title: Sprawa T-53/11: Wyrok Sądu z dnia 19 kwietnia 2013 r. — Aecops przeciwko Komisji (EFS — Cykl szkoleń — Obniżenie kwoty pierwotnie przyznanej pomocy finansowej — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 — Przedawnienie — Bezpieczeństwo prawne — Prawo do obrony — Rozsądny termin — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/39

         Wyrok Sądu z dnia 19 kwietnia 2013 r. — Aecops przeciwko Komisji
   (Sprawa T-53/11) (1)

   (EFS - Cykl szkoleń - Obniżenie kwoty pierwotnie przyznanej pomocy finansowej - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Przedawnienie - Bezpieczeństwo prawne - Prawo do obrony - Rozsądny termin - Obowiązek uzasadnienia)
   2013/C 156/71
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops) (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: początkowo J. da Cruz Vilaça i L. Pinto Monteiro, a następnie L. Pinto Monteiro, P. Farinha Alves i N. Morais Sarmento, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 27 października 2010 r. określającej ostateczną kwotę wydatków kwalifikujących się do pomocy finansowej z Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) przyznanej skarżącej na działania w ramach szkoleń decyzją nr C(89) 0570 z dnia 22 marca 1989 r. na finansowanie cyklu szkoleń (sprawa 89 0979 P3).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Associação de Empresas de Construção e Obras Públicas e Serviços (Aecops) zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 139 z 7.5.2011.


title: Sprawa T-52/15: Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2016 r. – Sharif University of Technology/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej – Zamrożenie środków finansowych – Udzielanie wsparcia rządowi Iranu – Działalność badawcza i rozwój technologiczny w dziedzinie wojskowej lub w dziedzinach powiązanych – Prawo do obrony – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Naruszenie prawa i błąd w ocenie – Prawo własności – Proporcjonalność – Nadużycie władzy – Żądanie odszkodowawcze)

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/49

      Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2016 r. – Sharif University of Technology/Rada
      (Sprawa T-52/15) (1)

      ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie środków finansowych - Udzielanie wsparcia rządowi Iranu - Działalność badawcza i rozwój technologiczny w dziedzinie wojskowej lub w dziedzinach powiązanych - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Naruszenie prawa i błąd w ocenie - Prawo własności - Proporcjonalność - Nadużycie władzy - Żądanie odszkodowawcze))
      (2016/C 211/61)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sharif University of Technology (Teheran, Iran) (przedstawiciel: M. Happold, barrister)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i M. Bishop, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2014/776/WPZiB z dnia 7 listopada 2014 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 325, s. 19) w zakresie, w jakim na jej podstawie umieszczono nazwę skarżącego w wykazie zawartym w załączniku II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39), a także rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1202/2014 z dnia 7 listopada 2014 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 325, s. 3) w zakresie, w jakim na jego podstawie umieszczono nazwę skarżącego w wykazie zawartym w załączniku IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, s. 1), oraz po drugie, żądanie zasądzenia zadośćuczynienia.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Sharif University of Technology pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Sprawa C-27/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Schleswig-Holsteinischen Oberlandesgericht (Niemcy) w dniu 21 stycznia 2013 r. — Flughafen Lübeck GmbH przeciwko Air Berlin PLC & Co. Luftverkehrs-KG

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Schleswig-Holsteinischen Oberlandesgericht (Niemcy) w dniu 21 stycznia 2013 r. — Flughafen Lübeck GmbH przeciwko Air Berlin PLC & Co. Luftverkehrs-KG
   (Sprawa C-27/13)
   2013/C 171/17
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Schleswig-Holsteinischen Oberlandesgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Air Berlin PLC & Co. Luftverkehrs-KG

      Strona pozwana: Flughafen Lübeck GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy sąd krajowy, który ma rozstrzygnąć powództwo o zwrot świadczeń oraz o zaniechanie przyszłych świadczeń, musi przyjąć, że dane świadczenia stanowią środki, które zgodnie z art. 108 ust. 3 zdanie trzecie TFUE nie mogą zostać wprowadzone w życie przed wydaniem przez Komisję Europejską (zwaną dalej „Komisją”) decyzji końcowej, jeżeli Komisja wszczęła na podstawie niezaskarżonej decyzji formalne postępowanie wyjaśniające w sprawie pomocy, stosownie do postanowień art. 108 ust. 2 TFUE i w uzasadnieniu tej decyzji oświadczyła odpowiednio m.in., że świadczenia te stanowią prawdopodobnie pomoc państwa?

               2)

               Jeśli na pytanie 1 zostanie udzielona odpowiedź twierdząca:
               Czy ma to zastosowanie również wtedy, gdy Komisja w uzasadnieniu swej decyzji oświadczyła odpowiednio, że nie jest w stanie stwierdzić, czy świadczący, zobowiązując się do tych świadczeń, działał tak jak funkcjonujący na zasadach gospodarki rynkowej prywatny inwestor?

               3)

               Jeśli na pytania 1 lub 2 zostanie udzielona odpowiedź przecząca:
               Czy sąd krajowy może w tej sytuacji zawiesić postępowanie do czasu rozstrzygnięcia formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie pomocy?

               4)

               Jeśli na pytanie 3 zostanie udzielona odpowiedź twierdząca:
               Czy sąd krajowy musi w tej sytuacji zawiesić postępowanie do czasu rozstrzygnięcia formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie pomocy?


title: Sprawa C-540/10: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2010 r. — Transportes y Excavaciones J. Asensi, S.L. przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/12

         Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2010 r. — Transportes y Excavaciones J. Asensi, S.L. przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-540/10)
   2011/C 139/20
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Transportes y Excavaciones J. Asensi, S.L. (przedstawiciel(-e): C. Nicolau Castellanos, adwokat)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Postanowieniem z dnia 10 marca 2011 r. Trybunał Sprawiedliwości (izba ósma) orzekł, iż jest w sposób oczywisty niewłaściwy do rozpoznania niniejszej skargi.


title: Sprawa F-113/15: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2015 r. – ZZ i in./Komisja

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/55

         Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2015 r. – ZZ i in./Komisja
   (Sprawa F-113/15)
   (2015/C 320/77)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciel: adwokat R. Rata)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie nieujęcia nazwisk skarżących na liście urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu (2014).

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego Komisji Europejskiej z dnia 14 listopada 2014 r., wydanej w formie Informacji Administracyjnych nr 41-2014, ustanawiającej listę urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu (2014) w zakresie, w jakim nazwiska skarżących nie zostały na niej ujęte;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej jej własnymi kosztami oraz kosztami postępowania poniesionymi przez skarżących.


title: Sprawa T-163/08: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2008 r. — Arbeitsgemeinschaft Golden Toast przeciwko OHIM (Golden Toast)

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/41

         Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2008 r. — Arbeitsgemeinschaft Golden Toast przeciwko OHIM (Golden Toast)
   (Sprawa T-163/08)
   (2008/C 171/79)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Arbeitsgemeinschaft Golden Toast e.V. (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Späth i G. Hasselblatt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 31 stycznia 2008 r. (sprawa R 761/2007-1);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Golden Toast” dla towarów i usług z klas 5, 8, 9, 11, 14, 16, 21, 24, 25, 28 — 32, 39 i 41 — 44 (zgłoszenie nr 4 811 171).

      Decyzja eksperta: częściowa odmowa rejestracji w odniesieniu do towarów z klas 11 i 30.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: Naruszenie obowiązku uzasadnienia wynikającego z pierwszego zdania art. 73 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ rozstrzygnięcie zaskarżonej decyzji oparte zostało na braku charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia, który to charakter odróżniający nie był badany. Ponadto, naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94, z uwagi na niezastosowanie się do przesłanek stwierdzenia występowania opisowego charakteru zgłoszonego znaku towarowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa T-377/09: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2009 r. — Mövenpick-Holding przeciwko OHIM (PASSIONATELY SWISS)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/58

         Skarga wniesiona w dniu 29 września 2009 r. — Mövenpick-Holding przeciwko OHIM (PASSIONATELY SWISS)
   (Sprawa T-377/09)
   2009/C 282/108
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Mövenpick — Holding AG (przedstawiciel: adwokat M. Taxhet)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               zmiana decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 23 lipca 2009 r. i opublikowanie zgłoszenie znaku towarowego PASSIONATELY SWISS (zgłoszenie nr 6 701 031);

               —

               ewentualnie stwierdzenie, że art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 nie stoją na przeszkodzie rejestracji wspomnianego znaku, stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 23 lipca 2009 r. i przekazanie sprawy Izbie Odwoławczej celem ponownego rozpatrzenia;

               —

               ewentualnie zmiana decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 23 lipca 2009 r. i opublikowanie znaku towarowego PASSIONATELY SWISS (zgłoszenie nr 6 701 031) wraz z oświadczeniem strony skarżącej o zrzeczeniu się wyłącznych praw do elementu SWISS wspomnianego znaku;

               —

               ewentualnie stwierdzenie, że art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 40/94 nie stoją na przeszkodzie rejestracji zgłoszonego znaku, jeżeli strona skarżąca złoży oświadczenie o zrzeczeniu się wyłącznych praw do elementu SWISS wspomnianego znaku, stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 23 lipca 2009 r. i przekazanie sprawy Izbie Odwoławczej celem ponownego rozpatrzenia;

               —

               obciążenie Urzędu kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „PASSIONATELY SWISS” dla towarów i usług z klas 16, 35, 41, 43 i 44 (zgłoszenie nr 6 701 031)

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009 (1).

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-257/15: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2015 r. – Arcelormittal Spain Holding/Komisja

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/38

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2015 r. – Arcelormittal Spain Holding/Komisja
   (Sprawa T-257/15)
   (2015/C 245/45)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Arcelormittal Spain Holding, S.L. (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: M. Muñoz Pérez, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 15 października 2014 r. w dokumencie nr C(2014) 7280 w sprawie pomocy państwa SA.355550 (13/C) (ex 12/CP) wdrożonej przez Hiszpanię;

               —

               tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności art. 4 ust. 2 ww. decyzji z podanych wyżej powodów oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zaskarżona w niniejszym postępowaniu decyzja jest tożsama z decyzją będącą przedmiotem spraw T-12/15 Banco de Santander i Santusa/Komisja oraz T-252/15 Ferrovial SA i in./Komisja.
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych już w tych sprawach.


title: Sprawa T-283/15: Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2015 r. – Esso Raffinage/ECHA

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/32

         Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2015 r. – Esso Raffinage/ECHA
   (Sprawa T-283/15)
   (2015/C 320/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Esso Raffinage (Courbevoie, Francja) (przedstawiciel: M. Navin-Jones, Solicitor)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 1 kwietnia 2015 r. wydanej przez Europejską Agencję Chemikaliów (zwaną dalej „ECHA”) na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE), w formie pisma zatytułowanego „Statement of Non-Compliance following a Dossier Evaluation Decision under Regulation (EC) No 1907/2006” [stwierdzenie braku zgodności z przepisami w następstwie decyzji w sprawie oceny dokumentacji na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1907/2006] (zwanego dalej „SONC”) oraz załącznika do niej (sygnatura CCH-C-0000005770-74-01/F);

               —

               nakazanie przekazania sprawy do rozpoznania przez dyrektora zarządzającego ECHA ze wskazaniem, że wszelka nowa decyzja ECHA będzie musiała uwzględnić powody stwierdzenia nieważności określone w wyroku Sądu oraz wszelkie stosowne, zaktualizowane informacje;

               —

               obciążenie ECHA kosztami poniesionymi przez skarżącą w niniejszym postępowaniu;

               —

               zarządzenie wszelkich innych środków wymaganych przez wymiar sprawiedliwości.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi szereg zarzutów, w tym następujące zarzuty:

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczący nadużycia władzy, naruszenia równowagi instytucjonalnej, itd.

                           —

                           Skarżąca podnosi, że ECHA nie jest uprawniona z punktu widzenia prawa i nie dysponuje podstawą prawną do sporządzenia, opracowania, wydania lub wystosowania tak zwanych stwierdzeń braku zgodności z przepisami i że opracowawszy, wydawszy i wystosowawszy SONC w niniejszej sprawie, ECHA 1) wyszła poza granice swych uprawnień dyskrecjonalnych lub wykonawczych (nadużycie władzy); 2) działała z naruszeniem zasady prawnej i wymogu instytucjonalnej równowagi władz; 3) działała z naruszeniem zasady prawnej i wymogu dobrej administracji; 4) działała z naruszeniem zasady prawnej dobrego zarządzania publicznego; lub 5) naruszyła art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               2.

               Zarzut drugi, podniesiony pomocniczo, dotyczący naruszenia art. 42 REACH.

                           —

                           Skarżąca twierdzi, że w zakresie, w jakim ECHA może próbować oprzeć się na art. 42 ust. 1 REACH jako przepisie, który przyznaje jej uprawnienie lub stanowi podstawę prawną do wydania zaskarżonej decyzji, art. 42 ust. 1 REACH nie przyznaje ECHA uprawnienia i nie stanowi podstawy prawnej do wydania zaskarżonej decyzji, i że wydając zaskarżoną decyzję, ECHA naruszyła art. 42 ust. 1 REACH. Skarżąca podnosi, że w niniejszej sprawie ECHA nie wydała stosownej decyzji przewidzianej w art. 42 ust. 1 REACH. Skarżąca twierdzi, że ECHA stale interpretowała art. 42 ust. 1 REACH jako przepis, który nie uprawnia do wydania stwierdzenia braku zgodności z przepisami.

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym.

                           —

                           Skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasad prawnych Unii: prawa do bycia wysłuchanym, prawa do przedstawienia odpowiedzi oraz repliki, prawa do obrony, prawa do bycia poinformowanym oraz prawa do dobrej administracji. Skarżąca twierdzi, że bezpośrednią konsekwencją naruszenia tych uprawnień proceduralnych i procesowych jest możliwość stwierdzenia nieważności i nieważność zaskarżonej decyzji. Innymi słowy, gdyby ECHA nie naruszyła uprawnień proceduralnych i procesowych skarżącej, wynik postępowania byłby całkowicie inny.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

                           —

                           Skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z zasadą proporcjonalności obowiązującą w Unii. Skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja nie jest odpowiednia lub niezbędna, nie stanowi najmniej uciążliwego środka, a powstałe niedogodności były nieproporcjonalne do realizowanych celów.

               5.

               Zarzut piąty, dotyczący błędu w wykładni wymogów w zakresie danych na podstawie REACH.

                           —

                           Skarżąca podnosi, że ECHA popełniła błąd w wykładni wymogów w zakresie informowania, jeśli chodzi o sekcję 8.7.2 załącznika X, zważywszy, że w rzeczywistości nie istnieje żaden wymóg przeprowadzenia na drugim gatunku badania toksyczności na etapie rozwoju prenatalnego. Skarżąca wskazuje zatem, że wydając zaskarżoną decyzję, ECHA działała bez podstawy prawnej i przekroczyła granice swych uprawnień dyskrecjonalnych.


title: Sprawa F-77/09: Skarga wniesiona w dniu 14 września 2009 r. — Nijs przeciwko Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/65

         Skarga wniesiona w dniu 14 września 2009 r. — Nijs przeciwko Europejskiemu Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa F-77/09)
   2009/C 282/125
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bart Nijs (Bereldange, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat Frank Rollinger)

      Strona pozwana: Europejski Trybunał Obrachunkowy

      Przedmiot i opis sporu

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji komitetu ad hoc Europejskiego Trybunału Obrachunkowego z dnia 15 stycznia 2009 r. o odwołaniu skarżącego bez ograniczenia jego praw emerytalnych ze skutkiem od dnia 1 lutego 2009 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji komitetu ad hoc Europejskiego Trybunału Obrachunkowego z dnia 15 stycznia 2009 r. o odwołaniu skarżącego bez ograniczenia jego praw emerytalnych ze skutkiem od dnia 1 lutego 2009 r.,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji 81-2007 Europejskiego Trybunału Obrachunkowego z dnia 20 września 2007 r. przyznającej komitetowi ad hoc uprawnienia przysługujące organowi powołującemu,

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich decyzji o charakterze przygotowawczym podjętych przez wspomniany komitet ad hoc, a w szczególności decyzji z dnia 22/29 października, 23 listopada 2007 r. i z dnia 12 czerwca 2008 r. o wszczęciu dochodzenia administracyjnego,

               —

               tytułem żądania pomocniczego, w razie nieuwzględnienia przez Sąd wniosków o stwierdzenie nieważności podniesionych tytułem żądania głównego, stwierdzenie, że nałożona przez komitet ad hoc Europejskiego Trybunału Obrachunkowego w dniu 15 stycznia 2009 r. sankcja jest przy wzięciu pod uwagę art. 10 regulaminu pracowniczego urzędników zdecydowanie zbyt surowa z powodów przedstawionych powyżej,

               —

               odesłanie sprawy w celu ponownego jej rozpoznania przez organ powołujący Europejskiego Trybunału Obrachunkowego w innym składzie bądź nałożenie sankcji, która będzie zdecydowanie bardziej odpowiadać okolicznościom faktycznym, w razie gdyby zostało uznane, iż jest ona rzeczywiście niezbędna,

               —

               ewentualnie, stwierdzenie w sposób wyraźny, że zasada rozsądnego czasu trwania postępowania nie została poszanowana w niniejszym przypadku, jak wskazano powyżej i wzięcie tego pod uwagę przy ewentualnym nakładaniu sankcji,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-494/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Alessandria (Włochy) w dniu 1 grudnia 2009 r. — Bolton Alimentari SpA przeciwko Agenzia Dogane Ufficio delle Dogane di Alessandria

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/44

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Alessandria (Włochy) w dniu 1 grudnia 2009 r. — Bolton Alimentari SpA przeciwko Agenzia Dogane Ufficio delle Dogane di Alessandria
   (Sprawa C-494/09)
   2010/C 24/76
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Commissione Tributaria Provinciale di Alessandria.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bolton Alimentari SpA.

      Strona pozwana: Agenzia Dogane Ufficio delle Dogane di Alessandria.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 239 WKC należy dokonywać w ten sposób, że oznacza on, iż w takim przypadku jak rozpatrywany w niniejszej sprawie, gdy państwo członkowskie stoi na stanowisku, że Komisja Europejska nie dopuściła się nieprawidłowości i nie wystąpiła żadna ze wskazanych w art. 905 ust. 1 RWWKC sytuacji, państwo to może jednostronnie rozstrzygnąć w przedmiocie żądania zwrotu należności dłużnikowi w rozumieniu art. 899 ust. 2 RWWKC?

               2)

               Jeśli odpowiedź na powyższe pytanie jest twierdząca, to czy sformułowanie „wyjątkowa sytuacja” zawarte w przywołanym powyżej art. 239 WKC może dotyczyć wykluczenia importera wspólnotowego z kontyngentu taryfowego, którego otwarcie przypada na niedzielę, z tego powodu, że urzędy celne tego państwa członkowskiego są nieczynne w niedzielę?

               3)

               Czy wykładni art. 308a-308c RWWKC oraz odpowiednich przepisów porozumienia należy dokonywać w ten sposób, że oznaczają one, iż w takim przypadku jak rozpatrywany w niniejszej sprawie państwo członkowskie powinno było zwrócić się wcześniej do Komisji o zawieszenie rzeczonego kontyngentu taryfowego w celu zapewnienia równego i niedyskryminacyjnego traktowania włoskich importerów w porównaniu z importerami z innych państw członkowskich?

               4)

               Czy wykluczenie spółki Bolton s.p.a., o którym Komisja zdecydowała w piśmie TAXUD, jest środkiem podjętym zgodnie z art. 308a-308c RWWKC oraz z odpowiednimi przepisami porozumienia administracyjnego o kontyngentach taryfowych przyjętego przez Komitet Kodeksu Celnego)(TAXUD/3439/2006-rev.1-IT) a zatem zgodne z prawem?


title: Sprawa C-135/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Gospodarowanie odpadami — Dyrektywy 75/442/EWG, 91/689/EWG i 1999/31/WE)

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-135/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Gospodarowanie odpadami - Dyrektywy 75/442/EWG, 91/689/EWG i 1999/31/WE)
   (2007/C 96/11)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Recchia i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: I. M. Braguglia et G. Fiengo, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa — Naruszenie art. art. 4, 8 i 9 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 194, str. 39), zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. (Dz.U. L 78, p. 32) — Naruszenie art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych (Dz.U. L 377, str. 20) — Naruszenie art. 14 lit. a)-c) dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (Dz.U. L 182, str. 1)
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując wszystkich środków niezbędnych:

                           —

                           dla zapewnienia odzyskiwania lub unieszkodliwiana odpadów bez zagrażania zdrowiu ludzkiemu oraz bez stosowania procesów lub metod, które mogłyby szkodzić środowisku naturalnemu, oraz dla zakazania porzucania, wysypywania lub niekontrolowanego unieszkodliwiania odpadów;

                           —

                           aby każdy posiadacz odpadów przekazywał odpady prywatnemu lub państwowemu punktowi zbierania odpadów bądź przedsiębiorstwu prowadzącemu czynności unieszkodliwiania lub odzyskiwania albo odzyskiwał lub unieszkodliwiał je na własną rękę zgodnie z przepisami dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r.;

                           —

                           aby każdy zakład lub przedsiębiorstwo, które wykonują czynności unieszkodliwiania odpadów, uzyskały zezwolenie od właściwych władz;

                           —

                           aby odpady niebezpieczne były rejestrowane i identyfikowane w każdym miejscu, gdzie są wysypywane lub składowane;

                           —

                           aby w odniesieniu do składowisk posiadających zezwolenie lub eksploatowanych już w dniu 16 lipca 2001 r. prowadzący składowisko przed dniem 16 lipca 2002 r. przygotował i przedstawił właściwym władzom w celu zatwierdzenia plan zagospodarowania składowiska, zawierający informacje dotyczące warunków udzielenia pozwolenia oraz wszelkich środków korygujących uznanych przez niego za niezbędne, i aby po przedstawieniu planu zagospodarowania właściwe władze podjęły ostateczną decyzję w sprawie dalszego działania składowiska, zamykając jak najszybciej składowiska, które nie uzyskały zezwolenia na kontynuację działalności, lub zatwierdzając niezbędne prace i ustalając okres przejściowy w celu realizacji planu,

                     Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4, 8 i 9 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r., art. 2 ust. 1 dyrektywy Rady 91/689/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. w sprawie odpadów niebezpiecznych i art. 14 lit. a)-c) dyrektywy 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 132 z 28.5.2005.


title: Sprawa T-501/13: Wyrok Sądu z dnia 18 marca 2016 r. – Karl-May-Verlag/OHIM – Constantin Film Produktion (WINNETOU) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy WINNETOU — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 52 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 207/2009 — Zasady autonomii i niezależności wspólnotowego znaku towarowego — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/33

         Wyrok Sądu z dnia 18 marca 2016 r. – Karl-May-Verlag/OHIM – Constantin Film Produktion (WINNETOU)
   (Sprawa T-501/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy WINNETOU - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 52 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 207/2009 - Zasady autonomii i niezależności wspólnotowego znaku towarowego - Obowiązek uzasadnienia])
   (2016/C 156/42)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Karl-May-Verlag GmbH, dawniej Karl May Verwaltungs- und Vertriebs- GmbH (Bamberg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Pejman i M. Brenner)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo A. Pohlmann, następnie M. Fischer, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Constantin Film Produktion GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci P. Baronikians i S. Schmidt)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 lipca 2013 r. (sprawa R 125/2012-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Constantin Film Produktion GmbH a Karl-May Verwaltungs- und Vertriebs- GmbH.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 9 lipca 2013 r. (sprawa R 125/2012-1) w zakresie, w jakim uwzględniono w niej wniosek o unieważnienie prawa do znaku.

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Karl-May-Verlag GmbH.

               3)

               Constantin Film Produktion GmbH pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 336 z 16.11.2013.


title: Sprawa C-397/10: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 30 czerwca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 56 TFUE — Swoboda świadczenia usług — Krajowe przepisy nakładające szereg obowiązków na działalność agencji pracy czasowej — Nieuzasadnione przeszkody)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/6

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 30 czerwca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-397/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 56 TFUE - Swoboda świadczenia usług - Krajowe przepisy nakładające szereg obowiązków na działalność agencji pracy czasowej - Nieuzasadnione przeszkody)
   2011/C 252/08
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-P. Keppenne i I. Rogalski, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: M. Jacobs, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 56 TFUE — Ograniczenie swobody świadczenia usług — Krajowe przepisy nakładające szereg obowiązków na działalność agencji pracy czasowej z siedzibą w innych państwach członkowskich — Nieuzasadnione przeszkody

      Sentencja

               1)

               Nakładając na agencje pracy czasowej świadczące ich usługi na obszarze regionu Bruksela-Stolica następujące obowiązki:

                           —

                           posiadanie wyłącznego przedmiotu działalności polegającego na udostępnianiu pracowników oraz

                           —

                           posiadanie szczególnej formy prawnej,

         Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 56 TFUE.

               2)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa C-293/05: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/9

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-293/05)
   (2005/C 229/19)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 20 lipca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Sarę Pardo Quintillan i Donatellę Recchię, działające w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Włoskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie przyjmując środków dla zapewnienia, aby począwszy od dnia 31 grudnia 1998 r. ścieki komunalne aglomeratu składającego się z poszczególnych gmin położonych w obrębie Provincia Varese nad rzeką Olona były poddawane dokładniejszemu oczyszczaniu w stosunku do oczyszczania wtórnego lub innego równie skutecznego, o których mowa w art. 4 dyrektywy 91/271/EWG (1), Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 5 ust. 2 i 5 tej dyrektywy.

               2)

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Komisja nie zarzuca niewyznaczenia koryta odpływowego obejmującego obszar odpowiadający południowej części rzek Lambro-Olona jako strefy szczególnej, albowiem w tym przedmiocie toczy się właśnie osobne postępowanie. Niemniej jednak owo koryto odpływowe jest częścią strefy usytuowanej w obrębie biegu rzeki Po i oficjalnie oznaczonej jako strefa szczególna..
   Stąd na mocy art. 5 ust. 5, który z kolei odsyła do ust. 2 tego artykułu, ścieki pochodzące z aglomeratu w Provincia di Varese położonego nad rzeką Olona powinny być poddane dokładniejszemu oczyszczaniu w stosunku do oczyszczania wtórnego lub innego równie skutecznego już począwszy od dnia 31 grudnia 1998 r.
   Pomimo upływu tego terminu do dnia dzisiejszego aglomerat położony w okolicach Varese nadal nie posiada urządzeń oczyszczających, które zapewniałyby oczyszczanie ścieków komunalnych pochodzących z tej aglomeracji zgodne z art. 5 ust. 2 dyrektywy 91/271/EWG.

      (1)  Dyrektywa Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotycząca oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135 z 30.5.1991, str. 40)


title: Sprawy połączone C-512/14 P i C-513/14 P: Postanowienie Prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 17 lipca 2015 r. – Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)/Unibail Management

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/26

         Postanowienie Prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 17 lipca 2015 r. – Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)/Unibail Management
   (Sprawy połączone C-512/14 P i C-513/14 P) (1)

   (2015/C 320/39)
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Sprawa C-528/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Strasbourg – Francja) – Geoffrey Léger/Ministre des Affaires sociales et de la Santé et des Droits des femmes, Etablissement français du sang (Odesłanie prejudycjalne — Zdrowie publiczne — Dyrektywa 2004/33/WE — Wymagania techniczne dotyczące krwi i składników krwi — Krwiodawstwo — Kryteria kwalifikujące dla dawców — Kryteria wykluczenia stałego lub czasowego — Osoby, których zachowanie seksualne naraża je na wysokie ryzyko nabycia ostrych chorób zakaźnych, które mogą być przenoszone we krwi — Mężczyzna mający stosunki seksualne z innym mężczyzną — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 21 ust. 1 i art. 52 ust. 1 — Orientacja seksualna — Dyskryminacja — Względy uzasadniające — Proporcjonalność)

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/7

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Strasbourg – Francja) – Geoffrey Léger/Ministre des Affaires sociales et de la Santé et des Droits des femmes, Etablissement français du sang
   (Sprawa C-528/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zdrowie publiczne - Dyrektywa 2004/33/WE - Wymagania techniczne dotyczące krwi i składników krwi - Krwiodawstwo - Kryteria kwalifikujące dla dawców - Kryteria wykluczenia stałego lub czasowego - Osoby, których zachowanie seksualne naraża je na wysokie ryzyko nabycia ostrych chorób zakaźnych, które mogą być przenoszone we krwi - Mężczyzna mający stosunki seksualne z innym mężczyzną - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 21 ust. 1 i art. 52 ust. 1 - Orientacja seksualna - Dyskryminacja - Względy uzasadniające - Proporcjonalność))
   (2015/C 213/10)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal administratif de Strasbourg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Geoffrey Léger

      Strona pozwana: Ministre des Affaires sociales et de la Santé et des Droits des femmes, Etablissement français du sang

      Sentencja

   Punkt 2.1 załącznika III do dyrektywy Komisji 2004/33/WE z dnia 22 marca 2004 r. wykonującej dyrektywę 2002/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie niektórych wymagań technicznych dotyczących krwi i składników krwi należy rozumieć w ten sposób, że określone w tym przepisie kryterium stałego wykluczenia z oddawania krwi odnoszące się do zachowania seksualnego obejmuje przypadek, w którym państwo członkowskie – w związku z panującą w tym państwie sytuacją – przewiduje trwałe przeciwwskazanie do oddania krwi w wypadku mężczyzn mających stosunki seksualne z innymi mężczyznami, jeżeli stwierdzono, na podstawie bieżącej wiedzy oraz aktualnych danych medycznych, naukowych i epidemiologicznych, że takie zachowanie seksualne naraża te osoby na wysokie ryzyko nabycia ostrych chorób zakaźnych, które mogą być przenoszone we krwi, oraz że – z poszanowaniem zasady proporcjonalności – nie istnieją skuteczne techniki wykrycia tych chorób zakaźnych lub, wobec braku takich technik, metody mniej restrykcyjne niż takie przeciwwskazanie, które zapewniłyby wysoki poziom ochrony zdrowia biorców. Do sądu krajowego należy ocena, czy w rzeczonym państwie członkowskim warunki te są spełnione.

      (1)  Dz.U. C 367 z 14.12.2013.


title: Sprawa T-198/10: Postanowienie Sądu z dnia 12 stycznia 2011 r. — Maximuscle przeciwko OHIM — Foreign Supplement Trademark (GAKIC)

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/33

         Postanowienie Sądu z dnia 12 stycznia 2011 r. — Maximuscle przeciwko OHIM — Foreign Supplement Trademark (GAKIC)
   (Sprawa T-198/10) (1)

   2011/C 72/52
   Język postępowania: angielski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa T-53/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2008 r. — BPB przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek płyt gipsowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Jednolite i ciągłe naruszenie — Powrót do naruszenia — Grzywna — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Komunikat w sprawie współpracy)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/41

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2008 r. — BPB przeciwko Komisji
   (Sprawa T-53/03) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek płyt gipsowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Jednolite i ciągłe naruszenie - Powrót do naruszenia - Grzywna - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Komunikat w sprawie współpracy)
   (2008/C 209/69)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: BPB plc (Slough, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: T. Sharpe, QC, i A. Noury, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, pełnomocnik, wspierany przez J. Flynna, QC, i C. Kilroy'a, barrister)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2005/471/WE z dnia 27 listopada 2002 r. dotyczącej procedury do [postępowania na podstawie] art. 81 [WE] przeciwko BPB plc, Gebrüder Knauf Westdeutsche Gipswerke KG, Société Lafarge SA i Gyproc Benelux NV (Sprawa COMP/E-1/37.152 — Płyty gipsowe) (Dz.U. L 166, s. 8) lub, posiłkowo, skargę o stwierdzenie nieważności lub obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą.
   Sentencja wyroku

               1)

               Kwota grzywny nałożonej na BPB plc w art. 3 decyzji Komisji 2005/471/WE z dnia 27 listopada 2002 r. dotyczącej procedury do [postępowania na podstawie] art. 81 [WE] przeciwko BPB plc, Gebrüder Knauf Westdeutsche Gipswerke KG, Société Lafarge SA i Gyproc Benelux NV (Sprawa COMP/E-1/37.152 — Płyty gipsowe) wynosi 118,8 milionów EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja zostaje obciążona jedną dziesiątą poniesionych przez siebie kosztów oraz jedną dziesiątą kosztów poniesionych przez BPB.

               4)

               BPB pokrywa dziewięć dziesiątych własnych kosztów oraz dziewięć dziesiątych kosztów poniesionych przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.4.2003.


title: Sprawa C-249/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 28 maja 2015 r. – Wind 1014 GmbH, Kurt Daell/Skatteministeriet

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 28 maja 2015 r. – Wind 1014 GmbH, Kurt Daell/Skatteministeriet
   (Sprawa C-249/15)
   (2015/C 245/16)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Wind 1014 GmbH, Kurt Daell.

      Strona pozwana: Skatteministeriet.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jest spójne z prawem Unii, w tym również z art. 56 TFUE, by w zasadzie nie można było rozpocząć używania pojazdu będącego przedmiotem umowy leasingu pomiędzy firmą leasingową, z siedzibą w jednym państwie członkowskim, a leasingobiorcą zamieszkałym albo mającym siedzibę w innym państwie członkowskim (zob. pytanie 2 poniżej) na drogach tego drugiego państwa członkowskiego w czasie, gdy organy rozpatrują wniosek o pozwolenie na zapłatę proporcjonalnego podatku od rejestracji tego pojazdu za okres, w którym pojazd ten ma być używany w tym drugim państwie członkowskim?

               2)

               Czy jest zgodne z prawem Unii, w tym również z art. 56 TFUE, by środek krajowy stanowiący niezbędny warunek rejestracji/zapłaty proporcjonalnego podatku od pojazdu, który ma być używany jedynie czasowo a nie stale, wymagał uprzedniego zatwierdzenia albo, że środek ten oznacza, iż:

                           (i)

                           organy wymagają zapłaty pełnej wysokości duńskiego podatku od rejestracji pojazdu, co stanowi niezbędny warunek niezwłocznego jego używania, przy czym jeśli następnie pozwolenie zostanie wydane różnica między pełną wysokością podatku a obliczoną proporcjonalną wysokością podatku zostaje zwrócona wraz z odsetkami; lub, że

                           (ii)

                           organy wymagają zapłaty pełnej wysokości podatku od rejestracji pojazdu, co stanowi niezbędny warunek niezwłocznego jego używania, przy czym w wypadku gdy pozwolenie nie zostanie udzielone wysokość ta nie podlega korekcie, a nadpłata nie zostaje zwrócona wraz z ustaniem czasowego używania pojazdu?


title: Sprawa C-24/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 19 stycznia 2009 r. — Djurgården-Lilla Värtans Miljöskyddsförening przeciwko AB Fortum Värme samägt med Stockholms stad

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 19 stycznia 2009 r. — Djurgården-Lilla Värtans Miljöskyddsförening przeciwko AB Fortum Värme samägt med Stockholms stad
   (Sprawa C-24/09)
   (2009/C 69/50)
   Język postępowania: szwedzki
   Sąd krajowy
   Högsta domstolen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Djurgården-Lilla Värtans Miljöskyddsförening

      Strona pozwana: AB Fortum Värme samägt med Stockholms stad
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 10a dyrektywy 85/337 (1), zgodnie z którym zainteresowana społeczność na określonych warunkach musi mieć dostęp do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym przez prawo, by zakwestionować materialną lub proceduralną legalność decyzji, aktów lub zaniechań — wymaga także, aby zainteresowana społeczność była uprawniona do zaskarżenia rozstrzygnięcia sądu w sprawie udzielenia zezwolenia w przypadku, w którym zainteresowana społeczność miała możliwość wzięcia udziału w postępowaniu sądowym w sprawie udzielenia zezwolenia i wyrażenia swojego stanowiska?

               2)

               Jeżeli na pytania pierwsze zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy art. 1 ust. 2, art. 6 ust. 4 i art. 10a dyrektywy 85/337 należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może ustanowić różne wymogi w odniesieniu do zainteresowanej społeczności w rozumieniu art. 6 ust. 4 lub art. 10a z tym skutkiem, że małe, zorganizowane na płaszczyźnie lokalnej stowarzyszenia ochrony środowiska są uprawnione do udziału w postępowaniu w sprawie decyzji przewidzianym na podstawie art. 6 ust. 4 dla przedsięwzięć, które mogą mieć znaczący wpływ na środowisko, w dziedzinie, w jakiej działa stowarzyszenie, ale nie mają prawa do zaskarżenia w rozumieniu art. 10a dyrektywy 85/337, ponieważ liczą sobie mniej członków niż minimum wymagane prawem krajowym?

               3)

               Czy art. 15a dyrektywy 96/61 (2), zgodnie z którym zainteresowana społeczność na określonych warunkach musi mieć dostęp do procedury odwoławczej przed sądem lub innym niezależnym i bezstronnym organem ustanowionym przez prawo, by zakwestionować materialną lub proceduralną legalność decyzji, aktów lub zaniechań — wymaga także, aby zainteresowana społeczność była uprawniona do zaskarżenia rozstrzygnięcia sądu w sprawie udzielenia zezwolenia w przypadku, w którym zainteresowana społeczność miała możliwość wzięcia udziału w postępowaniu sądowym w sprawie udzielenia zezwolenia i wyrażenia swojego stanowiska?

               1)

               Jeżeli na pytanie trzecie zostanie udzielona odpowiedź twierdząca: czy art. 2 ust. 14 i art. 15a dyrektywy 96/61 należy interpretować w ten sposób, że państwo członkowskie może ustanowić różne wymogi w odniesieniu do prawa do kontroli sądowej z tym skutkiem, że małe, zorganizowane na płaszczyźnie lokalnej stowarzyszenia ochrony środowiska uprawnione do udziału w postępowaniu w sprawie decyzji dla przedsięwzięć, które mogą mieć znaczący wpływ na środowisko, w dziedzinie, w jakiej działa stowarzyszenie nie mają prawa do wniesienia odwołania w rozumieniu art. 15a dyrektywy 96/61, ponieważ liczą sobie mniej członków niż minimum wymagane prawem krajowym?

      (1)  Dyrektywa Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. 1985 L 175, s. 40).

      (2)  Dyrektywa Rady 96/61/WE z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli (Dz.U.1996 L 257, s. 26).


title: Sprawa C-90/14: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 8 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción nr 1 de Miranda de Ebro – Hiszpania) – Banco Grupo Cajatres SA/María Mercedes Manjón Pinilla, Comunidad Hereditaria formada al fallecimiento de D. M. A. Viana Gordejuela (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 93/13/EWG — Umowa zawarta pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem — Umowa hipoteczna — Postanowienie dotyczące odsetek za zwłokę — Postanowienie dotyczące wcześniejszej spłaty — Procedura zajęcia hipotecznego — Zmniejszenie kwoty odsetek — Kompetencja sądu krajowego)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/5

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 8 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción nr 1 de Miranda de Ebro – Hiszpania) – Banco Grupo Cajatres SA/María Mercedes Manjón Pinilla, Comunidad Hereditaria formada al fallecimiento de D. M. A. Viana Gordejuela
   (Sprawa C-90/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Umowa zawarta pomiędzy przedsiębiorcą a konsumentem - Umowa hipoteczna - Postanowienie dotyczące odsetek za zwłokę - Postanowienie dotyczące wcześniejszej spłaty - Procedura zajęcia hipotecznego - Zmniejszenie kwoty odsetek - Kompetencja sądu krajowego))
   (2015/C 320/06)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 1 de Miranda de Ebro

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Banco Grupo Cajatres SA

      Strona pozwana: María Mercedes Manjón Pinilla, Comunidad Hereditaria formada al fallecimiento de D. M. A. Viana Gordejuela

      Sentencja

               1)

               Artykuł 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że dokonywana przez sąd krajowy ocena nieuczciwego charakteru warunku umowy objętej tą dyrektywą wymaga, aby uwzględnił on charakter dóbr i usług, które stanowią przedmiot umowy w odniesieniu do wszelkich towarzyszących jej okoliczności w chwili jej zawarcia.

               2)

               Artykuły 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym przewidującym zmniejszenie odsetek za zwłokę w ramach umowy kredytu hipotecznego, o ile te przepisy krajowe:

                           —

                           nie przesądzają oceny nieuczciwego charakteru postanowienia dotyczącego odsetek za zwłokę dokonywanej przez sąd krajowy, przed którym toczy się procedura egzekucji z hipoteki wynikającej z owej umowy

                           —

                           nie stoją na przeszkodzie, aby ów sąd nie zastosował owego postanowienia, gdyby stwierdził, że ma ono nieuczciwy charakter w rozumieniu art. 3 ust. 1 owej dyrektywy.

      (1)  Dz.U. C 151 z 19.5.2014.


title: Sprawa T-271/17: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2017 r. – Clean Sky 2 Joint Undertaking/Revoind Industriale

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/34

         Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2017 r. – Clean Sky 2 Joint Undertaking/Revoind Industriale
   (Sprawa T-271/17)
   (2017/C 231/42)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Clean Sky 2 Joint Undertaking (CSJU) (przedstawiciele: B. Mastantuono, pełnomocnik oraz adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Revoind Industriale Srl (Oricola, Włochy)

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               nakazanie stronie pozwanej zapłaty na rzecz CSJU kwoty 189 128,26 EUR tytułem umowy o udzielenie dotacji dla partnerów nr 632456 „WITTINESS-WindTunnel Tests on an Innovative regional A/C for Noise assessment” oraz kwoty 979,32 EUR tytułem odsetek za zwłokę obliczonych według stopy 3,5 % należnych za okres od dnia 7 lutego 2017 r. do dnia 1 kwietnia 2017 r.;

               —

               nakazanie stronie pozwanej zapłaty kwoty 18,14 EUR dziennie tytułem odsetek licząc od dnia 2 kwietnia 2017 r. do dnia całkowitej spłaty wierzytelności oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.
   Strona skarżąca podnosi, że strona pozwana nie wywiązała się ze swych zobowiązań umownych, nie realizując projektu WITTINESS oraz nie przedstawiając CSJU stosownych sprawozdań i wyników wymaganych na podstawie art. II.2 załącznika II do umowy o udzielenie dotacji.
   Ponadto strona pozwana nie wykonała prac, których zakres został określony w załączniku I, skutkiem czego uchybiła swym zobowiązaniom wynikającym z art. II.3 lit. a), e) i h) załącznika II do umowy o udzielenie dotacji.
   W związku z powyższym strona skarżąca rozwiązała umowę o udzielenie dotacji na podstawie art II.38 załącznika II do tej umowy i wystosowała notę obciążeniową dotyczącą zaliczki w wysokości 189 128,26 EUR, wcześniej wypłaconej przez koordynatora projektu stronie pozwanej na podstawie postanowień umowy o udzielenie dotacji. W konsekwencji wypłacona zaliczka, pozostaje własnością strony skarżącej do dnia całkowitej spłaty wierzytelności.
   Zdarzenia powodujące powstanie zobowiązania po stornie Revoind Industriale S.r.l. jako beneficjenta umowy o udzielenie dotacji są w znacznej mierze bezsporne w niniejszej sprawie, gdyż zarzuty strony pozwanej mają charakter ogólny, niepełny i nie zostały poparte dowodami, w związku z czym są całkowicie bezzasadne.
   W konsekwencji strona skarżąca ma prawo domagać się zwrotu i wypłaty kwot uiszczonych na rzecz strony pozwanej tytułem zaliczki, powiększonych o odsetki za zwłokę.


title: Sprawa C-44/15: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Hauptzollamt Frankfurt am Main/Duval GmbH & Co. KG (Odesłanie prejudycjalne — Unia celna i Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Pozycja 9025 — Pojęcie termometru — Wskaźniki ekspozycji na określoną wcześniej temperaturę reakcji do jednorazowego użytku)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/10

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 listopada 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Hauptzollamt Frankfurt am Main/Duval GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-44/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Unia celna i Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Pozycja 9025 - Pojęcie termometru - Wskaźniki ekspozycji na określoną wcześniej temperaturę reakcji do jednorazowego użytku))
   (2016/C 038/13)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hauptzollamt Frankfurt am Main

      Strona pozwana: Duval GmbH & Co. KG

      Sentencja

   Pozycję 9025 Nomenklatury scalonej zamieszczonej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej, zmienionym rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1549/2006 z dnia 17 października 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ona wskaźniki temperatury otoczenia wykonane z papieru, pokryte ewentualnie folią plastikową, które tak jak produkty będące przedmiotem postępowania głównego wskazują poprzez zmianę w sposób nieodwracalny zabarwienia i bez możliwości kolejnego użycia, czy osiągnięte zostały określone wartości temperatury.

      (1)  Dz.U. C 127 20.4.2015


title: Sprawa C-213/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia wydanego dnia 29 kwietnia 2004r. przez Oberster Gerichtshof, w sprawie Ewald Burtscher przeciwko Josef Stauderer

text:
               24.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia wydanego dnia 29 kwietnia 2004r. przez Oberster Gerichtshof, w sprawie Ewald Burtscher przeciwko Josef Stauderer
   (Sprawa C-213/04)
   (2004/C 190/10)
   Dnia 19 maja 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia wydanego przez Oberster Gerichtshof dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie Ewald Burtscher przeciwko Josef Stauderer..
   Oberster Gerichtshof zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy wykładni art. 56 Traktatu ustanawiającego WE należy dokonywać w ten sposób, że nie jest z nim zgodna regulacja krajowa (ustawa o obrocie nieruchomościami w Vorarlberg), na mocy której w przypadku nabycia nieruchomości w drodze czynności prawnej, gdy nie jest wymagane pozwolenie urzędu obrotu nieruchomościami, nieterminowe złożenie oświadczenia przez nabywającego, że nieruchomość jest zabudowana, nabycie nie służy celom wypoczynkowym i że nabywca jest obywatelem austriackim albo względem austriackiego równouprawnionym, prowadzi do bezskuteczności ex tunc czynności prawnej?


title: Sprawa T-633/16: Skarga wniesiona w dniu 6 września 2016 r. – Bilde/Parlament

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/27

         Skarga wniesiona w dniu 6 września 2016 r. – Bilde/Parlament
   (Sprawa T-633/16)
   (2016/C 383/36)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Dominique Bilde (Lagarde, Francja) (przedstawiciel: adwokat G. Sauveur)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 23 czerwca 2016 r., doręczonej jej w dniu 6 lipca 2016 r., która dotyczy zwrotu „kwoty 40 320 EUR nienależnie wypłaconej na rzecz Dominique BILDE” oraz nakazuje urzędnikowi zatwierdzającemu oraz księgowemu tej instytucji wszczęcie postępowania w sprawie zwrotu tej kwoty;

               —

               stwierdzenie nieważności doręczenia oraz środków podjętych w celu wykonania tej decyzji zawartych w pismach Dyrektora generalnego ds. finansów z dni 30 czerwca i 30 lipca 2016 r. (sygnatury D 201921 i D 312551);

               —

               stwierdzenie nieważności noty debetowej nr 2016-889 podpisanej przez wspomnianego Dyrektora generalnego ds. finansów w dniu 29 czerwca 2016 r.;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącej kwoty 20 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę doznaną w związku z niczym niepopartymi oskarżeniami wysuniętymi przeciwko niej przed zakończeniem dochodzenia, naruszeniem jej dobrego imienia oraz niedogodnościami, jakie zaskarżona decyzja spowodowała w jej życiu osobistym i politycznym;

               —

               obciążenie Parlamentu kwotą 15 000 EUR tytułem zwrotu poniesionych przez skarżącą kosztów, na które składają się koszty konsultacji prawnych, koszty przygotowania niniejszej skargi, koszty kserokopii oraz koszty związane z wniesieniem niniejszej skargi oraz załączonych do niej dokumentów;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania;

               —

               tytułem ewentualnym, na wypadek, gdyby Sąd nie był w pełni przekonany co do zasadności i prawdziwości podniesionych przez nią zarzutów i okoliczności faktycznych, w trosce o prawidłowe administrowanie wymiarem sprawiedliwości z uwagi na niezaprzeczalny związek między zarzucanymi skarżącej czynami, na których opiera się zaskarżona decyzja, a czynami, w sprawie których wszczęto postępowania karne na podstawie zawiadomienia Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego:

                           —

                           zawieszenie postępowania do czasu wydania przez sąd francuski, orzekający w przedmiocie postępowania zainicjowanego przez Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego, prawomocnego orzeczenia, tworzącego stan rzeczy osądzonej;

                           —

                           w rezultacie wydanie postanowienia nakazującego wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu zakończenia postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi 11 zarzutów, które zasadniczo są identyczne z zarzutami podniesionymi w ramach sprawy T-624/16, Gollnisch/Parlament lub do nich podobne.


title: Sprawa C-104/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 10 grudnia 2015 r. w sprawie T-512/12, Front Polisario/Rada, wniesione w dniu 19 lutego 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               29.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 111/17

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 10 grudnia 2015 r. w sprawie T-512/12, Front Polisario/Rada, wniesione w dniu 19 lutego 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej
   (Sprawa C-104/16 P)
   (2016/C 111/20)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. de Elera-San Miguel Hurtado i A. Westerhof Löfflerová, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Front populaire pour la libération de la saguia-el-hamra et du rio de oro (Front Polisario), Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-512/12;

               —

               wydanie prawomocnego orzeczenia w przedmiocie odwołania, oddalając skargę o unieważnienie zaskarżonego aktu wniesioną przez Front Polisario („skarżącego”); oraz

               —

               obciążenie skarżącego kosztami poniesionym przez Radę w pierwszej instancji i w ramach niniejszego odwołania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania Rada podnosi wiele zarzutów dotyczących naruszeń prawa.
   Po pierwsze, Rada uważa, że Sąd naruszył prawo uznając, że skarżący miał legitymację procesową do wniesienia skargi do sądu Unii Europejskiej.
   Po drugie, Rada twierdzi, że Sąd naruszył prawo uznając, że nieważna decyzja dotyczyła skarżącego bezpośrednio i indywidualnie.
   Po trzecie, Rada zarzuca Sądowi, iż naruszył prawo, opierając orzeczenie o stwierdzeniu nieważności na zarzucie, którego skarżący nie podniósł i w stosunku, do którego Rada nie miała możliwości podjąć obrony.
   Po czwarte, Rada zarzuca Sądowi, że naruszył prawo stwierdzając, że miała ona obowiązek zbadać przed wydaniem nieważnej decyzji prawdopodobny wpływ działalności produkcyjnej, do której odnosi się zawarte na jej mocy porozumienie, na poszanowanie praw człowieka ludności zamieszkującej zachodnią Saharę.
   Po piąte, Sąd naruszył prawo orzekając, że Rada miała obowiązek przed wydaniem nieważnej decyzji zbadać czy nie istniały poszlaki świadczące o wykorzystaniu, na podstawie porozumienia zawartego na jej mocy, zasobów naturalnych Sahary zachodniej, będącej pod kontrolą marokańską, ze szkodą dla jej mieszkańców i z naruszeniem ich praw podstawowych.
   Wreszcie Rada podnosi, że Sąd naruszył prawo orzekając częściową nieważność zaskarżonej decyzji, skutkującą jej zmianą co do istoty.


title: Sprawa F-103/06: Skarga wniesiona w dniu 4 września 2006 r. — Blank i in. przeciwko Komisji

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/35

         Skarga wniesiona w dniu 4 września 2006 r. — Blank i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-103/06)
   (2006/C 261/72)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Klaus Blank (St. Stevens-Woluwe, Belgia) i inni (przedstawiciele: S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz, avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie odmowy organu powołującego wpisania skarżących na listę urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania A*10 w postępowaniu w sprawie awansu za rok 2005 w postaci decyzji wynikających w dorozumiany sposób z Informacji administracyjnej nr 85-2005 z dnia 23 listopada 2005 r.;

               —

               wskazanie organowi powołującemu skutków uchylenia zaskarżonych decyzji w szczególności przekwalifikowanie grup skarżących w zależności od przypadku na grupę A*10 z mocą wsteczną od dnia 1 marca 2005 r.;

               —

               ewentualnie uznanie skarżących przez stronę pozwaną za uprawnionych do awansowania w zależności od przypadku do grupy A*10 przy następnym awansie oraz zasądzenie od pozwanej odszkodowania w związku z brakiem awansowania w zależności od przypadku do grupy A*10 od dnia 1 marca 2005 r.

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swojej skargi skarżący podnoszą zarzuty identyczne z zarzutami podnoszonymi w ramach sprawy F-45/06 (1).

      (1)  Dz. U. UE C 143 z 17.06.2006 r., str. 39


title: Sprawa T-207/13: Wyrok Sądu z dnia 24 czerwca 2014 r. – 1872 Holdings przeciwko OHIM – Havana Club International (THE SPIRIT OF CUBA) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy THE SPIRIT OF CUBA — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/27

         Wyrok Sądu z dnia 24 czerwca 2014 r. – 1872 Holdings przeciwko OHIM – Havana Club International (THE SPIRIT OF CUBA)
   (Sprawa T-207/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy THE SPIRIT OF CUBA - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 253/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: 1872 Holdings vof (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat M. Antoine-Lalance)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Havana Club International, SA (Hawana, Kuba) (przedstawiciel: adwokat M. Pomares Caballero)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 stycznia 2013 r. (sprawa R 684/2012-1), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia między Havana Club International SA a 1872 Holdings vof.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               1872 Holdings vof zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa T-360/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 31 marca 2009 r. — Hiszpania przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Cofnięcie zaskarżonego aktu — Umorzenie postępowania)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/42

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 31 marca 2009 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-360/08) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Cofnięcie zaskarżonego aktu - Umorzenie postępowania)
   2009/C 141/89
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: J. Rodríguez Cárcamo, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Steiblytė i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2008) 3247 z dnia 25 czerwca 2008 r. dotyczącej obniżenia pomocy przyznanej w ramach Funduszu Spójności na grupę projektów 2001.ES.16.C.P.E.036 (kanalizacja zlewni północnej Galicji — 2001) decyzją Komisji C (2001) 4084 z dnia 20 grudnia 2001 r.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Komisja pokrywa koszty własne i koszty poniesione przez Królestwo Hiszpanii.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Sprawa T-297/13: Wyrok Sądu z dnia 16 października 2014 r. – Junited Autoglas Deutschland przeciwko OHIM – Belron Hungary (United Autoglas) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego United Autoglas — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy AUTOGLASS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/37

         Wyrok Sądu z dnia 16 października 2014 r. – Junited Autoglas Deutschland przeciwko OHIM – Belron Hungary (United Autoglas)
   (Sprawa T-297/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego United Autoglas - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy AUTOGLASS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 421/51
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Junited Autoglas Deutschland GmbH & Co. KG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Weil)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: M. Rajh i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Belron Hungary Kft – Zug Branch (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat L. Christy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 kwietnia 2013 r. (sprawa R 206/2012-3) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Belron Hungary Kft – Zug Branch a Junited Autoglas Deutschland GmbH & Co. KG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Junited Autoglas Deutschland GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 215 z 27.7.2013.


title: Sprawa T-304/15: Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2015 r. – Abdulkarim/Rada

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/46

         Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2015 r. – Abdulkarim/Rada
   (Sprawa T-304/15)
   (2015/C 245/56)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mouhamad Wael Abdulkarim Abdulkarim (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: adwokaci J.-P. Buyle i L. Cloquet)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/375 z dnia 6 marca 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2015/383 z dnia 6 marca 2015 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania w niniejszej instancji, włącznie z kosztami poniesionymi przez skarżącego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów, które w istocie są identyczne z zarzutami podnoszonymi w sprawie T-303/15 Barqawi/Rada, względnie są do nich podobne.


title: Sprawa C-311/11 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 lipca 2012 r. — Smart Technologies ULC przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) — Słowny znak towarowy WIR MACHEN DAS BESONDERE EINFACH — Znak towarowy mający postać sloganu reklamowego — Charakter odróżniający — Odmowa rejestracji)

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/15

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 12 lipca 2012 r. — Smart Technologies ULC przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-311/11 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) - Słowny znak towarowy WIR MACHEN DAS BESONDERE EINFACH - Znak towarowy mający postać sloganu reklamowego - Charakter odróżniający - Odmowa rejestracji)
   2012/C 287/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Smart Technologies ULC (przedstawiciele: M. Edenborough QC, i T. Elias, barrister)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) z dnia 13 kwietnia 2011 r. w sprawie T-523/09 Smart Technologies przeciwko OHIM, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji R 554/2009-2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 29 września 2009 r. oddalającej odwołanie od decyzji eksperta, na mocy której odmówiono rejestracji słownego znaku towarowego „WIR MACHEN DAS BESONDERE EINFACH” dla towarów należących do klasy 9

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części oddalone i w pozostałym zakresie odrzucone.

               2)

               Smart Technologies ULC zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa T-377/13: Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2015 r. – ultra air/OHIM – Donaldson Filtration Deutschland (ultra.air ultrafilter) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy ultra.air ultrafilter — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/46

         Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2015 r. – ultra air/OHIM – Donaldson Filtration Deutschland (ultra.air ultrafilter)
   (Sprawa T-377/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy ultra.air ultrafilter - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 138/60)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ultra air GmbH (Hilden, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. König)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Donaldson Filtration Deutschland GmbH (Haan, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Siebertz, M. Teworte-Vey i A. Renvert)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 maja 2013 r. (sprawa R 1100/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Donaldson Filtration Deutschland GmbH a ultra air GmbH.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 6 maja 2013 r. (sprawa R 1100/2011-4) w zakresie, w jakim dotyczy ona sterowników czasowych.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Ultra air GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez OHIM i przez Donaldson Filtration Deutschland GmbH.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa T-530/14: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2015 r. – Verein StHD/OHIM (czarna szarfa) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego czarną szarfę — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/28

         Wyrok Sądu z dnia 9 września 2015 r. – Verein StHD/OHIM (czarna szarfa)
   (Sprawa T-530/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego czarną szarfę - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 346/33)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Verein Sterbehilfe Deutschland (Verein StHD) (Zurich, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat P. Brauns

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 maja 2014 r. (sprawa R 1940/2013-4) dotycząca zgłoszenia jako wspólnotowego znaku towarowego oznaczenia graficznego przedstawiającego czarną szarfę.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Verein Sterbehilfe Deutschland(Verein StHB) zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa F-76/11: Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/29

         Skarga wniesiona w dniu 1 sierpnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa F-76/11)
   2011/C 319/63
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat R. Guarino)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej wniosek skarżącej o przyznanie dodatku zagranicznego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 29 kwietnia 2011 r.;

               —

               w rezultacie stwierdzenie, że skarżąca jest uprawniona do dodatku zagranicznego, o którym mowa w art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącej omawianego dodatku począwszy od dnia 16 sierpnia 2010 r., daty podjęcia służby przez skarżącą, wraz z odsetkami naliczanymi od miesięcznych kwot, do dnia faktycznej wypłaty;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa F-95/14: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2014 r. – ZZ przeciwko EBC

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/63

         Skarga wniesiona w dniu 17 września 2014 r. – ZZ przeciwko EBC
   (Sprawa F-95/14)
   2014/C 421/93
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: L. Levi i M. Vandenbussche, avocats)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji zarządu EBC w sprawie nieprzyznania skarżącemu dodatkowej podwyżki wynagrodzenia w kontekście postępowania w przedmiocie corocznego przeglądu wynagrodzeń i premii za 2014 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji zarządu, wydanej w dniu 25 lutego 2014 r. i przekazanej personelowi w dniu 3 marca 2014 r., w sprawie nieprzyznania skarżącemu dodatkowej podwyżki do wynagrodzenia za 2014 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie oddalenia szczególnego odwołania z dnia 1 lipca 2014 r., otrzymanego w dniu 8 lipca 2014 r.;

               —

               o ile zaistnieje taka potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji kierownika właściwego departamentu DG-H w sprawie nierozważenia i niezaproponowania skarżącego do ASA, przekazanej w sposób dorozumiany w decyzji zarządu z dnia 25 lutego 2014 r. oraz w decyzji w sprawie oddalenia szczególnego odwołania z dnia 1 lipca 2014 r.;

               —

               nakazanie naprawienia szkody materialnej polegającej na utracie szansy uzyskania ASA w 2014 r., oszacowanej na 54  635 EUR, lub alternatywnie stwierdzenie nieważności postępowania, które doprowadziło do wydania decyzji z dnia 25 lutego 2014 r. i nakazanie EBC zorganizowania nowego postępowania w przedmiocie przyznania dodatkowych podwyżek wynagrodzenia za 2014 r.;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej zadośćuczynienia oszacowanego ex aequo et bono na 5  000 EUR;

               —

               obciążenie EBC kosztami postępowania.


title: Sprawa T-496/13: Wyrok Sądu z dnia 11 czerwca 2015 r. – McCullough/Cedefop [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące udzielania zamówień publicznych i zawierania umów z nich wynikających — Wniosek o przedstawienie dokumentów w ramach postępowania karnego — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony prywatności i integralności osoby fizycznej — Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji]

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/16

         Wyrok Sądu z dnia 11 czerwca 2015 r. – McCullough/Cedefop
   (Sprawa T-496/13) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące udzielania zamówień publicznych i zawierania umów z nich wynikających - Wniosek o przedstawienie dokumentów w ramach postępowania karnego - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony prywatności i integralności osoby fizycznej - Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji])
   (2015/C 245/19)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Colin Boyd McCullough (Saloniki, Grecja) (przedstawiciel: adwokat G. Matsos)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop) (przedstawiciele: początkowo C. Lettmayr, pełnomocnik, następnie M. Fuchs, pełnomocnik, wspierany początkowo przez adwokat E. Petritsi, następnie przez E. Petritsi i E. Roussou, następnie przez adwokatów E. Roussou i P. Anestisa, a wreszcie przez P. Anestisa)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Cedefop z dnia 15 lipca 2013 r. o odmowie udzielenia dostępu do protokołów rady zarządzającej, protokołów biura i protokołów grupy pilotażowej „Knowledge Management System”, sporządzonych w okresie od 1 stycznia 2002 r. do 31 grudnia 2005 r., żądanie nakazania Cedefop przedstawienia żądanych dokumentów i żądanie upoważnienia na mocy art. 16 rozporządzenia Rady (EWG) nr 337/75 z dnia 10 lutego 1975 r. ustanawiającego Europejskie Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Dz.U. L 39, s. 1) oraz art. 1 Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej greckich organów krajowych do naruszenia lokali i budynków Cedefop zgodnie z mającymi zastosowanie ustawami greckimi, przeprowadzenia dochodzenia, rewizji i konfiskaty w tych lokalach i budynkach w celu uzyskania żądanych dokumentów i przeprowadzenia dochodzenia w sprawie ewentualnych przestępstw.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Centrum Rozwoju Kształcenia Zawodowego (Cedefop) z dnia 15 lipca 2013 r. o odmowie udzielenia dostępu do protokołów rady zarządzającej, protokołów biura i protokołów grupy pilotażowej „Knowledge Management System”, sporządzonych w okresie od 1 stycznia 2002 r. do 31 grudnia 2005 r., w zakresie, w jakim odmówiono w niej udzielenia dostępu do protokołów rady zarządzającej i biura z wyjątkiem tego, co odnosi się do dostępu do nazwisk ich członków.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               3)

               Cedefop pokrywa własne koszty i trzy czwarte kosztów poniesionych przez Colina Boyda McCullough.

               4)

               Colin Boyd McCullough pokrywa jedną czwartą własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa C-119/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 1 kwietnia 2009 r. — Société Fiduciaire Nationale d’Expertise Comptable przeciwko Ministre du budget, des comptes publics et de la fonction publique

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 1 kwietnia 2009 r. — Société Fiduciaire Nationale d’Expertise Comptable przeciwko Ministre du budget, des comptes publics et de la fonction publique
   (Sprawa C-119/09)
   2009/C 141/49
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Société Fiduciaire Nationale d’Expertise Comptable

      Strona pozwana: Ministre du budget, des comptes publics et de la fonction publique

      Pytania prejudycjalne

   Czy dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (1) ma na celu wykluczenie w odniesieniu do zawodów regulowanych, których dotyczy, wszelkich zakazów o charakterze generalnym, niezależnie od formy danej praktyki handlowej, czy też pozostawiła ona państwom członkowskim możliwość utrzymania zakazów o charakterze generalnym w odniesieniu do określonych praktyk handlowych, takich jak reklama?

      (1)  Dz.U. L 376, s. 36.


title: Sprawa C-75/12: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 4 lipca 2012 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Revere — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Majaliemu Abdelowi (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Brak opisu sporu przed sądem krajowym — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/8

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 4 lipca 2012 r. — (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Revere — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Majaliemu Abdelowi
   (Sprawa C-75/12) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Brak opisu sporu przed sądem krajowym - Oczywista niedopuszczalność)
   2012/C 303/17
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Giudice di Pace di Revere

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

   Majali Abdel

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Giudice di Pace di Revere — Wykładnia art. 2, 4, 6, 7, 8, 15 i 16 dyrektywy 2008/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348, s. 98) oraz art. 4 ust. 3 TUE — Przepisy krajowe przewidujące nałożenie grzywny na obcokrajowca, który nielegalnie wjechał na terytorium kraju lub nielegalnie na nim przebywał — Dopuszczalność uznania nielegalnego pobytu za występek — Możliwość zastąpienia grzywny natychmiastowym wydaleniem na okres co najmniej pięciu lat lub karą ograniczenia wolności („permanenza domiciliare”) — Zobowiązania państw członkowskich przed upływem terminu transpozycji dyrektywy

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Revere (Włochy) postanowieniem z dnia 26 stycznia 2012 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 118 z 21.4.2012.


title: Sprawa C-105/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swobodne świadczenie usług i swobodny przepływ kapitału — Artykuły 49 WE i 56 WE oraz art. 36 i 40 porozumienia EOG — Podatki bezpośrednie — Opodatkowanie pobieranych odsetek — Niekorzystne traktowanie nierezydentów — Ciężar dowodu)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-105/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swobodne świadczenie usług i swobodny przepływ kapitału - Artykuły 49 WE i 56 WE oraz art. 36 i 40 porozumienia EOG - Podatki bezpośrednie - Opodatkowanie pobieranych odsetek - Niekorzystne traktowanie nierezydentów - Ciężar dowodu)
   2010/C 221/02
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Layal i M. Alfonso, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes, J. Menezes Leitão i C. Guerra Santos, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Litewska (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas i V. Kazlauskaitė-Švenčionienė, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 49 WE i 56 WE — Różne traktowanie pod względem opodatkowania odsetek płaconych instytucjom finansowym, w zależności od tego, czy mają one siedzibę na terytorium Portugalii, czy nie

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Litewska ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008.


title: Sprawa T-208/09: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2009 r. — Mars przeciwko OHIM — Marc (MARC Marlon Abela Restaurant Corporation)

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/22

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2009 r. — Mars przeciwko OHIM — Marc (MARC Marlon Abela Restaurant Corporation)
   (Sprawa T-208/09)
   2009/C 167/43
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mars, Inc. (McLean, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: A. Bryson, barrister, i V. Marsland, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Marc Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 marca 2009 r. w sprawie R 1827/2007-2; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Marc Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „MARC Marlon Abela Restaurant Corporation” dla towarów i usług z klas 29, 30, 31, 32, 33, 35 i 43

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowne i graficzne wspólnotowe znaki towarowe „MARS” dla towarów i usług z klas 9, 29, 30, 32 i 35

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i oddalenie sprzeciwu w całości

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b rozporządzenia Rady nr 207/2009) ze względu na to, że Izba Odwoławcza (i) błędnie założyła (lub stwierdziła) bez żadnej podstawy dowodowej, iż rozpatrywane znaki towarowe mają jasne i określone znacznie dla odbiorców w krajach bałtyckich, tak że odbiorcy ci są w stanie od razu je zrozumieć, co błędnie doprowadziło Izbę do wniosku, że istnieje różnica koncepcyjna pomiędzy znakami towarowymi, która przeważa nad wizualnymi i fonetycznymi podobieństwami i uzasadnia uznanie, iż rozpatrywane znaki towarowe nie są podobne; i (ii) w ogóle lub w odpowiedni sposób nie wzięła pod uwagę okoliczności sprzedaży rozpatrywanych towarów i usług oraz wpływu tych okoliczności na a) ocenę wizualnych i fonetycznych podobieństw pomiędzy tymi znakami towarowymi; i b) stosunkową wagę, jaką należy przywiązać podczas całościowej oceny podobieństwa lub prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd do różnych elementów (wizualnych, fonetycznych, koncepcyjnych), według których ma nastąpić ocena podobieństwa. Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009) ze względu na błędne oddalenie przez Izbę Odwoławczą opartego na tej podstawie sprzeciwu z uzasadnieniem, że skarżąca nie wykazała spełnienia wszystkich kumulatywnych przesłanek niezbędnych do zastosowania tego przepisu. Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 207/2009) ze względu na błędne przyjęcie przez Izbę Odwoławczą, że prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd należy oceniać według tych samych zasad dla celów art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady nr 40/94.


title: Sprawa T-581/14: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2014 r. – Vierling przeciwko OHIM – IP Leanware (BRAINCUBE)

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/21

         Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2014 r. – Vierling przeciwko OHIM – IP Leanware (BRAINCUBE)
   (Sprawa T-581/14)
   2014/C 351/26
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Yvonne Vierling (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci G. Hasselblatt i D. Kipping)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: IP Leanware (Issoire, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 kwietnia 2014 r. w sprawie R 1486/2013-2.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: IP Leanware

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy dla towarów i usług z klas 9 i 38 – zgłoszenie nr 1 0 4 61  713

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Wcześniejszy słowny niemiecki znak towarowy „Braincube”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.