title: Sprawa T-422/18: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2018 r. – RATP / Komisja

text:
               8.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/14

      Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2018 r. – RATP / Komisja
      (Sprawa T-422/18)
      (2018/C 364/15)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Régie autonome des transports parisiens (RATP) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: E. Morgan de Rivery, P. Delelis i C. Lavin, avocats)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie, na podstawie art. 263 TFUE, nieważności decyzji Komisji z dnia 5 marca 2018 r. o udzieleniu dostępu do dokumentów objętych wnioskiem o udzielenie dostępu do dokumentów o sygnaturze GestDem 2017/7530, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji; oraz

                  —

                  w każdym razie, obciążenie Komisji kosztami postępowania w całości.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia przez Komisję art. 4 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43) oraz art. 5 ust. 3 lit. b) i art. 5 ust. 6 sekcji dotyczącej przepisów wykonawczych do rozporządzenia nr 1049/2001 kodeksu dobrego postępowania Komisji załączonego do jej regulaminu wewnętrznego [C(2000) 3614 (Dz.U. 2000, L 308, s. 26)], w zakresie w jakim Komisja nie miała żadnych uprawnień do przekazywania spornych dokumentów bez uprzedniego poinformowania strony skarżącej.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia przez Komisję zasady dobrej administracji ustanowionej art. 41 ust. 1 Karty praw podstawowych, ciążącego na niej obowiązku należytej staranności, w znaczeniu nadanym przez stosowne orzecznictwo oraz naruszenia tym samym celu rozporządzenia nr 1049/2001, którym jest zgodnie z brzmieniem jego art. 1 lit. c) „promowanie dobrych praktyk administracyjnych w odniesieniu do dostępu do dokumentów”.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia przez Komisję art. 4 ust. 2 tiret pierwsze, drugie i trzecie rozporządzenia nr 1049/2001, w zakresie w jakim odmówiła ona zastosowania wyjątków, na które mogła powołać się strona skarżąca. Zarzut ten dzieli się na trzy części:

                              —

                              część pierwsza, dotycząca naruszania przez Komisję art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001, w zakresie w jakim celowo odmówiła ona zastosowania ogólnego domniemanie poufności znajdującego zastosowanie do dokumentów;

                              —

                              część druga, dotycząca naruszania przez Komisję art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001, w zakresie w jakim celowo odmówiła ona uwzględnienia ingerencji w postępowania sądowe, o skuteczności których zdecydowało przekazanie dokumentów;

                              —

                              część trzecia, dotycząca naruszania przez Komisję art. 4 ust. ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001oraz art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka, art. 7 Karty praw podstawowych oraz art. 339 TFUE, w zakresie w jakim nie uwzględniła ona interesów handlowych, finansowych i strategicznych strony skarżącej.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszania przez Komisję art. 4 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U.2001, L 8, s. 1), w zakresie w jakim odmówiła ona utajnienia tożsamości osoby fizycznej, będącej autorem dokumentów, będących przedmiotem sporu.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszania przez Komisję obowiązku uzasadnienia, który spoczywa na niej na mocy art. 296 TFUE, w zakresie w jakim nie poinformowała ona strony skarżącej w żaden sposób – ani przed, ani po dokonaniu wysyłki dokumentów – o przyczynach, które uzasadniały jej zamiar wysłania wymienionych dokumentów.


title: Sprawa T-437/18: Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2018 r. – Tilly-Sabco / Komisja

text:
               8.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/15

      Skarga wniesiona w dniu 13 lipca 2018 r. – Tilly-Sabco / Komisja
      (Sprawa T-437/18)
      (2018/C 364/16)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Tilly-Sabco (Guerlesquin, Francja) (przedstawiciele: adwokaci R. Milchior i S. Charbonnel)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie za dopuszczalną skargi o naprawienie szkody poniesionej przez skarżącą w związku z rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 689/2013 z dnia 18 lipca 2013 r. ustalającym refundacje wywozowe dla mięsa drobiowego w kwocie zerowej (Dz.U. L 196/13 z dnia 19 lipca 2013 r.);

                  —

                  stwierdzenie, że Komisja jest dłużna skarżącej kwotę 3 238 000 EUR tytułem głównym, w tym:

                  —

                  2 848 000 EUR stanowiące odpowiednik niewypłaconych refundacji z tytułu sprzedaży dokonanych w okresie od 19 lipca do 31 grudnia 2013 r.;

                  —

                  390 000 EUR refundacji dotyczących utraconych korzyści związanych z niedokonaniem sprzedaży dodatkowych 3 550 ton do krajów Bliskiego Wschodu w tym samym okresie;

                  —

                  zobowiązanie Komisji do zapłaty kwoty 3 238 000 EUR, tytułem głównym,

                  —

                  podwyższonej o odsetki wyrównawcze, od dnia 20 września 2017 r. do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie, o roczną stopę inflacji w danym okresie stwierdzoną przez Eurostat (Europejski Urząd Statystyczny) w państwie członkowskim, w którym spółka ta ma siedzibę;

                  —

                  wraz z odsetkami za zwłokę, od dnia ogłoszenia wyroku do dnia całkowitej zapłaty, według stopy ustalonej przez Europejski Bank Centralny (EBC) dla podstawowych operacji refinansujących powiększonej o dwa punkty procentowe;

                  —

                  zezwolenie na dostosowanie przez stronę skarżącą jej pism procesowych i jej żądań w razie wydania przez Komisję rozporządzenia wykonawczego zastępującego rozporządzenie nr 689/2013 przed zakończeniem pisemnego etapu postępowania w niniejszej sprawie;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty odpowiadające trzem materialnym warunkom skargi o odszkodowanie, spełnionym łącznie w niniejszym przypadku, jakimi są wystąpienie zdarzenia wywołującego szkodę polegającego na bezprawności zarzucanego zachowania, wystąpienie szkody i istnienie związku pomiędzy zdarzeniem wywołującym szkodę i szkodą.
      Po pierwsze, strona skarżąca uważa, że wydanie przez Komisję rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 689/2013 z dnia 18 lipca 2013 r. ustalającego refundacje wywozowe dla mięsa drobiowego (Dz.U 2013, L 196, s. 13), którego nieważność Trybunał Sprawiedliwości stwierdził w wyroku z dnia 20 września 2017 r., Tilly-Sabco/Komisja (C-183/16 P, EU:C:2017:704), stanowi naruszenie prawa Unii wystarczające dla stwierdzenia wystąpienia wystarczająco istotnego naruszenia.
      Po drugie, strona skarżąca uważa, że przyjmując w sposób bezprawny akt ustalający zerową kwotę refundacji za sprzedaż mrożonych kurczaków do pewnych krajów poza strefą UE, Komisja popełniła wystarczająco istotne naruszenie stanowiące zdarzenie wywołujące szkodę, które wyrządziło w stosunku do niej rzeczywistą i pewną szkodę. według strony skarżącej szkoda ta polega tym, że do dnia 31 grudnia 2013 r. nie korzystała ona z refundacji.
      Po trzecie, strona skarżąca podnosi, że uzasadnione jest dochodzenie przez nią odszkodowania za poniesioną stratę wynikającą z bezprawnym zniesieniem refundacji w okresie od dnia 19 lipca 2013 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. Zawinione zachowanie Komisji stanowiło bowiem decydującą przyczyną szkody, którą rzekomo poniosła strona skarżąca, a zatem jej zdaniem istnieje ścisły i bezpośredni związek pomiędzy tym zawinieniem i wspomnianą szkodą.


title: Sprawa T-184/17: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2018 r. – Leifheit / EUIPO (Ułożenie czterech zielonych kwadratów na wadze) {Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie unijnego znaku towarowego składającego się z czterech zielonych kwadratów na wadze – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/27

      Wyrok Sądu z dnia 13 września 2018 r. – Leifheit / EUIPO (Ułożenie czterech zielonych kwadratów na wadze)
      (Sprawa T-184/17) (1)

      ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie unijnego znaku towarowego składającego się z czterech zielonych kwadratów na wadze - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
      (2018/C 392/33)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Leifheit AG (Nassau, Niemcy) (przedstawiciele: G. Hasselblatt, adwokaci V. Töbelmann i P. Schneider)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo V. Mensing i A. Schifko, następnieV. Mensing i D. Hanf, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 stycznia 2017 r. (sprawa R 1115/2016-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia składającego się z czterech zielonych kwadratów na wadze jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Leifheit AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 22.5.2017.


title: Sprawa T-627/16: Wyrok Sądu z dnia 13 września 2018 r. – Republika Czeska / Komisja (EFRG – Wydatki wyłączone z finansowania – Wydatki poniesione przez Republikę Czeską – Pomoc bezpośrednia niezwiązana z wielkością produkcji – Kontrole za pomocą teledetekcji – Sektor wina – Zasada wzajemnej zgodności – Powtarzalność niezgodności)

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/21

      Wyrok Sądu z dnia 13 września 2018 r. – Republika Czeska / Komisja
      (Sprawa T-627/16) (1)

      ((EFRG - Wydatki wyłączone z finansowania - Wydatki poniesione przez Republikę Czeską - Pomoc bezpośrednia niezwiązana z wielkością produkcji - Kontrole za pomocą teledetekcji - Sektor wina - Zasada wzajemnej zgodności - Powtarzalność niezgodności))
      (2018/C 392/25)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciel: M. Smolek, J. Pavliš i J. Vláčil, pełnomocnicy)

         Strona przeciwna: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou, Z. Malůšková i K. Walkerová, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: F. Bergius, A. Falk, C. Meyer-Seitz i H. Shev, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/1059 z dnia 20 czerwca 2016 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2016, L 173, s. 59), w zakresie w jakim wyłącza ona poniesione przez Republikę Czeską wydatki w ramach EFRG w kwocie 30 206 401,58 EUR.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/1059 z dnia 20 czerwca 2016 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), w zakresie w jakim włącza ona poniesione przez Republikę Czeską wydatki w ramach EFRG w kwocie 6 356 909,30 EUR w związku z kontrolami wzajemnej zgodności z tytułu roku budżetowego 2011.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Komisja Europejska, Republika Czeska oraz Królestwo Szwecji pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 392 z 24.10.2016.


title: Sprawa C-488/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 25 lipca 2018 r. – Finanzamt Kaufbeuren mit Außenstelle Füssen / Golfclub Schloss Igling e.V.

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 25 lipca 2018 r. – Finanzamt Kaufbeuren mit Außenstelle Füssen / Golfclub Schloss Igling e.V.
      (Sprawa C-488/18)
      (2018/C 392/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Finanzamt Kaufbeuren mit Außenstelle Füssen

         Strona pozwana: Golfclub Schloss Igling e.V.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 132 ust. 1 lit. m) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), zgodnie z którym „świadczenie niektórych usług ściśle związanych ze sportem lub wychowaniem fizycznym, przez organizacje nienastawione na osiąganie zysku na rzecz osób uprawiających sport lub uczestniczących w wychowaniu fizycznym”, ma bezpośrednią skuteczność, wobec czego organizacje nienastawione na osiąganie zysku mogą się w braku transpozycji bezpośrednio powoływać na ten przepis?

                  2)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy w wypadku „organizacji nienastawionej na osiąganie zysku” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. m) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej chodzi o

                              —

                              pojęcie, które należy interpretować w sposób autonomiczny na podstawie prawa Unii,

                              —

                              czy też państwa członkowskie mogą uzależnić istnienie tego rodzaju organizacji od spełnienia wymogów takich jak określone w § 52 w związku z § 55 Abgabenordnung (niemieckiej ordynacji podatkowej) (albo w § § 51 i nast. Abgabenordnung ujętych całościowo)?

                  3)

                  Jeżeli jest to pojęcie, które należy interpretować w sposób autonomiczny na podstawie prawa Unii: Czy organizacja nienastawiona na osiąganie zysku w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. m) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej musi dysponować regulacjami na wypadek jej likwidacji, na podstawie których jest zobowiązana przekazać wtedy swój istniejący majątek innej nienastawionej na osiąganie zysku organizacji wspierania sportu i wychowania fizycznego?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


title: Sprawa T-523/18: Skarga wniesiona w dniu 3 września 2018 r. – BGC Partners / EUIPO – Bankgirocentralen BGC (BGCPRO)

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/36

      Skarga wniesiona w dniu 3 września 2018 r. – BGC Partners / EUIPO – Bankgirocentralen BGC (BGCPRO)
      (Sprawa T-523/18)
      (2018/C 392/44)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: BGC Partners LP (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat P. Walsh)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Bankgirocentralen BGC AB (Sztokholm, Szwecja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego BGCPRO – zgłoszenie nr 9 573 965

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 czerwca 2018 r. w sprawie R 2544/2014-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza odrzuciła zgłoszenie dla określonych usług należących do klasy 36;

                  —

                  obciążenie EUIPO i interwenienta kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w niniejszym postępowaniu;

                  —

                  zmianę zaskarżonej decyzji w zakresie rozstrzygnięcia o kosztach i obciążenie, zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem, interwenienta kosztami postępowania przed Izbą Odwoławczą i postępowania w sprawie sprzeciwu.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Izba Odwoławcza błędnie stwierdziła, że dowody używania są wystarczające, aby wykazać rzeczywiste używanie znaku towarowego;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-61/17: Wyrok Sądu z dnia 19 września 2018 r. – Selimovic / Parlament (Prawo instytucjonalne – Parlament Europejski – Mobbing – Decyzja przewodniczącego Parlamentu w sprawie nałożenia na posła europejskiego sankcji nagany – Artykuł 166 regulaminu Parlamentu – Prawo do dobrej administracji – Prawo dostępu do akt – Obowiązek uzasadnienia – Pewność prawa – Nadużycie władzy – Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/23

      Wyrok Sądu z dnia 19 września 2018 r. – Selimovic / Parlament
      (Sprawa T-61/17) (1)

      ((Prawo instytucjonalne - Parlament Europejski - Mobbing - Decyzja przewodniczącego Parlamentu w sprawie nałożenia na posła europejskiego sankcji nagany - Artykuł 166 regulaminu Parlamentu - Prawo do dobrej administracji - Prawo dostępu do akt - Obowiązek uzasadnienia - Pewność prawa - Nadużycie władzy - Odpowiedzialność pozaumowna))
      (2018/C 392/27)
      Język postępowania: szwedzki

         Strony

         Strona skarżąca: Jasenko Selimovic (Hägersten, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci, początkowo B. Leidhammar, następnie S. Scheiman)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: O. Caisou-Rousseau, L. Tapper Brandberg i E. Taneva, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, wniesiony na podstawie art. 263 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji przewodniczącego Parlamentu z dnia 22 listopada 2016 r. i decyzji prezydium Parlamentu z dnia 12 grudnia 2016 r. w sprawie nałożenia na skarżącego sankcji nagany, a po drugie, wniesione na podstawie art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, której doznał skarżący.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o przeprowadzenie postepowania w trybie przyspieszonym zostaje oddalony jako oczywiście niedopuszczalny.

                  2)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Jasenko Selimovic zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 121 z 18.4.2017.


title: Sprawa T-534/18: Skarga wniesiona w dniu 7 września 2018 r. – Peek & Cloppenburg / EUIPO – Peek & Cloppenburg (Peek’s)

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/39

      Skarga wniesiona w dniu 7 września 2018 r. – Peek & Cloppenburg / EUIPO – Peek & Cloppenburg (Peek’s)
      (Sprawa T-534/18)
      (2018/C 392/47)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Lange)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Peek & Cloppenburg KG, Hamburg (Hamburg, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy Peek’s – zgłoszenie nr 3 263 589

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 maja 2018 r. w sprawie R 60/2007-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001 w związku z § 15 ust. 2 Markengesetz (niemieckiej ustawy o znakach towarowych, zwanej dalej „MarkenG”);

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001 w związku z § 15 ust. 2 MarkenG poprzez przyjęcie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001 w związku z § 15 ust. 3 MarkenG poprzez przyjęcie czerpania nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub z renomy znaku bądź też działania na ich szkodę;

                  —

                  Naruszenie art. 63 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z zasadą 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa C-498/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 27 lipca 2018 r. – ZW / Deutsche Lufthansa AG

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 27 lipca 2018 r. – ZW / Deutsche Lufthansa AG
      (Sprawa C-498/18)
      (2018/C 399/31)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: ZW

         Strona pozwana: Deutsche Lufthansa AG

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy określony w art. 35 ust. 1 konwencji montrealskiej termin dwóch lat na wniesienie powództwa może ulec przerwaniu lub zawieszeniu?

                  2)

                  Czy brzmienie art. 35 ust. 2 konwencji montrealskiej [stanowiącego, iż] […] „sposób liczenia tego okresu określa się według prawa sądu, do którego wniesiono sprawę”, pozwala uznać, że przepis prawa krajowego o rozpoczęciu biegu tego terminu może mieć pierwszeństwo w stosunku do ogólnego postanowienia zawartego w art. 35 ust. 1 tej konwencji, zgodnie z którym bieg tego terminu rozpoczyna się z chwilą przybycia do miejsca przeznaczenia?


title: Sprawy połączone od C-208/17 P do C-210/17 P: Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 września 2018 r. – NF (C-208/17 P), NG (C-209/17 P), NM (C-210/17 P) /Rada Europejska (Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Oświadczenie Rady Europejskiej UE–Turcja z dnia 18 marca 2016 r. – Żądanie stwierdzenia nieważności)

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/13

      Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 września 2018 r. – NF (C-208/17 P), NG (C-209/17 P), NM (C-210/17 P) /Rada Europejska
      (Sprawy połączone od C-208/17 P do C-210/17 P) (1)

      ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Oświadczenie Rady Europejskiej UE–Turcja z dnia 18 marca 2016 r. - Żądanie stwierdzenia nieważności))
      (2018/C 399/16)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: NF (C-208/17 P), NG (C-209/17 P), NM (C-210/17 P) (przedstawiciele: P. O’Shea, BL, I. Whelan, BL, B. Burns, Solicitor)

         Druga strona postępowania: Rada Europejska (przedstawiciele S. Boelaert, M. Chavrier i J.-P. Hix, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Grecka (przedstawiciele: M. Michelogiannaki i G. Karipsiadis, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1.

                  Odwołania zostają odrzucone jako oczywiście niedopuszczalne.

                  2.

                  NF, NG i NM zostają obciążeni kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


title: Sprawa T-538/18: Skarga wniesiona w dniu 14 września 2018 r. – Dickmanns / EUIPO

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/48

      Skarga wniesiona w dniu 14 września 2018 r. – Dickmanns / EUIPO
      (Sprawa T-538/18)
      (2018/C 399/63)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Sigrid Dickmanns (Gran Alacant, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji EUIPO przekazanej pismem z dnia 14 grudnia 2017 r., zgodnie z którą umowa o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego ze skarżącą miała zostać rozwiązana w dniu 30 czerwca 2018 r. oraz, w zakresie niezbędnym do stwierdzenia nieważności decyzji, o której mowa, również stwierdzenie nieważności decyzji przekazanych przez EUIPO w pismach z dni 23 listopada 2013 r. i 4 czerwca 2014 r.;

                  —

                  nakazanie EUIPO wypłacenia skarżącej odszkodowania w rozsądnej wysokości, według uznania Sądu, z tytułu szkody niepieniężnej i niematerialnej poniesionej przez skarżącą na podstawie decyzji EUIPO, o której mowa powyżej; oraz

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Oczywisty błąd w ocenie, nieskorzystanie przez Urząd z zakresu uznania, naruszenie zasady niedyskryminacji i równego traktowania, naruszenie zasady braku arbitralności
                  Skarżąca zarzuca EUIPO, że niezgodnie z prawem nie skorzystało z przysługującego mu uznania w zakresie przedłużenia po raz drugi umowy o pracę ze skarżącą zgodnie z art. 2 lit. f) Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (zwanych dalej „WZIP”), lub alternatywnie, nie podjęło działania w rozsądnym terminie przed zakończeniem umowy o pracę.

                  2.

                  Naruszenie wytycznych dotyczących przedłużania umów o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego w OHIM („Wytyczne”), zasady dobrej administracji, zasady niedyskryminacji i równego traktowania oraz zasady, że zakończenie umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego zgodnie z art. 2 lit. a) lub art. 2 lit. f) WZIP wymaga podania uzasadnionego powodu („iusta causa”) i naruszenia art. 30 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), dyrektywy Rady 1999/70/WE (1), porozumienia ramowego (w szczególności art. 1 lit. b) i art. 5.1) oraz art. 4 konwencji MOP nr 158.
                  Skarżąca uważa, że po zatwierdzeniu wytycznych nie powinno być już dopuszczalne stosowanie klauzuli o rozwiązaniu umowy zawartej w jej umowie, ponieważ po ich wprowadzeniu, stanową one obowiązujące metody proceduralne EUIPO w odniesieniu do przedłużania umów o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego, a tym samym zakazują korzystania z „klauzuli o rozwiązaniu umowy”.
                  Ponadto skarżąca twierdzi, że uzasadniony powód rozwiązania umowy, która ma charakter budżetowy, musi odpowiadać stosownemu stanowisku.

                  3.

                  Naruszenie wytycznych, które również stanowią istotną wadę proceduralną, naruszenie zasad niedyskryminacji i równego traktowania, zasady dobrej administracji i należytego zarządzania finansami, prawa każdej osoby do bycia wysłuchaną, przed wydaniem jakiejkolwiek indywidualnej decyzji, która miałaby na nią niekorzystny wpływ (art. 41 ust. 2 lit. a) karty), obowiązku uwzględnienia przez EUIPO dobrobytu jego personelu i obowiązku wzięcia pod uwagę uzasadnionych interesów skarżącej, oczywisty błąd w ocenie przy równoważeniu interesów skarżącej z interesami służby, naruszeniem zasady nie arbitralności.

                  4.

                  Naruszenie art. 8 WZIP akapit pierwszy zdania drugiego i trzeciego oraz zakazu powtarzającego się zatrudnienia na czas określony
                  W tym względzie skarżąca twierdzi, że w rażącym dążeniu do uniknięcia skutków prawnych trzeciego zdania art. 8 akapit pierwszy WZIP EUIPO wielokrotnie zawierało umowy o pracę na czas określony ze skarżącą zgodnie z art. 2 lit. b) i art. 2 lit. a) WZIP, mimo że obowiązki skarżącej nie uległy zmianie w tym czasie. W konsekwencji pierwsza umowa skarżącej pozostaje ważna przez czas nieograniczony bez klauzuli wypowiedzenia.

                  5.

                  Bezprawne zachowanie klauzuli o rozwiązaniu umowy w kontekście protokołu o przywróceniu i naruszenie uzasadnionych oczekiwań, uzasadnionych interesów skarżącej i obowiązku uwzględnienia dobrobytu personelu przy wykonywania klauzuli
                  W swoim zarzucie piątym skarżąca utrzymuje, że EUIPO powinno już dłużej móc korzystać z klauzuli o rozwiązaniu umowy po tak długim czasie, jaki upłynął od podpisania umowy w 2005 r.

                  6.

                  Naruszenie uzasadnionych oczekiwań skarżącej, obowiązek uwzględnienia przez EUIPO dobrobytu skarżącej i nieuwzględnienie jej uzasadnionych interesów, oczywisty błąd w ocenie przy ocenie interesu służby
                  W zarzucie szóstym skarżąca twierdzi, że decyzja EUIPO o nieprzedłużaniu umowy o pracę narusza jej uzasadnione oczekiwania, obowiązek uwzględnienia przez EUIPO dobrobytu skarżącej i jej uzasadnionych interesów. Jednocześnie, biorąc pod uwagę bardzo dobre wyniki pracy skarżącej, stanowi ona również oczywisty błąd w ocenie w odniesieniu do interesu służby.

                  7.

                  Naruszenie warunków klauzuli o rozwiązaniu umowy w art. 5 umowy o pracę ze skarżącą
                  W ramach zarzutu siódmego skarżąca twierdzi, że podczas wykonywania przez EUIPO klauzuli o rozwiązaniu umowy, błędnie zastosowano art. 47 lit. b) ppkt (ii) WZIP zamiast art. 47 lit. c) ppkt (i), jak określono w klauzuli o rozwiązaniu umowy a okres wypowiedzenia powinien wynosić 10 miesięcy zamiast 6-miesięcznego okresu ustalonego przez EUIPO.

         (1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, 10.7.1999, s. 43).


title: Sprawa C-472/17: Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di L’Aquila – Włochy) – Gabriele Di Girolamo / Ministero della Giustizia (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 ust. 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Polityka społeczna – Praca na czas określony – Sędziowie pokoju – Oczywista niedopuszczalność)

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/13

      Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di L’Aquila – Włochy) – Gabriele Di Girolamo / Ministero della Giustizia
      (Sprawa C-472/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 ust. 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Polityka społeczna - Praca na czas określony - Sędziowie pokoju - Oczywista niedopuszczalność))
      (2018/C 399/17)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Giudice di pace di L’Aquila

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Gabriele Di Girolamo

         Strona pozwana: Ministero della Giustizia

         Przy udziale: Unione Nazionale Giudici di Pace (Unagipa)

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem z dnia 31 lipca 2017 r. przez Giudice di pace di L’Aquila (sędziego pokoju L’Aquila, Włochy) jest oczywiście niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 347 z 16.10.2017.


title: Sprawa C-587/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 11 lipca 2018 r. w sprawie T-186/15 CSTP Azienda della Mobilità / Komisja, wniesione w dniu 19 września 2018 r. przez CSTP Azienda della Mobilità SpA

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/26

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 11 lipca 2018 r. w sprawie T-186/15 CSTP Azienda della Mobilità / Komisja, wniesione w dniu 19 września 2018 r. przez CSTP Azienda della Mobilità SpA
      (Sprawa C-587/18 P)
      (2018/C 399/35)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: CSTP Azienda della Mobilità SpA (przedstawiciele: adwokaci G. Capo, L. Visone)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Asstra Associazione Trasporti

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  stwierdzenie zgodnie z art. 263 TFUE i 264 TFUE, że decyzja Komisji Europejskiej z dnia 19 stycznia 2015 r. w postępowaniu dotyczącym pomocy państwa Sa.35842 (2014/C) (ex 2012/NN) (na kwotę 4 951 838,25 EUR) jest w pełni nieważna i bezskuteczna, jako że stwierdzono w niej, iż kwoty uznane jako rekompensata z tytułu zobowiązań z zakresu usług publicznych w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 1191/69 (wypłata rekompensaty na podstawie art. 11 z racji obowiązku taryfowego w sektorze lokalnego transportu publicznego) (1) należy postrzegać jako niezgłoszony środek, który stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 § 1 traktatu i który jest niezgodny z rynkiem wewnętrznym;

                  —

                  stwierdzenie zgodnie z art. 263 TFUE i 264 TFUE, że decyzja Komisji Europejskiej z dnia 19 stycznia 2015 r. w postępowaniu dotyczącym pomocy państwa Sa.35842 (2014/C) (ex 2012/NN) (na kwotę 4 951 838,25 EUR) jest całkowicie nieważna w części, w której zobowiązuje państwo włoskie do wdrożenia środków działania w celu odzyskania pomocy. Obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez C.S.T.P. – Azienda della Mobilità S.p.A. – objęta zarządem nadzwyczajnym.

         Zarzuty i główne argumenty

      Odwołanie oparte jest na pięciu zarzutach, ze względu na które wyrok należy uchylić:
      I.   Wadliwość zaskarżonego wyroku ze względu na kwalifikację spornej rekompensaty jako „nowej pomocy”

      Rekompensata przyznana wnoszącej odwołanie wynika z wyroku deklaratoryjnego Consiglio di Stato z 2009 r., w którym uznano odpowiadające jej uprawnienie, na podstawie rozporządzenia nr 1191/1969 za zobowiązania z tytułu świadczenia usługi publicznej (zwane dalej „OSP”) o charakterze taryfowym. Takiego orzeczenia z uwagi na jego charakter w żadnym wypadku nie można było interpretować jako ustanawiającego środek w postaci rekompensaty, ponieważ uznano w nim jedynie jej istnienie.
      II.   Wadliwość zaskarżonego wyroku ze względu na stwierdzenie w nim, że przesłanki Altmark nie zostały spełnione

      Kwalifikacja jako ciężaru finansowego dla władz publicznych radykalnie wyklucza możliwość stosowania reguł dotyczących pomocy państwa. Zważywszy na charakter wynagrodzenia za poniesione OSP, nie może z nich wyniknąć żadna korzyść dla przedsiębiorstwa, które się podjęło ich wykonania. Ponadto w drodze odrębnej analizy wyroku Altmark wykazano, że zostały spełnione wszystkie zasady, które w nim przyjęto.
      III.   Wadliwość wyroku ze względu na orzeczenie w nim niezgodności środka ekonomicznego z wytycznymi UE w sprawie pomocy państwa: w przedmiocie niemożności „zakłócenia konkurencji” przez środek

      Sąd nie uwzględnił, że rynek publicznego przewozu osób w Kampanii w rozpatrywanym w niniejszej sprawie okresie (96–2002) jak obecnie, był zamknięty dla konkurencji i z koncesjami wiąże się powstanie prawa wyłącznego. Skutkiem tego nie mogła istnieć ani konkurencja „dla rynku”, ani „na rynku”.
      IV.   Wadliwość zaskarżonego wyroku ze względu na stwierdzenie w nim pierwszeństwa decyzji Komisji przed krajowym orzecznictwem; błędne zastosowanie gwarancji proceduralnych przewidzianych w rozporządzeniu nr 659/99 (2)
         (rozporządzenie nr 1589/2015 (3)
         ); błędne zastosowanie zasady uzasadnionych oczekiwań

      Sąd nie uwzględnił orzecznictwa krajowego wynikającego z wyroków wydanych co najmniej pięć lat przed wydaniem decyzji przez Komisję. Z tego powodu orzecznictwo, na które się powołał, nie miało znaczenia dla sprawy, ponieważ nie przedstawia precedensów w niniejszym przypadku. Consiglio di Stato poprzez zastosowanie rozporządzenia nr 1191/69 wykonał wyłączną prerogatywę tego sądu. Komisja nie może powoływać się w niniejszym przypadku na jakiekolwiek wyłączne uprawnienia decyzyjne. Długi okres, jaki upłynął od pojawienia się orzecznictwa, które zastosowano w prawie Unii do decyzji Komisji, spowodował ugruntowanie uzasadnionych oczekiwań. Nie można przywoływać nieznajomości stosowanych norm przez Consiglio di Stato, lecz jedynie odmienną interpretację ze strony Komisji.
      V.   Wadliwość wyroku ze względu na niewłaściwe zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 (4)
         w celu dokonania oceny zgodności pomocy z przepisami Unii; brak uzasadnienia

      Komisja wydała decyzję, opierając się na błędnej podstawie prawnej, ponieważ rozporządzenie nr 1370/2007 nie miało zastosowania, gdyż weszło w życie po wydaniu wyroku deklaratoryjnego, w którym uznano uprawnienie do rekompensaty, wydanego przez Consiglio di Stato na podstawie rozporządzenia nr 1191/69.

         (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1191/69 z dnia 26 czerwca 1969 r. w sprawie działania państw członkowskich dotyczącego zobowiązań związanych z pojęciem usługi publicznej w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej (Dz.U. 1969, L 156, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U 1999, L 83, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).

         (4)  Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz.U. 2007, L 315, s. 1).


title: Sprawa T-475/18 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 27 sierpnia 2018 r. – Boyer / Wallis-et-Futuna (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Zamówienia publiczne – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Niedopuszczalność)

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/37

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 27 sierpnia 2018 r. – Boyer / Wallis-et-Futuna
      (Sprawa T-475/18 R)
      ((Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Zamówienia publiczne - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Niedopuszczalność))
      (2018/C 399/50)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Boyer (Papeete, Francja) (przedstawiciel: adwokat T. Dal Farra)

         Druga strona postępowania: Territoire des îles Wallis-et-Futuna (Francja)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 278 i 279 TFUE wniosek, po pierwsze, o zawieszenie wykonania decyzji Territoire des îles Wallis-et-Futuna w sprawie odrzucenia oferty skarżącego i udzielenia innemu oferentowi zamówienia na roboty budowlane dotyczące budowy morskiego nabrzeża handlowego w Leava (Francja), a po drugie, o zawieszenie podpisania umów dotyczących tego zamówienia.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Wyrok Trybunału z dnia 14 czerwca 2018 r. w sprawie E-15/17 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – brak wdrożenia – rozporządzenie (UE) nr 694/2014)

text:
               15.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/10

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 14 czerwca 2018 r.
      w sprawie E-15/17
      Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii

         (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – brak wdrożenia – rozporządzenie (UE) nr 694/2014)

      (2018/C 414/12)
      W sprawie E-15/17 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii – SKARGA o stwierdzenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym poprzez niewłączenie do krajowego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 31bbd załącznika IX do Porozumienia (rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 694/2014 z dnia 17 grudnia 2013 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych służących określeniu typów zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia, Trybunał w składzie: Páll Hreinsson, prezes, Per Christiansen i Bernd Hammermann (sędzia sprawozdawca), sędziowie, wydał w dniu 14 czerwca 2018 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
      Trybunał niniejszym:

                  1.

                  Stwierdza, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 7 Porozumienia EOG poprzez niewłączenie do krajowego porządku prawnego aktu, o którym mowa w pkt 31bbd załącznika IX do Porozumienia (rozporządzenie delegowane Komisji (UE) nr 694/2014 z dnia 17 grudnia 2013 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/61/UE w odniesieniu do regulacyjnych standardów technicznych służących określeniu typów zarządzających alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi), dostosowanego protokołem 1 do Porozumienia.

                  2.

                  Obciąża Islandię kosztami postępowania.


title: Sprawa T-576/18: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2018 r. – Crédit agricole / EBC

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/55

      Skarga wniesiona w dniu 25 września 2018 r. – Crédit agricole / EBC
      (Sprawa T-576/18)
      (2018/C 436/78)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Credit agricole SA (Montrouge, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Champsaur i A. Delors)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, na podstawie art. 256 i 263 TFUE, nieważności decyzji ECB-SSM-2018-FRCAG-75, wydanej przez EBC w dniu 16 lipca 2018 r.;

                  —

                  obciążenie EBC kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy nadużycia władzy towarzyszącego wydaniu przez Europejski Bank Centralny decyzji z dnia 16 lipca 2018 r., nakładającej na stronę skarżącą sankcję administracyjną z powodu trwałego naruszania wymogów dotyczących kapitału podstawowego, przewidzianych w art. 26 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013, L 176, s. 1) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”). W kwestii tej skarżąca podnosi następujące argumenty:

                              —

                              tytułem głównym podnosi ona, że EBC naruszył prawo w ramach przyjętej przez siebie wykładni art. 26 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, gdyż przepis ten nie nakłada na instytucje [kredytowe] obowiązku uzyskania wcześniejszej zgody EBC w przedmiocie zaklasyfikowania akcji zwykłych do kapitału podstawowego TIER 1;

                              —

                              pomocniczo, na wypadek gdyby Sąd miał uznać, że zaklasyfikowanie akcji zwykłych do kapitału podstawowego TIER 1 bez uprzedniej zgody EBC stanowi naruszenie art. 26 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 575/2013, skarżąca twierdzi, że w kontekście stosowania rzeczonego przepisu nie dopuściła się żadnego uchybienia umyślnie, względnie w wyniku niedbalstwa, a zaskarżona decyzja narusza zasadę pewności prawa;

                              —

                              tym bardziej pomocniczo, na wypadek gdyby Sąd miał stwierdzić uchybienie oraz możliwość nałożenia sankcji wobec skarżącej, skarżąca twierdzi, że ze względu na znikomość wagi zarzucanego jej uchybienia oraz jej współpracy, zaskarżona decyzja narusza zasadę proporcjonalności.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy naruszenia podstawowych gwarancji procesowych skarżącej przez EBC, ponieważ EBC oparł zaskarżoną decyzję na zarzutach, do których skarżąca nie mogła się ustosunkować.


               10.1.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/9

      Skarga wniesiona w dniu 9 listopada 2018 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
      (Sprawa E-6/18)
      (2019/C 9/10)
      Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 9 listopada 2018 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Carstena Zatschlera, Catherine Howdle i Ingibjörg Ólöf Vilhjálmsdóttir, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, B-1040 Bruksela.
      Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

                  1.

                  orzeczenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w pkt 1a załącznika XX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/52/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniająca dyrektywę 2011/92/UE w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego Porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu lub nie powiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o ich przyjęciu;

                  2.

                  obciążenie Islandii kosztami postępowania.

         Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

                  —

                  skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię najpóźniej do dnia 3 kwietnia 2018 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 31 stycznia 2018 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/52/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. zmieniającej dyrektywę 2011/92/UE w sprawie oceny wpływu wywieranego przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko, przywołanej w pkt 1a załącznika XX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia („akt prawny”),

                  —

                  Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z aktu prawnego oraz art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu.


title: Sprawa T-494/17: Postanowienie Sądu z dnia 19 listopada 2018 r. – Iccrea Banca/Komisja i SRB Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie – Unia gospodarcza i walutowa – Unia bankowa – Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych – Jednolity fundusz restrukturyzacji – Ustalenie składki ex ante za rok 2016 – Błędne oznaczenie strony pozwanej – Termin do wniesienia skargi – Przekroczenie terminu – Akty hipotetyczne – Żądanie odszkodowania – Ścisły związek z żądaniem stwierdzenia nieważności – Zarzut niezgodności z prawem – Oczywista niedopuszczalność

text:
               4.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/62

      Postanowienie Sądu z dnia 19 listopada 2018 r. – Iccrea Banca/Komisja i SRB
      (Sprawa T-494/17) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności i o odszkodowanie - Unia gospodarcza i walutowa - Unia bankowa - Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych - Jednolity fundusz restrukturyzacji - Ustalenie składki ex ante za rok 2016 - Błędne oznaczenie strony pozwanej - Termin do wniesienia skargi - Przekroczenie terminu - Akty hipotetyczne - Żądanie odszkodowania - Ścisły związek z żądaniem stwierdzenia nieważności - Zarzut niezgodności z prawem - Oczywista niedopuszczalność)
      (2019/C 44/80)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Iccrea Banca SpA Istituto Centrale del Credito Cooperativo (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: P. Messina, F. Isgrò i A. Dentoni Litta, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, A. Steiblytė i K.P. Wojcik, pełnomocnicy), Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) (przedstawiciele: G. Rumi, S. Raes, M. Merola i T. Van Dyck, adwokaci)

         Przedmiot

      Tytułem głównym, po pierwsze, żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji SRB wydanej na sesji wykonawczej w dniu 15 kwietnia 2016 r. w sprawie składek ex ante za rok 2016 na jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2016/06), a także wszelkich pozostałych decyzji SRB, na podstawie których bank Włoch wydał krajowe decyzje nr 1249264/15 z dnia 24 listopada 2015 r., nr 1262091/15 z dnia 26 listopada 2015 r., nr 1547337/16 z dnia 29 grudnia 2016 r., nr 333162/17 z dnia 14 marca 2017 r. i nr 334520/17 z dnia 14 marca 2017 r. w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej, a po drugie, żądanie odszkodowania na podstawie art. 268 TFUE oraz, tytułem ewentualnym, wniosek na podstawie art. 277 TFUE.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Iccrea Banca SpA Istituto Centrale del Credito Cooperativo zostaje obciążony własnymi kosztami oraz kosztami Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) oraz Komisji Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 318 z 25.9.2017.


title: Sprawa C-303/18 P: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 listopada 2018 r. – Jean-Marie Le Pen / Parlament Europejski Odwołanie – Dopuszczalność – Parlament Europejski – Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego – Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych – Windykacja nienależnie wypłaconych kwot

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/3

      Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 28 listopada 2018 r. – Jean-Marie Le Pen / Parlament Europejski
      (Sprawa C-303/18 P) (1)

      (Odwołanie - Dopuszczalność - Parlament Europejski - Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego - Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych - Windykacja nienależnie wypłaconych kwot)
      (2019/C 54/04)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Jean-Marie Le Pen (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Seyr i C. Burgos, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje odrzucone jako w części oczywiście niedopuszczalne a w części jako oczywiście bezzasadne.

                  2)

                  Jean-Marie Le Pen zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 240 z 9.7.2018.


title: Sprawa C-698/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Specializat Mureş (Rumunia) w dniu 7 listopada 2018 r. – SC Raiffeisen Bank SA / JB

text:
               11.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 54/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Specializat Mureş (Rumunia) w dniu 7 listopada 2018 r. – SC Raiffeisen Bank SA / JB
      (Sprawa C-698/18)
      (2019/C 54/06)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Specializat Mureş

         Strony

         Strona wnosząca apelację: SC Raiffeisen Bank SA

         Druga strona postępowania: JB

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy dyrektywy Rady 93/13/EWG w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1), w szczególności motywy 12, 21 i 23, art. 2 lit. b), art. 6 ust. 1, art. 7 ust. 2 i art. 8, zgodnie z zasadą autonomii proceduralnej oraz równocześnie zasadami równoważności i skuteczności, zezwalają na obowiązywanie instrumentów prawnych obejmujących zwykłe roszczenie, niepodlegające przedawnieniu, mające na celu stwierdzenie nieuczciwego charakteru niektórych warunków ujętych w umowach zawieranych z konsumentami, oraz zwykłe roszczenie o charakterze osobistym i majątkowym, podlegające przedawnieniu, zmierzające do realizacji celu dyrektywy, jakim jest wyeliminowanie skutków wszystkich zobowiązań powstałych i wykonanych na podstawie warunku, którego nieuczciwy charakter został stwierdzony wobec konsumenta?

                  2)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy te same przepisy stoją na przeszkodzie wykładni wynikającej z zastosowania zasady pewności stosunków cywilnoprawnych, zgodnie z którą obiektywna chwila, w której konsument wiedział lub powinien był wiedzieć o istnieniu nieuczciwego warunku, to chwila wygaśnięcia umowy kredytu, w ramach której przysługiwał mu status konsumenta?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa T-531/15: Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2018 r. – Coveris Rigid France / Komisja Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Rynek opakowań spożywczych do sprzedaży detalicznej – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Zasada odpowiedzialności osobistej – Brak ciągłości gospodarczej – Równość traktowania

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/32

      Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2018 r. – Coveris Rigid France / Komisja
      (Sprawa T-531/15) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek opakowań spożywczych do sprzedaży detalicznej - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Zasada odpowiedzialności osobistej - Brak ciągłości gospodarczej - Równość traktowania)
      (2019/C 65/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Coveris Rigid France, dawniej Coveris Rigid (Auneau) France (Auneau, Francja) (przedstawiciele: H. Meyer-Lindemann, C. Graf York von Wartenburg i L. Stammwitz, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Biolan, F. Jimeno Fernández i L. Wildpanner, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2015) 4336 final z dnia 24 czerwca 2015 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39563 – Opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Coveris Rigid France zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 406 z 7.12.2015.


title: Sprawa T-539/16: Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2018 r. – GM i in. / Komisja Służba publiczna – Urzędnicy – Nowelizacja regulaminu pracowniczego – Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 1023/2013 – Kategorie stanowisk – Przepisy przejściowe dotyczące przypisania do kategorii stanowisk – Artykuł 31 załącznika do XIII regulaminu pracowniczego – Asystenci w okresie przejściowym – Awans na podstawie art. 45 regulaminu pracowniczego dopuszczalny wyłącznie w ramach ścieżki kariery odpowiadającej zajmowanej kategorii stanowisk – Wyłączenie urzędników AST 9 z postępowania w sprawie awansu – Brak niekorzystnego aktu – Akt potwierdzający – Zawisłość sporu – Oczywista niedopuszczalność – Artykuł 129 regulaminu postępowania – Zarzut niedopuszczalności – Artykuł 130 regulaminu postępowania

text:
               18.2.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/33

      Postanowienie Sądu z dnia 14 grudnia 2018 r. – GM i in. / Komisja
      (Sprawa T-539/16) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Nowelizacja regulaminu pracowniczego - Rozporządzenie (UE, Euratom) nr 1023/2013 - Kategorie stanowisk - Przepisy przejściowe dotyczące przypisania do kategorii stanowisk - Artykuł 31 załącznika do XIII regulaminu pracowniczego - Asystenci w okresie przejściowym - Awans na podstawie art. 45 regulaminu pracowniczego dopuszczalny wyłącznie w ramach ścieżki kariery odpowiadającej zajmowanej kategorii stanowisk - Wyłączenie urzędników AST 9 z postępowania w sprawie awansu - Brak niekorzystnego aktu - Akt potwierdzający - Zawisłość sporu - Oczywista niedopuszczalność - Artykuł 129 regulaminu postępowania - Zarzut niedopuszczalności - Artykuł 130 regulaminu postępowania)
      (2019/C 65/41)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: GM, GN, GO i GP (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Currall i G. Gattinara, następnie C. Berardis-Kayser i G. Gattinara a wreszcie, G. Berscheid i G. Gattinara, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE mająca na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji, na mocy których organ powołujący tej instytucji zaklasyfikował skarżących do kategorii stanowisk „asystent w okresie przejściowym”, co spowodowało utratę przez nich prawa do awansu do wyższej grupy zaszeregowania począwszy od dnia 1 stycznia 2014 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

                  2)

                  Komisja Europejska pokryje własne koszty postępowania oraz połowę kosztów poniesionych przez GM, GN, GO i GP.

                  3)

                  GM, GN, GO i GP pokryją połowę własnych kosztów postępowania.

                  4)

                  Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej pokryją własne koszty postępowania związane z ich wnioskami o interwencję.

         (1)  Dz.U. C C 96 du 23.3.2015 (sprawa początkowo zarejestrowana przed Sądem do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod sygnaturą F-16/15 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa T-149/16: Postanowienie Sądu z dnia 30 stycznia 2019 r. – Spliethoff’s Bevrachtingskantoor / Komisja Skarga o stwierdzenie nieważności – Pomoc finansowa w ramach instrumentu „Łącząc Europę” – Sektor transportu na lata 2014 – 2020 – Zawisłość sporu – Niedopuszczalność

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/42

      Postanowienie Sądu z dnia 30 stycznia 2019 r. – Spliethoff’s Bevrachtingskantoor / Komisja
      (Sprawa T-149/16) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc finansowa w ramach instrumentu „Łącząc Europę” - Sektor transportu na lata 2014 – 2020 - Zawisłość sporu - Niedopuszczalność)
      (2019/C 103/57)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Spliethoff’s Bevrachtingskantoor BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: początkowo P. Glazener, następnie Y. de Vries, D. Coumans i ostatecznie Y. de Vries i J. de Kok, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Hottiaux i J. Samnadda, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2015) 5274 final z dnia 31 lipca 2015 r. ustalającej wykaz wniosków wybranych do uzyskania pomocy finansowej Unii Europejskiej w odniesieniu do instrumentu „Łącząc Europę”(CEF) – sektor transportu, w wyniku zaproszeń do składania wniosków ogłoszonych w dniu 11 września 2014 r. w oparciu o wieloletni program prac.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Spliethoff’s Bevrachtingskantoor BV i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 211 z 13.6.2016.


title: Sprawa T-735/18: Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2018 r. – Aquind / ACER

text:
               18.3.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/44

      Skarga wniesiona w dniu 14 grudnia 2018 r. – Aquind / ACER
      (Sprawa T-735/18)
      (2019/C 103/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Aquind Ltd (Wallsend, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Goldberg, E. White i C. Davis, Solicitors)

         Strona pozwana: Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji komisji odwoławczej pozwanej A-001-2018 z dnia 18 października 2018 r. i podtrzymanej przez nią decyzji pozwanej 05/2018 z dnia 19 czerwca 2018 r.;

                  —

                  orzeczenie w przedmiocie głównych zarzutów prawnych podniesionych w skardze, dotyczących: (i) okoliczności, że pozwana i komisja odwoławcza pozwanej błędnie stwierdziły, iż skarżąca powinna najpierw wystąpić o decyzję dotyczącą transgranicznej alokacji kosztów i ją uzyskać, zanim stanie się możliwe wydanie decyzji na podstawie art. 17 rozporządzenia Parlamentu europejskiego i Rady (WE) Nr 714/2009 (1) (zarzut czwarty) oraz (ii) nieuwzględnienia przez pozwaną i komisję odwoławczą pozwanej okoliczności, że w braku zwolnienia nie jest prawnie możliwe eksploatowanie przez skarżącą proponowanego połączenia międzysystemowego we Francji (zarzut szósty);

                  —

                  orzeczenie z osobna w przedmiocie każdego z zarzutów podniesionych w skardze w celu uniknięcia dalszych sporów dotyczących kwestii spornych, kiedy wniosek o zwolnienie zostanie ponownie rozpatrzony przez pozwaną;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy popełnienia błędu w wykładni art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 714/2009 ze względu na przyznanie pozwanej swobody uznania przy rozpatrywaniu wniosku o zwolnienie.
                  W świetle obiektywnych kryteriów z art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 714/2009 swobodne uznanie przysługujące pozwanej powinno ograniczać się do zbadania, czy warunki te są spełnione, czy n.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy popełnienia błędu w wykładni rozporządzenia nr 714/2009 ze względu na uznanie, że wniosek o zwolnienie powinien zostać uwzględniony jedynie w ostateczności.
                  Nie ma podstaw, aby uznać, że uwzględnienie wniosku o zwolnienie powinno stanowić środek ostateczny.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy popełnienia błędu w ocenie ciężaru i standardu dowodu wymaganego do przyznania zwolnienia na podstawie art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 714/2009.
                  Pozwana wydaje się narzucać skarżącej probatio diabolica.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy popełnienia błędu w wykładni związku pomiędzy art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 714/2009 i art. 12 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 347/2013 (2) oraz uznania na tej podstawie, że istnieje możliwość objęcia połączenia międzysystemowego skarżącej procedurą transgranicznej alokacji kosztów, a także nieuwzględnienia kwestii związanych z taką procedurą.

                              —

                              Nieprawidłowe może być twierdzenie, że zwolnienie może zostać przyznane dopiero po wykazaniu, iż system regulacyjny zgodny z art. 12 rozporządzenia nr 347/2013 nie jest dostępny. System ten powinien być dobrowolny i nie powinien mieć zastosowania w przypadku przyznania zwolnienia.

                              —

                              Podejście przyjęte przez pozwaną może nie uwzględniać zagrożeń związanych ze stosowaniem systemy regulacyjnego.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy naruszenia podstawowej zasady pewności prawa Unii Europejskiej i ochrony uzasadnionych oczekiwań ze względu na odmowę uwzględnienia utrwalonych precedensów przy określaniu prawidłowej wykładni rozporządzenia nr 714/2009 i na przyjęcie radykalnie odmiennego podejścia.

                              —

                              Skarżąca powinna mieć możliwość oparcia się na praktyce regulacyjnej i zasadach oceny wniosków o zwolnienie, które zostały ustanowione w decyzjach Komisji Europejskiej.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczy błędnego zastosowania art. 17 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 714/2009 ze względu na nieuwzględnieniu przewidzianych w prawie francuskim ograniczeń mających zastosowanie we Francji do projektodawców elektroenergetycznych połączeń międzysystemowych innych niż RTE.

                              —

                              Ponieważ nie wykazano, że francuskie ograniczenia prawne nie są niezgodne z prawem UE, powinny one zostać uwzględnione przez pozwaną przy ocenie, czy inwestycja zostanie dokonana bez zwolnienia.

                              —

                              Nie ma ograniczeń co do rodzajów ryzyka, które mogą zostać uwzględnione przy ocenie warunku określonego w art. 17 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 714/2009.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczy błędnego zastosowania art. 17 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 714/2009 ze względu na nieuwzględnienie konieczności istnienia długoterminowej pewności dochodów w celu zapewnienia finansowania połączenia międzysystemowego skarżącej.
                  Ryzyko związane z projektem może zniechęcać do angażowania potrzebnych funduszy. Należy zatem uwzględnić wpływ ryzyka na zdolność skarżącej do zapewnienia finansowania.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczy błędnego zastosowania art. 17 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 714/2009 ze względu na nieuwzględnienie ogólnego wpływu poszczególnych rodzajów ryzyka mających zastosowanie do połączenia międzysystemowego skarżącej.
                  Ogólny bilans ryzyka i zysku określa, czy inwestycja będzie kontynuowana. Dlatego też nie powinna być wystarczająca analiza każdego rodzaju ryzyka z osobna.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczy niezbadania w sposób wystarczający decyzji pozwanej przez komisję odwoławczą pozwanej.
                  Ze względu na zakres jej kompetencji i wagę kwestii, którymi się zajmuje, komisja odwoławcza strony pozwanej powinna była dogłębniej zbadać decyzję pozwanej.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 714/200 z dnia 13 lipca 2009 r. w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej i uchylające rozporządzenie (WE) nr 1228/2003 (Dz.U. 2009, L 211, s. 15).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 347/2013 z dnia 17 kwietnia 2013 r. w sprawie wytycznych dotyczących transeuropejskiej infrastruktury energetycznej, uchylające decyzję nr 1364/2006/WE oraz zmieniające rozporządzenia (WE) nr 713/2009, (WE) nr 714/2009 i (WE) nr 715/2009 (Dz.U. 2013, L 115 s. 39).


title: Sprawa C-434/17: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 13 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Zalaegerszegi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Węgry) — Human Operator Zrt./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága (Odesłanie prejudycjalne — Harmonizacja ustawodawstw podatkowych — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Odliczenie VAT — Określenie podatnika zobowiązanego do zapłaty VAT — Zastosowanie z mocą wsteczną środka stanowiącego odstępstwo — Zasada pewności prawa)

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/7

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 13 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Zalaegerszegi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság — Węgry) — Human Operator Zrt./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-434/17) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Harmonizacja ustawodawstw podatkowych - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Odliczenie VAT - Określenie podatnika zobowiązanego do zapłaty VAT - Zastosowanie z mocą wsteczną środka stanowiącego odstępstwo - Zasada pewności prawa)
      (2019/C 131/08)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Zalaegerszegi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Human Operator Zrt.

         Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebviteli Igazgatósága

         Sentencja

      Prawo Unii sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu przewidującemu stosowanie środka stanowiącego odstępstwo od art. 193 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2013/43/UE z dnia 22 lipca 2013 r., zanim akt prawa Unii zezwalający na to odstępstwo nie został notyfikowany państwu członkowskiemu, które o nie wniosło, w sytuacji gdy wspomniany akt prawa Unii nie wskazuje swojego wejścia w życie lub początkowej daty jego stosowania, nawet jeśli to państwo członkowskie złożyło wniosek, aby wspomniane odstępstwo było stosowane z mocą wsteczną.

         (1)  Dz.U. C 318 z 25.9.2017.


title: Sprawa C-154/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Labour Court, Ireland — Irlandia) — Tomás Horgan, Claire Keegan/Minister for Education & Skills, Minister for Finance, The Minister for Public Expenditure & Reform, Ireland, Attorney General (Odesłanie prejudycjalne — Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy — Dyrektywa 2000/78/WE — Artykuł 2 ust. 2 lit. b) — Dyskryminacja pośrednia ze względu na wiek — Nowo zatrudnieni nauczyciele — Data zatrudnienia — Siatka płac i zaszeregowanie do stopni tej siatki w chwili zatrudnienia mniej korzystne niż mające zastosowanie do nauczycieli już zatrudnionych)

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/14

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Labour Court, Ireland — Irlandia) — Tomás Horgan, Claire Keegan/Minister for Education & Skills, Minister for Finance, The Minister for Public Expenditure & Reform, Ireland, Attorney General
      (Sprawa C-154/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Dyrektywa 2000/78/WE - Artykuł 2 ust. 2 lit. b) - Dyskryminacja pośrednia ze względu na wiek - Nowo zatrudnieni nauczyciele - Data zatrudnienia - Siatka płac i zaszeregowanie do stopni tej siatki w chwili zatrudnienia mniej korzystne niż mające zastosowanie do nauczycieli już zatrudnionych)
      (2019/C 131/16)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Labour Court, Ireland

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Tomás Horgan, Claire Keegan

         Strona pozwana: Minister for Education & Skills, Minister for Finance, The Minister for Public Expenditure & Reform, Ireland, Attorney General

         Sentencja

      Artykuł 2 ust. 2 lit. b) dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że środek taki jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który od określonej daty przewiduje stosowanie przy zatrudnianiu nowych nauczycieli siatki płac i zaszeregowania do stopni tej siatki mniej korzystnych od tych stosowanych na mocy regulacji poprzedzających ten środek do nauczycieli zatrudnionych przed tą datą, nie stanowi pośredniej dyskryminacji ze względu na wiek w rozumieniu tego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 166 z 14.5.2018.


title: Sprawa C-492/18 PPU: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam — Niderlandy) — Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko TC (Odesłanie prejudycjalne — Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych — Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW — Europejski nakaz aresztowania — Artykuł 12 — Pozostawienie osoby w areszcie — Artykuł 17 — Terminy na podjęcie decyzji o wykonaniu europejskiego nakazu aresztowania — Ustawodawstwo krajowe przewidujące zawieszenie z urzędu środka detencyjnego po 90 dniach od zatrzymania — Wykładnia zgodna — Zawieszenie terminów — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 6 — Prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego — Rozbieżne wykładnie — Jasność i przewidywalność)

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/16

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam — Niderlandy) — Wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego przeciwko TC
      (Sprawa C-492/18 PPU) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Współpraca wymiarów sprawiedliwości w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2002/584/WSiSW - Europejski nakaz aresztowania - Artykuł 12 - Pozostawienie osoby w areszcie - Artykuł 17 - Terminy na podjęcie decyzji o wykonaniu europejskiego nakazu aresztowania - Ustawodawstwo krajowe przewidujące zawieszenie z urzędu środka detencyjnego po 90 dniach od zatrzymania - Wykładnia zgodna - Zawieszenie terminów - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 6 - Prawo do wolności i bezpieczeństwa osobistego - Rozbieżne wykładnie - Jasność i przewidywalność)
      (2019/C 131/19)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank Amsterdam

         Strona w postępowaniu głównym

      TC

         Sentencja

      Decyzję ramową Rady z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisowi krajowemu, takiemu jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który przewiduje ogólny i bezwarunkowy obowiązek zwolnienia osoby poszukiwanej i zatrzymanej na podstawie europejskiego nakazu aresztowania po upływie terminu 90 dni od jej zatrzymania, w przypadku gdy istnieje bardzo poważne ryzyko ucieczki tej osoby, którego nie można zmniejszyć do dopuszczalnego poziomu poprzez zastosowanie odpowiednich środków.
      Artykuł 6 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy intepretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu pozwalającemu na pozostawienie w areszcie osoby poszukiwanej po upływie terminu 90 dni, na podstawie wykładni tego przepisu krajowego, zgodnie z którą wspomniany termin jest zawieszany w przypadku, gdy wykonujący nakaz organ sądowy postanawia albo skierować do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, albo poczekać na odpowiedź na złożony przez inny wykonujący nakaz organ sądowy wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, albo też odroczyć przyjęcie decyzji o przekazaniu ze względu na to, że w wydającym nakaz państwie członkowskim może istnieć rzeczywiste ryzyko nieludzkich lub poniżających warunków pozbawienia wolności, w zakresie w jakim wykładnia ta nie zapewnia zgodności wspomnianego przepisu krajowego z decyzją ramową 2002/584 i charakteryzuje się rozbieżnościami, które mogą prowadzić do odmiennych okresów pozostawienia w areszcie.

         (1)  Dz.U. C 381 z 22.10.2018.


title: Sprawa C-571/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 13 lipca 2018 r. w sprawie T-606/16,Pereira/Komisja, wniesione w dniu 11 września 2018 r. przez Felismino Pereirę

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/17

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 13 lipca 2018 r. w sprawie T-606/16, Pereira/ Komisja, wniesione w dniu 11 września 2018 r. przez Felismino Pereirę
      (Sprawa C-571/18 P)
      (2019/C 131/20)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Felismino Pereira (przedstawiciel: N. de Montigny, avocate)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska
      Postanowieniem z dnia 14 lutego 2019 r. Trybunał (siódma izba) odrzucił odwołanie jako oczywiście niedopuszczalne.


title: Sprawa C-669/18 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 10 sierpnia 2018 r. w sprawie T-309/18 Adis Higiene/EUIPO — Farecla Products (G3 Extra Plus), wniesione w dniu 27 października 2018 r. przez Adis Higiene, S.L.

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/17

      Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 10 sierpnia 2018 r. w sprawie T-309/18 Adis Higiene/EUIPO — Farecla Products (G3 Extra Plus), wniesione w dniu 27 października 2018 r. przez Adis Higiene, S.L.
      (Sprawa C-669/18 P)
      (2019/C 131/22)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Skarżąca: Adis Higiene, S.L. (przedstawiciel: M.J. Sanmartín Sanmartín, abogada)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 27 lutego 2019 r. Trybunał (szósta izba) odrzucił odwołanie i postanowił, że Adis Higiene, S.L. pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-830/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht Rheinland-Pfalz (Niemcy) w dniu 28 grudnia 2018 r. — Landkreis Südliche Weinstraße/PF i in.

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht Rheinland-Pfalz (Niemcy) w dniu 28 grudnia 2018 r. — Landkreis Südliche Weinstraße/PF i in.
      (Sprawa C-830/18)
      (2019/C 131/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberverwaltungsgericht Rheinland-Pfalz

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca środek zaskarżenia: Landkreis Südliche Weinstraße

         Druga strona postępowania: PF i in.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (1) należy interpretować w ten sposób, że przepis prawa krajowego, który ogranicza obowiązek zapewnienia przez krajowe jednostki podziału terytorialnego (powiaty) transportu szkolnego do mieszkańców nadrzędnej jednostki podziału terytorialnego (kraju związkowego), ma charakter pośrednio dyskryminujący także wtedy, gdy z okoliczności faktycznych wynika, że z powodu tego wymogu miejsca zamieszkania ze świadczenia tego wykluczeni są przede wszystkim mieszkańcy pozostałej części terytorium państwa członkowskiego?
                  W razie udzielenia twierdzącej odpowiedzi na pytanie pierwsze:

                  2)

                  Czy efektywna organizacja szkolnictwa stanowi nadrzędny wzgląd interesu ogólnego, który może uzasadniać dyskryminację pośrednią?

         (1)  Dz.U. 2011, L 141, s. 1.


title: Sprawa T-131/16 i T-263/16: Wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2019 r. — Belgia i Magnetrol International/Komisja (Pomoc państwa — System pomocy wprowadzony w życie przez Belgię — Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny z rynkiem wewnętrznym i z prawem oraz nakazująca odzyskanie pomocy — Interpretacja indywidualna prawa podatkowego (tax ruling) — Zwolnienie z opodatkowania nadmiernych zysków — Autonomia podatkowa państw członkowskich — Pojęcie systemu pomocy — Dalsze środki wykonawcze)

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/39

      Wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2019 r. — Belgia i Magnetrol International/Komisja
      (Sprawa T-131/16 i T-263/16) (1)

      (Pomoc państwa - System pomocy wprowadzony w życie przez Belgię - Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny z rynkiem wewnętrznym i z prawem oraz nakazująca odzyskanie pomocy - Interpretacja indywidualna prawa podatkowego (tax ruling) - Zwolnienie z opodatkowania nadmiernych zysków - Autonomia podatkowa państw członkowskich - Pojęcie systemu pomocy - Dalsze środki wykonawcze)
      (2019/C 131/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca w sprawie T-131/16: Królestwo Belgii (przedstawiciele: początkowo C. Pochet, M. Jacobs i J.C. Halleux, następnie C. Pochet i J.C. Halleux, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów M. Segurę Catalán i M. Clayton)

         Strona skarżąca w sprawie T-263/16: Magnetrol International (Zele, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci H. Gilliams i J. Bocken)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo P.J. Loewenthal i B. Stromsky, następnie P.J. Loewenthal i F. Tomat, pełnomocnicy)

         Interwenient w sprawie T-131/16: Irlandia (przedstawiciele: początkowo E. Creedon, G. Hodge i A. Joyce, następnie K. Duggan, M. Browne i M. Joyce oraz w końcu M. Joyce i J. Quaney, pełnomocnicy, wspierani przez P. Gallaghera, M. Collinsa, SC, B. Doherty’ego i S. Kingston, barristers)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2016/1699 z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie programu pomocy państwa dotyczącego zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) wdrożonego przez Belgię (Dz.U. 2016, L 260, s. 61).

         Sentencja

                  1)

                     Sprawy T-131/16 i T-263/16 zostają połączone w celu wydania niniejszego wyroku.

                  2)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Komisji (UE) 2016/1699 z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie programu pomocy państwa dotyczącego zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) wdrożonego przez Belgię.

                  3)

                     Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Królestwo Belgii, w tym również koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego, oraz koszty poniesione przez Magnetrol International.

                  4)

                     Irlandia pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 191 z 30.5.2016.


title: Sprawa T-162/18: Wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2019 r. — Beko/EUIPO — Acer (ALTUS) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ALTUS — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe ALTOS — Postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do niektórych wcześniejszych znaków towarowych wszczęte przed organami krajowymi — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Zawieszenie postępowania administracyjnego — Zasada 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625)

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/45

      Wyrok Sądu z dnia 14 lutego 2019 r. — Beko/EUIPO — Acer (ALTUS)
      (Sprawa T-162/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ALTUS - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe ALTOS - Postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do niektórych wcześniejszych znaków towarowych wszczęte przed organami krajowymi - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Zawieszenie postępowania administracyjnego - Zasada 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 71 ust. 1 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625)
      (2019/C 131/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Beko plc (Watford, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: G. Tritton, barrister)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Acer, Inc. (Tajpej, Tajwan)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 grudnia 2017 r. (sprawa R 1991/2016-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Acer a Beko.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 13 grudnia 2017 r. (sprawa R 1991/2016-5).

                  2)

                     EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Beko plc.

         (1)  Dz.U. C 152 z 30.4.2018.


title: Sprawa T-224/18 RII: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 14 lutego 2019 r. — PV/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych — Służba publiczna — Postępowanie dyscyplinarne — Obniżenie wynagrodzenia do zera — Zmiana okoliczności — Niedopuszczalność — Brak nowych okoliczności faktycznych)

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/49

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 14 lutego 2019 r. — PV/Komisja
      (Sprawa T-224/18 RII)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Służba publiczna - Postępowanie dyscyplinarne - Obniżenie wynagrodzenia do zera - Zmiana okoliczności - Niedopuszczalność - Brak nowych okoliczności faktycznych)
      (2019/C 131/57)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: PV (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid, B. Mongin i R. Striani, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Złożony na podstawie art. 278 i 279 TFUE wniosek o zawieszenie, po pierwsze, wdrożenia postępowania dyscyplinarnego CMS 17/025, a po drugie, wykonania decyzji o obniżeniu skarżącemu wynagrodzenia do zera.

         Sentencja

                  1)

                     Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                     Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-106/19: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Abarca/EUIPO — Abanca Corporación Bancaria (ABARCA SEGUROS)

text:
               8.4.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/57

      Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2019 r. — Abarca/EUIPO — Abanca Corporación Bancaria (ABARCA SEGUROS)
      (Sprawa T-106/19)
      (2019/C 131/66)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Abarca — Companhia de Seguros SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci J. Pimenta i Á. Pinho)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Abanca Corporación Bancaria, SA (Betanzos, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego ABARCA SEGUROS w kolorach różowym, jasnoniebieskim, jasnozielonym i czarnym — zgłoszenie nr 16 041 519

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 listopada 2018 r. w sprawie R 1370/2018-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  w konsekwencji zezwolenie na rejestrację unijnego znaku towarowego nr 16 041 519 w całości;

                  —

                  obciążenie EUIPO i Abanca Corporación Bancaria, SA kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w sprawie sprzeciwu i postępowania odwoławczego.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-54/18: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte — Włochy) — Cooperativa Animazione Valdocco S.C.S. Impresa Sociale Onlus/Consorzio Intercomunale Servizi Sociali di Pinerolo, Azienda Sanitaria Locale To3 di Collegno e Pinerolo (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Procedury odwoławcze — Dyrektywa 89/665/EWG — Artykuły 1 i 2c — Odwołania od decyzji o dopuszczeniu lub wykluczeniu oferenta — Termin do wniesienia środka zaskarżenia — Termin zawity 30 dni — Przepisy krajowe wyłączające możliwość podniesienia zarzutu niezgodności z prawem decyzji dopuszczającej w ramach środka zaskarżenia aktów późniejszych — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 47 — Prawo do skutecznej ochrony sądowej)

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/3

      Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 14 lutego 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte — Włochy) — Cooperativa Animazione Valdocco S.C.S. Impresa Sociale Onlus/Consorzio Intercomunale Servizi Sociali di Pinerolo, Azienda Sanitaria Locale To3 di Collegno e Pinerolo
      (Sprawa C-54/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Procedury odwoławcze - Dyrektywa 89/665/EWG - Artykuły 1 i 2c - Odwołania od decyzji o dopuszczeniu lub wykluczeniu oferenta - Termin do wniesienia środka zaskarżenia - Termin zawity 30 dni - Przepisy krajowe wyłączające możliwość podniesienia zarzutu niezgodności z prawem decyzji dopuszczającej w ramach środka zaskarżenia aktów późniejszych - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 47 - Prawo do skutecznej ochrony sądowej)
      (2019/C 172/03)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Cooperativa Animazione Valdocco S.C.S. Impresa Sociale Onlus

         Strona pozwana: Consorzio Intercomunale Servizi Sociali di Pinerolo, Azienda Sanitaria Locale To3 di Collegno e Pinerolo

         Przy udziale: Ati Cilte Soc. coop. soc., Coesa Pinerolo Soc. coop. soc. arl, La Dua Valadda Soc. coop. soc., Consorzio di Cooperative Sociali il Deltaplano Soc. coop. soc., La Fonte Soc. coop. soc. Onlus, Società Italiana degli Avvocati Amministrativisti (SIAA), Associazione Amministrativisti.it, Camera degli Avvocati Amministrativisti

         Sentencja

                  1)

                  Wykładni dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, zmienionej dyrektywą 2014/23/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2014 r., a w szczególności jej art. 1 i 2c w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewidują, że środki odwoławcze od decyzji instytucji zamawiających w przedmiocie dopuszczenia lub wykluczenia z udziału w procedurach udzielania zamówień publicznych należy wnosić — pod rygorem upływu terminu zawitego — w terminie 30 dni od dnia przekazania tych decyzji zainteresowanym stronom, pod warunkiem że przekazane w ten sposób decyzje zawierają streszczenie ich istotnych podstaw, gwarantujące, że strony wiedziały lub mogły wiedzieć o zarzucanym przez nie nienaruszeniu prawa Unii.

                  2)

                  Wykładni dyrektywy 89/665, zmienionej dyrektywą 2014/23, a w szczególności jej art. 1 i 2c w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy dokonywać w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one przepisom krajowym takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewidują, że brak wniesienia środka odwoławczego od decyzji instytucji zamawiających w przedmiocie dopuszczenia oferentów do udziału w procedurach udzielenia zamówienia publicznego w terminie zawitym 30 dni od przekazania tych decyzji zainteresowanym stronom wyłącza możliwość podniesienia zarzutu niezgodności z prawem przywołanych decyzji w ramach środka odwoławczego wniesionego przeciwko aktom późniejszym, w szczególności przeciwko decyzjom o udzieleniu zamówienia publicznego, z zastrzeżeniem, że tego rodzaju termin zawity może obowiązywać zainteresowane strony wyłącznie wówczas, gdy strony te wiedziały lub mogły wiedzieć w wyniku przekazania rzeczonej decyzji o zarzucanej przez nie niezgodności z prawem.

         (1)  Dz.U. C 142 z 23.04.2018.


title: Sprawa C-373/18: Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 31 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal de Penafiel — Portugalia) — Prosa — Produtos e Serviços Agrícolas/Autoridade Tributária e Aduaneira (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału — Dyrektywa 69/335/EWG — Artykuły 4 i 7 — Utworzenie spółki kapitałowej — Opłata skarbowa obowiązująca w dniu 1 lipca 1984 r. — Zniesienie tej opłaty skarbowej i ponowne jej wprowadzenie)

text:
               20.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 172/4

      Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 31 stycznia 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Administrativo e Fiscal de Penafiel — Portugalia) — Prosa — Produtos e Serviços Agrícolas/Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-373/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału - Dyrektywa 69/335/EWG - Artykuły 4 i 7 - Utworzenie spółki kapitałowej - Opłata skarbowa obowiązująca w dniu 1 lipca 1984 r. - Zniesienie tej opłaty skarbowej i ponowne jej wprowadzenie)
      (2019/C 172/04)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Administrativo e Fiscal de Penafiel

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Prosa — Produtos e Serviços Agrícolas

         Strona przeciwna: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Sentencja

      Artykuł 4 ust. 1 lit. a) i art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, zmienionej dyrektywą Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r., należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom krajowym, na mocy których państwo członkowskie ponownie wprowadziło opłatę skarbową z tytułu objętych pierwszym z tych przepisów czynności utworzenia spółki kapitałowej, które podlegały takiej opłacie w dniu 1 lipca 1984 r., ale które zostały następnie z niej zwolnione.

         (1)  Dz.U. C 294 z 20.8.2018.