title: Sprawa C-494/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 2 października 2020 r. – K. M. przeciwko T. P., Skarbowi Państwa – Sądowi Najwyższemu

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 2 października 2020 r. – K. M. przeciwko T. P., Skarbowi Państwa – Sądowi Najwyższemu
      (Sprawa C-494/20)
      (2021/C 44/23)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: K. M.

         Strony pozwane: T. P., Skarb Państwa – Sąd Najwyższy

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 279 TFUE oraz art. 160 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem w związku art. 4 ust. 3 oraz art. 19 ust. 1 TUE oraz w związku z punktem 1) tiret pierwszy i drugi postanowienia Trybunału Sprawiedliwości z 8 kwietnia 2020 r. w sprawie C-791/19 R Komisja p. Rzeczypospolitej Polskiej należy rozumieć w ten sposób, że Prezes Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego nie może do czasu rozstrzygnięcia sprawy C-791/19 R żądać przekazania akt sprawy o ustalenie nieistnienia stosunku służbowego sędziego Sądu Najwyższego z uwagi na zawieszenie stosowania art. 3 pkt 5, art. 27 i art. 73 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (jednolity tekst: Dz.U. z 2019 r., poz. 825 ze zmianami)?

                  2)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 2 i art. 4 ust. 3 TUE oraz prawem do sądu należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy orzekający w sprawie o ustalenie nieistnienia stosunku służbowego sędziego sądu krajowego z powodu istotnych uchybień w trakcie postępowania nominacyjnego, ma obowiązek zarządzić środek tymczasowy i zakazać pozwanemu w takiej sprawie orzekania we wszystkich innych sprawach objętych prawem Unii pod rygorem bezskuteczności podjętych przez takiego sędziego czynności lub wydanych orzeczeń oraz nakazać innym organom powstrzymanie się przed przydzielaniem takiemu pozwanemu spraw lub wyznaczaniem go do składów orzekających?

                  3)

                  Czy art. 2 oraz art. 4 ust. 2 w związku z art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE oraz zasadę prawa do sądu należy interpretować w ten sposób, że:

                              a)

                              sąd krajowy ma obowiązek odstąpić od stosowania zakazu „kwestionowania umocowania sądów” oraz „ustalania lub oceny przez sądy zgodności z prawem powołania sędziego lub wynikającego z tego powołania uprawnienia do wykonywania zadań z zakresu wymiaru sprawiedliwości”, takiego jak w art. 29 § 2 i 3 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, gdyż respektowanie przez Unię tożsamości konstytucyjnej Państw Członkowskich nie uprawnia ustawodawcy krajowego do wprowadzenia rozwiązań godzących w podstawowe wartości i zasady Unii?

                              b)

                              tożsamość konstytucyjna państwa członkowskiego nie może pozbawiać prawa do niezawisłego sądu ustanowionego na mocy ustawy, gdy procedura nominacyjna poprzedzająca wręczenie aktu powołania dotknięta była uchybieniami opisanymi w pytaniach prejudycjalnych w sprawach C-487/19 oraz C-508/19 a jej uprzednią sądową kontrolę wyłączono celowo i w sposób oczywiście sprzeczny z krajową konstytucją?

                  4)

                  Czy art. 2 oraz art. 4 ust. 2 w związku z art. 19 TUE oraz zasadę prawa do sądu i art. 267 TFUE należy interpretować w ten sposób, że treść pojęcia tożsamości konstytucyjnej państwa członkowskiego w zakresie dotyczącym prawa do sądu może być ustalana w sposób wiążący dla sądu ostatniej instancji Państwa Członkowskiego tylko w ramach dialogu z Trybunałem Sprawiedliwości toczonego przez ten sąd lub inne sądy krajowe (np. sąd konstytucyjny) przy wykorzystaniu postępowania prejudycjalnego?

                  5)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 267 TFUE oraz zasadę ogólną prawa do sądu ustanowionego uprzednio na mocy ustawy należy interpretować w ten sposób, że sąd ostatniej instancji państwa członkowskiego odrzuca wniosek o przekazanie akt sprawy, gdy z wnioskiem takim wystąpiła osoba powołana na stanowisko sędziego na podstawie przepisów krajowych oraz w okolicznościach prowadzących do ukonstytuowania sądu niespełniającego wymogów niezależności i niezawisłości oraz niebędącego sądem ustanowionym ustawą, bez konieczności uprzedniego wyczerpania trybu postępowania, o którym mowa w pytaniu prejudycjalnym C-508/19 lub w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 19 listopada 2019 r., C-585/18, C- 624/18 i C-625/18, A.K. i in.?


title: Sprawa C-495/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 2 października 2020 r. – T. M. przeciwko T. D., M. D., P. K., J. L., M. L., O. N., G. Z., A. S., Skarbowi Państwa – Sądowi Najwyższemu

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 2 października 2020 r. – T. M. przeciwko T. D., M. D., P. K., J. L., M. L., O. N., G. Z., A. S., Skarbowi Państwa – Sądowi Najwyższemu
      (Sprawa C-495/20)
      (2021/C 44/24)
      Język postępowania: polski
      Sąd odsyłający
      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: T. M.

         Strony pozwane: T. D., M. D., P. K., J. L., M. L., O. N., G. Z., A. S., Skarb Państwa – Sąd Najwyższy

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 279 TFUE oraz art. 160 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem w związku art. 4 ust. 3 oraz art. 19 ust. 1 TUE oraz w związku z punktem 1) tiret pierwszy i drugi postanowienia Trybunału Sprawiedliwości z 8 kwietnia 2020 r. w sprawie C-791/19 R Komisja p. Rzeczypospolitej Polskiej należy rozumieć w ten sposób, że Prezes Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego nie może do czasu rozstrzygnięcia sprawy C-791/19 R żądać przekazania akt sprawy o ustalenie nieistnienia stosunku służbowego sędziego Sądu Najwyższego z uwagi na zawieszenie stosowania art. 3 pkt 5, art. 27 i art. 73 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (jednolity tekst: Dz.U. z 2019 r., poz. 825 ze zmianami)?

                  2)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 2 i art. 4 ust. 3 TUE oraz prawem do sądu należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy orzekający w sprawie o ustalenie nieistnienia stosunku służbowego sędziego sądu krajowego z powodu istotnych uchybień w trakcie postępowania nominacyjnego, ma obowiązek zarządzić środek tymczasowy i zakazać pozwanemu w takiej sprawie orzekania we wszystkich innych sprawach objętych prawem Unii pod rygorem bezskuteczności podjętych przez takiego sędziego czynności lub wydanych orzeczeń oraz nakazać innym organom powstrzymanie się przed przydzielaniem takiemu pozwanemu spraw lub wyznaczaniem go do składów orzekających?

                  3)

                  Czy art. 2 oraz art. 4 ust. 2 w związku z art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE oraz zasadę prawa do sądu należy interpretować w ten sposób, że:

                              a)

                              sąd krajowy ma obowiązek odstąpić od stosowania zakazu „kwestionowania umocowania sądów” oraz „ustalania lub oceny przez sądy zgodności z prawem powołania sędziego lub wynikającego z tego powołania uprawnienia do wykonywania zadań z zakresu wymiaru sprawiedliwości”, takiego jak w art. 29 § 2 i 3 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, gdyż respektowanie przez Unię tożsamości konstytucyjnej Państw Członkowskich nie uprawnia ustawodawcy krajowego do wprowadzenia rozwiązań godzących w podstawowe wartości i zasady Unii?

                              b)

                              tożsamość konstytucyjna państwa członkowskiego nie może pozbawiać prawa do niezawisłego sądu ustanowionego na mocy ustawy, gdy procedura nominacyjna poprzedzająca wręczenie aktu powołania dotknięta była uchybieniami opisanymi w pytaniach prejudycjalnych w sprawach C-487/19 oraz C-508/19 a jej uprzednią sądową kontrolę wyłączono celowo i w sposób oczywiście sprzeczny z krajową konstytucją?

                  4)

                  Czy art. 2 oraz art. 4 ust. 2 w związku z art. 19 TUE oraz zasadę prawa do sądu i art. 267 TFUE należy interpretować w ten sposób, że treść pojęcia tożsamości konstytucyjnej państwa członkowskiego w zakresie dotyczącym prawa do sądu może być ustalana w sposób wiążący dla sądu ostatniej instancji Państwa Członkowskiego tylko w ramach dialogu z Trybunałem Sprawiedliwości toczonego przez ten sąd lub inne sądy krajowe (np. sąd konstytucyjny) przy wykorzystaniu postępowania prejudycjalnego?

                  5)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE oraz zasadę ogólną prawa do sądu ustanowionego uprzednio na mocy ustawy należy interpretować w ten sposób, że sąd ostatniej instancji państwa członkowskiego odrzuca wniosek o przekazanie akt sprawy, gdy z wnioskiem takim wystąpiła osoba powołana na stanowisko sędziego na podstawie przepisów krajowych oraz w okolicznościach prowadzących do ukonstytuowania sądu niespełniającego wymogów niezależności i niezawisłości oraz niebędącego sądem ustanowionym ustawą, bez konieczności uprzedniego wyczerpania trybu postępowania, o którym mowa w pytaniu prejudycjalnym C-508/19 lub w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 19 listopada 2019 r., C-585/18, C-624/18 i C- 625/18, A.K. i in.?


title: Sprawa C-496/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 6 października 2020 r. – M. F. przeciwko T. P.

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 6 października 2020 r. – M. F. przeciwko T. P.
      (Sprawa C-496/20)
      (2021/C 44/25)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: M. F.

         Strona pozwana: T. P.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 279 TFUE oraz art. 160 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem w związku art. 4 ust. 3 oraz art. 19 ust. 1 TUE oraz w związku z punktem 1) tiret pierwszy i drugi postanowienia Trybunału Sprawiedliwości z 8 kwietnia 2020 r. w sprawie C-791/19 R Komisja p. Rzeczypospolitej Polskiej należy rozumieć w ten sposób, że Prezes Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego nie może do czasu rozstrzygnięcia sprawy C-791/19 R żądać przekazania akt sprawy o ustalenie nieistnienia stosunku służbowego sędziego Sądu Najwyższego z uwagi na zawieszenie stosowania art. 3 pkt 5, art. 27 i art. 73 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (jednolity tekst: Dz.U. z 2019 r., poz. 825 ze zmianami)?

                  2)

                  Czy art. 2 oraz art. 4 ust. 2 w związku z art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE oraz zasadę prawa do sądu należy interpretować w ten sposób, że:

                              a)

                              sąd krajowy ma obowiązek odstąpić od stosowania zakazu „kwestionowania umocowania sądów” oraz „ustalania lub oceny przez sądy zgodności z prawem powołania sędziego lub wynikającego z tego powołania uprawnienia do wykonywania zadań z zakresu wymiaru sprawiedliwości”, takiego jak w art. 29 § 2 i 3 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, gdyż respektowanie przez Unię tożsamości konstytucyjnej Państw Członkowskich nie uprawnia ustawodawcy krajowego do wprowadzenia rozwiązań godzących w podstawowe wartości i zasady Unii?

                              b)

                              tożsamość konstytucyjna państwa członkowskiego nie może pozbawiać prawa do niezawisłego sądu ustanowionego na mocy ustawy, gdy procedura nominacyjna poprzedzająca wręczenie aktu powołania dotknięta była uchybieniami opisanymi w pytaniach prejudycjalnych w sprawach C-487/19 oraz C-508/19 a jej uprzednią sądową kontrolę wyłączono celowo i w sposób oczywiście sprzeczny z krajową konstytucją?

                  3)

                  Czy art. 2 oraz art. 4 ust. 2 w związku z art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE oraz zasadę prawa do sądu i art. 267 TFUE należy interpretować w ten sposób, że treść pojęcia tożsamości konstytucyjnej państwa członkowskiego w zakresie dotyczącym prawa do sądu może być ustalana w sposób wiążący dla sądu ostatniej instancji Państwa Członkowskiego tylko w ramach dialogu z Trybunałem Sprawiedliwości toczonego przez ten sąd lub inne sądy krajowe (np. sąd konstytucyjny) przy wykorzystaniu postępowania prejudycjalnego?

                  4)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE oraz zasadę ogólną prawa do sądu ustanowionego uprzednio na mocy ustawy należy interpretować w ten sposób, że sąd ostatniej instancji państwa członkowskiego odrzuca wniosek o przekazanie akt sprawy, gdy z wnioskiem takim wystąpiła osoba powołana na stanowisko sędziego na podstawie przepisów krajowych oraz w okolicznościach prowadzących do ukonstytuowania sądu niespełniającego wymogów niezależności i niezawisłości oraz niebędącego sądem ustanowionym ustawą, bez konieczności uprzedniego wyczerpania trybu postępowania, o którym mowa w pytaniu prejudycjalnym C-508/19 lub w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 19 listopada 2019 r., C-585/18, C-624/18 i C-625/18, A.K. i in.?


title: Sprawa C-506/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 9 października 2020 r. – T.B. przeciwko T.D., M.D., P.K., J.L., M.L., O.N., G.Z., A.S., Skarbowi Państwa – Sądowi Najwyższemu

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 9 października 2020 r. – T.B. przeciwko T.D., M.D., P.K., J.L., M.L., O.N., G.Z., A.S., Skarbowi Państwa – Sądowi Najwyższemu
      (Sprawa C-506/20)
      (2021/C 44/26)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: T.B.

         Strony pozwane: T.D., M.D., P.K., J.L., M.L., O.N., G.Z., A.S., Skarb Państwa – Sąd Najwyższy

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 279 TFUE oraz art. 160 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem w związku art. 4 ust. 3 oraz art. 19 ust. 1 TUE oraz w związku z punktem 1) tiret pierwszy i drugi postanowienia Trybunału Sprawiedliwości z 8 kwietnia 2020 r. w sprawie C-791/19 R Komisja p. Rzeczypospolitej Polskiej należy rozumieć w ten sposób, że Prezes Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego nie może do czasu rozstrzygnięcia sprawy C-791/19 R żądać przekazania akt sprawy o ustalenie nieistnienia stosunku służbowego sędziego Sądu Najwyższego z uwagi na zawieszenie stosowania art. 3 pkt 5, art. 27 i art. 73 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (jednolity tekst: Dz.U. z 2019 r., poz. 825 ze zmianami)?

                  2)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 2 i art. 4 ust. 3 TUE oraz prawem do sądu należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy orzekający w sprawie o ustalenie nieistnienia stosunku służbowego sędziego sądu krajowego z powodu istotnych uchybień w trakcie postępowania nominacyjnego, ma obowiązek zarządzić środek tymczasowy i zakazać pozwanemu w takiej sprawie orzekania we wszystkich innych sprawach objętych prawem Unii pod rygorem bezskuteczności podjętych przez takiego sędziego czynności lub wydanych orzeczeń oraz nakazać innym organom powstrzymanie się przed przydzielaniem takiemu pozwanemu spraw lub wyznaczaniem go do składów orzekających?

                  3)

                  Czy art. 2 oraz art. 4 ust. 2 w związku z art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE oraz zasadę prawa do sądu należy interpretować w ten sposób, że:

                              a)

                              sąd krajowy ma obowiązek odstąpić od stosowania zakazu „kwestionowania umocowania sądów” oraz „ustalania lub oceny przez sądy zgodności z prawem powołania sędziego lub wynikającego z tego powołania uprawnienia do wykonywania zadań z zakresu wymiaru sprawiedliwości”, takiego jak w art. 29 § 2 i 3 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, gdyż respektowanie przez Unię tożsamości konstytucyjnej Państw Członkowskich nie uprawnia ustawodawcy krajowego do wprowadzenia rozwiązań godzących w podstawowe wartości i zasady Unii?

                              b)

                              tożsamość konstytucyjna państwa członkowskiego nie może pozbawiać prawa do niezawisłego sądu ustanowionego na mocy ustawy, gdy procedura nominacyjna poprzedzająca wręczenie aktu powołania dotknięta była uchybieniami opisanymi w pytaniach prejudycjalnych w sprawach C-487/19 oraz C-508/19 a jej uprzednią sądową kontrolę wyłączono celowo i w sposób oczywiście sprzeczny z krajową konstytucją?

                  4)

                  Czy art. 2 oraz art. 4 ust. 2 w związku z art. 19 TUE oraz zasadę prawa do sądu i art. 267 TFUE należy interpretować w ten sposób, że treść pojęcia tożsamości konstytucyjnej państwa członkowskiego w zakresie dotyczącym prawa do sądu może być ustalana w sposób wiążący dla sądu ostatniej instancji Państwa Członkowskiego tylko w ramach dialogu z Trybunałem Sprawiedliwości toczonego przez ten sąd lub inne sądy krajowe (np. sąd konstytucyjny) przy wykorzystaniu postępowania prejudycjalnego?

                  5)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 267 TFUE oraz zasadę ogólną prawa do sądu ustanowionego uprzednio na mocy ustawy należy interpretować w ten sposób, że sąd ostatniej instancji państwa członkowskiego odrzuca wniosek o przekazanie akt sprawy, gdy z wnioskiem takim wystąpiła osoba powołana na stanowisko sędziego na podstawie przepisów krajowych oraz w okolicznościach prowadzących do ukonstytuowania sądu niespełniającego wymogów niezależności i niezawisłości oraz niebędącego sądem ustanowionym ustawą, bez konieczności uprzedniego wyczerpania trybu postępowania, o którym mowa w pytaniu prejudycjalnym C-508/19 lub w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 19 listopada 2019 r., C-585/18, C- 624/18 i C-625/18, A.K. i in.?


title: Sprawa C-509/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 22 września 2020 r. – M. F. przeciwko J. M.

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 22 września 2020 r. – M. F. przeciwko J. M.
      (Sprawa C-509/20)
      (2021/C 44/27)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: M. F.

         Strona pozwana: J. M.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 279 TFUE oraz art. 160 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości w związku art. 4 ust. 3 oraz art. 19 ust. 1 TUE oraz w związku z punktem 1) tiret pierwszy i drugi postanowienia Trybunału Sprawiedliwości z 8 kwietnia 2020 r. w sprawie C-791/19 R Komisja p. Rzeczypospolitej Polskiej należy rozumieć w ten sposób, że wniosek Prezesa Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego z żądaniem przekazania akt sprawy w przedmiocie ustalenia nieistnienia stosunku służbowego sędziego Sądu Najwyższego należy odrzucić jako złożony przez podmiot, który do czasu rozstrzygnięcia sprawy C-791/19 nie może podejmować żadnych działań z uwagi na zawieszenie stosowania art. 3 pkt 5, art. 27 i art. 73 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (jednolity tekst: Dz.U. z 2019 r., poz. 825 ze zmianami)?

                  2)

                  Czy art. 2 oraz art. 4 ust. 2 w związku z art. 19 TUE oraz zasadę prawa do sądu należy interpretować w ten sposób, że:

                              a)

                              sąd krajowy ma obowiązek odstąpić od stosowania zakazu „kwestionowania umocowania sądów” oraz „ustalania lub oceny przez sądy zgodności z prawem powołania sędziego lub wynikającego z tego powołania uprawnienia do wykonywania zadań z zakresu wymiaru sprawiedliwości”, takiego jak w art. 29 § 2 i 3 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, gdyż respektowanie przez Unię tożsamości konstytucyjnej Państw Członkowskich nie uprawnia ustawodawcy krajowego do wprowadzenia rozwiązań godzących w podstawowe wartości i zasady Unii?

                              b)

                              tożsamość konstytucyjna państwa członkowskiego nie może pozbawiać prawa do niezawisłego sądu ustanowionego na mocy ustawy, gdy procedura nominacyjna poprzedzająca wręczenie aktu powołania dotknięta była uchybieniami opisanymi w pytaniach prejudycjalnych w sprawach C-487/19 oraz C-508/19 a jej uprzednią sądową kontrolę wyłączono celowo i w sposób oczywiście sprzeczny z krajową konstytucją?

                  3)

                  Czy art. 2 oraz art. 4 ust. 2 w związku z art. 19 TUE oraz zasadę prawa do sądu i art. 267 TFUE należy interpretować w ten sposób, że treść pojęcia tożsamości konstytucyjnej państwa członkowskiego w zakresie dotyczącym prawa do sądu może być ustalana w sposób wiążący dla sądu ostatniej instancji Państwa Członkowskiego tylko w ramach dialogu z Trybunałem Sprawiedliwości toczonego przez ten sąd lub inne sądy krajowe (np. sąd konstytucyjny) przy wykorzystaniu postępowania prejudycjalnego?

                  4)

                  Czy art. 19 TUE w związku z art. 267 TFUE oraz zasadę ogólną prawa do sądu ustanowionego uprzednio na mocy ustawy należy interpretować w ten sposób, że sąd ostatniej instancji państwa członkowskiego odrzuca wniosek o przekazanie akt sprawy, w której wystąpił z pytaniem prejudycjalnym do Trybunału Sprawiedliwości, gdy z wnioskiem takim wystąpiła osoba powołana na stanowisko sędziego na podstawie przepisów krajowych oraz w okolicznościach prowadzących do ukonstytuowania sądu niespełniającego wymogów niezależności i niezawisłości oraz niebędącego sądem ustanowionym ustawą, bez konieczności uprzedniego wyczerpania trybu postępowania, o którym mowa w pytaniu prejudycjalnym C-508/19 lub w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 19 listopada 2019 r., C-585/18, C-624/18 i C- 625/18, A.K. i in.?


title: Sprawa C-511/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 13 października 2020 r.– B. S. przeciwko T. D., M. D., P. K., J. L., M.Ł., O. N., Skarbowi Państwa – Sądowi Najwyższemu

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy (Polska) w dniu 13 października 2020 r.– B. S. przeciwko T. D., M. D., P. K., J. L., M.Ł., O. N., Skarbowi Państwa – Sądowi Najwyższemu
      (Sprawa C-511/20)
      (2021/C 44/28)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: B. S.

         Strony pozwane: T. D., M. D., P. K., J. L., M. Ł., O. N., Skarb Państwa – Sąd Najwyższy

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 279 TFUE oraz art. 160 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem w związku art. 4 ust. 3 oraz art. 19 ust. 1 TUE oraz w związku z punktem 1) tiret pierwszy i drugi postanowienia Trybunału Sprawiedliwości z 8 kwietnia 2020 r. w sprawie C-791/19 R Komisja p. Rzeczypospolitej Polskiej należy rozumieć w ten sposób, że Prezes Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego nie może do czasu rozstrzygnięcia sprawy C-791/19 R żądać przekazania akt sprawy o ustalenie nieistnienia stosunku służbowego sędziego Sądu Najwyższego z uwagi na zawieszenie stosowania art. 3 pkt 5, art. 27 i art. 73 § 1 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym (jednolity tekst: Dz.U. z 2019 r., poz. 825 ze zmianami)?

                  2)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 2 i art. 4 ust. 3 TUE oraz prawem do sądu należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy orzekający w sprawie o ustalenie nieistnienia stosunku służbowego sędziego sądu krajowego z powodu istotnych uchybień w trakcie postępowania nominacyjnego, ma obowiązek zarządzić środek tymczasowy i zakazać pozwanemu w takiej sprawie orzekania we wszystkich innych sprawach objętych prawem Unii pod rygorem bezskuteczności podjętych przez takiego sędziego czynności lub wydanych orzeczeń oraz nakazać innym organom powstrzymanie się przed przydzielaniem takiemu pozwanemu spraw lub wyznaczaniem go do składów orzekających?

                  3)

                  Czy art. 2 oraz art. 4 ust. 2 w związku z art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE oraz zasadę prawa do sądu należy interpretować w ten sposób, że:

                              a)

                              sąd krajowy ma obowiązek odstąpić od stosowania zakazu „kwestionowania umocowania sądów” oraz „ustalania lub oceny przez sądy zgodności z prawem powołania sędziego lub wynikającego z tego powołania uprawnienia do wykonywania zadań z zakresu wymiaru sprawiedliwości”, takiego jak w art. 29 § 2 i 3 ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, gdyż respektowanie przez Unię tożsamości konstytucyjnej Państw Członkowskich nie uprawnia ustawodawcy krajowego do wprowadzenia rozwiązań godzących w podstawowe wartości i zasady Unii?

                              b)

                              tożsamość konstytucyjna państwa członkowskiego nie może pozbawiać prawa do niezawisłego sądu ustanowionego na mocy ustawy, gdy procedura nominacyjna poprzedzająca wręczenie aktu powołania dotknięta była uchybieniami opisanymi w pytaniach prejudycjalnych w sprawach C-487/19 oraz C-508/19 a jej uprzednią sądową kontrolę wyłączono celowo i w sposób oczywiście sprzeczny z krajową konstytucją?

                  4)

                  Czy art. 2 oraz art. 4 ust. 2 w związku z art. 19 TUE oraz zasadę prawa do sądu i art. 267 TFUE należy interpretować w ten sposób, że treść pojęcia tożsamości konstytucyjnej państwa członkowskiego w zakresie dotyczącym prawa do sądu może być ustalana w sposób wiążący dla sądu ostatniej instancji Państwa Członkowskiego tylko w ramach dialogu z Trybunałem Sprawiedliwości toczonego przez ten sąd lub inne sądy krajowe (np. sąd konstytucyjny) przy wykorzystaniu postępowania prejudycjalnego?

                  5)

                  Czy art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE w związku z art. 267 TFUE oraz zasadę ogólną prawa do sądu ustanowionego uprzednio na mocy ustawy należy interpretować w ten sposób, że sąd ostatniej instancji państwa członkowskiego odrzuca wniosek o przekazanie akt sprawy, gdy z wnioskiem takim wystąpiła osoba powołana na stanowisko sędziego na podstawie przepisów krajowych oraz w okolicznościach prowadzących do ukonstytuowania sądu niespełniającego wymogów niezależności i niezawisłości oraz niebędącego sądem ustanowionym ustawą, bez konieczności uprzedniego wyczerpania trybu postępowania, o którym mowa w pytaniu prejudycjalnym C-508/19 lub w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z 19 listopada 2019 r., C-585/18, C- 624/18 i C-625/18, A.K. i in.?


title: Sprawa C-563/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 28 października 2020 r. – ORLEN KolTrans sp. z o. o. przeciwko Prezesowi Urzędu Transportu Kolejowego

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 28 października 2020 r. – ORLEN KolTrans sp. z o. o. przeciwko Prezesowi Urzędu Transportu Kolejowego
      (Sprawa C-563/20)
      (2021/C 44/29)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: ORLEN KolTrans sp. z o. o.

         Strona pozwana: Prezes Urzędu Transportu Kolejowego

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 30 ust. 2 lit. e Dyrektywy 2001/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001 r. w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawania świadectw bezpieczeństwa (1) należy interpretować w ten sposób, że przyznaje on przedsiębiorcy kolejowemu, który korzysta lub zamierza korzystać z infrastruktury kolejowej prawo udziału w postępowaniu prowadzonym przez organ kontrolny zmierzającym do ustalenia przez zarządcę infrastruktury kolejowej wysokości opłat za dostęp do infrastruktury kolejowej?

                  2)

                  W przypadku negatywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze, czy art. 30 ust 5 i 6 dyrektywy 2001/14/WE należy interpretować w ten sposób, że przyznaje on przedsiębiorcy kolejowemu, który korzysta lub zamierza korzystać z infrastruktury kolejowej, prawo zaskarżenia decyzji organu kontrolnego zatwierdzającej wysokość opłat za dostęp do infrastruktury kolejowej ustalonych przez zarządcę tej infrastruktury?

         (1)  Dz. U. 2001, L 75, s. 29; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 07 Tom 005 P. 404 – 421


title: Sprawa C-587/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 9 listopada 2020 r., Ligebehandlingsnævnet Ligebehandlingsnævnet w charakterze pełnomocnika A / HK/Danmark i HK/Privat

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 9 listopada 2020 r., Ligebehandlingsnævnet Ligebehandlingsnævnet w charakterze pełnomocnika A / HK/Danmark i HK/Privat
      (Sprawa C-587/20)
      (2021/C 44/30)
      Język postępowania: duński

         Sąd odsyłający

      Østre Landsret

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ligebehandlingsnævnet w charakterze pełnomocnika A

         Strona pozwana: HK/Danmark i HK/Privat

         Przy udziale: Fagbevægelsens Hovedorganisation (FH) w charakterze interwenienta popierającego żądania strony pozwanej

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 3 ust. 1 lit. a) dyrektywy o zatrudnieniu (1) należy interpretować w ten sposób, że pochodząca z wyboru przewodnicząca sektora związku zawodowego jest objęta zakresem stosowania tej dyrektywy w okolicznościach faktycznych przedmiotowej sprawy [opisanych we wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym]?

         (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. 2000, L 303, s. 16)


title: Sprawa C-604/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 16 listopada 2020 r. – ROI Land Investments Ltd. / FD

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 16 listopada 2020 r. – ROI Land Investments Ltd. / FD
      (Sprawa C-604/20)
      (2021/C 44/31)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesarbeitsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: ROI Land Investments Ltd.

         Strona przeciwna w postępowaniu rewizyjnym: FD

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 6 ust. 1 w związku z art. 21 ust. 2 i art. 21 ust. 1 lit. b) pkt i) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1215/2012”) (1) należy interpretować w ten sposób, że pracownik może pozwać osobę prawną, która nie jest jego pracodawcą i która nie ma miejsca zamieszkania w rozumieniu art. 63 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 na terytorium państwa członkowskiego, ale na podstawie umowy patronackiej ponosi bezpośrednią odpowiedzialność wobec pracownika w związku z roszczeniami z indywidualnej umowy o pracę z osobą trzecią, przed sąd miejsca, w którym pracownik zazwyczaj świadczy lub ostatnio świadczył pracę w ramach stosunku pracy z osobą trzecią, jeżeli bez umowy patronackiej umowa o pracę z osobą trzecią nie zostałaby zawarta?

                  2)

                  Czy art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że zastrzeżenie dotyczące art. 21 ust. 2 rozporządzenia nr 1215/2012 wyłącza zastosowanie przepisów regulujących jurysdykcję w świetle prawa krajowego państwa członkowskiego, które pozwala pracownikowi pozywać osobę prawną, która w okolicznościach opisanych w pytaniu pierwszym ponosi wobec niego bezpośrednią odpowiedzialność w związku z roszczeniami z indywidualnej umowy o pracę z osobą trzecią, jako „następcę prawnego” pracodawcy, przed sąd zwykłego miejsca pracy, jeżeli taka jurysdykcja nie występuje w świetle art. 21 ust. 2 w związku z art. 21 ust. 1 lit. b) pkt i) rozporządzenia nr 1215/2012?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze i odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:

                              a)

                              Czy art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „działalności zawodowej” obejmuje bycie pracownikiem najemnym w ramach stosunku pracy?

                              b)

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej – czy art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 1215/2012 należy interpretować w ten sposób, że umowa patronacka, na podstawie której osoba prawna ponosi bezpośrednią odpowiedzialność w związku z roszczeniami pracownika z indywidualnej umowy o pracę z osobą trzecią, stanowi umowę, którą pracownik zawarł w celu, który można uznać za związany z jego działalnością zawodową?

                  4)

                  Jeżeli z odpowiedzi na powyższe pytania miałoby wynikać, że sąd odsyłający ma jurysdykcję w niniejszej sprawie:

                              a)

                              Czy art. 6 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) (2) należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „działalności zawodowej” obejmuje bycie pracownikiem najemnym w ramach stosunku pracy?

                              b)

                              W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej – czy art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rzym I należy interpretować w ten sposób, że umowa patronacka, na podstawie której osoba prawna ponosi wobec pracownika bezpośrednią odpowiedzialność za roszczenia z indywidualnej umowy o pracę z osobą trzecią, stanowi umowę, którą pracownik zawarł w celu, który można uznać za związany z jego działalnością zawodową?

         (1)  Dz.U. 2012, L 351, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2008, L 177, s. 6.


title: Sprawa C-605/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 17 listopada 2020 r. – Suzlon Wind Energy Portugal – Energia Eólica Unipessoal, Lda / Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 17 listopada 2020 r. – Suzlon Wind Energy Portugal – Energia Eólica Unipessoal, Lda / Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-605/20)
      (2021/C 44/32)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Supremo Tribunal Administrativo.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Suzlon Wind Energy Portugal – Energia Eólica Unipessoal, Lda.

         Druga strona postępowania: Autoridade Tributária e Aduaneira.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zgodna z prawem europejskim jest wykładnia, zgodnie z którą naprawy dokonane w trakcie tak zwanego okresu gwarancyjnego są uznawane za transakcje niepodlegające opodatkowaniu tylko wtedy, jeżeli są dokonywane nieodpłatnie i w zakresie, w jakim w sposób dorozumiany zostały one zawarte w cenie sprzedaży towaru objętego gwarancją, przez co należy uznać za podlegające opodatkowaniu świadczenie usług w okresie gwarancyjnym (bez lub przy użyciu materiałów), które podlega fakturowaniu, ponieważ obowiązkowo jest one kwalifikowane odpłatne świadczenie usług?

                  2)

                  Czy wystawienie not debetowych dostawcy części do turbin wiatrowych w celu dokonania przez niego zwrotu kosztów poniesionych przez nabywcę tych towarów w trakcie odnośnego okresu gwarancyjnego związanych z zastąpieniem części (nowy import towarów dostawcy, które zostały opodatkowane VAT i spowodowały powstanie prawa do odliczenia) i odpowiednimi pracami naprawczymi (za pomocą nabycia usług od osób trzecich z naliczeniem VAT) w ramach świadczenia na rzecz osób trzecich usługi budowy farmy wiatrowej przez owego nabywcę (który jest powiązany z grupą dostawy mającego siedzibę w państwie trzecim), należy zakwalifikować jako zwykłą transakcję obciążenia kosztami, jako taką zwolnioną z VAT, czy raczej jako odpłatne świadczenie usług, które powinno prowadzić do naliczenia podatku?


title: Sprawa C-615/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 18 listopada 2020 r. – postępowanie karne przeciwko YP i innym

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Warszawie (Polska) w dniu 18 listopada 2020 r. – postępowanie karne przeciwko YP i innym
      (Sprawa C-615/20)
      (2021/C 44/33)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

      YP i inni

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy prawo Unii – w szczególności art. 47 Karty Praw Podstawowych (KPP) i wyrażone w nim prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem oraz prawo do sprawiedliwego i jawnego rozpatrzenia sprawy w rozsądnym terminie przez niezawisły i bezstronny sąd ustanowiony uprzednio na mocy ustawy – należy interpretować w ten sposób, że pozostaje on w sprzeczności z przepisami prawa krajowego szczegółowo przedstawionymi w punktach 2 i 3 niniejszego pytania tj. art. 80 i art. 129 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (p.u.s.p), a także 110 § 2a p.u.s.p. i art. 27 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, umożliwiającymi Izbie Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego uchylenie immunitetu i zawieszenie sędziego w czynnościach służbowych, a tym samym faktyczne odsunięcie sędziego od orzekania w przydzielonych mu sprawach, że:

                              a)

                              Izba Dyscyplinarna Sądu Najwyższego nie stanowi „sądu” w rozumieniu art. 47 KPP, art. 6 EKPC oraz art. 45 ust.1 Konstytucji RP (orzeczenia C-585/18, C-624/18 i C-625/18, EU:C:2019:982);

                              b)

                              członkowie Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego charakteryzują się szczególnie silnymi powiązaniami z władzą ustawodawczą i wykonawczą (postanowienie z dnia 8 kwietnia 2020 r., Komisja/Polska C-791/19 R, EU:C:2020:277);

                              c)

                              Rzeczpospolitą Polską zobowiązano do zawieszenia stosowania niektórych przepisów ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym dotyczących tzw. Izby Dyscyplinarnej oraz do powstrzymywania się od przekazania spraw zawisłych przed tą izbą do rozpoznania przez skład, który nie spełnia wymogów niezależności (postanowienie z dnia 8 kwietnia 2020 r., Komisja/Polska C-791/19 R, EU:C:2020:277). że:

                  2)

                  Czy prawo Unii – w szczególności art. 2 TUE i wyrażoną w nim wartość państwa prawnego oraz wymogi skutecznej ochrony sądowej wynikające z art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE – należy interpretować w ten sposób, że „przepisy regulujące system środków dyscyplinarnych w stosunku do osób, którym powierzono zadanie sądzenia” obejmują również przepisy dotyczące pociągnięcia do odpowiedzialności karnej lub pozbawienia wolności (zatrzymania) sędziego sądu krajowego, takie jak art. 181 Konstytucji RP w związku z art. 80 i art. 129 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (p.u.s.p.), zgodnie z którymi:

                              a)

                              pociągnięcie do odpowiedzialności karnej lub pozbawienie wolności (zatrzymanie) sędziego sądu krajowego, co do zasady na wniosek prokuratora, wymaga zezwolenia właściwego sądu dyscyplinarnego;

                              b)

                              sąd dyscyplinarny – zezwalając na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej lub pozbawienie wolności (zatrzymanie) sędziego sądu krajowego – może (a w niektórych przypadkach ma obowiązek) zawiesić tego sędziego w czynnościach służbowych;

                              c)

                              zawieszając sędziego sądu krajowego w czynnościach służbowych, sąd dyscyplinarny ma jednocześnie obowiązek obniżyć wynagrodzenie tego sędziego, w granicach określonych przez te przepisy, na czas trwania zawieszenia?

                  3)

                  Czy prawo Unii – w szczególności przepisy przywołane w pytaniu 2 – należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniom państwa członkowskiemu, takim jak art. 110 § 2a p.u.s.p. i art. 27 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym, zgodnie z którymi sprawy dotyczące zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej lub pozbawienie wolności (zatrzymanie) sędziego sądu krajowego należą, zarówno w pierwszej jak i w drugiej instancji, do wyłącznej właściwości organu, takiego jak Izba Dyscyplinarna, biorąc w szczególności pod uwagę (pojedynczo lub łącznie), że:

                              a)

                              utworzenie Izby Dyscyplinarnej zbiegło się w czasie ze zmianą zasad wyłaniania członków organu, takiego jak Krajowa Rada Sądownictwa (KRS), który bierze udział w procesie powoływania sędziów, i na którego wniosek zostali powołani wszyscy członkowie Izby Dyscyplinarnej;

                              b)

                              ustawodawca krajowy wyłączył możliwość przeniesienia do Izby Dyscyplinarnej urzędujących sędziów sądu krajowego ostatniej instancji, takiego jak Sąd Najwyższy, w którego strukturach funkcjonuje ta izba, wobec czego w Izbie Dyscyplinarnej zasiadać mogą jedynie nowi członkowie powołani na wniosek KRS w zmienionym składzie;

                              c)

                              Izba Dyscyplinarna charakteryzuje się szczególnie wysokim stopniem autonomii w ramach Sądu Najwyższego;

                              d)

                              Sąd Najwyższy, w orzeczeniach wydanych w wykonaniu wyroku z dnia 19 listopada 2019 r., A.K. i in. (Niezależność Izby Dyscyplinarnej Sądu Najwyższego) (C-585/18, C-624/18 i C-625/18, EU:C:2019:982), potwierdził, że KRS w zmienionym składzie nie jest organem niezależnym od władzy ustawodawczej i wykonawczej, oraz że Izba Dyscyplinarna nie stanowi „sądu” w rozumieniu art. 47 KPP, art. 6 EKPC oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji RP;

                              e)

                              wniosek o zezwolenie na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej lub pozbawienie wolności (zatrzymanie) sędziego sądu krajowego pochodzi, co do zasady, od prokuratora, którego przełożonym służbowym jest organ władzy wykonawczej, taki jak Minister Sprawiedliwości, który może wydawać prokuratorom wiążące polecenia dotyczące treści czynności procesowych, a jednocześnie członkowie Izby Dyscyplinarnej oraz KRS w zmienionym składzie wykazują, jak stwierdził Sąd Najwyższy w orzeczeniach, o których mowa w pkt 2d, szczególnie silne powiązania z władzą ustawodawczą i wykonawczą – wobec czego Izba Dyscyplinarna nie może być uznana za podmiot trzeci w stosunku do strony postępowania;

                              f)

                              Rzeczypospolita Polska została zobowiązana do zawieszenia stosowania niektórych przepisów ustawy z dnia 8 grudnia 2017 r. o Sądzie Najwyższym dotyczących Izby Dyscyplinarnej oraz do powstrzymania się od przekazania spraw zawisłych przed tą izbą do rozpoznania przez skład, który nie spełnia wymogów niezależności, zgodnie z postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2020 r., Komisja/Polska (C-791/19 R, EU:C:2020:277)?

                  4)

                  Czy w razie wydania zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sędziego sądu krajowego oraz zawieszenia tego sędziego w czynnościach służbowych z jednoczesnym obniżeniem jego wynagrodzenia na czas trwania tego zawieszenia, prawo Unii – w szczególności przepisy przywołane w pytaniu 2 oraz zasady: pierwszeństwa, lojalnej współpracy, o której mowa w art. 4 ust. 3 TUE i pewności prawa – należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie przyznaniu mocy wiążącej takiemu zezwoleniu, w szczególności w zakresie zawieszenia sędziego w czynnościach służbowych, jeżeli zostało ono wydane przez organ, taki jak Izba Dyscyplinarna – wobec czego:

                              a)

                              wszelkie organy państwa (w tym sąd odsyłający, w składzie którego zasiada sędzia objęty tym zezwoleniem, jak również organy mające kompetencje w zakresie wyznaczania i zmiany składu sądu krajowego) mają obowiązek pominąć to zezwolenie i umożliwić sędziemu sądu krajowego, wobec którego zostało ono wydane, zasiadanie w składzie orzekającym tego sądu,

                              b)

                              sąd, w składzie którego zasiada sędzia objęty tym zezwoleniem, stanowi sąd ustanowiony uprzednio na mocy ustawy, względnie sąd niezależny i bezstronny, i może w związku z tym rozstrzygać – jako „sąd” – kwestie dotyczące stosowania lub wykładni prawa Unii?


title: Sprawa C-634/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 25 listopada 2020 r. – A / Sosiaali- ja terveysalan lupa- ja valvontavirasto

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 25 listopada 2020 r. – A / Sosiaali- ja terveysalan lupa- ja valvontavirasto
      (Sprawa C-634/20)
      (2021/C 44/34)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein hallinto-oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca apelację: A

         Uczestnik: Sosiaali- ja terveysalan lupa- ja valvontavirasto

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 45 lub 49 TFUE należy, z poszanowaniem zasady proporcjonalności, interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by właściwy organ przyjmującego państwa członkowskiego, na podstawie przepisów krajowych, przyznawał danej osobie prawo do wykonywania zawodu medycznego na okres trzech lat, z zastrzeżeniem, że może go wykonywać wyłącznie pod kierownictwem i nadzorem uprawnionego lekarza i w tym samym okresie ma obowiązek odbycia specjalistycznego trzyletniego szkolenia w zakresie ogólnej praktyki medycznej w celu uzyskania zezwolenia na samodzielne wykonywanie zawodu medycznego w przyjmującym państwie członkowskim, jeżeli uwzględni się, że:

                  a)

                  osoba ta uzyskała dyplom pierwszego stopnia z zakresu medycyny w państwie członkowskim pochodzenia, lecz w chwili złożenia wniosku o uznanie kwalifikacji zawodowych w przyjmującym państwie członkowskim nie mogła przedstawić zaświadczenia o ukończeniu rocznego stażu zawodowego wymaganego w państwie członkowskim pochodzenia jako dodatkowy warunek uzyskania kwalifikacji zawodowych;

                  b)

                  do celów art. 55a dyrektywy w sprawie kwalifikacji zawodowych (1), w przyjmującym państwie członkowskim osoba ta ma możliwość odbycia, jako priorytetowa alternatywa, którą odrzuciła, przez okres trzech lat, w przyjmującym państwie członkowskim, stażu zawodowego zgodnego z wytycznymi państwa członkowskiego pochodzenia, aby móc ponownie wystąpić do właściwych władz państwa członkowskiego pochodzenia o prawo wykonywania zawodu medycznego poprzez system automatycznego uznawania, o którym mowa w dyrektywie;

                  c)

                  celem uregulowań krajowych przyjmującego państwa członkowskiego jest wspieranie bezpieczeństwa pacjentów i jakości świadczeń opieki zdrowotnej poprzez zagwarantowanie, że pracownicy służby zdrowia dysponują wykształceniem niezbędnym do wykonywania ich działalności zawodowej, innymi wystarczającymi kwalifikacjami zawodowymi oraz innymi kwalifikacjami wymaganymi do wykonywania działalności zawodowej?

         (1)  Dyrektywa 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (Dz.U. 2005, L 255, s. 22).


title: Sprawa C-641/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail de Liège (Belgia) w dniu 26 listopada 2020 r. – VT / Centre public d’action sociale de Líège (CPAS)

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal du travail de Liège (Belgia) w dniu 26 listopada 2020 r. – VT / Centre public d’action sociale de Líège (CPAS)
      (Sprawa C-641/20)
      (2021/C 44/35)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal du travail de Liège

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: VT

         Strona pozwana: Centre public d'action sociale de Líège (CPAS)

         Pytania prejudycjalne

      Czy w sytuacji, gdy państwo członkowskie postanawia na podstawie art. 11 dyrektywy 2011/95 (1) cofnąć uchodźcy jego status, a następnie cofnąć mu zezwolenie na pobyt i nakazać opuszczenie terytorium, art. 7 i 13 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (2) w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii należy interpretować w ten sposób, że przepisy te wymagają, aby zainteresowany zachował tymczasowe prawo do pobytu oraz prawa do świadczeń socjalnych na czas rozpoznawania sądowego środka zaskarżenia wniesionego od decyzji o zakończeniu pobytu i nakazującej powrót?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (Dz.U. 2011, L 337, s. 9).

         (2)  Dz.U. 2008, L 348, s. 98.


title: Sprawa C-646/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 1 grudnia 2020 r. – Senatsverwaltung für Inneres und Sport, Standesamtsaufsicht / TB

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 1 grudnia 2020 r. – Senatsverwaltung für Inneres und Sport, Standesamtsaufsicht / TB
      (Sprawa C-646/20)
      (2021/C 44/36)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Senatsverwaltung für Inneres und Sport, Standesamtsaufsicht

         Druga strona postępowania: TB

         Uczestnicy postępowania: Standesamt Mitte von Berlin, RD

         Pytania prejudycjalne

      Przedstawione zostają następujące pytania dotyczące wykładni art. 1 ust. 1 lit. a), art. 2 pkt 4, art. 21 ust. 1 i art. 46 rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczące jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylające rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 (1):

                  1)

                  Czy rozwiązanie małżeństwa na podstawie art. 12 decreto legge nr 132 (dekretu z mocą ustawy nr 132, Włochy) z dnia 12 września 2014 r. (zwanego dalej „DL nr 132/2014”) stanowi orzeczenie o rozwodzie w rozumieniu rozporządzenia Bruksela IIa?

                  2)

                  W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: Czy rozwiązanie małżeństwa na podstawie art. 12 DL nr 132/2014 należy traktować zgodnie z dyspozycją art. 46 rozporządzenia Bruksela IIa dotyczącego dokumentów urzędowych oraz porozumień?

         (1)  „Rozporządzenie Bruksela IIa” (Dz.U. 2003, L 338, s. 1).


title: Sprawa C-656/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 5 października 2020 r. w sprawie T-597/18, Hermann Albers / Komisja Europejska, wniesione w dniu 4 grudnia 2020 r. przez Hermann Albers eK

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/31

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 5 października 2020 r. w sprawie T-597/18, Hermann Albers / Komisja Europejska, wniesione w dniu 4 grudnia 2020 r. przez Hermann Albers eK
      (Sprawa C-656/20 P)
      (2021/C 44/37)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Hermann Albers eK, (przedstawiciel: S. Roling, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Federalne Niemiec, Land Niedersachsen

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  Uchylenie w części w wyroku Sądu z dnia 5 października 2020 r., Hermann Albers/Komisja (T-597/18, EU:T:2020:467) w brzmieniu pkt 1 i 2 sentencji;

                  —

                  Uwzględnienie w pełnym zakresie żądań wysuniętych w pierwszej instancji zmierzających do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 12 lipca 2018 r. C(2018) 4385 final (1) oraz do obciążenia Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd dokonał błędnej wykładni art. 107 i 108 TFUE w odniesieniu do § 7a Niedersächsisches Nahverkehrsgesetz (NNVG). Paragraf 7a NNVG stanowi, wbrew stanowisku Sądu, nową pomoc podlegającą zgłoszeniu.
      Odnośnie do art. 107 TFUE, nie chodzi jedynie o wewnątrzkrajowe przesunięcie państwowych środków finansowych, ponieważ podmioty realizujące zdania publiczne w swojej podwójnej roli jako właściciele publicznych przedsiębiorstw przewozowych, korzystają bezpośrednio z przydziału środków i wykorzystują je w sposób selektywny ze szkodą dla sektora prywatnego poprzez bezpośrednie przyznawanie dotacji. Wynikało to z faktu, że podmioty realizujące zdania publiczne kontrolowały przedsiębiorstwa transportu publicznego „tak jakby były to ich własne służby”. Przyznanie środków finansowych na rzecz podmiotów realizujących zdania publiczne jest nierozerwalnie związane z korzyścią, ponieważ w tym momencie wykorzystanie tych środków na działalność gospodarczą przedsiębiorstw komunalnych jest często już określone. Zakłóca to konkurencję i wpływa na wymianę handlową między państwami członkowskimi.
      Ponadto z uwagi na to, że § 7a NNVG ma charakter pomocy państwa, ale również niezależnie od niego, dochodzi do naruszenia art. 108 ust. 3 TFUE, ponieważ Republika Federalna Niemiec nie zgłosiła Komisji Europejskiej § 7a NNVG.

         (1)  Decyzja Komisji Europejskiej donośnie do nie wnoszenia sprzeciwu względem środków ustanowionych zgodnie z § 7a Niedersächsisches Nahverkehrsgesetz (sprawa SA.46538 [2017/NN]) (Dz. U. 2018, C 292, s. 1).


title: Sprawa C-661/20: Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2020 r. – Komisja Europejska / Republika Słowacka

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/32

      Skarga wniesiona w dniu 5 grudnia 2020 r. – Komisja Europejska / Republika Słowacka
      (Sprawa C-661/20)
      (2021/C 44/38)
      Język postępowania: słowacki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes, R. Lindenthal, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Słowacka

         Żądania strony skarżącej

      Skarżąca wnosi do Trybunału o stwierdzenie, że:

                  —

                  poprzez wyłączenie programów gospodarki leśnej i ich zmian, incydentalnego pozyskiwania drewna oraz środków zapobiegania zagrożeniom dla lasów i eliminacji skutków szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi z wymogu, aby w przypadku gdy mogą one w istotny sposób oddziaływać na obszary sieci Natura 2000, podlegały odpowiedniej ocenie ich skutków dla tych obszarów z punktu widzenia założeń ochrony tych obszarów, Republika Słowacka uchybiła zobowiązaniom na mocy art. 6 ust. 3 w związku z art. 7 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (1),

                  —

                  poprzez niepodjęcie odpowiednich działań w celu uniknięcia pogorszenia stanu siedlisk i uniknięcia znaczącego niepokojenia na specjalnych obszarach ochrony wyznaczonych do ochrony głuszca zwyczajnego (OCHÚ Nízke Tatry SKCHVU018, OCHÚ Tatry SKCHVU030, OCHÚ Veľká Fatra SKCHVU033, OCHÚ Muránska planina-Stolica SKCHVU017, OCHÚ Chočské vrchy SKCHVU050, OCHÚ Horná Orava SKCHVU008, OCHÚ Volovské vrchy SKCHVU036, OCHÚ Malá Fatra SKCHVU013, OCHÚ Poľana SKCHVU022, OCHÚ Slovenský Raj SKCHVU053, OCHÚ Levočské vrchy SKCHVU051 i OCHÚ Strážovské vrchy SKCHVU028), Republika Słowacka uchybiła zobowiązaniom na mocy art. 6 ust. 2 w związku z art. 7 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory,

                  —

                  poprzez niepodjęcie specjalnych środków ochronnych w odniesieniu do siedliska głuszca zwyczajnego w ramach OCHÚ Nízke Tatry SKCHVU018, OCHÚ Tatry SKCHVU030, OCHÚ Veľká Fatra SKCHVU033, OCHÚ Muránska planina-Stolica SKCHVU017, OCHÚ Volovské vrchy SKCHVU036, OCHÚ SKCHVU013 Malá Fatra i OCHÚ Levočské vrchy SKCHVU051, wyznaczonych do ochrony tego gatunku w celu zapewnienia jego przetrwania oraz reprodukcji na obszarze jego występowania, Republika Słowacka uchybiła zobowiązaniom na mocy art. 4 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (2) oraz

                  —

                  Republika Słowacka zostaje obciążona kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgodnie z art. 6 ust. 3 dyrektywy siedliskowej każdy plan lub przedsięwzięcie, które nie jest bezpośrednio związane z zagospodarowaniem terenu lub nie jest konieczne do tego zagospodarowania, ale które może na ten teren w istotny sposób wpływać, podlega odpowiedniej ocenie jego skutków dla danego terenu z punktu widzenia założeń jego ochrony. Właściwe władze krajowe mogą w świetle wniosków z tej oceny skutków dla danego terenu wyrazić zgodę na plan lub przedsięwzięcie dopiero po upewnieniu się, że nie wpłynie on/ono niekorzystnie na dany teren. W Republice Słowackiej ustawa o ochronie przyrody i ustawa o lasach nie zapewniły tego, aby programy gospodarki leśnej i ich zmiany, incydentalne pozyskiwanie drewna oraz środki zapobiegania zagrożeniom dla lasów i eliminacji skutków szkód spowodowanych klęskami żywiołowymi podlegały odpowiedniej ocenie skutków dla obszarów sieci Natura 2000. W chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii nie została zapewniona prawidłowa transpozycja art. 6 ust. 3 w związku z art. 7 dyrektywy siedliskowej, co powoduje jak dotąd ciągłe problemy.
      Zgodnie z art. 6 ust. 2 dyrektywy siedliskowej państwa członkowskie podejmują odpowiednie działania w celu uniknięcia na specjalnych obszarach ochrony pogorszenia stanu siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków, jak również w celu uniknięcia niepokojenia gatunków, dla których zostały wyznaczone takie obszary, o ile to niepokojenie może mieć znaczenie w stosunku do celów tej dyrektywy. Zgodnie z art. 7 dyrektywy siedliskowej przepis ten ma zastosowanie zarówno do terenów mających znaczenie dla Unii, jak i do obszarów specjalnej ochrony na podstawie dyrektywy ptasiej. Słowacja wyznaczyła na podstawie art. 4 ust. 1 dyrektywy ptasiej 12 obszarów specjalnej ochrony dla ochrony głuszca zwyczajnego, który jest gatunkiem wymienionym w załączniku I do dyrektywy ptasiej. Słowacja nie podjęła jednak odpowiednich działań w celu uniknięcia pogorszenia stanu siedlisk głuszca zwyczajnego i w celu uniknięcia znacznego niepokojenia tego gatunku na tych 12 obszarach specjalnej ochrony.
      Republika Słowacka była zobowiązana na podstawie art. 4 ust. 1 dyrektywy ptasiej do ustanowienia specjalnych środków na 12 obszarach specjalnej ochrony wyznaczonych do ochrony głuszca zwyczajnego, w tym do określenia szczegółowych celów ochrony. W chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii oraz w chwili wniesienia niniejszej skargi Republika Słowacka jeszcze nie przyjęła programów wsparcia dla obszarów chronionych na podstawie ustawy o ochronie przyrody dla siedlisk głuszca zwyczajnego w 7 obszarach specjalnej ochrony.

         (1)  Dz.U. 1992, L 206, s. 7; wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 15, t. 2, s. 102.

         (2)  Dz.U. 2010, L 20, s. 7.


title: Sprawa C-663/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 23 września 2020 r. w sprawie T-414/17, Hypo Vorarlberg Bank AG / Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, wniesione w dniu 4 grudnia 2020 r. przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/33

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 23 września 2020 r. w sprawie T-414/17, Hypo Vorarlberg Bank AG / Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, wniesione w dniu 4 grudnia 2020 r. przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji
      (Sprawa C-663/20 P)
      (2021/C 44/39)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) (przedstawiciele: H. Ehlers, P.A. Messina, J. Kerlin, pełnomocnicy oraz H.-G. Kamann, F. Louis, P. Gey, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Hypo Vorarlberg Bank AG

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi o:

                  1.

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 23 września 2020 r., Hypo Vorarlberg Bank/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (T-414/17, EU:T:2020:437);

                  2.

                  oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności;

                  3.

                  obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy: naruszenie art. 85 ust. 3 regulaminu postępowania przed Sądem, przeinaczenie dowodów oraz naruszenie prawa SRB do rzetelnego procesu
      W pierwszej kolejności SRB podnosi, że – orzekając, iż u podstaw decyzji SRB z dnia 11 kwietnia 2017 r. w sprawie składek wnoszonych ex-ante za 2017 r. na poczet jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2017/05) (zaskarżona decyzja) leżały błędne ustalenia, ponieważ dla dokonania prawidłowego ustalenia konieczne są dowody przedstawione przez SRB na rozprawie – Sąd dokonał błędnej wykładni art. 85 ust. 3 swojego regulaminu postępowania oraz błędnie go zastosował. W tym zakresie SRB podnosi, po pierwsze, że przedstawienie dowodów dotyczących prawidłowego ustalenia dokonanego przez SRB na rozprawie było uzasadnione, ponieważ kwestia braku dokonania owych ustaleń nie była podnoszona wcześniej ani na pisemnym etapie postępowania ani w piśmie wszczynającym postępowanie, ani też w jakimkolwiek postanowieniu Sądu dotyczącym kwestii dowodowych. SRB podnosi, po drugie, że – nie uwzględniając przedstawionego materiału dowodowego oraz stwierdzając, że owe środki dowodowe, mimo iż dopuszczalne, są pozbawione znaczenia – Sąd przeinaczył przedstawiony mu materiał dowodowy Ponadto, stwierdzając że przedstawione mu dowody w każdym razie nie wykazywały nierozerwalnego związku pomiędzy obiegówką podpisaną przez przewodniczącego SRB a załącznikiem do zaskarżonej decyzji – Sąd nie wziął pod uwagę numeru referencyjnego znajdującego się na obiegówce, za pomocą którego owa obiegówka została nierozerwalnie powiązana z elektronicznymi aktami, które z kolei zawierają zaskarżoną decyzję i załącznik do niej. SRB podnosi, po trzecie, że – nie podnosząc kwestii błędnego ustalenia przed rozprawą, nie przyjmując propozycji SRB dotyczącej przedstawienia dodatkowych dowodów oraz nie udzielając SRB w żadnym momencie wskazówki co do tego, że uważa przedstawione dowody za niewystarczające – Sąd naruszył jej prawo do rzetelnego procesu.
      Zarzut drugi: naruszenie art. 296 TFUE
      W drugiej kolejności SRB podnosi, że – stwierdzając iż zaskarżona decyzja nie została należycie uzasadniona, ponieważ Hypo Vorarlberg Bank nie mógł w pełni zweryfikować prawidłowości zawartego w niej wyliczenia – Sąd dokonał zbyt daleko idącej interpretacji art. 296 TFUE i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Sądowi nie udało się pogodzić wymogów związanych z obowiązkiem należytego uzasadnienia z obowiązkiem zachowania tajemnicy, wynikającym z art. 339 TFUE – nieprzywołanego przez Sąd w zaskarżonym wyroku – oraz z innych zasad sformułowanych w prawie Unii. Rozporządzenie (UE) nr 2015/63 (1), na którym opiera się wyliczenie składek i którego ważności Hypo Vorarlberg Bank nie kwestionuje, dokonuje proporcjonalnego wyważenia pomiędzy zasadami przejrzystości, obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej oraz innymi realizowanymi przez nie celami, w szczególności osiągnięciem nadania składkom służącym finansowaniu Jednolitego Funduszu Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji pewnego przeznaczenia oraz przyjmowaniem składek od wszystkich relewantnych podmiotów w sprawiedliwy i proporcjonalny sposób. Wydając zaskarżoną decyzję SRB przestrzegała rzeczonych ram prawnych i w związku z tym wywiązała się z ciążącego na niej obowiązku w zakresie opatrzenia zaskarżonej decyzji należytym uzasadnieniem.

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Dz.U. 2015, L 11, s. 44.


title: Sprawa C-664/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 23 września 2020 r. w sprawie T-420/17, Portigon AG / Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, wniesione w dniu 4 grudnia 2020 r. przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/34

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 23 września 2020 r. w sprawie T-420/17, Portigon AG / Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, wniesione w dniu 4 grudnia 2020 r. przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji
      (Sprawa C-664/20 P)
      (2021/C 44/40)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) (przedstawiciele: P.A. Messina, J. Kerlin, pełnomocnicy oraz H.-G. Kamann, F. Louis, P. Gey, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Portigon AG, Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi o:

                  1.

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 23 września 2020 r., Portigon/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (T-420/17, EU:T:2020:438);

                  2.

                  oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności;

                  3.

                  obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy: naruszenie art. 85 ust. 3 regulaminu postępowania przed Sądem, przeinaczenie dowodów oraz naruszenie prawa SRB do rzetelnego procesu
      W pierwszej kolejności SRB podnosi, że – orzekając, iż u podstaw decyzji SRB z dnia 11 kwietnia 2017 r. w sprawie składek wnoszonych ex-ante za 2017 r. na poczet jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2017/05) (zaskarżona decyzja) leżały błędne ustalenia, ponieważ dla dokonania prawidłowego ustalenia konieczne są dowody przedstawione przez SRB na rozprawie – Sąd dokonał błędnej wykładni art. 85 ust. 3 swojego regulaminu postępowania oraz błędnie go zastosował. W tym zakresie SRB podnosi, po pierwsze, że przedstawienie dowodów dotyczących prawidłowego ustalenia dokonanego przez SRB na rozprawie było uzasadnione, ponieważ kwestia braku dokonania owych ustaleń nie była podnoszona wcześniej ani na pisemnym etapie postępowania ani w piśmie wszczynającym postępowanie, ani też w jakimkolwiek postanowieniu Sądu dotyczącym kwestii dowodowych. SRB podnosi, po drugie, że – nie uwzględniając przedstawionego materiału dowodowego oraz stwierdzając, że owe środki dowodowe, mimo iż dopuszczalne, są pozbawione znaczenia – Sąd przeinaczył przedstawiony mu materiał dowodowy. Ponadto, stwierdzając że przedstawione mu dowody w każdym razie nie wykazywały nierozerwalnego związku pomiędzy obiegówką podpisaną przez przewodniczącego SRB a załącznikiem do zaskarżonej decyzji – Sąd nie wziął pod uwagę numeru referencyjnego znajdującego się na obiegówce, za pomocą którego owa obiegówka została nierozerwalnie powiązana z elektronicznymi aktami, które z kolei zawierają zaskarżoną decyzję i załącznik do niej. SRB podnosi, po trzecie, że – nie podnosząc kwestii błędnego ustalenia przed rozprawą, nie przyjmując propozycji SRB dotyczącej przedstawienia dodatkowych dowodów oraz nie udzielając SRB w żadnym momencie wskazówki co do tego, że uważa przedstawione dowody za niewystarczające – Sąd naruszył jej prawo do rzetelnego procesu.
      Zarzut drugi: naruszenie art. 296 TFUE
      W drugiej kolejności SRB podnosi, że – stwierdzając iż zaskarżona decyzja nie została należycie uzasadniona, ponieważ Portigon nie mógł w pełni zweryfikować prawidłowości zawartego w niej wyliczenia – Sąd dokonał zbyt daleko idącej interpretacji art. 296 TFUE i art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Sądowi nie udało się pogodzić wymogów związanych z obowiązkiem należytego uzasadnienia z obowiązkiem zachowania tajemnicy, wynikającym z art. 339 TFUE – nieprzywołanego przez Sąd w zaskarżonym wyroku – oraz z innych zasad sformułowanych w prawie Unii. Rozporządzenie (UE) nr 2015/63 (1), na którym opiera się wyliczenie składek i którego ważności Portigon nie kwestionuje, dokonuje proporcjonalnego wyważenia pomiędzy zasadami przejrzystości, obowiązkiem zachowania tajemnicy zawodowej oraz innymi realizowanymi przez nie celami, w szczególności osiągnięciem nadania składkom służącym finansowaniu Jednolitego Funduszu Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji pewnego przeznaczenia oraz przyjmowaniem składek od wszystkich relewantnych podmiotów w sprawiedliwy i proporcjonalny sposób. Wydając zaskarżoną decyzję SRB przestrzegała rzeczonych ram prawnych i w związku z tym wywiązała się z ciążącego na niej obowiązku w zakresie opatrzenia zaskarżonej decyzji należytym uzasadnieniem.

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, Dz.U. 2015, L 11, s. 44.


title: Sprawa C-666/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 5 października 2020 r. w sprawie T-538/18, Gesamtverband Verkehrsgewerbe Niedersachsen eV (GVN) / Komisja Europejska, wniesione w dniu 7 grudnia 2020 r. przez GVN

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/36

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 5 października 2020 r. w sprawie T-538/18, Gesamtverband Verkehrsgewerbe Niedersachsen eV (GVN) / Komisja Europejska, wniesione w dniu 7 grudnia 2020 r. przez GVN
      (Sprawa C-666/20 P)
      (2021/C 44/41)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Gesamtverband Verkehrsgewerbe Niedersachsen eV (GVN) (przedstawiciel: C. Antweiler, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec, Land Niedersachsen

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie w części w wyroku Sądu z dnia 5 października 2020 r., GVN / Komisja (T-583/18, EU:T:2020:467) w brzmieniu pkt 1 i 2 sentencji;

                  —

                  Na wypadek stwierdzenia zasadności odwołania, uwzględnienie w pełnym zakresie żądania wysuniętego w pierwszej instancji zmierzającego do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 12 lipca 2018 r. C(2018) 4385 final (1).

         Zarzuty i główne argumenty

      Po pierwsze, wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył art. 47 ust. 2 Karty praw podstawowych i dopuścił się uchybienia proceduralnego poprzez całkowite pominięcie istotnych z punktu widzenia wydania rozstrzygnięcia argumentów wnoszącej odwołanie dotyczących przesłanek, przy spełnieniu których niemieckie kraje związkowe są uprawnione na podstawie § 64a Personenbeförderungsgesetz (niemieckiej ustawy o przewozie osób, PBefG) do zastąpienia § 45a tej ustawy przez prawo krajów związkowych.
      Po drugie, wnoszący odwołanie podnosi szereg naruszeń prawa Unii.
      Po pierwsze, zdaniem wnoszącego odwołanie prawo Unii zostało naruszone, ponieważ Sąd stwierdził w pkt 36 zaskarżonego wyroku, że pomiędzy stronami bezsporne było, iż ustawodawca niemiecki w drodze § 45a PBefG i § 8 ust. 4 zdanie trzecie PBefG wyłączył z zakresu stosowania rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 (2) rekompensaty finansowej w zakresie publicznego transportu pasażerskiego osób korzystających z biletów okresowych w ramach transportu osób w związku z edukacją. W związku z tym Sąd pominął fakt, że Republika Federalna Niemiec nie zgłosiła Komisji Europejskiej ani § 45a PBefG, ani § 8 ust. 4 zdanie trzecie PBefG zgodnie z art. 3 ust. 3 zdanie drugie rozporządzenia nr 1370/2007.
      Ponadto wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd niesłusznie założył w pkt 40 i nast. zaskarżonego wyroku, że ustawodawca może, na podstawie art. 3 ust. 3 rozporządzenia nr 1370/2007, nie tylko wyłączyć z zakresu stosowania tego rozporządzenia przepisy dotyczące rekompensaty finansowej z tytułu obowiązku świadczenia usług publicznych w zakresie transportu uczniów i stażystów, ale może również, bez dalszych wyjaśnień, ograniczyć zakres tego wyłączenia, zmieniając taką decyzję w celu ponownego włączenia takich rekompensat do zakresu stosowania rozporządzenia nr 1370/2007. Zmiana uznana przez Sąd za dopuszczalną stanowi bowiem actus contrarius w stosunku do decyzji wydanej na podstawie art. 3 ust. 3 zdanie drugie rozporządzenia nr 1370/2007; podlega ona zatem tym samym formalnym warunkom skuteczności, które nie są tu spełnione w przypadku braku powiadomienia Komisji o zmianie.
      Wreszcie wnoszący odwołanie podnosi naruszenie prawa Unii, w szczególności art. 107 i 108 ust. 3 TFUE, ponieważ w odniesieniu do drugiego zarzutu Sąd wyszedł z założenia, że Land Niedersachsen nie przyznaje przedsiębiorcom pomocy państwa na podstawie § 7a Niedersächsisches Nahverkehrsgesetz (dolnosaksońskiej ustawy o transporcie lokalnym, NNVG), mimo że wszystkie przedsiębiorstwa komunalne otrzymały od podmiotów realizujących zdania publiczne w całości środki finansowe, które Land Niedersachsen udostępnia tym gminnym podmiotom realizującym zdania publiczne. Wbrew ocenie Sądu, nie jest możliwe rozróżnienie pomiędzy działalnością podmiotów realizujących zdania publiczne w ramach władztwa państwowego z jednej strony, a ich działalnością gospodarczą jako udziałowców kontrolowanych przez nie przedsiębiorstw transportowych z drugiej strony.

         (1)  Decyzja Komisji Europejskiej donośnie do nie wnoszenia sprzeciwu względem środków ustanowionych zgodnie z § 7a Niedersächsisches Nahverkehrsgesetz (sprawa SA.46538 [2017/NN]) (Dz.U. 2018, C 292, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz.U. 2007, L 315, s. 1).


title: Sprawa C-682/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 5 października 2020 r. w sprawie T-255/17, Les Mousquetaires i ITM Entreprises / Komisja, wniesione w dniu 15 grudnia 2020 r. przez Les Mousquetaires i ITM Entreprises SAS

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/37

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 5 października 2020 r. w sprawie T-255/17, Les Mousquetaires i ITM Entreprises / Komisja, wniesione w dniu 15 grudnia 2020 r. przez Les Mousquetaires i ITM Entreprises SAS
      (Sprawa C-682/20 P)
      (2021/C 44/42)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Les Mousquetaires S.A.S., ITM Entreprises S.A.S. (przedstawiciele: adwokaci N. Jalabert-Doury i K. Mebarek)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszących odwołanie

                  —

                  uchylenie pkt 2 sentencji wyroku Sądu w sprawie T-255/17;

                  —

                  uwzględnienie żądań przedstawionych przez wnoszące odwołanie w pierwszej instancji i stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 1057 z dnia 9 lutego 2017 r. oraz decyzji Komisji C(2017) 1361 z dnia 21 lutego 2017 r., nakazujących spółkom Intermarché i Les Mousquetaires oraz wszystkim spółkom kontrolowanym przez nie bezpośrednio lub pośrednio poddanie się kontroli zgodnie z art. 20 ust. 1 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003;

                  —

                  obciążenie Komisji wszystkimi kosztami całego postępowania, w tym kosztami postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy dotyczy naruszeń prawa i braku uzasadnienia w ramach analizy skuteczności środków zaskarżenia dotyczących przebiegu kontroli.
      Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 6 i 8 EKPC, art. 296 traktatu oraz art. 20 ust. 4 rozporządzenia nr 1/2003, ponieważ Sąd nie dopełnił obowiązku uzasadnienia i ograniczenia decyzji w sprawie kontroli.
      Zarzut trzeci dotyczy naruszenia prawa i rozporządzenia nr 1/2003, ponieważ Sąd uznał, że faza postępowania „przed podjęciem działań związanych z zarzutem popełnienia naruszenia” nie podlega rozporządzeniu.
      Zarzut czwarty dotyczy naruszenia art. 6 i 8 EKPC oraz art. 19 rozporządzenia nr 1/2003, ponieważ Sąd uznał za poszlaki o wystarczająco poważnym charakterze okoliczności dotknięte nieprawidłowościami formalnymi i materialnymi.
      Zarzut piąty dotyczy braku uzasadnienia wynikającego z braku weryfikacji wartości dowodowej tych poszlak oraz błędu w zakresie uznania za poszlaki.


title: Sprawa C-352/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 października 2020 r (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia n° 6 de Reus – Hiszpania) – Jaime Cardus Suarez / Catalunya Caixa SA (Catalunya Banc S.A.)

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/38

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 października 2020 r (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia no 6 de Reus – Hiszpania) – Jaime Cardus Suarez / Catalunya Caixa SA (Catalunya Banc S.A.)
      (Sprawa C-352/18) (1)

      (2021/C 44/43)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 285 z 13.8.2018.


title: Sprawa C-703/18: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) – Zjednoczone Królestwo) – Healthspan Limited / Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/38

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) – Zjednoczone Królestwo) – Healthspan Limited / Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs
      (Sprawa C-703/18) (1)

      (2021/C 44/44)
      Język postępowania: angielski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.


title: Sprawa C-763/18: Postanowienie Prezesa dziewiątej izby Trybunału z dnia 13 listopada 2020 r. – Wallapop, SL / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Unipreus, SL

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/38

      Postanowienie Prezesa dziewiątej izby Trybunału z dnia 13 listopada 2020 r. – Wallapop, SL / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Unipreus, SL
      (Sprawa C-763/18) (1)

      (2021/C 44/45)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes dziewiątej izby Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 131 z 8.4.2019.


title: Sprawa C-250/19: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Belgia) – B.O.L. / État belge

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/38

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Belgia) – B.O.L. / État belge
      (Sprawa C-250/19) (1)

      (2021/C 44/46)
      Język postępowania: francuski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 182 du 27.5.2019.


title: Sprawa C-286/19: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance d'Aulnay-Sous-Bois – Francja) – JE, KF / XL Airways SA

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/39

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance d'Aulnay-Sous-Bois – Francja) – JE, KF / XL Airways SA
      (Sprawa C-286/19) (1)

      (2021/C 44/47)
      Język postępowania: francuski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 206 z 17.6.2019.


title: Sprawa C-452/19: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 października 2020 r (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción n° 6 de Ceuta – Hiszpania) – YV/ Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA.

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/39

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 października 2020 r (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 6 de Ceuta – Hiszpania) – YV/ Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA.
      (Sprawa C-452/19) (1)

      (2021/C 44/48)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 328 z 30.9.2019.


title: Sprawa C-455/19: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 października 2020 r (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción n° 6 de Ceuta – Hiszpania) – BX / Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA.

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/39

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 października 2020 r (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 6 de Ceuta – Hiszpania) – BX / Banco Bilbao Vizcaya Argentaria SA.
      (Sprawa C-455/19) (1)

      (2021/C 44/49)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 328 z 30.9.2019.


title: Sprawa C-482/19: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 października 2020 r (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción n° 6 de Ceuta – Hiszpania) – JF, KG / Bankia SA.

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/39

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 października 2020 r (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 6 de Ceuta – Hiszpania) – JF, KG / Bankia SA.
      (Sprawa C-482/19) (1)

      (2021/C 44/50)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 328 z 30.9.2019.


title: Sprawa C-523/19: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 października 2020 r (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción n° 6 de Ceuta – Hiszpania) – ED/ Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA.

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/40

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 października 2020 r (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 6 de Ceuta – Hiszpania) – ED/ Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA.
      (Sprawa C-523/19) (1)

      (2021/C 44/51)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 413 z 9.12.2019.


title: Sprawa C-527/19: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 października 2020 r (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción n° 6 de Ceuta – Hiszpania) – HG, IH / Bankia SA.

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/40

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 października 2020 r (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 6 de Ceuta – Hiszpania) – HG, IH / Bankia SA.
      (Sprawa C-527/19) (1)

      (2021/C 44/52)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 413 z 9.12.2019.


title: Sprawa C-731/19: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha – Hiszpania) – KM / Subdelegación del Gobierno en Albacete

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/40

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Castilla-La Mancha – Hiszpania) – KM / Subdelegación del Gobierno en Albacete
      (Sprawa C-731/19) (1)

      (2021/C 44/53)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 432 z 23.12.2019.


title: Sprawa C-732/19: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 października 2020 r (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción n° 6 de Ceuta – Hiszpania) – LL, MK / Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/40

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 października 2020 r (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 6 de Ceuta – Hiszpania) – LL, MK / Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA
      (Sprawa C-732/19) (1)

      (2021/C 44/54)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 10 z 13.1.2020.


title: Sprawa C-745/19: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski rayonen sad – Bułgaria) – PH, OI / „ЕUROBANK BULGARIA” АD

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/41

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofiyski rayonen sad – Bułgaria) – PH, OI / „ЕUROBANK BULGARIA” АD
      (Sprawa C-745/19) (1)

      (2021/C 44/55)
      Język postępowania: bułgarski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 413 z 9.12.2019.


title: Sprawa C-2/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Queen's Bench Division) – Zjednoczone Królestwo) – Daimler AG/ Walleniusrederierna Aktiebolag, Wallenius Wilhelmsen ASA, Wallenius Logistics AB, Wilhelmsen Ships Holding Malta Limited, Wallenius Wilhelmsen Ocean AS, „K” Line Holding (Europe) Limited, „K” Line Europe Limited, Compañia Sudamericana de Vapores SA

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/41

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 6 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Queen's Bench Division) – Zjednoczone Królestwo) – Daimler AG/ Walleniusrederierna Aktiebolag, Wallenius Wilhelmsen ASA, Wallenius Logistics AB, Wilhelmsen Ships Holding Malta Limited, Wallenius Wilhelmsen Ocean AS, „K” Line Holding (Europe) Limited, „K” Line Europe Limited, Compañia Sudamericana de Vapores SA
      (Sprawa C-2/20) (1)

      (2021/C 44/56)
      Język postępowania: angielski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 68 z 2.3.2020


title: Sprawa C-15/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil de Badajoz – Hiszpania) – Asociación de Usuarios de Bancos, Cajas y Seguros de España (Adicae Consumidores Críticos y Responsables) / Caja Almendralejo Sociedad Cooperativa de Credito

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/41

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil de Badajoz – Hiszpania) – Asociación de Usuarios de Bancos, Cajas y Seguros de España (Adicae Consumidores Críticos y Responsables) / Caja Almendralejo Sociedad Cooperativa de Credito
      (Sprawa C-15/20) (1)

      (2021/C 44/57)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 137 z 27.4.2020.


title: Sprawa C-16/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil de Badajoz – Hiszpania) – Asociación de Usuarios de Bancos, Cajas y Seguros de España (Adicae Consumidores Críticos y Responsables) / Liberbank SA

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/41

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil de Badajoz – Hiszpania) – Asociación de Usuarios de Bancos, Cajas y Seguros de España (Adicae Consumidores Críticos y Responsables) / Liberbank SA
      (Sprawa C-16/20) (1)

      (2021/C 44/58)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 137 z 27.4.2020


title: Sprawa C-20/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Belgia) – E.M.T. / Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/42

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 16 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Belgia) – E.M.T. / Commissaire général aux réfugiés et aux apatrides
      (Sprawa C-20/20) (1)

      (2021/C 44/59)
      Język postępowania: francuski
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 95 z 23.3.2020.


title: Sprawa C-189/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Laudamotion GmbH / Verein für Konsumenteninformation

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/42

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 19 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Laudamotion GmbH / Verein für Konsumenteninformation
      (Sprawa C-189/20) (1)

      (2021/C 44/60)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020.


title: Sprawa C-268/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción n° 6 de Ceuta – Hiszpania) – XV / Cajamar Caja Rural S.C.C.

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/42

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 6 de Ceuta – Hiszpania) – XV / Cajamar Caja Rural S.C.C.
      (Sprawa C-268/20) (1)

      (2021/C 44/61)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2020.


title: Sprawa C-365/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf – Niemcy) – Eurowings GmbH / GDVI Verbraucherhilfe GmbH

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/42

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 października 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf – Niemcy) – Eurowings GmbH / GDVI Verbraucherhilfe GmbH
      (Sprawa C-365/20) (1)

      (2021/C 44/62)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 390 z 16.11.2020.


title: Sprawa C-434/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 października 2020 r. – wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main – Niemcy) – flightright GmbH / SunExpressGünes Ekspres Havacilik A.S.

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/43

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 października 2020 r. – wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main – Niemcy) – flightright GmbH / SunExpressGünes Ekspres Havacilik A.S.
      (Sprawa C-434/20) (1)

      (2021/C 44/63)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 433 z 14.12.2020.


title: Sprawa C-438/20: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf -Niemcy) – BT / Eurowings GmbH

text:
               8.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/43

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 9 listopada 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Düsseldorf -Niemcy) – BT / Eurowings GmbH
      (Sprawa C-438/20) (1)

      (2021/C 44/64)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 433 z 14.12.2020.