title: Sprawa T-71/22: Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2022 r. – BNP Paribas/SRB

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/34

      Skarga wniesiona w dniu 27 stycznia 2022 r. – BNP Paribas/SRB
      (Sprawa T-71/22)
      (2022/C 165/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: BNP Paribas (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Champsaur i A. Delors)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  nakazanie SRB przedłożenia pełnego planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji zatwierdzonego na mocy decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (1);

                  —

                  stwierdzenie, że należy odstąpić od stosowania zaskarżonych postanowień polityki MREL;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji MREL (2);

                  —

                  obciążenie SRB kosztami obsługi prawnej oraz innymi kosztami i wydatkami poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Strona skarżąca podnosi pięć zarzutów na poparcie skargi na decyzję o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz osiem zarzutów na poparcie skargi na decyzję MREL.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, zgodnie z którym SRB dopuściła się naruszeń prawa. Skarżąca twierdzi, że decyzja o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji narusza przepisy rozporządzenia (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. (3). oraz rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2016/1075 z dnia 23 marca 2016 r. (4), a także zasadę proporcjonalności.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, zgodnie z którym SRB dopuściła się oczywistych błędów w ocenie i naruszyła zasadę dobrej administracji.

                              —

                              Na poparcie tego zarzutu strona skarżąca podnosi, że SRB przyjęła jednolitą strategię „bail-in only” dla wszystkich globalnych instytucji o znaczeniu systemowym (Globally Systemically Important Institutions, G-SII), nie biorąc pod uwagę rzeczywistych przypadków restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, i nie zbadała starannie i bezstronnie wszystkich opartych na faktach i uzasadnionych elementów przedstawionych przez stronę skarżącą przy wyborze strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, zgodnie z którym SRB wyraziła stanowisko zawierające rozstrzygnięcie normatywne i tym samym przekroczyła swoje uprawnienia wynikające z rozporządzenia (UE) nr 806/2014.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, zgodnie z którym decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa skarżącej do bycia wysłuchaną oraz z naruszeniem obowiązku uzasadnienia ciążącego na SRB, ponieważ nie uzasadniła ona swojego wyboru strategii restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do skarżącej.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, zgodnie z którym niektóre przepisy rozporządzenia (UE) nr 806/2014, zastosowane przez SRB przy wydawaniu tej decyzji, naruszają prawa podstawowe, a także TFUE.

                  6.

                  Zarzut pierwszy dotyczący decyzji MREL, zgodnie z którym decyzja ta opiera się na decyzji o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i jest z nią nierozerwalnie związana, a zatem utraciłaby moc w razie stwierdzenia nieważności tamtej decyzji.

                  7.

                  Zarzut drugi dotyczący decyzji MREL, zgodnie z którym SRB dopuściła się naruszenia prawa przy interpretacji i stosowaniu przepisów rozporządzenia (UE) nr 806/2014.

                              —

                              W uzasadnieniu tego zarzutu skarżąca twierdzi, że SRB nie uwzględniła grupy bankowej po restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przy określaniu MREL oraz wymogu połączonego bufora (CBR) po restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji przy określaniu buforu zaufania rynkowego, a także nie przeprowadziła pełnej oceny wszystkich istotnych elementów obliczenia MREL oraz nie uzasadniła swoich obliczeń MREL.

                  8.

                  Zarzut trzeci dotyczący decyzji MREL, zgodnie z którym SRB popełniła oczywiste błędy w ocenie przy ustalaniu MREL i naruszyła zasadę dobrej administracji, ponieważ nie dokonała starannej i bezstronnej oceny grupy BNP Paribas po restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, a w szczególności nie uwzględniła wpływu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji na wielkość i model biznesowy grupy BNP Paribas.

                  9.

                  Zarzut czwarty dotyczący decyzji MREL, zgodnie z którym SRB naruszyła zasadę uzasadnionych oczekiwań, nie stosując niektórych postanowień własnej polityki MREL w odniesieniu do korekt MREL.

                  10.

                  Zarzut piąty dotyczący decyzji MREL, zgodnie z którym SRB naruszyła zasadę proporcjonalności, prawo własności i swobodę prowadzenia działalności gospodarczej poprzez ustalenie kwoty MREL, która jest nieproporcjonalna w świetle celów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji.

                  11.

                  Zarzut szósty dotyczący decyzji MREL, zgodnie z którym SRB nie uzasadniła tej decyzji, ponieważ nie zawarła w niej wszystkich elementów niezbędnych do tego, by skarżąca mogła zrozumieć, na jakiej podstawie i zgodnie z jaką metodologią MREL został ustalony i dlaczego metodologia ta odbiegała od ogólnej metodologii określonej w polityce MREL.

                  12.

                  Zarzut siódmy dotyczący decyzji MREL, zgodnie z którym SRB naruszyła prawo skarżącej do bycia wysłuchaną, odmawiając dla zasady uwzględnienia niektórych uwag.

                  13.

                  Zarzut ósmy dotyczący decyzji MREL, zgodnie z którym polityka MREL, na której opiera się decyzja MREL, narusza rozporządzenie (UE) nr 806/2014 i stanowi nadużycie władzy ze strony SRB, ponieważ jest wyrazem rozstrzygnięcia normatywnego w dziedzinie restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji i narusza uprawnienia prawodawcy.

         (1)  Decyzja o restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, o której mowa, to: Wspólna decyzja w sprawie grupowego planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz oceny możliwości przeprowadzenia skutecznej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do BNP Paribas i jego spółek zależnych, przyjęta przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, Magyar Nemzeti Bank, Finanstilsynet i Bankowy Fundusz Gwarancyjny w dniu 4 listopada 2021 r., sygnatura nr RC/JD/2020/52.

         (2)  Decyzja MERL, o której mowa, to: Wspólna decyzja ustalająca minimalny poziom funduszy własnych i zobowiązań kwalifikowalnych dla BNP Paribas i niektórych przedsiębiorstw powiązanych, przyjęta przez SRB, Magyar Nemzeti Bank, Finanstilsynet i Bankowy Fundusz Gwarancyjny w dniu 4 listopada 2021 r., sygnatura nr RC/JD/2020/53.

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1).

         (4)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/1075 z dnia 23 marca 2016 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych określających treść planów naprawy, planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz grupowych planów restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, minimalne kryteria, które właściwy organ ma poddać ocenie w odniesieniu do planów naprawy i grupowych planów naprawy, warunki udzielenia wsparcia finansowego w ramach grupy, wymagania wobec niezależnych rzeczoznawców, umowne uznanie uprawnień do umorzenia i konwersji, procedury i treść wymogów dotyczących powiadomienia i obwieszczenia o zawieszeniu oraz sposób funkcjonowania kolegiów ds. restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2016, L 184, s. 1).


title: Sprawa C-62/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 1 lutego 2022 r. – IA/DER Touristik Deutschland GmbH

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Frankfurt am Main (Niemcy) w dniu 1 lutego 2022 r. – IA/DER Touristik Deutschland GmbH
      (Sprawa C-62/22)
      (2022/C 165/37)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Frankfurt am Main

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: IA

         Strona pozwana: DER Touristik Deutschland GmbH

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 18 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że reguluje on nie tylko jurysdykcję międzynarodową, lecz zawiera również normę dotyczącą właściwości miejscowej sądów krajowych w sprawach z zakresu umów o udział w imprezie turystycznej, która to norma wiąże sąd, przed którym wytoczono powództwo, jeżeli zarówno konsument jako podróżny, jak i jego kontrahent jako organizator imprezy turystycznej mają miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym samym państwie członkowskim, a miejsce przeznaczenia imprezy turystycznej nie znajduje się w owym państwie członkowskim, lecz za granicą, w związku z czym konsument, niezależnie od przepisów krajowych, może dochodzić od organizatora imprezy turystycznej praw wynikających z umowy przed sądem swojego miejsca zamieszkania?

         (1)  Dz.U. 2012, L 351, s. 1.


title: Sprawa C-226/20 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 lutego 2022 r. – Eurofer, Association Européenne de l'Acier, AISBL/Komisja Europejska, HBIS Group Serbia Iron & Steel LLC Belgrade [Odwołanie – Dumping – Przywóz wyrobów płaskich walcowanych na gorąco z żeliwa, stali niestopowej i pozostałej stali stopowej pochodzących z Brazylii, Iranu, Rosji, Serbii i Ukrainy – Zakończenie postępowania dotyczącego przywozu z Serbii – Ustalenie istnienia szkody – Kumulatywna ocena skutków przywozu z więcej niż jednego państwa trzeciego – Rozporządzenie (UE) 2016/1036 – Artykuł 3 ust. 4 – Zakończenie postępowania bez zastosowania środków – Artykuł 9 ust. 2 – „Nieznaczny” charakter przywozu – Próg de minimis – Uprawnienia dyskrecjonalne Komisji Europejskiej]

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/6

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 lutego 2022 r. – Eurofer, Association Européenne de l'Acier, AISBL/Komisja Europejska, HBIS Group Serbia Iron & Steel LLC Belgrade
      (Sprawa C-226/20 P) (1)

      (Odwołanie - Dumping - Przywóz wyrobów płaskich walcowanych na gorąco z żeliwa, stali niestopowej i pozostałej stali stopowej pochodzących z Brazylii, Iranu, Rosji, Serbii i Ukrainy - Zakończenie postępowania dotyczącego przywozu z Serbii - Ustalenie istnienia szkody - Kumulatywna ocena skutków przywozu z więcej niż jednego państwa trzeciego - Rozporządzenie (UE) 2016/1036 - Artykuł 3 ust. 4 - Zakończenie postępowania bez zastosowania środków - Artykuł 9 ust. 2 - „Nieznaczny” charakter przywozu - Próg de minimis - Uprawnienia dyskrecjonalne Komisji Europejskiej)
      (2022/C 165/05)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Eurofer, Association Européenne de l'Acier, AISBL (przedstawiciele: J. Killick i G. Forwood, adwokaci)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo T. Maxian Rusche i A. Demeneix, następnie T. Maxian Rusche i G. Luengo, pełnomocnicy), HBIS Group Serbia Iron & Steel LLC Belgrade (przedstawiciel: R. Luff, adwokat)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Eurofer, Association européenne de l’acier, AISBL, pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Komisję Europejską i przez HBIS Group Serbia Iron & Steel LLC Belgrade.

         (1)  Dz.U. C 313 z 21.9.2020.


title: Sprawa C-452/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – PJ/Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio dei monopoli per la Toscana, Ministero dell’Economia e delle Finanze [Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Dyrektywa 2014/40/UE – Artykuł 23 ust. 3 – Ramowa konwencja antytytoniowa Światowej Organizacji Zdrowia – Zakaz sprzedaży wyrobów tytoniowych nieletnim – System sankcji – Skuteczne, proporcjonalne i odstraszające sankcje – Obowiązek sprawdzenia przez sprzedawców wyrobów tytoniowych wieku nabywcy przy sprzedaży tych wyrobów – Grzywna – Prowadzenie punktu sprzedaży wyrobów tytoniowych – Zawieszenie zezwolenia na prowadzenie działalności na okres 15 dni – Zasada proporcjonalności – Zasada ostrożności]

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/13

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 24 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – PJ/Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio dei monopoli per la Toscana, Ministero dell’Economia e delle Finanze
      (Sprawa C-452/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Dyrektywa 2014/40/UE - Artykuł 23 ust. 3 - Ramowa konwencja antytytoniowa Światowej Organizacji Zdrowia - Zakaz sprzedaży wyrobów tytoniowych nieletnim - System sankcji - Skuteczne, proporcjonalne i odstraszające sankcje - Obowiązek sprawdzenia przez sprzedawców wyrobów tytoniowych wieku nabywcy przy sprzedaży tych wyrobów - Grzywna - Prowadzenie punktu sprzedaży wyrobów tytoniowych - Zawieszenie zezwolenia na prowadzenie działalności na okres 15 dni - Zasada proporcjonalności - Zasada ostrożności)
      (2022/C 165/14)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: PJ

         Strona pozwana: Agenzia delle dogane e dei monopoli – Ufficio dei monopoli per la Toscana, Ministero dell’Economia e delle Finanze

         Sentencja

      Zasadę proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona uregulowaniu krajowemu, które w przypadku pierwszego naruszenia zakazu sprzedaży wyrobów tytoniowych nieletnim przewiduje oprócz nałożenia grzywny administracyjnej zawieszenie na okres 15 dni zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie sprzedaży takich wyrobów przez podmiot gospodarczy, który naruszył ten zakaz, o ile takie uregulowanie nie wykracza poza granice tego, co jest odpowiednie i konieczne dla osiągnięcia celu ochrony zdrowia ludzkiego, a w szczególności ograniczenia palenia wśród młodych ludzi.

         (1)  Dz.U. C 423 z 7.12.2020.


title: Sprawa C-437/20: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 10 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Parma – Włochy) – postępowanie karne przeciwko ZI, TQ [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 ust. 2 regulamin postępowania przed Trybunałem – Gry hazardowe – Koncesje na działalność w zakresie przyjmowania zakładów wzajemnych – Przedłużenie już udzielonych koncesji – Uregulowanie statusu centrów transmisji danych (CTD) prowadzących tę działalność bez koncesji i zezwolenia policji – Ograniczony okres – Oczywista niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym]

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/22

      Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 10 stycznia 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Parma – Włochy) – postępowanie karne przeciwko ZI, TQ
      (Sprawa C-437/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 ust. 2 regulamin postępowania przed Trybunałem - Gry hazardowe - Koncesje na działalność w zakresie przyjmowania zakładów wzajemnych - Przedłużenie już udzielonych koncesji - Uregulowanie statusu centrów transmisji danych (CTD) prowadzących tę działalność bez koncesji i zezwolenia policji - Ograniczony okres - Oczywista niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
      (2022/C 165/26)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Parma

         Strony w postępowaniu głównym

      ZI, TQ

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Parma (sąd w Parmie, Włochy) postanowieniem z dnia 8 listopada 2019 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

         (1)  Data złożenia: 17.9.2020.


title: Sprawa T-86/22: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2022 r. – Associazione „Terra Mia Amici No Tap”/BEI

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/36

      Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2022 r. – Associazione „Terra Mia Amici No Tap”/BEI
      (Sprawa T-86/22)
      (2022/C 165/45)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Associazione „Terra Mia Amici No Tap” (Melendugno, Włochy) (przedstawiciel: A. Calò, avvocato)

         Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że Europejski Bank Inwestycyjny niesłusznie uznał za niedopuszczalny i przedawniony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony przez stowarzyszenie występujące po stronie skarżącej;

                  —

                  nakazanie Europejskiemu Bankowi Inwestycyjnemu wydania decyzji cofnięciu finansowania przyznanego spółce TAP AG;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy niedopuszczalności skargi o ponowne rozpatrzenie sprawy.

                              —

                              strona skarżąca podnosi w tym względzie, że doszło do naruszenia Konwencji z Aarhus, rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 (1) i rozporządzenia (UE) nr 2021/1767 (2), pkt 1, 6 i 9 preambuły do oświadczenia w sprawie zasad i norm polityki środowiskowej i społecznej EBI. Dokładniej EBI powinien był cofnąć przyznane finansowanie zważywszy, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczył aktu administracyjnego w rozumieniu prawa ochrony środowiska.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy przedawnienia prawa do wniesienia skargi o ponowne rozpatrzenie sprawy w związku z upływem terminu.

                              —

                              Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że doszło do naruszenia Konwencji z Aarhus, rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 i rozporządzenia (UE) nr 2021/1767, pkt 1, 6 i 9 preambuły do oświadczenia w sprawie zasad i norm polityki środowiskowej i społecznej EBI. Dokładniej, EBI nie cofnął finansowania, co stanowi akt nowy, autonomiczny i odrębny od aktu, na mocy którego finansowanie zostało wcześniej przyznane, a w każdym razie sześciotygodniowy termin na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy powinien był rozpocząć bieg w dniu rozpoczęcia prac, ponieważ beneficjent był zobowiązany do tej daty dostosować się do norm EBI.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy naruszenia pkt 36 oświadczenia w sprawie zasad i norm polityki środowiskowej i społecznej EBI z 2009 r.

                              —

                              W tym względzie strona skarżąca precyzuje, że pkt 36 EBI przewiduje, aby wszystkie finansowane przedsięwzięcia pozostawały co najmniej w zgodzie z:

                                          —

                                          obowiązującymi przepisami krajowymi w dziedzinie ochrony środowiska;

                                          —

                                          obowiązującymi przepisami UE w dziedzinie ochrony środowiska, w szczególności [dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz.U. 2012, L 26, s. 1); zwaną dalej „]dyrektywą OOŚ[”] i dyrektywami dotyczącymi ochrony przyrody, a także dyrektywami sektorowymi i „przekrojowymi”;

                                          —

                                          zasadami i normami konwencji międzynarodowych w dziedzinie środowiska będących integralną częścią porządku prawnego UE.
                                          Podczas gdy w tej sprawie żaden z tych wymogów nie został spełniony.
                                          W rzeczywistości udowodniono następujące naruszenia:

                                          a.

                                             przepisów prawa Unii w dziedzinie środowiska, a w szczególności:

                                                      i.

                                                      motywu 36 w związku z art. 4 i 14 rozporządzenia [Parlamentu Europejskiego i Rady] (UE) nr 347/2013 [z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie wytycznych dotyczących transeuropejskiej infrastruktury energetycznej, uchylające decyzję nr 1364/2006/WE oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 713/2009, (WE) nr 714/2009 i (WE) nr 715/2009 Dz.U. 2013, L 115, s. 39)] (brak analizy kosztów i korzyści);

                                                      ii.

                                                      motywu 31 rozporządzenia (UE) nr 347 w związku z art. 5 ust. 1 i załącznikiem IV przypis 1 do dyrektywy 2011/92/UE (skumulowane oddziaływania zewnętrzne);

                                                      iii.

                                                      motywu 31 rozporządzenia (UE) nr 347/2013 w związku z art. 5 ust. 1 i załącznikiem IV przypis 1 do dyrektywy 2011/92/UE (skumulowane oddziaływania wewnętrzne) – Zakaz „Salami Slicing” [krojenia salami];

                                                      iv.

                                                      art. 2 ust. 1 dyrektywy 2011/92/UE, art. 6 ust. 3 i 4 [dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. 2012, L 26 s. 1)] dyrektywy siedliskowej;

                                                      v.

                                                      art. 4 ust. 4 dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady] 2009/147[/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (Dz.U. 2010, L 20 s. 7)], dyrektywy ptasiej;

                                                      vi.

                                                      motywu 30 i art. 9 rozporządzenia (UE) nr 1367/2006 w związku z art. 6 dyrektywy OOŚ (przejrzystość i uczestnictwo);

                                                      vii.

                                                      motywu 28 w związku z art. 7 rozporządzenia (UE) nr 347/2013 (rozporządzenie siedliskowe);

                                                      viii.

                                                      art. 191 ust. 1 TFUE w związku z oświadczeniem w sprawie zasad i norm polityki środowiskowej i społecznej EBI zatwierdzonym przez Radę Gubernatorów EBI w dniu 3 lutego 2009 r.

                                          b.

                                             przepisów prawa włoskiego a w szczególności:

                                                      i.

                                                      Decreto legislativo 42/2004 di recepimento della Convenzione sul paesaggio articolo 26 [art. 26 dekretu ustawodawczego 42/2004 transponującego konwencję krajobrazową];

                                                      ii.

                                                      Decreto legislativo 42/2004 di recepimento della Convenzione sul paesaggio articolo 146 [art. 146 dekretu ustawodawczego 42/2004 transponującego konwencję krajobrazową];

                                                      iii.

                                                      Articolo 14-ter della legge 7 agosto 1990 n. 241 Conferenza dei servizi [art. 14 ustawy nr 241 z dnia 7 sierpnia 1990 r. konferencja usług];

                                                      iv.

                                                      Prescrizione A57 del DM di compatibilità ambientale 223/14 [Zalecenie A57 dekretu ministerialnego w zakresie zgodności ze środowiskiem nr 223/14;];

                                                      v.

                                                      Decreto legislativo 152/06 Mancate sanzioni [dekret ustawodawczy 152/06 (brak sankcji)];

                                                      vi.

                                                      Articolo 452 quater del codice Penale (disastro ambientale) [art. 452c kodeksu karnego (szkoda środowiskowa)].

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy naruszenia rozporządzenia (UE) nr 347/2013;

                              —

                              Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że nie przeprowadzono żadnej stosownej analizy kosztów i korzyści.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2006, L 264, s. 13).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/1767 z dnia 6 października 2021 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. 2021, L 56, s. 1).


title: Sprawa C-70/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 1 lutego 2022 r. – Viagogo AG/Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 1 lutego 2022 r. – Viagogo AG/Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato
      (Sprawa C-70/22)
      (2022/C 165/38)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: Viagogo AG

         Druga strona postępowania: Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni, Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy dyrektywa 2000/31/WE (1), a w szczególności art. 3, 14 i 15 tej dyrektywy, w związku z art. 56 TFUE sprzeciwiają się stosowaniu uregulowania państwa członkowskiego dotyczącego sprzedaży biletów na wydarzenia na rynku wtórnym, które zakazuje operatorowi platformy hostingowej działającemu w Unii, takiemu jak wnoszący odwołanie w niniejszym postępowaniu, świadczenia na rzecz użytkowników trzecich usług ogłoszeniowych w zakresie sprzedaży biletów na wydarzenia na rynku wtórnym, zastrzegając tę działalność wyłącznie dla sprzedawców, organizatorów wydarzeń lub innych podmiotów uprawnionych przez organy publiczne do wystawiania biletów na rynku pierwotnym w ramach systemów certyfikowanych?

                  2)

                  Czy ponadto art. 102 TFUE w związku z art. 106 TFUE sprzeciwia się stosowaniu uregulowania państwa członkowskiego dotyczącego sprzedaży biletów na wydarzenia, które zastrzega wszystkie usługi nieodłącznie związane z rynkiem wtórnym biletów (a w szczególności pośrednictwo) wyłącznie dla sprzedawców, organizatorów wydarzeń lub innych podmiotów uprawnionych do wystawiania biletów na rynku pierwotnym w ramach systemów certyfikowanych, wykluczając z tej działalności dostawców usług społeczeństwa informacyjnego, którzy zamierzają prowadzić działalność jako dostawcy usług hostingowych w rozumieniu art. 14 i 15 dyrektywy 2000/31/WE, w szczególności w przypadku gdy, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, takie zastrzeżenie skutkuje umożliwieniem operatorowi dominującemu na rynku pierwotnym dystrybucji biletów rozszerzenia jego dominacji na usługi pośrednictwa na rynku wtórnym?

                  3)

                  Czy w rozumieniu przepisów europejskich, w szczególności dyrektywy 2000/31/WE, pojęcie pasywnego dostawcy usług hostingowych może być stosowane jedynie w przypadku braku jakiejkolwiek działalności polegającej na filtrowaniu, selekcji, indeksowaniu, organizowaniu, katalogowaniu, agregowaniu, ocenie, używaniu, edytowaniu, pobieraniu lub promowaniu treści publikowanych przez użytkowników, które to wskaźniki mają charakter przykładowy i nie muszą występować łącznie, ponieważ należy uznać je za świadczące same w sobie o zarządzaniu usługą przez przedsiębiorcę lub o przyjęciu techniki oceny zachowań użytkowników w celu zwiększenia ich lojalności, czy też do sądu odsyłającego należy ocena znaczenia wymienionych okoliczności w taki sposób, że nawet jeśli występuje jedna lub więcej z nich, można przyjąć, że usługa jest w przeważającej mierze neutralna, co prowadzi do zakwalifikowania dostawcy usług hostingowych jako pasywnego?

         (1)  Dyrektywa 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywa o handlu elektronicznym) (Dz.U. 2000, L 178, s. 1).


title: Sprawa T-87/22: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2022 r. – Hahn Rechtsanwälte/Komisja

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/38

      Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2022 r. – Hahn Rechtsanwälte/Komisja
      (Sprawa T-87/22)
      (2022/C 165/46)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Hahn Rechtsanwälte PartG mbB (Brema, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Künstner)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(202l) 9326 final z dnia 7 grudnia 2021 r.;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku podstaw odmowy na podstawie art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1)

                              —

                              Jeśli chodzi o strony postępowania w sprawie kartelu AT.40178 – Emisja spalin przez samochody, Komisja nie wykazała istnienia zasługujących na ochronę interesów handlowych w rozumieniu art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 i nie zbadała każdego konkretnego przypadku z osobna.

                              —

                              Komisja nie może opierać się na ochronie czynności dochodzeniowych, ponieważ chodzi o dochodzenie w dziedzinie karteli, które zakończyło się wydaniem decyzji ostatecznej, a Komisja również nie zbadała każdego konkretnego przypadku z osobna.

                              —

                              Komisja opiera się na ogólnym domniemaniu nieujawniania, chociaż przesłanki przewidziane w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze lub trzecie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 nie zostały spełnione, co prowadzi do niedopuszczalnego odwrócenia stosunku między zasadą a wyjątkiem właściwego prawu dostępu do dokumentów.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący nadrzędnego interesu publicznego uzasadniającego ujawnienie w rozumieniu art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001

                              —

                              Komisja niesłusznie nie potwierdziła istnienia nadrzędnego interesu publicznego w rozumieniu art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

                              —

                              Naruszenie dóbr publicznych jest oczywiste w niniejszej sprawie, ponieważ antykonkurencyjne porozumienia dotyczą również urządzeń ograniczających skuteczność działania, a zawyżone emisje tlenku azotu mają negatywny wpływ na dobra publiczne, jakimi są zdrowie, środowisko i klimat.

                              —

                              Zgodnie z ustaleniami European Environment Agency (EEA) tylko w Niemczech umiera rocznie około 12 800 osób z powodu zanieczyszczenia powietrza przez NO2.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący braku konkretnej analizy częściowego dostępu na podstawie art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001

                              —

                              Komisja nie zbadała w sposób wystarczająco konkretny, czy ewentualnie należało udzielić częściowego dostępu do akt na podstawie art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001.

                              —

                              Nie przeprowadzono badania, czy ewentualnie możliwy jest środek mniej restrykcyjny dla skarżącej w odniesieniu do prawa dostępu.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001L 145, s. 43).


title: Sprawa C-463/20: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – Namur-Est Environnement ASBL/Région wallonne [Odesłanie prejudycjalne – Środowisko naturalne – Dyrektywa 2011/92/UE – Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne – Dyrektywa 92/43/EWG – Ochrona siedlisk przyrodniczych – Związek między procedurą oceny i udzielenia zezwolenia, o której mowa w art. 2 dyrektywy 2011/92/UE, a krajową procedurą skutkującą przyznaniem odstępstwa od środków ochrony gatunków przewidzianych w dyrektywie 92/43/EWG – Pojęcie „zezwolenia na inwestycję” – Złożony proces podejmowania decyzji – Obowiązek oceny – Zakres przedmiotowy – Etap postępowania, na którym należy zapewnić udział społeczeństwa w procesie podejmowania decyzji]

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/13

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – Namur-Est Environnement ASBL/Région wallonne
      (Sprawa C-463/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2011/92/UE - Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych - Związek między procedurą oceny i udzielenia zezwolenia, o której mowa w art. 2 dyrektywy 2011/92/UE, a krajową procedurą skutkującą przyznaniem odstępstwa od środków ochrony gatunków przewidzianych w dyrektywie 92/43/EWG - Pojęcie „zezwolenia na inwestycję” - Złożony proces podejmowania decyzji - Obowiązek oceny - Zakres przedmiotowy - Etap postępowania, na którym należy zapewnić udział społeczeństwa w procesie podejmowania decyzji)
      (2022/C 165/15)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Namur-Est Environnement ASBL

         Strona przeciwna: Région wallonne

         Sentencja

                  1)

                  Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko należy interpretować w ten sposób, że decyzja wydana na podstawie art. 16 ust. 1 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory i zezwalająca wykonawcy na odstąpienie od przyjęcia środków mających zastosowanie w dziedzinie ochrony gatunków w celu zrealizowania przedsięwzięcia w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2011/92, jest elementem procesu udzielania zezwolenia na realizację tego przedsięwzięcia w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. c) tej dyrektywy, w sytuacji gdy z jednej strony realizacja rzeczonego przedsięwzięcia nie może mieć miejsca bez uzyskania tej decyzji przez wykonawcę, a z drugiej strony organ właściwy do udzielenia zezwolenia na takie przedsięwzięcie zachowuje możliwość przeprowadzenia bardziej rygorystycznej oceny jego oddziaływania na środowisko niż ocena przedstawiona w owej decyzji.

                  2)

                  Dyrektywę 2011/92, z uwzględnieniem w szczególności jej art. 6 i 8, należy interpretować w ten sposób, że wydanie wstępnej decyzji zezwalającej wykonawcy na odstępstwo od środków mających zastosowanie w dziedzinie ochrony gatunków w celu realizacji przedsięwzięcia w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. a) tej dyrektywy nie musi być poprzedzone udziałem społeczeństwa, pod warunkiem że ów udział zostanie zapewniony w skuteczny sposób przed przyjęciem decyzji, którą ma podjąć organ właściwy do udzielenia ewentualnego zezwolenia na to przedsięwzięcie.

         (1)  Dz.U. C 9 z 11.1.2021.


title: Sprawa C-73/22 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 29 listopada 2021 r. w sprawie T-726/20 Grupa Azoty i in./Komisja, wniesione w dniu w dniu 3 lutego 2022 r. przez Grupę Azoty S.A., Azomureș SA i Lipasmata Kavalas LTD Ypokatastima Allodapis

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/29

      Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 29 listopada 2021 r. w sprawie T-726/20 Grupa Azoty i in./Komisja, wniesione w dniu w dniu 3 lutego 2022 r. przez Grupę Azoty S.A., Azomureș SA i Lipasmata Kavalas LTD Ypokatastima Allodapis
      (Sprawa C-73/22 P)
      (2022/C 165/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Grupa Azoty S.A., Azomureș SA, Lipasmata Kavalas LTD Ypokatastima Allodapis (przedstawiciele: D. Haverbeke, L. Ruessmann i P. Sellar, avocats)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania strony wnoszącej odwołanie:

      Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz

                  —

                  uznanie wniesionego przez nie na podstawie art. 263 TFUE żądania stwierdzenia nieważności części komunikatu Komisji z dnia 25 września 2020 r. zatytułowanego „Wytyczne w sprawie niektórych środków pomocy państwa w kontekście systemu handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych po 2021 r.” (1) za dopuszczalne; lub

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego – uchylenie zaskarżonego postanowienia ze względu na to, że Sąd powinien był odroczyć wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie dopuszczalności do czasu rozpoznania skargi co do istoty; oraz

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania co do istoty; oraz

                  —

                  zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony wnoszącej odwołanie; oraz

                  —

                  rozstrzygnięcie kwestii kosztów postępowania przed Sądem w momencie zakończenia pełnego rozpatrywania żądań skargi.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszące je podnoszą dwa zarzuty.
      Zarzut pierwszy: niewystarczające uzasadnienie.

                  —

                  Sąd nie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku uzasadnienia. Po pierwsze, w pkt 34–48 i 49–51 zaskarżonego postanowienia Sąd nie ustosunkował się do argumentów podniesionych przez skarżące i nie wykazał okoliczności faktycznych zawisłej przed nim sprawy. Po drugie, nie wyjaśnił, dlaczego jedynie decyzje Komisji wydane na podstawie szczególnego aktu prawa wtórnego mogą dotyczyć skarżących bezpośrednio. Te braki przesądziły o treści pkt 38 zaskarżonego postanowienia.

            Zarzut drugi: Sąd naruszył prawo stwierdzając, że decyzja nie dotyczyła skarżących bezpośrednio.

                  —

                  Sąd w pkt 26–30 zaskarżonego postanowienia odwołuje się do utrwalonego orzecznictwa w celu przypomnienia kryterium bezpośredniego oddziaływania. W ramach przeprowadzanego testu bezpośredniego oddziaływania Sąd powinien dokonać oceny treści, charakteru, celu i istoty zaskarżonego aktu, jak również kontekstu faktycznego i prawnego, w jaki się on wpisuje. Nie czyniąc tego, Sąd naruszył prawo przy ocenie przewidzianej w art. 263 TFUE przesłanki dotyczącej istnienia „bezpośredniego oddziaływania”. Przesądziło to o treści pkt 34–48 zaskarżonego postanowienia. Sąd stworzył scenariusz, w którym skarżące zostałyby pozbawione środka zaskarżenia. Nie stosując prawidłowo kryterium służącego ocenie bezpośredniego oddziaływania Sąd dopuścił się naruszenia prawa.

            Tytułem ewentualnym wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd powinien był pozostawić wniosek o rozstrzygnięcie w przedmiocie niedopuszczalności do rozstrzygnięcia w wyroku co do istoty sprawy.

                  —

                  W art. 130(3) § 7 i 8 regulaminu postępowania przed Sądem ustanowiony został wymóg, by Sąd pozostawił ten wniosek do rozstrzygnięcia w wyroku, jeżeli uzasadniają to szczególne okoliczności, a następnie wyznaczył nowe terminy dla dalszych czynności procesowych. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem te szczególne okoliczności zachodzą, gdy to pozostawienie to rozstrzygnięcia jest konieczne dla prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości.

                  —

                  Sąd był zobowiązany do dokonania oceny charakteru, treści i kontekstu zaskarżonego aktu w celu ustalenia, czy dotyczy on skarżących bezpośrednio. W tym celu należy skupić się na istocie aktu i na ustaleniu, czy akt ten nakłada na państwa członkowskie autonomiczne obowiązki prawne. Ocena ta pokrywa się z pierwszym podniesionym co do istoty zarzutem odnoszącym się do braku kompetencji Komisji do przyjęcia załącznika I do spornego aktu. Nie pozostawiając wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez Komisję do momentu, w którym znałby on już argumenty podnoszone co do istoty, Sąd naruszył przepisy art. 130 § 7 i 8 swego regulaminu postępowania.

         (1)  Dz.U. 2020, C 317, s. 5.


title: Sprawa T-101/22: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2022 r. – OG i in./Komisja

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/39

      Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2022 r. – OG i in./Komisja
      (Sprawa T-101/22)
      (2022/C 165/47)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: OG, OH, OI i OJ (przedstawiciel: adwokat: D. Gómez Fernández)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2021/2288 (1) z dnia 21 grudnia 2021 r. zmieniającego załącznik do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/953 (2) w odniesieniu do okresu uznawania zaświadczeń o szczepieniu wydawanych w formacie unijnego cyfrowego zaświadczenia COVID wskazującego na zakończenie serii szczepień pierwotnych;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia norm kompetencyjnych i art. 290 ust. 1 TFUE.

                              —

                              W tym względzie skarżący podnoszą wykroczenie poza zakres delegacji przyznanej przez Parlament w art. 12 i w art. 5 ust. 2 rozporządzenia 2021/953, a także samych tych artykułów z tego powodu, że decyzja nie przestrzega istotnych elementów aktu zawierającego upoważnienie, a w każdym nie mieści się w ramach prawnych określonych w podstawowym akcie ustawodawczym, ponieważ zmiany nie są konieczne świetle postępów naukowych w zwalczaniu pandemii COVID-19.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia norm kompetencyjnych i art. 290 ust. 1 TFUE

                              —

                              W tym względzie skarżący podnoszą wykroczenie poza zakres delegacji przyznanej przez Parlament w art. 13 i w art. 5 ust. 4 rozporządzenia 2021/953, a także samych tych artykułów. Naruszenie istotnego wymogu proceduralnego poprzez procedowanie w trybie pilnym, mimo że nie wystąpił szczególny przypadek przewidziany w tym celu, jak pojawienie się nowych dowodów naukowych lub szczególnie pilna potrzeba, która by to uzasadniała.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa podstawowego do swobodnego przemieszczania się, uznanego w art. 21 TFUE, art. 45 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 2 protokołu nr 4 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, art. 27 dyrektywy 2004/38/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. oraz zasady proporcjonalności.

                              —

                              W tej kwestii skarżący wskazują, że wprowadzone ograniczenia nie odpowiadają względom zdrowia publicznego, nie udowodniono też ani ich skuteczności, ani konieczności.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia praw podstawowych z karty praw podstawowych: równości wobec prawa (art. 20) i niedyskryminacji (art. 21) oraz ich odpowiedników z europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (EKPC) poprzez wprowadzenie przez Komisję, bez podstawy naukowej, różnicy w traktowaniu między osobami w pełni zaszczepionymi i tymi, które przyjęły dawkę przypominającą.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszenia kompetencji w odniesieniu do dziedziny.

                              —

                              W tej kwestii skarżący zarzucają naruszenie zasady przyznania kompetencji i art. 5 i 168 TFUE, ponieważ ani Komisja, ani Unia nie mają kompetencji do przyjmowania środków nakładających obowiązek szczepienia, nawet pośrednio, pod rygorem utraty zaświadczenia o szczepieniu 270 dni po zakończeniu pełnego cyklu szczepień.

                  6.

                  Zarzut szósty, dotyczący naruszenia praw podstawowych zapianych w karcie praw podstawowych: do wolności (art. 6), do życia prywatnego i rodzinnego (art. 7), do godności art. 1) i do integralności (art. 3), a także odpowiedników tych praw w EKPC poprzez pośredni obowiązek szczepienia dawką przypominająca pod rygorem utraty zaświadczenia o szczepieniu.

                  7.

                  Zarzut siódmy, dotyczący nadużycia władzy.

                              —

                              W tej kwestii skarżący podnoszą naruszenie art. 18 EKPC, ponieważ rozporządzenie ma cel inny niż był przewidziany, to jest pośredni obowiązek szczepienia dawką przypominającą pod rygorem automatycznej utraty zaświadczenia o szczepieniu.

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2021/2288 z dnia 21 grudnia 2021 r. zmieniające załącznik do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/953 w odniesieniu do okresu uznawania zaświadczeń o szczepieniu wydawanych w formacie unijnego cyfrowego zaświadczenia COVID wskazującego na zakończenie serii szczepień pierwotnych (Dz.U. 2021, L 458, s. 459).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2021/953 z dnia 14 czerwca 2021 r. w sprawie ram wydawania, weryfikowania i uznawania interoperacyjnych zaświadczeń o szczepieniu, o wyniku testu i o powrocie do zdrowia w związku z COVID-19 (unijne cyfrowe zaświadczenie COVID) w celu ułatwienia swobodnego przemieszczania się w czasie pandemii COVID-19 (Dz.U. 2021, L 211, s. 1).


title: Sprawa C-550/21: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Roma – Włochy) – Leonardo SpA/Agenzia delle Entrate – Direzione Regionale del Lazio [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Brak dostatecznych wyjaśnień – Oczywista niedopuszczalność]

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/23

      Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Roma – Włochy) – Leonardo SpA/Agenzia delle Entrate – Direzione Regionale del Lazio
      (Sprawa C-550/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Brak dostatecznych wyjaśnień - Oczywista niedopuszczalność)
      (2022/C 165/27)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Commissione tributaria provinciale di Roma

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Leonardo SpA

         Strona przeciwna: Agenzia delle Entrate – Direzione Regionale del Lazio

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Roma (komisję podatkową dla prowincji Rzym, Włochy) postanowieniem z dnia 21 lipca 2021 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

         (1)  Data złożenia: 6.9.2021.


title: Sprawa T-102/22: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2022 r. – Transgourmet Ibérica/EUIPO – Aldi (Gourmet)

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/40

      Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2022 r. – Transgourmet Ibérica/EUIPO – Aldi (Gourmet)
      (Sprawa T-102/22)
      (2022/C 165/48)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Transgourmet Ibérica, SAU (Girona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci C. Duch Fonoll i I. Osinaga Lozano)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „Gourmet” – unijny znak towarowy nr 8 143 653

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 grudnia 2021 r. w sprawie R 862/2021-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

                  —

                  przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Izbę Odwoławczą w celu wydania ostatecznego orzeczenia; oraz

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta ich własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w niniejszym postępowaniu oraz w postępowaniu odwoławczym i w postępowaniu w pierwszej instancji.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2436 oraz związanego z nim orzecznictwa;

                  —

                  Naruszenie art. 64 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 10 ust. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625 oraz związanego z nim orzecznictwa;

                  —

                  Naruszenie art. 64 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z art. 18 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-257/20: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – „Viva Telecom Bulgaria” EOOD/Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” – Sofia [Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek pobierany u źródła od fikcyjnych odsetek związanych z nieoprocentowaną pożyczką udzieloną będącej rezydentem spółce zależnej przez niebędącą rezydentem spółkę dominującą – Dyrektywa 2003/49/WE – Płatność odsetek pomiędzy powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich – Artykuł 1 ust. 1 – Zwolnienie z opodatkowania u źródła – Artykuł 4 ust. 1 lit. d) – Wyłączenie niektórych płatności – Dyrektywa 2011/96/UE – Podatek dochodowy od osób prawnych – Artykuł 1 ust. 1 lit. b) – Wypłata zysków przez będącą rezydentem spółkę zależną na rzecz niebędącej rezydentem spółki dominującej – Artykuł 5 – Zwolnienie z opodatkowania u źródła – Dyrektywa 2008/7/WE – Gromadzenie kapitału – Artykuł 3 – Wkłady kapitałowe – Artykuł 5 ust. 1 lit. a) – Zwolnienie z podatków pośrednich – Artykuły 63 i 65 TFUE – Swobodny przepływ kapitału – Opodatkowanie kwoty brutto fikcyjnych odsetek – Procedura odzyskania w celu odliczenia kosztów związanych z udzieleniem pożyczki i ewentualnego zwrotu – Odmienne traktowanie – Względy uzasadniające – Zrównoważony rozdział władztwa podatkowego pomiędzy państwami członkowskimi – Skuteczność poboru podatku – Zwalczanie unikania opodatkowania]

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/6

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – „Viva Telecom Bulgaria” EOOD/Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” – Sofia
      (Sprawa C-257/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek pobierany u źródła od fikcyjnych odsetek związanych z nieoprocentowaną pożyczką udzieloną będącej rezydentem spółce zależnej przez niebędącą rezydentem spółkę dominującą - Dyrektywa 2003/49/WE - Płatność odsetek pomiędzy powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich - Artykuł 1 ust. 1 - Zwolnienie z opodatkowania u źródła - Artykuł 4 ust. 1 lit. d) - Wyłączenie niektórych płatności - Dyrektywa 2011/96/UE - Podatek dochodowy od osób prawnych - Artykuł 1 ust. 1 lit. b) - Wypłata zysków przez będącą rezydentem spółkę zależną na rzecz niebędącej rezydentem spółki dominującej - Artykuł 5 - Zwolnienie z opodatkowania u źródła - Dyrektywa 2008/7/WE - Gromadzenie kapitału - Artykuł 3 - Wkłady kapitałowe - Artykuł 5 ust. 1 lit. a) - Zwolnienie z podatków pośrednich - Artykuły 63 i 65 TFUE - Swobodny przepływ kapitału - Opodatkowanie kwoty brutto fikcyjnych odsetek - Procedura odzyskania w celu odliczenia kosztów związanych z udzieleniem pożyczki i ewentualnego zwrotu - Odmienne traktowanie - Względy uzasadniające - Zrównoważony rozdział władztwa podatkowego pomiędzy państwami członkowskimi - Skuteczność poboru podatku - Zwalczanie unikania opodatkowania)
      (2022/C 165/06)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Varhoven administrativen sad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„Viva Telecom Bulgaria” EOOD

         Druga strona postępowania: Direktor na Direktsia „Obzhalvane i danachno-osiguritelna praktika” – Sofia

         przy udziale: Varhovna administrativna prokuratura na Republika Bulgaria

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 1 ust. 1 dyrektywy Rady 2003/49/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich w związku z art. 4 ust. 1 lit. d) tej dyrektywy, art. 5 dyrektywy Rady 2011/96/UE z dnia 30 listopada 2011 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich, zmienionej dyrektywą Rady (UE) 2015/121 z dnia 27 stycznia 2015 r., oraz art. 3 i 5 dyrektywy Rady 2008/7/WE z dnia 12 lutego 2008 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, które przewiduje opodatkowanie w formie poboru podatku u źródła fikcyjnych odsetek, jakie spółka zależna będąca rezydentem, która skorzystała z nieoprocentowanej pożyczki udzielonej przez spółkę dominującą niebędącą rezydentem, byłaby zobowiązana zapłacić na rzecz owej spółki dominującej na warunkach rynkowych.

                  2)

                  Artykuł 63 TFUE w świetle zasady proporcjonalności należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu, które przewiduje opodatkowanie w formie poboru podatku u źródła fikcyjnych odsetek, jakie spółka zależna będąca rezydentem, która skorzystała z nieoprocentowanej pożyczki udzielonej przez jej spółkę dominującą niebędącą rezydentem, byłaby zobowiązana zapłacić tej ostatniej spółce na warunkach rynkowych, jeżeli owo opodatkowanie u źródła ma zastosowanie do kwoty brutto tych odsetek bez możliwości odliczenia na tym etapie kosztów związanych z tą pożyczką, a w celu ponownego obliczenia wspomnianego podatku pobranego u źródła i ewentualnego zwrotu konieczne jest późniejsze złożenie wniosku w tym zakresie, o ile z jednej strony, długość procedury przewidzianej w tym celu przez to uregulowanie nie jest nadmierna, a z drugiej strony, należą się odsetki od zwracanych kwot.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020.


title: Sprawa C-63/22: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden – Niemcy) – TV/Land Hessen [Ochrona danych osobowych – Udzielanie informacji (biuro informacji gospodarczej) – Ocena zdolności kredytowej („scoring”) osób fizycznych na podstawie niesprawdzonych informacji dostarczonych przez wierzycieli – Zgodność z prawem przetwarzania danych osobowych i odpowiedzialność łączna za to przetwarzanie]

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/23

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wiesbaden – Niemcy) – TV/Land Hessen
      (Sprawa C-63/22) (1)

      (Ochrona danych osobowych - Udzielanie informacji (biuro informacji gospodarczej) - Ocena zdolności kredytowej („scoring”) osób fizycznych na podstawie niesprawdzonych informacji dostarczonych przez wierzycieli - Zgodność z prawem przetwarzania danych osobowych i odpowiedzialność łączna za to przetwarzanie)
      (2022/C 165/28)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Wiesbaden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: TV

         Strona przeciwna: Land Hessen

         Uczestnik postępowania na prawach strony: SCHUFA Holding AG

         Sentencja

      Sprawa C-63/22 zostaje wykreślona z rejestru Trybunału.

         (1)  Data złożenia: 1.2.2022.


title: Sprawa C-262/20: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rayonen sad Lukovit – Bułgaria) – VB/Glavna direktsia „Pozharna bezopasnost i zashtita na naselenieto” [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Organizacja czasu pracy – Dyrektywa 2003/88/WE – Artykuł 8 – Artykuł 12 lit. a) – Artykuły 20 i 31 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Obniżenie zwykłego wymiaru czasu pracy w porze nocnej w stosunku do zwykłego wymiaru czasu pracy w porze dziennej – Pracownicy sektora publicznego i pracownicy sektora prywatnego – Równość traktowania]

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/7

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rayonen sad Lukovit – Bułgaria) – VB/Glavna direktsia „Pozharna bezopasnost i zashtita na naselenieto”
      (Sprawa C-262/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Organizacja czasu pracy - Dyrektywa 2003/88/WE - Artykuł 8 - Artykuł 12 lit. a) - Artykuły 20 i 31 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Obniżenie zwykłego wymiaru czasu pracy w porze nocnej w stosunku do zwykłego wymiaru czasu pracy w porze dziennej - Pracownicy sektora publicznego i pracownicy sektora prywatnego - Równość traktowania)
      (2022/C 165/07)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Rayonen sad Lukovit

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: VB

         Strona pozwana: Glavna direktsia „Pozharna bezopasnost i zashtita na naselenieto”

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 8 i art. 12 lit. a) dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że nie nakładają one obowiązku przyjęcia uregulowania krajowego przewidującego, że zwykły wymiar czasu pracy w porze nocnej pracowników sektora publicznego, takich jak policjanci i strażacy, jest krótszy od przewidzianego dla nich zwykłego wymiaru czasu pracy w porze dziennej. Pracownicy tacy powinni w każdym razie korzystać z innych środków ochronnych w zakresie wymiaru czasu pracy, wynagrodzenia, dodatków lub podobnych korzyści, pozwalających zrekompensować szczególną uciążliwość wynikającą z wykonywanej przez nich pracy w porze nocnej.

                  2)

                  Artykuły 20 i 31 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by zwykły wymiar czasu pracy w porze nocnej, ustalony w ustawodawstwie państwa członkowskiego dla pracowników sektora prywatnego na siedem godzin, nie miał zastosowania do pracowników sektora publicznego, w tym policjantów i strażaków, jeżeli takie odmienne traktowanie opiera się na obiektywnym i racjonalnym kryterium, to jest pozostaje w związku z prawnie dopuszczalnym celem, do którego osiągnięcia zmierza to ustawodawstwo, oraz jest proporcjonalne do tego celu.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020.


title: Sprawa C-77/22 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 29 listopada 2021 r. w sprawie T-741/20, Advansa Manufacturing i in./Komisja, wniesione w dniu 4 lutego 2022 r. przez Advansa Manufacturing GmbH, Beaulieu International Group, Brilen, SA, Cordenka GmbH & Co. KG, Dolan GmbH, Enka International GmbH & Co. KG, Glanzstoff Longlaville, Infinited Fiber Company Oy, Kelheim Fibres GmbH, Nurel SA, PHP Fibers GmbH, Teijin Aramid BV, Thrace Nonwovens & Geosynthetics monoprosopi AVEE mi yfanton yfasmaton kai geosynthetikon proïonton, Trevira GmbH

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/31

      Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 29 listopada 2021 r. w sprawie T-741/20, Advansa Manufacturing i in./Komisja, wniesione w dniu 4 lutego 2022 r. przez Advansa Manufacturing GmbH, Beaulieu International Group, Brilen, SA, Cordenka GmbH & Co. KG, Dolan GmbH, Enka International GmbH & Co. KG, Glanzstoff Longlaville, Infinited Fiber Company Oy, Kelheim Fibres GmbH, Nurel SA, PHP Fibers GmbH, Teijin Aramid BV, Thrace Nonwovens & Geosynthetics monoprosopi AVEE mi yfanton yfasmaton kai geosynthetikon proïonton, Trevira GmbH
      (Sprawa C-77/22 P)
      (2022/C 165/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Advansa Manufacturing GmbH, Beaulieu International Group, Brilen, SA, Cordenka GmbH & Co. KG, Dolan GmbH, Enka International GmbH & Co. KG, Glanzstoff Longlaville, Infinited Fiber Company Oy, Kelheim Fibres GmbH, Nurel SA, PHP Fibers GmbH, Teijin Aramid BV, Thrace Nonwovens & Geosynthetics monoprosopi AVEE mi yfanton yfasmaton kai geosynthetikon proïonton, Trevira GmbH (przedstawiciele: D. Haverbeke, L. Ruessmann i P. Sellar, avocats)

         Druga strona postępowania: Dralon GmbH, Komisja Europejska

         Żądania strony wnoszącej odwołanie:

      Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz

                  —

                  uznanie wniesionego przez nie na podstawie art. 263 TFUE żądania stwierdzenia nieważności części komunikatu Komisji z dnia 25 września 2020 r. zatytułowanego „Wytyczne w sprawie niektórych środków pomocy państwa w kontekście systemu handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych po 2021 r.” (1) za dopuszczalne; lub

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego – uchylenie zaskarżonego postanowienia ze względu na to, że Sąd powinien był odroczyć wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie dopuszczalności do czasu rozpoznania skargi co do istoty; oraz

                  —

                  przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania co do istoty; oraz

                  —

                  zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony wnoszącej odwołanie; oraz

                  —

                  rozstrzygnięcie kwestii kosztów postępowania przed Sądem w momencie zakończenia pełnego rozpatrywania żądań skargi.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszące je podnoszą dwa zarzuty.
      Zarzut pierwszy: niewystarczające uzasadnienie.

                  —

                  Sąd nie wywiązał się z ciążącego na nim obowiązku uzasadnienia. Po pierwsze, w pkt 34–48 i 49–51 zaskarżonego postanowienia Sąd nie ustosunkował się do argumentów podniesionych przez skarżące i nie wykazał okoliczności faktycznych zawisłej przed nim sprawy. Po drugie, nie wyjaśnił, dlaczego jedynie decyzje Komisji wydane na podstawie szczególnego aktu prawa wtórnego mogą dotyczyć skarżących bezpośrednio. Te braki przesądziły o treści pkt 38 zaskarżonego postanowienia.

            Zarzut drugi: Sąd naruszył prawo stwierdzając, że decyzja nie dotyczyła skarżących bezpośrednio.

                  —

                  Sąd w pkt 26–30 zaskarżonego postanowienia odwołuje się do utrwalonego orzecznictwa w celu przypomnienia kryterium bezpośredniego oddziaływania. W ramach przeprowadzanego testu bezpośredniego oddziaływania Sąd powinien dokonać oceny treści, charakteru, celu i istoty zaskarżonego aktu, jak również kontekstu faktycznego i prawnego, w jaki się on wpisuje. Nie czyniąc tego, Sąd naruszył prawo przy ocenie przewidzianej w art. 263 TFUE przesłanki dotyczącej istnienia „bezpośredniego oddziaływania”. Przesądziło to o treści pkt 34–48 zaskarżonego postanowienia. Sąd stworzył scenariusz, w którym skarżące zostałyby pozbawione środka zaskarżenia. Nie stosując prawidłowo kryterium służącego ocenie bezpośredniego oddziaływania Sąd dopuścił się naruszenia prawa.

            Tytułem ewentualnym wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd powinien był pozostawić wniosek o rozstrzygnięcie w przedmiocie niedopuszczalności do rozstrzygnięcia w wyroku co do istoty sprawy.

                  —

                  w art. 130(3) § 7 i 8 regulaminu postępowania przed Sądem ustanowiony został wymóg, by Sąd pozostawił ten wniosek do rozstrzygnięcia w wyroku, jeżeli uzasadniają to szczególne okoliczności, a następnie wyznaczył nowe terminy dla dalszych czynności procesowych. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem te szczególne okoliczności zachodzą, gdy to pozostawienie to rozstrzygnięcia jest konieczne dla prawidłowego administrowania wymiarem sprawiedliwości.

                  —

                  Sąd był zobowiązany do dokonania oceny charakteru, treści i kontekstu zaskarżonego aktu w celu ustalenia, czy dotyczy on skarżących bezpośrednio. W tym celu należy skupić się na istocie aktu i na ustaleniu, czy akt ten nakłada na państwa członkowskie autonomiczne obowiązki prawne. Ocena ta pokrywa się z pierwszym podniesionym co do istoty zarzutem odnoszącym się do braku kompetencji Komisji do przyjęcia załącznika I do spornego aktu. Nie pozostawiając wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności podniesionego przez Komisję do momentu, w którym znałby on już argumenty podnoszone co do istoty, Sąd naruszył przepisy art. 130 § 7 i 8 swego regulaminu postępowania.

         (1)  Dz.U. 2020, C 317, s. 5.


title: Sprawa C-483/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – XXXX/Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides [Odesłanie prejudycjalne – Wspólna polityka w dziedzinie azylu – Wspólne procedury udzielania i cofania ochrony międzynarodowej – Dyrektywa 2013/32/UE – Artykuł 33 ust. 2 lit. a) – Niedopuszczalność wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym państwie członkowskim przez obywatela państwa trzeciego, który uzyskał status uchodźcy w innym państwie członkowskim, podczas gdy małoletnie dziecko tego obywatela, objęte ochroną uzupełniającą, przebywa w pierwszym państwie członkowskim – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 7 – Prawo do poszanowania życia rodzinnego – Artykuł 24 – Najlepsze zabezpieczenie interesów dziecka – Brak naruszenia art. 7 i 24 karty praw podstawowych z powodu niedopuszczalności wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej – Dyrektywa 2011/95/UE – Artykuł 23 ust. 2 – Spoczywający na państwach członkowskich obowiązek zapewnienia utrzymania jedności rodziny beneficjentów ochrony międzynarodowej]

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/14

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 22 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – XXXX/Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides
      (Sprawa C-483/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka w dziedzinie azylu - Wspólne procedury udzielania i cofania ochrony międzynarodowej - Dyrektywa 2013/32/UE - Artykuł 33 ust. 2 lit. a) - Niedopuszczalność wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym państwie członkowskim przez obywatela państwa trzeciego, który uzyskał status uchodźcy w innym państwie członkowskim, podczas gdy małoletnie dziecko tego obywatela, objęte ochroną uzupełniającą, przebywa w pierwszym państwie członkowskim - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 7 - Prawo do poszanowania życia rodzinnego - Artykuł 24 - Najlepsze zabezpieczenie interesów dziecka - Brak naruszenia art. 7 i 24 karty praw podstawowych z powodu niedopuszczalności wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej - Dyrektywa 2011/95/UE - Artykuł 23 ust. 2 - Spoczywający na państwach członkowskich obowiązek zapewnienia utrzymania jedności rodziny beneficjentów ochrony międzynarodowej)
      (2022/C 165/16)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: XXXX

         Strona pozwana: Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides

         Sentencja

      Artykuł 33 ust. 2 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej w związku z art. 7 i art. 24 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie skorzystało z przewidzianej w tym przepisie możliwości odrzucenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej jako niedopuszczalnego z tego powodu, że wnioskodawcy przyznano już status uchodźcy w innym państwie członkowskim, jeżeli wnioskodawca ten jest ojcem małoletniego dziecka pozbawionego opieki, które zostało objęte ochroną uzupełniającą w pierwszym państwie członkowskim, z zastrzeżeniem jednak zastosowania art. 23 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony.

         (1)  Dz.U. C 9 z 11.1.2021.


title: Sprawa T-106/22: Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2022 r. – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO – M.J. Dairies (BBQLOUMI)

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/41

      Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2022 r. – Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi/EUIPO – M.J. Dairies (BBQLOUMI)
      (Sprawa T-106/22)
      (2022/C 165/49)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Foundation for the Protection of the Traditional Cheese of Cyprus named Halloumi (Nikozja, Cypr) (przedstawiciele: S. Malynicz, Barrister-at-Law i adwokat C. Milbradt)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: M.J. Dairies EOOD (Sofia, Bułgaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „BBQLOUMI” – unijny znak towarowy nr 12 898 029

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 grudnia 2021 r. w sprawie R 656/2021-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i drugiej strony w postepowaniu przed izbą odwoławczą własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez wnoszącego o unieważnienie prawa do znaku.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 74 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Izba Odwoławcza naruszyła orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości dotyczące charakteru odróżniającego;

                  —

                  Izba Odwoławcza błędnie przeniosła ciężar dowodu wykazania wymaganego poziomu charakteru odróżniającego na właściciela wcześniejszego zarejestrowanego znaku towarowego, czyli stronę skarżącą;

                  —

                  Izba Odwoławcza nie uzasadniła w należyty sposób swojego głównego ustalenia, że wcześniejszy znak wspólny nie posiadał charakteru odróżniającego.


title: Sprawa C-532/20: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 24 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti – Rumunia) – Alstom Transport SA/Compania Naţională de Căi Ferate CFR SA, Strabag AG – Sucursala Bucureşti, Swietelsky AG Linz – Sucursala Bucureşti [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 92/13/EWG – Procedury udzielania zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji – Artykuł 1 ust. 1 i 3 – Dostęp do postępowań odwoławczych – Artykuł 2c – Terminy na wniesienie odwołania – Obliczanie – Odwołanie od decyzji o dopuszczeniu oferenta]

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/15

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 24 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bucureşti – Rumunia) – Alstom Transport SA/Compania Naţională de Căi Ferate CFR SA, Strabag AG – Sucursala Bucureşti, Swietelsky AG Linz – Sucursala Bucureşti
      (Sprawa C-532/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 92/13/EWG - Procedury udzielania zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji - Artykuł 1 ust. 1 i 3 - Dostęp do postępowań odwoławczych - Artykuł 2c - Terminy na wniesienie odwołania - Obliczanie - Odwołanie od decyzji o dopuszczeniu oferenta)
      (2022/C 165/17)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Bucureşti

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: Alstom Transport SA

         Druga strona postępowania: Compania Naţională de Căi Ferate CFR SA, Strabag AG – Sucursala Bucureşti, Swietelsky AG Linz – Sucursala Bucureşti

         Sentencja

      Artykuł 1 ust. 1 akapit czwarty, art. 1 ust. 3 i art. 2c dyrektywy 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynującej przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r., należy interpretować w ten sposób, że termin, w którym wyłoniony w postępowaniu o udzielenie zamówienia oferent może odwołać się od decyzji podmiotu zamawiającego uznającej za dopuszczalną, w ramach decyzji o udzieleniu tego zamówienia, ofertę złożoną przez innego oferenta, która ostatecznie nie została wybrana, może zostać obliczony w odniesieniu do dnia, w którym ów zwycięski oferent otrzymał tę decyzję o udzieleniu zamówienia, nawet jeśli w tym dniu ten drugi oferent nie zaskarżył lub nie zdążył jeszcze zaskarżyć owej decyzji. Jeżeli natomiast w chwili doręczenia lub publikacji rzeczonej decyzji do wiadomości tego zwycięskiego oferenta nie podano, zgodnie ze wskazanym art. 2c, zwięzłego przedstawienia istotnych powodów tej decyzji, takich jak informacje dotyczące zasad oceny owej oferty, termin ten powinien zostać obliczony w odniesieniu do dnia, w którym tego rodzaju uzasadnienie zostało przekazane zwycięskiemu oferentowi.

         (1)  Dz.U. C 53 z 15.2.2021.


title: Sprawa T-107/22: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2022 r. – Adega Ponte da Boga/EUIPO – Viñedos y Bodegas Dominio de Tares (P3 DOMINIO DE TARES)

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/42

      Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2022 r. – Adega Ponte da Boga/EUIPO – Viñedos y Bodegas Dominio de Tares (P3 DOMINIO DE TARES)
      (Sprawa T-107/22)
      (2022/C 165/50)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Adega Ponte da Boga, SL (Ourense, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat C. Sueiras Villalobos)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Viñedos y Bodegas Dominio de Tares, SA (San Román de Bembibre, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy P3 DOMINIO DE TARES – unijny znak towarowy nr 16 691 651

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 grudnia 2021 r. w sprawie R 479/2021-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i, w razie wstąpienia do postępowania, interwenienta kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-322/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 27 kwietnia 2021 r. w sprawie T-719/20, Macías Chávez i in./Hiszpania i Parlament, wniesione w dniu 24 maja 2021 r. przez Roberta Alejandra Macíasa Cháveza, José Maríę Castilleja Oriola, Fernanda Presencię

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/24

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 27 kwietnia 2021 r. w sprawie T-719/20, Macías Chávez i in./Hiszpania i Parlament, wniesione w dniu 24 maja 2021 r. przez Roberta Alejandra Macíasa Cháveza, José Maríę Castilleja Oriola, Fernanda Presencię
      (Sprawa C-322/21 P)
      (2022/C 165/29)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Roberto Alejandro Macías Chávez, José María Castillejo Oriol i Fernando Presencia (przedstawiciel: J. Jover Padró, abogado)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski i Królestwo Hiszpanii
      Postanowieniem z dnia 1 lutego 2022 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziesiąta izba) częściowo odrzucił odwołanie jako oczywiście niedopuszczalne, a w pozostałym zakresie oddalił je jako oczywiście bezzasadne oraz orzekł, że wnoszący odwołanie pokrywają własne koszty.


title: Sprawa C-283/20: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail francophone de Bruxelles – Belgia) – CO i in./MJ, Komisja Europejska, Europejska Służba Działań Zewnętrznych, Rada Unii Europejskiej, Eulex Kosovo [Odesłanie prejudycjalne – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) – Misja Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie (Eulex Kosowo) – Wspólne działanie 2008/124/WPZiB – Artykuł 8 ust. 3 i 5, art. 9 ust. 3 i art. 10 ust. 3. – Status pracodawcy personelu misji – Artykuł 16 ust. 5 – Skutek subrogacyjny]

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/8

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal du travail francophone de Bruxelles – Belgia) – CO i in./MJ, Komisja Europejska, Europejska Służba Działań Zewnętrznych, Rada Unii Europejskiej, Eulex Kosovo
      (Sprawa C-283/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) - Misja Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie (Eulex Kosowo) - Wspólne działanie 2008/124/WPZiB - Artykuł 8 ust. 3 i 5, art. 9 ust. 3 i art. 10 ust. 3. - Status pracodawcy personelu misji - Artykuł 16 ust. 5 - Skutek subrogacyjny)
      (2022/C 165/08)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal du travail francophone de Bruxelles

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: CO i in.

         Strona pozwana: MJ, Komisja Europejska, Europejska Służba Działań Zewnętrznych, Rada Unii Europejskiej, Eulex Kosovo

         Sentencja

      Artykuł 16 ust. 5 wspólnego działania Rady 2008/124/WPZiB z dnia 4 lutego 2008 r. w sprawie misji Unii Europejskiej w zakresie praworządności w Kosowie, Eulex Kosowo, zmienionego decyzją Rady 2014/349/WPZiB z dnia 12 czerwca 2014 r., należy interpretować w ten sposób, że od dnia 15 czerwca 2014 r. określa on misję w zakresie praworządności w Kosowie, zwaną „Eulex Kosowo”, o której mowa w art. 1 tego wspólnego działania, jako odpowiedzialną, a w związku z tym jako stronę pozwaną w każdym postępowaniu dotyczącym skutków wykonania powierzonej jej misji i to niezależnie od tego, czy okoliczności faktyczne leżące u podstaw takiego postępowania miały miejsce przed dniem 12 czerwca 2014 r., czyli dniem wejścia w życie decyzji 2014/349.

         (1)  Dz.U. C 297 z 7.9.2020.


title: Sprawa T-113/22: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2022 r. – OK/ESDZ

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/42

      Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2022 r. – OK/ESDZ
      (Sprawa T-113/22)
      (2022/C 165/51)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: OK (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  w przedmiocie wniosku o udzielenie wsparcia:

                              —

                              stwierdzenie nieważności decyzji dyrektor ds. zasobów ludzkich ESDZ częściowo oddalającego jego wniosek o udzielenie wsparcia w sprawie mobbingu i dyskryminacji, złożonego w dniu [poufne] (1);

                              —

                              stwierdzenie, w razie potrzeby, nieważności decyzji sekretarza generalnego ESDZ oddalającej jego zażalenia [poufne] na decyzję o częściowym oddaleniu wskazanego powyżej wniosku o udzielenie wsparcia, złożonego w dniu [poufne], w zakresie w jakim decyzja ta uzupełnia decyzję z dnia 15 czerwca 2021 r.;

                  —

                  w przedmiocie treści, zakresu i wykonania ugody zawartej w dniu [poufne] w sprawie [poufne]:

                              —

                              stwierdzenie nieważności ugody z dnia [poufne] z powodu wady oświadczenia woli, ale również nieprzestrzegania jej warunków;

                              —

                              stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji o przyznaniu skarżącemu awansu do grupy zaszeregowania AD 14 z mocą wsteczną od dnia 1 stycznia 2018 r., w zakresie w jakim wykonuje ona tę ugodę, o której to decyzji dowiedział się z rozliczenia wynagrodzenia z maja 2021 r. i która to decyzja została formalnie potwierdzona decyzją dyrektora generalnego ds. zasobów ESDZ (AIPN) w dniu [poufne];

                              —

                              stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora generalnego ds. zasobów z dnia 30 listopada 2021 r., w której ESDZ oddalił jego zażalenie [poufne] wniesione na brak wydania wyraźnej decyzji dotyczącej przyznania mu awansu do grupy zaszeregowania AD 14 od dnia 1 stycznia 2018 r. oraz na wydanie przez ESDZ w sprawie [poufne] nieprawdziwego oświadczenia, którego celem i efektem było zniekształcenie opinii Sądu i przysługującej skarżącemu możliwości powołania się na zasadę równego traktowania;

                  —

                  zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego odszkodowania w wysokości 52 400 EUR tytułem naprawienia poniesionej przez niego szkody, jak również zadośćuczynienia tytułem naprawienia doznanej przez niego krzywdy w symbolicznej wysokości 1 EUR;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na decyzję o oddaleniu wniosku o udzielenie wsparcia skarżący podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący uchybień po stronie administracji, naruszenia obowiązku dbałości o dobro urzędnika będącego ofiarą mobbingu, naruszenia Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą praw podstawowych”) i regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie co do okoliczności faktycznych dotyczących mobbingu, którego ofiarą padł skarżący.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący nadużycia władzy i naruszenia art. 47 karty praw podstawowych.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący nadużycia władzy oraz naruszenia art. 227 TFUE i art. 44 karty praw podstawowych.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący niezgodności badania wniosku o udzielenie wsparcia z decyzją [poufne].

            Na poparcie skargi na dorozumianą decyzję o przyznaniu skarżącemu awansu i na ugodę zawarta w sprawie [poufne] skarżący podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący umyślnego działania i nieważności ugody zawartej w sprawie [poufne].

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący nieprzestrzegania ugody i powołania się przez ESDZ na powagę rzeczy osądzonej, które ma charakter nadużycia.

         (1)  Dane poufne utajnione.


title: Sprawa C-557/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 30 czerwca 2021 r. w sprawie T-362/20 Acciona/EUIPO – Agencia Negociadora PB (REACCIONA), wniesione w dniu 10 września 2021 r. przez Acciona, S.A.

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/24

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 30 czerwca 2021 r. w sprawie T-362/20 Acciona/EUIPO – Agencia Negociadora PB (REACCIONA), wniesione w dniu 10 września 2021 r. przez Acciona, S.A.
      (Sprawa C-557/21 P)
      (2022/C 165/30)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Acciona, S.A. (przedstawiciel: adwokat J.C. Erdozain López)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Agencia Negociadora PB, S.L.
      Postanowieniem z dnia 27 stycznia 2022 r. Trybunał (izba ds. przyjmowania odwołań do rozpoznania) odmówił przyjęcia odwołania do rozpoznania i nakazał Acciona S.A. pokrycie własnych kosztów.


title: Sprawa C-536/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – „Tiketa” UAB/M.Š. [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2011/83/UE – Umowy zawierane z konsumentami – Pojęcie „przedsiębiorcy” – Wymóg informacyjny dotyczący umów zawieranych na odległość – Wymóg udzielenia niezbędnych informacji w prostym i zrozumiałym języku oraz na trwałym nośniku]

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/16

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas – Litwa) – „Tiketa” UAB/M.Š.
      (Sprawa C-536/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2011/83/UE - Umowy zawierane z konsumentami - Pojęcie „przedsiębiorcy” - Wymóg informacyjny dotyczący umów zawieranych na odległość - Wymóg udzielenia niezbędnych informacji w prostym i zrozumiałym języku oraz na trwałym nośniku)
      (2022/C 165/18)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną:„Tiketa” UAB

         Druga strona postępowania kasacyjnego: M.Š.

         przy udziale:„Baltic Music” VšĮ

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 pkt 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, należy interpretować w ten sposób, że „przedsiębiorcą” w rozumieniu tego przepisu jest nie tylko osoba fizyczna lub prawna działająca w celach związanych z jej działalnością handlową, gospodarczą, rzemieślniczą lub wykonywaniem wolnego zawodu w związku z umowami objętymi zakresem tej dyrektywy, lecz również osoba fizyczna lub prawna działająca w charakterze pośrednika, w imieniu lub na rzecz tego przedsiębiorcy, przy czym zarówno owego pośrednika, jak i głównego przedsiębiorcę można uznać za „przedsiębiorców” w rozumieniu tego przepisu bez konieczności stwierdzenia w tym celu występowania podwójnego świadczenia usług.

                  2)

                  Artykuł 6 ust. 1 i 5 oraz art. 8 ust. 1 i 7 dyrektywy 2011/83 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one temu, by przed zawarciem umowy konsumentowi udzielono informacji, o których mowa w tym art. 6 ust. 1, wyłącznie w zamieszczonym na stronie internetowej pośrednika regulaminie świadczenia usług zatwierdzonym przez tego konsumenta w sposób aktywny poprzez zaznaczenie odpowiedniego pola, pod warunkiem że owe informacje zostaną podane do wiadomości konsumenta w sposób jasny i zrozumiały. Jednakże udzielenie informacji w takim trybie nie może zastąpić przekazania konsumentowi potwierdzenia zawarcia umowy na trwałym nośniku w rozumieniu art. 8 ust. 7 tej dyrektywy, przy czym okoliczność ta nie stoi na przeszkodzie temu, by owe informacje stanowiły integralną część umowy zawieranej na odległość lub umowy zawieranej poza lokalem przedsiębiorstwa.

         (1)  Dz.U. C 19 z 18.1.2021.


title: Sprawa C-290/20: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Satversmes tiesa – Łotwa) – „Latvijas Gāze” AS [Odesłanie prejudycjalne – Rynek wewnętrzny gazu ziemnego – Dyrektywa 2009/73/WE – Artykuł 2 pkt 3 – Pojęcie „przesyłu” – Artykuł 23 – Uprawnienia do podejmowania decyzji w odniesieniu do przyłączania instalacji magazynowych, instalacji regazyfikacji gazu ziemnego oraz odbiorców przemysłowych do systemu przesyłowego – Artykuł 32 ust. 1 – Dostęp podmiotów trzecich do sieci – Możliwość bezpośredniego przyłączenia odbiorców końcowych do systemu przesyłowego gazu ziemnego]

text:
               19.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/9

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 24 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Satversmes tiesa – Łotwa) – „Latvijas Gāze” AS
      (Sprawa C-290/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rynek wewnętrzny gazu ziemnego - Dyrektywa 2009/73/WE - Artykuł 2 pkt 3 - Pojęcie „przesyłu” - Artykuł 23 - Uprawnienia do podejmowania decyzji w odniesieniu do przyłączania instalacji magazynowych, instalacji regazyfikacji gazu ziemnego oraz odbiorców przemysłowych do systemu przesyłowego - Artykuł 32 ust. 1 - Dostęp podmiotów trzecich do sieci - Możliwość bezpośredniego przyłączenia odbiorców końcowych do systemu przesyłowego gazu ziemnego)
      (2022/C 165/09)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Satversmes tiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąc:„Latvijas Gāze” AS

         przy udziale: Latvijas Republikas Saeima, Sabiedrisko pakalpojumu regulēšanas komisija

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 23 i art. 32 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/55/WE należy interpretować w ten sposób, że z przepisów tych nie wynika, iż państwa członkowskie powinny przyjąć przepisy, zgodnie z którymi, po pierwsze, każdy odbiorca końcowy może wybrać rodzaj systemu, do którego się przyłączy – albo system przesyłowy, albo system dystrybucyjny – a po drugie, operator systemu jest zobowiązany umożliwić temu odbiorcy przyłączenie się do rzeczonego systemu.

                  2)

                  Artykuł 23 dyrektywy 2009/73 należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie nie są zobowiązane do przyjęcia przepisów, zgodnie z którymi przyłączenie do systemu przesyłowego gazu ziemnego jest dozwolone jedynie w odniesieniu do odbiorcy przemysłowego.

                  3)

                  Artykuł 2 pkt 3 i art. 23 dyrektywy 2009/73 należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu prawnemu państwa członkowskiego, zgodnie z którym przesyłanie gazu ziemnego obejmuje przesyłanie gazu ziemnego bezpośrednio do sieci dostawy gazu naturalnego na rzecz odbiorcy końcowego.

         (1)  Dz.U. C 297 z 7.9.2020.