title: Sprawa T-258/08: Wyrok Sądu z dnia 24 stycznia 2017 r. – Rath/EUIPO – Portela & Ca. (Diacor) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Diacor — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Diacol PORTUGAL — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009] — Dowody zredagowane w języku innym niż język postępowania — Zasada 22 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 (obecnie zasada 22 ust. 6 rozporządzenia nr 2868/95 ze zmianami) Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009]}

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/15

         Wyrok Sądu z dnia 24 stycznia 2017 r. – Rath/EUIPO – Portela & Ca. (Diacor)
   (Sprawa T-258/08) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Diacor - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Diacol PORTUGAL - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009] - Dowody zredagowane w języku innym niż język postępowania - Zasada 22 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 (obecnie zasada 22 ust. 6 rozporządzenia nr 2868/95 ze zmianami) Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009]})
   (2017/C 070/20)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Matthias Rath (Kapsztad, Południowa Afryka) (przedstawiciele: adwokaci U. Vogt, C. Kleiner i S. Ziegler)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: J. Crespo Carillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Portela & Ca., SA (São Mamede do Coronado, Portugalia)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 kwietnia 2008 r. (sprawa R 1630/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Portela & Ca. a M. Rathem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Matthias Rath zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 223 z 8.2.2008.


title: Sprawa C-195/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 listopada 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Zala Megyei Bíróság — Republika Węgierska) — OTP Bank rt, Merlin Gerin Zala kft przeciwko Zala Megyei Közigazgatási Hivatal

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/39

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 listopada 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Zala Megyei Bíróság — Republika Węgierska) — OTP Bank rt, Merlin Gerin Zala kft przeciwko Zala Megyei Közigazgatási Hivatal
   (Sprawa C-195/07) (1)

   (2008/C 51/68)

      Język postępowania: węgierski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007.


title: Sprawa F-56/08: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. — De Britto Patricio-Dias przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Wspólny program ubezpieczeń zdrowotnych — Objęcie ubezpieczeniem podstawowym wspólnego programu ubezpieczeń zdrowotnych dzieci pozostających na utrzymaniu — Brak zażalenia — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/65

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 4 czerwca 2009 r. — De Britto Patricio-Dias przeciwko Komisji
   (Sprawa F-56/08) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Wspólny program ubezpieczeń zdrowotnych - Objęcie ubezpieczeniem podstawowym wspólnego programu ubezpieczeń zdrowotnych dzieci pozostających na utrzymaniu - Brak zażalenia - Oczywista niedopuszczalność)
   2009/C 282/123
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: De Britto Patricio-Dias (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: L. Massaux, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego oddalającej wniosek skarżącego o prawo korzystania przez jego dzieci z podstawowego systemu ubezpieczeń.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga De Britto Patricio-Dias zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               De Britto Patricio-Dias zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008 s. 74.


title: Sprawa T-485/14: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2014 r. – Bon Net przeciwko OHIM – Aldi (Bon Appétit!)

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/53

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2014 r. – Bon Net przeciwko OHIM – Aldi (Bon Appétit!)
   (Sprawa T-485/14)
   2014/C 261/83
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bon Net OOD (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat A. Iwanowa)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim/Ruhr, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 kwietnia 2014 r. w sprawie R 1199/2013-2.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Aldi GmbH & Co. KG

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy w kolorach czerwonym, białym i niebieskim zawierający elementy słowne „Bon Appétit!” dla towarów z klasy 29 – zgłoszenie nr 8 6 93  764

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Krajowe znaki towarowe

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-124/15: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2015 r. – ZZ/Rada

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/42

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2015 r. – ZZ/Rada
   (Sprawa F-124/15)
   (2015/C 414/52)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieuwzględnieniu przedstawionego przez skarżącego wniosku o przejście na wcześniejszą emeryturę w zakresie, w jakim decyzja ta została przyjęta po wejściu w życie nowego regulaminu oraz cofnięto w ten sposób wcześniejszą korzystną decyzję, a także nieuwzględnieniu wniosku o naprawienie rzekomo wyrządzonej szkody i zadośćuczynienie za rzekomo wyrządzoną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia 12 listopada 2014 r.; i w konsekwencji

               —

               naprawienie szkody i zadośćuczynienie za krzywdę wyrządzone skarżącemu i oszacowane – z zastrzeżeniem podwyższenia lub obniżenia kwoty w toku postępowania – na kwotę 85  353,96 EUR (osiemdziesiąt pięć tysięcy trzysta pięćdziesiąt trzy euro i dziewięćdziesiąt sześć centów), powiększoną o odsetki naliczane począwszy od chwili zgłoszenia żądania w dniu 12 lutego 2015 r., obliczone według stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania stosowanej w danym okresie i powiększonej o dwa punkty;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.


title: Sprawa T-633/13: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2015 r. – Reed Exhibitions/OHIM (INFOSECURITY) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego INFOSECURITY — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/41

         Wyrok Sądu z dnia 23 września 2015 r. – Reed Exhibitions/OHIM (INFOSECURITY)
   (Sprawa T-633/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego INFOSECURITY - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Obowiązek uzasadnienia])
   (2015/C 389/43)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Reed Exhibitions Ltd (Richmond, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat S. Malynicz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: A. Poch i S. Hanne, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 września 2013 r. (sprawa R 1544/2012-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego INFOSECURITY jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Reed Exhibitions Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014.


title: Sprawa F-17/13: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 14 maja 2014 r. – Cocco przeciwko Komisji (Służba publiczna — Członek personelu kontraktowego — Zatrudnienie — Ogłoszenie o przyjmowaniu zgłoszeń do pracy EPSO/CAST/02/2010)

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/40

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 14 maja 2014 r. – Cocco przeciwko Komisji
   (Sprawa F-17/13) (1)

   ((Służba publiczna - Członek personelu kontraktowego - Zatrudnienie - Ogłoszenie o przyjmowaniu zgłoszeń do pracy EPSO/CAST/02/2010))
   2014/C 194/58
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Patricia Cocco (Hunting, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Salerno i B. Cortese)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Komisji w sprawie wniosku o zatrudnienie skarżącej przedstawionego przez OIL.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 25 kwietnia 2012 R. odmawiającej zatrudnienia P. Cocco w charakterze członka personelu tymczasowego należącego do grupy funkcyjnej III.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez P. Cocco.

      (1)  Dz.U. C 123 z 27.4.2013, s. 30.


title: Sprawa T-319/12: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2012 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               22.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/32

         Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2012 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-319/12)
   2012/C 287/60
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: A. Rubio González)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej (2012) 3025 wersja ostateczna z dnia 8 maja 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA 22668 (C 8/2008 — ex NN 4/2008), przyznanej przez Hiszpanię na rzecz spółki Ciudad de la Luz SA;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 5 zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący błędnego zastosowania kryterium prywatnego inwestora ze względu na to, że Komisja przeprowadziła analizę przekraczając zakres przysługującego jej swobodnego uznania.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący popełnienia błędu w ocenie pomocy państwa ze względu na to, że Komisja nie wzięła pod uwagę działań przeprowadzonych w strefie usługowej kompleksu.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący braku uzasadnienia ze względu na to, że Komisja domaga się odzyskania pomocy od producentów filmów, podczas gdy w przeprowadzonej przez tą instytucję analizie brak jest jakiejkolwiek wzmianki o rzekomej pomocy państwa.

               4)

               Podniesiony tytułem żądania ewentualnego zarzut dotyczący popełnienia błędu w analizie zgodności inwestycji z wytycznymi w sprawie pomocy regionalnej ze względu na to, że Komisja nie przeanalizowała tego, czy pozostała część pomocy spełnia kryterium inwestora prywatnego.

               5)

               Podniesiony tytułem żądania ewentualnego zarzut dotyczący braku uzasadnienia oraz błędu w analizie zgodności pomocy z przepisami mającymi zastosowanie do pomocy w sektorze audiowizualnym ze względu na to, że Komisja nie przeanalizowała tego, dlaczego rzekoma pomoc państwa nie została przyznana w celu związanym ze wspieraniem kultury.


title: Sprawa C-204/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht w dniu 8 czerwca 2009 r. — Flachglas Torgau GmbH przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht w dniu 8 czerwca 2009 r. — Flachglas Torgau GmbH przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-204/09)
   2009/C 193/14
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Flachglas Torgau GmbH

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Pytania prejudycjalne

               1.

                           a)

                           Czy art. 2 pkt 2 zdanie drugie dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG (1) należy interpretować w ten sposób, że funkcje o charakterze ustawodawczym pełnią wyłącznie takie organy i instytucje, do których zgodnie z prawem państwa członkowskiego należy ostateczna (wiążąca) decyzja w procedurze legislacyjnej, czy też funkcję o charakterze ustawodawczym pełnią również takie organy i instytucje, którym prawo państwa członkowskiego powierzyło kompetencje i prawa do współdziałania w procedurze legislacyjnej, w szczególności do wniesienia projektu ustawy i wyrażania opinii dotyczących projektów ustaw?

                           b)

                           Czy państwa członkowskie tylko wtedy mogą postanowić, że definicja organu władzy publicznej nie dotyczy organów i instytucji pełniących funkcje o charakterze sądowym lub ustawodawczym, jeśli jednocześnie w dniu przyjęcia dyrektywy ich przepisy konstytucyjne nie przewidywały procedury odwoławczej w rozumieniu art. 6 dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG?

                           c)

                           Czy organy i instytucje pełniące funkcje o charakterze ustawodawczym nie są objęte pojęciem organu władzy publicznej jedynie w odniesieniu do okresu do zakończenia procedury legislacyjnej?

               2.

                           a)

                           Czy poufność obrad, o której mowa w art. 4 ust. 2 zdanie pierwsze lit. a) dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG, jest przewidziana prawnie, jeżeli przepis prawa krajowego wydany w celu transpozycji dyrektywy 2004/3/WE ogólnie stanowi, że odmawia się udostępnienia informacji dotyczących środowiska, jeśli ujawnienie takich informacji negatywnie wpłynie na poufność obrad instytucji podlegających obowiązkowi informacyjnemu, czy też jest w tym względzie konieczne, by odrębny przepis ustawy wprowadzał poufność obrad?

                           b)

                           Czy poufność obrad, o której mowa w art. 4 ust. 2 zdanie pierwsze lit. a) dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG, jest przewidziana prawnie, jeśli z prawa krajowego wynika ogólna niepisana zasada prawna, zgodnie z którą procedury administracyjne organów władzy publicznej nie są jawne ?

      (1)  Dz.U. L 41, s. 26.


title: Sprawa T-460/13: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2016 r. – Sun Pharmaceutical Industries i Ranbaxy (UK)/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek leków antydepresyjnych zawierających aktywny składnik farmaceutyczny cytalopram — Pojęcie ograniczenia konkurencji ze względu na cel — Potencjalna konkurencja — Leki generyczne — Bariery wejścia na rynek wynikające z istnienia patentów — Porozumienie zawarte pomiędzy właścicielem patentów i przedsiębiorstwem produkującym leki generyczne — Grzywny — Pewność prawa — Zasada legalności kar — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. — Czas trwania dochodzenia prowadzonego przez Komisję)

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/10

         Wyrok Sądu z dnia 8 września 2016 r. – Sun Pharmaceutical Industries i Ranbaxy (UK)/Komisja
   (Sprawa T-460/13) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek leków antydepresyjnych zawierających aktywny składnik farmaceutyczny cytalopram - Pojęcie ograniczenia konkurencji ze względu na cel - Potencjalna konkurencja - Leki generyczne - Bariery wejścia na rynek wynikające z istnienia patentów - Porozumienie zawarte pomiędzy właścicielem patentów i przedsiębiorstwem produkującym leki generyczne - Grzywny - Pewność prawa - Zasada legalności kar - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. - Czas trwania dochodzenia prowadzonego przez Komisję))
   (2016/C 383/13)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sun Pharmaceutical Industries Ltd, dawniej Ranbaxy Laboratories Ltd (Vadodara, Indie) i Ranbaxy (UK) (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: R. Vidal, A. Penny, solicitors, i B. Kennelly, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Vollrath, F. Castilla Contreras i B. Mongin, pełnomocnicy, wspierani przez de D. Bailey’a, barrister)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C (2013) 3803 final z dnia 19 czerwca 2013 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 [TFUE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT/39226 – Lundbeck) i żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżące w tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Sun Pharmaceuticals Industries Ltd i Ranbaxy (UK) Ltd zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013


title: Sprawa T-586/11: Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2011 r. — Oppenheim przec iwko Komisji

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/60

      Skarga wniesiona w dniu 17 listopada 2011 r. — Oppenheim przec iwko Komisji
      (Sprawa T-586/11)
      (2012/C 25/116)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Sal. Oppenheim jr. & Cie. AG & Co. KGaA (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci W. Deselaers, J. Brückner i M. Haisch)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

      Skarżąca wnosi o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 275 z dnia 26 stycznia 2011 r. w sprawie pomocy państwa C-7/10 przyznanej przez Niemcy — Program pomocy dotyczący przeniesienia strat podatkowych w przypadku restrukturyzacji przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji „Sanierungsklausel”, sprostowanej decyzją C(2011) 2608 z dnia 15 kwietnia 2011 r.;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów:

                  1)

                  Zarzut pierwszy: brak selektywności prima facie/nieprawidłowe określenie ram odniesienia
                  Skarżąca twierdzi, że nie występuje tu prima facie selektywność w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Wywodzi, że określenie ram odniesienia przez Komisję jest nietrafne i że właściwy system odniesienia, tj. dalsze istnienie niewykorzystanych strat na płaszczyźnie osoby prawnej mimo nabycia udziałów, stanowi podstawowa reguła krajowego prawa podatkowego. Następnie utrzymuje ona, że sama klauzula pozwalająca na restrukturyzację przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji (zwana dalej „Sanierungsklausel”) stanowi odstępstwo od tego wyjątku; tym samym prowadzi ona z powrotem do systemu odniesienia i jest zatem zgodna z systemem.

                  2)

                  Zarzut drugi: Sanierungsklausel jako ogólny środek
                  W ramach tego zarzutu skarżąca twierdzi, że Sanierungsklausel stanowi ogólny środek i tym samym nie może ona zostać uznana za pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Utrzymuje, że Sanierungsklausel jest dostępna dla wszystkich osób prawnych podlegających opodatkowaniu w Niemczech oraz że nie wiąże się ona ani otwarcie, ani w ukryty sposób z ich rozmiarem, terytorium, na którym prowadzą one działalność ani z gałęzią produkcji, do której one przynależą.

                  3)

                  Zarzut trzeci: uzasadnienie z uwagi na naturę i wewnętrzną strukturę systemu podatkowego
                  W ramach zarzutu trzeciego skarżąca podnosi, że Sanierungsklausel jest uzasadniona naturą i wewnętrzną sktrukturą niemieckiego systemu podatkowego, gdyż jako logiczne odstępstwo od wyjątku przepadku strat przewidzianego w § 8c ust. 1 Körperschaftsteuergesetz (niemieckiej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zwanej dalej „KStG”) prowadzi ona z powrotem do systemu odniesienia.

                  4)

                  Zarzut czwarty: brak obciążenia budżetu państwa
                  W ramach tego zarzutu skarżąca twierdzi, że Sanierungsklausel nie może prowadzić do istotnego z punktu widzenia pomocy obciążenia budżetu publicznego i już z tego względu nie stanowi pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE. Utrzymuje, że w przypadku restrukturyzacji jedyna alternatywa polega na niewypłacalności danej osoby prawnej lub na uzdrowieniu jej sytuacji finansowej, oraz że dzięki Sanierungsklausel, która umożliwia uratowanie osoby prawnej, utrzymana zostaje możliwość pobierania w przyszłości podatków od danej osoby prawnej.

                  5)

                  Zarzut piąty: naruszenie unijnoprawnej zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
                  W ramach zarzutu piątego skarżąca twierdzi, że Komisja z uwagi na swoją praktykę i niezakwestionowanie uregulowania poprzedzającego przepis § 8c KStG oraz porównywalnych uregulowań innych państw członkowskich spowodowała powstanie po stronie skarżącej oczekiwań, które zasługują na ochronę na podstawie wiążących informacji i niemożności przewidzenia, że Sanierungsklausel może zostać uznana za pomoc.


title: Sprawa T-308/11: Wyrok Sądu z dnia 16 października 2011 r. – Eurallumina przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Energia elektryczna — Preferencyjna taryfa — Decyzja stwierdzająca niezgodność pomocy z rynkiem wewnętrznym — Pojęcie pomocy państwa — Nowa pomoc)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/30

         Wyrok Sądu z dnia 16 października 2011 r. – Eurallumina przeciwko Komisji
   (Sprawa T-308/11) (1)

   ((Pomoc państwa - Energia elektryczna - Preferencyjna taryfa - Decyzja stwierdzająca niezgodność pomocy z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie pomocy państwa - Nowa pomoc))
   2014/C 421/40
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Eurallumina SpA (Portoscuso, Włochy) (przedstawiciel: adwokat V. Leone)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i É. Gippini Fournier, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem głównym żądanie stwierdzenia nieważności, w zakresie dotyczącym skarżącej, decyzji 2011/746/UE Komisji z dnia 23 lutego 2011 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Włochy spółkom Portovesme Srl, ILA SpA, Eurallumina SpA oraz Syndial SpA (środki pomocy państwa C 38/B/04 (ex NN 58/04) i C 13/06 (ex N 587/05)) (Dz.U L 309, s. 1), tytułem ewentualnym żądanie stwierdzenia nieważności art. 2 i 3 tej decyzji, w wypadku tego drugiego przepisu w zakresie w jakim nakazano w nim zwrot pomocy przyznanej skarżącej oraz dalszym tytułem ewentualnym żądanie stwierdzenia nieważności art. 3 tej decyzji również w odniesieniu do skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Eurallumina SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Sprawa T-213/09: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2009 r. — Yorma’s przeciwko OHIM — Norma Lebensmittelfilialbetrieb (YORMA’S y)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/57

         Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2009 r. — Yorma’s przeciwko OHIM — Norma Lebensmittelfilialbetrieb (YORMA’S y)
   (Sprawa T-213/09)
   2009/C 180/105
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Yorma’s AG (Deggendorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Weiß)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Norma Lebensmittelfilialbetrieb GmbH & Co. KG

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 20 lutego 2009 r. w sprawie R 1879-1; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy zawierający element słowny „YORMA’S” w kolorach niebieskim i żółtym dla usług z klas 35 i 42 (zgłoszenie nr 2 048 205)

      Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Norma Lebensmittelfilialbetrieb GmbH & Co. KG

      Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „NORMA” (wspólnotowy znak towarowy nr 213 769) dla towarów i usług z klas 3, 5, 8, 16, 18, 21, 25, 28, 29, 30, 31, 32, 33, 34, 35 i 36 oraz używana w obrocie handlowym w Niemczech firma „NORMA” oraz oznaczenie graficzne „NORMA”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji i odrzucenie zgłoszenia

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1)]

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia  6 października 2005 r.  w sprawie C-502/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Środowisko naturalne — Gospodarka odpadami — Dyrektywa 75/442/EWG w brzmieniu zmienionym dyrektywą 91/156/EWG — Artykuły 4, 8 i 9)

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 6 października 2005 r.
   w sprawie C-502/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Środowisko naturalne - Gospodarka odpadami - Dyrektywa 75/442/EWG w brzmieniu zmienionym dyrektywą 91/156/EWG - Artykuły 4, 8 i 9)
   (2005/C 296/08)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-502/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 26 listopada 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: M. Konstantidinis) przeciwko Republice Greckiej (pełnomocnik: E. Skandalou), Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, R. Schintgen i J. Klučka (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 16 października 2005 r. wyrok, którego brzmi następująco:

               1)

               Nie przyjmując wszystkich środków niezbędnych w celu zapewnienia przestrzegania art. 4, 8 i 9 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r., Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 47 z 21.02.2004


title: Sprawa F-21/08: Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2008 r. — Gippini Fournier przeciwko Komisji

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/33

         Skarga wniesiona w dniu 22 lutego 2008 r. — Gippini Fournier przeciwko Komisji
   (Sprawa F-21/08)
   (2008/C 116/62)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Eric Gippini Fournier (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: F. Ruggeri Laderchi, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie nieprzyznania żadnego punktu pierwszeństwa skarżącemu w ramach postępowania w sprawie awansu za 2003 r., odmawiającej przyznania „punktów pierwszeństwa DG” i odmawiającej przyznania punktów pierwszeństwa za prace wykonane w interesie instytucji, zgodnie z art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45 regulaminu pracowniczego. Po drugie, zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania na rzecz skarżącego z tytułu poniesionej szkody materialnej oraz szkód, jakie poniesie w trakcie kariery zawodowej z powodu opóźnień w awansowaniu go, wynikających z zaskarżonej decyzji oraz obciążenie strony pozwanej wypłatą kwoty 2 500 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie nieprzyznania żadnego punktu pierwszeństwa skarżącemu w ramach postępowania w sprawie awansu za 2003 r., odmawiającej przyznania „punktów pierwszeństwa DG” oraz odmawiającej przyznania punktów pierwszeństwa za prace wykonane w interesie instytucji, zgodnie z art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 45 regulaminu pracowniczego;

               —

               obciążenie strony pozwanej wypłatą odszkodowania na rzecz skarżącego z tytułu poniesionej szkody materialnej i szkód, jakie poniesie w trakcie kariery zawodowej z powodu opóźnień w awansowaniu go, wynikających z zaskarżonej decyzji;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego kwoty 2 500 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-501/09: Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2009 r. — PhysioNova przeciwko OHIM — Flex Equipos de Descanso (FLEX)

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/46

         Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2009 r. — PhysioNova przeciwko OHIM — Flex Equipos de Descanso (FLEX)
   (Sprawa T-501/09)
   2010/C 37/67
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: PhysioNova GmbH (Erlangen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Klink)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Flex Equipos de Descanso, SA (Madrid, Hiszpania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 września 2009 r. w sprawie R 1/2009-1;

               —

               zmiana zaskarżonej decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 30 września 2009 r. w sprawie R 1/2009-1 poprzez uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 17 października 2008 r. w sprawie 2237 C;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania, w tym postępowania przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy

      znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Graficzny wspólnotowy znak towarowy „FLEX” nr 2 275 220 dla towarów i usług z klas 6, 10, 17 i 20

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Flex Equipos de Descanso, SA

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Niemiecki znak towarowy nr 39 903 314„PhysioFlex” i niemiecki znak towarowy nr 39 644 431„Rotoflex”

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-85/12: Postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2012 r. — Lilleborg przeciwko OHIM — Hardford Sweden (Pierre Robert)

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/26

         Postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2012 r. — Lilleborg przeciwko OHIM — Hardford Sweden (Pierre Robert)
   (Sprawa T-85/12) (1)

   2013/C 32/46
   Język postępowania: angielski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 118 z 21.4.2012.


title: Sprawa T-602/14: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Bena Properties przeciwko Radzie

text:
               20.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/22

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2014 r. – Bena Properties przeciwko Radzie
   (Sprawa T-602/14)
   2014/C 372/27
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bena Properties Co. SA (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: adwokaci E. Ruchat i C. Cornet d’Elzius)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie skargi wniesionej przez skarżącą za dopuszczalną i zasadną;

               —

               w rezultacie, stwierdzenie nieważności decyzji 2014/309/WPZiB z dnia 28 maja 2014 r. i aktów wykonawczych do niej w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty, które są co do istoty identyczne z podniesionymi w sprawie T-432/11 Makhlouf przeciwko Radzie (1) lub podobne do nich.

      (1)  Dz.U. C 290, s. 13.


title: Wykreślenie sprawy C-44/05

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/13

         Wykreślenie sprawy C-44/05 (1)

   (2005/C 330/30)

      (Język postępowania: włoski)

   Postanowieniem z dnia 6 września 2005 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-44/05: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005


title: Sprawa C-454/10: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Oliver Jestel przeciwko Hauptzollamt Aachen (Wspólnotowy kodeks celny — Artykuł 202 ust. 3 tiret drugie — Powstanie długu celnego w następstwie nielegalnego wprowadzenia towarów — Pojęcie dłużnika — Uczestnictwo w nielegalnym wprowadzeniu towarów — Osoba działająca jako pośrednik przy zawieraniu umów sprzedaży towarów wprowadzonych nielegalnie)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/18

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 listopada 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Oliver Jestel przeciwko Hauptzollamt Aachen
      (Sprawa C-454/10) (1)

      (Wspólnotowy kodeks celny - Artykuł 202 ust. 3 tiret drugie - Powstanie długu celnego w następstwie nielegalnego wprowadzenia towarów - Pojęcie dłużnika - Uczestnictwo w nielegalnym wprowadzeniu towarów - Osoba działająca jako pośrednik przy zawieraniu umów sprzedaży towarów wprowadzonych nielegalnie)
      (2012/C 25/29)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd krajowy

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Oliver Jestel

         Strona pozwana: Hauptzollamt Aachen

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 202 ust. 3 tiret drugie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) — Powstanie długu celnego w następstwie nielegalnego wprowadzenia towarów na obszar celny Unii — Osoba, która działała jako pośrednik przy zawieraniu umów sprzedaży dotyczących nielegalnie wprowadzonych towarów, nie uczestnicząc bezpośrednio w ich wprowadzeniu — Przesłanki uznania takiej osoby za dłużnika długu celnego

         Sentencja

      Artykuł 202 ust. 3 tiret drugie rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny powinien być interpretowany w ten sposób, że osobę niezaangażowaną bezpośrednio w nielegalne wprowadzenie towarów na obszar celny Unii, która to osoba uczestniczyła w tym wprowadzeniu jako pośrednik przy zawieraniu umów sprzedaży dotyczących owych towarów, należy uznać za dłużnika długu celnego powstałego w związku ze wskazanym wprowadzeniem, jeśli osoba ta wiedziała lub powinna była wiedzieć, że owe wprowadzenie jest nielegalne, co należy do oceny sądu krajowego.

         (1)  Dz.U. C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawa T-239/07: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2007 r. — Pathé Distribution przeciwko EACEA

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/42

         Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2007 r. — Pathé Distribution przeciwko EACEA
   (Sprawa T-239/07)
   (2007/C 211/80)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Pathé Distribution SAS (Paryż, Francja) (przedstawiciel: P. Deprez, adwokat)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza do spraw Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego (EACEA)
   Żądania strony skarżącej

               —

               orzeczenie, iż Agencja Wykonawcza do spraw Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego nie odstąpiła skutecznie od umowy nr 2006–09120304D1021001FD1507 i w związku z tym umowa ta wciąż obowiązuje;

               —

               zasądzenie od Agencji Wykonawczej do spraw Edukacji, Kultury i Sektora Audiowizualnego kwoty 9 737 EUR należnej skarżącej na mocy umowy.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze wniesionej na mocy klauzuli arbitrażowej skarżąca żąda zasądzenia od pozwanej zapłaty pozostałej kwoty należnej jej z tytułu wykonania umowy nr 2006-09120304D1021001FD1507 w sprawie finansowego wsparcia Wspólnoty dla projektu dystrybucji filmu na nośnikach wideo, zawartej w ramach programu „MEDIA plus” przyjętego decyzją Rady nr 2000/821/WE (1).
   Umowa została podpisana przez strony w dniu 27 czerwca 2006 r. i zgodnie z jej postanowieniami pozwana wypłaciła skarżącej zaliczkę. W dniu 8 maja 2007 r. pozwana wysłała do skarżącej list w sprawie odstąpienia od tej umowy z powodu okoliczności, iż rzeczywiste koszty całkowite projektu były niższe od jego przewidywanego budżetu, a żadne pisemne wyjaśnienie nie zostało przedstawione wraz ze sprawozdaniem finansowym projektu. Pozwana zażądała również zwrotu wypłaconej zaliczki. Skarżąca uważa natomiast, że zgodnie z postanowieniami umowy wkład tej ostatniej do projektu powinien wynosić 50 % rzeczywistych kosztów z tytułu dystrybucji na nośnikach wideo i żąda w związku z tym zapłaty kwoty należnej po odliczeniu wypłaconej zaliczki.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca stwierdza, iż odstąpienie od umowy przez pozwaną jest bezpodstawne i nieprawidłowe, gdyż odbyło się ono z naruszeniem postanowień umownych przewidujących właściwą procedurę, a zwłaszcza ponieważ pozwana nie wyznaczyła skarżącej terminu na przedstawienie uwag co do stanu wykonania umowy. Według pozwanej Sąd powinien więc orzec, że umowa wciąż obowiązuje.
   Poza tym skarżąca kwestionuje podstawy odstąpienia od umowy, na które powołuje się pozwana, a w szczególności, że nie wykonała ona swoich zobowiązań umownych.

      (1)  Decyzja Rady nr 2000/821/WE z dnia 20 grudnia 2000 r. w sprawie realizacji programu wspierającego rozwój, rozpowszechnianie i promocję europejskich utworów audiowizualnych (MEDIA Plus — Rozwój, Rozpowszechnianie i Promocja) (2001-2005), Dz.U. L 336, str. 82.


title: Sprawa C-250/13: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 30 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg – Niemcy) – Birgit Wagener przeciwko Bundesagentur für Arbeit – Familienkasse Villingen-Schwenningen [Odesłanie prejudycjalne — Zabezpieczenie społeczne — Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską — Rozporządzenie (EWG) nr 574/72 — Artykuł 107 ust. 1 i 6 — Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 — Artykuł 90 — Pracownicy migrujący — Przeliczanie walut — Uwzględnienie świadczeń rodzinnych pobieranych w Szwajcarii przy obliczaniu przez państwo członkowskie zasiłków na dzieci pozostające na utrzymaniu — Dodatek dyferencyjny — Data, którą należy uwzględnić przy przeliczeniu szwajcarskich świadczeń rodzinnych na euro]

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/7

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 30 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg – Niemcy) – Birgit Wagener przeciwko Bundesagentur für Arbeit – Familienkasse Villingen-Schwenningen
   (Sprawa C-250/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne - Umowa między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską - Rozporządzenie (EWG) nr 574/72 - Artykuł 107 ust. 1 i 6 - Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 - Artykuł 90 - Pracownicy migrujący - Przeliczanie walut - Uwzględnienie świadczeń rodzinnych pobieranych w Szwajcarii przy obliczaniu przez państwo członkowskie zasiłków na dzieci pozostające na utrzymaniu - Dodatek dyferencyjny - Data, którą należy uwzględnić przy przeliczeniu szwajcarskich świadczeń rodzinnych na euro])
   2014/C 194/07
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Baden-Württemberg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Birgit Wagener

      Strona pozwana: Bundesagentur für Arbeit – Familienkasse Villingen-Schwenningen

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Finanzgericht Baden-Württemberg – Wykładnia art. 10 ust. 1 lit. a) i art. 107 ust. 1, 2, 4 i 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. 74, s. 1), art. 90 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. L 284, s. 1) oraz decyzji nr H3 z dnia 15 października 2009 r. dotyczącej daty, którą bierze się pod uwagę przy ustalaniu kursu wymiany, o którym mowa w art. 90 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 (Dz.U. 2010 C 106, s. 56) – Obywatel państwa członkowskiego zamieszkujący ze swoją rodziną w państwie członkowskim swojego pochodzenia i pracujący w Konfederacji Szwajcarskiej – Kumulacja uprawnień do świadczeń rodzinnych – Uwzględnienie świadczeń pobieranych w Szwajcarii w ramach obliczania wysokości dyferencyjnego zasiłku rodzinnego przez państwo członkowskie miejsca zamieszkania („Differenzkindergeld”) – Mający zastosowanie kurs wymiany

      Sentencja

               1)

               W okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym przeliczenie walut świadczeń rodzinnych powinno być dokonywane zgodnie z art. 107 ust. 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1386/2001 z dnia 5 czerwca 2001 r.

               2)

               Artykuł 107 ust. 6 rozporządzenia nr 574/72, w brzmieniu zmienionym i uaktualnionym przez rozporządzenie nr 118/97, zmienione przez rozporządzenie nr 1386/2001, powinien być interpretowany w ten sposób, że przeliczenie waluty świadczeń rodzinnych takich jak w postępowaniu głównym w celu obliczenia dodatku dyferencyjnego do świadczeń rodzinnych na podstawie art. 10 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia, powinno być dokonywane według oficjalnego kursu wymiany z dnia wypłaty tych świadczeń przez państwo członkowskie, na terytorium którego dany pracownik wykonuje działalność zarobkową.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Przydzielenie sędziów do izb

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/14

         Przydzielenie sędziów do izb
   (2006/C 190/24)
   W dniu 5 lipca 2006 r. Sąd Pierwszej Instancji podjął decyzję o utworzeniu, na okres od 1 października 2006 r. do 31 sierpnia 2007 r., pięciu izb złożonych z pięciu sędziów i pięciu izb złożonych z trzech sędziów oraz o przydzieleniu sędziów do poszczególnych izb w następujący sposób:

                  Pierwsza izba w powiększonym składzie pięciu sędziów:

               B. Vesterdorf, prezes, J.D. Cooke, R. García-Valdecasas, I. Labucka i V. Trstenjak, sędziowie;

                  Pierwsza izba w składzie trzech sędziów:
               J.D. Cooke, prezes izby, R. García-Valdecasas, I. Labucka i V. Trstenjak, sędziowie;

                  Druga izba w powiększonym składzie pięciu sędziów:
               J. Pirrung, prezes izby, A. Meij, N. Forwood, I. Pelikánová i S. Papasavvas, sędziowie;

                  Druga izba w składzie trzech sędziów:
               J. Pirrung, prezes izby,

                           a)

                           A. Meij i I. Pelikánová, sędziowie

                           b)

                           N. Forwood i S. Papasavvas, sędziowie

                  Trzecia izba w powiększonym składzie pięciu sędziów:
               M. Jaeger, prezes izby, V. Tiili, J. Azizi, E. Cremona i O. Czúcz, sędziowie;

                  Trzecia izba w składzie trzech sędziów:
               M. Jaeger, prezes izby,

                           a)

                           V. Tiili i O. Czúcz, sędziowie;

                           b)

                           J. Azizi i E. Cremona, sędziowie;

                  Czwarta izba w powiększonym składzie pięciu sędziów:
               H. Legal, prezes izby, P. Lindh, I. Wiszniewska-Białecka, V. Vadapalas i E. Moavero Milanesi, sędziowie;

                  Czwarta izba w składzie trzech sędziów:
               H. Legal, prezes izby,

                           a)

                           P. Lindh i V. Vadapalas, sędziowie;

                           b)

                           I. Wiszniewska-Białecka i E. Moavero Milanesi, sędziowie;

                  Piąta izba w powiększonym składzie pięciu sędziów:
               M. Vilaras, prezes izby, M. E. Martins Ribeiro, F. Dehousse, D. Šváby i K. Jürimäe, sędziowie;

                  Piąta izba w składzie trzech sędziów:
               M. Vilaras, prezes izby,

                           a)

                           M. E. Martins Ribeiro i K. Jürimäe, sędziowie;

                           b)

                           F. Dehousse i D. Šváby, sędziowie.

         W pierwszej izbie w składzie trzech sędziów sędziowie zasiadający z prezesem izby, tworzący skład orzekający trzech sędziów, będą wyznaczani kolejno, zgodnie z porządkiem pierwszeństwa ustanowionym w art. 6 regulaminu Sądu, chyba że między sprawami istnieć będzie powiązanie. W izbach od drugiej do piątej w składzie trzech sędziów prezes izby zasiada albo z sędziami wymienionymi pod lit. a) albo z sędziami wymienionymi pod lit. b), w zależności od składu, do którego należy sędzia sprawozdawca. W sprawach, w których prezes izby jest sędzią sprawozdawcą, prezes izby zasiada z sędziami jednego bądź drugiego z tych składów na przemian, stosownie do kolejności wpisu spraw do rejestru, chyba że między sprawami istnieje powiązanie.
   W odniesieniu do spraw, w których przed 1 października 2006 r. została zakończona procedura pisemna i w których w ramach procedury ustnej została przeprowadzona lub wyznaczona rozprawa, pierwsza izba w składzie trzech sędziów zasiada nadal w dotychczasowym składzie dla celów procedury ustnej, narady oraz wydania wyroku.
   Skład wielkiej izby
   W dniu 5 lipca 2006 r. Sąd Pierwszej Instancji zdecydował, że w okresie od 1 października 2006 r. do 31 sierpnia 2007 r. w skład wielkiej izby, złożonej zgodnie z art. 10 § 1 regulaminu z trzynastu sędziów, wchodzić będą: prezes Sądu, prezesi drugiej, trzeciej, czwartej i piątej izby w powiększonym składzie, sędziowie izby w składzie powiększonym, która orzekałaby w danej sprawie, gdyby sprawa ta została przydzielona izbie złożonej z pięciu sędziów, oraz pozostali sędziowie w liczbie niezbędnej do uzupełnienia składu wielkiej izby wyznaczeni przez prezesa Sądu spośród sędziów każdej z pozostałych izb zgodnie z porządkiem pierwszeństwa wśród sędziów danej izby, ustalonym, zgodnie z art. 6 regulaminu Sądu, na podstawie starszeństwa służbowego, według kolejności stosowanej przez trzy lata, czyli okres, na jaki wybierani są prezesi izb złożonych z pięciu sędziów.
   Pełny skład
   W dniu 5 lipca 2006 r. Sąd Pierwszej Instancji zdecydował zgodnie z art. 32 § 1 akapit drugi regulaminu, że jeżeli po wyznaczeniu rzecznika generalnego na podstawie art. 17 regulaminu liczba sędziów w pełnym składzie Sądu jest parzysta, ustaloną kolejnością, stosowaną przez trzy lata, czyli okres, na który wybierani są prezesi izb złożonych z pięciu sędziów, według której prezes Sądu wyznacza sędziego, który nie weźmie udziału w rozstrzyganiu sprawy, jest odwrócony porządek pierwszeństwa ustalony na podstawie starszeństwa służbowego, zgodnie z art. 6 regulaminu, chyba że sędzia wyznaczony w ten sposób jest sędzią sprawozdawcą. W tym przypadku wyznaczony zostanie sędzia, który zgodnie z porządkiem pierwszeństwa znajduje się bezpośrednio przed nim.
   Wyznaczenie sędziego do zastępowania prezesa Sądu przy rozpatrywaniu wniosków o zarządzenie środków tymczasowych
   W dniu 5 lipca 2006 r. Sąd Pierwszej Instancji podjął, zgodnie z art. 106 regulaminu, decyzję o wyznaczeniu, na okres od 1 października 2006 r. do 31 sierpnia 2007 r., prezesa izby M. Vilarasa do zastępowania prezesa Sądu przy rozpatrywaniu wniosków o zarządzenie środków tymczasowych w przypadku, gdy prezes Sądu jest nieobecny lub nie może uczestniczyć w obradach.
   Kryteria przydzielania spraw izbom
   W dniu 5 lipca 2006 r. Sąd Pierwszej Instancji ustanowił zgodnie z art. 12 regulaminu, na okres od 1 października 2006 do 31 sierpnia 2007 r., następujące kryteria przydzielania spraw izbom:

               1.

               Sprawy są przydzielane izbom złożonym z trzech sędziów niezwłocznie po wniesieniu skargi i bez uszczerbku dla uprzedniego stosowania art. 14 i 51 regulaminu.

               2.

               Sprawy są rozdzielane między izby według czterech odrębnych porządków kolejności, zgodnych z kolejnością rejestracji spraw w sekretariacie:

                           —

                           dla spraw dotyczących stosowania reguł konkurencji odnoszących się do przedsiębiorstw, przepisów dotyczących przyznawania pomocy udzielanej przez państwa oraz przepisów dotyczących handlowych środków ochronnych;

                           —

                           dla spraw z dziedziny prawa własności intelektualnej, o których mowa w art. 130 § 1 regulaminu;

                           —

                           dla pozostałych spraw.

         W ramach wspomnianych porządków kolejności pierwsza izba nie będzie brana pod uwagę przy co piątej zmianie.
   Prezes Sądu Pierwszej Instancji może odstąpić od tych porządków kolejności w celu uwzględnienia powiązania między niektórymi sprawami lub w celu zapewnienia zrównoważonego podziału pracy.


title: Sprawa T-815/14: Postanowienie Sądu z dnia 29 czerwca 2015 r. – Closet Clothing/OHIM– Closed Holding (CLOSET)

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/62

         Postanowienie Sądu z dnia 29 czerwca 2015 r. – Closet Clothing/OHIM– Closed Holding (CLOSET)
   (Sprawa T-815/14) (1)

   (2015/C 311/71)
   Język postępowania: angielski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 65 z 23.2.2015.


title: Sprawa C-470/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Łotwa) — SIA Garkalns przeciwko Rīgas Dome (Artykuł 49 WE — Ograniczenia w swobodnym świadczeniu usług — Równe traktowanie — Obowiązek przejrzystości — Gry hazardowe — Kasyna, salony gier i salony gier bingo — Obowiązek uzyskania wcześniejszej zgody gminy miejsca położenia salonu — Swobodne uznanie — Istotne zagrożenie dla interesów państwa i mieszkańców danego obszaru administracyjnego — Uzasadnienie — Proporcjonalność)

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/16

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts — Łotwa) — SIA Garkalns przeciwko Rīgas Dome
   (Sprawa C-470/11) (1)

   (Artykuł 49 WE - Ograniczenia w swobodnym świadczeniu usług - Równe traktowanie - Obowiązek przejrzystości - Gry hazardowe - Kasyna, salony gier i salony gier bingo - Obowiązek uzyskania wcześniejszej zgody gminy miejsca położenia salonu - Swobodne uznanie - Istotne zagrożenie dla interesów państwa i mieszkańców danego obszaru administracyjnego - Uzasadnienie - Proporcjonalność)
   2012/C 295/27
   Język postępowania: łotewski

      Sąd krajowy

   Augstākās tiesas Senāts SIA

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SIA Garkalns

      Strona pozwana: Rīgas Dome

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Augstākās tiesas Senāts — Wykładnia art. 56 TFUE (art. 49 WE) — Przepisy krajowe przewidujące w celu ograniczenia gier hazardowych system zezwoleń na tworzenie kasyn, salonów gier i salonów gier bingo — Odmowa wydania zezwolenia na prowadzenie salonu gier z tego powodu, iż organizacja gier hazardowych w zamierzonym miejscu w istotny sposób narusza interesy mieszkańców i społeczności lokalnej

      Sentencja

   Artykuł 49 WE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu jednego z państw członkowskich takiemu jak sporne w postępowaniu przed sądem krajowym, które przyznaje organom samorządu terytorialnego szeroki zakres swobodnego uznania poprzez zezwolenie im na odmowę zezwolenia na otwarcie kasyna, salonu gier lub salonu gier bingo na podstawie „istotnego zagrożenia dla interesów państwa i mieszkańców danego obszaru administracyjnego”, o ile owo uregulowanie rzeczywiście ma na celu zmniejszenie możliwości uczestniczenia w grach i ograniczenie działalności w tej dziedzinie w sposób spójny i systematyczny lub zapewnienie porządku społecznego oraz o ile wykonywanie swobodnego uznania przez właściwe organy następuje w sposób przejrzysty, umożliwiając kontrolę bezstronności postępowań w sprawie zezwolenia, co należy do oceny sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 331 z 12.11.2011.


title: Sprawa C-535/14 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 czerwca 2015 r. – Wadzim Ipatau/Rada Unii Europejskiej (Odwołanie — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające wobec Republiki Białorusi — Dopuszczalność — Termin do wniesienia skargi — Pomoc w zakresie kosztów postępowania — Skutek zawieszający — Skuteczna ochrona sądowa — Prawo do obrony — Zasada proporcjonalności)

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/17

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 czerwca 2015 r. – Wadzim Ipatau/Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-535/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające wobec Republiki Białorusi - Dopuszczalność - Termin do wniesienia skargi - Pomoc w zakresie kosztów postępowania - Skutek zawieszający - Skuteczna ochrona sądowa - Prawo do obrony - Zasada proporcjonalności))
   (2015/C 279/20)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Wadzim Ipatau (przedstawiciel: adwokat M. Michalauskas)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Naert i B. Driessen, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Wadzim Ipatau pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2015.


               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/1

         2009/C 141/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 129 z 6.6.2009.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 113 z 16.5.2009.

      Dz.U. C 102 z 1.5.2009.

      Dz.U. C 90 z 18.4.2009.

      Dz.U. C 82 z 4.4.2009.

      Dz.U. C 69 z 21.3.2009.

      Dz.U. C 55 z 7.3.2009.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-340/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht (Austria) w dniu 7 lipca 2015 r. – Christine Nigl i in.

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzgericht (Austria) w dniu 7 lipca 2015 r. – Christine Nigl i in.
   (Sprawa C-340/15)
   (2015/C 328/03)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Christine Nigl, Gisela Nigl sen., Gisela Nigl jun., Josef Nigl jun., Martin Nigl

      Strona pozwana: Finanzamt Waldviertel

      Pytania prejudycjalne
       (1)
       (2)

               1)

               Czy trzy złożone z członków rodziny związki osób, które samodzielnie występują jako takie w stosunkach zewnętrznych z dostawcami i względem organów publicznych, które dysponują odpowiednio własnymi środkami produkcji z wyjątkiem dwóch dóbr gospodarczych, lecz które w znacznej mierze sprzedają swe produkty pod wspólną marką poprzez spółkę kapitałową, której udziały należą do członków tych związków osób, jak też do innych członków rodziny, są samodzielnymi przedsiębiorcami (podatnikami)?

               2)

               Jeżeli należy uznać, że trzy opisane związki osób nie są przedsiębiorcami (podatnikami), to czy samodzielnym przedsiębiorcą jest:

                           a)

                           spółka kapitałowa prowadząca sprzedaż produktów, czy

                           b)

                           związek osób złożony z członków trzech opisanych związków osób, które jako takie nie występują na rynku ani przy transakcjach zakupu, ani przy transakcjach sprzedaży, czy

                           c)

                           związek osób złożony z trzech opisanych związków osób oraz ze spółki kapitałowej, które jako takie nie występują na rynku ani przy transakcjach zakupu, ani przy transakcjach sprzedaży?

               3)

               Jeżeli należy uznać, że trzy opisane związki osób nie są trzema samodzielnymi przedsiębiorstwami (podatnikami), to czy odebranie im statusu przedsiębiorcy (podatnika) jest dopuszczalne

                           a)

                           ze skutkiem wstecznym,

                           b)

                           tylko ze skutkiem na przyszłość,

                           c)

                           w ogóle nie jest dopuszczalne,
                           w sytuacji gdy opisane związki osób zostały pierwotnie, po przeprowadzeniu urzędowej kontroli podatkowej, uznane przez Finanzamt za przedsiębiorców (podatników)?

               4)

               Jeżeli trzy opisane związki osób należy uznać za trzy samodzielne przedsiębiorstwa (trzech samodzielnych podatników), to czy jako hodowcy winorośli, czyli producenci rolni, są one rolnikami ryczałtowymi, w sytuacji gdy te współpracujące ze sobą przy prowadzeniu działalności gospodarczej związki osób są wprawdzie, każdy z osobna, objęte rolniczym systemem ryczałtowym, ale spółka kapitałowa, związek osób złożony z członków trzech opisanych związków osób lub związek osób złożony ze spółki kapitałowej oraz członków trzech opisanych związków osób, ze względu na rozmiar przedsiębiorstwa lub formę prawną, w świetle prawa krajowego nie mogą być objęte systemem ryczałtowym?

               5)

               Jeżeli zastosowanie systemu ryczałtowego dla producentów rolnych należy zasadniczo wykluczyć w odniesieniu do trzech opisanych związków osób, to czy owo wykluczenie powinno nastąpić

                           a)

                           ze skutkiem wstecznym,

                           b)

                           tylko ze skutkiem na przyszłość,

                           c)

                           czy też w ogóle nie jest ono skuteczne?

      (1)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1).,

      (2)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 czerwca 2004 r. w sprawie C-486/01 P: Front national przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (Odwołanie — Zgłoszenie utworzenia grupy politycznej w rozumieniu art. 29 ust. 1 regulaminu Parlamentu Europejskiego — Brak pokrewieństwa politycznego — Rozwiązanie ze skutkiem wstecznym grupy TPN — Odwołanie wzajemne — Wykładnia artykułu 230 ustęp 4 WE — Pojęcie decyzji dotyczącej „bezpośrednio i indywidualnie” osoby fizycznej lub prawnej — Niedopuszczalność skargi wniesionej przez krajową partię polityczną)

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 29 czerwca 2004 r.
   w sprawie C-486/01 P: Front national przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (1)

   (Odwołanie - Zgłoszenie utworzenia grupy politycznej w rozumieniu art. 29 ust. 1 regulaminu Parlamentu Europejskiego - Brak pokrewieństwa politycznego - Rozwiązanie ze skutkiem wstecznym grupy TPN - Odwołanie wzajemne - Wykładnia artykułu 230 ustęp 4 WE - Pojęcie decyzji dotyczącej „bezpośrednio i indywidualnie” osoby fizycznej lub prawnej - Niedopuszczalność skargi wniesionej przez krajową partię polityczną)
   (2004/C 217/01)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-486/01 P Front national z siedzibą w Saint-Cloud (Francja), (adwokaci: F. Wagner oraz V. de Poulpiquet de Brescanvel), mającej za przedmiot odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (trzecia izba w składzie powiększonym) z dnia 2 października 2001 r. w sprawach Martinez i in. przeciwko Parlamentowi (T-222/99, T-327/99 i T-329/99, Zb.Orz. str. II-2823) zmierzające do uchylenia tego wyroku, w której drugą stroną postępowania był Parlament Europejski (pełnomocnicy: G. Garzón Clariana, J. Schoo oraz H. Krück), strona pozwana w postępowaniu w pierwszej instancji, Trybunał (wielka izba) w składzie: V. Skouris, prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), A. Rosas, J.-P. Puissochet i J. N. Cunha Rodrigues, prezesi izb, R. Schintgen, F. Macken, N. Colneric, S. von Bahr i R. Silva de Lapuerta, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 29 czerwca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 2 października 2001 r. w sprawach Martinez i in. przeciwko Parlamentowi (T-222/99, T-327/99 i T-329/99) zostaje uchylony w zakresie, w jakim uznaje skargę Front national za dopuszczalną (sprawa T-327/99).

               2)

               Skarga Front national w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 14 września 1999 r. dotyczącej wykładni art. 29 ust. 1 regulaminu Parlamentu oraz rozwiązania, ze skutkiem wstecznym, „Grupy technicznej posłów niezrzeszonych (TPN) – Grupy mieszanej” zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               3)

               Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie odwołania złożonego przez Front national od wyroku, o którym mowa w punkcie 1 niniejszego rozstrzygnięcia.

               4)

               Front national zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski zarówno w niniejszej sprawie, jak w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego wyroku.

      (1)  Dz.U. C 84 z 6.4.2002.


title: Sprawa T-164/12: Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2012 r. — Alstom i in. przeciwko Komisji

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/32

         Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2012 r. — Alstom i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-164/12)
   2012/C 165/54
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alstom (Levallois Perret, Francja); Alstom Holdings (Levallois Perret); Alstom Grid SAS (Paryż, Francja); i Alstom Grid AG (Oberentfelden, Szwajcaria) (przedstawiciele: J. Derenne, lawyer, N. Heaton, P. Chaplin i M. Farley, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 26 stycznia 2012 r. zawartej w piśmie nr D/2012/006863 o przekazaniu High Court of England and Wales pewnych dokumentów, które skarżąca i jej spółki zależne przekazały Komisji w trakcie prowadzonego przez tą instytucję postępowania w sprawie COMP/F/38.899 — Gas Insulated Switchgear (Dz.U. 2008 C 5, s. 7), oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący przekazania dokumentów High Court of England and Wales:

                           —

                           zdaniem skarżących przekazanie to stanowi błąd dotyczący okoliczności faktycznych i skutkuje ujawnieniem zawartych w tych dokumentach informacji dostarczonych w celu uzyskania złagodzenia kary; to ujawnienie stanowi naruszenie art. 4 ust. 3 TUE ze względu na to, że narusza ono interesy Unii Europejskiej, godzi w jej funkcjonowanie i niezależność, w szczególności zagrażając skuteczności wdrożonego przez Komisję programu łagodzenia kar jako całości, który to program ma kluczowe znaczenie dla realizacji spoczywającego na Komisji obowiązku stosowania art. 101 TFUE;

                           —

                           narusza ogólną zasadę prawną dotyczącą prawa do bycia wysłuchanym i narusza w szczególności pkt 26 komunikatu o współpracy (1) ze względu na to, że Komisja nie zwróciła się do podmiotów, których przekazały zawarte w tych dokumentach informacje w celu uzyskania złagodzenia kary, o udzielenie zgody na ich ujawnienie;

                           —

                           stanowi uchybienie ciążącego na Komisji zgodnie z art. 296 TFUE obowiązku uzasadnienia swych aktów ze względu na to, że w sposób dorozumiany oddaliła ona bez wyjaśnienia twierdzenia skarżącej, iż pewne części tych dokumentów zawierają informacje dostarczone w celu uzyskania złagodzenia kary.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji ze względu na to, że:

                           —

                           przekazanie High Court of England and Wales zawartych w tych dokumentach informacji niejawnych po to, aby sąd ten mógł je wykorzystać w postępowaniu prowadzonym według prawa angielskiego, nie jest uzasadnione na gruncie art. 4 ust. 3 TUE ze względu na to, że ujawnienie podobnych informacji zniechęci przedsiębiorstwa w przyszłości do współpracy z Komisją w ramach prowadzonych przez nią dochodzeń i zagrozi możliwości stosowania przez tą instytucję prawa konkurencji;

                           —

                           przekazanie High Court of England and Wales zawartych w tych dokumentach informacji niejawnych podczas gdy ten sąd wyraźnie powiadomił Komisję o swym zamiarze ujawnienia ich należącym do kręgu osób zaufanych podmiotom trzecim jest niezgodne z pkt 25 komunikatu o współpracy;

                           —

                           ochrona zapewniona w niniejszym przypadku przez krąg osób zaufanych nie osiąga poziomu wymaganego przez art. 339 TFUE oraz pkt 25 komunikatu o współpracy, a przekazując High Court of England and Wales te informacje niejawne Komisja uchybiła obowiązkom ciążącym na niej na mocy tych przepisów.

               3)

               Trzeci zarzut dotyczy tego, że decyzja o przekazaniu High Court of England and Wales takich dokumentów narusza zasadę proporcjonalności ze względu na to, że przekazanie English High Court przez Komisję poufnej wersji takich dokumentów wraz z załącznikami nie było ani właściwe ani konieczne, ponieważ te załączniki są pozbawione znaczenie dla głównych kwestii, które English High Court będzie musiał rozstrzygnąć, a także ze względu na to, że w wydanym w sprawie T-121/07 wyroku Sąd pominął wszelkie odwołania do treści tych dokumentów.

      (1)  Komunikat Komisji w sprawie współpracy pomiędzy Komisją a sądami krajowymi (Dz.U. 2004, C 101, s. 54).


title: Sprawa C-413/10: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Prato — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Micheli Pulignani, Alfonsowi Picariello, Biance Cilli, Andrei Morettiemu, Maurowi Bianconiemu, Patrizio Goriemu, Emiliowi Duranti, Concetcie Zungri (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Gry hazardowe — Przyjmowanie zakładów na imprezy sportowe — Wymóg koncesji — Konsekwencje wynikające z naruszenia prawa Unii przy udzielaniu koncesji — Wydanie 16300 dodatkowych koncesji — Zasada równego traktowania i obowiązek przejrzystości — Zasada pewności prawa — Ochrona posiadaczy wcześniejszych koncesji — Przepisy krajowe — Minimalne odległości obowiązujące między punktami przyjmowania zakładów — Dopuszczalność — Działalność transgraniczna podobna do działalności objętej koncesją — Zakaz w przepisach krajowych — Dopuszczalność)

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/11

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Prato — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Micheli Pulignani, Alfonsowi Picariello, Biance Cilli, Andrei Morettiemu, Maurowi Bianconiemu, Patrizio Goriemu, Emiliowi Duranti, Concetcie Zungri
   (Sprawa C-413/10) (1)

   (Artykuł 104 § 3 akapit pierwszy regulaminu postępowania - Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Gry hazardowe - Przyjmowanie zakładów na imprezy sportowe - Wymóg koncesji - Konsekwencje wynikające z naruszenia prawa Unii przy udzielaniu koncesji - Wydanie 16 300 dodatkowych koncesji - Zasada równego traktowania i obowiązek przejrzystości - Zasada pewności prawa - Ochrona posiadaczy wcześniejszych koncesji - Przepisy krajowe - Minimalne odległości obowiązujące między punktami przyjmowania zakładów - Dopuszczalność - Działalność transgraniczna podobna do działalności objętej koncesją - Zakaz w przepisach krajowych - Dopuszczalność)
   2012/C 151/19
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Tribunale Ordinario di Prato

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Michela Pulignani, Alfonso Picariello, Bianca Cilla, Andrea Moretti, Mauro Bianconi, Patrizio Gori, Emilio Duranti, Concetta Zungri

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale ordinario di Prato — Swobodny przepływ osób — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Działalność polegająca na przyjmowaniu zakładów — Przepisy krajowe uzależniające wykonywanie tej działalności od uzyskania zezwolenia i licencji bezpieczeństwa publicznego — Ochrona udzielana podmiotom prawa, które uzyskały zezwolenia i licencje dzięki procedurom ich udzielenia, z których niezgodnie z prawem wykluczono inne podmioty gospodarcze z tego samego sektora — Zgodność z art. 43 i 49 WE

      Sentencja

               1)

               Artykuły 43 WE i 49 WE, jak również zasady równego traktowania i skuteczności należy interpretować w ten sposób, iż stoją na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, które z naruszeniem prawa Unii wykluczyło określoną kategorię podmiotów gospodarczych z możliwości uzyskania koncesji na wykonywanie danej działalności gospodarczej i które zmierza do zaradzenia temu naruszeniu, organizując przetarg na znaczną liczbę nowych koncesji, chroniło pozycję rynkową uzyskaną przez działające już podmioty gospodarcze, w szczególności poprzez ustanowienie minimalnych odległości między punktami zakładanymi przez nowych koncesjonariuszy a punktami działających już podmiotów.

               2)

               Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, iż stoją one na przeszkodzie temu, by nakładano sankcje za prowadzenie bez koncesji lub zezwolenia policji zorganizowanej działalności w zakresie przyjmowania zakładów na osoby powiązane z podmiotem, który został wykluczony z przetargu z naruszeniem prawa Unii, nawet po przeprowadzeniu nowego przetargu mającego zaradzić temu naruszeniu prawa Unii, ponieważ wspomniany przetarg i wynikające z niego udzielenie nowych koncesji nie zaradziły skutecznie niezgodnemu z prawem wykluczeniu wspomnianego podmiotu z poprzedniego przetargu.

               3)

               Z art. 43 WE i 49 WE, zasady równego traktowania, obowiązku przejrzystości oraz zasady pewności prawa wynika, że warunki i zasady przetargu, takiego jak przetarg będący przedmiotem sporu w sprawach przed sądem krajowym, a w szczególności przepisy przewidujące cofnięcie koncesji wydanych na zakończenie takiego przetargu, takie jak przepisy zawarte w art. 23 ust. 2 lit. a) i ust. 3 projektu umowy między autonomiczną administracją monopoli państwowych a podmiotem otrzymującym koncesję dotyczącą gier hazardowych w zakresie imprez innych niż wyścigi konne, powinny być sformułowane w sposób jasny, precyzyjny i jednoznaczny, a ocena tego należy do sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa T-88/15: Postanowienie Sądu z dnia 17 lipca 2017 r. – Aston Martin Lagonda/EUIPO (Przedstawienie osłony chłodnicy umiejscowionej na przodzie pojazdu silnikowego)

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/40

         Postanowienie Sądu z dnia 17 lipca 2017 r. – Aston Martin Lagonda/EUIPO (Przedstawienie osłony chłodnicy umiejscowionej na przodzie pojazdu silnikowego)
   (Sprawa T-88/15) (1)

   (2017/C 293/51)
   Język postępowania: angielski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 138 z 27.4.2015.


title: Sprawa C-287/07: Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/17

         Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-287/07)
   (2007/C 211/33)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: B. Stromsky oraz D. Kukovec, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               1.

               Stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (1), Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 71 tej dyrektywy;
               Dodatkowo:

                           Stwierdzenie, że nie powiadamiając Komisji o przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 71 tej dyrektywy;

               2.

               Obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2004/17/WE upłynął w dniu 31 stycznia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 134, str. 114.


title: Sprawa T-179/16: Postanowienie Sądu z dnia 26 czerwca 2017 r. – L’Oréal/EUIPO – Guinot (MASTER SMOKY) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MASTER SMOKY — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy MASTERS COLORS PARIS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Skarga prawnie oczywiście bezzasadna — Artykuł 126 regulaminu postępowania]

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/17

         Postanowienie Sądu z dnia 26 czerwca 2017 r. – L’Oréal/EUIPO – Guinot (MASTER SMOKY)
   (Sprawa T-179/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MASTER SMOKY - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy MASTERS COLORS PARIS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna - Artykuł 126 regulaminu postępowania])
   (2017/C 269/24)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: L’Oréal (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan i P. Péters)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Guinot SAS (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Sion)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 lutego 2016 r. (sprawa R 2905/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Guinot a L’Oréal.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               L’Oréal zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 222 z 20.6.2016.


title: Sprawa F-42/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. — Sundholm przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Ocena — Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej — Ocena za rok 2004 — Cele i kryteria oceny — Odszkodowanie)

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/53

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 13 grudnia 2007 r. — Sundholm przeciwko Komisji
   (Sprawa F-42/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Ocena - Sprawozdanie z przebiegu kariery zawodowej - Ocena za rok 2004 - Cele i kryteria oceny - Odszkodowanie)
   (2008/C 22/101)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Asa Sundholm (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i M. Velardo, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej za rok 2004 r. i po drugie żądanie odszkodowania
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdzona zostaje nieważność sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej A. Sundholm, sporządzonego za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2004 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 131 z 3.6.2006, str. 54.


title: Sprawa T-357/10: Wyrok Sądu z dnia 20 czerwca 2012 r. — Kraft Foods Schweiz przeciwko OHIM — Compañía Nacional de Chocolates (CORONA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego KORONA — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe KARUNA i KARŪNA — Względne podstawy odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/18

         Wyrok Sądu z dnia 20 czerwca 2012 r. — Kraft Foods Schweiz przeciwko OHIM — Compañía Nacional de Chocolates (CORONA)
   (Sprawa T-357/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego KORONA - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe KARUNA i KARŪNA - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009)
   2012/C 227/27
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kraft Foods Schweiz Holding GmbH (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci P. Péters i T. de Haan)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Compañía Nacional de Chocolates, SA (Medellín, Kolumbia) (przedstawiciel: adwokat I. Temiño Ceniceros)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 29 czerwca 2010 r. (sprawa R 696/2009-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Kraft Foods Schweiz Holding GmbH a Compañia Nacional de Chocolates, S.A.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Kraft Foods Schweiz Holding GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa T-301/13: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2013 r. — Nordex Holding przeciwko OHIM — Fontana Food (Taverna MEDITERRANEAN WHITE CHEESE)

text:
               27.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/17

         Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2013 r. — Nordex Holding przeciwko OHIM — Fontana Food (Taverna MEDITERRANEAN WHITE CHEESE)
   (Sprawa T-301/13)
   2013/C 215/25
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nordex Holding A/S (Dronninglund, Dania) (przedstawiciel: adwokat M. Kleis)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą również: Fontana Food AB (Tyresö, Szwecja)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 1 marca 2013 r. w sprawie R 2604/2011-1;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji nr 4892 C Wydziału Unieważnień z dnia 21 października 2011 r., która poprzedziła wydanie zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „Taverna MEDITERRANEAN WHITE CHEESE” — zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy nr 3 600 285

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Fontana Food AB

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Podstawami wniosku o unieważnienie prawa do znaku są podstawy z art. 53 ust. 1 lit a) i art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009

      Decyzja Wydziału Unieważnień: częściowe unieważnienie prawa do spornego wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa F-23/13: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2013 r. — ZZ i in. przeciwko Komisji

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/55

         Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2013 r. — ZZ i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-23/13)
   2013/C 156/102
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, A. Coolen, J.N. Louis i E. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji powiadamiającej o ostatecznym obliczaniu lat zaliczanych do okresu uprawniającego do emerytury dla celów przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżących do systemu emerytalnego Unii według nowych ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego urzędników.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o przeniesieniu uprawnień emerytalnych nabytych przez skarżących przed podjęciem służby w Komisji;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji oddalających ich zażalenia mających na celu spowodowanie, by zostały zastosowane ogólne przepisy wykonawcze i współczynniki aktuarialne obowiązujące w chwili złożenia wniosków o przeniesienie praw emerytalnych;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-362/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland (Irlandia) w dniu 25 lipca 2014 r. – Maximillian Schrems przeciwko Data Protection Commissioner

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland (Irlandia) w dniu 25 lipca 2014 r. – Maximillian Schrems przeciwko Data Protection Commissioner
   (Sprawa C-362/14)
   2014/C 351/06
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Ireland

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Maximillian Schrems

      Strona pozwana: Data Protection Commissioner

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy jeżeli w trakcie rozpatrywania skargi skierowanej do niezależnego urzędnika, któremu z mocy ustawy powierzono funkcje administracyjne i wykonawcze w odniesieniu do ustawodawstwa dotyczącego ochrony danych, dane osobowe przekazywane są do innego państwa trzeciego (w tym przypadku do Stanów Zjednoczonych Ameryki), którego obowiązujące przepisy i praktyka prawna nie gwarantują – w ocenie skarżącego – adekwatnej ochrony osoby, której owe dane dotyczą, urzędnik ten jest bezwzględnie związany odmiennymi ustaleniami Wspólnoty zawartymi w decyzji Komisji z dnia 26 lipca 2000 r. (2000/520/WE (1)), uwzględniając art. 7, 8 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (2000/C 364/01 (2)), niezależnie od przepisu art. 25 ust. 6 dyrektywy 95/46/WE (3)?

               2)

               Ewentualnie, czy urzędnik ten może lub musi zbadać tę sprawę indywidualnie w świetle nowych okoliczności faktycznych zaistniałych w międzyczasie, po dacie publikacji decyzji Komisji?

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 26 lipca 2000 r. przyjęta na mocy dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, w sprawie adekwatności ochrony przewidzianej przez zasady ochrony prywatności w ramach bezpiecznej przystani oraz przez odnoszące się do nich najczęściej zadawane pytania, wydane przez Departament Handlu USA (notyfikowana jako dokument C(200) 2441), Dz.U. L 215, s. 7.

      (2)  Karta praw podstawowych Unii Europejskiej, Dz.U. C 364, s. 1.

      (3)  Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, Dz.U. L 281, s. 31.


title: Sprawa T-335/05: Skarga wniesiona w dniu  5 września 2005 r.  –Sorensen/Komisja Wspólnot Europejskich

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/26

         Skarga wniesiona w dniu 5 września 2005 r. –Sorensen/Komisja Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-335/05)
   (2005/C 296/57)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Susanne Sorensen (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciel(-e): S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji w sprawie powołania skarżącej na stanowisko asystenta, w zakresie w jakim dotyczy ona zaklasyfikowania skarżącej do grupy zaszeregowania B*3, stopień 2;

               —

               uchylenie decyzji anulującej cały dorobek punktowy skarżącej;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, będąca urzędnikiem Komisji, została początkowo zaklasyfikowana do grupy zaszeregowania C2. Po tym jak wygrała konkurs otwarty COM/B/1/02 w ramach ścieżki kariery B5/B4 zaskarżoną decyzją z dnia 5 sierpnia 2004 r. została zaklasyfikowana do grupy zaszeregowania B*3, stopień 2. W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi naruszenie ogłoszenia o konkursie oraz ogłoszenia o wakacie w zakresie, w jakim obydwa przewidywały zaklasyfikowanie do grupy zaszeregowania B5 albo B6. W tym samym kontekście skarżąca powołuje się na naruszenie art. 4, 5, 29 i 31 regulaminu pracowniczego. Skarżąca podnosi również naruszenie zasady równego traktowania i niedyskryminacji przywołując na poparcie tego zarzutu okoliczność, iż niektórzy laureaci tego samego konkursu przed dniem 1 maja 2004 r. (dzień wejścia w życie zmian do regulaminu) zostali zaklasyfikowani do grup zaszeregowania B5 albo B4, odpowiadającym zgodnie z nowym regulaminem grupom zaszeregowania B*5 albo B*6. Ponadto skarżąca jest zdania, że zasada ekspektatywy określonej ścieżki kariery i zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań zostały również naruszone, ponieważ istniało uzasadnione oczekiwanie zaklasyfikowania do grup zaszeregowania B*5 lub B*6. W tym samym kontekście skarżąca podnosi sprzeczność z prawem art. 12 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, który również narusza zasadę pewności prawa.


title: Sprawa T-257/11: Wyrok Sądu z dnia 26 lutego 2015 r. – Pangyrus/OHIM – RSVP Design (COLOURBLIND) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy COLOURBLIND — Oznaczenie słowne COLOURBLIND — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak złej wiary — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak używania w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/23

         Wyrok Sądu z dnia 26 lutego 2015 r. – Pangyrus/OHIM – RSVP Design (COLOURBLIND)
   (Sprawa T-257/11) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy COLOURBLIND - Oznaczenie słowne COLOURBLIND - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak złej wiary - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak używania w obrocie handlowym oznaczenia o zasięgu większym niż lokalny - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 118/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pangyrus Ltd (York, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Clubb, solicitor, i M. Lindsay, QC)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: RSVP Design Ltd (Brookfield, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo M. Blair, następnie J. MacKenzie, solicitors)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 marca 2011 r. (sprawa R 751/2009-4) dotyczącą postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku towarowego pomiędzy Pangyrus Ltd a RSVP Design Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Pangyrus Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 211 z 16.7.2011.