title: Sprawa T-292/09: Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2009 r. — Mugraby przeciwko Radzie i Komisji

text:
               10.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/8

         Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2009 r. — Mugraby przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-292/09)
   2009/C 244/13
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Muhamad Mugraby (przedstawiciele: J. Regouw i L. Spigt, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               1)

               stwierdzenie, że Komisja nie uwzględniła:

                           (i)

                           żądania skarżącego, żeby Komisja przedłożyła Radzie zalecenie w sprawie wstrzymania pomocy wspólnotowej dla Libanu, o czym mówi art. 28 rozporządzenia (WE) nr 1638/2006, jako że środek ten jest wymagany i dostępny w ramach tego rozporządzenia;

                           (ii)

                           żądania skarżącego, żeby Komisja jako instytucja bezpośrednio odpowiedzialna za wdrażanie różnych unijnych programów pomocowych dla Libanu wstrzymała realizację tych programów do czasu zaprzestania przez Liban naruszania praw podstawowych a konkretnie praw skarżącego;

               2)

               stwierdzenie, że Rada w ramach pełnienia przez nią funkcji członka Rady Stowarzyszenia UE-Liban nie uwzględniła żądania skarżącego w sprawie zwrócenia się do Komisji z zaleceniem, żeby Rada podjęła konkretne i skuteczne środki w sprawie pomocy Unii dla Libanu zgodnie z układem o stowarzyszeniu pomiędzy Libanem a Wspólnotą w celu wypełnienia zobowiązań stron wynikających z tego układu;

               3)

               stwierdzenie pozaumownej odpowiedzialności Wspólnoty, Komisji jako strażniczki traktatów i instytucji bezpośrednio odpowiedzialnej za wdrażanie różnych programów pomocowych UE dla Libanu oraz Rady w ramach pełnionej przez nią roli członka Rady Stowarzyszenia UE-Liban z tytułu szkód poniesionych przez skarżącego w konsekwencji ciągłego braku skutecznego stosowania od grudnia 2002 r. dostępnych środków i narzędzi w celu skutecznego wykonania klauzuli praw człowieka z układu o stowarzyszeniu;

               4)

               nakazanie Komisji częściowo w ramach naprawienia szkody w naturze, żeby zaproponowała Radzie wstrzymanie układu o stowarzyszeniu UE-Liban do czasu zaprzestania przez Liban naruszania art. 2 układu o stowarzyszeniu w odniesieniu do skarżącego;

               5)

               nakazanie Komisji, żeby ograniczyła realizację aktualnych programów pomocowych (które są wykonywane i/lub nadzorowane przez Komisję) do tych programów, których konkretnym celem jest promowanie praw człowieka i które nie stanowią pomocy finansowej dla władz Libanu do czasu zaprzestania przez Liban naruszania art. 2 układu o stowarzyszeniu w odniesieniu do skarżącego;

               6)

               nakazanie Radzie, żeby zwróciła się do Komisji o przedłożenie zalecenia wskazanego w pkt 4 powyżej i o podejmowanie działań za pośrednictwem instytucji układu o stowarzyszeniu w tym samym celu;

               7)

               nakazanie stronie pozwanej wypłatę skarżącemu odszkodowania za szkody i zadośćuczynienia za doznane krzywdy w wysokości ustalonej ex aequo et bono nie mniejszej niż 5 mln. EUR i obciążenie jej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący, Muhamad Mugraby, libański prawnik z dziedziny praw człowieka i aktywista w tym zakresie twierdzi, że władze libańskie prześladowały i nękały go oraz że odmówiono mu ochrony prawnej ze względu na jego pracę na rzecz ochrony praw człowieka. Twierdzi on, że zakazano mu prowadzenia działalności z zakresu prawa oraz odmówiono podstawowych praw takich jak prawo do własności prywatnej, do sprawiedliwego procesu i dostępu do skutecznego środka zaskarżenia.
   Skarżący twierdzi, że zgodnie z art. art. 2 Układu o stowarzyszeniu UE-Liban (1) Wspólnota powinna podjąć racjonalne kroki celem zapobiegania szkodom wyrządzanym jednostkom takim jak skarżący poprzez nakładanie środków ograniczających na władze libańskie takich jak wstrzymanie układu stowarzyszeniowego. Co do zasady skarżący twierdzi, że korzyści udostępnione Libanowi zgodnie z układem stowarzyszeniowym zależą od wywiązania się z obowiązku poszanowania praw podstawowych i że w przypadku utrzymujących się naruszeń praw człowieka, art. 2 układu daje możliwość Wspólnocie podjęcia środków ograniczających przeciwko Libanowi proporcjonalnie do powagi naruszenia. Ponadto skarżący uważa, że do dnia dzisiejszego Wspólnota nie wywarła skutecznej presji, żeby władze libańskie wywiązały się ze swoich zobowiązań wynikających z ochrony praw człowieka.
   Skarżący twierdzi, że formalnie wezwał stronę pozwaną do podjęcia działań w dniu 29 kwietnia 2009 r., jednak wniosek jego został odrzucony w pismach z dnia 26 maja 2009 r. i 29 maja 2009 r. Skarżący powołuje się na klauzulę praw człowieka z art. 2 układu o stowarzyszeniu celem stwierdzenia, że Komisja i Rada naruszają prawo poprzez ciągły brak skutecznego wykonania klauzuli praw człowieka przeciwko Libanowi.
   Ponadto skarżący twierdzi, że strona pozwana naruszyła ogólne zasady prawa wspólnotowego w tym obowiązek promowania ochrony praw podstawowych, który ma na celu ochronę praw jednostek. Skarżący twierdzi, że istnieje bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy naruszeniem przez stronę pozwaną jej obowiązków a szkodami poniesionymi przez skarżącego i wynikającym z tego uprawnieniem do odszkodowania. Zdaniem skarżącego władze libańskie najprawdopodobniej zaprzestałyby bezprawnego prześladowania skarżącego, jeżeli zagrażałaby im utrata pomocy ze strony Wspólnoty. Dlatego też skarżący twierdzi, że nie poniósłby prawdopodobnie szkody polegającej na utracie dochodu o tym samym rozmiarze, gdyby strona pozwana podjęła we właściwym czasie odpowiednie działania.

      (1)  Umowa przejściowa w sprawie handlu i kwestii związanych z handlem między Wspólnotą Europejską, z jednej strony, a Republiką Libanu, z drugiej strony (Dz.U. 2002 L 262, s. 2).


title: Sprawa T-91/07: Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2007 r. — WWF-UK przeciwko Radzie

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/30

         Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2007 r. — WWF-UK przeciwko Radzie
   (Sprawa T-91/07)
   (2007/C 117/47)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: WWF-UK (Godalming, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: P. Sands, QC, J. Simor, Barrister, R. Stein, Solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności ogólnego dopuszczalnego połowu dorsza ustalonego w rozporządzeniu Rady nr 41/2007 w strefach objętych rozporządzeniem Rady nr 423/2004 ustanawiającym środki odnowienia zasobów dorsza;

               —

               stwierdzenie, że wspomniane przepisy obowiązują dalej do czasu zastąpienia ich nowymi;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga wnoszona jest na podstawie art. 230 WE w związku z ustalonym przez Radę rozporządzeniem nr 41/2007 (1) ogólnym dopuszczalnym połowem (TAC) dorsza w 2007 r. w strefach objętych rozporządzeniem Rady nr 423/2004 (2) ustanawiającym środki odnowienia zasobów dorsza (plan odnowy zasobów dorsza) zgodnie z propozycją Komisji z dnia 5 grudnia 2006 (3).
   Streszczając, skarżąca podnosi, że Rada w sposób oczywisty naruszyła prawo, ustalają wysokość TAC na zero, co według odnośnych ekspertyz naukowych jest konieczne, aby w porównaniu z obecnym poziomem, przy którym istnieje poważne zagrożenie ich wyginięciem, zasoby wzrosły i mogły osiągnąć ponownie bezpieczne granice biologiczne.
   Po pierwsze sporne TAC są bezprawne, gdyż nie zostały ustalone zgodnie z wymogami planu odnowienia zasobów dorsza. Ponadto zarówno Rada, jak i Komisja, ustalając rzeczone TAC prawdopodobnie opierały się na art. 20 rozporządzenia nr 2371/2002 (4), a nie na planie odnowy zasobów dorsza.
   Po drugie sporne TAC są bezprawne, gdyż nie odpowiadają zasadzie ostrożności, którą należy uwzględnić na podstawie planu odnowienia zasobów dorsza, art. 5 ust. 3, art. 4 i art. 2 ust. 1 rozporządzenia nr 2371/2002, wspólnej polityki rybołówstwa, art. 174 WE i art. 5 i 6 porozumienia NZ z 1995 r.
   Po trzecie ustalenie spornych TAC jest nieuzasadnione, ponieważ przyjęto poziom, przy którym zasoby zgodnie z wszelkimi dostępnymi dowodami naukowymi albo pozostaną na poziomie, przy którym istnieje poważne zagrożenie ich wyginięciem, albo wyginą.
   Po czwarte Rada nadużyła swoich uprawnień, ustalając TAC na poziomie, z pomocą którego mają zostać osiągnięte raczej cele polityczne i gospodarcze, niż na poziomie, który jest niezbędny, aby osiągnąć cel planu odnowienia zasobów dorsza, mianowicie podniesienie zasobów dorsza w ciągu roku — lub możliwie jak najszybciej po tym okresie — na poziom wyższy, przy którym nie będzie już poważnego zagrożenia wyginięciem.
   Ponadto sam plan odnowienia zasobów dorsza, o ile TAC nie mógłby zostać zredukowany do zera, jest niezgodny z prawem, ponieważ nie odpowiada zasadzie ostrożności.
   Dodatkowo Rada działała niezgodnie z prawem, ponieważ nie traktowała zasobów dorsza w strefie VIId ICES (International Concil for the Exploration of the Sea [Międzynarodowej Rady Badań Morza]) jako objętych planem odnowienia zasobów dorsza.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 41/2007 z dnia 21 grudnia 2006 r. ustalające wielkości dopuszczalnych połowów na 2007 r. i związane z nimi warunki dla pewnych zasobów rybnych i grup zasobów rybnych, stosowane na wodach terytorialnych Wspólnoty oraz w odniesieniu do statków wspólnotowych na wodach, na których wymagane są ograniczenia połowowe (Dz.U. 2007, L 15, str. 1).

      (2)  Dz.U. L 70, str. 8.

      (3)  COM (2006) 774.

      (4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. L 358, str. 59).


title: Sprawa T-846/14: Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2016 r. – Spokey/OHIM – Leder Jaeger (SPOKeY) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny wspólnotowy znak towarowy SPOKeY — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy SPOOKY — Częściowe unieważnienie prawa do znaku — Artykuł 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 — Badanie materiału dowodowego — Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/32

         Wyrok Sądu z dnia 21 stycznia 2016 r. – Spokey/OHIM – Leder Jaeger (SPOKeY)
   (Sprawa T-846/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny wspólnotowy znak towarowy SPOKeY - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy SPOOKY - Częściowe unieważnienie prawa do znaku - Artykuł 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 - Badanie materiału dowodowego - Artykuł 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2016/C 136/46)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Spokey sp. z o.o. (Katowice, Polska) (przedstawiciel: B. Matusiewicz-Kulig, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: K. Zajfert i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Leder Jaeger GmbH (Siegen, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 października 2014 r. (sprawa R 525/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Leder Jeager GmbH a Spokey sp. z o.o.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Spokey sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 65 z 23.3.2015.


title: Sprawa T-552/11: Skarga wniesiona w dniu 24 października 2011 r. — Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgico Kentro przeciwko Komisji

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/19

         Skarga wniesiona w dniu 24 października 2011 r. — Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgico Kentro przeciwko Komisji
   (Sprawa T-552/11)
   2012/C 6/36
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgico Kentro (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat E. Tzannini)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie niniejszej skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej noty obciążeniowej;

               —

               uwzględnienie jej argumentów jeżeli uzna on, że kwoty wskazane w jej piśmie z dnia 17 czerwca 2011 r. podlegają zwrotowi;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu również w części dotyczącej trzeciej raty, która nie została wypłacona;

               —

               potrącenie ewentualnie podlegających zwrotowi kwot ze wspomnianą, nigdy nie wypłaconą, trzecią ratą, która pozostaje w zawieszeniu od pięciu lat;

               —

               uznanie niniejszej skargi za zdarzenie przerywające bieg terminu przedawnienia prawa do wypłaty trzeciej raty;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca żąda stwierdzenia nieważności decyzji Komisji wynikającej z noty obciążeniowej z dnia 9 września 2011 r. nr 3241109207 dotyczącej uczestnictwa skarżącej w programie badawczym „WARD IN HAND” nr 510743.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:
   nadużycie władzy przez Komisję Europejską ze względu na prawnie fikcyjne zrównanie przez nią niedostarczenia kart czasu pracy z niedostarczeniem dostaw co stanowi naruszenie zobowiązań umownych;

               —

               brak uzasadnienia zaskarżonej noty obciążeniowej i naruszenie ogólnej zasady prawa zgodnie z którą akt niekorzystny musi zawierać uzasadnienie aby możliwe było skontrolowanie jego zgodności z prawem ponieważ zaskarżona nota obciążeniowa nie zawiera żadnego uzasadnienia;

               —

               nieuwzględnienie środków dowodowych;

               —

               naruszenie prawa i brak uzasadnienia, ponieważ pozwana nie uwzględniła argumentów skarżącej dotyczących okoliczności faktycznych i niezgodnie z prawem odrzuciła je bez uzasadnienia;

               —

               naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ pozwana bezprawnie nie wypłaciła skarżącej ostatniej raty programu i zniweczyła całość jej prac badawczych pięć lat po zakończeniu programu.


title: Sprawa T-515/12 RENV: Wyrok Sądu z dnia 27 października 20016 r. – El Corte Inglés/EUIPO – English Cut (The English Cut) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego The English Cut — Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe i wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy El Corte Inglés — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Renoma]

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/14

         Wyrok Sądu z dnia 27 października 20016 r. – El Corte Inglés/EUIPO – English Cut (The English Cut)
   (Sprawa T-515/12 RENV) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego The English Cut - Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe i wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy El Corte Inglés - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Renoma])
   (2016/C 462/15)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.L. Rivas Zurdo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 września 2012 r. (sprawa R 1673/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między El Corte Inglés a The English Cut.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               El Corte Inglés pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa C-50/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — Maija T. I. Nikula (Zabezpieczenie społeczne — Świadczenia z tytułu choroby i macierzyństwa — Obliczanie składek — Rozporządzenie nr 1408/71 — Prawo państwa członkowskiego do włączenia emerytur lub rent wypłaconych przez instytucję innego państwa członkowskiego do podstawy wymiaru składek — Emeryt lub rencista, który jest uprawniony do świadczeń na podstawie ustawodawstwa dwóch państw członkowskich)

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 lipca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — Maija T. I. Nikula
   (Sprawa C-50/05) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne - Świadczenia z tytułu choroby i macierzyństwa - Obliczanie składek - Rozporządzenie nr 1408/71 - Prawo państwa członkowskiego do włączenia emerytur lub rent wypłaconych przez instytucję innego państwa członkowskiego do podstawy wymiaru składek - Emeryt lub rencista, który jest uprawniony do świadczeń na podstawie ustawodawstwa dwóch państw członkowskich)
   (2006/C 224/17)
   Język postępowania: fiński
   Sąd krajowy
   Korkein hallinto-oikeus
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Maija T. I. Nikula
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Korkein hallinto-oikeus — Wykładnia art. 33 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. 1997, L 28, str. 1) — Składki na ubezpieczenie chorobowe i w razie macierzyństwa opłacane przez emeryta lub rencistę, który jest uprawniony do świadczeń na podstawie ustawodawstwa dwóch państw członkowskich i który zamieszkuje na terytorium jednego z tych państw członkowskich będąc uprawnionym wyłącznie do świadczeń od instytucji tego państwa członkowskiego — Uwzględnienie dla celów obliczenia składek emerytur i rent wypłacanych przez inne państwo członkowskie
   Sentencja

               1)

               Artykuł 33 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. nie stoi na przeszkodzie temu, by przy obliczaniu podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie chorobowe w państwie członkowskim miejsca zamieszkania emeryta wypłacanych przez instytucje tego państwa członkowskiego, właściwego w zakresie udzielania świadczeń na podstawie art. 27 tego rozporządzenia, do podstawy tej włączone, były poza emeryturami pobieranymi w państwie członkowskim miejsca zamieszkania, emerytury wypłacane przez instytucje innego państwa członkowskiego, o ile wspomniane składki nie przewyższają wysokości emerytury wypłacanej w państwie członkowskim miejsca zamieszkania.

               2)

               Jednakże art. 39 WE stoi na przeszkodzie uwzględnianiu emerytur otrzymanych z instytucji innego państwa członkowskiego, jeśli składki zostały już opłacone w tym drugim państwie członkowskim od dochodów osiągniętych z pracy w tym ostatnim państwie członkowskim. Do zainteresowanych należy wykazanie, że takie wcześniejsze składki zostały opłacone.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.04.2005 r.


title: Sprawa T-659/11: Postanowienie Sądu z dnia 27 stycznia 2014 r. — Komisja przeciwko OHIM — European Alliance for Solutions and Innovations (EASI European Alliance Solutions Innovations)

text:
               15.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/18

         Postanowienie Sądu z dnia 27 stycznia 2014 r. — Komisja przeciwko OHIM — European Alliance for Solutions and Innovations (EASI European Alliance Solutions Innovations)
   (Sprawa T-659/11) (1)

   2014/C 78/36
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 58 z 25.2.2012.


title: Sprawa C-629/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Gliwicach – Polska) – postępowanie wszczęte przez: Adarco Invest sp. z o.o. w Petrosani w Rumunii Oddział w Polsce w Tarnowskich Górach

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/20

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Gliwicach – Polska) – postępowanie wszczęte przez: Adarco Invest sp. z o.o. w Petrosani w Rumunii Oddział w Polsce w Tarnowskich Górach
   (Sprawa C-629/13) (1)

   2014/C 261/38
   Język postępowania: polski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 71 z 8.3.2014.


title: Sprawa T-601/11: Wyrok Sądu z dnia 26 września 2014 r. – Dansk Automat Brancheforening przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności – Pomoc państwa – Gry online – Ustanowienie w Danii w przypadku gier online opłat niższych niż te mające zastosowanie w przypadku kasyn i salonów gier – Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym – Pomoc przeznaczona na rozwój pewnych rodzajów działalności – Brak indywidualnego oddziaływania – Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych – Niedopuszczalność)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/32

      Wyrok Sądu z dnia 26 września 2014 r. – Dansk Automat Brancheforening przeciwko Komisji
      (Sprawa T-601/11) (1)

      ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Gry online - Ustanowienie w Danii w przypadku gier online opłat niższych niż te mające zastosowanie w przypadku kasyn i salonów gier - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Pomoc przeznaczona na rozwój pewnych rodzajów działalności - Brak indywidualnego oddziaływania - Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych - Niedopuszczalność))
      (2014/C 395/37)
      Język postępowania: duński

         Strony

         Strona skarżąca: Dansk Automat Brancheforening (Fredericia, Dania) (przedstawiciele: adwokaci K. Dyekjær, T. Høg i J. Flodgaard)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo M. Afonso i C. Barslev, a następnie M. Afonso i L. Grønfeldt, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Królestwo Danii (przedstawiciele: początkowo C. Vang, a następnie M. Wolff i C. Thorning, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata K. Lundgaarda Hansena); Republika Malty (przedstawiciele: P. Grech i A. Buhagiar, pełnomocnicy); Betfair Group plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i Betfair International Ltd (Santa Venera, Malta) (przedstawiciele: adwokaci O. Brouwer i A. Pliego Selie); European Gaming and Betting Association (EGBA) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci C.-D. Ehlermann, J. C. Heithecker i J. Ylinen)

         Przedmiot

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2012/140/UE z dnia 20 września 2011 r. w sprawie środka C 35/10 (ex N 302/10), który Dania zamierza wdrożyć w formie podatków od gier hazardowych oferowanych w internecie w ramach duńskiej ustawy w sprawie podatków od gier hazardowych (Dz.U. 2012, L 68, s. 3).

         Sentencja

                  1.

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2.

                  Dansk Automat Brancheforening pokrywa, oprócz własnych kosztów poniesionych w postępowaniu głównym, również koszty poniesione przez Komisję Europejską, Betfair Group plc, Betfair International Ltd i European Gaming and Betting Association (EGBA).

                  3.

                  Dansk Automat Brancheforening pokrywa, oprócz własnych kosztów poniesionych w postępowaniu w sprawie środka tymczasowego, również koszty poniesione przez Komisję.

                  4.

                  Królestwo Danii i Republika Malty pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa T-407/10: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2012 r. — Węgry przeciwko Komisji (Fundusze strukturalne — Pomoc finansowa — Linia kolejowa Budapeszt-Kelenföld-Székesfehérvár-Boba — Podatek VAT — Wydatek niekwalifikowalny)

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/15

         Wyrok Sądu z dnia 20 września 2012 r. — Węgry przeciwko Komisji
   (Sprawa T-407/10) (1)

   (Fundusze strukturalne - Pomoc finansowa - Linia kolejowa Budapeszt-Kelenföld-Székesfehérvár-Boba - Podatek VAT - Wydatek niekwalifikowalny)
   2012/C 343/24
   Język postępowania: węgierski

      Strony

      Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér i K. Szíjjártó, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Steiblytė, D. Triantafyllou, i V. Bottka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 8 lipca 2010 r. dotyczącej dużego projektu „Przebudowa linii kolejowej Budapeszt-Kelenföld — Székesfehérvár — Boba, odcinek pierwszy, faza pierwsza” będącej częścią programu operacyjnego „Transport” dotyczącego wsparcia strukturalnego Unii Europejskiej z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) i Funduszu Spójności (CCI 2008HU161PR015).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Węgry zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawa C-367/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/33

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-367/08) (1)

   (2009/C 69/78)

      Język postępowania: angielski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 260 z 11.10.2008.


title: Sprawa F-15/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 19 września 2011 r. — Mariën przeciwko ESDZ

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/40

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 19 września 2011 r. — Mariën przeciwko ESDZ
   (Sprawa F-15/11) (1)

   2012/C 138/102
   Język postępowania: angielski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 139 z 7.5.2011, s. 30-31.


title: Postanowienie Trybunału (druga izba) z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie C-268/03 (wniosek Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Jean-Claude De Baeck przeciwko Belgische Staat (Art. 104 § 3 regulaminu — Ustawodawstwo podatkowe — Podatek dochodowy od osób fizycznych — Zbycie istotnego udziału w kapitale spółki mającej siedzibę w Państwie Członkowskim — Sposób opodatkowania uzyskanej nadwyżki wartości)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/18

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 8 czerwca 2004 r.
   w sprawie C-268/03 (wniosek Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Jean-Claude De Baeck przeciwko Belgische Staat (1)

   (Art. 104 § 3 regulaminu - Ustawodawstwo podatkowe - Podatek dochodowy od osób fizycznych - Zbycie istotnego udziału w kapitale spółki mającej siedzibę w Państwie Członkowskim - Sposób opodatkowania uzyskanej nadwyżki wartości)
   (2004/C 228/34)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-268/03, mającej za przedmiot skierowany do Trybunału, na mocy art. 234 WE, przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen (Belgia) wniosek o wydanie w ramach zawisłego przed tym sądem sporu między Jean-Claude De Baeck a Belgische Staat, orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni art. 43 WE, art. 46 WE, art. 48 WE, art. 56 WE i art. 58 WE, Trybunał (druga izba), w składzie C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), prezes izby, C. Gulmann, J.-P. Puissochet, J. N. Cunha Rodrigues i N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 8 czerwca 2004 r. postanowienie, które zawiera następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Art. 43 WE i 48 WE sprzeciwiają się postanowieniom ustawodawstwa krajowego zawartym w art. 67 ust 8, i 67 b belgijskiej ustawy o podatku dochodowym, w wersji obowiązującej w czasie, kiedy miały miejsce okoliczności faktyczne sporu przed sądem krajowym, na mocy których nadwyżki wartości uzyskane z tytułu przeniesienia pod tytułem odpłatnym, niezwiązanego z wykonywaniem działalności zawodowej, akcji lub udziałów w spółkach, stowarzyszeniach, zakładach lub innych podmiotach, podlegają opodatkowaniu jeżeli zbycie następuje na rzecz spółek, stowarzyszeń, zakładów lub innych podmiotów założonych w innym Państwie Członkowskim, podczas gdy, w tych samych okolicznościach, powyższe nadwyżki wartości nie podlegają opodatkowaniu jeżeli zbycie to następuje na rzecz spółek, stowarzyszeń, zakładów lub innych podmiotów belgijskich, o ile zbyte udziały przyznają ich posiadaczowi pewien wpływ na decyzje spółki i pozwalają mu na określenie jej działalności.

               2)

               Art. 56 WE sprzeciwia się takim jak powyżej cytowane postanowieniom ustawodawstwa krajowego, jeżeli zbyte udziały nie posiadają charakteru przyznającego ich posiadaczowi pewnego wpływu na decyzje spółki i pozwalającego mu na określenie jej działalności.

      (1)  Dz.U. C 289 z 29.11.2003.


title: Sprawa T-256/09: Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2009 r. — (AECOPS) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/33

         Skarga wniesiona w dniu 2 lipca 2009 r. — (AECOPS) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-256/09)
   2009/C 220/71
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Associação de Empresas de Construção, Obras Públicas e Serviços (AECOPS) (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: J.L. da Cruz Vilaça i L. Pinto Monteiro, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej dotyczącej sprawy 89 0771 P1 z dnia 21 czerwca 2005 r. zmniejszającej na kwotę 48 504 201 escudo dofinansowanie przyznane decyzją C(89)0570 z dnia 22 marca 1989 r. i nakazującej zwrot kwoty 53 310 198 escudo;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Naruszenie prawa do wcześniejszego wysłuchania: skarżącej nie dano możliwości przedstawienia uwag przed podjęciem ostatecznej decyzji o zmniejszeniu dofinansowania, co oznacza naruszenie istotnego wymogu formalnego, którego nieprzestrzeganie wiąże się ze stwierdzeniem nieważności decyzji.
   Naruszenie zasady pewności prawa poprzez przedłużanie postępowania i przekroczenie terminu na podjęcie decyzji.
   Naruszenie obowiązku uzasadnienia: zaskarżona decyzja nie wymienia, nawet w sposób zwięzły, powodów, które doprowadziły do zmniejszenia dofinansowania.


title: Sprawa C-420/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht – Niemcy) – Netto Marken Discount AG & Co. KG przeciwko Deutsches Patent- und Markenamt (Odesłanie prejudycjalne — Znaki towarowe — Dyrektywa 2008/95/WE — Określenie towarów lub usług, dla których wnosi się o przyznanie ochrony wynikającej z rejestracji znaku towarowego — Wymogi jasności i precyzji — Klasyfikacja nicejska — Handel detaliczny — Dokonywanie selekcji usług)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/20

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht – Niemcy) – Netto Marken Discount AG & Co. KG przeciwko Deutsches Patent- und Markenamt
   (Sprawa C-420/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Znaki towarowe - Dyrektywa 2008/95/WE - Określenie towarów lub usług, dla których wnosi się o przyznanie ochrony wynikającej z rejestracji znaku towarowego - Wymogi jasności i precyzji - Klasyfikacja nicejska - Handel detaliczny - Dokonywanie selekcji usług))
   2014/C 315/29
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundespatentgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Netto Marken Discount AG & Co. KG

      Strona pozwana: Deutsches Patent- und Markenamt

      Sentencja

               1)

               Świadczenia podmiotu gospodarczego polegające na dokonywaniu selekcji usług, tak aby konsument mógł w wygodny dla siebie sposób dokonać ich porównania i zakupu, mogą być objęte pojęciem usług, o których mowa w art. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych.

               2)

               Dyrektywę 2008/95 należy interpretować w ten sposób, że wymaga ona, by zgłoszenie znaku towarowego do rejestracji dla usługi polegającej na dokonywaniu selekcji usług było sformułowane w sposób wystarczająco jasny i precyzyjny, aby umożliwić właściwym organom i innym uczestnikom obrotu ustalenie, jakie usługi zgłaszający ma zamiar poddać selekcji.

      (1)  Dz.U. C 313 z 26.10.2013.


title: Sprawa T-256/16 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Niculae i in./Rumunia i in. (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Oddalenie skargi głównej — Umorzenie postępowania)

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/21

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 15 września 2016 r. – Niculae i in./Rumunia i in.
   (Sprawa T-256/16 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Oddalenie skargi głównej - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 410/30)
   Język postępowania: rumuński

      Strony

      Strona skarżąca: Ioan Niculae (Bukareszt, Rumunia) i 5 innych skarżących, których nazwiska są wymienione w załączniku do postanowienia (przedstawiciel: M. Vasii, adwokat)

      Strona pozwana: Rumunia, Komisja Europejska, Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER) i Autoritatea naţională de reglementare în domeniul energiei (ANRE) (Rumunia)

      Przedmiot

   Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego złożony w ramach skargi przeciwko Rumunii, Komisji Europejskiej, Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki i (ACER) i Autoritatea naţională de reglementare în domeniul energiei (ANRE) (Rumunia).

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie wniosku o zastosowanie środka tymczasowego zostaje umorzone.

               2)

               Ioan Niculae i pozostali skarżący, których nazwiska są wymienione w załączniku, pokrywają własne koszty.


title: Sprawa C-495/14: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale regionale di giustizia amministrativa di Trento – Włochy) – Antonio Tita, Alessandra Carlin, Piero Constantini/Ministero della Giustizia, Ministero dell'Economia e delle Finanze, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Segretario Generale del Tribunale Regionale di Giustizia Amministrativa di Trento (TRGA) (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przez Trybunałem — Dyrektywa 89/665/EWG — Zamówienia publiczne — Uregulowanie krajowe — Opłaty za dostęp do sądu administracyjnego w dziedzinie zamówień publicznych — Prawo do skutecznego środka prawnego — Opłaty o charakterze zniechęcającym — Sądowa kontrola aktów administracyjnych — Zasady skuteczności i równoważności)

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/10

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 7 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale regionale di giustizia amministrativa di Trento – Włochy) – Antonio Tita, Alessandra Carlin, Piero Constantini/Ministero della Giustizia, Ministero dell'Economia e delle Finanze, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Segretario Generale del Tribunale Regionale di Giustizia Amministrativa di Trento (TRGA)
   (Sprawa C-495/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przez Trybunałem - Dyrektywa 89/665/EWG - Zamówienia publiczne - Uregulowanie krajowe - Opłaty za dostęp do sądu administracyjnego w dziedzinie zamówień publicznych - Prawo do skutecznego środka prawnego - Opłaty o charakterze zniechęcającym - Sądowa kontrola aktów administracyjnych - Zasady skuteczności i równoważności))
   (2016/C 270/12)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale regionale di giustizia amministrativa di Trento

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Antonio Tita, Alessandra Carlin, Piero Constantini

      Strona pozwana: Ministero della Giustizia, Ministero dell'Economia e delle Finanze, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Segretario Generale del Tribunale Regionale di Giustizia Amministrativa di Trento (TRGA)

      Sentencja

   Artykuł 1 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą 2007/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 grudnia 2007 r. oraz zasady równoważności i skuteczności należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, które zobowiązuje do uiszczenia opłat sądowych takich jak opłata standardowa będąca przedmiotem postępowania głównego, przy wnoszeniu do sądów administracyjnych skarg z dziedziny zamówień publicznych.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2015.


title: Sprawa C-106/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Tivoli (Włochy) w dniu 4 marca 2013 r. — Francesco Fierro, Fabiana Marmorale przeciwko Edoardo Ronchi, Cosimo Scocozza

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Tivoli (Włochy) w dniu 4 marca 2013 r. — Francesco Fierro, Fabiana Marmorale przeciwko Edoardo Ronchi, Cosimo Scocozza
   (Sprawa C-106/13)
   2013/C 141/26
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Tivoli

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Francesco Fierro, Fabiana Marmorale

      Druga strona postępowania: Edoardo Ronchi, Cosimo Scocozza

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepisy Republiki Włoskiej — a w szczególności art. 33 ustawy nr 1150/42, który zezwala gminom na regulację przekształceń budowlanych lub urbanistycznych na terytorium gminy zgodnie z ogólnymi zasadami zawartymi w tejże ustawie, w art. 1 ustawy nr 10/77, w rożnych ustawach przyjętych przez poszczególne regiony i w związku z art. 2 dekretu prezydenta republiki nr 380 z dnia 6 czerwca 2001 r. wprowadzającego „Jednolity tekst przepisów ustawowych i wykonawczych w dziedzinie budownictwa” oraz z uregulowaniami lokalnymi niższej rangi (ogólnymi planami zagospodarowania, normami wykonawczymi) i z art. 46 tegoż dekretu prezydenta republiki nr 380 z 2001 r., który to przewiduje nieważność aktów sprzedaży w wypadku zmian w nieruchomości dokonanych bez wymaganych zezwoleń — są sprzeczne z art. 1 protokołu nr 1 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w związku z art. 6 [TUE] i z art. 17 oraz art. 52 ust. 3 [Karty praw podstawowych Unii Europejskiej] ze względu na nieproporcjonalną i nieuzasadnioną ingerencję w prawo własności chociażby ingerencja ta była uregulowana ustawowo?


title: Sprawa F-52/06: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2006 r. — Pimlott przeciwko Europolowi

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/34

         Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2006 r. — Pimlott przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-52/06)
   (2006/C 190/64)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Mike Pimlott (Porchester Hampshire, Zjednoczone Królestwo) (Przedstawiciel: D.C. Coppens, avocat)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Europolu z dnia 25 stycznia 2006 r.;

               —

               nakazanie Europolowi przedłużenia umowy o pracę ze skarżącym na cztery lata od dnia 1 stycznia 2006 r. do dnia 31 grudnia 2010 r.;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, po zatrudnieniu po raz pierwszy przez Europol w dniu 1 stycznia 2000 r. na okres ustalony początkowo na 4 lata, został począwszy od dnia 1 stycznia 2002 r. zatrudniony na innym stanowisku w tym samym urzędzie na podstawie nowej umowy o pracę, która miała wygasnąć w dniu 31 grudnia 2005 r.
   W swojej skardze skarżący kwestionuje decyzję Europolu o przedłużeniu tej umowy tylko na 2 lata. Podnosi, że od chwili gdy podjął się wykonywania nowych obowiązków na podstawie nowej umowy o pracę, Europol powinien był uznać go nie za członka personelu, który otrzymał od władz swojego państwa pochodzenia specjalny urlop bezpłatny, lecz raczej za członka personelu, który nie ma już żadnych związków z tymi władzami. Takie rozróżnienie jest istotne, gdyż w pierwszym przypadku znajdowałby zastosowanie art. 6 tiret drugie regulaminu pracowniczego Europolu, umożliwiający przedłużenie umowy na okres 2 lat, podczas gdy w drugim przypadku znajdowałby zastosowanie tiret drugie tego przepisu, umożliwiający przedłużenie umowy na okres 4 lat.
   Skarżący podnosi, że w 2002 r. zerwał wszelkie związki łączące go z początkowym pracodawcą w Zjednoczonym Królestwie i był przekonany, że ten ostatni w rezultacie dokonał zmian w rejestrze osobowym. Nawet jeśli okaże się, że władze brytyjskie nigdy nie wykreśliły go z tego rejestru, skarżący podnosi, że nie może w żadnym przypadku ponosić konsekwencji tego zaniedbania.


title: Sprawa T-152/09: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2011 r. — Rintisch przeciwko OHIM — Valfleuri Pâtes alimentaires (PROTIACTIVE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PROTIACTIVE — Wcześniejsze graficzne i słowne krajowe znaki towarowe PROTIPLUS, PROTI i PROTIPOWER — Nieprzedstawienie dokumentów w odpowiednim terminie — Uprawnienia dyskrecjonalne przyznane na podstawie art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Wyrażenie „jeżeli nie postanowiono inaczej” — Zasada 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Zasada 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/21

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2011 r. — Rintisch przeciwko OHIM — Valfleuri Pâtes alimentaires (PROTIACTIVE)
   (Sprawa T-152/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PROTIACTIVE - Wcześniejsze graficzne i słowne krajowe znaki towarowe PROTIPLUS, PROTI i PROTIPOWER - Nieprzedstawienie dokumentów w odpowiednim terminie - Uprawnienia dyskrecjonalne przyznane na podstawie art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Wyrażenie „jeżeli nie postanowiono inaczej” - Zasada 20 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 - Zasada 50 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95)
   2012/C 32/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bernhard Rintisch (Bottrop, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Dreyer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Valfleuri Pâtes alimentaires SA (Wittenheim, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Baujoin)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 lutego 2009 r. (sprawa R 1661/2007-4) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Bernhard Rintisch a Valfleuri Pâtes alimentaires S.A.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               2)

               Bernhard Rintisch zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009.


title: Sprawa C-288/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 lipca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy)) — Postępowanie karne przeciwko Jürgenowi Kretzingerowi (Konwencja wykonawcza do układu z Schengen — Artykuł 54 — Zasada ne bis in idem — Pojęcie ten sam czyn — Papierosy pochodzące z przemytu — Przywóz do kilku umawiających się państw — Różne czyny — Ściganie w różnych umawiających się państwach — Pojęcie wykonania kar — Zawieszenie wykonania kary — Zaliczenie okresów krótkotrwałego tymczasowego aresztowania — Europejski nakaz aresztowania)

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/4

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 lipca 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy)) — Postępowanie karne przeciwko Jürgenowi Kretzingerowi
   (Sprawa C-288/05) (1)

   (Konwencja wykonawcza do układu z Schengen - Artykuł 54 - Zasada ne bis in idem - Pojęcie „ten sam czyn’ - Papierosy pochodzące z przemytu - Przywóz do kilku umawiających się państw - Różne czyny - Ściganie w różnych umawiających się państwach - Pojęcie „wykonania’ kar - Zawieszenie wykonania kary - Zaliczenie okresów krótkotrwałego tymczasowego aresztowania - Europejski nakaz aresztowania)
   (2007/C 235/06)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesgerichtshof
   Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym
   Jürgen Kretzinger

      przy udziale: Hauptzollamt Augsburg
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 54 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (Dz.U. 2000, L 239, str. 19) — Zasada ne bis in idem — Przesłanki wygaśnięcia prawa do ścigania — Pojęcie „tego samego czynu” — Transport papierosów pochodzących z przemytu przez terytorium kilku Państw Członkowskich — Skazanie w dwóch Państwach Członkowskich z powodu oszustwa celnego i paserstwa celnego — Pojęcie „wykonania” — Zawieszenie wykonania kary — Zaliczenie tymczasowego aresztowania na poczet kary
   Sentencja

               1)

               Wykładni art. 54 Konwencji wykonawczej do układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. zawartego między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanej w dniu 19 czerwca 1990 r. w Schengen należy dokonywać w następujący sposób:

                           —

                           decydujące kryterium dla celów zastosowania tego przepisu stanowi kryterium tożsamości zdarzenia, rozumiane jako istnienie całości, na którą składają się nierozdzielnie ze sobą związane zachowania, niezależnie od kwalifikacji prawnej tych zachowań lub chronionego interesu prawnego;

                           —

                           czyny polegające na przyjęciu zagranicznego tytoniu pochodzącego z przemytu w jednym z umawiających się państw i posiadanie tego samego tytoniu w innym umawiającym się państwie przy istnieniu dodatkowej okoliczności, że oskarżony, który był ścigany w dwóch umawiających się państwach, od samego początku zamierzał po pierwszym przyjęciu tytoniu przewieźć go do miejsca przeznaczenia przejeżdżając przez kilka umawiających się państw, stanowią zachowania, które mogą wchodzić w zakres pojęcia „ten sam czyn” w rozumieniu art. 54 KWUS. Ostateczna ocena tej kwestii należy do właściwych sądów krajowych.

               2)

               W rozumieniu art. 54 KWUS kara wymierzona przez sąd umawiającego się państwa „została […] wykonana” lub „jest ona w trakcie wykonywania”, jeżeli zgodnie z prawem tego państwa członkowskiego, oskarżonemu została wymierzona kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania.

               3)

               W rozumieniu art. 54 KWUS nie można uznać, że kara wymierzona przez sąd umawiającego się państwa została „wykonana” czy też jest ona „w trakcie wykonywania”, jeżeli oskarżony został krótkotrwale zatrzymany lub aresztowany, a zgodnie z prawem państwa wydającego wyrok to pozbawienie wolności byłoby zaliczone na poczet późniejszego wykonania kary pozbawienia wolności.

               4)

               Okoliczność, że państwo członkowskie może na podstawie decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi wydać europejski nakaz aresztowania osoby, której proces zakończył się w tym państwie wydaniem prawomocnego wyroku skazującego zgodnie z jego prawem krajowym w celu jej ujęcia dla potrzeb wykonania tego wyroku, nie może mieć wpływu na pojęcie „wykonanie” w rozumieniu art. 54.

      (1)  Dz.U. C 257 z 15.10.2005.


title: Sprawa T-304/11: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2011 r. — Alumina przeciwko Radzie

text:
               30.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/29

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2011 r. — Alumina przeciwko Radzie
   (Sprawa T-304/11)
   2011/C 226/58
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Alumina d.o.o. (Zvornik, Bośnia i Hercegowina) (przedstawiciele: adwokaci J.-F. Bellis i B. Servais)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności cła antydumpingowego nałożonego na skarżącą rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 464/2011 z dnia 11 maja 2011 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącym tymczasowego ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz zeolitu A w postaci sproszkowanej pochodzącego z Bośni i Hercegowiny;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               —

               Po pierwsze skarżąca uważa, że cło antydumpingowe ustanowione w zaskarżonym rozporządzeniu jest niezgodne z prawem, ponieważ metoda wykorzystana w celu obliczenia konstruowanej wartości normalnej narusza art. 2 ust. 3 i 6 rozporządzenia podstawowego. Przy konstruowaniu wartości normalnej pozwana wykorzystała marżę zysku w wysokości 58,89 % obliczaną na podstawie sprzedaży krajowej, która nie jest reprezentatywna dla skarżącej, Wykorzystanie takiej marży zysku jest niezgodne z art. 2 rozporządzenia podstawowego. Konstruowanie wartości normalnej dotknięte jest bowiem podstawową sprzecznością ponieważ metoda wykorzystana przez pozwaną w celu skonstruowania wartości normalnej prowadzi do takiego samego rezultatu jaki byłby osiągnięty gdyby wartość normalna była oparta na cenach niereprezentatywnej krajowej sprzedaży. Metoda taka jest sprzeczna z utrwaloną praktyką Komisji i Rady oraz z orzecznictwem Sądu i Trybunału Sprawiedliwości. Ponadto marża zysku w wysokości 58,89 % którą przyjęto nie jest „rozsądna”. Wreszcie przy konstruowaniu wartości normalnej mającej zastosowanie do dokonywanego przez skarżącą wywozu pozwana niesłusznie opiera się na orzecznictwie WTO w celu zastosowania marży zysku, która nie jest „rozsądna”.

               —

               Po drugie skarżąca uważa również że metoda wykorzystana w celu obliczenia konstruowanej wartości normalnej narusza art. 2 ust. 6 rozporządzenia podstawowego ponieważ sprzedaż krajowa skarżącej nie była prowadzona w ramach „zwykłego obrotu handlowego” w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit 3 oraz art. 2 ust. 3 akapit 2 rozporządzenia podstawowego.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 listopada 2004 r. w sprawie C-85/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2001/17/WE — Reorganizacja i likwidacja zakładów ubezpieczeń — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 18 listopada 2004 r.
   w sprawie C-85/04: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2001/17/WE - Reorganizacja i likwidacja zakładów ubezpieczeń - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2005/C 19/13)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-85/04, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: E. Traversa i P. Léouffre) przeciwko Republice Francuskiej (pełnomocnicy: G. de Bergues i O. Christmann), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, w trybie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego wniesioną dnia 23 lutego 2004 r., Trybunał (czwarta izba), w składzie: J. N. Cunha Rodrigues, pełniący funkcje prezesa czwartej izby, M. Ilešič (sprawozdawca) i E. Levits, sędziowie; rzecznik generalny: L.A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 18 listopada 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygniecie:

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zapewnienia zgodności z dyrektywą 2001/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 marca 2001 r. w sprawie reorganizacji i likwidacji zakładów ubezpieczeń, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 85 z 3.4.2004.


title: Sprawa T-310/06: Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2006 r. — Republika Węgierska przeciwko Komisji

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/64

         Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2006 r. — Republika Węgierska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-310/06)
   (2006/C 326/137)
   Język postępowania: węgierski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Węgierska (przedstawiciel: J. Fazekas)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               przydzielenie sprawy wielkiej izbie Sądu Pierwszej Instancji na podstawie art. 14 ust. 1 i art. 51 ust. 1 regulaminu

               —

               stwierdzenie nieważności niżej wymienionych przepisów rozporządzenia Komisji (WE) nr 1572/2006 z dnia 18 października 2006 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 824/2000 ustanawiające procedury przejęcia zbóż przez agencje interwencyjne oraz metody analizy do oznaczania jakości zbóż (1) (zwanego dalej rozporządzeniem):

                           —

                           art. 1 pkt 1 w części dotyczącej kukurydzy;

                           —

                           art. 1 pkt 3 zmieniający art.9 lit. b) rozporządzenia podstawowego, w części dotyczącej kukurydzy;

                           —

                           wartość dotycząca ciężaru właściwego wymaganego dla kukurydzy, zawarta w pozycji E tabeli figurującej w pkt 1 załącznika;

                           —

                           tabela z pkt 2 załącznika, w części dotyczącej kukurydzy.

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca domaga się stwierdzenia częściowej nieważności art. 1 rozporządzenia (WE) nr 1572/2006 oraz załącznika do niego, gdyż uważa je za sprzeczne z prawem.
   Swoją skargę opiera na następujących zarzutach:

               —

               Komisja, wprowadzając w trakcie roku gospodarczego kryterium dotyczące ciężaru właściwego kukurydzy, naruszyła uzasadnione oczekiwania producentów, a przewidując wyjątkowo krótki okres na przygotowanie pomiędzy datą publikacji a datą wejścia w życie bez uwzględnienia potrzeby stopniowego przystosowania, naruszyła zasadę pewności prawnej.

               —

               Komisja nie miała kompetencji do ustalenia kryterium dotyczącego ciężaru właściwego kukurydzy.

               —

               Na wypadek uznania, że Komisja była upoważniona do ustalenia tego kryterium, skarżąca podnosi, że pozwana przekroczyła granice swoich kompetencji, ponieważ pod pretekstem zmiany parametrów jakościowych przy interwencji w rzeczywistości zasadniczo zmieniła system interwencji w zakresie kukurydzy.

               —

               Nawet w razie uznania, że Komisja była upoważniona do ustalenia dotyczącego ciężaru właściwego kukurydzy, wymieniona instytucja popełniła oczywisty błąd w ocenie, ponieważ przy ustalaniu tego kryterium, które powinno opierać się na przeciętnych cechach jakościowych kukurydzy, nie uwzględniła faktu, że we Wspólnocie kukurydza przeznaczana jest głównie na paszę.

               —

               Komisja nie dopełniła ciążącego na niej na mocy art. 253 WE obowiązku odpowiedniego uzasadnienia aktów prawnych.

               —

               Komisja naruszyła regulamin wewnętrzny Komitetu Zarządzającego ds. Zbóż nie przestrzegając terminu przewidzianego w tym regulaminie.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1572/2006 z dnia 18 października 2006 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 824/2000 ustanawiające procedury przejęcia zbóż przez agencje interwencyjne oraz metody analizy do oznaczania jakości zbóż (Dz.U. L 290 z 20.10.2006, str.29).


title: Sprawa T-287/17: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2017 r. – Swemac Innovation/EUIPO – Swemac Medical Appliances (SWEMAC)

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/38

         Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2017 r. – Swemac Innovation/EUIPO – Swemac Medical Appliances (SWEMAC)
   (Sprawa T-287/17)
   (2017/C 213/52)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Swemac Innovation AB (Linköping, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat G. Nygren)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Swemac Medical Appliances AB (Linköping, Szwecja)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „SWEMAC” – unijny znak towarowy nr 6 326 177

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 lutego 2017 r. w sprawie R 3000/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przywrócenie całkowitej ważności unijnemu znakowi towarowemu nr 6 326 177, w tym dla towarów i usług należących do klasy 10 „aparatura oraz instrumenty chirurgiczne i medyczne” i do klasy 42 „prace badawczo-rozwojowe w dziedzinie sprzętu chirurgicznego i medycznego oraz instrumentów chirurgicznych i medycznych”;

               —

               obciążenie Swemac Medical Appliances AB kosztami poniesionym przez stronę skarżącą przed EUIPO i Izbą Odwoławczą, w kwocie 1 000 EUR, oraz;

               —

               obciążenie EUIPO i Swemac Medical Appliances AB kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą przed Sądem.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-444/14: Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2014 r. – Furukawa Electric przeciwko Komisji

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/38

         Skarga wniesiona w dniu 12 czerwca 2014 r. – Furukawa Electric przeciwko Komisji
   (Sprawa T-444/14)
   2014/C 303/46
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Furukawa Electric Co. Ltd (Tokio, Japonia) (przedstawiciele: C. Pouncey, A. Luke i L. Geary, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 9 lit. a) decyzji w zakresie, w jakim Komisja stwierdza w nim, że naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG obejmujące Furukawę trwało od dnia 18 lutego 1999 r. do dnia 30 września 2001 r. Ewentualnie, stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 9 lit. a) decyzji w zakresie, w jakim Komisja stwierdza w nim, że naruszenie obejmujące Furukawę rozpoczęło się w dniu 18 lutego 1999 r. lub że bezpośredni udział Furukawy w naruszeniu był kontynuowany po dniu 11 czerwca 2001 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 lit. n) decyzji lub znaczne obniżenie kwoty grzywny;

               —

               gdyby w ramach skargi wniesionej przez VISCAS Corporation Sąd miał wydać wyrok obniżający kwotę grzywny nałożonej w art. 2 lit. p) decyzji za naruszenia popełnione przez VISCAS Corporation, za które Furukawa ponosi solidarną odpowiedzialność, stwierdzenie, że Furukawa ma prawo do równoważnej obniżki kwoty grzywny, do zapłaty której jest solidarnie zobowiązana;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W ramach niniejszej skargi skarżąca zmierza do stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C (2014) 2139 wersja ostateczna z dnia 2 kwietnia 2014 r. w sprawie AT.39610 – Kable elektryczne.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że Komisja naruszyła art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG lub rozporządzenie nr 1/2003 (1), ponieważ dokonała błędnej analizy zachowania mającego miejsce od dnia 18 lutego 1999 r. do dnia 30 września 2001 r. Skarżąca podnosi, że:

                           —

                           Komisja nie wykazała w tym okresie istnienia naruszenia obejmującego skarżącą, opisanego w zaskarżonej decyzji;

                           —

                           ewentualnie Komisja nie wykazała, że naruszenie obejmujące skarżącą rozpoczęło się w dniu 18 lutego 1999 r.

               2.

               Zarzut drugi, podniesiony pomocniczo, dotyczący tego, że Komisja nie wywiązała się ze spoczywającego na niej ciężaru dowodu, twierdząc, że skarżąca uczestniczyła w dalszym ciągu w naruszeniu po dniu 11 czerwca 2001 r. lub że „w dalszym ciągu” uczestniczyła w nim za pośrednictwem VISCAS Corporation po dniu 30 września 2001 r.

               3.

               Zarzut trzeci, podniesiony pomocniczo, dotyczący tego, że Komisja nie wywiązała się ze spoczywającego na niej ciężaru dowodu w odniesieniu do zakresu udziału skarżącej w naruszeniu.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że grzywna nałożona na skarżącą w odniesieniu do okresu przed dniem 1 października 2001 r. jest przedawniona.

               5.

               Zarzut piąty, podniesiony pomocniczo, dotyczący tego, że Komisja dopuściła się błędów przy obliczeniu grzywny nałożonej na skarżącą, gdyż:

                           —

                           użyła nieodpowiednich wartości sprzedaży, by obliczyć grzywnę podlegającą nałożeniu na skarżącą;

                           —

                           błędnie obliczyła mnożnik dotyczący czasu trwania;

                           —

                           nie zastosowała okoliczności łagodzących względem skarżącej.

               6.

               Zarzut szósty, w ramach którego skarżąca wnosi do Sądu o objęcie jej jakąkolwiek obniżką grzywny, którą Sąd mógłby przyznać VISCAS Corporation na podstawie wniesionej przez VISCAS Corporation skargi o stwierdzenie nieważności lub skargi zmierzającej do zmiany kwoty grzywny nałożonej na tę ostatnią w zaskarżonej decyzji.

               7.

               Zarzut szósty dotyczący tego, że grzywna jest w każdym razie ewidentnie nieproporcjonalna, zbyt wygórowana i nieodpowiednia, w związku z czym Sąd powinien skorzystać z przysługującego mu nieograniczonego prawa orzekania zgodnie z art. 261 TFUE i art. 31 rozporządzenia nr 1/2003 celem skontrolowania wysokości grzywny i znacznego jej obniżenia.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [101 TFUE] i [102 TFUE] (Dz.U. 2003 L 1, s. 1).


title: Sprawa T-527/11: Postanowienie Sądu z dnia 20 lutego 2013 r. — Luxembourg Patent Co. Przeciwko OHIM — DETEC (FIREDETEC)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/37

         Postanowienie Sądu z dnia 20 lutego 2013 r. — Luxembourg Patent Co. Przeciwko OHIM — DETEC (FIREDETEC)
   (Sprawa T-527/11) (1)

   2013/C 108/88
   Język postępowania: angielski
   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 370 z 17.12.2011.


title: Sprawa C-7/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia  25 października 2005 r.  w sprawie T-205/02 Beatriz Salvador García przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Beatriz Salvador García w dniu  9 stycznia 2006 r.

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/26

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 25 października 2005 r. w sprawie T-205/02 Beatriz Salvador García przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Beatriz Salvador García w dniu 9 stycznia 2006 r.
   (Sprawa C-7/06 P)
   (2006/C 60/49)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 9 stycznia 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Beatriz Salvador García, reprezentowanej przez R. García-Gallardo Gil-Fourniera, D. Domíngueza Péreza i A. Sayaguésa Torresa, avocats, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 25 paździenika 2005 r. w sprawie T-205/02 Beatriz Salvador García przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               1.

               uznanie odwołania za dopuszczalne;

               2.

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (pierwsza izba) z dnia 25 października 2005 r. i w razie konieczności przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd Pierwszej Instancji;

               3.

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich wszystkimi kosztami postępowania przed Trybunałem oraz kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji

         Zarzuty i główne argumenty
   Odwołanie jest oparte wyłącznie na jednym zarzucie: naruszeniu prawa wspólnotowego przez Sąd w pkt 36-59 zaskarżonego wyroku. Strona skarżąca twierdzi w szczególności, że Sąd dokonał błędnej wykładni pojęcia „sytuacje wynikające z pracy wykonywanej dla innego państwa” występującego w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie załącznika VII do regulaminu pracowniczego.


title: Sprawa T-233/09: Wyrok Sądu z dnia 22 marca 2011 r. — Access Info Europe przeciwko Radzie (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokument dotyczący trwającej procedury prawodawczej — Częściowa odmowa dostępu — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Dopuszczalność — Ujawnienie przez osobę trzecią — Brak ustania interesu prawnego — Identyfikacja delegacji państw członkowskich będących autorami wniosku — Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji)

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/16

         Wyrok Sądu z dnia 22 marca 2011 r. — Access Info Europe przeciwko Radzie
   (Sprawa T-233/09) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokument dotyczący trwającej procedury prawodawczej - Częściowa odmowa dostępu - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Dopuszczalność - Ujawnienie przez osobę trzecią - Brak ustania interesu prawnego - Identyfikacja delegacji państw członkowskich będących autorami wniosku - Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji)
   2011/C 139/31
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Access Info Europe (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci O. W. Brouwer i J. Blockx)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: C. Fekete i M. Bauer, pełnomocnicy)

      Interwenientici popierający stronę pozwaną: Republika Grecka (przedstawiciele: E.M. Mamouna oraz K. Boskovits, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: E. Jenkinson oraz S. Ossowski, pełnomocnicy, wspierani przez L.J. Stratford, barrister)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady z dnia 26 lutego 2009 r. o odmowie dostępu do niektórych informacji zawartych w notatce służbowej z dnia 26 listopada 2008 r., odnoszących się do wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady Unii Europejskiej z dnia 26 lutego 2009 r. o odmowie dostępu do niektórych informacji zawartych w notatce służbowej z dnia 26 listopada 2008 r., odnoszących się do wniosku dotyczącego rozporządzenia w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.

               2)

               Rada ponosi swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez Access Info Europe.

               3)

               Republika Grecka oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej ponoszą swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 205 z 29.8.2009.


title: Sprawa C-127/10: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 7 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2006/42/WE w sprawie maszyn — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/9

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 7 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-127/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/42/WE w sprawie maszyn - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   2010/C 328/14
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Karanasou Apostolopoulou i G. Zavvos, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciel: N. Dafniou, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie maszyn, zmieniającej dyrektywę 95/16/WE (przekształcenie)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. w sprawie maszyn, zmieniającej dyrektywę 95/16/WE, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa C-567/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Minister voor Wonen, Wijken en Integratie przeciwko Woningstichting Sint Servatius (Swobodny przepływ kapitału — Artykuł 56 WE — Ograniczenia — Uzasadnienie — Polityka mieszkaniowa — Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 1 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State — Niderlandy) — Minister voor Wonen, Wijken en Integratie przeciwko Woningstichting Sint Servatius
   (Sprawa C-567/07) (1)

   (Swobodny przepływ kapitału - Artykuł 56 WE - Ograniczenia - Uzasadnienie - Polityka mieszkaniowa - Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym)
   2009/C 282/09
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Raad van State

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Minister voor Wonen, Wijken en Integratie

      Strona pozwana: Woningstichting Sint Servatius

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Raad van State — Wykładnia art. 56, art. 58, art. 86 ust. 2, art. 87 i art. 88 WE — Przepisy krajowe zakazujące, w braku wcześniejszego zezwolenia właściwego ministra, wykonywania działalności transgranicznej przez przedsiębiorstwo, którego zadaniem wynikającym z przepisów jest prowadzenie działalności zgodnej z polityką dotyczącą mieszkalnictwa danego państwa członkowskiego — Polityka w dziedzinie mieszkalnictwa i interes ogólny

      Sentencja

   Wykładni art. 56 WE należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwia się on obowiązywaniu przepisów krajowych, takich jak w postępowaniu przed sądem krajowym, które uzależniają wykonywanie transgranicznej działalności przez organizacje zarejestrowane w dziedzinie mieszkalnictwa, w rozumieniu art. 70 ust. 1 Woningwet (ustawy o mieszkalnictwie), od uzyskania uprzedniego zezwolenia administracyjnego, w zakresie w jakim takie przepisy nie są oparte na obiektywnych, niedyskryminacyjnych i znanych wcześniej kryteriach, pozwalających w wystarczający sposób zakreślić ramy uznania władz krajowych, czego zbadanie należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa F-97/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 22 maja 2007 r. — López Teruel przeciwko OHIM (Urzędnicy — Niezdolność do pracy — Odmowa uwzględnienia wniosku o zwołanie komisji ds. niezdolności do pracy)

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/43

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 22 maja 2007 r. — López Teruel przeciwko OHIM
   (Sprawa F-97/06) (1)

   (Urzędnicy - Niezdolność do pracy - Odmowa uwzględnienia wniosku o zwołanie komisji ds. niezdolności do pracy)
   (2007/C 155/78)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Adelaida López Teruel (Guadalajara, Hiszpania) (przedstawiciele: G. Vandersanden, L. Levi i C. Ronzi, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: M. I. de Medrano Caballero, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji OHIM z dnia 6 października 2005 r., odmawiającej uwzględnienia wniosku skarżącej o zwołanie komisji ds. niezdolności do pracy w celu oceny jej niezdolności do wykonywania zadań przypisanych jej stanowisku pracy oraz jej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy.
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzja z dnia 6 października 2006 r., którą Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) odmówił uwzględnienia wniosku A. López Teruel o zwołanie komisji ds. niezdolności do pracy zostaje oddalona

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 237 z 30.9.2006, str. 24.


title: Sprawa T-525/13: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2013 r. — H&M Hennes & Mauritz przeciwko OHIM — Yves Saint Laurent (torebki)

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/15

         Skarga wniesiona w dniu 30 września 2013 r. — H&M Hennes & Mauritz przeciwko OHIM — Yves Saint Laurent (torebki)
   (Sprawa T-525/13)
   2013/C 359/30
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: H&M Hennes & Mauritz (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Hartwig i A. von Mühlendahl)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Yves Saint Laurent SAS (Paryż, Francja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej pozwanego z dnia 8 lipca 2013 r. w sprawie R 207/2012-3;

               —

               unieważnienie prawa do zarejestrowanego wzoru wspólnotowego nr 613294-0001;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania, włącznie z kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą przez Izbą Odwoławczą;

               —

               ponadto, na wypadek przystąpienia do sprawy w charakterze interwenienta drugiej strony postepowania przed Izba Odwoławczą, obciążenie pozwanego kosztami postępowania, włącznie z kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą przez Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: wzór dla towaru „torby” — zarejestrowany wzór wspólnotowy nr 613294-0001

      Właściciel wzoru wspólnotowego: druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego: strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: brak charakteru indywidualnego w związku z art. 6 rozporządzenia Rady nr 6/2002

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenia art. 6 rozporządzenia Rady nr 6/2002


title: Sprawa C-621/13 P: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 11 lutego 2015 r. – Orange/Komisja Europejska, Republika Francuska, Département des Hauts-de-Seine, Sequalum SAS (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Pomoc państwa — Rekompensata kosztów świadczenia usługi publicznej w związku z budową i obsługą ultraszerokopasmowej sieci łączności elektronicznej)

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/8

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 11 lutego 2015 r. – Orange/Komisja Europejska, Republika Francuska, Département des Hauts-de-Seine, Sequalum SAS
   (Sprawa C-621/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Pomoc państwa - Rekompensata kosztów świadczenia usługi publicznej w związku z budową i obsługą ultraszerokopasmowej sieci łączności elektronicznej))
   (2015/C 146/12)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Orange (przedstawiciele: D. Gillet i H. Viaene, avocats)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: J. Bousin i M.D. Colas, pełnomocnicy), Département des Hauts-de-Seine (przedstawiciel: G. O’Mahony, avocat), Sequalum SAS (przedstawiciel: L. Feldman, avocat)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Orange SA zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską, Republikę Francuską, Département des Hauts-de-Seine i Sequalum SAS.

      (1)  Dz.U. C 39 z 8.2.2014.


title: Sprawa C-157/11: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli — Włochy) — Giuseppe Sibilio przeciwko Comune di Afragola (Polityka społeczna — Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony, zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC — Dyrektywa 1999/70/WE — Klauzula 2 — Pojęcie „umowy lub stosunku pracy określonych przez ustawodawstwo, układy zbiorowe lub praktykę obowiązującą w każdym z państw członkowskich” — Zakres stosowania porozumienia ramowego — Klauzula 4 pkt 1 — Zasada niedyskryminacji — Osoby wykonujące „prace społecznie użyteczne” w organach administracji publicznej — Przepisy krajowe wykluczające istnienie stosunku pracy — Przepisy krajowe ustanawiające różnice w zakresie wynagrodzenia przydzielonych do tych samych zadań pracowników wykonujących prace społecznie użyteczne i pracowników zatrudnionych na czas określony lub nieokreślony przez te same organy administracji publicznej)

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/10

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 marca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Napoli — Włochy) — Giuseppe Sibilio przeciwko Comune di Afragola
   (Sprawa C-157/11) (1)

   (Polityka społeczna - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony, zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Dyrektywa 1999/70/WE - Klauzula 2 - Pojęcie „umowy lub stosunku pracy określonych przez ustawodawstwo, układy zbiorowe lub praktykę obowiązującą w każdym z państw członkowskich” - Zakres stosowania porozumienia ramowego - Klauzula 4 pkt 1 - Zasada niedyskryminacji - Osoby wykonujące „prace społecznie użyteczne” w organach administracji publicznej - Przepisy krajowe wykluczające istnienie stosunku pracy - Przepisy krajowe ustanawiające różnice w zakresie wynagrodzenia przydzielonych do tych samych zadań pracowników wykonujących prace społecznie użyteczne i pracowników zatrudnionych na czas określony lub nieokreślony przez te same organy administracji publicznej)
   2012/C 133/17
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale di Napoli

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Giuseppe Sibilio

      Strona pozwana: Comune di Afragola

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Napoli — Wykładnia klauzul 2, 3, 4 i 5 załącznika do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 43) — Zasada niedyskryminacji — Osoby bezrobotne wpisane do wykazu pracowników pozostających w stanie mobilności lub na listy pośrednictwa pracy, zatrudnione przez administrację publiczną na czas określony w celu wykonywania prac użyteczności społecznej lub prac użyteczności publicznej (tak zwani pracownicy wykonujący prace użyteczności społecznej i pracownicy wykonujący prace użyteczności publicznej) — Przepisy krajowe ustanawiające różnice w traktowaniu w zakresie wynagrodzenia przydzielonych do tych samych zadań pracowników wykonujących prace użyteczności społecznej/pracowników wykonujących prace użyteczności publicznej i pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony przez te same organy administracji publicznej.

      Sentencja

   Klauzulę 2 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego w dniu 18 marca 1999 r. i załączonego do dyrektywy Rady 1999/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez UNICE, CEEP oraz ETUC należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak te, które rozpatrywane są w sprawie zawisłej przed sądem krajowym, które stanowią, że stosunek nawiązany przez pracowników społecznie użytecznych i organy administracji publicznej, na rzecz których wykonują oni zadania nie jest objęty zakresem stosowania wspomnianego porozumienia, jeżeli — czego sprawdzenie należy do sądu krajowego — pracownicy ci nie są związani stosunkiem pracy określonym przez ustawodawstwo, układy zbiorowe lub obowiązującą praktykę krajową albo państwa członkowskie lub partnerzy społeczni skorzystali z możliwości przyznanej im w pkt 2 wspomnianej klauzuli.

      (1)  Dz.U. C 173 z 11.6.2011.


title: Sprawa T-672/15: Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2015 r. – Malta Cross Foundation International/OHIM – Malteser Hilfsdienst (Malta Cross International Foundation)

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/73

         Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2015 r. – Malta Cross Foundation International/OHIM – Malteser Hilfsdienst (Malta Cross International Foundation)
   (Sprawa T-672/15)
   (2016/C 027/92)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Malta Cross Foundation International, Inc. (Hallandale Beach, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat J. Pimenta)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Malteser Hilfsdienst e.V. (Kolonia, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne„Malta Cross International Foundation” – zgłoszenie nr 7 252 554

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Wielkiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 lipca 2015 r. w sprawie R 863/2011-G

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM, a w razie potrzeby interwenienta, kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-82/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 27 września 2011 r. — Dittert przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2006 r. — Nowa struktura karier — Wydłużenie ścieżki kariery poprzez wprowadzenie nowych grup zaszeregowania, które nie mają odpowiedników w dawnym regulaminie pracowniczym — Zastosowanie art. 45 regulaminu pracowniczego, załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, jak również ogólnych przepisów wykonawczych, obowiązujących od 2005 r. — Zasada równego traktowania — Moc wsteczna decyzji w sprawie awansu od daty sprzed dnia 1 maja 2004 r. — Przepisy przejściowe — Skarga w sposób oczywisty podlegająca odrzuceniu)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/40

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 27 września 2011 r. — Dittert przeciwko Komisji
   (Sprawa F-82/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2006 r. - Nowa struktura karier - Wydłużenie ścieżki kariery poprzez wprowadzenie nowych grup zaszeregowania, które nie mają odpowiedników w dawnym regulaminie pracowniczym - Zastosowanie art. 45 regulaminu pracowniczego, załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, jak również ogólnych przepisów wykonawczych, obowiązujących od 2005 r. - Zasada równego traktowania - Moc wsteczna decyzji w sprawie awansu od daty sprzed dnia 1 maja 2004 r. - Przepisy przejściowe - Skarga w sposób oczywisty podlegająca odrzuceniu)
   2011/C 340/81
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Daniel Dittert (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci B. Cortese i C. Cortese)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Arpio Santacruz i I. Šulce, następnie M. Bauer, J. Monteiro i K. Zieleśkiewicz, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 23 kwietnia 2007 r. o awansowaniu skarżącego do grupy AD9 zamiast do grupy AD10.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Daniel Dittert i Komisja Europejska pokrywają każdy swoje koszty.

               3)

               Rada Unii Europejskiej, interwenient, pokrywa własne koszty

      (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007, s. 32.


title: Sprawa C-82/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte Suprema di Cassazione (Włochy) w dniu 17 lutego 2014 r. – Agenzia delle Entrate przeciwko Nuova Invincibile

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte Suprema di Cassazione (Włochy) w dniu 17 lutego 2014 r. – Agenzia delle Entrate przeciwko Nuova Invincibile
   (Sprawa C-82/14)
   2014/C 142/25
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte Suprema di Cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Agenzia delle Entrate

      Strona pozwana: Nuova Invincibile

      Pytanie prejudycjalne

   Czy [środek taki jak abolicja podatkowa przewidziany w art. 9 ust. 17 ustawy 289/2002, dotyczący wcześniejszych okresów i którego celem jest zapewnienie w pewnym zakresie odszkodowania osobom dotkniętym klęskami żywiołowymi] mający wpływ na ogół kwot pobranych (lub do pobrania) w wyniku zastosowania podatku VAT [objęty jest] zakazem, który został wyrażony w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie C-132/06.


title: Sprawa T-204/08: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2008 r. — Team Relocations NV przeciwko Komisji

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/28

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2008 r. — Team Relocations NV przeciwko Komisji
   (Sprawa T-204/08)
   (2008/C 197/50)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Team Relocations NV (Zaventem, Belgia) (przedstawiciele: H. Gilliams, J. Bocken, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych w części, w jakiej stanowi on, że skarżąca naruszyła art. 81 WE i art. 53 ust. 1 porozumienia EOG w okresie od stycznia 1997 r. do września 2003 r., ustalając w sposób bezpośredni i pośredni ceny usług w zakresie przeprowadzek międzynarodowych w Belgii, dzieląc część rynku i manipulując postępowaniem przetargowym;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji Komisji z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych w części, w jakiej nakłada na skarżącą grzywnę w wysokości 3,49 mln EUR;

               —

               tytułem żądania ewentualnego znaczne obniżenie wysokości grzywny nałożonej we wspomnianej decyzji;

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca wnosi na podstawie art. 230 WE o stwierdzenie nieważności art. 1 i 2 decyzji Komisji C(2008) 926 wersja ostateczna z dnia 11 marca 2008 r. (Sprawa COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych) w sprawie postępowania na podstawie art. 81 ust. 1 WE i art. 53 ust. 1 porozumienia EOG w zakresie, w jakim wspomniana decyzja nakłada na skarżącą grzywnę.
   Na poparcie swoich żądań skarżąca podnosi osiem zarzutów.
   Po pierwsze, skarżąca utrzymuje, że Komisja naruszyła art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG, jak również obowiązek uzasadnienia, stwierdzając w art. 1 decyzji, że skarżąca brała udział w jednolitym i ciągłym naruszeniu art. 81 WE w okresie od stycznia 1997 r. do września 2003 r.
   Po drugie, skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła zasadę równego traktowania, a także wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien (1), uwzględniając w celu obliczenia podstawowej kwoty grzywny łączną wartość sprzedaży skarżącej na belgijskim rynku usług w zakresie przeprowadzek międzynarodowych, w tym również obrót osiągnięty w zakresie przeprowadzek osób prywatnych.
   Po trzecie, skarżąca podnosi, że współczynnik wynoszący 17 % wartości sprzedaży, który Komisja zastosowała w celu obliczenia podstawowej kwoty grzywny dla skarżącej, jest nadmiernie wysoki. Zdaniem skarżącej Komisja naruszyła w ten sposób zasady równego traktowania i proporcjonalności, wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien oraz obowiązek uzasadnienia.
   Po czwarte, skarżąca podnosi, że nie ma podstaw, by mnożyć osiągniętą przez nią wartość sprzedaży przez liczbę lat, w ciągu których praktyki, w których skarżąca brała udział, miały miejsce. Ponadto skarżąca twierdzi, że automatyczne pomnożenie kwoty określonej na podstawie wartości sprzedaży przez liczbę lat, w ciągu których przedsiębiorstwo uczestniczyło w naruszeniu, nadaje zarzucanemu czasowi trwania naruszenia nieproporcjonalne znaczenie w porównaniu z innymi czynnikami, a w szczególności w porównaniu z wagą naruszenia.
   Po piąte, skarżąca uważa, że nałożenie na nią dodatkowej kwoty wynoszącej 436 850,53 EUR, co odpowiada 17 % wartości jej sprzedaży, jest bezpodstawne.
   Po szóste, skarżąca utrzymuje, że Komisja powinna była uwzględnić szereg okoliczności łagodzących pozwalających na istotne obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą.
   Po siódme, skarżąca twierdzi, że nie było podstaw, by nałożyć grzywnę przewyższającą 10 % jej obrotu. Komisja naruszyła tym samym art. 23 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (2) oraz zasadę proporcjonalności.
   Po ósme, tytułem żądania ewentualnego, skarżąca utrzymuje, że należy znaczne obniżyć wysokość nałożonej na nią grzywny w celu uwzględnienia niemożności zapłaty tej grzywny przez skarżącą.

      (1)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (Dz.U. C 210, str. 2).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, str. 1).


title: Sprawa T-714/14: Skarga wniesiona w dniu 8 października 2014 r. – Bonney/OHIM – Bruno (ATHEIST)

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/40

         Skarga wniesiona w dniu 8 października 2014 r. – Bonney/OHIM – Bruno (ATHEIST)
   (Sprawa T-714/14)
   (2014/C 431/63)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: David Bonney (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: D. Farnsworth, Solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Vanessa Bruno (Paryż, Francja)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „ATHEIST” – zgłoszenie nr 1 0 0 34  874

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 sierpnia 2014 w sprawie R 803/2013-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               oddalenie sprzeciwu w zakresie, w jakim dotyczy on towarów i usług z klas 18, 25 i 35;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009PL .