title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 lutego 2006 r.#BUPA Hospitals Ltd i Goldsborough Developments Ltd przeciwko Commissioners of Customs & Excise.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division - Zjednoczone Królestwo.#Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 10 ust. 2 - Obowiązek podatkowy w podatku VAT - Płatność zaliczkowa - Przedpłata na przyszłe dostawy produktów farmaceutycznych i protez.#Sprawa C-419/02.

text:
      Sprawa C-419/02
      BUPA Hospitals Ltd
      i
      Goldsborough Developments Ltd
      przeciwko
      Commissioners of Customs & Excise
      [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division]
      Szósta dyrektywa VAT – Artykuł 10 ust. 2 – Obowiązek podatkowy w podatku VAT – Płatność zaliczkowa – Przedpłata na przyszłe dostawy produktów farmaceutycznych i protez
      Opinia rzecznika generalnego M. Poiaresa Madura przedstawiona w dniu 7 kwietnia 2005 r.  I-0000
      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 lutego 2006 r.  I-0000
      Streszczenie wyroku
      Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Zdarzenie
            podatkowe i powstanie obowiązku podatkowego
      (dyrektywa Rady 77/388, art. 10 ust. 2 akapit drugi)
      Artykuł 10 ust. 2 akapit drugi szóstej dyrektywy 77/388 w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu
         do podatków obrotowych, zmienionej dyrektywą 95/7, jako odstępstwo od zasady zawartej w akapicie pierwszym tego ustępu przewiduje,
         że w przypadku gdy płatność zaliczkowa następuje przed wykonaniem dostawy towarów lub świadczeniem usług, obowiązek podatkowy
         w zakresie kwoty tej płatności powstaje w momencie jej otrzymania. Nie mieści się w zakresie zastosowania tego przepisu przedpłata
         dokonana w kwocie ryczałtowej na towary wskazane w sposób ogólny w wykazie, który może zostać w każdej chwili zmieniony za
         porozumieniem nabywcy i sprzedawcy, z którego nabywca może ewentualnie wybrać towary, na podstawie umowy, którą może on w każdej
         chwili rozwiązać, odzyskując w całości niewykorzystaną przedpłatę.

      W istocie aby obowiązek podatkowy powstał, w przypadku gdy płatność zaliczkowa następuje przed wykonaniem dostawy towarów
         lub świadczeniem usług, wszelkie okoliczności mające znaczenie dla zaistnienia zdarzenia podatkowego, tzn. przyszła dostawa
         lub przyszłe świadczenie usług muszą, już być znane, a zatem w szczególności w momencie dokonania takiej zapłaty towary i usługi
         powinny być szczegółowo określone.

      (por. pkt 45, 48, 51 i sentencja)
WYROK TRYBUNAŁU (wielka izba)
      z dnia 21 lutego 2006 r. (*)

      Szósta dyrektywa VAT – Artykuł 10 ust. 2 – Obowiązek podatkowy w podatku VAT – Płatność zaliczkowa – Przedpłata na przyszłe dostawy produktów farmaceutycznych i protez
      W sprawie C‑419/02
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez High Court
         of Justice (England & Wales), Chancery Division (Zjednoczone Królestwo) postanowieniem z dnia 8 listopada 2004 r., które wpłynęło
         do Trybunału w dniu 20 listopada 2002 r., w postępowaniu:

      BUPA Hospitals Ltd,
      Goldsborough Developments Ltd
      przeciwko
      Commissioners of Customs & Excise,

      TRYBUNAŁ (wielka izba)
      w składzie: V. Skouris, prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas, K. Schiemann, J. Makarczyk, prezesi izb, S. von Bahr
         (sprawozdawca), J. N. Cunha Rodrigues, R. Silva de Lapuerta, K. Lenaerts, P. Kūris, E. Juhász i G. Arestis, sędziowie,

      rzecznik generalny: M. Poiares Maduro,
      sekretarz: K. Sztranc, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 23 listopada 2004 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –       w imieniu BUPA Hospitals Ltd i Goldsborough Developments Ltd przez R. Venablesa, QC, oraz przez T. Lyonsa, barrister, umocowanego
         przez D. Garcia, solicitor,

      –       w imieniu rządu Zjednoczonego Królestwa przez R. Caudwell, działającą w charakterze pełnomocnika, oraz przez C. Vajdę, QC,
      –       w imieniu Irlandii przez D. J. O’Hagana, działającego w charakterze pełnomocnika, oraz przez A. M. Collinsa, SC,
      –       w imieniu rządu niderlandzkiego przez H. G. Sevenster, działającą w charakterze pełnomocnika,
      –       w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich przez R. Lyala, działającego w charakterze pełnomocnika,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 7 kwietnia 2005 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1       Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 2 pkt 1, art. 4 ust. 1 i 2, art. 5 ust. 1, art. 10
         ust. 2 i art. 17 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich
         w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U.
         L 145, str. 1), zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r. (Dz.U. L 102, str.18, zwanej dalej „szóstą dyrektywą”).

      2       Wniosek ten został złożony w ramach sporu zawisłego między BUPA Hospitals Ltd (zwaną dalej „BUPA Hospitals”) i Goldsborough
         Developments Ltd (zwaną dalej „Goldsborough Developments”), które są dwoma spółkami należącymi do grupy BUPA, a Commissioners
         of Customs & Excise (angielski urząd podatkowy, zwany dalej „Commissioners”), w przedmiocie odmowy zgody przez ten urząd na
         odliczenie przez BUPA Hospitals, a także przez Goldsborough Developments kwoty 17,5 mln GBP (w przybliżeniu 26,2 mln EUR)
         zapłaconej tytułem podatku od wartości dodanej (zwanego dalej „podatkiem VAT”) naliczonego od zaliczek wpłaconych na poczet
         przyszłych dostaw dokonanych przez dwie pozostałe spółki należące do grupy BUPA.

       Ramy prawne
       Uregulowania wspólnotowe
      3       Zgodnie z art. 2 pkt 1 szóstej dyrektywy, opodatkowaniu podatkiem od wartości dodanej (zwanym dalej „podatkiem VAT”) podlega
         dostawa towarów lub świadczenie usług dokonywane odpłatnie na terytorium kraju przez podatnika działającego w takim charakterze.

      4       Na mocy art. 4 ust. 1 tej dyrektywy, podatnikiem jest każda osoba wykonująca samodzielnie i niezależnie działalność gospodarczą,
         określoną w ust. 2 tego artykułu. Pojęcie „działalności gospodarczej” zdefiniowane jest w ust. 2 i obejmuje wszelką działalność
         producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z wykorzystywaniem własności dóbr materialnych lub niematerialnych
         celem osiągania stałego zysku.

      5        Artykuł 4 ust. 4 akapit drugi szóstej dyrektywy stanowi, że:
      „Z zastrzeżeniem konsultacji, przewidzianych w art. 29, każde państwo członkowskie może uznać za jednego podatnika osoby mające
         swe przedsiębiorstwa na terytorium kraju, które będąc prawnie niezależne, są ściśle związane ze sobą finansowo, ekonomicznie
         i organizacyjnie”.

      6        W rozumieniu art. 5 ust. 1 dyrektywy, „»[d]ostawa towaru« oznacza przeniesienie prawa do rozporządzania dobrami materialnymi
         jako [jak] właściciel”.

      7       Artykuł 10 ust. 1 i 2 szóstej dyrektywy brzmi następująco:
      „1.       a) »Zdarzenie podatkowe« oznacza fakt, którego zaistnienie spełnia warunki prawne konieczne dla zaistnienia należności podatkowej
         [przez którego zaistnienie spełnione zostają przesłanki powstania obowiązku podatkowego].

               b) Podatek staje się »wymagalny«, gdy organ podatkowy staje się z mocy prawa uprawniony do żądania zapłaty podatku od podatnika,
         pomimo iż termin płatności może zostać odroczony [»Obowiązek podatkowy« oznacza, że organ podatkowy może począwszy od danego
         momentu domagać się zgodnie z prawem zapłaty podatku, nawet jeśli termin jego zapłaty może być późniejszy].

      2.       Zdarzenie podatkowe ma miejsce i podatek staje się wymagalny [obowiązek podatkowy powstaje] w momencie dostarczenia towarów
         lub wykonania usług. Dostawy towarów innych niż te, określone w art. 5 ust. 4 lit. b), oraz świadczenie usług powodujące zapłatę
         lub płatność rat, uważane są za zakończone po upływie terminów, do których takie płatności lub spłaty rat się odnoszą. [Dostawy
         towarów, inne niż określone w art. 5 ust. 4 lit. b), oraz świadczenie usług, z których wynikają powtarzające się rozliczenia
         lub płatności, uważa się za dokonane z chwilą zakończenia okresów, do których te rozliczenia lub płatności się odnoszą].

      Jednakże w przypadku gdy zapłata następuje przed wykonaniem dostawy towarów lub świadczenia usług, podatek staje się wymagalny
         w momencie otrzymania płatności i od jej wysokości [Jednakże w przypadku gdy płatność zaliczkowa następuje przed wykonaniem
         dostawy towarów lub świadczeniem usług, obowiązek podatkowy w zakresie kwoty tej płatności powstaje w momencie jej otrzymania].

      Na zasadzie odstępstwa od powyższych przepisów, państwa członkowskie mogą postanowić, że podatek staje się wymagalny dla niektórych
         transakcji lub dla niektórych kategorii podatników [obowiązek podatkowy w przypadku niektórych transakcji lub niektórych kategorii
         podatników powstaje]:

      –       nie później niż z datą wystawienia faktury lub dokumentu uznawany uznawan[ego] za fakturę, lub
      –       nie później niż w momencie pobrania ceny, lub
      –       w przypadku, kiedy faktura lub dokument uznawany za fakturę nie jest wystawiony lub jest wystawiony z opóźnieniem, w określonym
         terminie od daty zdarzenia podatkowego”.

      8       Artykuł 13 część A ust. 1 lit. b)–e) tej dyrektywy przewiduje, że państwa członkowskie zwalniają z podatku pewne obszary działalności
         w sektorze usług medycznych.

      9       Artykuł 17 ust. 1 tej dyrektywy stanowi, że „[p]rawo do odliczenia powstaje w momencie, w którym odliczany podatek staje się
         wymagalny [z chwilą powstania obowiązku podatkowego w zakresie podatku podlegającego odliczeniu]”.

      10     Zgodnie z ust. 2 lit. a) tego artykułu:
      „O ile towary i usługi są używane do celów zawieranych transakcji podlegających opodatkowaniu, podatnik jest uprawniony do
         odliczenia od podatku, który zobowiązany jest zapłacić, następujących kwot:

      a)       należnego [podlegającego zapłacie] lub zapłaconego podatku od wartości dodanej od towarów lub usług dostarczonych lub, które
         mają być podatnikowi dostarczone przez innego podatnika”.

      11     Zgodnie z art. 28 ust. 2 lit. a) akapit pierwszy szóstej dyrektywy, w okresie przejściowym, o którym mowa w art. 28 „[z]wolnienia,
         na podstawie których zwracane są podatki zapłacone w poprzedniej fazie i obniżone stawki niższe niż stawka minimalna ustanowiona
         w art. 12 ust. 3, w odniesieniu do [w art. 12 ust. 3 dotyczącym] obniżonych stawek, obowiązujące w dniu 1 stycznia 1991 r.
         i zgodne z prawem wspólnotowym, jak również spełniające warunki określone w ostatnim akapicie art. 17 drugiej dyrektywy Rady
         z dnia 11 kwietnia 1967 r., mogą zostać utrzymane w mocy”.

       Uregulowanie krajowe
      12     Artykuł 6 ust. 4 Value Added Tax Act 1994 (ustawy z 1994 r. w sprawie podatku VAT) przewiduje, że:
      „Jeżeli osoba dokonująca dostawy, wystawia fakturę VAT za tę dostawę przed datą przewidzianą w ww. ust. 2 i 3, lub jeżeli
         pobiera ona za tę dostawę zapłatę przed datą przewidzianą w ww. ust. 2 lit. a) i b) lub ust. 3, to należy uznać, że w zakresie
         pobranej lub zafakturowanej kwoty dostawa została przez nią dokonana w dniu wystawienia faktury lub pobrania tej zapłaty”.

      13     Zgodnie z art. 30 ust. 1 tej ustawy w wersji sprzed dnia 1 stycznia 1998 r.:
      „W przypadku gdy podatnik dostarcza towary i świadczy usługi podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT według stawki zerowej,
         to niezależnie od tego, czy na mocy innego przepisu dostawy te podlegają opodatkowaniu z tytułu podatku VAT,

      dostawa ta nie podlega opodatkowaniu z tytułu podatku VAT, lecz
      w pozostałym zakresie należy ją uznać za dostawę podlegającą opodatkowaniu,
      a zatem stawka opodatkowania podatkiem VAT zastosowana w przypadku tej dostawy powinna być zerowa”.
       Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      14     Z postanowienia odsyłającego wynika, że BUPA Hospitals i BUPA Gatwick Park Hospital Ltd (zwana dalej „BUPA Gatwick Park”)
         należą do grupy BUPA, a także, do celów art. 4 ust. 4 akapit drugi szóstej dyrektywy, stanowią również część grupy podatkowej
         VAT BUPA.

      15     Przez wiele lat, a konkretnie do końca roku 1997, BUPA Hospitals prowadziła działalność między innymi w zakresie zarządzania
         wieloma szpitalami prywatnymi. Zgodnie z orzeczeniem Court of Appeal, wydanym w ramach sporu zawisłego między BUPA Hospitals
         a Commissioners, od 1993 r. dostawy leków i protez dokonywane przez BUPA Hospitals na rzecz pacjentów w tych szpitalach były
         opodatkowane podatkiem VAT według stawki zerowej, co umożliwiało odzyskanie przez BUPA Hospitals podatku VAT naliczonego od
         zakupu tych samych produktów dostarczonych przez jej dostawców.

      16     Na skutek oddalenia w dniu 24 lipca 1997 r. przez House of Lords skargi, która została złożona przez Commissioners, w dniu
         13 sierpnia 1997 r. rząd Zjednoczonego Królestwa zapowiedział podjęcie działań ustawodawczych w trybie natychmiastowym, celem
         zaradzenia skutkom orzeczenia Court of Appeal.

      17     Sąd odsyłający podnosi, że w związku z zapowiedziami nowych uregulowań, grupa BUPA postanowiła zastosować porozumienia dotyczące
         przedpłaty. Według tej koncepcji podmiot, którego dostawy opodatkowywane są według stawki zerowej, a zatem, który może odzyskać
         podatek VAT naliczony od dostaw leków i protez, o ile są one lub będą przedmiotem dostaw podlegających opodatkowaniu, przewidując
         zmiany ustawodawcze, zawiera umowy sprzedaży towarów i usług. Podmiot ten występuje następnie o zwrot podatku naliczonego
         w okresie, w którym dokonano zapłaty lub wystawiono fakturę, nawet jeżeli dostawa została dokonana w późniejszym okresie rozliczeniowym.

      18     W ramach tych porozumień postanowiono, że spółka należąca do w grupy BUPA wystąpi w charakterze dostawcy, aby transakcje związane
         z przedpłatami odbywały się wewnątrz grupy. Była to BUPA Medical Supplies Ltd (wówczas występująca jeszcze pod firmą Goldsborough
         Retirement Property Services Ltd, zwana dalej „BUPA Medical”), spółka należąca do grupy Goldsborough, która została nabyta
         na początku sierpnia 1997 r. przez grupę BUPA i następnie stała się „spółką wydmuszką”. Spółka ta będąca częścią grupy BUPA
         nie należała do tej samej grupy podatkowej VAT, co BUPA Hospitals.

      19     Postanowienie odsyłające uściśla, że aby uniknąć ryzyka związanego z tym, że Commissioners znajdą powód do opóźnienia zwrotu
         podatku VAT, postanowiono, że inna spółka należąca do grupy Goldsborough, czyli Goldsborough Developments, zarządzająca czterema
         szpitalami prywatnymi i należąca również do innej niż BUPA Hospitals grupy podatkowej VAT, zawrze umowę o przedpłatę z dostawcą
         należącym do grupy podatkowej VAT BUPA, która będzie opiewać na tą samą kwotę i obejmować ten sam okres rozliczeniowy co ta
         ostatnia. W ramach porozumień dotyczących przedpłaty na drugiego dostawcę została wybrana spółka BUPA Gatwick Park będąca
         uprzednio inną „spółką wydmuszką”.

      20     W dniu 5 września 1997 r. odbyły się posiedzenia zarządu czterech rzeczonych spółek. Zarządy BUPA Hospitals i BUPA Medical
         podjęły uchwały w przedmiocie zawarcia dwóch umów dotyczących sprzedaży i dostaw, odpowiednio, leków i protez.

      21     Podczas posiedzenia zarządu BUPA Hospitals podjęto uchwałę w przedmiocie dokonania przedpłaty kwoty 60 mln GBP brutto na zakup
         leków i 40 mln GBP brutto na zakup protez od BUPA Medical.

      22     W tym samym dniu została podjęta uchwała nadzwyczajna w przedmiocie zmiany nazwy Goldsborough Retirement Property Services
         Ltd na BUPA Medical oraz zmiany przedmiotu działalności spółki BUPA Medical, w celu objęcia nim handlu produktami farmaceutycznymi
         i protezami.

      23     Również w dniu 5 września 1997 r. BUPA Medical wysłała do BUPA Hospitals faktury za dostawę leków opiewające na kwotę 60 mln GBP
         i 10,5 mln GBP tytułem podatku VAT oraz protez na kwotę 40 mln GBP oraz 7 mln GBP tytułem podatku VAT.

      24     Tego samego dnia zarządy Goldsborough Developments i BUPA Gatwick Park podjęły uchwały w przedmiocie zawarcia dwóch umów dotyczących
         sprzedaży i dostaw, odpowiednio, leków i protez.

      25     Zarząd Goldsborough Developments podjął uchwałę w przedmiocie dokonania natychmiastowej wypłaty 50 mln GBP brutto na rzecz
         BUPA Gatwick Park za zakup leków oraz 50 mln GBP brutto za zakup protez.

      26     W tym samym dniu BUPA Gatwick Park wysłała do Goldsborough Developments dwie faktury za dostawę leków na kwotę 50 mln GBP
         i 8,75 mln GBP tytułem podatku VAT oraz za dostawę protez również na kwotę 50 mln GBP oraz 8,75 mln GBP tytułem podatku VAT.

      27     Z postanowienia odsyłającego wynika, że istnieje podobieństwo między umowami, na podstawie których dokonano przedterminowej
         zapłaty. Umowy te stanowiły, że:

      –       nabywca powinien zapłacić sprzedawcy umówioną cenę w dniu zawarcia umowy,
      –       towary będące przedmiotem umowy, były opisane w załączniku, do którego zmiany mogły być wprowadzone za porozumieniem stron,
      –       sprzedawca dostarcza ww. towary lub ich partie zgodnie z późniejszymi wskazówkami nabywcy aż do momentu, gdy całkowita wartość
         dostawy odpowiadać będzie umówienej cenie,

      –       każda ze stron miała możliwość wypowiedzenia umowy w terminie siedmiu dni, oraz
      –       w takim przypadku nabywcy przysługiwał zwrot umówionej ceny pomniejszonej o wartość dostaw dokonanych do dnia rozwiązania
         umowy.

      Zdaniem sądu odsyłającego w różnych umowach zamieszczono ten sam załącznik zawierający niejednolity wykaz kilkuset leków,
         protez i różnych towarów. Sąd odsyłający odnotowuje, że nie ulega wątpliwości, iż żadna z osób zarządzających którąkolwiek
         z czterech spółek nie przywiązywała wagi do treści tego dokumentu.

      28     Według tego postanowienia, jeżeli porozumienia te zostałyby pomyślnie zrealizowane, to pozwoliłoby to grupie BUPA na uniknięcie
         pogorszenia płynności i zapłacenia w tym zakresie na rzecz Commissioners jakiejkolwiek kwoty podatku VAT. W rzeczywistości,
         zgodnie ze swoją deklaracją podatkową VAT za okres do listopada 1997 r., grupa podatkowa VAT BUPA mogła zadeklarować podatek
         naliczony VAT w wysokości 17,5 mln GBP z tytułu transakcji zakupów dokonanych przez BUPA Hospitals od BUPA Medical, zrównoważony
         podatkiem należnym VAT w kwocie 17,5 mln GBP z tytułu sprzedaży dokonanej przez BUPA Gatwick Park na rzecz Goldsborough Developments.
         Grupa Goldsborough, będąc odrębną od grupy podatkowej VAT BUPA, mogła postąpić podobnie: jej deklaracja podatkowa VAT zawierała
         naliczony podatek VAT w kwocie 17,5 mln GBP z tytułu transakcji zakupów dokonanych przez Goldsborough Developments od BUPA
         Gatwick Park oraz podatek należny VAT w kwocie 17,5 mln GBP z tytułu transakcji sprzedaży dokonanych przez BUPA Medical na
         rzecz BUPA Hospitals.

      29     W dniu 8 września 1997 r. do Midland Bank skierowano polecenie dokonania przelewu na łączną kwotę 235,5 mln GBP z konta innej
         spółki należącej do grupy BUPA, a mianowicie BUPA Investments Ltd (zwanej dalej „BIL”), oraz uznania odpowiednio kont BUPA
         Hospitals i Goldsborough Developments kwotami 118 mln i 117,5 mln GBP. Odsetki miesięczne zostały zafakturowane w oparciu
         o przeciętną podstawową stawkę dzienną za każdy miesiąc.

      30     W tym samym dniu do Midland Bank skierowano polecenie dokonania przelewu na kwotę wynoszącą 117,5 mln GBP, z jednej strony,
         z konta BUPA Hospitals na rzecz BUPA Medical, a z drugiej strony, z konta Goldsborough Developments na rzecz BUPA Gatwick
         Park, a następnie o ponowne dokonanie przelewu tych samych kwot na rzecz BIL. Konta BUPA Medical i BUPA Gatwick Park zostały
         uznane osetkami od kwot, które zostały przelane na rzecz BIL.

      31     W dniu 18 listopada 1997 r. do parlamentu skierowano projekt rozporządzenia w sprawie stosowania podatku VAT do leków, produktów
         farmaceutycznych i sprzętu dla osób niepełnosprawnych [VAT (Drugs, Medicines and Aids for the Handicapped) Order (SI 1997/2744)].
         Rozporządzenie to weszło w życie w dniu 1 stycznia 1998 r. Mocą tego rozporządzenia wprowadzono zmiany w załączniku 8, grupie
         12 ustawy z 1994 r. w sprawie podatku VAT. Z wykazu produktów podlegających opodatkowaniu według stawki zerowej wyłączono
         dostawy produktów medycznych, które zostały dokonane przez prywatnych dostawców na obszarze Zjednoczonego Królestwa. Od tego
         czasu dostawy te podlegają zwolnieniu z opodatkowania. Z powyższego wynika, że nie ma możliwości dalszego odliczania podatku
         VAT naliczonego od tych produktów.

      32     Porozumienia zawarte między BUPA Hospitals i BUPA Medical, mające na celu wykonanie umów dotyczących przedpłaty, zostały wykonane
         we wrześniu 1998 r. W postanowieniu odsyłającym zaznaczono, że w dniu 19 sierpnia 1998 r. BUPA Medical uzyskała zezwolenie
         na hurtową sprzedaż produktów medycznych oraz że wszystkie szpitale zarządzane przez BUPA Hospitals na początku grudnia 1998 r.
         złożyły zamówienia u BUPA Medical. Według tego postanowienia BUPA Hospitals korzysta z przedpłat w tempie pozwalającym jej
         na utrzymanie stawki zerowej przez okres od sześciu do siedmiu lat począwszy od września 1998 r.

      33     Odnosząc się do umów dotyczących przedpłaty, które zostały zawarte między Goldsborough Developments i BUPA Gatwick Park, należy
         wskazać, że porozumienia dotyczące dostaw protez zostały wykonane w połowie roku 2001, natomiast porozumienia dotyczące lekarstw
         – w listopadzie 2001 r. Jak wynika z postanowienia odsyłającego, wraz z nabyciem grupy Goldsborough wystąpiły poważne problemy,
         które powinny być rozwiązane przed wprowadzeniem w życie systemu realizacji zamówień. Właśnie dlatego BUPA Gatwick Park uzyskała
         zezwolenie na sprzedaż leków dopiero w dniu 8 czerwca 2001 r.

      34     Postanowienie odsyłające stanowi również, że aby uczestniczyć w porozumieniu dotyczącym przedterminowego zakupu, Goldsborough
         Developments musiała zaciągnąć u BIL pożyczkę na kwotę 117,5 mln GBP, czyli na kwotę siedmiokrotnego jej obrotu w roku 1997,
         co w konsekwencji spowodowało u niej około 270 % wzrost zadłużenia. Commissioners uznał, że Goldsborough Developments potrzebowała
         od 50 do 100 lat na wykorzystanie przedpłaty.

      35     Na mocy decyzji z dnia 14 września 2000 r. Commissioners odmówił zgody na odliczenie przez BUPA Hospitals, a także przez Goldsborough
         Developments, podatku naliczonego z tytułu przedpłat za dostawy dokonane przez BUPA Medical i BUPA Gatwick Park we wrześniu
         1997 r.

      36     W dniu 25 lutego 2002 r. VAT and Duties Tribunal, London (zwany dalej „Tribunal”) oddalił skargę przeciwko decyzji Commissioners,
         argumentując to tym, że w rozumieniu wspólnego systemu podatku VAT BUPA Medical i BUPA Gatwick Park nie prowadziły działalności
         gospodarczej i nie dokonywały dostaw. Sąd ten stwierdził, że unikanie zapłaty podatku VAT było wyłącznym celem wszystkich
         działań podjętych w ramach porozumień dotyczących transakcji uprzedniego zakupu z września 1997 r. Rola, jaką odegrały w tych
         porozumieniach BUPA Medical i BUPA Gatwick Park, polegała wyłącznie na umożliwieniu realizacji tego celu.

      37     Tymczasem Tribunal odrzucił argumentację Commissioners, zgodnie z którą teoria nadużycia prawa miałaby pozbawić BUPA Hospitals
         i Goldsborough Developments prawa do odliczenia podatku naliczonego.

      38     BUPA Hospitals i Goldsborough Developments wniosły skargę do High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division, natomiast
         Commissioners wniósł apelację.

      39     Zważywszy na to, że zarówno orzeczenie wydane przez Tribunal, jak i apelacja wniesiona do High Court, dotyczą określonej liczby
         pytań odnoszących się do prawa wspólnotowego, High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division, postanowił zawiesić
         postępowanie i zwrócić się do Trybunału Sprawiedliwości z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

      „1.       Jak należy interpretować pojęcie »działalność gospodarcza« w rozumieniu art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy 77/388/EWG dotyczącej
         podatku VAT (zwanej dalej »dyrektywą«), mając na względzie dane okoliczności, transakcje i sytuację spółek sprzedających?

      2.       Jak należy interpretować pojęcie »dostawa towarów« w rozumieniu art. 5 ust. 1 [szóstej] dyrektywy, mając na względzie dane
         okoliczności, transakcje i sytuację spółek sprzedających?

      3.       a)     Czy istnieje zasada nadużycia prawa, która (niezależnie od dokonanej wykładni [szóstej] dyrektywy) może wyłączyć prawo do
         odliczenia podatku naliczonego?

      b)       Jeżeli tak, to w jakich okolicznościach miałaby ona zastosowanie?
      c)       Czy miałaby ona zastosowanie w okolicznościach takich, jakie zostałyustalone przez [VAT and Duties] Tribunal?
      4.      Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytania 1–3 miałoby znaczenie, gdyby zapłata w związku z danymi transakcjami następowała
         w momencie, gdy każda dalsza dostawa towarów stanowiłaby dostawę podlegającą zwolnieniu ze zwrotem podatku VAT zapłaconego
         w poprzedniej fazie, co dopuszcza art. 28 ust. 2 lit. a) [szóstej] dyrektywy?

      5.       Jak należy interpretować [szóstą] dyrektywę zwłaszcza w odniesieniu do następujących pytań? Czy w okolicznościach takich jak
         w niniejszej sprawie i w związku z transakcjami takimi jak w niniejszej sprawie:

      a)       należy uznać dostawy za dokonane przez zewnętrznych dostawców dla spółek kupujących przy braku dostaw dokonanych przez lub
         na rzecz spółek sprzedających?

      albo
      b)       należy uznać dostawy za dokonane przez zewnętrznych dostawców dla spółek sprzedających przy braku dostaw dokonanych przez
         spółki sprzedające dla spółek kupujących?

      6.       Jak należy interpretować art. 17 [szóstej] dyrektywy i zasady dotyczące odliczenia podatku w okolicznościach, w których każda
         spółka sprzedająca w ramach działalności gospodarczej dokonuje dostaw na rzecz spółki kupującej oraz:

      a)       spółki kupujące zawarły umowy o dostawy towarów ze spółkami sprzedającymi;
      b)       wystawienie faktur i zapłata za towary następuje przed dostawą;
      c)       podatek VAT jest naliczany od zaliczkowej płatności na podstawie art. 10 ust. 2 akapit drugi [szóstej] dyrektywy;
      d)       towary mają być wykorzystane przez spółki kupujące na dokonanie dostaw, które, gdyby były zrealizowane w momencie zapłaty,
         stanowiłyby dostawy zwolnione z podatku z prawem do zwrotu podatku zapłaconego w fazie poprzedniej, jednakże

      e)       każda spółka kupująca zamierza dokonać odbioru dostaw towarów zgodnie z umowami jedynie wówczas, gdy prawo zmieni się w taki
         sposób, iż wykorzystanie towarów przez spółkę kupującą będzie stanowiło dokonanie dostaw zwolnionych z podatku bez prawa do
         zwrotu?

      (Jeżeli chodzi o lit. e), to jeżeli prawo nie zmieni się w opisany sposób, spółki kupujące są uprawnione do wypowiedzenia
         umów ze spółkami sprzedającymi i żądania zwrotu zapłaconych cen. W danych transakcjach umowy pomiędzy spółkami kupującymi
         a spółkami sprzedającymi zawierają postanowienia dopuszczające takie wypowiedzenie).

      7.      Tribunal stwierdził (w pkt 89 decyzji), iż »żadna z osób podejmujących decyzje [za BUPA Medical i Gatwick Park] […] nie miała
         innego zamiaru ani motywu niż realizacja schematu unikania opodatkowania podatkiem VAT«. Apelanci zaskarżyli to ustalenie
         faktyczne w odwołaniu do High Court. Gdyby to ustalenie faktyczne zostało odrzucone w postępowaniu odwoławczym, czy miałoby
         to znaczenie dla odpowiedzi na powyższe pytania 1–6, a jeśli tak, to jakie?”.

       Uwagi wstępne
      40     W pytaniach prejudycjalnych sąd odsyłający dąży w istocie do wyjaśnienia, po pierwsze, czy transakcje będące przedmiotem postępowania
         przed sądem odsyłającym, których celem jest uzyskanie korzyści podatkowej, stanowią dostawy towarów i działalność gospodarczą
         w rozumieniu art. 2 pkt 1, art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 5 ust. 1 szóstej dyrektywy, a po drugie, czy dyrektywę należy interpretować
         w ten sposób, że sprzeciwia się temu, aby podatnikowi przysługiwało prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT, jeżeli transakcje
         powodujące powstanie tego prawa stanowią nadużycie.

      41     Jednakże z postanowienia odsyłającego, a w szczególności z okoliczności faktycznych opisanych w czwartym i szóstym pytaniu
         prejudycjalnym, wynika, że zgodnie z art. 10 ust. 2 akapit drugi szóstej dyrektywy, podwaliną porozumień ustanowionych przez
         grupę BUPA jest wystawianie faktur VAT z tytułu przedpłaty.

      42     W celu udzielenia sądowi użytecznej odpowiedzi na pytanie będące przedmiotem postępowania w trybie prejudycjalnym, Trybunał
         może uwzględnić normy prawa wspólnotowego, które nie są podstawą pytań prejudycjalnych skierowanych przez sąd krajowy (zob.
         podobnie w szczególności wyrok z dnia 12 października 2004 r. w sprawie C‑60/03 Wolff & Müller, Rec. str. I‑9553, pkt 24 oraz
         z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie C‑153/03 Weide, Zb.Orz. str. I‑6017, pkt 25).

      43     A zatem w ramach pytania czwartego i szóstego, które należy rozpatrzyć łącznie, należy zbadać w pierwszej kolejności, czy
         przedpłaty będące przedmiotem postępowania przed sądem odsyłającym wchodzą w zakres stosowania art. 10 ust. 2 akapit drugi
         szóstej dyrektywy.

       W przedmiocie pytań czwartego i szóstego
      44     Należy wpierw przypomnieć, że art. 10 ust. 2 akapit pierwszy szóstej dyrektywy przewiduje, że zdarzenie podatkowe ma miejsce
         i obowiązek podatkowy w podatku VAT powstaje w momencie dostarczenia towarów lub wykonania usług.

      45     Artykuł 10 ust. 2 akapit drugi szóstej dyrektywy, zgodnie z którym, w przypadku gdy płatność zaliczkowa następuje przed wykonaniem
         dostawy towarów lub świadczeniem usług, obowiązek podatkowy w zakresie kwoty tej płatności powstaje w momencie jej otrzymania,
         stanowi odstępstwo od zasady zawartej w akapicie pierwszym tego przepisu, a zatem podlega wykładni ścisłej.

      46     Następnie, należy przypomnieć, że art. 10 ust. 1 lit. a) szóstej dyrektywy określa „zdarzenie podatkowe” w podatku VAT jako
         fakt, przez którego zaistnienie spełnione zostają przesłanki powstania obowiązku podatkowego. Z powyższego wynika, że obowiązek
         podatkowy może powstać z chwilą lub po zajściu zdarzenia podatkowego, jednak, o ile przepis nie stanowi inaczej, nie przed
         jego wystąpieniem.

      47     Zatem art. 10 ust. 2 akapit trzeci szóstej dyrektywy umożliwia państwom członkowskim wprowadzenie zasady, że obowiązek podatkowy
         w podatku VAT powstanie w czasie późniejszym od zaistnienia zdarzenia podatkowego w trzech przypadkach: nie później niż w chwili
         wystawienia faktury lub dokumentu uznawanego za fakturę, nie później niż w momencie pobrania ceny, bądź w przypadku, kiedy
         faktura lub dokument uznawany za fakturę nie jest wystawiony lub jest wystawiony z opóźnieniem, w określonym terminie od daty
         zdarzenia podatkowego.

      48     Ustęp 2 akapit drugi odchodzi od tego porządku chronologicznego, przewidując, że w przypadku dokonania płatności zaliczkowej
         obowiązek podatkowy w podatku VAT powstaje zanim dostawa towarów lub świadczenie usług zostaną wykonane. Aby obowiązek podatkowy
         powstał w takiej sytuacji, wszelkie okoliczności mające znaczenie dla zaistnienia zdarzenia podatkowego, tzn. przyszła dostawa
         lub przyszłe świadczenie usług muszą już być znane, a zatem w szczególności, podobnie jak stwierdził rzecznik generalny w pkt 100
         opinii, w momencie dokonania takiej zapłaty, towary i usługi powinny być szczegółowo określone.

      49     Wniosek ten potwierdza zresztą uzasadnienie projektu szóstej dyrektywy (Biuletyn Wspólnot Europejskich,  dodatek 11/73, str. 13), w którym Komisja podnosi, że „jeżeli płatność zaliczkowa zostaje dokonana przed zaistnieniem zdarzenia
         podatkowego, powoduje ona powstanie obowiązku podatkowego, ponieważ w ten sposób kontrahenci ujawniają zamiar osiągnięcia
         przed terminem wszystkich skutków finansowych związanych z wystąpieniem zdarzenia podatkowego”.

      50     Należy tu przypomnieć, że opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają dostawy towarów i świadczenie usług, a nie płatności dokonane
         z tytułu tych transakcji (zob. wyrok z dnia 9 października 2001 r. w sprawie C‑108/99 Cantor Fitzgerald International, Rec.
         str. I‑7257, pkt 17). Tym samym opodatkowaniu podatkiem VAT nie powinny zatem podlegać zapłaty za dostawy towarów i świadczenie
         usług, które nie zostały dotychczas określone w sposób wyraźny.

      51     Zatem na pytania czwarte i szóste należy udzielić odpowiedzi, że w zakresie art. 10 ust. 2 akapit drugi szóstej dyrektywy
         nie mieści się przedpłata, taka jak będąca przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, dokonana w kwocie ryczałtowej, na
         towary wskazane w sposób ogólny w wykazie, który może zostać w każdej chwili zmieniony za porozumieniem nabywcy i sprzedawcy,
         z którego nabywca może ewentualnie wybrać towary, na podstawie umowy, którą może on w każdej chwili rozwiązać, odzyskując
         w całości niewykorzystaną przedpłatę.

       W przedmiocie pytań pierwszego, drugiego, trzeciego, piątego i siódmego
      52     Uwzględniając odpowiedź udzieloną na pytania czwarte i szóste, udzielenie odpowiedzi na pytania pierwsze, drugie, trzecie,
         piąte i siódme stało się zbędne.

       W przedmiocie kosztów
      53     Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem; do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (wielka izba) orzeka, co następuje:
      W zakresie art. 10 ust. 2 akapit drugi szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw
            państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa
            wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r., nie mieści się przedpłata, taka jak będąca
            przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, dokonana w kwocie ryczałtowej na towary wskazane w sposób ogólny w wykazie,
            który może zostać w każdej chwili zmieniony za porozumeniem nabywcy i sprzedawcy, z którego nabywca może ewentualnie wybrać
            towary, na podstawie umowy, którą może on w każdej chwili rozwiązać, odzyskując w całości niewykorzystaną przedpłatę.
      Podpisy
      * Język postępowania: angielski.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (pierwsza izba) z dnia 16 grudnia 2008 r. # Heinrich Deichmann-Schuhe GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego DEITECH - Wcześniejsze, krajowy i międzynarodowy, graficzne znaki towarowe DEI-tex - Względna podstawa odmowy rejestracji - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94. # Sprawa T-86/07.

text:
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 16 grudnia 2008 r. – Deichmann‑Schuhe przeciwko OHIM – Design for Woman
            (DEITECH)
      (sprawa T-86/07)
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego DEITECH – Wcześniejsze, krajowy i międzynarodowy, graficzne znaki towarowe DEI-tex – Względna podstawa odmowy rejestracji – Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 43 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94
      Wspólnotowy znak towarowy – Uwagi osób trzecich i sprzeciw – Rozpatrywanie sprzeciwu – Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 43 ust. 2, 3) (por. pkt 36, 37)
      Przedmiot

               Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 stycznia 2007 r. (sprawa R 791/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie
                  sprzeciwu między Heinrich Deichmann-Schuhe GmbH & Co. KG a Design for Woman SA.

            Informacje dotyczące sprawy

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Design for Woman SA

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Graficzny znak towarowy DEITECH dla towarów z klas 18 i 25 – zgłoszenie nr 3378643

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Heinrich Deichmann-Schuhe GmbH & Co. KG

               Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Niemiecki graficzny znak towarowy DEI-tex oraz międzynarodowy graficzny znak towarowy DEI-tex dla towarów z klasy 25; sprzeciw
                  wobec zgłoszenia znaku towarowego dotyczy rejestracji towarów z tej klasy

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Oddalenie sprzeciwu

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Oddalenie odwołania

      Sentencja

                  1)

                  	Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe
                     i wzory) (OHIM) z dnia 22 stycznia 2007 r. (sprawa R 791/2006-2) w części, w jakiej utrzymuje ona, że nie przedstawiono dowodów
                     rzeczywistego używania wcześniejszych znaków towarowych, jeśli chodzi o „obuwie” należące do klasy 25, objęte zgłoszeniem
                     wspólnotowego znaku towarowego.

                  2)

                  	Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

                  3)

                  	OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.


Wyrok Trybunału z dnia 7 lutego 1979 r. # Gouvernement français przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # EFOGR. # Sprawy połączone 15 oraz 16/76.


Wyrok Sądu pierwszej instancji (piąta izba) z dnia 26 lutego 2002 r. # Esedra SPRL przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Sprawa T-169/00.


Wyrok Trybunału z dnia 28 stycznia 2003 r. # Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Pomoc państwa - Artykuł 87. # Sprawa C-334/99.


Wyrok Sądu (druga izba) z dnia 29 stycznia 2014 r.#European Dynamics Belgium SA i in. przeciwko Europejskiej Agencji ds. Oceny Produktów Leczniczych.#Zamówienia publiczne na usługi – Procedura przetargowa – Świadczenie usług zewnętrznych w zakresie programów komputerowych – Decyzja o umieszczeniu oferty skarżących na drugiej pozycji dla celów umowy kaskadowej – Kryteria udzielania zamówienia – Dodanie kryterium udzielania zamówienia nieprzewidzianego w dokumentach umownych – Ocena kryterium selekcji w fazie udzielania zamówienia – Przejrzystość.#Sprawa T-158/12.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 listopada 2011 r.#Petar Aladzhov przeciwko Zamestnik director na Stolichna direktsia na vatreshnite raboti kam Ministerstvo na vatreshnite raboti.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Administrativen sad Sofia-grad - Bułgaria.#Swoboda przemieszczania się obywatela Unii - Dyrektywa 2004/38/WE - Zakaz opuszczania kraju z powodu nieuiszczenia zaległości podatkowej - Środek, który może być uzasadniony względami porządku publicznego.#Sprawa C-434/10.

text:
      Sprawa C‑434/10
      Petar Aladzhov
      przeciwko
      Zamestnik director na Stolichna direktsia na vatreshnite raboti kam Ministerstvo na vatreshnite raboti
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnymzłożony przez Administrativen sad Sofia-grad)

      Swoboda przemieszczania się obywatela Unii – Dyrektywa 2004/38/WE – Zakaz opuszczania kraju z powodu nieuiszczenia zaległości podatkowej – Środek, który może być uzasadniony względami porządku publicznego
      Streszczenie wyroku
      1.        Obywatelstwo Unii Europejskiej – Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich – Dyrektywa
            2004/38 – Prawo wyjazdu i wjazdu – Zakres stosowania
      (art. 20 TFUE, 21 TFUE; dyrektywa 2004/38 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 4 ust. 1)
      2.        Obywatelstwo Unii Europejskiej – Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich – Dyrektywa
            2004/38 – Ograniczenie prawa wjazdu i pobytu uzasadnione względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia
            publicznego – Zasady ogólne – Bezpośrednia skuteczność
      (dyrektywa 2004/38 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 27)
      3.        Obywatelstwo Unii Europejskiej – Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich – Dyrektywa
            2004/38 – Ograniczenie prawa wjazdu i pobytu uzasadnione względami porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia
            publicznego – Zakres
      (dyrektywa 2004/38 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 27)
      4.        Obywatelstwo Unii Europejskiej – Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich – Dyrektywa
            2004/38 – Ograniczenie prawa wjazdu i pobytu uzasadnione względami porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego
      (art. 21 TFUE; dyrektywa 2004/38 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 27)
      5.        Obywatelstwo Unii Europejskiej – Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich – Dyrektywa
            2004/38 – Ograniczenie prawa wjazdu i pobytu uzasadnione względami porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego
      (dyrektywa 2004/38 Parlamentu Europejskiego i Rady, art. 27 ust. 1, 2)
      1.        Osoba posiadająca obywatelstwo państwa członkowskiego, korzysta ze statusu obywatela Unii zgodnie z art. 20 TFUE i w związku
         z tym może powoływać się, również w stosunku do swego państwa członkowskiego pochodzenia, na prawa wynikające z posiadania
         tego statusu, a w szczególności na prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich przyznane
         na mocy art. 21 TFUE. Prawo do swobodnego przemieszczania się obejmuje zarówno prawo obywateli Unii Europejskiej do wjazdu
         na terytorium państwa członkowskiego innego niż to, którego są obywatelami, jak i prawo do opuszczenia państwa członkowskiego
         pochodzenia. W istocie podstawowe swobody gwarantowane traktatem zostałyby pozbawione znaczenia, gdyby państwo członkowskie
         pochodzenia mogło, bez dostatecznego uzasadnienia, zabronić swoim obywatelom opuszczania swego terytorium celem wjazdu na
         terytorium innego państwa członkowskiego.

      Ponieważ art. 4 ust. 1 dyrektywy 2004/38 w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania
         się i pobytu na terytorium państw członkowskich, przewiduje wyraźnie, że wszyscy obywatele Unii posiadający ważny dowód tożsamości
         lub paszport mają prawo do opuszczenia terytorium państwa członkowskiego w celu odbycia podróży do innego państwa członkowskiego,
         sytuacja osoby, która zamierza wyjechać z państwa członkowskiego, którego jest obywatelem, i udać się na terytorium innego
         państwa członkowskiego, wchodzi w zakres swobody przemieszczania się i pobytu obywateli Unii w państwach członkowskich.

      (por. pkt 24–27)
      2.        Okoliczność, że krajowa ustawa transponująca dyrektywę 2004/38 w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego
         przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, nie ma zastosowania do obywateli danego państwa członkowskiego
         nie może stanowić dla sądu krajowego przeszkody w zapewnieniu pełnej skuteczności norm prawa Unii mających zastosowanie, a w szczególności
         z art. 27 omawianej dyrektywy 2004/38. W związku z tym sąd krajowy powinien w razie potrzeby nie dopuścić do stosowania przepisu
         krajowego, który jest sprzeczny z prawem Unii, na przykład poprzez stwierdzenie nieważności indywidualnej decyzji administracyjnej
         wydanej na podstawie takiego przepisu. Ponadto przepisy tego artykułu są wystarczająco precyzyjne i bezwarunkowe a jednostka
         może się na nie powołać wobec państwa członkowskiego, którego jest obywatelem.

      (por. pkt 31, 32)
      3.        O ile zasadniczo państwa członkowskie posiadają swobodę w określaniu – zgodnie z krajowymi potrzebami, które mogą być odmienne
         w różnych państwach i okresach – wymogów porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego, niemniej jednak w kontekście Unii,
         a w szczególności jeżeli chodzi o uzasadnienie odstępstwa od zasady podstawowej swobodnego przemieszczania się osób, wymogi
         te powinny być rozumiane w sposób wąski, aby ich zasięg nie był określany jednostronnie przez każde państwo członkowskie bez
         możliwości kontroli przez instytucje Unii.

      (por. pkt 34)
      4.        Prawo Unii nie stoi na przeszkodzie istnieniu przepisu ustawowego państwa członkowskiego, który pozwala organowi administracyjnemu
         na wydanie wobec obywatela tego państwa zakazu opuszczania go z tego powodu, że zaległość podatkowa spółki, której jest jednym
         z członków zarządu, nie została uregulowana, jednak zależy to od spełnienia dwóch warunków polegających na tym, że celem omawianego
         środka powinna być odpowiedź – w określonych, wyjątkowych okolicznościach, które mogą wynikać z charakteru lub wysokości tej
         zaległości – na rzeczywiste, aktualne i wystarczająco poważne zagrożenie dla jednego z podstawowych interesów społeczeństwa
         oraz że zamierzonym celem nie będzie jedynie osiągnięcie rezultatów gospodarczych. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy
         obydwa te warunki są spełnione.

      W istocie z jednej strony, nie sposób z założenia wykluczyć, że nieodzyskanie wierzytelności podatkowych może mieścić się
         wśród wymogów porządku publicznego. Z drugiej strony, skoro ściąganie wierzytelności publicznych, w szczególności podatków,
         ma na celu zagwarantowanie finansowania działań danego państwa członkowskiego stosownie do wyborów będących w szczególności
         wyrazem jego ogólnej polityki gospodarczej i społecznej), środków podjętych przez organy publiczne w celu tego ściągania również
         nie należy uważać co do zasady za środki podjęte wyłącznie w celach gospodarczych w rozumieniu art. 27 ust. 1 dyrektywy 2004/38
         w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich.

      (por. pkt 37, 38, 40; pkt 1 sentencji)
      5.        Nawet przy założeniu, że zakaz opuszczania kraju został zastosowany w warunkach przewidzianych w art. 27 ust. 1 dyrektywy
         2004/38 w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw
         członkowskich, warunki z art. 27 ust. 2 stoją na przeszkodzie zastosowaniu takiego środka jeżeli opiera się on jedynie na
         istnieniu zaległości podatkowej spółki, której skarżący jest jednym z członków zarządu i jest stosowany jedynie z uwagi na
         ten status, z wyłączeniem jakiejkolwiek konkretnej oceny indywidualnego zachowania zainteresowanego i bez żadnego odniesienia
         się do jakiegokolwiek zagrożenia, jakie miałby on stanowić dla porządku publicznego oraz jeżeli zakaz opuszczania kraju nie
         jest właściwy do realizacji celu, któremu służy, i wykracza poza zakres niezbędny do jego osiągnięcia. Do sądu krajowego należy
         ustalenie, czy jest tak w sprawie toczącej się przed nim.

      (por. pkt 49; pkt 2 sentencji)
WYROK TRYBUNAŁU (czwarta izba)
      z dnia 17 listopada 2011 r.(*)

      Swoboda przemieszczania się obywatela Unii – Dyrektywa 2004/38/WE – Zakaz opuszczania kraju z powodu nieuiszczenia zaległości podatkowej – Środek, który może być uzasadniony względami porządku publicznego
      W sprawie C‑434/10
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 267 TFUE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Administratiwen
         syd Sofija‑grad (Bułgaria) postanowieniem z dnia 24 sierpnia 2010 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 6 września 2010 r.,
         w postępowaniu:

      Petr Aładżow
      przeciwko
      Zamestnik-direktor na Stoliczna direkcija na wyatresznite raboti kym Ministerstwo na wytresznite raboti,
      TRYBUNAŁ (czwarta izba),
      w składzie: J.C. Bonichot (sprawozdawca), prezes izby, A. Prechal, K. Schiemann, C. Toader i E. Jarašiūnas, sędziowie,
      rzecznik generalny: P. Mengozzi,
      sekretarz: L. Hewlett, główny admistrator,
      uwzględniając procedurę pisemną,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu P. Aładżowa przez M. Christowa, adwokat,
      –        w imieniu Komisji Europejskiej przez D. Maidani oraz W. Sawowa, działających w charakterze pełnomocników,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 6 września 2011 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 27 ust. 1 i 2 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego
         i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu
         na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG,
         72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77, oraz sprostowania Dz.U.
         L 229, s. 35 i Dz.U. 2005, L 197, s. 34)).

      2        Wniosek ten został przedłożony na kanwie sporu między P. Aładżowem, obywatelem bułgarskim, członkiem zarządu spółki Ju.B.N. Kargo,
         a Zamestnik-direktor na Stoliczna direkcija na wytresznite raboti kym Ministerstwo na wytresznite raboti (zastępcą dyrektora
         stołecznej dyrekcji spraw wewnętrznych ministerstwa spraw wewnętrznych, zwanym dalej „zastępcą dyrektora”), dotyczącego decyzji
         tego ostatniego o zakazie opuszczania kraju przez P. Aładżowa do czasu uregulowania wierzytelności podatkowej przysługującej
         państwu bułgarskiemu od tej spółki lub dania zabezpieczenia pokrywającego całkowitą spłatę tej wierzytelności.

       Ramy prawne
       Prawo Unii
       Dyrektywa 2004/38
      3        Na podstawie art. 3 ust. 1 dyrektywy 2004/38 ma ona zastosowanie do wszystkich obywateli Unii, którzy przemieszczają się do
         innego państwa członkowskiego lub przebywają w innym państwie członkowskim niż państwo członkowskie, którego przynależność
         państwową posiadają, oraz do członków ich rodziny.

      4        Artykuł 4 ust. 1 rzeczonej dyrektywy stanowi:

      „Bez uszczerbku dla przepisów dotyczących dokumentów podróży, mających zastosowanie do krajowych kontroli granicznych, wszyscy
         obywatele Unii posiadający ważny dowód tożsamości lub paszport oraz członkowie ich rodziny, którzy nie są obywatelami jednego
         z państw członkowskich, lecz posiadają ważny paszport, mają prawo do opuszczenia terytorium państwa członkowskiego w celu
         odbycia podróży do innego państwa członkowskiego”.

      5        Artykuł 27 ust. 1 i 2 omawianej dyrektywy stanowi:

      „1.      Z zastrzeżeniem przepisów niniejszego rozdziału państwa członkowskie mogą ograniczyć swobodę przemieszczania się i pobytu
         obywateli Unii i członków ich rodziny, bez względu na przynależność państwową, kierując się względami porządku publicznego,
         bezpieczeństwa publicznego lub zdrowia publicznego. Na względy te nie można się powoływać do celów gospodarczych.

      2.      Środki podjęte ze względów porządku publicznego lub bezpieczeństwa publicznego muszą być zgodne z zasadą proporcjonalności
         i opierać się wyłącznie na indywidualnym zachowaniu danej osoby. Wcześniejsza karalność nie może sama w sobie stanowić podstaw
         do podjęcia takich środków.

      Indywidualne zachowanie danej osoby musi stanowić rzeczywiste, aktualne i dostatecznie poważne zagrożenie narażające jeden
         z podstawowych interesów społecznych. Nie są dopuszczalne uzasadnienia, które nie są bezpośrednio związane z danym indywidualnym
         przypadkiem lub opierają się na względach ogólnej prewencji”.

       Prawo krajowe
       Konstytucja bułgarska
      6        Zgodnie z art. 35 ust. 1 konstytucji bułgarskiej:

      „Każdy ma prawo do swobodnego wyboru miejsca zamieszkania, przemieszczania się na terytorium kraju i opuszczania jego granic.
         Prawo to może być ograniczone wyłącznie przez ustawę o ochronie bezpieczeństwa narodowego, zdrowia społecznego oraz praw i wolności
         innych obywateli”.

       Ustawa o bułgarskich dokumentach osobistych
      7        Artykuł 23 ust. 2 i 3 Zakon za byłgarskite liczni dokumenti (ustawy o bułgarskich dokumentach osobistych, DW nr 93 z dnia
         11 sierpnia 1998 r.) w brzmieniu zmienionym w 2006 r. (DW nr 105) (zwana dalej „ZBLD”) stanowi:

      „2.      Każdy obywatel bułgarski ma prawo do opuszczenia kraju z dowodem osobistym i powrotu na podstawie tego samego dokumentu przez
         granice wewnętrzne Republiki Bułgarii z państwami członkowskimi Unii Europejskiej oraz w przypadkach przewidzianych w umowach
         międzynarodowych.

      3.      Prawo określone w ust. 2 może być poddane tylko ograniczeniom, które są przewidziane ustawowo i służą ochronie bezpieczeństwa
         narodowego, porządku publicznego, zdrowia obywateli lub praw i wolności innych obywateli”.

      8        Zgodnie z art. 75 ZBLD:

      „Zakazuje się opuszczania kraju:
      […]
      5) osobom, przeciwko którym złożono wniosek o nałożenie zakazu na podstawie art. 182 ust. 2 pkt 2 lit. a) i art. 221 ust. 6
         pkt 1 lit. a) i b) kodeksu postępowania skarbowego i ubezpieczeniowego”.

       Kodeks postępowania skarbowego i ubezpieczeniowego
      9        Artykuł 182 Danyczno‑osiguritelnija procesualen kodeks (kodeksu postępowania skarbowego i ubezpieczeniowego, DW nr 105 z dnia
         29 grudnia 2005 r.), w brzmieniu zmienionym w 2010 r. (DW nr 15 z dnia 23 lutego 2010 r.), stanowi:

      „1. Jeżeli zaległość nie została uregulowana w ustawowym terminie, organ, który stwierdził istnienie wierzytelności, przed
         przystąpieniem do egzekucji, wzywa dłużnika do zapłaty zaległości w terminie 7 dni. Do celów doręczenia wezwania przez organ,
         który stwierdził istnienie wierzytelności, stosują się odnośne przepisy rozdziału 6. W wypadku wierzytelności stwierdzonych
         przez narodową agencję przychodów wezwanie do zapłaty wysyła poborca skarbowy.

      2. a) Równolegle z wezwaniem do zapłaty określonym w ust. 1 lub w późniejszym czasie organ, o którym mowa w ust. 1, w przypadku
         gdy wartość zobowiązania przekracza 5000 BGN, przy braku zabezpieczenia w wysokości kwoty głównej zaległości powiększonej
         o odsetki […], może wystąpić z wnioskiem do jednostek ministerstwa spraw wewnętrznych o zakaz opuszczania kraju przez zobowiązanego
         lub członków jego organu zarządzającego lub organu nadzoru, a także odebrania im lub odmowy wydania paszportu albo innego
         dokumentu o analogicznym charakterze, umożliwiającego przekroczenie granic państwa.

      […]
      4. Środki, o których mowa w ust. 2, mogą – według uznania właściwego organu – być stosowane równocześnie lub oddzielnie w zależności
         od wysokości zobowiązania lub zachowania zobowiązanego do czasu ostatecznego wygaśnięcia zobowiązania”.

      10      Artykuł 221 ust. 6 rzeczonego kodeksu stanowi:

      „W przypadkach, gdy środki, o których mowa w ust. 2 pkt 2 lub w art. 182 ust. 4, nie zostały zarządzone przez właściwy organ,
         jeśli wartość zobowiązania przekracza 5000 BGN, przy braku zabezpieczenia w wysokości kwoty głównej zaległości powiększonej
         o odsetki poborca skarbowy może:

      1)      wystąpić do organów ministerstwa spraw wewnętrznych o:
      a)      zakaz opuszczania kraju przez dłużnika lub członków jego organu zarządzającego;
      b)      zatrzymanie lub odmowę wydania paszportu albo innego dokumentu o analogicznym charakterze, umożliwiającego przekroczenie granic
         państwa”.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      11      Obywatel bułgarski P. Aładżow jest jednym z trzech członków zarządu spółki Ju.B.N. Kargo.

      12      W drodze decyzji podatkowej z dnia 10 października 1995 r., nakazu ściągnięcia należności z dnia 20 sierpnia 1999 r., wezwania
         do zapłaty z dnia 10 kwietnia 2000 r. oraz doręczenia z dnia 26 września 2001 r. państwo bułgarskie usiłowało bezskutecznie
         odzyskać od tej spółki wierzytelność podatkową w łącznej wysokości 44 449 BGN (około 22 tys. EUR), wynikającej z podatku od
         wartości dodanej oraz opłat celnych należnych od tej spółki, jak również z wiążących się z nimi odsetek.

      13      Sąd odsyłający uściśla, że wierzytelność ta nie uległa przedawnieniu oraz że zajęcia rachunków bankowych spółki oraz należących
         do niej pojazdów samochodowych, dokonane w dniu 19 czerwca 2009 r., nie doprowadziły do ściągnięcia żądanej kwoty, gdyż na
         rachunki bankowe nie były dokonywane wpłaty, a samochodów nie udało się zlokalizować.

      14      W konsekwencji, na wniosek narodowej agencji przychodów publicznych z dnia 30 lipca 2009 r., zgodnie z art. 221 ust. 6 pkt 1
         lit. a) i b) kodeksu postępowania skarbowego i ubezpieczeniowego, zastępca dyrektora wydał w dniu 25 listopada 2009 r. wobec
         P.  Aładżowa, decyzję na podstawie art. 75 pkt 5 ZBLD o zakazie opuszczania kraju aż do czasu zapłaty wierzytelności skarbu
         państwa lub do czasu dania zabezpieczenia pokrywającego całkowitą jej spłatę. Sąd odsyłający dodaje, że zastępca dyrektora
         posiadał kompetencje do zastosowania takiego środka.

      15      Przed sądem odsyłającym P. Aładżow wnosił o stwierdzenie nieważności tej decyzji i podnosił, że ponieważ jest również dyrektorem
         do spraw sprzedaży w innej spółce, Bułtrako AD, będącej oficjalnym importerem marki Honda w Bułgarii, zakaz opuszczania kraju
         poważnie utrudnia prowadzenie działalności gospodarczej, które wymaga częstych wyjazdów za granicę.

      16      Sąd odsyłający wskazał, że P. Aładżow, jako obywatel Unii, może powoływać się na związane z tym statusem prawa, w szczególności
         na prawo do swobodnego przemieszczania się na podstawie art. 20 TFUE i 21 TFUE oraz art. 45 ust. 1 Karty praw podstawowych
         Unii Europejskiej i to również w stosunku do państwa członkowskiego, którego jest obywatelem. Sąd ten zauważył, że to prawo
         nie jest jednak bezwarunkowe i może zostać obwarowane zastrzeżeniami lub warunkami przewidzianymi w traktacie FUE lub przepisach
         ustanowionych w celu jego wykonania.

      17      Sąd odsyłający wskazał również, że o ile art. 27 ust. 1 dyrektywy 2004/38 stanowi, że ograniczenia swobody przemieszczania
         się obywateli Unii mogą zostać wprowadzone ze względów porządku publicznego, to konstytucja bułgarska nie przewiduje takiego
         powodu ograniczenia swobody przemieszczania się obywateli bułgarskich. Konstytucja ta przewiduje natomiast ograniczenie ze
         względu na ochronę praw i wolności obywateli, o czym nie wspomina dyrektywa 2004/38.

      18      Sąd odsyłający wskazał ponadto, że sporna decyzja nie została wydana na podstawie ustawy transponującej do prawa bułgarskiego
         dyrektywę 2004/38, lecz na podstawie innych przepisów.

      19      Ponadto sąd odsyłający zauważył, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału środki ograniczające swobodne przemieszczanie się obywateli
         Unii powinny być uzasadnione rzeczywistym, aktualnym i dostatecznie poważnym zagrożeniem dla jednego z podstawowych interesów
         społeczeństwa, a także powinny być konieczne i proporcjonalne. W tej kwestii wskazał też, że Europejski Trybunał Praw Człowieka
         orzekł, że cel polegający na skutecznym ściągnięciu wierzytelności podatkowych może stanowić prawnie uzasadniony powód ograniczenia
         swobody przemieszczania się gwarantowanej przez art. 2 protokołu nr 4 do europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka
         i podstawowych wolności, podpisanej w Rzymie w dniu 4 listopada 1950 r. (zob. wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka
         z dnia 23 maja 2006 r. w sprawie Riener przeciwko Bułgarii).

      20      Sąd odsyłający stwierdził również, że o ile dyrektywa Rady 2008/55/WE z dnia 26 maja 2008 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy
         odzyskiwaniu wierzytelności dotyczących niektórych opłat, ceł, podatków i innych obciążeń (Dz.U. L 150, s. 28) oraz rozporządzenie
         Komisji (WE) nr 1179/2008 z dnia 28 listopada 2008 r. ustalające szczegółowe zasady wdrożenia niektórych przepisów dyrektywy
         2008/55/WE (Dz.U. L. 319, s. 21) ustanawiają system wzajemnej pomocy między państwami członkowskimi przy odzyskiwaniu wierzytelności,
         to z akt sprawy nie wynika, by zarządzenie środków nastąpiło w ramach tego systemu w celu odzyskania przedmiotowej wierzytelności.

      21      Wreszcie sąd ten zauważył, że przepisy krajowe dotyczące zastosowania tego rodzaju zakazu opuszczania kraju nie nakładają
         na organ administracyjny obowiązku zbadania wpływu tego środka na sytuację zawodową zainteresowanego lub na działalność handlową
         dłużnika, a tym samym na zdolność spłaty zaległości.

      22      W tych okolicznościach Administratiwen syd Sofija‑grad postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi
         pytaniami prejudycjalnymi:

      „1)      Czy zakaz opuszczania terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, wydany w stosunku do obywatela tego państwa z tytułu
         pełnionej przez niego funkcji członka zarządu spółki handlowej zarejestrowanej zgodnie z prawem tego państwa, z powodu nieuregulowanego
         zobowiązania tej spółki wobec administracji publicznej, stanowi środek uzasadniony ochroną »porządku publicznego« – w rozumieniu
         art. 27 ust. 1 dyrektywy 2004/38 […] – w okolicznościach występujących w sprawie rozpoznawanej w postępowaniu głównym w sytuacji,
         gdy jednocześnie zachodzą następujące okoliczności:

      –        w konstytucji tego państwa członkowskiego nie przewidziano ograniczenia swobody przemieszczania się osób fizycznych w celu
         ochrony »porządku publicznego«;

      –        uzasadnienie względami »porządku publicznego«, jako podstawa wspomnianego zakazu, jest przewidziane w ustawie krajowej wydanej
         w celu transponowania innego przepisu prawa Unii Europejskiej;

      –        uzasadnienie względami »porządku publicznego«, w rozumieniu wspomnianego przepisu dyrektywy, obejmuje również względy związane
         z »ochroną praw innych obywateli«, jeżeli środek jest wydawany w celu zapewnienia dochodów budżetowych państwa członkowskiego
         poprzez ściąganie należności publicznoprawnych?

      2)      Czy z ograniczeń i warunków wykonywania swobody przemieszczania się obywateli Unii Europejskiej oraz ze środków podjętych
         w celu ich wprowadzenia w życie zgodnie z prawem Unii Europejskiej wynika – w okolicznościach sprawy rozpoznawanej w postępowaniu
         głównym – że dopuszczalne jest uregulowanie krajowe przewidujące wydanie przez państwo członkowskie środka przymusu administracyjnego
         w postaci »zakazu opuszczania kraju« w stosunku do jednego z jego obywateli, z tytułu pełnionej przez niego funkcji członka
         zarządu spółki handlowej zarejestrowanej zgodnie z prawem tego państwa członkowskiego, z powodu nieuregulowanego zobowiązania
         spółki wobec administracji publicznej tego państwa, określonego zgodnie z przepisami prawa krajowego jako »znacznej wysokości«,
         jeżeli tę wierzytelność publicznoprawną można ściągnąć przy zastosowaniu procedury wzajemnej pomocy państw członkowskich określonej
         w dyrektywie 2008/55 […] oraz w rozporządzeniu nr 1179/2008 […]?

      3)      Czy zasadę proporcjonalności oraz warunki ograniczania wykonywania swobody przemieszczania się obywateli Unii […], a także
         środki podjęte w celu ich wprowadzenia w życie zgodnie z prawem Unii […], a w szczególności kryteria, o których mowa w art. 27
         ust. 1 i 2 dyrektywy 2004/38 […], w okolicznościach sprawy rozpoznawanej w postępowaniu głównym należy interpretować w ten
         sposób, że w przypadku istnienia zobowiązania wobec administracji publicznej po stronie spółki handlowej zarejestrowanej zgodnie
         z prawem państwa członkowskiego, określonego zgodnie z przepisami prawa tego państwa jako »zobowiązanie znacznej wysokości«,
         dopuszczają one możliwość wydania w stosunku do osoby fizycznej, będącej członkiem zarządu spółki zobowiązanej, zakazu opuszczania
         tego państwa członkowskiego, o ile jednocześnie występują następujące okoliczności:

            –      istnienie »zobowiązania znacznej wysokości« wobec państwa jest postrzegane jako prawdziwe, rzeczywiste i dostatecznie poważne
         zagrożenie narażające nadrzędny interes społeczny – zagrożenie, które w ocenie ustawodawcy wymagało wprowadzenia specjalnego
         środka w postaci »zakazu opuszczania kraju«;

            –      nie przewidziano oceny okoliczności związanych z indywidualnym zachowaniem członka zarządu ani naruszeniem jego praw podstawowych,
         jak prawo do wykonywania działalności zawodowej wiążącej się z wyjazdami zagranicznymi w ramach innego stosunku pracy;

            –      nie bierze się pod uwagę skutków dla działalności gospodarczej spółki zobowiązanej ani możliwości uregulowania zobowiązania
         wobec państwa po wydaniu zakazu;

            –      zakaz jest wydawany na wniosek, który ma charakter wiążący, jeżeli poświadczono w nim istnienie zobowiązania wobec państwa
         w »znacznej wysokości« po stronie konkretnej spółki handlowej, niezabezpieczonego w zakresie kwoty głównej należności ani
         odsetek, a ponadto status członka organu zarządzającego spółki handlowej osoby, dla której występuje się o zakaz;

            –      wydany zakaz obowiązuje do czasu pełnego uregulowania lub zabezpieczenia należności państwa, przy czym nie przewidziano możliwości
         wystąpienia przez adresata zakazu o ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ, który go wydał, ani uwzględnienia okresu przedawnienia
         zobowiązań?”.

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
       W przedmiocie pytania pierwszego
      23      Poprzez pytanie pierwsze sąd odsyłający zmierza zasadniczo do ustalenia, czy prawo Unii stoi na przeszkodzie przepisowi ustawowemu
         państwa członkowskiego, który pozwala organowi administracji na zastosowanie wobec obywatela tego państwa zakazu opuszczania
         kraju z tego powodu, że spółka, w której jest jednym z członków zarządu, nie uregulowała zaległości podatkowej.

      24      W celu udzielenia użytecznej odpowiedzi na to pytanie należy wskazać, że P. Aładżow, jako obywatel bułgarski, korzysta ze
         statusu obywatela Unii zgodnie z art. 20 TFUE i w związku z tym może powoływać się, również w stosunku do swego państwa członkowskiego
         pochodzenia, na prawa wynikające z posiadania tego statusu, a w szczególności na prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu
         na terytorium państw członkowskich przyznane na mocy art. 21 TFUE (zob. podobnie między innymi wyroki: z dnia 10 lipca 2008 r.
         w sprawie C‑33/07 Jipa, Zb.Orz. s I‑5157, pkt 17; z dnia 5 maja 2011 r. w sprawie C‑434/09 McCarthy, dotychczas nieopublikowany
         w Zbiorze, pkt 48).

      25      Prawo do swobodnego przemieszczania się obejmuje zarówno prawo obywateli Unii Europejskiej do wjazdu na terytorium państwa
         członkowskiego innego niż to, którego są obywatelami, jak i prawo do opuszczenia państwa członkowskiego pochodzenia. Jak bowiem
         Trybunał miał już sposobność orzec, podstawowe swobody gwarantowane traktatem zostałyby pozbawione znaczenia, gdyby państwo
         członkowskie pochodzenia mogło, bez dostatecznego uzasadnienia, zabronić swoim obywatelom opuszczania swego terytorium celem
         wjazdu na terytorium innego państwa członkowskiego (zob. ww. wyrok w sprawie Jipa, pkt 18).

      26      Artykuł 4 ust. 1 dyrektywy 2004/38 przewiduje zresztą wyraźnie, że wszyscy obywatele Unii posiadający ważny dowód tożsamości
         lub paszport mają prawo do opuszczenia terytorium państwa członkowskiego w celu odbycia podróży do innego państwa członkowskiego.

      27      Wynika stąd, że sytuacja taka, w jakiej znajduje się P. Aładżow, który zamierza wyjechać z państwa członkowskiego, którego
         jest obywatelem, i udać się na terytorium innego państwa członkowskiego, wchodzi w zakres swobody przemieszczania się i pobytu
         obywateli Unii w państwach członkowskich.

      28      Jednak prawo obywateli Unii do swobodnego przemieszczania się nie jest bezwarunkowe, lecz może być obwarowane ograniczeniami
         i warunkami przewidzianymi w traktacie oraz przepisach przyjętych w celu jego wykonania (zob. w szczególności ww. wyrok w sprawie
         Jipa, pkt 21 i przytoczone tam orzecznictwo).

      29      Te ograniczenia i warunki wynikają w szczególności z art. 27 ust. 1 dyrektywy 2004/38, który zezwala państwom członkowskim
         na ograniczenie swobody przemieszczania się obywateli Unii lub członków ich rodzin ze względów porządku publicznego, bezpieczeństwa
         publicznego lub zdrowia publicznego. Zgodnie z brzmieniem tego właśnie przepisu na względy te nie można powoływać się „do
         celów gospodarczych”.

      30      W związku z tym, by prawo Unii nie stało na przeszkodzie środkowi krajowemu takiemu, jaki uniemożliwił P. Aładżowowi opuszczenie
         terytorium kraju, a który bezspornie nie został zastosowany ze względów bezpieczeństwa publicznego, należy uzasadnić, że został
         on zastosowany ze względów porządku publicznego i to pod warunkiem, że na względy te nie powołano się dla celów gospodarczych.

      31      W tej kwestii sąd odsyłający wskazuje, że krajowa ustawa transponująca dyrektywę 2004/38 nie ma zastosowania do obywateli
         Republiki Bułgarii.

      32      W każdym razie okoliczność ta nie może jednak stanowić dla sądu krajowego przeszkody w zapewnieniu pełnej skuteczności norm
         prawa Unii mających zastosowanie w sprawie głównej, jak wskazano w pkt 27 niniejszego wyroku, a w szczególności z art. 27
         dyrektywy 2004/38. W związku z tym sąd krajowy powinien w razie potrzeby nie dopuścić do stosowania przepisu krajowego, który
         jest sprzeczny z prawem Unii, na przykład poprzez stwierdzenie nieważności indywidualnej decyzji administracyjnej wydanej
         na podstawie takiego przepisu (zob. podobnie w szczególności wyrok z dnia 5 października 2010 r. w sprawie C‑173/09 Elchinov,
         Zb.Orz. s. I‑8889, pkt 31 i przytoczone tam orzecznictwo). Na przepisy tego artykułu, wystarczająco precyzyjne i bezwarunkowe,
         jednostka może się zresztą powołać wobec państwa członkowskiego, którego jest obywatelem (zob. analogicznie wyrok z dnia 4 grudnia
         1974 r. w sprawie 41/74 van Duyn, Rec. s. 1337, pkt 9–15).

      33      Ponadto bez znaczenia jest też okoliczność, że – jak podkreśla sąd odsyłający – uzasadniając ograniczenia swobody przemieszczania
         się obywateli bułgarskich, konstytucja bułgarska nie opiera się na względach porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego
         lub zdrowia publicznego, lecz dopuszcza uzasadnienie takiego ograniczenia względami ochrony praw i wolności innych obywateli,
         które to względy uzasadniały przyjęcie ZBLD. Tym, co istotne, jest bowiem jedynie ustalenie, czy możliwe jest uznanie, że
         powód ograniczenia swobody przemieszczania się jednego z obywateli kraju, zarządzonego – jak w sprawie przed sądem krajowym
         – w celu odzyskania wierzytelności podatkowej i uzasadnionego, zgodnie z prawem krajowym, troską o ochronę praw innych obywateli,
         należy do względów porządku publicznego w rozumieniu prawa Unii.

      34      Trybunał stale podkreślał, że o ile zasadniczo państwa członkowskie posiadają swobodę w określaniu – zgodnie z krajowymi potrzebami,
         które mogą być odmienne w różnych państwach i okresach – wymogów porządku publicznego i bezpieczeństwa publicznego, niemniej
         jednak w kontekście Unii, a w szczególności jeżeli chodzi o uzasadnienie odstępstwa od zasady podstawowej swobodnego przemieszczania
         się osób, wymogi te powinny być rozumiane w sposób wąski, aby ich zasięg nie był określany jednostronnie przez każde państwo
         członkowskie bez możliwości kontroli przez instytucje Unii (zob. w szczególności ww. wyrok w sprawie Jipa, pkt 23).

      35      Trybunał sprecyzował, że pojęcie porządku publicznego wymaga w każdym wypadku istnienia – oprócz zakłócenia porządku społecznego,
         jakim jest każde naruszenie prawa – rzeczywistego, aktualnego i dostatecznie poważnego zagrożenia dla jednego z podstawowych
         interesów społeczeństwa (zob. w szczególności ww. wyrok w sprawie Jipa, pkt 23).

      36      Sąd odsyłający powołuje się w tej kwestii na okoliczność, że zadania administracji publicznej polegające na zapewnieniu wpływów
         podatkowych, oraz powołuje się na cel dotyczący ochrony praw innych obywateli, jakiemu służy odzyskanie wierzytelności publicznych.
         Sąd ten przedstawia również nieuregulowanie przez spółkę będącą dłużnikiem zaległości podatkowej w postępowaniu głównym jako
         zagrożenie dla jednego z nadrzędnych interesów społeczeństwa.

      37      Oczywiście nie sposób z założenia wykluczyć, co zresztą przyznał Europejski Trybunał Praw Człowieka (zob. ww. wyrok w sprawie
         Riener przeciwko Bułgarii, §§ 114–117), że nieodzyskanie wierzytelności podatkowych może mieścić się wśród wymogów porządku
         publicznego. Jednak w świetle norm prawa Unii dotyczących swobody przemieszczania się obywateli Unii może być tak jedynie
         w wypadku rzeczywistego, aktualnego i wystarczająco poważnego zagrożenia dla jednego z podstawowych interesów społeczeństwa,
         wiążącego się na przykład z wysokością kwot, o które chodzi, lub z potrzebą walki z oszustwem podatkowym.

      38      Ponadto, skoro ściąganie wierzytelności publicznych, w szczególności podatków, ma na celu zagwarantowanie finansowania działań
         danego państwa członkowskiego stosownie do wyborów będących w szczególności wyrazem jego ogólnej polityki gospodarczej i społecznej
         (zob. podobnie wyrok z dnia 6 września 2011 r. w sprawie C‑398/09 Lady & Kid i in.,  dotychczas nieopublikowany w Zbiorze,
         pkt 24), środków podjętych przez organy publiczne w celu tego ściągania również nie należy uważać co do zasady za środki podjęte
         wyłącznie w celach gospodarczych w rozumieniu art. 27 ust. 1 dyrektywy 2004/38.

      39      Jednak same tylko elementy wynikające z postanowienia odsyłającego, przypomniane w pkt 36 niniejszego wyroku, nie pozwalają
         na sprawdzenie, czy środki takie jak te, których dotyczy sprawa przed sądem krajowym, zostały zarządzone na podstawie takich
         ustaleń, a w szczególności nie pozwalają na stwierdzenie, czy zostały podjęte wyłącznie w celach gospodarczych. Do sądu krajowego
         należy dokonanie niezbędnych ustaleń w tym zakresie.

      40      W świetle powyższych ustaleń na pytanie pierwsze należy odpowiedzieć w ten sposób, że prawo Unii nie stoi na przeszkodzie
         istnieniu przepisu ustawowego państwa członkowskiego, który pozwala organowi administracyjnemu na wydanie wobec obywatela
         tego państwa zakazu opuszczania go z tego powodu, że zaległość podatkowa spółki, której jest jednym z członków zarządu, nie
         została uregulowana, jednak zależy to od spełnienia dwóch warunków polegających na tym, że celem omawianego środka powinna
         być odpowiedź – w określonych, wyjątkowych okolicznościach, które mogą w szczególności wynikać z charakteru lub wysokości
         tej zaległości – na rzeczywiste, aktualne i wystarczająco poważne zagrożenie dla jednego z podstawowych interesów społeczeństwa
         oraz że zamierzonym celem nie będzie jedynie osiągnięcie rezultatów gospodarczych. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy
         obydwa te warunki są spełnione.

       W przedmiocie pytań drugiego i trzeciego
      41      Poprzez pytania drugie i trzecie, którymi należy zająć się łącznie, sąd odsyłający zmierza do ustalenia, jakie warunki powinny
         spełniać przepisy takie jak te, których dotyczy sprawa przed sądem krajowym, by można było uznać, że są one proporcjonalne
         oraz że zostały wydane z poszanowaniem normy, zgodnie z którą ograniczenia swobody przemieszczania się powinny opierać się
         na indywidualnym zachowaniu zainteresowanego w sytuacji gdy, z jednej strony, istnieją wspólnotowe instrumenty pomocy w dziedzinie
         podatkowej, a z drugiej strony sporne przepisy cechują się surowością i automatyzmem.

      42      W tej kwestii należy przypomnieć, że zgodnie z art. 27 ust. 2 dyrektywy 2004/38 środki podjęte ze względów porządku publicznego
         lub bezpieczeństwa publicznego muszą być zgodne z zasadą proporcjonalności i opierać się wyłącznie na indywidualnym zachowaniu
         osoby, względem której wydana została decyzja o wydaleniu z terytorium. Ponadto, jak wynika z orzecznictwa przytoczonego w pkt 35
         niniejszego wyroku, zachowanie danej osoby powinno stanowić rzeczywiste, aktualne i wystarczająco poważne zagrożenie dla jednego
         z podstawowych interesów społeczeństwa. Nie są dopuszczalne uzasadnienia, które nie są bezpośrednio związane z danym indywidualnym
         przypadkiem lub opierają się na względach ogólnej prewencji.

      43      W tych okolicznościach krajowy przepis ustawowy lub wykonawczy, który nadawałby charakter automatyczny decyzji o zakazie opuszczania
         kraju wydanej wyłącznie z powodu istnienia zaległości podatkowej bez uwzględnienia indywidualnego zachowania danej osoby,
         nie będzie spełniał wymogów prawa Unii (zob. podobnie wyrok z dnia 19 stycznia 1999 r. w sprawie C‑348/96 Calfa, Rec. s. I‑11,
         pkt 27, 28).

      44      W sprawie przed sądem krajowym, jak można sądzić na podstawie postanowienia odsyłającego, ani przepisy kodeksu postępowania
         skarbowego i ubezpieczeniowego, ani przepisy ZBLD, na podstawie których wydano decyzję o zakazie wyjazdu przez P. Aładżowa
         z terytorium bułgarskiego, nie wskazują na istnienie po stronie właściwych organów administracyjnych obowiązku uwzględnienia
         indywidualnego zachowania zainteresowanego. Prawdą jest, że przepisy kodeksu postępowania skarbowego i ubezpieczeniowego nie
         wydają się takiego uwzględnienia wykluczać, gdyż pozostawią one organom, do których są adresowane, pewien zakres swobody uznania,
         stanowią, że organy te „mogą” zażądać wydania takiego zakazu na podstawie ZBLD. W tych okolicznościach, o ile wskazane organy
         nie są pozbawione możliwości uwzględnienia tego zachowania, należy jednak stwierdzić, że przepisy ustawowe takie jak w sprawie
         przed sądem krajowym wydają się nie ustanawiać żadnego obowiązku takiego jak omówiony powyżej, a który jako jedyny jest zgodny
         z prawem.

      45      Ponadto z akt sprawy przekazanych Trybunałowi przez sąd odsyłający wydaje się wynikać, że środek zastosowany wobec skarżącego
         opiera się jedynie na istnieniu zaległości podatkowej spółki, której jest jednym z członków zarządu i jest stosowany jedynie
         z uwagi na ten status, z wyłączeniem jakiejkolwiek oceny konkretnie indywidualnego zachowania zainteresowanego i bez żadnego
         odniesienia się do jakiegokolwiek zagrożenia, jakie miałby on stanowić dla porządku publicznego.

      46      Jednak nie należy do Trybunału orzekanie w kwestii zgodności środków krajowych z prawem Unii, lecz to sąd krajowy powinien
         dokonać ustaleń koniecznych dla oceny tej zgodności (ww. wyrok w sprawie Jipa, pkt 28).

      47      Do tego sądu należeć też będzie, w ramach kontroli przestrzegania zasady proporcjonalności, ustalenie, czy zakaz opuszczania
         kraju jest właściwy dla osiągnięcia zamierzonego celu oraz czy zakaz ten nie wykracza poza to, co niezbędne, by ten cel osiągnąć
         (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Jipa, pkt 29). W ramach tej kontroli, nawet przy założeniu, iż niemożność odzyskania przedmiotowej
         zaległości stanowi rzeczywiste, aktualne i wystarczająco poważne zagrożenie dla jednego z podstawowych interesów społeczeństwa,
         sąd odsyłający ustali w szczególności, czy rozpatrywany środek – który pozbawia P. Aładżowa możliwości wykonywania części
         jego działalności za granicą i w ten sposób pozbawia go części jego dochodów – jest z jednej strony właściwy i konieczny dla
         zapewnienia odzyskania podatku, czemu środek ten ma służyć, a z drugiej strony, czy jest niezbędny, by ten cel osiągnąć. Sąd
         ten ustali także, czy istnieją inne środki służące temu odzyskaniu, stanowiące alternatywę dla zakazu opuszczania kraju, które
         również mogłyby być skuteczne, a nie stanowiłyby naruszenia swobody przemieszczania się.

      48      Wśród takich alternatywnych środków mogą ewentualnie znaleźć się te, które organy krajowe mogą stosować w szczególności na
         podstawie dyrektywy 2008/55, o której wspomina sąd krajowy. Sąd ten jednak w każdym razie powinien ustalić, czy wierzytelność
         danego państwa członkowskiego wchodzi w zakres zastosowania tej dyrektywy.

      49      W świetle powyższych rozważań na pytania drugie i trzecie należy udzielić następującej odpowiedzi: nawet przy założeniu, że
         zakaz opuszczania kraju taki jak ten, który objął P. Aładżowa w sprawie przed sądem krajowym, został zastosowany w warunkach
         przewidzianych w art. 27 ust. 1 dyrektywy 2004/38, warunki z art. 27 ust. 2 stoją na przeszkodzie zastosowaniu takiego środka:

      –        jeżeli opiera się on jedynie na istnieniu zaległości podatkowej spółki, której skarżący jest jednym z członków zarządu i jest
         stosowany jedynie z uwagi na ten status, z wyłączeniem jakiejkolwiek konkretnej oceny indywidualnego zachowania zainteresowanego
         i bez żadnego odniesienia się do jakiegokolwiek zagrożenia, jakie miałby on stanowić dla porządku publicznego oraz

      –        jeżeli zakaz opuszczania kraju nie jest właściwy do realizacji celu, któremu służy, i wykracza poza zakres niezbędny do jego
         osiągnięcia.

      Do sądu krajowego należy ustalenie, czy jest tak w sprawie toczącej się przed nim.
       W przedmiocie kosztów
      50      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (czwarta izba) orzeka, co następuje:
      1)      Prawo Unii nie stoi na przeszkodzie istnieniu przepisu ustawowego państwa członkowskiego, który pozwala organowi administracyjnemu
            na wydanie wobec obywatela tego państwa zakazu opuszczania go z tego powodu, że zaległość podatkowa spółki, której jest jednym
            z członków zarządu, nie została uregulowana, jednak zależy to od spełnienia dwóch warunków polegających na tym, że celem omawianego
            środka powinna być odpowiedź – w określonych, wyjątkowych okolicznościach, które mogą wynikać z charakteru lub wysokości tej
            zaległości – na rzeczywiste, aktualne i wystarczająco poważne zagrożenie dla jednego z podstawowych interesów społeczeństwa
            oraz że zamierzonym celem nie będzie jedynie osiągnięcie rezultatów gospodarczych. Do sądu krajowego należy ustalenie, czy
            obydwa te warunki są spełnione.
      2)      Nawet przy założeniu, że zakaz opuszczania kraju taki jak ten, który objął P. Aładżowa w sprawie przed sądem krajowym, został
            zastosowany w warunkach przewidzianych w art. 27 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia
            2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw
            członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG,
            75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, warunki z art. 27 ust. 2 stoją na przeszkodzie zastosowaniu takiego
            środka:
      –        jeżeli opiera się on jedynie na istnieniu zaległości podatkowej spółki, której skarżący jest jednym z członków zarządu, i jest
            stosowany jedynie z uwagi na ten status, z wyłączeniem jakiejkolwiek oceny konkretnie indywidualnego zachowania zainteresowanego
            i bez żadnego odniesienia się do jakiegokolwiek zagrożenia, jakie miałby on stanowić dla porządku publicznego oraz,
      –        jeżeli zakaz opuszczania kraju nie jest właściwy do realizacji celu, któremu służy, i wykracza poza zakres niezbędny do jego
            osiągnięcia.
      Do sądu krajowego należy ustalenie, czy jest tak w sprawie toczącej się przed nim.
      Podpisy
      * –	Język postępowania: bułgarski.


title: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 29 września 2009 r.#Petrus Kerstens przeciwko Komisja Europejska.#Sprawa F-102/07.

text:
      WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ
      (druga izba)
      z dnia 29 września 2009 r.
      Sprawa F‑102/07
      Petrus Kerstens
      przeciwko
      Komisji Wspólnot Europejskich
      Służba publiczna – Urzędnicy – Awans – Postępowanie w sprawie awansu za lata 2004, 2005 i 2006 – Przyznanie punktów pierwszeństwa – Przyznawanie punktów pierwszeństwa przez dyrektorów generalnych – Punkty pierwszeństwa w uznaniu za pracę w interesie instytucji – Zasada niedyskryminacji – Obowiązek uzasadnienia
      Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i 152 EWEA, w której P. Kerstens żąda stwierdzenia nieważności: decyzji organu powołującego
         z dnia 23 listopada 2005 r. w sprawie przyznania mu 3 punktów pierwszeństwa udostępnionych każdej dyrekcji generalnej (PPDG),
         w niniejszym przypadku biuru administracji i rozliczania uprawnień indywidualnych, w ramach postępowania w sprawie awansu
         za 2004 r. (Informacje administracyjne nr 85‑2005 z dnia 23 listopada 2005 r.); decyzji organu powołującego z dnia 23 listopada 2005 r. w sprawie przyznania mu
         0 PPDG w ramach postępowania w sprawie awansu za 2005 r. (Informacje administracyjne nr 85‑2005); decyzji organu powołującego z dnia 17 listopada 2006 r. w sprawie przyznania mu 0 PPDG w ramach postępowania
         w sprawie awansu za 2006 r. (Informacje administracyjne nr 55‑2006 z dnia 17 listopada 2006 r.); decyzji organu powołującego z dnia 17 listopada 2006 r. w sprawie przyznania mu
         0 punktów pierwszeństwa w uznaniu za pracę w interesie instytucji w ramach postępowania w sprawie awansu za 2006 r. (Informacje administracyjne nr 55‑2006); decyzji organu powołującego z dnia 15 czerwca 2007 r. w sprawie oddalenia zażaleń z dni 16 i 22 lutego 2007 r.

      Orzeczenie: Skarga zostaje oddalona. Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      Streszczenie
      1.      Urzędnicy – Awans – Porównanie osiągnięć – Szczegółowe zasady – System wprowadzony przez Komisję – Rozdzielanie punktów pierwszeństwa
            w ramach dyrekcji generalnych
      (regulamin pracowniczy, art. 45)
      2.      Urzędnicy – Awans – Porównanie osiągnięć – Szczegółowe zasady – System wprowadzony przez Komisję – Rozdzielanie punktów pierwszeństwa
            – Kryteria
      (regulamin pracowniczy, art. 45)
      1.      Uchwalone przez Komisję ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego mają na celu, jak wynika z art. 5 ust. 1
         tych przepisów, wyróżnienie tych spośród urzędników, co do których uznano, że posiadają największe osiągnięcia, a w szczególności
         tych, którzy mieli udział w osiąganiu wyników wychodzących poza ich indywidualnie oznaczone cele lub którzy powzięli szczególne
         wysiłki i osiągnęli znaczące wyniki przy wykonywaniu swych zadań, o czym zaświadcza sprawozdanie z przebiegu ich kariery zawodowej.
         „Duże” punkty pierwszeństwa udostępnione każdej dyrekcji generalnej, czyli punkty pierwszeństwa od 6 do 10, są zgodnie z art. 5
         ust. 2 ogólnych przepisów wykonawczych zastrzeżone dla urzędników, którzy osiągnęli najlepsze wyniki, którzy wykazali się
         wyjątkowymi osiągnięciami, podczas gdy „małe” punkty pierwszeństwa, czyli punkty pierwszeństwa od 0 do 4, są zgodnie z tym
         samym przepisem dzielone pomiędzy innych urzędników, co do których uznano, że posiadają osiągnięcia w świetle kryteriów ogólnych
         przepisów wykonawczych.

      Przyznanie punktów pierwszeństwa powinno zatem opierać się na względach związanych ze szczególnymi osiągnięciami rozpatrywanych
         urzędników, a „duże” punkty pierwszeństwa winny być zastrzeżone dla urzędników, którzy wykazali się wyjątkowymi osiągnięciami.

      Z tego wynika, że w ramach przyznawania „dużych” punktów pierwszeństwa na dyrektorze generalnym nie może ciążyć obowiązek
         wyczerpania całej udostępnionej mu w tym celu puli punktów.

      Artykuł 5 ust. 3 ogólnych przepisów wykonawczych, stanowiący co do zasady, że każda dyrekcja generalna wyczerpuje pule punktów
         pierwszeństwa, którymi dysponuje, uściśla jednak w przypisie, że przepis ten nie może podważać zasady oceny osiągnięć rozpatrywanych
         w czasie, zwłaszcza w ograniczonych liczbowo jednostkach, w których uzasadnione może być niewykorzystanie wszystkich punktów
         pierwszeństwa.

      (zob. pkt 65–68)
      Odesłanie:
      Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑311/04 Buendía Sierra przeciwko Komisji, 19 października 2006 r., Zb.Orz. s. II‑4137, pkt 290;
         sprawa T‑261/04 Crespinet przeciwko Komisji, 3 maja 2007 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑2‑0000, II‑A‑2‑0000, pkt 57; sprawa T‑385/04
         Valero Jordana przeciwko Komisji, 1 kwietnia 2009 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑2‑0000, II‑A‑2‑0000, pkt 130

      2.      Nawet jeśli staż pracy w grupie zaszeregowania może pomocniczo odgrywać pewną rolę w przyznaniu urzędnikom posiadającym równoważne
         osiągnięcia punktów pierwszeństwa, udostępnionych każdej dyrekcji generalnej, w przypadku niewystarczającej liczby punktów,
         to kryterium osiągnięć pozostaje przeważające. Przypisanie, w ramach decyzji o przyznaniu punktów pierwszeństwa, stażowi pracy
         charakteru rozstrzygającego byłoby sprzeczne z art. 45 regulaminu pracowniczego i z art. 5 ogólnych przepisów wykonawczych
         do wspomnianego art. 45, uchwalonych przez Komisję, a poza tym art. 5 nie odnosi się w żaden sposób do stażu pracy w grupie
         zaszeregowania jako kryterium przyznawania punktów pierwszeństwa.

      (zob. pkt 140)
      Odesłanie:
      Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑502/04 Lopparelli przeciwko Komisji, 4 lipca 2007 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑2‑0000, II‑A‑2‑0000,
         pkt 89; ww. sprawa Valero Jordana przeciwko Komisji, pkt 145


Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 stycznia 2004 r. # Aalborg Portland A/S (C-204/00 P), Irish Cement Ltd (C-205/00 P), Ciments français SA (C-211/00 P), Italcementi - Fabbriche Riunite Cemento SpA (C-213/00 P), Buzzi Unicem SpA (C-217/00 P) i Cementir - Cementerie del Tirreno SpA (C-219/00 P) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Odwołanie - Konkurencja - Artykuł 85 - Grzywna. # Sprawy połączone C-204/00 P, C-205/00 P, C-211/00 P, C-213/00 P, C-217/00 P oraz C-219/00 P.


Wyrok Sądu (czwarta izba) z dnia 30 czerwca 2015 r. # Gambling Commission przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Sprawa T-404/10 RENV.