title: Sprawa C-512/04 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 6 października 2004 r. w sprawie T-356/02 Vitakraft-Werke Wührmann & Sohn GmbH & Co.KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), popieranemu przez Krafft SA, wniesione dnia 15 grudnia 2004 r. (Faks.: 14.12.04)

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/18

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) z dnia 6 października 2004 r. w sprawie T-356/02 Vitakraft-Werke Wührmann & Sohn GmbH & Co.KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), popieranemu przez Krafft SA, wniesione dnia 15 grudnia 2004 r. (Faks.: 14.12.04)
   (Sprawa C-512/04 P)
   (2005/C 45/33)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 15 grudnia 2004 r. (faks.: 14.12.04) do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego dnia 6 października 2004 r. w sprawie T-356/02 Vitakraft-Werke Wührmann & Sohn GmbH & Co.KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), popieranemu przez Krafft S.A., wniesione przez Vitakraft-Werke Wührmann & Sohn GmbH & Co.KG, reprezentowaną przez adwokata Dr Ulricha Sandera z Eisenführ, Speiser & Partner, Martinistraße 24, D-28195 Brema.
   Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:
   uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (druga izba) w sprawie T-356/02 z dnia 6 października 2004 r. (1), w zakresie, w którym wyrok ten rozstrzyga sprawę na niekorzyść skarżącej.
   Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej sprawie należy rozstrzygnąć kwestię prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b rozporządzenia nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego. Sąd był zdania, że znak towarowy „KRAFFT” (krajowy znak hiszpański) może wprowadzić w błąd krąg odbiorców w Hiszpanii ze względu na podobieństwo z zarejestrowanym wspólnotowym znakiem towarowym „VITAKRAFT”. Sąd powołał się w uzasadnieniu wyroku na swe wcześniejsze orzeczenie w sprawie T-6/01 (Matratzen Concord przeciwko OHIM - Hukla Germany [MATRATZEN], które zostało potwierdzone postanowieniem Trybunału z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie C-3/03 P), które jednakże zdaniem wnoszącej odwołanie ma zupełnie inne znaczenie i nie może być porównane z niniejszą sprawą. W sprawie Matratzen chodziło o (kolidujący) znak towarowy składający się z trzech osobnych słów „Matratzen Markt Concord”, który zdaniem Sądu wprowadzał w błąd (również krąg odbiorców w Hiszpanii) ze względu na podobieństwo z tamtejszym krajowym znakiem towarowym „MATRATZEN”. Specyfika sprawy polegała na tym, że wcześniejszy hiszpański znak towarowy „MATRATZEN” był zarejestrowany dla towaru „materace”, w związku z czym niemieckie słowo „materace” było w Hiszpanii kojarzone jako znak towarowy, gdyż niemieckie słowo nie miało dla hiszpańskiego konsumenta charakteru opisującego. Zdaniem wnoszącej odwołanie, w zharmonizowanej Europie, takim prawom do znaku należy przyznać w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu, skierowanego przeciwko zgłoszeniu wspólnotowego znaku towarowego jedynie ograniczony zakres ochrony. W związku z tym zasadniczo zakwestionowane zostało orzeczenie w sprawie „MATRATZEN” co do jego linii.
   Ponadto różnice pomiędzy znakami towarowymi przeciwstawionymi w niniejszej sprawie a znakami towarowymi w sprawie „MATRATZEN” są wyraźnie wiodoczne, ponieważ w sprawie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego „VITAKRAFT” brak jest powodów, dla których hiszpański konsument miałby zarówno w myśli, jak również obrazowo – w piśmie oraz brzmieniowo oddzielać początkową część wyrazu „VITA” od całego znaku towarowego „VITAKRAFT”. Wreszcie, zostały również omówione możliwe problemy dla swobodnego przepływu towarów, jeżeli nie zostałaby w sposób merytorycznie prawidłowy skorygowana linia orzecznictwa wyrażona w orzeczeniu „MATRATZEN”.

      (1)  Dz.U. C 314 z 18.12.2004.


title: Sprawa C-35/09: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 29 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2006/21/WE — Gospodarowanie odpadami — Górnictwo — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/16

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 29 lipca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-35/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/21/WE - Gospodarowanie odpadami - Górnictwo - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   2010/C 246/27
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Marghelis i K. Saaremäel-Stoilov, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i S. Menez, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w przewidzianym terminie wszystkich przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie gospodarowania odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego oraz zmieniającej dyrektywę 2004/35/WE (Dz.U. L 102, s. 15)

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w przewidzianym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy 2006/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie gospodarowania odpadami pochodzącymi z przemysłu wydobywczego oraz zmieniającej dyrektywę 2004/35/WE Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.03.2010.


title: Sprawa T-541/14: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2014 r. – Antica Azienda Agricola Vitivinicola Dei Conti Leone De Castris przeciwko OHIM – Vicente Gandía Pla (ILLIRIA)

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/56

         Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2014 r. – Antica Azienda Agricola Vitivinicola Dei Conti Leone De Castris przeciwko OHIM – Vicente Gandía Pla (ILLIRIA)
   (Sprawa T-541/14)
   2014/C 303/67
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Antica Azienda Agricola Vitivinicola Dei Conti Leone De Castris Srl (Salice Salentino, Włochy) (przedstawiciel: adwokat D. Russo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Vicente Gandía Pla SA (Chiva, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 maja 2014 r. w sprawie R 917/2013-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „ILLIRIA” dla „win” z klasy 33 – zgłoszenie nr 1 0 5 99  033

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Vicente Gandía Pla SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Wspólnotowy znak towarowy nr 8 2 99  653

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i uwzględnienie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-343/13: Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2015 r. – CN/Parlament (Odpowiedzialność pozaumowna — Petycja skierowana do Parlamentu — Rozpowszechnianie na stronie internetowej Parlamentu niektórych danych osobowych — Brak wystarczająco istotnego naruszenia normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom)

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/33

         Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2015 r. – CN/Parlament
   (Sprawa T-343/13) (1)

   ((Odpowiedzialność pozaumowna - Petycja skierowana do Parlamentu - Rozpowszechnianie na stronie internetowej Parlamentu niektórych danych osobowych - Brak wystarczająco istotnego naruszenia normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom))
   (2016/C 027/37)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: CN (Brumath, Francja) (przedstawiciel: M. Velardo, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Lorenz i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Europejski Inspektor Ochrony Danych (EIOD) (przedstawiciele: początkowo A. Buchta i V Pozzato, a następnie A. Buchta, M. Pérez Asinari, F. Polverina, M. Guglielmetti i U. Kallenberger, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie zmierzająca do uzyskania naprawnienia szkody rzekomo poniesionej przez skarżącego w wyniku rozpowszechniania na stronie internetowej Parlementu niektórych dotyczących go danych osobowych.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               CN pokrywa koszty Parlamentu Europejskiego oraz własne.

               3)

               Europejski Inspektor Ochrony Danych (EIOD) pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 245 z 24.8.2013.


title: Sprawa F-22/16: Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2016 r. – ZZ/CPVO

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/50

         Skarga wniesiona w dniu 29 kwietnia 2016 r. – ZZ/CPVO
   (Sprawa F-22/16)
   (2016/C 251/58)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

      Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie nieprzedłużenia ze stroną skarżącą umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego oraz wniosek o odszkodowanie za rzekomo poniesioną przez stronę skarżącą szkodę i doznaną przez nią krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę (OUZU) z dnia 24 czerwca 2015 r. w sprawie nieprzedłużenia ze skarżącą umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego po 31 grudnia 2015 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji OUZU z dnia 20 stycznia 2016 r. oddalającej zażalenie skarżącej z dnia 15 września 2015 r. na ww. decyzję;

               —

               naprawienie w ten sposób poniesionej szkody, oszacowanej tymczasowo ex aequo et bono, na 119 767 EUR;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącej zadośćuczynienia w wysokości 30 000 EUR za doznana krzywdę;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-328/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony mocą postanowienia Fővárosi Bíróság (Węgry) z dnia 24 czerwca 2004 r. w postępowaniu karnym przeciwko Attila Vajnai

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony mocą postanowienia Fővárosi Bíróság (Węgry) z dnia 24 czerwca 2004 r. w postępowaniu karnym przeciwko Attila Vajnai
   (Sprawa C-328/04)
   (2004/C 262/27)
   Dnia 30 lipca 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia Fővárosi Bíróság, wydanego dnia 24 czerwca 2004 r. w postępowaniu karnym przeciwko Attila Vajnai.
   Fővárosi Bíróság zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy § 269/B ust. 1 Büntető Törvénykönyv, na mocy którego, kto publicznie używa lub nosi symbol składający się z pięcioramiennej czerwonej gwiazdy popełnia występek, jeśli nie zostały spełnione znamiona cięższego przestępstwa, pozostaje w zgodzie z podstawową zasadą prawa wspólnotowego o zakazie dyskryminacji? Czy artykuł 6 UE, zgodnie z którym Unia opiera się na zasadach wolności, demokracji, poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności, oraz dyrektywa 2000/43/EG (1), która również odwołuje się do podstawowych wolności, w związku z art. 10, 11 i 12 Karty Praw Podstawowych umożliwiają osobie, która chce wyrazić swe polityczne przekonania za pomocą symboli, które je reprezentują, dokonanie tego w każdym Państwie Członkowskim?

      (1)  Dz.U. L 180, str. 22.


title: Sprawa T-346/13: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – Grecja/Komisja (EFOGR — Sekcja Gwarancji — EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Środki rozwoju obszarów wiejskich — Agrośrodowisko — Adekwatność kontroli — Ryczałtowe korekty finansowe)

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/22

         Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – Grecja/Komisja
   (Sprawa T-346/13) (1)

   ((EFOGR - Sekcja Gwarancji - EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Środki rozwoju obszarów wiejskich - Agrośrodowisko - Adekwatność kontroli - Ryczałtowe korekty finansowe))
   (2015/C 346/25)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: początkowo I.K. Chalkias, X. Basakou i A.E. Vasilopoulou, następnie A.E. Vasilopoulou, G. Kanellopoulos i O. Tsirkinidou, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Marcoulli i D. Triantafyllou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji 2013/214/UE z dnia 2 maja 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 123, s. 11).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji 2013/214/UE z dnia 2 maja 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, w jakim nałożono w niej na Republikę Grecką korektę finansową w wysokości 2 % w odniesieniu do poddziałań rolno-środowiskowych „Rolnictwo ekologiczne” i „Ekologiczna hodowla zwierząt”.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               3)

               Republika Grecka i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 245 z 24.8.2013.


title: Sprawa F-64/08: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 18 grudnia 2008 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich (Służba publiczna — Urzędnicy — Artykuł 35 ust. 1 lit. a) regulaminu Sądu — Zwięzłe przedstawienie zarzutów w skardze — Postępowanie w sprawie oceny — Wyznaczenie osoby oceniającej oraz osoby sprawdzającej ocenę — Brak zażalenia — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/74

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 18 grudnia 2008 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu Wspólnot Europejskich
   (Sprawa F-64/08) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Artykuł 35 ust. 1 lit. a) regulaminu Sądu - Zwięzłe przedstawienie zarzutów w skardze - Postępowanie w sprawie oceny - Wyznaczenie osoby oceniającej oraz osoby sprawdzającej ocenę - Brak zażalenia - Oczywista niedopuszczalność)
   (2009/C 44/130)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Bart Nijs (Bereldange, Luksemburg) (przedstawiciele: F. Rollinger i A. Hertzog, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Trybunał Obrachunkowy (przedstawiciele: T. Kennedy, J.-M. Stenier i G. Corstens, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Trybunału Obrachunkowego o wyznaczeniu osoby oceniającej oraz osoby sprawdzającej ocenę, a także żądanie odszkodowania z tytułu poniesionych strat spowodowanych wydaniem tej decyzji.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               B. Nijs zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 247 z 27.9.2008, s. 25.


title: Sprawa C-528/10: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 listopada 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Transport — Rozwój kolei wspólnotowych — Dyrektywa 2001/14/WE — Artykuł 6 ust. 2 — 5 i art. 11 — Zdolność przepustowa infrastruktury kolejowej i pobieranie opłat za jej użytkowanie — Organ kontrolny — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/6

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 listopada 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-528/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Transport - Rozwój kolei wspólnotowych - Dyrektywa 2001/14/WE - Artykuł 6 ust. 2 - 5 i art. 11 - Zdolność przepustowa infrastruktury kolejowej i pobieranie opłat za jej użytkowanie - Organ kontrolny - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   2013/C 9/08
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Zavvos i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciel: S. Chala, pełnomocnik)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek i T. Müller oraz J. Očková, pełnomocnicy)
   Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez S. Fiorentina, avvocato dello Stato)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 6 ust. 2 i 5 oraz art. 11 dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawanie świadectw bezpieczeństwa (Dz.U. L 75, s. 29)

      Sentencja

               1)

               Nie wydając w przepisanym terminie koniecznych przepisów, w szczególności w przedmiocie stawek opłat za użytkowanie infrastruktury w sektorze kolei, o których mowa w art. 6 ust. 2–5 i art. 11 dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawanie świadectw bezpieczeństwa, zmienionej dyrektywą 2007/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r., Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tych artykułów.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Czeska i Republika Włoska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa C-667/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal do Comércio de Lisboa – Portugalia) – Estado português/Banco Privado Português SA w likwidacji, Massa Insolvente do Banco Privado Português SA w likwidacji (Odesłanie prejudycjalne — Pomoc państwa — Gwarancja państwowa zabezpieczająca pożyczkę — Decyzja 2011/346/UE — Pytania dotyczące ważności — Dopuszczalność — Artykuł 107 ust. 1 TFUE — Uzasadnienie — Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi — Artykuł 107 ust. 3 lit. b) TFUE — Poważne zaburzenia w gospodarce państwa członkowskiego)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/17

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal do Comércio de Lisboa – Portugalia) – Estado português/Banco Privado Português SA w likwidacji, Massa Insolvente do Banco Privado Português SA w likwidacji
   (Sprawa C-667/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Gwarancja państwowa zabezpieczająca pożyczkę - Decyzja 2011/346/UE - Pytania dotyczące ważności - Dopuszczalność - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - Uzasadnienie - Wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi - Artykuł 107 ust. 3 lit. b) TFUE - Poważne zaburzenia w gospodarce państwa członkowskiego))
   (2015/C 138/21)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal do Comércio de Lisboa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Estado português

      Strona pozwana: Banco Privado Português SA w likwidacji, Massa Insolvente do Banco Privado Português SA w likwidacji

      Sentencja

   Analiza pytań przedstawionych przed sąd odsyłający nie wykazała istnienia żadnych okoliczności, które mogłyby mieć wpływ na ważność decyzji Komisji 2011/346/UE w sprawie pomocy państwa C 33/09 (ex NN 57/09, ex CP 191/09) udzielonej przez Portugalię w postaci gwarancji rządowej udzielonej BPP.

      (1)  Dz.U. C 93 z 29.3.2014.


title: Sprawa T-602/15: Postanowienie Sądu z dnia 9 listopada 2016 r. – Jenkinson/Rada i in. (Klauzula arbitrażowa — Personel misji międzynarodowych Unii — Następujące po sobie umowy o zatrudnienie na czas określony — Żądanie odszkodowawcze — Oczywisty brak właściwości — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/34

         Postanowienie Sądu z dnia 9 listopada 2016 r. – Jenkinson/Rada i in.
   (Sprawa T-602/15) (1)

   ((Klauzula arbitrażowa - Personel misji międzynarodowych Unii - Następujące po sobie umowy o zatrudnienie na czas określony - Żądanie odszkodowawcze - Oczywisty brak właściwości - Oczywista niedopuszczalność))
   (2017/C 014/41)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Liam Jenkinson (Killarney, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci N. de Montigny i J.N. Louis)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro i M. Bishop, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara i S. Bartelt, pełnomocnicy), Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt, E. Chaboureau i G. Pasqualetti, pełnomocnicy), Eulex Kosovo (przedstawiciele: adwokaci D. Fouquet i E. Raoult)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego, wniosek oparty na art. 272 TFUE, mający na celu, po pierwsze, zmianę kwalifikacji stosunku umownego skarżącego w umowę o pracę na czas nieokreślony i uzyskanie naprawienia szkody, jaką skarżący miał ponieść wskutek stanowiącego nadużycie stosowania umów na czas określony oraz stanowiącego nadużycie zwolnienia, a po drugie, stwierdzenie, że Rada, Komisja i ESDZ traktowały skarżącego w dyskryminacyjny sposób, i zasądzenie od nich w związku z tym odszkodowania, oraz tytułem żądania ewentualnego – wniosek oparty na odpowiedzialności pozaumownej instytucji europejskich.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Liam Jenkinson zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 90 z 7.3.2016.


title: Sprawa C-110/10 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 października 2011 r. — Solvay SA przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Rynek sody we Wspólnocie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Naruszenie prawa do obrony — Dostęp do akt — Przesłuchanie przedsiębiorstwa)

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/13

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 października 2011 r. — Solvay SA przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-110/10 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Rynek sody we Wspólnocie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Naruszenie prawa do obrony - Dostęp do akt - Przesłuchanie przedsiębiorstwa)
   2011/C 370/19
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Solvay SA (przedstawiciele: P. Foriers, R. Jafferali, F. Louis i A. Vallery, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall, F. Castillo de la Torre, pełnomocnik, N. Coutrelis, adwokat)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 17 grudnia 2009 r. w sprawie T-58/01 Solvay przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę wnoszącej odwołanie o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/5/WE z dnia 13 grudnia 2000 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 (WE) — Konkurencja — Rynek sody we Wspólnocie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Naruszenie prawa do rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie — Naruszenie prawa do obrony

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 17 grudnia 2009 r. w sprawie T-58/01 Solvay przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2003/5/WE z dnia 13 grudnia 2000 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (sprawa COMP/33.133 — B: Węglan sodu — Solvay, CFK).

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami zarówno postępowania w pierwszej instancji, jaki i postępowania odwoławczego.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa T-93/10: Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — Bilbaína de Alquitranes i in. przeciwko ECHA

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/63

         Skarga wniesiona w dniu 17 lutego 2010 r. — Bilbaína de Alquitranes i in. przeciwko ECHA
   (Sprawa T-93/10)
   2010/C 113/95
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bilbaína de Alquitranes, SA (Luchana Baracaldo, Hiszpania), Cindu Chemicals BV (Uithoorn, Niderlandy), Deza a.s. (Valašske Meziříčí, Republika Czeska), Industrial Química del Nalón, SA (Oviedo, Hiszpania), Koppers Denmark A/S (Nyborg, Dania), Koppers UK Ltd (Scunthorpe, Zjednoczone Królestwo), Rütgers Germany GmbH (Castrop Rauxel, Niemcy), Rütgers Belgium NV (Zelzate, Belgia) i Rütgers Poland Sp. z o.o. (Kędzierzyn Koźle, Polska), (przedstawiciele: K. Van Maldegem, R. Cana, adwokaci, i P Sellar, solicitor)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu w części, w jakiej dotyczy on paku, wysokotemperaturowej smoły węglowej, numer CAS 65996-92-2; oraz

               —

               obciążenie ECHA kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności, w części, decyzji Europejskiej Agencji Chemikaliów („ECHA”) (ED/68/2009) klasyfikującej pak, wysokotemperaturową smołę węglową, numer CAS 65996-93-2 (zwaną dalej „CTPHT”) jako substancję spełniającą kryteria określone w art. 57 lit. d) i e) rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (1) (zwanego dalej „REACH”), zgodnie z art. 59 REACH.
   Na podstawie zaskarżonej decyzji, o której skarżące dowiedziały się z komunikatu prasowego ECHA, substancja pak, wysokotemperaturowa smoła węglowa, została dołączona do wykazu 15 nowych substancji chemicznych kandydackiej listy substancji wzbudzających szczególnie duże obawy.
   Podsumowując, skarżące nie kwestionują okoliczności, że CTPHT sklasyfikowano jako substancję rakotwórczą, lecz okoliczność, że uznano ją za substancję trwałą, wykazującą zdolność do biokumulacji i toksyczną, a także jako substancję bardzo trwałą i wykazującą bardzo dużą zdolność do biokumulacji, zgodnie z kryteriami określonymi w załączniku XIII do REACH.
   Ponadto skarżące twierdzą, że umieszczenie paku, wysokotemperaturowej smoły węglowej, na kandydackiej liście substancji wzbudzających szczególnie duże obawy doprowadzi ostatecznie do umieszczenia tej substancji w załączniku XIV do REACH, co z kolei spowoduje powstanie w odniesieniu do skarżących szeregu niekorzystnych skutków prawnych, wynikających bezpośrednio ze sklasyfikowania omawianej substancji w taki właśnie sposób.
   Skarżące utrzymują, iż zaskarżony akt jest niezgodny z prawem, gdyż narusza on obowiązujące reguły dotyczące klasyfikowania substancji, na podstawie REACH, jako wzbudzających szczególnie duże obawy, a w szczególności jako substancji trwałych, wykazujących zdolność do biokumulacji i toksycznych, a także jako substancji bardzo trwałych i wykazujących bardzo dużą zdolność do biokumulacji. Zaskarżona decyzja obarczona jest zatem błędem w ocenie oraz narusza prawo, ponieważ pak, wysokotemperaturową smołę węglową, sklasyfikowano w niej jako substancję wzbudzającą szczególnie duże obawy ze względu na fakt, że jest to substancja trwała, wykazująca zdolność do biokumulacji i toksyczna, a także bardzo trwała i wykazująca bardzo dużą zdolność do biokumulacji, wyłącznie na podstawie właściwości składników tej substancji, co nie znajduje podstawy prawnej w przepisach REACH.
   Ponadto zaskarżony akt jest niezgodny z prawem, jako że narusza on zasadę równego traktowania, dyskryminując omawianą substancję względem innych porównywalnych substancji, bez żadnego obiektywnego uzasadnienia.
   Skarżące podnoszą wreszcie, że zaskarżony akt narusza zasadę proporcjonalności. Jest on bowiem nieproporcjonalny do celów, których realizacji ma służyć, pod względem doboru dostępnych pozwanej środków oraz skali spowodowanych niedogodności.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1).


title: Sprawa C-265/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 7 marca 2017 r. w sprawie T-194/13, United Parcel Service/Komisja Europejska, wniesione w dniu 16 maja 2017 r. przez Komisję Europejską

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/21

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 7 marca 2017 r. w sprawie T-194/13, United Parcel Service/Komisja Europejska, wniesione w dniu 16 maja 2017 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-265/17 P)
   (2017/C 231/25)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Christoforou, N. Khan, H. Leupold, A. Biolan, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: United Parcel Service, Inc., FedEx Corp.

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku;

               —

               przekazanie spawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               zastrzeżenie rozstrzygnięcia o kosztach w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Sąd niesłusznie stwierdza w zaskarżonym wyroku, że Komisja miała obowiązek przed przyjęciem decyzji ujawnić spółce UPS końcową wersję modelu koncentracji cen.

               2)

               Nawet jeśli brak ujawnienia przez Komisję spółce UPS wersji końcowej modelu koncentracji cen przed przyjęciem decyzji mógł naruszyć prawo spółki UPS do obrony, Sąd naruszy prawo orzekając, że model koncentracji cen miał moc dowodową a w konsekwencji stosując błędne kryterium oceny czy należało stwierdzić nieważność decyzji.

               3)

               Nawet jeśli mogło dojść do naruszenia prawa spółki UPS do obrony, Sąd naruszył prawo nie odnosząc się do twierdzeń Komisji, że zarzut spółki UPS był bezskuteczny oraz że spółka ta mogła zrozumieć model koncentracji cen.

               4)

               W każdym wypadku ustalenia zawarte w wyroku nie mogą stanowić uzasadnienia stwierdzenia nieważności decyzji.


title: Sprawa C-484/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Argeș (Rumunia) w dniu 20 września 2011 r. — Mariana Budan przeciwko Statul român — Ministerul Finanțelor Publice — Direcția Generală a Finanțelor Publice Argeș

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Argeș (Rumunia) w dniu 20 września 2011 r. — Mariana Budan przeciwko Statul român — Ministerul Finanțelor Publice — Direcția Generală a Finanțelor Publice Argeș
   (Sprawa C-484/11)
   2011/C 347/22
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Tribunalul Argeș.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Mariana Budan.

      Strona pozwana: Statul român — Ministerul Finanțelor Publice — Direcția Generală a Finanțelor Publice Argeș.

      Interwenient: Iulian-Nicolae Cujbescu.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy zgodnie z wykładnią dokonaną przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w odniesieniu do zasad podstawowych ustanowionych w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej oraz traktatach Unii Europejskiej, w sytuacji luki prawnej w prawie krajowym (w wyniku orzeczenia o niezgodności z konstytucją art. 5 ustawy 221/20(09)), skarżąca Mariana Budan, (…) i interwenient Iulian-Nicolae Cujbescu, (…), jako ofiary reżimu komunistycznego, mają prawo do zadośćuczynienia za krzywdę?


title: Sprawa C-230/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 3 lutego 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo n °3 de Almería — Hiszpania) — Agueda María Saenz Morales przeciwko Consejería para la Igualdad y Bienestar social de la Junta de Andalucía

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/9

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 3 lutego 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo no 3 de Almería — Hiszpania) — Agueda María Saenz Morales przeciwko Consejería para la Igualdad y Bienestar social de la Junta de Andalucía
   (Sprawa C-230/10) (1)

   2011/C 120/17
   Język postępowania: hiszpański
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Sprawa C-567/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle — Belgia) — Inter-Environnement Bruxelles ASBL, Pétitions-Patrimoine ASBL, Atelier de Recherche et d’Action Urbaines ASBL przeciwko Région de Bruxelles-Capitale (Dyrektywa 2001/42WE — Ocena wpływu planów i programów na środowisko — Pojęcie planów i programów „wymaganych przez przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne” — Stosowanie tej dyrektywy do postępowania w przedmiocie uchylenia w całości lub w części planu zagospodarowania przestrzennego)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 22 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle — Belgia) — Inter-Environnement Bruxelles ASBL, Pétitions-Patrimoine ASBL, Atelier de Recherche et d’Action Urbaines ASBL przeciwko Région de Bruxelles-Capitale
   (Sprawa C-567/10) (1)

   (Dyrektywa 2001/42WE - Ocena wpływu planów i programów na środowisko - Pojęcie planów i programów „wymaganych przez przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne” - Stosowanie tej dyrektywy do postępowania w przedmiocie uchylenia w całości lub w części planu zagospodarowania przestrzennego)
   2012/C 133/12
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour constitutionnelle

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Inter-Environnement Bruxelles ASBL, Pétitions-Patrimoine ASBL, Atelier de Recherche et d’Action Urbaines ASBL

      Strona pozwana: Région de Bruxelles-Capitale

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour constitutionnelle — Wykładnia art. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. L 197, s. 30) — Stosowanie dyrektywy do postępowania w przedmiocie uchylenia w całości lub w części planu zagospodarowania przestrzennego — Wykładnia pojęcia „wymaganych planów i programów” — Wyłączenie planów, których przyjęcie nie jest obowiązkowe

      Sentencja

               1)

               Zawarte w art. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko pojęcie planów i programów, które są „wymagane przez przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne”, należy interpretować w ten sposób, że dotyczy ono również miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, takich jak plan, którego dotyczy uregulowanie krajowe będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, przyjmowanych na podstawie CoBAT.

               2)

               Artykuł 2 lit. a) dyrektywy 2001/42 należy interpretować w ten sposób, że procedura uchylenia w całości lub w części planu zagospodarowania przestrzennego, taka jak przewidziana w art. 58–63 code bruxellois de l’aménagement du territoire, jest co do zasady objęta zakresem stosowania tej dyrektywy, wobec czego podlega ona regułom dotyczącym oceny wpływu na środowisko przewidzianym w tej dyrektywie.

      (1)  Dz.U. C 63 z 26.2.2011.


title: Sprawa T-294/16: Wyrok Sądu z dnia 8 czerwca 2017 r. – Kaane American International Tobacco/EUIPO – Global Tobacco (GOLD MOUNT) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy GOLD MOUNT — Brak rzeczywistego używania znaku towarowego — Brak uzasadnionego powodu nieużywania — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/46

         Wyrok Sądu z dnia 8 czerwca 2017 r. – Kaane American International Tobacco/EUIPO – Global Tobacco (GOLD MOUNT)
   (Sprawa T-294/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy GOLD MOUNT - Brak rzeczywistego używania znaku towarowego - Brak uzasadnionego powodu nieużywania - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 239/58)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kaane American International Tobacco Company FZE, dawniej Kaane American International Tobacco Co. Ltd. (Jebel Ali, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: adwokaci G. Hinarejos Mulliez i I. Valdelomar)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. O’Neill, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Global Tobacco FZCO (Dubaj, Zjednoczone Emiraty Arabskie) (przedstawiciele: G. Hussey, solicitor i B. Brandreth, barrister)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 kwietnia 2016 r. (sprawa R 1857/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Global Tobacco a Kaane American International Tobacco.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Kaane American International Tobacco Company FZE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 279 z 1.8.2016.


title: Sprawa T-424/12: Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2013 r. — Gaumina przeciwko EIGE (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Świadczenie usług w zakresie wspierania działalności komunikacyjnej EIGE — Odrzucenie oferty oferenta — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               18.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 15/15

         Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2013 r. — Gaumina przeciwko EIGE
   (Sprawa T-424/12) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Świadczenie usług w zakresie wspierania działalności komunikacyjnej EIGE - Odrzucenie oferty oferenta - Obowiązek uzasadnienia)
   2014/C 15/21
   Język postępowania: litewski

      Strony

      Strona skarżąca: UAB Gaumina (Wilno, Litwa) (przedstawiciele: S. Aviža i D. Soloveičikas, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn (EIGE) (przedstawiciele: V. Langbakk, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów J. Stuycka i A.M. Vandromme)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji EIGE z dnia 26 lipca 2012 r. odrzucającej ofertę złożoną przez skarżącą w ramach przetargu EIGE/2012/ADM/13.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn z dnia 26 lipca 2012 r. o odrzuceniu oferty spółki UAB Gaumina złożonej w przetargu EIGE/2012/ADM/13.

               2)

               EIGE pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Gauminę.

      (1)  Dz.U. C 373 z 1.12.2012.


title: Sprawa F-91/15: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/46

         Skarga wniesiona w dniu 19 października 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-91/15)
   (2015/C 406/48)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis, N. de Montigny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o zastosowaniu klauzuli zastrzeżenia medycznego zawartej w art. 32 WZiP, przez co nie przysługuje mu renta inwalidzka, oraz zadośćuczynienie za doznana krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 września 2014 w sprawie zastosowania klauzuli zastrzeżenia medycznego zawartej w art. 32 WZiP i nieprzyznaniu skarżącemu uprawnienia do renty inwalidzkiej;

               —

               Zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 50  000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę i obciążenie jej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-196/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Radę ds. Zażaleń Szkół Europejskich w dniu 29 maja 2009 r. — Paul Miles i in., Robert Watson Mac Donald przeciwko Sekretarzowi Generalnemu Szkół Europejskich

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Radę ds. Zażaleń Szkół Europejskich w dniu 29 maja 2009 r. — Paul Miles i in., Robert Watson Mac Donald przeciwko Sekretarzowi Generalnemu Szkół Europejskich
   (Sprawa C-196/09)
   2009/C 193/11
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Rada ds. Zażaleń Szkół Europejskich

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Paul Miles i in., Robert Watson Mac Donald

      Strona pozwana: Sekretarz Generalny Szkół Europejskich

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 234 traktatu WE należy interpretować w ten sposób, że organ sądowy taki jak Rada ds. Zażaleń ustanowiona w art. 27 Konwencji określającej statut Szkół Europejskich (1) jest objęty zakresem stosowania tego artykułu i ponieważ orzeka w ostatniej instancji, jest obowiązany wnieść sprawę do Trybunału Sprawiedliwości?

               2)

               W razie udzielania na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej, czy art. 12 i 39 traktatu WE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie stosowaniu takiego systemu wynagrodzeń, jaki obowiązuje w Szkołach Europejskich, jako że system ten, chociaż wyraźnie odwołuje się do systemu dotyczącego urzędników wspólnotowych, zupełnie nie pozwala na uwzględnienie, w tym z mocą wsteczną, deprecjacji waluty skutkującej utratą siły nabywczej dla nauczycieli oddelegowanych przez władze danego państwa członkowskiego?

               3)

               W razie udzielania na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej, czy różnica sytuacji taka jak stwierdzona między z jednej strony nauczycielami oddelegowanymi do Szkół Europejskich, których wynagrodzenie jest zapewniane jednocześnie przez ich władze krajowe i przez daną szkołę europejską, a z drugiej strony urzędnikami Wspólnoty Europejskiej, których wynagrodzenie jest zapewnione wyłącznie przez Wspólnotę Europejską, może uzasadniać — w obliczu zasad zawartych w wymienionych artykułach i gdy zasady pełnienia obowiązków [personelu oddelegowanego do Szkół Europejskich] odwołują się wyraźnie do regulaminu pracowniczego urzędników wspólnotowych — to, że kursy wymiany zastosowane w celu zapewnienia utrzymania równej siły nabywczej nie są takie same?

      (1)  JO 1994, L 212, s. 3.


title: Sprawa C-93/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/27

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-93/06) (1)

   (2007/C 82/54)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006.


title: Sprawa C-551/14 P: Postanowienie Trybunału z dnia 13 września 2016 r. – Arctic Paper Mochenwangen GmbH/Komisja Europejska (Odwołanie – Środowisko naturalne – Dyrektywa 2003/87/WE – Artykuł 10a – System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych – Przejściowe zasady dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji od roku 2013 – Decyzja 2011/2778/UE – Krajowe środki wykonawcze przedłożone przez Republikę Federalną Niemiec – Odrzucenie wpisu niektórych instalacji na listę instalacji otrzymujących bezpłatne uprawnienia do emisji – Przepis dotyczący przypadków przedstawiających „nadmierne trudności” – Uprawnienia wykonawcze Komisji)

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/6

      Postanowienie Trybunału z dnia 13 września 2016 r. – Arctic Paper Mochenwangen GmbH/Komisja Europejska
      (Sprawa C-551/14 P) (1)

      ((Odwołanie - Środowisko naturalne - Dyrektywa 2003/87/WE - Artykuł 10a - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Przejściowe zasady dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji od roku 2013 - Decyzja 2011/2778/UE - Krajowe środki wykonawcze przedłożone przez Republikę Federalną Niemiec - Odrzucenie wpisu niektórych instalacji na listę instalacji otrzymujących bezpłatne uprawnienia do emisji - Przepis dotyczący przypadków przedstawiających „nadmierne trudności” - Uprawnienia wykonawcze Komisji))
      (2016/C 454/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Arctic Paper Mochenwangen GmbH (przedstawiciele: S. Kobes i B. Burkert, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. White, C. Hermes i K. Herrmann, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Arctic Paper Mochenwangen GmbH zostaje obciążona kosztami własnymi oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2015.


title: Sprawa T-370/11: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2011 — Pologne/Commission

text:
               1.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 290/9

         Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2011 — Pologne/Commission
   (Sprawa T-370/11)
   2011/C 290/12
   Język postępowania: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: M. Szpunar, Podsekretarz Stanu)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności w całości decyzji Komisji Europejskiej 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. [notyfikowanej jako dokument nr K(2011)2772] w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.Urz. UE L 130, z 17.05.2011, str. 1);

               —

               Obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący

                           —

                           Naruszenia art. 194 ust. 2 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 192 ust. 2 lit. c) TFUE poprzez nieuwzględnienie specyfiki paliwowej poszczególnych Państw Członkowskich oraz wyliczenie wskaźników emisyjności przy wykorzystaniu referencyjnej wydajności gazu ziemnego i przyjęcie tego paliwa jako paliwa referencyjnego;

               2)

               Zarzut drugi dotyczący

                           —

                           Naruszenia zasady równego traktowania oraz art. 191 ust. 2 w związku z ust. 3 TFUE poprzez nieuwzględnienie przy opracowaniu zaskarżonej decyzji różnorodności sytuacji w poszczególnych regionach Unii Europejskiej;

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący

                           —

                           Naruszenia art. 5 ust. 4 TUE (zasady proporcjonalności) poprzez określenie w zaskarżonej decyzji wskaźników emisyjności na poziomie bardziej restrykcyjnym, niż wymaga tego realizacja celów dyrektywy 2003/87/WE;

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący

                           —

                           Naruszenia art. 10a w związku z art. 1 dyrektywy 2003/87/WE i braku kompetencji Komisji Europejskiej do przyjęcia zaskarżonego środka.


title: Sprawa T-62/05: Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2005 r. przez Lotto Sport Italia S.p.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/31

         Skarga wniesiona w dniu 15 lutego 2005 r. przez Lotto Sport Italia S.p.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-62/05)
   (2005/C 106/65)
   Język, w którym została sporządzona skarga: angielski
   W dniu 15 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Lotto Sport Italia S.p.A. z siedzibą w Treviso (Włochy), reprezentowanej przez adwokatów S. Feltrinelli i G. Brogi przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą była Lotos Brillen Vertriebs-GmbH, z siedzibą w Eisigen (Niemcy)
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji czwartej Izby Odwoławczej z dnia 7 października 2004 r. w sprawie R 572/2003-4;

               —

               stwierdzenie, że zgłoszony znak w zakresie w jakim dotyczy towarów z klasy 9, tj. „okulary sportowe nie wykonane z metali szlachetnych”, nie może wprowadzać w błąd w odniesieniu do powołanych w sprzeciwie wspólnotowego znaku towarowego nr 610 642 i międzynarodowego znaku nr 447 179;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Lotto Sport Italia S.p.A.

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               znak graficzny „Lotto” dla towarów z klas 3, 9 i 16 (okulary, oprawki do okularów, etui na okulary, łańcuszki do okularów, sznurki do okularów, szkła do okularów, lornetki etc.) — zgłoszenie nr 1 443 183

               Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Lotos Brillen Vertriebs GmbH

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               wspólnotowy i międzynarodowy znak słowny „Lotos” dla towarów z klas 9, 14 i 18 (urządzenia i przyrządy optyczne; okulary; oprawki do okularów, w szczególności metalowe; metale szlachetne i ich stopy; skóra i imitacje skóry etc.) — wspólnotowy znak towarowy nr 610 642

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego dla towarów objętych sprzeciwem, tj. towarów z klasy 9

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               nieuwzględnienie odwołania

               Podniesione zarzuty:

               naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 (1)

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1)


title: Sprawa C-399/07: Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/19

         Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-399/07)
   (2007/C 247/25)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Szmytkowska i M. Telles Romão, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektywy Komisji 2005/6/WE z dnia 26 stycznia 2005 r. zmieniającej dyrektywę 71/250/EWG w sprawie raportowania i interpretacji wyników badań analitycznych wymaganych zgodnie z dyrektywą 2002/32/WE (1), a w każdym razie nie podając ich do wiadomości Komisji, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 16 lutego 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 24, str. 33.


title: Sprawa C-159/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Warna (Bułgaria) w dniu 4 kwietnia 2014 r. – Koeła-N EOOD przeciwko Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Warna (Bułgaria) w dniu 4 kwietnia 2014 r. – Koeła-N EOOD przeciwko Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite
   (Sprawa C-159/14)
   2014/C 175/36
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd – Warna

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Koeła-N EOOD

      Strona pozwana: Direktor na direkcija „Obżałwane i danyczno-osiguritełna praktika” Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 14 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE (1) z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że prawo do rozporządzania rzeczą jak właściciel obejmuje także prawo zlecenia przewoźnikowi dostawy towarów osobie trzeciej, innej niż odbiorca wskazany na fakturze, i w tym rozumieniu sam odbiór towarów przez tę osobę trzecią stanowi dowód tego, że poprzednie dostawy towarów zostały dokonane?

               2)

               Czy art. 14 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że brak faktycznego władztwa nad towarami przysługującego bezpośredniemu dostawcy oznacza niespełnienie przewidzianych w dyrektywie 2006/112 przesłanek istnienia dostawy towarów, niezależnie od faktu odbioru towarów przez kupującego?

               3)

               Czy fakt nieokazania pomocy organom podatkowym przez poprzednich dostawców w łańcuchu dostaw oraz brak przeładunku towarów stanowią obiektywne dane, na podstawie których należy ustalić, że podatnik wiedział lub powinien był wiedzieć, że transakcja, na której opiera prawo do odliczenia, stanowi element oszustwa podatkowego?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa C-247/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln (Niemcy) w dniu 9 czerwca 2008 r. — Gaz de France — Berliner Investissement SA przeciwko Bundeszentralamt für Steuern

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Köln (Niemcy) w dniu 9 czerwca 2008 r. — Gaz de France — Berliner Investissement SA przeciwko Bundeszentralamt für Steuern
   (Sprawa C-247/08)
   (2008/C 223/37)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Köln
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gaz de France — Berliner Investissement SA

      Strona pozwana: Bundeszentralamt für Steuern
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 lit. a) w związku z lit. f) załącznika do dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (1) należy interpretować w ten sposób, że francuska spółka istniejąca w formie „société par actions simplifiée” jeszcze przed 2005 r. może być również uważana za „spółkę państwa członkowskiego” w rozumieniu tej dyrektywy, a zyski, które uzyskała w 1999 r. w wyniku podziału zysków jej niemieckiej spółki zależnej, należy zwolnić od podatku potrącanego u źródła dochodu zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy 90/435/EWG?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie 1 odpowiedzi przeczącej:
               Czy art. 2 lit. a) w związku z lit. f) załącznika do dyrektywy Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich narusza postanowienia art. 43 WE i 48 WE lub art. 56 ust. 1 WE i art. 58 ust. 1 lit. a) i ust. 3 WE w zakresie, w jakim artykuł ten w powiązaniu z art. 5 ust. 1 dyrektywy 90/435/EWG przyznaje wprawdzie zwolnienie zysków podzielonych przez niemiecką spółkę zależną od podatku potrącanego u źródła dochodu w przypadku francuskiej spółki dominującej w formie société anonyme, société en commandite par actions lub société à responsabilité limitée, lecz nie przyznaje go w przypadku francuskiej spółki dominującej w formie société par actions simplifiée?

      (1)  Dz.U. L 225, s. 6.


title: Sprawa T-254/14: Wyrok Sądu z dnia 3 września 2015 r. – Warenhandelszentrum/OHIM – Baumarkt Max Bahr (NEW MAX) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego NEW MAX — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy MAX — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/27

         Wyrok Sądu z dnia 3 września 2015 r. – Warenhandelszentrum/OHIM – Baumarkt Max Bahr (NEW MAX)
   (Sprawa T-254/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego NEW MAX - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy MAX - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 346/31)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Warenhandelszentrum Ltd (Neu-Ulm, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F.P. Hirschel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo A. Pohlmann, a następnie S. Hanne, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Baumarkt Max Bahr GmbH & Co. KG (Hamburg, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 stycznia 2014 r. (sprawa R 2035/2012-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Baumarkt Max Bahr GmbH & Co. KG a Warenhandelszentrum Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Warenhandelszentrum Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 194 z 24.6.2014.


title: Sprawa T-477/10: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2010 r. — SE — Blusen Stenau przeciwko OHIM — SPORT EYBL & SPORTS EXPERTS (SE© SPORTS EQUIPMENT)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/48

         Skarga wniesiona w dniu 9 października 2010 r. — SE — Blusen Stenau przeciwko OHIM — SPORT EYBL & SPORTS EXPERTS (SE© SPORTS EQUIPMENT)
   (Sprawa T-477/10)
   ()
   2010/C 346/94
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: SE — Blusen Stenau GmbH (Gronau, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat O. Bischof)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: SPORT EYBL & SPORTS EXPERTS GmbH (Wels, Austria)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 lipca 2010 r. w sprawie R 1393/2009-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: SPORT EYBL & SPORTS EXPERTS GmbH

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „SE© SPORTS EQUIPMENT” dla towarów z klas 18 i 25

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy i międzynarodowa rejestracja „SE” dla towarów z klasy 25 oraz zarejestrowane w Niemczech słowne znaki towarowe „SE So Easy” i „SE-Blusen” dla towarów z klas 14, 18, 24 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Wydziałowi Sprzeciwów celem ponownego rozpatrzenia

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ kolidujące ze sobą znaki towarowe są identyczne i w ich przypadku istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa F-62/10: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2010 r. — Esders przeciwko Komisji

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/28

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2010 r. — Esders przeciwko Komisji
   (Sprawa F-62/10)
   ()
   2010/C 260/40
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Jürgen Esders (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodriguez, M. Vandenbussche i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o przeniesieniu skarżącego do siedziby w Brukseli w ramach postępowania w sprawie rotacji za 2010 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie dopuszczalności niniejszej skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 27 lipca 2010 r. o przeniesieniu skarżącego do Brukseli ze skutkiem od dnia 1 września 2010 r.;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-84/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus- Finlandia) — Postępowanie wszczęte przez Marję-Liisę Susisalo, Ollego Tuomaalę, Merję Ritalę (Artykuł 49 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — Zdrowie publiczne — Apteki — Krajowy system zezwoleń na prowadzenie aptek — Tworzenie oddziałów — Zróżnicowane warunki w zależności od tego, czy stosowane są względem aptek prywatnych czy względem apteki uniwersytetu w Helsinkach — Apteka uniwersytetu w Helsinkach posiadająca szczególne zobowiązania związane z kształceniem farmaceutycznym i zaopatrzeniem w leki)

text:
               18.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 250/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus- Finlandia) — Postępowanie wszczęte przez Marję-Liisę Susisalo, Ollego Tuomaalę, Merję Ritalę
   (Sprawa C-84/11) (1)

   (Artykuł 49 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Zdrowie publiczne - Apteki - Krajowy system zezwoleń na prowadzenie aptek - Tworzenie oddziałów - Zróżnicowane warunki w zależności od tego, czy stosowane są względem aptek prywatnych czy względem apteki uniwersytetu w Helsinkach - Apteka uniwersytetu w Helsinkach posiadająca szczególne zobowiązania związane z kształceniem farmaceutycznym i zaopatrzeniem w leki)
   2012/C 250/09
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Wnioskodawcy: Marja-Liisa Susisalo, Olli Tuomaala, Merja Ritala,

      przy udziale: Helsingin yliopiston apteekki

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Korkein hallinto-oikeus — Wykładnia art. 49 TFUE i art. 106 ust. 2 TFUE — Swoboda przedsiębiorczości — System zezwoleń na prowadzenie apteki — Przepisy krajowe przewidujące bardziej korzystne warunki dla zezwolenia na założenie oddziałów dla apteki uniwersyteckiej niż dla aptek prywatnych — Apteka uniwersytecka posiadająca szczególne zobowiązania związane z kształceniem farmaceutycznym i zaopatrzeniem w leki

      Sentencja

   Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on przepisom krajowym, takim jak będące przedmiotem postępowań przed sądem krajowym, które ustanawiają szczególny system zezwoleń na prowadzenie oddziałów aptek, znajdujący zastosowanie względem Helsingin yliopiston apteekki, korzystniejszy niż system stosowany względem aptek prywatnych, w zakresie w jakim — co powinien zbadać sąd krajowy — oddziały Helsingin yliopiston apteekki efektywnie uczestniczą w wypełnianiu szczególnych zadań związanych z nauczaniem studentów farmacji, z badaniami w dziedzinie zaopatrzenia w leki, a także z przygotowywaniem rzadkich leków, które zostały jej powierzone na mocy ustawy krajowej.

      (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.


title: Sprawa C-662/13: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 12 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Unidades de Saúde SA/Fazenda Pública (Odesłanie prejudycjalne — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Odliczenie podatku naliczonego — Czynności będące praktykami stanowiącymi nadużycie — Krajowe prawo podatkowe — Krajowe postępowanie szczególne w przypadku podejrzeń dotyczących istnienia praktyk stanowiących nadużycie w dziedzinie podatków — Zasady skuteczności i równoważności)

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/9

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 12 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Unidades de Saúde SA/Fazenda Pública
   (Sprawa C-662/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Odliczenie podatku naliczonego - Czynności będące praktykami stanowiącymi nadużycie - Krajowe prawo podatkowe - Krajowe postępowanie szczególne w przypadku podejrzeń dotyczących istnienia praktyk stanowiących nadużycie w dziedzinie podatków - Zasady skuteczności i równoważności))
   (2015/C 118/12)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Unidades de Saúde SA

      Strona pozwana: Fazenda Pública

      Sentencja

   Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej powinna być interpretowana w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona uprzedniemu i obowiązkowemu stosowaniu krajowego postępowania administracyjnego takiego jak przewidziane w art. 63 Código de Procedimento e de Processo Tributário (kodeksu postępowania i procedury podatkowej) w przypadku, w którym organ podatkowy podejrzewa istnienie praktyki stanowiącej nadużycie.

      (1)  Dz.U. C 78 z 15.3.2014.


title: Sprawa C-78/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Colena AG/Deiters GmbH

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/46

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Colena AG/Deiters GmbH
   (Sprawa C-78/15) (1)

   (2016/C 038/58)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 171 z 26.5.2015.


title: Wyrok Trybunału z dnia 2 sierpnia 2016 r. w sprawie E-35/15 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Dyrektywa 2000/59/WE w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku)

text:
               13.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/24

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 2 sierpnia 2016 r.
   w sprawie E-35/15
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii
   (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Dyrektywa 2000/59/WE w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku)
   (2017/C 120/12)
   W sprawie E-35/15 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii – SKARGA o stwierdzenie, że Królestwo Norwegii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy aktu, o którym mowa w pkt 56i załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2000 r. w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku), (i) nie tworząc ani nie wykonując odpowiedniego planu odbioru i zagospodarowania odpadów dla każdego portu zgodnie z wymogami art. 5 ust. 1 dyrektywy 2000/59/WE; (ii) nie oceniając ani nie zatwierdzając planów odbioru i zagospodarowania odpadów, nie monitorując ich realizacji ani nie zapewniając ich ponownego zatwierdzania co najmniej co trzy lata zgodnie z wymogami art. 5 ust. 3 dyrektywy 2000/59/WE; (iii) nie zapewniając dostępności portowych urządzeń do odbioru odpadów odpowiednich do potrzeb statków zwykle korzystających z portów we wszystkich portach w Norwegii, bez powodowania niepotrzebnych opóźnień dla statków zgodnie z wymogami art. 4 ust. 1 dyrektywy 2000/59/WE, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes, sędzia sprawozdawca) oraz sędziowie Per Christiansen i Páll Hreinsson wydał w dniu 2 sierpnia 2016 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że Królestwo Norwegii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy aktu, o którym mowa w pkt 56i załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2000/59/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 listopada 2000 r. w sprawie portowych urządzeń do odbioru odpadów wytwarzanych przez statki i pozostałości ładunku), w przewidzianym terminie:

                           a)

                           nie tworząc ani nie wykonując odpowiedniego planu odbioru i zagospodarowania odpadów dla każdego portu w Norwegii zgodnie z wymogami art. 5 ust. 1 dyrektywy 2000/59/WE;

                           b)

                           nie oceniając ani nie zatwierdzając planów odbioru i zagospodarowania odpadów dla wszystkich portów w Norwegii, nie monitorując ich realizacji ani nie zapewniając ich ponownego zatwierdzania co najmniej co trzy lata zgodnie z wymogami art. 5 ust. 3 dyrektywy 2000/59/WE; oraz

                           c)

                           nie zapewniając dostępności portowych urządzeń do odbioru odpadów odpowiednich do potrzeb statków zwykle korzystających z portów we wszystkich portach w Norwegii, bez powodowania niepotrzebnych opóźnień dla statków zgodnie z wymogami art. 4 ust. 1 dyrektywy 2000/59/WE.

               2.

               Obciąża Królestwo Norwegii kosztami postępowania.


title: Sprawa C-382/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 24 maja 2012 r. w sprawie T-111/08 MasterCard, Inc. i in. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 6 sierpnia 2012 r. przez MasterCard, Inc., MasterCard International, Inc., MasterCard Europe

text:
               20.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/4

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 24 maja 2012 r. w sprawie T-111/08 MasterCard, Inc. i in. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 6 sierpnia 2012 r. przez MasterCard, Inc., MasterCard International, Inc., MasterCard Europe
   (Sprawa C-382/12 P)
   2012/C 319/05
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: MasterCard, Inc., MasterCard International, Inc., MasterCard Europe (przedstawiciele: V. Brophy, E. Barbier de La Serre, B. Amory, avocats)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska, Banco Santander, S.A., Royal Bank of Scotland plc, HSBC Bank plc, Bank of Scotland plc, Lloyds TSB Bank plc, MBNA Europe Bank Ltd, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, British Retail Consortium, EuroCommerce AISBL

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu z dnia 24 maja 2012 r. w sprawie T-111/08, MasterCard, Inc. i in. przeciwko Komisji Europejskiej;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji C(2007)6474 wersja ostateczna z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawach COMP/34.579 — MasterCard, COMP/36.518 — EuroCommerce, COMP/38.580 — Commercial Cards (1);

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania, w tym także kosztów poniesionych przez wnoszące odwołanie przed Trybunałem i Sądem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem wnoszących odwołanie zaskarżony wyrok należy uchylić z następujących względów:

                     Zarzut pierwszy
                  : Sąd naruszył prawo lub w niewystarczający sposób uzasadnił dokonaną ocenę obiektywnej konieczności zarzucanego ograniczenia konkurencji. Konkretnie rzecz ujmując, Sąd błędnie zastosował utrwalone już kryterium tej obiektywnej konieczności. Zamiast zastosować je w odpowiedni sposób, zgodnie z którym dane ograniczenie jest obiektywnie konieczne jeśli w jego braku operacja główna byłaby niemożliwa lub
                     trudna
                   do zrealizowania, Sąd zastosował to kryterium w sposób niepełny, zgodnie z którym dane ograniczenie nie jest obiektywnie konieczne, jeśli w jego braku operacja główna nie może zostać zrealizowana. Ponadto Sąd i) nie ocenił tego rzekomego ograniczenia i, co za tym idzie, jego obiektywnej konieczności, w odpowiednim kontekście; ii) w bezprawny sposób zastąpił swą własną oceną ocenę dokonaną przez Komisję; oraz iii) nie zastosował właściwego kryterium kontrolnego.

                     Zarzut drugi
                  : Sąd naruszył prawo lub w niewystarczający sposób uzasadnił dokonaną ocenę kwestii tego, czy MasterCard jest związkiem przedsiębiorstw. Konkretnie rzecz ujmując, Sąd naruszył prawo uznając rzekomą wspólnotę interesów banków i MasterCard oraz uprawnienia decyzyjne, jakie pozostały w rękach banków po wprowadzeniu MasterCard na giełdę nowojorską, pozbawione związku z uzgadnianymi wielostronnie opłatami interchange (multilateral interchange fees, zwanymi dalej „WOI”), za wystarczające do uznania MasterCard za związek przedsiębiorstw w kontekście podejmowanych przez nią decyzji w przedmiocie WOI. W każdym razie uprawnienia decyzyjne banków po wprowadzeniu MasterCard na giełdę nowojorską oraz rzekoma wspólnota interesów tych banków i MasterCard są bez znaczenia dla ustalenia tego, czy MasterCard jest związkiem przedsiębiorstw w kontekście podejmowanych przez nią decyzji w przedmiocie WOI.

                     Zarzut trzeci
                  : Sąd dopuścił się naruszeń prawa w zakresie dotyczącym oceny dopuszczalności szeregu załączników do skargi. Nie istniała żadna podstawa prawna, na której mógłby on się oprzeć, aby ograniczyć w ten sposób przysługujące MasterCard prawa dostępu do sądu. Ponadto, nawet jeśli Sąd posiadałby takie uprawnienia, popełniłby on błąd uznając, że to ograniczenie ma zastosowanie w niniejszym przypadku.

      (1)  Streszczenie tej decyzji Komisji z dnia 19 grudnia 2007 r., Dz.U. C 264 z dnia 6 listopada 2009 r., s. 8.


title: Sprawa T-632/16: Skarga wniesiona w dniu 2 września 2016 r. – Haeberlen/ENISA

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/22

         Skarga wniesiona w dniu 2 września 2016 r. – Haeberlen/ENISA
   (Sprawa T-632/16)
   (2016/C 410/31)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Thomas Haeberlen (Swisttal, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Tymen)

      Strona pozwana: Agencja Unii Europejskiej ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności niniejszej skargi;

         w konsekwencji,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 21 października 2015 r.;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 20 maja 2016 r., otrzymanej w dniu 23 maja 2016 r., oddalającej zażalenie;

               —

               nakazanie naprawienia krzywdy skarżącego szacowanej na 3 000 EUR;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem rozporządzenia (UE) nr 422/2014 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 kwietnia 2014 r. dostosowującego ze skutkiem od dnia 1 lipca 2011 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur (Dz.U. 2014, L 129, s. 5) i rozporządzenia (UE) nr 423/2014 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 kwietnia 2014 r. dostosowującego ze skutkiem od dnia 1 lipca 2012 r. wynagrodzenia i emerytury urzędników i innych pracowników Unii Europejskiej, a także współczynniki korygujące stosowane w odniesieniu do wynagrodzeń i emerytur (Dz.U. 2014, L 129, s. 12) (zwanych dalej „zaskarżonymi rozporządzeniami”). Konkretnie, wydanie zaskarżonych rozporządzeń obarczone było wadami, w szczególności naruszeniem istotnych wymogów proceduralnych, obowiązku uzasadnienia, art. 10 załącznika XI do regulaminu pracowniczego mającego zastosowanie przed wejściem w życie rozporządzenia (UE, Euratom) nr 1023/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 października 2013 r. zmieniającego regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (Dz.U. 2013, L 287, s. 15), naruszeniem art. 10, 11 i 65 regulaminu pracowniczego, zasad praw nabytych i proporcjonalności, zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, a także reguł dialogu społecznego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji, obowiązku uzasadnienia i obowiązku staranności.


title: Sprawa C-81/08 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 13 listopada 2008 r. — Miguel Cabrera Sánchez przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Industrias Cárnicas Valle SA (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit b) — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Słowno- graficzny znak towarowy o charakterze mieszanym — Sprzeciw właściciela wcześniejszego znaku towarowego)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/14

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 13 listopada 2008 r. — Miguel Cabrera Sánchez przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Industrias Cárnicas Valle SA
   (Sprawa C-81/08 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit b) - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Słowno- graficzny znak towarowy o charakterze mieszanym - Sprzeciw właściciela wcześniejszego znaku towarowego)
   (2009/C 69/24)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Miguel Cabrera Sánchez (przedstawiciel: J. Calderón Chavero, abogado)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. García Murillo, pełnomocnik), Industrias Cárnicas Valle SA
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 13 grudnia 2007 r. w sprawie T-242/06 Cabrera Sánchez przeciwko OHIM — Industrias Cárnicas Valle, na mocy którego Sąd oddalił skargę na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 czerwca 2006 r. (sprawa R 790/2005-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Miguelem Cabrerą Sánchezem a Industrias Cárnicas Valle, SA
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               M. Cabrera Sánchez zostaj obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 128 z 24.5.2008.


title: Sprawa C-235/06: Skarga wniesiona w dniu  24 maja 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/22

         Skarga wniesiona w dniu 24 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-235/06)
   (2006/C 165/41)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Braun, R. Vidal Puig)

      Strona pozwana: Republika Austrii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Austrii uchybiła swym zobowiązaniom nie przewidując sankcji w rozumieniu art. 16 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1)

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Artykuł 16 rozporządzenia nr 261/2004 stanowi, że dla przewoźników lotniczych powinny zostać przewidziane sankcje w razie odmowy wypłaty odszkodowania, innej formy transportu lub prawa do zwrotu. Ustanowione przez Państwa Członkowskie sankcje za naruszenia niniejszego rozporządzenia powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.
   Według informacji będących w posiadaniu Komisji, Austria nie wprowadziła jeszcze żadnych sankcji za naruszenie rozporządzenia, które byłyby skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

      (1)  Dz.U. L 46 z 17.2.2004 r.


title: Sprawa T-635/16: Postanowienie Sądu z dnia 9 lutego 2017 r. – IPA/Komisja

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/51

         Postanowienie Sądu z dnia 9 lutego 2017 r. – IPA/Komisja
   (Sprawa T-635/16) (1)

   (2017/C 112/71)
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 428 z 21.11.2016.


title: Sprawa T-596/11: Postanowienie Sądu z dnia 21 stycznia 2014 r. — Bricmate przeciwko Radzie (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dumping — Przywóz płytek ceramicznych pochodzących z Chin — Ostateczne cło antydumpingowe — Brak indywidualnego oddziaływania — Akt regulacyjny wymagający środków wykonawczych — Niedopuszczalność)

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/11

         Postanowienie Sądu z dnia 21 stycznia 2014 r. — Bricmate przeciwko Radzie
   (Sprawa T-596/11) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dumping - Przywóz płytek ceramicznych pochodzących z Chin - Ostateczne cło antydumpingowe - Brak indywidualnego oddziaływania - Akt regulacyjny wymagający środków wykonawczych - Niedopuszczalność)
   2014/C 78/21
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bricmate AB (Sztokholm, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci C. Dackö, A. Willems i S. De Knop)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix i B. Driessen, pełnomocnicy, wspierani początkowo przez adwokatów G. Berrischa i A. Polcyn, a następnie przez A. Polcyn)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. França i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy); Cerame-Unie AISBL (Bruksela, Belgia); Asociación Española de Fabricantes de Azulejos y Pavimentos Cerámicos (ASCER) (Castellón de la Plana, Hiszpania); Confindustria Ceramica (Sassuolo, Włochy); Casalgrande Padana SpA (Casalgrande, Włochy); i Etruria Design Srl (Modena, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci V. Akritidis i Y. Melin)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 917/2011 z dnia 12 września 2011 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz płytek ceramicznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 238, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Bricmate AB pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

               4)

               Cerame-Unie AISBL, Asociación Española de Fabricantes de Azulejos y Pavimentos Cerámicos (ASCER), Confindustria Ceramica, Casalgrande Padana SpA i Etruria Design Srl pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa T-152/08: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2008 r. — Kido Industrial przeciwko OHIM — Amberes (SCORPIONEXO)

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/20

         Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2008 r. — Kido Industrial przeciwko OHIM — Amberes (SCORPIONEXO)
   (Sprawa T-152/08)
   (2008/C 158/34)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Kido Industrial Ltd (Seul, Republika Korei) (przedstawiciel: M. Mall, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Amberes, S.A.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie całkowitej nieważności decyzji nr R 0287/2007-1 Izby Odwoławczej i decyzji nr B 855 728 Wydziału Sprzeciwów; oraz

               —

               obciążenie spółki Amberes kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Kido Industrial Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „SCORPIONEXO” (zgłoszenie nr 3.886.249) dla towarów z klasy 9 i 28.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Amberes, S.A.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzne hiszpańskie znaki towarowe (nr 339.142, nr 499.599, nr 499.600 i nr 339.140) i graficzne międzynarodowe znaki towarowe (nr 206.436 i nr 206.437) składające się z rysunku skorpiona i z określenia „ESCORPION”, zarejestrowane odpowiednio dla towarów z klas 6, 8, 12, 16, 20, 21 i 28 oraz dla towarów z klas 22, 24, 25 i 26. Hiszpański słowny znak towarowy „ESCORPION” (nr 555.764) zarejestrowane dla towarów z klasy 25. Słowny wspólnotowy znak towarowy „ESCORPION” (nr 778.217) zarejestrowany dla towarów z klas 22, 24, 25 i 26.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Wydział Sprzeciwów, który oparł się wyłącznie na wcześniejszym hiszpańskim graficznym znaku towarowym nr 339.142 uwzględnił sprzeciw dla towarów z klasy 9 i 28 i odrzucił w całości zgłoszenie dokonane dla tych towarów.

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania.

      Podniesione zarzuty: nieprawidłowe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-285/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Warna (Bułgaria) w dniu 8 czerwca 2011 r. — Bonik EOOD przeciwko Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” , grad Warna, pri Centrałno uprawlenie na Nacjonałna agencija za prihodite (dyrektorowi dyrekcji ds. zaskarżania i zarządzania egzekucją w Warnie przy centralnym zarządzie Narodowej Agencji Skarbowej)

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Warna (Bułgaria) w dniu 8 czerwca 2011 r. — Bonik EOOD przeciwko Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto”, grad Warna, pri Centrałno uprawlenie na Nacjonałna agencija za prihodite (dyrektorowi dyrekcji ds. zaskarżania i zarządzania egzekucją w Warnie przy centralnym zarządzie Narodowej Agencji Skarbowej)
   (Sprawa C-285/11)
   2011/C 238/13
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administratiwen syd Warna

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bonik EOOD.

      Strona pozwana: Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto”, grad Warna, pri Centrałno uprawlenie na Nacjonałna agencija za prihodite (dyrektorowi dyrekcji ds. zaskarżania i zarządzania egzekucją w Warnie przy centralnym zarządzie Narodowej Agencji Skarbowej)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy z przepisów art. 178 lit. a) i b), art. 14, 62, 63, 167 i 168 dyrektywy 2006/112 (1) można wywieść wykładnię pojęcia „brak faktycznej dostawy”, a jeżeli tak, to czy pojęcie „brak faktycznej dostawy” w odniesieniu do jego definicji pokrywa się z pojęciem „oszustwa podatkowe” czy też jest w nim zawarte? Co w rozumieniu dyrektywy obejmuje pojęcie „oszustwa podatkowe”?

               2)

               Czy w świetle definicji pojęcia „oszustwa podatkowe” oraz motywów 26. i 59. w związku z art. 178 lit. b) dyrektywa wymaga, aby formalności zostały dopełnione wyraźnie na drodze prawodawczej poprzez akt najwyższego organu ustawodawczego państwa członkowskiego, czy też dopuszcza ona, aby owe formalności nie zostały dopełnione na drodze prawodawczej, lecz odzwierciedlały praktykę i orzecznictwo administracyjne (i w zakresie kontroli podatkowych)? Czy formalności mogą być wprowadzone przez akty prawodawcze organów administracyjnych lub wytyczne administracji?

               3)

               Czy „brak faktycznej dostawy”, jeżeli chodzi o pojęcie, które różni się od pojęcia „oszustw podatkowych” i nie jest objęte jego definicją, stanowi formalność na podstawie art. 178 lit. b) lub środek na podstawie motywu 59. dyrektywy, których wprowadzenie skutkuje odmową prawa do odliczenia i podważa neutralność podatku VAT, istotną zasadę wspólnego systemu podatku VAT, który został wprowadzony właściwym prawem wspólnotowym?

               4)

               Czy można przewidzieć dla podatników formalności, na podstawie których muszą oni wykazać dostawy poprzedzające dostawę następującą między nimi (ostatnim odbiorcą i jego dostawcą), aby dostawa została uznana za faktycznie zrealizowaną, o ile organy nie kwestionują, że zainteresowani (ostatni dostawcy) zrealizowali kolejne dostawy dotyczące tych samych towarów w tych samych ilościach do kolejnych odbiorców?

               5)

               Czy w ramach wspólnego systemu podatku VAT i przepisów art. 168 i 178 dyrektywy 2006/112 prawo przedsiębiorcy do uznania płatności podatku VAT od określonej transakcji:

                           a)

                           należy oceniać wyłącznie w odniesieniu do konkretnej transakcji, w której uczestniczy przedsiębiorca, biorąc pod uwagę zamiar przedsiębiorcy uczestniczenia w transakcji, lub

                           b)

                           należy oceniać z uwzględnieniem wszystkich czynności, włącznie z poprzednimi i kolejnymi transakcjami, jakie tworzą łańcuch dostaw, do którego należy sporna transakcja, biorąc pod uwagę zamiary pozostałych uczestników łańcucha, których przedsiębiorca nie zna lub nie może się o nich dowiedzieć, ewentualnie działania lub zaniechania wystawcy faktury i pozostałych uczestników łańcucha, a mianowicie ich poprzednich dostawców, których odbiorca dostawy nie może kontrolować i od których nie może żądać konkretnego zachowania, lub

                           c)

                           należy oceniać z uwzględnieniem działań stanowiących nadużycie i zamiarów innych uczestników łańcucha, o których udziale przedsiębiorca nie wiedział i w odniesieniu do których działań lub zamiarów nie można stwierdzić, czy mógł się o nich dowiedzieć, i to niezależnie od tego, czy te działania i zamiary miały miejsce przed daną transakcją lub po niej?

               6)

               W zależności od odpowiedzi na pytanie piąte: czy transakcje takie jak stanowiące przedmiot postępowania przed sądem krajowym należy uważać za odpłatne dostawy w rozumieniu art. 2 dyrektywy 2006/112 lub za część działalności gospodarczej podatnika w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy?

               7)

               Czy jest dopuszczalne, aby prawidłowo udokumentowane i zgłoszone dla celów podatku VAT przez dostawcę transakcje takie jak stanowiące przedmiot postępowania przed sądem krajowym, w odniesieniu do których odbiorca faktycznie nabył prawo własności do towaru, na który została wystawiona faktura i brak jest informacji co do tego, czy faktycznie otrzymał on towar od osoby, która nie jest wystawcą faktury, nie były uważane za odpłatne dostawy w rozumieniu art. 2 dyrektywy 2006/112 tylko dlatego, że dostawca nie został znaleziony pod podanym adresem i nie przedłożył dokumentów wymaganych w ramach kontroli podatkowej lub nie wykazał wobec organów podatkowych wszystkich okoliczności, w jakich zostały zrealizowane dostawy, w tym pochodzenia sprzedanego towaru?

               8)

               Czy uzależnienie prawa do odliczenia od zachowania dostawcy lub jego poprzednich dostawców stanowi dopuszczalny środek do zapewnienia poboru podatku i zapobiegania oszustwom podatkowym?

               9)

               W zależności od odpowiedzi na pytania drugie, trzecie i czwarte: czy środki organów podatkowych takie jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, które prowadzą do wyłączenia uregulowania w zakresie podatku VAT w odniesieniu do transakcji zawartych przez przedsiębiorcę w dobrej wierze, naruszają wspólnotowoprawne zasady proporcjonalności, równego traktowania i pewności prawa? [Or. 4]

               10)

               W zależności od odpowiedzi na pytania poprzedzające: czy w okolicznościach takich jak w postępowaniu przed sądem krajowym odbiorca dostaw ma prawo do odliczenia podatku naliczonego mu na fakturze przez dostawców?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).