title: Sprawa T-211/04: Skarga wniesiona dnia 9 czerwca 2004 r. przez Rząd Gibraltaru przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/27

         Skarga wniesiona dnia 9 czerwca 2004 r. przez Rząd Gibraltaru przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-211/04)
   (2004/C 217/49)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 9 czerwca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Rząd Gibraltaru, reprezentowany przez M. Llamasa, prawnika, J. Temple'a Langa, Solicitor, A. Petersena, prawnika i K. Nordlandera, prawnika.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w całości,

               —

               nakazanie Komisji Wspólnot Europejskich zapłacenia kosztów prawnych i innych kosztów i wydatków związanych z tą sprawą.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Strona skarżąca sprzeciwia się decyzji Komisji z dnia 30 marca 2004 r. w sprawie systemu pomocy, który Zjednoczone Królestwo zamierza wdrożyć odnośnie Corporation Tax Reform (reformy podatku dochodowego od osób prawnych) Rządu Gibraltaru (1). W tej decyzji Komisja uznaje, że proponowana reforma podatkowa stanowi pomoc państwa niezgodną ze wspólnym rynkiem.
   Strona skarżąca stwierdza, że Komisja uznaje reformę za selektywną pod względem regionalnym, ponieważ przyznaje ona korzyści podatkowe firmom w Gibraltarze w odróżnieniu od firm w Zjednoczonym Królestwie oraz że reforma jest selektywna pod względem przedmiotowym, ponieważ ze względu na szczególne cechy przyznano korzyści podatkowe niektórym firmom w Gibraltarze, w odróżnieniu od innych firm w Gibraltarze.
   Na poparcie swojej skargi, strona skarżąca podnosi po pierwsze, że Komisja błędnie zastosowała prawo i popełniła błędy w rozumowaniu, ponieważ uznała, że proponowana reforma podatkowa Gibraltaru jest selektywna pod względem regionalnym.
   W związku z tym strona skarżąca stwierdza, iż założenie, że Gibraltar jest częścią Zjednoczonego Królestwa jest błędne. Według strony skarżącej, w sposób oczywisty wynika to z krajowego prawa konstytucyjnego, prawa publicznego międzynarodowego i prawa wspólnotowego.
   Strona skarżąca podnosi ponadto, że stosowana przez Komisję zasada selektywności pod względem regionalnym nie może mieć zastosowania do Gibraltaru. Według strony skarżącej, decyzja dotyczy dwóch jurysdykcji podatkowych, które są całkowicie rozdzielne i wzajemnie się wykluczające, więc przepisy podatkowe Gibraltaru nie mogą być traktowane jako odstępstwo od prawa podatkowego Zjednoczonego Królestwa.
   Po drugie, strona skarżąca podnosi, że Komisja błędnie zastosowała prawo i popełniła błędy w rozumowaniu, ponieważ uznała, że reforma podatkowa jest selektywna pod względem przedmiotowym. Według strony skarżącej, reforma ma charakter powszechny i stanowi racjonalny wybór polityki gospodarczej Gibraltaru.
   Według strony skarżącej, celem przepisów przewidujących, że firmy, które nie osiągają zysku, nie są opodatkowane i że nie jest wymagane od firm, żeby płaciły więcej, niż wynosi określona maksymalna kwota jest jedynie uniknięcie nadmiernego opodatkowania i nie mają one zastosowania w sposób selektywny do szczególnej grupy lub kategorii.
   Strona skarżąca twierdzi również, że Komisja myli się stwierdzając, w odniesieniu do podatku od wynagrodzeń i podatku od nieruchomości, który nie ma zastosowania do firm niemających budynków gospodarczych lub osób zatrudnionych w Gibraltarze, że reforma przewiduje zwolnienie od opodatkowania sektora offshore i z tego powodu jest selektywna pod względem przedmiotowym. Strona skarżąca twierdzi ponadto, że Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne w tym zakresie, ponieważ ani Zjednoczone Królestwo, ani strona skarżąca nie mieli możliwości przedstawienia uwag w tej sprawie podczas formalnej procedury dochodzenia.
   Wreszcie, strona skarżąca podnosi, że nie można uważać reformy za selektywną, ponieważ jej charakter, ogólny układ i zasadnicze cechy są tak zaprojektowane, aby odpowiadały szczególnym cechom gospodarki Gibraltaru, a w szczególności jej ograniczonemu rozmiarowi, niedoborowi siły roboczej, przemysłowi zdominowanemu przez usługi i prostocie operacyjnej małej administracji.

      (1)  Pomoc państwa C 66/2002 – Reforma podatku dochodowego od osób prawnych Gibraltaru


title: Sprawy połączone C-39/08 i C-43/08: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 12 lutego 2009 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundespatentgericht — Niemcy) — Bild digital GmbH & Co. KG, dawna Bild.T-Online.de AG &Co. KG (C-39/08), ZVS Zeitungsvertrieb Stuttgart GmbH (C-43/08) przeciwko Präsident des Deutschen Patent- und Markenamts (Artykuł 104 ust. 3 akapit pierwszy regulaminu Trybunału Sprawiedliwości — Dyrektywa 89/104/EWG — Zgłoszenia znaków towarowych do rejestracji — Indywidualne rozpatrywanie zgłoszeń — Nieuwzględnienie wcześniejszych decyzji — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/15

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 12 lutego 2009 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundespatentgericht — Niemcy) — Bild digital GmbH & Co. KG, dawna Bild.T-Online.de AG &Co. KG (C-39/08), ZVS Zeitungsvertrieb Stuttgart GmbH (C-43/08) przeciwko Präsident des Deutschen Patent- und Markenamts
   (Sprawy połączone C-39/08 i C-43/08) (1)

   (Artykuł 104 ust. 3 akapit pierwszy regulaminu Trybunału Sprawiedliwości - Dyrektywa 89/104/EWG - Zgłoszenia znaków towarowych do rejestracji - Indywidualne rozpatrywanie zgłoszeń - Nieuwzględnienie wcześniejszych decyzji - Oczywista niedopuszczalność)
   2009/C 113/30
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundespatentgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bild digital GmbH & Co. KG, dawna Bild.T-Online.de AG &Co. KG (C-39/08), ZVS Zeitungsvertrieb Stuttgart GmbH (C-43/08)

      Strona pozwana: Präsident des Deutschen Patent- und Markenamts

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundespatentgericht (Niemcy) — Wykładnia art. 3 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, s. 1) — Indywidualne rozpatrywanie zgłoszeń znaków towarowych bez uwzględnienia wcześniejszych decyzji wydanych w podobnych sprawach — Odmowa rejestracji znaku towarowego zgłoszonego przez właściciela szeregu podobnych znaków towarowych

      Sentencja

   Właściwy organ państwa członkowskiego wezwany do wydania decyzji w przedmiocie zgłoszenia znaku towarowego do rejestracji nie ma obowiązku pominięcia wymienionych w art. 3 ust. 1 lit. b) i c) dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych, w wersji uwzględniającej zmiany wprowadzone decyzją Rady 92/10/EWG z dnia 19 grudnia 1991 r. podstaw odmowy rejestracji i dopuszczenia zgłoszenia ze względu na to, że oznaczenie, o którego rejestrację jako znaku towarowego wniesiono, jest skonstruowane w identyczny lub porównywalny sposób jak oznaczenie, które zostało już zarejestrowane jako znak towarowy i które odnosi się do identycznych lub podobnych towarów lub usług.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


title: Sprawa C-243/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (trzecia izba) z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie T-285/03 Agraz SA i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Agraz SA i in. w dniu 6 czerwca 2005 r.

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/20

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (trzecia izba) z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie T-285/03 Agraz SA i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Agraz SA i in. w dniu 6 czerwca 2005 r.
   (Sprawa C-243/05 P)
   (2005/C 193/31)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 6 czerwca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie spółki Agraz SA i in., reprezentowanych przez adwokatów Joségo Luísa da Cruz Vilaçę i Dorothée Choussy, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (trzecia izba) z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie Agraz SA i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Wnoszące odwołanie zwracają się do Trybunału :

               1.

               o uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (trzecia izba) z dnia 17 marca 2005 r. w zakresie, w jakim uznał on, że nie jest pewne czy szkoda została rzeczywiście wyrządzona i oddalił skargę; oraz, w ponownym orzeczeniu,

               2.

               o stwierdzenie, że w niniejszym przypadku zostały spełnione przesłanki pozaumownej odpowiedzialności Komisji; o zasądzenie od pozwanej na rzecz każdej z wnoszących odwołanie spółek zapłaty pozostałej kwoty pomocy produkcyjnej (wyszczególnionej w załączniku A.27) wraz z odsetkami — których stopę ustali Sąd — naliczanymi od dnia 12 lipca 2000 r. (lub, tytułem żądania ewentualnego, od dnia 13 lipca 2000 r. lub też od dnia 16 lipca 2000 r.) aż do dnia rzeczywistej wypłaty tej pomocy oraz o obciążenie Komisji całością kosztów niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji, w tym także kosztów poniesionych przez wnoszące odwołanie;

               3.

               tytułem żądania ewentualnego, o przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania, aby — po ponownym wysłuchaniu skarżących — rozstrzygnął o kwotach należnego im odszkodowania oraz o obciążenie Komisji całością kosztów niniejszego postępowania (w tym także kosztami poniesionymi przez wnoszące odwołanie) oraz kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji.

         Powołane zarzuty i główne argumenty:
   Spółki wnoszące odwołanie podnoszą na jego poparcie następujące zarzuty:
   Zarzut pierwszy: Naruszenie prawa polegające na stwierdzeniu przez Sąd, że szkoda wyrządzona wnoszącym odwołanie nie jest pewna i że nie może ona zatem stanowić podstawy dla ich roszczenia o odszkodowanie.
   Zarzut ten dzieli się na dwie części:
   Po pierwsze, wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd nie uwzględnił orzecznictwa sądów wspólnotowych, a także zasad uznanych przez krajowe systemy prawne Państw Członkowskich w zakresie pozaumownej odpowiedzialności cywilnej, dokonując błędnej wykładni pojęcia „pewna szkoda” i myląc ustalenie charakteru szkody z obliczeniem jej kwoty.
   Po drugie, wnoszące odwołanie podnoszą argumenty mające na celu wykazanie, że Sąd nie wyciągnął ze swych stwierdzeń w przedmiocie bezprawności działania Komisji polegającego na naruszeniu rozporządzenia Rady (WE) 2201/96 z dnia 28 października 1996 r. w sprawie wspólnej organizacji rynków przetworów owocowych i warzywnych (1), a także na naruszeniu zasad starannego działania i prawidłowego administrowania, narzucających się wniosków w kwestii uznania roszczeń odszkodowawczych wnoszących odwołanie.
   Zarzut drugi: Naruszenie zasady kontradyktoryjności oraz prawa stron do bycia wysłuchanymi;
   Zarzut trzeci: Przeinaczenie żądań wnoszących odwołanie;
   Zarzut czwarty: Nieskorzystanie przez Sąd ze swych uprawnień do nieograniczonego orzekania oraz niedopełnienie swego obowiązku orzekania; odmowa ochrony sądowej polegająca na tym, że Sąd nie wyciągnął ze swych stwierdzeń narzucających się wniosków w kwestii ustalenia kwoty odszkodowania.

      (1)  Dz.U. L 297, str. 29


title: Sprawa C-25/08 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 21 listopada 2007 r. w sprawie T-94/06 Giuseppe Gargani przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, wniesione w dniu 24 stycznia 2008 r. przez Giuseppe Garganiego

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/20

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 21 listopada 2007 r. w sprawie T-94/06 Giuseppe Gargani przeciwko Parlamentowi Europejskiemu, wniesione w dniu 24 stycznia 2008 r. przez Giuseppe Garganiego
   (Sprawa C-25/08 P)
   (2008/C 79/35)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Giuseppe Gargani (przedstawiciel: W. Rothley, adwokat)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 21 listopada 2007 r. w całości,

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi Pierwszej Instancji,

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty
   Sąd odmówił wnoszącemu odwołanie prawa do bycia wysłuchanym, nie ustosunkowując się do argumentów wnoszącego odwołanie, lecz zmieniając strony i uznając skargę za niedopuszczalną.
   Skarga, która została wniesiona przez przewodniczącego Komisji Prawnej Parlamentu Europejskiego a nie — jak wskazano w zaskarżonym postanowieniu — przez „osobę prywatną”, jest mianowicie skierowana wyraźnie przeciwko ówczesnemu przewodniczącemu Parlamentu Europejskiego a nie przeciwko Parlamentowi Europejskiemu jako takiemu, ani przeciwko „osobie fizycznej”. Sąd traktuje wnoszącego odwołanie jak dowolnego włoskiego skarżącego, który wnosi o stwierdzenie niezgodności z prawem działania Parlamentu Europejskiego, a ówczesnego przewodniczącego Parlamentu Europejskiego jak dowolnego hiszpańskiego pozwanego, którego należy obciążyć niezgodnym z prawem działaniem przewodniczącego Parlamentu Europejskiego.
   Sad nie zbadał, czy system sądownictwa przewiduje środek zaskarżenia umożliwiający przewodniczącemu Komisji Prawnej wniesienie o stwierdzenie niezgodności z prawem działania przewodniczącego Parlamentu Europejskiego, gdy wykracza on poza swoje kompetencje określone w regulaminie i w ten sposób narusza uprawnienia przewodniczącego Komisji lub przewodniczącego Parlamentu do współdziałania.


title: Sprawa T-86/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 grudnia 2008 r. — Deichmann-Schuhe przeciwko OHIM — Design for Woman (DEITECH) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego DEITECH — Wcześniejsze, krajowy i międzynarodowy, graficzne znaki towarowe DEI-tex — Względna podstawa odmowy rejestracji — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/30

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 grudnia 2008 r. — Deichmann-Schuhe przeciwko OHIM — Design for Woman (DEITECH)
   (Sprawa T-86/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego DEITECH - Wcześniejsze, krajowy i międzynarodowy, graficzne znaki towarowe DEI-tex - Względna podstawa odmowy rejestracji - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2009/C 32/55)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Heinrich Deichmann-Schuhe GmbH & Co. KG (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo O. Rauscher, następnie O. Rauscher i A. Schulz, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: R. Pethke, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Design for Woman SA (Bogota, Kolumbia)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 stycznia 2007 r. (sprawa R 791/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Heinrich Deichmann-Schuhe GmbH & Co. KG a Design for Woman SA.
   Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 22 stycznia 2007 r. (sprawa R 791/2006-2) w części, w jakiej utrzymuje ona, że nie przedstawiono dowodów rzeczywistego używania wcześniejszych znaków towarowych, jeśli chodzi o „obuwie” należące do klasy 25, objęte zgłoszeniem wspólnotowego znaku towarowego.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               3)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007.


title: Sprawa T-412/10: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Roca przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG — Koordynacja podwyżek cen i wymiana mających szczególne znaczenie informacji handlowych — Możliwość przypisania zachowania o znamionach naruszenia — Grzywny — Wytyczne w sprawie obliczania kwoty grzywien z 2006 r. — Waga naruszenia — Okoliczności łagodzące — Kryzys gospodarczy — Komunikat z 2002 r. w sprawie współpracy — Obniżenie kwoty grzywny — Znaczne zwiększenie wartości dowodów)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/30

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Roca przeciwko Komisji
   (Sprawa T-412/10) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG - Koordynacja podwyżek cen i wymiana mających szczególne znaczenie informacji handlowych - Możliwość przypisania zachowania o znamionach naruszenia - Grzywny - Wytyczne w sprawie obliczania kwoty grzywien z 2006 r. - Waga naruszenia - Okoliczności łagodzące - Kryzys gospodarczy - Komunikat z 2002 r. w sprawie współpracy - Obniżenie kwoty grzywny - Znaczne zwiększenie wartości dowodów)
   2013/C 325/50
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Roca (Saint Ouen L’Aumone, Francja) (przedstawiciel: adwokat P. Vidal Martínez)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Castillo de la Torre, A. Antoniadis i F. Castilla Contreras, a następnie F. Castillo de la Torre, A. Antoniadis i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.092 — Instalacje sanitarne do łazienek) oraz żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 2 ust. 4 lit. b) decyzji Komisji C(2010) 4185 wersja ostateczna z dnia 23 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.092 — Instalacje sanitarne do łazienek) w zakresie, w jakim Komisja Europejska ustaliła w nim kwotę grzywny nałożonej solidarnie na spółkę Roca bez uwzględnienia jej współpracy.

               2)

               Kwota grzywny nałożonej na spółkę Roca w art. 2 ust. 4 lit. b) decyzji C(2010) 4185 wersja ostateczna wynosi 6 298 000 EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, jedną trzecią kosztów poniesionych przez spółkę Roca.

               5)

               Roca pokrywa dwie trzecie własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawa C-38/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 30 listopada 2006 r. w sprawie T-382/04 Heuschen & Schrouff Oriëntal Foods Trading przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 1 lutego 2007 r. przez Heuschen & Schrouff Oriëntal Foods Trading

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/18

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 30 listopada 2006 r. w sprawie T-382/04 Heuschen & Schrouff Oriëntal Foods Trading przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 1 lutego 2007 r. przez Heuschen & Schrouff Oriëntal Foods Trading
   (Sprawa C-38/07 P)
   (2007/C 82/32)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Heuschen & Schrouff Oriëntal Foods Trading (przedstawiciel: H. de Bie, advocaat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 20 listopada 2006 r.,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 17 czerwca 2004 r. (REM 19/2002), w której Komisja uznała, że umorzenie należności celnych przywozowych nie jest w danej sprawie uzasadnione,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie przedstawia następujące zarzuty w odniesieniu do wyroku:

               Naruszenie art. 239 kodeksu celnego (1) w związku z art. 899-909 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 (2) („rozporządzenie wykonawcze”) oraz niewłaściwe uzasadnienie ustaleń Sądu, a w każdym razie uzasadnienie, na którym nie można oprzeć tych ustaleń,

               Test w zakresie natury błędu, doświadczenia zawodowego wnoszącego odwołanie i poziomu wykazanej przezeń staranności, rozpatrywane łącznie, powinny były doprowadzić do wniosku, że należało zastosować umorzenie. Sąd Pierwszej Instancji błędnie oparł swe rozstrzygnięcie na założeniu, że stosowane w tej sprawie uregulowania w zakresie klasyfikacji tzw. papieru ryżowego w nomenklaturze taryfowej i statystycznej oraz we wspólnej taryfie celnej, zawartej w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2658/87 (3), nie były kompleksowe. Wnoszący odwołanie podważa klasyfikację niepieczonego papieru ryżowego dokonaną przez Sąd Pierwszej Instancji, Komisję i niderlandzkie organy celne. Wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd Pierwszej Instancji błędnie uznał, że Heuschen & Schrouff miał znaczne doświadczenie zawodowe w zakresie przywozu i wywozu. W tym zakresie Sąd Pierwszej Instancji nieprawidłowo przyjął, że Heuschen & Schrouff to doświadczony podmiot zajmujący się handlem, który wobec tego posiada doskonałą znajomość formalności przywozowych i wywozowych. W wyroku, od którego wniesiono odwołanie Sąd Pierwszej Instancji ustanowił w stosunku do Heuschen & Schrouff zbyt wysokie wymogi w zakresie obowiązku staranności, nawet gdyby miał on znaczne doświadczenie w zakresie handlu. Ponadto Sąd Pierwszej Instancji błędnie utożsamił Heuschen & Schrouff z przedstawicielem bezpośrednim, z którego usług korzystała.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253, str. 1).

      (3)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, str. 1).


title: Sprawa T-381/15: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2015 r. – IMG/Komisja

text:
               12.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 337/20

         Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2015 r. – IMG/Komisja
   (Sprawa T-381/15)
   (2015/C 337/22)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: International Management Group (IMG) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: L. Levi i A. Tymen, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 8 maja 2015 r. o podjęciu wzmocnionych środków w zakresie audytu i monitorowania, dokonaniu ostrzeżenia dotyczącego weryfikacji w oparciu o decyzję Komisji z dnia 13 listopada 2014 r. w sprawie systemu wczesnego ostrzegania do użytku urzędników zatwierdzających Komisji oraz agencji wykonawczych oraz o odmówieniu IMG statusu organizacji międzynarodowej w rozumieniu rozporządzenia finansowego;

               —

               zasądzenie od pozwanej odszkodowania i zadośćuczynienia;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów, które dotyczą różnych aspektów zaskarżonej decyzji.

               —

               W odniesieniu do całej zaskarżonej decyzji

                           1.

                           Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu art. 41 Karty i prawa do bycia wysłuchanym.

                           2.

                           Zarzut drugi oparty na naruszeniu zasady proporcjonalności.

               —

               W odniesieniu do decyzji o odmówieniu stronie skarżącej statusu organizacji międzynarodowej w rozumieniu rozporządzenia finansowego

                           3.

                           Zarzut trzeci oparty na naruszeniu rozporządzenia (UE, Euratom) nr 966/2012 (1) oraz rozporządzenia delegowanego (UE) nr 1268/2012 (2), a także oczywistym błędzie w ocenie, w zakresie w jakim Komisja uznała, iż strona skarżąca nie spełnia już kryteriów uznania za organizację międzynarodową w rozumieniu wskazanych rozporządzeń.

                           4.

                           Zarzut czwarty oparty na naruszeniu obowiązku uzasadnienia.

                           5.

                           Zarzut piąty oparty na naruszeniu zasady pewności prawa, w zakresie w jakim Komisja nie wyjaśniła dlaczego uznała, iż strona skarżąca nie spełnia już kryteriów definiujących organizację międzynarodową i nie przedstawiła dalszych wyjaśnień co do istotnej zmiany w przyjętej przez nią wykładni i stosowaniu rozporządzenia finansowego, biorąc pod uwagę, że sytuacja faktyczna i prawna (skarżącej) nie zmieniła się.

                           6.

                           Zarzut szósty oparty na naruszeniu uzasadnionych oczekiwań, z uwagi na fakt, iż wykluczenie w odniesieniu do strony skarżącej statusu organizacji międzynarodowej zostało dokonane w sposób gwałtowny i bez okresu przejściowego.

               —

               W odniesieniu do decyzji o dokonaniu ostrzeżenia w ramach systemu wczesnego ostrzegania (SWO)

                           7.

                           Zarzut siódmy oparty na niezgodności z prawem decyzji 2014/792/UE (3), w zakresie w jakim brak jest podstawy prawnej do jej przyjęcia.

                           8.

                           Zarzut ósmy, podniesiony posiłkowo, oparty na naruszeniu art. 41 Karty i prawa do bycia wysłuchanym oraz obowiązku uzasadnienia, a także oczywistym błędzie w ocenie.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. L 298, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. L 362, s. 1).

      (3)  2014/792/UE: Decyzja Komisji z dnia 13 listopada 2014 r. w sprawie systemu wczesnego ostrzegania do użytku urzędników zatwierdzających Komisji oraz agencji wykonawczych (Dz.U. L 329, s. 68).


title: Sprawa T-236/04: Skarga wniesiona dnia 9 czerwca 2004 r. przez European Environmental Bureau i Stichting Natuur en Milieu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/29

         Skarga wniesiona dnia 9 czerwca 2004 r. przez European Environmental Bureau i Stichting Natuur en Milieu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-236/04)
   (2004/C 217/52)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 9 czerwca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez European Environmental Bureau z siedzibą w Brukseli, Belgia i Stichting Natuur en Milieu, z siedzibą w Utrechcie, Holandia, reprezentowane przez P. van den Biesena i B. Arentza, lawyers.
   Skarżący wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               częściowe uchylenie decyzji Komisji 2004/248/WE (1) w zakresie dotyczącym art. 2 ust. 3 i art. 3 lit. b);

               —

               zasądzenie kosztów postępowania od Komisji Wspólnot Europejskich,

         Zarzuty i główne argumenty
   Na podstawie kwestionowanej decyzji Komisja zdecydowała się nie wnieść do załącznika I do dyrektywy 91/414 (2) poprawki mającej na celu umieszczenie „Atrazine” na zawartej tam liście substancji czynnych. Art. 4 dyrektywy 91/414 stanowi, że jedynie środki ochrony roślin zawierające substancje wymienione w załączniku I mogą być dopuszczone do obrotu przez Państwa Członkowskie. Odmawiając umieszczenia „Atrazine” w załączniku I Komisja zdecydowała nie zezwolić na dalsze użycie środków ochrony roślin zawierających tę substancję.
   Skarżący nie kwestionują tego aspektu decyzji, lecz jej niektóre przepisy przejściowe, które zezwalają na pewne ograniczone i poddane warunkom mającym na celu zminimalizowanie ryzyka użycie środków zawierających Atrazine do dnia 30 czerwca 2007 r. W preambule swej decyzji Komisja uzasadniła te przepisy przejściowe aktualnym brakiem skutecznych alternatyw i potrzebą zapewnienia czasu dla ich rozwoju.
   Na poparcie swojego wniosku skarżący podnoszą, że kwestionowane przepisy naruszają dyrektywę 91/414. Art. 8 tej dyrektywy stanowi, że Państwa Członkowskie mogą zezwalać na pozostawanie w obrocie, przez okres 12 lat, substancji, które występowały w obrocie w okresie dwóch lat od notyfikacji dyrektywy. Atrazine jest taką substancją. Substancje te nie zostały jednakże w międzyczasie włączone do załącznika I, tak więc, zgodnie z twierdzeniem skarżących, nie ma w dyrektywie 91/414 podstawy prawnej zezwalającej na dalsze użycie tych substancji po wygaśnięciu 12-letniego okresu przejściowego. Skarżący wnoszą zatem, aby w ramach kwestionowanych przepisów Komisja stworzyła nową podstawę dla dalszego używania Atrazine, nawet jeśli nie ma prawa uczynić tego na podstawie dyrektywy 91/414.
   Skarżący twierdzą również, że Komisja naruszyła dyrektywę 92/43 (3), gdyż nie zamieściła w kwestionowanej decyzji dalszych ograniczeń dotyczących specjalnych obszarów ochrony, a w szczególności sieci Natura 2000, o której mowa w art. 3 dyrektywy 92/43.

      (1)  Dz.U. L 78 z 16.3.2004, str. 53.

      (2)  Dyrektywa Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotycząca wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, Dz.U. L 230, z 19.8.1991, str. 1-32.

      (3)  Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, Dz.U. L 206 z 22.7.1992, str. 7-50.


title: Sprawa T-622/14: Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2017 r. – Lauritzen Holding/EUIPO – DK Company (IWEAR) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego IWEAR — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy INWEAR — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/15

         Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2017 r. – Lauritzen Holding/EUIPO – DK Company (IWEAR)
   (Sprawa T-622/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego IWEAR - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy INWEAR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 129/24)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lauritzen Holding AS (Drøbak, Norwegia) (przedstawiciele: P. Walsh i S. Dunstan, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo P. Bullock, następnie D. Hanf, pełnomocnicy)

      Interwenient przed Sądem: DK Company A/S (Ikast, Dania), dopuszczona do wstąpienia do postępowania w miejsce drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. Nielsen i E. Skovbo, następnie adwokat E. Skovbo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 czerwca 2014 r. (sprawa R 1935/2013-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między IC Companys A/S a Lauritzen Holding.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Lauritzen Holding AS zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez IC Companys A/S w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

      (1)  Dz.U. C 351 z 6.10.2014.


title: Sprawa F-48/15: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2015 r. – ZZ/OHIM

text:
               8.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/36

         Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2015 r. – ZZ/OHIM
   (Sprawa F-48/15)
   (2015/C 190/42)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za rok 2013 oraz przyjętego na jego podstawie planu naprawczego oraz żądanie zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za rok 2013;

               —

               stwierdzenie nieważności planu naprawczego przyjętego na podstawie sprawozdania z oceny;

               —

               zasądzenie od OHIM na rzecz strony skarżącej kwoty 10  000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, z zastrzeżeniem późniejszego podwyższenia bądź obniżenia tej kwoty w toku postępowania;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.


title: Sprawa F-80/08: Skarga wniesiona w dniu 13 października 2008 r. — Wenig przeciwko Komisji

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/59

         Skarga wniesiona w dniu 13 października 2008 r. — Wenig przeciwko Komisji
   (Sprawa F-80/08)
   (2008/C 313/107)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Fritz Harald Wenig (Woluwe Saint-Pierre, Belgia) (przedstawiciele: G.-A. Dal, D. Voillemot, D. Bosquet, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie zawieszenia skarżącego i nakazu potrącenia 1 000 EUR miesięcznie z jego wynagrodzenia.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 września 2008 r. w sprawie zawieszenia skarżącego i nakazu potrącenia 1 000 EUR miesięcznie z jego wynagrodzenia na podstawie art. 23 i 24 załącznika IX Regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa T-226/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  15 marca 2006 r.  — Włochy przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (WE) nr 316/2004 — Wspólna organizacja rynku wina — Ochrona dodatkowych tradycyjnych oznaczeń — Zmiana klasyfikacji niektórych dodatkowych tradycyjnych oznaczeń — Używanie przy etykietowaniu win pochodzących z krajów trzecich — Uchybienie proceduralne — Zasada proporcjonalności — Porozumienie TRIPS)

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/20

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 marca 2006 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-226/04) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (WE) nr 316/2004 - Wspólna organizacja rynku wina - Ochrona dodatkowych tradycyjnych oznaczeń - Zmiana klasyfikacji niektórych dodatkowych tradycyjnych oznaczeń - Używanie przy etykietowaniu win pochodzących z krajów trzecich - Uchybienie proceduralne - Zasada proporcjonalności - Porozumienie TRIPS)
   (2006/C 108/36)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska [Przedstawiciel: M. Fiorilli, avvocato dello Stato]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: N. Nolin i V. Di Bucci, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o częściowe stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 316/2004 z dnia 2004 r. zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 753/2002 ustanawiające niektóre zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 odnośnie do opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora wina (Dz.U. L 55, str. 16), w zakresie w jakim zmienia ono art. 24, 36 i 37 rozporządzenia Komisji (WE) nr 753/2002 z dnia 29 kwietnia 2002 r. (Dz.U. L 118, str. 1) w zakresie dotyczącym ochrony tradycyjnych oznaczeń
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 179 z 10.7.2004


title: Sprawa C-305/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Genova (Włochy) w dniu 2 lipca 2007 r. — Radiotelevisione italiana SpA (RAI) przeciwko PTV Programmazioni Televisive SpA

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale civile di Genova (Włochy) w dniu 2 lipca 2007 r. — Radiotelevisione italiana SpA (RAI) przeciwko PTV Programmazioni Televisive SpA
   (Sprawa C-305/07)
   (2007/C 211/41)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale civile di Genova
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Radiotelevisione italiana SpA (RAI)

      Strona pozwana: PTV Programmazioni Televisive SpA
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy nałożony na wszystkich posiadaczy urządzeń mogących odbierać sygnał nadawczy, obowiązek podatkowy, w celu finansowania publicznych usług telewizyjnych — oceniany zarówno na poziomie krajowym jak i lokalnym — stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 87 traktatu WE?

               2.

               W razie odpowiedzi pozytywnej, czy decyzja Komisji przekazana włoskiemu Ministero degli Esteri w dniu 20.4.2005 r. jest niezgodna z prawem wspólnotowym wskutek błędu co do okoliczności faktycznych lub błędu w ocenie tych okoliczności, polegającego na stwierdzeniu, że odstępstwo, o którym mowa w art. 86 ust. 2 ma zastosowanie do opłaty, lecz pominięciu okoliczności, że:

                           —

                           nadawca posiadający koncesję świadczy publiczne usługi radiowo-telewizyjne na szczeblu regionalnym przy braku wskazania w ustawodawstwie regionalnym i w umowach o świadczenie usług, zadań które nadawca jest zobowiązany wykonywać w ramach czasu programowego i sieci programowej przewidzianych dla rozpowszechniania audycji na szczeblu regionalnym,

                           —

                           w braku zdefiniowania obowiązków w zakresie usług publicznych nie można sprawować kontroli co do rzeczywistego przeznaczenia środków państwowych przeznaczonych na usługi publiczne na szczeblu lokalnym, wyłącznie na działalność związaną z takimi usługami publicznymi,

                           —

                           nadawcy posiadającego koncesję nie zobowiązano w sposób oficjalny do wykonania konkretnych obowiązków w zakresie usług publicznych, a jedynie upoważniono w sposób ogólny do świadczenia regionalnych usług publicznych?

               3.

               Czy art. 86 traktatu WE stoi co do zasady na przeszkodzie uregulowaniom krajowym przyznającym poszczególnym regionom na rynkach lokalnych kompetencje ustawodawcze w zakresie wskazania dalszych zadań w sferze regionalnych usług publicznych subwencjonowanych ze środków państwowych, przewidującym przyznanie takich dalszych zadań wyłącznie RAI SpA z pominięciem jakiejkolwiek procedury przetargowej?


title: Sprawa C-149/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu  11 kwietnia 2008 r. — ΑKTOR Anonymi Techniki Etairia (ΑΚΤOR Α.Τ.Ε.) przeciwko Ethniko Symvoulio Radiotileorasis

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 11 kwietnia 2008 r. — ΑKTOR Anonymi Techniki Etairia (ΑΚΤOR Α.Τ.Ε.) przeciwko Ethniko Symvoulio Radiotileorasis
   (Sprawa C-149/08)
   (2008/C 142/32)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Symvoulio tis Epikrateias
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: ΑKTOR Anonymi Techniki Etairia (ΑΚΤOR Α.Τ.Ε.)

      Strona pozwana: Ethniko Symvoulio Radiotileorasis

      Interwenient: Μichaniki Α.Ε.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Zakładając, że przepis krajowy, zgodnie z którym wyłącznie wszyscy razem a nie poszczególni członkowie konsorcjum nieposiadającego osobowości prawnej, które uczestniczyło w postępowaniu w sprawie udzielenia zamówienia publicznego i tego zmówienia nie otrzymało, mogą zaskarżyć akt na mocy którego udzielono zamówienia, także wówczas gdy skarga została wniesiona początkowo łącznie przez wszystkich członków konsorcjum, ale w stosunku do niektórych z nich została stwierdzona jej niedopuszczalność, co do zasady nie jest sprzeczny z prawem wspólnotowym, a w szczególności z przepisami dyrektywy 89/665/EWG, czy na potrzeby stosowania wskazanej dyrektywy, przed stwierdzeniem rzeczonej niedopuszczalności konieczne jest zbadanie, czy ci poszczególni członkowie konsorcjum zachowują w dalszym ciągu prawo zwrócenia się do innego sądu krajowego w celu uzyskania odszkodowania przewidzianego ewentualnie w przepisach prawa krajowego.

               2)

               W sytuacji gdy istnieje utrwalone orzecznictwo sądu krajowego, zgodnie z którym także każdy poszczególny członek konsorcjum może skutecznie wnieść środek odwoławczy od aktu przyjętego w ramach postępowania w sprawie udzielenia zamówień publicznych, czy odrzucenie takiego środka odwoławczego jako niedopuszczalnego, z powodu zmiany tego utrwalonego orzecznictwa, nie stwarzając uprzednio skarżącemu możliwości usunięcia braków w zakresie takiej niedopuszczalności ani możliwości przedstawienia uwag w tej kwestii zgodnie z zasadą kontradyktoryjności, jest zgodne z przepisami dyrektywy 89/668/EWG, interpretowanej w świetle art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności jako ogólnej zasady prawa wspólnotowego.


title: Sprawa T-169/12: Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2015 r. – CHEMK i KF/Rada (Dumping — Przywóz żelazokrzemu pochodzącego między innymi z Rosji — Częściowy przegląd okresowy — Obliczanie marginesu dumpingu — Zmiana okoliczności — Trwały charakter)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/29

         Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2015 r. – CHEMK i KF/Rada
   (Sprawa T-169/12) (1)

   ((Dumping - Przywóz żelazokrzemu pochodzącego między innymi z Rosji - Częściowy przegląd okresowy - Obliczanie marginesu dumpingu - Zmiana okoliczności - Trwały charakter))
   (2015/C 198/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Chelyabinsk electrometallurgical integrated plant OAO (CHEMK) (Czelabińsk, Rosja); i Kuzneckie ferrosplavy OAO (KF) (Nowokuźnieck, Rosja) (przedstawiciel: adwokat B. Evtimov)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.P. Hix, pełnomocnik, wspierany początkowo przez adwokatów G. Berrischa i A. Polcyn, a następnie przez G. Berrischa oraz N. Chesaites, barrister, oraz wreszcie przez adwokata D. Gerardina)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo H. van Vliet, M. França i A. Stobiecka-Kuik, następnie M. França, A. Stobiecka-Kuik i J.F. Brakeland, pełnoocnicy) i Euroalliages (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci O. Prost i M.S. Dibling)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 60/2012 z dnia 16 stycznia 2012 r. w sprawie zakończenia częściowego przeglądu okresowego prowadzonego na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 w odniesieniu do środków antydumpingowych obowiązujących względem przywozu żelazokrzemu pochodzącego między innymi z Rosji (Dz.U. L 22, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżących.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Chelyabinsk electrometallurgical integrated plant OAO (CHEMK) i Kuzneckie ferrosplavy OAO (KF) pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

               4)

               Euroalliages pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 165 z 9.6.2012.


title: Sprawa C-412/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessisches Finanzgericht (Niemcy) w dniu 28 lipiec 2015 r. – TMD Gesellschaft für transfusionsmedizinische Dienste mbH/Finanzamt Kassel II – Hofgeismar.

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessisches Finanzgericht (Niemcy) w dniu 28 lipiec 2015 r. – TMD Gesellschaft für transfusionsmedizinische Dienste mbH/Finanzamt Kassel II – Hofgeismar.
   (Sprawa C-412/15)
   (2015/C 398/16)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Hessisches Finanzgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: TMD Gesellschaft für transfusionsmedizinische Dienste mbH

      Strona pozwana: Finanzamt Kassel II – Hofgeismar

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 132 ust. 1 lit. d) dyrektywy w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy interpretować w ten sposób, że dostarczanie ludzkiej krwi obejmuje również dostarczanie osocza uzyskanego z ludzkiej krwi?

               2)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: czy ma to również zastosowanie w odniesieniu do osocza, które nie jest bezpośrednio przeznaczone do celów leczniczych, lecz wyłącznie do wytwarzania produktów leczniczych?

               3)

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej: czy zakwalifikowanie jako krew zależy wyłącznie od danego przeznaczenia, czy także od teoretycznej możliwości zastosowania osocza?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, Dz.U. L 347, s.1.


title: Sprawa C-147/13: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2013 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               15.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/16

         Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2013 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-147/13)
   2013/C 171/31
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: S. Centeno Huerta i E. Chamizo Llatas, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 1260/2012 z dnia 17 grudnia 2012 r. wprowadzającego wzmocnioną współpracę w dziedzinie tworzenia jednolitego systemu ochrony patentowej w odniesieniu do mających zastosowanie ustaleń dotyczących tłumaczeń (1) i obciążenie Rady kosztami postępowania.

               —

               Tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności art. 4, 5, art. 6 ust. 2 i art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady (UE) nr 1260/2012 z dnia 17 grudnia 2012 r. wprowadzającego wzmocnioną współpracę w dziedzinie tworzenia jednolitego systemu ochrony patentowej w odniesieniu do mających zastosowanie ustaleń dotyczących tłumaczeń i obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Naruszenie zasady niedyskryminacji przez wprowadzenie systemu niekorzystnego dla podmiotów posługujących się językami innymi niż język angielski, francuski lub niemiecki, ponieważ system ten jest nieproporcjonalny do realizowanego celu.

               2)

               Brak podstawy prawnej art. 4 regulującego tłumaczenia w przypadku sporu niemającego bezpośredniego wpływu na system językowy dokumentu zgodnie z art. 118 akapit drugi TFUE.

               3)

               Naruszenie zasady pewności prawa.

               4)

               Naruszenie orzecznictwa w sprawie Meroni ze względu na przekazanie Europejskiemu Urzędowi Patentowemu zarządzania systemem zwrotu kosztów (art. 5) i publikacji tłumaczeń (art. 6 ust. 2).

               5)

               Naruszenie zasady autonomii prawa Unii przez uzależnienie stosowania rozporządzenia od daty wejścia w życie porozumienia w sprawie Jednolitego Sądu Patentowego.

      (1)  Dz.U. L 361, s. 89.


title: Sprawa T-574/15: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2015 r. – Kozmetika Afrodita/OHIM – Núñez Martín in Machado Montesinos (KOZMETIKA AFRODITA)

text:
               7.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/38

         Skarga wniesiona w dniu 28 września 2015 r. – Kozmetika Afrodita/OHIM – Núñez Martín in Machado Montesinos (KOZMETIKA AFRODITA)
   (Sprawa T-574/15)
   (2015/C 406/38)
   Język skargi: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Kozmetika Afrodita d.o.o. (Rogaška Slatina, Słowenia) (przedstawiciel: adwokat B. Grešak)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Pedro Núñez Martín (Madryt, Hiszpania) i Carmen Guillermina Machado Montesinos (Madryt)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „KOZMETIKA AFRODITA” – zgłoszenie nr 1 1 7 98  253

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 lipca 2015 r. w sprawie R 2577/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie zasady 50 ust. 2 lit. h) rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa T-590/10: Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2012 r. — Thesing i Bloomberg Finance przeciwko EBC (Dostęp do dokumentów — Decyzja 2004/258/WE — Dokumenty dotyczące długu publicznego i deficytu publicznego państwa członkowskiego — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący polityki gospodarczej Unii i państwa członkowskiego — Częściowa odmowa dostępu)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/41

         Wyrok Sądu z dnia 29 listopada 2012 r. — Thesing i Bloomberg Finance przeciwko EBC
   (Sprawa T-590/10) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Decyzja 2004/258/WE - Dokumenty dotyczące długu publicznego i deficytu publicznego państwa członkowskiego - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący polityki gospodarczej Unii i państwa członkowskiego - Częściowa odmowa dostępu)
   2013/C 26/78
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Gabi Thesing (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i Bloomberg Finance LP (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: M. Stephens, R. Lands, solicitors, i T. Pitt-Payne, QC)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: początkowo A. Sáinz de Vieuña Barroso, M. López Torres i S. Lambrinoc, następnie M. López Torres i S. Lambrinoc, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji zarządu EBC, doręczonej G. Thesing pismem prezesa EBC z dnia 21 października 2010 r., oddalającej wniosek złożony przez G. Thesing o udzielenie dostępu do dwóch dokumentów dotyczących deficytu publicznego i długu publicznego Republiki Greckiej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               2)

               Gabi Thesing i Bloomberg Finance LP pokrywają oprócz własnych kosztów koszty poniesione przez Europejski Bank Centralny (EBC).

      (1)  Dz.U. C 72 z 5.3.2011.


title: Sprawy połączone od T-313/08 do T-318/08 i od T-320/08 do T-328/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 listopada 2009 r. — Veromar di Tudisco Alfio & Salvatore i in. przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rozporządzenie (WE) nr 530/2008 — Odbudowa zasobów tuńczyka błękitnopłetwego — Ustalenie TAC na 2008 r. — Akt o charakterze generalnym — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/53

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 listopada 2009 r. — Veromar di Tudisco Alfio & Salvatore i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone od T-313/08 do T-318/08 i od T-320/08 do T-328/08) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rozporządzenie (WE) nr 530/2008 - Odbudowa zasobów tuńczyka błękitnopłetwego - Ustalenie TAC na 2008 r. - Akt o charakterze generalnym - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   2010/C 24/94
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Veromar di Tudisco Alfio & Salvatore Snc (Catane, Włochy) oraz szesnaście innych skarżących, których nazwy znajdują się w załączniku do postanowienia (przedstawiciele: A. Maiorana, A. De Matteis i A. De Francesco, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: K. Banks i D. Nardi, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. ustanawiającego środki nadzwyczajne w odniesieniu do statków rybackich do połowów okrężnicą prowadzących połowy tuńczyka błękitnopłetwego w Oceanie Atlantyckim, na wschód od 45 ° długości geograficznej zachodniej, oraz w Morzu Śródziemnym (Dz.U. L 155, s. 9).

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skargi zostają odrzucone jako niedopuszczalne.

               2)

               Les requérants, Veromar di Tudisco Alfio & Salvatore Snc oraz szesnaście innych skarżących, których nazwy znajdują się w załączniku do postanowienia, ponoszą swoje koszty postępowania, a także koszty postępowania poniesione przez Komisję Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Sprawa T-477/09: Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2011 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (BRICO CENTER) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BRICO CENTER — Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe ATB CENTROS DE BRICOLAGE Brico Centro i CENTROS DE BRICOLAGE BricoCentro — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/25

         Wyrok Sądu z dnia 28 czerwca 2011 r. — ATB Norte przeciwko OHIM — Bricocenter Italia (BRICO CENTER)
   (Sprawa T-477/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BRICO CENTER - Wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe ATB CENTROS DE BRICOLAGE Brico Centro i CENTROS DE BRICOLAGE BricoCentro - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 232/44
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ATB Norte, SL (Burgos, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokaci P. López Ronda, G. Macias Bonilla, H. Curtis-Oliver i G. Marín Raigal, następnie adwokat F. Brandolini Kujman)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: O. Montalto i G. Mannucci, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Bricocenter Italia Srl (Rozzano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Ghidini, M. Mergati i C. Signorini)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 września 2009 r. (sprawa R 1008/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między ATB Norte, SL a Bricocenter Italia Srl.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 24 września 2009 r. (sprawa R 1008/2008-4) w zakresie dotyczącym uwzględnienia odwołania Bricocenter Italia Srl w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą w odniesieniu do usług „reklama”, „zarządzanie w działalności handlowej” i „administrowanie działalności handlowej” objętych zgłoszeniem wspólnotowego znaku towarowego.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               ATB Norte, SL, Bricocenter Italia i OHIM pokrywają własne koszty poniesione w związku z postępowaniem przed Sądem.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa C-623/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 28 listopada 2013 r. — Ministre de l'Économie et des Finances przeciwko Gérard de Ruyter

text:
               1.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Francja) w dniu 28 listopada 2013 r. — Ministre de l'Économie et des Finances przeciwko Gérard de Ruyter
   (Sprawa C-623/13)
   2014/C 31/08
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ministre de l'Économie et des Finances

      Strona pozwana: Gérard de Ruyter

      Pytanie prejudycjalne

   Czy podatki pobierane od dochodów z majątku takie jak składka na zabezpieczenie społeczne uiszczana od dochodów z majątku, składka na spłatę zadłużenia systemu zabezpieczeń społecznych uiszczana od tychże dochodów, opłata socjalna w wysokości 2 % oraz dodatkowa względem tej opłaty składka posiadają, z uwagi na sam fakt, że uczestniczą w finansowaniu obowiązkowych francuskich systemów zabezpieczenia społecznego, bezpośredni i istotny związek z niektórymi działami zabezpieczenia społecznego wymienionymi w art. 4 rozporządzenia [Rady (EWG) nr 1408/71] z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemu zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1) i objęte są w związku z tym zakresem stosowania tego rozporządzenia?

      (1)  Dz.U. L 149, s. 2.


title: Sprawa F-1/08: Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2008 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/68

         Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2008 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa F-1/08)
   (2008/C 64/111)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Bart Nijs (Bereldange, Luksemburg) (przedstawiciel: F. Rollinger, avocat)

      Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji komisji odwoławczej o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania A*11 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2005 r. oraz po drugie, wniosek o odszkodowanie.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za okres 2005/06, w tym otrzymanej przez skarżącego w dniu 2 marca 2007 r. decyzji nr 01/2007 komisji odwoławczej o utrzymaniu tego sprawozdania w mocy;

               —

               stwierdzenie nieważności związanych z tym i kolejnych decyzji, w szczególności decyzji o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 11 w 2007 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji posiedzenia zamkniętego Trybunału Obrachunkowego z dnia 8 marca 2007 r. o odnowieniu mandatu Michela Hervégo począwszy od dnia 1 lipca 2007 r. na okres sześciu lat;

               —

               zasądzenie od Trybunału Obrachunkowego wypłaty zadośćuczynienia w wysokości 10 000 EUR za doznaną krzywdę, jak również odszkodowania równemu różnicy pomiędzy wynagrodzeniami pobieranymi przez skarżącego od dnia, w którym stały się skuteczne ostatnie decyzje o awansach, ogłoszone w dniu 3 kwietnia 2007 r. a wynagrodzeniami, do których skarżący byłby uprawniony w przypadku awansu w dniu, w którym stały się skuteczne te decyzje;

               —

               obciążenie Trybunału Obrachunkowego Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa T-79/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 czerwca 2008 r. — SHS Polar Sistemas Informáticos przeciwko OHIM — Polaris Software Lab (POLARIS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego POLARIS — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy POLAR — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 czerwca 2008 r. — SHS Polar Sistemas Informáticos przeciwko OHIM — Polaris Software Lab (POLARIS)
   (Sprawa T-79/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego POLARIS - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy POLAR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 197/39)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: SHS Polar Sistemas Informáticos, SL (Madryt, Hiszpania), (przedstawiciel: C. Hernández Hernández, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Polaris Software Lab Ltd (Chennai, Indie)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 stycznia 2007 r. (sprawa R 658/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między SHS Polar Sistemas Informáticos, SL a Polaris Software Lab Ltd.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               SHS Polar Sistemas Informáticos, SL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa C-371/05: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 92/50/EWG — Artykuł 11 i art. 15 ust. 2 — Zamówienia publiczne na usługi — Udzielenie zamówienia na usługi informatyczne przez gminę Mantova (Włochy) — Bezpośrednie udzielenie zamówienia bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 17 lipca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-371/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 92/50/EWG - Artykuł 11 i art. 15 ust. 2 - Zamówienia publiczne na usługi - Udzielenie zamówienia na usługi informatyczne przez gminę Mantova (Włochy) - Bezpośrednie udzielenie zamówienia bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu)
   (2008/C 223/03)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: X. Lewis, C. Zadra, L. Visaggio oraz C. Cattabriga, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: I.M. Braguglia, pełnomocnik oraz G. Fiengo, avvocato dello Stato)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 11 i art. 15 ust. 2 dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209, str. 1) — Udzielenie zamówienia na usługi informatyczne przez gminę Mantova — Bezpośrednie udzielenie zamówienia bez uprzedniej publikacji ogłoszenia o zamówieniu
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 10 z 14.1.2006.


title: Sprawa C-267/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem High Court of Justice (England and Wales) Chancery Division, Patents Court z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie Oakley Inc. przeciwko Animal Ltd, H. Young Hodings plc i H. Young (Operations) Ltd, Interwenient: Secretary of State for Industry

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem High Court of Justice (England and Wales) Chancery Division, Patents Court z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie Oakley Inc. przeciwko Animal Ltd, H. Young Hodings plc i H. Young (Operations) Ltd, Interwenient: Secretary of State for Industry
   (Sprawa C-267/05)
   (2005/C 229/10)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 27 czerwca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem High Court of Justice (England and Wales) Chancery Division, Patents Court z dnia 17 lutego 2005 r. w sprawie Oakley Inc. przeciwko Animal Ltd, H. Young Hodings plc i H. Young (Operations) Ltd, Interwenient: Secretary of State for Industry.
   High Court of Justice (England and Wales) Chancery Division, Patents Court zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy zgodnie z dyrektywą 98/71/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 1998 r. w sprawie prawnej ochrony wzorów (1) przepisy wprowadzone przez Państwo Członkowskie po dacie określonej w art. 19 dyrektywy, w zakresie w jakim wspomniane przepisy mają znaczenie dla wykonywania prawa do dokonania odstępstwa określonego w art. 11 ust. 8 dyrektywy, pomimo tego mogą być, zgodnie z prawem wspólnotowym, ważne w części? Tudzież czy możli- wość dokonania odstępstwa stworzona Państwom Członkowskim w art. 11 ust. 8 dyrektywy wygasa całkowicie i w pełni po dacie określonej w art. 19 dyrektywy?

      (1)  Dz.U. L 289 z 28.10.1998, str. 28


title: Sprawa T-391/15: Skarga wniesiona w dniu 17. Juli 2015 r. – Aldi/OHIM – Società Cooperativa Agricola Cantina Sociale Tollo (ALDIANO)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/66

         Skarga wniesiona w dniu 17. Juli 2015 r. – Aldi/OHIM – Società Cooperativa Agricola Cantina Sociale Tollo (ALDIANO)
   (Sprawa T-391/15)
   (2015/C 302/82)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciel: adwokaci N. Lützenrath, U. Rademacher, C. Fürsen i N. Bertram)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Società Cooperativa Agricola Cantina Sociale Tollo (Tollo, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Società Cooperativa Agricola Cantina Sociale Tollo

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „ALDIANO” – zgłoszenie nr 10 942 274

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 13 maja 2015 r. w sprawie R 1612/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-465/11 RENV: Postanowienie Sądu z dnia 25 lipca 2016 r. – Moravia Gas Storage/Komisja

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/29

         Postanowienie Sądu z dnia 25 lipca 2016 r. – Moravia Gas Storage/Komisja
   (Sprawa T-465/11 RENV) (1)

   (2016/C 383/38)
   Język postępowania: angielski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 305 z 15.10.2011.


title: Sprawa T-2/15: Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2015 r. – Ipatau/Rada

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/52

         Skarga wniesiona w dniu 2 stycznia 2015 r. – Ipatau/Rada
   (Sprawa T-2/15)
   (2015/C 065/71)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Wadzim Ipatau (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciel: adwokat A. Michalauskas)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2014/750/WPZiB z dnia 30 października 2014 r. zmieniającej decyzję Rady 2012/642/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącego;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1159/2014 z dnia 30 października 2014 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącego;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które co do istoty są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-693/13 Michalczanka/Rada (1) Radzie lub do nich podobne.

      (1)  Dz.U. 2014, C 93, s. 25.


title: Sprawa C-59/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 15 lutego 2008 r. — Copad SA przeciwko 1. Christian Dior couture SA, 2. Vincentowi Gladelowi, działającemu jako zarządca sądowy Société industrielle de lingerie (SIL), 3. Société industrielle de lingerie (SIL)

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 15 lutego 2008 r. — Copad SA przeciwko 1. Christian Dior couture SA, 2. Vincentowi Gladelowi, działającemu jako zarządca sądowy Société industrielle de lingerie (SIL), 3. Société industrielle de lingerie (SIL)
   (Sprawa C-59/08)
   (2008/C 92/37)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour de cassation (Francja)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona wnosząca kasację: Copad SA

      Druga strona postępowania: 1. Christian Dior couture SA, 2. Vincent Gladel, działający jako zarządca sądowy Société industrielle de lingerie (SIL), 3. Société industrielle de lingerie (SIL)
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 8 ust. 2 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (1) należy rozumieć w ten sposób, że uprawniony do znaku towarowego może powoływać się na prawa do tego znaku w stosunku do licencjobiorcy naruszającego postanowienia umowy licencyjnej zakazującej, z powodów dotyczących prestiżu znaku, sprzedaży produktu dyskonterom?

               2)

               Czy art. 7 ust. 1 tej dyrektywy należy rozumieć w ten sposób, że wprowadzenie do obrotu przez licencjobiorcę w Europejskim Obszarze Gospodarczym towarów opatrzonych znakiem towarowym, z naruszeniem postanowień umowy licencyjnej zakazującej, z powodów dotyczących prestiżu znaku, sprzedaży produktu dyskonterom, odbywa się bez zgody uprawnionego do znaku?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej, czy uprawniony do znaku może powoływać się na takie postanowienia, aby sprzeciwić się dalszemu obrotowi towarami, na podstawie art. 7 ust. 2 tej dyrektywy?

      (1)  Dz.U. L 40 z 1989, str. 1.


title: Sprawa F-98/08: Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2008 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/76

         Skarga wniesiona w dniu 11 grudnia 2008 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa F-98/08)
   (2009/C 44/137)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Bart Nijs (Aalst, Belgia) (przedstawiciel: F. Rollinger, adwokat)

      Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy
   Przedmiot i opis sporu
   Po pierwsze stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżącego w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2008 i po drugie zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania za poniesioną przez skarżącego szkodę i doznaną krzywdę.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności w zakresie, w jakim dotyczą skarżącego: decyzji o nieawansowaniu skarżącego w 2008 r. ogłoszonej w Biuletynie pracowniczym 32/2008 z dnia 5 maja 2008 r. a także aktów przygotowawczych do tej decyzji w szczególności decyzji z dnia 19 i 29 lutego 2008 r., które obwieszczone zostały w Biuletynie pracowniczym 10-2008 i 17-2008 uchwalających listę osób objętych awansem z dniem 1 stycznia 2008 r.;

               —

               wyraźne stwierdzenie nieważności kolejnych decyzji i wspomnianych aktów przygotowawczych;

               —

               obciążenie strony pozwanej wypłatą 10 tys. EUR w ramach obowiązku naprawienia szkody majątkowej w wysokości utraty dochodu, którą skarżący poniósł w porównaniu do wyższego wynagrodzenia, które mógłby otrzymywać gdyby wspomniany stan tymczasowy nie stanął na przeszkodzie w jego karierze a także naprawienia poniesionej krzywdy moralnej w dodatku do podobnych odszkodowań wnioskowanych przez skarżącego w ramach innych sporów;

               —

               obciążenie Trybunału Obrachunkowego kosztami postępowania.


title: Sprawa C-443/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 11 lipca 2007 r. w sprawie T-58/05, Clara Centeno Mediavilla i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 28 września 2007 r. przez Clarę Centeno Mediavilla, Delphine Fumey, Evę Gerhards, Ionę M. S. Hamilton, Raymonda Hilla, Jeana Huby'ego, Patricka Kleina, Domenico Lombardiego, Thomasa Millara, Miltiadisa Moraitisa, Ansa Norman Palmer, Nicolę Robinson, François-Xaviera Rouxela, Martę Silva Mendes, Petera van den Hul, Fritza Von Nordheim Nielsena, Michaëla Zouridakisa

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/20

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 11 lipca 2007 r. w sprawie T-58/05, Clara Centeno Mediavilla i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 28 września 2007 r. przez Clarę Centeno Mediavilla, Delphine Fumey, Evę Gerhards, Ionę M. S. Hamilton, Raymonda Hilla, Jeana Huby'ego, Patricka Kleina, Domenico Lombardiego, Thomasa Millara, Miltiadisa Moraitisa, Ansa Norman Palmer, Nicolę Robinson, François-Xaviera Rouxela, Martę Silva Mendes, Petera van den Hul, Fritza Von Nordheim Nielsena, Michaëla Zouridakisa
   (Sprawa C-443/07 P)
   (2008/C 22/39)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Isabel Clara Centeno Mediavilla, Delphine Fumey, Eva Gerhards, Iona M. S. Hamilton, Raymond Hill, Jean Huby, Patrick Klein, Domenico Lombardi, Thomas Millar, Miltiadis Moraitis, Ansa Norman Palmer, Nicola Robinson, François-Xavier Rouxel, Marta Silva Mendes, Peter van den Hul, Fritz Von Nordheim Nielsen, Michaël Zouridakis (przedstawiciele: Vandersanden i L. Levi, avocats)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich, Rada Unii Europejskiej
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 11 lipca 2007 r. w sprawie T-58/05

               —

               w konsekwencji uwzględnienie żądań skarżących przedstawionych w pierwszej instancji, i tak

                           —

                           stwierdzenie nieważności zakwalifikowania skarżących do grupy zaszeregowania określonej w dotyczących ich decyzjach o zatrudnieniu, w zakresie, w jakim zakwalifikowanie to zostało dokonane na podstawie art. 12 ust. 3 załącznika XIII nowego regulamin pracowniczego;

                           —

                           przywrócenie skarżących na odpowiedni szczebel kariery (włącznie z oceną ich doświadczenia zawodowego w ramach odpowiednio skorygowanej grupy zaszeregowania, ich prawami do przeniesienia na wyższy stopień oraz uprawnieniami emerytalnymi) poprzez przyznanie im grup zaszeregowania w ramach których mieli zostać zatrudnieni zgodnie z ogłoszeniem o konkursie w następstwie, którego zostali oni umieszczeni na liście rezerw dla późniejszego naboru, bądź do grupy zaszeregowania figurującej w ogłoszeniu o konkursie, bądź też grupy będącej jej odpowiednikiem zgodnie z klasyfikacją nowego regulaminu pracowniczego (oraz odpowiedniego stopnia zgodnie z regułami mającymi zastosowanie przed dniem 1 maja 2004 r.) od momentu wydania decyzji o ich powołaniu;

                           —

                           zasądzenie na rzecz skarżących odsetek za zwłokę, naliczonych według stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny, od całości kwot stanowiących różnicę pomiędzy wynagrodzeniem odpowiadającym ich grupie zaszeregowania figurującej w decyzji o zatrudnieniu a kwalifikacją, do której mieli prawo — do dnia wydania decyzji w przedmiocie prawidłowego zakwalifikowania do grupy zaszeregowania;

               —

               obciążenie pozwanej całością kosztów postępowania w pierwszej instancji oraz postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na wstępie wnoszący odwołanie podnoszą, że w zaskarżonym wyroku Sąd sąd potraktował skarżących w sposób całościowy, nie uwzględniając konkretnej sytuacji każdego z nich, a także oparł się na tezie — z którą się nie zgadzają — że zgodność z prawem przypisania ich do grupy zaszeregowania może podlegać ocenie dopiero od dnia ich powołania. Następnie wnoszący odwołanie podnoszą dwa zarzuty na jego poparcie.
   W pierwszym z nich zarzucają Sądowi, że błędnie ustalił zgodność z prawem art. 12 ust. 3 załącznika XIII regulamin pracowniczego. W tej kwestii wskazują po pierwsze na naruszenie przez Sąd art. 10 poprzedniego regulaminu pracowniczego poprzez uznanie dokonanej zmiany grup zaszeregowania za „powierzchowne” uporządkowanie przepisów przejściowych prowadzących do nowej struktury ścieżki kariery zawodowej, co miało uzasadniać brak nowych konsultacji z komitetem regulaminowym, podczas gdy konsekwencje, zwłaszcza finansowe, tej zmiany grup zaszeregowania dla zainteresowanych osób są znaczące i stanowią ważkie uzasadnienie dla przeprowadzenia konsultacji z tym komitetem.
   Po drugie, na poparcie tego samego zarzutu, wnoszący odwołanie podnoszą naruszenie zasady ochrony praw nabytych. Ich zdaniem, przeciwnie niż orzekł Sąd, zasadniczą kwestią jest tu nie istnienie prawa nabytego do powołania, lecz prawa nabytego do zaszeregowania w razie powołania. Tak więc, o ile poza sporem pozostaje, że ogłoszenie o konkursie i wpisanie na listę odpowiednich kandydatów nie tworzy prawa do zatrudnienia, to jednak to ogłoszenie i wpisanie powodują ich zdaniem powstanie, po stronie uczestników konkursu i a fortiori osób umieszczonych na liście laureatów, prawa do tego, by być traktowanym zgodnie z ogłoszeniem o konkursie. Prawo to stanowi ich zdaniem świadczenie wzajemne za zobowiązanie się wobec organu powołującego do przestrzegania zakreślonych przezeń w ogłoszeniu o konkursie ram, które odpowiadają wymogom związanym ze stanowiskami, które powinny zostać obsadzone w interesie służby.
   Po trzecie wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył zasadę równego traktowania poprzez wprowadzenie rozróżnienia między laureatami konkursu powołanymi przed 1 maja 2004 i tymi, którzy zostali powołani po tym dniu, ponieważ w każdym razie hipotetyczność powołania nie ma wpływu na ich prawo do powołania się — przy rzeczywistym zatrudnieniu — na kryteria zaszeregowania ustalone w ogłoszeniu o konkursie i tym samym mające zastosowanie do zatrudnienia wszystkich laureatów tego konkursu. Ponadto w ich opinii sąd nie przeprowadził analizy ewentualnego uzasadnienia wprowadzonej różnicy w traktowaniu tych dwóch kategorii urzędników.
   Po czwarte wnoszący odwołanie podnoszą naruszenie przez Sąd zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz przeinaczenie dowodów. Uważają, że dokumenty przedłożone temu sądowi zawierają liczne dowody na poparcie twierdzenia, że rzeczywiści uzyskali oni dokładne zapewnienia dotyczące ich zatrudnienia w grupie zaszeregowania wskazanej w ogłoszeniu o konkursie.
   Po piąte i po szóste wnoszący odwołanie zarzucają Sądowi, że naruszył art. 5, 7 i 31 regulaminu pracowniczego oraz że w tej kwestii uchybił obowiązkowi uzasadnienia ciążącemu na sądzie wspólnotowym.
   W drugim zarzucie wnoszący odwołanie zaskarżają wyrok, ponieważ oddalono nim skargi na decyzje dotyczące ich powołania na tej podstawie, że o ile strona pozwana uchybiła obowiązkowi uprzedniej informacji, to brak ten nie mógł sam w sobie spowodować niezgodności z prawem zaskarżonych decyzji. W tej kwestii powołują się na łączne naruszenie zasad dobrej administracji, staranności, przejrzystości, ochrony uzasadnionych oczekiwań, dobrej wiary, równości traktowania i równoważności stanowiska i grupy zaszeregowania.


title: Sprawa T-482/07: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Nynäs Petroleum i Nynas Petróleo przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Hiszpański rynek bitumu penetrującego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Coroczne porozumienia w sprawie podziału rynku oraz uzgadniania cen — Dowód uczestnictwa w kartelu — Obliczanie kwoty grzywny)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/13

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Nynäs Petroleum i Nynas Petróleo przeciwko Komisji
   (Sprawa T-482/07) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Hiszpański rynek bitumu penetrującego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Coroczne porozumienia w sprawie podziału rynku oraz uzgadniania cen - Dowód uczestnictwa w kartelu - Obliczanie kwoty grzywny)
   2013/C 336/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nynäs Petroleum AB (Sztokholm, Szwecja) i Nynas Petróleo, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: D. Beard, QC, i M. Dean, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo X. Lewis i F. Castillo de la Torre, potem F. Castillo de la Torre i J. Bourke, a następnie F. Castillo de la Torre i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem głównym, żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C(2007) 4441 wersja ostateczna z dnia 3 października 2007 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 [WE] [sprawa COMP/38.710 — Bitum (Hiszpania)], a tytułem ewentualnym, żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej na skarżące.

      Sentencja

               1)

               Kwota grzywny nałożonej na Nynas Petróleo, SA w art. 2 decyzji Komisji C(2007) 4441 wersja ostateczna z dnia 3 października 2007 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 [WE] [sprawa COMP/38.710 — Bitum (Hiszpania)] zostaje ustalona na 10 406 000 EUR, a kwota grzywny nałożonej na Nynäs Petroleum, AB w art. 2 wspomnianej decyzji zostaje ustalona na 10 164 000 EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 51 z 23.2.2008.


title: Sprawa T-80/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 9 grudnia 2008 r. w sprawie F-52/05 Q przeciwko Komisji, wniesione w dniu 23 lutego 2009 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/28

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 9 grudnia 2008 r. w sprawie F-52/05 Q przeciwko Komisji, wniesione w dniu 23 lutego 2009 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-80/09 P)
   2009/C 102/43
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Joris i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Q (Bruksela, Belgia)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 9 grudnia 2008 r. w sprawie F-52/05 w zakresie, w jakim uwzględnia on drugi zarzut dotyczący bezprawności dorozumianego odrzucenia rozwiązania mającego na celu odseparowanie, a także żądania o odszkodowanie w związku z rozwiązaniem mającym na celu odseparowanie i naruszeniem obowiązku staranności;

               —

               oddalenie skargi wniesionej przez Q do Trybunału do spraw Służby Publicznej w sprawie F-52/05 w zakresie, w jakim została uwzględniona przez Sąd do spraw Służby Publicznej;

               —

               orzeczenie, według stosowanych przepisów, w sprawie kosztów postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej oraz kosztów postępowania odwoławczego;

               —

               ewentualnie,

                           —

                           uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 9 grudnia 2008 r. w sprawie F-52/05;

                           —

                           przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej;

                           —

                           orzeczenie, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszym odwołaniu Komisja wnosi o uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (SSP) z dnia 9 grudnia 2008 r. wydanego w sprawie F-52/05 Q przeciwko Komisji, na mocy którego SSP stwierdził nieważność decyzji Komisji oddalającej wniosek o wsparcie złożony przez Q w związku z rzekomym nękaniem psychicznym w zakresie, w jakim nie zostały podjęte tymczasowe rozwiązania mające na celu odseparowanie, i zasądził od Komisji zapłatę na rzecz Q kwoty 18 000 EUR tytułem zadośćuczynienia.
   Na poparcie swojego odwołania Komisja podnosi dwa zarzuty dotyczące:

               —

               naruszenia prawa poprzez orzeczenie, że „pewne naruszenie obowiązku staranności” stanowi zachowanie niezgodne z prawem powodujące odpowiedzialność pozaumowną Komisji, w zakresie, w jakim i) uchybienie obowiązkowi staranności nie jest wystarczająco istotne, aby powstała odpowiedzialność pozaumowna Komisji, i ii) SSP orzekł, że nastąpiło uchybienie temu obowiązkowi staranności, podczas gdy nie doszło do nękania psychicznego w rozumieniu art. 12a regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich;

               —

               naruszenia prawa poprzez orzeczenie, że dorozumiane odrzucenie rozwiązania mającego na celu odseparowanie powoduje odpowiedzialność Komisji z tytułu czynów niedozwolonych, w zakresie, w jakim SSP pominął zbadanie, czy doszło do wystarczająco istotnego naruszenia normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom.


title: Sprawa T-29/11: Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2011 r. — Technische Universität Dresden przeciwko Komisji

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/23

         Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2011 r. — Technische Universität Dresden przeciwko Komisji
   (Sprawa T-29/11)
   2011/C 80/46
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Technische Universität Dresden (Drezno, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat G. Brüggen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 4 listopada 2010 r. — nota obciążeniowa nr 3241011712 — w sprawie zwrotu kwoty wynoszącej 55 377,62 EUR;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Naruszenie prawa wspólnotowego z powodu braku oceny okoliczności faktycznych lub jej błędnego charakteru.
               Skarżący zarzuca brak oceny okoliczności faktycznych lub jej błędny charakter w odniesieniu do kwalifikowalności określonych kosztów osobowych oraz kosztów pobytu i podróży. Brak oceny okoliczności faktycznych lub jej błędny charakter zarzuca on również w związku z różnymi usługami.

               2)

               Naruszenie prawa wspólnotowego z powodu poważnych braków uzasadnienia
               Skarżący zarzuca w tym kontekście brak uzasadnienia w nocie obciążeniowej, braki w uzasadnieniu uznania i odmowy uznania kosztów pobytu i podróży oraz brak uzasadnienia co do zwiększenia kwoty niekwalifikującej się do dofinansowania w rubryce „usługi różne”.


title: Sprawa C-448/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (Belgia) w dniu 19 sierpnia 2015 r. – Belgische Staat/Wereldhave Belgium Comm.VA i in.

text:
               3.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 363/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (Belgia) w dniu 19 sierpnia 2015 r. – Belgische Staat/Wereldhave Belgium Comm.VA i in.
   (Sprawa C-448/15)
   (2015/C 363/29)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van beroep te Brussel.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca apelację: Belgische Staat.

      Druga strona postępowania: Wereldhave Belgium Comm.VA, Wereldhave International NV, Wereldhave NV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywę Rady 90/435/EWG z dnia 23 lipca 1990 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego w przypadku spółek dominujących i spółek zależnych różnych państw członkowskich (1) należy interpretować w ten sposób, że dyrektywa ta stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które nie odstępuje od pobrania zaliczki na poczet belgijskiego podatku od dochodów kapitałowych od wypłat dywidend dokonywanych przez belgijską spółkę zależną na rzecz mającej swoją siedzibę w Niderlandach spółki dominującej, spełniającej wymóg dotyczący minimalnego udziału w kapitale spółki zależnej i jego posiadania, ponieważ chodzi o niderlandzką spółkę dominującą będącą przedsiębiorstwem zbiorowego inwestowania w rozumieniu przepisów podatkowych (FBI), która musi wypłacić wszystkie swoje zyski na rzecz swoich udziałowców i pod tym warunkiem może korzystać z zerowej stawki podatkowej podatku dochodowego od osób prawnych?

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi przeczącej, to czy art. 49 (dawny art. 43) TFUE i art. 63 (dawny art. 56) TFUE (w brzmieniu i zgodnie z numeracją nadanymi im przez traktat z Lizbony) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, które nie odstępuje od pobrania zaliczki na poczet belgijskiego podatku od dochodów kapitałowych od wypłat dywidend dokonywanych przez belgijską spółkę zależną na rzecz mającej swoją siedzibę w Niderlandach spółki dominującej, spełniającej wymóg dotyczący minimalnego udziału w kapitale spółki zależnej i jego posiadania, ponieważ chodzi o niderlandzką spółkę dominującą będącą przedsiębiorstwem zbiorowego inwestowania w rozumieniu przepisów podatkowych (FBI), która musi wypłacić wszystkie swoje zyski na rzecz swoich udziałowców i pod tym warunkiem może korzystać z zerowej stawki podatkowej podatku dochodowego od osób prawnych?

      (1)  Dz.U. L 225, s. 6.


title: Sprawa T-541/13: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2013 r. — Abertis Telecom i Retevisión I przeciwko Komisji

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/22

         Skarga wniesiona w dniu 9 października 2013 r. — Abertis Telecom i Retevisión I przeciwko Komisji
   (Sprawa T-541/13)
   2013/C 352/41
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Abertis Telecom, SA (Barcelona, Hiszpania) i Retevisión I, SA (Barcelona) (przedstawiciele: L. Cases Pallarés, J. Buendía Sierra, N. Ruiz García, A. Lamadrid de Pablo, M. Muñoz de Juan i M. Reverter Baquer, abogados)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, a w szczególności art. 1 decyzji, w zakresie, w jakim uznano w niej, że istnieje pomoc państwa niezgodna z rynkiem wewnętrznym;

               —

               w konsekwencji, uchylenie nakazów odzyskania pomocy przewidzianych w art. 3 i 4 tej decyzji;

               —

               zażądanie od Komisji, w ramach środków organizacji postępowania, przedstawienia sprawozdania dotyczącego kosztów dostarczonego przez spółkę ASTRA, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie zaskarżono tę samą decyzję, która została zaskarżona w sprawie T-462/13 Comunidad Autónoma del País Vasco i Itelazpi przeciwko Komisji.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi te same zarzuty, które podniesiono we wskazanej sprawie.


title: Sprawa T-525/14: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2014 r. – Compagnie générale des établissements Michelin przeciwko OHIM – Continental Reifen Deutschland (XKING)

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/51

         Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2014 r. – Compagnie générale des établissements Michelin przeciwko OHIM – Continental Reifen Deutschland (XKING)
   (Sprawa T-525/14)
   2014/C 303/60
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Compagnie générale des établissements Michelin (Clermont-Ferrand, Francja) (przedstawiciel: adwokat L. Carlini)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Continental Reifen Deutschland GmbH (Hanower, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 maja 2014 r. w sprawie R 1522/2013-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej oraz drugiej strony postępowania przed Izbą Odwoławczą, jeśli wstąpi do sprawy w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Continental Reifen Deutschland GmbH

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „XKING” dla towarów z klasy 12 – zgłoszenie nr 1 0 6 44  821

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Wspólnotowe znaki towarowe nr 5 2 93  782 i nr 5 5 60  396, krajowe i międzynarodowe znaki towarowe

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.