title: Sprawa C-560/18 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 10 lipca 2018 r. w sprawie T-514/15: Izba Gospodarcza Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych/Komisja, wniesione w dniu 3 września 2018 r. przez Izbę Gospodarczą Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/10

      Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 10 lipca 2018 r. w sprawie T-514/15: Izba Gospodarcza Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych/Komisja, wniesione w dniu 3 września 2018 r. przez Izbę Gospodarczą Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych
      (Sprawa C-560/18 P)
      (2019/C 112/15)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Izba Gospodarcza Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych (przedstawiciel: adwokat P. Hoffman)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Szwecji, Rzeczpospolita Polska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie postanowienia Sądu Unii Europejskiej z dnia 10 lipca 2018 r. w sprawie T-514/15, Izba Gospodarcza Producentów i Operatorów Urządzeń Rozrywkowych/Komisja;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej z dnia 12 czerwca 2015 r., odmawiającej wnoszącej odwołanie udzielenia dostępu do szczegółowej opinii wydanej przez Komisję Europejską w ramach procedury udzielania informacji 2014/537/PL oraz decyzji Komisji Europejskiej z dnia 17 lipca 2015 r., GESTDEM 2015/1291, odmawiającej wnoszącej odwołanie udzielenia dostępu do szczegółowej opinii wydanej przez Republikę Malty w ramach procedury udzielania informacji 2014/537/PL, a także obciążenie Komisji Europejskiej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie; lub,

                  —

                  ewentualnie, jeżeli Trybunał Sprawiedliwości uzna, że stan postępowania nie pozwala na wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie, skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Unii Europejskiej i zastrzeżenie, że rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Odwołanie opiera się na następujących zarzutach:

                  —

                  Sąd naruszył prawo zarówno wówczas, gdy i) w pkt 30 i 32 zaskarżonego postanowienia orzekł, że jest mało prawdopodobne, by naruszenie prawa zarzucane przez wnoszącą odwołanie w skardze powtórzyło się w przyszłości oraz że wnosząca odwołanie nie miała interesu prawnego we wniesieniu skargi, jak i wówczas, gdy ii) orzekł, w tych samych punktach, że istotną kwestią w tym kontekście jest to, czy prawdopodobne jest by w przyszłości wystąpiła sytuacja, w której projekt ustawy jest zgłaszany Komisji w odpowiedzi na jej obawy dotyczące ustawodawstwa obowiązującego w zgłaszającym państwie członkowskim, które jest przedmiotem toczącego się postępowania w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, i w ramach którego to postępowania Komisja odmawia udzielenia dostępu do wydanej na podstawie dyrektywy 98/34 (1) szczegółowej opinii dotyczącej rozpatrywanego projektu, uzasadniając to ogólnym domniemaniem niejawności informacji, podyktowanym potrzebą ochrony celu postępowań w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, podczas gdy z prawnego punktu widzenia – nie chodzi o to, czy taka konkretna sytuacja może się powtórzyć, lecz o to, – czy wykładnia rozporządzenia 1049/2001 (2) lub dyrektywy 98/34, na którą powołuje się Komisja i której dotyczyła skarga – może być w przyszłości stosowana przez Komisję.

                  —

                  Sąd naruszył prawo, orzekając w pkt 33 zaskarżonego postanowienia, że potrzeba wydania rozstrzygnięcia w sprawie – dotyczącej odmowy ujawnienia przez Komisję dokumentów ze względu na jakoby „nierozerwalny związek” między tym dokumentami a toczącym się postępowaniem w sprawie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego, w którym został zamknięty ustny etap postępowania – nie może wynikać, ani z konieczności zapewnienia wnoszącej odwołanie skutecznej ochrony sądowej, ani z faktu, że w razie braku rozstrzygnięcia, Komisja mogłaby uniknąć sądowej kontroli przyjętej przez siebie decyzji – ale z tego względu, że w przeciwnym razie każdy wnioskodawca, któremu pierwotnie odmówiono udzielenia dostępu do dokumentów, mógłby domagać się wydania wyroku przeciw Komisji, nawet wówczas gdy udzielono by mu dostępu do dokumentów po wniesieniu skargi do Sądu.

                  —

                  Sąd naruszył prawo, orzekając w pkt 34 zaskarżonego postanowienia, że – mimo faktu, iż postępowanie w sprawie skarg na zaskarżone decyzje trwało niemalże trzy lata i obejmowało liczne pisma procesowe oraz rozprawę – zakończenie postępowania i wymaganie od wnoszącej odwołanie lub jej członków by – tym razem w ramach skargi odszkodowawczej przeciwko Komisji – podnieśli zarzut niezgodność z prawem zaskarżonych decyzji – nie będzie stanowić nieuzasadnionego obciążenia.

                  —

                  Sąd naruszył prawo, orzekając w pkt 34 zaskarżonego postanowienia, że nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie podniesionych przez wnoszącą odwołanie lub jej członków żądań naprawienia szkód spowodowanych zaskarżonymi decyzjami z tego tylko względu, że i) wnosząca odwołanie nie sprecyzowała, czy „rzeczywiście” ona lub jej członkowie zamierzali dochodzić takich roszczeń, ii) wnosząca odwołanie nie powołała dokładnych, szczegółowych i możliwych do zweryfikowania dowodów na okoliczność szkodliwych skutków zaskarżonych decyzji oraz iii) nie przedstawiła szczegółowych informacji na temat wyroków skazujących, które nastąpiły po odmowie udzielenia dostępu do dokumentów, w sytuacji gdy iv) Sąd jednocześnie obciążył wnoszącą odwołanie pokryciem własnych kosztów, które to koszty stanowiły tym samym rzeczywistą i pewną szkodę jaką poniosła wnosząca odwołanie wskutek zaskarżonych decyzje.

                  —

                  Sąd naruszył prawo, orzekając w pkt 34 zaskarżonego postanowienia, że wnosząca odwołanie nie miała interesu prawnego we wniesieniu skargi, mimo że stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji było niezbędne dla zadośćuczynienia krzywdzie jakiej doznała jako organizacja zawodowa i że nie istnieją inne środki zadośćuczynienia tej krzywdzie.

         (1)  Dyrektywa 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U. 1998, L 204, s. 37).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43).


title: Sprawa C-789/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 12 grudnia 2018 r. – AQ i in. / Corte dei Conti i in.

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 12 grudnia 2018 r. – AQ i in. / Corte dei Conti i in.
      (Sprawa C-789/18)
      (2019/C 112/30)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AQ i in.

         Strona pozwana: Corte dei Conti, Presidenza del Consiglio dei Ministri, Ministero dell’Economia e delle Finanze, Inps-Gestione

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 3 akapity drugi i trzeci TUE, art. 9, 45, 126, 145, 146, 147, 151 akapit pierwszy TFUE, art. 15 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 3 i 5 Europejskiego filaru praw socjalnych stoją na przeszkodzie obowiązywaniu przepisu krajowego, takiego jak art. 1 ust. 489 ustawy nr 147/2013, w zakresie, w jakim przepis ten skłania włoskie organy administracji publicznej do dawania pierwszeństwa przy naborze lub przy powierzaniu zadań jedynie pracownikom już uprawnionym do emerytury przyznanej przez włoskie publiczne instytucje zabezpieczenia społecznego?

                  2)

                  Czy art. 106 ust. 1 i art. 107 TFUE stoją na przeszkodzie obowiązywaniu przepisu krajowego, takiego jak art. 1 ust. 489 ustawy nr 147/2013, który umożliwia włoskim organom administracji publicznej prowadzącym działalność gospodarczą, zobowiązanym do przestrzegania art. 101 i nast. TFUE, zatrudnianie osób, które zgodziły się zrzec w całości lub w części odpowiedniego wynagrodzenia, pozwalając w ten sposób na oszczędności w zakresie kosztów mogące zapewnić tej administracji przewagę konkurencyjną nad innymi podmiotami gospodarczymi?

                  3)

                  Czy art. 2, 3, 6 TUE, art. 126 i 151 akapit pierwszy TFUE, art. 15 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 3 i 7 lit. a) Europejskiego filaru praw socjalnych stoją na przeszkodzie obowiązywaniu przepisu krajowego, takiego jak art. 1 ust. 489 ustawy nr 147/2013, który zezwala, na określonych w nim warunkach, by pracownik mógł skutecznie zrzec się w całości lub w części wynagrodzenia, mimo że celem takiego zrzeczenia się jest wyłącznie uniknięcie utraty zatrudnienia?

                  4)

                  Czy art. 2, 3, 6 TUE, art. 14, art. 15 ust. 1, art. 126 i art. 151 akapit pierwszy TFUE, art. 31 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 5, 6 i 10 Europejskiego filaru praw socjalnych stoją na przeszkodzie obowiązywaniu przepisu krajowego, takiego jak art. 1 ust. 489 ustawy nr 147/2013, który, na określonych w nim warunkach, umożliwia pracownikowi wykonywanie na rzecz organu włoskiej administracji publicznej działalności zawodowej, gdy zrzeka się on w całości lub w części odpowiedniego wynagrodzenia, mimo że takiemu zrzeczeniu się nie towarzyszy żadna zmiana organizacji pracy ani dotycząca czasu pracy, ani pod względem ilości i jakości wymaganej pracy i wynikających stąd obowiązków, a zatem, mimo że zrzeczenie się części wynagrodzenia skutkuje znaczącą zmianą wzajemnego charakteru stosunku pracy, zarówno pod względem proporcjonalności między wynagrodzeniem a jakością i ilością wykonywanej pracy, jak i ponieważ pracownik w ten sposób w rezultacie jest zmuszony do wykonywania działalności w nie najkorzystniejszych warunkach pracy, co skłania do mniejszego zaangażowania się w pracę i leży u podstaw mniejszej efektywności organów administracji?

                  5)

                  Czy art. 2, 3 i 6 TUE, art. 126 i 151, akapit pierwszy TFUE, art 15 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 6 Europejskiego filaru praw socjalnych stoją na przeszkodzie art. 1 ust. 489 ustawy nr 147/2013 w związku z art. 23b ust. 1 dekretu ustawodawczego nr 201/2011, przekształconego w ustawę nr 214/2011, w zakresie, w jakim przepisy umożliwiają organom włoskiej administracji publicznej lub nakładają na nie obowiązek, w tym w trakcie trwania stosunku pracy lub współpracy, obniżenia przysługującego pracownikowi wynagrodzenia w zależności od zmiany progu wynagrodzenia, do którego odsyła wspomniany art. 23b ust. 1 dekretu ustawodawczego nr 201/2011, przekształconego w ustawę nr 214/2011, a zatem w konsekwencji od zdarzenia nieprzewidywalnego, a w każdym wypadku na podstawie mechanizmu, który nie jest natychmiast zrozumiały oraz wbrew informacjom przekazanym pracownikowi w chwili nawiązania stosunku pracy?

                  6)

                  Czy art. 2, 3 i 6 TUE, art. 8 i 126 TFUE, art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 10 i 15 Europejskiego filaru praw socjalnych stoją na przeszkodzie obowiązywaniu przepisu krajowego, takiego jak art. 1 ust. 489 ustawy nr 147/2013, który, na określonych w nim warunkach, nakłada na włoskie organy administracji publicznej obowiązek obniżenia wynagrodzeń przysługujących ich pracownikom i współpracownikom uprawnionym do emerytury przyznanej przez publiczną instytucję zabezpieczenia społecznego, stawiając tych pracowników w niekorzystnej sytuacji, ponieważ dysponują oni innymi zasobami gospodarczymi, co zniechęca do przedłużenia aktywności zawodowej, prywatnej inicjatywy gospodarczej i tworzenia oraz powiększania prywatnych aktywów, które niemniej jednak stanowią bogactwo i źródło dochodów dla narodu?


title: Sprawa C-577/17: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl, przy udziale: Clinton Osas Alake alias Klenti Solim i in.

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/39

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Bundesamt für Fremdenwesen und Asyl, przy udziale: Clinton Osas Alake alias Klenti Solim i in.
      (Sprawa C-577/17) (1)

      (2019/C 112/45)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 22 z 22.1.2018.


title: Sprawa T-67/19: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2019 r. – Sixsigma Networks Mexico / EUIPO – Dokkio (DOKKIO)

text:
               25.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/46

      Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2019 r. – Sixsigma Networks Mexico / EUIPO – Dokkio (DOKKIO)
      (Sprawa T-67/19)
      (2019/C 112/56)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sixsigma Networks Mexico, SA de CV (Meksyk, Meksyk) (przedstawiciel: adwokat C. Casas Feu)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Dokkio, Inc. (San Mateo, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego DOKKIO – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 308 971

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 listopada 2018 r. w sprawie R 1187/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim na jej mocy oddalono sprzeciw B 2800087;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez Sixsigma Networks Mexico, SA de CV;

                  —

                  obciążenie Dokkio, Inc. kosztami postępowania poniesionymi przez Sixsigma Networks Mexico, SA de CV.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-349/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Ringkonnakohus — Estonia) — Eesti Pagar AS/Ettevõtluse Arendamise Sihtasutus, Majandus- ja Kommunikatsiooniministeerium (Odesłanie prejudycjalne — Pomoc państwa — Rozporządzenie (WE) nr 800/2008 (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) — Artykuł 8 ust. 2 — Pomoc wywołująca efekt zachęty — Pojęcie „rozpoczęcia prac nad projektem” — Uprawnienia organów krajowych — Bezprawnie przyznana pomoc — Brak decyzji Komisji Europejskiej lub sądu krajowego — Spoczywający na organach krajowych obowiązek odzyskania z własnej inicjatywy bezprawnie przyznanej pomocy — Podstawa prawna — Artykuł 108 ust. 3 TFUE — Ogólna unijnoprawna zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań — Decyzja właściwego organu krajowego w sprawie przyznania pomocy na podstawie rozporządzenia nr 800/2008 — Znajomość okoliczności wyłączających dopuszczalność wniosku o przyznanie pomocy — Powstanie uzasadnionych oczekiwań — Brak — Przedawnienie — Pomoc współfinansowana z funduszu strukturalnego — Właściwe przepisy prawne — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 — Przepisy krajowe — Odsetki — Obowiązek żądania odsetek — Podstawa prawna — Artykuł 108 ust. 3 TFUE — Właściwe przepisy prawne — Przepisy krajowe — Zasada skuteczności)

text:
               29.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/3

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Ringkonnakohus — Estonia) — Eesti Pagar AS/Ettevõtluse Arendamise Sihtasutus, Majandus- ja Kommunikatsiooniministeerium
      (Sprawa C-349/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Pomoc państwa - Rozporządzenie (WE) nr 800/2008 (ogólne rozporządzenie w sprawie wyłączeń blokowych) - Artykuł 8 ust. 2 - Pomoc wywołująca efekt zachęty - Pojęcie „rozpoczęcia prac nad projektem” - Uprawnienia organów krajowych - Bezprawnie przyznana pomoc - Brak decyzji Komisji Europejskiej lub sądu krajowego - Spoczywający na organach krajowych obowiązek odzyskania z własnej inicjatywy bezprawnie przyznanej pomocy - Podstawa prawna - Artykuł 108 ust. 3 TFUE - Ogólna unijnoprawna zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Decyzja właściwego organu krajowego w sprawie przyznania pomocy na podstawie rozporządzenia nr 800/2008 - Znajomość okoliczności wyłączających dopuszczalność wniosku o przyznanie pomocy - Powstanie uzasadnionych oczekiwań - Brak - Przedawnienie - Pomoc współfinansowana z funduszu strukturalnego - Właściwe przepisy prawne - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Przepisy krajowe - Odsetki - Obowiązek żądania odsetek - Podstawa prawna - Artykuł 108 ust. 3 TFUE - Właściwe przepisy prawne - Przepisy krajowe - Zasada skuteczności)
      (2019/C 148/03)
      Język postępowania: estoński

         Sąd odsyłający

      Tallinna Ringkonnakohus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Eesti Pagar AS

         Strona pozwana: Ettevõtluse Arendamise Sihtasutus, Majandus- ja Kommunikatsiooniministeerium

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 8 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/2008 z dnia 6 sierpnia 2008 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne ze wspólnym rynkiem w zastosowaniu art. [107 i 108 TFUE] (ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych) należy interpretować w ten sposób, że „prace nad projektem lub działaniem [działalnością]” w rozumieniu tego przepisu rozpoczęły się wtedy, gdy pierwsze zamówienie dotyczące urządzeń przeznaczonych do realizacji tego projektu lub tej działalności zostało dokonane poprzez podjęcie bezwarunkowego i prawnie wiążącego zobowiązania przed złożeniem wniosku o przyznanie pomocy, niezależnie od ewentualnych kosztów wynikających z odstąpienia od tego zobowiązania.

                  2)

                  Artykuł 108 ust. 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że przepis ów zobowiązuje organ krajowy do odzyskania z własnej inicjatywy pomocy, którą organ ten przyznał na podstawie rozporządzenia nr 800/2008, jeśli stwierdza on następnie, że warunki przewidziane w tym rozporządzeniu nie zostały spełnione.

                  3)

                  Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że organ krajowy, który przyznaje pomoc, stosując nieprawidłowo rozporządzenie nr 800/2008, nie jest w stanie wzbudzić u beneficjenta tej pomocy uzasadnionych oczekiwań co do jej prawidłowości.

                  4)

                  Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że gdy organ krajowy przyznał pomoc w ramach funduszu strukturalnego, stosując nieprawidłowo rozporządzenie nr 800/2008, terminem przedawnienia mającym zastosowanie do odzyskania bezprawnie przyznanej pomocy jest — jeśli przesłanki stosowania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich są spełnione — termin czterech lat, zgodnie z art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia, lub — w razie ich niespełnienia — termin przewidziany przez właściwe prawo krajowe.

                  5)

                  Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że gdy organ krajowy odzyskuje z własnej inicjatywy pomoc, którą przyznał nieprawidłowo na podstawie rozporządzenia nr 800/2008, ma on obowiązek żądać od beneficjenta tej pomocy zapłaty odsetek zgodnie z przepisami właściwego prawa krajowego. W tym względzie art. 108 ust. 3 TFUE wymaga, by przepisy te pozwalały zapewnić odzyskanie bezprawnie przyznanej pomocy w całości oraz by w związku z tym w szczególności nakazano beneficjentowi pomocy zapłatę odsetek za cały okres, w którym korzystał on z tej pomocy, naliczonych według stopy równej stopie, którą zastosowano by, gdyby musiał on pożyczyć kwotę rozpatrywanej pomocy na rynku w rzeczonym okresie.

         (1)  Dz.U. C 269 z 14.8.2017.


title: Sprawa C-620/16: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 marca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Artykuł 258 TFUE — Decyzja 2014/699/UE — Zasada lojalnej współpracy — Artykuł 4 ust. 3 TUE — Dopuszczalność — Skutki zarzucanego państwu zachowania w dniu upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii — Ciągłe skutki dla jedności i spójności działań międzynarodowych Unii Europejskiej — Wystarczający charakter środków przyjętych przez dane państwo członkowskie w celu zastosowania się do uzasadnionej opinii — Głosowanie przez Republikę Federalną Niemiec przeciwko stanowisku Unii określonemu w decyzji 2014/699/UE podczas 25. sesji Komisji Rewizyjnej Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF) oraz sprzeciw wyrażony przez to państwo członkowskie wobec tego stanowiska i wobec określonych w tej decyzji zasad wykonywania prawa głosu)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/3

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 marca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec
      (Sprawa C-620/16) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 258 TFUE - Decyzja 2014/699/UE - Zasada lojalnej współpracy - Artykuł 4 ust. 3 TUE - Dopuszczalność - Skutki zarzucanego państwu zachowania w dniu upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii - Ciągłe skutki dla jedności i spójności działań międzynarodowych Unii Europejskiej - Wystarczający charakter środków przyjętych przez dane państwo członkowskie w celu zastosowania się do uzasadnionej opinii - Głosowanie przez Republikę Federalną Niemiec przeciwko stanowisku Unii określonemu w decyzji 2014/699/UE podczas 25. sesji Komisji Rewizyjnej Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF) oraz sprzeciw wyrażony przez to państwo członkowskie wobec tego stanowiska i wobec określonych w tej decyzji zasad wykonywania prawa głosu)
      (2019/C 187/04)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Mölls, L. Havas, J. Hottiaux i J. Norris-Usher, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i J. Möller, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: R. Liudvinaviciute-Cordeiro i J.P. Hix, pełnomcnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Poprzez głosowanie podczas 25. sesji Komisji Rewizyjnej Międzyrządowej Organizacji Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF) wbrew stanowisku określonemu w decyzji Rady 2014/699/UE z dnia 24 czerwca 2014 r. określającej stanowisko, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej na 25. sesji Komisji Rewizyjnej OTIF w odniesieniu do pewnych zmian w Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) oraz w załącznikach do tej konwencji, oraz poprzez publiczny sprzeciw zarówno wobec tego stanowiska, jak i wobec przewidzianych w tej decyzji zasad wykonywania prawa głosu, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy tej decyzji oraz art. 4 ust. 3 TUE.

                  2)

                  Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

                  3)

                  Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 22 z 22.1.2018.


title: Sprawa C-621/16 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 marca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Włoska, Republika Litewska (Odwołanie — System językowy — Konkursy otwarte mające na celu nabór administratorów — Ogłoszenie o konkursie — Administratorzy (AD 5) — Administratorzy (AD 6) w dziedzinie ochrony danych — Znajomość języków — Ograniczenie wyboru drugiego języka konkursów do języków angielskiego, francuskiego i niemieckiego — Język komunikacji z Europejskim Urzędem Doboru Kadr (EPSO) — Rozporządzenie nr 1 — Regulamin pracowniczy urzędników — Dyskryminacja ze względu na język — Względy uzasadniające — Interes służby — Kontrola sądowa)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/4

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 marca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Włoska, Republika Litewska
      (Sprawa C-621/16 P) (1)

      (Odwołanie - System językowy - Konkursy otwarte mające na celu nabór administratorów - Ogłoszenie o konkursie - Administratorzy (AD 5) - Administratorzy (AD 6) w dziedzinie ochrony danych - Znajomość języków - Ograniczenie wyboru drugiego języka konkursów do języków angielskiego, francuskiego i niemieckiego - Język komunikacji z Europejskim Urzędem Doboru Kadr (EPSO) - Rozporządzenie nr 1 - Regulamin pracowniczy urzędników - Dyskryminacja ze względu na język - Względy uzasadniające - Interes służby - Kontrola sądowa)
      (2019/C 187/05)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Pignataro-Nolin i G. Gattinara, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez P. Gentilego, avvocato dello Stato), Republika Litewska

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: M.J. García-Valdecasas Dorrego, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Republikę Włoską.

                  3)

                  Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 46 z 13.2.2017.


title: Sprawa C-680/16 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 marca 2019 r. — Dr. August Wolff GmbH & Co. KG Arzneimittel, Remedia d.o.o./Komisja Europejska (Odwołanie — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Dyrektywa 2001/83/WE — Artykuł 30 ust. 1 — Komitet ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi — Przekazanie sprawy do komitetu uzależnione od warunku, że nie została podjęta uprzednio decyzja krajowa — Substancja czynna estradiol — Decyzja Komisji Europejskiej nakazująca państwom członkowskim cofnięcie i zmianę krajowych pozwoleń na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych do użytku miejscowego zawierających 0,01% estradiolu w swej masie)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/5

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 marca 2019 r. — Dr. August Wolff GmbH & Co. KG Arzneimittel, Remedia d.o.o./Komisja Europejska
      (Sprawa C-680/16 P) (1)

      (Odwołanie - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Dyrektywa 2001/83/WE - Artykuł 30 ust. 1 - Komitet ds. Produktów Leczniczych Stosowanych u Ludzi - Przekazanie sprawy do komitetu uzależnione od warunku, że nie została podjęta uprzednio decyzja krajowa - Substancja czynna estradiol - Decyzja Komisji Europejskiej nakazująca państwom członkowskim cofnięcie i zmianę krajowych pozwoleń na dopuszczenie do obrotu produktów leczniczych do użytku miejscowego zawierających 0,01% estradiolu w swej masie)
      (2019/C 187/06)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Dr. August Wolff GmbH & Co. KG Arzneimittel, Remedia d.o.o. (przedstawiciele: P. Klappich i C. Schmidt, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: B.R. Killmann, A. Sipos i M. Šimerdová, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 20 października 2016 r., August Wolff i Remedia/Komisja (T-672/14, niepublikowany, EU:T:2016:623), zostaje uchylony.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji C(2014) 6030 final z dnia 19 sierpnia 2014 r. dotyczącej pozwoleń na dopuszczenie do obrotu, na podstawie art. 31 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, produktów leczniczych do użytku miejscowego stosowanych u ludzi, o wysokim stężeniu estradiolu, w zakresie, w jakim zobowiązuje ona państwa członkowskie do przestrzegania przewidzianych w niej obowiązków w odniesieniu do produktów leczniczych do użytku miejscowego zawierających 0,01% estradiolu w swej masie, wymienionych i niewymienionych w załączniku I, na które posiadają pozwolenia Dr. August Wolff GmbH & Co. KG Arzneimittel i Remedia d.o.o., z wyjątkiem ograniczenia, w myśl którego wskazane w tym załączniku produkty lecznicze do użytku miejscowego zawierające 0,01% estradiolu w swej masie mogą być jeszcze stosowane tylko dopochwowo.

                  3)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami poniesionymi zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym, z wyjątkiem kosztów postępowania w przedmiocie środka tymczasowego, które pokrywają Dr. August Wolff GmbH & Co. KG Arzneimittel i Remedia d.o.o.

         (1)  Dz.U. C 78 z 13.3.2017.


title: Sprawy połączone C-70/17 i C-179/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 marca 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Supremo, Juzgado de Primera Instancia no 1 de Barcelona — Hiszpania) — Abanca Corporación Bancaria SA/Alberto García Salamanca Santos (C-70/17), Bankia SA/Alfonso Antonio Lau Mendoza, Verónica Yuliana Rodríguez Ramírez (C-179/17) (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona konsumentów — Dyrektywa 93/13/EWG — Artykuły 6 i 7 — Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich — Zawarty w umowie warunek dotyczący natychmiastowej wymagalności kredytu hipotecznego — Stwierdzenie nieuczciwego charakteru części warunku — Uprawnienia sądu krajowego w przypadku warunku uznanego za „nieuczciwy” — Zastąpienie nieuczciwego warunku w umowie przepisem prawa krajowego\)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/6

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 marca 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Tribunal Supremo, Juzgado de Primera Instancia no 1 de Barcelona — Hiszpania) — Abanca Corporación Bancaria SA/Alberto García Salamanca Santos (C-70/17), Bankia SA/Alfonso Antonio Lau Mendoza, Verónica Yuliana Rodríguez Ramírez (C-179/17)
      (Sprawy połączone C-70/17 i C-179/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Artykuły 6 i 7 - Nieuczciwe warunki w umowach konsumenckich - Zawarty w umowie warunek dotyczący natychmiastowej wymagalności kredytu hipotecznego - Stwierdzenie nieuczciwego charakteru części warunku - Uprawnienia sądu krajowego w przypadku warunku uznanego za „nieuczciwy” - Zastąpienie nieuczciwego warunku w umowie przepisem prawa krajowego\)
      (2019/C 187/07)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo, Juzgado de Primera Instancia no 1 de Barcelona

         Strony w postępowaniach głównym

         Wierzyciele egzekwujący: Abanca Corporación Bancaria SA (C-70/17), Bankia SA (C-179/17)

         Dłużnicy egzekwowani: Alberto García Salamanca Santos (C-70/17), Alfonso Antonio Lau Mendoza, Verónica Yuliana Rodríguez Ramírez (C-179/17)

         Sentencja

      Artykuły 6 i 7 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, po pierwsze, że stoją one na przeszkodzie temu, żeby uznany za nieuczciwy warunek dotyczący natychmiastowej wymagalności kredytu hipotecznego został częściowo utrzymany w mocy poprzez usunięcie elementów przesądzających o jego nieuczciwym charakterze w przypadku, gdyby to usunięcie sprowadzało się do mającej wpływ na istotę tych warunków zmiany ich treści, i po drugie, że te same przepisy nie sprzeciwiają się temu, aby sąd krajowy zaradził skutkom nieważności takiego mającego nieuczciwy charakter warunku poprzez zastąpienie go przepisem, na którym został oparty ten warunek, w nowym brzmieniu, mającym zastosowanie w przypadku porozumienia stron pod warunkiem, że umowa kredytu hipotecznego nie może dalej obowiązywać w przypadku usunięcia tego mającego nieuczciwy charakter warunku i że stwierdzenie nieważności całej umowy naraża konsumentów na szczególnie niekorzystne konsekwencje.

         (1)  Dz.U. C 121 z 18.4.2017.

         Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


title: Sprawa C-163/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg — Niemcy) — Abubacarr Jawo/Bundesrepublik Deutschland (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — System dubliński — Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 — Przekazanie osoby ubiegającej się o azyl do państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej — Pojęcie „ucieczki” — Zasady przedłużenia terminu na przekazanie — Artykuł 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Poważne ryzyko nieludzkiego lub poniżającego traktowania po zakończeniu procedury azylowej — Warunki życia beneficjentów ochrony międzynarodowej we wspomnianym państwie członkowskim)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/7

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg — Niemcy) — Abubacarr Jawo/Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-163/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - System dubliński - Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 - Przekazanie osoby ubiegającej się o azyl do państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej - Pojęcie „ucieczki” - Zasady przedłużenia terminu na przekazanie - Artykuł 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Poważne ryzyko nieludzkiego lub poniżającego traktowania po zakończeniu procedury azylowej - Warunki życia beneficjentów ochrony międzynarodowej we wspomnianym państwie członkowskim)
      (2019/C 187/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Abubacarr Jawo

         Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 29 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca należy interpretować w ten sposób, że wnioskodawca „ucieka” w rozumieniu tego przepisu, w przypadku gdy celowo wymyka się organom krajowym właściwym do dokonania przekazania, w celu jego udaremnienia. Można domniemywać, że jest tak w przypadku, gdy przekazania tego nie można wykonać ze względu na fakt, że wnioskodawca ten opuścił miejsce zamieszkania, które zostało mu przydzielone, nie informując o swej nieobecności właściwych organów krajowych, pod warunkiem że został on poinformowany o ciążących na nim w tym zakresie obowiązkach, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego. Wspomniany wnioskodawca zachowuje możliwość wykazania, że fakt, iż nie powiadomił organów o swej nieobecności, jest uzasadniony ważnymi względami, a nie zamiarem wymknięcia się tym organom.
                  Artykuł 27 ust. 1 rozporządzenia nr 604/2013 należy interpretować w ten sposób, że w ramach postępowania zmierzającego do podważenia decyzji o przekazaniu zainteresowana osoba może powoływać się na art. 29 ust. 2 tego rozporządzenia, utrzymując, że ponieważ nie uciekła, to sześciomiesięczny termin na przekazanie upłynął.

                  2)

                  Artykuł 29 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia nr 604/2013 należy interpretować w ten sposób, że w celu przedłużenia terminu na przekazanie do maksymalnie osiemnastu miesięcy wystarczy, aby wnioskujące państwo członkowskie przed upływem sześciomiesięcznego terminu poinformowało odpowiedzialne państwo członkowskie o fakcie, że dana osoba uciekła, i wskazało w tym samym czasie nowy termin na przekazanie.

                  3)

                  Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że jego zakresem stosowania objęta jest kwestia, czy art. 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie temu, aby osoba ubiegająca się o ochronę międzynarodową została przekazana na podstawie art. 29 rozporządzenia nr 604/2013 do państwa członkowskiego, które zgodnie z tym rozporządzeniem jest w pierwszej kolejności odpowiedzialne za rozpatrzenie jej wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, jeśli w przypadku przyznania takiej ochrony w tym państwie członkowskim istniałoby poważne ryzyko, że osoba ta zostanie poddana nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu w rozumieniu tego art. 4 ze względu na przewidywalne warunki życia, jakie czekałyby ją jako beneficjenta ochrony międzynarodowej we wspomnianym państwie członkowskim.
                  Artykuł 4 karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie takiemu przekazaniu osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową, chyba że sąd rozpoznający skargę na decyzję o przekazaniu stwierdzi, na podstawie obiektywnych, wiarygodnych, dokładnych i należycie zaktualizowanych danych oraz w świetle standardu ochrony praw podstawowych gwarantowanego prawem Unii, rzeczywisty charakter tego ryzyka dla tej osoby ze względu na fakt, że w przypadku przekazania znalazłaby się ona, niezależnie od jej woli oraz osobistych wyborów, w sytuacji skrajnej deprywacji materialnej.

         (1)  Dz.U. C 318 z 25.9.2017.


title: C-237/17 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 marca 2019 r. — Canadian Solar Emea GmbH, Canadian Solar Manufacturing (Changshu), Inc., Canadian Solar Manufacturing (Luoyang), Inc., Csi Cells Co. Ltd, Csi Solar Power (China), Inc./Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska (Odwołanie — Subwencje — Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chin — Ostateczne cło wyrównawcze — Rozporządzenie (WE) nr 597/2009)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/9

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 marca 2019 r. — Canadian Solar Emea GmbH, Canadian Solar Manufacturing (Changshu), Inc., Canadian Solar Manufacturing (Luoyang), Inc., Csi Cells Co. Ltd, Csi Solar Power (China), Inc./Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska
      (C-237/17 P) (1)

      (Odwołanie - Subwencje - Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chin - Ostateczne cło wyrównawcze - Rozporządzenie (WE) nr 597/2009)
      (2019/C 187/11)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Canadian Solar Emea GmbH, Canadian Solar Manufacturing (Changshu), Inc., Canadian Solar Manufacturing (Luoyang), Inc., Csi Cells Co. Ltd, Csi Solar Power Group Co. Ltd, wcześniej Csi Solar Power (China) Inc. (przedstawiciele: J. Bourgeois i A. Willems, avocats, S. De Knop i M. Meulenbelt, advocaten)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: H. Marcos Fraile, pełnomocnik, wspierany przez N. Tuominen, avocată), Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche, J.F. Brakeland i N. Kuplewatzky, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołania zostają oddalone.

                  2)

                  Canadian Solar Emea GmbH, Canadian Solar Manufacturing (Changshu) Inc., Canadian Solar Manufacturing (Luoyang) Inc., Csi Cells Co. Ltd oraz Csi Solar Power Group Co. Ltd zostają obciążone kosztami postępowania związanymi z odwołaniem głównym.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty związane z odwołaniem głównym.

                  4)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania związanymi z odwołaniem wzajemnym.

                  5)

                  Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty związane z odwołaniem wzajemnym.

         (1)  Dz.U. C 239 z 24.7.2017.


title: Sprawy połączone C-266/17 i C-267/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf, Niemcy) — Rhein-Sieg-Kreis (C-266/17), Rhenus Veniro GmbH & Co. KG (C-267/17)/Verkehrsbetrieb Hüttebräucker GmbH, BVR Busverkehr Rheinland GmbH (C-266/17), Kreis Heinsberg (C-267/17) (Odesłanie prejudycjalne — Transport — Usługi publiczne w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego — Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 — Artykuł 5 ust. 1 i 2 — Bezpośrednie udzielenie zamówienia — Umowy o świadczenie usług w zakresie autobusowego i tramwajowego pasażerskiego transportu publicznego — Warunki — Dyrektywa 2004/17/WE — Dyrektywa 2004/18/WE)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/10

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf, Niemcy) — Rhein-Sieg-Kreis (C-266/17), Rhenus Veniro GmbH & Co. KG (C-267/17)/Verkehrsbetrieb Hüttebräucker GmbH, BVR Busverkehr Rheinland GmbH (C-266/17), Kreis Heinsberg (C-267/17)
      (Sprawy połączone C-266/17 i C-267/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport - Usługi publiczne w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego - Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 - Artykuł 5 ust. 1 i 2 - Bezpośrednie udzielenie zamówienia - Umowy o świadczenie usług w zakresie autobusowego i tramwajowego pasażerskiego transportu publicznego - Warunki - Dyrektywa 2004/17/WE - Dyrektywa 2004/18/WE)
      (2019/C 187/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         (Sprawa C-266/17)

         Strona skarżąca: Rhein-Sieg-Kreis

         Strona pozwana: Verkehrsbetrieb Hüttebräucker GmbH, BVR Busverkehr Rheinland GmbH

         Przy udziale: Regionalverkehr Köln GmbH (C-266/17)

         (Sprawa C-267/17)

         Strona skarżąca: Rhenus Veniro GmbH & Co. KG

         Strona pozwana: Kreis Heinsberg

         Przy udziale: WestVerkehr GmbH (C-267/17)

         Sentencja

      Artykuł 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego nie ma zastosowania do bezpośredniego udzielania zamówień prowadzących do zawarcia umów o świadczenie usług publicznych w zakresie autobusowego transportu pasażerskiego, które nie są udzielane w formie koncesji na usługi w rozumieniu dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych oraz dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi.

         (1)  Dz.U. C 283 z 28.8.2017.

         Dz.U. C 269 z 14.8.2017.


title: Sprawy połączone C-350/17 i C-351/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 marca 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Consiglio di Stato — Włochy) — Mobit Soc.cons.arl/Regione Toscana (C-350/17), Autolinee Toscane SpA/Mobit Soc.cons.arl (C-351/17) (Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 — Usługi publiczne w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego — Artykuł 5 — Udzielanie zamówień prowadzących do zawarcia umów o świadczenie usług publicznych — Artykuł 5 ust. 2 — Bezpośrednie udzielenie zamówienia — Pojęcie „podmiotu wewnętrznego” — Organ sprawujący kontrolę analogiczną — Artykuł 8 ust. 2 — Przepisy przejściowe — Termin do bezpośredniego udzielenia zamówienia)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/13

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 marca 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Consiglio di Stato — Włochy) — Mobit Soc.cons.arl/Regione Toscana (C-350/17), Autolinee Toscane SpA/Mobit Soc.cons.arl (C-351/17)
      (Sprawy połączone C-350/17 i C-351/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 - Usługi publiczne w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego - Artykuł 5 - Udzielanie zamówień prowadzących do zawarcia umów o świadczenie usług publicznych - Artykuł 5 ust. 2 - Bezpośrednie udzielenie zamówienia - Pojęcie „podmiotu wewnętrznego” - Organ sprawujący kontrolę analogiczną - Artykuł 8 ust. 2 - Przepisy przejściowe - Termin do bezpośredniego udzielenia zamówienia)
      (2019/C 187/14)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

      (Sprawa C-350/17)

         Strona skarżąca: Mobit Soc. cons. arl

         Strona pozwana: Regione Toscana

         przy udziale: Autolinee Toscane SpA, Régie Autonome des Transports Parisiens (RATP) (C-350/17)
      (Sprawa C-351/17)

         Strona skarżąca: Autolinee Toscane SpA

         Strona pozwana: Mobit Soc. cons. arl

         przy udziale: Regione Toscana, Régie Autonome des Transports Parisiens (RATP) (C-351/17)

         Sentencja

      Artykuł 5 i art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 należy interpretować w ten sposób, że art. 5 tego rozporządzenia nie podlega zastosowaniu w odniesieniu do postępowania w przedmiocie udzielenia zamówienia, które toczyło się przed dniem 3 grudnia 2019 r., wobec czego właściwy organ udzielający, w drodze decyzji o udzieleniu zamówienia kończącej postępowanie przetargowe zgodne z zasadami konkurencji, zamówienia polegającego na zawarciu umowy w sprawie koncesji na lokalne usługi publicznego transportu pasażerskiego nie jest przed tą datą zobowiązany do przestrzegania rzeczonego art. 5.

         (1)  Dz.U. C 330 z 2.10.2017.


title: Sprawa C-427/17: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 28 marca 2019 r. — Komisja Europejska/Irlandia (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 91/271/EWG — Zbieranie i oczyszczanie ścieków komunalnych — Wyjątkowe okoliczności — Najlepsza wiedza techniczna, bez powodowania nadmiernych kosztów — Zasada proporcjonalności kosztów — Ciężar dowodu — Środki dowodowe)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/14

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 28 marca 2019 r. — Komisja Europejska/Irlandia
      (Sprawa C-427/17) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 91/271/EWG - Zbieranie i oczyszczanie ścieków komunalnych - Wyjątkowe okoliczności - Najlepsza wiedza techniczna, bez powodowania nadmiernych kosztów - Zasada proporcjonalności kosztów - Ciężar dowodu - Środki dowodowe)
      (2019/C 187/15)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Mifsud-Bonnici i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciele: J. Quaney, M. Browne i M.A. Joyce, pełnomocnicy, wspierani przez S. Kingston, BL, C. Toland, SC, i B. Murray, SC)

         Sentencja

                  1)

                  Irlandia uchybia zobowiązaniom spoczywającym na niej:

                              —

                              na mocy art. 3 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, zmienionej rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1137/2008 z dnia 22 października 2008 r., oraz sekcji A i przypisu dolnego 1 załącznika I do tej dyrektywy, ze zmianami, przez to, że nie zapewniła, by wody zbierane w połączonej komunalnej kanalizacji ściekowej i deszczowej były zatrzymywane i kierowane do oczyszczania zgodnie z wymogami tej dyrektywy, ze zmianami, w wypadku aglomeracji Athlone, Cork City, Enniscorthy oprócz townland Killagoley, Fermoy, Mallow, Midleton, Ringaskiddy i Roscommon Town;

                              —

                              na mocy art. 4 ust. 1 lub 3 dyrektywy 91/271, zmienionej rozporządzeniem nr 1137/2008, w związku z jej art. 10 i sekcją B załącznika I do niej, ze zmianami, przez to, że nie wprowadziła wtórnego lub równoważnego oczyszczania w wypadku aglomeracji Arklow, Athlone, Ballybofey/Stranorlar, Cobh, Cork City, Enfield, Enniscorthy, Fermoy, Killybegs, Mallow, Midleton, Passage/Monkstown, Rathcormac, Ringaskiddy, Ringsend, Roscommon Town, Shannon Town, Tubbercurry i Youghal;

                              —

                              na mocy art. 5 ust. 2 i 3 dyrektywy 91/271, zmienionej rozporządzeniem nr 1137/2008, w związku z jej art. 10 i sekcją B załącznika I do niej, ze zmianami, przez to, że nie zapewniła, by ścieki komunalne wprowadzane do systemu zbierania aglomeracji Athlone, Cork City, Dundalk, Enniscorthy oprócz townland Killagoley, Fermoy, Killarney, Killybegs, Longford, Mallow, Midleton, Navan, Nenagh, Portarlington, Ringsend, Roscrea i Tralee przed zrzutem na obszary wrażliwe były poddawane bardziej rygorystycznemu oczyszczaniu niż opisane w art. 4 tej dyrektywy, ze zmianami, zgodnie z wymaganiami sekcji B załącznika I do wspomnianej dyrektywy, ze zmianami, i

                              —

                              na mocy art. 12 dyrektywy 91/271, zmienionej rozporządzeniem nr 1137/2008, przez to, że nie zapewniła, by zrzuty ścieków z oczyszczalni ścieków komunalnych aglomeracji Arklow i Castlebridge podlegały ustanowionym wcześniej regulacjom lub szczególnym zezwoleniom.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Irlandia zostaje obciążona kosztami.

         (1)  Dz.U. C 293 z 4.9.2017.


title: Sprawa C-443/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 marca 2019 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo] — Abraxis Bioscience LLC/Comptroller General of Patents (Odesłanie prejudycjalne — Produkt leczniczy stosowany u ludzi — Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych — Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 — Artykuł 3 lit. d) — Warunki przyznania — Uzyskanie pierwszego pozwolenia na dopuszczenie produktu do obrotu jako produktu leczniczego — Pozwolenie dotyczące produktu jako produktu leczniczego stanowiącego nową postać już znanego aktywnego składnika)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/15

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 marca 2019 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo] — Abraxis Bioscience LLC/Comptroller General of Patents
      (Sprawa C-443/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Produkt leczniczy stosowany u ludzi - Dodatkowe świadectwo ochronne dla produktów leczniczych - Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 - Artykuł 3 lit. d) - Warunki przyznania - Uzyskanie pierwszego pozwolenia na dopuszczenie produktu do obrotu jako produktu leczniczego - Pozwolenie dotyczące produktu jako produktu leczniczego stanowiącego nową postać już znanego aktywnego składnika)
      (2019/C 187/16)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court of Justice (Chancery Division)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Abraxis Bioscience LLC

         Druga strona postępowania: Comptroller General of Patents

         Sentencja

      Artykuł 3 lit. d) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych w związku z art. 1 lit. b) tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że pozwolenie na dopuszczenie do obrotu, o którym mowa w art. 3 lit. b) wspomnianego rozporządzenia, powołane na poparcie wniosku o wydanie dodatkowego świadectwa ochronnego dotyczącego nowej postaci znanego aktywnego składnika, nie może zostać uznane za pierwsze pozwolenie na dopuszczenie do obrotu danego produktu jako produktu leczniczego, gdy ten aktywny składnik był już jako taki przedmiotem takiego pozwolenia.

         (1)  Dz.U. C 309 z 18.9.2017.


title: Sprawa C-444/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Préfet des Pyrénées Orientales/ Abdelaziz Arib, Procureur de la République près le tribunal de grande instance de Montpellier, Procureur général près la cour d’appel de Montpellier (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Kontrola graniczna, azyl i imigracja — Rozporządzenie (UE) 2016/399 — Artykuł 32 — Tymczasowe przywrócenie przez państwo członkowskie kontroli na jego granicach wewnętrznych — Nielegalny wjazd obywatela państwa trzeciego — Zrównanie granic wewnętrznych z granicami zewnętrznymi — Dyrektywa 2008/115/WE — Zakres stosowania — Artykuł 2 ust. 2 lit. a)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/15

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Préfet des Pyrénées Orientales/ Abdelaziz Arib, Procureur de la République près le tribunal de grande instance de Montpellier, Procureur général près la cour d’appel de Montpellier
      (Sprawa C-444/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Kontrola graniczna, azyl i imigracja - Rozporządzenie (UE) 2016/399 - Artykuł 32 - Tymczasowe przywrócenie przez państwo członkowskie kontroli na jego granicach wewnętrznych - Nielegalny wjazd obywatela państwa trzeciego - Zrównanie granic wewnętrznych z granicami zewnętrznymi - Dyrektywa 2008/115/WE - Zakres stosowania - Artykuł 2 ust. 2 lit. a)
      (2019/C 187/17)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Préfet des Pyrénées-Orientales

         Strona przeciwna: Abdelaziz Arib, Procureur de la République près le tribunal de grande instance de Montpellier, Procureur général près la cour d’appel de Montpellier

         Sentencja

      Artykuł 2 ust. 2 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich w związku z art. 32 rozporządzenia (UE) 2016/399 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeksu granicznego Schengen) należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie ma zastosowania do sytuacji obywatela państwa trzeciego zatrzymanego w bezpośrednim sąsiedztwie granicy wewnętrznej danego państwa członkowskiego i nielegalnie przebywającego na terytorium tego państwa, nawet gdy to państwo członkowskie przywróciło na podstawie art. 25 tego kodeksu kontrolę graniczną na tej granicy ze względu na zaistnienie poważnego zagrożenia dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa wewnętrznego rzeczonego państwa członkowskiego.

         (1)  Dz.U. C 330 z 2.10.2017.


title: Sprawa C-498/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 marca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Włoska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 1999/31/WE — Artykuł 14 lit. b) i c) — Składowanie odpadów — Istniejące składowiska odpadów — Naruszenie)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/18

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 21 marca 2019 r. — Komisja Europejska/Republika Włoska
      (Sprawa C-498/17) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 1999/31/WE - Artykuł 14 lit. b) i c) - Składowanie odpadów - Istniejące składowiska odpadów - Naruszenie)
      (2019/C 187/20)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Gattinara, F. Thiran i E. Sanfrutos Cano, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, i G. Palatiello, avvocato dello Stato)

         Sentencja

                  1)

                  Nie przyjmując w odniesieniu do składowisk odpadów położonych w miejscowościach: Avigliano (Serre Le Brecce), Ferrandina (Venita), Genzano di Lucania (Matinella), Latronico (Torre), Lauria (Carpineto), Maratea (Montescuro), Moliterno (Tempa La Guarella), Potenza (dwa składowiska, Montegrosso-Pallareta), Rapolla (Albero in Piano), Roccanova (Serre), Sant’Angelo Le Fratte (Farisi), Campotosto (Reperduso), Capistrello (Trasolero), Francavilla (Valle Anzuca), L’Aquila (Ponte delle Grotte), Andria (D’Oria G. & C.), Canosa (CO.BE.MA), Bisceglie (CO.GE.SER), Andria (F.lli Acquaviva), Trani (BAT Igea), Torviscosa (spółka Caffaro), Atella (Cafaro), Corleto Perticara (Tempa Masone), Marsico Nuovo (Galaino), Matera (La Martella), Pescopagano (Domacchia), Rionero in Volture (Ventaruolo), Salandra (Piano del Governo), San Mauro Forte (Priati), Senise (Palomabara), Tito (Aia dei Monaci), Tito (Valle del Forno), Capestrano (Tirassegno), Castellalto (Colle Coccu), Castelvecchio Calvisio (Termine), Corfinio (Cannucce), Corfinio (Case querceto), Mosciano S. Angelo (Santa Assunta), S. Omero (Ficcadenti), Montecorvino Pugliano (Parapoti), San Bartolomeo in Galdo (Serra Pastore), Trivigano (dawniej Cava Zof) i Torviscosa (de La Valletta), wszystkich koniecznych środków w celu zamknięcia bez zbędnej zwłoki, zgodnie z art. 7 lit. g) i art. 13 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów, tych spośród składowisk odpadów, które nie uzyskały zezwolenia na dalsze prowadzenie działalności na podstawie art. 8 tej dyrektywy, lub wszystkich koniecznych środków niezbędnych w celu zapewnienia zgodności z ową dyrektywą tych z wymienionych składowisk, które uzyskały zezwolenie na dalszą działalność, bez uszczerbku dla przesłanek określonych w pkt 1 załącznika I do tej samej dyrektywy, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 14 lit. b) i c) dyrektywy 1999/31.

                  2)

                  Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 338 z 9.10.2017.


title: Sprawa C-545/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy — Polska) — Mariusz Pawlak/Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Odesłanie prejudycjalne — Rynek wewnętrzny usług pocztowych — Dyrektywy 97/67/WE i 2008/6/WE — Artykuł 7 ust. 1 — Pojęcie „wyłącznych lub szczególnych praw w zakresie ustanawiania i świadczenia usług pocztowych” — Artykuł 8 — Prawo państw członkowskich do organizowania usługi przesyłek poleconych stosowanej w procedurach sądowych — Termin do złożenia pisma procesowego w sądzie — Wykładnia prawa krajowego zgodna z prawem Unii — Granice — Skutek bezpośredni, na który powołuje się podmiot będący emanacją państwa członkowskiego w ramach sporu przeciwko jednostce)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/19

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy — Polska) — Mariusz Pawlak/Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego
      (Sprawa C-545/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rynek wewnętrzny usług pocztowych - Dyrektywy 97/67/WE i 2008/6/WE - Artykuł 7 ust. 1 - Pojęcie „wyłącznych lub szczególnych praw w zakresie ustanawiania i świadczenia usług pocztowych” - Artykuł 8 - Prawo państw członkowskich do organizowania usługi przesyłek poleconych stosowanej w procedurach sądowych - Termin do złożenia pisma procesowego w sądzie - Wykładnia prawa krajowego zgodna z prawem Unii - Granice - Skutek bezpośredni, na który powołuje się podmiot będący emanacją państwa członkowskiego w ramach sporu przeciwko jednostce)
      (2019/C 187/21)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Mariusz Pawlak

         Strona przeciwna: Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 7 ust. 1 zdanie pierwsze w związku z art. 8 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia 20 lutego 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisowi prawa krajowego, który uznaje za równoznaczne z wniesieniem pisma procesowego do danego sądu jedynie złożenie takiego pisma w placówce pocztowej jednego operatora wyznaczonego do świadczenia usługi powszechnej, i to bez obiektywnego uzasadnienia opartego na względach porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego.

                  2)

                  Organ władzy publicznej uznany za emanację państwa członkowskiego nie może powoływać się na dyrektywę 97/67, zmienioną dyrektywą 2008/6, jako taką, wobec jednostki.

         (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2018.


title: Sprawa C-578/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — postępowanie wszczęte przez Oy Hartwall Ab (Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Znaki towarowe — Dyrektywa 2008/95/WE — Artykuł 2 i art. 3 ust. 1 lit. b) — Odmowa lub unieważnienie rejestracji — Ocena in concreto charakteru odróżniającego — Kwalifikacja znaku towarowego — Wpływ — Kolorowy znak towarowy lub graficzny znak towarowy — Przedstawienie znaku towarowego w formie graficznej — Przesłanki rejestracji — Przedstawienie graficzne niewystarczająco jasne i precyzyjne)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/20

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — postępowanie wszczęte przez Oy Hartwall Ab
      (Sprawa C-578/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Znaki towarowe - Dyrektywa 2008/95/WE - Artykuł 2 i art. 3 ust. 1 lit. b) - Odmowa lub unieważnienie rejestracji - Ocena in concreto charakteru odróżniającego - Kwalifikacja znaku towarowego - Wpływ - Kolorowy znak towarowy lub graficzny znak towarowy - Przedstawienie znaku towarowego w formie graficznej - Przesłanki rejestracji - Przedstawienie graficzne niewystarczająco jasne i precyzyjne)
      (2019/C 187/22)
      Język postępowania: fiński

         Sąd odsyłający

      Korkein hallinto-oikeus

         Strony w postępowaniu głównym

      Oy Hartwall Ab

         przy udziale: Patentti- ja rekisterihallitus

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 2 i art. 3 ust. 1 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że wskazana przez zgłaszającego w chwili dokonania zgłoszenia kwalifikacja danego oznaczenia jako „kolorowego znaku towarowego” lub „graficznego znaku towarowego” stanowi istotną okoliczność obok pozostałych okoliczności związanych z określeniem, czy oznaczenie to może stanowić znak towarowy w rozumieniu art. 2 tej dyrektywy, a także czy w danym wypadku ten znak towarowy ma charakter odróżniający w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. b) wspomnianej dyrektywy, lecz nie zwalnia organu właściwego w dziedzinie znaków towarowych z obowiązku przeprowadzenia całościowej analizy in concreto charakteru odróżniającego rozpatrywanego znaku towarowego, co skutkuje tym, że organ ten nie może odmówić rejestracji danego oznaczenia jako znaku towarowego jedynie ze względu na to, że oznaczenie to nie nabyło charakteru odróżniającego w następstwie używania w odniesieniu do zgłoszonych towarów i usług.

                  2)

                  Artykuł 2 dyrektywy 2008/95 należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym stoi on na przeszkodzie rejestracji danego oznaczenia jako znaku towarowego ze względu na istnienie sprzeczności w zgłoszeniu — co powinien zbadać sąd odsyłający.

         (1)  Dz.U. C 412 z 4.12.2017.


title: Sprawa C-590/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Henri Pouvin, Marie Dijoux, małżonka H. Pouvina/Electricité de France (EDF) (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 93/13/EWG — Zakres stosowania — Artykuł 2 lit. b) i c) — Pojęcia „konsumenta” i „przedsiębiorcy” — Sfinansowanie nabycia nieruchomości stanowiącej główne miejsce zamieszkania — Pożyczka na zakup nieruchomości udzielona przez pracodawcę pracownikowi i jego małżonkowi będącemu współpożyczkobiorcą solidarnym)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/21

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Henri Pouvin, Marie Dijoux, małżonka H. Pouvina/Electricité de France (EDF)
      (Sprawa C-590/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 93/13/EWG - Zakres stosowania - Artykuł 2 lit. b) i c) - Pojęcia „konsumenta” i „przedsiębiorcy” - Sfinansowanie nabycia nieruchomości stanowiącej główne miejsce zamieszkania - Pożyczka na zakup nieruchomości udzielona przez pracodawcę pracownikowi i jego małżonkowi będącemu współpożyczkobiorcą solidarnym)
      (2019/C 187/23)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Henri Pouvin, Marie Dijoux, małżonka H. Pouvina

         Strona przeciwna: Electricité de France (EDF)

         Sentencja

      Artykuł 2 lit. b) dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że pracownika przedsiębiorstwa i jego współmałżonka, którzy zawierają z tym przedsiębiorstwem umowę o kredyt, zasadniczo zastrzeżoną dla członków personelu rzeczonego przedsiębiorstwa, przeznaczoną na sfinansowanie zakupu nieruchomości do celów prywatnych, powinno się uważać za „konsumentów” w rozumieniu tego przepisu.
      Artykuł 2 lit. c) dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że owo przedsiębiorstwo należy uznać za „przedsiębiorcę” w rozumieniu tego przepisu, gdy zawiera ono umowę kredytu w ramach swojej działalności handlowej lub zawodowej, nawet jeśli udzielanie kredytów nie stanowi jego głównej działalności.

         (1)  Dz.U. C 437 z 18.12.2017.


title: Sprawa C-637/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Lisboa — Portugalia) — Cogeco Communications Inc/Sport TV Portugal SA, Controlinveste-SGPS SA, NOS-SGPS SA (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 102 TFUE — Zasady równoważności i skuteczności — Dyrektywa 2014/104/UE — Artykuł 9 ust. 1 — Artykuł 10 ust. 2–4 — Artykuły 21 i 22 — Powództwa o odszkodowanie w prawie krajowym za naruszenia przepisów prawa konkurencji państw członkowskich i Unii Europejskiej — Skutki decyzji krajowych — Termin przedawnienia — Transpozycja — Stosowanie w czasie)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/21

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca de Lisboa — Portugalia) — Cogeco Communications Inc/Sport TV Portugal SA, Controlinveste-SGPS SA, NOS-SGPS SA
      (Sprawa C-637/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 102 TFUE - Zasady równoważności i skuteczności - Dyrektywa 2014/104/UE - Artykuł 9 ust. 1 - Artykuł 10 ust. 2–4 - Artykuły 21 i 22 - Powództwa o odszkodowanie w prawie krajowym za naruszenia przepisów prawa konkurencji państw członkowskich i Unii Europejskiej - Skutki decyzji krajowych - Termin przedawnienia - Transpozycja - Stosowanie w czasie)
      (2019/C 187/24)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Judicial da Comarca de Lisboa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Cogeco Communications Inc

         Strona pozwana: Sport TV Portugal SA, Controlinveste-SGPS SA, NOS-SGPS SA

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 22 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/104/UE z dnia 26 listopada 2014 r. w sprawie niektórych przepisów regulujących dochodzenie roszczeń odszkodowawczych z tytułu naruszenia prawa konkurencji państw członkowskich i Unii Europejskiej, objęte przepisami prawa krajowego, należy interpretować w ten sposób, że dyrektywa ta nie ma zastosowania do sporu w postępowaniu głównym.

                  2)

                  Artykuł 102 TFUE oraz zasadę skuteczności należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu, które z jednej strony przewiduje, iż termin przedawnienia w odniesieniu do powództw o odszkodowanie wynosi trzy lata i rozpoczyna bieg w dniu, w którym poszkodowany dowiedział się o swoim prawie do odszkodowania, nawet jeśli osoba odpowiedzialna za naruszenie nie jest znana, a z drugiej strony nie przewiduje możliwości zawieszenia lub przerwania biegu tego terminu w toku postępowania prowadzonego przed krajowym organem ochrony konkurencji.

         (1)  Dz.U. C 32 z 29.1.2018.


title: Sprawa C-681/17: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — slewo — schlafen leben wohnen GmbH/Sascha Ledowski (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona konsumentów — Dyrektywa 2011/83/UE — Artykuł 6 ust. 1 lit. k) oraz art. 16 lit. e) — Umowa zawarta na odległość — Prawo do odstąpienia od umowy — Wyjątki — Pojęcie „zapieczętowanych towarów, które nie nadają się do zwrotu ze względu na ochronę zdrowia lub ze względów higienicznych, a których opakowanie zostało otwarte po dostarczeniu” — Materac, którego ochrona została zdjęta przez konsumenta po dostarczeniu)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/22

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 27 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — slewo — schlafen leben wohnen GmbH/Sascha Ledowski
      (Sprawa C-681/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 2011/83/UE - Artykuł 6 ust. 1 lit. k) oraz art. 16 lit. e) - Umowa zawarta na odległość - Prawo do odstąpienia od umowy - Wyjątki - Pojęcie „zapieczętowanych towarów, które nie nadają się do zwrotu ze względu na ochronę zdrowia lub ze względów higienicznych, a których opakowanie zostało otwarte po dostarczeniu” - Materac, którego ochrona została zdjęta przez konsumenta po dostarczeniu)
      (2019/C 187/25)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: slewo — schlafen leben wohnen GmbH

         Strona pozwana: Sascha Ledowski

         Sentencja

      Artykuł 16 lit. e) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, należy interpretować w ten sposób, że zakresem pojęcia „zapieczętowanych towarów, które nie nadają się do zwrotu ze względu na ochronę zdrowia lub ze względów higienicznych, [a] których opakowanie zostało otwarte po dostarczeniu” w rozumieniu tego przepisu nie jest objęty towar taki jak materac, którego ochrona została zdjęta przez konsumenta po jego dostarczeniu.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: Sprawa C-702/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Unareti SpA/Ministero dello Sviluppo Economico i in. (Odesłanie prejudycjalne — Rynek wewnętrzny gazu ziemnego — Koncesja na świadczenie publicznych usług w dziedzinie dystrybucji — Wcześniejsze rozwiązanie koncesji z upływem okresu przejściowego — Zwrot należny byłym koncesjonariuszom od koncesjonariusza wchodzącego na rynek — Zasada pewności prawa)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/23

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Unareti SpA/Ministero dello Sviluppo Economico i in.
      (Sprawa C-702/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rynek wewnętrzny gazu ziemnego - Koncesja na świadczenie publicznych usług w dziedzinie dystrybucji - Wcześniejsze rozwiązanie koncesji z upływem okresu przejściowego - Zwrot należny byłym koncesjonariuszom od koncesjonariusza wchodzącego na rynek - Zasada pewności prawa)
      (2019/C 187/26)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Unareti SpA

         Strona pozwana: Ministero dello Sviluppo Economico, Presidenza del Consiglio dei Ministri — Dipartimento per gli Affari Regionali, Autorità Garante per l’Energia Elettrica il Gas e il Sistema Idrico — Sede di Milano, Presidenza del Consiglio dei Ministri — Conferenza Stato Regioni ed Unificata, Ministero per gli affari regionali, Dipartimento per gli affari regionali e le autonomie, Conferenza Unificata Stato Regioni e Enti Locali

         Sentencja

      Prawo Unii w dziedzinie koncesji na świadczenie usług publicznych w świetle zasady pewności prawa należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ono na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak będące przedmiotem postępowania głównego, zmieniającemu ramy normatywne dla obliczenia zwrotu, do którego uprawnieni są posiadacze koncesji na dystrybucję gazu ziemnego udzielonych bez przeprowadzenia postępowania przetargowego ze względu na wcześniejsze rozwiązanie wspomnianych koncesji w celu udzielenia nowych koncesji po przeprowadzeniu postępowania przetargowego.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: Sprawa C-60/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Ringkonnakohus — Estonia) — AS Tallinna Vesi/Keskkonnaamet (Odesłanie prejudycjalne — Środowisko naturalne — Odpady — Dyrektywa 2008/98/WE — Ponowne użycie i odzysk odpadów — Ścisłe kryteria dotyczące zniesienia statusu odpadu w odniesieniu do osadów ściekowych po operacji odzysku — Brak kryteriów określonych na poziomie Unii Europejskiej lub na poziomie krajowym)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/24

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Ringkonnakohus — Estonia) — AS Tallinna Vesi/Keskkonnaamet
      (Sprawa C-60/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Odpady - Dyrektywa 2008/98/WE - Ponowne użycie i odzysk odpadów - Ścisłe kryteria dotyczące zniesienia statusu odpadu w odniesieniu do osadów ściekowych po operacji odzysku - Brak kryteriów określonych na poziomie Unii Europejskiej lub na poziomie krajowym)
      (2019/C 187/27)
      Język postępowania: estoński

         Sąd odsyłający

      Tallinna Ringkonnakohus

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AS Tallinna Vesi

         Strona pozwana: Keskkonnaamet

         przy udziale: Keskkonnaministeerium

         Sentencja

      Artykuł 6 ust. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/98/WE z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że:

                  —

                  nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak rozpatrywane w sprawie głównej, na mocy którego — jeśli nie określono na poziomie Unii Europejskiej żadnego kryterium ustalania utraty statusu odpadu w odniesieniu do określonego rodzaju odpadów — utrata takiego statusu jest uzależniona od istnienia kryteriów określonych na podstawie ogólnie obowiązującego krajowego aktu prawnego dotyczącego tego rodzaju odpadów, oraz

                  —

                  nie umożliwia on posiadaczowi odpadów w okolicznościach takich jak rozpatrywane w sprawie głównej żądania od właściwego organu państwa członkowskiego lub od sądu tego państwa członkowskiego stwierdzenia utraty statusu odpadu.

         (1)  Dz.U. C 142 z 23.4.2018.


title: Sprawa C-101/18: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba izba) z dnia 28 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Idi Srl/Arcadis — Agenzia Regionale Campana Difesa Suolo (Odesłanie prejudycjalne — Koordynacja procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi — Dyrektywa 2004/18/WE — Artykuł 45 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) — Sytuacja podmiotowa kandydata lub oferenta — Możliwość wykluczenia przez państwa członkowskie z udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego wykonawcy objętego postępowaniem układowym — Uregulowanie krajowe przewidujące wykluczenie osób, wobec których „toczy się” postępowanie układowe, chyba że w planie restrukturyzacyjnym przewidziano kontynuowanie działalności — Wykonawca, który złożył wniosek o otwarcie postępowania układowego, zastrzegając sobie możliwość przedstawienia planu przewidującego kontynuowanie działalności)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/25

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba izba) z dnia 28 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato — Włochy) — Idi Srl/Arcadis — Agenzia Regionale Campana Difesa Suolo
      (Sprawa C-101/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Koordynacja procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi - Dyrektywa 2004/18/WE - Artykuł 45 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) - Sytuacja podmiotowa kandydata lub oferenta - Możliwość wykluczenia przez państwa członkowskie z udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego wykonawcy objętego postępowaniem układowym - Uregulowanie krajowe przewidujące wykluczenie osób, wobec których „toczy się” postępowanie układowe, chyba że w planie restrukturyzacyjnym przewidziano kontynuowanie działalności - Wykonawca, który złożył wniosek o otwarcie postępowania układowego, zastrzegając sobie możliwość przedstawienia planu przewidującego kontynuowanie działalności)
      (2019/C 187/28)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Idi Srl

         Strona pozwana: Arcadis — Agenzia Regionale Campana Difesa Suolo

         przy udziale: Regione Campania

         Sentencja

      Artykuł 45 ust. 2 akapit pierwszy lit. b) dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania krajowego, takiego jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, które dopuszcza wykluczenie z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego wykonawcy, który na dzień wydania decyzji o wykluczeniu złożył wniosek o otwarcie postępowania układowego, zastrzegając sobie prawo przedłożenia planu przewidującego kontynuację działalności.

         (1)  Dz.U. C 166 z 14.5.2018.


title: Sprawa C-129/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom — Zjednoczone Królestwo) — SM/Entry Clearance Officer, UK Visa Section (Odesłanie prejudycjalne — Obywatelstwo Unii Europejskiej — Prawo obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich — Dyrektywa 2004/38/WE — Członkowie rodziny obywatela Unii — Artykuł 2 pkt 2 lit. c) — Pojęcie „bezpośredniego zstępnego” — Dziecko pozostające pod stałą opieką prawną w ramach algierskiego systemu kafali (oddanie na wychowanie) — Artykuł 3 ust. 2 lit. a) — Inni członkowie rodziny — Artykuł 7, art. 24 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Życie rodzinne — Najlepszy interes dziecka)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/26

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom — Zjednoczone Królestwo) — SM/Entry Clearance Officer, UK Visa Section
      (Sprawa C-129/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Obywatelstwo Unii Europejskiej - Prawo obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich - Dyrektywa 2004/38/WE - Członkowie rodziny obywatela Unii - Artykuł 2 pkt 2 lit. c) - Pojęcie „bezpośredniego zstępnego” - Dziecko pozostające pod stałą opieką prawną w ramach algierskiego systemu kafali (oddanie na wychowanie) - Artykuł 3 ust. 2 lit. a) - Inni członkowie rodziny - Artykuł 7, art. 24 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Życie rodzinne - Najlepszy interes dziecka)
      (2019/C 187/29)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Supreme Court of the United Kingdom

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SM

         Strona pozwana: Entry Clearance Officer, UK Visa Section

         przy udziale: Coram Children’s Legal Centre (CCLC), AIRE Centre

         Sentencja

      Zawarte w art. 2 pkt 2 lit. c) dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, pojęcie „bezpośredniego zstępnego” obywatela Unii należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje ono dziecka umieszczonego pod stałą opieką prawną obywatela Unii w ramach algierskiej kafali, ponieważ to umieszczenie nie stwarza między nimi żadnej więzi pokrewieństwa.
      Jednak do właściwych organów krajowych należy ułatwienie wjazdu i pobytu takiego dziecka jako innego członka rodziny obywatela Unii zgodnie z art. 3 ust. 2 lit. a) tej dyrektywy, w świetle art. 7 i art. 24 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, poprzez przeprowadzenie zrównoważonej i racjonalnej oceny wszystkich aktualnych i stosownych okoliczności danego przypadku, uwzględniającej różne wchodzące w grę interesy, a w szczególności najlepszy interes danego dziecka. W przypadku gdyby po przeprowadzeniu tej oceny zostało ustalone, że dziecko i jego opiekun, obywatel Unii, prowadzą prawdziwe życie rodzinne i że to dziecko jest zależne od swoich opiekunów, wymogi związane z prawem podstawowym do poszanowania życia rodzinnego, w związku z obowiązkiem uwzględnienia najlepszego interesu dziecka, przemawiają co do zasady za przyznaniem wspomnianemu dziecku prawa wjazdu i pobytu, aby umożliwić mu życie ze swym opiekunem w przyjmującym państwie członkowskim tego ostatniego.

         (1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.


title: Sprawa C-144/18 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 28 marca 2019 r. — River Kwai International Food Industry Co. Ltd/Association européenne des transformateurs de maïs doux (AETMD), Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska (Odwołanie — Dumping — Ostateczne cło antydumpingowe na przywozie określonej przetworzonej lub zakonserwowanej kukurydzy cukrowej w postaci ziaren pochodzącej z Tajlandii — Przegląd okresowy przeprowadzony na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/27

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 28 marca 2019 r. — River Kwai International Food Industry Co. Ltd/Association européenne des transformateurs de maïs doux (AETMD), Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska
      (Sprawa C-144/18 P) (1)

      (Odwołanie - Dumping - Ostateczne cło antydumpingowe na przywozie określonej przetworzonej lub zakonserwowanej kukurydzy cukrowej w postaci ziaren pochodzącej z Tajlandii - Przegląd okresowy przeprowadzony na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009)
      (2019/C 187/30)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: River Kwai International Food Industry Co. Ltd (przedstawiciele: F. Graafsma i J. Cornelis, advocaten)

         Druga strona postępowania: Association européenne des transformateurs de maïs doux (AETMD) (przedstawiciele: A. Willems i C. Zimmermann, avocats, oraz S. De Knop, advocaat), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciel: S. Boelaert, pełnomocnik), Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland i A. Demeneix, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  River Kwai International Food Industry Co. Ltd pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Association européenne des transformateurs de maïs doux (AETMD) oraz Radę Unii Europejskiej.

                  3)

                  Komisja Europejska ponosi własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 142 z 23.4.2018.


title: Sprawa C-201/18: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Mons — Belgia) — Mydibel SA/État belge (Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Harmonizacja ustawodawstw podatkowych — Odliczenie podatku naliczonego — Nieruchomości nabyte jako dobra inwestycyjne — Sprzedaż i leasing zwrotny (sale and lease back) — Korekta odliczeń VAT — Zasada neutralności VAT — Zasada równego traktowania)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/27

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Mons — Belgia) — Mydibel SA/État belge
      (Sprawa C-201/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Harmonizacja ustawodawstw podatkowych - Odliczenie podatku naliczonego - Nieruchomości nabyte jako dobra inwestycyjne - Sprzedaż i leasing zwrotny (sale and lease back) - Korekta odliczeń VAT - Zasada neutralności VAT - Zasada równego traktowania)
      (2019/C 187/31)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d’appel de Mons

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: Mydibel SA

         Druga strona postępowania: État belge

         Sentencja

                  1)

                  Z zastrzeżeniem weryfikacji przez sąd odsyłający istotnych elementów stanu faktycznego i krajowych ram prawnych art. 184, 185, 187 i 188 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2009/162/UE z dnia 22 grudnia 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że nie ustanawiają one obowiązku korekty podatku od wartości dodanej (VAT) obciążającego nieruchomość, który został wstępnie prawidłowo odliczony, w przypadku gdy nieruchomość ta była przedmiotem niepodlegającej opodatkowaniu VAT transakcji sale and lease back (sprzedaż i leasing zwrotny) w okolicznościach takich jak okoliczności rozpatrywane w postępowaniu głównym.

                  2)

                  Interpretowanie art. 184, 185, 187 i 188 dyrektywy 2006/112, zmienionej dyrektywą 2009/162, w taki sposób, iż ustanawiają one obowiązek korekty wstępnie odliczonego podatku od wartości dodanej (VAT) w okolicznościach takich jak okoliczności rozpatrywane w postępowaniu głównym, jest zgodne z zasadami neutralności VAT i równego traktowania.

         (1)  Dz.U. C 182 z 28.5.2018.


title: Sprawa C-245/18: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Udine — Włochy) — Tecnoservice Int. Srl, w upadłości/Poste Italiane SpA (Odesłanie prejudycjalne — Usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego — Dyrektywa 2007/64/WE — Artykuł 74 ust. 2 — Zlecenie płatnicze przelewu — Nieprawidłowy unikatowy identyfikator podany przez płatnika — Wykonanie transakcji płatniczej na podstawie unikatowego identyfikatora — Odpowiedzialność dostawcy usług płatniczych odbiorcy)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/28

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 21 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale ordinario di Udine — Włochy) — Tecnoservice Int. Srl, w upadłości/Poste Italiane SpA
      (Sprawa C-245/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Usługi płatnicze w ramach rynku wewnętrznego - Dyrektywa 2007/64/WE - Artykuł 74 ust. 2 - Zlecenie płatnicze przelewu - Nieprawidłowy unikatowy identyfikator podany przez płatnika - Wykonanie transakcji płatniczej na podstawie unikatowego identyfikatora - Odpowiedzialność dostawcy usług płatniczych odbiorcy)
      (2019/C 187/32)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale ordinario di Udine

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Tecnoservice Int. Srl, w upadłości

         Strona pozwana: Poste Italiane SpA

         Sentencja

      Artykuł 74 ust. 2 dyrektywy 2007/64/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie usług płatniczych w ramach rynku wewnętrznego zmieniającej dyrektywy 97/7/WE, 2002/65/WE, 2005/60/WE i 2006/48/WE i uchylającej dyrektywę 97/5/WE należy interpretować w ten sposób, że gdy zlecenie płatnicze zostaje wykonane zgodnie z podanym przez użytkownika usług płatniczych unikatowym identyfikatorem, który nie odpowiada nazwie odbiorcy wskazanego przez tegoż użytkownika, przewidziane przez ten przepis ograniczenie odpowiedzialności dostawcy usług płatniczych stosuje się zarówno do dostawcy usług płatniczych płatnika, jak i do dostawcy usług płatniczych odbiorcy.

         (1)  Dz.U. C 249 z 16.7.2018.


title: Sprawa C-275/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud — Czechy) — Milan Vinš/Odvolací finanční ředitelství (Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 131 i art. 146 ust. 1 lit. a) — Zwolnienie dostaw towarów wysyłanych lub transportowanych poza Unię Europejską — Przesłanka zwolnienia ustanowiona w prawie krajowym — Objęcie towarów określoną procedurą celną — Dowód objęcia procedurą wywozu)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/29

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 marca 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud — Czechy) — Milan Vinš/Odvolací finanční ředitelství
      (Sprawa C-275/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 131 i art. 146 ust. 1 lit. a) - Zwolnienie dostaw towarów wysyłanych lub transportowanych poza Unię Europejską - Przesłanka zwolnienia ustanowiona w prawie krajowym - Objęcie towarów określoną procedurą celną - Dowód objęcia procedurą wywozu)
      (2019/C 187/33)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Nejvyšší správní soud

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Milan Vinš

         Strona przeciwna: Odvolací finanční ředitelství

         Sentencja

      Artykuł 146 ust. 1 lit. a) w związku z art. 131 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby przepis prawa krajowego uzależniał zwolnienie z podatku od wartości dodanej przewidziane dla towarów przeznaczonych do wywozu poza terytorium Unii Europejskiej od przesłanki, aby towary te zostały objęte procedurą celną wywozu, w sytuacji, w której jest bezsporne, że zostały spełnione materialnoprawne przesłanki zwolnienia, w tym w szczególności przesłanka faktycznego wyprowadzenia danych towarów z terytorium Unii.

         (1)  Dz.U. C 221 z 25.6.2018.


title: Sprawa C-312/18 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 21 marca 2019 r. — Eco-Bat Technologies Ltd, Berzelius Metall GmbH, Société traitements chimiques des métaux/Komisja Europejska (Odwołanie — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek recyklingu akumulatorów samochodowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i nakładająca grzywny — Decyzja w sprawie sprostowania dodająca wartość zakupów dokonanych przez adresatów, którą pominięto w decyzji początkowej — Termin do wniesienia skargi — Rozpoczęcie biegu terminu — Przekroczenie terminu — Niedopuszczalność)

text:
               3.6.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 187/30

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 21 marca 2019 r. — Eco-Bat Technologies Ltd, Berzelius Metall GmbH, Société traitements chimiques des métaux/Komisja Europejska
      (Sprawa C-312/18 P) (1)

      (Odwołanie - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek recyklingu akumulatorów samochodowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE i nakładająca grzywny - Decyzja w sprawie sprostowania dodająca wartość zakupów dokonanych przez adresatów, którą pominięto w decyzji początkowej - Termin do wniesienia skargi - Rozpoczęcie biegu terminu - Przekroczenie terminu - Niedopuszczalność)
      (2019/C 187/34)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Eco-Bat Technologies Ltd, Berzelius Metall GmbH, Société traitements chimiques des métaux (przedstawiciele: M. Brealey QC, I. Vandenborre, advocaat, S. Dionnet, adwokat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Conte, I. Rogalski, J. Szczodrowski i F. van Schaik, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje odrzucone.

                  2)

                  Eco-Bat Technologies Ltd, Berzelius Metall GmbH i Société traitements chimiques des métaux (STCM) zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.