających przeciwko skarżącym są całkowicie niejasne, niewłaściwe, niepoparte dowodami, nieuzasadnione i niewystarczające do uzasadnienia stosowania takich środków.

               2)

               W zarzucie drugim skarżący utrzymują, że pozwana naruszyła prawo skarżących do obrony oraz prawo do skutecznej ochrony sądowej, ponieważ:

                           —

                           środki ograniczające nie przewidują procedury informowania skarżących o dowodach, na których opierała się decyzja o zamrożeniu ich aktywów, umożliwiającej im skuteczne przedstawienie uwag na temat tych dowodów;

                           —

                           uzasadnienie przedstawione w zaskarżonych aktach zawiera ogólne i niejasne twierdzenia bez poparcia na temat postępowań sądowych; oraz

                           —

                           pozwana nie przedstawiła wystarczających informacji umożliwiających skarżącym skuteczne przedstawienie ich stanowiska, co nie pozwala Sądowi ocenić czy decyzja i ocena Rady były zasadny i oparte na przekonujących dowodach.

               3)

               W zarzucie trzecim skarżący twierdzą, że pozwana nie przedstawiła im wystarczającego uzasadnienia wpisania ich do zaskarżonych aktów, z naruszeniem obowiązku jasnego przedstawienia rzeczywistych i konkretnych powodów uzasadniających jej decyzję, w tym konkretnych powodów indywidualnych, które skłoniły ją do uznania, że skarżący byli odpowiedzialni za sprzeniewierzenie egipskich funduszy państwowych.

               4)

               W zarzucie drugim skarżący podnoszą, że pozwana bezzasadnie i nieproporcjonalnie naruszyła prawo własności skarżących oraz ich dobre imię, ponieważ:

                           —

                           środki w postaci zamrożenia aktywów mają znaczący i długoterminowy wpływ na ich prawa podstawowe;

                           —

                           są nieuzasadnione w zakresie ich stosowania do skarżących; oraz

                           —

                           pozwana nie wykazała, że całkowite zamrożenie aktywów jest najmniej dolegliwym środkiem zapewnienia takiego celu, ani że bardzo poważna szkoda wyrządzona skarżącym jest uzasadniona i proporcjonalna

               5)

               W zarzucie piątym skarżący utrzymują, że ich wpisanie przez Radę na listę osób, przeciwko którym stosować się będą środki ograniczające opiera się na oczywistym błędzie w ocenie.


title: Sprawa T-130/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 września 2009 r. — Gres La Sagra przeciwko OHIM — Ceramicalcora (VENATTO MARBLE STONE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego VENATTO MARBLE STONE — Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe VENETO CERÁMICAS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/62

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 września 2009 r. — Gres La Sagra przeciwko OHIM — Ceramicalcora (VENATTO MARBLE STONE)
   (Sprawa T-130/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego VENATTO MARBLE STONE - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe VENETO CERÁMICAS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2009/C 267/111
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Gres La Sagra, SL (Alameda de la Sagra, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci T. Villate Consonni i J. Calderón Chavero)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Ceramicalcora, SA (Alcora, Hiszpania)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 30 stycznia 2008 r. (sprawa R 1609/2006-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Ceramicalcora, SA a Gres La Sagra, SL.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Gres La Sagra, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008.


title: Sprawa C-576/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 3 października 2012 r. w sprawie T-465/09 Jurašinović przeciwko Radzie, wniesione w dniu 10 grudnia 2012 r. przez Ivana Jurašinovicia

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 3 października 2012 r. w sprawie T-465/09 Jurašinović przeciwko Radzie, wniesione w dniu 10 grudnia 2012 r. przez Ivana Jurašinovicia
   (Sprawa C-576/12 P)
   2013/C 32/19
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ivan Jurašinović (przedstawiciel: adwokat N. Amara Lebret)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi albo

               —

               uchylenie decyzji z dnia 22 września 2009 r., na której podstawie udzielono wnoszącemu odwołanie jedynie częściowego dostępu do następujących dokumentów: sprawozdania obserwatorów Unii Europejskiej obecnych w Chorwacji, w regionie Knin, w dniach od 1 do 31 sierpnia 1995 r.;

               —

               zobowiązanie Rady Unii Europejskiej do udzielenia dostępu, w formie elektronicznej, do całości żądanych dokumentów;

               —

               zasądzenie od Rady Unii Europejskiej na rzecz wnoszącego odwołanie kwoty 8 000 EUR tytułem zryczałtowanych kosztów postępowania, wraz z odsetkami zgodnie ze stawką EBC obowiązującą w dniu wpisania skargi do rejestru.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi na jego poparcie trzy zarzuty.
   Po pierwsze wnoszący odwołanie uważa, że Sąd naruszył prawo do rzetelnego procesu, ponieważ nie mógł skutecznie rozpoznać skargi, nie zapoznawszy się uprzednio z dokumentami, do których żądano dostępu.
   Po drugie wnoszący odwołanie podnosi naruszenie art. 9 ust. 1 i art. 4 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (1), ponieważ, o ile art. 4 ust. 1 lit. a) przewiduje, że możliwa jest odmowa dostępu do dokumentu, jeśli ujawnienie go naruszyłoby ochronę interesu publicznego w odniesieniu do stosunków międzynarodowych, o tyle odmowa taka nie może opierać się na sensytywnym charakterze dokumentu, który nie został odpowiednio zaklasyfikowany i w związku z tym nie korzysta z ochrony z art. 9 ust. 1.
   Po trzecie wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że dopuścił się naruszenia prawa dotyczącego wcześniejszego ujawnienia dokumentów. Skoro korespondencja między Radą a Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla byłej Jugosławii może mieć za podstawę wyłącznie rozporządzenie nr 1049/2001, istnienie wcześniejszego ujawnienia na rzecz strony przeciwnej, posiadającej obywatelstwo europejskie, w trakcie postępowania karnego toczącego się przed Międzynarodowym Trybunałem Karnym dla byłej Jugosławii, wymagało uwzględnienia wniosku.

      (1)  Dz.U. L 145, s. 43


title: Sprawa T-270/14: Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Grupa Azoty ATT Polymers/Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/61

         Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Grupa Azoty ATT Polymers/Komisja
   (Sprawa T-270/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 294/74)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Grupa Azoty ATT Polymers GmbH (Guben, Niemcy) (przedstawiciele: H. Janssen i S. Kobes, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez A. Luke i C. Maurera, adwokatów)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosku o dopuszczenie Urzędu Nadzoru EFTA do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               Grupa Azoty ATT Polymers GmbH pokrywa koszty własne, a także poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa F-4/10: Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2010 r. — Nastvogel przeciwko Radzie

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/54

         Skarga wniesiona w dniu 18 stycznia 2010 r. — Nastvogel przeciwko Radzie
   (Sprawa F-4/10)
   2010/C 63/95
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Christiana Nastvogel (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, H.-N. Louis, E. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji ustanawiającej sprawozdanie z oceny skarżącej za okres od 1 lipca 2006 do 31 grudnia 2007 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji ustanawiającej sprawozdanie z oceny skarżącej za okres od1 lipca 2006 do 31 grudnia 2007 r.;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.