title: Sprawa T-83/08: Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2012 r. — Denki Kagaku Kogyo i Denka Chemicals przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek kauczuku chloroprenowego — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia EOG — Ustalanie cen — Podział rynku — Dowód uczestnictwa w kartelu — Dowód zdystansowania się od kartelu — Czas trwania naruszenia — Prawo do obrony — Dostęp do akt — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien — Brak mocy wstecznej — Uzasadnione oczekiwania — Zasada proporcjonalności — Okoliczności łagodzące)

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/16

         Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2012 r. — Denki Kagaku Kogyo i Denka Chemicals przeciwko Komisji
   (Sprawa T-83/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek kauczuku chloroprenowego - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia EOG - Ustalanie cen - Podział rynku - Dowód uczestnictwa w kartelu - Dowód zdystansowania się od kartelu - Czas trwania naruszenia - Prawo do obrony - Dostęp do akt - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien - Brak mocy wstecznej - Uzasadnione oczekiwania - Zasada proporcjonalności - Okoliczności łagodzące)
   2012/C 80/23
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Denki Kagaku Kogyo Kabushiki Kaisha (Tokio, Japonia); i Denka Chemicals GmbH (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci G. van Gerven, T. Franchoo i D. Fessenko, a następnie adwokaci T. Franchoo, B. Bär-Bouyssière i A. de Beaugrenier)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Noë i V. Bottka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego, wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 5910 wersja ostateczna z dnia 5 grudnia 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/38629 — Kauczuk chloroprenowy) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących, oraz, tytułem żądania ewentualnego, wniosek o obniżenie kwoty nałożonej w tej decyzji grzywny, za których zapłatę skarżące są odpowiedzialne solidarnie.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Denki Kagaku Kogyo Kabushiki Kaisha i Denka Chemicals GmbH zostają obciążone kosztami.

      (1)  Dz.U. C 107 z 26.4.2008.


title: Sprawa T-516/08: Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2008 r. — Eriksen przeciwko Komisji

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/51

         Skarga wniesiona w dniu 27 listopada 2008 r. — Eriksen przeciwko Komisji
   (Sprawa T-516/08)
   (2009/C 44/90)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Heinz Helmuth Eriksen (Ebeltoft, Dania) (przedstawiciel: adwokat I. Anderson)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz strony skarżącej kwoty 800 000 EUR względnie innej sumy, którą Trybunał uzna za sprawiedliwą i słuszną, z tytułu odczuwanego wcześniej, obecnie i w przyszłości bólu, cierpienia i uszczuplenia radości życia ze względu na poważny uszczerbek na zdrowiu wynikający z arbitralnej i niezgodnej z prawem odmowy ze strony Komisji wdrożenia nadzoru medycznego w zakresie chorób i schorzeń popromiennych w odniesieniu do byłych pracowników zatrudnionych w Thule;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz strony skarżącej lub zakładów opieki zdrowotnej bądź osób świadczących usługi opiekuńcze przyszłych kosztów leczenia i leków niezbędnych do złagodzenia i leczenia problemów zdrowotnych strony skarżącej, o których mowa w pierwszym żądaniu powyżej, ze względu na niedostępność takiego leczenia i leków w ramach publicznego systemu opieki zdrowotnej jej kraju członkowskiego;

               —

               obciążenie Komisji zasadnymi kosztami prawnymi i wydatkami poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej sprawie strona skarżąca występuje ze skargą z tytułu odpowiedzialności pozaumownej wynikającej ze szkody, którą poniosła w swoim przekonaniu w wyniku zarzucanej niezgodnej z prawem odmowy Komisji do podporządkowania się przyjętej na posiedzeniu plenarnym rezolucji Parlamentu Europejskiego (1) i zapewnienia przestrzegania przez Danię przepisów dyrektywy Rady 96/29/Euratom z dnia 13 maja 1996 r. ustanawiającej podstawowe normy bezpieczeństwa w zakresie ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego (2) w odniesieniu do pracowników, w tym do strony skarżącej, narażonych na skutki awarii jądrowej w Thule, Grenlandia.

      (1)  Sprawozdanie Parlamentu Europejskiego z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie konsekwencji katastrofy w Thule z 1968 r. dla zdrowia ludności (petycja 720/2002) [2006/2012(INI)].

      (2)  Dz.U. L 159, s. 1.


title: Sprawa C-575/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 16 listopada 2011 r. — Eleftherios-Themistoklis Nasiopoulos przeciwko Ypourgos Ygeia kai Pronoias

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/36

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 16 listopada 2011 r. — Eleftherios-Themistoklis Nasiopoulos przeciwko Ypourgos Ygeia kai Pronoias
      (Sprawa C-575/11)
      (2012/C 25/70)
      Język postępowania: grecki

         Sąd krajowy

      Symvoulio tis Epikrateias

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Eleftherios-Themistoklis Nasiopoulos

         Strona pozwana: Ypourgos Ygeia kai Pronoias

         Pytania prejudycjalne

      Czy w rozumieniu Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską i mając na względzie zasadę proporcjonalności, cel zapewnienia usług zdrowotnych na wysokim poziomie jest wystarczający, aby uzasadnić ograniczenie swobody przedsiębiorczości wynikające z systemu obowiązujących przepisów określonego państwa członkowskiego (przyjmującego państwa członkowskiego), które: a) zezwalają na wykonywanie pewnej działalności zawodowej jedynie osobom mającym prawo wykonywania regulowanego zawodu fizjoterapeuty w tym państwie członkowskim; b) wyłączają możliwość częściowego dostępu do tego zawodu i c) oznaczają w konsekwencji dla obywatela przyjmującego państwa członkowskiego — który uzyskał w innym państwie członkowskim (państwie członkowskim pochodzenia) dokument umożliwiający mu wykonywanie w tymże państwie członkowskim zawodu regulowanego związanego ze świadczeniem usług zdrowotnych (który to dokument ze względu na brak wystąpienia przesłanek zawartych w dyrektywie Rady 92/51/EWG „w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniającej dyrektywę 89/48/EWG”, Dz.U. L 209, nie pozwala mu na wykonywanie zawodu fizjoterapeuty w przyjmującym państwie członkowskim) — bezwzględną niemożliwość wykonywania w przyjmującym państwie członkowskim poprzez częściowy dostęp do zawodu fizjoterapeuty chociażby tylko pewnej części działalności wchodzącej w zakres tego zawodu a mianowicie części, którą zainteresowany ma prawo wykonywać w państwie członkowskim pochodzenia?


title: Sprawa T-119/05: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2005 r. przez Reckitt Benckiser N.V. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/35

         Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2005 r. przez Reckitt Benckiser N.V. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-119/05)
   (2005/C 115/63)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 7 marca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Reckitt Benckiser N.V., z siedzibą w Hoofddorp (Niderlandy) reprezentowanej przez G.S.P. Vos, lawyer, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 17 grudnia 2004 r. wydanej w sprawie R 43/2004-2;

               —

               zezwolenie na rejestrację zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 2 778 488;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Znak trójwymiarowy będący przezroczystym, prostokątnym pojemnikiem z zaokrąglonymi kątami w warstwie spodniej i kształcie sferycznym części górnej, zawierający cętkowany niebieski żel i białą kulę zgłoszony dla towarów należących do klasy 1 (preparaty do zmiękczania wody itp.) i 3 (preparaty do prania itp.) — zgłoszenie nr 2 778 488

               Decyzja eksperta:

               Odrzucenie zgłoszenia

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Oddalenie odwołania

               Podniesione zarzuty:

                           —

                           Wadliwe zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94

                           —

                           Wadliwe zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94


title: Sprawa C-243/12 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. – FLS Plast A/S przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Sektor worków przemysłowych z plastiku — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Nieograniczone prawo orzekania przez Sąd — Obowiązek uzasadnienia — Przypisanie spółce dominującej naruszenia popełnionego przez spółkę zależną — Odpowiedzialność spółki dominującej za zapłatę grzywny nałożonej na spółkę zależną — Proporcjonalność — Postępowanie przed Sądem — Rozsądny termin na wydanie orzeczenia)

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. – FLS Plast A/S przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-243/12 P) (1)

   ((Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Sektor worków przemysłowych z plastiku - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Nieograniczone prawo orzekania przez Sąd - Obowiązek uzasadnienia - Przypisanie spółce dominującej naruszenia popełnionego przez spółkę zależną - Odpowiedzialność spółki dominującej za zapłatę grzywny nałożonej na spółkę zależną - Proporcjonalność - Postępowanie przed Sądem - Rozsądny termin na wydanie orzeczenia))
   2014/C 282/03
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: FLS Plast A/S (przedstawiciele: adwokaci: M. Thill-Tayara i Y. Anselin)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i V. Bottka, pełnomocnicy, wspierani przez M. Gray, Barrister)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               FLS Plast A/S zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 319 z 20.10.2012.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie C- 385/03 Hauptzollamt Hamburg-Jonas przeciwko Käserei Champignon Hofmeister GmbH & Co. KG (wniosek Bundesfinanzhof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Refundacje wywozowe — Błędne zgłoszenie wywozowe — Pojęcie „wniosku” — Sankcja — Warunki)

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/10

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 14 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C- 385/03 Hauptzollamt Hamburg-Jonas przeciwko Käserei Champignon Hofmeister GmbH & Co. KG (wniosek Bundesfinanzhof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (1)

   (Refundacje wywozowe - Błędne zgłoszenie wywozowe - Pojęcie „wniosku” - Sankcja - Warunki)
   (2005/C 143/11)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-385/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) postanowieniem z dnia 30 lipca 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 12 września 2003 r., w postępowaniu: Hauptzollamt Hamburg-Jonas przeciwko Käserei Champignon Hofmeister GmbH & Co. KG, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, N. Colneric, J. N. Cunha Rodrigues, E. Juhász (sprawozdawca) i E. Levits, sędziowie; rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: K. Sztranc, administrator, wydał w dniu 14 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Artykuł 11 ust. 1 akapity pierwszy i drugi rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2945/94 z dnia 2 grudnia 1994 r., należy interpretować w ten sposób, że błędne informacje zawarte w dokumencie, o którym mowa w art. 3 ust. 5 tego rozporządzenia, tj. w zgłoszeniu wywozowym lub w jakimkolwiek innym dokumencie stosowanym w wywozie, mogące spowodować refundację wyższą niż refundacja stosowana, powodują zastosowanie sankcji przewidzianej w tym przepisie. Reguła ta ma zastosowanie nawet wtedy, gdy przy składaniu wniosku o wypłatę, o którym mowa w art. 47 tego samego rozporządzenia wyraźnie zadeklarowano, że wypłata refundacji wywozowej nie jest wnioskowana dla niektórych produktów wskazanych w tym dokumencie.

      (1)  Dz.U. C 275 z 15.11.2003


title: Sprawa C-152/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 1 kwietnia 2014 r. – AEEG przeciwko Antonella Bertazzi i in.

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 1 kwietnia 2014 r. – AEEG przeciwko Antonella Bertazzi i in.
   (Sprawa C-152/14)
   2014/C 194/16
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Autorità per l’energia elettrica e il gas (AEEG)

      Strona pozwana: Antonella Bertazzi, Annalise Colombo, Maria Valeria Contin, Angela Filippina Marasco, Guido Guissani, Lucia Lizzi, Fortuna Peranio

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zasadniczo – w stosunku do obowiązków, które pozostały niezmienione i w pełni identyczne w przypadku pracowników zatrudnionych zarówno na czas określony jak i nieokreślony – można uznać za zgodny z klauzulą 4 ust. 4 dyrektywy 1999/70/WE (1) przepis krajowy (art. 75 ust. 2 dekretu ustawodawczego nr 112/2008), który całkowicie wyzerowuje długość okresu zatrudnienia nabytą w niezależnych organach w ramach umów o pracę na czas określony w przypadku rekrutacji zainteresowanych pracowników w drodze wyjątku na podstawie egzaminów selekcyjnych nieporównywalnych z dużo trudniejszym konkursem publicznym zaliczonym przez innych pracowników, lecz które jednak pozostają zgodne, według postanowień ustawowych, z art. 97 ust. 3 włoskiej konstytucji, jako metoda stwierdzenia zdolności do wykonywania powierzonych obowiązków?

               2)

                           a)

                           Czy – w przypadku uznania, że rzeczone przepisy są niezgodne z zasadami wspólnotowymi w odniesieniu do zainteresowanych pracowników zatrudnionych na czas określony – możliwe jest wskazanie obiektywnych powodów odstąpienia od równego traktowania, jakie należy zapewnić tym pracownikom względem pracowników zatrudnionych na czas nieokreślony, z uwagi na „cele polityki społecznej” obejmujące w tej sytuacji wymóg uniknięcia równoległej rekrutacji pracowników objętych stabilizacją zatrudnienia oraz pracowników zatrudnionych już na etacie zgodnie z ogólną zasadą dostępu do stanowisk w administracji publicznej w drodze konkursu (zasadą ustanowioną we wskazanym art. 97 ust. 3 konstytucji z zastrzeżeniem odstępstwa ustawowego, które tak jak w niniejszym przypadku przewiduje wyłącznie samo zaliczenie procedury selekcji) oraz czy te powody – w świetle ustaleń Trybunału [Sprawiedliwości Unii Europejskiej] dokonanych w [pkt] 47 postanowienia z dnia 7 marca 2013 r. [w sprawie C-393/11] – mogą być uznane za spełnione w zakresie proporcjonalności wyłącznie poprzez przyznanie pracownikom tymczasowym, którzy przeszli procedurę stabilizacji zatrudnienia, indywidualnego dodatku wliczanego w przyszłe podwyżki i niepodlegającego waloryzacji, przy jednoczesnym odejściu od normalnego przebiegu awansu w zakresie osiągniętego wynagrodzenia oraz dostępu do procedury selekcji w celu osiągnięcia wyższej kategorii zaszeregowania?

                           b)

                           Czy natomiast po stwierdzeniu zdolności w zakresie wykonywania określonych zadań, okresowe oceny prawidłowości ich wykonywania do celów zaszeregowania na wyższy poziom wynagrodzenia i do wyższej kategorii w ramach późniejszej selekcji w zakresie rozwoju kariery zawodowej mogą być odpowiednim środkiem zrównoważenia sytuacji pracowników zatrudnionych w ramach procedury stabilizacji zatrudnienia w stosunku do sytuacji pracowników zatrudnionych w wyniku publicznego konkursu, bez konieczności wyzerowania długości okresu zatrudnienia i zaszeregowania na pierwszym szczeblu wynagrodzenia w odniesieniu do tej pierwszej grupy pracowników (ponadto w braku jakichkolwiek przywilejów na rzecz tej drugiej grupy pracowników zgodnie z powyżej opisanymi zasadami AEEG w zakresie rozwoju kariery) co powoduje, że w niniejszym przypadku brak jest obiektywnych powodów zastosowania odstępstwa od dyrektywy 1999/70/WE w zakresie wymaganej obiektywności i przejrzystości, które mogłyby być odniesione do rozważanych warunków zatrudnienia w szczególnym kontekście danego przypadku?

               3)

               Czy w każdym razie – jak wydaje się wynikać z pkt 47 i 54 postanowienia z dnia 7 marca 2013 r. – należy uznać za nieproporcjonalne i dyskryminacyjne wyzerowanie uzyskanej długości okresu zatrudnienia (prowadząc w rezultacie do niestosowania odnośnych przepisów krajowych) – przy uznaniu jednak ważności wymogów w zakresie ochrony sytuacji osób wyłonionych w konkursie, z zastrzeżeniem, że to do organów administracji należy w ramach przysługującego im uznania decyzja o środkach jakie należy podjąć w tym zakresie (w formie „bonusu”, lub przyznania preferencyjnego traktowania wskazanych pracowników wyłonionych w konkursie w zakresie selekcji w dostępie do wyższych kategorii zaszeregowania lub też w drodze innych środków pozostających w zakresie uznania organów krajowych w ramach organizowania krajowych publicznych organów administracji)?

      (1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC) (Dz.U. L 175, s. 43).


title: Sprawa C-245/08: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 19 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swobodny przepływ osób — Swoboda świadczenia usług — Prawo przedsiębiorczości — Dostosowania w następstwie przystąpienia Republiki Bułgarii oraz Rumunii)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/12

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 19 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-245/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swobodny przepływ osób - Swoboda świadczenia usług - Prawo przedsiębiorczości - Dostosowania w następstwie przystąpienia Republiki Bułgarii oraz Rumunii)
   2009/C 113/22
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Andrade i H. Støvlbæk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalskiej (Przedstawiciele: L. Inez Fernandes i F. Fraústo de Azevedo, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia, w wyznaczonym terminie, środków niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2006/100/WE z dnia 20 listopada 2006°r. dostosowującej niektóre dyrektywy w dziedzinie swobodnego przepływu osób, w związku z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii (Dz. U. L 363, s. 141)

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając, w wyznaczonym terminie, przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2006/100/WE z dnia 20 listopada 2006°r. dostosowującej niektóre dyrektywy w dziedzinie swobodnego przepływu osób, w związku z przystąpieniem Bułgarii i Rumunii, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 ust. 1 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 183 z 19.7.2008


title: Sprawa C-115/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 6 marca 2017 r. – Administration des douanes et droits indirects, Etablissement national des produits de l'agriculture et de la mer (FranceAgriMer)/Hubert Clergeau, Jean-Luc Labrousse, Jean-Jacques Berthellemy, Alain Bouchet, Jean-Pierre Dubois, Marcel Géry, Jean-Paul Matrat, Jean-Pierre Paziot, Patrice Raillot.

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 6 marca 2017 r. – Administration des douanes et droits indirects, Etablissement national des produits de l'agriculture et de la mer (FranceAgriMer)/Hubert Clergeau, Jean-Luc Labrousse, Jean-Jacques Berthellemy, Alain Bouchet, Jean-Pierre Dubois, Marcel Géry, Jean-Paul Matrat, Jean-Pierre Paziot, Patrice Raillot.
   (Sprawa C-115/17)
   (2017/C 178/06)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Administration des douanes et droits indirects, Etablissement national des produits de l'agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

      Strona pozwana: Hubert Clergeau, Jean-Luc Labrousse, Jean-Jacques Berthellemy, Alain Bouchet, Jean-Pierre Dubois, Marcel Géry, Jean-Paul Matrat, Jean-Pierre Paziot, Patrice Raillot

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 49 Karty praw podstawowych należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie skazaniu oskarżonego za uzyskanie nienależnych refundacji eksportowych w drodze oszustw lub niezgodnych z prawdą deklaracji dotyczących rodzaju towarów, w odniesieniu do których zostały złożone wnioski o refundacje, w wypadku gdy w wyniku zmiany przepisów następującej po wystąpieniu okoliczności faktycznych, towary faktycznie wywiezione przez tę osobę zostały objęte tymi refundacjami?


title: Sprawa C-335/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Köln z dnia  24 sierpnia 2005 r.  w sprawie Rizeni Letoveho Provozu UR SP przeciwko Bundesamt für Finanzen

text:
               10.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Köln z dnia 24 sierpnia 2005 r. w sprawie Rizeni Letoveho Provozu UR SP przeciwko Bundesamt für Finanzen
   (Sprawa C-335/05)
   (2005/C 315/15)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 15 września 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Finanzgericht Köln z dnia 24 sierpnia 2005 r. w sprawie Rizeni Letoveho Provozu UR SP przeciwko Bundesamt für Finanzen.
   Finanzgericht Köln zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy art. 2 ust. 2 trzynastej dyrektywy Rady z dnia 17 listopada 1986 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych — warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium Wspólnoty (dyrektywa 86/560/EWG) (1) należy interpretować zawężająco w ten sposób, że przyznana tam Państwom Członkowskim możliwość uzależnienia dokonywania zwrotu podatku od wartości dodanej od zagwarantowania przez państwa trzecie porównywalnych korzyści odnoszących się do podatków obrotowych nie dotyczy tych państw, które jako strony Układu ogólnego w sprawie handlu usługami — GATS (BGBl. II 1994, 1473, 1643) mogą się powoływać na zawartą tam klauzulę najwyższego uprzywilejowania?

      (1)  Dz.U. L 326, str. 40.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 czerwca 2005 r. w sprawach połączonych C-211/03, C-299/03 oraz od C-316/03 do C 318/03 HLH Warenvertriebs GmbH, Orthica BV przeciwko Republice Federalnej Niemiec (wniosek Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Swobodny przepływ towarów — Rozróżnienie między produktami leczniczymi a środkami spożywczymi — Produkt sprzedawany jako suplement żywnościowy w Państwie Członkowskim pochodzenia, lecz traktowany jako produkt leczniczy w Państwie Członkowskim przywozu — Pozwolenie na sprzedaż)

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 9 czerwca 2005 r.
   w sprawach połączonych C-211/03, C-299/03 oraz od C-316/03 do C 318/03 HLH Warenvertriebs GmbH, Orthica BV przeciwko Republice Federalnej Niemiec (1) (wniosek Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Swobodny przepływ towarów - Rozróżnienie między produktami leczniczymi a środkami spożywczymi - Produkt sprzedawany jako suplement żywnościowy w Państwie Członkowskim pochodzenia, lecz traktowany jako produkt leczniczy w Państwie Członkowskim przywozu - Pozwolenie na sprzedaż)
   (2005/C 193/06)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawach połączonych C-211/03, C-299/03 oraz od C-316/03 do C 318/03 mających za przedmiot wnioski o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożone przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (Niemcy), postanowieniami z 7 maja, jak również 4, 3, 7 i 8 lipca 2003 r., które wpłynęły do Trybunału w dniach 15 maja, 11 i 24 czerwca 2003 r., w postępowaniu: HLH Warenvertriebs GmbH, Orthica BV przeciwko Republice Federalnej Niemiec, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, N. Colneric, J. N. Cunha Rodrigues, (sprawozdawca), M. Ilešič i E. Levits, sędziowie; rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: K. Sztranc, administrator, wydał w dniu 9 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Kwalifikacji produktu jako produktu leczniczego albo jako środka spożywczego powinno się dokonywać przy uwzględnieniu ogółu jego cech charakterystycznych stwierdzonych zarówno w jego stanie pierwotnym, jak i po rozpuszczeniu w wodzie lub w jogurcie zgodnie z jego instruckją użycia.

               2.

               Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności stanowi regulację uzupełniającą w stosunku do dyrektywy 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych, którego stosowanie jest wykluczone, o ile regulacja wspólnotowa — jak ta dyrektywa — zawiera przepisy szczególne dla pewnych kategorii środków spożywczych.

               3.

               W stosunku do produktu, który spełnia warunki kwalifikacji zarówno jako środek spożywczy, jak i jako produkt leczniczy, stosuje się wyłącznie przepisy prawa wspólnotowego dotyczące produktów leczniczych.

               4.

               Właściwości farmakologiczne produktu są zasadniczym czynnikiem, na podstawie którego organy Państwa Członkowskiego oceniają — przyjmując za punkt wyjścia możliwe działanie tego produktu –, czy może on być podawany ludziom w celu stawiania diagnozy leczniczej lub przywracania, korygowania lub modyfikacji funkcji fizjologicznych u ludzi w rozumieniu art. 1 pkt 2 akapit drugi dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi. Ryzyko, jakie może wywołać dla zdrowia stosowanie produktu, stanowi czynnik autonomiczny, który powinien również być brany pod uwagę przez właściwe organy krajowe w ramach kwalifikacji produktu jako produktu leczniczego.

               5.

               Produkt, który stanowi produkt leczniczy w rozumieniu dyrektywy 2001/83, może być wwożony do innego Państwa Członkowskiego wyłącznie w drodze pozwolenia na dopuszczenie do obrotu wydanego zgodnie z przepisami tej dyrektywy i to nawet, jeśli jest on zgodnie z prawem sprzedawany w innym Państwie Członkowskim jako środek spożywczy.

               6.

               Pojęcie „górnych granic bezpieczeństwa” znajdujące się w art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2002/46 nie ma żadnego znaczenia dla dokonania rozróżnienia pomiędzy produktami leczniczymi a środkami spożywczymi.

               7.

               W ramach oceny przez Państwo Członkowskie ryzyk, jakie dla zdrowia publicznego mogą stanowić środki spożywcze lub suplementy żywnościowe, kryterium istnienia zapotrzebowania żywieniowego ludności danego Państwa Członkowskiego może być brane pod uwagę. Jednakże sam brak takiego zapotrzebowania nie wystarcza dla uzasadnienia całkowitego zakazu sprzedaży na podstawie 30 WE lub na podstawie art. 12 dyrektywy 2002/46 środków spożywczych lub suplementów żywnościowych wyprodukowanych lub wprowadzonych do obrotu zgodnie z prawem w innym Państwie Członkowskim.

               8.

               Fakt, iż margines swobodnej oceny organów krajowych w zakresie stwierdzenia braku zapotrzebowania żywieniowego stanowi przedmiot jedynie ograniczonej kontroli sądowej, jest zgodny z prawem wspólnotowym pod warunkiem, że krajowa procedura kontroli sądowej decyzji podjętych w tej dziedzinie przez te organy pozwala sądowi rozpatrującemu skargę o stwierdzenie nieważności takiej decyzji na skuteczne zastosowanie — w ramach kontroli jej zgodności z prawem –odpowiednich zasad i norm prawa wspólnotowego.

               9.

               Artykuł 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 stycznia 1997 r. dotyczącego nowej żywności i nowych składników żywności należy interpretować w ten sposób, że żywność lub składniki żywności nie były w znacznym stopniu wykorzystywane we Wspólnocie do spożycia przez ludzi, jeżeli — przy uwzględnieniu całokształtu okoliczności danego przypadku — zostanie stwierdzone, że ta żywność lub ten składnik żywności nie był wykorzystywany w znacznej ilości do spożycia przez ludzi w żadnym z Państw Członkowskich przed datą stanowiącą punkt odniesienia. Dzień 15 maja 1997 r. stanowi datę odniesienia dla dokonania oceny zakresu spożycia przez ludzi tej żywności lub tego składnika żywności.

               10.

               Sąd krajowy nie może zwrócić się do Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności z pytaniami dotyczącymi kwalifikacji produktów. Opinia tego Urzędu, ewentualnie wydana w dziedzinie stanowiącej przedmiot sporu zawisłego przed sądem krajowym, może stanowić środek dowodowy, który sąd ten powinien uwzględnić w ramach tego sporu.

      (1)  Dz.U. C 200 z 23.8.2003

      Dz.U. C 275 z 15.11.2003


title: Wykreślenie sprawy T-51/97

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/62

         Wykreślenie sprawy T-51/97 (1)

   (2005/C 217/122)

      (Język postępowania: niderlandzki)

   Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2005 r. prezes piątej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-51/97 G.J. Meijer przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 142 z 10.5.1997


title: Sprawa C-160/06: Skarga wniesiona w dniu  24 marca 2006 r.  — Komisja Europejska/Republika Włoska

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/33

         Skarga wniesiona w dniu 24 marca 2006 r. — Komisja Europejska/Republika Włoska
   (Sprawa C-160/06)
   (2006/C 131/63)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: E. Montaguti i G. Zavvos, pełnomocnicy]

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2003/51/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, banków i innych instytucji finansowych oraz zakładów ubezpieczeń, a w każdym razie nie powiadamiając o tych środkach Komisji, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 1 stycznia 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 178 z 17.7.2003, str. 16.


title: Sprawa T-496/07: Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Repsol Lubricantes y Especialidades i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Hiszpański rynek bitumu penetrującego — Coroczne porozumienia w sprawie podziału rynku oraz uzgadniania cen — Prawo do obrony — Możliwość przypisania zachowania o znamionach naruszenia — Zasada indywidualizacji kar i sankcji — Obliczanie kwoty grzywny — Powaga rzeczy osądzonej)

text:
               16.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/14

         Wyrok Sądu z dnia 16 września 2013 r. — Repsol Lubricantes y Especialidades i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-496/07) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Hiszpański rynek bitumu penetrującego - Coroczne porozumienia w sprawie podziału rynku oraz uzgadniania cen - Prawo do obrony - Możliwość przypisania zachowania o znamionach naruszenia - Zasada indywidualizacji kar i sankcji - Obliczanie kwoty grzywny - Powaga rzeczy osądzonej)
   2013/C 336/28
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Repsol Lubricantes y Especialidades, SA, dawniej Repsol Lubricantes YPF y Especialidades, SA (Madryt, Hiszpania); Repsol Petróleo, SA (Madryt) i Repsol, SA, dawniej Repsol YPF, SA (Madryt) (przedstawiciele: L. Ortiz Blanco, J. Buendía Sierra, M. Muñoz de Juan i Á. Givaja Sanz, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2007) 4441 wersja ostateczna z dnia 3 października 2007 r. w sprawie postępowania na podstawie art. 81 [WE] [sprawa COMP/38.710 — Bitum (Hiszpania)] oraz żądanie obniżenia kwoty grzywny nałożonej w tej decyzji na skarżące.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Żądania Komisji Europejskiej zmierzające do podwyższenia kwoty grzywny zostają oddalone.

               3)

               Repsol Lubricantes y Especialidades, SA, Repsol Petróleo, SA i Repsol, SA zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa T-808/14: Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. – Hiszpania/Komisja [Pomoc państwa — Telewizja cyfrowa — Pomoc na wdrożenie naziemnej telewizji cyfrowej na odległych i mniej zurbanizowanych obszarach Kastylii-La Manchy — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Pojęcie przedsiębiorstwa — Działalność gospodarcza — Korzyść — Usługa w ogólnym interesie gospodarczym — Zakłócenie konkurencji — Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE — Obowiązek staranności — Rozsądny termin — Pewność prawa — Równe traktowanie — Proporcjonalność — Pomocniczość — Prawo do informacji]

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/27

         Wyrok Sądu z dnia 15 grudnia 2016 r. – Hiszpania/Komisja
   (Sprawa T-808/14) (1)

   ([Pomoc państwa - Telewizja cyfrowa - Pomoc na wdrożenie naziemnej telewizji cyfrowej na odległych i mniej zurbanizowanych obszarach Kastylii-La Manchy - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Pojęcie przedsiębiorstwa - Działalność gospodarcza - Korzyść - Usługa w ogólnym interesie gospodarczym - Zakłócenie konkurencji - Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE - Obowiązek staranności - Rozsądny termin - Pewność prawa - Równe traktowanie - Proporcjonalność - Pomocniczość - Prawo do informacji])
   (2017/C 038/36)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo A. Rubio González, a następnie A. Gavela Llopis, abogados del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, P. Němečková i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 6846 final z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA. 27408 [(C 24/2010) (ex NN 37/2010, ex CP 19/2009)] przyznanej przez władze Kastylii-La Manchy na wdrożenie naziemnej telewizji cyfrowej na odległych i mniej zurbanizowanych obszarach Kastylii-La Manchy, zmienionej decyzją C(2015) 7193 final z dnia 20 października 2015 r. korygującą pewne błędy zawarte w decyzji C(2014) 6846 final.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 34 z 2.2.2015.


title: Sprawa T-599/11: Wyrok Sądu z dnia 21 maja 2014 r. – Eni przeciwko OHIM – Emi (IP) (ENI) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ENI — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy EMI — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów i usług — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Częściowa odmowa rejestracji]

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/25

         Wyrok Sądu z dnia 21 maja 2014 r. – Eni przeciwko OHIM – Emi (IP) (ENI)
   (Sprawa T-599/11) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ENI - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy EMI - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów i usług - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Częściowa odmowa rejestracji])
   2014/C 212/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Eni SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci D. De Simone i G. Orsoni)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: C. Negro i D. Botis, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Emi (IP) Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 września 2011 r. (sprawa R 2439/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Emi (IP) Ltd a Eni SpA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Eni SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 32 z 4.2.2012.


title: Sprawa T-174/14: Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Dieckerhoff Guss/Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/51

         Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Dieckerhoff Guss/Komisja
   (Sprawa T-174/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 294/62)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dieckerhoff Guss GmbH (Gevelsberg, Niemcy) (przedstawiciele: H. Höfler, C. Kahle i V. Winkler, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez C. Renner, adwokata)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Urząd Nadzoru EFTA (przedstawiciele: X. Lewis, M. Schneider i J. Kaasin, a następnie X. Lewis, M. Schneider, M. Moustakali i C. Perrin, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosków o dopuszczenie Flachglas Torgau GmbH, Saint-Gobain Isover G+H AG, Kronotex GmbH & Co. KG, Kronoply GmbH, Bayer MaterialScience AG, Sabic Polyolefine GmbH, Ineos Manufacturing Deutschland GmbH, Ineos Phenol GmbH, Ineos Vinyls Deutschland GmbH, Advansa GmbH, Akzo Nobel Industrial Chemicals GmbH, Aurubis AG, CBW Chemie GmbH, CFB Chemische Fabrik Brunsbüttel GmbH & Co. KG, Clariant Produkte (Deutschland) GmbH, Dralon GmbH, Hahl Filaments GmbH, Messer Produktionsgesellschaft mbH Siegen, Messer Produktionsgesellschaft mbH Salzgitter, Nabaltec AG, Siltronic AG i Wacker Chemie AG do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               Dieckerhoff Guss GmbH pokrywa koszty własne, a także te poniesione przez Komisję Europejską, również w związku z postępowaniem w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.

               4)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa F-142/11 RENV: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 24 czerwca 2016 r. – Simpson/Rada (Służba publiczna — Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu rozstrzygnięcia — Urzędnicy — Przeniesienie do innej grupy zaszeregowania — Decyzja w sprawie nieprzyznania skarżącemu zaszeregowania do grupy AD 9 po tym, jak został laureatem konkursu otwartego w ramach grupy AD 9 — Obowiązek uzasadnienia — Równość traktowania — Oczywisty błąd w ocenie — Artykuł 81 regulaminu postępowania — Skarga oczywiście bezzasadna)

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/36

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 24 czerwca 2016 r. – Simpson/Rada
   (Sprawa F-142/11 RENV) (1)

   ((Służba publiczna - Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu rozstrzygnięcia - Urzędnicy - Przeniesienie do innej grupy zaszeregowania - Decyzja w sprawie nieprzyznania skarżącemu zaszeregowania do grupy AD 9 po tym, jak został laureatem konkursu otwartego w ramach grupy AD 9 - Obowiązek uzasadnienia - Równość traktowania - Oczywisty błąd w ocenie - Artykuł 81 regulaminu postępowania - Skarga oczywiście bezzasadna))
   (2016/C 287/44)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Erik Simpson (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i E. Rebasti, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD9 po tym, jak został laureatem konkursu EPSO/AD/113/07 dla kierowników wydziałów (AD9) dla języków: czeskiego, estońskiego, węgierskiego, litewskiego, łotewskiego, maltańskiego, polskiego, słowackiego i słoweńskiego w obszarze tłumaczeń oraz żądanie odszkodowania

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Erik Simpson pokrywa własne koszty poniesione odpowiednio w sprawach F-142/11, T-130/14 P i F-142/11 RENV oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Radę Unii Europejskiej w sprawie F-142/11.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty poniesione w sprawach T-130/14 P i F-142/11 RENV.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012, s. 26 (sprawa pierwotna)


title: Sprawa F-64/07: Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2007 r. — S przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/53

         Skarga wniesiona w dniu 28 czerwca 2007 r. — S przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa F-64/07)
   (2007/C 199/103)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: S (przedstawiciele: R. Mastroianni i F. Ferraro, avvocati)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji nr 305747 Parlamentu Europejskiego z dnia 29 marca 2007 r. oddalającej jego zażalenie;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 27 czerwca 2006 r. przenoszącej go do Brukseli i wyznaczającej go doradcą dyrektora generalnego ds. informacji;

               —

               stwierdzenie nieważności wszelkich aktów uprzednich, równoczesnych z lub następujących po i w jakikolwiek sposób związanych;

               —

               nakazanie Parlamentowi Europejskiemu naprawienia szkody powstałej wskutek wydania tej decyzji w wysokości 400 000 EUR lub innej kwoty, którą Sąd uzna za stosowną;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swej skargi skarżący podnosi siedem następujących zarzutów:

               1.

               decyzja o przeniesieniu była niezgodna z prawem z uwagi na brak uzasadnienia przyczyn, dla których Parlament zadecydował o przeniesieniu skarżącego do siedziby w Brukseli;

               2.

               decyzja o przeniesieniu go, oznaczająca przeniesienie poważnie chorej osoby do oddalonego miejsca była niezgodna z podstawowym prawem do ochrony zdrowia, o którym stanowi art. 3 lit. p) oraz art. 152 EC oraz art. 35 karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Ochrona zdrowia skarżącego winna mieć pierwszeństwo przed interesem służby;

               3.

               Parlament naruszył obowiązek dbałości i zasady dobrej administracji, bezstronności, przejrzystości i pewności prawnej. Instytucja właściwie zaniedbała przeprowadzenia przed wydaniem decyzji o przeniesieniu skarżącego odpowiedniego dochodzenia w sprawie wrogiego nastawienia, z jakim skarżący się spotkał oraz w sprawie skutków takiej decyzji na jego zdrowie ocenionych z medycznego punktu widzenia;

               4.

               decyzja o przeniesieniu go, będąca w istocie karą, była nieracjonalna i nieproporcjonalna w stosunku do spraw, za które Parlament obciąża go odpowiedzialnością szczególnie biorąc pod uwagę okoliczność jego poważnej choroby i wiek bliski emeryturze;

               5.

               Parlament nie zwracając uwagi na szczególną sytuację zdrowotną naruszył zasadę równego traktowania i zasadę „neminem laedere” (nie szkodzić nikomu)

               6.

               wydając decyzję o przeniesieniu go Parlament użył własnych prerogatyw by ukarać skarżącego i spowodować wcześniejsze rozwiązanie stosunku pracy przez co nadużył władzy i naruszył procedurę, a także naruszył art. 7 i art. 86 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich oraz załącznik IX do niego;

               7.

               skarżącemu nie umożliwiono wyrażenia swego punktu widzenia na zaskarżoną decyzję o przeniesieniu go do Brukseli, z naruszeniem jego prawa do obrony.


title: Sprawa T-320/15: Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2015 r. – Impresa Costruzioni Giuseppe Maltauro/Komisja

text:
               3.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 254/22

         Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2015 r. – Impresa Costruzioni Giuseppe Maltauro/Komisja
   (Sprawa T-320/15)
   (2015/C 254/25)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Impresa Costruzioni Giuseppe Maltauro SpA (Vicenza, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Merola, M. Santacroce i M. Toniolo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności w całości zaskarżonej decyzji, na mocy której Komisja wykluczyła Impresa Costruzioni Giuseppe Maltauro S.p.A. z udziału we wszystkich procedurach dotyczących udzielania zamówień publicznych i uzyskiwania subwencji finansowanych z budżetu ogólnego Unii Europejskiej, włącznie z procedurą nr JRC/IPR/2014/C.5/0003 RC, opublikowaną w Dz.U. 2014/S 034-054569 z późniejszymi sprostowaniami na okres dwóch lat i dziesięciu miesięcy;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Procedura wykluczenia została wszczęta w związku z udziałem skarżącej w procedurze ograniczonej wszczętej przez Wspólne Centrum Badawcze w dniu 18 lutego 2014 r. dotyczącej konstrukcji nowego budynku w ośrodku Ispra. Komisja uzyskała bowiem wiedzę o pewnych nieprawidłowościach, które miały zostać popełnione przez skarżącą spółkę.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący błędu w dochodzeniu, przeinaczenia okoliczności faktycznych, i w konsekwencji naruszenie prawa w związku z brakiem zastosowania wyjątku przewidzianego w art. 106 ust. 1 ostatni akapit rozporządzenia finansowego.

                           —

                           W tym względzie podniesiono, że zaskarżona decyzja jest obarczona błędem w dochodzeniu, przeinaczeniem okoliczności faktycznych i, w konsekwencji naruszeniem prawa w związku z brakiem zastosowania wyjątku przewidzianego w art. 106 ust. 1 ostatni akapit rozporządzenia no 966/2012. W szczególności Komisja błędnie nie uznała, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki zastosowania art. 106 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 966/2012, i nie uwzględniła w odpowiedni sposób dowodów z dokumentów przedstawionych przez Impresa Costruzioni Giuseppe Maltauro SpA w toku dochodzenia celem wykazania, że przyjęła ona „właściwe środki” względem dr E. Maltauro.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący braku możliwości zastosowania art. 106 ust. 1 lit. c) rozporządzenia finansowego.

                           —

                           W tym względzie podniesiono, tytułem pomocniczym, że zaskarżona decyzja jest obarczona przeinaczeniem faktów i brakiem uzasadnienia w zakresie, w którym przypisano przedsiębiorstwu odpowiedzialność za ciężkie uchybienie zawodowe w rozumieniu art. 106 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 966/2012. Z dokumentów dotyczących procedur sądowych, w których brał udział dr E. Maltauro nie wynika, że Impresa Costruzioni Giuseppe Maltauro SpA naruszyła obowiązki staranności i dochowania umów, ani że uzyskała korzyści z nielegalnych zachowań przypisanych jej byłemu prezesowi. W związku z tym nie zostały spełnione przesłanki, by zarzucić Impresa Costruzioni Giuseppe Maltauro SpA uchybienie zawodowe o takim ciężarze, że zaszłaby wskazana podstawa wykluczenia.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady kontradyktoryjności.

                           —

                           W tym względzie podniesiono, tytułem pomocniczym, że zaskarżona decyzja narusza zasadę kontradyktoryjności, ponieważ opiera się na elementach, których Komisja nie wskazała w piśmie wszczynającym procedurę i w odniesieniu do których Impresa Costruzioni Giuseppe Maltauro SpA nie mogła nigdy przedstawić swych uwag. W związku z tym nie miała ona możliwości odpowiedniej obrony w zakresie aspektów, które były decydujące dla jej wykluczenia z wszystkich procedur dotyczących udzielania zamówień publicznych i uzyskiwania subwencji finansowanych z budżetu ogólnego Unii Europejskiej oraz Europejskiego Funduszu Rozwoju.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności przy ustalaniu okresu wykluczenia

                           —

                           W tym względzie podniesiono, również tytułem pomocniczym, że decyzja dotycząca wykluczenia została przyjęta z naruszeniem zasady proporcjonalności, w szczególności w części dotyczącej okresu wykluczenia wynoszącego dwa lata i dziesięć miesięcy. Okres ten jest całkowicie nieuzasadniony, narusza ratio legis i zakres przepisów rozporządzenia nr 966/2012 i rozporządzenia nr 1268/2012, które regulują podstawy wykluczenia i w sposób oczywisty nieproporcjonalna, ponieważ aspekty, które mogły świadczyć negatywnie o zachowaniu zawodowym Impresa Costruzioni Giuseppe Maltauro SpA zostały przez nią obalone i brak było dalszych podstaw, by obawiać się o wystąpienie szkód finansowych lub szkód w zakresie reputacji Komisji.


title: Sprawa C-493/12: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królstwo) — Eli Lilly and Company Ltd przeciwko Human Genome Sciences Inc (Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Dodatkowe świadectwo ochronne — Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 — Artykuł 3 — Warunki otrzymania tego świadectwa — Pojęcie produktu chronionego patentem podstawowym pozostającym w mocy — Kryteria — Treść zastrzeżeń patentu podstawowego — Dokładność i specyficzność — Funkcjonalna definicja aktywnego składnika — Strukturalna definicja aktywnego składnika — Konwencja o patencie europejskim)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/14

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 grudnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królstwo) — Eli Lilly and Company Ltd przeciwko Human Genome Sciences Inc
   (Sprawa C-493/12) (1)

   (Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Dodatkowe świadectwo ochronne - Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 - Artykuł 3 - Warunki otrzymania tego świadectwa - Pojęcie produktu chronionego patentem podstawowym pozostającym w mocy - Kryteria - Treść zastrzeżeń patentu podstawowego - Dokładność i specyficzność - Funkcjonalna definicja aktywnego składnika - Strukturalna definicja aktywnego składnika - Konwencja o patencie europejskim)
   2014/C 45/24
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Eli Lilly and Company Ltd

      Strona pozwana: Human Genome Sciences Inc

      Przedmiot

   Wyładnia art. 3 lit. a) i c) rozporządzenia 469/2009/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. L 152, s. 1) — Warunki uzyskania świadectwa — Pojęcie produktu chronionego patentem podstawowym pozostającym w mocy — Kryteria oceny — Stosowanie kryteriów do produktów, które nie są połączeniem produktów leczniczych i wyrobów medycznych?

      Sentencja

   Artykuł 3 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że aby uznać, iż aktywny składnik „chroniony jest patentem podstawowym pozostającym w mocy” w rozumieniu tego przepisu, nie jest konieczne, aby aktywny składnik został wymieniony w zastrzeżeniach tego patentu za pomocą formuły strukturalnej. Gdy ten aktywny składnik jest objęty formułą funkcjonalną widniejącą w zastrzeżeniach patentu wydanego przez Europejski Urząd Patentowy, ten art. 3 lit. a) w zasadzie nie stoi na przeszkodzie wydaniu dodatkowego świadectwa ochronnego dla tego aktywnego składnika, jednakże pod warunkiem że na podstawie takich zastrzeżeń, interpretowanych w szczególności w świetle opisu wynalazku, jak wymagają tego art. 69 Konwencji o udzielaniu patentów europejskich i protokół w sprawie jego interpretacji, możliwe jest stwierdzenie, że zastrzeżenia te odnoszą się — w sposób dorozumiany, ale konieczny — do rozpatrywanego aktywnego składnika, i to w sposób specyficzny, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 9 z 12.1.2013.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii EuropejskiejDz.U. C 93 z 16.4.2005.

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/44

         (2005/C 106/86)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 93 z 16.4.2005.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 82 z 2.4.2005.

      Dz.U. C 69 z 19.3.2005.

      Dz.U. C 57 z 5.3.2005.

      Dz.U. C 45 z 19.2.2005.

      Dz.U. C 31 z 5.2.2005.

      Dz.U. C 19 z 22.1.2005.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa T-320/07: Wyrok Sądu z dnia 23 listopada 2011 r. — Jones i in. przeciwko Komisji (Traktat EWWiS — Dostawa węgla przeznaczonego dla przemysłu wytwarzania energii elektrycznej Zjednoczonego Królestwa — Odrzucenie skargi do Komisji, w której podniesiono stosowanie dyskryminujących cen zakupu — Uprawnienie Komisji dotyczące stosowania, na podstawie rozporządzenia WE nr 1/2003, art. 4 lit. b) EWWiS po wygaśnięciu traktatu EWWiS — Ocena interesu wspólnotowego — Obowiązki w zakresie badania skargi — Oczywisty błąd w ocenie)

text:
               14.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/10

         Wyrok Sądu z dnia 23 listopada 2011 r. — Jones i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-320/07) (1)

   (Traktat EWWiS - Dostawa węgla przeznaczonego dla przemysłu wytwarzania energii elektrycznej Zjednoczonego Królestwa - Odrzucenie skargi do Komisji, w której podniesiono stosowanie dyskryminujących cen zakupu - Uprawnienie Komisji dotyczące stosowania, na podstawie rozporządzenia WE nr 1/2003, art. 4 lit. b) EWWiS po wygaśnięciu traktatu EWWiS - Ocena interesu wspólnotowego - Obowiązki w zakresie badania skargi - Oczywisty błąd w ocenie)
   2012/C 13/18
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Daphne Jones (Neath, Zjednoczone Królestwo); Glen Jones (Neath); i Fforch-Y-Garon Coal Co. Ltd (Neath) (przedstawiciele: D. Jeffreys i S. Llewellyn Jones, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci i J. Samnadda, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo E. Jenkinson, następnie C. Gibbs i V. Jackson, a wreszcie S. Hathaway, pełnomocnicy, wspierani przez J. Flynna, QC); E.ON UK plc (Coventry, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: P. Lomas, solicitor); i International Power plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: D. Anderson, QC, M. Chamberlain, barrister, S. Lister i D. Harrison, solicitors)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji SG Greffe (2007) D/203626 z dnia 18 czerwca 2007 r. wydanej na podstawie art. 7 rozporządzenia Komisji (WE) nr 773/2004 z dnia 7 kwietnia 2004 r. odnoszącego się do prowadzenia przez Komisję postępowań zgodnie z art. 81 [WE] i art. 82 [WE] (Dz.U. L 123, s. 18) odrzucającej skargę skarżących do Komisji, dotyczącą naruszenia postanowień traktatu EWWiS (sprawa COMP/37.037 — SWSMA).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Glena Jonesa i Daphne Jones oraz koszty poniesione przez Fforch-Y-Garon Coal Co. Ltd.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, E.ON UK plc i International Power plc pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 247 z 20.10.2007.


title: Sprawa C-491/07: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht für Strafsachen Wien — Austria) — Postępowanie karne przeciwko Vladimir Turanskiemu (Konwencja wykonawcza do układu z Schengen — Artykuł 54 — Zasada ne bis in idem — Zakres stosowania — Pojęcie procesu zakończonego wydaniem prawomocnego wyroku — Postanowienie organu policji o umorzeniu postępowania — Orzeczenie, które zgodnie z prawem krajowym nie powoduje definitywnie wygaśnięcia prawa oskarżyciela publicznego do oskarżenia i nie wywołuje skutku ne bis in idem )

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/19

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 22 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht für Strafsachen Wien — Austria) — Postępowanie karne przeciwko Vladimir Turanskiemu
   (Sprawa C-491/07) (1)

   (Konwencja wykonawcza do układu z Schengen - Artykuł 54 - Zasada ne bis in idem - Zakres stosowania - Pojęcie „procesu zakończonego wydaniem prawomocnego wyroku’ - Postanowienie organu policji o umorzeniu postępowania - Orzeczenie, które zgodnie z prawem krajowym nie powoduje definitywnie wygaśnięcia prawa oskarżyciela publicznego do oskarżenia i nie wywołuje skutku „ne bis in idem’)
   (2009/C 44/32)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Landesgericht für Strafsachen Wien
   Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym
   Vladimir Turansky
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landesgericht für Strafsachen Wien — Wykładnia art. 54 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. zawartego między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach (Dz.U. 2000, L 239, str. 19) — Wykładnia zasady „ne bis in idem” — Zakres zastosowania — Postanowienie, którym organ policji definitywnie kończy postępowanie karne
   Sentencja
   Zasada ne bis in idem, o której mowa w art. 54 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. zawartego między rządami państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec i Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanej w dniu 19 czerwca 1990 r. w Schengen (Luksemburg), nie stosuje się do orzeczenia, którym organ umawiającego się państwa, po zbadaniu wniesionej do niego sprawy co do istoty, umorzył wszczęte postępowanie karne przed przedstawieniem zarzutów osobie podejrzewanej o popełnienie przestępstwa, jeżeli takie orzeczenie o umorzeniu nie powoduje definitywnie wygaśnięcia prawa oskarżyciela publicznego do oskarżenia, a zatem nie stanowi w tym państwie przeszkody dla nowego postępowania karnego o te same czyny.

      (1)  Dz.U. C 22.z 26.1.2008.


title: Sprawa T-152/07: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2007 r. — Lange Uhren przeciwko OHIM (graficzny znak towarowy przedstawiający zegarek)

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/35

         Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2007 r. — Lange Uhren przeciwko OHIM (graficzny znak towarowy przedstawiający zegarek)
   (Sprawa T-152/07)
   (2007/C 155/63)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Lange Uhren GmbH (Glashütte, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Schaeffer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Pierwszą Izbę Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego w dniu 15 lutego 2007 r. w sprawie R 1176/2005-1;

               —

               stwierdzenie, że przepisy art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) nie stoją na przeszkodzie publikacji wspólnotowego znaku towarowego nr 2 542 694 dla towarów z klasy 14 („luksusowe zegarki i przyrządy do mierzenia czasu; tarcze do luksusowych zegarków”);

               —

               ewentualnie stwierdzenie, że zgłoszony do rejestracji wspólnotowy znak towarowy nr 2 542 694 — w odniesieniu do towarów z klasy 14 — nabył charakter odróżniający w drodze używania, zgodnie z art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy przedstawiający zegarek dla towarów z klasy 14 (zgłoszenie nr 2 542 694)

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94, ponieważ zgłoszony znak towarowy nie jest pozbawiony wymaganego charakteru odróżniającego;

               —

               naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94, jako że w oparciu o błędną analizę prawną stwierdzono, iż zgłoszony znak towarowy nie nabył charakteru odróżniającego w drodze używania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1).


title: Sprawa T-117/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 grudnia 2008 r. — Włochy przeciwko EKES i Komisji (Kwestie incydentalne — Zarzut niedopuszczalności — Częściowa niedopuszczalność skargi — Brak przypisania aktów Komisji)

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/27

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 grudnia 2008 r. — Włochy przeciwko EKES i Komisji
   (Sprawa T-117/08) (1)

   (Kwestie incydentalne - Zarzut niedopuszczalności - Częściowa niedopuszczalność skargi - Brak przypisania aktów Komisji)
   (2009/C 55/50)
   Język postępowania: włoski
   Strony
   Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: I. Bruni, pełnomocnik, wspierany przez P. Gentiliego, Avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (EKES) (przedstawiciele: M. Bermejo Garde, pełnomocnik, wspierany przez A. Dal Ferro, adwokat) i Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: J. Currall, pełnomocnik)

      Interwenient popierający stronę skarżącą: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: F. Díez Moreno, Abogado del Estado)
   Przedmiot sprawy
   Unieważnienie ogłoszenia nr 73/07 o wolnym stanowisku sekretarza generalnego (grupa zaszeregowania A* 16) w Europejskim Komitecie Ekonomiczno-Społecznym opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 28 grudnia 2007 r. (Dz.U. C 316 A, s. 1) a także corrigendum do tego ogłoszenia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 30 stycznia 2008 r. (Dz.U. C 25 A, s. 21).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga jest niedopuszczalna w zakresie, w jakim została skierowana przeciwko Komisji.

               2)

               Republika Włoska poza kosztami poniesionymi w tym postępowaniu w zakresie, w jakim jest ono skierowane przeciwko Komisji, pokryje także koszty poniesione przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 116 z 9.5.2008.


title: Sprawa C-145/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Amsterdam (Niderlandy) w dniu 14 marca 2016 r. – Aramex Nederland BV/Inspecteur van de Belastingdienst/Douane

text:
               6.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 200/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof Amsterdam (Niderlandy) w dniu 14 marca 2016 r. – Aramex Nederland BV/Inspecteur van de Belastingdienst/Douane
   (Sprawa C-145/16)
   (2016/C 200/12)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Gerechtshof Amsterdam

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Aramex Nederland BV

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane

      Pytanie prejudycjalne

   Czy rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 301/2012 z dnia 2 kwietnia 2012 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej (1) jest ważne?

      (1)  Dz.U. 2012, L 99, s. 19.


title: Sprawa C-376/09: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/51

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Malty
   (Sprawa C-376/09)
   2009/C 267/85
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Alcover San Pedro i E. Depasquale, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Malty

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie wycofując z użycia w sytuacjach innych niż sytuacje krytyczne halonów zawartych w systemach przeciwpożarowych i gaśnicach na statkach i nie odzyskując tych halonów Republika Malty uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 ust. 4 ppkt v) rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową;

               —

               obciążenie Republiki Malty kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Z art. 4 ust. 4 ppkt v) oraz art. 16 rozporządzenia w związku z art. 2 aktu przystąpienia wynika, że Republika Malty była zobowiązana do wycofania z użytku systemów przeciwpożarowych i gaśnic zawierających halony przed dniem 1 maja 2004 r., z wyjątkiem ich zastosowania w sytuacjach krytycznych wymienionych w załączniku VII do rozporządzenia, oraz do odzyskania tych halonów przy wykorzystaniu odpowiednich technologii.
   Wobec braku jakichkolwiek informacji, z których wynikałoby, że Republika Malty wycofała z użycia w sytuacjach innych niż sytuacje krytyczne halony zawarte w systemach przeciwpożarowych i gaśnicach na wszystkich statkach wymienionych w formularzu załączonym do odpowiedzi na formalne wezwanie i że odzyskała te halony, Komisja uznaje, że Republika Malty uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 4 ust. 4 ppkt v) oraz art. 16 rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. L 244, s. 1


title: Sprawa C-260/09 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 lutego 2011 r. — Activision Blizzard Germany przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Rynek konsoli do gier wideo i kartridżów z grami marki Nintendo — Ograniczenie eksportu równoległego na tym rynku — Porozumienie między producentem i wyłącznym dystrybutorem — Porozumienie w sprawie dystrybucji zezwalające na bierną sprzedaż — Stwierdzenie zbieżności woli w braku bezpośredniego dowodu z dokumentów na ograniczenie tej sprzedaży — Standard dowodu wymagany w celu stwierdzenia porozumienia wertykalnego)

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/4

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 10 lutego 2011 r. — Activision Blizzard Germany przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-260/09 P) (1)

   (Odwołanie - Art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Rynek konsoli do gier wideo i kartridżów z grami marki Nintendo - Ograniczenie eksportu równoległego na tym rynku - Porozumienie między producentem i wyłącznym dystrybutorem - Porozumienie w sprawie dystrybucji zezwalające na bierną sprzedaż - Stwierdzenie zbieżności woli w braku bezpośredniego dowodu z dokumentów na ograniczenie tej sprzedaży - Standard dowodu wymagany w celu stwierdzenia porozumienia wertykalnego)
   2011/C 103/05
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Activision Blizzard Germany (dawniej CD-Contact Data GmbH) (przedstawiciele: J. K. de Pree i E.N.M. Raedts, advocaten)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Noë i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) wydanego w dniu 30 kwietnia 2009 r. w sprawie T-18/03 CD-Contact Data GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, którym Sąd obniżył grzywnę nałożoną na wnoszącą odwołanie i oddalił w pozostałym zakresie skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/675/WE z dnia 30 października 2002 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE (COMP/35.587 PO Video Games, COMP/35.706 PO Nintendo Distribution i COMP/36.321 Omega — Nintendo) odnoszącej się do szeregu porozumień i uzgodnionych praktyk na rynku konsoli Nintendo i kartridżów z grami wideo kompatybilnych z konsolami do gier Nintendo zmierzających do ograniczenia eksportu równoległego tych konsoli i kartridżów.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Activision Blizzard Germany GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 220 z 12.9.2009.


title: Sprawa C-376/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Bruxelles — Belgia) — Pie Optiek przeciwko Bureau Gevers, European Registry for Internet Domains (Internet — Domena najwyższego poziomu.eu — Rozporządzenie (WE) nr 874/2004 — Nazwy domeny — Rejestracja stopniowa — Artykuł 12 ust. 2 — Pojęcie „licencjobiorca wcześniejszych praw” — Osoba upoważniona przez właściciela znaku towarowego do zarejestrowania we własnym imieniu, lecz na rzecz tego właściciela, nazwy domeny tożsamej ze znakiem towarowym lub podobnej do znaku towarowego — Brak zezwolenia na inne używanie oznaczenia jako znaku towarowego)

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/15

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d’appel de Bruxelles — Belgia) — Pie Optiek przeciwko Bureau Gevers, European Registry for Internet Domains
   (Sprawa C-376/11) (1)

   (Internet - Domena najwyższego poziomu.eu - Rozporządzenie (WE) nr 874/2004 - Nazwy domeny - Rejestracja stopniowa - Artykuł 12 ust. 2 - Pojęcie „licencjobiorca wcześniejszych praw” - Osoba upoważniona przez właściciela znaku towarowego do zarejestrowania we własnym imieniu, lecz na rzecz tego właściciela, nazwy domeny tożsamej ze znakiem towarowym lub podobnej do znaku towarowego - Brak zezwolenia na inne używanie oznaczenia jako znaku towarowego)
   2012/C 295/24
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour d’appel de Bruxelles

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Pie Optiek

      Strona pozwana: Bureau Gevers, European Registry for Internet Domains

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour d’appel de Bruxelles — Wykładnia art. 12 ust. 2 oraz art. 21 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Komisji (WE) nr 874/2004 z dnia 28 kwietnia 2004 r. ustanawiającego reguły porządku publicznego [polityki prowadzonej w interesie ogólnym] dotyczące wprowadzenia w życie i funkcji domeny najwyższego poziomu.eu oraz zasady regulujące rejestrację (Dz.U. L 162, s. 40) — Wykładnia art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 733/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 kwietnia 2002 r. w sprawie wprowadzania w życie domeny najwyższego poziomu.eu (Dz.U. L 113, s. 1) — Rejestracje o charakterze spekulacyjnym i stanowiące nadużycie — Pojęcie „licencjobiorca wcześniejszych praw” — Osoba upoważniona przez właściciela znaku towarowego do zarejestrowania we własnym imieniu, lecz na rzecz licencjodawcy, nazwy domeny tożsamej ze znakiem towarowym lub podobnej do znaku towarowego, lecz nieupoważniona do innego używania tego oznaczenia jako znaku towarowego — Nazwa zarejestrowana pomimo braku „prawa lub uzasadnionego interesu”

      Sentencja

   Artykuł 12 ust. 2 akapit trzeci rozporządzenia Komisji (WE) nr 874/2004 z dnia 28 kwietnia 2004 r. ustanawiającego reguły porządku publicznego [polityki prowadzonej w interesie ogólnym] dotyczące wprowadzenia w życie i funkcji domeny najwyższego poziomu.eu oraz zasady regulujące rejestrację należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji gdy dane wcześniejsze prawo jest prawem, którego przedmiotem jest znak towarowy, wyrażenie „licencjobiorcy wcześniejszych praw” nie obejmuje osoby, która została upoważniona przez właściciela znaku towarowego wyłącznie do dokonania rejestracji we własnym imieniu, lecz na rzecz tego właściciela, nazwy domeny tożsamej ze znakiem towarowym lub podobnej do tego znaku towarowego, nie będąc przy tym uprawnioną do jego komercyjnego wykorzystywania zgodnie z jego swoistymi funkcjami.

      (1)  Dz.U. C 298 z 8.10.2011.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 marca 2005 r. w sprawie C-469/03 Filomeno Mario Miraglia (wniosek Tribunale di Bologna o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Art. 54 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen — Zasada ne bis in idem — Zakres stosowania — Decyzja organów sądowych Państwa Członkowskiego o odstąpieniu od ścigania karnego prowadzonego przeciwko danej osobie wyłącznie z powodu wszczęcia analogicznego postępowania w innym Państwie Członkowskim)

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/10

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 10 marca 2005 r.
   w sprawie C-469/03 Filomeno Mario Miraglia (wniosek Tribunale di Bologna o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (1)

   (Art. 54 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen - Zasada ne bis in idem - Zakres stosowania - Decyzja organów sądowych Państwa Członkowskiego o odstąpieniu od ścigania karnego prowadzonego przeciwko danej osobie wyłącznie z powodu wszczęcia analogicznego postępowania w innym Państwie Członkowskim)
   (2005/C 132/19)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-469/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 35 UE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Tribunale di Bologna (Włochy), postanowieniem z dnia 22 września 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 10 listopada 2003 r., w postępowaniu karnym przeciwko Filomenowi Mario Miraglii, Trybunał (piąta izba), w składzie: R. Silva de Lapuerta, prezes izby, R. Schintgen (sprawozdawca) i P. Kūris, sędziowie; rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 10 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Zasada ne bis in idem, zawarta w art. 54 Konwencji wykonawczej do Układu z Schengen z dnia 14 czerwca 1985 r. między Rządami Państw Unii Gospodarczej Beneluksu, Republiki Federalnej Niemiec oraz Republiki Francuskiej w sprawie stopniowego znoszenia kontroli na wspólnych granicach, podpisanej dnia 19 czerwca 1990 r. w Schengen, nie znajduje zastosowania do decyzji organów sądowych danego Państwa Członkowskiego kończących postępowanie bez rozstrzygnięcia merytorycznego w następstwie decyzji prokuratora o zaniechaniu dalszego ścigania karnego wyłącznie z powodu uprzedniego wszczęcia postępowania karnego w innym Państwie Członkowskim przeciwko temu samemu podejrzanemu za ten sam czyn.

      (1)  Dz.U. C 21 z 24.1.2004.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 20 czerwca 2005 r. w sprawie T-138/04 Cementir — Cementerie del Tirreno SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Skarga o stwierdzenie nieważności pisma Komisji określającego sumę odsetek za zwłokę w zapłacie grzywny nałożonej na skarżącą — Pojęcie aktu potwierdzającego wcześniejszy akt — Dopuszczalność)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/21

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 20 czerwca 2005 r.
   w sprawie T-138/04 Cementir — Cementerie del Tirreno SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności pisma Komisji określającego sumę odsetek za zwłokę w zapłacie grzywny nałożonej na skarżącą - Pojęcie aktu potwierdzającego wcześniejszy akt - Dopuszczalność)
   (2005/C 229/46)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-138/04 Cementir — Cementerie del Tirreno SpA z siedzibą w Rzymie (Włochy), reprezentowana przez D. Fosselarda i P. Fattoriego, adwokatów, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: R. Lyal oraz V. Di Bucci), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności pisma Komisji z dnia 28 stycznia 2004 r. określającego sumę odsetek za zwłokę w zapłacie grzywny należnej od skarżącej, Sąd (druga izba), w składzie: prezes J. Pirrung, N. J. Forwood i S. Papasavvas, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 20 czerwca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżąca obciążona zostaje kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 118 z 30.4.2004.


title: Sprawa T-267/07: Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Rozliczanie rachunków — Wydatki wyłączone z finansowania — Nadmierne opóźnienie oceny przez Komisję powiadomień przekazanych na podstawie art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 595/91 — Artykuł 32 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 — Obowiązek uzasadnienia — Rozsądny termin)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/60

         Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2013 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-267/07) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Rozliczanie rachunków - Wydatki wyłączone z finansowania - Nadmierne opóźnienie oceny przez Komisję powiadomień przekazanych na podstawie art. 5 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 595/91 - Artykuł 32 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 - Obowiązek uzasadnienia - Rozsądny termin)
   2013/C 225/133
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Włochy (przedstawiciele: G. Aiello i S. Fiorentino, avvocati dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (C. Cattabriga i F. Erlbacher, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji 2007/327/WE z dnia 27 kwietnia 2007 r. w sprawie rozliczenia rachunków agencji płatniczych państw członkowskich dotyczących wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) za rok budżetowy 2006 (Dz.U. L 122, s. 51).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2007/327/WE z dnia 27 kwietnia 2007 r. w sprawie rozliczenia rachunków agencji płatniczych państw członkowskich dotyczących wydatków finansowanych przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) za rok budżetowy 2006 w zakresie, w jakim obciąża ona Republikę Włoską w 50 % konsekwencjami finansowymi nieodzyskania w odniesieniu do następujących przypadków popełnienia nieprawidłowości: Coprap (IT/1987/001), Tabacchi Levante (IT/1987/002), Casearia Sarda (IT/1991/001), Beca (IT/1994/009), Soc.Coop.Super (IT/1995/003/A), Vinicola Magna (IT/1995/005/A), Eurotrade (IT/1995/015/A), COASO — Italiana Tabacchi (IT/1995/016/A), Ionia (IT/1995/017/A), Beca (IT/1995/018), Addeo Fruit (IT/1995/021), Quaranta (IT/1996/003), D’Apolito (IT/1996/007), Sibillo (IT/1996/016), Agrocom (IT/1996/019), Procaccini (IT/1996/020), Addeo Fruit (IT/1996/023), Mediterrane Vini (IT/1996/001), Oleificio Centro Italia (IT/1996/029), Procaccini (IT/1997/002), Soc.Coop.Super (IT/1997/006/A), Savict (IT/1997/01), Agricola S. Giuseppe (IT/1997/012), Terra D’Oro (IT/1997/017/A), Toscana Tabacchi (IT/1997/018).

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Włoska pokrywa cztery piąte własnych kosztów oraz cztery piąte kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

               4)

               Komisja pokrywa jedną piątą własnych kosztów oraz jedną piątą kosztów poniesionych przez Republikę Włoską.

      (1)  Dz.U. C 223 z 22.9.2007.


title: Sprawa C-565/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d’instance d’Orléans – Francja) – LCL Le Crédit Lyonnais, SA przeciwko Fesihowi Kalhanowi (Ochrona konsumentów — Umowy o kredyt konsumencki — Dyrektywa 2008/48/WE — Artykuły 8 i 23 — Przedkontraktowy obowiązek oceny zdolności kredytowej kredytobiorcy ciążący na kredytodawcy — Przepis krajowy nakładający obowiązek sprawdzenia bazy danych — Pozbawienie prawa do odsetek umownych w wypadku naruszenia takiego obowiązku — Skuteczny, proporcjonalny i zniechęcający charakter sankcji)

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 27 marca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d’instance d’Orléans – Francja) – LCL Le Crédit Lyonnais, SA przeciwko Fesihowi Kalhanowi
   (Sprawa C-565/12) (1)

   ((Ochrona konsumentów - Umowy o kredyt konsumencki - Dyrektywa 2008/48/WE - Artykuły 8 i 23 - Przedkontraktowy obowiązek oceny zdolności kredytowej kredytobiorcy ciążący na kredytodawcy - Przepis krajowy nakładający obowiązek sprawdzenia bazy danych - Pozbawienie prawa do odsetek umownych w wypadku naruszenia takiego obowiązku - Skuteczny, proporcjonalny i zniechęcający charakter sankcji))
   2014/C 151/04
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal d’instance d’Orléans

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: LCL Le Crédit Lyonnais, SA

      Strona pozwana: Fesih Kalhan

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Tribunal d’instance d’Orléans – Wykładnia art. 23 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. L 133, s. 66) w świetle dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29) – Obowiązek badania zdolności kredytowej kredytobiorcy ciążący na instytucji kredytowej – Wymóg sankcji skutecznych, proporcjonalnych i zniechęcających w razie uchybienia przez kredytodawcę temu obowiązkowi – Pozbawienie prawa do odsetek umownych – Dopuszczalność utrzymania na korzyść kredytodawcy odsetek ustawowych wymagalnych z mocy prawa według podwyższonej stawki ustawowej

      Sentencja

   Artykuł 23 dyrektywy 2008/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie stosowaniu krajowych przepisów dotyczących sankcji, na mocy których w wypadku naruszenia przez kredytodawcę przedkontraktowego obowiązku oceny zdolności kredytowej kredytobiorcy poprzez sprawdzenie odpowiedniej bazy danych, ów kredytodawca jest pozbawiany prawa do odsetek umownych, lecz z mocy prawa przysługują mu odsetki ustawowe wymagalne od daty ogłoszenia wyroku sądowego nakazującego kredytobiorcy zapłatę kwot pozostałych do spłacenia, których stawka jest ponadto podwyższona o pięć punktów, jeżeli po upływie dwóch miesięcy od tego ogłoszenia kredytobiorca nie spłacił długu, o ile sąd odsyłający stwierdzi, że w wypadku takim jak w sprawie głównej, powodującym natychmiastową wymagalność pozostałego do spłaty kapitału kredytu ze względu na zaleganie kredytobiorcy ze spłatą, kwoty, jakie faktycznie może otrzymać kredytodawca w wyniku zastosowania sankcji pozbawienia prawa do odsetek nie są znacząco niższe od tych, jakie mógłby on otrzymać, gdyby dochował obowiązku oceny zdolności kredytowej kredytobiorcy.

      (1)  Dz.U. C 38 z 9.2.2013.


title: Sprawa F-33/12: Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2012 r. — ZZ przeciwko ERCEA

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/23

         Skarga wniesiona w dniu 9 marca 2012 r. — ZZ przeciwko ERCEA
   (Sprawa F-33/12)
   2012/C 184/49
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (ERCEA)

      Przedmiot i opis sporu

   Częściowe stwierdzenie nieważności umowy zawartej przez stronę skarżącą z ERCEA w zakresie w jakim została ona zaszeregowana do grupy AD10.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji ERCEA i decyzji o oddaleniu zażalenia strony skarżącej w zakresie w jakim w aktach tych strona skarżąca została zaszeregowana do grupy 10;

               —

               zasądzenie od ERCEA naprawienia szkody poniesionej przez stronę skarżącą odpowiadającej różnicy w wynagrodzeniu między członkami personelu kontraktowego AC3a i AC3b, grupa funkcyjna III, za cały okres umowy wiążącej stronę skarżącą z ERCEA oraz zadośćuczynienia za krzywdę poniesioną przez nią a także odsetek i odsetek za zwłokę w wysokości 6,75% w odniesieniu do poniesionej szkody i krzywdy;

               —

               obciążenie Agencji Wykonawczej Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (ERCEA) kosztami postępowania.


title: Sprawa T-191/13: Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2013 r. — Hiszpania przeciwko Komisji

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/29

         Skarga wniesiona w dniu 5 kwietnia 2013 r. — Hiszpania przeciwko Komisji
   (Sprawa T-191/13)
   2013/C 147/53
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: S. Centeno Huerta, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/248/13 na administratorów (AD 6) w sektorze budownictwa; oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są identyczne z tymi przedstawionymi w sprawie T-148/13 Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-120/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 5 marca 2010 r. — European Air Transport SA przeciwko Collège d’Environnement de la Région de Bruxelles-Capitale, Région de Bruxelles-Capitale

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 5 marca 2010 r. — European Air Transport SA przeciwko Collège d’Environnement de la Région de Bruxelles-Capitale, Région de Bruxelles-Capitale
   (Sprawa C-120/10)
   2010/C 148/20
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: European Air Transport SA

      Strona pozwana: Collège d'Environnement de la Région de Bruxelles-Capitale, Région de Bruxelles-Capitale

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie „ograniczenie działalności”, o którym mowa w art. 2 lit. e) dyrektywy 2002/30/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 marca 2002 r. w sprawie ustanowienia zasad i procedur w odniesieniu do wprowadzenia ograniczeń odnoszących się do poziomu hałasu w portach lotniczych Wspólnoty (1) należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono zasady określające dopuszczalne poziomy hałasu mierzonego na ziemi, które należy zachować przy przelotach nad obszarami położonymi w pobliżu lotniska, poza którymi podmiot przekraczający te poziomy może podlegać sankcji, przy czym statki powietrzne są zobowiązane do przestrzegania tras i zachowywania procedur lądowania i startu ustalonych przez inne organy administracyjne bez uwzględnienia tych dopuszczalnych poziomów hałasu?

               2)

               Czy art. 2 lit. e) i art. 4 ust. 4 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że wszelkie „ograniczenia działalności” powinny być „oparte na podstawie danych eksploatacyjnych”, czy też przepisy te pozwalają, aby inne przepisy dotyczące ochrony środowiska ograniczały dostęp do lotniska na podstawie poziomu hałasu mierzonego na ziemi, który należy zachować przy przelotach nad obszarami położonymi w pobliżu lotniska, poza którymi podmiot przekraczający te poziomy może podlegać sankcji?

               3)

               Czy art. 4 ust. 4 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że zakazuje on, aby oprócz ograniczeń działalności ustalanych na podstawie danych eksploatacyjnych, które są oparte na emisji hałasu przez samoloty, zasady dotyczące ochrony środowiska ustalały dopuszczalne poziomy hałasu mierzone na ziemi, które należy zachować przy przelotach nad obszarami położonymi w pobliżu lotniska?

               4)

               Czy art. 6 ust. 2 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że zakazuje on, aby zasady ustalały dopuszczalne poziomy hałasu mierzone na ziemi, które należy zachować przy przelotach nad obszarami położonymi w pobliżu lotniska, poza którymi podmiot przekraczający te poziomy może podlegać sankcji, jeżeli zasady te mogą być naruszane przez samoloty spełniające normy z tomu 1, część druga, rozdział 4 załącznika 16 do Konwencji o międzynarodowym lotnictwie cywilnym?

      (1)  Dz.U. L 85, s. 40.


title: Sprawa F-129/15: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/44

         Skarga wniesiona w dniu 30 września 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-129/15)
   (2015/C 414/56)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat H. Jeannin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieuwzględnieniu – do celów obliczenia wysokości emerytury skarżącego – okresu służby uprawniającego do emerytury w wysokości 26 dni uznanych w następstwie przeniesienia uprawnień emerytalnych nabytych w systemie krajowym do systemu emerytalnego Unii Europejskiej, a także żądanie zasądzenia na rzecz skarżącego symbolicznego 1 EUR tytułem zadośćuczynienia za rzekomo wyrządzoną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie skarżącego oraz decyzji z dnia 6 lutego 2015 r. w sprawie uznania i obliczenia uprawnień emerytalnych skarżącego w zakresie, w jakim w sposób dorozumiany nie uwzględniono w niej – dla celów obliczenia wysokości wspomnianej emerytury – okresu 26 dni, do którego skarżący nabył uprawnienia w następstwie przeniesienia uprawnień emerytalnych nabytych we francuskim systemie emerytalnym zwanym CNAVTS-ARRCO i MSA;

               —

               zasądzenie symbolicznego 1 EUR tytułem zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę;

               —

               obciążenie Komisji kwotą 3  500 EUR tytułem kosztów postępowania.