title: Sprawa T-442/07: Wyrok Sądu z dnia 29 września 2011 r. — Ryanair przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Sektor lotniczy — Pomoc przyznana przez władze włoskie na rzecz Alitalii, Air One i Meridiany — Skarga na bezczynność — Brak zajęcia stanowiska przez Komisję — Obowiązek działania)

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/16

         Wyrok Sądu z dnia 29 września 2011 r. — Ryanair przeciwko Komisji
   (Sprawa T-442/07) (1)

   (Pomoc państwa - Sektor lotniczy - Pomoc przyznana przez władze włoskie na rzecz Alitalii, Air One i Meridiany - Skarga na bezczynność - Brak zajęcia stanowiska przez Komisję - Obowiązek działania)
   2011/C 331/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ryanair Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: E. Vahida i I.-G. Metaxas-Maragkidis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, S. Noë i E. Righini, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Air One SpA (Chieti, Włochy) (przedstawiciele: M. Merola, C. Satacroce i G. Belotti, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek mający na celu stwierdzenie bezczynności Komisji ze względu na to, że instytucja ta bezprawnie nie zajęła stanowiska w przedmiocie złożonych do niej przez skarżącą skarg dotyczących, po pierwsze, pomocy rzekomo przyznanej przez Republikę Włoską Alitalii, Air One i Meridianie oraz, po drugie, rzekomego naruszenia prawa konkurencji.

      Sentencja

               1)

               Komisja Wspólnot Europejskich uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy traktatu WE ze względu na to, że nie wydała decyzji w przedmiocie transferu 100 pracowników Alitalii, o którym mowa była w skierowanym do niej piśmie Ryanair z dnia 16 czerwca 2006 r., w przedmiocie odszkodowania przyznanego w następstwie zamachów z dnia 11 września, o którym mowa była w skierowanych do niej pismach Ryanair z dnia 3 listopada i 13 grudnia 2005 r. oraz w przedmiocie obniżek opłat lotniskowych stosowanych w kluczowych portach lotniczych, z których skorzystała przede wszystkim Alitalia, o których mowa była w ww. pismach z dnia 3 listopada i dnia 13 grudnia 2005 r.

               2)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron postępowania, w tym Air One SpA, pokrywa swoje koszty.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.


title: Sprawa C-539/15: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Daniel Bowman/Pensionsversicherungsanstalt (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Dyrektywa 2000/78/WE — Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy — Artykuł 2 ust. 1 i 2 — Dyskryminacja ze względu na wiek — Układ zbiorowy pracy — Wydłużenie okresu awansu z pierwszego na drugi stopień zaszeregowania — Pośrednie nierówne traktowanie ze względu na wiek)

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/16

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 21 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – Daniel Bowman/Pensionsversicherungsanstalt
   (Sprawa C-539/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Dyrektywa 2000/78/WE - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Artykuł 2 ust. 1 i 2 - Dyskryminacja ze względu na wiek - Układ zbiorowy pracy - Wydłużenie okresu awansu z pierwszego na drugi stopień zaszeregowania - Pośrednie nierówne traktowanie ze względu na wiek))
   (2017/C 053/19)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Daniel Bowman

      Strona pozwana: Pensionsversicherungsanstalt

      Sentencja

   Artykuł 2 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie krajowemu układowi zbiorowemu pracy, takiemu jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, na mocy którego do pracownika korzystającego z wliczenia okresów nauki szkolnej dla celów zaszeregowania do stopni przewidzianych w tabeli wynagrodzeń stosuje się wydłużenie okresu awansu z pierwszego na drugi stopień zaszeregowania, biorąc pod uwagę, iż wydłużenie to stosuje się do każdego pracownika korzystającego z wliczenia tych okresów, w tym z mocą wsteczną do pracowników, którzy już osiągnęli kolejne stopnie.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.


title: Sprawa T-315/08: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — Corrado przeciwko Komisji

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/34

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — Corrado przeciwko Komisji
   (Sprawa T-315/08)
   (2008/C 272/63)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Signorello Corrado (Portopalo di Capo Passero, Włochy) (przedstawiciele: A. Maiorana, avvocato, A. De Matteis, avvocato, A. De Francesco, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. opublikowanego w Dz.U. L 155 z dnia 13 czerwca 2008 r.

               —

               obciążenie przegranej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są tożsame z tymi podniesionymi w sprawie T-313/08 Veromar di Tudisco Alfio & Salvatore S.n.c. przeciwko Komisji.


title: Sprawa F-76/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 18 września 2013 r. — Scheidemann przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnik — Przeniesienie do innej instytucji — Artykuły 43 i 45 regulaminu pracowniczego — Awans — Punkty za osiągnięcia — Równość traktowania — Autonomia instytucji)

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/24

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 18 września 2013 r. — Scheidemann przeciwko Komisji
   (Sprawa F-76/12) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnik - Przeniesienie do innej instytucji - Artykuły 43 i 45 regulaminu pracowniczego - Awans - Punkty za osiągnięcia - Równość traktowania - Autonomia instytucji)
   2013/C 352/45
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Sabine Scheidemann (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokacji S. Rodrigues i A. Blot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o przekształceniu punktów za osiągnięcia uzyskanych w innej instytucji oraz informacji administracyjnej zawierającej publikację listy urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu (2011).

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               S. Scheidemann pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 287 z 22.9.2012, s. 41.


               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/1

         2010/C 346/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 328 z 4.12.2010.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 317 z 20.11.2010.

      Dz.U. C 301 z 6.11.2010.

      Dz.U. C 288 z 23.10.2010.

      Dz.U. C 274 z 9.10.2010.

      Dz.U. C 260 z 25.9.2010.

      Dz.U. C 246 z 11.9.2010.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa F-145/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 25 listopada 2008 r. — Bosman przeciwko Radzie (Służba publiczna — Były pracownik kontraktowy — Emerytura za wysługę lat — Dodatek na gospodarstwo domowe — Art. 109 ust. 3 WZIPW)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/44

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 25 listopada 2008 r. — Bosman przeciwko Radzie
   (Sprawa F-145/07) (1)

   (Służba publiczna - Były pracownik kontraktowy - Emerytura za wysługę lat - Dodatek na gospodarstwo domowe - Art. 109 ust. 3 WZIPW)
   (2009/C 6/89)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Pierre Bosman (Lebbeke, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i P. Gennari Curlo)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i I. Šulce, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 28 lutego 2007 r. odmawiającej przyznania dodatku na gospodarstwo domowe dla potrzeb ustalenia prawa do emerytury za wysługę lat na podstawie art. 109 ust. 3 Warunków Zatrudnienia Innych Pracowników Wspólnotowych.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               P. Bosman zostaje obciążony całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 79 z dnia 29.3.2008., s 38.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  15 grudnia 2005 r.  w sprawie C-63/04 [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division] Centralan Property Ltd przeciwko Commissioners of Customs & Excise (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 20 ust. 3 — Dobra inwestycyjne — Odliczenie podatku naliczonego — Korekta odliczenia podatku — Nieruchomości — Zbycie w drodze dwóch powiązanych transakcji, jednej zwolnionej z podatku, drugiej opodatkowanej — Podział)

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/9

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 15 grudnia 2005 r.
   w sprawie C-63/04 [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division] Centralan Property Ltd przeciwko Commissioners of Customs & Excise (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 20 ust. 3 - Dobra inwestycyjne - Odliczenie podatku naliczonego - Korekta odliczenia podatku - Nieruchomości - Zbycie w drodze dwóch powiązanych transakcji, jednej zwolnionej z podatku, drugiej opodatkowanej - Podział)
   (2006/C 36/15)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C- 63/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division (Zjednoczone Królestwo) postanowieniem z dnia 21 lutego 2003 r., który wpłynął do Trybunału w dniu 13 lutego 2004 r., w postępowaniu: Centralan Property Ltd przeciwko Commissioners of Customs & Excise, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, A. La Pergola, J. P. Puissochet, U. Lõhmus oraz A. Ó Caoimh (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: L Hewlett, wydał w dniu 15 grudnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Artykuł 20 ust. 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r., powinien być interpretowany w ten sposób, że jeżeli dobro inwestycyjne zostaje oddane w najem na okres 999 lat na rzecz danej osoby w zamian za uiszczenie znacznej opłaty, a szczątkowe prawo własności („freehold reversion”) dotyczące tego dobra zostaje przeniesione trzy dni później na inną osobę za znacznie niższą cenę, i jeżeli:

               —

               owe dwie transakcje są nierozerwalnie związane i

               —

               stanowią je: pierwsza transakcja, która jest zwolniona z podatku i druga transakcja, która jest opodatkowana,

               —

               oraz jeśli transakcje te stanowią dostawy w rozumieniu art. 5 ust. 1 tej dyrektywy z tytułu przeniesienia uprawnienia do rozporządzania tym dobrem inwestycyjnym jak właściciel,

         to dany towar jest uznawany aż do upływu okresu korekty za nadal wykorzystywany do działalności gospodarczej podatnika, która jest uważana za częściowo opodatkowaną, a częściowo zwolnioną z podatku, proporcjonalnie do odpowiednich wartości tych dwóch transakcji.

      (1)  Dz.U. C 85 z 03.04.2004


title: Sprawa F-146/06: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 10 września 2007 r. — Speiser przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (Służba publiczna — Pracownicy zatrudnieni na czas określony — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Spóźnione zażalenie — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/69

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 10 września 2007 r. — Speiser przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa F-146/06) (1)

   (Służba publiczna - Pracownicy zatrudnieni na czas określony - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Spóźnione zażalenie - Oczywista niedopuszczalność)
   (2007/C 269/125)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Michael Alexander Speiser (Neu-Isenburg, Niemcy) (przedstawiciel: F. Theumer, avocat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: A. Lukosiute i N. Lorenz, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Sekretariatu Generalnego Parlamentu Europejskiego z dnia 11 września 2006 r. oddalającej zażalenie skarżącego na decyzję o odmowie przyznania mu dodatku zagranicznego.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               M. Speiser pokryje jedną trzecią swych kosztów.

               3)

               Parlament Europejski pokryje oprócz kosztów własnych, dwie trzecie kosztów M. Speisera.

      (1)  Dz.U. C 56 z dnia 10 marca 2007 r., str. 42.


title: Sprawa C-576/10: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/18/WE — Zakres zastosowania ratione temporis — Koncesja na roboty budowlane — Sprzedaż gruntu przez instytucję publiczną — Projekt budowlany dotyczący zagospodarowania przestrzeni publicznej określony przez tę instytucję)

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 11 lipca 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-576/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/18/WE - Zakres zastosowania ratione temporis - Koncesja na roboty budowlane - Sprzedaż gruntu przez instytucję publiczną - Projekt budowlany dotyczący zagospodarowania przestrzeni publicznej określony przez tę instytucję)
   2013/C 252/07
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. van Beek, A. Tokár i C. Zadra, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels i J. Langer, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze, J. Möller i A. Wiedmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2 i tytułu III dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114) — Koncesja na roboty budowlane — Przepisy — Gmina Eindhoven

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 55 z 19.2.2011.


title: Sprawa C-108/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Vâlcea (Rumunia) w dniu 29 lutego 2012 r. — SC Volksbank România SA przeciwko Ionuț-Florin Zglimbea, Liana-Ramona Zglimbea

text:
               26.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Vâlcea (Rumunia) w dniu 29 lutego 2012 r. — SC Volksbank România SA przeciwko Ionuț-Florin Zglimbea, Liana-Ramona Zglimbea
   (Sprawa C-108/12)
   2012/C 151/29
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Tribunalul Vâlcea

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca w drugiej instancji: SC Volksbank România SA

      Strona pozwana w drugiej instancji: Ionuț-Florin Zglimbea, Liana-Ramona Zglimbea

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 (1) można dokonywać w ten sposób, że pojęcia przedmiotu umowy i ceny, do których odwołuje się ten przepis obejmują elementy stanowiące wynagrodzenie, do którego ma prawo instytucja kredytowa na mocy umowy o kredyt konsumencki, to jest rzeczywistą roczną stopę oprocentowania określoną w umowie kredytu konsumenckiego (tak jak zdefiniowano w dyrektywie 2008/48 (2) w sprawie umów o kredyt konsumencki), na którą składają się w szczególności stała lub zmienna stopa odsetek, prowizje bankowe i inne opłaty wymienione i zdefiniowane w umowie.

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29).

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. L 133, s. 66).


title: Sprawa C-65/06: Skarga wniesiona w dniu  6 lutego 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/15

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-65/06)
   (2006/C 86/27)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 6 lutego 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Ramóna Vidala Puiga i Woutera Wilsa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Królestwu Belgii.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie ustanawiając sankcji za naruszenie rozporządzenia (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 261/2004 z dnia 11 lutego 2004 r. (1) Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 16 ust. 3 tego rozporządzenia;

               2)

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Artykuł 16 ust. 3 rozporządzenia nr 261/2004 stanowi: „Ustanowione przez Państwa Członkowskie sankcje za naruszenia niniejszego rozporządzenia powinny być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające”. Artykuł 19 przewiduje, że rozporządzenie to wchodzi w życie w dniu 17 lutego 2005 r. Zgodnie z informacjami, którymi dysponuje Komisja Królestwo Belgii nie ustanowiło dotychczas za naruszenie tego rozporządzenia żadnych sankcji, które byłyby skuteczne, proporcjonalne i odstraszające.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46 str. 1)


title: Sprawa C-6/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 1 października 2007 r. w sprawie T-27/07, U.S. Steel Košice, s.r.o. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 2 stycznia 2008 r. przez U.S. Steel Košice, s.r.o.

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/29

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 1 października 2007 r. w sprawie T-27/07, U.S. Steel Košice, s.r.o. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 2 stycznia 2008 r. przez U.S. Steel Košice, s.r.o.
   (Sprawa C-6/08 P)
   (2008/C 64/42)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: US Steel Košice, s.r.o. (przedstawiciele: C. Thomas, Solicitor, E. Vermulst, advocaat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 października 2007 r. w sprawie T-27/07 U.S. Steel Košice, s.r.o. przeciwko Komisji;

               —

               przekazanie sprawy do Sądu Pierwszej Instancji w celu wydania rozstrzygnięcia co do istoty;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania;

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie twierdzi, że podstawą odwołania są naruszenia prawa, których dopuścił się Sąd Pierwszej Instancji błędnie stosując zasady rządzące dopuszczalnością skargi oraz dokonując błędnej wykładni dyrektywy 2003/87 (1), jak również wypaczając (pozbawiając) sensu zaskarżoną decyzji.

               1.

               Sąd Pierwszej Instancji niesłusznie odmówił uznania, że zaskarżona decyzja odrzuca plan rządu słowackiego, przyznającego skarżącej określoną ilość uprawnień do emisji gazów cieplarnianych.

               2.

               Sąd Pierwszej Instancji niesłusznie odmówił uznania, że zaskarżona decyzja nieuchronnie prowadzi do, i w istocie wyraźnie wymaga, zmniejszenia przydziału uprawnień wnoszącej odwołanie.

               3.

               Sąd Pierwszej Instancji niesłusznie odmówił uznania podobieństwa w sferze proceduralnej zaskarżonej decyzji i pomocy państwa lub kontroli koncentracji.

                           —

                           podstawowe aspekty procedury określonej w art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87 są podobne do pomocy państwa i kontroli koncentracji;

                           —

                           zaskarżona decyzja w rzeczywistości dokonuje oceny przydziału skarżącej z perspektywy pomocy państwa.

               4.

               Sąd Pierwszej Instancji błędnie określił „swobodny zakres uznania” w zakresie „wykonania” zaskarżonej decyzji.

         Reasumując skarżąca wnosząca odwołanie twierdzi, że zaskarżona decyzja, która odrzuca formalny plan przydziału uprawnień dotyczy jej bezpośrednio, ogranicza nieuchronnie przydział, który uzyskałaby na jej podstawie i w istocie wyraźnie wymaga zmniejszenia tego przydziału.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, str. 32).


title: Sprawa C-94/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2015 r. w sprawie T 83/14: LTJ Diffusion/EUIPO – Arthur et Aston (ARTHUR & ASTON), wniesione w dniu 16 lutego 2016 r. przez LTJ Diffusion

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 15 grudnia 2015 r. w sprawie T 83/14: LTJ Diffusion/EUIPO – Arthur et Aston (ARTHUR & ASTON), wniesione w dniu 16 lutego 2016 r. przez LTJ Diffusion
   (Sprawa C-94/16 P)
   (2016/C 326/16)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: LTJ Diffusion (przedstawiciel: adwokat F. Fajgenbaum)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej,
   Arthur et Aston SAS
   Postanowieniem z dnia 15 czerwca 2016 r. Trybunał (siódma izba) odrzucił odwołanie.


title: Sprawa C-540/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Bruxelles (Belgia) w dniu 24 października 2011 r. — Daniel Levy, Carine Sebbag przeciwko Państwu belgijskiemu, SPF Finances

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Bruxelles (Belgia) w dniu 24 października 2011 r. — Daniel Levy, Carine Sebbag przeciwko Państwu belgijskiemu, SPF Finances
      (Sprawa C-540/11)
      (2012/C 25/53)
      Język postępowania: francuski

         Sąd krajowy

      Tribunal de première instance de Bruxelles

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Daniel Levy, Carine Sebbag

         Strona pozwana: Państwo belgijskie, SPF Finances

         Pytania prejudycjalne

      Czy państwo członkowskie działa zgodnie z prawem wspólnotowym, w szczególności z postanowieniami art. 56 w powiązaniu z postanowieniami art. 10, art. 57 ust. 3 i art. 293 traktatu WE, jeśli zobowiązuje się na mocy umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej z innym państwem członkowskim do zniesienia podwójnego opodatkowania dywidend wynikającego z podziału kompetencji podatkowych ustanowionego w rzeczonej umowie, a następnie zmienia prawo krajowe w taki sposób, że podwójne opodatkowanie ma znowu miejsce?


title: Sprawa C-279/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 22 maja 2013 r. — C More Entertainment przeciwko Linusowi Sandbergowi

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/33

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 22 maja 2013 r. — C More Entertainment przeciwko Linusowi Sandbergowi
   (Sprawa C-279/13)
   2013/C 207/55
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Högsta domstolen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: C More Entertainment AB

      Strona pozwana: Linus Sandberg

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie publicznego udostępniania w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE (1) obejmuje czynność polegającą na umieszczeniu na powszechnie dostępnej witrynie internetowej otwierającego się po kliknięciu linku do utworu transmitowanego przez podmiot praw autorskich do tegoż utworu?

               2)

               Czy sposób umieszczenia linku ma wpływ na analizę pierwszego pytania?

               3)

               Czy fakt, że dostęp do utworu, z którym łączy link jest w jakikolwiek sposób ograniczony stanowi okoliczność wymagającą uwzględnienia?

               4)

               Czy państwa członkowskie mogą przyznać autorowi wyłączne prawo mające szerszy zakres przewidując, iż publiczne udostępnianie obejmuje inne czynności oprócz określonych w art. 3 ust. 1 dyrektywy?

               5)

               Czy państwa członkowskie mogą przyznać podmiotowi praw wyłączne prawo mające szerszy zakres przewidując, że publiczne udostępnianie obejmuje inne czynności oprócz określonych w art. 3 ust. 2 dyrektywy?

      (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10).


title: Sprawa T-280/10: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2010 r. — Milux przeciwko OHIM (ANEURYSMCONTROL)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/46

         Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2010 r. — Milux przeciwko OHIM (ANEURYSMCONTROL)
   (Sprawa T-280/10)
   ()
   2010/C 234/82
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Milux Holding S.A. (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat J. Bojs)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 29 kwietnia 2010 r. w sprawie R 1432/2009-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „ANEURYSMCONTROL” dla towarów i usług z klas 9, 10 i 44

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza w sposób nieprawidłowy zastosowała zasadę niedyskryminacji w okolicznościach niniejszej sprawy; ewentualnie naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza doszła do błędnego wniosku, że zgłoszony znak towarowy nie ma wystarczającego samoistnego charakteru odróżniającego.


title: Sprawa T-450/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 czerwca 2009 r. — Harwin International przeciwko OHIM — Cuadrado (Pickwick COLOUR GROUP) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia — Graficzny wspólnotowy znak towarowy Pickwick COLOUR GROUP — Wcześniejsze krajowe znaki towarowe PicK OuiC i PICK OUIC Cuadrado, SA VALENCIA — Wniosek o przedstawienie dowodu używania — Artykuł 56 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/46

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 czerwca 2009 r. — Harwin International przeciwko OHIM — Cuadrado (Pickwick COLOUR GROUP)
   (Sprawa T-450/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia - Graficzny wspólnotowy znak towarowy Pickwick COLOUR GROUP - Wcześniejsze krajowe znaki towarowe PicK OuiC i PICK OUIC Cuadrado, SA VALENCIA - Wniosek o przedstawienie dowodu używania - Artykuł 56 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2009/C 180/85
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Harwin International LLC (Albany, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: Daniel Przedborski, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Cuadrado, S.A. (Paterna, Hiszpania)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 września 2007 r. (sprawa R 1245/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia pomiędzy Cuadrado, S.A. i Harwin International LLC

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 10 września 2007 r. (sprawa R 1245/2006 2).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Harwin International LLC.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008 r.


title: Sprawa T-478/15: Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2015 r. – Rumunia/Komisji

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/33

         Skarga wniesiona w dniu 21 sierpnia 2015 r. – Rumunia/Komisji
   (Sprawa T-478/15)
   (2015/C 346/39)
   Język postępowania: rumuński

      Strony

      Strona skarżąca: Rumunia (przedstawiciele: R. Radu, A. Buzoianu, E. Gane, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji wydanej w piśmie o sygnaturze BUDG/B/3/MV D(2015) 2453089 z dnia 11 czerwca 2015 r., zobowiązującej Rumunię do udostepnienia kwoty 1 079 513,03 EUR brutto, tytułem zasobów własnych;

               —

               Obciążenie pozwanej kosztami postepowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku właściwości Komisji Europejskiej do wydania zaskarżonej decyzji

                           —

                           Uregulowania Unii Europejskiej nie zawierają żadnych przepisów uprawniających Komisję do nakładania na państwo członkowskie obowiązku zapłaty kwoty równoważnej kwocie utraconych zasobów własnych Unii Europejskiej, która powstała w następstwie umorzenia długu celnego decyzją innego państwa członkowskiego, które było odpowiedzialne za wyliczenie, pobranie i przekazanie do budżetu UE cła, tytułem tradycyjnych zasobów własnych.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący niewystarczającego i nienależytego uzasadnienia zaskarżonej decyzji

                           —

                           Zaskarżona decyzja nie jest wystarczająco i należycie uzasadniona, czego wymaga art. 296 TFUE, gdyż, po pierwsze, zaskarżona decyzja nie zawiera podstawy prawnej, w oparciu o którą została wydana, a tej podstawy nie da się wywnioskować z innych elementów pisma, a po drugie, Komisja nie przedstawiła w zaskarżonej decyzji rozumowania prawnego, które doprowadziło ją do nałożenia na Rumunię obowiązku zapłaty.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący niewłaściwego korzystania przez Komisję z uprawnień

                           —

                           W zakresie, w jakim Sąd uzna, że instytucja Unii Europejskiej działała w ramach kompetencji przyznanych na mocy traktatów, Rumunia podnosi, że instytucja ta wykonywała te uprawnienia w sposób błędny, z naruszeniem zasady dobrej administracji i prawa do obrony państwa rumuńskiego.

                           —

                           Komisja naruszyła obowiązek staranności i dobrej administracji, gdyż nie zbadała starannie wszystkich istotnych informacji, którymi dysponowała, lub nie zażądała innych niezbędnych informacji przed wydaniem zaskarżonej decyzji. Komisja nie wykazała bezpośredniego związku przyczynowego między zarzucanymi Rumunii ogólnościami faktycznymi a utratą zasobów własnych Unii Europejskiej. Komisja nie uzasadniła także żądanej od Rumunii kwoty poprzez odniesienie do kwot cła równoważnych wartości danych operacji tranzytu, tylko oparła się na wartości umorzonej w Niemczech.

                           —

                           Działanie Komisji było nieprzewidywalne i nie umożliwiło Rumunii skorzystania z prawa do obrony.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia wymogów pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań

                           —

                           Normy prawne, na których podstawie Komisja nałożyła obowiązek zapłaty nie zostały przez nią wskazane i określone, a ich zastosowanie nie mogło zostać przez Rumunię przewidziane. Rumuńskie państwo nie mogło przewidzieć ani być świadome, zanim nie otrzymało pisma Komisji, obowiązku udostępnienia budżetowi Unii żądanej kwoty. Ponadto Rumunia podnosi, że poprzez wydanie zaskarżonej decyzji i nałożenie obowiązku zapłaty na Rumunię, pięć lat po zajściu okoliczności faktycznych i pomimo wniosków Komisji z dialogu prowadzonego w tym okresie z organami rumuńskimi, ta instytucja Unii Europejskiej naruszyła uzasadnione oczekiwania państwa rumuńskiego w przedmiocie braku po jego stronie obowiązku zapłaty cła dotyczącego omawianych operacji tranzytu.


title: Sprawa C-398/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 3 stycznia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/13

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 3 stycznia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-398/10) (1)

   2011/C 89/30
   Język postępowania: grecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. 74 z 9.10.2010.


title: Sprawa C-610/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 września 2011 r. w sprawie T-434/09 Centrotherm Systemtechnik GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 29 listopada 2011 r. przez Centrotherm Systemtechnik GmbH

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/7

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 września 2011 r. w sprawie T-434/09 Centrotherm Systemtechnik GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 29 listopada 2011 r. przez Centrotherm Systemtechnik GmbH
   (Sprawa C-610/11 P)
   2012/C 80/09
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Centrotherm Systemtechnik GmbH (przedstawiciele: A. Schulz i C. Onken, Rechtsanwälte)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), centrotherm Clean Solutions GmbH & Co. KG

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawie T-434/09;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 sierpnia 2009 r. w sprawie R 6/2008-4 w zakresie, w jakim uwzględniono w niej wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do wspólnotowego znaku towarowego nr 1 301 019 CENTROTHERM;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) oraz centrotherm Clean Solutions GmbH & Co. KG kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie skierowane jest przeciwko wyrokowi Sądu, w którym oddalono skargę wnoszącej odwołanie na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 sierpnia 2009 r. dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku towarowego pomiędzy centrotherm Clean Solutions GmbH & Co. KG a Centrotherm Systemtechnik GmbH.
   Odwołanie opiera się na następujących zarzutach:

               1)

               Zaskarżona decyzja narusza art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 (1) poprzez błędną ocenę wartości dowodowej złożonego pod przysięgą przed Wydziałem Unieważnień oświadczenia osoby zarządzającej wnoszącą odwołanie. Przeciwnie niż uważają Izba Odwoławcza i Sąd, to oświadczenie złożone pod przysięgą stanowi nawet według orzecznictwa Sądu dopuszczalny środek dowodowy w rozumieniu art. 78 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 207/2009.

               2)

               Ponadto Sąd dokonał błędnej wykładni art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009. W przeciwieństwie do stanowiska reprezentowanego przez niższe instancje według jednoznacznego brzmienia art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009, a także systematyki tego rozporządzania w postępowaniu w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia na podstawie art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 obowiązuje zasada badania z urzędu.

               3)

               Dowody przedstawione przez wnoszącą odwołanie w postępowaniu nie powinny były zadaniem wnoszącej odwołanie zostać odrzucone jako wniesione po terminie. Wynika to, po pierwsze, ze systematyki rozporządzenia nr 207/2009, w szczególności z porównania przepisów dotyczących używania obowiązujących w postępowaniu w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku z przepisami postępowań w sprawie sprzeciwu i w sprawie unieważnienia prawa do znaku z tytułu bezwzględnych podstaw odmowy rejestracji, a po drogie z ogólnych zasad rozkładu ciężaru dowodu.
               Na tym tle konieczna jest celowościowe ograniczenie zasady 40 ust. 5 rozporządzenia nr 2868/95 (2).

               4)

               Gdyby Sąd miał odrzucić celowościowe ograniczenie zasady 40 ust. 5 rozporządzenia nr 2868/95, to zdaniem wnoszącej odwołanie nie ma ona zastosowania, gdyż jest ona sprzeczna z przepisami i systematyką rozporządzenia nr 2868/95 i narusza ogólną zasadę proporcjonalności obowiązującą w państwie prawa.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonujące rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 303, s. 1).


title: Sprawa T-371/09: Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2012 r. — Retractable Technologies przeciwko OHIM — Abbott Laboratories (RT) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego RT — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy RTH — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               7.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/11

         Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2012 r. — Retractable Technologies przeciwko OHIM — Abbott Laboratories (RT)
   (Sprawa T-371/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego RT - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy RTH - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 200/21
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Retractable Technologies, Inc. (Little Elm, Teksas, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat K. Dröge)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo C. Jenewein, następnie G. Schneider i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM były również: Abbott Laboratories (Abbot Park, Illinois, Stany Zjednoczone)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 lipca 2009 r. (sprawa R 1234/2008-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Abbott Laboratories a Retractable Technologies, Inc.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Retractable Technologies, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009.


title: Sprawa T-483/13: Wyrok Sądu z dnia 20 lipca 2016 r. – Oikonomopoulos/Komisja (Odpowiedzialność pozaumowna — Szkody wyrządzone przez Komisję w ramach dochodzenia OLAF-u oraz przez OLAF — Skarga o odszkodowanie i o zadośćuczynienie — Wniosek o stwierdzenie nieistnienia w znaczeniu prawnym i niedopuszczalności aktów OLAF-u do celów dowodowych przed organami krajowymi — Dopuszczalność — Nadużycie władzy — Przetwarzanie danych osobowych — Prawo do obrony)

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/21

         Wyrok Sądu z dnia 20 lipca 2016 r. – Oikonomopoulos/Komisja
   (Sprawa T-483/13) (1)

   ((Odpowiedzialność pozaumowna - Szkody wyrządzone przez Komisję w ramach dochodzenia OLAF-u oraz przez OLAF - Skarga o odszkodowanie i o zadośćuczynienie - Wniosek o stwierdzenie nieistnienia w znaczeniu prawnym i niedopuszczalności aktów OLAF-u do celów dowodowych przed organami krajowymi - Dopuszczalność - Nadużycie władzy - Przetwarzanie danych osobowych - Prawo do obrony))
   (2016/C 326/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Athanassios Oikonomopoulos (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: początkowo N. Korogiannakis i I. Zarzoura, następnie G. Georgios, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: J. Baquero Cruz i A. Sauka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Z jednej strony wniosek o naprawienie szkód wyrządzonych przez Komisję i przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz z drugiej strony wniosek mający na celu stwierdzenie, że akty OLAF-u są prawnie nieistniejące i niedopuszczalne do celów dowodowych przed organami krajowymi.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Athanassios Oikonomopoulos zostaje obciążony kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa C-109/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Cartagena (Hiszpania) w dniu 3 marca 2017 r. – Bankia S.A./Juan Carlos Marí Merino, Juan Pérez Gavilán i María Concepción Marí Merino

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia de Cartagena (Hiszpania) w dniu 3 marca 2017 r. – Bankia S.A./Juan Carlos Marí Merino, Juan Pérez Gavilán i María Concepción Marí Merino
   (Sprawa C-109/17)
   (2017/C 161/16)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de Primera Instancia de Cartagena

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Bankia S.A.

      Strona pozwana: Juan Carlos Marí Merino, Juan Pérez Gavilán i María Concepción Marí Merino

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywę 2005/29 (1) należy interpretować w ten sposób, że, ze względu na utrudnienie czy też uniemożliwienie kontroli sądowej umów czy też działań, na które mogą składać się nieuczciwe praktyki handlowe, sprzeczne z art. 11 tej dyrektywy są przepisy krajowe takie jak obowiązująca w Hiszpanii i dokonana w art. 695 i nast. w związku z art. 552 ust. 1 LEC [ley de enjuiciamiento civil, hiszpańskiego kodeksu postępowania cywilnego] regulacja egzekucji zabezpieczonej hipoteką wierzytelności, w ramach której nie przewidziano możliwości przeprowadzenia przez sąd z zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony, kontroli nieuczciwych praktyk handlowych.

               2)

               Czy dyrektywę 2005/29 należy interpretować w ten sposób, że sprzeczne z jej art. 11 są hiszpańskie przepisy krajowe, które nie gwarantują skutecznego stosowania kodeksu postępowania w sytuacji, gdy podmiot wszczynający egzekucję postanowi, iż nie będzie ich stosował; zob. art. 5 i 6 Real-Decreto Ley [królewskiego dekretu z mocą ustawy nr] 6/2012 z dnia 9 marca w związku z art. 15 tego aktu.

               3)

               Czy art. 11 dyrektywy 2005/29 należy interpretować w taki sposób, że sprzeczne z nim są hiszpańskie przepisy krajowe, które nie dają konsumentowi w trakcie postępowania w przedmiocie egzekucji zabezpieczonej hipoteką wierzytelności możliwości powołania się na obowiązywanie danego kodeksu postępowania, w niniejszym przypadku odnośnie świadczenia w miejsce wykonania i wygaśnięcia długu; zob. ust. 3 załącznika do Real-Decreto Ley [królewskiego dekretu z mocą ustawy nr] 6/2012 z dnia 9 marca oraz Código de Buenas Prácticas [zbiór zasad dobrych praktyk].

      (1)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 149, s. 22).


title: Sprawa T-409/04: Skarga wniesiona dnia 4 października 2004 r. przez Benito Latino przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/51

         Skarga wniesiona dnia 4 października 2004 r. przez Benito Latino przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-409/04)
   (2004/C 300/99)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 4 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Benito Latino, zamieszkałego w Lauzun (Francja), reprezentowanego przez Juana Ramóna Iturriagagoitia, adwokata.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               Stwierdzenie nieważności sprawozdania lekarskiego z dnia 6 maja 2002 r., o którym skarżący został powiadomiony w dniu 11 listopada 2003 r. i który został przez niego przyjęty w dniu 15 listopada 2003 r.,

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 listopada 2003 r., którą skarżący otrzymał w dniu 15 listopada 2003 r., w zakresie, w jakim dotyczy stwierdzonej u skarżącego trwałej niepełnosprawności oszacowanej na 5 % ubytek zdrowia oraz w zakresie, w jakim dotyczy obciążenia skarżącego niektórymi kosztami i honorariami członków komisji lekarskiej,

               —

               Obciążenie Komisji zapłatą wszystkich kosztów i honorariów komisji lekarskiej,

               —

               Obciążenie Komisji w całości kosztami honorariów oraz kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, były urzędnik Komisji, który pracował w budynku „Berlaymont” w Brukseli w latach od 1969 r. do 1991 r., zażądał w 1994 r. uznania, że choroba dróg oddechowych, na którą cierpi, ma pochodzenie zawodowe w związku z tym, że jakoby podlegał wystawieniu na azbest. Sąd w sprawie T-300/97 (1) wniesionej przez skarżącego stwierdził nieważność pierwszej decyzji Komisji uznającej zawodowe pochodzenie jego choroby i szacującej niepełnosprawność na 5 % ubytek zdrowia, która została wydana w odpowiedzi na to żądanie.
   W następstwie wspomnianego wyroku, Komisja zwróciła się po raz kolejny do komisji lekarskiej i po przyjęciu przez nią nowego sprawozdania lekarskiego w dniu 6 maja 2002 r., wydała zaskarżoną decyzję.
   Na poparcie swej skargi, skarżący podnosi przede wszystkim, że sprawozdanie komisji lekarskiej ustalone większością głosów narusza art. 73 regulaminu pracowniczego w zakresie, w jakim nie uwzględnia sprawozdania przedstawiającego zdanie odrębne. Ponadto, to sprawozdanie nie odpowiada warunkom ustalonym przez orzecznictwo Sądu oraz zawiera sprzeczną i niezrozumiałą ocenę.
   Skarżący powołuje się również na naruszenie art. 3, 17 i 20 zasad ubezpieczenia od ryzyka wypadku oraz chorób urzędników Wspólnot Europejskich, trzeciego akapitu załącznika do tego rozporządzenia oraz art. 381-383 i 387 i następnych belgijskiej urzędowej tabeli dotyczącej inwalidztwa. Podnosi on też brak obiektywizmu komisji medycznej, jak również rzekomą wobec niego wrogość dwóch jej członków. Według skarżącego, w celu poszanowania prawa do obrony powinna być ustanowiona nowa komisja lekarska.

      (1)  Ogłoszona w Dz.U. 1998 C41, str. 23


title: Sprawa C-424/04: Skarga wniesiona dnia 4 października 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/31

         Skarga wniesiona dnia 4 października 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-424/04)
   (2004/C 300/59)
   Dnia 4 października 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga skierowana przeciwko Republice Francuskiej sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich, reprezentowaną przez K. Wiednera i B. Stromsky'ego, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że nie zobowiązując instytucji zamawiającej do zagwarantowania rzeczywistej konkurencji przez obecność minimalnej liczby 5 oferentów w ramach ograniczonej procedury, nawet przy braku ustalenia widełek, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 19 ust. 2 dyrektywy Rady 93/36/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. (1), art. 27 ust. 2 dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. (2) i art. 22 ust. 2 dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. (3);

               2)

               stwierdzenie, że wyłączając z zakresu stosowania francuskiego kodeksu zamówień publicznych umowy, których przedmiotem są pożyczki lub zobowiązania finansowe przeznaczone na pokrycie zadłużenia lub środków płynnych i nie związane z obrotem nieruchomościami, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 1 lit. a) pkt vii) dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. i art. 1 ust. 4 lit. c) pkt iv) dyrektywy Rady 93/38/EWG (4);

               3)

               stwierdzenie, że przewidując, że zamówienia publiczne, których przedmiotem są:

                           —

                           usługi prawnicze;

                           —

                           usługi socjalne i sanitarne;

                           —

                           usługi rekreacyjne, kulturalne i sportowe;

                           —

                           usługi edukacyjne, jak również usługi dotyczące szkoleń zawodowych i przekwalifikowania zawodowego,

                     podlegają w zakresie dotyczącym ich udzielania, jedynie obowiązkom dotyczącym określenia świadczeń przez odesłanie do przepisów, o ile takie istnieją, jak również przesłania ogłoszenia o udzieleniu zamówienia, nie wskazując wyraźnie na przestrzeganie przepisów i zasad traktatowych,
               Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom wynikającym z przestrzegania przepisów i zasad traktatowych (art. 49), a w szczególności zasady równego traktowania oraz zasady przejrzystości, której następstwo stanowi odpowiednie ogłoszenie;

               4)

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Podnoszone zarzuty i główne argumenty
   Francuski system prawny napotyka problem zgodności z prawem wspólnotowym w zakresie warunków zezwalania na dostawę usług telekomunikacyjnych przez dystrybutorów kablowych.
   W istocie, jeśli chodzi o dostawę usług telefonicznych, przepisy francuskie wprowadzają obowiązek konsultowania gmin lub ich związków przed wydaniem zezwolenia na dostawę usług telefonicznych poprzez sieć kablową. Ten obowiązek rodzi kilka problemów w świetle art. 2 ust. 3 dyrektywy 90/388, zmienionej dyrektywą 96/19/WE, mianowicie brak przejrzystości procedury konsultacji, nieproporcjonalną władzę dyskrecjonalną gmin w formułowaniu ich opinii, niepewność odnośnie obiektywizmu procedury z uwagi na fakt istnienia związków pomiędzy niektórymi gminami a operatorami, dyskryminacyjny aspekt procedury, która nie ma zastosowania do innych dostawców usług telekomunikacyjnych i ryzyko dyskryminacji pomiędzy różnymi operatorami kablowymi.
   System, zgodnie z którym operatorzy kablowi muszą systematycznie informować wszystkie gminy o rozmieszczeniu ich sieci, tworzy po ich stronie dodatkowy obowiązek w porównaniu z ogólnym systemem wolności dostaw, stosowanym do innych operatorów usług telekomunikacyjnych. W związku z tym, że żaden obiektywny element nie usprawiedliwia zróżnicowanego traktowania, system francuski jest w tym zakresie dyskryminacyjny i sprzeczny z przepisami art. 1 w zw. art. 2 ust. 3 dyrektywy 90/388/EWG w wersji zmienionej dyrektywami 95/51/WE i 96/19/WE.

      (1)  Dyrektywa Rady nr 93/36/EWG koordynująca procedury udzielania zamówień publicznych na dostawy (Dz.U. L 199 z 9.8.1993, str. 1).

      (2)  Dyrektywa Rady nr 92/50/EWG odnosząca się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi (Dz.U. L 209 z 24.7.1992, str. 1).

      (3)  Dyrektywa Rady nr 93/37/EWG dotycząca koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (Dz.U. L 199 z 9.8.1993, str. 54).

      (4)  Dyrektywa Rady nr 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynująca procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (Dz.U. L 199 z 9.8.1993, str. 84).


title: Sprawa C-10/12 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 grudnia 2013 r. — Transnational Company „Kazchrome” AO, ENRC Marketing AG przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej, Euroalliages (Odwołanie — Dumping — Rozporządzenie (WE) nr 172/2008 — Przywóz żelazokrzemu pochodzącego z Chin, Egiptu, Kazachstanu, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i Rosji — Częściowy przegląd okresowy — Rozporządzenie (WE) nr 384/96 — Art. 3 ust. 7 — Znane czynniki — Szkoda poniesiona przez przemysł Unii — Związek przyczynowy)

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 grudnia 2013 r. — Transnational Company „Kazchrome” AO, ENRC Marketing AG przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej, Euroalliages
   (Sprawa C-10/12 P) (1)

   (Odwołanie - Dumping - Rozporządzenie (WE) nr 172/2008 - Przywóz żelazokrzemu pochodzącego z Chin, Egiptu, Kazachstanu, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i Rosji - Częściowy przegląd okresowy - Rozporządzenie (WE) nr 384/96 - Art. 3 ust. 7 - Znane czynniki - Szkoda poniesiona przez przemysł Unii - Związek przyczynowy)
   2014/C 52/10
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Transnational Company „Kazchrome” AO, ENRC Marketing AG (przedstawiciele: adwokaci A. Willems i S. De Knop)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.-P. Hix, pełnomocnik, G. Berrisch, Rechtsanwalt)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i S. Thomas, pełnomocnicy), Euroalliages (przedstawiciele: adwokaci J. Bourgeois, Y. van Gerven i N. McNelis)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) z dnia 25 października 2011 r. w sprawie T-192/08 Transnational Company „Kazchrome” AO i ENRC Marketing AG przeciwko Radzie, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności w części rozporządzenia Rady (WE) nr 172/2008 z dnia 25 lutego 2008 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz żelazokrzemu pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, Egiptu, Kazachstanu, Byłej Jugosłowiańskiej Republiki Macedonii i Rosji (Dz.U. L 55, s.6)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Transnational Company „Kazchrome” AO i ENRC Marketing AG zostają obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

               4)

               Euroalliages pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012.


title: Sprawa C-74/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Belgia) — Bâtiments et Ponts Construction S.A. i WISAG Produktionsservice GmbH (dawniej ThyssenKrupp Industrieservice GmbH) przeciwko Berlaymont 2000 SA (Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Dyrektywa 93/37/EWG — Artykuł 24 — Podstawy wykluczenia — Obowiązki dotyczące opłacania składek na ubezpieczenia społeczne oraz podatków i opłat — Obowiązek rejestracji oferentów, pod rygorem wykluczenia —  „Commission d’enregistrement” i jej kompetencje — Badanie ważności zaświadczeń wydanych przez właściwe organy administracji państwa członkowskiego siedziby zagranicznych oferentów)

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/6

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Belgia) — Bâtiments et Ponts Construction S.A. i WISAG Produktionsservice GmbH (dawniej ThyssenKrupp Industrieservice GmbH) przeciwko Berlaymont 2000 SA
   (Sprawa C-74/09) (1)

   (Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Dyrektywa 93/37/EWG - Artykuł 24 - Podstawy wykluczenia - Obowiązki dotyczące opłacania składek na ubezpieczenia społeczne oraz podatków i opłat - Obowiązek rejestracji oferentów, pod rygorem wykluczenia - „Commission d’enregistrement” i jej kompetencje - Badanie ważności zaświadczeń wydanych przez właściwe organy administracji państwa członkowskiego siedziby zagranicznych oferentów)
   2010/C 246/09
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation (Belgia)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bâtiments et Ponts Construction SA i WISAG Produktionsservice GmbH (dawniej ThyssenKrupp Industrieservice GmbH)

      Strona pozwana: Berlaymont 2000 SA

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation (Belgia) — Wykładnia art. 24 akapit drugi dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane (Dz.U. L 199, s. 54) oraz art. 49 i 50 WE — Udzielanie zamówień publicznych — Przepisy krajowe pozwalające instytucji zamawiającej, po pierwsze, wykluczyć oferenta z powodu braku rejestracji w tym państwie, nawet jeśli przedstawił on równoważne zaświadczenia wydane przez organy administracji innego państwa członkowskiego, a po drugie, na badanie ważności tych zaświadczeń — Zgodność tych przepisów krajowych ze wskazanymi normami prawa wspólnotowego

      Sentencja

               1)

               Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi ono na przeszkodzie przepisom krajowym, które wymagają, by przedsiębiorca mający siedzibę w innym państwie członkowskim posiadał w państwie członkowskim instytucji zamawiającej, do celów uzyskania zamówienia w tym państwie, rejestrację dotyczącą braku podstaw wykluczenia wymienionych w art. 24 akapit pierwszy dyrektywy Rady 93/37/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, pod warunkiem że taki wymóg nie utrudnia ani nie opóźnia udziału przedsiębiorcy w danym postępowaniu przetargowym ani nie obarcza go nadmiernymi kosztami administracyjnymi oraz że ma on na celu wyłącznie weryfikację cech zawodowych zainteresowanego w rozumieniu powyższego przepisu.

               2)

               Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie przepisom krajowym, na mocy których weryfikację zaświadczeń wydanych przedsiębiorcy z innego państwa członkowskiego przez organy administracji podatkowej i ubezpieczeń społecznych tego państwa powierza się organowi niebędącemu instytucją zamawiającą, jeżeli:

                           —

                           organ ten składa się w większości z osób nominowanych przez organizacje pracodawców i pracowników sektora budowlanego z prowincji, w której odbywa się dany przetarg oraz

                           —

                           uprawnienia tego organu obejmują merytoryczną kontrolę ważności wspomnianych zaświadczeń.

      (1)  Dz.U. C 102 z 1.5.2009.


title: Sprawa C-317/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Berlin-Brandenburg (Niemcy) w dniu 27 czerwca 2011 r. — Rainer Reimann przeciwko Philipp Halter GmbH & Co. Sprengunternehmen KG

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Berlin-Brandenburg (Niemcy) w dniu 27 czerwca 2011 r. — Rainer Reimann przeciwko Philipp Halter GmbH & Co. Sprengunternehmen KG
   (Sprawa C-317/11)
   2011/C 269/53
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landesarbeitsgericht Berlin-Brandenburg (Niemcy).

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Rainer Reimann.

      Strona pozwana: Philipp Halter GmbH & Co. Sprengunternehmen KG.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 31 Karty praw podstawowych i art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy (1) stoją na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego takiemu jak art. § 13 ust. 2 Bundesurlaubsgesetz (ustawy federalnej w sprawie urlopów, zwanej dalej „BUrlG”), zgodnie z którym w niektórych sektorach minimalny okres corocznego urlopu w wymiarze czterech tygodni może zostać skrócony na mocy postanowień układu zbiorowego?

               2)

               Czy art. 31 Karty praw podstawowych i art. 7 ust. 1 dyrektywy 2003/88/WE dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy stoją na przeszkodzie krajowemu uregulowaniu, takiemu jak postanowienie Bundesrahmentarifvertrag Bau (federalnego ramowego układu zbiorowego w sektorze budowlanym, zwanego dalej „BRTV-Bau”), zgodnie z którym prawo do urlopu nie powstaje w latach, w których ze względu na chorobę nie osiągnięto określonej kwoty wynagrodzenia brutto?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze i pytanie drugie: Czy w takiej sytuacji przepis taki jak § 13 ust. 2 BUrlG nie znajduje zastosowania?

               4)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze i pytanie trzecie: Czy w odniesieniu do skuteczności § 13 ust. 2 BUrlG oraz uregulowań zawartych w BRTV-Bau stosuje się zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań, jeżeli uregulowania te dotyczą okresu poprzedzającego dzień 1 grudnia 2009 r., czyli dzień wejścia w życie traktatu lizbońskiego i Karty praw podstawowych? Czy stronom BRTV-Bau należy wyznaczyć termin, w którym mogą one przyjąć odmienne uregulowanie?

      (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy, Dz.U. L 299, s. 9.


title: Sprawa T-512/10: Wyrok Sądu z dnia 21 września 2011 r. — Nike International przeciwko OHIM (DYNAMIC SUPPORT) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego DYNAMIC SUPPORT — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/18

         Wyrok Sądu z dnia 21 września 2011 r. — Nike International przeciwko OHIM (DYNAMIC SUPPORT)
   (Sprawa T-512/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego DYNAMIC SUPPORT - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2011/C 319/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nike International Ltd (Beaverton, Oregon, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. de Justo Bailey)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 sierpnia 2010 r. (sprawa R 640/2010-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego DYNAMIC SUPPORT jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Nike International Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 listopada 2004 r. w sprawie C-78/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa — Dyrektywa 96/61/WE — Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/18

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 18 listopada 2004 r.
   w sprawie C-78/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa - Dyrektywa 96/61/WE - Zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola)
   (2005/C 6/35)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-78/04 Komisja Wspólnot Europejskich, reprezentowana przez U. Wölkera i M. Konstantinidisa, pełnomocników, przeciwko Republice Austrii, reprezentowanej przez E. Riedla, pełnomocnika, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom Państwa na podstawie art. 226 WE, Trybunał (piąta izba), w składzie: C. Gulmann, prezes, R. Schintgen i P. Kūris (sprawozdawca), sędziowie; J. Kokott, rzecznik generalny; sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 18 listopada 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Republika Austrii naruszyła swoje zobowiązania ciążące na niej na podstawie art. 2 pkt 4, art. 9 ust. 3-5 i załącznika IV oraz art. 1 w związku z załącznikiem I pkt. 1.1 i 6.6 dyrektywy Rady 96/61/EG z dnia 24 września 1996 r. dotyczącej zintegrowanego zapobiegania zanieczyszczeniom i ich kontroli, w ten sposób, że:

                           —

                           nie dokonała pełnej transpozycji definicji „istniejącej instalacji” w rozumieniu art. 2 pkt 4 dyrektywy w Gewerbeordnung 1994 (prawo działalności rzemieślniczej, handlowej i przemysłowej z 1994 r.) w brzmieniu ustawy federalnej opublikowanej w BGBl. I nr 88/2000, która weszła w życie w dniu 1 września 2000 r.,

                           —

                           nie dokonała pełnej transpozycji wymogów dotyczących warunków pozwolenia przewidzianych w art. 9 ust. 4 dyrektywy w Gewerbeordnung 1994 w zmienionym brzmieniu i wymogów przewidzianych w art. 9 ust. 3-5 tej dyrektywy w Niederösterreichisches Elektrizitätswesengesetz 2001 (NÖ EwG 2001),

                           —

                           nie dokonała pełnej transpozycji załącznika IV dyrektywy w Gewerbeordnung 1994 w zmienionym brzmieniu i w NÖ EwG 2001,

                           —

                           nie dokonała transpozycji dyrektywy w zakresie instalacji spalania, o których mowa w załączniku I pkt 1.1, w Gewerbeordnung 1994 w zmienionym brzmieniu i w Salzburger Abfallwirtschaftsgesetz 1998,

                           —

                           nie dokonała transpozycji dyrektywy w Burgenländisches Elektrizitätswesengesetz 1999,

                           —

                           nie dokonała transpozycji dyrektywy w zakresie instalacji do intensywnej hodowli, wymienionych w załączniku I pkt 6.6, w przepisach prawnych krajów związkowych Burgenland, Salzburg i Tyrol.

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 94 z 17.04.2004.


title: Sprawa C-188/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 kwietnia 2012 r. — Italia Zuccheri SpA i CO.PRO.B przeciwko AGEA i Ministero delle Politiche Agricole, Alimentari e Forestali

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 23 kwietnia 2012 r. — Italia Zuccheri SpA i CO.PRO.B przeciwko AGEA i Ministero delle Politiche Agricole, Alimentari e Forestali
   (Sprawa C-188/12)
   2012/C 194/21
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Italia Zuccheri SpA i Cooperativa Produttori Bieticoli rl (CO.PRO.B)

      Strona pozwana: Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA), Ministero delle Politiche Agricole, Alimentari e Forestali

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. (1) i art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 968/2006 z dnia 27 czerwca 2006 r. (2) należy interpretować w ten sposób, że wyrażenie „urządzenia produkcyjne” nie obejmuje urządzeń wykorzystywanych przez cukrownie do przechowywania, konfekcjonowania lub pakowania cukru dla potrzeb jego sprzedaży i że w rezultacie w przypadku urządzeń takich jak silosy konieczne jest przeprowadzenie analizy w każdym pojedynczym przypadku w celu zbadania, czy wskazane urządzenia są związane z „linią produkcyjną” bądź też czy związane są one z działalnością inną niż produkcja;

               2)

               W szczególności, czy art. 4 rozporządzenia Komisji nr 968/2006 z dnia 27 czerwca 2006 r. należy interpretować w ten sposób, że urządzenia — takie jak silosy — wykorzystywane przez cukrownie do przechowywania, konfekcjonowania lub pakowania cukru wyłącznie dla potrzeb jego sprzedaży, niezależnie od procesu produkcji stanowią część urządzeń, o których mowa we wskazanym artykule lit. c), a nie w jego lit. a) i b), zgodnie z treścią i celem rozporządzenia nr 320/2006 i rozporządzenia nr 968/2006, a w szczególności motywem 4 tego ostatniego;

               3)

               Ponadto, czy w świetle art. 3 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. oraz nadrzędnych norm i zasad pierwotnego prawa europejskiego, art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 968/2006 z dnia 27 czerwca 2006 r. jest nieważny, jeżeli interpretuje się go w ten sposób, że urządzenia, o których mowa w jego ust. 1 lit. a) i b) obejmują również urządzenia wykorzystywane przez cukrownie do przechowywania, konfekcjonowania lub pakowania cukru dla potrzeb jego sprzedaży zważywszy, że celem założonym w rozporządzeniu nr 320/2006 jest ograniczenie zdolności produkcyjnej cukrowni a nie wykluczenie możliwości działania w sektorze samej sprzedaży produktu z wykorzystaniem cukru uzyskanego z tytułu kwot produkcji w ramach innych urządzeń lub cukrowni;

               4)

               Wreszcie, czy w każdym razie art. 3 i 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 z dnia 20 lutego 2006 r. i art. 4 rozporządzenia Komisji (WE) [nr 968/2006] z dnia 27 czerwca 2006 r. są ważne w świetle nadrzędnych norm i zasad pierwotnego prawa europejskiego, jeżeli interpretuje się je w ten sposób, że pojęcie „urządzenia produkcyjne” lub pojęcie „bezpośrednio związane z produkcją” obejmują urządzenia wykorzystywane przez cukrownie do przechowywania, konfekcjonowania lub pakowania cukru dla potrzeb jego sprzedaży.

      (1)  Dz.U. L 58 s. 42.

      (2)  Dz.U. L 176, s. 32.


title: Sprawa T-208/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 października 2008 r. — BOT Elektrownia Bełchatów i in. przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych — Krajowy planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych dla Polski na lata 2008-2012 — Decyzja Komisji o niewnoszeniu sprzeciwu z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków — Uprawnienie państw członkowskich do rozdziału indywidualnych uprawnień do emisji — Brak bezpośredniego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/25

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 października 2008 r. — BOT Elektrownia Bełchatów i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-208/07) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych - Krajowy planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych dla Polski na lata 2008-2012 - Decyzja Komisji o niewnoszeniu sprzeciwu z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków - Uprawnienie państw członkowskich do rozdziału indywidualnych uprawnień do emisji - Brak bezpośredniego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   (2008/C 327/47)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: BOT Elektrownia Bełchatów S.A. (Rogowiec, Polska); BOT Elektrownia Turów S.A. (Bogatynia, Polska); BOT Elektrownia Opole S.A. (Brzezie, Polska); Elektrownia „Kozienice” S.A (Świerże Górne, Polska); Elektrownia Połaniec S.A. — Grupa Electrabel Polska (Połaniec, Polska); Elektrownia „Rybnik” S.A. (Rybnik, Polska); Elektrownia Skawina S.A. (Skawina, Polska); Elektrownia „Stalowa Wola” S.A. (Stalowa Wola, Polska); Południowy Koncern Energetyczny S.A. (Katowice, Polska); Zespół Elektrowni Dolna Odra S.A. (Nowe Czarnowo, Polska); Zespół Elektrowni Ostrołęka S.A. (Ostrołęka, Polska) i Zespół Elektrowni Pątnów-Adamów-Konin S.A. (Konin, Polska) (przedstawiciele: B. Krużewski, M. Ciemiński, J. Młot-Schönthaler, N. Dodoo i S. Boullart, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: U. Wölker et D. Lawunmi, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający żądania skarżących: Elektrociepłownia „Będzin” S.A. (Będzin, Polska); Zespół Elektrociepłowni Bydgoszcz S.A. (Bydgoszcz, Polska); Zespół Elektrociepłowni Bytom S.A. (Bytom, Polska); Elektrociepłownia Białystok S.A. (Białystok, Polska); Elektrociepłownia „Gorzów S.A.” (Gorzów, Polska); Elektrociepłownia Kalisz-Piwonice S.A. (Kalisz, Polska); Elektrociepłownia „Kraków” S.A. (Kraków, Polska); Dalkia Łódź S.A. (Łódź, Polska); Dalkia Poznań Zespół Elektrociepłowni S.A. (Poznań, Polska); Elektrociepłownia Tychy S.A. (Tychy, Polska); Zespół Elektrociepłowni Wrocławskich Kogeneracja S.A. (Wrocław, Polska); Elektrociepłownie Wybrzeże S.A. (Gdańsk, Polska); Elektrociepłownia Zabrze S.A. (Zabrze, Polska) i Elektrociepłownia „Zielona Góra” S.A. (Zielona Góra, Polska) (przedstawiciele: B. Krużewski, M. Ciemiński, J. Młot-Schönthaler, N. Dodoo i S. Boullart, adwokaci)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2007) 1295 wersja ostateczna z dnia 26 marca 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych na lata 2008–2012 notyfikowanego przez Rzeczpospolitą Polską zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającą system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającą dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s. 32)
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2)

               BOT Elektrownia Bełchatów S.A., BOT Elektrownia Turów S.A., BOT Elektrownia Opole S.A., Elektrownia „Kozienice” S.A., Elektrownia Połaniec S.A. — Grupa Electrabel Polska, Elektrownia „Rybnik” S.A., Elektrownia Skawina S.A., Elektrownia „Stalowa Wola” S.A., Południowy Koncern Energetyczny S.A., Zespół Elektrowni Dolna Odra S.A., Zespół Elektrowni Ostrołęka S.A. i Zespół Elektrowni Pątnów-Adamów-Konin S.A. pokrywają własne koszty i koszty poniesione przez Komisję.

               3)

               Elektrociepłownia „Będzin” S.A., Zespół Elektrociepłowni Bydgoszcz S.A., Zespół Elektrociepłowni Bytom S.A., Elektrociepłownia Białystok S.A., Elektrociepłownia „Gorzów S.A.”, Elektrociepłownia Kalisz-Piwonice S.A., Elektrociepłownia „Kraków” S.A., Dalkia Łódź S.A., Dalkia Poznań Zespół Elektrociepłowni S.A., Elektrociepłownia Tychy S.A., Zespół Elektrociepłowni Wrocławskich Kogeneracja S.A., Elektrociepłownie Wybrzeże S.A., Elektrociepłownia Zabrze S.A. i Elektrociepłownia „Zielona Góra” S.A. pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 183 z 4.8.2007.


title: Sprawa T-74/17: Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2017 r. – Danjaq v EUIPO – Formosan (Shaken, not stirred)

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/36

         Skarga wniesiona w dniu 6 lutego 2017 r. – Danjaq v EUIPO – Formosan (Shaken, not stirred)
   (Sprawa T-74/17)
   (2017/C 121/53)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Danjaq, LLC (Los Angeles, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: S. Baran i G. Messenger, barristers, D. Stone i A. Dykes, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Formosan IP (Oxford, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Formosan IP

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Shaken, not stirred” – zgłoszenie nr 13 406 343

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO w sprawie R 255/20164

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i interwenienta ich własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-324/07: Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2007 r. — Plant i in. przeciwko Komisji

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/38

         Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2007 r. — Plant i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-324/07)
   (2007/C 247/62)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Gerry Plant (Varteg Pontypool, Zjednoczone Królestwo), Mary Kathleen Plant (Varteg Pontypool, Zjednoczone Królestwo), Dennis Jones (Neath, Zjednoczone Królestwo), William Meyrick (Swansea, Zjednoczone Królestwo), J.G. Evans (Ammanford, Zjednoczone Królestwo), David Vivian Austin (Neath, Zjednoczone Królestwo), D. Powell (Neath, Zjednoczone Królestwo), James Rowland McCann (Neath, Zjednoczone Królestwo), D. B. Diplock (Neath, Zjednoczone Królestwo), John Phillips (Neath, Zjednoczone Królestwo) i Richard Thomas Kingston (Swansea, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: W. Graham, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 18 czerwca 2007 r. w sprawie nr 37037 — SWSMA;

               —

               podjęcie takich dalszych kroków, jakie Sąd uzna za właściwe;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty prawne i argumenty podnoszone przez skarżących są podobne do tych podniesionych w sprawie T-318/07 National Association of Licensed Opencast Operators przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-1/15 SA: Wniosek o upoważnienie do dokonania zajęcia złożony w dniu 12 stycznia 2015 r. – La Chaine hôtelière La Frontière, Shotef SPRL/Komisja Europejska.

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/20

      Wniosek o upoważnienie do dokonania zajęcia złożony w dniu 12 stycznia 2015 r. – La Chaine hôtelière La Frontière, Shotef SPRL/Komisja Europejska.
      (Sprawa C-1/15 SA)
      (2015/C 073/27)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: La Chaine hôtelière La Frontière, Shotef SPRL (przedstawiciel: adwokat J. Steyt)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

                  —

                  uznanie niniejszego wniosku za dopuszczalny i zasadny;

            w konsekwencji:

                  —

                  tytułem żądania głównego, upoważnienie skarżącej do utrzymania i kontynuowania zajęcia już dokonanego oraz do dokonania kolejnych zajęć na mieniu Unii Europejskiej/Komisji Europejskiej w postaci wszelkich kwot, środków pieniężnych, papierów wartościowych lub przedmiotów, które posiada lub będzie posiadać, jest lub będzie dłużna, a należnych na jakiejkolwiek podstawie i z jakiegokolwiek tytułu Demokratycznej Republice Konga;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, upoważnienie skarżącej do utrzymania i kontynuowania zajęcia już dokonanego oraz do dokonania kolejnych zajęć na mieniu Unii Europejskiej/Komisji Europejskiej w postaci wszelkich kwot, środków pieniężnych, papierów wartościowych lub przedmiotów, które posiada lub będzie posiadać, jest lub będzie dłużna, należnych z tytułu umowy prawa prywatnego Demokratycznej Republice Konga;

            w każdym przypadku:

                  —

                  obciążenie Unii Europejskiej wszystkimi kosztami postępowania.


title: Sprawa T-724/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 12 października 2016 r. przez Giorgia Cocchiego i Nicolę Falcione od postanowienia wydanego w dniu 2 sierpnia 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-134/11, Cocchi i Falcione/Komisja

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/34

      Odwołanie wniesione w dniu 12 października 2016 r. przez Giorgia Cocchiego i Nicolę Falcione od postanowienia wydanego w dniu 2 sierpnia 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-134/11, Cocchi i Falcione/Komisja
      (Sprawa T-724/16 P)
      (2016/C 441/40)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Giorgio Cocchi (Wezembeek-Oppem, Belgia) i Nicola Falcione (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania

      Wnoszący odwołanie wnoszą do Sądu o:
      stwierdzenie, że

                  —

                  Uchyla się postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-134/11, Cocchi i Falcione/Komisja;

            Orzeczenie, że:

                  —

                  Stwierdza się nieważność odmownej decyzji z dnia 9 marca 2011 r. w sprawie wniosków o wsparcie;

                  —

                  Zasądza się od Komisji kwotę 22 000 EUR na rzecz N. Falcione i kwotę 35 000 EUR na rzecz G. Cocchiego, tytułem odszkodowania;

                  —

                  Obciąża się Komisję kosztami postepowania w obu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnoszą jeden zarzut dotyczący naruszenia prawa przez Sąd do spraw Służby Publicznej w ocenie interesu wnoszących odwołanie w prowadzeniu postępowania. Wnoszący odwołanie mieli bowiem interes inny niż tylko natury administracyjnej w tym, by ich skarga została uwzględniona.


title: Sprawa C-470/07: Skarga wniesiona w dniu 24 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/29

         Skarga wniesiona w dniu 24 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-470/07)
   (2007/C 315/48)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G Zavvos i N. Yerrell)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy 2004/54/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych wymagań bezpieczeństwa dla tuneli w transeuropejskiej sieci drogowej, a w każdym razie nie przekazując ich Komisji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin wyznaczony na dokonanie transpozycji dyrektywy 2004/54/WE do prawa wewnętrznego upłynął w dniu 30 kwietnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 167 z 30.4.2004 r, str. 39.


20150731021616732015/C 270/09522014CJC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL201506118921Sprawa C-52/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen – Niemcy) – Pfeifer & Langen GmbH & Co. KG/Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 – Artykuł 3 ust. 1 – Termin przedawnienia – Dies a quo – Powtarzające się nieprawidłowości – Przerwanie biegu przedawnienia – Przesłanki – Właściwy organ – Dana osoba – Czynność odnosząca się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości – Termin odpowiadający podwójnemu terminowi przedawnienia]
 ---documentbreak--- C2702015PL810120150611PL00098192Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 11 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen – Niemcy) – Pfeifer & Langen GmbH & Co. KG/Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung
   (Sprawa C-52/14) (
         1
      )
   „[Odesłanie prejudycjalne — Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 — Artykuł 3 ust. 1 — Termin przedawnienia — Dies a quo — Powtarzające się nieprawidłowości — Przerwanie biegu przedawnienia — Przesłanki — Właściwy organ — Dana osoba — Czynność odnosząca się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości — Termin odpowiadający podwójnemu terminowi przedawnienia]”2015/C 270/09Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Pfeifer & Langen GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Bundesanstalt für Landwirtschaft und Ernährung

      Sentencja

            1.

            Artykuł 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich należy interpretować w taki sposób, że pojęcie „właściwego organu” w rozumieniu tego przepisu oznacza organ mający zgodnie z prawem krajowym uprawnienie do wydawania aktów stanowiącego czynność odnoszącą się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości, przy czym organ ten nie musi być tożsamy z organem, który jest uprawniony do przydzielania subwencji czy też odzyskiwania kwot pobranych nienależnie ze szkodą dla interesów finansowych Unii.

            2.

            Artykuł 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w taki sposób, że należy uznać, iż akty, których wydanie stanowi czynność odnoszącą się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości, zostały podane do wiadomości „danej osoby” w rozumieniu tego przepisu w przypadku, gdy na podstawie całokształtu okoliczności danej sprawy można dojść do wniosku, że ta dana osoba została rzeczywiście zawiadomiona o wydaniu tych aktów. W przypadku osoby prawnej warunek ten jest spełniony, jeżeli dany akt, którego wydanie stanowi czynność odnoszącą się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości, został rzeczywiście podany do wiadomości osoby, której zachowanie zgodnie z przepisami prawa krajowego można przypisać tej osobie prawnej, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.

            3.

            Artykuł 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w taki sposób, że aby wydanie danego aktu mogło zostać uznane za „czynność odnoszącą się do dochodzenia lub postępowania” w rozumieniu tego przepisu, akt ten musi określać w wystarczająco dokładny sposób operacje, w odniesieniu do których istnieje podejrzenie wystąpienia nieprawidłowości. Z tego wymogu nie wynika jednak, że w akcie tym musi być mowa o możliwości nałożenia kary czy też zastosowania szczególnego środka administracyjnego. Sprawdzenie tego, czy rozpatrywane w postępowaniu głównym sprawozdanie spełnia ten warunek, należy do sądu odsyłającego.

            4.

            Artykuł 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w taki sposób, że w zakresie dotyczącym związku czasowego, w jakim winny pozostawać nieprawidłowości, aby można je było uznać za „nieprawidłowość powtarzającą się” w rozumieniu tego przepisu, konieczne jest jedynie, by okres czasu, jaki upłynął pomiędzy poszczególnymi nieprawidłowościami, był krótszy od terminu przedawnienia przewidzianego w akapicie pierwszym tego ustępu. Nieprawidłowości takie jak te rozpatrywane w postępowaniu głównym, dotyczące obliczenia ilości cukru składowanych przez producenta, do których doszło w trakcie różnych lat gospodarczych i które pociągają za sobą błędne zadeklarowanie tych ilości przez tego producenta i, co za tym idzie, wypłatę nienależnych kwot z tytułu refundacji kosztów składowania, stanowią, co do zasady, „nieprawidłowość powtarzającą się” w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95; sprawdzenie, czy jest tak w niniejszym wypadku, jest zadaniem sądu odsyłającego.

            5.

            Artykuł 3 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w taki sposób, że nadanie całokształtowi nieprawidłowości kwalifikacji „nieprawidłowości ciągłej lub powtarzającej się” w rozumieniu tego przepisu, w przypadku gdy właściwe organy nie poddawały danej osoby regularnej i pogłębionej kontroli, nie jest wykluczone.

            6.

            Artykuł 3 ust. 1 akapit czwarty rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w taki sposób, że w przypadku nieprawidłowości ciągłej czy też powtarzającej się przewidziany w tym akapicie termin rozpoczyna swój bieg począwszy od dnia, w którym ta nieprawidłowość ustała, niezależnie od dnia, w którym organy administracji krajowej powzięły wiadomość o tej nieprawidłowości.

            7.

            Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2988/95 należy interpretować w taki sposób, że wydanie przez właściwy organ aktów stanowiące czynność odnoszącą się do dochodzenia lub postępowania w sprawie nieprawidłowości połączone z podaniem ich do wiadomości danej osoby zgodnie z akapitem trzecim tego ustępu nie skutkuje przerwaniem biegu terminu określonego w akapicie czwartym tego samego ustępu.

      (
         1
      )	Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa T-591/10: Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2010 r. — Castiglioni przeciwko Komisji

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/32

         Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2010 r. — Castiglioni przeciwko Komisji
   (Sprawa T-591/10)
   2011/C 55/58
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Castiglioni Srl (Busto Arsizio, Włochy) (przedstawiciel: G. Turni, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca spółka wnosi o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonych środków oraz zasądzenie od Komisji Europejskiej naprawienia szkody w szczególnej postaci, które może zawierać oświadczenie, że jakakolwiek umowa, która mogła zostać zawarta pomiędzy Komisją i oferentem, któremu udzielono zamówienia jest nieobowiązująca, nieważna lub nieskuteczna,

               —

               tytułem ewentualnym, stwierdzenie nieważności zaskarżonych środków oraz zasądzenie od Komisji Europejskiej naprawienia szkody — w tym w zakresie utraconych korzyści — poniesione przez spółkę Castiglioni Srl w proporcjonalnej wysokości ustalonej w toku postępowania, z odsetkami i indeksacją do dnia faktycznej zapłaty

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca podnosi trzy zarzuty na poparcie swej skargi:

               Pierwszy zarzut dotyczy naruszenia art 137 ust. rozporządzenia Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 357, s. 1), naruszenia ogłoszenia o zamówieniu z wyjaśnieniami oraz braku uzasadnienia.

               Skarżąca wykazała, że spełnia wszystkie standardowe minimalne poziomy zdolności wymagane w ogłoszeniu o zamówieniu a okoliczność, że spełnianie minimalnych wymagań została wykazana w części bezpośrednio, a częściowo opierając się na zdolności innych podmiotów jest całkowicie bez znaczenia, zważywszy, że oparcie się na zdolności innych podmiotów jest wyraźnie przewidziane w przepisach dotyczących niniejszej sprawie. Brak oceny oferty złożonej przez skarżącą jest więc niezgodny z prawem.

               Drugi zarzut, dotyczy naruszenia art. 148 ust. 3 rozporządzenia (WE, Euratom) nr 2342/2002 i braku uzasadnienia.

               W tym zakresie skarżąca wskazuje, że nawet gdyby stwierdzono, że dokumenty złożone przez skarżącą w celu wykazania, że spełnia Standard ST3 nie były dość jasne, instytucja zamawiająca powinna była zastosować art. 148 ust. 3 rozporządzenia nr 2342/2002.

               Trzeci zarzut dotyczy niezgodności z prawem ogłoszenia o zamówieniu.

               W tym zakresie skarżąca stwierdza, że gdyby — choć jest to przez nią kwestionowane — stanowisko instytucji zamawiającej było uzasadnione ogłoszeniem o zamówieniu, skarżąca podważa prawidłowość tego ogłoszenia, w oparciu o te same argumenty, które wskazano w ramach pierwszego zarzutu.