title: Sprawa C-380/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Protodikeio Rethymnis (Grecja) w dniu 8 sierpnia 2007 r. — Georgios Karabousanos i Sofoklis Michopoulos przeciwko Dimos Geropotamou

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Protodikeio Rethymnis (Grecja) w dniu 8 sierpnia 2007 r. — Georgios Karabousanos i Sofoklis Michopoulos przeciwko Dimos Geropotamou
   (Sprawa C-380/07)
   (2007/C 269/49)
   Język postępowania: grecki
   Sąd krajowy
   Monomeles Protodikeio Rethymnis (Grecja).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Georgios Karabousanos i Sofoklis Michopoulos.

      Strona pozwana: Dimos Geropotamou.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy klauzulę 5 oraz klauzulę 8 ust. 1 i 3 porozumienia ramowego ETUC, UNICE i CEEP w sprawie pracy na czas określony, stanowiącego integralną część dyrektywy Rady 1999/70/EWG (Dz.U. L 175, str. 42), należy interpretować w ten sposób, że prawo wspólnotowe nie zezwala państwu członkowskiemu, na przyjęcie w ramach wykonania tego porozumienia ramowego przepisów, gdy a) w ramach krajowego porządku prawnego istnieją już, ustanowione przed wejściem w życie tej dyrektywy, równoważne rozwiązania prawne, w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego, b) wskutek przepisów ustanowionych w wykonaniu porozumienia ramowego, dochodzi do obniżenia ogólnego poziomu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony zagwarantowanego w krajowym porządku prawnym.

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy w sytuacji gdy w krajowym porządku prawnym, w chwili wejścia w życie dyrektywy 1999/70/WE istniały już równoważne rozwiązania prawne w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego, takie jak rozpatrywany w postępowaniu przed sądem krajowym art. 8 ust. 3 ustawy 2112/1920, ustanowienie przepisu prawnego uzasadnione wykonaniem porozumienia ramowego, takiego jak rozpatrywany w postępowaniu przed sądem krajowym art. 11 dekretu prezydenckiego nr 164/2001, stanowi niedopuszczalne obniżenie ogólnego poziomu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony, w rozumieniu klauzuli 8 ust 1 i 3 porozumienia ramowego, zagwarantowanego w krajowym porządku prawnym:

                           a)

                           gdy przepis prawa mający na celu wykonanie porozumienia ramowego, zostanie ustanowiony po upływie terminu na dokonanie transpozycji dyrektywy 1999/70/WE, lecz jego zakresem stosowania rationae temporis objęte są wyłącznie umowy o pracę i stosunki pracy obowiązujące w czasie jego wejścia w życie lub które wygasły we wskazanym okresie przed jego wejściem w życie, ale po upływie terminu na transpozycję dyrektywy, podczas gdy wcześniejsze równoważne rozwiązania prawne nie mają ograniczonego czasowo zakresu stosowania i obejmują wszystkie umowy o pracę na czas określony, które zostały zawarte, obowiązywały, lub wygasły w dniu wejścia w życie dyrektywy 1999/70/WE i upływu terminu na jej transpozycję,

                           b)

                           gdy ramami zastosowania takiego przepisu mającego na celu wykonanie porozumienia ramowego, objęte są wyłącznie umowy o pracę lub stosunki pracy na czas określony, które by zostać uznane za kolejne w rozumieniu wspomnianych uregulowań muszą spełnić kumulatywnie następujące przesłanki:

                                       1)

                                       upływ między nimi okresu nie przekraczającego trzech miesięcy,

                                       2)

                                       ich łączny czas trwania wynosi co najmniej 24 miesiące w chwili wejścia w życie tych przepisów, niezależnie od tego ile razy były ponownie zawierane lub łączny okres zatrudnienia na ich podstawie w wymiarze co najmniej 18 miesięcy w okresie 24 miesięcy liczonym od umowy pierwotnej, w przypadku co najmniej trzykrotnego ponownego zawarcia umowy po umowie pierwotnej, podczas gdy wcześniejsze równoważne rozwiązania prawne nie przewidywały takich warunków obejmując wszystkie (kolejne) umowy o pracę na czas określony, niezależnie od minimalnego okresu zatrudnienia i minimalnej liczby dotyczącej ponownego zawierania umowy,

                           c)

                           gdy omawiany przepis prawny mający na celu wykonanie porozumienia ramowego przewiduje, jako konsekwencję prawną w celu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony i zapobiegania nadużyciom w rozumieniu porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, kwalifikację umów o pracę na czas określony jako umów na czas nieokreślony ze skutkiem ex nunc, podczas gdy wcześniejsze równoważne rozwiązania prawne przewidują kwalifikację umów o pracę na czas określony jako umów na czas nieokreślony ze skutkiem od momentu ich pierwotnego zawarcia (ex tunc)?

               3)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, gdy w krajowym porządku prawnym istniały przed wejściem w życie dyrektywy 1999/70/WE równoważne rozwiązania prawne w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, które stanowi integralną część tej dyrektywy, takie jak rozpatrywany w sprawie przed sądem krajowym art. 8 ust. 3 ustawy nr 2112/1920, czy przyjęcie przepisu uzasadnione wykonaniem porozumienia ramowego, takiego jak rozpatrywany przed sądem krajowym art. 7 dekretu prezydenckiego nr 164/2004, gdy przewiduje on jako jedyny środek ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony, przed nadużyciami, obowiązek wypłaty przez pracodawcę wynagrodzenia i odprawy w przypadku zatrudnienia z naruszeniem prawa na podstawie kolejnych umów o pracę na czas określony, uwzględniając okoliczność, że

                           a)

                           obowiązek wypłaty wynagrodzenia i odprawy jest przewidziany w prawie krajowym dla każdego stosunku pracy i nie ma w szczególności na celu przeciwdziałania nadużyciom w rozumieniu porozumienia ramowego, oraz

                           b)

                           zastosowanie obowiązującego wcześniej równoważnego rozwiązania prawnego ma skutek prawny w postaci uznania kolejnych umów o pracę na czas określony za umowę na czas nieokreślony,

                     stanowi niedopuszczalne obniżenie ogólnego poziomu ochrony pracowników zatrudnionych na czas określony w krajowym porządku prawnym, w rozumieniu klauzuli 8 ust. 1 i 3 porozumienia ramowego?

               4)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej na poprzednie pytania czy dokonując interpretacji prawa krajowego w sposób zgodny z dyrektywą 1999/70/WE sąd krajowy musi odmówić stosowania przepisów sprzecznych z taką dyrektywą, zawartych w uregulowaniu ustawodawczym przyjętym w wykonaniu porozumienia ramowego, które jednakże przewiduje obniżenie ogólnego poziomu ochrony, w krajowym porządku prawnym, pracowników zatrudnionych na czas określony, takich jak art. 7 i 11 dekretu prezydenckiego nr 163/2004, i zastosować w ich miejsce przepisy zawarte w równoważnych uregulowaniach krajowych, istniejących przed wejściem w życie dyrektywy, takie jak art. 8 ust. 3 ustawy nr 2112/1920?

               5)

               W razie uznania przez sąd krajowy, że co do zasady, w odniesieniu do pracy na czas określony ma zastosowanie przepis (w niniejszej sprawie art. 8 ust. 3 ustawy nr 2112/1920) który stanowi równoważne rozwiązanie prawne, w rozumieniu klauzuli 5 ust. 1 porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, będącego integralną częścią dyrektywy 1999/70/WE, i na podstawie tego przepisu, stwierdzenie że zawarcie umów o pracę nastąpiło na czas określony bez obiektywnego powodu związanego z naturą, typem lub charakterystyką umowy lub świadczonych czynności, prowadzi do uznania, że umowa taka jest umową o pracę na czas nieokreślony:

                           a)

                           czy wykładania i stosowanie prawa krajowego przez sąd krajowy, w świetle których okoliczność, że jako podstawa prawna umowy o pracę na czas określony został wskazany przepis o zatrudnieniu na podstawie umów o pracę na czas określony w celu zaspokojenia sezonowych, periodycznych, tymczasowych, wyjątkowych i dodatkowych potrzeb socjalnych, w każdym wypadku stanowi obiektywny powód zawarcia umów o pracę na czas określony, nawet jeśli w rzeczywistości zaspokojone potrzeby są „zwyczajne i stałe”, są zgodne jest z prawem wspólnotowym;

                           b)

                           czy wykładnia i stosowanie prawa krajowego przez sąd krajowy, w świetle których przepis zakazujący przekształcenia umowy o pracę zawartej w sektorze publiczny na czas określony w umowę o pracę na czas nieokreślony, należy interpretować w ten sposób, że w sektorze publicznym jest w każdym wypadku bezwzględnie zabronione przekształcenie umowy o pracę lub stosunku pracy na czas określony w umowę o pracę lub stosunek pracy na czas nieokreślony, również gdy został on z naruszeniem prawa zawarty na czas określony, jako że w rzeczywistości zaspokajane nim potrzeby są „zwyczajne i stałe”, a sąd krajowy nie ma możliwości w takim wypadku wskazania rzeczywistego charakteru spornego stosunku prawnego oraz prawidłowej jego kwalifikacji jako umowy na czas nieokreślony, są zgodne z prawem wspólnotowym?

                     Czy też zakaz taki powinien zostać ograniczony wyłącznie do umów o pracę na czas określony, które zostały rzeczywiście zawarte w celu zaspokojenia tymczasowych, nieprzewidzianych, niecierpiących zwłoki, wyjątkowych lub podobnych potrzeb, z wyłączeniem przypadków, gdy w rzeczywistości umowy zostały zawarte w celu zaspokojenia „zwyczajnych i stałych” potrzeb?


title: Sprawa F-61/09: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2009 r. — Strack przeciwko Komisji

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/36

         Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2009 r. — Strack przeciwko Komisji
   (Sprawa F-61/09)
   2009/C 193/60
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Guido Strack (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: H. Tettenborn, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej o odrzuceniu wniosku skarżącego o udzielenie mu dostępu do dokumentów.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności wyraźnych i dorozumianych decyzji strony pozwanej, w szczególności decyzji dotyczących dostępu do dokumentów z dnia 12 września 2008 r., z dnia 3 października 2008 r. i z dnia 14 listopada 2008 r., decyzji wydanej przez pana Jansena w dniu 19 września 2008 r. i w razie potrzeby wydanego w dniu 25 marca 2009 r. potwierdzenia odrzucenia zażalenia nr R/554/08 złożonego przez skarżącego, w zakresie w jakim ograniczono w nich lub odmówiono skarżącemu prawa do pełnego wglądu do znajdujących się w posiadaniu strony pozwanej informacji i dokumentów go dotyczących oraz do należycie prowadzonych, jednolitych, zrozumiałych dla skarżącego w zakresie treści i formy i dostępnych, a więc odpowiadających wymogom ustanowionym w art. 26 i 26a regulaminu pracowniczego i w miarę potrzeby podlegających uprzednim zmianom, akt osobowych, medycznych i innych i co za tym idzie odrzucono przynajmniej częściowo wnioski skarżącego, złożone przezeń między innymi w dniu 10 lipca 2008 r., w dniu 19 września 2008 r. i w dniu 28 listopada 2008 r.;

               —

               nakazanie stronie pozwanej zapłaty skarżącemu odszkodowania w wysokości podlegającej swobodnemu ustaleniu przez Sąd, jednak nie niższej niż 2 500 EUR z powodu przedstawionego w skardze niezgodnego z prawem zachowania pozwanej;

               —

               nakazanie stronie pozwanej zapłaty skarżącemu comiesięcznego odszkodowania od chwili wniesienia niniejszej skargi do umożliwienia mu rzeczywistego i całkowitego dostępu do wszystkich spornych informacji i dokumentów oraz jego akt osobowych i medycznych, przy czym wysokość tego odszkodowania podlega swobodnemu ustaleniu przez Sąd, powinna jednak być nie niższa niż 200 EUR;

               —

               nakazanie stronie pozwanej zwrotu skarżącemu poniesionych przezeń kosztów i wydatków w związku z niezbędnym wglądem do akt, odpowiadającego prawom do podróży służbowej, ewentualnie na tej samej podstawie kosztów, które skarżący już poniósł w związku z przyjazdem do Luksemburga w dniu 12 września 2008 r. i w dniu 14 listopada 2008 r.;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa C-207/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria di primo grado di Bolzano (Włochy) w dniu 21 kwietnia 2017 r. – Rotho Blaas Srl/Agenzia delle Dogane e dei Monopoli

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria di primo grado di Bolzano (Włochy) w dniu 21 kwietnia 2017 r. – Rotho Blaas Srl/Agenzia delle Dogane e dei Monopoli
   (Sprawa C-207/17)
   (2017/C 277/32)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Commissione tributaria di primo grado di Bolzano

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Rotho Blaas Srl

      Strona pozwana: Agenzia delle Dogane e dei Monopoli

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy rozporządzenie (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (1), rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 924/2012 zmieniające rozporządzenie (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (2), rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 519/2015 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, w następstwie przeglądu wygaśnięcia przeprowadzonego na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 (3) są nieważne/bezprawne/niezgodne z art. VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 i z decyzją ORS WTO z dnia 28 lipca 2011 r.?

               2)

               Jeżeli zostanie stwierdzona nieważność/bezprawność/niezgodność rozporządzenia (WE) nr 91/2009 nakładającego cło antydumpingowe i związanych z nim rozporządzeń wykonawczych nr 924/2012 i nr 519/2015, to czy uchylenie ceł antydumpingowych ustanowionych na podstawie spornych środków wywiera skutki prawne od czasu wejścia w życie rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 278/2016 (4), czy od daty wejścia w życie spornego środka, tj. rozporządzenia „podstawowego” (WE) nr 91/2009?

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 stycznia 2009 r. (Dz.U. L 29, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady z dnia 4 października 2012 r. (Dz.U. L 275, s. 1)

      (3)  Rozporządzenie Komisji z dnia 26 marca 2015 r. (Dz.U. L 82, s. 78).

      (4)  Rozporzadzenie wykonawcze Komisji (UE) 2016/278 z dnia 26 lutego 2016 r. uchylające ostateczne cło antydumpingowe nałożone na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, rozszerzone na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji (Dz.U. L 52, s. 24).


title: Sprawa T-175/05: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2005 r. przez Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Nederland BV, Akzo Nobel AB, Akzo Nobel Chemicals BV, Akzo Nobel Functional Chemicals BV, Akzo Nobel Base Chemicals AB and Eka Chemicals AB przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/32

         Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2005 r. przez Akzo Nobel NV, Akzo Nobel Nederland BV, Akzo Nobel AB, Akzo Nobel Chemicals BV, Akzo Nobel Functional Chemicals BV, Akzo Nobel Base Chemicals AB and Eka Chemicals AB przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-175/05)
   (2005/C 171/52)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 27 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Akzo Nobel NV, z siedzibą w Arnhem (Niderlandy), Akzo Nobel Nederland BV, z siedzibą w Arnhem (Niderlandy), Akzo Nobel AB, z siedzibą w Sztokholmie (Szwecja), Akzo Nobel Chemicals BV, z siedzibą w Amersfoort (Niderlandy), Akzo Nobel Functional Chemicals BV, z siedzibą w Amersfoort (Niderlandy), Akzo Nobel Base Chemicals AB, z siedzibą w Skoghall (Szwecja) i Eka Chemicals AB, z siedzibą w Bohus (Szwecja), reprezentowanych przez adwokatów C. R. A. Swaaka i A. Kayhko, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnoszą do Sądu o:

               —

               poddanie kontroli na podstawie art. 230 WE legalności decyzji Komisji C(2004)4876 ostatecznej;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 231 WE;

               —

               lub ewentualnie obniżenie grzywny;

               —

               w obydwu przypadkach obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący kwestionują decyzję Komisji z dnia 19 stycznia 2005 r. dotyczącą postępowania na mocy art. 81 WE i art. 53 Porozumienia EOG (sprawa COMP/E-1/37.773 — MCAA), w której Komisja uznała, że skarżący uczestniczyli w grupie porozumień i ustalonych praktyk polegających na ustalaniu cen, podziale rynku i uzgodnieniu działań względem konkurentów w branży kwasu monochlorooctowego w EOG i nałożyła na skarżących grzywnę.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnoszą oczywisty błąd oceny i naruszenie przez Komisję art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1) poprzez błędne obciążenie odpowiedzialnością za naruszenie również Akzo Nobel NV, dominującej spółki w koncernie Akzo Nobel group oraz Akzo Nobel AB. Zdaniem skarżących Akzo Nobel NV nie miała decydującego wpływu na politykę handlową jej spółek zależnych.
   Ponadto skarżący twierdzą, że wysokość grzywny nałożonej na skarżących łącznie i oddzielnie przekracza w odniesieniu do szwedzkich spółek prowadzących działalność w sektorze MCAA granicę 10 % obrotu określoną przez rozporządzenie nr 1/2003.
   Skarżący wskazują również na naruszenie obowiązku uzasadnienia [decyzji] określonego w art. 253 [WE].
   Ewentualnie skarżący podnoszą, że Komisja popełniła rozmaite błędy związane z obliczeniem wysokości grzywny. Zdaniem skarżących Komisja pomyliła się w klasyfikacji spółek dokonując oceny ciężaru naruszenia celem ustalenia kwoty podstawowej grzywny, naruszyła zasadę proporcjonalności stosując błędny mnożnik oraz zasadę równego traktowania błędnie stosując komunikat w sprawie współpracy (2) z roku 1996.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, str.1).

      (2)  Komunikat Komisji w sprawie nienakładania lub obniżania grzywien w przypadku karteli (Dz.U. C 207 z 18/07/1996, str. 4).


title: Sprawa T-23/11: Postanowienie Sądu z dnia 11 października 2011 r. — El Corte Inglés przeciwko OHMI — BA&SH (ba&sh)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/44

         Postanowienie Sądu z dnia 11 października 2011 r. — El Corte Inglés przeciwko OHMI — BA&SH (ba&sh)
   (Sprawa T-23/11) (1)

   2011/C 347/82
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.


title: Sprawa C-409/10: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Hauptzollamt Hamburg-Hafen przeciwko Afasia Knits Deutschland GmbH (Wspólna polityka handlowa — Preferencyjne traktowanie produktów pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) — Nieprawidłowości wykryte podczas dochodzenia przeprowadzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w państwie AKP wywozu — Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych)

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Hauptzollamt Hamburg-Hafen przeciwko Afasia Knits Deutschland GmbH
   (Sprawa C-409/10) (1)

   (Wspólna polityka handlowa - Preferencyjne traktowanie produktów pochodzących z państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku (AKP) - Nieprawidłowości wykryte podczas dochodzenia przeprowadzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w państwie AKP wywozu - Retrospektywne pokrycie należności celnych przywozowych)
   2012/C 39/07
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hauptzollamt Hamburg-Hafen

      Strona pozwana: Afasia Knits Deutschland GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 32 protokołu nr 1 w sprawie definicji pojęcia „produktów pochodzących” oraz w sprawie metod współpracy administracji Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, podpisanej w Kotonu 23 czerwca 2000 r. (Dz.U. L 317, s. 3) oraz art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) — Wywóz tekstyliów wyprodukowanych w Chinach z Jamajki do Unii Europejskiej — Kontrola po zwolnieniu towarów dowodów pochodzenia przeprowadzona przez OLAF, a nie przez organy celne kraju wywozu, jak przewiduje rzeczony protokół nr 1 — Ochrona ewentualnych uzasadnionych oczekiwań importera

      Sentencja

               1)

               Artykuł 32 protokołu nr 1 załącznika V do Umowy o partnerstwie między członkami grupy państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku z jednej strony a Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z drugiej strony, podpisanej w Kotonu 23 czerwca 2000 r. i zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty decyzją Rady nr 2003/159/WE z dnia 19 grudnia 2002 r., należy interpretować w ten sposób, że wyniki kontroli po zwolnieniu towarów dotyczącej prawidłowości pochodzenia towarów wskazanego w świadectwach EUR.1 wydanych przez państwo AKP i zasadniczo polegającej na dochodzeniu przeprowadzonym przez Komisję, a konkretniej przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych, w tym państwie i na jego zaproszenie, wiążą organy państwa członkowskiego, do którego zostały wwiezione towary, jeżeli — czego ocena należy do sądu krajowego — organy te otrzymały dokument jednoznacznie uznający, iż to państwo AKP uznało owe wyniki za swoje.

               2)

               Artykuł 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r., należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy świadectwa EUR.1 wydane na przywóz towarów do Unii Europejskiej zostały uznane za nieważne na tej podstawie, że wydanie tych świadectw jest obarczone nieprawidłowościami oraz że wskazane w nich pochodzenie preferencyjne nie mogło zostać potwierdzone na podstawie kontroli po zwolnieniu towarów, importer nie może sprzeciwić się retrospektywnemu pobraniu należności celnych przywozowych, podnosząc, iż nie można wykluczyć, że w rzeczywistości niektóre z tych towarów posiadały rzeczone pochodzenie preferencyjne.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.10.2010.


title: Sprawa C-515/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 27 września 2006 r. w sprawie T-168/01, GlaxoSmithKline Services Unlimited przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 19 grudnia 2006 r. przez European Association of Euro Pharmaceutical Companies (EAEPC)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/18

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 27 września 2006 r. w sprawie T-168/01, GlaxoSmithKline Services Unlimited przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 19 grudnia 2006 r. przez European Association of Euro Pharmaceutical Companies (EAEPC)
   (Sprawa C-515/06 P)
   (2007/C 56/31)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: European Association of Euro Pharmaceutical Companies (EAEPC) (przedstawiciele: M. Hartmann-Rüppel i W. Rehmann, adwokaci)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich, Bundesverband der Arzneimittel-Importeure eV, Spain Pharma, SA, Asociación de exportadores españoles de productos farmacéuticos (Aseprofar), GlaxoSmithKline Services Unlimited, anciennement Glaxo Wellcome plc
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 września 2006 r. w sprawie T-168/01, w zakresie, w jakim stwierdza on nieważność decyzji Komisji 2001/791/WE (1) z dnia 8 maja 2001 r.;

               —

               zasądzenie kosztów postępowania przed Trybunałem i Sądem Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok zawiera następujące naruszenia prawa wspólnotowego:

               (a)

               Błędne zastosowanie art. 81 ust. 3 WE — Sąd Pierwszej Instancji nie uwzględnił należycie roli i funkcji art. 83 ust. 3 twierdząc, że ocena dokonana przez Komisję była niewystarczająca.

               (b)

               Błędne zastosowanie art. 81 ust. 3 WE poprzez błędną ocenę ciężaru dowodu.

               (c)

               Błędne zastosowanie art. 81 ust. 3 WE wynikające z błędnej oceny lub z braku uwzględnienia dowodów zawartych w aktach, które wykazują, że skarżąca (GSK) nie uzasadniła w wystarczający sposób, poprzez przedstawienie odpowiednich dowodów, że spełnione zostały wymogi art. 81 ust. 3 WE.

      (1)  Dz.U. L 302, str. 1.


title: Sprawa C-530/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 lutego 2014 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostęp do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska — Pojęcie „niedyskryminacyjnego ze względu na koszty” charakteru postępowania sądowego)

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 lutego 2014 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-530/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Udział społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostęp do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska - Pojęcie „niedyskryminacyjnego ze względu na koszty” charakteru postępowania sądowego)
   2014/C 93/03
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver i L. Armati, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: C. Murrell, M. Holt i J. Maurici, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciel: C. H. Vang, pełnomocnik), Irlandia (przedstawiciele: Creedon i A. Joyce, pełnomocnicy, wspierani przez E. Barrington i G. Gilmore, barristers)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia przepisów niezbędnych w celu dostosowania się do art. 3 pkt 7 i art. 4 pkt 4 dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (Dz.U. L 156, s. 17) — Obowiązek usunięcia lub zmniejszenia przeszkód finansowych, które utrudniają dostęp do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska — Pojęcie postępowania „niedyskryminującego ze względu na koszty”

      Sentencja

               1)

               Nie dokonując prawidłowej transpozycji art. 3 pkt 7 i art. 4 pkt 4 dyrektywy 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE, w zakresie, w jakim przepisy te przewidują, że postępowania sądowe, o których w nich mowa, powinny mieć charakter niedyskryminacyjny ze względu na koszty, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania. Królestwo Danii i Irlandia pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 39 z 11.2.2012.


title: Sprawa C-367/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen — Belgia) — Belgisch Interventie- en Restitutiebureau przeciwko SGS Belgium NV, Firme Derwa NV, Centraal Beheer Achmea NV (Odesłanie prejudycjalne — Działania przynoszące szkodę interesom finansowym Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 — Artykuł 1, art. 3 ust. 1 akapit trzeci, art. 5 i 7 — Rozporządzenie (EWG) nr 3665/87 — Artykuł 11 i art. 18 ust. 2 lit. c) — Pojęcie podmiotu gospodarczego — Osoby uczestniczące w nieprawidłowości — Osoby, na których ciąży obowiązek poniesienia odpowiedzialności za nieprawidłowości lub obowiązek zapobiegania im — Sankcja administracyjna — Bezpośrednia skuteczność — Termin przedawnienia dla dochodzenia zapłaty — Przerwanie)

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/18

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen — Belgia) — Belgisch Interventie- en Restitutiebureau przeciwko SGS Belgium NV, Firme Derwa NV, Centraal Beheer Achmea NV
   (Sprawa C-367/09) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Działania przynoszące szkodę interesom finansowym Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Artykuł 1, art. 3 ust. 1 akapit trzeci, art. 5 i 7 - Rozporządzenie (EWG) nr 3665/87 - Artykuł 11 i art. 18 ust. 2 lit. c) - Pojęcie podmiotu gospodarczego - Osoby uczestniczące w nieprawidłowości - Osoby, na których ciąży obowiązek poniesienia odpowiedzialności za nieprawidłowości lub obowiązek zapobiegania im - Sankcja administracyjna - Bezpośrednia skuteczność - Termin przedawnienia dla dochodzenia zapłaty - Przerwanie)
   2010/C 346/29
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hof van beroep te Antwerpen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Belgisch Interventie- en Restitutiebureau

      Strony pozwane: SGS Belgium NV, Firme Derwa NV, Centraal Beheer Achmea NV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hof van beroep te Antwerpen — Wykładnia art. 1, art. 3 ust. 1 akapit trzeci, art. 5 i art. 7 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 312, s. 1) oraz art. 18 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz.U. L 351, s. 1) — Pojęcie podmiotu gospodarczego — Osoba, która uczestniczyła w nieprawidłowości i osoba, na której ciąży obowiązek poniesienia odpowiedzialności za nieprawidłowości lub obowiązek zapobiegania im — Termin przedawnienia dla dochodzenia zapłaty — Przerwanie

      Sentencja

               1)

               Artykuły 5 i 7 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich nie mają zastosowania w ten sposób, że kary administracyjne mogą być nałożone na podstawie samych tych przepisów, ponieważ w kontekście ochrony interesów finansowych Unii stosowanie sankcji administracyjnej do jednej kategorii osób wymaga, aby przed popełnieniem spornej nieprawidłowości albo prawodawca unijny przyjął przepisy sektorowe określające taką sankcję i warunki jej stosowania do tej kategorii osób, albo w danym przypadku, jeżeli takie przepisy nie zostały jeszcze przyjęte na poziomie Unii, aby prawo państwa członkowskiego, w którym została popełniona owa nieprawidłowość, przewidywało nałożenie kary administracyjnej na wskazaną kategorię osób.

               2)

               W okolicznościach takich jak będące przedmiotem sprawy przed sądem krajowym, gdy przepisy sektorowe Unii nie przewidywały jeszcze obowiązku państw członkowskich do określenia skutecznych sankcji, w przypadku gdy spółka wyspecjalizowana w płaszczyźnie międzynarodowej w dziedzinie kontroli i nadzoru zatwierdzona przez państwo członkowskie dostarczyła fałszywe świadectwa, art. 7 rozporządzenia nr 2988/95 nie stoi na przeszkodzie temu, aby państwa członkowskie zastosowały sankcję wobec tej spółki jako osoby, która „uczestniczyła w nieprawidłowości”, czy osoby, na której „ciąży obowiązek poniesienia odpowiedzialności” za nią w rozumieniu tego przepisu, jednak pod warunkiem, że stosowanie takiej sankcji opiera się na jasnej i jednoznacznej podstawie prawnej, co powinien zbadać sąd krajowy.

               3)

               W okolicznościach takich jak będące przedmiotem sprawy przed sądem krajowym podanie do wiadomości spółce wyspecjalizowanej w płaszczyźnie międzynarodowej w dziedzinie kontroli i nadzoru, która dostarczyła świadectwo wprowadzenia do obrotu dla konkretnej czynności wywozu, sprawozdania z kontroli stwierdzającego nieprawidłowość w związku z tą czynnością, przedstawienie tej spółce wezwania do przedstawienia dodatkowych dokumentów wykazujących faktyczne dopuszczenie do obrotu lub wysłanie listu poleconego nakładającego karę na rzeczoną spółkę za udział w nieprawidłowości w rozumieniu art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 2988/95 stanowią dostatecznie konkretne akty, o których zawiadamia się daną osobę, a które odnoszą się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości, które w konsekwencji przerywają bieg przedawnienia w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit trzeci omawianego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 297 z 5.12.2009.


title: Sprawa F-5/15: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               23.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/26

         Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-5/15)
   (2015/C 096/34)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie niezgodności z prawem art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego oraz stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącego do systemu emerytalnego Unii, w której to zastosowano nowe ogólne przepisy wykonawcze dotyczące art. 11 i 12 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że art. 9 ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego jest niezgodny z prawem;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 16 stycznia 2014 r. w sprawie przyznania dodatkowych lat służby uprawniających do emerytury przysługujących w odniesieniu do uprawnień emerytalnych nabytych przez skarżącego przed rozpoczęciem przez niego służby w ramach ich przeniesienia do systemu emerytalnego instytucji Unii Europejskiej zgodnie z ogólnymi przepisami wykonawczymi do art. 11 ust. 2 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego z dnia 3 marca 2011 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-517/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 lutego 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych — Artykuł 6 ust. 2 — Pogorszenie stanu jeziora Koroneia i jego zanieczyszczenie — Ochrona — Niewystarczający charakter przyjętych środków — Dyrektywa 91/271/EWG — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Artykuł 3 oraz art. 4 ust. 1 i 3 — Aglomeracja Langadas — System zbierania i oczyszczania ścieków komunalnych —  „Brak” )

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 lutego 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-517/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych - Artykuł 6 ust. 2 - Pogorszenie stanu jeziora Koroneia i jego zanieczyszczenie - Ochrona - Niewystarczający charakter przyjętych środków - Dyrektywa 91/271/EWG - Oczyszczanie ścieków komunalnych - Artykuł 3 oraz art. 4 ust. 1 i 3 - Aglomeracja Langadas - System zbierania i oczyszczania ścieków komunalnych - „Brak”)
   2013/C 108/05
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Patakia, S. Petrova, B.D. Simon i L. Banciella, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciel: E. Skandalou, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 206, s. 7) — Naruszenie art. 3 oraz art. 4 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135, s. 40) — Nieprzyjęcie środków koniecznych do uniknięcia pogorszenia stanu jeziora Koroneia (prefektura Salonik) i jego zanieczyszczenia — Niewprowadzenie systemu zbierania i oczyszczania ścieków komunalnych dla aglomeracji Langadas

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując środków koniecznych do uniknięcia pogorszenia stanu siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków, dla których został sklasyfikowany specjalny obszar ochrony GR 1220009, i nie wprowadzając systemu zbierania i oczyszczania ścieków komunalnych dla aglomeracji Langadas, Republika Grecka uchybiła, odpowiednio, zobowiązaniom, które ciążą na niej na podstawie art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory w związku z art. 7 tej dyrektywy, jak również zobowiązaniom, które ciążą na niej na podstawie art. 3 oraz art. 4 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 362 z 10.12.2011.


title: Sprawa T-450/10 P: Postanowienie Sądu z dnia 18 lipca 2011 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Rozsądny termin na wniesienie skargi o odszkodowanie — Przekroczenie terminu — Odwołanie po części oczywiście niedopuszczalne i po części oczywiście bezzasadne)

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/21

         Postanowienie Sądu z dnia 18 lipca 2011 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-450/10 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Rozsądny termin na wniesienie skargi o odszkodowanie - Przekroczenie terminu - Odwołanie po części oczywiście niedopuszczalne i po części oczywiście bezzasadne)
   2011/C 282/42
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciele: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 9 lipca 2010 r. w sprawie F-91/09 Marcuccio przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze), mające na celu uchylenie tego postanowienia.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 317 z 20.11.2010.


title: Sprawa T-843/16: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2016 r. – dm-drogerie markt/EUIPO – Digital Print Group O. Schimek (Foto Paradies)

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/40

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2016 r. – dm-drogerie markt/EUIPO – Digital Print Group O. Schimek (Foto Paradies)
   (Sprawa T-843/16)
   (2017/C 038/53)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: dm-drogerie markt GmbH & Co. KG (Karlsruhe, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Strack i O. Bludovsky)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Digital Print Group O. Schimek GmbH (Norymberga, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Foto Paradies” – unijny znak towarowy nr 10 707 933

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 września 2016 r. w sprawie R 1194/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-593/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 20 listopada 2013 r. — Presidenza del Consiglio dei Ministri i in. przeciwko Rina Services SpA i in.

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 20 listopada 2013 r. — Presidenza del Consiglio dei Ministri i in. przeciwko Rina Services SpA i in.
   (Sprawa C-593/13)
   2014/C 61/02
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Presidenza del Consiglio dei Ministri i in.

      Druga strona postępowania: Rina Services SpA i in.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zasady traktatu dotyczące swobody przedsiębiorczości (art. 49 TFUE) i swobody świadczenia usług (art. 56 TFUE) oraz zasady zawarte w dyrektywie 2006/123/WE (1) stoją na przeszkodzie przyjęciu i stosowaniu przepisu krajowego, który stanowi, że w odniesieniu do jednostek akredytujących utworzonych w formie spółek akcyjnych ich siedziba statutowa musi znajdować się na terytorium Republiki?

               2)

               Czy odstępstwo zawarte w art. 51 TFUE powinno być interpretowane w taki sposób, że obejmuje ono działalność akredytacyjną prowadzoną przez podmioty prawa prywatnego, które z jednej strony muszą być utworzone w formie spółek akcyjnych i działają na rynku konkurencyjnym, a z drugiej strony uczestniczą w wykonywaniu władzy publicznej i w związku z tym podlegają zezwoleniom i ścisłej kontroli prowadzonej przez organ nadzoru?

      (1)  Dyrektywa 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. dotycząca usług na rynku wewnętrznym (Dz.U L 376, s. 36).


title: Sprawa C-247/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 14 marca 2014 r. w sprawie T-302/11, HeidelbergCement AG przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 22 maja 2014 r. przez HeidelbergCement AG

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 14 marca 2014 r. w sprawie T-302/11, HeidelbergCement AG przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 22 maja 2014 r. przez HeidelbergCement AG
   (Sprawa C-247/14 P)
   2014/C 223/15
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: HeidelbergCement (przedstawiciele: U. Denzel, C. von Köckritz, P. Pichler, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku

               —

               Stwierdzenie na podstawie art. 263 ust. 4 TFUE nieważności decyzji Komisji z dnia 30 marca 2011 r. [COMP/39520 – cement i produkty pokrewne, C(2011) 2363] wersja ostateczna, w zakresie w jakim dotyczy ona skarżącej;

               —

               Posiłkowo względem żądania w punkcie powyżej – skierowanie sprawy zgodnie z oceną prawna Trybunału do ponownego rozpoznania przez Sąd;

               —

               W każdym razie obciążenie Komisji kosztami wnoszącego odwołanie poniesionymi w postępowaniach przed Sądem i Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie dotyczy wyroku Sądu z dnia 14 marca 2014 r. w sprawie T-302/11, który został doręczony wnoszącemu odwołanie tego samego dnia. W wyroku tym Sąd oddalił skargę złożoną przez wnoszącego odwołanie na decyzję decyzji Komisji z dnia 30 marca 2011 r. [COMP/39520 – cement i produkty pokrewne, C(2011) 2363] wersja ostateczna.
   Wnoszący odwołanie podnosi ogółem siedem zarzutów.
   Po pierwsze, Sąd nie zbadał wystarczająco wymogów dotyczących celu żądania informacji na podstawie art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 (1) i błędnie je zastosował. Sąd nie ustalił wystarczająco treści żądania informacji i nie uwzględnił wymogów dotyczących obowiązku uzasadnienia spoczywającego na Komisji.
   Po drugie, Sąd naruszył prawo, przyjmując założenie, że wymogi dotyczące obowiązku uzasadnienia wynikające z art. 296 akapit drugi TFUE mogą zostać ograniczone przez art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003. Z tego powodu Sąd nie rozpatrzył co do istoty zarzutu braku uzasadnienia w odniesieniu do wyboru decyzji w sprawie żądania informacji. Sąd nie rozpatrzył również wystarczająco zarzutu braku uzasadnienia co do wyznaczenia terminu. Swoje rozstrzygnięcie uzasadnia identycznie brzmiącym fragmentem tekstu, który jest dostosowany do równoległego postępowania i podniesionego tam zarzutu o odmiennej treści.
   Po trzecie, Sąd niewystarczająco zbadał „konieczność” w rozumieniu art. 18 ust. 3 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1/2003, uznając za zbędne udokumentowane przedstawienie poszlak przez Komisję. Ponadto Sąd sformułował błędne wymogi co do relacji między uzasadnionym podejrzeniem popełnienia czynu i koniecznością żądanych informacji. Poza tym dokonał błędnej wykładni art. 18 ust. 3 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1/2003, gdyż uznał, że badanie odpowiedniości żądanych informacji nie jest konieczne. Prowadzi to również do pozbawienia prawa do skargi wynikającego z art. 18 ust. 3 zdanie trzecie rozporządzenia nr 1/2003.
   Po czwarte, Sąd niesłusznie uznał art. 18 ust. 3 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 1/2003 za podstawę prawną skierowanego przez Komisję żądania przygotowania, zestawienia i przetworzenia informacji, których wnoszący odwołanie nie posiadał w takiej formie.
   Po piąte, Sąd oddalił zarzut wyznaczenia zbyt krótkiego terminu na udzielenie odpowiedzi wyłącznie z powodu abstrakcyjnie ocenianego potencjału gospodarczego wnoszącego odwołanie, a tym samym podając niewystarczające i niespójne uzasadnienie.
   Po szóste, Sąd naruszył kryterium dokładności aktów prawa Unii, uznając decyzję w sprawie żądania informacji za wystarczająco dokładną, chociaż sam stwierdził, że zawarte w niej pytania były sformułowany w sposób niejasny. Poza tym nie zbadał specyficznych zarzutów braku dokładności i podważa prawo do skargi (zob. art. 18 ust. 3 zdanie trzecie rozporządzenia nr 1/2003).
   Po siódme Sąd naruszył prawo wnoszącego odwołanie do obrony, gdyż uznał go za zobowiązanego do dokonania ocen, które mogą być wykorzystane przez Komisję w ramach analizy ekonomicznej w celu udowodnienia zakładanego naruszenia unijnych przepisów dotyczących karteli.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu, Dz.U. 2003 L 1, s. 1.


title: Sprawa C-111/13: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/14

         Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-111/13)
   2013/C 123/22
   Język postępowania: fiński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Hetsch, O. Beynet i I. Koskinen)

      Strona pozwana: Republika Finlandii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Finlandii naruszyła swoje zobowiązania z art. 54 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55/WE (1) w ten sposób, że dla fińskiego obszaru kontynentalnego nie przyjęła przepisów ustawowych i wykonawczych koniecznych do transpozycji art. 2 pkt 1, 2, 4-18, 20, 22-36, art. 3 ust. 3 zdania od pierwszego do trzeciego i ust. 6 lit. b), art. 12, art. 13 ust. 1, 2 i 5, art. 15 ust. 1 i 2, art. 16 ust. 1 zdanie drugie, ust. 2 i 3, art. 25 ust. 1, art. 33, art. 36 ust. 4 akapit drugi i czwarty, ust. 6 i 8, ust. 9 akapit trzeci, art. 39 ust. 4 lit. a) i b), ust. 5 akapit pierwszy lit. a) i b) oraz akapit drugi zdanie drugie, art. 40 lit. a)-e), g) i h), art. 41 ust. 1 lit. b), c)-f), h)-q) i s)-u), ust. 4 lit. b) i d), ust. 6 lit. a), ust. 7, 9, 10, 11 i 12, art. 42 ust. 1, art. 43 ust. 1, 4 i 8, art. 44 ust. 1, 2, 3, 6 i 7 oraz załącznik I ust. 1 lit. a) tiret szóste i ósme, lit. b), d), f) i h) oraz ust. 2 tej dyrektywy, a w każdym razie nie zawiadomiła o tym Komisji,

               —

               nałożenie Republikę Finlandii, na podstawie art. 260 ust. 3 TFUE, okresowej kary pieniężnej w wysokości 28 569,60 EUR za każdy dzień od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie,

               —

               obciążenie Republiki Finlandii kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 3 marca 2011 r.

      (1)  Dz.U. L 211, s. 94.


title: Sprawa C-423/14: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 31 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Fazenda Pública/Beiragás – Companhia de Gás das Beiras SA

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/23

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 31 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Fazenda Pública/Beiragás – Companhia de Gás das Beiras SA
   (Sprawa C-423/14) (1)

   (2015/C 398/30)
   Język postępowania: portugalski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 439 z 8.12.2014.


title: Sprawa T-21/14: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2014 r. — NetMed przeciwko OHIM — Sander chemisch-pharmazeutische Fabrik (SANDTER 1953)

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/19

         Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2014 r. — NetMed przeciwko OHIM — Sander chemisch-pharmazeutische Fabrik (SANDTER 1953)
   (Sprawa T-21/14)
   2014/C 61/34
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: NetMed Sàrl (Wasserbillig, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat S. Schafhaus)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Sander chemisch-pharmazeutische Fabrik GmbH (Baden-Baden, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 24 października 2013 r. w sprawie R 1846/2012-1;

               —

               obciążenie pozwanego urzędu kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania poniesionymi w związku z postępowaniem odwoławczym i postępowaniem w sprawie sprzeciwu.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SANDTER 1953” dla towarów z klas 3, 5 i 10 — zgłoszenie nr 9 448 887

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Sander chemisch-pharmazeutische Fabrik GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy „Sander” dla towarów z klas 5, 10 i 25; międzynarodowy graficzny znak towarowy wywołujący skutki w Beneluksie, Austrii i Francji, zawierający słowny element „SANDER”, zarejestrowany dla towarów z klas 5, 10 i 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 oraz art. 8 ust. 1lit. b) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-888/16: Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2016 r. – BP/FRA

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/36

         Skarga wniesiona w dniu 8 grudnia 2016 r. – BP/FRA
   (Sprawa T-888/16)
   (2017/C 053/45)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: BP (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat E. Lazar)

      Strona pozwana: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę (OUZU) z dnia 21 kwietnia 2016 r. o nieprzedłużeniu umowy o pracę ze skarżącym;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania na rzecz skarżącego za szkody materialne i niematerialne poniesione po pierwsze, w wyniku niezgodnej z prawem decyzji odmownej w sprawie przedłużenia umowy o pracę oraz po drugie, w związku z niezgodnym z prawem wykonaniem wyroku w sprawie T-658/13 P (1): 63 246 EUR za utratę wynagrodzenia; 26 630 EUR w celu zrekompensowania skarżącemu utraty praw emerytalnych przez 19 miesięcy, lub taką sumę kapitałową jako Sąd może ustalić ex aequo et bono; 1 200 EUR na pokrycie kosztów prawnych poniesionych przez skarżącego na etapie poprzedzającym wniesienie skargi, począwszy od daty projektu decyzji z dnia 29 stycznia 2016 r. do dnia wydania przez stronę pozwaną decyzji w dniu 21 kwietnia 2016 r.; 60 000 EUR za utratę szansy uzyskania umowy na czas nieokreślony lub, taką kwotę, jaką Sąd może ustalić ex aequo et bono; 50 000 EUR za szkodę niematerialną poniesioną przez skarżącego w wyniku rzekomych błędów, nieprawidłowości i szkód dokonanych przez stronę pozwaną w trakcie postępowania w sprawie wykonania wyroku T-658/13 P;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania za szkody materialne i niematerialne poniesione przez skarżącego po pierwsze, z powodu zaniechania strony pozwanej w zakresie przyjęcia zgodnych z prawem zasad oceny, przekwalifikowania i przedłużenia umowy i związanej z tym szkody wynikającej z braku takich zgodnych z prawem zasad, a po drugie z powodu opóźnień w finalizacji sprawozdań z oceny skarżącego i związanych z tym szkód wynikających z braku takich sprawozdań sfinalizowanych w odpowiednim czasie;

               —

               stwierdzenie, że wytyczne strony pozwanej w sprawie oceny i procedury przekwalifikowania oraz zasady dotyczące procedury przedłużenia umowy o pracę są niezgodne z prawem w zakresie, w jakim przepisy te zostały przyjęte w następstwie niezgodnego z prawem działania przez autora nieposiadającego odpowiednich kompetencji;

               —

               sprawowanie pełnej jurysdykcji w celu zapewnienia skuteczności swojemu orzeczeniu;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej zapłaty odsetek za zwłokę według kluczowej stopy Europejskiego Banku Centralnego, powiększonej o dwa punkty procentowe od wysokości ostatecznie przyznanej lub zasądzenie jakiejkolwiek innej płatności odsetek, którą Sąd uważa za sprawiedliwą i właściwą;

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów, nawet w przypadku, gdy odwołanie zostanie odrzucone.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do obrony:

                           —

                           naruszenie prawa do bycia wysłuchanym, zaniedbanie po stronie organu powołującego FRA w zakresie przeprowadzenia rzetelnego i skutecznego przesłuchania oraz naruszenie art. 41 ust. 2 lit. a) karty praw podstawowych;

                           —

                           naruszenie drugiego elementu prawa do obrony (prawo do dostępu do akt), odmowa udzielenia dostępu do akt osobowych oraz dokumentów wykorzystanych do celów negatywnej decyzji z dnia 27 lutego 2012 r., naruszenie art. 25 i 26 regulaminu pracowniczego oraz naruszenie art. 41 ust. 2 lit. b) karty.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący nadużycia władzy i konfliktu interesów, naruszenia interesu służby, oczywistego błędu w ocenie i niewłaściwego zastosowania zasady niedziałania prawa wstecz.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia obowiązku uczciwego i w dobrej wierze zastosowania się do wyroku T-658/13 P.

      (1)  Wyrok z dnia 3 czerwca 2015 r. BP/FRA, T-658/13 P, EU:T:2015:356.


title: Sprawa T-338/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 22 czerwca 2016 r. przez Richarda Zinka od wyroku wydanego w dniu 11 kwietnia 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-77/15, Zink/Komisja

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/46

         Odwołanie wniesione w dniu 22 czerwca 2016 r. przez Richarda Zinka od wyroku wydanego w dniu 11 kwietnia 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-77/15, Zink/Komisja
   (Sprawa T-338/16 P)
   (2016/C 305/62)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Richard Zink (Bamako, Mali) (przedstawiciele: adwokaci N. de Montigny i J.N. Louis)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 11 kwietnia 2016 r. w sprawie F-77/15 (Zink/Komisja);

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji PMO w sprawie ograniczenia wypłaty dodatku zagranicznego, który został błędnie pominięty od dnia 1 września 2007 r., na okres pięciu lat;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwot dodatku zagranicznego, do którego jest uprawniony od dnia 1 września 2007 r., jak również odsetek za zwłokę naliczonych według stawki ustalonej przez Europejski Bank Centralny do głównych operacji refinansujących, powiększonej o dwa punkty, od kwot już wypłaconych skarżącemu tytułem zaległych wynagrodzeń (dodatku zagranicznego) oraz tych wciąż wymagalnych, od daty ich wymagalności, do chwili pełnej zapłaty pomniejszonej o już wypłacone kwoty;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 62 regulaminu pracowniczego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady zgodności aktów Komisji z prawem.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia ograniczenia do 5 lat należnych zaległości.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.


title: Sprawa T-552/14: Postanowienie Sądu z dnia 24 czerwca 2015 r. – Wm. Wrigley Jr./OHIM (Extra) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Extra — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej]

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/45

         Postanowienie Sądu z dnia 24 czerwca 2015 r. – Wm. Wrigley Jr./OHIM (Extra)
   (Sprawa T-552/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Extra - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Skarga oczywiście pozbawiona podstawy prawnej])
   (2015/C 311/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wm. Wrigley Jr. Company (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Kinkeldey, S. Brandstätter i C. Schmitt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 maja 2014 r. (sprawa R 199/2014-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego Extra jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Wm. Wrigley Jr. Company zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 351 z 6.10.2014.


title: Sprawa F-114/06: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2006 r. — Liotti przeciwko Komisji

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/50

         Skarga wniesiona w dniu 29 września 2006 r. — Liotti przeciwko Komisji
   (Sprawa F-114/06)
   (2006/C 281/89)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Amerigo Liotti (Senningerberg, Luksemburg) (przedstawiciele: F. Frabetti, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie listy urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu za 2005 r. w zakresie, w jakim lista ta nie zawiera nazwiska skarżącego, a także dodatkowo aktów przygotowawczych do wydania tych decyzji;

               —

               ewentualnie uchylenie przyznania punktów awansu przy okazji wyżej wspomnianego postępowania w sprawie awansu, w szczególności w następstwie zaleceń komitetu ds. awansu;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swej skargi skarżący podnosi sześć zarzutów opartych na:

               —

               naruszeniu art. 45 regulaminu pracowniczego;

               —

               naruszeniu ogólnych przepisów wykonawczych do tego artykułu;

               —

               naruszeniu zasady zakazu dyskryminacji i na oczywistym błędzie w ocenie;

               —

               naruszeniu zakazu arbitralności postępowania i zakazu nadużycia władzy, a także naruszeniu obowiązku uzasadnienia;

               —

               naruszeniu zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i zasady „patere legem quam ipse fecisti”;

               —

               naruszeniu obowiązku starannego działania.


title: Sprawa C-533/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 11 września 2012 r. w sprawie T-565/08 Corsica Ferries France SAS przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 22 listopada 2012 r. przez Société nationale maritime Corse-Méditerranée (SNCM)

text:
               2.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/7

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 11 września 2012 r. w sprawie T-565/08 Corsica Ferries France SAS przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 22 listopada 2012 r. przez Société nationale maritime Corse-Méditerranée (SNCM)
   (Sprawa C-533/12 P)
   2013/C 32/09
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Société nationale maritime Corse-Méditerranée (SNCM) SA (przedstawiciele: A. Winckler i F.-C. Laprévote, adwokat)

      Druga strona postępowania: Corsica Ferries France SAS, Komisja Europejska, Republika Francuska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               częściowe uchylenie wyroku wydanego przez Sąd w dniu 11 września 2012 r. w sprawie T-565/08 Corsica Ferries France SAS przeciwko Komisji Europejskiej w zakresie, w jakim w wyroku tym stwierdzono nieważność art. 1 akapity drugi i trzeci decyzji Komisji 2009/611/WE z dnia 8 lipca 2008 r. w sprawie środków pomocy C 58/02 (ex N 118/02), jakie Francja przyznała na rzecz Société nationale maritime Corse-Méditerranée (SNCM) (1), ze względu na to, że: i) Komisja naruszyła prawo i popełniła oczywiste błędy w ocenie w odniesieniu do analizy ujemnej ceny sprzedaży 158 mln EUR, łącznego i jednoczesnego wniesienia przez CGMP wkładu kapitałowego w kwocie 8,75 mln EUR oraz pomocy na rzecz osób fizycznych w kwocie 38,5 mln EUR; oraz ii) dokonana przez Komisję analiza salda końcowego restrukturyzacji w kwocie 15,81 mln EUR została oparta na błędnej przesłance;

               —

               obciążenie spółki Corsica Ferries kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi cztery zarzuty zmierzające do częściowego uchylenia wyroku Sądu.
   W pierwszej kolejności, co się tyczy sprzedaży po cenie ujemnej, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd nie tylko błędnie ocenił zakres uznania, jakim Komisja dysponuje przy stosowaniu kryterium inwestora prywatnego w gospodarce rynkowej, ale także naruszył prawo przy wykładni tego kryterium. Sąd przeinaczył decyzję Komisji i nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku uzasadnienia, przyjmując sprzeczną z art. 345 TFUE wykładnię kryterium inwestora prywatnego w gospodarce rynkowej.
   W drugiej kolejności, co się tyczy wkładu kapitałowego, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd przeinaczył decyzję Komisji, uznając, że instytucja ta nie wzięła pod uwagę wszystkich istotnych czynników przy ocenie porównywalnego charakteru warunków wnoszenia jednoczesnych prywatnych wkładów kapitałowych.
   W trzeciej kolejności, co się tyczy środków pomocy na rzecz osób, wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd nie tylko przeinaczył decyzję Komisji, ale także naruszył prawo i nie dopełnił ciążącego na nim obowiązku uzasadnienia w odniesieniu do korzyści, jaką odniosła SNCM.
   W czwartej kolejności wnosząca odwołanie utrzymuje, że w świetle powyższych zarzutów rozumowanie Sądu odnoszące się do salda końcowego restrukturyzacji obliczonego na 15,81 mln EUR jest nieskuteczne.

      (1)  DZ.U. 2009, L 225, s. 180.


title: Sprawa C-494/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 17 września 2008 r. w sprawie T-226/07 Prana Haus GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 17 listopada 2008 r. przez Prana Haus GmbH

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/17

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 17 września 2008 r. w sprawie T-226/07 Prana Haus GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 17 listopada 2008 r. przez Prana Haus GmbH
   (Sprawa C-494/08 P)
   (2009/C 32/26)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Prana Haus GmbH (przedstawiciel: N. Hebeis, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 17 września 2008 r. w sprawie T-226/07 Prana Haus GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory);

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Przedmiotem sporu jest kwestia czy wyraz „PRANANHAUS” winien być objęty ochroną jako znak towarowy w odniesieniu do następujących towarów: „wszelkiego rodzaju nośniki utrwalonego dźwięku i obrazu; druki” oraz „usług handlu detalicznego […] dla towarów codziennego użytku”. Sąd Pierwszej Instancji orzekł, iż wyraz „PRANANHAUS” stanowi wskazówkę oznaczającą w sposób bezpośredni i konkretny rozpatrywane towary i usługi.
   W niniejszym odwołaniu, wnosząca odwołanie podnosi naruszenie przepisów dotyczących bezwzględnej podstawy odmowy rejestracji w odniesieniu do wskazówki o charakterze opisowym, o której mowa w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.
   Zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd dokonał zbyt szerokiej wykładni pojęcia prawnego „do oznaczania” występującego w art. 7 ust. 1 lit. c) sprzecznie z brzmieniem tego przepisu i orzecznictwem Trybunału. Ponadto Sąd dokonał błędnej oceny kwestii, czy określenie „PRANAHAUS” posiada dostatecznie bezpośredni i rzeczywisty związek z danymi towarami i usługami, aby umożliwić danemu kręgowi odbiorców dostrzeżenie „natychmiast bez namysłu”„oznaczania” tychże towarów i usług w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit c). Czyniąc tak Sąd nie uwzględnił zdaniem wnoszącej odwołanie tego, że należy dokonać szeregu skomplikowanych logicznych posunięć, aby móc dostrzec nawet ukryte znaczenie w wyrazie „PRANAHAUS”. W tym kontekście Sąd nie wziął pod uwagę stanu faktycznego, który miałby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy i w konsekwencji przeinaczył fakty leżące u podstaw sporu. Ponadto, zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd nie uzasadnił w żaden sposób, w jakim zakresie wyraz „PRANAHAUS” mogłoby mieć charakter opisowy w odniesieniu do konkretnych rozpatrywanych towarów i usług. Zdaniem wnoszącej odwołanie założenie ze strony Sądu, że istnieje w odniesieniu do określenia „PRANAHAUS” konieczność pozostawienia go do swobodnego używania przez konkurentów stoi również w sprzeczności z orzecznictwem Trybunału.


title: Sprawa C-253/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 19 marca 2015 r. w sprawie T-412/13, Chin Haur Indonesia, PT/Rada Unii Europejskiej wniesione w dniu 29 maja 2015 r. przez Komisję Europejską

text:
               3.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 254/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 19 marca 2015 r. w sprawie T-412/13, Chin Haur Indonesia, PT/Rada Unii Europejskiej wniesione w dniu 29 maja 2015 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-253/15 P)
   (2015/C 254/14)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland, M. França, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Chin Haur Indonesia, PT, Rada Unii Europejskiej, Maxcom Ltd

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 19 marca 2015 r., doręczonego Komisji w dniu 23 marca 2015 r. w sprawie T-412/13 Chin Haur Indonesia, PT/Rada Unii Europejskiej, oddalenie żądań podniesionych w pierwszej instancji oraz obciążenie skarżącej w pierwszej instancji kosztami postępowania;
               lub, tytułem żądania ewentualnego,

               —

               przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie Komisji zostało wniesione od wyroku Sądu z dnia 19 marca 2015 r. w sprawie T-412/13. W wyroku tym Sąd stwierdził nieważność art. 1 ust. 1 i 3 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 501/2013 (1) z dnia 29 maja 2013 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 990/2011 na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz rowerów wysyłanych z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki i z Tunezji, w zakresie w jakim dotyczy Chin Haur Indonesia, PT.
   Komisja na poparcie odwołania podnosi trzy zarzuty.
   Po pierwsze, Komisja twierdzi, że Sąd nie mógł zgodnie z prawem orzec, że Rada naruszyła art. 13 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (2), gdyż taki wniosek jest oparty na błędnej wykładni odnośnego motywu zaskarżonego rozporządzenia oraz błędnej wykładni art. 13 ust. 1 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego. Po drugie Komisja podnosi, że Sąd przedstawił niedostateczne i sprzeczne uzasadnienie przyjętego wniosku z naruszeniem art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Po trzecie, Komisja uważa, że Sąd naruszył uprawnienia proceduralne Komisji, przysługujące jej na mocy art. 40 statutu Trybunału Sprawiedliwości.

      (1)  Dz.U. L 153, s. 1

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51)


title: Sprawa T-335/16: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2016 r. – Esco-Graphics/Komisja

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/34

         Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2016 r. – Esco-Graphics/Komisja
   (Sprawa T-335/16)
   (2016/C 296/44)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Esco-Graphics BVBA (Gandawa, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci H. Viaene, B. Hoorelbeke, D. Gillet i F. Verhaegen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 11 stycznia 2016 r. SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) w sprawie wprowadzonego w życie przez Belgię systemu pomocy dotyczącego zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 1 lit. d) rozporządzenia 2015/1589 (1), art. 107 ust. 1 TFUE i art. 296 TFUE, gdyż Komisja niesłusznie zakwalifikowała kwestionowany środek jako system pomocy.

                           —

                           Komisja narusza art. 1 lit. d) rozporządzenia 2015/1589 i art. 107 ust. 1 TFUE, gdyż niesłusznie kwalifikuje kwestionowany środek jako system pomocy. Kwestionowana pomoc nie może zostać przyznana wyłącznie na podstawie art. 185 § 2 lit. b) Wetboek van de inkomstenbelastingen 1992 (ustawy o podatku dochodowym z 1992 r.), lecz wymaga dalszych środków wykonawczych do zastosowania tego przepisu.

                           —

                           Komisja narusza art. 296 TFUE, gdyż jej uzasadnienie jest wewnętrznie sprzeczne. Sprzeczność ta polega na tym, że Komisja nie wyjaśnia, dlaczego przy ocenie kryterium selektywności wychodzi z założenia, że indywidualne interpretacje podatkowe nie wynikają bezpośrednio z art. 185 § 2 lit. b) Wetboek van de inkomstenbelastingen 1992, podczas gdy badając istnienie systemu pomocy, przyjmuje założenie, że wspomniany przepis nie wymaga dalszych środków wykonawczych.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE i obowiązku uzasadnienia na podstawie art. 296 TFUE, gdyż Komisja nieprawidłowo oceniła istnienie korzyści.

                           —

                           Komisja nie zbadała, czy kwestionowany środek pomocy rzeczywiście prowadzi do przyznania korzyści w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE przedsiębiorstwom będących jej beneficjentami. Występowanie tej okoliczności jest jednak istotną przesłanką pomocy państwa, wobec czego Komisja musi ją zbadać, zanim będzie mogła stwierdzić istnienie pomocy państwa, gdyż w przeciwnym razie naruszy obowiązek uzasadnienia na podstawie art. 296 TFUE.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE obowiązku uzasadnienia na podstawie art. 296 TFUE, gdyż Komisja nie oceniła prawidłowo kwestii selektywnego charakteru kwestionowanego środka.

                           —

                           Artykuł 185 § 2 lit. b) Wetboek van de inkomstenbelastingen 1992 i wynikający z niego system zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków jest dostępny wszystkim przedsiębiorstwom, które znajdują się w porównywalnej sytuacji faktycznej i prawnej i prowadzą działalność gospodarczą, której dotyczy kwestionowany środek. Kwestionowany środek nie jest tym samym ograniczony do konkretnych przedsiębiorstw, które dałoby się określić na podstawie specyficznych cech, i dlatego nie jest selektywny w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE

                           —

                           Tytułem zarzutu posiłkowego skarżąca podnosi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w ocenie poprzez ustalenie, że zwolnienie z opodatkowania nadmiernych zysków nie jest częścią regulacji referencyjnej. Zwolnienie z opodatkowania nadmiernych zysków na podstawie efektów synergii i korzyści skali przy zastosowaniu zasady ceny rynkowej jest istotną częścią przepisów określających całkowitą wysokość podlegającego opodatkowaniu dochodu, wobec czego nie może być postrzegane jako prowadzące do selektywności odstępstwo od regulacji referencyjnej.

                           —

                           Tytułem dalszego zarzutu posiłkowego skarżąca podnosi, że Komisja nie może wykazać, iż belgijska komisja interpretacji podatkowych błędnie zastosowała zasadę ceny rynkowej przy zastosowaniu art. 185 § 2 lit. b) Wetboek van de inkomstenbelastingen 1992. Argumentacja Komisji jest niespójna; uwzględnione są przy tym wprawdzie ważne aspekty, ale wzajemnie one sobie przeczą albo nie wykazują wymaganej spójności.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady pewności prawa poprzez nałożenie obowiązku odzyskania pomocy

                           —

                           Zgodnie ze stałą praktyką decyzyjną Komisji, w której zasada ceny rynkowej nie była poddana dyskusji, nakazanie odzyskania rzekomej pomocy w niniejszej sprawie oznaczać będzie naruszenie zasady pewności prawa. W każdym razie w świetle dotychczasowej praktyki decyzyjnej i orzecznictwa nie można było przewidzieć, by art. 185 § 2 lit. b) Wetboek van de inkomstenbelastingen 1992 naruszał art. 107 TFUE.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawa T-420/04: Skarga wniesiona w dniu 10 października 2004 r. przez par Kennetha Blacklera przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/54

         Skarga wniesiona w dniu 10 października 2004 r. przez par Kennetha Blacklera przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa T-420/04)
   (2004/C 300/104)
   Język postępowania: francuski
   Do Sądu Pierwszej Instancji wpłynęła w dniu 10 października 2004 r. skarga przeciwko Parlamentowi Europejskiemu wniesiona przez Kennetha Blacklera, zamieszkałego w Ispra (Włochy), reprezentowanego przez Patricka Goergena, adwokata, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie decyzji Sekretarza Generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 11 lipca 2004 r. zatwierdzającej decyzję o niedopuszczeniu skarżącego do egzaminów ustnych podjętą przez komisję konkursową konkursu PE/98/A, przeprowadzonego w celu utworzenia listy według przydatności do pracy inżynierów – specjalistów w zakresie telekomunikacji, mającej służyć za rezerwę rekrutacyjną głównych administratorów (A 5/A 4);

               —

               unieważnienie wszystkich dalszych czynności i aktów wydanych w ramach ww. konkursu;

               —

               ewentualnie, w razie gdyby Sąd nie uznał żądania unieważnienia postępowania konkursowego, zasądzenie od Parlamentu na rzecz skarżącego kwoty 100 000 euro tytułem zadośćuczynienia za straty majątkowe i moralne;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania w całości.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący w niniejszej sprawie sprzeciwia się odmowie dopuszczenia go przez komisję konkursową konkursu ogólnego PE/98/A do egzaminów ustnych, uzasadnioną tym, że ocena jego kandydatury sytuowała go na 38 miejscu klasyfikacji, podczas gdy do egzaminów ustnych dopuszczono pierwszych 15 kandydatów. Konkurs ten przeprowadzono w celu utworzenia listy rezerw rekrutacyjnych głównych administratorów, specjalistów w zakresie telekomunikacji.
   Na poparcie swoich żądań skarżący podnosi:

               —

               Naruszenie zasad zawartych w ogłoszeniu o konkursie poprzez przyjęcie w zaskarżonej decyzji kryterium oceny czasu trwania studiów przy punktacji dyplomów przedstawionych przez kandydatów, pominięcie niektórych dokumentów dostarczonych przez skarżącego wraz z jego kandydaturą oraz dokonanie punktacji dyplomów niezgodnie z warunkami zawartymi w ogłoszeniu o konkursie.

               —

               Oczywisty błąd w ocenie polegający na błędnym obliczeniu okresu doświadczenia zawodowego skarżącego, a także na pominięciu jego publikacji oraz wykazu wykonanych przez niego podczas pracy zawodowej robót, przy badaniu czy rzeczywiście posiada umiejętności w ośmiu dziedzinach na 13 wymienionych w ogłoszeniu o konkursie.


title: Sprawa T-345/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lipca 2008 r. — Complejo Agrícola przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 92/43/EWG — Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory — Decyzja 2006/613/WE — Wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty — Akt podlegający zaskarżeniu — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/41

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 lipca 2008 r. — Complejo Agrícola przeciwko Komisji
   (Sprawa T-345/06) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 92/43/EWG - Ochrona siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory - Decyzja 2006/613/WE - Wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego mających znaczenie dla Wspólnoty - Akt podlegający zaskarżeniu - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   (2008/C 223/70)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Complejo Agrícola SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: A. Menéndez Menéndez i G. Yanguas Montero, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i D. Recchia, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: F. Díez Moreno, abogado del Estado)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności art. 1 i załącznika 1 do decyzji 2006/613/WE Komisji Europejskiej z dnia 19 lipca 2006 r. przyjmującej na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG wykaz terenów śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego, mających znaczenie dla Wspólnoty (Dz.U. L 259, s. 1) w zakresie dotyczącym uznania terenu zwanego „Acebuchales de la Campiña sur de Cádiz”, na którym znajduje się gospodarstwo rolne, którego właścicielem jest skarżąca, za teren śródziemnomorskiego regionu biogeograficznego mający znaczenie dla Wspólnoty.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Complejo Agrícola SA pokrywa poza własnymi kosztami koszty poniesione przez Komisję.

               3)

               Królestwo Hiszpanii poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007.


title: Sprawa T-231/10: Wyrok Sądu z dnia 25 października 2013 r. — Merlin i in. przeciwko OHIM — Dusyma (Gra) (Wzór wspólnotowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru — Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający grę — Wcześniejszy wzór — Podstawy unieważnienia — Nowość — Indywidualny charakter — Rozróżnienie pomiędzy produktem a wzorem — Artykuły 3, 4 i 6 oraz art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)

text:
               7.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 359/7

         Wyrok Sądu z dnia 25 października 2013 r. — Merlin i in. przeciwko OHIM — Dusyma (Gra)
   (Sprawa T-231/10) (1)

   (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający grę - Wcześniejszy wzór - Podstawy unieważnienia - Nowość - Indywidualny charakter - Rozróżnienie pomiędzy produktem a wzorem - Artykuły 3, 4 i 6 oraz art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002)
   2013/C 359/10
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Merlin Handelsgesellschaft mbH (Forchtenberg, Niemcy); Rolf Krämer (Forchtenberg); BLS Basteln Lernen Spielen GmbH (Forchtenberg) i Andreas Hohl (Künzelsau, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Kramer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Dusyma Kindergartenbedarf GmbH (Schorndorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Zinnecker)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 marca 2010 r. (sprawa R 879/2009-3) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Merlin Handelsgesellschaft mbH e.a. a Dusyma Kindergartenbedarf GmbH.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Merlin Handelsgesellschaft mbH, Rolf Krämer, BLS Basteln Lernen Spielen GmbH i Andreas Hohl zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Sprawa C-655/13: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 5 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – H.J. Mertens/Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen [Odesłanie prejudycjalne – Zabezpieczenie społeczne – Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 – Artykuł 71 – Pojęcie „pracownika przygranicznego bezrobotnego częściowo” – Odmowa przyznania przez państwo członkowskie zamieszkania i właściwe państwo członkowskie zasiłków dla bezrobotnych]

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/12

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 5 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – H.J. Mertens/Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen
      (Sprawa C-655/13) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Artykuł 71 - Pojęcie „pracownika przygranicznego bezrobotnego częściowo” - Odmowa przyznania przez państwo członkowskie zamieszkania i właściwe państwo członkowskie zasiłków dla bezrobotnych])
      (2015/C 107/15)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Centrale Raad van Beroep

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: H.J. Mertens

         Druga strona postępowania: Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

         Sentencja

      Artykuł 71 ust. 1 lit. a) ppkt (i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1606/98 z dnia 29 czerwca 1998 r., należy interpretować w ten sposób, że pracownik przygraniczny, który bezpośrednio po zakończeniu stosunku pracy w pełnym wymiarze czasu pracy u pracodawcy w państwie członkowskim podjął zatrudnienie w niepełnym wymiarze czasu pracy u innego pracodawcy w tym samym państwie członkowskim, ma status pracownika przygranicznego bezrobotnego częściowo w rozumieniu tego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 78 z 15.3.2014.


title: Sprawa C-39/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 27 stycznia 2012 r. — Postępowanie karne przeciwko Vu Thang Dangowi

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 27 stycznia 2012 r. — Postępowanie karne przeciwko Vu Thang Dangowi
   (Sprawa C-39/12)
   2012/C 118/16
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

   Vu Thang Dang

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 21 i 34 rozporządzenia (WE) nr 810/2009 (1), regulujące wydanie i unieważnienie wizy jednolitej, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one wynikającej z przepisów krajowych karalności z powodu przemytu cudzoziemców w przypadkach, w których przemycone osoby posiadają wprawdzie wizę, ale uzyskały ją wskutek podstępnego wprowadzenia w błąd właściwego organu co do rzeczywistego celu podróży?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 810/2009 z dnia 13 lipca 2009 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Wizowy (kodeks wizowy); Dz.U. L 243, s. 1.


title: Sprawa C-239/16 P: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 1 lutego 2017 r. – Ante Šumelj i in./Komisja Europejska (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Skarga o odszkodowanie — Akt przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej — Zobowiązania związane ze strategią dotyczącą reformy sądownictwa — Utworzenie a następnie likwidacja funkcji komornika publicznego — Szkoda poniesiona przez osoby mianowane komornikami publicznymi — Prawidłowe monitorowanie zobowiązań Republiki Chorwacji przez Komisję Europejską — Oddalenie skargi — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/2

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 1 lutego 2017 r. – Ante Šumelj i in./Komisja Europejska
   (Sprawa C-239/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Skarga o odszkodowanie - Akt przystąpienia Republiki Chorwacji do Unii Europejskiej - Zobowiązania związane ze strategią dotyczącą reformy sądownictwa - Utworzenie a następnie likwidacja funkcji komornika publicznego - Szkoda poniesiona przez osoby mianowane komornikami publicznymi - Prawidłowe monitorowanie zobowiązań Republiki Chorwacji przez Komisję Europejską - Oddalenie skargi - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne))
   (2017/C 129/02)
   Język postępowania: chorwacki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ante Šumelj, Dubravka Bašljan, Đurđica Crnčević, Miroslav Lovreković, Drago Burazer, Nikolina Nežić, Blaženka Bošnjak, Bosiljka Grbašić, Tea Tončić, Milica Bjelić, Marijana Kruhoberec, Davor Škugor, Ivan Gerometa, Kristina Samardžić, Sandra Cindrić, Sunčica Gložinić, Tomislav Polić, Vlatka Pižeta (przedstawiciel: M. Krmek, odvjetnik)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Ječmenica i G. Wils, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w części oddalone.

               2)

               Ante Šumelj, Dubravka Bašljan, Đurđica Crnčević, Miroslav Lovreković, Drago Burazer, Nikolina Nežić, Blaženka Bošnjak, Bosiljka Grbašić, Tea Tončić, Milica Bjelić, Marijana Kruhoberec, Davor Škugor, Ivan Gerometa, Kristina Samardžić, Sandra Cindrić, Sunčica Gložinić, Tomislav Polić i Vlatka Pižeta zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2016.


title: Sprawy połączone T-472/09 i T-55/10: Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – SP/Komisja [Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek prętów zbrojeniowych prostych lub w kręgach — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS, po wygaśnięciu traktatu EWWiS, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1/2003 — Ustalanie cen i terminów płatności — Ograniczanie lub kontrolowanie produkcji lub sprzedaży — Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych — Podstawa prawna — Nadużycie władzy i nadużycie proceduralne — Grzywny — Limit przewidziany w art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja zmieniająca — Niedopuszczalność]

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/20

         Wyrok Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – SP/Komisja
   (Sprawy połączone T-472/09 i T-55/10) (1)

   ([Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek prętów zbrojeniowych prostych lub w kręgach - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS, po wygaśnięciu traktatu EWWiS, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Ustalanie cen i terminów płatności - Ograniczanie lub kontrolowanie produkcji lub sprzedaży - Naruszenie istotnych wymogów proceduralnych - Podstawa prawna - Nadużycie władzy i nadużycie proceduralne - Grzywny - Limit przewidziany w art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja zmieniająca - Niedopuszczalność])
   (2015/C 034/21)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: SP SpA (Brescia, Włochy) (przedstawiciel: G. Belotti, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: w sprawie T-472/09 początkowo R. Sauer, V. Di Bucci i B. Gencarelli, następnie R. Sauer i R. Striani, pełnomocnicy, wspierani przez M. Morettę, adwokata, a w sprawie T-55/10 początkowo R. Sauer i B. Gencarelli, następnie R. Sauer i R. Striani, wspierani przez M. Morettę)

      Przedmiot

   W sprawie T-472/09 żądanie stwierdzenia nieistnienia lub nieważności decyzji Komisji C(2009) 7492 wersja ostateczna z dnia 30 września 2009 r. w sprawie postępowania na podstawie artykułu 65 EWWiS (sprawa COMP/37.956 – Pręty zbrojeniowe okrągłe, ponowne przyjęcie), tytułem żądania ewentualnego – stwierdzenie nieważności art. 2 tej decyzji, a tytułem dalszego żądania ewentualnego – zmniejszenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą, jak też w sprawie T-55/10 żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 9912 wersja ostateczna z dnia 8 grudnia 2009 r. zmieniającej decyzję C(2009) 7492 wersja ostateczna.

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-472/09 i T-55/10 zostają połączone do celów wydania wyroku.

               2)

               W sprawie T-472/09 SP/Komisja:

                           —

                           stwierdza się nieważność art. 2 decyzji C(2009) 7492 wersja ostateczna Komisji z dnia 30 września 2009 r. w sprawie postępowania na podstawie artykułu 65 EWWiS (Sprawa COMP/37.956 – Pręty zbrojeniowe okrągłe, ponowne przyjęcie) w zakresie, w jakim nakłada solidarnie grzywnę w wysokości 14,35 mln EUR na SP SpA;

                           —

                           w pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona;

                           —

                           SP pokrywa połowę własnych kosztów;

                           —

                           Komisja pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez SP.

               3)

               W sprawie T-55/10 SP/Komisja:

                           —

                           skarga zostaje odrzucona;

                           —

                           SP zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.