title: Sprawa C-31/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 18 listopada 2012 r. w sprawie T-194/10 Węgry przeciwko Komisji, wniesione w dniu 22 stycznia 2013 r. przez Węgry

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 18 listopada 2012 r. w sprawie T-194/10 Węgry przeciwko Komisji, wniesione w dniu 22 stycznia 2013 r. przez Węgry
   (Sprawa C-31/13 P)
   2013/C 71/20
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Węgry (przedstawiciele: M. Fehér i K. Szíjjártó, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska i Republika Słowacka

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu.

               —

               Ostateczne rozstrzygnięcie sprawy przez Trybunał Sprawiedliwości zgodnie z możliwością przewidziana w art. 61 statutu.

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W odwołaniu rząd węgierski zarzuca po pierwsze, że Sąd w zaskarżonym wyroku błędnie zastosował prawo stwierdzając, że sporny wpis do bazy danych E-Bacchus nie wywoływał skutków prawnych, w związku z czym nie należało dopuścić skargi wniesionej w tym zakresie. Z drugiej strony rząd węgierski uważa również, że uzasadnienie wyroku Sądu nie jest wystarczające w zakresie, w jakim wielokrotnie nie uznano zarzutów, w których rząd węgierski kwestionował stanowisko Komisji i ograniczono się do potwierdzenia tego stanowiska, bez orzekania co do istoty tych zarzutów. Po drugie rząd węgierski co do istoty powtarza argumenty przedstawione w postępowaniu przed Sądem na poparcie jego żądania, aby Trybunał Sprawiedliwości dopuścił odwołanie i ostatecznie rozstrzygnął sprawę zgodnie z możliwością przewidzianą w art. 61 statutu.
   Poprzez utworzenie bazy danych E-Bacchus prawodawca unijny ustanowił rejestr własności przemysłowej dla chronionych w Unii Europejskiej nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych, który zaświadcza o istnieniu rzeczonej ochrony na poziomie Unii. Ponieważ jest to jedyny rejestr, nie można przyjąć, że jedynie wpis nowych nazw wywoływać będzie skutki prawne: te same skutki powinny być związane z jakimkolwiek wpisem do rzeczonej bazy danych.
   Błędna jest ocena Sądu, że w przypadku istniejących już nazw wpis do bazy danych E-Bacchus jest jedynie automatycznym przejściem (formalnym) z jednego systemu prawnego do drugiego. Zdaniem rządu węgierskiego chodzi tu o istotną transformację, która podnosi ochronę nazw z poziomu dotychczas krajowego na poziom Unii.
   Nie można przyjąć, gdyż narusza to zasadę równości, że w związku ze skutkami prawnymi wpisu do rejestru E-Bacchus, ich ocena będzie odmienna, w zależności od tego czy chodzi o nazwy dotychczasowe czy nowe. Skutki prawne wynikające z wpisu powinny być te same niezależnie od nazwy, nawet gdy stosuje się odmienne postępowanie w sprawie wpisu, w zależności od tego czy chodzi o nazwę już istniejącą czy nową.
   Tym samym, ze skutków prawnych wpisu wynika obowiązek Komisji dokonywania kontroli w chwili sporządzania i zmiany treści wpisu do bazy danych E-Bacchus. W szczególności z zasady dobrej administracji wynika, że Komisja powinna była zbadać, jaka była sytuacja prawna w Słowacji w odnośnej dacie (1 sierpnia 2009 r.) oraz czy oryginalny wpis był w rzeczywistości nieprawidłowy.
   Sąd naruszył również obowiązek uzasadnienia, ponieważ w poczynionych przez niego ustaleniach co do istoty sprawy nie ustosunkował się do zarzutów, w których rząd węgierski kwestionował stanowisko Komisji i ograniczył się jedynie do potwierdzenia stanowiska Komisji, bez orzekania co do istoty tych zarzutów.
   Zdaniem rządu węgierskiego, poprzez zmianę wpisu Komisja naruszyła właściwe przepisy rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 (1) i rozporządzenia Komisji (WE) nr 607/2009, (2) z uwagi na to, iż sporna zmiana pierwotnego wpisu w rejestrze E-Bacchus przyznaje automatyczną ochronę na podstawie nowej regulacji nazwie, której nie można uznać za „istniejącą chronioną” nazwę w rozumieniu art. 118s rozporządzenia nr 1234/2007. Rząd węgierski twierdzi, że nazwa „Tokajská vinohradnícka oblasť” zawarta w ustawie słowackiej 313 z dnia 30 czerwca 2009 r. i opublikowanej w słowackim dzienniku urzędowym z dnia 30 lipca 2009 r. jest nazwą, którą należy uznać za chronioną i istniejącą.
   Tym samym rząd węgierski zarzuca, że poprzez zarządzanie bazą danych E-Bacchus, a szczególności poprzez dokonanie w niej spornego wpisu, Komisja naruszyła fundamentalne zasady dobrej administracji, lojalnej współpracy i bezpieczeństwa prawnego, uznanych w prawie Unii.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku”) (Dz.U. L 229, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji z dnia 14 lipca 2009 r. ustanawiające niektóre szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 479/2008 w odniesieniu do chronionych nazw pochodzenia i oznaczeń geograficznych, określeń tradycyjnych, etykietowania i prezentacji niektórych produktów sektora wina (Dz.U. L 193, s. 60).


title: Sprawa T-687/13: Wyrok Sądu z dnia 3 września 2014 r. – Unibail Management przeciwko OHIM (Przedstawienie dwóch kresek i pięciu gwiazdek) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego dwie kreski i pięć gwiazdek — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak oceny ad casum — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/7

         Wyrok Sądu z dnia 3 września 2014 r. – Unibail Management przeciwko OHIM (Przedstawienie dwóch kresek i pięciu gwiazdek)
   (Sprawa T-687/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego dwie kreski i pięć gwiazdek - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 75 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak oceny ad casum - Obowiązek uzasadnienia])
   2014/C 361/08
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Unibail Management (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci L. Bénard, A. Rudoni i O. Klimis)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 września 2013 r. (sprawa R 299/2013-2) dotyczącą zgłoszenia jako wspólnotowego znaku towarowego oznaczenia przedstawiającego dwie kreski i pięć gwiazdek.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 3 września 2013 r. (sprawa R 299/2013-2) w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie Unibail Management w odniesieniu do towarów i usług należących do klas 16, 35, 36, 38, 41 i 42.

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014.


title: Sprawa T-262/11: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2011 r. — Ellinikos Chrysos przeciwko Komisji

text:
               23.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 219/18

         Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2011 r. — Ellinikos Chrysos przeciwko Komisji
   (Sprawa T-262/11)
   2011/C 219/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ellinikos Chrysos AE (Kifissia, Grecja), (przedstawiciele: adwokaci K. Adamantopoulos, E. Petritsi, E. Trova i P. Skouris)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 1006 wersja ostateczna z dnia 23 lutego 2011 r. stwierdzającej niezgodną z prawem pomoc państwa w postaci subwencji udzielonej przez władze greckie na rzecz Ellinikos Xryssos (sprawa C 48/2008 [ex NN 61/2008]), w szczególności jej art. 1–5; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w toku niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argument

   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               W ramach zarzutu pierwszego, skarżąca twierdzi, że Komisja dopuściła się wielu oczywistych błędów w zakresie ustalenia i oceny okoliczności faktycznych sprawy, które wpłynęły na stosowanie i interpretację przesłanek zaistnienia korzyści gospodarczej, w rozumieniu w art. 107 ust. 1 TFUE, po stronie Ellinikos Xryssos.

               2)

               W ramach zarzutu drugiego, skarżąca twierdzi, że Komisja w oczywisty sposób naruszyła prawo, błędnie stosując i interpretując aspekt definicji pomocy państwa w postaci zaistnienia korzyści gospodarczej, w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, błędnie stosując test prywatnego inwestora.

               3)

               W ramach zarzutu trzeciego, skarżąca twierdzi, że Komisja wielokrotnie w oczywisty sposób naruszyła prawo, błędnie stosując i interpretując przesłanki zaistnienia korzyści gospodarczej, w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, ustalając zaistnienie takiej korzyści gospodarczej na podstawie własnych bezpodstawnych, wybiórczych i arbitralnych argumentów dotyczących rzekomej wartości przekazanych aktywów.

               4)

               W ramach zarzutu czwartego, skarżąca twierdzi, że Komisja w oczywisty sposób naruszyła prawo, błędnie stosując i interpretując przesłanki zaistnienia korzyści gospodarczej, w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, błędnie uznając, iż zastosowane wobec Ellinikos Xryssos zwolnienie podatkowe stanowiło korzyść gospodarczą.

               5)

               W ramach zarzutu piątego, skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne i nadużyła władzy, uchybiając swemu obowiązkowi rzetelnego i bezstronnego zbadania sprawy.


title: Sprawa T-209/16: Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2017 r. – Apax Partners UK/EUIPO – Apax Partners Midmarket (APAX PARTNERS) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego APAX PARTNERS — Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy APAX — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo usług — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/35

         Wyrok Sądu z dnia 30 marca 2017 r. – Apax Partners UK/EUIPO – Apax Partners Midmarket (APAX PARTNERS)
   (Sprawa T-209/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego APAX PARTNERS - Wcześniejszy słowny międzynarodowy znak towarowy APAX - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo usług - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 151/45)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Apax Partners UK Ltd (Londyn, Wielka Brytania) (przedstawiciele: D. Rose i J. Warner, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Ivanauskas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Apax Partners Midmarket (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Joly)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 lutego 2016 r. (sprawa R 1611/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Apax Partners Midmarket a Apax Partners UK.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Apax Partners UK Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania, włącznie z niezbędnymi kosztami poniesionymi przez Apax Partners Midmarket w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

      (1)  Dz.U. C 232 z 27.6.2016.


title: Sprawa T-36/06: Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2010 r. — Bundesverband deutscher Banken przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Przeniesienie majątku publicznego do Landesbank Hessen-Thüringen Girozentrale — Decyzja stwierdzająca, że zgłoszony środek nie stanowi pomocy — Kryterium inwestora prywatnego — Obowiązek uzasadnienia — Poważne trudności)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/37

         Wyrok Sądu z dnia 3 marca 2010 r. — Bundesverband deutscher Banken przeciwko Komisji
   (Sprawa T-36/06) (1)

   (Pomoc państwa - Przeniesienie majątku publicznego do Landesbank Hessen-Thüringen Girozentrale - Decyzja stwierdzająca, że zgłoszony środek nie stanowi pomocy - Kryterium inwestora prywatnego - Obowiązek uzasadnienia - Poważne trudności)
   2010/C 100/56
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Bundesverband deutscher Banken eV (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: H.-J. Niemeyer i K.-S. Scholz, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Khan i T. Scharf, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Land Hessen (Niemcy) (przedstawiciele: początkowo H.-J. Freund i M. Holzhäuser, a następnie H. J. Freund i S. Lehr, adwokaci); oraz Landesbank Hessen-Thüringen Girozentrale (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: H.-J. Freund, adwokat)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2005) 3232 wersja ostateczna z dnia 6 września 2005 r. w sprawie wniesienia majątku Hessischer Investitionsfonds do Landesbank Hessen-Thüringen Girozentrale tytułem wkładu cichego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bundesverband deutscher Banken eV pokrywa koszty własne, a także koszty Komisji Europejskiej, Land Hessen i Landesbank Hessen-Thüringen Girozentrale.

      (1)  Dz.U. C 96 z 22.4.2006.


title: Sprawy połączone C-29/13 i C-30/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 marca 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Administratiwen syd Sofija-grad – Bułgaria) – Głobył Trans Łodżistik OOD przeciwko Naczałnik na Mitnica Stoliczna [Odesłanie prejudycjalne  — Wspólnotowy kodeks celny  — Artykuły 243 i 245  — Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93  — Artykuł 181a  — Decyzja zaskarżalna  — Dopuszczalność skargi do sądu bez wcześniejszego wniesienia odwołania w trybie administracyjnym  — Zasada przestrzegania prawa do obrony]

text:
               5.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 135/11

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 13 marca 2014 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Administratiwen syd Sofija-grad – Bułgaria) – Głobył Trans Łodżistik OOD przeciwko Naczałnik na Mitnica Stoliczna
   (Sprawy połączone C-29/13 i C-30/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólnotowy kodeks celny - Artykuły 243 i 245 - Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 - Artykuł 181a - Decyzja zaskarżalna - Dopuszczalność skargi do sądu bez wcześniejszego wniesienia odwołania w trybie administracyjnym - Zasada przestrzegania prawa do obrony])
   2014/C 135/12
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd Sofija-grad

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Głobył Trans Łodżistik OOD

      Strona pozwana: Naczałnik na Mitnica Stoliczna

      Przedmiot

   Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Administratiwen syd Sofija-grad – Wykładnia art. 243 i 245 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) oraz art. 181a ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 (Dz.U. L 253, s. 1) – Zasady prawa do obrony i powagi rzeczy osądzonej – Prawo do zaskarżenia decyzji organu celnego w sprawie retrospektywnego pokrycia długów celnych, nawet w przypadku, gdy decyzje tego organu są ostateczne – Dopuszczalność skargi do sądu bez wcześniejszego wniesienia odwołania w trybie administracyjnym – Decyzja organu celnego wydana z naruszeniem wymogów proceduralnych – Obowiązek sądu w takim wypadku do wydania orzeczenia w przedmiocie skargi bez uwzględnienia obowiązku wcześniejszego wniesienia odwołania w trybie administracyjnym

      Sentencja

               1)

               Po pierwsze, decyzja, taka jak jedna z decyzji rozpatrywanych w postępowaniach głównych, która ma na celu sprostowanie wartości celnej towarów na podstawie art. 30 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 82/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 grudnia 1996 r., i która wiąże się z powiadomieniem zgłaszającego o powstaniu zobowiązania do zapłaty dodatkowej kwoty podatku od wartości dodanej, stanowi akt zaskarżalny w rozumieniu art. 243 rzeczonego rozporządzenia nr 2913/92. Po drugie, w świetle ogólnych zasad dotyczących przestrzegania prawa do obrony i powagi rzeczy osądzonej, art. 245 wspomnianego rozporządzenia nr 2913/92 nie sprzeciwia się przepisom krajowym, takim jak rozpatrywane w sprawach w postępowaniach głównych, które przewidują dwa odrębne środki zaskarżenia w celu podważenia decyzji wydanych przez organy celne, ponieważ przepisy te nie naruszają ani zasady równoważności, ani zasady skuteczności.

               2)

               Artykuł 243 rozporządzenia nr 2913/92 nie uzależnia dopuszczalności skargi do sądu na decyzje wydane na podstawie art. 181a ust. 2 rozporządzenia nr 2454/93 od wcześniejszego wykorzystania dostępnych administracyjnych środków zaskarżenia tych decyzji.

               3)

               Artykuł 181a ust. 2 rozporządzenia nr 2454/93 należy interpretować w ten sposób, że decyzja wydana na podstawie tego artykułu powinna być uznana za ostateczną i może być przedmiotem bezpośredniej skargi do niezależnego organu sądowego, nawet w przypadku gdy została wydana z naruszeniem prawa zainteresowanego do bycia wysłuchanym oraz do złożenia sprzeciwu.

               4)

               W przypadku naruszenia prawa zainteresowanego do bycia wysłuchanym i do złożenia sprzeciwu przewidzianego w art. 181a ust. 2 rozporządzenia nr 2454/93, zmienionego rozporządzeniem nr 3254/94, do sądu krajowego należy określenie, w świetle szczególnych okoliczności zawisłego przez nim sporu i z uwzględnieniem zasady równoważności i skuteczności, czy w przypadku gdy należy stwierdzić nieważność decyzji, która została wydana z naruszeniem zasady dotyczącej przestrzegania prawa do obrony, sąd ów jest zobowiązany do rozpatrzenia skargi wniesionej na tę decyzję, czy też może przekazać sprawę do rozpoznania właściwemu organowi administracyjnemu.

      (1)  Dz.U. C 108 z 13.4.2013.


title: Sprawa C-331/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Prawo paszowe i żywnościowe — Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 — Niedostateczny stan liczebny służb właściwych w zakresie kontroli weterynaryjnych)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 23 kwietnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-331/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Prawo paszowe i żywnościowe - Rozporządzenie (WE) nr 882/2004 - Niedostateczny stan liczebny służb właściwych w zakresie kontroli weterynaryjnych)
   2009/C 141/08
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Tserepa-Lacombe i F. Erlbacher, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: E S. Charitaki i I. Chalkias, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz.U. L 165 s. 1) — Niedostateczny stan liczebny służb właściwych w zakresie kontroli weterynaryjnych

      Sentencja

               1)

               Nie podejmując stosownych działań niezbędnych w celu zaradzenia niedoborowi pracowników służb odpowiedzialnych za kontrole weterynaryjne w Grecji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzanych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               3)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 247 z 20.10.2007.


title: Sprawa C-162/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 28 stycznia 2015 r. w sprawie T-341/12, Evonik Degussa/Komisja Europejska, wniesione w dniu 8 kwietnia 2015 r. przez Evonik Degussa GmbH

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/24

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 28 stycznia 2015 r. w sprawie T-341/12, Evonik Degussa/Komisja Europejska, wniesione w dniu 8 kwietnia 2015 r. przez Evonik Degussa GmbH
   (Sprawa C-162/15 P)
   (2015/C 198/33)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Evonik Degussa GmbH (pełnomocnicy: adwokaci C. Steinle i C. von Köckritz, A. Richter)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               1.

               uchylenie wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 28 stycznia 2015 r. w sprawie T-341/12, Evonik Degussa/Komisja Europejska;

               2.

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2012) 3534 final z dnia 24 maja 2012 r. w przedmiocie oddalenia złożonego przez spółkę Evonik Degussa wniosku o zachowanie poufności danych w sprawie COMP/38.620 – Nadtlenek wodoru i nadboran sodu na podstawie art. 263 ust. 4 TFUE oraz

               3.

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w postępowaniu przed Sądem i przed Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi łącznie trzy zarzuty.

      Zarzut pierwszy: Sąd dokonał błędnej interpretacji art. 8 decyzji 2011/695/UE przewodniczącego Komisji Europejskiej z dnia 13 października 2011 r. w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji (1) i błędnie nie stwierdził naruszenia przez Komisję obowiązku uzasadnienia oraz błędu w ocenie urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w odniesieniu do decyzji w przedmiocie publikacji spornych informacji. Usiłowanie Sądu „wpisania” stwierdzeń pracowników Dyrekcji Generalnej ds. Konkurencji pochodzących z korespondencji z wnoszącą odwołanie do decyzji urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające jest sprzeczne nie tylko z jasnym brzmieniem decyzji owego urzędnika, w związku z czym stanowi oczywiste przeinaczenie treści zaskarżonej decyzji, lecz doprowadziło ponadto do ograniczenia prawa wnoszącej odwołanie do skutecznej ochrony prawnej.

      Zarzut drugi: Sąd dopuścił się błędów przy interpretacji art. 339 TFUE i art. 30 rozporządzenia nr 1/2003 (2). Nieprawidłowo przyjął, że sporne informacje pochodzące z oświadczeń złożonych w ramach współpracy nie są objęte ochroną tajemnicy zawodowej i ich publikacja na podstawie art. 30 rozporządzenia 1/2003 pozostaje w zakresie uznania Komisji. Publikacja dosłownych wyciągów z oświadczeń złożonych w ramach współpracy w decyzji Komisji stanowi częściowe ujawnienie owych oświadczeń, co jest niedopuszczalne na podstawie pkt 32 i nast. komunikatu w sprawie współpracy 2002 i na podstawie pkt 40 komunikatu w sprawie współpracy 2006. Ponadto Sąd dokonał błędnej oceny znaczenia art. 4 ust. 2 rozporządzenia 1049/2001 (3) i wydanego w jego kontekście orzecznictwa Trybunału w odniesieniu do publikacji fragmentów decyzji Komisji.

      Zarzut trzeci: Sąd dopuścił się błędu przy ocenie zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań. Błędnie przyjął on w wyroku, że brak jest naruszenia uzasadnionych oczekiwań wnoszącej odwołanie w wyniku zamierzonej, ponownej publikacji decyzji w rozszerzonej wersji. Postępowanie w sprawie kartelu prowadzone przez Komisję przeciwko wnoszącej odwołanie zostało zamknięte wraz z publikacją niepoufnej wersji decyzji w roku 2007. Publikacja rozszerzonej wersji niepoufnej po zakończeniu owego postępowania jest niedopuszczalna.

      (1)  Dz.U. L 275, s. 29.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu, Dz.U. L 1, s. 1.

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, Dz.U. L 145, s. 43.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 106 z 30.4.2005.

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/42

         (2005/C 115/78)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 106 z 30.4.2005.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 93 z 16.4.2005.

      Dz.U. C 82 z 2.4.2005.

      Dz.U. C 69 z 19.3.2005.

      Dz.U. C 57 z 5.3.2005.

      Dz.U. C 45 z 19.2.2005.

      Dz.U. C 31 z 5.2.2005.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa T-73/10 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 15 grudnia 2009 r. w sprawie F-8/09, Apostolov przeciwko Komisji, wniesione w dniu 17 lutego 2010 r. przez Svetoslava Apostolova

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/63

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 15 grudnia 2009 r. w sprawie F-8/09, Apostolov przeciwko Komisji, wniesione w dniu 17 lutego 2010 r. przez Svetoslava Apostolova
   (Sprawa T-73/10 P)
   2010/C 100/93
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Svetoslav Apostolov (Saarwellingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Schneider-Addae-Mensah)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) w sprawie F-8/09 z dnia 15 grudnia 2009 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej zawartej w piśmie z dnia 23 października 2008 r.;

               —

               nakazanie Komisji Europejskiej i jej wyspecjalizowanym służbom, głównie Europejskiemu Urzędowi Doboru Kadr (EPSO) zaliczenia jako prawidłowych odpowiedzi udzielonych przez wnoszącego odwołanie na pytania 9, 30 i 32 testu umiejętności z dnia 14 grudnia 2007 r.;

               —

               ewentualnie, umożliwienie wnoszącemu odwołanie ponownego przystąpienia do testu;

               —

               tytułem żądania ewentualnego w stosunku do żądań drugiego, trzeciego i czwartego odesłanie niniejszej sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania w niniejszej instancji i postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej.

      Zarzuty i główne argumenty

   W drodze niniejszego odwołania wnoszący je zmierza do uchylenia postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (SSP) z dnia 15 grudnia 2009 r., wydanego w sprawie F-8/09 Apostolov przeciwko Komisji, którym SSP odrzucił jako niedopuszczalną skargę mającą na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 21 października 2008 r., którą Europejski Urząd Doboru Kadr (EPSO) oddalił jego zażalenie na decyzję z dnia 25 kwietnia 2008 r. informującą go o tym, że ocena uzyskana przez niego na teście kwalifikującym przeprowadzonym w ramach zaproszenia do wyrażenia zainteresowania EPSO/CAST27/4/07 nie była wystarczająca aby umieścić go w wykazie kandydatów spełniających warunki.
   Celem uzasadnienia odwołania wnoszący je podnosi zasadniczo, że brak było jasności w przedmiocie terminu na wniesienie skargi i dlatego nieprawidłowość, do której doszło podlega usprawiedliwieniu, co powoduje, że skarga wniesiona przez wnoszącego odwołanie do Sądu do spraw Służby Publicznej w dniu 9 lipca 2009 r. była dopuszczalna.
   Wnoszący odwołanie podnosi również, że EPSO dopuścił się oczywistego błędu w ocenie określonych odpowiedzi udzielonych przez niego w ramach testów kwalifikujących przeprowadzonych w związku z zaproszeniem do wyrażenia zainteresowania EPSO/CAST27/4/07. Wnoszący odwołanie podnosi następnie, że dla celów zagwarantowania prawidłowości postępowania kwalifikującego EPSO obrał całkowicie błędny sposób sprawdzenia umiejętności kandydatów.


title: Sprawa T-385/09: Skarga wniesiona w dniu 2 października 2009 r. — Annco przeciwko OHIM — Freche et fils (ANN TAYLOR LOFT)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/61

         Skarga wniesiona w dniu 2 października 2009 r. — Annco przeciwko OHIM — Freche et fils (ANN TAYLOR LOFT)
   (Sprawa T-385/09)
   2009/C 282/113
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Annco, Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: G. Triet, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Freche et fils associés SARL (Paryż, Francja)

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie skargi za uzasadnioną;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 lipca 2009 r. w sprawie R 1485/2008-1;

               —

               zmiana decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 lipca 2009 r. w sprawie R 1485/2008-1 na korzyść rejestracji rozpatrywanego wspólnotowego znaku towarowego oprócz dla klasy 35 — dla klas 18 i 25;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Annco, Inc.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: znak towarowy „ANN TAYLOR LOFT” dla towarów i usług z klas 18, 25 i 35

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Freche et fils

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: francuska rejestracja znaku towarowego „LOFT” dla towarów z klas 18 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych, naruszenie art. 75 rozporządzenia Rady 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza błędnie oparła się na dowodach i uzasadnieniu, w przedmiocie których skarżąca nie miała możliwości przedstawienia uwag.


title: Sprawa C-235/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Luksemburg) w dniu 12 maja 2010 r. — David Claes przeciwko Landsbanki Luxembourg SA en liquidation

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Luksemburg) w dniu 12 maja 2010 r. — David Claes przeciwko Landsbanki Luxembourg SA en liquidation
   (Sprawa C-235/10)
   ()
   2010/C 209/28
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: David Claes

      Strona pozwana: Landsbanki Luxembourg SA en liquidation

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1, 2 i 3 dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (1) należy interpretować w ten sposób, że znajdują one zastosowanie do zaprzestania działalności w następstwie ogłoszenia upadłości pracodawcy lub orzeczenia sądowego o zarządzeniu na podstawie art. 61 ust. 1 a) i b) ustawy z dnia 5 kwietnia 1993 r. o sektorze finansowym (ze zmianami) rozwiązania lub likwidacji instytucji kredytowej będącej pracodawcą z powodu jej niewypłacalności w sytuacji gdy prawo krajowe stanowi, że w razie takiego zaprzestania umowy o pracę ulegają natychmiastowemu zakończeniu?

               2)

               W razie udzielenie na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej czy art. 1, 2 i 3 dyrektywy 98/59 należy interpretować w ten sposób, że kuratora lub likwidatora należy przyrównać do pracodawcy, który zaplanował zwolnienia grupowe, który jest w stanie dopełnić, w ramach tej perspektywy, czynności, o których mowa w art. 2 i 3 dyrektywy i dokonać zwolnień (sprawa C-332/08, pkt 39, 40 i 41) (2)?

      (1)  Dz. U. L 225, s. 16.

      (2)  Wyrok z dnia 10 grudnia 2009 r. w sprawie Rodriguez Mayor i in., dotychczas nieopublikowany w Zbiorze.


title: Sprawa T-576/08: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2008 r. — Niemcy przeciwko Komisji

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/43

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2008 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-576/08)
   (2009/C 55/77)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma i B. Klein)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 983/2008 z dnia 3 października 2008 r. przyjmującego plan podziału pomiędzy państwa członkowskie zasobów zapisanych w roku budżetowym 2009 na dostawy żywności pochodzącej z zapasów interwencyjnych do wykorzystania przez osoby najbardziej potrzebujące we Wspólnocie;

               —

               utrzymanie w mocy skutków rozporządzenia po stwierdzeniu jego nieważności;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 983/2008 z dnia 3 października 2008 r. (1), które zawiera obejmujący rok 2009 plan podziału żywności do wykorzystania przez osoby najbardziej potrzebujące we Wspólnocie.
   Według strony skarżącej rozporządzenie to pozbawione jest podstawy prawnej w prawie wspólnotowym. Wydano je wprawdzie na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1234/2007 (2), którego podstawę prawną stanowią z kolei postanowienia dotyczące wspólnej polityki rolnej Wspólnoty (art. 36 i 37 WE w związku z art. 33 WE), jednak nie spełnia ono sformułowanych tamże wymogów.
   Pierwotnie uchwalanie tego planu stanowić miało dodatkową kompetencję w zakresie wspólnej polityki rolnej przyznaną zasadniczo dla umożliwienia wykorzystania istniejących zapasów interwencyjnych w celach społecznych. Od wielu lat plan ten realizowany był jednak w drodze zakupów żywności na rynku, gdyż ze względu na reformę wspólnej polityki zewnętrznej zapasy interwencyjne praktycznie nie istniały. Strona skarżąca uważa, iż plan ten stanowi obecnie jedynie pozbawione podstawy prawnej narzędzie służące realizacji polityki społecznej Wspólnoty (zasada kompetencji powierzonych).
   Zaskarżone rozporządzenie jest zatem niezgodne z uregulowaniami zawartymi w art. 27 ust. 2 rozporządzenia nr 1234/2007, który zezwala na zakup żywności na potrzeby realizacji planu tylko wówczas, gdy interwencyjne zapasy żywności są chwilowo niewystarczające Wraz z upływem czasu znaczna przewaga żywności zakupywanej na rynku stała się jednak regułą.
   Zaskarżone rozporządzenie nie służy też realizacji żadnego z celów wspólnej polityki rolnej określonych w art. 33 ust. 1 WE.
   Dla uniknięcia trudności związanych z realizacją planów rocznych strona skarżąca zwraca się do Sądu o ograniczenie skutków stwierdzenia nieważności do dotyczących zakupów uregulowań zawartych w art. 2 w związku z załącznikiem II do rozporządzenia nr 983/2008.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 983/2008 z dnia 3 października 2008 r. przyjmujące plan podziału pomiędzy państwa członkowskie zasobów zapisanych w roku budżetowym 2009 na dostawy żywności pochodzącej z zapasów interwencyjnych do wykorzystania przez osoby najbardziej potrzebujące we Wspólnocie (Dz.U. 2008, L 268, s. 3).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (Dz.U. 2007, L 299, s. 1).


title: Sprawa T-91/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia  8 grudnia 2005 r.  — Just przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Konkurs otwarty — Pytania wielokrotnego wyboru — Poprawność odpowiedzi w formularzu korekty — Skarga pozbawiona w oczywisty sposób wszelkiej podstawy prawnej)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/31

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 grudnia 2005 r. — Just przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-91/04) (1)

   (Urzędnicy - Konkurs otwarty - Pytania wielokrotnego wyboru - Poprawność odpowiedzi w formularzu korekty - Skarga pozbawiona w oczywisty sposób wszelkiej podstawy prawnej)
   (2006/C 48/61)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Alexander Just (Hoeilaart, Belgia) [Przedstawiciel: G. Lebitsch, avocat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: H. Krämer wspierany przez H. Wägenbaur, avocat]
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji komisji konkursowej w konkursie otwartym COM/A/2/02, na mocy której w fazie preselekcji konkursu skarżący otrzymał liczbę punktów niewystarczającą dla udziału w dalszych egzaminach tego konkursu.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004


title: Sprawa C-525/06: Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 24 marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van koophandel Hasselt — Belgia) — NV de Nationale Loterij przeciwko BVBA Customer Service Agency (Zaskarżenie orzeczenia zawierającego wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rozstrzygnięcie sporu przed sądem krajowym przez sąd apelacyjny — Brak konieczności udzielania odpowiedzi)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/20

         Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 24 marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van koophandel Hasselt — Belgia) — NV de Nationale Loterij przeciwko BVBA Customer Service Agency
   (Sprawa C-525/06) (1)

   (Zaskarżenie orzeczenia zawierającego wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Rozstrzygnięcie sporu przed sądem krajowym przez sąd apelacyjny - Brak konieczności udzielania odpowiedzi)
   2009/C 141/34
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Rechtbank van koophandel Hasselt

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: NV de Nationale Loterij

      Strona pozwana: BVBA Customer Service Agency

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank van koophandel te Hasselt — Wykładnia art. 49 WE — Loteria krajowa posiadająca na terytorium państwa członkowskiego ustawowy monopol mający na celu ograniczenie uzależnienia od gier, prowadząca jednak regularną reklamę zachęcającą do udziału w niej — Ustawodawstwo krajowe zakazujące innym przedsiębiorstwom komercyjnym sprzedaży formularzy udziału grupowego bez zezwolenia loterii krajowej

      Sentencja

   Nie ma potrzeby udzielania odpowiedzi na wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w sprawie C-525/06.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007


title: Sprawa T-457/13 P: Wyrok Sądu z dnia 29 kwietnia 2015 r. – CC/Parlament (Odwołanie — Odwołanie wzajemne — Służba publiczna — Konkurs otwarty — Błędy w zarządzaniu listą laureatów — Odpowiedzialność pozaumowna — Szkoda — Uzasadnione oczekiwanie — Przeinaczenie okoliczności faktycznych — Utrata szansy — Krzywda — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/35

         Wyrok Sądu z dnia 29 kwietnia 2015 r. – CC/Parlament
   (Sprawa T-457/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Odwołanie wzajemne - Służba publiczna - Konkurs otwarty - Błędy w zarządzaniu listą laureatów - Odpowiedzialność pozaumowna - Szkoda - Uzasadnione oczekiwanie - Przeinaczenie okoliczności faktycznych - Utrata szansy - Krzywda - Obowiązek uzasadnienia))
   (2015/C 198/46)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: CC (Bridel, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat G. Maximini)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: M. Ecker i E. Despotopoulou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 11 lipca 2013 r. CC/Parlament (F-9/12, Zb.Orz.SP, EU:F:2013:116).

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (trzecia izba) z dnia 11 lipca 2013 r. CC/Parlament (F-9/12) zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej celem ponownego rozpoznania.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postepowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


title: Sprawa F-26/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 5 lipca 2007 r. — Bertolete i in. przeciwko Komisji (Służba publiczna — Pracownicy kontraktowi — Zaszeregowanie i wynagrodzenie — Urząd Infrastruktury i Logistyki w Brukseli (OIB) — Nauczycielki w przedszkolach — Byli pracownicy najemni na podstawie prawa belgijskiego — Zmiana obowiązujących przepisów — Równość traktowania)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/47

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 5 lipca 2007 r. — Bertolete i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-26/06) (1)

   (Służba publiczna - Pracownicy kontraktowi - Zaszeregowanie i wynagrodzenie - Urząd Infrastruktury i Logistyki w Brukseli (OIB) - Nauczycielki w przedszkolach - Byli pracownicy najemni na podstawie prawa belgijskiego - Zmiana obowiązujących przepisów - Równość traktowania)
   (2007/C 199/91)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Marli Bertolete (Woluwé-Saint-Lambert) i inni (przedstawiciel: L. Vogel, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Martin i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, na podstawie której oddalono zażalenia skarżących na decyzje ustalające ich zaszeregowanie i wynagrodzenie w charakterze pracowników kontraktowych.
   Sentencja wyroku

               1)

               Zostaje stwierdzona nieważność decyzji Komisji Wspólnot Europejskich, na podstawie których ustalono wynagrodzenia skarżących w ramach umów o pracę z pracownikami kontraktowymi podpisanymi w kwietniu 2005 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokryje własne koszty, jak również połowę kosztów poniesionych przez skarżące.

               4)

               Skarżące pokryją połowę własnych kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006 r., str. 34.


title: Sprawa T-663/14: Wyrok Sądu z dnia 14 stycznia 2016 r. – International Gaming Projects/OHIM (BIG BINGO) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BIG BINGO — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/18

         Wyrok Sądu z dnia 14 stycznia 2016 r. – International Gaming Projects/OHIM (BIG BINGO)
   (Sprawa T-663/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BIG BINGO - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 078/27)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: International Gaming Projects Ltd (Valette, Malta) (przedstawiciel: adwokat M. D. Garayalde Niño)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 czerwca 2014 r. (sprawa R 755/2014-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego BIG BINGO jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               International Gaming Projects Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 395 z 10.11.2014.


title: Sprawa T-585/10: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2010 r. — Aitic Penteo przeciwko OHIM — Atos Worldline (PENTEO)

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/30

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2010 r. — Aitic Penteo przeciwko OHIM — Atos Worldline (PENTEO)
   (Sprawa T-585/10)
   2011/C 63/57
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Aitic Penteo, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Carbonell)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Atos Worldline SA (Bruksela, Belgia)

      Żądania strony skarżącej

               —

               zmiana decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 września 2010 r. w sprawie R 774/2010-1 i uwzględnienie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 5480561;

               —

               ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 września 2010 r. w sprawie R 774/2010-1; i

               —

               obciążenie OHIM i Atos Worldline SA kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „PENTEO” dla towarów i usług z klas 9, 38 i 42 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5480561

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Atos Worldline SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Beneluksie słowny znak towarowy „XENTEO” dla towarów i usług z klas 9, 36, 37, 38 i 42; słowny międzynarodowy znak towarowy nr 863851 „XENTEO” dla towarów i usług z klas 9, 36, 37, 38 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja narusza: i) art. 14 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, który zakazuje jakiejkolwiek dyskryminacji, wymagając równego traktowania zgodnie z prawem; ii) art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na nieuwzględnienie przez Izbę Odwoławczą uprzednich praw skarżącej; iii) art. 75 i 76 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na nieuwzględnienie przez Izbę Odwoławczą okoliczności faktycznych i dowodów przedstawionych w odpowiednim terminie przez skarżącą; i iv) art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na dokonanie przez Izbę Odwoławczą błędnej oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.


               20.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/9

         Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 24 października 2016 r. o wydanie opinii doradczej złożony przez Frostating lagmannsrett w sprawie Fosen-Linjen AS przeciwko AtB AS
   (Sprawa E-16/16)
   (2017/C 123/10)
   W dniu 31 października 2016 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek, wystosowany dnia 24 października 2016 r. przez Frostating lagmannsrett (sąd apelacyjny Frostating), o wydanie w sprawie Fosen-Linjen AS przeciwko AtB AS opinii doradczej dotyczącej następujących kwestii:

               1.

               Czy art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 89/665/EWG lub inne przepisy tej dyrektywy stoją na przeszkodzie uregulowaniom krajowym w sprawie przyznawania odszkodowań, zgodnie z którymi przyznanie odszkodowania w konsekwencji niezastosowania przepisów prawa EOG dotyczących zamówień publicznych przez instytucję zamawiającą jest uzależnione od:

                           a)

                           istnienia winy oraz spełnienia wymogu zgodnie z którym, postępowanie instytucji zamawiającej musi wyraźnie odbiegać od uzasadnionego sposobu postępowania?

                           b)

                           istnienia istotnego błędu, gdzie wina po stronie instytucji zamawiającej stanowi część bardziej kompleksowej oceny ogólnej?

                           c)

                           tego, czy instytucja zamawiająca dopuściła się istotnego, rażącego lub oczywistego błędu?

               2.

               Czy art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 89/665/EWG lub inne przepisy tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że naruszenie przepisu prawa zamówień publicznych EOG, który stanowi, iż instytucja zamawiająca nie może korzystać ze swobody uznania, jest samo w sobie wystarczające, aby uprawniało do odszkodowania na określonych warunkach?

               3.

               Czy art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 89/665/EWG lub inne przepisy tej dyrektywy stoją na przeszkodzie uregulowaniom krajowym w sprawie przyznawania odszkodowań w sytuacji, gdy przyznanie odszkodowania w wyniku niezastosowania przepisów prawa EOG dotyczących zamówień publicznych przez instytucję zamawiającą jest uzależnione od tego, czy dostawca, który wnosi sprawę i zgłasza roszczenie o odszkodowanie, jest w stanie jasno udowodnić – tzn. przedstawić względnie przeważające dowody – że zamówienie powinno zostać udzielone jemu [rzeczonemu dostawcy], gdyby instytucja zamawiająca nie popełniła błędu?

               4.

               Czy art. 1 ust. 1 i art. 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy 89/665/EWG lub inne przepisy tej dyrektywy stoją na przeszkodzie uregulowaniom krajowym, zgodnie z którymi instytucja zamawiająca może uwolnić się od roszczenia o odszkodowanie, powołując się na to, że postępowanie o udzielenie zamówienia powinno mimo wszystko zostać anulowane na skutek błędu popełnionego przez instytucję zamawiającą – innego jednak niż błąd przywołany przez skarżącego – w sytuacji, gdy na błąd taki faktycznie nie powołano się w trakcie trwania postępowania o udzielenie zamówienia? Jeśli instytucja zamawiająca może powołać się na taki błąd, czy dyrektywa 89/665/EWG stoi wówczas na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym to na wnoszącym sprawę dostawcy spoczywa ciężar udowodnienia, że błąd taki nie miał miejsca?

               5.

               Jakie wymogi nakłada istniejąca w prawie EOG zasada równego traktowania na instytucję zamawiającą w kwestii przeprowadzenia rzeczywistej weryfikacji informacji przedstawionych w ofertach w związku z kryteriami udzielenia zamówienia? Czy wymóg rzeczywistej weryfikacji można uznać za spełniony, jeśli instytucja zamawiająca będzie w stanie potwierdzić, że właściwości przestawione w ofercie wydają się w wiarygodny sposób oparte na dokumentacji zawartej w ofercie? Jak dokładna powinna być weryfikacja przedstawionego w ofercie przedmiotu umowy przeprowadzona przez instytucję zamawiającą? Jeśli oferent zobowiązuje się do pewnej wielkości zużycia w odniesieniu do przedmiotu umowy, a wielkość ta jest włączona do oceny ofert, to czy wymóg dokonania weryfikacji przez instytucję zamawiającą zostanie spełniony, jeśli oferent będzie w stanie potwierdzić, że wielkość ta jest wiarygodna z zachowaniem pewnego marginesu błędu, np. rzędu mniej więcej 20 %?
               W sytuacji, gdy instytucja zamawiająca ma zweryfikować informacje przedstawione przez oferenta w związku z kryterium udzielenia zamówienia, to czy wymóg rzeczywistej weryfikacji ofert w ramach zasady równego traktowania zostanie spełniony, jeżeli instytucja zamawiająca uwzględni dokumentację zamieszczoną w innej części oferty?


title: Sprawa T-154/17: Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2017 r. – Deichmann/Komisja

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/36

         Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2017 r. – Deichmann/Komisja
   (Sprawa T-154/17)
   (2017/C 129/55)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Deichmann SE (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Willems, S. De Knop i M. Meulenbelt)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/2257 z dnia 14 grudnia 2016 r. nakładającego ponownie ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz wyprodukowanych przez Chengdu Sunshine Shoes Co. Ltd., Foshan Nanhai Shyang Yuu Footwear Ltd. i Fujian Sunshine Footwear Co. Ltd. i wykonującego wyrok Trybunału Sprawiedliwości w sprawach połączonych C-659/13 i C-34/14 oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 5 ust. 1 i 2 TUE z powodu braku podstawy prawnej dla przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia. Pomocniczo strona skarżąca odnosi, że Komisja nie była kompetentna do przyjęcia zaskarżonego rozporządzenia.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 266 TFUE z powodu zaniechania przyjęcia środków koniecznych dla wykonania wyroku Trybunału z dnia 4 lutego 2016 r. C & J Clark International (C-659/13 i C-34/14, EU:C:2016:74).

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. 1 ust. 1 i art. 10 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 2016/1036 (1) oraz zasady pewności prawa na skutek wprowadzenia cel antydumpingowych na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami w okresie obowiązywania rozporządzeń 1472/2006 (2) i 1294/2009 (3).

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia art. 21 rozporządzenia (UE) nr 2016/1036 z powodu wprowadzenia cel antydumpingowych bez ponownego dokonania oceny interesów Unii. Zdaniem strony skarżącej podjęcie decyzji o tym, że wprowadzenie ceł antydumpingowych leży w interesie Unii, było w każdym razie oczywiście błędne.

               5.

               Zarzut piąty dotyczy naruszenia art. 5 ust. 1 i 4 TUE z powodu wydania aktu prawnego wykraczającego poza to, co jest konieczne do osiągnięcia realizowanego przezeń celu.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej, Dz.U. L 176, s. 21.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1472/2006 z dnia 5 października 2006 r. nakładające ostateczne cła antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym pobraniu cła tymczasowego nałożonego na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Wietnamu, Dz.U. L 275, s. 1.

      (3)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1294/2009 z dnia 22 grudnia 2009 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Wietnamu i pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami wysyłanego ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzące ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 384/96, Dz.U. L 352, s. 1.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C-424/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa — Dyrektywa 75/439/EWG — Unieszkodliwianie olejów odpadowych — Priorytet przetwarzania olejów odpadowych przez regenerację)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 15 lipca 2004 r.
   w sprawie C-424/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa - Dyrektywa 75/439/EWG - Unieszkodliwianie olejów odpadowych - Priorytet przetwarzania olejów odpadowych przez regenerację)
   (2004/C 228/15)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-424/02: Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: X. Lewis oraz M. Konstantinidis) przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnicy: M. Bethell oraz M. Demetriou), której przedmiotem jest stwierdzenie, że nie uchwalając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych w celu zastosowania się do art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 75/439/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. w sprawie unieszkodliwiania olejów odpadowych (Dz.U. L 194 z 1975 r., str. 23), zmienionej dyrektywą Rady 87/101/EWG z dnia 22 grudnia 1986 r. (Dz.U. L 42 z 1987 r., str. 43), który zobowiązuje Państwa Członkowskie do podjęcia środków koniecznych do nadania priorytetu przetwarzaniu olejów odpadowych przez ich regenerację, a w każdym razie nie zawiadamiając o takich przepisach Komisji, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy, Trybunał (pierwsza izba) w składzie: P. Jann prezes izby, A. Rosas, S. von Bahr, R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca) i K. Lenaerts, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał dnia 15 lipca 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując, w wykonaniu art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 75/439/EWG z dnia 16 czerwca 1975 r. w sprawie unieszkodliwiania olejów odpadowych, zmienionej dyrektywą Rady 87/101/EWG z dnia 22 grudnia 1986 r., środków koniecznych do nadania priorytetu przetwarzaniu olejów odpadowych przez ich regenerację, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 19 z 25.1.2003.


title: Sprawa C-608/12 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 8 maja 2014 r. – Greinwald GmbH. przeciwko Nicolasowi Wessangowi, Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Artykuł 169 § 2 tego regulaminu — Niezbędna zawartość odwołania)

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/3

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 8 maja 2014 r. – Greinwald GmbH. przeciwko Nicolasowi Wessangowi, Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-608/12 P) (1)

   ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Artykuł 169 § 2 tego regulaminu - Niezbędna zawartość odwołania))
   2014/C 261/03
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Greinwald GmbH (przedstawiciel: C. Onken, Rechtsanwältin)

      Druga strona postępowania: Nicolas Wessang (przedstawiciel: A. Grolée, avocate), Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie główne i odwołanie wzajemne zostają odrzucone.

               2)

               Greinwald GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania związanymi z odwołaniem głównym.

               3)

               Nicolas Wessang zostaje obciążony kosztami postępowania związanymi z odwołaniem wzajemnym.

      (1)  Dz.U. C 63 z 2.3.2013.


title: Sprawa C-493/06 P: Postanowienie prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 11 grudnia 2007 r. — Tesco Stores Ltd przeciwko MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG, Office de l'harmonisation dans le marché intérieur (marques, dessins et modèles)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/32

         Postanowienie prezesa pierwszej izby Trybunału z dnia 11 grudnia 2007 r. — Tesco Stores Ltd przeciwko MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG, Office de l'harmonisation dans le marché intérieur (marques, dessins et modèles)
   (Sprawa C-493/06 P) (1)

   (2008/C 64/47)

      Język postępowania: angielski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007.


title: Sprawa T-189/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2009 r. — ASM Brescia przeciwko Komisji (Pomoc państwa — System pomocy przyznanej przez władze włoskie niektórym przedsiębiorstwom użyteczności publicznej w formie zwolnień podatkowych i pożyczek o preferencyjnym oprocentowaniu — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Skarga o stwierdzenie nieważności — Indywidualne oddziaływanie — Dopuszczalność — Artykuł 87 ust. 3 lit. c) WE — Artykuł 86 ust. 2 WE)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/40

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2009 r. — ASM Brescia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-189/03) (1)

   (Pomoc państwa - System pomocy przyznanej przez władze włoskie niektórym przedsiębiorstwom użyteczności publicznej w formie zwolnień podatkowych i pożyczek o preferencyjnym oprocentowaniu - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Skarga o stwierdzenie nieważności - Indywidualne oddziaływanie - Dopuszczalność - Artykuł 87 ust. 3 lit. c) WE - Artykuł 86 ust. 2 WE)
   2009/C 180/72
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ASM Brescia SpA (Brescia, Włochy) (przedstawiciele: F. Capelli, F. Vitale i M. Valcada, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: V. Di Bucci, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 decyzji Komisji 2003/193/WE z dnia 5 czerwca 2002 r. w sprawie pomocy państwa w formie zwolnień podatkowych i pożyczek na preferencyjnych warunkach przyznanych przez Włochy na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej z przewagą kapitału publicznego (Dz.U. 2003, L 77, s. 21).

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               ASM Brescia SpA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 184 z 2.8.2003.


title: Sprawa C-251/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif de Rennes (Francja) w dniu 23 maja 2011 r. — Martial Huet przeciwko Université de Bretagne occidentale

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal administratif de Rennes (Francja) w dniu 23 maja 2011 r. — Martial Huet przeciwko Université de Bretagne occidentale
   (Sprawa C-251/11)
   2011/C 238/07
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal administratif de Rennes

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Martial Huet

      Strona pozwana: Université de Bretagne occidentale

      Pytania prejudycjalne

   Czy, w sytuacji gdy państwo postanawia przedłużyć stosunek pracy pracownika zatrudnionego uprzednio przez okres sześciu lat na podstawie umów na czas oznaczony, z obowiązku zawarcia umowy na czas nieoznaczony, ustanowionego w art. 13 ustawy z dnia 26 lipca 2005 r., wynika w sposób nieuchronny, z punktu widzenia celów dyrektywy 1999/70 z dnia 28 czerwca 1999 r. (1), konieczność powtórzenia bez zmian w nowej umowie istotnych postanowień ostatniej zawartej umowy, w szczególności postanowień dotyczących określenia stanowiska, na jakim pracownik ten jest zatrudniony, oraz wynagrodzenia?

      (1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącą Porozumienia Ramowego w sprawie umów na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC (Dz.U. L 175, s. 43).


title: Sprawa C-192/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 listopada 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — TeliaSonera Finland Oyj przeciwko iMEZ Ab (Sektor telekomunikacji — Łączność elektroniczna — Dyrektywa 2002/19/WE — Artykuł 4 ust. 1 — Sieci i usługi — Umowy między przedsiębiorstwami telekomunikacyjnymi o wzajemnym połączeniu — Obowiązek negocjowania w dobrej wierze — Pojęcie operatora publicznych sieci łączności — Artykuły 5 i 8 — Uprawnienia krajowych organów regulacyjnych — Przedsiębiorstwo niemające znaczącej pozycji rynkowej)

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 12 listopada 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — TeliaSonera Finland Oyj przeciwko iMEZ Ab
   (Sprawa C-192/08) (1)

   (Sektor telekomunikacji - Łączność elektroniczna - Dyrektywa 2002/19/WE - Artykuł 4 ust. 1 - Sieci i usługi - Umowy między przedsiębiorstwami telekomunikacyjnymi o wzajemnym połączeniu - Obowiązek negocjowania w dobrej wierze - Pojęcie operatora publicznych sieci łączności - Artykuły 5 i 8 - Uprawnienia krajowych organów regulacyjnych - Przedsiębiorstwo niemające znaczącej pozycji rynkowej)
   2010/C 11/04
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: TeliaSonera Finland Oyj

      Przy udziale: iMEZ Ab

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Korkein hallinto-oikeus — Wykładnia art. 4 ust. 1, 5 i 8 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywy o dostępie) (Dz.U. L 108, s. 7) — Prawo krajowe zobowiązujące każde przedsiębiorstwo telekomunikacyjne do negocjowania wzajemnych połączeń z innymi przedsiębiorstwami telekomunikacyjnymi — Zakres obowiązku negocjowania i wymogi, jakie może stawiać krajowy organ regulacyjny

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywy o dostępie) w związku z motywami 5, 6, 8 i 19 oraz w związku z art. 5 i 8 tej dyrektywy stoi na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak ustawa o rynku telekomunikacyjnym (viestintämarkkinalaki) z dnia 23 maja 2003 r. w zakresie, w jakim ustawa ta nie zastrzega możliwości powołania się na obowiązek negocjowania wzajemnych połączeń sieci wyłącznie dla operatorów publicznych sieci łączności. Zadaniem sądu krajowego jest określenie, czy ze względu na ich status i charakter, operatorzy występujący w postępowaniu przed sądem krajowym mogą być uznani za operatorów publicznych sieci łączności.

               2)

               Krajowy organ regulacyjny może uznać, że naruszony został obowiązek negocjowania połączeń wzajemnych w sytuacji, gdy przedsiębiorstwo niemające znaczącej pozycji rynkowej oferuje innemu przedsiębiorstwu wzajemne połączenia w rozumieniu art. 4 ust. 1 dyrektywy o dostępie na jednostronnych warunkach mogących uniemożliwić rozwój konkurencyjnego rynku na poziomie użytkowników końcowych, jeżeli warunki te uniemożliwiają klientom drugiego przedsiębiorstwa korzystanie z usług tego ostatniego.

               3)

               Krajowy organ regulacyjny może zobowiązać przedsiębiorstwo, które nie ma znaczącej pozycji rynkowej, ale które kontroluje dostęp do użytkowników końcowych, do prowadzenia w dobrej wierze negocjacji z innym przedsiębiorstwem albo w sprawie wzajemnych połączeń obu odnośnych sieci — w przypadku gdy podmiot wnioskujący o taki dostęp zostanie uznany za operatora publicznej sieci łączności, albo w sprawie interoperacyjności usług krótkich wiadomości tekstowych i wiadomości multimedialnych — jeżeli ów wnioskodawca nie zostanie uznany za takiego operatora.

      (1)  Dz.U. C 197 z 2.8.2008.


title: Sprawa T-283/04: Skarga wniesiona dnia 9 lipca 2004 przez Georgia-Pacific S.A.R.L. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/34

         Skarga wniesiona dnia 9 lipca 2004 przez Georgia-Pacific S.A.R.L. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego
   (Sprawa T-283/04)
   (2004/C 262/66)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 9 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego przez spółkę Georgia Pacific S.A.R.L., z siedzibą w Luksemburgu, reprezentowaną przez adwokata Rebeccę Delorey.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności i zmianę zaskarżonej decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego w części, w której orzekła ona, że znak towarowy nr 2 101 277 był pozbawiony jakiegokolwiek odróżniającego charakteru dla oznaczenia „papieru w rolkach do użytku gospodarczego, ręczników kuchennych, ręczników papierowych” w całej Wspólnocie na podstawie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 i stwierdzenie w nowym orzeczeniu w tym zakresie, że znak towarowy będący przedmiotem odmowy ma charakter odróżniający.

         Zarzuty i główne argumenty

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Trójwymiarowy znak mający postać wzoru ręcznika kuchennego.

               Produkty lub usługi:

               Produkty z klasy 16 („papier w rolkach do użytku gospodarczego, ręczniki kuchenne, ręczniki papierowe”) – zgłoszenie nr 2 101 277.

               Decyzja zaskarżona do Izby Odwoławczej:

               Odmowa rejestracji przez eksperta.

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Odrzucenie odwołania.

               Podniesione zarzuty:

               Zaskarżona decyzja narusza postanowienia art. 7 ust 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94.
               Oznaczenie w sposób oczywisty można przedstawić w formie graficznej w rozumieniu art. 7 ust 1 lit. a) i art. 4 rozporządzenia.
               Oznaczenie nie jest ani opisowe, ani zwyczajowo używane, ani utworzone z kształtu wynikającego z charakteru produktu.
               Oznaczenie ma charakter odróżniający w stopniu wystarczającym dla spełnienia wymogów wskazanych w art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia.


               23.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/9

         Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2010 r. przez Swisscom RE Aktiengesellschaft przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-7/10)
   2010/C 256/09
   Spółka Swisscom RE Aktiengesellschaft, reprezentowana przez dr Michaela Sáncheza Rydelskiego, adwokata działającego w imieniu Swisscom RE Aktiengesellschaft, Kirchstrasse 12, 9490 Vaduz, LIECHTENSTEIN, wniosła w dniu 9 lipca 2010 r. skargę do Trybunału EFTA przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA.
   Swisscom RE Aktiengesellschaft wnioskuje do Trybunału EFTA:

               1)

               o uchylenie decyzji Urzędu Nadzoru EFTA nr 97/10/COL z dnia 24 marca 2010 r. w sprawie opodatkowania zależnych zakładów ubezpieczeniowych według ustawy podatkowej Liechtensteinu;

               2)

               alternatywnie – o stwierdzenie nieważności art. 3 i 4 decyzji Urzędu EFTA nr 97/10/COL z dnia 24 marca 2010 r. w zakresie, w jakim artykuły te nakazują odzyskanie pomocy, o której mowa w art. 1 tej decyzji;
               oraz

               3)

               o obciążenie Urzędu Nadzoru EFTA kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarżący, Swisscom RE Aktiengesellschaft, jest spółką zależną należącą w całości do grupy Swisscom AG, wykonującą wewnętrzne usługi w zakresie reasekuracji dla przedsiębiorstw z grupy Swisscom od momentu jej założenia w 1997 r.

               —

               Skarżący wnosi, że Urząd Nadzoru EFTA błędnie zastosował art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG. Środki podatkowe Liechtensteinu nie stanowią pomocy państwa, gdyż zakłady zależne nie są przedsiębiorstwami w myśl art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG. Poza tym środków podatkowych Liechtensteinu nie można uznać za środki selektywne zgodnie z art. 61 ust. 1 Porozumienia EOG.

               —

               Oprócz tego skarżący twierdzi:

                           —

                           że w przypadku, gdyby Trybunał doszedł do wniosku, że środki podatkowe Liechtensteinu wiążą się z pomocą państwa, Urząd Nadzoru EFTA popełnił błąd, nakazując odzyskanie rzekomej pomocy od dnia 6 listopada 2001 r., oraz

                           —

                           że Urząd Nadzoru EFTA nie przedstawił w swojej ocenie odpowiedniego uzasadnienia najważniejszych kwestii, wymaganego zgodnie z art. 16 porozumienia o nadzorze i Trybunale.


title: Sprawa C-178/15: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 30 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia – Polska) – Alicja Sobczyszyn/Szkoła Podstawowa w Rzeplinie (Odesłanie prejudycjalne — Organizacja czasu pracy — Dyrektywa 2003/88/WE — Prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego — Nauczyciele — Urlop dla poratowania zdrowia — Coroczny urlop wypoczynkowy pokrywający się z urlopem dla poratowania zdrowia — Prawo do skorzystania z corocznego urlopu wypoczynkowego w innym terminie)

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/17

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 30 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia – Polska) – Alicja Sobczyszyn/Szkoła Podstawowa w Rzeplinie
   (Sprawa C-178/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Organizacja czasu pracy - Dyrektywa 2003/88/WE - Prawo do corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego - Nauczyciele - Urlop dla poratowania zdrowia - Coroczny urlop wypoczynkowy pokrywający się z urlopem dla poratowania zdrowia - Prawo do skorzystania z corocznego urlopu wypoczynkowego w innym terminie))
   (2016/C 335/22)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Alicja Sobczyszyn

      Strona pozwana: Szkoła Podstawowa w Rzeplinie

      Sentencja

   Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu lub praktyce krajowej, takim jak stanowiące przedmiot sporu w postępowaniu głównym, które zezwalają na to, by pracownikowi, który skorzystał z przyznanego mu zgodnie z prawem krajowym urlopu dla poratowania zdrowia w okresie corocznego urlopu wypoczynkowego, ustalonego w planie urlopów zatrudniającego go przedsiębiorstwa, można było – po zakończeniu urlopu dla poratowania zdrowia – odmówić prawa do skorzystania z corocznego urlopu wypoczynkowego w późniejszym terminie, pod warunkiem, że cel urlopu dla poratowania zdrowia różni się od celu corocznego płatnego urlopu, co powinien ocenić sąd krajowy.

      (1)  Dz.U. C 245 z 27.7.2015.


title: Sprawa T-197/09: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2011 r. — Słowenia przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Rośliny uprawne)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/33

         Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2011 r. — Słowenia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-197/09) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Rośliny uprawne)
   2011/C 252/76
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Słowenii (przedstawiciele: początkowo Ž. Cilenšek Bončina, pełnomocnik, następnie, L. Bembič, pełnomocnik, wspierany przez J. Sladiča, adwokata)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo T. van Rijn i K. Banks, następnie F. Jimeno Fernández i M. Žebre, w końcu F. Jimeno Fernández i B. Rous, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2009/253/WE z dnia 19 marca 2009 r., wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) (Dz. U. L 75, s. 15), w zakresie w jakim wyłącza niektóre wydatki poniesione przez Republikę Słowenii

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Słowenii pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


title: Sprawa C-353/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Flensburg — Niemcy) — Postępowanie wszczęte przez Stefana Grunkina i Dorotheę Reginę Paul (Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich — Prawo prywatne międzynarodowe w zakresie nazwiska rodowego — Określanie prawa właściwego wyłącznie za pomocą łącznika obywatelstwa — Nieletnie dziecko urodzone i mające miejsce zamieszkania w jednym państwie członkowskim i będące obywatelem innego państwa członkowskiego — Brak uznania, w państwie członkowskim przynależności państwowej, nazwiska nadanego w państwie członkowskim urodzenia i miejsca zamieszkania)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 października 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Flensburg — Niemcy) — Postępowanie wszczęte przez Stefana Grunkina i Dorotheę Reginę Paul
   (Sprawa C-353/06) (1)

   (Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich - Prawo prywatne międzynarodowe w zakresie nazwiska rodowego - Określanie prawa właściwego wyłącznie za pomocą łącznika obywatelstwa - Nieletnie dziecko urodzone i mające miejsce zamieszkania w jednym państwie członkowskim i będące obywatelem innego państwa członkowskiego - Brak uznania, w państwie członkowskim przynależności państwowej, nazwiska nadanego w państwie członkowskim urodzenia i miejsca zamieszkania)
   (2008/C 313/04)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Amtsgericht Flensburg
   Strona w postępowaniu wszczętym przez:
   Stefana Grunkina i Dorotheę Reginę Paul
   przy udziale:
   Leonharda Matthiasa Grunkina-Paula, Standesamt Niebüll
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Amtsgericht Flensburg — Wykładnia art. 12 i 18 traktatu WE — Krajowa norma kolizyjna łącząca prawo regulujące ustalanie nazwiska rodowego osoby wyłącznie z obywatelstwem — Odmowa ze strony państwa członkowskiego przynależności państwowej uznania nazwiska rodowego dziecka, złożonego z nazwisk rodowych jego rodziców, w sytuacji gdy dziecko to urodziło się i ma miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim, w którym zostało zarejestrowane pod tym podwójnym nazwiskiem
   Sentencja
   Artykuł 18 WE stoi na przeszkodzie temu, aby, w okolicznościach stanowiących przedmiot postępowania przed sądem krajowym, organy państwa członkowskiego, stosując prawo krajowe, mogły odmówić uznania nazwiska rodowego dziecka, ustalonego i zarejestrowanego w innym państwie członkowskim, w którym dziecko się urodziło i od urodzenia ma miejsce zamieszkania, przy czym — podobnie jak jego rodzice — ma ono obywatelstwo tylko pierwszego z tych państw członkowskich.

      (1)  Dz.U. C 281 z 18.11.2006.


title: Sprawa T-222/08: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2008 r. — Sanatur przeciwko OHIM — Sektkellerei Schloss Wachenheim (life light)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/46

         Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2008 r. — Sanatur przeciwko OHIM — Sektkellerei Schloss Wachenheim (life light)
   (Sprawa T-222/08)
   (2008/C 223/80)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Sanatur GmbH (Singen, Niemcy) (przedstawiciel: M. Wiume, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Sektkellerei Schloss Wachenheim AG (Trewir, Niemcy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 marca 2008 r. w sprawie R1257/2006-1;

               —

               zmiana zaskarżonej decyzji w celu oddalenia odwołania;

               —

               obciążenie interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „life light” dla towarów z klasy 32 (zgłoszenie nr 3 192 481)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Sektkellerei Schloss Wachenheim AG

      Znak lub oznaczenie,na które powołano się w sprzeciwie: niemiecki graficzny znak towarowy „LIGHT live” dla towarów z klasy 32 (znak towarowy nr 302 00 216)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) z uwagi na brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do kolidujących ze sobą znaków towarowych.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa C-306/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) z dnia 7 czerwca 2005 r. w sprawie Sociedad General de Autores y Editores de España (SGAE) przeciwko Rafael Hotels, S.A.

text:
               15.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) z dnia 7 czerwca 2005 r. w sprawie Sociedad General de Autores y Editores de España (SGAE) przeciwko Rafael Hotels, S.A.
   (Sprawa C-306/05)
   (2005/C 257/05)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 3 sierpnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) z dnia 7 czerwca 2005 r. w sprawie Sociedad General de Autores y Editores de España (SGAE) przeciwko Rafael Hotels, S.A.
   Audiencia Provincial de Barcelona zwróciła się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy zainstalowanie w pokojach hotelowych odbiorników telewizyjnych, za pomocą których rozprowadza się drogą kablową sygnał telewizyjny odbierany drogą satelitarną lub naziemną, stanowi czynność publicznego udostępniania podlegającą zamierzonej harmonizacji przepisów krajowych dotyczących ochrony praw autorskich przewidzianej w art. 3 dyrektywy 2001/29/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r.?

               3.

               Czy przyjęcie, że pokój hotelowy jest miejscem ściśle prywatnym, a co za tym idzie, iż udostępnianie za pomocą odbiorników telewizyjnych, do których rozprowadza się sygnał uprzednio odebrany przez hotel, nie stanowi czynności publicznego udostępniania, byłoby sprzeczne z ochroną praw autorskich stanowiącą cel dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r.?

               3.

               Czy dla celów ochrony praw autorskich w związku z czynnościami publicznego udostępniania uregulowanej w dyrektywie 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. można uznać udostępnianie za publiczne, jeżeli następuje za pomocą odbiornika telewizyjnego zainstalowanego w pokoju hotelowym, z tego powodu, iż kolejno następujący po sobie widzowie mają dostęp do utworu?

      (1)  W sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, z 22.6.2001., str.10).


title: Sprawa T-512/14: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2014 r. – Green Source Poland przeciwko Komisji

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/50

      Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2014 r. – Green Source Poland przeciwko Komisji
      (Sprawa T-512/14)
      (2014/C 395/63)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Green Source Poland sp. z o.o. (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: adwokaci M. Merola i L. Armati)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2014) 2289 final z dnia 7 kwietnia 2014 r., na mocy której Komisja odmawia wniesienia wkładu finansowego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na rzecz proponowanego dużego projektu „Zakup i wdrożenie innowacyjnej technologii produkcji biokomponentów do wytwarzania biopaliw” stanowiącego część programu operacyjnego „Innowacyjna gospodarka”, który dotyczy pomocy strukturalnej i objęty jest celem Konwergencja w Polsce.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja przekroczyła uprawnienia przyznane jej na mocy art. 41 rozporządzenia nr 1083/2006 (1) oraz naruszyła zasadę pewności prawa i zasadę proporcjonalności poprzez przypisanie de facto skutku wiążącego wnioskowi legislacyjnemu dotyczącemu nieprzyjętej jeszcze dyrektywy ILUC (2). Skarżąca twierdzi, że odmowa nie jest w gruncie rzeczy podyktowana tym, że projekt nie jest projektem o wysokim poziomie innowacyjności, gdyż dotyczy urządzeń produkcyjnych pierwszej generacji do produkcji biopaliw z upraw roślin spożywczych, ale tym, że projekt nie jest spójny z wnioskiem legislacyjnym dotyczącym dyrektywy ILUC, która promuje biopaliwa drugiej generacji produkowane z upraw innych niż uprawy roślin spożywczych. Komisja odmówiła zatem wniesienia wkładu z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, opierając się na projekcie aktu prawnego.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że Komisja naruszyła obowiązek uzasadnienia oraz dopuściła się oczywistego błędu w ocenie, uznając, iż wniosek legislacyjny dotyczący dyrektywy ILUC podważa rentowność mającego powstać zakładu produkcyjnego. Skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie uznała, iż należy podać w wątpliwość długofalową rentowność zakładu produkcyjnego począwszy od roku 2020 w oparciu o spekulacje, że po roku 2020 jedynie biopaliwa produkowane z upraw innych niż uprawy roślin spożywczych otrzymają wsparcie finansowe.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący nadużycia proceduralnego oraz naruszenia zasady proporcjonalności z tego powodu, że Komisja przywoływała kolejno niespójne i sztuczne przyczyny w celu odmowy wniesienia wkładu z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 41 rozporządzenia nr 1083/2006 z tego powodu, że Komisja, w dokonanej ocenie, wyszła poza kryteria określone we właściwym programie operacyjnym, stwierdzając, że wsparcie powinny uzyskać „najnowocześniejsze rozwiązania” oraz „najbardziej innowacyjne i najnowsze rozwiązania”. Tymczasem program operacyjny odnosi się jedynie do nowych i nowoczesnych rozwiązań, co należy interpretować w świetle obecnego poziomu rozwoju przemysłu i handlu w Polsce oraz w świetle ogólnego celu wspierania rozwoju w odnośnym regionie.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia art. 41 rozporządzenia nr 1083/2006 oraz naruszenia zasady dobrej administracji i zasady należytej staranności oraz obowiązku uzasadnienia.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący nadużycia proceduralnego oraz naruszenia zasady rozsądnego terminu i zasady dobrej administracji, a także naruszenia art. 41 ust. 2 rozporządzenia nr 1083/2006 wyznaczającego termin trzech miesięcy na przyjęcie decyzji dotyczących dużych projektów. Skarżąca twierdzi, że Komisja nieustannie zwracała się do Polski o wycofanie wniosku oraz powtarzała zadane wcześniej pytania lub też zadawała nowe niepowiązane pytania, przeciągając postępowanie w czasie do półtora roku, przez co obniżyła szanse na wdrożenie proponowanego projektu.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1260/1999.

         (2)  Wniosek COM/2012/595 final Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady zmieniająca dyrektywę 98/70/WE odnoszącą się do jakości benzyny i olejów napędowych oraz zmieniająca dyrektywę 2009/28/WE w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych.


title: Sprawa F-162/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 16 grudnia 2013 r. — CL przeciwko EEA (Służba publiczna — Członek personelu tymczasowego — Zwolnienie chorobowe — Powrót do pracy — Obowiązek staranności — Mobbing)

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/29

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 16 grudnia 2013 r. — CL przeciwko EEA
   (Sprawa F-162/12) (1)

   (Służba publiczna - Członek personelu tymczasowego - Zwolnienie chorobowe - Powrót do pracy - Obowiązek staranności - Mobbing)
   2014/C 39/54
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, J.N. Louis i D. Abreu Caldas, avocats)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Środowiska (przedstawiciele: O. Cornu, pełnomocnik, B. Wägenbaur, avocat)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o przywróceniu skarżącego do pracy po okresie zwolnienia chorobowego, po którego zakończeniu skarżący powinien był być zdolny do pracy w świetle opinii lekarzy.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               CL pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Europejską Agencję Środowiska.

      (1)  Dz.U. C 86 z 23.3.2013, s. 30.


title: Sprawa C-510/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 24 listopada 2008 r. — Vera Mattner przeciwko Finanzamt Velbert

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 24 listopada 2008 r. — Vera Mattner przeciwko Finanzamt Velbert
   (Sprawa C-510/08)
   (2009/C 44/47)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Düsseldorf
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vera Mattner

      Strona pozwana: Finanzamt Velbert
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 39 WE i art. 43 WE, a także art. 56 WE w związku z art. 58 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one krajowej regulacji państwa członkowskiego dotyczącej nałożenia podatku od darowizny, która przy nabyciu nieruchomości położonej w kraju przez osobę zagraniczną od nabywcy zagranicznego przewiduje kwotę wolną od podatku w wysokości 1 100 EUR, podczas gdy przy darowiźnie tej samej nieruchomości przysługiwałaby kwota wolna od podatku w wysokości 205 000 EUR, gdyby darczyńca lub obdarowany w momencie dokonania darowizny posiadali miejsce zamieszkania w danym państwie członkowskim?


title: Sprawa T-172/09: Wyrok Sądu z dnia 10 października 2012 r. — Gem-Year i Jinn-Well Auto-Parts (Zhejiang) przeciwko Radzie (Dumping — Przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chin — Poparcie skargi przez przemysł wspólnotowy — Definicja przedmiotowego towaru — Szkoda — Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej — Koszty ważniejszych nakładów właściwie odzwierciedlające wartości rynkowe — Artykuł 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 384/96 (obecnie art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1225/2009))

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/30

         Wyrok Sądu z dnia 10 października 2012 r. — Gem-Year i Jinn-Well Auto-Parts (Zhejiang) przeciwko Radzie
   (Sprawa T-172/09) (1)

   (Dumping - Przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chin - Poparcie skargi przez przemysł wspólnotowy - Definicja przedmiotowego towaru - Szkoda - Status przedsiębiorstwa działającego w warunkach gospodarki rynkowej - Koszty ważniejszych nakładów właściwie odzwierciedlające wartości rynkowe - Artykuł 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 384/96 (obecnie art. 2 ust. 7 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 1225/2009))
   2012/C 366/57
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gem-Year Industrial Co. Ltd (Zhejiang, Chiny) i Jinn-Well Auto-Parts (Zhejiang) Co. Ltd (Zhejiang) (przedstawiciele: K. Adamantopoulos i Y. Melin, następnie Y. Melin, V. Akritidis i F. Crespo, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo J.-P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez G. Berrischa i G. Wolfa, adwokatów, następnie J.-P. Hix i B. Driessen, pełnomocnicy, wspierani przez G. Berrischa)

      Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i C. Clyne, pełnomocnicy) i European Industrial Fasteners Institute AISBL (EIFI) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo J. Bourgeois, Y. van Gerven i E. Wäktare, następnie J. Bourgeois, adwokaci)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 29, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Gem-Year Industrial Co. Ltd i Jinn-Well Auto-Parts (Zhejiang) Co. Ltd pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej i European Industrial Fasteners Institute AISBL.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009.