title: Sprawa T-244/21: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2021 r. – Luossavaara-Kiirunavaara / Komisja

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/37

      Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2021 r. – Luossavaara-Kiirunavaara / Komisja
      (Sprawa T-244/21)
      (2021/C 289/54)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Luossavaara-Kiirunavaara (Luelå, Szwecja) (przedstawicie: adwokaci A. Bryngelsson, F. Sjövall i A. Johansson)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 3 decyzji Komisji (UE) 2021/355 z dnia 25 lutego 2021 r. dotycząca krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. (1).;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postepowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia w zaskarżonej decyzji prawa regulującego system handlu uprawnieniami do emisji (ETS), w szczególności załącznika I do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/331 z dnia 19 grudnia 2018 r. (2) i art. 10a ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE (3).

                              —

                              Skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja, a w szczególności jej motyw 13, art. 1 ust. 3 i załącznik III, naruszają art. 10a ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE i załącznik I do rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2019/331. Wskaźnik emisyjności dla rudy spiekanej określony w rozporządzeniu delegowanym Komisji (UE) 2019/331 należy interpretować zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE, traktatami i ogólnymi zasadami prawa UE. Zgodnie z tą dyrektywą i orzecznictwem produkty substytucyjne i alternatywne metody produkcji powinny być uwzględnione w ramach tego samego wskaźnika emisyjności dla produktów, aby promować technologie najbardziej efektywne klimatycznie. Jak wykazują przedłożone dowody, pelety spiekanej rudy żelaza i spiekana ruda żelaza w postaci drobnoziarnistej są bezpośrednimi substytutami dla siebie nawzajem. Strona skarżąca podnosi, że odmowa włączenia do wskaźnika emisyjności urządzeń strony skarżącej produkujących pelety rudy spiekanej stanowi niewłaściwe zastosowanie dyrektywy 2003/87/WE i rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/331 oraz oczywisty błąd w ocenie.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia w zaskarżonej decyzji zasad równego traktowania i niedyskryminacji.

                              —

                              Skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza przywołane zasady, ponieważ wprowadza dyskryminację pomiędzy przedsiębiorstwami i sektorami, niesłuszne faworyzując niektórych przedsiębiorców. Dotyczy to zarówno traktowania peletów rudy spiekanej w porównaniu do rudy spiekanej w postaci drobnoziarnistej, jak i traktowania produkcji peletów przez skarżącą w porównaniu do produkcji peletów przez inny podmiot.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia w zaskarżonej decyzji zobowiązań UE w zakresie międzynarodowego prawa ochrony środowiska.

                              —

                              W zarzucie trzecim skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z wyraźnym zobowiązaniem podjętym przez UE w ramach wkładów ustalonych na poziomie krajowym zgodnie z porozumieniem paryskim z 2015 r.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia w zaskarżonej decyzji obowiązku starannego i bezstronnego zbadania przez właściwą instytucję wszystkich istotnych aspektów danej sprawy.

                              —

                              Zaskarżona decyzja odzwierciedla polityczne stanowisko Komisji Europejskiej, które zdaniem skarżącej opiera się nie na obiektywnej i dogłębnej technicznej ocenie substycyjności przedmiotowych produktów i technik, lecz jedynie na twierdzeniach jednej ze stron zainteresowanych rozstrzygnięciem, a konkretnie organizacji przemysłu stalowego, bez dokonania oceny technicznych zastrzeżeń podniesionych, między innymi, przez skarżącą i przez szwedzką agencję ochrony środowiska ani bez zasięgnięcia opinii bezstronnej strony trzeciej.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia w zaskarżonej decyzji obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 269 TFUE.

                              —

                              Zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja nie wyjaśnia w najmniejszym stopniu technicznej zastępowalności między peletami rudy spiekanej a rudą spiekaną w postaci drobnoziarnistej lub zastosowania zasady równego traktowania, lecz ogranicza się do wskazania, że poziom odniesienia został „dopasowany” do wyłączenia produkcji peletów rudy spiekanej (przez skarżącą).

                  6.

                  Zarzut szósty, podnoszony tytułem ewentualnym, dotyczący uznania za nieważne rozporządzenia delegowanego (UE) 2019/331 w zakresie, w jakim ma ono zastosowanie do zaskarżonej decyzji, od dnia ogłoszenia wyroku, zgodnie z art. 277 TFUE.

                              —

                              W zarzucie szóstym, który ma charakter ewentualny w stosunku do zarzutów przedstawionych powyżej, skarżąca podnosi, że jeśli rozporządzenie delegowane (UE) 2019/331 należ interpretować jako wyłączające pelety rudy spiekanej skarżącej (ale nie pelety rudy spiekanej określonego konkurencyjnego producenta) (4), należy stwierdzić nieważność tego rozporządzenia jako niezgodnego z dyrektywą 2003/87/WE i ogólnymi zasadami prawa UE.

         (1)  Decyzja Komisji (UE) 2021/355 z dnia 25 lutego 2021 r. dotycząca krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2021 L 68, s. 221).

         (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2019/331 z dnia 19 grudnia 2018 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na podstawie art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. 2019 L 59, s. 8).

         (3)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego I Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U 2003 L 275, s. 32).

         (4)  Uwaga edytorska: nazwa tego producenta została pominięta.


title: Sprawa T-261/21: Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2021 r. – Sturz / EUIPO – Clatronic International (STEAKER)

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/39

      Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2021 r. – Sturz / EUIPO – Clatronic International (STEAKER)
      (Sprawa T-261/21)
      (2021/C 289/55)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Manfred Sturz (Schorndorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat B. Bittner)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Clatronic International GmbH (Kempen, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy STEAKER – unijny znak towarowy nr 16 707 465

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 marca 2021 r. w sprawie R 214/2020-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania;

                  —

                  obciążenie interwenienta własnymi kosztami w razie jego wstąpienia do postępowania;

                  —

                  posiłkowo, przekazanie sprawy izbie odwoławczej do ponownego rozpoznania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Nieposzanowanie prawa do bycia wysłuchanym przewidzianego w art. 94 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Brak pełnego zbadania oraz przeinaczenie okoliczności faktycznych i dowodów na podstawie art. 72 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Nadużycie władzy przez Izbę Odwoławczą poprzez niedopuszczenie środków dowodowych.


title: Sprawa T-291/21: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2021 r. – Cathay Pacific Airways / Komisja

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/41

      Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2021 r. – Cathay Pacific Airways / Komisja
      (Sprawa T-291/21)
      (2021/C 289/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Cathay Pacific Airways Ltd (Hong-Kong, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci M. Rees i E. Estellon)

         Strona pozwana: Komisja

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zasądzenie na podstawie art. 268 i 340 TFUE od Unii Europejskiej (reprezentowanej przez Komisję Europejską) zapłaty:

                              —

                              rekompensaty finansowej odpowiadającej odsetkom za zwłokę od kwoty 57 120 000 EUR według stopy procentowej EBC dla jego operacji refinansowych z dnia 1 listopada 2010 r. (tj. 1,0 punktu procentowego), powiększonej o 3,5 punktu procentowego, za okres od dnia 10 lutego 2011 r. do dnia 4 lutego 2016 r., co daje kwotę 14 211 026,51 EUR, lub w innym wypadku według stopy procentowej, którą Sąd uzna za właściwą;

                              —

                              odsetek składanych od kwoty odsetek za zwłokę za okres od dnia 5 lutego 2016 r. (lub w innym wypadku od dnia, który Sąd uzna za właściwy) do dnia rzeczywistej zapłaty przez Komisję Europejską kwoty dochodzonej w poprzednim akapicie, według stopy procentowej EBC dla jego operacji refinansowych, powiększonej o 3,5 punktu procentowego, lub w innym wypadku według stopy procentowej, którą Sąd uzna za właściwą;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 263 TFUE;

                  —

                  obciążenie Komisji całością kosztów niniejszego postępowania poniesionych przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi o odszkodowanie skarżąca podnosi jeden zarzut. Skarżąca twierdzi, że Unia Europejska jest zobowiązana na podstawie art. 266, 268 i 340 TFUE do zapłaty na rzecz skarżącej pozaumownego odszkodowania w wysokości odsetek za zwłokę za okres referencyjny.
      Na poparcie skargi o stwierdzenie nieważności strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: Sąd powinien stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, ponieważ przyjęcie w niej, że żądanie zostało podniesione po terminie, stanowi naruszenie prawa.

                  2.

                  Zarzut drugi: zaskarżona decyzja narusza rozporządzenie Komisji nr 2342/2002 (1) interpretowane zgodnie z art. 266 TFUE.

                  3.

                  Zarzut trzeci: zaskarżona decyzja narusza rozporządzenie Komisji nr 2342/2002 (2) interpretowane zgodnie z art. 266 TFUE.

                  4.

                  Zarzut czwarty: Sąd powinien stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji (3), ponieważ jest niewystarczająco uzasadniona.

         (1)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 357, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 1268/2012 z dnia 29 października 2012 r. w sprawie zasad stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 966/2012 w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii (Dz.U. 2012, L 362, s. 1).

         (3)  Nr Ares(2021)2113498 z dnia 25 marca 2021 r.


title: Sprawa T-292/21: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2021 r. – Singapore Airlines Cargo / Komisja

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/42

      Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2021 r. – Singapore Airlines Cargo / Komisja
      (Sprawa T-292/21)
      (2021/C 289/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Singapore Airlines Cargo Pte Ltd (Singapur, Singapur) (przedstawiciele: adwokaci J. Wileur, J. Poitras, J. Ruiz Calzado i N. Solárová)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną

                  —

                  nakazanie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Komisję, naprawienia szkody poniesionej przez stronę skarżącą z powodu braku zapłaty przez Komisję odsetek za zwłokę zgodnie art. 266 akapit pierwszy TFUE, w celu wykonania wyroku z dnia 16 grudnia 2015 r. w sprawie T-43/11 Singapore Airlines Cargo Pte Ltd i Singapore Airlines Limited/Komisja, a zatem zapłaty następujących kwot zgodnie z art. 340 akapit drugi TFUE, art. 268 TFUE i art. 266 akapit drugi TFUE:

                              —

                              (i) kwoty równej niezapłaconym odsetkom za zwłokę, tj. odsetkom od kwoty 74 800 000 EUR według stopy oprocentowania Europejskiego Banku Centralnego dla operacji refinansujących z dnia 1 listopada 2010 r. (mianowicie 1 %), powiększonej o 3,5 punktu procentowego za okres od dnia 11 lutego 2011 r. do dnia 8 lutego 2016 r., pomniejszonej o kwotę już zapłaconą przez Komisję (1 635 368 EUR), co daje kwotę 15 185 410 EUR lub w przeciwnym wypadku za okres, jaki Sąd uzna za stosowny i według takiej stopy oprocentowania;

                              —

                              (ii) kwoty równej odsetkom należnym z tytułu niezapłaconych odsetek za zwłokę za okres od dnia 9 lutego 2016 r. do dnia 1 lutego 2021 r., obliczonym na podstawie stopy oprocentowania Europejskiego Banku Centralnego dla operacji refinansujących z dnia 1 listopada 2010 r. (tj. 1 %), powiększonej o 3,5 punktu procentowego, co daje dodatkową kwotę odsetek w wysokości 3 407 356 EUR lub w przeciwnym wypadku za okres, jaki Sąd uzna za stosowny i według takiej stopy oprocentowania; oraz

                              —

                              (iii) odsetek składanych, tj. odsetek składanych („capitalisation des intérêts”) od kwoty niezapłaconych odsetek za zwłokę i kwoty odsetek dodatkowych w łącznej wysokości 18 592 766 EUR (lub innej kwoty, którą Sąd uzna za stosowną) za okres od dnia 2 lutego 2021 r. do dnia rzeczywistej zapłaty przez Komisję wszystkich niezapłaconych kwot odsetek według stopy oprocentowania Europejskiego Banku Centralnego dla operacji refinansujących z dnia 1 listopada 2010 r. (tj. 1 %) powiększonej o 3,5 punku procentowego, lub w przeciwnym wypadku za okres, jaki Sąd uzna za stosowny i według takiej stopy oprocentowania.

                  —

                  ponadto lub posiłkowo, na podstawie art. 263 TFUE, strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności w całości lub w części decyzji Komisji Europejskiej z dnia 25 marca 2021 r. oddalającej roszczenie odszkodowawcze strony skarżącej z tytułu braku zapłaty odsetek za zwłokę i odsetek składanych.

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi odszkodowawczej strona skarżąca podnosi jeden zarzut, zgodnie z którym Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję, jest zobowiązana pozaumownie do zapłaty odszkodowania na podstawie art. 340 akapit drugi TFUE, art. 268 TFUE i art. 266 akapit drugi TFUE w wysokości równej kwocie odsetek za zwłokę, które Komisja powinna była zapłacić stornie skarżącej na podstawie art. 266 akapit pierwszy TFUE przy zwrocie kwoty głównej grzywny tymczasowej uiszczonej w ramach wykonania decyzji Komisji w sprawie COMP/39258 – Lotniczy transport towarowy, po stwierdzeniu nieważności tej decyzji w wyroku Sądu T-43/11 Singapore Airlines Cargo Pte Ltd i Singapore Airlines Limited/Komisja. Strona skarżąca domaga się również odszkodowania w wysokości odsetek od kwoty odsetek za zwłokę, których Komisja nie zapłaciła oraz odsetek składanych od dnia wezwania Komisji przez stronę skarżącą do zapłaty należnych kwot odsetek.
      W uzasadnieniu skargi o stwierdzenie nieważności strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym w decyzji z dnia 25 marca 2021 r. oddalającej wystosowane przez stronę skarżącą wezwanie do wypłacenia odsetek, Komisja Europejska naruszyła prawo uznając, że roszczenie strony skarżącej uległo przedawnieniu. Twierdzenie Komisji Europejskiej jest niezgodne z orzecznictwem i nie znajduje oparcia w wyroku Trybunału z dnia 20 stycznia 2021 r. C-301/19, Komisja/Printeos („Printeos”) (EU:C:2021:39).

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym decyzja Komisji Europejskiej narusza prawo, ponieważ opiera się wyłącznie na art. 85a ust. 2 rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357, s. 1) i nie uwzględnia art. 266 akapit pierwszy TFUE, zgodnie z wykładnią dokonaną przez sądy UE w sprawie Printeos.

                  3.

                  Zarzut trzeci, zgodnie z którym decyzja Komisji Europejskiej z dnia 25 marca 2021 r. została niewystarczająco uzasadniona, ponieważ z naruszeniem art. 296 akapit drugi TFUE nie zawiera wystarczającego uzasadnienia.


title: Sprawa T-297/21: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2021 r. – Troy Chemical i Troy / Komisja

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/44

      Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2021 r. – Troy Chemical i Troy / Komisja
      (Sprawa T-297/21)
      (2021/C 289/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Troy Chemical Co. BV (Delft, Niderlandy) i Troy Corp. (Florham Park, New Jersey, Stany Zjednoczone (przedstawiciele: adwokaci D. Abrahams, H. Widemann i Ł. Gorywoda)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2021/348 z dnia 25 lutego 2021 r. (1). w całości;

                  —

                  zastosowanie wszelkich innych środków, jakie Sąd uzna za stosowne i

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym, ustanawiając trzyletni okres zatwierdzenia karbendazymu strona pozwana naruszyła prawo, nadużyła władzy, naruszyła uzasadnione oczekiwania (wynikające z mających zastosowanie wytycznych), naruszyła zasadę niedyskryminacji i popełniła oczywisty błąd w ocenie.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym, dochodząc do wniosku, że wymagane były „warunki szczegółowe” dla ustanowenia zakazu udzielania pozwoleń na produkty biobójcze do stosowania w farbach i tynkach przeznaczonych do użytku na zewnątrz budynków, strona pozwana dopuściła się oczywistego błędu w ocenie i nadużyła swych uprawnień.

                  3.

                  Zarzut trzeci, zgodnie z którym, dochodząc do wniosku, że wymagane były „warunki szczegółowe” dla ustanowenia zakazu wprowadzania do obrotu wyrobów poddanych działaniu produktów biobójczych (farb i tynków poddanych działaniu karbendazymu lub zawierających karbendazym) przeznaczonych do użytku na zewnątrz budynków, strona pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie oraz naruszyła prawo.

                  4.

                  Zarzut czwarty, zgodnie z którym, dochodząc do wniosku, iż do oznakowania farb i tynków poddanych działaniu karbendazymu lub zawierających karbendazym przeznaczonych do stosowania na zewnątrz budynków w celu przypomnienia użytkownikom o zakazie ich stosowania na zewnątrz wymagane były „warunki szczegółowe”, strona pozwana naruszyła prawo i dokonała błędnej oceny okoliczności faktycznych.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2021/348 z dnia 25 lutego 2021 r. w sprawie zatwierdzenia karbendazymu jako istniejącej substancji czynnej do stosowania w produktach biobójczych typu 7 i 10 (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. 2021 L 68, s. 174–177).


title: Sprawa T-302/21: Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2021 r. – ABOCA i in. / Komisja

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/45

      Skarga wniesiona w dniu 27 maja 2021 r. – ABOCA i in. / Komisja
      (Sprawa T-302/21)
      (2021/C 289/61)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ABOCA SpA Società Agricola (Sansepolcro, Włochy), Coswell SpA (Funo di Argelato, Włochy), Associação portuguesa de suplementos alimentares (Apard) (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: B. Kelly, Solicitor, adwokat K. Ewert, D. Scannell i C. Thomas, Barristers-at-law)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) 2021/468 z dnia 18 marca 2021 r. zmieniającego załącznik III do rozporządzenia (WE) nr 1925/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do gatunków roślin zawierających pochodne hydroksyantracenu (1) (zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”) w całości lub (ewentualnie) w części, a także o obciążenie Komisji poniesionymi przez tę stronę kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy oparty na twierdzeniu, że decyzja Komisji o podjęciu działań na podstawie rozporządzenia (WE) 1925/2006 („rozporządzenia w sprawie dodatków do żywności”) jest niezgodna z prawem:

                              —

                              użycie w zaskarżonym rozporządzeniu słowa „preparaty” najwyraźniej ma na celu zakazanie wykorzystywania jako żywności składników w postaci całych roślin i naturalnych ekstraktów roślinnych. Rozporządzenie w sprawie dodatków do żywności nie przyznaje Komisji kompetencji do wprowadzenia zakazu stosowania środków spożywczych;

                              —

                              Komisja powinna była zastosować bardziej restrykcyjną procedurę i kryteria prawne przewidziane w dyrektywie 2002/46/WE.

                  2.

                  Zarzut drugi oparty na twierdzeniu, że zaskarżone rozporządzenie jest niejasne pod względem prawnym:

                              —

                              strona skarżąca nie jest w stanie ustalić, czy jej produkty podlegają dodatkowej kontroli na podstawie art. 1 pkt 2) zaskarżonego rozporządzenia, ponieważ znaczenie słowa „preparaty” w kontekście rozporządzenia w sprawie dodatków do żywności jest niejasne;

                              —

                              stosunek między tymi dwoma artykułami rozporządzenia w sprawie dodatków do żywności jest niejasny;

                              —

                              w każdym razie zaskarżone rozporządzenie narusza zasadę niedyskryminacji, jako że odnosi się ono do produktów strony skarżącej, podczas gdy nie odnosi się ono do wielu innych produktów, które także zawierają pochodne hydroksyantracenu w podobnych ilościach.

                  3.

                  Zarzut trzeci oparty na twierdzeniu, że analiza przeprowadzona w 2017 r. przez Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) nie może spełniać kryterium prawnego wymaganego na podstawie rozporządzenia w sprawie dodatków do żywności:

                              —

                              właściwym kryterium prawnym warunkującym umieszczenie danych substancji w załączniku do rozporządzenia w sprawie dodatków do żywności jest możliwy do stwierdzenia szkodliwy wpływ na zdrowie;

                              —

                              w sformułowanych przez EFSA wnioskach nie stwierdzono szkodliwego wpływu na zdrowie;

                              —

                              podejście Komisji jest nieproporcjonalne, ponieważ nie spełnia ono kryterium „niezbędności” przewidziane w rozporządzeniu w sprawie dodatków do żywności;

                              —

                              Komisja nie wzięła pod uwagę danych publikowanych od 2017 r., które świadczą o braku szkodliwego wpływu na zdrowie spożywania kwestionowanych substancji.

         (1)  Dz.U. 2021, L 96, s. 6.


title: Sprawa T-307/21: Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2021 r. – Classen Holz Kontor / EUIPO – Deutsche Steinzeug Cremer & Breuer (DRYTILE)

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/46

      Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2021 r. – Classen Holz Kontor / EUIPO – Deutsche Steinzeug Cremer & Breuer (DRYTILE)
      (Sprawa T-307/21)
      (2021/C 289/63)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Classen Holz Kontor GmbH (Kaisersesch, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Bergermann i D. Graetsch)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Deutsche Steinzeug Cremer & Breuer AG (Alfter, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego DRYTILE – zgłoszenie nr 17 999 950

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie R 1226/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-308/21: Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2021 r. – Classen Holz Kontor / EUIPO – Deutsche Steinzeug Cremer & Breuer (new type tiling DRYTILE)

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/47

      Skarga wniesiona w dniu 1 czerwca 2021 r. – Classen Holz Kontor / EUIPO – Deutsche Steinzeug Cremer & Breuer (new type tiling DRYTILE)
      (Sprawa T-308/21)
      (2021/C 289/64)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Classen Holz Kontor GmbH (Kaisersesch, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Bergermann i D. Graetsch)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Deutsche Steinzeug Cremer & Breuer AG (Alfter, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego new type tiling DRYTILE – zgłoszenie nr 18 000 526

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 marca 2021 r. w sprawie R 1227/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-310/21: Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2021 r. – Air Canada / Komisja

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/48

      Skarga wniesiona w dniu 2 czerwca 2021 r. – Air Canada / Komisja
      (Sprawa T-310/21)
      (2021/C 289/65)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Air Canada (Saint-Laurent, Quebec, Canada) (przedstawiciele: adwokaci T. Soames, I.Z. Prodromou-Stamoudi i T. Johnston, Barrister)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  nakazanie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Komisję, naprawienia szkody poniesionej przez Air Canada z powodu braku zapłaty przez Komisję odsetek za zwłokę zgodnie z art. 266 akapit pierwszy TFUE, w celu wykonania wyroku z dnia 16 grudnia 2015 r. Air Canada/Komisja (T-9/11), a zatem zapłaty następujących kwot zgodnie z art. 266 akapit drugi, art. 268 i art. 340 akapit drugi TFUE:

                              —

                              kwoty równej należnym odsetkom za zwłokę, tj. odsetkom od kwoty 21 037 500,00 EUR według stopy oprocentowania Europejskiego Banku Centralnego dla operacji refinansujących z dnia 1 listopada 2010 r. (tj. 1 %), powiększonej o 3,5 punktu procentowego za okres od dnia 10 lutego 2011 r. do dnia 8 lutego 2016 r., pomniejszonej o już wypłacony gwarantowany zwrot w wysokości 468 540,80 EUR, co daje kwotę 4 264 896,70 EUR lub w przeciwnym razie według stopy oprocentowania jaką Sąd uzna za stosowną;

                              —

                              kwoty równej odsetkom należnym od kwoty 4 264 896,70 EUR według obowiązującej stawki odsetek za zwłokę za okres od dnia 9 lutego 2016 r. do dnia złożenia wezwania o wypłatę odsetek (4 lutego 2021 r.) według stopy oprocentowania Europejskiego Banku Centralnego dla operacji refinansujących z dnia 1 listopada 2010 r. (tj. 1 %), powiększonej o 3,5 punktu procentowego, co daje kwotę 958 550,14 EUR (lub w przeciwnym razie według stopy oprocentowania jaką Sąd uzna za stosowną); oraz

                              —

                              kwoty równej odsetkom składanym należnym od kwoty niezapłaconych odsetek od sumy dłużnej na dzień złożenia wezwania o wypłatę odsetek (4 264 896,70 EUR + 958 550,14 EUR: 5 223 446,84 EUR lub innej kwoty, którą Sąd uzna za stosowną) za okres od dnia 5 lutego 2021 r. do dnia, w którym Komisja zwróci Air Canada kwoty należnych odsetek, według stopy oprocentowania Europejskiego Banku Centralnego dla operacji refinansujących z dnia 1 listopada 2010 r. (mianowicie 1 %) powiększonej o 3,5 punktu procentowanego lub w przeciwnym wypadku za okres, jaki Sąd uzna za stosowny i według takiej stopy oprocentowania.

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w pozostałym zakresie lub stwierdzenie jej nieważności w całości; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym Unia Europejska jest zobowiązana z tytułu odpowiedzialności pozaumownej do zapłaty określonych kwot z tytułu zaległych odsetek. Strona skarżąca twierdzi, że w dniu 8 lutego 2016 r. Komisja wypłaciła jej pewną część odsetek tytułem „gwarantowanego zwrotu” od płatności tymczasowej dokonanej przez skarżącą w dniu 10 lutego 2011 r. Strona skarżąca twierdzi, że „gwarantowany zwrot” nie odpowiadał kwocie należnej stronie skarżącej z tytułu odsetek za zwłokę. W związku z tym strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 268 TFUE i wnosi o nakazanie Komisji zwrotu odsetek za zwłokę i odsetek składanych.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym wniosek o wypłatę odsetek nie uległ przedawnieniu i w związku z tym Sąd powinien stwierdzić nieważność decyzji Komisji z dnia 25 marca 2021 r. (1).

         (1)  Ref. Ares(2021)2113744 z dnia 25 marca 2021 r.


title: Sprawa T-314/21: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2021 r. – TA / Parlament

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/50

      Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2021 r. – TA / Parlament
      (Sprawa T-314/21)
      (2021/C 289/67)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: TA (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, ze niniejsza skarga jest dopuszczalna;

                  —

                  unieważnienie sprawozdania z oceny skarżącej za 2019 r. i w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 29 marca 2021 r. wydanej przez K. Welle w odpowiedzi na zażalenie w rozumieniu art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 43 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), art. 5 ust. 2 i art. 6 ust. 11 przepisów wewnętrznych dotyczących stosowania ogólnych przepisów wykonawczych do art. 43 regulaminu pracowniczego oraz naruszenia art. 15 ust. 2 i art. 87 ust. 1 Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej. Skarżąca podnosi w szczególności, że nie uwzględniając braku celów wyznaczonych na rok 2019, oceniający naruszyli wspomniane przepisy.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący istotnych nieścisłości w opisie okoliczności faktycznych, prowadzących do oczywistego błędu w ocenie.


title: Sprawa T-315/21: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2021 r. – Laboratorios Ern v EUIPO – Nordesta (APIAL)

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/50

      Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2021 r. – Laboratorios Ern v EUIPO – Nordesta (APIAL)
      (Sprawa T-315/21)
      (2021/C 289/68)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Laboratorios Ern, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat I. Miralles Llorca)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Nordesta GmbH (Monachium, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego APIAL – zgłoszenie nr 17 958 998

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 marca 2021 r. w sprawie R 1560/2020-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i odrzucenie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 17 958 998 APIAL dla wszystkich towarów z klas 3, 4 i 5;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz, w razie gdyby Nordesta GmbH postanowiła wziąć udział w niniejszym postępowaniu w charakterze interwenienta – również Nordestę GmbH, kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-371/21: Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2021 r. – El Corte Inglés / EUIPO – Brito & Pereira (TINTAS BRICOR)

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/52

      Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2021 r. – El Corte Inglés / EUIPO – Brito & Pereira (TINTAS BRICOR)
      (Sprawa T-371/21)
      (2021/C 289/70)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Rivas Zurdo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Brito & Pereira (Vizela, Portugalia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy TINTAS BRICOR – zgłoszenie nr 17 944 336

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 marca 2021 r. w sprawie R 882/2020-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej odwołanie złożone przez wnoszącą sprzeciw i utrzymano w mocy decyzję Wydziału Sprzeciwów wydaną w postępowaniu w sprawie sprzeciwu B 3 070 825, dopuszczającą do rejestracji unijny znak towarowy nr 17 944 336 TINTAS BRICOR (graficzny) dla oznaczenia pewnych towarów i usług z klas 2 i 35;

                  —

                  obciążenie strony przeciwnej lub stron przeciwnych kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Nieprawidłowa ocena dowodów używania znaków towarowych powołanych na poparcie sprzeciwu;

                  —

                  Niezgodność w uzasadnieniu ze względu na niespójność lub wewnętrzną sprzeczność w świetle, zdaniem skarżącej, wyraźnych sprzeczności pomiędzy punktami takimi jak 44, 45 i 46 a końcowym stwierdzeniem w zakresie, w jakim uznanie w tych punktach działalności promocyjnej, reklamowej i związanej z administrowaniem działalnością handlową w odniesieniu do znaku towarowego BRICOR, jest zanegowane w punkcie 56.


title: Sprawa T-680/20: Postanowienie Sądu z dnia 4 czerwca 2021 r. – Novelis / Komisja

text:
               19.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 289/53

      Postanowienie Sądu z dnia 4 czerwca 2021 r. – Novelis / Komisja
      (Sprawa T-680/20) (1)

      (2021/C 289/71)
      Język postępowania: angielski
      Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 19 z 18.1.2021.


title: Sprawa C-645/19: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel – Belgia) – Facebook Ireland Limited, Facebook Inc., Facebook Belgium BVBA / Gegevensbeschermingsautoriteit [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuły 7, 8 i 47 – Rozporządzenie (UE) 2016/679 – Transgraniczne przetwarzanie danych osobowych – Mechanizm kompleksowej współpracy – Lojalna i skuteczna współpraca między organami nadzorczymi – Właściwość i uprawnienia – Uprawnienie do wszczęcia postępowania sądowego]

text:
               2.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel – Belgia) – Facebook Ireland Limited, Facebook Inc., Facebook Belgium BVBA / Gegevensbeschermingsautoriteit
      (Sprawa C-645/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 7, 8 i 47 - Rozporządzenie (UE) 2016/679 - Transgraniczne przetwarzanie danych osobowych - Mechanizm kompleksowej współpracy - Lojalna i skuteczna współpraca między organami nadzorczymi - Właściwość i uprawnienia - Uprawnienie do wszczęcia postępowania sądowego)
      (2021/C 310/03)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hof van beroep te Brussel

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Facebook Ireland Limited, Facebook Inc., Facebook Belgium BVBA

         Druga strona postępowania: Gegevensbeschermingsautoriteit

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 55 ust. 1, art. 56–58 oraz art. 60–66 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) w związku z art. 7, 8 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że organ nadzorczy państwa członkowskiego, który na podstawie ustawodawstwa krajowego wydanego w wykonaniu art. 58 ust. 5 tego rozporządzenia jest uprawniony do podnoszenia wszelkich zarzucanych naruszeń tego rozporządzenia przed sądami tego państwa członkowskiego i, w stosownych przypadkach, do wszczęcia postępowania sądowego, może wykonywać to uprawnienie w zakresie dotyczącym transgranicznego przetwarzania danych, pomimo tego, że nie jest on w odniesieniu do takiego przetwarzania danych „wiodącym organem nadzorczym” w rozumieniu art. 56 ust. 1 tego rozporządzenia, pod warunkiem że jest to jeden z przypadków, w których rozporządzenie 2016/679 przyznaje temu organowi nadzorczemu uprawnienie do wydania decyzji stwierdzającej, iż owo przetwarzanie narusza normy ustanowione w tym rozporządzeniu, i że uprawnienie to jest wykonywane z poszanowaniem ustanowionych w tym rozporządzeniu procedur współpracy i kontroli spójności.

                  2)

                  Artykuł 58 ust. 5 rozporządzenia 2016/679 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku transgranicznego przetwarzania danych wykonywanie przysługującego organowi nadzorczemu państwa członkowskiego innemu niż wiodący organ nadzorczy uprawnienia do wszczęcia postępowania sądowego w rozumieniu tego przepisu nie wiąże się z wymogiem, aby administrator danych lub podmiot dokonujący transgranicznego przetwarzania danych osobowych, przeciwko któremu zostało wytoczone powództwo, posiadał główną lub inną jednostkę organizacyjną na terytorium tego państwa członkowskiego.

                  3)

                  Artykuł 58 ust. 5 rozporządzenia 2016/679 należy interpretować w ten sposób, że przysługujące organowi nadzorczemu danego państwa członkowskiego innemu niż wiodący organ nadzorczy uprawnienie do podnoszenia przed sądami tego państwa wszelkich zarzucanych naruszeń tego rozporządzenia oraz, w stosownych przypadkach, do wszczęcia postępowania sądowego w rozumieniu tego przepisu, może być wykonywane zarówno w odniesieniu do głównej jednostki organizacyjnej administratora danych znajdującej się w państwie członkowskim owego organu, jak i w odniesieniu do innej jednostki organizacyjnej tego administratora, pod warunkiem że powództwo dotyczy przetwarzania danych dokonywanego w związku z działalnością prowadzoną przez tę jednostkę, a organ ten jest właściwy do wykonywania tego uprawnienia, zgodnie z tym, co zostało wskazane w odpowiedzi na pierwsze z zadanych pytań prejudycjalnych.

                  4)

                  Artykuł 58 ust. 5 rozporządzenia 2016/679 należy interpretować w ten sposób, że jeżeli organ nadzorczy państwa członkowskiego, który nie jest „wiodącym organem nadzorczym” w rozumieniu art. 56 ust. 1 tego rozporządzenia, wniósł do sądu powództwo dotyczące transgranicznego przetwarzania danych osobowych przed dniem 25 maja 2018 r., czyli przed dniem, począwszy od którego rozporządzenie to ma zastosowanie, powództwo to może, z punktu widzenia prawa Unii, zostać podtrzymane na podstawie przepisów dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych, mającej nadal zastosowanie w zakresie dotyczącym naruszeń przewidzianych w niej norm, których dopuszczono się aż do dnia, w którym dyrektywa ta została uchylona. Takie powództwo może także zostać wniesione przez ten organ w związku z naruszeniami popełnionymi po tej dacie na podstawie art. 58 ust. 5 rozporządzenia 2016/679, pod warunkiem że ma to miejsce w jednej z sytuacji, w których w drodze wyjątku rozporządzenie to przyznaje organowi nadzorczemu państwa członkowskiego, który nie jest „wiodącym organem nadzorczym”, uprawnienie do wydania decyzji stwierdzającej, że rozpatrywane przetwarzanie danych narusza zawarte w tym rozporządzeniu przepisy dotyczące ochrony praw osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych, i to w poszanowaniu przewidzianych w tym samym rozporządzeniu procedur współpracy i kontroli spójności, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.

                  5)

                  Artykuł 58 ust. 5 rozporządzenia 2016/679 należy interpretować w ten sposób, że przepis ten ma bezpośrednią skuteczność, wobec czego krajowy organ nadzorczy może powołać się na ten przepis w celu wszczęcia lub dalszego prowadzenia postępowania przeciwko jednostkom, nawet jeśli nie został on konkretnie przetransponowany do ustawodawstwa danego państwa członkowskiego.

         (1)  Dz.U. C 406 z 2.12.2019.


title: Sprawa C-800/19: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Warszawie – Polska) – Mittelbayerischer Verlag KG / SM [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych – Artykuł 7 pkt 2 – Jurysdykcja szczególna w sprawach dotyczących czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego – Miejsce, w którym nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę – Osoba podnosząca naruszenie jej dóbr osobistych wynikające z publikacji artykułu w Internecie – Miejsce, w którym szkoda się urzeczywistniła – Centrum interesów życiowych danej osoby]

text:
               2.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/5

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Apelacyjny w Warszawie – Polska) – Mittelbayerischer Verlag KG / SM
      (Sprawa C-800/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych - Artykuł 7 pkt 2 - Jurysdykcja szczególna w sprawach dotyczących czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego - Miejsce, w którym nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę - Osoba podnosząca naruszenie jej dóbr osobistych wynikające z publikacji artykułu w Internecie - Miejsce, w którym szkoda się urzeczywistniła - Centrum interesów życiowych danej osoby)
      (2021/C 310/04)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Apelacyjny w Warszawie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca zażalenie: Mittelbayerischer Verlag KG

         Druga strona postępowania: SM

         Sentencja

      Artykuł 7 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że sąd, w którego obszarze właściwości znajduje się centrum interesów życiowych osoby podnoszącej naruszenie jej dóbr osobistych przez treści opublikowane na stronie internetowej, ma jurysdykcję do rozpoznania – w odniesieniu do całości doznanych krzywd i poniesionych szkód – powództwa odszkodowawczego wniesionego przez tę osobę tylko wtedy, gdy treści te zawierają obiektywne i możliwe do zweryfikowania elementy, pozwalające na bezpośrednie lub pośrednie indywidualne zidentyfikowanie tej osoby.

         (1)  Dz.U. C 27 z 27.1.2020.


title: Sprawa C-862/19 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 czerwca 2021 r. – Republika Czeska / Komisja Europejska, Rzeczpospolita Polska [Odwołanie – Europejski Fundusz Społeczny (EFS) – Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) – Częściowe uchylenie pomocy na programy operacyjne w Republice Czeskiej – Dyrektywa 2004/18/WE – Artykuł 16 lit. b) – Wyłączenie szczególne – Zamówienia publiczne na usługi dotyczące programów przeznaczonych do transmisji]

text:
               2.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/5

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 czerwca 2021 r. – Republika Czeska / Komisja Europejska, Rzeczpospolita Polska
      (Sprawa C-862/19 P) (1)

      (Odwołanie - Europejski Fundusz Społeczny (EFS) - Europejski Fundusz Rozwoju Regionalnego (EFRR) - Częściowe uchylenie pomocy na programy operacyjne w Republice Czeskiej - Dyrektywa 2004/18/WE - Artykuł 16 lit. b) - Wyłączenie szczególne - Zamówienia publiczne na usługi dotyczące programów przeznaczonych do transmisji)
      (2021/C 310/05)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, O. Serdula, J. Vláčil i I. Gavrilová, pełnomocnicy)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Ondrůšek i P. Arenas, pełnomocnicy), Rzeczpospolita Polska

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Republika Czeska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 27 z 27.1.2020.


title: Sprawa C-23/20: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Klagenævnet for Udbud – Dania) – Simonsen & Weel A/S / Region Nordjylland og Region Syddanmark [Odesłanie prejudycjalne – Zamówienia publiczne – Umowa ramowa – Dyrektywa 2014/24/UE – Artykuł 5 ust. 5 – Artykuł 18 ust. 1 – Artykuły 33 i 49 – Załącznik V, część C, pkt 7, 8 i 10 – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/1986 – Załącznik II, rubryki II.1.5) i II.2.6) – Procedury udzielania zamówień publicznych – Obowiązek wskazania w ogłoszeniu o zamówieniu lub w specyfikacji warunków zamówienia, po pierwsze, szacunkowej ilości lub wartości, a po drugie, maksymalnej ilości lub wartości produktów, które mają zostać dostarczone na podstawie umowy ramowej – Zasady przejrzystości i równego traktowania – Dyrektywa 89/665/EWG – Artykuł 2d ust. 1 – Procedury odwoławcze w dziedzinie udzielania zamówień publicznych – Brak skutków umowy – Wyłączenie]

text:
               2.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/6

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 czerwca 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Klagenævnet for Udbud – Dania) – Simonsen & Weel A/S / Region Nordjylland og Region Syddanmark
      (Sprawa C-23/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Umowa ramowa - Dyrektywa 2014/24/UE - Artykuł 5 ust. 5 - Artykuł 18 ust. 1 - Artykuły 33 i 49 - Załącznik V, część C, pkt 7, 8 i 10 - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/1986 - Załącznik II, rubryki II.1.5) i II.2.6) - Procedury udzielania zamówień publicznych - Obowiązek wskazania w ogłoszeniu o zamówieniu lub w specyfikacji warunków zamówienia, po pierwsze, szacunkowej ilości lub wartości, a po drugie, maksymalnej ilości lub wartości produktów, które mają zostać dostarczone na podstawie umowy ramowej - Zasady przejrzystości i równego traktowania - Dyrektywa 89/665/EWG - Artykuł 2d ust. 1 - Procedury odwoławcze w dziedzinie udzielania zamówień publicznych - Brak skutków umowy - Wyłączenie)
      (2021/C 310/06)
      Język postępowania: duński

         Sąd odsyłający

      Klagenævnet for Udbud

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Simonsen & Weel A/S

         Druga strona postępowania: Region Nordjylland og Region Syddanmark

         Przy udziale: Nutricia A/S

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 49 dyrektywy 2014/24/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, pkt 7 i 8 oraz pkt 10 lit. a) części C załącznika V do tej dyrektywy w związku z art. 33 tej dyrektywy oraz zasadami równego traktowania i przejrzystości, o których mowa w jej art. 18 ust. 1, należy interpretować w ten sposób, że w ogłoszeniu o zamówieniu należy podać szacunkową ilość lub wartość, jak również maksymalną ilość lub wartość produktów, które mają zostać dostarczone na podstawie umowy ramowej, a po osiągnięciu wskazanego limitu skutki umowy ramowej ustają.

                  2)

                  Artykuł 49 dyrektywy 2014/24 oraz pkt 7 i pkt 10 lit. a) części C załącznika V do tej dyrektywy w związku z art. 33 tej dyrektywy oraz zasadami równego traktowania i przejrzystości, o których mowa w jej art. 18 ust. 1, należy interpretować w ten sposób, że szacunkową ilość lub wartość, jak również maksymalną ilość lub wartość produktów, które mają zostać dostarczone na podstawie umowy ramowej, należy podać w ogłoszeniu o zamówieniu w ujęciu całościowym, natomiast można w nim określić dodatkowe wymagania, które instytucja zamawiająca postanowi dodać.

                  3)

                  Artykuł 2d ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r., należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje on zastosowania w sytuacji, gdy ogłoszenie o zamówieniu zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, nawet jeśli, po pierwsze, szacunkowa ilość lub wartość produktów, które mają zostać dostarczone na podstawie planowanej umowy ramowej, wynika nie z ogłoszenia o zamówieniu, lecz ze specyfikacji warunków zamówienia, a po drugie, ani w ogłoszeniu o zamówieniu, ani w specyfikacji warunków zamówienia nie podano maksymalnej ilości lub wartości produktów, które mają zostać dostarczone na podstawie tej umowy ramowej.

         (1)  Dz.U. C 95 z 23.3.2020.


title: Sprawa C-684/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 6 października 2020 r. w sprawie T-180/20, Sharpston / Rada i Konferencja przedstawicieli rządów państw członkowskich, wniesione w dniu 16 grudnia 2020 r. przez Eleanor Sharpston

text:
               2.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/9

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 6 października 2020 r. w sprawie T-180/20, Sharpston / Rada i Konferencja przedstawicieli rządów państw członkowskich, wniesione w dniu 16 grudnia 2020 r. przez Eleanor Sharpston
      (Sprawa C-684/20 P)
      (2021/C 310/10)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Eleanor Sharpston (przedstawiciele: N. Forwood, Barrister-at-Law, J. Robb, Barrister, J. Flynn QC i H. Mercer QC)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Konferencja przedstawicieli rządów państw członkowskich
      Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości (pierwsza izba) postanowił że odwołanie zostaje odrzucone jako w części oczywiście niedopuszczalne i oddalone jako w części oczywiście bezzasadne oraz że wnosząca odwołanie pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-685/20 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 6 października 2020 r. w sprawie T-550/20, Sharpston / Rada i Konferencja przedstawicieli rządów państw członkowskich, wniesione w dniu 16 grudnia 2020 r. przez Eleanor Sharpston

text:
               2.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/9

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 6 października 2020 r. w sprawie T-550/20, Sharpston / Rada i Konferencja przedstawicieli rządów państw członkowskich, wniesione w dniu 16 grudnia 2020 r. przez Eleanor Sharpston
      (Sprawa C-685/20 P)
      (2021/C 310/11)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Eleanor Sharpston (przedstawiciele: N. Forwood, Barrister-at-Law, J. Robb, Barrister, J. Flynn QC i H. Mercer QC)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Konferencja przedstawicieli rządów państw członkowskich
      Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości (pierwsza izba) postanowił że odwołanie zostaje odrzucone jako w części oczywiście niedopuszczalne i oddalone jako w części oczywiście bezzasadne oraz że wnosząca odwołanie pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-283/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landessozialgericht Nordrhein-Westfalen (Niemcy) w dniu 4 maja 2021 r. – VA / Deutsche Rentenversicherung Bund

text:
               2.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landessozialgericht Nordrhein-Westfalen (Niemcy) w dniu 4 maja 2021 r. – VA / Deutsche Rentenversicherung Bund
      (Sprawa C-283/21)
      (2021/C 310/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landessozialgericht Nordrhein-Westfalen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: VA

         Strona pozwana: Deutsche Rentenversicherung Bund

         Uczestnik postępowania: RB

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy należy przyjąć, że ustawodawstwo niderlandzkie – jako ustawodawstwo państwa właściwego na podstawie tytułu II rozporządzenia (WE) nr 883/2004 (1) – uwzględnia okresy przeznaczone na wychowywanie dziecka w rozumieniu art. 44 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 987/2009 (2) w ten sposób, że okresy przeznaczone na wychowywanie dziecka w Niderlandach powodują powstanie prawa do świadczeń emerytalno-rentowych po prostu jako okresy zamieszkiwania?
                  W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:

                  2)

                  Czy art. 44 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 987/2009 – w rozumieniu rozwiniętym w wyrokach Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 23 listopada 2000 r., C-135/99 (3), i z dnia 19 lipca 2012 r., C-522/10 (4) – należy rozszerzająco interpretować w ten sposób, że właściwe państwo członkowskie musi uwzględnić okres przeznaczony na wychowywanie dziecka także wtedy, gdy osoba wychowująca dzieci posiada wprawdzie okresy uprawniające do świadczeń emerytalno-rentowych z tytułu edukacji lub pracy najemnej przed i po wychowywaniu dzieci wyłącznie w systemie tego państwa, jednakże bezpośrednio przed ani po okresie wychowywaniu dzieci nie uiszczała składek do tego systemu?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2004, L 166, S. 1).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.U. 2009, L 284, S. 1).

         (3)  ECLI:EU:C:2000:647, Elsen.

         (4)  ECLI:EU:C:2012:475, Reichel-Albert.


title: Sprawa C-307/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Kleve (Niemcy) w dniu 14 maja 2021 r. – AB i in. / Ryanair DAC

text:
               2.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Kleve (Niemcy) w dniu 14 maja 2021 r. – AB i in. / Ryanair DAC
      (Sprawa C-307/21)
      (2021/C 310/14)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Kleve.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AB i in.

         Strona pozwana: Ryanair DAC

         Pytanie prejudycjalne

      Czy wykładni art. 5 ust. 1 lit. c) i art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) należy dokonywać w ten sposób, że w przypadku odwołania lotu, o którym pasażer nie został poinformowany co najmniej dwa tygodnie przed planowym czasem odlotu, obsługujący przewoźnik jest zobowiązany do zapłaty odszkodowania również wówczas, gdy ów przewoźnik lotniczy wysłał informację w odpowiednim czasie, przed upływem dwóch tygodni, na jedyny adres poczty elektronicznej podany mu w ramach rezerwacji, nie wiedząc, że rezerwacja została dokonana za pośrednictwem biura podróży lub strony internetowej tego biura, a za pośrednictwem adresu poczty elektronicznej wskazanego przez platformę rezerwacyjną można było skontaktować się co najwyżej z biurem podróży a nie bezpośrednio z pasażerem?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. 2004, L 46, s. 1).


title: Sprawa C-319/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Venezia (Włochy) w dniu 21 maja 2021 r. – Agecontrol SpA / ZR, Lidl Italia Srl

text:
               2.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/11

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte d'appello di Venezia (Włochy) w dniu 21 maja 2021 r. – Agecontrol SpA / ZR, Lidl Italia Srl
      (Sprawa C-319/21)
      (2021/C 310/15)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte d'appello di Venezia

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca apelację: Agecontrol SpA

         Druga strona postępowania: ZR, Lidl Italia Srl

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 5 ust. 4 rozporządzenia Komisji (UE) nr 543/2011 (1) w związku z art. 5 ust. 1 i art. 8 tego rozporządzenia oraz w związku z art. 113 i 113a rozporządzenia Rady (UE) nr 1234/2007 (2) z dnia 22 października 2007 r. należy interpretować w ten sposób, że wymaga on sporządzenia dokumentu towarzyszącego, zawierającego nazwę i państwo pochodzenia wysyłanych owoców i warzyw paczkowanych lub w oryginalnych opakowaniach przygotowanych przez producenta, podczas ich transportu z platformy dystrybucyjnej spółki wprowadzającej produkt do obrotu do punktu sprzedaży tej spółki, niezależnie od okoliczności, że na jednej stronie opakowania znajduje się nieusuwalny nadruk umieszczony bezpośrednio na opakowaniu lub etykieta, która stanowi integralną część opakowania lub jest trwale do niego przymocowana, zawierająca szczegółowe informacje przewidziane w rozdziale I rozporządzenia (UE) nr 543/2011 (w tym informacje dotyczące nazwy i państwa pochodzenia produktów), oraz że informacje te są również zawarte w fakturach wystawionych przez dostawcę, od którego spółka wprowadzająca produkt do obrotu nabyła go, i przechowywanych w biurach rachunkowych tej spółki oraz w dokumencie umieszczonym w widocznym miejscu w środku transportu, którym produkt jest przewożony?

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 z dnia 7 czerwca 2011 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw (Dz.U. 2011, L 157, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (Dz.U. 2007, L 299, s. 1).


title: Sprawa C-334/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Rieti (Włochy) w dniu 26 maja 2021 r. – Postępowanie karne przeciwko G.B., R.H.

text:
               2.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Rieti (Włochy) w dniu 26 maja 2021 r. – Postępowanie karne przeciwko G.B., R.H.
      (Sprawa C-334/21)
      (2021/C 310/16)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Rieti

         Oskarżeni w postępowaniu głównym

      G.B., R.H.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wykładni art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58 (1) w świetle art. 7, 8 i 11 oraz art. 52 ust. 1 karty nicejskiej, a także w świetle zasad ustanowionych przez sam [Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej] w wyroku z dnia 2 marca 2021 r. w sprawie C-746/18, należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym przewidzianym w art. 132 ust. 3 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 196/2003, które przyznają prokuraturze, organowi posiadającemu pełne i całkowite gwarancje niezależności i autonomii przewidziane w postanowieniach tytułu IV konstytucji włoskiej, uprawnienie do nakazania, w drodze uzasadnionego zarządzenia, pozyskania danych o ruchu i danych o lokalizacji dla celów postępowania przygotowawczego?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, czy możliwe jest przedstawienie dodatkowych wyjaśnień interpretacyjnych dotyczących ewentualnego nieretroaktywnego stosowania zasad ustanowionych w wyroku z dnia 2 marca 2021 r. w sprawie C-746/18, biorąc pod uwagę nadrzędne wymogi pewności prawa w dziedzinie zapobiegania, wykrywania i zwalczania poważnej przestępczości lub zagrożeń dla bezpieczeństwa?

                  3)

                  Czy wykładni art. 15 ust. 1 dyrektywy 2002/58 w świetle art. 7, 8 i 11 oraz art. 52 ust. 1 karty nicejskiej, a także w świetle zasad ustanowionych przez sam [Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej] w wyroku z dnia 2 marca 2021 r. w sprawie C-746/18, należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym przewidzianym w art. 132 ust. 3 decreto legislativo (dekretu ustawodawczego) nr 196/2003 w związku z art. 267 ust. 2 Codice di procedura penale (kodeksu postępowania karnego), który zezwala prokuraturze w pilnych przypadkach na niezwłoczne pozyskanie danych o ruchu telefonicznym, podlegające późniejszemu zatwierdzeniu i kontroli właściwego sądu?

         (1)  Dyrektywa 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotycząca przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (Dz.U. 2002, L 201, s. 37).


title: Sprawa C-341/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 24 marca 2021 r. w sprawie T-374/20, KM / Komisja Europejska, wniesione w dniu 2 czerwca 2021 r. przez Komisję Europejską

text:
               2.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/13

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 24 marca 2021 r. w sprawie T-374/20, KM / Komisja Europejska, wniesione w dniu 2 czerwca 2021 r. przez Komisję Europejską
      (Sprawa C-341/21 P)
      (2021/C 310/17)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: T.S. Bohr und B. Mongin, pełnomocnicy)

         Pozostali uczestnicy postępowania: KM, Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 24 marca 2011 r. (siódma izba), KM / Komisja, w sprawie T-374/20;

                  —

                  oddalenie skargi;

                  —

                  obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania w pierwszej instancji;

                  —

                  obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania odwoławczego

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania Komisja podnosi trzy zarzuty.
      W ramach zarzutu pierwszego Komisja podnosi naruszenie prawa w odniesieniu do kryteriów oceny zgodności z prawem rozstrzygnięć dokonanych przez prawodawcę oraz naruszenie obowiązku uzasadnienia. Sąd jej zdaniem odstąpił od zasady, zgodnie z którą ocena zgodności z prawem aktu Unii w świetle praw podstawowych nie może opierać się na twierdzeniach dotyczących skutków wywołanych przez ten akt w indywidualnym przypadku; niezgodność z prawem przepisu regulaminu pracowniczego nie może opierać się na „niewłaściwym” charakterze rozstrzygnięcia prawodawcy; Sąd z naruszeniem zasad określonych w wyroku z dnia 19 grudnia 2019 r. w sprawie C-460/18 P (1) nie uwzględnił ogółu elementów cechujących obie sytuacje podlegające porównaniu.
      W ramach zarzutu drugiego Komisja podnosi naruszenie prawa przy wykładni zasady niedyskryminacji ze względu na wiek, według której to wykładni sytuacje wskazane w art. 18 i 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego są porównywalne. Data zawarcia związku małżeńskiego nie jest jedynym kryterium odróżniającym art. 18 od art. 20 załącznika VIII. Różnica opiera się na pewnej liczbie czynników, których uwzględnienia Sąd odmówił; Sąd powinien był uwzględnić cel przewidzianego w art. 18 i 20 warunku minimalnego czasu trwania małżeństwa, co wyraźnie ukazałoby różnice między nimi; ten sam wniosek dotyczy dyskryminacji ze względu na wiek.
      Wreszcie, w ramach zarzutu trzeciego Komisja podnosi naruszenie prawa przy wykładni art. 52 ust. 1 karty praw podstawowych (2) oraz kilka naruszeń obowiązku uzasadnienia. Po pierwsze, dopuszczono się naruszenia prawa przy wykładni art. 52 ust. 1 karty praw podstawowych, według której to wykładni skutki śmierci urzędnika dla żyjącego małżonka nie należy różnicować w zależności od tego, czy związek małżeński został zawarty przed odejściem ze służby czy po tym odejściu; po drugie, Sąd naruszył prawo przy wykładni celu zapobiegania nadużyciom oraz naruszył obowiązek uzasadnienia.

         (1)  Wyrok z dnia 19 grudnia 2019 r., HK / Komisja, ECLI:EU:C:2019:1119.

         (2)  Karta praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2012, C 326, s. 391).


title: Sprawa C-357/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 24 marca 2021 r. w sprawie T-374/20, KM / Komisja Europejska, wniesione w dniu 7 czerwca 2021 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               2.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/14

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 24 marca 2021 r. w sprawie T-374/20, KM / Komisja Europejska, wniesione w dniu 7 czerwca 2021 r. przez Radę Unii Europejskiej
      (Sprawa C-357/21 P)
      (2021/C 310/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i M. Alver, pełnomocnicy)

         Pozostali uczestnicy postępowania: KM, Komisja Europejska, Parlament Europejski

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uwzględnienie odwołania i uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 24 marca 2011 r. (siódma izba), KM/Komisja, w sprawie T-374/20;

                  —

                  wydanie orzeczenia w sprawie i oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji jako bezzasadnej;

                  —

                  obciążenie skarżącej w pierwszej instancji kosztami, które poniosła Rada w ramach postępowania odwoławczego i postępowania w pierwszej instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania Rada podnosi cztery zarzuty.
      W ramach zarzutu pierwszego Rada podnosi naruszenie prawa przez Sąd w odniesieniu do tego, że w przedmiocie przyznania renty rodzinnej na podstawie art. 18 lub art. 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego odmiennie zostali potratowani żyjący małżonek byłego urzędnika, który zawarł związek małżeński przed odejściem ze służby, oraz żyjący małżonek byłego urzędnika, który zawarł związek małżeński po odejściu ze służby. Sąd nie ocenił jednak porównywalności rozpatrywanych sytuacji w świetle ogółu cechujących je elementów, w szczególności stanu prawnego, z uwzględnieniem przedmiotu i celu rozpatrywanego aktu Unii. Sąd tym samym naruszył prawo, ustalając, że data zawarcia związku małżeńskiego jest jedynym kryterium, według którego określa się, czy należy stosować art. 18 czy art. 20 załącznika VIII, choć odmienne traktowanie uzasadnione jest podstawową faktyczną i prawną różnicą pomiędzy sytuacją prawną urzędnika mającego jeden ze statusów służbowych określonych w art. 35 regulaminu pracowniczego a sytuacją prawną byłego urzędnika.
      Rada podnosi zarzuty odwołania drugi i trzeci posiłkowo.
      W ramach zarzutu drugiego Rada podnosi naruszenie prawa w odniesieniu do zakresu przeprowadzanej przez Sąd kontroli sądowej rozstrzygnięć dokonanych przez prawodawcę Unii. Sąd wskazał według Rady na istnienie „zwykłego” zakresu uznania, który pociąga za sobą konieczność sprawdzenia, czy nie wydaje się nierozsądne, że ustawodawca Unii uznał wprowadzone odmienne traktowanie za odpowiednie i konieczne dla celów osiągnięcia zamierzonego celu. Sąd pominął przy tym, że sądy uznają, iż prawodawcy Unii przysługuje w ramach wykonywania przyznanych mu kompetencji szeroki zakres uznania w dziedzinach wymagających od niego dokonywania rozstrzygnięć natury politycznej, gospodarczej lub społecznej oraz złożonych ocen i analiz, co ma miejsce w przypadku kształtowania systemu zabezpieczenia społecznego. Tym samym nie chodzi o ustalenie, czy środek przyjęty w danej dziedzinie był jedynym możliwym środkiem lub środkiem najlepszym z możliwych. Jedynie bowiem jego oczywiście niewłaściwy charakter w stosunku do zamierzonego przez właściwe instytucje celu ma wpływ na zgodność z prawem tego środka. Dokonując kontroli wykraczającej poza kwestię oczywiście niewłaściwego charakteru spornego środka Sąd zastąpił ocenę prawodawcy swoją własną oceną i tym samym przekroczył granice przysługującej mu kontroli zgodności z prawem.
      W ramach zarzutu trzeciego Rada podnosi naruszenie prawa przez Sąd przy badaniu uzasadnienia odmiennego traktowania. Zdaniem Rady badanie to jest przede wszystkim obarczone naruszeniem prawa przez Sąd w odniesieniu do ustalenia zakresu przeprowadzanej przez niego kontroli rozstrzygnięć dokonanych przez prawodawcę. Następnie Sąd nie uwzględnił także orzecznictwa, zgodnie z którym to na stronie skarżącej ciąży obowiązek przedstawienia dowodu niezgodności przepisu prawa z prawem pierwotnym, a nie na instytucjach jako autorach aktu – obowiązek udowodnienia jego legalności. Ponadto Sąd naruszył prawo przy badaniu uzasadnienia odmiennego traktowania w świetle orzecznictwa, zgodnie z którym ogólne domniemanie występowania nadużyć nie wystarczy dla uzasadnienia środka naruszającego cele traktatu FUE, dochodząc do wniosku, że art. 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego ustanawia ogólne niewzruszalne domniemanie nadużycia w odniesieniu do związków małżeńskich trwających krócej niż pięć lat. Z tego wynika ostatecznie, że przy uwzględnieniu okoliczności, że art. 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego nie ustanawia domniemania nadużycia lub braku nadużycia względem związku małżeńskiego, wzmiankowana w zaskarżonym wyroku możliwość przedstawienia obiektywnych dowodów w celu obalenia domniemania nadużycia jest w niniejszym przypadku pozbawiona znaczenia.
      Wreszcie, w ramach zarzutu czwartego Rada podnosi naruszenie prawa oraz naruszenie obowiązku uzasadnienia w związku z wnioskiem Sądu dotyczącym naruszenia zasady niedyskryminacji ze względu na wiek. Według Rady Sąd odnosi się w zaskarżonym wyroku czasami do wieku żyjącego małżonka, czasami do wieku urzędnika lub byłego urzędnika i pomija w tym względzie obowiązek uzasadnienia. Ponadto ustalenie istnienia szczególnie niekorzystnego położenia w odniesieniu do osób w określonym wieku lub należących do określonej grupy wiekowej zależy od dowodu, że rozpatrywane uregulowanie wpływa negatywnie na znacznie wyższy odsetek osób w określonym wieku w stosunku do osób w innym wieku; takiego dowodu jednak w niniejszym przypadku nie przedstawiono. Nawet gdyby założyć, że ma miejsce takie odmienne traktowanie, które opiera się pośrednio na wieku byłego urzędnika w chwili zawarcia związku małżeńskiego, Sąd pominął sprawdzenie, czy to odmienne traktowanie jest mimo to zgodne z art. 21 ust. 1 karty praw podstawowych (1) i czy spełnia kryteria art. 52 ust. 1 karty.

         (1)  Karta praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2012, C 326, s. 391).


title: Sprawa C-371/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 14 kwietnia 2021 r. w sprawie T-285/19, SGI Studio Galli Ingegneria Srl / Komisja, wniesione w dniu 14 czerwca 2021 r. przez SGI Studio Galli Ingegneria Srl

text:
               2.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/15

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 14 kwietnia 2021 r. w sprawie T-285/19, SGI Studio Galli Ingegneria Srl / Komisja, wniesione w dniu 14 czerwca 2021 r. przez SGI Studio Galli Ingegneria Srl
      (Sprawa C-371/21 P)
      (2021/C 310/19)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: SGI Studio Galli Ingegneria Srl (przedstawiciele: F.S. Marini, V. Catenacci, R. Viglietta, avvocati)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o:
      uchylenie zaskarżonego wyroku Sadu, izba dziewiąta, ogłoszonego w dniu 14 kwietnia 2021 r. i w tym dniu notyfikowanego, wydanego w sprawie T-285/19, SGI Studio Galli Ingegneria S.r.l. przeciwko Komisji Europejskiej, a konsekwencji o uwzględnienie żądań przedstawionych przed Sądem przez S.G.I w określonym tam porządku, to znaczy:

                  —

                  stwierdzenie, że wnosząca odwołanie nie ma obowiązku zapłaty na rzecz Komisji Europejskiej kwot żądanych przez tę ostatnią w nocie obciążeniowej nr 3241902288 doręczonej w dniu 22 lutego 2019 r. i ostatnio w piśmie doręczonym w dniu 29 kwietnia 2019 r. – Ref. Ares(2019)2858540, tytułem odzyskania wkładu i wypłaty odszkodowania ze względu na zarzucane uchybienie przez Studio Galli Ingegneria obowiązkom spoczywającym na nim na mocy umowy powierzenia grantu nr 619120 dotyczącej projektu zwanego „MARSOL”;

                  —

                  stwierdzenie nieistnienia uchybień podnoszonych przez Komisję;

                  —

                  stwierdzenie bezprawności, nieważności, a w każdym razie bezzasadności wstępnego pisma informacyjnego z dnia 19 grudnia 2018 r., sprawozdania z kontroli OLAF-u, noty obciążeniowej z dnia 22 lutego 2019 r., kolejnego przypomnienia z dnia 2 kwietnia 2019 r. oraz ostatecznego pisma z dnia 29 kwietnia 2019 r. określającego żądaną kwotę i oddalającego kolejne wnioski SGI – Ref. Ares(2019)2858540;

                  —

                  stwierdzenie nieistnienia wierzytelności zgłoszonej przez Komisję;

                  —

                  stwierdzenie prawa skarżącej do wkładu rzeczywiście wypłaconego przez Komisję na mocy umowy powierzenia grantu nr 619120 na projekt „MARSOL”;

                  —

                  tytułem ewentualnym – stwierdzenie, że kwota będąca przedmiotem odzyskania przez Komisję nie może przekraczać 100 044,99 EUR, jak zostało wskazane w zarzucie trzecim skargi;

                  —

                  dalszym tytułem ewentualnym – zobowiązanie Komisji do zapłaty na rzecz SGI kosztów poniesionych na wykonanie projektu „MARSOL” tytułem bezpodstawnego wzbogacenia.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                     Zarzut pierwszy odwołania. Niezgodność zaskarżonego wyroku z prawem w zakresie, w jakim oddalił zarzut pierwszy skargi. Naruszenie/niewłaściwe zastosowanie art. 41, 42 i 47 KPP. Naruszenie zasady dobrej wiary w umowach równiez rozumieniu art. 1134 belgijskiego kodeksu cywilnego.

                  Odwołanie od wyroku Sądu dotyczy tego, że stwierdza on, iż nie uwzględniając wniosku wnoszącej odwołanie o zawieszenie postępowania oraz o dostęp do akt postępowania kontrolnego OLAF-u, Komisja nie naruszyła praw, o których mowa w art. 41, 42 i 47 KPP, i zasady dobrej wiary w umowach. Przeciwnie, ponieważ spółka nie miała faktycznej możliwości polemiki ze sprawozdaniem finansowym OLAF-u z powodu patologicznej sytuacji wewnętrznej, skuteczność tych praw została naruszona, zarówno w kwestiach proceduralnych, jak i w konsekwencji w postępowaniu sądowym.

                  2.

                     Zarzut drugi odwołania. Niezgodność wyroku z prawem w zakresie, w jakim oddalił zarzut drugi skargi. Naruszenie/niewłaściwe zastosowanie art. 317 TFUE, art. 172-bis, par. 1, rozporządzenia nr 2342/2002 (1)
                     , art. 31 ust. 3 lit. a) i c) rozporządzenia nr 1906/2006 (2)
                     , art. II.5 oraz II.14, ust. 1 ogólnych warunków umowy powierzenia grantu. Naruszenie zasad domniemania niewinności, ciężaru dowodu i słuszności, o których mowa w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 (3)
                     z dnia 11 września 2013 r. Błąd w ocenie dowodu naruszający art. 1315 belgijskiego kodeksu cywilnego.

                  Odwołanie od wyroku Sądu zostaje wniesione w zakresie, w jakim poprzez oddalenie zarzutu drugiego skargi stwierdził, że wnosząca odwołanie nie wykazała dopuszczalności bezpośrednich i pośrednich kosztów dotyczących personelu ani przez OLAF-em i Komisją, ani w postępowaniu sądowym. Przeciwnie, nie bierze on pod uwagę, że zarzuty OLAF-u nie dotyczyły spornego projektu, lecz innych subwencjonowanych projektów, a zatem nie zastosowano prawidłowo domniemania niewinności i zasady dotyczącej ciężaru dowodu. Ponadto arkusze czasu pracy przedstawione w postępowaniu sądowym powinny zostać uznane, wobec braku innych kwestii spornych i wobec stwierdzonego zakończenie projektu, za dowód wystarczający do stwierdzenia kwalifikowalności poniesionych kosztów żądanych od Komisji.

                  3.

                     Zarzut trzeci odwołania. Niezgodność zaskarżonego wyroku z prawem w zakresie, w jakim oddalił zarzut trzeci skargi. Naruszenie zasady proporcjonalności, słuszności i dobrej wiary w umowach. Naruszenie art. 5, ust. 4 TFUE. Naruszenie art. II.22 umowy powierzenia grantu.

                  Odwołanie od wyroku zostaje wniesione w zakresie, w jakim poprzez oddalenie zarzutu trzeciego Sąd uznał, że Komisja nie naruszyła zasady proporcjonalności, żądając wszystkich bezpośrednich i pośrednich kosztów dotyczących personelu. Przeciwnie, ponieważ postępowanie kontrolne wykazało niezgodności tylko w przypadku dwóch specjalistów zaangażowanych w projekt, żądanie powinno dotyczyć jedynie tych kosztów. Należy tak uznać również ze względu na stwierdzoną realizację projektu i weryfikację kosztów przez zewnętrznego specjalistę, zaakceptowaną przez Komisję. Ewentualnie, również na podstawie zasady proporcjonalności, Sąd powinien był uwzględnić podniesione tytułem ewentualnym żądanie określenia wysokości kwoty podlegającej odzyskaniu.

                  4.

                     Zarzut czwarty odwołania. Niezgodność wyroku z prawem w zakresie, w jakim oddalił zarzut czwarty skargi. Naruszenie lub niewłaściwe zastosowanie art. 2 lit. b) rozporządzenia Rady nr 58/2003 (4)
                     z dnia 19 grudnia 2002 r. i umowy powierzenia grantu. Brak uzasadnienie i niespójność wyroku w zakresie, w jakim jest on sprzeczny z wcześniejszymi orzeczeniami Sądu i TSUE dotyczącymi bezpodstawnego wzbogacenia.

                  Odwołanie od wyroku zostaje wniesione w zakresie, w jakim oddalając zarzut czwarty skargi, odmówił on wnoszącej odwołanie prawa do zatrzymania wkładu wypłaconego z tytułu bezpośrednich i pośrednich kosztów personelu, gdyż w przeciwnym razie nastąpiłoby bezpodstawne wzbogacenie Komisji. Ponieważ w niniejszej sprawie spełnione są przesłanki wniesienia skargi, to znaczy wzbogacenie jednej strony umowy i zubożenie drugiej, a także istnieje związek przyczynowy pomiędzy wzbogaceniem i zubożeniem, orzeczenie Sądu jest niezgodne z prawem.

         (1)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 357, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1906/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. ustanawiające zasady uczestnictwa przedsiębiorstw, ośrodków badawczych i uczelni wyższych w działaniach prowadzonych w ramach siódmego programu ramowego oraz zasady upowszechniania wyników badań (2007–2013) (Dz.U. 2006, L 391, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. 2013, L 248, s. 1).

         (4)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 58/2003 z dnia 19 grudnia 2002 r. ustanawiające statut agencji wykonawczych, którym zostaną powierzone niektóre zadania w zakresie zarządzania programami wspólnotowymi (Dz.U. 2003, L 11, s. 1).


title: Sprawy T-695/17 i T-704/17: Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2021 r. – Włochy i Hiszpania / Komisja [System językowy – Ogłoszenie o konkursie otwartym celem naboru tłumaczy języka niemieckiego, francuskiego, włoskiego i niderlandzkiego – Ograniczenie wyboru języków 2 i 3 konkursów do języków angielskiego, francuskiego i niemieckiego – Rozporządzenie nr 1 – Artykuł 1d ust. 1 i 6, art. 27 i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego – Dyskryminacja ze względu na język – Interes służby – Proporcjonalność – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               2.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/18

      Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2021 r. – Włochy i Hiszpania / Komisja
      (Sprawy T-695/17 i T-704/17) (1)

      (System językowy - Ogłoszenie o konkursie otwartym celem naboru tłumaczy języka niemieckiego, francuskiego, włoskiego i niderlandzkiego - Ograniczenie wyboru języków 2 i 3 konkursów do języków angielskiego, francuskiego i niemieckiego - Rozporządzenie nr 1 - Artykuł 1d ust. 1 i 6, art. 27 i art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego - Dyskryminacja ze względu na język - Interes służby - Proporcjonalność - Obowiązek uzasadnienia)
      (2021/C 310/20)
      Języki postępowania: włoski i hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca w sprawie T-695/17: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, którą wspomagał P. Gentili, avvocato dello Stato)

         Strona skarżąca w sprawie T-704/17: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: L. Aguilera Ruiz, pełnomocnik)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara, D. Milanowska, N. Ruiz García i L. Vernier, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 263 TFUE wniosek zmierzający do stwierdzenia nieważności ogłoszenia o konkursach otwartych w celu wyłonienia listy rezerwy kadrowej tłumaczy (AD 5) języka niemieckiego (EPSO/AD/343/17), języka francuskiego (EPSO/AD/344/17), języka włoskiego (EPSO/AD/345/17) i języka niderlandzkiego (EPSO/AD/346/17) (Dz.U. 2017, C 224 A, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Sprawy T-695/17 i T-704/17 zostają połączone do celów wydania wyroku.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność ogłoszenia o konkursach otwartych w celu wyłonienia listy rezerwy kadrowej tłumaczy (AD 5) języka niemieckiego (EPSO/AD/343/17), języka francuskiego (EPSO/AD/344/17), języka włoskiego (EPSO/AD/345/17) i języka niderlandzkiego (EPSO/AD/346/17).

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Republikę Włoską w sprawie T-695/17 i przez Królestwo Hiszpanii w sprawie T-704/17.

         (1)  Dz.U. C 424 z 11.12.2017.


title: Sprawa T-126/19: Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2021 r. – Krajowa Izba Gospodarcza Chłodnictwa i Klimatyzacji / Komisja [Środowisko naturalne – Rozporządzenie (UE) nr 517/2014 – Fluorowane gazy cieplarniane – Przydział kontyngentów na wprowadzanie wodorofluorowęglowodorów do obrotu – Zarzut niezgodności z prawem – Artykuł 16 rozporządzenia nr 517/2014 oraz załączniki V i VI do tego rozporządzenia – Zasada niedyskryminacji – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               2.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/18

      Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2021 r. – Krajowa Izba Gospodarcza Chłodnictwa i Klimatyzacji / Komisja
      (Sprawa T-126/19) (1)

      (Środowisko naturalne - Rozporządzenie (UE) nr 517/2014 - Fluorowane gazy cieplarniane - Przydział kontyngentów na wprowadzanie wodorofluorowęglowodorów do obrotu - Zarzut niezgodności z prawem - Artykuł 16 rozporządzenia nr 517/2014 oraz załączniki V i VI do tego rozporządzenia - Zasada niedyskryminacji - Obowiązek uzasadnienia)
      (2021/C 310/21)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Krajowa Izba Gospodarcza Chłodnictwa i Klimatyzacji (Warszawa, Polska) (przedstawiciel: A. Galos, radca prawny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland, A. Becker, K. Herrmann i M. Jáuregui Gómez, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Visaggio, A. Tamás i W. Kuzmienko, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: K. Michoel i I. Tchórzewska, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 11 grudnia 2018 r. przydzielającej skarżącej kontyngent 4 096 ton ekwiwalentu CO2 wodorofluorowęglowodorów na rok 2019.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Krajowa Izba Gospodarcza Chłodnictwa i Klimatyzacji pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 148 z 29.4.2019.


title: Sprawy połączone T-281/19 i T-351/19: Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2021 r. – Cypr / EUIPO – Filotas Bellas & Yios (Halloumi Vermion) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy Halloumi χαλλούμι Vermion grill cheese M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927 – Wcześniejsze słowne krajowe znaki certyfikujące ΧΑΛΛΟΥΜΙ HALLOUMI – Zła wiara – Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Względna podstawa unieważnienia – Artykuł 53 ust. 1 lit. a), art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 60 ust. 1 lit. a), art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001]]

text:
               2.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/19

      Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2021 r. – Cypr / EUIPO – Filotas Bellas & Yios (Halloumi Vermion)
      (Sprawy połączone T-281/19 i T-351/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy Halloumi χαλλούμι Vermion grill cheese M BELAS PREMIUM GREEK DAIRY SINCE 1927 - Wcześniejsze słowne krajowe znaki certyfikujące ΧΑΛΛΟΥΜΙ HALLOUMI - Zła wiara - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Względna podstawa unieważnienia - Artykuł 53 ust. 1 lit. a), art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 60 ust. 1 lit. a), art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001])
      (2021/C 310/22)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Cypryjska (przedstawiciele: S. Malynicz, QC, S. Baran, barrister, i V. Marsland, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Filotas Bellas & Yios AE (Alexandreia Imathias, Grecja)

         Przedmiot

      Skargi na decyzje Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 lutego 2019 r. (sprawa R 2298/2017-4) i z dnia 9 kwietnia 2019 r. (sprawa R 2297/2017-4), dotyczące postępowań w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Republiką Cypryjską a Filotas Bellas & Yios.

         Sentencja

                  1)

                  Skargi zostają oddalone.

                  2)

                  Republika Cypryjska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 213 z 24.6.2019.


title: Sprawa T-316/19: Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2021 r. – Lucaccioni / Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Zabezpieczenie społeczne – Artykuł 73 regulaminu pracowniczego – Wspólne przepisy dotyczące ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków i chorób zawodowych – Choroba zawodowa – Artykuł 9 – Wniosek o zwrot kosztów leczenia – Artykuł 23 – Zasięgnięcie opinii innego lekarza – Odmowa przekazania sprawy komisji lekarskiej na podstawie art. 22 – Brak zastosowania w drodze analogii art. 22 ust. 1 akapit drugi – Zasada zgodności skargi z zażaleniem – Stosowanie prawa w czasie]

text:
               2.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/20

      Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2021 r. – Lucaccioni / Komisja
      (Sprawa T-316/19) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Artykuł 73 regulaminu pracowniczego - Wspólne przepisy dotyczące ubezpieczenia od następstw nieszczęśliwych wypadków i chorób zawodowych - Choroba zawodowa - Artykuł 9 - Wniosek o zwrot kosztów leczenia - Artykuł 23 - Zasięgnięcie opinii innego lekarza - Odmowa przekazania sprawy komisji lekarskiej na podstawie art. 22 - Brak zastosowania w drodze analogii art. 22 ust. 1 akapit drugi - Zasada zgodności skargi z zażaleniem - Stosowanie prawa w czasie)
      (2021/C 310/23)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Arnaldo Lucaccioni (San Benedetto del Tronto, Włochy) (przedstawiciel: adwokat E. Bonanni)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Bohr i L. Vernier, pełnomocnicy, których wspiera adwokat A. Dal Ferro)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 2 sierpnia 2018 r. oddalającej wnioski skarżącego z dni 23 marca i 8 czerwca 2018 r. o przekazanie sprawy komisji lekarskiej na podstawie art. 22 wspólnych zasad ubezpieczenia urzędników Wspólnot Europejskich od ryzyka wypadku i choroby zawodowej, oraz po drugie, naprawienia szkód, które skarżący miał ponieść w związku z tą decyzją.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Arnaldo Lucaccioni zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 238 z 15.7.2019.