title: Sprawa C-307/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 30 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Competition Appeal Tribunal, London – Zjednoczone Królestwo) – Generics (UK) Ltd i in. / Competition and Markets Authority [Odesłanie prejudycjalne – Konkurencja – Produkty lecznicze – Bariery w wejściu na rynek generycznych produktów leczniczych wynikające z ugód w sporach dotyczących patentów na proces, zawartych między wytwórcą oryginalnych produktów leczniczych będącym uprawnionym z tych patentów a wytwórcami generycznych produktów leczniczych – Artykuł 101 TFUE – Potencjalna konkurencja – Ograniczenie ze względu na cel – Kwalifikacja – Ograniczenie ze względu na skutek – Ocena skutków – Artykuł 102 TFUE – Rynek właściwy – Włączenie generycznych produktów leczniczych do rynku właściwego – Nadużycie pozycji dominującej – Kwalifikacja – Uzasadnienie]

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/6

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 30 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Competition Appeal Tribunal, London – Zjednoczone Królestwo) – Generics (UK) Ltd i in. / Competition and Markets Authority
      (Sprawa C-307/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Konkurencja - Produkty lecznicze - Bariery w wejściu na rynek generycznych produktów leczniczych wynikające z ugód w sporach dotyczących patentów na proces, zawartych między wytwórcą oryginalnych produktów leczniczych będącym uprawnionym z tych patentów a wytwórcami generycznych produktów leczniczych - Artykuł 101 TFUE - Potencjalna konkurencja - Ograniczenie ze względu na cel - Kwalifikacja - Ograniczenie ze względu na skutek - Ocena skutków - Artykuł 102 TFUE - Rynek właściwy - Włączenie generycznych produktów leczniczych do rynku właściwego - Nadużycie pozycji dominującej - Kwalifikacja - Uzasadnienie)
      (2020/C 137/07)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Competition Appeal Tribunal, London

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Generics (UK) Ltd, GlaxoSmithKline plc, Xellia Pharmaceuticals ApS, Alpharma, LLC, anciennement Zoetis Products LLC, Actavis UK Ltd, Merck KGaA

         Strona pozwana: Competition and Markets Authority

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 101 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w stosunku potencjalnej konkurencji znajdują się z jednej strony wytwórca oryginalnych produktów leczniczych będący uprawnionym z patentu na proces wytwarzania składnika aktywnego, który przeszedł do domeny publicznej, a z drugiej strony wytwórcy generycznych produktów leczniczych przygotowujący się do wejścia na rynek produktu leczniczego zawierającego ten składnik aktywny, gdy toczy się między nimi spór co do ważności tego patentu lub jego naruszenia przez odnośne generyczne produkty lecznicze, jeśli wykazano, że wytwórca generycznych produktów leczniczych rzeczywiście posiada silną determinację oraz własną zdolność do wejścia na rynek oraz że nie napotyka on na niemożliwe do pokonania bariery w wejściu, co powinien ocenić sąd odsyłający.

                  2)

                  Artykuł 101 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że porozumieniem mającym na celu zapobieżenie, ograniczenie lub zakłócenie konkurencji jest ugoda zawarta w zawisłym postępowaniu sądowym toczącym się między wytwórcą oryginalnych produktów leczniczych a wytwórcą generycznych produktów leczniczych, którzy znajdują się w stosunku potencjalnej konkurencji, w przedmiocie ważności patentu na proces wytwarzania składnika aktywnego oryginalnego produktu leczniczego, który przeszedł do domeny publicznej, gdy uprawnionym z tego patentu jest pierwszy z tych wytwórców, jak również w przedmiocie naruszenia patentu przez generyczną wersję tego produktu leczniczego, w której to ugodzie ów wytwórca generycznych produktów leczniczych zobowiązuje się do niewchodzenia na rynek produktu leczniczego zawierającego dany składnik aktywny, jak również do odstąpienia od powództwa o unieważnienie tego patentu przez czas trwania ugody w zamian za transfery wartości majątkowych na jego rzecz dokonane przez wytwórcę oryginalnych produktów leczniczych:

                              —

                              jeśli z całokształtu dostępnych informacji wynika, że dodatnie saldo transferów wartości majątkowych dokonanych przez wytwórcę oryginalnych produktów leczniczych na rzecz wytwórcy generycznych produktów leczniczych można usprawiedliwić jedynie interesem handlowym stron porozumienia w tym, by nie konkurować ze sobą w oparciu o jakość,

                              —

                              chyba że z rozpatrywaną ugodą wiążą się udowodnione skutki prokonkurencyjne, które mogą wzbudzić uzasadnione wątpliwości co do jej wystarczająco szkodliwego dla konkurencji charakteru.

                  3)

                  Artykuł 101 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że wykazanie istnienia odczuwalnych potencjalnych lub rzeczywistych skutków ugody dla konkurencji – takiej jak ugody będące przedmiotem postępowania głównego – i tym samym kwalifikacja jej jako „ograniczenia ze względu na skutek” nie wymaga stwierdzenia, że w przypadku niezawarcia takiej ugody albo wytwórca generycznych produktów leczniczych będący stroną tej ugody prawdopodobnie wygrałby postępowanie dotyczące odnośnego patentu na proces, albo strony ugody prawdopodobnie zawarłyby mniej restrykcyjną ugodę.

                  4)

                  Artykuł 102 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy wytwórca oryginalnych produktów leczniczych zawierających składnik aktywny, który przeszedł do domeny publicznej, a którego proces wytwarzania jest objęty patentem na proces, którego ważność jest kwestionowana, sprzeciwia się na jego podstawie wejściu na rynek generycznych wersji tego produktu leczniczego, przy definiowaniu właściwego rynku produktowego trzeba uwzględnić nie tylko oryginalną wersję tego produktu leczniczego, ale również jego wersje generyczne, nawet jeśli te ostatnie mogłyby nie być w stanie wejść na rynek zgodnie z prawem przed wygaśnięciem rzeczonego patentu na proces, jeżeli odnośni wytwórcy generycznych produktów leczniczych są w stanie pojawić się na przedmiotowym rynku z siłą wystarczającą, aby stanowić poważną przeciwwagę dla wytwórcy oryginalnych produktów leczniczych obecnego już na tym rynku, co powinien sprawdzić sąd odsyłający.

                  5)

                  Artykuł 102 TFUE należy interpretować w ten sposób, że strategia przedsiębiorstwa zajmującego pozycję dominującą, uprawnionego z patentu na proces wytwarzania składnika aktywnego, który przeszedł do domeny publicznej, prowadząca je do zawarcia – albo prewencyjnie, albo w następstwie wszczęcia postępowań sądowych podważających ważność tego patentu – szeregu ugód skutkujących przynajmniej czasowym utrzymaniem poza rynkiem potencjalnych konkurentów wytwarzających generyczne produkty lecznicze zawierające ten składnik aktywny, stanowi nadużycie pozycji dominującej w rozumieniu tego artykułu, jeśli rzeczona strategia ma zdolność ograniczenia konkurencji, a w szczególności wywołania skutków w postaci wykluczenia, przewyższających antykonkurencyjne skutki związane z każdą z ugód składających się na tę strategię, co powinien sprawdzić sąd odsyłający.

         (1)  Dz.U. C 240 z 9.7.2018.


title: Sprawa C-323/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Tesco-Global Áruházak Zrt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága [Odesłanie prejudycjalne – Swoboda przedsiębiorczości – Podatek obrotowy w sektorze handlu detalicznego w sklepach – Progresywny podatek oddziałujący w większym stopniu na przedsiębiorstwa należące do osób fizycznych lub prawnych z innych państw członkowskich niż na przedsiębiorstwa krajowe – Przedziały podatku progresywnego mające zastosowanie do wszystkich podatników – Neutralność kwoty obrotu jako kryterium odróżniającego – Zdolność płatnicza podatników – Pomoc państwa]

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/7

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Tesco-Global Áruházak Zrt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-323/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swoboda przedsiębiorczości - Podatek obrotowy w sektorze handlu detalicznego w sklepach - Progresywny podatek oddziałujący w większym stopniu na przedsiębiorstwa należące do osób fizycznych lub prawnych z innych państw członkowskich niż na przedsiębiorstwa krajowe - Przedziały podatku progresywnego mające zastosowanie do wszystkich podatników - Neutralność kwoty obrotu jako kryterium odróżniającego - Zdolność płatnicza podatników - Pomoc państwa)
      (2020/C 137/08)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Tesco-Global Áruházak Zrt.

         Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Sentencja

      Artykuły 49 i 54 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie obowiązywaniu przepisów państwa członkowskiego wprowadzających silnie progresywny podatek obrotowy, którego rzeczywisty ciężar, ze względu na fakt, że uzyskują one najwyższe obroty na danym rynku, ponoszą w głównej mierze przedsiębiorstwa kontrolowane bezpośrednio lub pośrednio przez obywateli innych państw członkowskich lub przez spółki mające siedzibę w innym państwie członkowskim.

         (1)  Dz.U. C 311 z 3.9.2018.


title: Sprawa C-341/18: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 lutego 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid / J. i in. [Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (UE) 2016/399 – Kodeks graniczny Schengen – Kontrole na granicach zewnętrznych – Obywatele państw trzecich – Artykuł 11 ust. 1 – Stemplowanie dokumentów podróży – Stempel wyjazdowy – Ustalenie momentu opuszczenia strefy Schengen – Zaokrętowanie marynarzy na pokładach statków zacumowanych przez długi okres w porcie morskim]

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/8

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 lutego 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State – Niderlandy) – Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid / J. i in.
      (Sprawa C-341/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (UE) 2016/399 - Kodeks graniczny Schengen - Kontrole na granicach zewnętrznych - Obywatele państw trzecich - Artykuł 11 ust. 1 - Stemplowanie dokumentów podróży - Stempel wyjazdowy - Ustalenie momentu opuszczenia strefy Schengen - Zaokrętowanie marynarzy na pokładach statków zacumowanych przez długi okres w porcie morskim)
      (2020/C 137/09)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

         Druga strona postępowania: J. i in.

         przy udziale: C. i H. i in.

         Sentencja

      Artykuł 11 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/399 z dnia 9 marca 2016 r. w sprawie unijnego kodeksu zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeksu granicznego Schengen) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy marynarz mający status obywatela państwa trzeciego zaokrętuje się na pokładzie statku zacumowanego przez długi okres w porcie morskim państwa należącego do strefy Schengen w celu wykonywania tam pracy na pokładzie, przed opuszczeniem tego portu na tym statku, stempel wyjazdowy należy zamieścić w dokumentach podróży tego marynarza – w przypadku gdy zamieszczenie takiego stempla zostało przewidziane w tym kodeksie – w momencie gdy kapitan owego statku powiadomi właściwe organy krajowe o nieuchronnym jego wypłynięciu, a nie w momencie zaokrętowania się tego marynarza.

         (1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.


title: Sprawa C-371/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 stycznia 2020 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) – Zjednoczone Królestwo] – Sky plc, Sky International AG, Sky UK Limited / Skykick UK Limited, Skykick Inc [Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Wspólnotowy znak towarowy – Rozporządzenie (WE) nr 40/94 – Artykuły 7 i 51 – Pierwsza dyrektywa 89/104/EWG – Artykuły 3 i 13 – Określenie towarów i usług objętych rejestracją – Niedochowanie wymogów jasności i precyzji – Zła wiara zgłaszającego – Brak zamiaru używania znaku towarowego dla towarów lub usług objętych rejestracją – Całkowite lub częściowe unieważnienie prawa do znaku towarowego – Ustawodawstwo krajowe zobowiązujące zgłaszającego do oświadczenia, że ma on zamiar używać zgłoszonego znaku towarowego]

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/9

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 stycznia 2020 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) – Zjednoczone Królestwo] – Sky plc, Sky International AG, Sky UK Limited / Skykick UK Limited, Skykick Inc
      (Sprawa C-371/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuły 7 i 51 - Pierwsza dyrektywa 89/104/EWG - Artykuły 3 i 13 - Określenie towarów i usług objętych rejestracją - Niedochowanie wymogów jasności i precyzji - Zła wiara zgłaszającego - Brak zamiaru używania znaku towarowego dla towarów lub usług objętych rejestracją - Całkowite lub częściowe unieważnienie prawa do znaku towarowego - Ustawodawstwo krajowe zobowiązujące zgłaszającego do oświadczenia, że ma on zamiar używać zgłoszonego znaku towarowego)
      (2020/C 137/10)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court of Justice (Chancery Division)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Sky plc, Sky International AG, Sky UK Limited

         Strona pozwana: Skykick UK Limited, Skykick Inc

         Sentencja

                  1)

                  Artykuły 7 i 51 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 1891/2006 z dnia 18 grudnia 2006 r., oraz art. 3 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że prawa do wspólnotowego znaku towarowego lub krajowego znaku towarowego nie można unieważnić w całości lub w części na tej podstawie, że określeniom użytym do oznaczenia towarów i usług, dla których zarejestrowano ten znak, brakuje jasności i precyzji.

                  2)

                  Artykuł 51 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, zmienionego rozporządzeniem nr 1891/2006, oraz art. 3 ust. 2 lit. d) pierwszej dyrektywy 89/104 należy interpretować w ten sposób, że zgłoszenie znaku towarowego bez jakiegokolwiek zamiaru jego używania w odniesieniu do towarów i usług objętych rejestracją stanowi działanie w złej wierze w rozumieniu tych przepisów, jeżeli zgłaszający ten znak towarowy miał zamiar albo naruszania w sposób niezgodny z uczciwymi obyczajami interesów osób trzecich, albo uzyskania, nawet bez odniesienia się do konkretnej osoby trzeciej, wyłącznego prawa w celach innych niż cele związane z funkcjami znaku towarowego. W razie gdy brak zamiaru używania danego znaku towarowego zgodnie z podstawowymi funkcjami znaku towarowego dotyczy tylko niektórych towarów lub usług objętych zgłoszeniem znaku, zgłoszenie to stanowi działanie w złej wierze jedynie w zakresie, w jakim odnosi się ono do tych towarów lub usług.

                  3)

                  Pierwszą dyrektywę 89/104 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego, zgodnie z którym zgłaszający znak towarowy musi oświadczyć, że znak ten jest używany w odniesieniu do towarów i usług objętych zgłoszeniem do rejestracji lub że ma on w dobrej wierze zamiar jego używania w tych celach, pod warunkiem że naruszenie takiego obowiązku nie stanowi jako takie podstawy unieważnienia prawa do już zarejestrowanego znaku towarowego.

         (1)  Dz.U. C 276 z 6.8.2018.


title: Sprawa C-395/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Direzione e coordinamento Vivendi SA przeciwko Consip SpA, Ministero dell'Economia e delle Finanze [Odesłanie prejudycjalne – Udzielanie zamówień publicznych na dostawy, roboty budowlane lub usługi – Dyrektywa 2014/24/UE – Artykuł 18 ust. 2 – Artykuł 57 ust. 4 – Fakultatywne podstawy wykluczenia – Podstawa wykluczenia dotycząca podwykonawcy wymienionego w ofercie wykonawcy – Naruszenie przez podwykonawcę obowiązków z dziedziny prawa ochrony środowiska, prawa socjalnego i prawa pracy – Uregulowanie krajowe przewidujące automatyczne wykluczenie wykonawcy z powodu takiego naruszenia]

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/11

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio – Włochy) – Direzione e coordinamento Vivendi SA przeciwko Consip SpA, Ministero dell'Economia e delle Finanze
      (Sprawa C-395/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Udzielanie zamówień publicznych na dostawy, roboty budowlane lub usługi - Dyrektywa 2014/24/UE - Artykuł 18 ust. 2 - Artykuł 57 ust. 4 - Fakultatywne podstawy wykluczenia - Podstawa wykluczenia dotycząca podwykonawcy wymienionego w ofercie wykonawcy - Naruszenie przez podwykonawcę obowiązków z dziedziny prawa ochrony środowiska, prawa socjalnego i prawa pracy - Uregulowanie krajowe przewidujące automatyczne wykluczenie wykonawcy z powodu takiego naruszenia)
      (2020/C 137/13)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Direzione e coordinamento Vivendi SA

         Strona przeciwna: Consip SpA, Ministero dell'Economia e delle Finanze

         przy udziale: E-VIA SpA

         Sentencja

      Artykuł 57 ust. 4 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE nie sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, na podstawie którego instytucja zamawiająca ma prawo, a nawet obowiązek wykluczyć wykonawcę, który złożył ofertę w postępowaniu o udzielenie zamówienia, jeżeli w odniesieniu do któregoś z podwykonawców wymienionych w ofercie tego wykonawcy została stwierdzona podstawa wykluczenia przewidziana w tym przepisie. Z kolei przepis ten, w związku z art. 57 ust. 6 tej dyrektywy, oraz zasada proporcjonalności sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu przewidującemu automatyczny charakter takiego wykluczenia.

         (1)  Dz.U. C 301 z 27.8.2018.


title: Sprawa C-394/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di appello di Napoli – Włochy) – I.G.I. Srl / Maria Grazia Cicenia i in. (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 82/891/EWG – Artykuły 12 i 19 – Podziały spółek z ograniczoną odpowiedzialnością – Ochrona interesów wierzycieli spółki dzielonej – Nieważność podziału – Skarga pauliańska)

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/10

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte di appello di Napoli – Włochy) – I.G.I. Srl / Maria Grazia Cicenia i in.
      (Sprawa C-394/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 82/891/EWG - Artykuły 12 i 19 - Podziały spółek z ograniczoną odpowiedzialnością - Ochrona interesów wierzycieli spółki dzielonej - Nieważność podziału - Skarga pauliańska)
      (2020/C 137/12)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Corte di appello di Napoli

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: I.G.I. Srl

         Druga strona postępowania: Maria Grazia Cicenia, Mario Di Pierro, Salvatore de Vito, Antonio Raffaele
      przy udziale: Costruzioni Ing. G. Iandolo Srl

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 12 szóstej dyrektywy Rady 82/891/EWG z dnia 17 grudnia 1982 r. wydanej na podstawie art. 54 ust. 3 lit. g) traktatu dotyczącej podziału spółek akcyjnych, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2007/63/WE z dnia 13 listopada 2007 r. w związku z art. 21 i 22 tejże dyrektywy 82/891 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by po przeprowadzeniu podziału wierzyciele spółki dzielonej, których prawa powstały przed tym poddziałem i którzy nie skorzystali z instrumentów ochrony wierzycieli przewidzianych w przepisach krajowych na mocy rzeczonego art. 12, mogli wnieść skargę pauliańską w celu uzyskania stwierdzenia, że ów podział jest w stosunku do nich bezskuteczny, i w celu wytoczenia powództw egzekucyjnych lub zabezpieczających dotyczących składników majątkowych przeniesionych na nowo utworzoną spółkę.

                  2)

                  Artykuł 19 dyrektywy 82/891, zmienionej przez dyrektywę 2007/63, w związku z art. 21 i 22 tejże dyrektywy 82/891, który przewiduje sankcję nieważności podziału, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by po przeprowadzeniu podziału wierzyciele spółki dzielonej mogli wnieść skargę pauliańską, która nie podważa ważności tego podziału, lecz powoduje jedynie niemożność powołania się na ten akt wobec tych wierzycieli.

         (1)  Dz.U. C 301 z 27.8.2018.


title: Sprawa C-405/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 lutego 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Czechy) – AURES Holdings a.s. / Odvolací finanční ředitelství [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 49 TFUE – Swoboda przedsiębiorczości – Przepisy podatkowe – Podatek dochodowy od osób prawnych – Przeniesienie siedziby faktycznego zarządu spółki do państwa członkowskiego innego niż państwo utworzenia spółki – Przeniesienie rezydencji podatkowej do tego innego państwa członkowskiego – Uregulowanie krajowe niepozwalające na uwzględnienie straty podatkowej poniesionej w państwie członkowskim utworzenia przed przeniesieniem siedziby]

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/12

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 lutego 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Czechy) – AURES Holdings a.s. / Odvolací finanční ředitelství
      (Sprawa C-405/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 49 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Przepisy podatkowe - Podatek dochodowy od osób prawnych - Przeniesienie siedziby faktycznego zarządu spółki do państwa członkowskiego innego niż państwo utworzenia spółki - Przeniesienie rezydencji podatkowej do tego innego państwa członkowskiego - Uregulowanie krajowe niepozwalające na uwzględnienie straty podatkowej poniesionej w państwie członkowskim utworzenia przed przeniesieniem siedziby)
      (2020/C 137/14)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Nejvyšší správní soud

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AURES Holdings a.s.

         Strona przeciwna: Odvolací finanční ředitelství

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że spółka utworzona zgodnie z prawem jednego państwa członkowskiego, która przenosi siedzibę faktycznego zarządu do innego państwa członkowskiego, przy czym przeniesienie to nie wpływa na jej status spółki utworzonej zgodnie z prawem pierwszego państwa członkowskiego, może powołać się na ten artykuł w celu zakwestionowania odmówienia jej w tym drugim państwie członkowskim przeniesienia strat powstałych przed owym przeniesieniem siedziby.

                  2)

                  Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, które wyłączają możliwość uwzględnienia przez spółkę, która przeniosła siedzibę faktycznego zarządu i tym samym swoją rezydencję podatkową do tego państwa członkowskiego, straty podatkowej poniesionej przed tym przeniesieniem w innym państwie członkowskim, w którym zachowuje ona swoją siedzibę statutową.

         (1)  Dz.U. C 301 z 27.8.2018.


title: Sprawa C-427/18 P: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 26 lutego 2020 r. – Europejska Służba Działań Zewnętrznych / Ruben Alba Aguilera i in. [Odwołanie – Służba publiczna – Urzędnicy i pracownicy – Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) – Wynagrodzenie – Regulamin pracowniczy – Artykuł 110 – Personel Unii Europejskiej pełniący służbę w państwie trzecim – Załącznik X – Artykuł 1 akapit trzeci i art. 10 – Dodatek ze względu na warunki życia – Coroczny przegląd i dostosowanie – Obniżenie wysokości dodatku ze względu na warunki życia w przypadku członków personelu pełniących służbę w Etiopii – Konieczność wcześniejszego wydania ogólnych przepisów wykonawczych – Zakres]

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/12

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 26 lutego 2020 r. – Europejska Służba Działań Zewnętrznych / Ruben Alba Aguilera i in.
      (Sprawa C-427/18 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy i pracownicy - Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) - Wynagrodzenie - Regulamin pracowniczy - Artykuł 110 - Personel Unii Europejskiej pełniący służbę w państwie trzecim - Załącznik X - Artykuł 1 akapit trzeci i art. 10 - Dodatek ze względu na warunki życia - Coroczny przegląd i dostosowanie - Obniżenie wysokości dodatku ze względu na warunki życia w przypadku członków personelu pełniących służbę w Etiopii - Konieczność wcześniejszego wydania ogólnych przepisów wykonawczych - Zakres)
      (2020/C 137/15)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ) (przedstawiciele: S. Marquardt i R. Spac, pełnomocnicy, M. Troncoso Ferrer i S. Moya Izquierdo, abogados, adwokat F.M. Hislaire)

         Druga strona postępowania: Ruben Alba Aguilera; Simone Barenghi; Massimo Bonannini; Antonio Capone; Stéphanie Carette; Alejo Carrasco Garcia; Francisco Carreras Sequeros; Carl Daspect; Nathalie Devos; Jean-Baptiste Fauvel; Paula Cristina Fernandes; Stephan Fox; Birgitte Hagelund; Chantal Hebberecht; Karin Kaup-Laponin; Terhi Lehtinen; Sandrine Marot; David Mogollon; Clara Molera Gui; Daniele Morbin; Charlotte Onraet; Augusto Piccagli; Gary Quince; Pierre-Luc Vanhaeverbeke; Tamara Vleminckx; Birgit Vleugels; Robert Wade; Luca Zampetti (przedstawiciele: adwokaci T. Martin i S. Orlandi)

         Sentencja

                  1)

                  Punkty 1 i 3 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 kwietnia 2018 r., Alba Aguilera i in./ESDZ (T-119/17, EU:T:2018:183) zostają uchylone.

                  2)

                  Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 341 z 24.9.2018.


title: Sprawa C-457/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 31 stycznia 2020 r. – Republika Słowenii / Republika Chorwacji [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuł 259 TFUE – Właściwość Trybunału – Ustalenie wspólnej granicy między dwoma państwami członkowskimi – Spór graniczny między Republiką Chorwacji a Republiką Słowenii – Umowa o arbitraż – Postępowanie arbitrażowe – Notyfikowanie przez Republikę Chorwacji decyzji o rozwiązaniu umowy z powodu nieprawidłowości, której popełnienie zarzuca członkowi sądu polubownego – Wyrok wydany przez sąd polubowny – Domniemane naruszenie przez Republikę Chorwacji umowy o arbitraż i granicy ustalonej w wyroku sądu polubownego – Zasada lojalnej współpracy – Wniosek o wyłączenie dokumentu z akt sprawy – Ochrona opinii prawnych]

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/13

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 31 stycznia 2020 r. – Republika Słowenii / Republika Chorwacji
      (Sprawa C-457/18) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 259 TFUE - Właściwość Trybunału - Ustalenie wspólnej granicy między dwoma państwami członkowskimi - Spór graniczny między Republiką Chorwacji a Republiką Słowenii - Umowa o arbitraż - Postępowanie arbitrażowe - Notyfikowanie przez Republikę Chorwacji decyzji o rozwiązaniu umowy z powodu nieprawidłowości, której popełnienie zarzuca członkowi sądu polubownego - Wyrok wydany przez sąd polubowny - Domniemane naruszenie przez Republikę Chorwacji umowy o arbitraż i granicy ustalonej w wyroku sądu polubownego - Zasada lojalnej współpracy - Wniosek o wyłączenie dokumentu z akt sprawy - Ochrona opinii prawnych)
      (2020/C 137/16)
      Język postępowania: chorwacki

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Słowenii (przedstawiciele: M. Menard, pełnomocnik, adwokat J.-M. Thouvenin)

         Strona pozwana: Republika Chorwacji (przedstawiciele: G. Vidović Mesarek, pełnomocnik, wspierany przez J. Stratford, QC)

         Sentencja

                  1)

                  Wewnętrzny dokument roboczy Komisji Europejskiej dotyczący opinii jej służby prawnej, znajdujący się na s. 38–45 załącznika C.2 do odpowiedzi Republiki Słowenii na zarzut niedopuszczalności, zostaje wyłączony z akt sprawy C-457/18.

                  2)

                  Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest niewłaściwy do orzekania w przedmiocie skargi Republiki Słowenii wniesionej na podstawie art. 259 TFUE w sprawie C-457/18.

                  3)

                  Republika Słowenii zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 399 z 5.11.2018.


title: Sprawa C-482/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Google Ireland Limited / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Adó- és Vámigazgatósága [Odesłanie prejudycjalne – Swoboda świadczenia usług – Artykuł 56 TFUE – Ograniczenia – Przepisy podatkowe – Podatek od działalności reklamowej oparty na obrocie – Obowiązki dotyczące rejestracji w organach podatkowych – Zasada niedyskryminacji – Grzywny – Zasada proporcjonalności]

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/14

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 3 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – Google Ireland Limited / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Adó- és Vámigazgatósága
      (Sprawa C-482/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swoboda świadczenia usług - Artykuł 56 TFUE - Ograniczenia - Przepisy podatkowe - Podatek od działalności reklamowej oparty na obrocie - Obowiązki dotyczące rejestracji w organach podatkowych - Zasada niedyskryminacji - Grzywny - Zasada proporcjonalności)
      (2020/C 137/17)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Google Ireland Limited

         Strona przeciwna: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Kiemelt Adó- és Vámigazgatósága

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, które nakładają na podmioty świadczące usługi w zakresie reklamy mające siedzibę w innym państwie członkowskim obowiązek zgłoszenia w celu objęcia ich podatkiem od reklamy, podczas gdy podmioty świadczące takie usługi mające siedzibę w państwie członkowskim opodatkowania są z niego zwolnione z tego względu, że podlegają obowiązkowi zgłoszenia lub rejestracji w związku z ich opodatkowaniem jakimikolwiek innymi podatkami obowiązującymi na terytorium tego państwa członkowskiego.

                  2)

                  Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, na mocy których na usługodawców mających siedzibę w innym państwie członkowskim, którzy nie wywiązali się obowiązku zgłoszenia w celu objęcia ich podatkiem od reklamy, zostaje nałożony w ciągu kilku dni szereg grzywien, których kwota, począwszy od drugiej z nich, stanowi trzykrotność kwoty poprzedniej grzywny przy każdym ponownym stwierdzeniu niewykonania tego obowiązku i prowadzi do nałożenia łącznej kwoty kilku milionów euro, przy czym właściwy organ przed wydaniem decyzji w sposób ostateczny ustalającej łączną kwotę tych grzywien nie przyznaje tym usługodawcom czasu niezbędnego do wywiązania się z obowiązków, nie daje im możliwości przedstawienia uwag i sam nie bada wagi naruszenia, podczas gdy kwota grzywny nałożonej na usługodawcę mającego siedzibę w państwie członkowskim opodatkowania, który nie wywiązał się z podobnego obowiązku zgłoszenia lub rejestracji, naruszając ogólne przepisy krajowego prawa podatkowego, jest znacznie niższa i w przypadku dalszego niewywiązywania się z takiego obowiązku nie ulega podwyższeniu w takim samym stopniu lub w tak bezwzględnie krótkim terminie.

         (1)  Dz.U. C 352 z 1.10.2018.


title: Sprawa C-513/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Palermo – Włochy) – Autoservizi Giordano società cooperativa / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli – Ufficio di Palermo [Odesłanie prejudycjalne – Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej – Dyrektywa 2003/96/WE – Artykuł 7 ust. 2 i 3 – Pojęcie „oleju napędowego przeznaczonego do celów handlowych wykorzystywanego jako paliwo silnikowe” – Uregulowanie krajowe przewidujące obniżoną stawkę podatku akcyzowego na olej napędowy przeznaczony do celów handlowych wykorzystywany jako paliwo silnikowe do celów regularnego przewozu osób, a nie do celów okazjonalnego przewozu osób – Zasada równego traktowania]

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/15

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Palermo – Włochy) – Autoservizi Giordano società cooperativa / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli – Ufficio di Palermo
      (Sprawa C-513/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej - Dyrektywa 2003/96/WE - Artykuł 7 ust. 2 i 3 - Pojęcie „oleju napędowego przeznaczonego do celów handlowych wykorzystywanego jako paliwo silnikowe” - Uregulowanie krajowe przewidujące obniżoną stawkę podatku akcyzowego na olej napędowy przeznaczony do celów handlowych wykorzystywany jako paliwo silnikowe do celów regularnego przewozu osób, a nie do celów okazjonalnego przewozu osób - Zasada równego traktowania)
      (2020/C 137/18)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Commissione Tributaria Provinciale di Palermo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Autoservizi Giordano società cooperativa

         Druga strona postępowania: Agenzia delle Dogane e dei Monopoli – Ufficio di Palermo

         Sentencja

      Artykuł 7 ust. 2 i 3 dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że po pierwsze, zakresem jego zastosowania objęte jest przedsiębiorstwo prywatne prowadzące działalność przewozu osób w formie usług wynajmu autobusu wraz z kierowcą, pod warunkiem że pojazdy wynajmowane przez to przedsiębiorstwo należą do kategorii M2 lub M3 zdefiniowanych w dyrektywie Rady 70/156/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do homologacji typu pojazdów silnikowych i ich przyczep, oraz po drugie, przepis ów nie stoi na przeszkodzie przepisom krajowym przewidującym obniżoną stawkę podatku akcyzowego dla oleju napędowego przeznaczonego do celów handlowych wykorzystywanego jako paliwo silnikowe do celów regularnego przewozu osób, które nie przewidują jednak takiej stawki dla oleju wykorzystywanego do celów okazjonalnego przewozu osób, pod warunkiem że przepisy te są zgodne z zasadą równego traktowania, czego zbadanie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018.


title: Sprawa C-524/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Dr. Willmar Schwabe GmbH & Co.KG / Queisser Pharma GmbH & Co. KG [Odesłanie prejudycjalne – Zdrowie publiczne – Informowanie i ochrona konsumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 – Decyzja wykonawcza 2013/63/UE – Oświadczenia żywieniowe i zdrowotne dotyczące żywności – Artykuł 10 ust. 3 – Odniesienie do ogólnych, nieswoistych korzyści – Pojęcie „towarzyszenia” konkretnego oświadczenia zdrowotnego – Obowiązek przedstawienia dowodów naukowych – Zakres]

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/15

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof – Dr. Willmar Schwabe GmbH & Co.KG / Queisser Pharma GmbH & Co. KG
      (Sprawa C-524/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zdrowie publiczne - Informowanie i ochrona konsumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1924/2006 - Decyzja wykonawcza 2013/63/UE - Oświadczenia żywieniowe i zdrowotne dotyczące żywności - Artykuł 10 ust. 3 - Odniesienie do ogólnych, nieswoistych korzyści - Pojęcie „towarzyszenia” konkretnego oświadczenia zdrowotnego - Obowiązek przedstawienia dowodów naukowych - Zakres)
      (2020/C 137/19)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Dr. Willmar Schwabe GmbH & Co.KG

         Strona pozwana: Queisser Pharma GmbH & Co. KG

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 107/2008 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 stycznia 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że ustanowiony w nim wymóg, zgodnie z którym wszelkim odniesieniom do ogólnych, nieswoistych korzyści wynikających ze stosowania danego składnika odżywczego lub danej żywność musi towarzyszyć konkretne oświadczenie zdrowotne zawarte w wykazach, o których mowa w art. 13 lub 14 tego rozporządzenia, nie jest spełniony w wypadku, gdy na opakowaniu suplementu żywnościowego, na przedniej stronie, znajduje się odniesienie do ogólnych, nieswoistych korzyści wynikających ze stosowania danego składnika odżywczego lub danej żywności dla ogólnego stanu zdrowia, podczas gdy konkretne oświadczenie zdrowotne, które ma mu towarzyszyć, znajduje się tylko na odwrocie opakowania, a między nimi nie jest ustanowiony wyraźny związek, jak na przykład poprzez zastosowanie odsyłacza w postaci gwiazdki.

                  2)

                  Artykuł 10 ust. 3 rozporządzenia nr 1924/2006, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 107/2008, należy interpretować w ten sposób, że odniesienia do odniesienia do ogólnych, nieswoistych korzyści wynikających ze stosowania składnika odżywczego lub żywności dla ogólnego stanu zdrowia i związanego ze zdrowiem dobrego samopoczucia muszą być uzasadnione dowodami naukowymi w rozumieniu art. 5 ust. 1 lit. a) i art. 6 ust. 1 tego rozporządzenia. W tym celu wystarczy, by takim odniesieniom towarzyszyły szczególne oświadczenia zdrowotne zawarte w wykazach, o których mowa w art. 13 lub w art. 14 tego rozporządzenia.

         (1)  Dz.U. C 392 z 29.10.2018.


title: Sprawy połączone C-538/18 P i C-539/18 P: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 30 stycznia 2020 r. – České dráhy a.s. / Komisja Europejska [Odwołanie – Konkurencja – Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 – Artykuł 20 ust. 4 – Decyzje w sprawie kontroli – Obowiązek uzasadnienia – Poszlaki o wystarczająco poważnym charakterze świadczące o istnieniu naruszenia reguł konkurencji – Dowody uzyskane w sposób zgodny z prawem – Kontrola nakazana na podstawie informacji pochodzących z wcześniejszej kontroli]

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/16

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 30 stycznia 2020 r. – České dráhy a.s. / Komisja Europejska
      (Sprawy połączone C-538/18 P i C-539/18 P) (1)

      (Odwołanie - Konkurencja - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 20 ust. 4 - Decyzje w sprawie kontroli - Obowiązek uzasadnienia - Poszlaki o wystarczająco poważnym charakterze świadczące o istnieniu naruszenia reguł konkurencji - Dowody uzyskane w sposób zgodny z prawem - Kontrola nakazana na podstawie informacji pochodzących z wcześniejszej kontroli)
      (2020/C 137/20)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: České dráhy a.s. (przedstawiciele: K. Muzikář, J. Kindl, advokáti)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi, G. Meessen, P. Němečková i M. Šimerdová, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołania zostają oddalone.

                  2)

                  České dráhy a.s. zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 392 z 29.10.2018 r.


title: Sprawa C-679/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresní soud v Ostravě – Republika Czeska) – OPR-Finance s.r.o. / GK [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 2008/48/WE – Umowy o kredyt konsumencki – Artykuł 8 – Obowiązek oceny zdolności kredytowej konsumenta – Przepisy krajowe – Możliwość powołania się na przedawnienie wobec podniesionego przez konsumenta zarzutu nieważności umowy – Artykuł 23 – Sankcje – Skuteczny, proporcjonalny i odstraszający charakter – Sąd krajowy – Zbadanie z urzędu poszanowania tego obowiązku]

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/17

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresní soud v Ostravě – Republika Czeska) – OPR-Finance s.r.o. / GK
      (Sprawa C-679/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 2008/48/WE - Umowy o kredyt konsumencki - Artykuł 8 - Obowiązek oceny zdolności kredytowej konsumenta - Przepisy krajowe - Możliwość powołania się na przedawnienie wobec podniesionego przez konsumenta zarzutu nieważności umowy - Artykuł 23 - Sankcje - Skuteczny, proporcjonalny i odstraszający charakter - Sąd krajowy - Zbadanie z urzędu poszanowania tego obowiązku)
      (2020/C 137/21)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Okresní soud v Ostravě

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: OPR-Finance s.r.o.

         Strona pozwana: GK

         Sentencja

      Wykładni art. 8 i 23 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG należy dokonywać w ten sposób, że wymagają one, aby sąd krajowy zbadał z urzędu, czy nie nastąpiło naruszenie ciążącego na kredytodawcy przedumownego obowiązku przeprowadzenia oceny zdolności kredytowej konsumenta, określonego w art. 8 tej dyrektywy, i wyciągnął wynikające z prawa krajowego konsekwencje w wypadku naruszenia tego obowiązku, pod warunkiem że sankcje odpowiadają wymogom wspomnianego art. 23. Wykładni art. 8 i 23 dyrektywy 2008/48 należy dokonywać również w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, na mocy których naruszenie przez kredytodawcę przedumownego obowiązku przeprowadzenia oceny zdolności kredytowej konsumenta podlega sankcji w postaci unieważnienia umowy kredytowej wraz z obowiązkiem zwrotu kredytodawcy przez konsumenta kwoty głównej kredytu w terminie odpowiadającym jego możliwościom jedynie pod takim warunkiem, że konsument powoła się na tę nieważność przed upływem trzyletniego terminu przedawnienia.

         (1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.


title: Sprawa C-725/18: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 30 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof – Belgia) – Anton van Zantbeek VOF / Ministerraad [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 56 TFUE – Artykuł 36 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym – Swoboda świadczenia usług – Podatek od transakcji giełdowych zawartych lub wykonanych w państwie członkowskim – Różnica w traktowaniu ze szkodą dla usługobiorców korzystających z usług profesjonalnych pośredników niebędących rezydentami – Ograniczenie – Względy uzasadniające]

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/18

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 30 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Grondwettelijk Hof – Belgia) – Anton van Zantbeek VOF / Ministerraad
      (Sprawa C-725/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 56 TFUE - Artykuł 36 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym - Swoboda świadczenia usług - Podatek od transakcji giełdowych zawartych lub wykonanych w państwie członkowskim - Różnica w traktowaniu ze szkodą dla usługobiorców korzystających z usług profesjonalnych pośredników niebędących rezydentami - Ograniczenie - Względy uzasadniające)
      (2020/C 137/23)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Grondwettelijk Hof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Anton van Zantbeek VOF

         Strona przeciwna: Ministerraad

         Sentencja

      Artykuł 56 TFUE i art. 36 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, które wprowadzają podatek od transakcji giełdowych zawartych lub wykonanych na zlecenie rezydenta tego państwa członkowskiego przez zawodowego pośrednika niebędącego rezydentem, co skutkuje ograniczeniem swobodnego świadczenia usług wykonywanych przez takich zawodowych pośredników, o ile przepisy te oferują takiemu zleceniodawcy i owym zawodowym pośrednikom ułatwienia, zarówno w zakresie obowiązków sprawozdawczych związanych z tym podatkiem, jak i w zakresie jego płatności, które zawężają owo ograniczenie do tego, co konieczne do osiągnięcia zgodnych z prawem celów zamierzonych przez owe przepisy.

         (1)  Dz.U. C 44 z 4.2.2019.


title: Sprawy połączone od C-773/18 do C-775/18: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 lutego 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Verwaltungsgericht Halle – Niemcy) – TK (C-773/18), UL (C-774/18), VM (C-775/18) / Land Sachsen-Anhalt [Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – Dyrektywa 2000/78/WE – Artykuły 2 i 6 – Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na wiek – Wynagrodzenie urzędników – Dyskryminujący system wynagradzania – Wyrównanie wynagrodzenia obliczone na podstawie wcześniejszego dyskryminującego zaszeregowania – Kolejna dyskryminacja – Artykuł 9 – Odszkodowanie ze względu na dyskryminujące ustawodawstwo – Termin zawity na złożenie wniosku o odszkodowanie – Zasady równoważności i skuteczności]

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/19

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 lutego 2020 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Verwaltungsgericht Halle – Niemcy) – TK (C-773/18), UL (C-774/18), VM (C-775/18) / Land Sachsen-Anhalt
      (Sprawy połączone od C-773/18 do C-775/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Dyrektywa 2000/78/WE - Artykuły 2 i 6 - Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na wiek - Wynagrodzenie urzędników - Dyskryminujący system wynagradzania - Wyrównanie wynagrodzenia obliczone na podstawie wcześniejszego dyskryminującego zaszeregowania - Kolejna dyskryminacja - Artykuł 9 - Odszkodowanie ze względu na dyskryminujące ustawodawstwo - Termin zawity na złożenie wniosku o odszkodowanie - Zasady równoważności i skuteczności)
      (2020/C 137/24)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Halle

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: TK (C-773/18), UL (C-774/18), VM (C-775/18)

         Strona pozwana: Land Sachsen-Anhalt

         Sentencja

                  1)

                  Artykuły 2 i 6 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że przepisy te nie stoją na przeszkodzie środkowi przyznającemu urzędnikom i sędziom – w celu zapewnienia im odpowiedniego wynagrodzenia – wyrównanie wynagrodzenia do wysokości odsetka wynagrodzenia zasadniczego, jakie poprzednio pobierali, zwłaszcza zgodnie ze stopniem wynagrodzenia zasadniczego ustalonego na podstawie ich wieku w odniesieniu do każdej z grup zaszeregowania w chwili ich zatrudnienia, jeżeli środek ten odpowiada konieczności zapewnienia ochrony praw nabytych w kontekście charakteryzującym się w szczególności zarówno wysoką liczbą urzędników i sędziów, których dotyczy, jak i brakiem ważnego systemu odniesienia, oraz nie skutkuje utrwaleniem w czasie odmiennego traktowania ze względu na wiek.

                  2)

                  Zasadę skuteczności należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie określeniu przez państwo członkowskie momentu rozpoczęcia biegu dwumiesięcznego terminu zawitego na złożenie wniosku o odszkodowanie za szkodę wynikającą ze środka skutkującego dyskryminacją ze względu na wiek na dzień wydania wyroku Trybunału, w którym stwierdzono charakter dyskryminujący podobnego środka, gdy istnieje ryzyko, że zainteresowane osoby mogą nie dowiedzieć się we wspomnianym terminie o istnieniu lub znaczeniu dyskryminacji, której są ofiarami. Sytuacja taka może zaistnieć w szczególności, gdy we wspomnianym państwie członkowskim istnieje rozbieżność opinii dotycząca możliwości dokonania w odniesieniu do rozpatrywanego środka transpozycji wniosków wynikających z tego wyroku.

         (1)  Dz.U. C 112 z 25.3.2019.


title: Sprawa C-785/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – GAEC Jeanningros / Institut national de l’origine et de la qualité (INAO), Ministre de l’Agriculture et de l’Alimentation, Ministre de l’Économie et des Finances [Odesłanie prejudycjalne – Rolnictwo – Ochrona oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych – Chroniona nazwa pochodzenia „Comté” – Nieznaczna zmiana w specyfikacji produktu – Wniosek o zmianę zaskarżony przed sądami krajowymi – Orzecznictwo sądów krajowych, zgodnie z którym odwołanie staje się bezprzedmiotowe z chwilą zatwierdzenia zmiany przez Komisję Europejską – Skuteczna ochrona sądowa – Obowiązek orzeczenia w przedmiocie odwołania]

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/20

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 stycznia 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – GAEC Jeanningros / Institut national de l’origine et de la qualité (INAO), Ministre de l’Agriculture et de l’Alimentation, Ministre de l’Économie et des Finances
      (Sprawa C-785/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Ochrona oznaczeń geograficznych i nazw pochodzenia produktów rolnych i środków spożywczych - Chroniona nazwa pochodzenia „Comté” - Nieznaczna zmiana w specyfikacji produktu - Wniosek o zmianę zaskarżony przed sądami krajowymi - Orzecznictwo sądów krajowych, zgodnie z którym odwołanie staje się bezprzedmiotowe z chwilą zatwierdzenia zmiany przez Komisję Europejską - Skuteczna ochrona sądowa - Obowiązek orzeczenia w przedmiocie odwołania)
      (2020/C 137/25)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: GAEC Jeanningros

         Strona pozwana: Institut national de l’origine et de la qualité (INAO), Ministre de l’Agriculture et de l’Alimentation, Ministre de l’Économie et des Finances

         Przy udziale: Comité interprofessionnel de gestion du Comté

         Sentencja

      Artykuł 53 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1151/2012 z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie systemów jakości produktów rolnych i środków spożywczych, art. 6 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 664/2014 z dnia 18 grudnia 2013 r. uzupełniającego rozporządzenie nr 1151/2012 oraz art. 10 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 668/2014 z dnia 13 czerwca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia nr 1151/2012 w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy Komisja Europejska uwzględniła wniosek organów państwa członkowskiego o dokonanie nieznacznej zmiany w specyfikacji chronionej nazwy pochodzenia, sądy krajowe, do których wniesiono odwołanie dotyczące zgodności z prawem decyzji podjętej przez te organy w sprawie tego wniosku w celu przekazania go Komisji zgodnie z art. 53 ust. 2 rozporządzenia nr 1151/2012, nie mogą wyłącznie z tego powodu orzec o umorzeniu toczących się przed nimi postępowań.

         (1)  Dz.U. C 72 z 22.5.2019.


title: Sprawa C-788/18: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 lutego 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Parma – Włochy) – Stanleyparma Sas di Cantarelli Pietro & C., Stanleybet Malta Ltd / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli UM Emilia Romagna – SOT Parma [Odesłanie prejudycjalne – Swoboda świadczenia usług – Artykuł 56 TFUE – Gry losowe – Podatki – Zasada niedyskryminacji – Jednolity podatek od zakładów wzajemnych]

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/20

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 lutego 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Parma – Włochy) – Stanleyparma Sas di Cantarelli Pietro & C., Stanleybet Malta Ltd / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli UM Emilia Romagna – SOT Parma
      (Sprawa C-788/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swoboda świadczenia usług - Artykuł 56 TFUE - Gry losowe - Podatki - Zasada niedyskryminacji - Jednolity podatek od zakładów wzajemnych)
      (2020/C 137/26)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Commissione tributaria provinciale di Parma

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Stanleyparma Sas di Cantarelli Pietro & C., Stanleybet Malta Ltd

         Strona pozwana: Agenzia delle Dogane e dei Monopoli UM Emilia Romagna – SOT Parma

         Sentencja

      Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, które opodatkowuje podatkiem od zakładów wzajemnych mające siedzibę w tym państwie członkowskim centra przekazywania danych i, na zasadzie odpowiedzialności solidarnej i posiłkowo, będące ich zleceniodawcami podmioty urządzające zakłady wzajemne, niezależnie od miejsca siedziby tych podmiotów oraz niezależnie od braku posiadania przez nie koncesji na urządzanie zakładów wzajemnych.

         (1)  Dz.U. C 112 z 25.3.2019.


title: Sprawa C-25/19: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 lutego 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Poznaniu – Polska) – Corporis sp. z o.o. / Gefion Insurance A/S. [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2009/138/WE – Reprezentacja zakładu ubezpieczeń innych niż na życie – Przedstawiciel mający siedzibę na terytorium kraju – Doręczanie dokumentów – Odbiór dokumentu wszczynającego postępowanie sądowe – Rozporządzenie (WE) nr 1393/2007 – Niemożność stosowania]

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/22

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 27 lutego 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Poznaniu – Polska) – Corporis sp. z o.o. / Gefion Insurance A/S.
      (Sprawa C-25/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2009/138/WE - Reprezentacja zakładu ubezpieczeń innych niż na życie - Przedstawiciel mający siedzibę na terytorium kraju - Doręczanie dokumentów - Odbiór dokumentu wszczynającego postępowanie sądowe - Rozporządzenie (WE) nr 1393/2007 - Niemożność stosowania)
      (2020/C 137/29)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Poznaniu

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Corporis sp. z o.o.

         Strona pozwana: Gefion Insurance A/S

         Sentencja

      Artykuł 152 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/138/WE z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie podejmowania i prowadzenia działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Wypłacalność II) w związku z jej art. 151 i z motywem 8 rozporządzenia (WE) nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczącego doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych („doręczanie dokumentów”) oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 należy interpretować w ten sposób, że wyznaczenie przez zakład ubezpieczeń innych niż na życie przedstawiciela w przyjmującym państwie członkowskim obejmuje również uprawnienie tego przedstawiciela do odbioru dokumentu wszczynającego postępowanie sądowe w sprawie o odszkodowanie za wypadek komunikacyjny.

         (1)  Dz.U. C 164 z 13.5.2019.


title: Sprawa C-100/19: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles – Belgia) – Viasat UK Ltd, Viasat Inc. / Institut belge des services postaux et des télécommunications (IBPT) [Odesłanie prejudycjalne – Zbliżanie ustawodawstw – Sektor telekomunikacji – Wykorzystanie widma radiowego w pasmach częstotliwości 2 GHz w celu wdrożenia systemów dostarczających usługi satelitarne komunikacji ruchomej – Decyzja nr 626/2008/WE – Artykuł 4 ust. 1 lit. c), art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 – Uzupełniające elementy naziemne – Zezwolenia wydane przez państwa członkowskie – Ciążący na operatorze obowiązek obsługiwania określonego procentowo udziału ludności i terytorium – Nieprzestrzeganie – Wpływ]

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/24

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 marca 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles – Belgia) – Viasat UK Ltd, Viasat Inc. / Institut belge des services postaux et des télécommunications (IBPT)
      (Sprawa C-100/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Sektor telekomunikacji - Wykorzystanie widma radiowego w pasmach częstotliwości 2 GHz w celu wdrożenia systemów dostarczających usługi satelitarne komunikacji ruchomej - Decyzja nr 626/2008/WE - Artykuł 4 ust. 1 lit. c), art. 7 ust. 1 oraz art. 8 ust. 1 - Uzupełniające elementy naziemne - Zezwolenia wydane przez państwa członkowskie - Ciążący na operatorze obowiązek obsługiwania określonego procentowo udziału ludności i terytorium - Nieprzestrzeganie - Wpływ)
      (2020/C 137/31)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d'appel de Bruxelles

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Viasat UK Ltd, Viasat Inc.

         Strona pozwana: Institut belge des services postaux et des télécommunications (IBPT)

         przy udziale: Inmarsat Ventures Ltd c.o., Eutelsat SA,

         Sentencja

      Artykuł 8 ust. 1 decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady nr 626/2008/WE z dnia 30 czerwca 2008 r. w sprawie selekcji i zezwoleń dotyczących systemów dostarczających satelitarne usługi komunikacji ruchomej (MSS) w związku z art 7 ust. 1 tej decyzji należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy okaże się, iż operator wybrany zgodnie z tytułem II wspomnianej decyzji oraz upoważniony do korzystania z widma radiowego na podstawie art. 7 tej samej decyzji nie dostarczał usług satelitarnej komunikacji ruchomej za pomocą systemu satelitarnej komunikacji ruchomej w dniu określonym jako docelowy w art. 4 ust. 1 lit c) ppkt (ii) decyzji nr 626/2008, właściwe organy państw członkowskich nie są uprawnione do odmówienia wydania temu operatorowi koniecznych do korzystania z uzupełniających elementów naziemnych systemów satelitarnej komunikacji ruchomej zezwoleń na tej podstawie, że wspomniany operator nie wywiązał się z zobowiązania podjętego we wniosku.

         (1)  Dz.U. C 131 z 8.4.2019.


title: Sprawa C-248/19: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 5 marca 2020 r. – Komisja Europejska / Republika Cypryjska [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuł 258 TFUE – Dyrektywa 91/271/EWG – Oczyszczanie ścieków komunalnych – Artykuły 3, 4, 10 i 15 – Sekcje A, B i D załącznika I – Brak systemów zbierania ścieków komunalnych w niektórych aglomeracjach – Brak wtórnego lub innego równie skutecznego oczyszczania ścieków komunalnych – Budowa i eksploatacja oczyszczalni ścieków – Kontrola zrzutów z tych oczyszczalni]

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/24

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 5 marca 2020 r. – Komisja Europejska / Republika Cypryjska
      (Sprawa C-248/19) (1)

      (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 258 TFUE - Dyrektywa 91/271/EWG - Oczyszczanie ścieków komunalnych - Artykuły 3, 4, 10 i 15 - Sekcje A, B i D załącznika I - Brak systemów zbierania ścieków komunalnych w niektórych aglomeracjach - Brak wtórnego lub innego równie skutecznego oczyszczania ścieków komunalnych - Budowa i eksploatacja oczyszczalni ścieków - Kontrola zrzutów z tych oczyszczalni)
      (2020/C 137/32)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Cypryjska (przedstawiciele: E. Zachariadou i M. Chatzigeorgiou, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Republika Cypryjska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 3, 4, 10 i 15, a także sekcji A, B i D załącznika I do dyrektywy 91/271/EWG Rady z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, zmienionej rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1137/2008 z dnia 22 października 2008 r.:

                              —

                              nie wyposażając w system zbierania ścieków komunalnych 31 aglomeracji (Aradippou, Ypsonas, Dali, Voroklini, Deryneia, Sotira, Xylophagou, Pervolia, Kolossi, Poli Chrysochous, Leivadia, Dromolaxia, Pera Chorio-Nisou, Liopetri, Avgorou, Paliometocho, Kiti, Frenaros, Ormideia, Kokkinotrimithia, Trachoni, Episkopi, Xylotympou, Pano Polemidia, Pyla, Lympia, Parekklisia, Kakopetria, Achna, Meneou i Pyrgos) i

                              —

                              nie zapewniając dla tych aglomeracji, by ścieki komunalne, które są doprowadzane do systemów zbierania, były poddane przed odprowadzeniem wtórnemu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu.

                  2)

                  Republika Cypryjska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 213 z 24.6.2019.


title: Sprawa C-258/18: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 13 lutego 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – H. Solak / Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv). [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postepowania przed Trybunałem – Układ stowarzyszeniowy EWG – Turcja – Artykuł 59 protokółu dodatkowego – Decyzja nr 3/80 – Zabezpieczenie społeczne tureckich pracowników migrujących – Uchylenie klauzul zamieszkania – Artykuł 6 – Świadczenie uzupełniające – Zawieszenie – Zrzeczenie się obywatelstwa przyjmującego państwa członkowskiego – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Specjalne nieskładkowe świadczenia pieniężne – Warunek zamieszkania]

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/25

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 13 lutego 2020 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – H. Solak / Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv).
      (Sprawa C-258/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postepowania przed Trybunałem - Układ stowarzyszeniowy EWG – Turcja - Artykuł 59 protokółu dodatkowego - Decyzja nr 3/80 - Zabezpieczenie społeczne tureckich pracowników migrujących - Uchylenie klauzul zamieszkania - Artykuł 6 - Świadczenie uzupełniające - Zawieszenie - Zrzeczenie się obywatelstwa przyjmującego państwa członkowskiego - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Specjalne nieskładkowe świadczenia pieniężne - Warunek zamieszkania)
      (2020/C 137/33)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Centrale Raad van Beroep

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek odwoławczy: H. Solak

         Druga strona postępowania: Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen (Uwv)

         Sentencja

      Artykuł 6 ust. 1 akapit pierwszy decyzji nr 3/80 Rady Stowarzyszenia z dnia 19 września 1980 r. o stosowaniu systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Wspólnot Europejskich do pracowników tureckich i członków ich rodzin w związku z art. 59 protokołu dodatkowego, podpisanego w dniu 23 listopada 1970 r. w Brukseli oraz zawartego, zatwierdzonego i ratyfikowanego w imieniu Wspólnoty rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2760/72 z dnia 19 grudnia 1972 r. należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie ustawodawstwu krajowemu, zgodnie z którym wypłata świadczenia zmierzającego do uzupełnienia renty inwalidzkiej celem zapewnienia minimalnego wynagrodzenia, przyznanego na podstawie tego ustawodawstwa, ulega zawieszeniu wobec obywatela tureckiego posiadającego dostęp do legalnego rynku pracy danego państwa członkowskiego, który, po zrzeczeniu się obywatelstwa tego państwa członkowskiego, nabytego w trakcie jego pobytu w tym państwie, powrócił do kraju swojego pochodzenia.

         (1)  Dz.U. C 276 z 6.8.2018.


title: Sprawa C-520/19: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Ostravě – Republika Czeska) – Armostav Místek s.r.o. / Odvolací finanční ředitelství [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie kontekstu faktycznego sporu głównego oraz w przedmiocie względów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytania prejudycjalne – Oczywista niedopuszczalność]

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/26

      Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 14 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Ostravě – Republika Czeska) – Armostav Místek s.r.o. / Odvolací finanční ředitelství
      (Sprawa C-520/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Brak dostatecznych wyjaśnień w przedmiocie kontekstu faktycznego sporu głównego oraz w przedmiocie względów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytania prejudycjalne - Oczywista niedopuszczalność)
      (2020/C 137/35)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Krajský soud v Ostravě

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Armostav Místek s.r.o.

         Strona przeciwna: Odvolací finanční ředitelství

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym przedstawiony przez Krajský soud v Ostravě (sąd regionalny w Ostrawie, Republika Czeska) postanowieniem z dnia 18 czerwca 2019 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 328 z 30.9.2019.


title: Sprawa C-679/19: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Ilfov – Rumunia) – NL / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Kontrola środków pieniężnych wwożonych do Unii Europejskiej lub wywożonych z Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 1889/2005 – Zakres stosowania – Artykuły 63 i 65 TFUE – Swobodny przepływ kapitału – Przewóz znacznych kwot środków pieniężnych wwożonych na terytorium państwa członkowskiego lub wywożonych z terytorium państwa członkowskiego – Obowiązek zgłoszenia – Sankcje – Grzywna i konfiskata na rzecz państwa niezgłoszonej kwoty przekraczającej 10 000 EUR – Proporcjonalność)

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/27

      Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 19 grudnia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Ilfov – Rumunia) – NL / Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti
      (Sprawa C-679/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Kontrola środków pieniężnych wwożonych do Unii Europejskiej lub wywożonych z Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 1889/2005 - Zakres stosowania - Artykuły 63 i 65 TFUE - Swobodny przepływ kapitału - Przewóz znacznych kwot środków pieniężnych wwożonych na terytorium państwa członkowskiego lub wywożonych z terytorium państwa członkowskiego - Obowiązek zgłoszenia - Sankcje - Grzywna i konfiskata na rzecz państwa niezgłoszonej kwoty przekraczającej 10 000 EUR - Proporcjonalność)
      (2020/C 137/36)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Ilfov

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: NL

         Strona przeciwna: Direcţia Generală Regională a Finanţelor Publice Bucureşti

         Sentencja

      Artykuły 63 i 65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom państwa członkowskiego, które dla celów karania uchybienia obowiązkowi zgłoszenia znacznych kwot środków pieniężnych wwożonych na terytorium tego państwa lub wywożonych z niego, przewiduje poza nałożeniem grzywny administracyjnej, konfiskatę na rzecz państwa niezgłoszonej kwoty przekraczającej 10 000 EUR.

         (1)  Dz.U. C 423 z 17.12.2019.


title: Sprawa C-943/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 27 grudnia 2019 r. – SIA „ONDO” / Patērētāju tiesību aizsardzības centrs

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/27

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 27 grudnia 2019 r. – SIA „ONDO” / Patērētāju tiesību aizsardzības centrs
      (Sprawa C-943/19)
      (2020/C 137/37)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa (Senāts)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca w pierwszej instancji i wnosząca skargę kasacyjną: SIA „ONDO”

         Druga strona postępowania: Patērētāju tiesību aizsardzības centrs

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pojęcie „całkowitego kosztu kredytu ponoszonego przez konsumenta”, zdefiniowane w art. 3 lit. g) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG (1), stanowi autonomiczne pojęcie prawa Unii Europejskiej?

                  2)

                  Czy koszty z tytułu przedłużenia terminu spłaty kredytu są objęte zakresem pojęcia „całkowity koszt kredytu ponoszony przez konsumenta”, zdefiniowanego w art. 3 lit. g) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG, w sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie, jeżeli postanowienia dotyczące przedłużenia terminu spłaty kredytu stanowią część postanowień i warunków umowy o kredyt uzgodnionych między kredytobiorcą a kredytodawcą?

         (1)  Dz.U. 2008, L 133, s. 66.


title: Sprawa C-944/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 27 grudnia 2019 r. – AS „4finance” / Patērētāju tiesību aizsardzības centrs

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 27 grudnia 2019 r. – AS „4finance” / Patērētāju tiesību aizsardzības centrs
      (Sprawa C-944/19)
      (2020/C 137/38)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa (Senāts)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca w pierwszej instancji i wnosząca skargę kasacyjną: AS „4finance”

         Druga strona postępowania: Patērētāju tiesību aizsardzības centrs

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pojęcie „całkowitego kosztu kredytu ponoszonego przez konsumenta”, zdefiniowane w art. 3 lit. g) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG (1), stanowi autonomiczne pojęcie prawa Unii Europejskiej?

                  2)

                  Czy koszty z tytułu przedłużenia terminu spłaty kredytu są objęte zakresem pojęcia „całkowity koszt kredytu ponoszony przez konsumenta”, zdefiniowanego w art. 3 lit. g) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG, w sytuacji takiej jak w niniejszej sprawie, jeżeli postanowienia dotyczące przedłużenia terminu spłaty kredytu stanowią część postanowień i warunków umowy o kredyt uzgodnionych między kredytobiorcą a kredytodawcą?

         (1)  Dz.U. 2008, L 133, s. 66.


title: Sprawa C-945/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 27 grudnia 2019 r. – SIA „OC Finance” / Patērētāju tiesību aizsardzības centrs

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākā tiesa (Senāts) (Łotwa) w dniu 27 grudnia 2019 r. – SIA „OC Finance” / Patērētāju tiesību aizsardzības centrs
      (Sprawa C-945/19)
      (2020/C 137/39)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Augstākā tiesa (Senāts)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca w pierwszej instancji i wnosząca skargę kasacyjną: SIA „OC Finance”

         Druga strona postępowania: Patērētāju tiesību aizsardzības centrs

         Pytania prejudycjalne

      Pytania prejudycjalne są identyczne jak w sprawie C-944/19.


title: Sprawa C-1/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 3 stycznia 2020 r. – B / Finanzamt Wien

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 3 stycznia 2020 r. – B / Finanzamt Wien
      (Sprawa C-1/20)
      (2020/C 137/40)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: B

         Strona przeciwna: Finanzamt Wien

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 132 ust. 1 lit. g) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy interpretować w ten sposób, że zwolnione z podatku VAT są usługi świadczone przez adwokata w charakterze kuratora ustanowionego przez sąd, o ile nie są one typowymi usługami adwokackimi?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-5/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 7 stycznia 2020 r. – Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V. / Vodafone GmbH

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 7 stycznia 2020 r. – Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V. / Vodafone GmbH
      (Sprawa C-5/20)
      (2020/C 137/41)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Bundesverband der Verbraucherzentralen und Verbraucherverbände – Verbraucherzentrale Bundesverband e.V.

         Druga strona postępowania: Vodafone GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie TSM (1) należy interpretować w ten sposób, że prawo użytkownika końcowego do korzystania z wybranych urządzeń końcowych obejmuje również prawo do korzystania z usługi dostępu do internetu przez urządzenie końcowe bezpośrednio podłączone do interfejsu publicznej sieci telekomunikacyjnej (np. smartfon, tablet) także za pomocą innych urządzeń końcowych (innego smartfonu/tabletu) (tethering)?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:
                  Czy art. 3 ust. 1 i 2 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że sytuacja, w której tethering nie jest zakazany w umowie ani ograniczony technicznie, jednakże ilość danych wykorzystana zgodnie z umową w drodze tetheringu w odróżnieniu od ilości danych wykorzystanej bez zastosowania tetheringu nie jest objęta ofertą zero-rating, lecz jest wliczana do podstawowej ilości danych i w razie przekroczenia tej ilości jest obliczana oddzielnie, stanowi niedozwolone ograniczenie wyboru urządzenia końcowego przez użytkownika końcowego?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2120 z dnia 25 listopada 2015 r. ustanawiające środki dotyczące dostępu do otwartego internetu oraz zmieniające dyrektywę 2002/22/WE w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników, a także rozporządzenie (UE) nr 531/2012 w sprawie roamingu w publicznych sieciach łączności ruchomej wewnątrz Unii (Dz. U. 2015, L 310, s. 1).


title: Sprawa C-7/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 9 stycznia 2020 r. – VS / Hauptzollamt Münster

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 9 stycznia 2020 r. – VS / Hauptzollamt Münster
      (Sprawa C-7/20)
      (2020/C 137/42)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:
         VS

         Druga strona postępowania: Hauptzollamt Münster

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 71 ust. 1 akapit drugi dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) należy interpretować w ten sposób, że przepis art. 87 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (2) stosuje się mutatis mutandis do powstania zobowiązania z tytułu podatku od wartości dodanej (podatku obrotowego od przywozu)?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2013, L 269, s. 1.


title: Sprawa C-9/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 10 stycznia 2020 r. – Grundstücksgemeinschaft Kollaustraße 136 / Finanzamt Hamburg-Oberalster

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 10 stycznia 2020 r. – Grundstücksgemeinschaft Kollaustraße 136 / Finanzamt Hamburg-Oberalster
      (Sprawa C-9/20)
      (2020/C 137/43)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Grundstücksgemeinschaft Kollaustraße 136

         Druga strona postępowania: Finanzamt Hamburg-Oberalster

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 167 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, zgodnie z którymi prawo do odliczenia podatku naliczonego powstaje w chwili dokonania transakcji także wtedy, gdy zgodnie z prawem krajowym podatek staje się wymagalny wobec dostawcy lub usługodawcy dopiero w momencie pobrania wynagrodzenia, a wynagrodzenie to nie zostało jeszcze zapłacone?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: czy art. 167 dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, zgodnie z którymi prawo do odliczenia podatku naliczonego nie może zostać wykonane w odniesieniu do okresu rozliczeniowego, w którym zapłacono wynagrodzenie, w sytuacji, w której podatek staje się wymagalny wobec dostawcy lub usługodawcy dopiero w momencie pobrania wynagrodzenia, usługa była świadczona we wcześniejszym okresie rozliczeniowym, a zgodnie z prawem krajowym realizacja prawa do odliczenia podatku naliczonego w odniesieniu do tego wcześniejszego okresu rozliczeniowego nie jest już możliwa ze względu na przedawnienie?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa C-12/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (Niemcy) w dniu 13 stycznia 2020 r. – DB Netz AG / Bundesrepublik Deutschland

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (Niemcy) w dniu 13 stycznia 2020 r. – DB Netz AG / Bundesrepublik Deutschland
      (Sprawa C-12/20)
      (2020/C 137/44)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: DB Netz AG

         Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy rozporządzenie nr 913/2020 (1), w szczególności w kontekście zadań przydzielonych radzie zarządzającej korytarza towarowego w art. 13 ust. 1, art. 14 ust. 9 i art. 18 lit. c) tego rozporządzenia, należy interpretować w ten sposób, że rada zarządzająca korytarza towarowego jest uprawniona do samodzielnego określenia procedury w przedmiocie składania wniosków w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury w punkcie kompleksowej obsługi, o którym mowa w art. 13 ust. 1 tego rozporządzenia, a przy tym przykładowo – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie – nakazać wyłączne używanie elektronicznych narzędzi rezerwacyjnych, albo czy ta procedura podlega ogólnym przepisom art. 27 ust. 1 i 2 w związku z pkt. 3 lit. a) załącznika IV do dyrektywy 2012/34 (2), a więc może być regulowane wyłącznie przez zarządców sieci uczestniczących w korytarzu towarowym w każdorazowo stosowanych przez nich regulaminach sieci?

                  2.

                  W wypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi, zgodnie z którą wskazana w punkcie 1 procedura może zostać uregulowana wyłącznie w regulaminie sieci zarządcy sieci uczestniczącego w korytarzu towarowym, to czy kontrola regulaminu sieci przez krajowy organ regulacyjny powinna być prowadzona zgodnie z art. 20 rozporządzenia nr 913/2010 czy raczej wyłącznie zgodnie z przepisami dyrektywy 2012/34 i wydanymi celem jej transpozycji przepisami prawa krajowego?

                              a)

                              Jeżeli kontrola ma być prowadzona zgodnie z art. 20 rozporządzenia nr 913/2010, to czy w zgodzie z jego przepisami pozostaje sytuacja, w której krajowy organ regulacyjny kwestionuje postanowienie w regulaminie sieci takie jak wskazane w punkcie 1, nie działając w tym zakresie wspólnie i zgodnie z organami regulacyjnymi pozostałych państw uczestniczących w korytarzu towarowym albo nawet nie konsultując uprzednio tych innych organów celem przyjęcia wspólnego sposobu postępowania?

                              b)

                              Jeżeli kontrola ma być prowadzona zgodnie z przepisami dyrektywy 2012/34 i wydanymi celem jej transpozycji przepisami prawa krajowego, to czy w zgodzie z nimi, w szczególności z przewidzianym w art. 57 ust. 1 zdanie drugie tej dyrektywy ogólnym obowiązkiem współpracy, pozostaje sytuacja, w której krajowy organ regulacyjny kwestionuje takie postanowienie w regulaminie sieci, nie działając w tym zakresie wspólnie i zgodnie z organami regulacyjnymi pozostałych państw uczestniczących w korytarzu towarowym albo nawet nie konsultując uprzednio tych innych organów celem przyjęcia wspólnego sposobu postępowania?

                  3.

                  W wypadku odpowiedzi na pytanie pierwsze, zgodnie z którą rada zarządzająca korytarza towarowego jest uprawniona do samodzielnego określenia procedury, o której mowa w punkcie 1, to czy krajowy organ regulacyjny jest uprawniony, zgodnie z art. 20 rozporządzenia nr 913/2010 albo przepisami dyrektywy 2012/34 i wydanymi celem jej transpozycji przepisami prawa krajowego, do tego, żeby kontrolować i ewentualnie zakwestionować regulamin sieci zarządcy sieci w zakresie przekraczającym zgodność treściową tego regulaminu z ustalonym przez radę zarządzającą trybem postępowania, jeżeli regulamin sieci zarządcy sieci zawiera postanowienie odnośnie do takiego postępowania? W razie odpowiedzi twierdzącej na tak zadane pytanie, jakiej odpowiedzi udzielić należy na pytania 2 a) i b) w odniesieniu do tego uprawnienia organu regulacyjnego?

                  4.

                  O ile z odpowiedzi na poprzednie pytania wynikałoby, że krajowym organom regulacyjnym przysługują uprawnienia do kontroli procedury, o której mowa w punkcie 1, to czy art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 913/2010 należy interpretować w ten sposób, że ogólne ramy przyjmowane na podstawie tego przepisu przez radę wykonawczą należy kwalifikować jako prawo Unii wiążące krajowe organy regulacyjne i sądy krajowe, któremu przysługuje pierwszeństwo stosowania względem prawa krajowego i które podlega ostatecznie wiążącej wykładni przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej?

                  5.

                  W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie czwarte – czy postanowienie przyjęte na podstawie art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 913/2010 przez rady wykonawcze wszystkich korytarzy towarowych w art. 8 ust. 2 poszczególnych ogólnych ram, zgodnie z którym zdolność przepustową korytarza publikuje się i przyznaje za pośrednictwem międzynarodowego systemu do obsługi wniosków, który – na ile to możliwe – powinien być uzgodniony z innymi korytarzami towarowymi, stoi w sprzeczności z decyzją krajowego organu regulacyjnego, w drodze której ustala się wymogi odnośnie do kształtu takiego systemu dla zarządców sieci uczestniczących w korytarzu towarowym w odniesieniu do ich regulaminu sieci, które to wymogi nie zostały uzgodnione z innymi krajowymi organami regulacyjnymi i pozostałych państw uczestniczących w korytarzu towarowym?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 913/2010 z dnia 22 września 2010 r. w sprawie europejskiej sieci kolejowej ukierunkowanej na konkurencyjny transport towarowy (Dz.U. 2010, L 276, s. 22).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/34/UE z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie utworzenia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego (Dz.U. 2012, L 343, s. 32).


title: Sprawa C-15/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil n° 1 de Badajoz (Hiszpania) w dniu 15 stycznia 2020 r. – Asociación de Usuarios de Bancos, Cajas y Seguros de España (Adicae Consumidores Críticos y Responsables) / Caja Almendralejo Sociedad Cooperativa de Credito

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/33

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 1 de Badajoz (Hiszpania) w dniu 15 stycznia 2020 r. – Asociación de Usuarios de Bancos, Cajas y Seguros de España (Adicae Consumidores Críticos y Responsables) / Caja Almendralejo Sociedad Cooperativa de Credito
      (Sprawa C-15/20)
      (2020/C 137/45)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Mercantil no 1 de Badajoz

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Asociación de Usuarios de Bancos, Cajas y Seguros de España (Adicae Consumidores Críticos y Responsables)

         Strona pozwana: Caja Almendralejo Sociedad Cooperativa de Credito

         Pytania prejudycjalne

      Pytania prejudycjalne są identyczne jak pytania prejudycjalne 1, 2, 3, 5 i 6 zadane w sprawie C-224/19. (1)

         (1)  Dz.U. 2019, C 246, s. 4


title: Sprawa C-16/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil n° 1 de Badajoz (Hiszpania) w dniu 15 stycznia 2020 r. – Asociación de Usuarios de Bancos, Cajas y Seguros de España (Adicae Consumidores Críticos y Responsables) / Liberbank SA

text:
               27.4.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 137/33

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil no 1 de Badajoz (Hiszpania) w dniu 15 stycznia 2020 r. – Asociación de Usuarios de Bancos, Cajas y Seguros de España (Adicae Consumidores Críticos y Responsables) / Liberbank SA
      (Sprawa C-16/20)
      (2020/C 137/46)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Mercantil no 1 de Badajoz

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Asociación de Usuarios de Bancos, Cajas y Seguros de España (Adicae Consumidores Críticos y Responsables)

         Strona pozwana: Liberbank SA

         Pytania prejudycjalne

      Pytania prejudycjalne są identyczne jak pytania prejudycjalne 1, 2, 3, 5 i 6 zadane w sprawie C-224/19. (1)

         (1)  Dz.U. 2019, C 246, s. 4