title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 grudnia 2004 r. # Hauptzollamt Neubrandenburg przeciwko Jens Christian Siig. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Bundesfinanzhof - Niemcy. # Wspólnotowy Kodeks Celny - Powstanie długu celnego - Procedura odprawy czasowej - Zmiana ciągnika naczepy. # Sprawa C-272/03.

text:
      Sprawa C-272/03
      Hauptzollamt Neubrandenburg
      przeciwko
      Jensowi Christianowi Siigowi
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof)
      Wspólnotowy Kodeks Celny – Powstanie długu celnego – Procedura odprawy czasowej – Zmiana ciągnika naczepy
      Streszczenie wyroku
      Unia celna – Procedura odprawy czasowej ze zwolnieniem z należności celnych – Odprawa czasowa pojazdów drogowych do użytku
            handlowego – Zmiana na obszarze celnym Wspólnoty ciągnika przyczepy w trakcie transportu kończącego się poza tym obszarem
            – Odmowa przyznania możliwości skorzystania z procedury odprawy czasowej
      (rozporządzenie Komisji nr 2454/93, art. 670 lit. p) i art. 718 ust. 3 lit. d))
      Artykuł 718 ust. 3 lit. d) i art. 670 lit. p) rozporządzenia nr 2454/93 ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia
         nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny – z których ten ostatni przepis definiuje pojęcie „ruchu wewnętrznego”
         w ramach odprawy czasowej ze zwolnieniem z należności celnych przywozowych, a pierwszy określa warunek, od spełnienia którego
         uzależnione jest skorzystanie z procedury odprawy czasowej pojazdów drogowych do użytku handlowego – należy interpretować
         w ten sposób, że zabraniają one używania ciągnika siodłowego zarejestrowanego poza obszarem celnym Wspólnoty do transportu
         naczepy z miejsca znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty, gdzie została ona załadowana, do innego miejsca na obszarze
         celnym Wspólnoty, gdzie zostaje ona jedynie zaparkowana, w celu przewiezienia jej następnie do odbiorcy towarów mającego siedzibę
         poza obszarem celnym Wspólnoty przy użyciu innego ciągnika siodłowego.

      Możliwość skorzystania z procedury odprawy czasowej jest bowiem bezpośrednio uzależniona od wykonywania przy użyciu danego
         pojazdu ściśle określonego przewozu, tj. przewozu związanego z przekroczeniem przez ten pojazd i przewożone towary lub osoby
         zewnętrznej granicy obszaru celnego Wspólnoty, tak więc to sama operacja przewozu wykonywana przy użyciu danego środka transportu
         jest czynnikiem rozstrzygającym, a nie miejsce przeznaczenia przewożonych towarów lub osób.

      (zob. pkt 18, 20, 26 i sentencja)
WYROK TRYBUNAŁU (piąta izba)
      z dnia 15 grudnia 2004 r. (*)

      Wspólnotowy Kodeks Celny – Powstanie długu celnego – Procedura odprawy czasowej – Zmiana ciągnika naczepy
      W sprawie C-272/03
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesfinanzhof
         (Niemcy), postanowieniem z dnia 13 maja 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 24 czerwca 2003 r., w postępowaniu

      Hauptzollamt Neubrandenburg
      przeciwko
      Jensowi Christianowi Siigowi, działającemu pod firmą „Internationale Transport” Export-Import,

      TRYBUNAŁ (piąta izba),
      w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, C. Gulmann i R. Schintgen (sprawozdawca), sędziowie,
      rzecznik generalny: A. Tizzano,
      sekretarz: R. Grass,
      uwzględniając procedurę pisemną,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu Christiana Siiga przez F. Bähringa, Rechtsanwalt,
      –        w imieniu rządu włoskiego przez J. M. Braguglię, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez G. de Bellisa,
         avvocato dello Stato,

      –        w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez J. C. Schieferera, działającego w charakterze pełnomocnika,
      podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 670 lit. p) i art. 718 ust. 3 lit. d) rozporządzenia
         Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92
         ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253, str. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem wykonawczym”).

      2        Wniosek ten został złożony w postępowaniu w sprawie sporu między J. Ch. Siigiem, prowadzącym działalność pod firmą „Internationale
         Transport” Export-Import (zwanym dalej „J. Ch. Siigiem”) a Hauptzollamt Neubrandenburg (głównym urzędem celnym w Neubrandenburgu,
         zwanym dalej „Hauptzollamt”) dotyczącego pobrania cła przywozowego i podatku od wartości dodanej (zwanego dalej „VAT”).

       Ramy prawne
      3        Artykuł 137 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U.
         L 302, str. 1, zwany dalej „kodeksem celnym”) stanowi:

      „Procedura odprawy czasowej pozwala na wykorzystanie na obszarze celnym Wspólnoty towarów niewspólnotowych przeznaczonych
         do powrotnego wywozu bez dokonywania żadnych zmian, z wyjątkiem wynikającego ze zużycia obniżenia ich wartości, z całkowitym
         lub częściowym zwolnieniem z należności celnych przywozowych i bez stosowania wobec nich środków polityki handlowej”.

      4        Artykuł 141 kodeksu celnego ma brzmienie następujące:

      „Przypadki i szczególne warunki stosowania procedury odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem z należności celnych przywozowych
         określane są zgodnie z procedurą komitetu”.

      5        Artykuł 204 ust. 1 kodeksu celnego stanowi:

      „Dług celny w przywozie powstaje w wyniku:
      a)       niewykonania jednego z obowiązków wynikających z czasowego składowania towaru podlegającego należnościom przywozowym lub ze
         stosowania procedury celnej, którą towar ten został objęty; lub

      b)       niedopełnienia jednego z warunków wymaganych do objęcia towaru procedurą lub do zastosowania obniżonych bądź zerowych stawek
         należności celnych przywozowych ze względu na przeznaczenie towaru,

      w przypadkach innych niż te określone w art. 203, chyba że zostanie potwierdzone, iż uchybienia te nie miały rzeczywistego
         wpływu na prawidłowe przeprowadzenie składowania czasowego lub odpowiedniej procedury celnej”.

      6        Zgodnie z art. 239 ust. 1 kodeksu celnego:

      „Należności celne przywozowe lub należności celne wywozowe podlegają zwrotowi lub umorzeniu w sytuacjach innych niż te, określone
         w art. 236, 237 i 238:

      –        określonych zgodnie z procedurą komitetu;
      –        wynikających z okoliczności nie spowodowanych świadomym działaniem ani ewidentnym zaniedbaniem osoby zainteresowanej. Przypadki,
         w których można zastosować ten przepis, jak również tryb postępowania, określane są zgodnie z procedurą komitetu. Dokonanie
         zwrotu lub umorzenia może zostać uzależnione od szczególnych warunków”.

      7        Artykuł 670 rozporządzenia wykonawczego stanowi:

      „Do celów niniejszego rozdziału:
      […]
      e)      użytek handlowy oznacza: wykorzystywanie środka transportu do odpłatnego transportu osób lub odpłatnego bądź przemysłowego lub handlowego
         przewozu towarów za opłatą lub bezpłatnie;

      […]
      p)      ruch wewnętrzny oznacza: przewóz osób zabranych lub towarów załadowanych na obszarze celnym Wspólnoty i mających wysiąść lub zostać wyładowanymi
         na tym obszarze”.

      8        Artykuł 718 rozporządzenia wykonawczego przewiduje, że:

      „1.      Z procedury odprawy czasowej mogą korzystać pojazdy drogowe do użytku handlowego.
      2.      Do celów niniejszego artykułu pojazdy oznaczają wszystkie pojazdy drogowe, włącznie z ich przyczepami, które mogą zostać dołączone
         do takich pojazdów.

      3.      Bez uszczerbku dla ust. 4 korzystanie z procedury odprawy czasowej określonej w ust. 1 uzależnione jest od warunku, aby pojazdy
         były:

      […]
      d)       wykorzystywane wyłącznie do transportu rozpoczynającego się lub kończącego poza obszarem celnym Wspólnoty.
      […]
      5.      Pojazdy określone w ust. 1 mogą pozostawać na obszarze celnym Wspólnoty, z zastrzeżeniem warunków ustanowionych w ust. 3,
         przez okres niezbędny do zrealizowania operacji, w związku z którymi zabiega się o udzielenie pozwolenia na korzystanie z odprawy
         czasowej, takimi jak przewóz, umieszczenie podróżnych w środku transportu i wysadzenie ich, załadunek i wyładunek towarów,
         transport i konserwacja.

      […]
      7.      W drodze odstępstwa od ust. 3:
      […]
      c)      pojazdy do użytku handlowego mogą być używane w ruchu wewnętrznym, jeżeli obowiązujące przepisy transportowe, odnoszące się
         w szczególności do warunków jego dostępności i wykonywania, przewidują taką możliwość”.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytanie prejudycjalne
      9        J. Ch. Siig, prowadzący jako podmiot indywidualny przedsiębiorstwo transportowe na terenie Polski, posiada trzy ciągniki siodłowe.
         W dniu 25 maja 2000 r. Bundesministerium für Verkehr, Bau- und Wohnungswesen (federalne ministerstwo transportu, budownictwa
         i mieszkalnictwa) wydało mu zezwolenie na międzynarodowy przewóz towarów między Niemcami a Polską, a także na tranzyt przez
         terytorium Niemiec ciągnika siodłowego o polskim numerze rejestracyjnym GWN 3247. Zezwolenie to wskazywało dzień 4 czerwca
         2000 r. jako datę wjazdu, Viborg w Danii jako miejsce wyładunku, dzień 6 czerwca 2000 r. jako datę powrotu oraz Polskę jako
         kraj wyładunku.

      10      Wymieniony ciągnik oraz naczepa o polskim numerze rejestracyjnym VB 4064 wjechały w dniu 4 czerwca 2000 r. na obszar celny
         Wspólnoty. Przewożone towary przeznaczone były dla nabywcy mającego siedzibę w Danii. Po wyładowaniu towarów naczepa została
         załadowana w dniu 6 czerwca 2000 r. we Flensburgu (Niemcy) towarami przeznaczonymi dla przedsiębiorstwa mającego siedzibę
         w Warszawie (Polska). W dniu 7 czerwca 2000 r. naczepa została zaparkowana na terenie należącym do przedsiębiorstwa Agroservice
         w Penkun (Niemcy), a ciągnik o polskim numerze rejestracyjnym GWN 3247 opuścił bez naczepy obszar celny Wspólnoty i wjechał
         do Polski. W dniu 8 czerwca 2000 r. inny ciągnik, o polskim numerze rejestracyjnym SML 3525, wjechał na terytorium Wspólnoty.
         Do ciągnika tego doczepiono pozostawioną uprzednio naczepę i przewieziono ją w dniu 9 czerwca 2000 r., via urząd celny w Eberswalde
         (Niemcy), do Warszawy, gdzie dotarła do odbiorcy w dniu 12 czerwca 2000 r.

      11      Decyzją z dnia 18 sierpnia 2000 r. Hauptzollamt zażądał od J. Ch. Siiga, na podstawie szacunkowej wartości ciągnika o polskim
         numerze rejestracyjnym GWN 3247, zapłaty należności celnych w wysokości 2240 DEM oraz podatku VAT od przywozu w wysokości
         2598,40 DEM, z tytułu dokonania, w dniu 7 czerwca 2000 r., przewozu towarów na terytorium Niemiec. Ponieważ odwołanie J. Ch. Siiga
         od tej decyzji zostało oddalone, zaskarżył on ją do Finanzgericht (Niemcy). Sąd ten uwzględnił skargę, uznawszy, że J. Ch. Siig
         nie naruszył żadnego z zobowiązań wynikających z procedury odprawy czasowej, jakiej ciągnik i naczepa zostały, osobno, poddane
         po przekroczeniu granicy obszaru celnego Wspólnoty.

      12      Zdaniem Finanzgericht, J. Ch. Siig działał w zgodzie z art. 718 ust. 3 lit. d) rozporządzenia wykonawczego, gdyż elementem
         rozstrzygającym przy ocenie zgodności z prawem badanej działalności jest przewóz towarów, do którego środek transportu był
         używany. Zgodnie bowiem z art. 670 lit. p) rozporządzenia wykonawczego przez „ruch wewnętrzny” należy rozumieć przewóz towarów
         załadowanych na obszarze celnym Wspólnoty i mających zostać wyładowanymi na tym obszarze. Tymczasem ciągnik z naczepą był
         używany, najpierw, do transportu rozpoczętego poza obszarem celnym Wspólnoty i zakończonego na tym obszarze, a następnie do
         transportu rozpoczętego na tym obszarze i zakończonego poza jego granicami. Okoliczność, że naczepa była przez dwa dni zaparkowana
         w Penkun, spowodowała jedynie krótką przerwę w procedurze odprawy czasowej.

      13      Hauptzollamt wniósł „Revision” od tego orzeczenia, podnosząc, że odmiennie od twierdzenia Finanzgericht, kryterium rozstrzygającym
         nie jest ostateczne miejsce przeznaczenia przewożonych towarów, lecz użyty do przewozu konkretny środek transportu. Rozładunek
         ciągnika może polegać, ze względu na jego specyficzną konstrukcję, albo na rozładowaniu naczepy, albo na odczepieniu jej od
         ciągnika wraz z ładunkiem. Jego zdaniem w tym przypadku rzeczywiście nastąpiła jedynie przerwa w przewozie, jeżeli chodzi
         o naczepę. Jednakże ciągnik został rozładowany w Penkun, co oznacza jego wykorzystanie z naruszeniem art. 718 ust. lit. d)
         rozporządzenia wykonawczego.

      14      Uznawszy, że zawisły przed nim spór wymaga dokonania wykładni rozporządzenia wykonawczego, Bundesfinanzhof postanowił zawiesić
         postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującym pytaniem prejudycjalnym:

      „Czy przepisy art. 718 ust. 3 lit. d) w związku z art. 670 lit. p) rozporządzenia [wykonawczego] należy interpretować w ten
         sposób, że zabraniają one używania ciągnika siodłowego zarejestrowanego poza obszarem celnym Wspólnoty do transportu naczepy
         z miejsca znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty, gdzie została ona załadowana, do innego miejsca na obszarze celnym
         Wspólnoty, gdzie zostaje ona jedynie zaparkowana w celu przewiezienia jej następnie do odbiorcy towarów mającego siedzibę
         poza obszarem celnym Wspólnoty za pomocą innego ciągnika siodłowego?”.

       W przedmiocie pytania prejudycjalnego
      15      Udzielając odpowiedzi na postawione pytanie, należy przede wszystkim podkreślić, że art. 718 ust. 3 lit. d) rozporządzenia
         wykonawczego znajduje się w pkt a), zatytułowanym „Środki transportu drogowego” podsekcji 1 „Odprawa czasowa z całkowitym
         zwolnieniem: zakres i warunki” sekcji 3 „Odprawa czasowa środków transportu” rozdziału 5 zatytułowanego „Odprawa czasowa”,
         podczas gdy art. 670 lit. p) tego rozporządzenia znajduje się w sekcji 1, zatytułowanej „Przepisy ogólne” rozdziału 5.

      16      Stąd art. 718 rozporządzenia wykonawczego należy uznać za przepis szczególny (lex specialis) w stosunku do art. 670 tego rozporządzenia,
         który w związku z tym ma pierwszeństwo przed tym drugim przepisem w sytuacjach, które reguluje w sposób specyficzny, to jest
         stosowania odprawy czasowej do środków transportu tego rodzaju, jak w sprawie przed sądem krajowym.

      17      Należy następnie przypomnieć, że art. 718 ust. 3 lit. d) rozporządzenia wykonawczego stanowi, iż warunkiem objęcia środka
         transportu drogowego procedurą odprawy czasowej jest wykorzystywanie go wyłącznie do przewozu mającego punkt początkowy lub
         docelowy poza obszarem celnym Wspólnoty.

      18      Jak zatem z powyższego wynika, możliwość skorzystania z procedury odprawy czasowej jest bezpośrednio uzależniona od wykonywania
         przy użyciu danego pojazdu ściśle określonego przewozu, tj. przewozu związanego z przekroczeniem przez ten pojazd i przewożone
         towary lub osoby zewnętrznej granicy obszaru celnego Wspólnoty.

      19      Interpretację tę wzmacniają przepisy art. 718 ust. 5, art. 722 ust. 2 (w odniesieniu do transportu lotniczego) oraz art. 723
         ust. 2 (w odniesieniu do żeglugi morskiej) rozporządzenia wykonawczego, które ograniczają okres odprawy czasowej do czasu
         trwania operacji przewozu, w związku z którą odprawa ta została dokonana.

      20      Zatem to sama operacja przewozu wykonywana za przy użyciu danego środka transportu jest czynnikiem rozstrzygającym, a nie
         miejsce przeznaczenia przewożonych towarów lub osób.

      21      Wprawdzie, zgodnie z twierdzeniem Komisji, z zawartej w art. 670 lit. p) rozporządzenia wykonawczego definicji pojęcia „ruchu
         wewnętrznego” rzeczywiście wynika, że miejsce przeznaczenia towarów lub osób przewożonych przy użyciu środka transportu ma
         rozstrzygające znaczenie dla ustalenia, czy chodzi o ruch wewnętrzny, tym niemniej kryterium rozstrzygającym o zastosowaniu
         procedury odprawy czasowej pozostaje, zgodnie z art. 718 ust. 3 lit. d) rozporządzenia wykonawczego, wykonanie przewozu transgranicznego
         za pomocą przedmiotowego pojazdu.

      22      Trzeba przy tym sprecyzować, że gdy procedura odprawy czasowej zostanie zastosowana w celu wykonania określonej operacji transportowej
         za pomocą objętego tą odprawą środka transportu, nie wystarczy, by pojazd ten wykonał przewóz jedynie na części trasy znajdującej
         się wewnątrz obszaru celnego Wspólnoty. Przewożone towary lub osoby muszą przekroczyć za pomocą tego pojazdu granicę celną
         Wspólnoty, nie może on zaś służyć wyłącznie do dowiezienia towarów lub osób do tej granicy.

      23      Należy wreszcie stwierdzić, że odmienna interpretacja, zgodnie z którą rozstrzygnięcie, czy przewóz dokonany za pomocą pojazdu
         korzystającego z odprawy czasowej ma punkt początkowy lub docelowy poza obszarem celnym Wspólnoty uzależnione jest wyłącznie
         od przekroczenia granicy tego terytorium, niezależnie od samego pojazdu, przez towar przewożony w jakimś momencie tym pojazdem
         i nie jest związane z przekroczeniem granicy jednocześnie przez pojazd i przewożony nim towar, pozbawiłaby art. 718 ust. lit. d)
         rozporządzenia wykonawczego wszelkiej skuteczności.

      24      Nic bowiem nie stałoby na przeszkodzie temu, żeby przedsiębiorca transportowy wprowadził ciągnik w ramach odprawy czasowej
         i używał go do przewozów wewnątrz obszaru celnego Wspólnoty, o ile tylko naczepy i ładunek pochodziłyby spoza terytorium wspólnotowego
         lub miały tam miejsce przeznaczenia.

      25      Jednakże dodać trzeba, po pierwsze, że zgodnie z art. 204 kodeksu celnego, dług celny nie powstaje, jeżeli zostanie potwierdzone,
         iż uchybienie zarzucane zobowiązanemu nie miało rzeczywistego wpływu na prawidłowe przeprowadzenie odpowiedniej procedury
         celnej. Po drugie, nawet w wypadku powstania długu celnego zgodnie z tym przepisem, kodeks celny ustanawia, w art. 239, procedurę
         pozwalającą osobie zainteresowanej, takiej jak występująca w postępowaniu przed sądem krajowym, otrzymać pod pewnymi warunkami
         zwrot lub umorzenie należności.

      26      Jak wynika z całości powyższych rozważań, art. 718 ust. 3 lit. d) oraz art. 670 lit. p) rozporządzenia wykonawczego należy
         interpretować w ten sposób, że zabraniają one używania ciągnika siodłowego zarejestrowanego poza obszarem celnym Wspólnoty
         do transportu naczepy z miejsca znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty, gdzie została ona załadowana, do innego miejsca
         na obszarze celnym Wspólnoty, gdzie zostaje ona jedynie zaparkowana, w celu przewiezienia jej następnie do odbiorcy towarów
         mającego siedzibę poza obszarem celnym Wspólnoty przy użyciu innego ciągnika siodłowego.

       W przedmiocie kosztów
      27      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (piąta izba) orzeka, co następuje:
      Artykuł 718 ust. 3 lit. d) oraz art. 670 lit. p) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego
            przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny należy interpretować
            w ten sposób, że zabraniają one używania ciągnika siodłowego zarejestrowanego poza obszarem celnym Wspólnoty do transportu
            naczepy z miejsca znajdującego się na obszarze celnym Wspólnoty, gdzie została ona załadowana, do innego miejsca na obszarze
            celnym Wspólnoty, gdzie zostaje ona jedynie zaparkowana, w celu przewiezienia jej następnie do odbiorcy towarów mającego siedzibę
            poza obszarem celnym Wspólnoty przy użyciu innego ciągnika siodłowego.
      Podpisy
      * Język postępowania: niemiecki.


Wyrok Sądu (czwarta izba) z dnia 4 marca 2015 r.#Three-N-Products Private Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).#Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PRANAYUR – Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy AYUR i wcześniejsze graficzne wspólnotowe znaki towarowe Ayur, Ayur Naturals Herbals i Aanb – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009.#Sprawa T-543/13.


Wyrok Sądu (piąta izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. # Sherwin-Williams Sweden AB przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Sprawa T-12/13.


Wyrok Sądu (piąta izba) z dnia 16 października 2014 r. # Junited Autoglas Deutschland GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Sprawa T-297/13.


Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 27 października 1987 r. # Finsider przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Sprawa 392/85.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 października 2014 r.#Guido Strack przeciwko Komisji Europejskiej.#Odwołanie – Prawo do bycia wysłuchanym – Prawo do sądu ustanowionego ustawowo – Dostęp do dokumentów instytucji – Częściowa odmowa udzielenia wnoszącemu odwołanie dostępu do dokumentów – Pierwotna decyzja w sprawie odmowy – Powstanie dorozumianej decyzji odmownej – Zastąpienie dorozumianej decyzji odmownej decyzją wyraźną – Interes prawny po przyjęciu wyraźnych decyzji odmownej – Wyjątki dotyczące dostępu do dokumentów – Ochrona interesu dobrej administracji – Ochrona danych osobowych i interesów handlowych.#Sprawa C-127/13 P.

text:
         WYROK TRYBUNAŁU (druga izba)
      z dnia 2 października 2014 r. (
            *1
         )
      „Odwołanie — Prawo do bycia wysłuchanym — Prawo do sądu ustanowionego ustawowo — Dostęp do dokumentów instytucji — Częściowa odmowa udzielenia wnoszącemu odwołanie dostępu do dokumentów — Pierwotna decyzja w sprawie odmowy — Powstanie dorozumianej decyzji odmownej — Zastąpienie dorozumianej decyzji odmownej decyzją wyraźną — Interes prawny po przyjęciu wyraźnych decyzji odmownej — Wyjątki dotyczące dostępu do dokumentów — Ochrona interesu dobrej administracji — Ochrona danych osobowych i interesów handlowych”
      W sprawie C‑127/13 P
      mającej za przedmiot odwołanie w trybie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, wniesione w dniu 15 marca 2013 r.,

         Guido Strack, zamieszkały w Kolonii (Niemcy), reprezentowany przez H. Tettenborna, Rechtsanwalt,
      wnoszący odwołanie,
      w której drugą stroną postępowania jest:

         Komisja Europejska, reprezentowana przez B. Conte i P. Costę de Oliveirę, działające w charakterze pełnomocników,
      strona pozwana w pierwszej instancji,
      TRYBUNAŁ (druga izba),
      w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, J.L. da Cruz Vilaça, G. Arestis, J.C. Bonichot (sprawozdawca) i A. Arabadjiev, sędziowie,
      rzecznik generalny: J. Kokott,
      sekretarz: A. Calot Escobar,
      uwzględniając pisemny etap postępowania,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 22 maja 2014 r.,
      wydaje następujący

         Wyrok

               1

               W swym odwołaniu G. Strack wnosi o uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej Strack/Komisja, T‑392/07, EU:T:2013:8 (zwanego dalej „zaskarżonym wyrokiem”) w zakresie, w jakim nie uwzględniono w nim w całości wniosków wnoszącego odwołanie zmierzających do uchylenia kilku decyzji Komisji dotyczących jego wniosków o dostęp do różnych dokumentów na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

               2

               Komisja Europejska wniosła odwołanie wzajemne zmierzające do częściowego uchylenia zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim Sąd orzekł w nim, po pierwsze, że z chwilą wygaśnięcia terminów przewidzianych w art. 8 rozporządzenia nr 1049/2001 powstały dorozumiane decyzje w przedmiocie odmowy dostępu do dokumentów, mogące stanowić przedmiot skargi o stwierdzenie nieważności, oraz po drugie, że Komisja naruszyła prawo wnoszącego odwołanie do dostępu do wyciągu z rejestru, który Komisja powinna była ustanowić zgodnie z art. 11 owego rozporządzenia i który powinien był zawierać listę decyzji odmownych w przedmiocie wniosków potwierdzających wydanych przed dniem 1 stycznia 2005 r. (zwanego dalej „wyciągiem z rejestru dotyczącym decyzji odmownych w przedmiocie wniosków potwierdzających o dostęp do dokumentów”).

         Okoliczności powstania sporu

               3

               Pismem z dnia 20 czerwca 2007 r. wnoszący odwołanie złożył w Komisji początkowy wniosek o dostęp do dokumentów na podstawie art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/2001 dotyczący trzech grup dokumentów.

               4

               Wnoszący odwołanie zażądał, po pierwsze, dostępu do wszelkich dokumentów związanych z wszystkimi wnioskami potwierdzającymi o dostęp do dokumentów, które zostały częściowo lub całkowicie oddalone przez Komisję, począwszy od dnia 1 stycznia 2005 r. (zwanych dalej „dokumentami związanymi z oddalonymi wnioskami potwierdzającymi”).

               5

               Wniósł on również, po drugie, o dostęp do wyciągu z rejestru dotyczącego decyzji odmownych w przedmiocie wniosków potwierdzających o dostęp do dokumentów.

               6

               Po trzecie, wniósł on o dostęp do wszystkich dokumentów związanych ze sprawą, w której został wydany wyrok Sequeira Wandschneider/Komisja, T‑110/04, EU:T:2007:78 (zwanych dalej „dokumentami związanymi ze sprawą T‑110/04”).

               7

               Ów rozpatrywany początkowy wniosek o dostęp do dokumentów, zarejestrowany przez Komisję w dniu 3 lipca 2007 r., był przedmiotem korespondencji pomiędzy Komisją a wnoszącym odwołanie. W tych ramach Komisja poinformowała wnoszącego odwołanie pismem z dnia 24 lipca 2007 r., że wyciąg z rejestru dotyczący decyzji odmownych w przedmiocie wniosków potwierdzających o dostęp do dokumentów nie istnieje.

               8

               Po upływie terminów przewidzianych w art. 7 rozporządzenia nr 1049/2001 na przetworzenie wniosków początkowych o dostęp do dokumentów i po przyjęciu przez Komisję w dniu 13 sierpnia 2007 r. decyzji odmownej dotyczącej dostępu do dokumentów związanych ze sprawą T‑110/04 wnoszący odwołanie złożył w dniu 15 sierpnia 2007 r.„wniosek potwierdzający” zgodnie z art. 7 ust. 2 i 4 wskazanego rozporządzenia.

               9

               Wniosek ów stanowił przedmiot kilku decyzji w sprawie udzielenia częściowego dostępu do żądanych dokumentów, które zostały przyjęte po upływie terminów przewidzianych w art. 8 rozporządzenia nr 1049/2001 i po wniesieniu skargi leżącej u podstaw zaskarżonego wyroku, a mianowicie w dniach23 października 2007 r., 28 listopada 2007 r., 15 lutego 2008 r. i 9 kwietnia 2008 r. Na mocy owych decyzji wnoszący odwołanie uzyskał dostęp do dużej ilości dokumentów, których treść została w części utajniona celem ochrony danych osobowych lub interesów handlowych.

         Postępowanie przed Sądem i zaskarżony wyrok

               10

               W skardze złożonej w sekretariacie Sądu w dniu 12 października 2007 r. wnoszący odwołanie wniósł o stwierdzenie nieważności dorozumianych i wyraźnych decyzji odmawiających dostępu do dokumentów objętych jego wnioskami początkowymi i potwierdzającymi o dostęp do dokumentów. W związku z przyjęciem przez Komisję, po wniesieniu skargi, kilku wyraźnych decyzji odmawiających w części dostępu do żądanych dokumentów wnoszący odwołanie rozszerzył swą skargę o owe decyzje.

               11

               W zaskarżonym wyroku Sąd stwierdził, że w braku jakiejkolwiek decyzji potwierdzającej Komisji na podstawie art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/2001 w terminie przewidzianym w owym przepisie powstały dorozumiane decyzje odmowne, mogące stanowić przedmiot skargi o stwierdzenie nieważności. Sąd oddalił jednakże skargę w zakresie, w jakim była ona skierowana przeciwko decyzjom dorozumianym, z tego względu, że wnoszący odwołanie nie miał już interesu w odwołaniu z chwilą, w której Komisja przyjęła wyraźne decyzje w sprawie częściowej odmowy, które zastąpiły decyzje dorozumiane.

               12

               Jednakże, jako że skarga była dopuszczalna w chwili jej złożenia, Sąd dopuścił jej rozszerzenie na decyzje wyraźne.

               13

               W zakresie dotyczącym wniosków skargi skierowanym przeciwko pismu Komisji z dnia 24 lipca 2007 r., w którym poinformowano wnoszącego odwołanie, że nie istnieje wyciąg z rejestru dotyczący decyzji oddalających wnioski potwierdzające o dostęp do dokumentów, Sąd również stwierdził ich dopuszczalność.

               14

               Co do istoty Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji z dnia 24 lipca 2007 r. odmawiającej dostępu do wyciągu z rejestru dotyczącego decyzji odmownych w przedmiocie wniosków potwierdzających o dostęp do dokumentów, decyzji z dnia 23 października 2007 r. dotyczącej dokumentów Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w zakresie danych osób prawnych oraz decyzji z dnia 28 listopada 2007 r. i 15 lutego 2008 r. dotyczących dokumentów Komisji poza dokumentami OLAF‑u i poza dokumentami związanymi ze sprawą T‑110/04.

               15

               Ponadto Sąd stwierdził nieważność w części decyzji z dnia 28 listopada 2007 r. w zakresie dotyczącym dokumentów związanych ze sprawą T‑110/04 oraz decyzji z dnia 9 kwietnia 2008 r.

               16

               Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie i obciążył Komisję własnymi kosztami oraz dwoma trzecimi kosztów wnoszącego odwołanie.

         Żądania stron

               17

               Guido Strack wnosi do Trybunału o:

                        —

                        uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim jego żądania nie zostały uwzględnione lub zostały uwzględnione jedynie częściowo;

                        —

                        uwzględnienie jego wniosków sformułowanych w skardze w pierwszej instancji;

                        —

                        oddalenie odwołania wzajemnego w całości;

                        —

                        obciążenie Komisji całością kosztów oraz

                        —

                        tytułem żądania ewentualnego, również stwierdzenie nieważności postanowienia, w którym prezes Sądu przydzielił sprawę T‑392/07 czwartej izbie Sądu.

               18

               Komisja wnosi do Trybunału o:

                        —

                        oddalenie odwołania w całości;

                        —

                        stwierdzenie nieważności zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim stwierdza on dopuszczalność skargi na rzekomo dorozumiane decyzje, na mocy których odmówiono dostępu do dokumentów związanych z oddalonymi wnioskami potwierdzającymi;

                        —

                        uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim stwierdzono nieważność decyzji Komisji z dnia 24 lipca 2007 r. informującej wnoszącego odwołanie, że nie istnieje wyciąg z rejestru dotyczący decyzji oddalających wnioski potwierdzające o dostęp do dokumentów, oraz

                        —

                        obciążenie wnoszącego odwołanie całością kosztów postępowania przed Sądem i przed Trybunałem.

         W przedmiocie odwołania wzajemnego

               19

               W ramach odwołania wzajemnego Komisja powołała dwa zarzuty, z których pierwszy dotyczy dopuszczalności pierwotnej skargi. W związku z tym w niniejszej sprawie analizy owych zarzutów należy dokonać w pierwszej kolejności.

         W przedmiocie zarzutu pierwszego

      Argumentacja stron

               20

               Zarzut pierwszy dotyczy niedopuszczalności skargi zmierzającej do uchylenia dorozumianych decyzji odmownych, które powstały zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 z chwilą wygaśnięcia terminów przewidzianych w tym artykule.

               21

               Komisja podnosi, że żadna dorozumiana decyzja nie mogła powstać po upływie terminu przewidzianego w art. 8 rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ, po pierwsze, wnoszący odwołanie odmówił znalezienia optymalnego rozwiązania zgodnie z art. 6 ust. 3 owego rozporządzenia, oraz po drugie, Komisja z uwagi na interes dobrej administracji nie była zobowiązana do poszanowania terminów przewidzianych w owym rozporządzeniu, ponieważ wniosek o dostęp do spornych dokumentów dotyczył w sposób oczywisty nieproporcjonalnej liczby dokumentów.

               22

               Komisja podniosła również, że zaskarżony wyrok jest obarczony brakami w uzasadnieniu, jako że Sąd oparł się w pkt 45 owego wyroku na błędnej interpretacji swego orzecznictwa. Ponadto uzasadnienie owego wyroku w pkt 49 i 144 jest sprzeczne.

               23

               Wnoszący odwołanie wnosi o oddalenie zarzutu pierwszego Komisji.

         Ocena Trybunału

               24

               Należy wskazać, że z art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 wynika, po pierwsze, iż brak odpowiedzi danej instytucji na wniosek potwierdzający o dostęp w przewidzianym terminie jest równoznaczny z decyzją odmawiającą dostępu. Po drugie, owa dorozumiana decyzja określa początek biegu terminu, w którym zainteresowany może wnieść skargę o stwierdzenie nieważności od tej decyzji. Owe terminy, ustanowione w interesie ogólnym, nie pozostają do dyspozycji stron.

               25

               Należy w tym względzie przypomnieć, że rozporządzenie nr 1049/2001 nie przewiduje możliwości odstąpienia od terminów przewidzianych w art. 7 i 8 tego aktu oraz że terminy te są decydujące dla przebiegu procedury udzielania dostępu do dokumentów danych instytucji, która ma na celu umożliwić szybkie i ułatwione rozpatrywanie wniosków o dostęp do tych dokumentów (zob. podobnie wyrok Internationaler Hilfsfonds/Komisja, C‑362/08 P, EU:C:2010:40, pkt 53).

               26

               W przypadku wniosków odnoszących się do bardzo długich dokumentów lub do bardzo dużej liczby dokumentów dopuszczone jest jedynie tytułem wyjątku przedłużenie terminu przewidzianego w art. 8 ust. 1 owego rozporządzenia o piętnaście dni roboczych. Jeśli w tego rodzaju przypadku art. 6 ust. 3 owego rozporządzenia umożliwia danej instytucji znalezienie optymalnego rozwiązania z osobą wnioskującą o dostęp do przechowywanych przez nią dokumentów, to owo rozwiązanie może dotyczyć jedynie treści lub liczby żądanych dokumentów.

               27

               Stwierdzenie to nie może zostać podważone przez argument Komisji dotyczący możliwości pogodzenia przez instytucje interesów osób wnioskujących o dostęp do przechowywanych przez nie dokumentów z interesem dobrej administracji. Prawdą jest, że z uwagi na pkt 30 wyroku Rada/Hautala, C‑353/99 P, EU:C:2001:661, z zasady proporcjonalności wynika, iż w szczególnych przypadkach, w których ilość dokumentów, do których zażądano dostępu, lub ilość fragmentów podlegających cenzurze skutkowałaby nadmiernym obciążeniem administracji, instytucje mogą wyważyć z jednej strony interes osoby wnioskującej o dostęp, a z drugiej strony ilość pracy, która wynikałaby z opracowania wniosku o dostęp celem ochrony interesu dobrej administracji.

               28

               W związku z tym instytucja mogłaby w wyjątkowych okolicznościach odmówić dostępu do niektórych dokumentów z tego względu, że obciążenie pracą związane z ich ujawnieniem byłoby nieproporcjonalne względem celów wskazanych we wniosku o dostęp do owych dokumentów. Jednakże powołanie się na zasadę proporcjonalności nie może umożliwiać zmiany terminów przewidzianych w rozporządzeniu nr 1049/2001 bez utworzenia sytuacji niepewności prawnej.

               29

               Co się tyczy krytyki dotyczącej uzasadnienia zaskarżonego wyroku, należy wskazać, że okoliczność, iż Sąd jest co do istoty innego zdania niż Komisja, nie oznacza sama w sobie braków w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku (wyrok Gogos/Komisja, C‑583/08 P, EU:C:2010:287, pkt 35).

               30

               Ponadto podniesiona sprzeczność pomiędzy pkt 49 a pkt 144 zaskarżonego wyroku wynika z błędnego zrozumienia tych punktów, ponieważ wola wnoszącego odwołanie, by pozostać w ramach terminów przewidzianych w rozporządzeniu nr 1049/2001, nie może w świetle rozważań pkt 24–28 niniejszego wyroku w żadnym razie oznaczać, że Komisja nie miała możliwości uzyskać optymalnego rozwiązania.

               31

               Mając na uwadze powyższe, należy oddalić zarzut pierwszy odwołania wzajemnego Komisji.

         W przedmiocie zarzutu drugiego

      Argumentacja stron

               32

               W ramach zarzutu drugiego Komisja zarzuciła Sądowi, że ten orzekł, iż Komisja naruszyła prawo wnoszącego odwołanie do dostępu do wyciągu z rejestru dotyczącego decyzji odmownych w przedmiocie wniosków potwierdzających o dostęp do dokumentów.

               33

               Komisja podniosła, że Sąd błędnie stwierdził, iż jego pismo z dnia 24 lipca 2007 r. informujące wnoszącego odwołanie o nieistnieniu tego rodzaju rejestru stanowiło odmowę dostępu do tego dokumentu. Komisja podnosi w tym względzie, że niemożliwe jest przekazanie wyciągu z rejestru, który pomimo obowiązku przewidzianego w art. 11 rozporządzenia nr 1049/2001 nie istnieje, oraz że rozporządzenie to ma zastosowanie jedynie do istniejących dokumentów. W żadnym razie wniosek o dostęp nie może stwarzać obowiązku sporządzenia nieistniejącego dokumentu.

               34

               Komisja podniosła również, że Sąd orzekł ultra petita, stwierdzając nieważność wyraźnej decyzji odmownej, pomimo że wnoszący odwołanie zażądał stwierdzenia nieważności dorozumianej decyzji odmownej, oraz orzekając w przedmiocie zakresu obowiązku Komisji wynikającego z art. 11 rozporządzenia nr 1049/2001.

               35

               Wnoszący odwołanie wnosi o oddalenie drugiego zarzutu Komisji z tego względu, że opiera się on na naruszeniu przez Komisję rozporządzenia nr 1049/2001, a w szczególności art. 11 owego rozporządzenia. Ponadto należy wskazać, że Komisja powinna była przedstawić dowody celem poparcia swego twierdzenia, wedle którego nie istniał wyciąg z rejestru dotyczący decyzji oddalających wnioski potwierdzające o dostęp do dokumentów. Wreszcie w przypadku nieistnienia owego rejestru Komisja powinna była go utworzyć albo przekazać same dokumenty podlegające rejestracji, co wynika z jej obowiązku pomocy.

         Ocena Trybunału

               36

               Z orzecznictwa Trybunału wynika, że procedura udzielania dostępu do dokumentów instytucji przebiega w dwóch etapach, i że odpowiedź na wniosek początkowy w rozumieniu art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/2001 stanowi jedynie pierwsze stanowisko, zasadniczo niepodlegające zaskarżeniu (zob. postanowienie Internationaler Hilfsfonds/Komisja, C‑208/11 P, EU:C:2012:76, pkt 30, 31). Jednak wyjątkowo, jeżeli instytucja przyjmie w owej odpowiedzi swe stanowisko w sposób ostateczny, to odpowiedź ta może być przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności (zob. wyrok Internationaler Hilfsfonds/Komisja, EU:C:2010:40, pkt 62).

               37

               Z zaskarżonego wyroku wynika, że wnoszący odwołanie zażądał dostępu do części rejestru, którego utworzenie zostało przewidziane w rozporządzeniu nr 1049/2001, i że odmówiono mu tego dostępu z tego względu, iż ów rejestr nie został utworzony.

               38

               W tym względzie, jak wskazała rzecznik generalna w pkt 65 opinii, prawo dostępu do dokumentów, o którym mowa w art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001, odnosi się jedynie do dokumentów istniejących i znajdujących się w posiadaniu danej instytucji.

               39

               Jednakże zgodnie z art. 8 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 1049/2001, stanowiącym szczególny wyraz zasady ochrony sądowej, każda odmowa dostępu do dokumentów żądanych od organów administracji może być przedmiotem zaskarżenia na drodze sądowej. Ma to miejsce niezależnie od powołanego uzasadnienia odmowy dostępu.

               40

               W związku z tym dla prawa zainteresowanego do środka zaskarżenia jest bez znaczenia, czy zostanie podniesione, że dostępu do dokumentu należy odmówić z jednego ze względów przewidzianych w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001, lub czy zostanie podniesione, że żądany dokument nie istnieje. Każde inne rozwiązanie prowadziłoby do niemożliwości dokonania leżącej w gestii sądu unijnego kontroli w zakresie zasadności decyzji odmawiającej dostępu do dokumentów instytucji, ponieważ wystarczyłoby, aby dana instytucja stwierdziła, że dokument nie istnieje, by uniknąć wszelkiej kontroli sądowej.

               41

               Należy zatem stwierdzić, że nieistnienie dokumentu stanowiącego przedmiot wniosku o dostęp lub brak jego posiadania przez daną instytucję nie skutkują brakiem możliwości zastosowania rozporządzenia nr 1049/2001.

               42

               Dana instytucja powinna natomiast udzielić wnioskodawcy odpowiedzi i ewentualnie uzasadnić przed sądem swą odmowę udzieloną na tej podstawie (zob. analogicznie wyrok Heylens i in., 222/86, EU:C:1987:442, pkt 15).

               43

               Jednakże w niniejszej sprawie z wyjaśnień przedstawionych przez Komisję przed Sądem, jak również z dokumentów zawartych w aktach sprawy, które zostały Sądowi przedłożone, wynika w sposób jasny, że rozpatrywany rejestr nie został utworzony. Z powyższego wynika, że Komisja nie mogła podjąć dalszego postępowania w związku z wnioskiem wnoszącego odwołanie zmierzającego do uzyskania dostępu do wyciągu z rejestru dotyczącego decyzji odmownych w przedmiocie wniosków potwierdzających o dostęp do dokumentów.

               44

               Jak wskazała rzecznik generalna w pkt 67 opinii, rozporządzenie nr 1049/2001 nie wiąże obowiązku wynikającego z art. 11 owego rozporządzenia bezpośrednio z prawem dostępu do dokumentów, o którym mowa w art. 2 ust. 1 tego aktu. Dlatego też nie jest możliwe egzekwowanie przy pomocy wniosku o dostęp do dokumentów wykonania obowiązku rejestracji.

               45

               W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że stwierdzając nieważność wyraźnej decyzji odmawiającej dostępu do wyciągu z rejestru dotyczącego decyzji odmownych w przedmiocie wniosków potwierdzających o dostęp do dokumentów z dnia 24 lipca 2007 r., Sąd dopuścił się błędu co do prawa.

               46

               Ani z art. 11 rozporządzenia nr 1049/2001, ani z obowiązku pomocy przewidzianego w art. 6 ust. 2 owego rozporządzenia nie może bowiem wynikać zobowiązanie instytucji do sporządzenia dokumentu, którego od niej zażądano, a który nie istnieje.

               47

               Mając na uwadze powyższe, należy uchylić zaskarżony wyrok w zakresie, w jakim Sąd orzekł, że Komisja miała obowiązek utworzyć nieistniejący dokument, i w konsekwencji stwierdził nieważność decyzji Komisji z dnia 24 lipca 2007 r. odmawiającej dostępu do wyciągu z rejestru dotyczącego decyzji odmownych w przedmiocie wniosków potwierdzających o dostęp do dokumentów.

         W przedmiocie odwołania głównego

         W przedmiocie zarzutu pierwszego

      Argumentacja stron

               48

               W zarzucie pierwszym, dotyczącym braku właściwości składu sędziowskiego, wnoszący odwołanie podnosi, że przydzielając ponownie rozpatrzenie jego skargi izbie innej niż przewidziana pierwotnie, Sąd naruszył zasadę prawa do sądu, prawa zagwarantowane na mocy art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r., i na mocy art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) oraz liczne przepisy regulaminu postępowania przed Sądem. Ponadto wnoszący odwołanie podnosi argument dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym przed ponownym przydzieleniem rozpatrzenia jego skargi.

               49

               Komisja uważa, że zarzut ów należy oddalić.

         Ocena Trybunału

               50

               Wbrew stanowisku wnoszącego odwołanie Sąd prawidłowo zastosował regulamin postępowania. Należy w tym względzie wskazać, że w zastosowaniu art. 12 regulaminu postępowania Sąd ustala kryteria, zgodnie z którymi sprawy są rozdzielane między izby, oraz że decyzja ta podlega opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Decyzja określająca kryteria przydzielania spraw izbom Sądu obowiązująca w dniu wniesienia skargi (Dz.U. 2007, C 269, s. 42) oraz decyzja obowiązująca w dniu ponownego przydzielenia sprawy (Dz.U. 2011, C 232, s. 2) są sformułowane w ten sam sposób. Wynika z nich, że prezes Sądu może odstąpić od przewidzianego modelu przydzielania spraw według porządku przewidzianego w owych decyzjach „w celu zapewnienia wyważonego podziału ciężaru pracy”.

               51

               Z uwagi na to, że wykonanie owego odstępstwa nie jest ograniczone do chwili złożenia skargi, nic nie stoi na przeszkodzie, by sprawa została w każdej chwili przydzielona ponownie.

               52

               Interpretacja ta jest zasadna tym bardziej z tego względu, że ponowne przydzielenie sprawy, w interesie dobrej administracji wymiaru sprawiedliwości, w celu zapewnienia wyważonego podziału ciężaru pracy, zmierza do realizacji celu rozpatrywania spraw w rozsądnym terminie, zgodnie z art. 47 akapit drugi karty.

               53

               Ponadto co się tyczy argumentu wnoszącego odwołanie dotyczącego naruszenia jego prawa do bycia wysłuchanym przed ponownym przydzieleniem jego skargi, należy stwierdzić, że argument ów jest również bezzasadny. Podobnie jak w przypadku pierwotnego przydzielenia sprawy, jej ponowne przydzielenie innemu składowi orzekającemu niż skład początkowo przewidziany nie daje bowiem stronom prawa do uprzedniego wypowiedzenia się w przedmiocie owego środka administracji sądowej.

               54

               Należy ponadto stwierdzić, że w niniejszej sprawie wnoszący odwołanie w żadnym razie nie zakwestionował bezstronności składu orzekającego, do którego wpłynęła jego skarga o stwierdzenie nieważności.

               55

               W związku z tym należy oddalić zarzut pierwszy.

         W przedmiocie zarzutu drugiego

      Argumentacja stron

               56

               W zarzucie drugim wnoszący odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok jest obarczony różnymi wadami proceduralnymi.

               57

               Po pierwsze, wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi, że oddalił on jego wniosek o przeprowadzenie postępowania w trybie przyspieszonym, oraz podnosi, że czas trwania postępowania był nierozsądny i że z tego względu Sąd powinien był przyznać mu odszkodowanie albo przekazać ów wniosek do właściwego organu sądowego.

               58

               Po drugie, wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył jego prawo do bycia wysłuchanym. Sąd nie wziął pod uwagę ani dwóch dodatkowych pism wnoszącego odwołanie, ani jego żądania sprostowania protokołu rozprawy. Ponadto podczas rozprawy czas jego wypowiedzi został ograniczony do 30 minut i Sąd dopuścił nowy argument Komisji w oparciu o rozporządzenie (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001, L 8, s. 1) bez udzielenia mu możliwości sformułowania pisemnej repliki. Wreszcie wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd nie dał mu możliwości odpowiedniego wypowiedzenia się w przedmiocie dokumentów przedłożonych przez OLAF na mocy decyzji z dnia 23 października 2007 r.

               59

               Po trzecie, podnosi on, że Sąd nie zbadał każdego dokumentu przekazanego mu przez Komisję celem ustalenia, czy usunięcie danych dokonane przez nią w zastosowaniu art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 było uzasadnione.

               60

               Po czwarte, wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd nie wykazał w wystarczający sposób, iż Komisja rzeczywiście przedłożyła mu wszystkie dokumenty związane z oddalonymi wnioskami potwierdzającymi.

               61

               Komisja wnosi o oddalenie zarzutu drugiego jako niedopuszczalnego lub oczywiście bezzasadnego.

         Ocena Trybunału

               62

               Należy wskazać, że w braku jakiejkolwiek poszlaki wskazującej, iż przewlekłość postępowania przed Sądem miała wpływ na wynik sporu, podniesione nieprzestrzeganie rozsądnego terminu do wydania orzeczenia nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku (wyrok Groupe Gascogne/Komisja, C‑58/12 P, EU:C:2013:770, pkt 73).

               63

               W niniejszej sprawie wnoszący odwołanie nie podnosi, że czas trwania postępowania przed Sądem miał jakikolwiek wpływ na rozstrzygnięcie sporu. W związku z tym ani udzielenie przez Sąd odmowy wydania rozstrzygnięcia w trybie przyśpieszonym, ani podniesiony nadmierny czas trwania postępowania nie mogą skutkować uchyleniem zaskarżonego wyroku.

               64

               Należy także odrzucić argument dotyczący bezprawności oddalenia żądania o odszkodowanie, który wnoszący odwołanie uzasadnił również względami dotyczącymi czasu trwania postępowania. Z orzecznictwa Trybunału wynika bowiem, że to Sąd – orzekając w składzie innym niż ten, który rozpoznawał spór zapoczątkowujący postępowanie, którego czas trwania jest krytykowany – jest zgodnie z art. 256 ust. 1 TFUE właściwy, aby wydać rozstrzygnięcie w przedmiocie takich żądań odszkodowawczych (wyrok Groupe Gascogne/Komisja, EU:C:2013:770, pkt 90).

               65

               Z powyższego wynika, że Sąd słusznie oddalił żądanie o odszkodowanie uzasadnione czasem trwania postępowania jako niedopuszczalne, orzekając w pkt 93 zaskarżonego wyroku, że powinno ono było zostać wniesione w drodze osobnego środka zaskarżenia.

               66

               Należy również oddalić argumenty dotyczące odrzucenia dwóch dodatkowych pism i udzielenia przez Sąd odmowy przedłużenia czasu wypowiedzi wnoszącego odwołanie na rozprawie ponad 30 minut, ponieważ z zaskarżonego wyroku wynika w sposób jasny, że wnoszący odwołanie miał okazję wypowiedzenia się w wystarczającym zakresie w ramach zarzutów nieważności, które powołał w ramach swej skargi.

               67

               Co się tyczy dokumentów OLAF-u, z zaskarżonego wyroku wynika, że na mocy decyzji z dnia 23 października 2007 r. wnoszącemu odwołanie udzielono częściowego dostępu do dokumentów. Wnoszący odwołanie wskazał jednak, że otrzymał wszystkie dokumenty, których dotyczyła owa decyzja w sprawie dostępu, dopiero po złożeniu repliki oraz że z tego względu nie miał on okazji do wypowiedzenia się w przedmiocie ich treści w trakcie pisemnego etapu postępowania przed Sądem.

               68

               Z akt sprawy wynika jednak, że wnoszący odwołanie otrzymał omawiane dokumenty w czasie wystarczająco długim przed rozprawą, a mianowicie najpóźniej w październiku 2008 r., aby przeanalizować je i zająć w ich przedmiocie stanowisko (zob. podobnie wyrok Corus UK/Komisja, C‑199/99 P, EU:C:2003:531, pkt 21).

               69

               Należy również oddalić twierdzenie wnoszącego odwołanie dotyczące uwzględnienia przez Sąd podniesionego przez Komisję po raz pierwszy na rozprawie argumentu odnoszącego się do rozporządzenia nr 45/2001.

               70

               Z orzecznictwa Trybunału wynika bowiem, że jeżeli wniosek sporządzony w oparciu o rozporządzenie nr 1049/2001 ma na celu uzyskanie dostępu do dokumentów zawierających dane osobowe, przepisy rozporządzenia nr 45/2001 znajdują w pełni zastosowanie (wyrok Komisja/Bavarian Lager, C‑28/08 P, EU:C:2010:378, pkt 63).

               71

               Z powyższego wynika, że argument Komisji oparty na rozporządzeniu nr 45/2001 w celu uzasadnienia zastosowania odstępstwa dotyczącego ochrony danych osobowych, przewidzianego w art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001, stanowi rozszerzenie uzasadnienia zawartego już w sposób dorozumiany w decyzjach, na mocy których Komisja udzieliła dostępu do pewnej liczby dokumentów, których treść została częściowo utajniona w celu ochrony danych osobowych, jak wskazała rzecznik generalna w pkt 123 opinii, i że w związku z tym Sąd słusznie wziął ów argument pod uwagę.

               72

               Ponadto wnoszący odwołanie podniósł, że Sąd miał obowiązek zbadać każdy dokument, do którego odmówiono dostępu w całości lub w części, czego nie uczynił.

               73

               W tym względzie należy wskazać, że Sąd jest zobowiązany do nakazania przedstawienia tego rodzaju dokumentu i do zbadania go jedynie wówczas, jeżeli zakwestionowano, że informacje, których dotyczy odmowa dostępu, są objęte zakresem stosowania wyjątków przewidzianych w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 (wyrok Jurašinović/Rada, C‑576/12 P, EU:C:2013:777, pkt 27, 29).

               74

               W związku z tym, jako że wnoszący odwołanie zakwestionował prawidłowość uzasadnienia decyzji, na mocy których Komisja udzieliła dostępu do pewnej liczby dokumentów, których treść została częściowo utajniona celem ochrony danych osobowych, nie podnosząc, że odstępstwa przewidziane we wskazanym art. 4 nie miały zastosowania do spornych dokumentów, Sąd nie był zobowiązany do zbadania owych dokumentów (zob. podobnie wyrok Jurašinović/Rada, EU:C:2013:777, pkt 28–30).

               75

               Jednakże wnoszący odwołanie zarzuca ponadto Sądowi brak przeprowadzenia weryfikacji, czy usunięcie danych dokonane przez Komisję ograniczało się rzeczywiście do informacji objętych zakresem stosowania odstępstw, które Komisja powołała.

               76

               W niniejszej sprawie, w przeciwieństwie do spraw leżących u podstaw wyroków IFAW Internationaler Tierschutz‑Fonds/Komisja, C‑135/11 P, EU:C:2012:376, i Jurašinović/Rada, EU:C:2013:777, wnoszący odwołanie jest w posiadaniu dokumentów, których zażądał. W związku z tym miał on możliwość wykazania istnienia poszlak pozwalających na powzięcie rozsądnych wątpliwości co do tego, że usunięcie danych dokonane przez Komisję dotyczy informacji objętych jednym z odstępstw przewidzianych w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001.

               77

               Należy w tym kontekście przypomnieć, że wyłącznie do Sądu należy ocena ewentualnej konieczności uzupełnienia materiału dowodowego zgromadzonego w rozpatrywanych przez niego sprawach. Walor dowodowy tych dokumentów postępowania podlega jego swobodnej ocenie (wyrok E.ON Energie/Komisja, C‑89/11 P, EU:C:2012:738, pkt 115).

               78

               W związku z powyższym, mając na względzie związane z aktami Unii domniemanie ważności, w braku jakichkolwiek wskazówek wnoszącego odwołanie pozwalających na powzięcie rozsądnych wątpliwości co do tego, że usunięcie dokonane przez Komisję dotyczy informacji objętych jednym z odstępstw przewidzianych w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001, Sąd nie był zobowiązany ani do nakazania przedstawienia całości owych spornych dokumentów, ani do ich zbadania.

               79

               Wreszcie co się tyczy argumentu dotyczącego niepełnego przekazania dokumentów dotyczących oddalonych wniosków potwierdzających, należy przypomnieć, że jedynie Sąd jest właściwy do ustalenia i oceny okoliczności faktycznych, a także do zbadania dowodów, poza przypadkami, w których doszło do ich przeinaczenia (wyrok Rousse Industry/Komisja, C‑271/13 P, EU:C:2014:175, pkt 81). Tego rodzaju przeinaczenie ma miejsce w szczególności wówczas, gdy Sąd w oczywisty sposób przekroczył granice rozsądnej oceny materiałów dowodowych.

               80

               W niniejszej sprawie wnoszący odwołanie podniósł przed Sądem, że Komisja w świetle swych statystyk przekazała jedynie część decyzji odmawiających dostępu do rozpatrywanych dokumentów. W odpowiedzi Komisja podniosła, że rozbieżność ta wynikała z faktu, iż po pierwsze, dana decyzja odmawiająca dostępu do dokumentów mogła obejmować większą ilość wniosków o dostęp do tego rodzaju dokumentów, i po drugie, niektóre wnioski o dostęp były rozpatrywane pod koniec roku.

               81

               Z akt sprawy przedstawionych Sądowi nie wynika, jakoby w jakikolwiek sposób przeinaczył on swą ocenę całości okoliczności.

               82

               Mając na względzie powyższe, należy oddalić całość zarzutu drugiego.

         W przedmiocie zarzutu trzeciego

      Argumentacja stron

               83

               W ramach zarzutu trzeciego wnoszący odwołanie podnosi argumenty dotyczące błędów co do prawa dotyczących oceny wszelkich dorozumianych i wyraźnych decyzji Komisji.

               84

               Wnoszący odwołanie podnosi na wstępie, że Sąd powinien był orzec w przedmiocie legalności dorozumianych decyzji odmawiających dostępu do rozpatrywanych dokumentów. Wnoszący odwołanie podniósł w tym względzie, że miał on interes w zaskarżeniu ich również po przyjęciu wyraźnych decyzji.

               85

               Wnoszący odwołanie podnosi następnie, iż Sąd błędnie orzekł, że wyraźne decyzje przyjęte przez Komisję zastąpiły dorozumiane decyzje odmawiające dostępu do spornych dokumentów powstałe zgodnie z art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001. Wyraźne decyzje nie zawierały żadnego odniesienia do decyzji dorozumianych, a ponadto, co się tyczy bardziej szczegółowo decyzji z dnia 23 października 2007 r. dotyczącej dokumentów OLAF‑u, została ona przyjęta na podstawie art. 7, a nie na podstawie art. 8 owego rozporządzenia.

               86

               Wreszcie wnoszący odwołanie podnosi tytułem pomocniczym, że decyzje wyraźne jedynie w części uchyliły decyzje dorozumiane.

               87

               Komisja wnosi o oddalenie zarzutu trzeciego jako niedopuszczalnego lub bezzasadnego z tego względu, że jej decyzje wyraźne zastąpiły decyzje dorozumiane odmawiające dostępu do spornych dokumentów, nawet jeśli dostęp, którego decyzje te udzielają, jest ograniczony.

         Ocena Trybunału

               88

               Jak przypomniano w pkt 24 niniejszego wyroku, wobec braku wyraźnych decyzji, w chwili wygaśnięcia terminów dla odpowiedzi na wnioski potwierdzające wnoszącego odwołanie, w przedmiocie odmowy dostępu do dokumentów powstały dorozumiane decyzje, mogące stanowić przedmiot skargi na podstawie art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001.

               89

               Jednakże owe decyzje zostały potwierdzone decyzjami powziętymi później przez Komisję, na mocy których udzieliła ona wnoszącemu odwołanie częściowego dostępu do żądanych dokumentów. A zatem Sąd nie dopuścił się błędu, orzekając, że nie było konieczności orzekania w przedmiocie skargi w zakresie, w jakim skarga ta była skierowana przeciwko decyzjom dorozumianym odmawiającym dostępu do spornych dokumentów.

               90

               W zakresie dotyczącym bardziej szczegółowo decyzji z dnia 23 października 2007 r. dotyczącej dokumentów OLAF‑u argument wnoszącego odwołanie, wedle którego decyzja przyjęta na podstawie art. 7 rozporządzenia nr 1049/2001 nie może zastąpić decyzji dorozumianej, o której mowa w art. 8 ust. 3 owego rozporządzenia, opiera się na błędnej interpretacji owej decyzji. Z orzecznictwa Trybunału wynika, że należy skupić się na samej istocie aktów w celu ich zaklasyfikowania i że forma, w której wydano akt czy decyzję, jest co do zasady w tym względzie obojętna (zob. analogicznie wyrok NDSHT/Komisja, C‑322/09 P, EU:C:2010:701, pkt 46).

               91

               Jako że decyzja z dnia 23 października 2007 r. dotycząca dokumentów OLAF‑u została przyjęta w związku z wpłynięciem wniosku potwierdzającego o dostęp do spornych dokumentów i po upływie terminów przewidzianych w art. 8 rozporządzenia nr 1049/2001, należy stwierdzić, że chodzi o wyraźną decyzję w odpowiedzi na wniosek potwierdzający. Odniesienie do art. 7 rozporządzenia nr 1049/2001 jest zatem bez znaczenia.

               92

               W świetle powyższego należy oddalić zarzut trzeci.

         W przedmiocie zarzutu czwartego

      Argumentacja stron

               93

               W ramach zarzutu czwartego wnoszący odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok jest dotknięty wadami przeinaczenia faktów i niewystarczającego uzasadnienia w odniesieniu do zakresu wniosku o dostęp do dokumentów związanych ze sprawą T‑110/04.

               94

               Komisja wnosi o oddalenie tego zarzutu.

         Ocena Trybunału

               95

               W ramach zarzutu czwartego wnoszący odwołanie podnosi zasadniczo, że Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne w pkt 151–154 zaskarżonego wyroku.

               96

               Jednakże Sąd mógł stwierdzić, nie przeinaczając twierdzeń wnoszącego odwołanie, w drodze wyroku, który jest wystarczająco uzasadniony, że wyliczenie dokumentów zawarte w początkowym wniosku o dostęp do dokumentów, poprzedzone zwrotem „precyzując”, było wyczerpujące i że wnoszący odwołanie nie zażądał innych dokumentów.

               97

               W zakresie dotyczącym twierdzenia wnoszącego odwołanie dotyczącego braku załączników A1 i A2 należy stwierdzić, że z akt sprawy nie wynika, iż podniesiony brak owych dokumentów był przedmiotem postępowania przed Sądem. Tymczasem z utrwalonego orzecznictwa Trybunału wynika, że w postępowaniu odwoławczym kompetencje Trybunału są ograniczone do oceny prawnego rozstrzygnięcia zarzutów, które były rozpatrywane w pierwszej instancji.

               98

               Wobec tego zarzut czwarty należy oddalić.

         W przedmiocie zarzutu piątego

      Argumentacja stron

               99

               W ramach zarzutu piątego wnoszący odwołanie kwestionuje uzasadnienie zastosowania przez Komisję odstępstwa dotyczącego ochrony danych i zgodności z prawem usunięcia danych osobowych dokonanego przez Komisję.

               100

               Komisja uważa, że zarzut ów należy oddalić w całości.

         Ocena Trybunału

               101

               Co się tyczy zakwestionowania zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim Sąd stwierdził, że zgodne z prawem jest usunięcie danych osobowych dokonane przez Komisję w zastosowaniu odstępstwa od dostępu do dokumentów przewidzianego w art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001, należy przypomnieć orzecznictwo Trybunału, wedle którego przepisy rozporządzenia nr 45/2001, w ramach którego art. 8 lit. b) i art. 18 mają zasadnicze znaczenie, znajdują w pełni zastosowanie, jeżeli wniosek oparty na rozporządzeniu nr 1049/2001 ma na celu uzyskanie dostępu do dokumentów zawierających dane osobowe (wyrok Komisja/Bavarian Lager, EU:C:2010:378, pkt 63, 64).

               102

               Podanie do wiadomości takich danych wchodzi w zakres pojęcia „przetwarzania” w rozumieniu rozporządzenia nr 45/2001 (wyrok Komisja/Bavarian Lager, EU:C:2010:378, pkt 69).

               103

               Z art. 5 owego rozporządzenia wynika, że każde przetworzenie danych osobowych powinno obowiązkowo spełniać jedną z przesłanek przewidzianych w owym artykule, aby było zgodne z prawem.

               104

               Ponadto dane osobowe mogą zostać przekazane osobie trzeciej na podstawie rozporządzenia nr 1049/2001 jedynie wówczas, gdy owo przekazanie spełnia przesłanki przewidziane w art. 8 lit. a) lub b) rozporządzenia nr 45/2001 oraz stanowi przetworzenie zgodne z prawem, zgodnie z wymogami art. 5 owego rozporządzenia.

               105

               Mając na uwadze powyższe, Sąd zbadał, czy spełnione są przesłanki przewidziane w art. 8 lit. b) rozporządzenia nr 45/2001, nie dopuszczając się przy tym błędu co do prawa.

               106

               Ponadto, wbrew stanowisku wnoszącego odwołanie, z owego przepisu nie można wywieść, że instytucje, do których wpłynął wniosek o dostęp do posiadanych przez nie dokumentów, są zobowiązane do zweryfikowania z urzędu, czy istnieją względy uzasadniające przekazanie danych osobowych.

               107

               Przeciwnie, to na osobie wnoszącej o dostęp spoczywa ciężar wykazania konieczności przekazania owych danych (zob. wyrok Komisja/Bavarian Lager, EU:C:2010:378, pkt 77).

               108

               Należy również oddalić argumentację wnoszącego odwołanie, wedle której Komisja była w świetle art. 8 lit. a) rozporządzenia nr 45/2001 zobowiązana do przekazania mu danych osobowych z tego względu, że dostęp do dokumentów instytucji w zastosowaniu rozporządzenia nr 1049/2001 zawsze leżał w interesie publicznym. Jak wskazała rzecznik generalna w pkt 154 opinii, tego rodzaju argumentacja byłaby sprzeczna ze spoczywającym na osobie wnoszącej o dostęp obowiązkiem wykazania konieczności przekazania danych osobowych, przypomnianym w punkcie poprzednim.

               109

               Ponadto z pkt 173 zaskarżonego wyroku wynika, że wnoszący odwołanie nie przedstawił żadnych względów, które mogłyby uzasadnić konieczność przekazania przez Komisję danych osobowych.

               110

               Z powyższego wynika, że argumenty wnoszącego odwołanie dotyczące braku konsultacji wszystkich osób, których dane osobowe były przedmiotem sprawy, oraz braku uwzględnienia zgody niektórych osób na ujawnienie ich danych należy odrzucić jako bezzasadne. Nawet przy założeniu, że przekazanie niektórych danych było zgodne z prawem, Komisja nie mogła go dokonać z tego względu, iż wnoszący odwołanie nie wykazał, jak przewidziano w art. 8 lit. b) rozporządzenia nr 45/2001, konieczności takiego przekazania.

               111

               Z tych samych względów należy oddalić argumentację wnoszącego odwołanie zmierzającą do uzyskania nazwisk funkcjonariuszy wskazanych w dokumentach związanych ze sprawą T‑110/04. Sąd słusznie orzekł bowiem w pkt 194 i 197 zaskarżonego wyroku, że ich nazwiska stanowiły dane chronione na podstawie art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001. Fakt, że niektóre nazwiska zostały ujawnione w trakcie rozprawy w owej sprawie przed Sądem, nie podważa tego wniosku. Jak stwierdził Sąd w pkt 194 zaskarżonego wyroku, okoliczność ta nie może zwolnić innych instytucji z ich obowiązków.

               112

               Wnoszący odwołanie podnosi również, że Sąd nie uwzględnił spoczywającego na Komisji obowiązku kodowania usuniętych przez nią nazwisk.

               113

               W tym względzie Sąd słusznie oddalił zarzut wnoszącego odwołanie dotyczący kodowania nazwisk, orzekając w pkt 207 i 208 zaskarżonego wyroku, że systematyczny obowiązek kodowania stanowi szczególnie pracochłonne i bezużyteczne obciążenie. Jak bowiem przypomniano w pkt 27 i 28 niniejszego wyroku, instytucje mogą w szczególnych przypadkach dać pierwszeństwo interesowi dobrej administracji po rozważeniu interesu osoby wnoszącej o dostęp do dokumentów i ciężaru pracy wynikającego z rozpatrzenia jej wniosku.

               114

               Wnoszący odwołanie podnosi ponadto, że Sąd błędnie orzekł, iż uzasadnienie zastosowania przez Komisję art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001 było wystarczające, chociaż nie zawiera ono żadnej wskazówki dotyczącej rozporządzenia nr 45/2001 i nie sprecyzowało względów mogących uzasadnić usunięcie wszelkich danych osobowych w dokumentach, w odniesieniu do których zażądano dostępu.

               115

               Jednakże Sąd nie dopuścił się błędu co do prawa, potwierdzając zgodność z prawem zastosowania przez Komisję wskazanego przepisu, ponieważ jak zostało wskazane w pkt 70 i 71 niniejszego wyroku, powołanie art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001 prowadzi w sposób konieczny do stosowalności rozporządzenia nr 45/2001 (wyrok Komisja/Bavarian Lager, EU:C:2010:378, pkt 63).

               116

               Ponadto, jak wskazano w pkt 106–111 niniejszego wyroku, wnoszący odwołanie nie przedstawił żadnych względów uzasadniających konieczność przekazania danych osobowych, a zatem kwestia zgodności owego przekazania z prawem nie powstała. W związku z tym Sąd słusznie orzekł w pkt 120 zaskarżonego wyroku, że Komisja nie musiała dodatkowo uzasadniać w tym względzie swej decyzji o zastosowaniu art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001.

               117

               To samo dotyczy pkt 125 i 126 zaskarżonego wyroku w zakresie, w jakim Sąd słusznie stwierdził w tych punktach, że decyzja Komisji o utajnieniu danych osobowych spełniała zwyczajowe warunki w tej dziedzinie, jak wskazała rzecznik generalna w pkt 145 opinii.

               118

               Wnoszący odwołanie podnosi wreszcie, że zaskarżony wyrok nie został uzasadniony w zakresie dotyczącym zgodności z prawem usunięcia danych osobowych w dokumentach OLAF‑u.

               119

               Jednakże zgodnie z utrwalonym orzecznictwem strona nie może zmienić przedmiotu sporu, podnosząc po raz pierwszy przed Trybunałem zarzut, który mogła podnieść przez Sądem, a czego nie uczyniła, ponieważ byłoby to równoznaczne z umożliwieniem jej wniesienia do Trybunału, którego kompetencje w postępowaniu odwoławczym są ograniczone, sprawy o szerszym zakresie niż sprawa rozpoznawana przez Sąd.

               120

               Z powyższego wynika, że wskazany argument należy odrzucić z tego względu, iż w ramach postępowania przed Sądem wnoszący odwołanie nie zakwestionował w replice uzasadnienia decyzji z dnia 23 października 2007 r. dotyczącej dokumentów OLAF‑u, pomimo że jest bezsporne, iż otrzymał on tę decyzję najpóźniej wraz z odpowiedzią na skargę Komisji.

               121

               Wobec powyższego zarzut piąty należy oddalić.

         W przedmiocie zarzutu szóstego

      Argumentacja stron

               122

               W ramach zarzutu szóstego wnoszący odwołanie zarzuca Sądowi dopuszczenie nadmiernie szerokiego zastosowania odstępstwa przewidzianego w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001 do informacji zawartych w dokumentach związanych ze sprawą T‑110/04.

               123

               Ponadto wnoszący odwołanie kwestionuje uzasadnienie zaskarżonego wyroku w zakresie dotyczącym istnienia nadrzędnego interesu publicznego uzasadniającego ujawnienie danych objętych owym przepisem.

               124

               Komisja uważa, że zarzut ów należy oddalić.

         Ocena Trybunału

               125

               Zarzut szósty dotyczy całości danych usuniętych celem uniknięcia rozpoznania niektórych przedsiębiorstw uczestniczących w sprawach antydumpingowych, którymi zajmował się skarżący w sprawie T‑110/04, działając jako pracownik Komisji.

               126

               Wbrew twierdzeniom wnoszącego odwołanie Sąd nie dopuścił się błędu co do prawa, orzekając w pkt 228 zaskarżonego wyroku, że usunięcie nazw przedsiębiorstw i podniesionych względem nich zarzutów było konieczne celem ochrony ich interesów z tego względu, że nazwy przedsiębiorstw mogły zostać wywiedzione z całości usuniętych informacji.

               127

               Co się tyczy argumentacji wnoszącego odwołanie zmierzającej do wykazania, że przedsiębiorstwa wskazane w sprawie T‑110/04 nie korzystały z ochrony przewidzianej w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001 z tego względu, iż zasadniczo decyzje antydumpingowe są publikowane, należy stwierdzić, że wnoszący odwołanie nie podniósł tego rodzaju argumentacji w toku postępowania przed Sądem. Należy zatem odrzucić tę argumentację jako niedopuszczalną.

               128

               Należy wreszcie wskazać, że zakwestionowanie przez wnoszącego odwołanie pkt 229 wyroku nie jest zasadne. Po pierwsze, z owego punktu wynika, że Komisja prawidłowo zbadała istnienie nadrzędnego interesu publicznego. Po drugie, zgodnie z orzecznictwem Trybunału na wnioskodawcy ciąży obowiązek przedstawienia w sposób konkretny okoliczności, na których opiera się nadrzędny interes publiczny uzasadniający ujawnienie danych dokumentów (zob. wyrok LPN i Finlandia/Komisja, C‑514/11 P i C‑605/11 P, EU:C:2013:738, pkt 94).

               129

               Tymczasem w postępowaniu przed Sądem i w ramach niniejszego odwołania wnoszący odwołanie ograniczył się do powołania zasady przejrzystości i jej znaczenia.

               130

               Prawdą jest, że nadrzędny interes publiczny, który mógłby uzasadniać ujawnienie dokumentu, niekoniecznie musi się różnić od zasad stanowiących podstawę rozporządzenia nr 1049/2001 (wyrok LPN i Finlandia/Komisja, EU:C:2013:738, pkt 92).

               131

               Jednakże, jak orzekł Sąd w pkt 229 zaskarżonego wyroku, tak ogólne stwierdzenia jak te podniesione przez wnoszącego odwołanie nie mogą wykazać, iż zasada przejrzystości posiada w niniejszej sprawie szczególną wagę, która mogłaby przeważyć nad względami uzasadniającymi odmowę ujawnienia rozpatrywanych dokumentów (wyrok LPN i Finlandia/Komisja, EU:C:2013:738, pkt 93).

               132

               W świetle powyższego zarzut szósty należy oddalić.

         W przedmiocie zarzutu siódmego

      Argumentacja stron

               133

               W ramach zarzutu siódmego wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd nie uwzględnił jego prawa do odszkodowania w związku ze szkodą powstałą wskutek rozpatrzenia przez Komisję jego wniosków o dostęp do dokumentów będących w posiadaniu tej instytucji.

               134

               Komisja wnosi o oddalenie tego zarzutu.

         Ocena Trybunału

               135

               Wnoszący odwołanie podnosi, po pierwsze, że Sąd błędnie odrzucił przedstawione przez niego dowody.

               136

               Należy w tym kontekście przypomnieć, że wyłącznie do Sądu należy ocena ewentualnej konieczności uzupełnienia materiału dowodowego zgromadzonego w rozpatrywanych przez niego sprawach. Walor dowodowy dokumentów postępowania podlega swobodnej ocenie Sądu, która zgodnie z utrwalonym orzecznictwem nie podlega kontroli Trybunału w ramach rozpatrywania odwołania, o ile nie doszło do przeinaczenia faktów lub dowodów.

               137

               Ograniczając się w ramach niniejszego odwołania do twierdzenia, że Sąd powinien był sobie wyrobić bardziej dokładny obraz odpowiedzialności Komisji, wnoszący odwołanie nie zarzucił Sądowi przeinaczenia faktów lub dowodów w pkt 261–267 zaskarżonego wyroku.

               138

               Po drugie, wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się błędów co do prawa w ocenie istnienia związku przyczynowego pomiędzy zachowaniem Komisji podczas rozpatrywania jego wniosków o dostęp do posiadanych przez nią dokumentów a pogorszeniem się jego zdrowia.

               139

               Celem stwierdzenia, że wnoszący odwołanie nie wykazał zaistnienia tego rodzaju związku przyczynowego, Sąd oparł się w pkt 264 zaskarżonego wyroku na opinii biegłego przedstawionej przez wnoszącego odwołanie i na jego wskazaniach, z których mógł wywieść bez przeinaczeń, iż nie zostało wykazane, że zachowanie Komisji miało wpływ na pogorszenie się zdrowia wnoszącego odwołanie.

               140

               Po trzecie, co się tyczy zarzucanego naruszenia prawa wnoszącego odwołanie do udziału w publicznych konsultacjach w przedmiocie przejrzystości, Sąd słusznie stwierdził w pkt 265 zaskarżonego wyroku, że w niniejszej sprawie zachowanie Komisji było w tym względzie bez znaczenia, ponieważ koniec okresu konsultacji był ustalony na dzień 31 lipca 2007 r., podczas gdy początkowy wniosek o dostęp do dokumentów został wniesiony w dniu 20 czerwca 2007 r.

               141

               Jak wskazała rzecznik generalna w pkt 189 opinii, w razie prawidłowego skorzystania z przedłużenia terminu na odpowiedź zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 Komisja powinna była odpowiedzieć na wniosek wstępny najwcześniej w dniu 31 lipca 2007 r. Udział w postępowaniu konsultacyjnym nie byłby już w tej dacie możliwy.

               142

               W związku z tym należy oddalić zarzut siódmy.

         W przedmiocie zarzutu ósmego

      Argumentacja stron

               143

               W ramach zarzutu ósmego wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd błędnie odmówił nakazania Komisji, by ta dostarczyła mu dokumentów, do których odmówiono dostępu z naruszeniem rozporządzenia nr 1049/2001.

               144

               Komisja wnosi o oddalenie tego zarzutu.

         Ocena Trybunału

               145

               Zgodnie z orzecznictwem Trybunału co do zasady sąd Unii nie może, nie naruszając prerogatyw władzy administracyjnej, kierować nakazów do instytucji wspólnotowej (zob. wyroki: Verzyck/Komisja, 225/82, EU:C:1983:165, pkt 19; Campogrande/Komisja, C‑62/01 P, EU:C:2002:248, pkt 43).

               146

               W związku z tym, wbrew stanowisku wnoszącego odwołanie, Sąd słusznie stwierdził w pkt 90 zaskarżonego wyroku, że zgodnie z art. 264 TFUE mógł on jedynie stwierdzić nieważność zaskarżonego aktu. W zakresie, w jakim argumentacja wnoszącego odwołanie opiera się na art. 266 TFUE, należy wskazać, że przepis ten także nie przewiduje możliwości nałożenia na instytucje nakazu.

               147

               Stwierdzenie to nie może zostać podważone argumentami wnoszącego odwołanie opartymi na art. 47 karty, ponieważ artykuł ten nie ma na celu zmiany systemu kontroli sądowej ustanowionego w traktatach (zob. wyrok Inuit Tapiriit Kanatami i in./Parlament i Rada, C‑583/11 P, EU:C:2013:625, pkt 97).

               148

               W związku z tym należy oddalić zarzut ósmy.

         W przedmiocie zarzutu dziewiątego

      Argumentacja stron

               149

               W ramach zarzutu dziewiątego wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd nie uwzględnił wyniku zawisłego przed nim sporu, obciążając Komisję własnymi kosztami oraz dwoma trzecimi kosztów wnoszącego odwołanie.

               150

               Komisja wnosi o oddalenie tego zarzutu.

         Ocena Trybunału

               151

               Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 58 akapit drugi statutu Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej odwołanie nie może dotyczyć wyłącznie ustalenia wysokości kosztów postępowania lub wskazania strony je ponoszącej. Ponadto zgodnie z utrwalonym orzecznictwem w przypadku oddalenia wszystkich zarzutów odwołania żądanie stwierdzenia ewentualnej niezgodności z prawem rozstrzygnięcia Sądu w przedmiocie kosztów należy odrzucić jako niedopuszczalne na podstawie tego przepisu.

               152

               Jako że wnoszący odwołanie przegrał sprawę w zakresie pierwszych ośmiu zarzutów odwołania, zarzut dziewiąty, dotyczący podziału kosztów, należy uznać za niedopuszczalny.

         W przedmiocie skargi przed Sądem

               153

               Zgodnie z art. 61 akapit pierwszy zdanie drugie statutu Trybunału w przypadku uchylenia orzeczenia Sądu Trybunał może wydać orzeczenie ostateczne w sprawie, jeśli stan postępowania na to pozwala. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie.

               154

               Mając na uwadze powyższe, należy orzec jedynie w przedmiocie zarzutu wnoszącego odwołanie zawartego we wniesionej do Sądu skardze zmierzającej do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji odmawiającej dostępu do wyciągu z rejestru dotyczącego decyzji odmownych w przedmiocie wniosków potwierdzających o dostęp do dokumentów.

               155

               W tym względzie z pkt 43 niniejszego wyroku wynika, że sporny rejestr nie został utworzony i że Komisja nie mogła w związku z tym nadać biegu wnioskowi wnoszącego odwołanie. W związku z tym skargę należy oddalić jako bezzasadną w tym względzie.

         W przedmiocie kosztów

               156

               Zgodnie z art. 184 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem, jeżeli odwołanie jest bezzasadne lub jest zasadne i Trybunał wydaje orzeczenie kończące postępowanie w sprawie, rozstrzyga on również o kosztach.

               157

               Zgodnie z art. 138 § 3 tego regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 184 § 1, w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań każdej ze stron, każda z nich pokrywa własne koszty. Jednakże jeżeli jest to uzasadnione okolicznościami sprawy, Trybunał może orzec, że jedna ze stron pokrywa, oprócz własnych kosztów, część kosztów poniesionych przez stronę przeciwną.

               158

               Ponieważ Komisja wniosła o obciążenie G. Stracka kosztami, a ten przegrał sprawę w postępowaniu odwoławczym oraz w zakresie dotyczącym drugiego zarzutu odwołania wzajemnego, należy orzec, że wnoszący odwołanie pokrywa własne koszty w niniejszej instancji oraz jedną trzecią kosztów poniesionych przez Komisję w niniejszym postępowaniu.

               159

               Co się tyczy kosztów związanych z postępowaniem pierwszej instancji, które zakończyło się wydaniem zaskarżonego wyroku, należy orzec, że koszty te zostaną pokryte zgodnie z rozstrzygnięciem zawartym w pkt 7 sentencji owego wyroku.

               Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:

                        1)

                           Wyrok Sądu Unii Europejskiej Strack/Komisja, T‑392/07, EU:T:2013:8, zostaje uchylony w zakresie, w jakim na mocy owego wyroku Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 24 lipca 2007 r.

                        2)

                           W pozostałym zakresie odwołanie wzajemne zostaje oddalone.

                        3)

                           Odwołanie zostaje oddalone.

                        4)

                           Skarga o stwierdzenie nieważności zostaje oddalona w zakresie, w jakim jest ona skierowana przeciwko decyzji Komisji Europejskiej odmawiającej dostępu do wyciągu z rejestru dotyczącego decyzji odmownych w przedmiocie wniosków potwierdzających o dostęp do dokumentów.

                        5)

                           Guido Strack pokrywa własne koszty poniesione w niniejszej instancji i jedną trzecią kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

                        6)

                           Komisja Europejska pokrywa dwie trzecie własnych kosztów poniesionych w niniejszym postępowaniu.

                        7)

                           Koszty związane z postępowaniem w pierwszej instancji, które zakończyło się wydaniem wyroku Strack/Komisja, T‑392/07, EU:T:2013:8, zostaną pokryte zgodnie z rozstrzygnięciem zawartym w pkt 7 sentencji owego wyroku.

                     Podpisy

            (
            *1
         )	Język postępowania: niemiecki.


Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 4 czerwca 2015 r. # Bora Creations, SL przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Sprawa T-140/14.


Wyrok Trybunału z dnia 26 lutego 1980 r. # Postępowanie karne przeciwko Pieter Vriend. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Gerechtshof Amsterdam - Niderlandy. # Sprawa 94/79.


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 maja 2003 r. # Gantner Electronic GmbH przeciwko Basch Exploitatie Maatschappij BV. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Oberster Gerichtshof - Austria. # Konwencja brukselska - Artykuł 21. # Sprawa C-111/01.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (szósta izba) z dnia 5 listopada 2008 r. # Calzaturificio Frau SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego stylizowany łuk o wypełnionej powierzchni - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy przedstawiający stylizowany łuk - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94. # Sprawa T-304/07.

text:
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) z dnia 5 listopada 2008 r. – Calzaturificio Frau przeciwko OHIM – Camper (Przedstawienie
            stylizowanego łuku o wypełnionej powierzchni)
      (sprawa T‑304/07)
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego stylizowany łuk o wypełnionej powierzchni – Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy przedstawiający stylizowany łuk – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94
      1.                     Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji –
            Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
            towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego (rozporządzenie
            Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b)) (por. pkt 30, 33, 36, 37, 40, 52)
      2.                     Wspólnotowy znak towarowy – Procedura – Uzasadnienie decyzji (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 73) (por. pkt 57, 58)
      Przedmiot

               Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 czerwca 2007 r. (sprawa R 768/2006‑1) dotyczącą postępowania w sprawie
                  sprzeciwu między Camper, SL a Calzaturificio Frau SpA.

            Informacje dotyczące sprawy

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Calzaturificio Frau SpA

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Graficzny znak towarowy przedstawiający stylizowany łuk o wypełnionej powierzchni dla towarów z klas 18 i 25 – zgłoszenie
                  nr 3388097

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Camper, SL

               Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Trójwymiarowy krajowy hiszpański znak towarowy w kształcie buta dla towarów z klasy 25, seria graficznych krajowych angielskich
                  znaków towarowych, które w różnych formatach przedstawiają pochylone łuki, dla towarów z klasy 25, a także dwa graficzne wspólnotowe
                  znaki towarowe, również w kształcie łuku, dla towarów z klasy 18

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Częściowe oddalenie sprzeciwu

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uchylenie zaskarżonej decyzji i odmowa rejestracji zgłoszonego znaku towarowego

      Sentencja

                  1)

                  	Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  	Calzaturificio Frau SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 29 stycznia 1985 r. # Münchener Import-Weinkellerei Herold Binderer GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Sprawa 147/83.


Wyrok Trybunału z dnia 2 grudnia 1980 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rebublice Włoskiej. # Uchybienie zobowiązaniom. # Sprawa 42/80.


Wyrok Sądu (piąta izba) z dnia 6 listopada 2014 r. # FIS'D - Formazione integrata superiore del design przeciwko Komisji Europejskiej. # Sprawa T-283/12.


Wyrok Trybunału z dnia 5 maja 1981 r. # Firma Anton Dürbeck przeciwko Hauptzollamt Frankfurt am Main-Flughafen. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Hessisches Finanzgericht - Niemcy. # Sprawa 112/80.