title: Sprawa T-323/17: Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2017 r. – Martinair Holland/Komisja

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/51

         Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2017 r. – Martinair Holland/Komisja
   (Sprawa T-323/17)
   (2017/C 239/65)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Martinair Holland NV (Haarlemmermeer, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat M. Smeets)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2017) 1742 final z dnia 17 marca 2017 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, art. 53 Porozumienia EOG oraz art. 8 Umowy między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego (Sprawa AT.39258 – Lotniczy transport towarowy) w całości, ze względu na naruszenie zakazu arbitralności i zasady równego traktowania (zarzut pierwszy); ze względu na brak kompetencji w zakresie transportu lotniczego z portów lotniczych znajdujących się poza EOG do portów lotniczych znajdujących się w EOG (zarzut drugi – tytułem głównym) lub

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2 lit. d) i art. 1 ust. 3 lit. d) zaskarżonej decyzji, ponieważ przytoczone przepisy stwierdzają, iż strona skarżąca dopuściła się naruszenia w zakresie przewozu lotniczego z portów lotniczych znajdujących się poza EOG do portów lotniczych znajdujących się w EOG (zarzut drugi – tytułem ewentualnym) oraz

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 lit. d), art. 1 ust. 2 lit. d), art. 1 ust. 3 lit. d) i art. 1 ust. 4 lit. d) zaskarżonej decyzji, ponieważ przytoczone przepisy stwierdzają istnienie jednolitego i ciągłego naruszenia, w tym brak uiszczenia prowizji od dopłat oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w niemniejszej instancji, bez względu na to czy Sąd stwierdzi nieważność decyzji w całości czy w części.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, dotyczy naruszenia zakazu arbitralności oraz zasady równego traktowania.

                           —

                           strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła zakaz arbitralności, ponieważ w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji nie wymienia przedsiębiorstw, które zgodnie z jej uzasadnieniem uczestniczyły w tym samym zachowaniu co adresaci zaskarżonej decyzji.

                           —

                           strona skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła zasadę równego traktowania, ponieważ w zaskarżonej decyzji stosuje wobec strony skarżącej sankcję za naruszenie, wymierzając jej grzywnę oraz pociągając ją do odpowiedzialności cywilnej, podczas gdy w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji nie wymienia przedsiębiorstw, które zgodnie z jej uzasadnieniem uczestniczyły w tym samym zachowaniu co jej adresaci.

               2.

               Zarzut drugi, dotyczy braku kompetencji w zakresie lotniczego przewozu towarów z portów lotniczych znajdujących się poza EOG do portów lotniczych znajdujących się w EOG.

                           —

                           strona skarżąca podnosi, że Komisja oparła się w zaskarżonej decyzji na błędnym założeniu, że jednolite i ciągłe naruszenie w zakresie przewozu lotniczego z portów lotniczych znajdujących się poza EOG do portów lotniczych znajdujących się w EOG miało miejsce w obrębie EOG.

                           —

                           strona skarżąca podnosi również, że Komisja oparła się w zaskarżonej decyzji na błędnym założeniu, że jednolite i ciągłe naruszenie w zakresie przewozu lotniczego z portów lotniczych znajdujących się poza EOG do portów lotniczych znajdujących się w EOG wywierało istotny, bezpośredni i przewidywalny skutek na konkurencję w obrębie EOG .

               3.

               Zarzut trzeci, dotyczy braku uzasadnienia oraz oczywistego błędu w ocenie obciążającego ustalenie, że brak uiszczenia prowizji od dopłat stanowi odrębny element naruszenia.

                           —

                           strona skarżąca podnosi, że dwa założenia na których Komisja oparła się w zaskarżonej decyzji, kwalifikując brak uiszczenia prowizji od dopłat jako odrębny element naruszenia, są ze sobą sprzeczne w kontekście gospodarczym i normatywnym danej gałęzi przemysłu.

                           —

                           strona skarżąca podnosi również, że brak uiszczenia prowizji od dopłat nie może być traktowany w oderwaniu od praktyk dotyczących dopłaty paliwowej i dopłaty z tytułu bezpieczeństwa, oraz że nie stanowi on odrębnego elementu naruszenia.


title: Sprawa C-289/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 19 marca 2010 r. w sprawie T-50/05 Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 10 czerwca 2010 r. przez European Dynamics SA

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/20

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 19 marca 2010 r. w sprawie T-50/05 Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 10 czerwca 2010 r. przez European Dynamics SA
   (Sprawa C-289/10 P)
   ()
   2010/C 246/35
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: European Dynamics SA (przedstawiciel: adwokat N. Korogiannakis)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (DG Podatki i Unia Celna) o odrzuceniu oferty wnoszącej odwołanie, złożonej w odpowiedzi na ogłoszenie o przetargu TAXUD/2004/AO-004 na „Analizę, opracowanie, utrzymanie i wsparcie zdalnych systemów kontroli przepływu towarów objętych podatkiem akcyzowym w obrębie Wspólnoty Europejskiej w ramach porozumienia o zawieszeniu podatku akcyzowego (EMCS_DEV)” (Dz.U. 2004/S 139-118603) i przyznaniu zamówienia innemu oferentowi

               —

               Nakazanie Komisji pokrycie kosztów postępowania poniesionych przez wnoszącą odwołanie, w tym kosztów postępowania administracyjnego, nawet jeśli niniejsze odwołanie zostanie oddalone, oraz kosztów niniejszego postępowania, w razie uwzględnienia odwołania

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie twierdzi, że zaskarżony wyrok powinien zostać uchylony z następujących względów:

               Po pierwsze, ze względu na naruszenie prawa przez Sąd, polegające na przyjęciu błędnej interpretacji art. 89 ust. 1 rozporządzenia finansowego oraz zasad równego traktowania, niedyskryminacji, przejrzystości i swobody konkurencji przy oddaleniu skargi wnoszącej odwołanie, która twierdziła, że dwa rodzaje informacji technicznej niezbędne do przygotowania oferty na sporną umowę, to znaczy dokładne specyfikacje EMCS oraz kod źródłowy i dokumentacja projektowa i techniczna NCTS, nie zostały jej udostępnione.

               Po drugie, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo poprzez uznanie, iż uzasadnienie przedstawione przez Komisję pozwalało na skorzystanie przez wnoszącą odwołanie z przysługujących jej praw. W szczególności Sąd błędnie uznał, że Dyrekcja Generalna „Podatki i Unia Celna” podała wnoszącej odwołanie wystarczające informacje „umożliwiające skorzystanie przez nią z przysługujących jej praw i dokonanie kontroli przez Sąd”.

               Po trzecie, Sąd błędnie stwierdził w pkt 102-116 wyroku, że wnosząca odwołanie nie wykazała swego twierdzenia, że kryteria udzielenia zamówienia były „niejednoznaczne i subiektywne”. Wnosząca odwołanie uważa, że zwłaszcza w świetle całkowitej niepewności co do zakresu prac i stopnia potencjalnego ponownego wykorzystania NCTS wymaganego przez instytucję zamawiającą, zostały naruszone art. 97 ust. 1 rozporządzenia finansowego i art. 17 ust. 1 dyrektywy 92/50 (1).

      (1)  Dyrektywa Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, s. 1).


title: Sprawa T-431/08: Skarga wniesiona w dniu 1 października 2008 r. — Bulur Giyim Sanayi ve Ticaret Sirketi przeciwko OHIM — Denim (VIGOSS)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/46

         Skarga wniesiona w dniu 1 października 2008 r. — Bulur Giyim Sanayi ve Ticaret Sirketi przeciwko OHIM — Denim (VIGOSS)
   (Sprawa T-431/08)
   (2008/C 313/84)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Bulur Giyim Sanayi ve Ticaret Sirketi (Istambuł, Turcja) (przedstawiciel: R. Böhm, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: A&V Denim Inc. (Nowy York, Stany Zjednoczone)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie R 1366 /2007-2, w zakresie w jakim na jej mocy oddalono wniesione przez skarżącą odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 26 czerwca 2007 dotyczącej sprzeciwu nr B 923 005; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Bulur Giyim Sanayi ve Ticaret Sirketi

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „VIGOSS” dla towarów z klas 14, 18 i 25

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny międzynarodowy znak towarowy nr 771 374 „VIGOSS” zarejestrowany dla towarów z klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe uchylenie zaskarżonej decyzji i odrzucenie zgłoszenia w pozostałym zakresie

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 ze względu na to, że Izba Odwoławcza nie uwzględniła wszystkich właściwych dla sprawy czynników w trakcie dokonywania oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do kolidujących ze sobą znaków towarowych.


title: Sprawa T-206/10: Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2010 r. — Vesteda Groep przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/53

         Skarga wniesiona w dniu 30 kwietnia 2010 r. — Vesteda Groep przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-206/10)
   2010/C 179/90
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Vesteda Groep BV (Maastricht, Niderlandy) (przedstawiciele: G. van der Wal i T. Boesman, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności Komisji z dnia 15 grudnia 2009 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 26 wersja ostateczna z dnia 15 grudnia 2009 r. dotyczącej pomocy państwa E 2/2005 i N 642/2009 (Niderlandy) — pomoc istniejąca i pomoc specjalna na projekty dla spółek mieszkalnictwa społecznego. Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty.
   Po pierwsze, skarżąca twierdzi, że w motywach 25 — 37 zaskarżonej decyzji Komisja błędnie uznała, naruszając przy tym prawo, iż niderlandzki system finansowania mieszkalnictwa społecznego i wszystkie zmiany wprowadzone doń po wejściu w życie traktatu EWG stanowią pomoc istniejącą, i na tej podstawie dokonała jego oceny na podstawie art. 108 ust. 1 TFUE oraz rozdziału V rozporządzenia nr 659/1999 (1). W opinii skarżącej Komisja popełniła błędy w ocenie, nie zasięgnęła w wystarczającym stopniu informacji o zmianach tego systemu oraz niedostatecznie uzasadniła zaskarżoną decyzję.
   Po drugie, w opinii skarżącej Komisja błędnie i z naruszeniem prawa zatwierdziła w zaskarżonej decyzji środki zaproponowane przez Niderlandy w rozumieniu art. 19 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 na podstawie art. 19 tego rozporządzenia. Zatwierdzone przez Komisję środki są niewystarczające lub niewłaściwe do tego, aby zapewnić zgodność istniejącej pomocy z art. 107 TFUE w związku z art. 106 TFUE. Ponadto Komisja błędnie zastosowała warunki określone w art. 106 ust. 2 TFUE i niedostatecznie uzasadniła swą decyzję.
   Po trzecie, skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie i z naruszeniem prawa nie wszczęła postępowania zgodnie z art. 108 ust. 2 TFUE oraz art. 4 ust. 4 rozporządzenia nr 659/1999.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).


title: Sprawa F-134/07: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2007 r. — Adjemian i in. przeciwko Komisji

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/66

         Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2007 r. — Adjemian i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-134/07)
   (2008/C 64/109)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Vahan Adjemian i in. (Angera, Włochy) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, po pierwsze odmawiających przedłużenia zatrudnienia skarżących w charakterze pracowników kontraktowych na czas określony bądź nieokreślony i po drugie określających warunki ich zatrudnienia. W uzasadnieniu skarg skarżący podnoszą naruszenie zasady stabilności stosunku zatrudnienia i w szczególności niezgodność z prawem art. 88 WZIPW w zakresie, w jakim ogranicza on czas trwania umów z pracownikami kontraktowymi.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności sukcesywnych decyzji Komisji, w szczególności decyzji z dnia 28 kwietnia 2004 r., dotyczących maksymalnego okresu zatrudnienia personelu niestałego w jej służbach;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 88 WZIPW w zakresie, w jakim ogranicza on czas trwania umów z pracownikami kontraktowymi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 23 sierpnia i z dnia 31 października 2007 r. oddalających zażalenia R/263/07, R/492/07 i R/390/07 na decyzje Komisji o zawarciu umowy o pracę bądź o przedłużeniu zatrudnienia skarżących w charakterze pracowników kontraktowych tylko na czas określony;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 5 września 2007 r. oddalającej wnioski skarżących z dnia 31 maja i z dnia 20 lipca 2007 r. o przedłużenie na czas nieokreślony umów o pracę zwartych z nimi w charakterze pracowników kontraktowych;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji określających warunki zatrudnienia skarżących w zakresie, w jakim ograniczają one możliwość ich zatrudnienie lub przedłużenia ich zatrudnienia do umów na czas określony;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-256/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 25 marca 2010 r. w sprawie F-102/08, Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 9 czerwca 2010 r. przez Luigiego Marcuccia

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/49

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 25 marca 2010 r. w sprawie F-102/08, Marcuccio przeciwko Komisji, wniesione w dniu 9 czerwca 2010 r. przez Luigiego Marcuccia
   (Sprawa T-256/10 P)
   ()
   2010/C 221/80
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               w każdym razie uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości;

               —

               stwierdzenie, że skarga wniesiona w pierwszej instancji, która była przedmiotem zaskarżonego postanowienia, była całkowicie dopuszczalna;

               —

               tytułem żądania głównego: uwzględnienie w całości żądań strony skarżącej przedstawionych w pierwszej instancji;

               —

               zasądzenie zwrotu od strony pozwanej na rzecz strony skarżącej wszystkich kosztów sądowych i wynagrodzeń poniesionych i nadal ponoszonych przez stronę skarżącą, mających związek z postępowaniem w pierwszej instancji i postępowaniem odwoławczym;

               —

               posiłkowo: przekazanie sprawy do Sądu do spraw Służby Publicznej do ponownego rozpoznania co do istoty w nowym składzie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie dotyczy postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 25 marca 2010 r. Tym postanowieniem SSP odrzucił częściowo jako oczywiście niedopuszczalną, a częściowo oddalił jako oczywiście pozbawioną jakiejkolwiek podstawy prawnej skargę mającą na celu stwierdzenie nieistnienia lub co najmniej niezgodności z prawem decyzji, w której Komisja odmówiła przekazania kopii wnoszącemu odwołanie zdjęć zrobionych podczas przeprowadzki z mieszkania służbowego zajmowanego przez niego w Luandzie (Angola) i dokonania zniszczenia wszystkich dokumentów dotyczących tej przeprowadzki, oraz zasądzenie od Komisji naprawienia szkody wynikającej z przystąpienia przez Komisję wbrew jego woli do tej przeprowadzki.
   Na poparcie swoich żądań wnoszący odwołanie podnosi zupełny brak uzasadnienia, a także naruszenie przepisów postępowania dowodowego, zasady równości stron sporu, art. 94 regulaminu postępowania przed SSP, obowiązku staranności Komisji wobec strony skarżącej i obowiązku dobrej administracji.


title: Sprawa F-108/14: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 20 lipca 2016 r. – Belis/Komisja (Służba publiczna – Urzędnicy – Emerytury – Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych – Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury – Akt niebędący aktem niekorzystnym – Niedopuszczalność skargi – Wniosek o orzeczenie bez rozpatrywania istoty sprawy – Artykuł 83 regulaminu postępowania)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/51

      Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 20 lipca 2016 r. – Belis/Komisja
      (Sprawa F-108/14) (1)

      ((Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury - Przeniesienie krajowych uprawnień emerytalnych - Propozycja dotycząca liczby dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury - Akt niebędący aktem niekorzystnym - Niedopuszczalność skargi - Wniosek o orzeczenie bez rozpatrywania istoty sprawy - Artykuł 83 regulaminu postępowania))
      (2016/C 364/66)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Claudio Belis (Ispra, Włochy) (przedstawiciel: S. Orlandi)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i G. Gattinara, następnie G. Gattinara i F. Simonetti, pełnomocnicy)

         Przedmiot sprawy

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o dodatkowych latach służby zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury skarżącego, dotyczącej przeniesienia tych uprawnień emerytalnych do systemu emerytalnego Unii na podstawie nowych OPW do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników.

         Sentencja postanowienia

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Claudio Belis pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 26 z 26.01.2015, s. 26.


title: Sprawa C-457/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 28 sierpnia 2015 r. – Vattenfall Europe Generation AG/Republika Federalna Niemiec

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 28 sierpnia 2015 r. – Vattenfall Europe Generation AG/Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-457/15)
   (2015/C 398/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vattenfall Europe Generation AG

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy umieszczenie kategorii „działań służących spalaniu paliwa w instalacjach o całkowitej nominalnej mocy cieplnej przekraczającej 20 MW” w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE (1) prowadzi do tego, że początek obowiązku związanego z handlem emisjami, jakiemu podlega instalacja wytwarzająca energię elektryczną, rozpoczyna się zatem w momencie pierwszej emisji gazów cieplarnianych i tym samym ewentualnie przed momentem pierwszego wytworzenia energii elektrycznej przez instalację?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:
               Czy art. 19 ust. 2 decyzji Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. (2011/278/UE) (2) należy interpretować w ten sposób, że emisja gazów cieplarnianych, która miała miejsce przed rozpoczęciem normalnej działalności instalacji ujętej w załączniku I do dyrektywy 2003/87/WE, powoduje powstanie obowiązku raportowania i umarzania uprawnień do emisji przez prowadzącego instalację już w momencie pierwszej emisji w fazie rozruchu instalacji?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:
               Czy art. 19 ust. 2 decyzji Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. (2011/278/UE) należy interpretować w ten sposób, że stoi na przeszkodzie stosowaniu krajowego przepisu transponującego zawartego w § 18 ust. 4 Zuteilungsverordnung 2020 [rozporządzenia w sprawie przydziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych w okresie handlowym 2013–2020] do instalacji wytwarzających energię elektryczną w odniesieniu do ustalenia początku obowiązku związanego z handlem emisjami?

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami [uprawnieniami do] emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE, Dz.U. L 275, s. 32.

      (2)  Decyzja Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [notyfikowana jako dokument nr C(2011) 2772], Dz.U. L 130, s. 1.


title: Sprawa C-456/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Bremen — Niemcy) — Gothaer Allgemeine Versicherung AG, ERGO Versicherung AG, Versicherungskammer Bayern-Versicherungsanstalt des öffentlichen Rechts, Nürnberger Allgemeine Versicherungs AG, Krones AG przeciwko Samskip GmbH (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuły 32 i 33 — Uznawanie orzeczeń sądowych — Pojęcie „orzeczenie” — Wpływ orzeczenia sądowego na jurysdykcję międzynarodową — Warunki umowne ustalające właściwość sądu)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/19

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Bremen — Niemcy) — Gothaer Allgemeine Versicherung AG, ERGO Versicherung AG, Versicherungskammer Bayern-Versicherungsanstalt des öffentlichen Rechts, Nürnberger Allgemeine Versicherungs AG, Krones AG przeciwko Samskip GmbH
   (Sprawa C-456/11) (1)

   (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuły 32 i 33 - Uznawanie orzeczeń sądowych - Pojęcie „orzeczenie” - Wpływ orzeczenia sądowego na jurysdykcję międzynarodową - Warunki umowne ustalające właściwość sądu)
   2013/C 9/30
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Bremen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Gothaer Allgemeine Versicherung AG, ERGO Versicherung AG, Versicherungskammer Bayern-Versicherungsanstalt des öffentlichen Rechts, Nürnberger Allgemeine Versicherungs AG, Krones AG

      Strona pozwana: Samskip GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landgericht Bremen — Wykładnia art. 31 i 32 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001 L 12, s. 1) — Uznawanie orzeczeń wydanych w jednym państwie członkowskim — Orzeczenie o charakterze czysto proceduralnym („Prozessurteil”) — Orzeczenie dotyczące wykładni klauzuli jurysdykcyjnej, na podstawie której sąd krajowy uznaje się za niewłaściwy do rozpoznania sprawy, stwierdzając jurysdykcję państwa trzeciego — Zakres uznania

      Sentencja

               1)

               Artykuł 32 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że artykuł ten stosuje się także do orzeczeń, w których sąd państwa członkowskiego uznaje się za niewłaściwy do rozpoznania sprawy ze względu na istnienie klauzuli jurysdykcyjnej, niezależnie od kwalifikacji tego rodzaju orzeczenia w prawie innego państwa członkowskiego.

               2)

               Artykuły 32 i 33 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że sąd, do którego zwrócono się o uznanie orzeczenia, w którym sąd innego państwa członkowskiego uznał się za niewłaściwy do rozpoznania sprawy ze względu na istnienie klauzuli jurysdykcyjnej, jest związany ustaleniem w przedmiocie ważności tej klauzuli, które znajduje się w uzasadnieniu prawomocnego wyroku odrzucającego skargę jako niedopuszczalną.

      (1)  Dz.U. C 331 z 12.11.2011.


title: Sprawa T-98/11 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 16 grudnia 2010 r. w sprawie F-25/10 AG przeciwko Parlamentowi, wniesione w dniu 17 lutego 2011 r. przez AG

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/15

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 16 grudnia 2010 r. w sprawie F-25/10 AG przeciwko Parlamentowi, wniesione w dniu 17 lutego 2011 r. przez AG
   (Sprawa T-98/11 P)
   2011/C 120/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: AG (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues, A. Blot i C. Bernard-Glanz)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uznanie niniejszego odwołania za dopuszczalne;

               —

               uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie F-25/10;

               —

               uwzględnienie żądań stwierdzenia nieważności oraz zasądzenia odszkodowania i zadośćuczynienia przedstawionych przez wnoszącą odwołanie do Sądu do spraw Służby Publicznej;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi wnosząca odwołanie wysuwa jedyny zarzut dotyczący przeinaczenia dowodów przedstawionych przed sądem pierwszej instancji, naruszenia zasady pewności prawa i naruszenia prawa do skutecznej skargi w zakresie, w jakim:

               —

               żaden dokument zawarty w aktach sprawy nie pozwala SSP uznać, że wnosząca odwołanie nie wykazała się starannością ze względu na nieprzeglądanie swojej poczty podczas przerwy świątecznej pod koniec roku, kiedy to doręczyciel pocztowy pojawił się w jej miejscu zamieszkania, aby przekazać list polecony z Parlamentu zawierający odpowiedź na jej zażalenie;

               —

               SSP nie wyjaśnił, co należy rozumieć przez „przedłużony” okres przerwy;

               —

               SSP uznał, że awizo, które wnosząca odwołanie znalazła w swojej skrzynce pocztowej po powrocie z urlopu, dotyczyło niechybnie listu poleconego z Parlamentu zawierającego odpowiedź na jej zażalenie.


title: Sprawy połączone C-58/13 i C-59/13: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio Nazionale Forense – Włochy) – Angelo Alberto Torresi (C-58/13), Pierfrancesco Torresi (C-59/13) przeciwko Consiglio dell’Ordine degli Avvocati di Macerata (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ osób — Dostęp do zawodu adwokata — Możliwość odmówienia wpisu na listę adwokatów obywatelom państwa członkowskiego, którzy uzyskali tytuł zawodowy adwokata w innym państwie członkowskim — Nadużycie prawa)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/9

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio Nazionale Forense – Włochy) – Angelo Alberto Torresi (C-58/13), Pierfrancesco Torresi (C-59/13) przeciwko Consiglio dell’Ordine degli Avvocati di Macerata
   (Sprawy połączone C-58/13 i C-59/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ osób - Dostęp do zawodu adwokata - Możliwość odmówienia wpisu na listę adwokatów obywatelom państwa członkowskiego, którzy uzyskali tytuł zawodowy adwokata w innym państwie członkowskim - Nadużycie prawa))
   2014/C 315/12
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio Nazionale Forense

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Angelo Alberto Torresi(C-58/13), Pierfrancesco Torresi (C-59/13)

      Strona pozwana: Consiglio dell’Ordine degli Avvocati di Macerata

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 3 dyrektywy 98/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. mającej na celu ułatwienie stałego wykonywania zawodu prawnika w państwie członkowskim innym niż państwo uzyskania kwalifikacji zawodowych należy dokonywać w ten sposób, że nie może stanowić nadużycia okoliczność, iż obywatel państwa członkowskiego, który po uzyskaniu dyplomu ukończenia studiów w tym państwie udał się do innego państwa członkowskiego w celu zdobycia tam kwalifikacji zawodowych adwokata, a następnie powrócił do państwa członkowskiego, którego jest obywatelem celem wykonywania w nim zawodu adwokata, posługując się tytułem zawodowym uzyskanym w państwie członkowskim, w którym zdobył kwalifikacje zawodowe.

               2)

               Analiza pytania drugiego nie wykazała, co mogłoby wpływać na ważność art. 3 dyrektywy 98/5.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.


title: Sprawa C-288/11 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 19 grudnia 2012 r. — Mitteldeutsche Flughafen AG, Flughafen Leipzig/Halle GmbH przeciwko Komisji Europejskiej, przy udziale Republiki Federalnej Niemiec, Arbeitsgemeinschaft Deutscher Verkehrsflughäfen eV (ADV) (Odwołanie — Pomoc państwa — Pojęcie przedsiębiorstwa — Działalność gospodarcza — Budowa infrastruktury lotniskowej — Pas startowy)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/5

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 19 grudnia 2012 r. — Mitteldeutsche Flughafen AG, Flughafen Leipzig/Halle GmbH przeciwko Komisji Europejskiej, przy udziale Republiki Federalnej Niemiec, Arbeitsgemeinschaft Deutscher Verkehrsflughäfen eV (ADV)
   (Sprawa C-288/11 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Pojęcie przedsiębiorstwa - Działalność gospodarcza - Budowa infrastruktury lotniskowej - Pas startowy)
   2013/C 46/09
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Mitteldeutsche Flughafen AG, Flughafen Leipzig/Halle GmbH (przedstawiciele: M. Núñez Müller i J. Dammann, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Martenczuk i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy), Republika Federalna Niemiec, Arbeitsgemeinschaft Deutscher Verkehrsflughäfen eV (ADV) (przedstawiciele: L. Giesberts i G. Kleve, Rechtsawälte)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 24 marca 2011 r. w sprawach połączonych T-443/08 i T-455/08 Freistaat Sachsen i in. przeciwko Komisji, w którym Sąd częściowo oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2008/948/WE z dnia 23 lipca 2008 r. w sprawie środków przyjętych przez Niemcy na rzecz firmy DHL i portu lotniczego Lipsk/Halle (Dz.U. L 346, s. 1) — Możliwość zastosowania przepisów prawa Unii w dziedzinie pomocy państwa do pomocy przyznanej na budowę infrastruktury lotniskowej — Pojęcie „przedsiębiorstwa” w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE — Zastosowanie wytycznych Komisji w czasie

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Mitteldeutsche Flughafen AG i Flughafen Leipzig-Halle GmbH pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Arbeitsgemeinschaft Deutscher Verkehrsflughäfen eV (ADV) pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 252 z 27.8.2011.


title: Sprawa C-668/11 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 września 2013 r. — Alliance One International Inc. przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Hiszpański rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego — Ustalanie cen i podział rynku — Naruszenie art. 81 WE — Możliwość przypisania noszącego znamiona naruszenia zachowania spółki zależnej jej spółce dominującej — Skutek odstraszający — Równość traktowania — Współpraca — Obowiązek uzasadnienia — Okoliczności łagodzące)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/18

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 września 2013 r. — Alliance One International Inc. przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-668/11 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Hiszpański rynek zakupu i pierwszego przetworzenia surowca tytoniowego - Ustalanie cen i podział rynku - Naruszenie art. 81 WE - Możliwość przypisania noszącego znamiona naruszenia zachowania spółki zależnej jej spółce dominującej - Skutek odstraszający - Równość traktowania - Współpraca - Obowiązek uzasadnienia - Okoliczności łagodzące)
   2013/C 344/29
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Alliance One International Inc. (przedstawiciele: M. Odriozola i A. Vide, abogados)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i J. Bourke, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) z dnia 12 października 2011 r. w sprawie T-38/05 Agroexpansión przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił częściowo skargę o stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji C(2004) 4030 wersja ostateczna z dnia 20 października 2004 r. w sprawie postępowania zgodnie z art. 81 ust. 1 [WE] (sprawa COMP/C.38.238/B.2 — Surowiec tytoniowy — Hiszpania)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Alliance One International Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 89 z 24.3.2012.


title: Sprawa C-557/08: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2005/35/WE — Zanieczyszczenia pochodzącego ze statków oraz wprowadzenia sankcji w przypadku naruszenia prawa — Brak transpozycji)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/12

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 9 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-557/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2005/35/WE - Zanieczyszczenia pochodzącego ze statków oraz wprowadzenia sankcji w przypadku naruszenia prawa - Brak transpozycji)
   2009/C 205/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Lozano Palacios i A.A. Gilly, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciel: H. Walker, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/35/WE z dnia 7 września 2005 r. w sprawie zanieczyszczenia pochodzącego ze statków oraz wprowadzenia sankcji w przypadku naruszenia prawa

      Sentencja

               1)

               Nieustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2005/35/WE z dnia 7 września 2005 r. w sprawie zanieczyszczenia pochodzącego ze statków oraz wprowadzenia sankcji w przypadku naruszenia prawa Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009


title: Sprawa C-39/10: Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estonii

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/42

         Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estonii
   (Sprawa C-39/10)
   2010/C 63/66
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal oraz K. Saaremäel-Stoilov)

      Strona pozwana: Republika Estonii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Estonii uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 45 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 28 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym w ten sposób, że w wydanych przez siebie aktach prawnych nie przewidziała zwolnienia z podatku dochodowego osób niemających miejsca zamieszkania na jej terytorium, które — z uwagi na niski poziom osiąganego łącznie przychodu — byłyby zwolnione z tego podatku, gdyby jako podatnicy miały na jej terytorium stałe miejsce zamieszkania;

               —

               obciążenie Republiki Estonii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja otrzymała skargę złożoną przez obywatela Republiki Estonii zamieszkałego w Republice Finlandii dotyczącą opodatkowania jego estońskiej emerytury. Obywatel ten skarżył się, że Republika Estonii w odniesieniu do jego emerytury nie zastosowała ani kwoty wolnej od podatku, przewidzianej dla osób mających miejsce zamieszkania w Estonii, ani też uzupełniającej kwoty wolnej od podatku przewidzianej dla emerytów mających miejsce zamieszkania w Estonii.
   Obywatel składający skargę uzyskuje połowę swego przychodu w formie emerytury wypłacanej przez Republikę Estonii, a drugą połowę w formie emerytury wypłacanej przez Republikę Finlandii. Jego dochody są bardzo niskie i gdyby uzyskiwał całość przychodów w jednym albo w drugim państwie członkowskim, byłyby one niżej opodatkowane bądź zwolnione z podatku.
   Z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że chociaż opodatkowanie podatkami bezpośrednimi należy do kompetencji państw członkowskich, państwa te powinny korzystać z tej kompetencji zgodnie z prawem Unii Europejskiej, unikając dyskryminacji ze względu na obywatelstwo lub przynależność państwową.
   Okoliczność, że podatnik niemający miejsca zamieszkania w danym państwie, który skorzystał ze swobody przepływu pracowników, nie może korzystać ze zwolnienia podatkowego, z którego mogą korzystać podatnicy mający w tym państwie miejsce zamieszkania, stanowi różnicę w traktowaniu osób mających miejsce zamieszkania w danym państwie i osób niemających w nim miejsca zamieszkania, a ponadto tworzy ograniczenie swobodnego przepływu ponadgranicznego.
   Czy można — a jeśli tak, to w jakim zakresie — uznać tę nierówność traktowania z uwagi na miejsce zamieszkania za odpowiednią i uzasadnioną?
   W sytuacji, w której całkowity przychód podatnika jest tak mały, że państwo źródła przychodu w ogóle by go nie opodatkowało albo opodatkowało w niewielkim stopniu gdyby chodziło o podatnika mającego w tym państwie miejsce zamieszkania, państwa członkowskie powinny, zdaniem Komisji, przy pobieraniu podatku dochodowego od osób niemających w tym państwie miejsca zamieszkania wziąć pod uwagę ich sytuację osobistą i rodzinną tak, by zagwarantować im równe traktowanie w porównaniu z podatnikami mającymi w tym państwie miejsce zamieszkania.
   Gdy akty prawne wydane przez państwo członkowskie ustanawiają próg, poniżej którego uznaje się, że podatnik nie dysponuje środkami na finansowanie wydatków publicznych, nie ma podstaw, by różnicować podatników, których przychody nie przekraczają tego progu ze względu na ich miejsce zamieszkania.
   Komisja uważa, że przepisy Tulumaksuseadus (estońskiej ustawy o podatku dochodowym oraz podatku od korporacji) na mocy których nie jest możliwe zapewnienie tego rodzaju zwolnienia od podatku dochodowego osobom niemającym w Estonii miejsca zamieszkania, które uzyskują połowę swych przychodów w Estonii, a połowę w innym państwie członkowskim, i których łączne przychody są tak niskie, że byłyby zwolnione z podatku, gdyby osoby te były podatnikami mającymi miejsce zamieszkania w Estonii — naruszają art. 45 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 28 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym.


title: Sprawa C-280/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 27 czerwiec 2006 r. — Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato przeciwko Ente Tabacchi Italiani — ETI SpA, Philip Morris Products SA, Philip Morris Holland BV, Philip Morris GmbH, Philip Morris Products Inc., Philip Morris International Management SA

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 27 czerwiec 2006 r. — Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato przeciwko Ente Tabacchi Italiani — ETI SpA, Philip Morris Products SA, Philip Morris Holland BV, Philip Morris GmbH, Philip Morris Products Inc., Philip Morris International Management SA
   (Sprawa C-280/06)
   (2006/C 224/40)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Consiglio di Stato
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

      Strona pozwana: Ente Tabacchi Italiani — ETI SpA, Philip Morris Products SA, Philip Morris Holland BV, Philip Morris GmbH, Philip Morris Products Inc., Philip Morris International Management SA
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Jakie kryterium powinno zostać zastosowane — w świetle art. 81 i nast. traktatu oraz ogólnych zasad prawa wspólnotowego — w celu ustalenia przedsiębiorstwa, które należy ukarać na podstawie przepisów o ochronie konkurencji, w sytuacji gdy na ostatnim etapie sankcjonowanego w całości zachowania działało przedsiębiorstwo, które zastąpiło przedsiębiorstwo pierwotne w rozpatrywanym sektorze gospodarczym, a podmiot pierwotny — który nie uległ rozwiązaniu — zaprzestał działalności gospodarczej, przynajmniej w sektorze, którego dotyczą sankcje?

               2)

               Czy w toku ustalania podmiotu podlegającego ukaraniu, do organów właściwych do stosowania przepisów o ochronie konkurencji, należy dyskrecjonalna ocena występowania okoliczności uzasadniających obciążenie następcy gospodarczego odpowiedzialnością za naruszenia reguł ochrony konkurencji, których dopuścił się podmiot pierwotny — również w sytuacji, gdy ten ostatni w dniu wydania orzeczenia wciąż istnieje — celem zapewnienia skuteczność przepisów o ochronie konkurencji w sytuacji zmian struktury prawnej przedsiębiorstw?


title: Sprawa C-460/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 11 października 2007 r. — Sandra Puffer przeciwko Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Linz

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 11 października 2007 r. — Sandra Puffer przeciwko Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Linz
   (Sprawa C-460/07)
   (2007/C 315/46)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Sandra Puffer

      Strona pozwana: Unabhängiger Finanzsenat, Außenstelle Linz
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy szósta dyrektywa 77/388/EWG Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (1) (zwana dalej „szóstą dyrektywą”), w szczególności jej art. 17, narusza prawa podstawowe określone w prawie wspólnotowym (prawnowspólnotową zasadę równego traktowania), ponieważ skutkuje ona tym, że podatnicy mogą nabyć własność budynków mieszkalnych wykorzystywanych na ich prywatne potrzeby mieszkaniowe (konsumpcję) o 5 % taniej niż inni obywatele Unii Europejskiej, przy czym całkowita kwota tej ulgi rośnie bez ograniczeń, proporcjonalnie do wysokości kosztów nabycia oraz budowy budynku mieszkalnego? Czy naruszenie takie ma miejsce również wówczas, gdy podatnicy mogą nabyć własność budynku mieszkalnego przeznaczonego na ich prywatne potrzeby mieszkaniowe, który wykorzystują oni co najmniej w niewielkim zakresie na potrzeby ich przedsiębiorstwa, o 5 % taniej niż inni podatnicy, którzy nie wykorzystują ich budynków mieszkalnych w co najmniej niewielkim zakresie na potrzeby ich przedsiębiorstwa ?

               2)

               Czy przepis krajowy przyjęty w celu dokonania transpozycji szóstej dyrektywy, w szczególności jej art. 17, narusza art. 87 WE, ponieważ wprawdzie przyznaje on ulgę, o której mowa w pytaniu pierwszym, dotyczącą budynków mieszkalnych wykorzystywanych przez podatników do celów prywatnych, tym podatnikom, którzy wykonują czynności opodatkowane, lecz nie przyznaje takiej ulgi podatnikom wykonującym czynności zwolnione od podatku?

               3)

               Czy art. 17 ust. 6 szóstej dyrektywy zachowuje skuteczność, jeśli ustawodawca krajowy zmienia przepis prawa krajowego dotyczący wyłączenia możliwości odliczenia podatku naliczonego (w niniejszym przypadku § 12 ust. 2 pkt 1 UStG 1994), który był utrzymany w mocy na podstawie art. 17 ust. 6 szóstej dyrektywy, z wyraźnym zamiarem zachowania rzeczonego wyłączenia odliczenia podatku naliczonego, a z krajowej ustawy o podatku obrotowym wynika również utrzymanie w mocy wyłączenia odliczenia podatku naliczonego, przy czym ustawodawca krajowy z powodu błędu w zakresie wykładni prawa wspólnotowego [w niniejszym przypadku art. 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy], który został dostrzeżony później, przyjął regulację, która — rozpatrywana samodzielnie — zezwala zgodnie z prawem wspólnotowym (stosownie do wykładni art. 13 część B lit. b) szóstej dyrektywy dokonanej w wyroku w sprawie Seeling) na odliczenie podatku naliczonego?

               4)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie trzecie:
               Czy na ważność wyłączenia odliczenia podatku naliczonego [w niniejszym przypadku § 12 ust. 2 pkt 2 lit. a) UStG 1994] utrzymanego w mocy na podstawie „klauzuli standstill” określonej w art. 17 ust. 6 szóstej dyrektywy ma wpływ to, że ustawodawca krajowy zmienia i w rezultacie uchyla jedno z dwóch określonych w prawie krajowym wyłączeń odliczenia podatku naliczonego, których zakresy zachodzą na siebie [w niniejszym przypadku § 12 ust. 2 pkt 2 lit. a) UStG 1994 oraz § 12 ust. 2 pkt 1 UStG 1994], ponieważ był on w błędzie co do stosowania prawa?

      (1)  Dz.U. L 145 str. 1.


title: Sprawa T-178/17: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2017 r. – W&O medical estethics/EUIPO – Fidia farmaceutici (HYALSTYLE)

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/58

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2017 r. – W&O medical estethics/EUIPO – Fidia farmaceutici (HYALSTYLE)
   (Sprawa T-178/17)
   (2017/C 144/79)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: W&O medical esthetics GmbH (Oberursel, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Finkentey)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Fidia farmaceutici SpA (Abano Terme, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Fidia farmaceutici SpA

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „HYALSTYLE” – unijny znak towarowy nr 11 645 471

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 stycznia 2017 r. w sprawie R 872/2016–1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-625/16 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 10 marca 2017 r. – Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej/ECHA (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Europejska Agencja Chemikaliów — REACH — Opłata należna za rejestrację substancji — Obniżka przyznana mikro-, małym i średnim przedsiębiorstwom — Decyzja nakładająca opłatę administracyjną i opłatę dodatkową — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/46

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 10 marca 2017 r. – Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej/ECHA
   (Sprawa T-625/16 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Europejska Agencja Chemikaliów - REACH - Opłata należna za rejestrację substancji - Obniżka przyznana mikro-, małym i średnim przedsiębiorstwom - Decyzja nakładająca opłatę administracyjną i opłatę dodatkową - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2017/C 144/64)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Przedsiębiorstwo Energetyki Cieplnej sp. z o.o. (Grajewo, Polska) (przedstawiciel: T. Dobrzyński, radca prawny)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: E. Maurage, J.P. Trnka oraz M. Heikkilä, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek złożony na podstawie art. 278 i 279 TFUE, zmierzający do zarządzenia środków tymczasowych dotyczących, po pierwsze, zawieszenia wykonania decyzji nr SME(2016) 2851 z dnia 23 czerwca 2016 r. stwierdzającej, że skarżąca nie mogła skorzystać z obniżeń opłaty mających zastosowanie dla średnich przedsiębiorstw, po drugie, zobowiązania strony pozwanej do anulowania wystawionych na podstawie wspomnianej decyzji faktur, a mianowicie faktur ECHA nr 10058238 i nr 10058239 z dnia 23 czerwca 2016 r.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-271/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 marca 2013 r. w sprawie T-489/11 Rousse Industry AD przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 16 maja 2013 r. przez Rousse Industry AD

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/31

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 marca 2013 r. w sprawie T-489/11 Rousse Industry AD przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 16 maja 2013 r. przez Rousse Industry AD
   (Sprawa C-271/13 P)
   2013/C 207/52
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rousse Industry AD (przedstawiciele: Al. Angelov, Sv. Panov, Advokati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 20 marca 2013 r. w sprawie T-489/11;

               —

               ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie i stwierdzenie nieważności art. 2–5 decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2011 w sprawie pomocy państwa C 12/10 i N 389/09 przyznanej przez Bułgarię na rzecz Rousse Industry AD;

               —

               posiłkowo przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

                  Zarzut pierwszy: uchybienie przepisom proceduralnym, które narusza interesy wnoszącego odwołanie

                           (i)

                           W uzasadnieniu wyroku Sąd nie uwzględnił skierowanych do stron w drodze środka organizacji postępowania istotnych pytań dotyczących okoliczności faktycznych oraz ich stanowisk w tym zakresie.

                           (ii)

                           Powyższe stanowi istotne uchybienie proceduralne, które jest objęte zakresem zastosowania art. 58 Statutu Trybunału, gdyż Sąd był zobowiązany rozpatrzyć wszystkie podniesione żądania, zarzuty i argumenty stron.

               2)

                  Zarzut drugi: naruszenie prawa Unii przez Sąd

                           (i)

                           Sąd niezgodnie z prawem zastosował art. 107 ust. 1 TFUE w związku z art. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (1), przyjmując założenie, że występuje nowa pomoc na rzecz Rousse Industry AD.

                           (ii)

                           Sąd wydał wyrok z naruszeniem art. 107 ust. 1 TFUE, gdyż niesłusznie przyjął, że pomoc jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym Unii i zakłóca konkurencję oraz że okoliczność, iż państwo nie zażądało zwrotu długu, stanowi korzyść dla spółki.

                           (iii)

                           Wyrok Sądu nie odpowiada art. 107 ust. 1 TFUE i art. 296 TFUE, gdyż izba w ramach swej oceny wybranych przez Komisję kryteriów prywatnego wierzyciela zastosowała błędne pod względem prawnym założenie. Komisja nie oparła w decyzji swoich wniosków odnośnie do kryterium prywatnego wierzyciela na analizie i przyczynach gospodarczych, wobec czego nie dała Sądowi powodów do przychylenia się do jej argumentów.

                           (iv)

                           Sąd dokonał błędnej wykładni i zastosowania art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999 i art. 296 TFUE, gdyż Komisja powinna podać w decyzji wysokość pomocy podlegającej zwrotowi wraz z odsetkami, przy czym odsetki powinny być określone w odpowiedniej stopie ustalonej przez Komisję, co nie miało miejsca — tzn. akt prawny Komisji jest nieuzasadniony.

      (1)  Dz.U. L 83, s. 1.


title: Sprawa C-196/14: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Aachen – Niemcy) – Horst Hoeck/Republice Grecji

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/22

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 września 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Aachen – Niemcy) – Horst Hoeck/Republice Grecji
   (Sprawa C-196/14) (1)

   (2015/C 398/28)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 194 z 24.6.2014.


title: Sprawa C-529/13: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Georg Felber/Bundesministerin für Unterricht, Kunst und Kultur (Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Dyrektywa 2000/78/WE – Artykuł 2 ust. 1 i art. 2 ust. 2 lit. a), a także art. 6 ust. 1 i 2 – Odmienne traktowanie ze względu na wiek – Służba publiczna – System rent i emerytur – Uregulowanie krajowe wykluczające uwzględnianie okresów nauki zakończonych przed 18. rokiem życia)

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/10

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Georg Felber/Bundesministerin für Unterricht, Kunst und Kultur
      (Sprawa C-529/13) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2000/78/WE - Artykuł 2 ust. 1 i art. 2 ust. 2 lit. a), a także art. 6 ust. 1 i 2 - Odmienne traktowanie ze względu na wiek - Służba publiczna - System rent i emerytur - Uregulowanie krajowe wykluczające uwzględnianie okresów nauki zakończonych przed 18. rokiem życia))
      (2015/C 107/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Georg Felber

         Strona pozwana: Bundesministerin für Unterricht, Kunst und Kultur

         Sentencja

      Artykuł 2 ust. 1, art. 2 ust. 2 lit. a) oraz art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że przepisy te nie stoją na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak stanowiące przedmiot postępowania głównego, które – do celów przyznania prawa do emerytury i obliczenia wymiaru świadczenia emerytalnego – wyklucza uwzględnienie okresów nauki zakończonych przez urzędnika przed ukończeniem przez niego 18. roku życia, w zakresie w jakim uregulowanie to z jednej strony jest obiektywnie i racjonalnie uzasadnione zgodnym z przepisami prawa celem dotyczącym polityki zatrudnienia i rynku pracy, a z drugiej strony stanowi właściwy i konieczny środek do realizacji tego celu.

         (1)  Dz.U. C 15 z 18.1.2014.


title: Sprawa C-173/05: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/6

         Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-173/05)
   (2005/C 155/11)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 18 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez E. Traversę i J. Hottiaux, członków Służby Prawnej Komisji przeciwko Republice Włoskiej.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że wprowadzając i utrzymując „podatek środowiskowy” od gazociągów przewidziany przez art. 6 legge regionale siciliana [sycylijska ustawa regionalna] (opublikowana w GURS Część I nr 14 z 2002 r.) Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 23, 25, 26 oraz 133 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską oraz art. 4 i 9 Umowy o współpracy między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Algierską Republiką Ludowo-Demokratyczną podpisanej w dniu 26 kwietnia 1976 r. i zatwierdzonej przez rozporządzenie Rady (EWG) nr 2210/78 z dnia 26 września 1978 r. (1);

               2)

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Artykuł 6 przedmiotowej ustawy Regione Siciliana narusza zasady sformułowane we Wspólnej Taryfie Celnej w takim zakresie, w jakim wprowadza opłatę o skutku równoważnym do cła przywozowego (do Wspólnoty) i wywozowego (do innych Państw Członkowskich,) która jest zabroniona przez Traktat oraz wyżej wskazane prawo wtórne.
   Z formalnego punktu widzenia i stosownie do brzmienia artykułu będącego przedmiotem sporu, okolicznością powodująca powstanie zobowiązania podatkowego jest fakt bycia właścicielem instalacji, a podstawą opodatkowania jest wielkość przesyłu wyrażona w metrach sześciennych. Jednakże ustawodawca sycylijski sprecyzował, po pierwsze w art. 6 akapit trzeci, że okolicznością powodującą powstanie zobowiązania podatkowego jest własność gazociągu „w którym znajduje się gaz”; po drugie, wskazano w akapicie czwartym tego artykułu, że podatnikami są właściciele tych gazociągów „którzy wykonują przynajmniej jedną z działalności (transportowanie, sprzedaż, zakup)” związanych z gazem. Komisja wnioskuje stąd, że prawdziwym celem ustawodawcy sycylijskiego jest opodatkowanie importowanego produktu (metanu), a nie infrastruktury (gazociągu) jako takiej.
   Zgodnie z orzecznictwem Trybunału w kwestii podatków wewnętrznych takich jak te, o których mowa w art. 90 WE, podatek pobierany od środka transportu w zależności od ciężaru przewożonego towaru wchodzi w zakres zastosowania przepisów wspólnotowych dotyczących opodatkowania produktów, ponieważ opodatkowanie to odbija się nieuchronnie i natychmiast na cenie transportowanego towaru, czy to krajowego czy importowanego. Z zasady wykładni sformułowanej przez orzecznictwo, którą doskonale da się zastosować do opłat o skutku równoważnym do cła wynika, że w tym konkretnym przypadku, nawet jeżeli formalnie podatek krajowy obciąża środek transportu (gazociągu) w zależności od objętości transportowanego produktu (metan), obciąża on w rzeczywistości produkt, odbijając się nieuchronnie i bezpośrednio na jego cenie.

      (1)  Dz.U. L 263 z dnia 27.09.1978


title: Sprawa T-572/14: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2014 r. – Laverana przeciwko OHIM (BIO CON ESTRATTI VEGETALI DI PRODUZIONE PROPRIA)

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/14

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2014 r. – Laverana przeciwko OHIM (BIO CON ESTRATTI VEGETALI DI PRODUZIONE PROPRIA)
   (Sprawa T-572/14)
   2014/C 361/19
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Laverana GmbH & Co. KG (Wennigsen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Wachinger, M. Zöbisch i D. Chatterjee)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 maja 2014 r. w sprawie R 527/2014-4;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „BIO CON ESTRATTI VEGETALI DI PRODUZIONE PROPRIA” dla towarów i usług z klas 3, 5 i 35 – zgłoszenie nr 1 2 1 30  076

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Wykroczenie poza zakres swobodnego uznania poprzez wydanie decyzji uzasadnionej względami konkurencji.


title: Sprawa C-302/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret (Dania) w dniu 18 czerwca 2010 r. — Infopaq International A/S przeciwko Danske Dagblades Forening

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/31

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Højesteret (Dania) w dniu 18 czerwca 2010 r. — Infopaq International A/S przeciwko Danske Dagblades Forening
   (Sprawa C-302/10)
   ()
   2010/C 221/49
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Højesteret

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Infopaq International A/S

      Strona pozwana: Danske Dagblades Forening

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy etap procesu technologicznego, na którym następuje tymczasowe zwielokrotnienie, ma znaczenie dla oceny, czy stanowi ono „integralną i podstawową część procesu technologicznego” w rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/29 (1)?

               2)

               Czy tymczasowe zwielokrotnienie należy uznać za „integralną i podstawową część procesu technologicznego”, jeśli polega ono na ręcznym skanowaniu artykułów prasowych w całości, gdy następnie artykuły te w formie drukowanej są przekształcane w dane cyfrowe?

               3)

               Czy „legalne korzystanie”w rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/29 obejmuje wszelkie formy korzystania, które nie wymagają zezwolenia podmiotu praw autorskich?

               4)

               Czy „legalne korzystanie” w rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/29 obejmuje skanowanie przez podmiot gospodarczy artykułów prasowych w całości, a następnie przetwarzanie zwielokrotnionego utworu do celów sporządzania streszczeń, nawet gdy podmiot praw autorskich nie udzielił zezwolenia na te czynności, jeśli pozostałe ustanowione w tym przepisie warunki zostały spełnione?
               Czy istotna dla udzielenia odpowiedzi na to pytanie jest kwestia, czy te 11 słów jest, po zakończeniu procesu przetwarzania danych, przechowywanych w pamięci?

               5)

               Na podstawie jakich kryteriów należy dokonać oceny, czy tymczasowe zwielokrotnienie ma „odrębne znaczenie ekonomiczne” w rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/29, jeśli spełnione są pozostałe warunki określone w tym przepisie?

               6)

               Czy dokonując oceny tego, czy zwielokrotnienie ma „odrębne znaczenie ekonomiczne” w rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy 2001/29, należy uwzględnić zwiększenie wydajności wynikające dla użytkownika z tymczasowego zwielokrotnienia?

               7)

               Czy skanowanie przez podmiot gospodarczy artykułów prasowych w całości, a następnie przetwarzanie zwielokrotnionego utworu należy uznać za stanowiące „szczególne przypadki, które nie naruszają normalnego wykorzystania” artykułów prasowych oraz „nie powodują [nadmiernej] szkody dla uzasadnionych interesów podmiotów praw autorskich” w rozumieniu art. 5 ust. 5 dyrektywy 2001/29, jeśli spełnione są pozostałe warunki określone w art. 5 ust. 1?
               Czy istotna dla udzielenia odpowiedzi na to pytanie jest kwestia, czy te 11 słów jest, po zakończeniu procesu przetwarzania danych, przechowywanych w pamięci?

      (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10)


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia  19 stycznia 2006 r.  w sprawie C-90/05: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 79/1072/EWG — VAT — Zwrot — Podatnicy niemający siedziby na terytorium kraju)

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/10

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 19 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-90/05: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 79/1072/EWG - VAT - Zwrot - Podatnicy niemający siedziby na terytorium kraju)
   (2006/C 60/20)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-90/05 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesionej w dniu 18 lutego 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: D. Triantafyllou) przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (pełnomocnik: S. Schreiner), Trybunał (szósta izba), w składzie: J. Malenovský, prezes izby, A. La Pergola i U. Lõhmus (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: F.G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 19 stycznia 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie przestrzegając sześciomiesięcznego terminu przewidzianego na dokonanie zwrotu podatku VAT podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 7 ust. 4 ósmej dyrektywy Rady 79/1072/EWG w sprawie podatku VAT z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju;

               2.

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005.


title: Sprawa C-164/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Roma w dniu  27 marca 2006 r.  — Nissan Italia Srl przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Roma 3

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Roma w dniu 27 marca 2006 r. — Nissan Italia Srl przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Roma 3
   (Sprawa C-164/06)
   (2006/C 154/13)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Commissione tributaria provinciale di Roma
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nissan Italia Srl

      Strona pozwana: Agenzia Entrate Ufficio Roma 3
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 33 dyrektywy 77/388/EWG (1) w wersji zmienionej dyrektywą 91/680/EWG (2) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on objęciu regionalnym podatkiem od działalności produkcyjnej (IRAP) wartości produkcji netto wynikającej ze zwykłego wykonywania samodzielnej działalności skierowanej na produkcję lub wymianę towarów lub świadczenie usług?

      (1)  Dz.U. L 145, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 376, str. 1.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w  Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 154 z 1.7.2006 .

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/38

         (2006/C 165/76)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 154 z 1.7.2006.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 143 z 17.6.2006.

      Dz.U. C 131 z 3.6.2006.

      Dz.U. C 121 z 20.5.2006.

      Dz.U. C 108 z 6.5.2006.

      Dz.U. C 96 z 22.4.2006.

      Dz.U. C 86 z 8.4.2006.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa C-206/14: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 października 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Estonii

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/24

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 października 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Republice Estonii
      (Sprawa C-206/14) (1)

      (2015/C 016/37)
      Język postępowania: estoński
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 212 z 7.7.2014.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 lipca 2005 r. w sprawie C-386/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Porty lotnicze — Obsługa naziemna — Dyrektywa 96/67/WE)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/11

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 14 lipca 2005 r.
   w sprawie C-386/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Porty lotnicze - Obsługa naziemna - Dyrektywa 96/67/WE)
   (2005/C 217/21)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C- 386/03 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 12 września 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. Huttunen i M. Niejahr) przeciwko Republice Federalnej Niemiec (pełnomocnicy: W.-D. Plessing i A. Tiemann), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Silva de Lapuerta (sprawozdawca), C. Gulmann, R. Schintgen, J. Klučka, sędziowie; rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: M.-F. Contet, wydał w dniu 14 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Przyjmując środki niezgodne z art. 16 i art. 18 dyrektywy Rady 96/67/WE z dnia 15 października 1996 r. w sprawie dostępu do rynku usług obsługi naziemnej w portach lotniczych Wspólnoty w ramach § 8 ust. 2 i § 9 ust. 3 Verordnung über Bodenabfertigungsdienste auf Flugplätzen (rozporządzenie dotyczące usług obsługi naziemnej w portach lotniczych) z dnia 10 grudnia 1997 r., Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 264 z 1.11.2003.


title: Sprawa C-19/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 15 stycznia 2013 r. Ministero dell’Interno przeciwko Fastweb SpA

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 15 stycznia 2013 r. Ministero dell’Interno przeciwko Fastweb SpA
   (Sprawa C-19/13)
   2013/C 86/18
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Ministero dell’Interno

      Druga strona postępowania: Fastweb SpA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 2d ust. 4 dyrektywy nr 2007/66 (1) należy dokonywać w ten sposób, iż w wypadku gdy instytucja zamawiająca przed udzieleniem zamówienia bezpośrednio określonemu wykonawcy wybranemu bez uprzedniego opublikowania ogłoszenia o zamówieniu, opublikowała w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ogłoszenie o przejrzystości ex ante i odczekała co najmniej dziesięć dni z zawarciem umowy, sąd krajowy automatycznie — zawsze i w każdym wypadku — nie ma możliwości orzec nieskuteczności umowy chociażby stwierdził naruszenie przepisów, które w określonych warunkach pozwalają na udzielenie zamówienia bez przeprowadzania przetargu?

               2)

               Tytułem ewentualnym, czy art. 2d ust. 4 dyrektywy nr 2007/66 — rozumiany w ten sposób, że wyklucza możliwość orzeczenia na mocy prawa krajowego (art. 122 codice del processo amministrativo) nieskuteczności umowy, pomimo stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów pozwalających pod pewnymi warunkami na udzielenie zamówienia bez przeprowadzania przetargu — jest zgodny z zasadami równości stron, niedyskryminacji i ochrony konkurencji oraz zapewnia prawo do skutecznego środka prawnego ustanowione w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

      (1)  Dyrektywa 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. zmieniająca dyrektywy Rady 89/665/EWG i 92/13/EWG w zakresie poprawy skuteczności procedur odwoławczych w dziedzinie udzielania zamówień publicznych, Dz.U. L 335, s. 31.


title: Sprawa C-436/12 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2012 r. w sprawie T-264/00, Veolia Acqua Compagnia Generale delle Acque srl w likwidacji przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 28 września 2012 r. przez Veolia Acqua Compagnia Generale delle Acque srl, in liquidazione

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/16

         Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 lipca 2012 r. w sprawie T-264/00, Veolia Acqua Compagnia Generale delle Acque srl w likwidacji przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 28 września 2012 r. przez Veolia Acqua Compagnia Generale delle Acque srl, in liquidazione
   (Sprawa C-436/12 P)
   2012/C 379/27
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Veolia Acqua Compagnia Generale delle Acque srl w likwidacji (przedstawiciele: A. Vianello, A. Bortoluzzi i A. Veglianiti, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska i Republika Włoska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie postanowienia z dnia 12 lipca 2012 r. w sprawie T-264/00 Compagnia Generale delle Acque przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę wniesioną przez VEOLIA w celu uzyskania stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii przewidzianej w ustawach nr 30/1997 i 206/1995.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Naruszenie prawa przy stosowaniu zasad wyrażonych przez Trybunał Sprawiedliwości w wyroku Comitato Venezia vuole vivere, jeśli chodzi o rozłożenie ciężaru dowodu w odniesieniu do przesłanek, o których mowa w art. 87 ust. 1 WE; niewystarczające, błędne i w każdym razie sprzeczne uzasadnienie.


title: Sprawa T-270/12: Wyrok Sądu z dnia 29 lutego 2016 r. – Panalpina World Transport (Holding) i in./Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Międzynarodowe usługi spedycyjne drogą lotniczą — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE — Ustalanie cen — Dodatkowe opłaty i mechanizmy ustalania cen mające wpływ na cenę końcową — Grzywny — Proporcjonalność — Waga naruszenia — Równość traktowania — Obowiązek uzasadnienia — Ugoda — Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien)

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/28

         Wyrok Sądu z dnia 29 lutego 2016 r. – Panalpina World Transport (Holding) i in./Komisja
   (Sprawa T-270/12) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Międzynarodowe usługi spedycyjne drogą lotniczą - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Ustalanie cen - Dodatkowe opłaty i mechanizmy ustalania cen mające wpływ na cenę końcową - Grzywny - Proporcjonalność - Waga naruszenia - Równość traktowania - Obowiązek uzasadnienia - Ugoda - Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien))
   (2016/C 136/39)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Panalpina World Transport (Holding) Ltd (Bazylea, Szwajcaria), Panalpina Management AG (Bazylea), Panalpina China Ltd (Hongkong, Chiny) (przedstawiciele: S. Mobley, A. Stratakis, T. Grimmer i B. Smith, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Bottka, G. Meessen i P. Van Nuffel, pełnomocnicy, wspierani przez C. Thomasa, solicitor)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 28 marca 2012 r. C(2012) 1959 final dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39462 – Usługi spedycyjne) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących, a posiłkowo żądanie zmiany wysokości grzywien, jakie zostały nałożone na skarżące we wskazanej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Panalpina World Transport (Holding) Ltd, Panalpina Management AG i Panalpina China Ltd zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.


title: Sprawa C-632/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 września 2011 r. w sprawach połączonych T-394/08, T-408/08, T-453/08 i T-454/08 Regione autonoma della Sardegna i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 8 grudnia 2011 r. przez Timsas Srl

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 września 2011 r. w sprawach połączonych T-394/08, T-408/08, T-453/08 i T-454/08 Regione autonoma della Sardegna i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 8 grudnia 2011 r. przez Timsas Srl
   (Sprawa C-632/11 P)
   2012/C 118/14
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Timsas Srl (przedstawiciele: D. Dodaro i S. Pinna, avvocati)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Regione autonoma della Sardegna, Selene di Alessandra Cannas Sas i in.

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu z dnia 20 września 2011 r. w sprawach połączonych T-394/08, T-408/08, T-453/08 i T-454/08, w zakresie, w jakim oddala zastrzeżenie skarżącej odnoszące się do braku uzasadnienia co do oceny skutku zachęcającego spornej pomocy

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji WE z dnia 2 lipca 2008 r. w sprawie programu pomocy „Ustawa regionalna nr 9 z 1998 r. — nadużycia w stosowaniu programu pomocy N 272/98” C 1/04 (ex NN 158/03 i CP 15/2003) (Dz.U. L 302 s. 9);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem wnoszącej odwołanie zaskarżony wyrok jest wadliwy ze względu na zniekształcenie zarzutów podniesionych w skardze, naruszenie prawa, nielogiczność i wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia. W szczególności wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd nie uzasadnił, choćby w sposób dorozumiany, powodów oddalenia zastrzeżenia odnoszącego się do oczywistego błędu popełnionego przez Komisję przy ocenie skutku zachęcającego pomocy. Sąd argumentował, że „chodzi […] jedynie o zbadanie, czy skarżące dowiodły istnienia w niniejszej sprawie okoliczności mogących zapewnić efekt zachęty spornego programu nawet przy braku złożenia wniosku przed rozpoczęciem realizacji omawianych projektów”, nie stwierdził jednak, że skarżący nie przedstawili takiego dowodu ani nie podał żadnego powodu, ze względu na który możliwe było zrozumienie podstawy takiego (całkowicie dorozumianego) przekonania.
   Twierdzenie zawarte w pkt 227 zaskarżonego wyroku, w myśl którego Komisja nie była zobowiązana dokonać oceny szczególnych okoliczności odnoszących się do poszczególnych beneficjentów, jest według wnoszącej odwołanie niewystarczające lub wewnętrznie sprzeczne. Zdaniem wnoszącej odwołanie niezrozumiałe jest, w jaki sposób skarżące mogły uzasadnić wystąpienie skutku zachęcającego inaczej niż poprzez przedstawienie okoliczności z własnego doświadczenia: Komisja oraz — przy rozpatrywaniu skargi — Sąd powinni byli sformułować jednolitą zasadę poprzez zobiektywizowanie sytuacji każdego z reprezentowanych podmiotów, która to sytuacja mogła być uważana za wyjątkową lub specyficzną dla tego podmiotu jedynie w odniesieniu do konkretnych danych, ale mogła być przedstawiona również w sposób ogólny i abstrakcyjny.
   Wreszcie zarówno Komisja w zaskarżonej decyzji jak i Sąd w zaskarżonym wyroku zniekształcili intencje skarżącej, uznając, że celem jej było przeniesienie na plan indywidualny decyzji, która odnosiła się do ogólnego programu, i z powodu tego nieporozumienia niesłusznie odmówili uwzględnienia wpływu, jaki elementy przedstawione im przez wnoszącą odwołanie mogły mieć na ogólną ocenę zakresu programu pomocy.


title: Sprawa F-38/16: Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2016 r. – ZZ/Parlament

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/58

      Skarga wniesiona w dniu 28 lipca 2016 r. – ZZ/Parlament
      (Sprawa F-38/16)
      (2016/C 364/76)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat C. Bernard-Glanz)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Przedmiot i opis sporu

      Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny za rok 2014 r., sfinalizowanego decyzją z dnia 20 października 2015 r., a także decyzji w sprawie przyznania punktów za osiągnięcia za rok 2014 r. oraz decyzji o nieprzyznaniu awansu za rok 2015 r.

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji oraz, w stosownym wypadku, decyzji oddalającej zażalenie;

                  —

                  obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


title: Sprawa T-236/10: Postanowienie Sądu z dnia 29 marca 2012 r. — Asociación Española de Banca przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — System pomocy umożliwiający amortyzację podatkową finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nienakazująca jej odzyskania — Stowarzyszenie — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/28

         Postanowienie Sądu z dnia 29 marca 2012 r. — Asociación Española de Banca przeciwko Komisji
   (Sprawa T-236/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - System pomocy umożliwiający amortyzację podatkową finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem i nienakazująca jej odzyskania - Stowarzyszenie - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   2012/C 151/46
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Asociaciôn Española de Banca (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Buendía Sierra, E. Abad Valdenebro, M. Muñioz de Juan i R. Calvo Salinero)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 ust. 1 decyzji Komisji 2011/5/WE z dnia 28 października 2009 r. w sprawie amortyzacji podatkowej finansowej wartości firmy w związku z nabyciem udziałów w zagranicznych przedsiębiorstwach C 45/07 (ex NN 51/07, ex CP 9/07) wdrożonej przez Hiszpanię (Dz.U. 2011, L 7, s. 48).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Asociación Española de Banca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 195 z 17.7.2010.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie T-67/04 Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego, wspólnotowego znaku towarowego SPA-FINDERS — Wcześniejszy słowny, krajowy znak towarowy SPA i LES THERMES DE SPA — Art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/35

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 25 maja 2005 r.
   w sprawie T-67/04 Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego, wspólnotowego znaku towarowego SPA-FINDERS - Wcześniejszy słowny, krajowy znak towarowy SPA i LES THERMES DE SPA - Art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2005/C 182/66)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-67/04, Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV (Belgia), reprezentowana przez adwokatów L. de Brouwer, E. Cornu, E. De Gryse i D. Moreau, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), (pełnomocnik: A. Folliard-Monguiral), w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM była Spa-Finders Travel Arrangements Ltd, z siedzibą w Nowym Jorku (Stany Zjednoczone), mającej za przedmiot skargę na decyzję pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 grudnia 2003 r. (R 131/2003-1), wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu między Spa Monopole, compagnie fermière de Spa SA/NV i Spa-Finders Travel Arrangements Ltd, Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie, J. Pirrung, prezes, N. J. Forwood i S. Papasavvas, sędziowie, sekretarz: C. Kristensen, administrator, wydał w dniu 25 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  JO C 94 z 17.4.2004


title: Sprawa C-225/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d'instance de Dieppe (Francja) w dniu 8 maja 2014 r. – Facet SA przeciwko Jeanowi Henriemu

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d'instance de Dieppe (Francja) w dniu 8 maja 2014 r. – Facet SA przeciwko Jeanowi Henriemu
   (Sprawa C-225/14)
   2014/C 223/13
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal d'instance de Dieppe

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Facet SA

      Strona pozwana: Jean Henri

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 22 dyrektywy 2008/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki (1), interpretowany w świetle dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (2), zakazuje istnienia i stosowania w umowach kredytu klauzul standardowych dotyczących potwierdzenia przez konsumenta wykonania przez kredytodawcę jego obowiązków?

               2)

               Czy zasada ogólna skuteczności prawa wspólnotowego oraz art. 22 dyrektywy 2008/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki, interpretowany w świetle dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, stoją na przeszkodzie możliwości wykazania przez kredytodawcę wykonania jego obowiązków przedumownych i umownych poprzez same klauzule standardowe zawarte w umowach kredytu, dotyczące potwierdzenia przez konsumenta ich wykonania, bez przedstawienia sądowi dokumentów wydanych przez kredytodawcę i przekazanych kredytobiorcy?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. L 133, s. 66).

      (2)  Dz.U. L 95, s. 29.


title: Sprawa C-153/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Schwerin — Niemcy) — Agrargut Bäbelin GmbH & Co KG przeciwko Amt für Landwirtschaft Bützow (Wspólna polityka rolna — Zintegrowany system zarządzania niektórymi systemami pomocy i ich kontroli — Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 — System płatności jednolitych — Uprawnienia z tytułu odłogowania — Artykuł 54 ust. 6 — Rozporządzenie (WE) nr 796/2004 — Artykuł 50 ust. 4 — Zadeklarowanie wszystkich obszarów w dyspozycji w celu wykorzystania uprawnień z tytułu odłogowania — Artykuł 51 ust. 1 — Sankcja)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 2 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Schwerin — Niemcy) — Agrargut Bäbelin GmbH & Co KG przeciwko Amt für Landwirtschaft Bützow
   (Sprawa C-153/09) (1)

   (Wspólna polityka rolna - Zintegrowany system zarządzania niektórymi systemami pomocy i ich kontroli - Rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 - System płatności jednolitych - Uprawnienia z tytułu odłogowania - Artykuł 54 ust. 6 - Rozporządzenie (WE) nr 796/2004 - Artykuł 50 ust. 4 - Zadeklarowanie wszystkich obszarów w dyspozycji w celu wykorzystania uprawnień z tytułu odłogowania - Artykuł 51 ust. 1 - Sankcja)
   2011/C 30/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgericht Schwerin

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Agrargut Bäbelin GmbH & Co KG

      Strona pozwana: Amt für Landwirtschaft Bützow

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Schwerin — Wykładnia art. 54 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1) i art. 50 i 51 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. L 141, s. 18) — Pomoc w rolnictwie — Obowiązek rolnika deklarowania uprawnień z tytułu odłogowania przed wszelkimi innymi uprawnieniami celem uniknięcia nadmiernych deklaracji — Naruszenie tego obowiązku przez rolnika nieposiadającego po odłogowaniu ziemi ornej — Sankcje.

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 54 ust. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniającego rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 319/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. (Dz.U. L 58, s. 32), należy dokonywać w ten sposób, iż rolnik może wnioskować o pomoc z tytułu posiadanych uprawnień do płatności, w tym do płatności związanych z obszarami niekwalifikującymi się do uprawnień z tytułu odłogowania, jedynie jeśli uprzednio aktywował swoje wszystkie uprawnienia z tytułu odłogowania.

               2)

               Wykładni art. 51 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu nr 1782/2003, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 659/2006 z dnia 27 kwietnia 2006 r. w związku z art. 50 ust. 4 tego rozporządzenia należy dokonywać w ten sposób, iż w świetle zasady pewności prawa sankcja przewidziana w art. 51 ust. 1 nie ma zastosowania do rolnika, który bez aktywowania wszystkich uprawnień z tytułu odłogowania z uwagi na okoliczność, iż nie posiadał wystarczającej liczby hektarów kwalifikujących się do uprawnień z tytułu odłogowania, aktywował uprawnienia do płatności o wartości bazowej trwałego pastwiska.

      (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


title: Sprawa T-130/16: Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2016 r. – Coesia/EUIPO (Przedstawienie okrągłej formy składającej się z dwóch ukośnych, symetrycznych linii koloru czerwonego)

text:
               10.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/19

         Skarga wniesiona w dniu 29 marca 2016 r. – Coesia/EUIPO (Przedstawienie okrągłej formy składającej się z dwóch ukośnych, symetrycznych linii koloru czerwonego)
   (Sprawa T-130/16)
   (2016/C 165/22)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Coesia SpA (Bologna, Włochy) (przedstawiciel: adwokat S. Rizzo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy Unii Europejskiej (Przedstawienie okrągłej formy składającej się z dwóch ukośnych, symetrycznych linii koloru czerwonego) – zgłoszenie nr 13 681 151

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 stycznia 2016 r. w sprawie R 1933/2015-2.

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.