title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 stycznia 2005 r. w sprawie C-27/02 Petra Engler przeciwko Janus Versand GmbH (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Oberlandesgericht Innsbruck) (Konwencja Brukselska — Wniosek o dokonanie wykładni art. 5 pkt 1 i 3, a także art. 13 akapit pierwszy pkt 3 — Prawo konsumenta, odbiorcy wprowadzającej w błąd reklamy, do sądowego dochodzenia pozornie wygranej nagrody — Kwalifikacja — Powództwo z zakresu stosunków umownych przewidziane w art. 13 akapit pierwszy pkt 3 lub art. 5 pkt 1 lub z zakresu czynów niedozwolonych przewidziane w art. 5 pkt 3 — Przesłanki)

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 20 stycznia 2005 r.
   w sprawie C-27/02 Petra Engler przeciwko Janus Versand GmbH (1) (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Oberlandesgericht Innsbruck)
   (Konwencja Brukselska - Wniosek o dokonanie wykładni art. 5 pkt 1 i 3, a także art. 13 akapit pierwszy pkt 3 - Prawo konsumenta, odbiorcy wprowadzającej w błąd reklamy, do sądowego dochodzenia pozornie wygranej nagrody - Kwalifikacja - Powództwo z zakresu stosunków umownych przewidziane w art. 13 akapit pierwszy pkt 3 lub art. 5 pkt 1 lub z zakresu czynów niedozwolonych przewidziane w art. 5 pkt 3 - Przesłanki)
   (2005/C 57/03)
   Język postępowania: niemiecki.
   W sprawie C-27/02 mającej za przedmiot wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie z Protokołu z dnia 3 czerwca 1971 r. dotyczącego wykładni Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych, dokonywanej przez Trybunał Sprawiedliwości wniesiony przez Oberlandesgericht Innsbruck (Austria), postanowieniem z dnia14 stycznia 2002 r., które wpłynęło do Trybunału dnia 31 stycznia 2002 r. w postępowaniu Petra Engler przeciwko Janus Versand GmbH, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann i R. Schintgen (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: F.G. Jacobs, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 20 stycznia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Przepisy jurysdykcyjne ustanowione w Konwencji z dnia 27 września 1968 r. o jurysdykcji i wykonywaniu orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych w brzmieniu zmienionym Konwencją z dnia 9 października 1987 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Danii, Irlandii oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Konwencją z dnia 25 października 1982 r. w sprawie przystąpienia Republiki Greckiej, Konwencją z dnia 26 maja 1989 r. w sprawie przystąpienia Królestwa Hiszpanii i Republiki Portugalii oraz Konwencją z dnia 29 listopada 1996 r. w sprawie przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji, powinny być interpretowane w następujący sposób:

               —

               powództwo sądowe, w którym konsument stosując prawo Umawiającego się Państwa, na terytorium którego ma miejsce zamieszkania, dochodzi od spółki zajmującej się sprzedażą wysyłkową z siedzibą na terytorium innego Umawiającego się Państwa wydania pozornie wygranej przez niego nagrody, jest powództwem z zakresu stosunków umownych, w rozumieniu art. 5 pkt 1 tej Konwencji pod warunkiem, po pierwsze, że mając na celu nakłonienie konsumenta do zakupu, skierowała do niego imiennie oznaczoną przesyłkę, która wywierała wrażenie, że nagroda zostanie mu przyznana w momencie, gdy załączone do tej przesyłki „przyrzeczenie zapłaty” zostanie odesłane do zainteresowanej oraz, po drugie, o ile ten konsument zaakceptuje warunki ustanowione przez sprzedawcę i skutecznie upomni się o wypłatę obiecanej wygranej;

               —

               natomiast nawet wówczas, gdy rzeczona przesyłka zawiera ponadto katalog reklamowy towarów tej samej spółki wraz z formularzem „niezobowiązującego zakupu na próbę”, zbieg okoliczności, że przyznanie nagrody nie zostało uzależnione od złożenia zamówienia na towary, oraz że konsument nie złożył takiego zamówienia, nie wywiera żadnego wpływu na dokonaną powyżej wykładnię

      (1)  Dz.U. C 109 z 04.05.2002.


title: Sprawa T-71/15: Wyrok Sądu z dnia 16 lutego 2017 r. – Jaguar Land Rover/EUIPO – Nissan Jidosha (Land Glider) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Land Glider — Wcześniejsze słowne i graficzne, krajowe i unijne znaki towarowe LAND ROVER — Względna podstawa odmowy rejestracji — Art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/44

         Wyrok Sądu z dnia 16 lutego 2017 r. – Jaguar Land Rover/EUIPO – Nissan Jidosha (Land Glider)
   (Sprawa T-71/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Land Glider - Wcześniejsze słowne i graficzne, krajowe i unijne znaki towarowe LAND ROVER - Względna podstawa odmowy rejestracji - Art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 104/62)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jaguar Land Rover Ltd (Coventry, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat R. Ingerl)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Garrido Otaola, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Nissan Jidosha KK (Jokohama, Japonia) (przedstawiciel: adwokat A. Franke)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 grudnia 2014 r. (sprawa R 1415/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Jaguar Land Rover a Nissan Jidosha.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 9 grudnia 2014 r. (sprawa R 1415/2013-4).

               2)

               EUIPO pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Jaguar Land Rover Ltd.

               3)

               Nissan Jidosha KK pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 118 z 13.4.2015.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 czerwca 2005 r. w sprawie C-191/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Zanieczyszczenie i uciążliwości — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Dyrektywa 91/271/EWG)

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 16 czerwca 2005 r.
   w sprawie C-191/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Zanieczyszczenie i uciążliwości - Oczyszczanie ścieków komunalnych - Dyrektywa 91/271/EWG)
   (2005/C 193/11)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-191/04 Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: A. Bordes i G. Valero Jordana) przeciwko Republice Francuskiej (pełnomocnicy: G. de Bergues i C. Jurgensen-Mercier), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, Trybunał (szósta izba) w składzie: A. Borg Barthet (sprawozdawca), prezes izby, A. La Pergola i A. Ó Caoimh, sędziowie; rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 16 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie przekazując Komisji Wspólnot Europejskich informacji, które winny zostać zgromadzone przez właściwe władze lub właściwe organy w ramach obowiązku monitorowania zrzutów i pozostających osadów komunalnych, wprowadzonego mocą art. 15 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych na dzień 31 grudnia 1999 r., w części odnoszącej się aglomeracji, których dotyczy upływ terminu 31 grudnia 1998 r., w ciągu sześciu miesięcy od wniosku Komisji z dnia 18 grudnia 2000 r., Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej mocą art. 15 ust. 4 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 156 z 12.06.2004


title: Sprawa C-83/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Thüringer Finanzgericht, Gotha (Niemcy) w dniu 25 lutego 2008 r. — Glückauf Brauerei GmbH przeciwko Hauptzollamt Erfurt

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Thüringer Finanzgericht, Gotha (Niemcy) w dniu 25 lutego 2008 r. — Glückauf Brauerei GmbH przeciwko Hauptzollamt Erfurt
   (Sprawa C-83/08)
   (2008/C 128/35)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Thüringer Finanzgericht, Gotha
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Glückauf Brauerei GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Erfurt
   Pytanie prejudycjalne
   Czy wymagane dla zastosowania obniżonych stawek podatkowych przesłanki niezależności prawnej i ekonomicznej występujące w art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych (1) z uwagi na motywy tej dyrektywy należy rozumieć w ten sposób, że zależność ekonomiczną między poza tym prawnie niezależnymi browarami należy przyjąć tylko wtedy, gdy dane browary nie mogą prowadzić działalności na rynku w sposób od siebie niezależny, czy też wystarczy już faktyczna możliwość wywierania wpływu na działalność handlową browarów, by stwierdzić, że kryterium niezależności nie jest spełnione?

      (1)  Dz.U. L 316, str. 21.


title: Sprawa C-270/10: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — postępowanie wszczęte przez Lottę Gistö (Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich — Artykuł 14 akapit pierwszy — Ustalanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych współmałżonka urzędnika Unii — Przepisy krajowe przewidujące zasadę, zgodnie z którą zainteresowany, który przez trzy lata mieszkał za granicą, nie jest już uważany za osobę zamieszkałą w kraju, a zatem nie podlega już nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu)

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/8

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 28 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — postępowanie wszczęte przez Lottę Gistö
   (Sprawa C-270/10) (1)

   (Protokół w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich - Artykuł 14 akapit pierwszy - Ustalanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych współmałżonka urzędnika Unii - Przepisy krajowe przewidujące zasadę, zgodnie z którą zainteresowany, który przez trzy lata mieszkał za granicą, nie jest już uważany za osobę zamieszkałą w kraju, a zatem nie podlega już nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu)
   2011/C 298/13
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Korkein hallinto-oikeus

      Strona w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Lotta Gistö

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Korkein hallinto-oikeus — Wykładnia art.14 (obecnie art. 13) Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Unii Europejskiej — Ustalanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych urzędników Unii Europejskiej i ich małżonków nie wykonujących działalności zawodowej w państwie członkowskim pochodzenia — Przepisy krajowe ustanawiające mającą zastosowanie do obywateli przebywających za granicą regułę, zgodnie z którą po upływie trzech lat od końca roku, w trakcie którego obywatel opuścił kraj, nie jest on już uważany za osobę mającą miejsce zamieszkania w kraju, wobec czego nie podlega już nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w odniesieniu do uzyskiwanych przez niego dochodów

      Sentencja

   Artykuł 14 akapit pierwszy Protokołu w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich, załączonego początkowo do Traktatu ustanawiającego jedną Radę i jedną Komisję Wspólnot Europejskich, a następnie, na podstawie traktatu amsterdamskiego, do traktatu WE, należy interpretować w ten sposób, że małżonek osoby, który tylko z tego powodu, iż wstąpiła ona w służbę Unii Europejskiej, ustanawia swoje miejsce zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego innego niż państwo członkowskie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych, jakie posiadał w chwili wstąpienia owej osoby w służbę Unii, jest uznawany za zachowującego swoje miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w tym ostatnim państwie członkowskim, jeśli sam nie wykonuje działalności zawodowej.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa T-504/12: Wyrok Sądu z dnia 12 listopada 2014 r. – Murnauer Markenvertrieb przeciwko OHIM (NOTFALL CREME) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego NOTFALL CREME — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Równość traktowania]

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/22

         Wyrok Sądu z dnia 12 listopada 2014 r. – Murnauer Markenvertrieb przeciwko OHIM (NOTFALL CREME)
   (Sprawa T-504/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego NOTFALL CREME - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Równość traktowania])
   (2014/C 462/33)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Murnauer Markenvertrieb GmbH (Egelsbach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci F. Traub i H. Daniel)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Poch, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 września 2012 r. (sprawa R 271/2012-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego NOTFALL CREME jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Murnauer Markenvertrieb GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa C-221/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Supreme Court (Irlandia) z dnia 11 maja 2005 r. w sprawie Sam McCauley Chemists (Blackpool) Ltd i Mark Sadja przeciwko Pharmaceutical Society of Ireland, Minister for Health and Children, Irlandia i The Attorney General

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Supreme Court (Irlandia) z dnia 11 maja 2005 r. w sprawie Sam McCauley Chemists (Blackpool) Ltd i Mark Sadja przeciwko Pharmaceutical Society of Ireland, Minister for Health and Children, Irlandia i The Attorney General
   (Sprawa C-221/05)
   (2005/C 193/20)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 19 maja 2005 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek Supreme Court (Irlandia) z dnia 11 maja 2005 r. o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w sprawie Sam McCauley Chemists (Blackpool) Ltd i Mark Sadja przeciwko Pharmaceutical Society of Ireland, Minister for Health and Children, Irlandia i The Attorney General.
   Supreme Court zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy art. 2 dyrektywy Rady 85/433/EWG z dnia 16 września 1985 r. dotyczącej wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w zakresie farmacji, zawierającej środki mające na celu ułatwienie skutecznego wykonywania prawa przedsiębiorczości odnoszącego się do niektórych działalności z dziedziny farmacji (1)

               a)

               nakłada na Państwo Członkowskie pojedynczy obowiązek polegający na uznaniu kwalifikacji, zgodnie z art. 2 ust. 1 dyrektywy, z wyłączeniem zakładania nowych aptek, zgodnie z art. 2 ust. 2, lub

               b)

               nakłada na Państwo Członkowskie odrębny obowiązek uznania kwalifikacji, zgodnie z art. 2 ust. 1 dyrektywy, ale dodatkowo powierza Państwom Członkowskim uprawnienia dyskrecjonalne w zakresie rozszerzenia takiego uznania na osoby posiadające takie kwalifikacje w odniesieniu do zakładania nowych aptek ogólnodostępnych, zgodnie z art. 2 ust. 2?

      (1)  Dz.U. L 254 z 24.9.1985, str. 37


title: Sprawa C-112/09 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 13 stycznia 2009 r. w sprawie T-456/08 Sociedad General de Autores y Editores de España przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 24 marca 2009 r. przez Sociedad General de Autores y Editores de España

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/19

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) wydanego w dniu 13 stycznia 2009 r. w sprawie T-456/08 Sociedad General de Autores y Editores de España przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 24 marca 2009 r. przez Sociedad General de Autores y Editores de España
   (Sprawa C-112/09 P)
   2010/C 63/30
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Sociedad General de Autores y Editores (SGAE) (przedstawiciel: adwokaci R. Allendesalazar Corcho i R. Vallina Hoset)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska
   Odwołanie zostało oddalone przez Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) na mocy postanowienia z dnia 14 stycznia 2010 r.


title: Sprawa T-46/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 stycznia 2008 r. — Komisja przeciwko Environmental Management Consultants (Klauzula arbitrażowa — Zwrot zaliczek — Odsetki za zwłokę — Postępowanie zaoczne)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/34

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 30 stycznia 2008 r. — Komisja przeciwko Environmental Management Consultants
   (Sprawa T-46/05) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Zwrot zaliczek - Odsetki za zwłokę - Postępowanie zaoczne)
   (2008/C 64/54)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Triantafyllou, pełnomocnik, wspierany przez adwokata N. Korogiannakisa)

      Strona pozwana: Environmental Management Consultants (Nikozja, Cypr)
   Przedmiot sprawy
   Skarga wniesiona przez Komisję na podstawie art. 238 WE o zwrot kwoty 31 965,28 EUR wypłaconej przez nią w ramach wykonania umowy IC18-CT98-0273, powiększonej o odsetki ustawowe
   Sentencja wyroku

               1)

               Environmental Management Consultants Ltd ma obowiązek zwrócić Komisji Wspólnot Europejskich kwotę 31 965,28 EUR powiększoną o odsetki:

                           —

                           w wysokości 9,26 % rocznie od 1 do 31 sierpnia 2001 r.;

                           —

                           w wysokości 8,62 % rocznie od 1 września do 31 grudnia 2001 r.;

                           —

                           w wysokości 10,57 % rocznie od 1 stycznia do 30 czerwca 2002 r.;

                           —

                           w wysokości 10,47 % rocznie od 1 lipca do 31 grudnia 2002 r.;

                           —

                           w wysokości 9,97 % rocznie od 1 stycznia do 30 czerwca 2003 r.;

                           —

                           w wysokości 9,22 % rocznie od 1 lipca do 31 grudnia 2003 r.;

                           —

                           w wysokości 9,14 % rocznie od 1 stycznia do 30 czerwca 2004 r.;

                           —

                           w wysokości 9,13 % rocznie od 1 lipca do 31 grudnia 2004 r.;

                           —

                           w wysokości 9,21 % rocznie od 1 stycznia do 31 stycznia 2005 r.;

                           —

                           w wysokości ustawowej obliczonej zgodnie z art. 288 Bürgerliches Gesetzbuch (niemiecki kodeks cywilny), która nie może jednak przekraczać 9,21 %, od dnia 1 lutego 2005 r. do chwili całkowitego uregulowania długu.

               2)

               Environmental Management Consultants Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006 r.


title: Sprawa T-199/13: Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2013 r. — DTM Ricambi przeciwko OHIM — Star (STAR)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/51

         Skarga wniesiona w dniu 8 kwietnia 2013 r. — DTM Ricambi przeciwko OHIM — Star (STAR)
   (Sprawa T-199/13)
   2013/C 156/94
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: DTM Ricambi Srl (Bolonia, Włochy) (przedstawiciel: adwokat V. Catelli)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Star SpA (Lodi, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 24 stycznia 2013 r. w sprawie R 124/2012-1 i dopuszczenie do rejestracji wspólnotowego znaku towarowego „STAR”, zgłoszonego pod numerem 5878038, dla towarów z klas 7, 9 i 12;

               —

               nakazanie Star SpA pokrycia własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez skarżącą, w tym kosztów postępowania przed Wydziałem Sprzeciwów i izbą odwoławczą OHIM

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „STAR” dla towarów z klas 7, 9 i 12

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Star SpA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający element słowny „STAR”, zarejestrowany dla usług z klasy 39, graficzne krajowe i międzynarodowe znaki towarowe zawierające elementy słowne „STAR LODI” dla towarów i usług z klas 12, 38, 39 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd

               —

               „Rozmycie” wcześniejszego znaku towarowego.


title: Sprawa T-682/14: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2014 r. – Mylan Laboratories i Mylan przeciwko Komisji

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/32

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2014 r. – Mylan Laboratories i Mylan przeciwko Komisji
   (Sprawa T-682/14)
   (2014/C 431/55)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mylan Laboratories Ltd (Hyderabad, Indie) i Mylan, Inc. (Canonsburg, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: S. Kon, C. Firth i C. Humpe, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2, art. 7 i art. 8 decyzji Komisji C(2014) 4955 (final) z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie AT.39612 Perindopril (Servier) w zakresie w jakim dotyczy skarżących; lub

               —

               tytułem żądania ewentualnego stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2014) 4955 (final) z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie AT.39612 Perindopril (Servier) w zakresie w jakim nakłada na skarżące grzywnę; lub

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego obniżenie grzywny nałożonej na skarżące w art. 7 decyzji Komisji C(2014) 4955 (final) z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie AT.39612 Perindopril (Servier); lub

               —

               wreszcie stwierdzenie nieważności art. 2, art. 7 i art. 8 decyzji Komisji C(2014) 4955 (final) z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie AT.39612 Perindopril (Servier) w zakresie w jakim dotyczy Mylan Inc.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swojej skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym zaskarżona decyzja zawiera błędy rzeczowe oraz oczywiste błędy w ocenie w związku z analizą odnośnego kontekstu faktycznego, prawnego i gospodarczego towarzyszącego zawarciu ugody dotyczącej patentu między Mylan Laboratories (poprzednio Matrix Laboratories) a Servier.

               2.

               Zarzut drugi, zgodnie z którym zaskarżona decyzja jest wadliwa pod względem prawnym i faktycznym stwierdzając, że Matrix była potencjalnym konkurentem Servier.

               3.

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym sporna decyzja nie wykazuje w wymagany prawem sposób, że ugoda dotycząca patentu ma na celu ograniczenie konkurencji z naruszeniem art. 101 TFUE.

               4.

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym zaskarżona decyzja nie wykazuje w wymagany prawem sposób, że ugoda dotycząca patentu powoduje ograniczenie konkurencji z naruszeniem art. 101 TFUE.

               5.

               Zarzut piąty, podnoszony pomocniczo, zgodnie z którym Komisja naruszyła art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 (1) oraz zasady proporcjonalności, nullum crimen nulla poena sine lege oraz zasadę pewności prawa w związku z nałożeniem grzywny na skarżące.

               6.

               Zarzut szósty, podnoszony również pomocniczo, zgodnie z którym Komisja nałożyła grzywnę, która jest wyraźnie nieproporcjonalna względem wagi zarzucanego naruszenia.

               7.

               Zarzut siódmy, zgodnie z którym, Komisja naruszyła prawo do obrony Mylan Inc. zmieniając, bez dodatkowego pisemnego zgłoszenia zastrzeżeń, podstawę przypisania odpowiedzialności Mylan Inc. w zaskarżonej decyzji w sposób, który różni się od podstawy uznania takiej odpowiedzialności we wstępnym pisemnym zgłoszeniu zastrzeżeń.

               8.

               Zarzut ósmy, zgodnie z którym Komisja (i) naruszyła zasadę osobistej odpowiedzialności oraz domniemanie niewinności uznając, iż Mylan Inc. jest odpowiedzialna za naruszenie zarzucane Matrix; oraz (ii) popełniła oczywisty błąd w ocenie uznając, że Mylan Inc. wywarła decydujący wpływ na zachowania Matrix w odnośnym okresie.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. [101 TFEU] i [102 TFEU] (Dz.U. 2003 L 1, s. 1).


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 9 września 2004 r. w sprawie C-72/03 (wniosek Commissione tributaria provinciale di Massa o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Carbonati Apuani Srl przeciwko Comune di Carrara (Opłaty o skutku równoważnym do ceł — Opłata pobrana od marmuru wydobytego na terytorium danej gminy z racji jego przewozu poza granice terytorium gminy)

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/9

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 9 września 2004 r.
   w sprawie C-72/03 (wniosek Commissione tributaria provinciale di Massa o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Carbonati Apuani Srl przeciwko Comune di Carrara (1)

   (Opłaty o skutku równoważnym do ceł - Opłata pobrana od marmuru wydobytego na terytorium danej gminy z racji jego przewozu poza granice terytorium gminy)
   (2004/C 262/18)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-72/03, mającej za przedmiot skierowany do Trybunału na mocy art. 234 WE przez Commissione tributaria provinciale di Massa Carrara (Włochy), w ramach postępowania z powództwa Carbonati Apuani Srl przeciwko Comune di Carrara, wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, na podstawie postanowienia z dnia 11 grudnia 2002 r. i wpisany do rejestru Trybunału dnia 18 lutego 2003 r., Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, A. Rosas, S. von Bahr, R. Silva de Lapuerta i K. Lenaerts (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 9 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Opłata proporcjonalna do ciężaru towaru, pobierana wyłącznie w jednej gminie jednego Państwa Członkowskiego i nakładana na jedną kategorię towarów z racji ich przewozu poza granice terytorium gminy, stanowi opłatę o skutku równoważnym do cła wywozowego w znaczeniu art. 23 WE, mimo faktu, że jest ona nakładana również na towary, których ostateczne miejsce przeznaczenia znajduje się na terytorium tego Państwa Członkowskiego.

               2)

               Nie można powołać się na art. 23 WE na poparcie wniosku o zwrot sum pobranych przed dniem 16 lipca 1992 r. tytułem opłat za marmur, z wyjątkiem wnioskodawców, którzy przed tą datą wnieśli powództwo do sądu lub złożyli równoważne zażalenie.

      (1)  Dz.U. C 83 z 5.4.2003.


title: Sprawa C-368/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 maja 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/18/WE — Procedury udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi — Zamówienie publiczne na dostawę, instalację i konserwację automatów do napojów ciepłych oraz dostawa herbaty, kawy i innych składników — Artykuł 23 ust. 6 i 8 — Specyfikacje techniczne — Artykuł 26 — Warunki realizacji zamówień — Artykuł 53 ust. 1 — Kryteria udzielenia zamówienia — Oferta najkorzystniejsza ekonomicznie — Produkty biologiczne i pochodzące z uczciwego handlu — Użycie etykiet w ramach formułowania specyfikacji technicznych i kryteriów udzielenia zamówienia — Artykuł 39 ust. 2 — Pojęcie „informacji dodatkowych” — Artykuł 2 — Zasady udzielania zamówień — Zasada przejrzystości — Artykuł 44 ust. 2 i art. 48 — Weryfikacja predyspozycji i kwalifikacja uczestników — Minimalne kwalifikacje techniczne lub zawodowe — Poszanowanie „kryteriów w zakresie trwałości zakupów i społecznie odpowiedzialnego zachowania przedsiębiorstw” )

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 maja 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-368/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/18/WE - Procedury udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi - Zamówienie publiczne na dostawę, instalację i konserwację automatów do napojów ciepłych oraz dostawa herbaty, kawy i innych składników - Artykuł 23 ust. 6 i 8 - Specyfikacje techniczne - Artykuł 26 - Warunki realizacji zamówień - Artykuł 53 ust. 1 - Kryteria udzielenia zamówienia - Oferta najkorzystniejsza ekonomicznie - Produkty biologiczne i pochodzące z uczciwego handlu - Użycie etykiet w ramach formułowania specyfikacji technicznych i kryteriów udzielenia zamówienia - Artykuł 39 ust. 2 - Pojęcie „informacji dodatkowych” - Artykuł 2 - Zasady udzielania zamówień - Zasada przejrzystości - Artykuł 44 ust. 2 i art. 48 - Weryfikacja predyspozycji i kwalifikacja uczestników - Minimalne kwalifikacje techniczne lub zawodowe - Poszanowanie „kryteriów w zakresie trwałości zakupów i społecznie odpowiedzialnego zachowania przedsiębiorstw”)
   2012/C 194/04
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Zadra i F. Wilman, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels i M. de Ree, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 2, art. 23 ust. 6 i 8, art. 44 ust. 2, art. 48 ust. 1 i 2 oraz art. 53 ust. 1 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. L 134, s. 114) — Zasady udzielania zamówień publicznych — Specyfikacje techniczne — Weryfikacja predyspozycji i kwalifikacja uczestników oraz udzielanie zamówień — Kwalifikacje techniczne i zawodowe — Kryteria udzielenia zamówienia — Dostawa, instalacja i konserwacja automatów do kawy

      Sentencja

               1)

               W związku z tym, iż w ramach udzielenia zamówienia publicznego na dostawę automatów do kawy i zarządzanie nimi, które to zamówienie zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 16 sierpnia 2008 r., prowincja Noord-Holland:

                           —

                           ustanowiła specyfikację techniczną niezgodną z art. 23 ust. 6 dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi, zmienionej rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1422/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r., wymagając, by pewne produkty podlegające dostawie były oznaczone określoną ekoetykietą, miast użycia szczegółowych specyfikacji;

                           —

                           ustanowiła kryteria udzielenia zamówienia niezgodne z art. 53 ust. 1 lit. a) owej dyrektywy, przewidując, że oznaczenie niektórych produktów podlegających dostawie określonymi etykietami prowadzić będzie do przyznania określonej liczby punktów w ramach wyboru oferty najkorzystniejszej ekonomicznie, lecz nie wyszczególniając przy tym kryteriów, na których opierają się owe etykiety, ani nie dopuszczając, by można było przedstawić każdy adekwatny dowód celem wykazania, że dany produkt spełnia owe kryteria;

                           —

                           określiła minimalny poziom kwalifikacji technicznych w sposób niezgodny z art. 44 ust. 2 i art. 48 wskazanej dyrektywy, ustanawiając tytułem określonych w specyfikacji wymogów zdolności i minimalnego poziomu kwalifikacji warunek, wedle którego oferenci powinni spełnić „kryteria trwałości zakupów i społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw” i wskazać, w jaki sposób je spełnią i „przyczynią się do polepszenia trwałości rynku kawy i ekotechnologicznej, społecznej i ekonomicznej odpowiedzialności w zakresie produkcji kawy”; oraz

                           —

                           ustanowiła klauzulę niezgodną z obowiązkiem przejrzystości przewidzianym w art. 2 wskazanej dyrektywy, przewidując warunek, wedle którego oferenci powinni dochować „kryteriów trwałości zakupów i odpowiedzialności społecznej przedsiębiorstw” oraz wskazać, w jaki sposób spełniają owe kryteria i jak „przyczyniają się do polepszenia trwałości rynku kawy i ekotechnologicznej, społecznej i ekonomicznej odpowiedzialności w zakresie produkcji kawy”,

                     Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy wskazanych powyżej przepisów.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 328 z 4.12.2010.


title: Sprawa C-18/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 16 stycznia 2014 r. – CO Sociedad de Gestion y Participación SA i in. przeciwko De Nederlandsche Bank NV, De Nederlandsche Bank NV przeciwko CO Sociedad de Gestion y Participación SA i in.

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 16 stycznia 2014 r. – CO Sociedad de Gestion y Participación SA i in. przeciwko De Nederlandsche Bank NV, De Nederlandsche Bank NV przeciwko CO Sociedad de Gestion y Participación SA i in.
   (Sprawa C-18/14)
   2014/C 112/29
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   College van Beroep voor het Bedrijfsleven.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca apelację: CO Sociedad de Gestion y Participación SA, Depsa 96 SA, INOC SA, Corporación Catalana Occidente SA, La Previsión 96 SA, Grupo Catalana Occidente SA, Grupo Compañia Española de Crédito y Caución SL, Atradius NV, Atradius Insurance Holding NV, J.M. Serra Farré, M.A. Serra Farré, J. Serra Farré

      Druga strona postępowania: De Nederlandsche Bank NV
   &

      Strona wnosząca apelację: De Nederlandsche Bank NV

      Druga strona postępowania: CO Sociedad de Gestion y Participación SA, Depsa 96 SA, INOC SA, Corporación Catalana Occidente SA, La Previsión 96 SA, Grupo Catalana Occidente SA, Grupo Compañia Española de Crédito y Caución SL, Atradius NV, Atradius Insurance Holding NV, J.M. Serra Farré, M.A. Serra Farré, J. Serra Farré

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy gdy organ właściwy wyraźnie zezwala na planowane nabycie w rozumieniu art. 15a dyrektywy 2007/44 to może on na podstawie przepisów prawa krajowego obwarować to zezwolenie ograniczeniami lub wymogami? Czy ma znaczenie okoliczność, czy te ograniczenia lub wymogi znajdują oparcie w zobowiązaniach podjętych wcześniej przez potencjalnego nabywcę w rozumieniu motywu 3 tej dyrektywy?

               2)

               Na wypadek udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej: czy ograniczenia lub wymogi ustanowione przez organ właściwy muszą być niezbędne w tym znaczeniu, że gdyby nie zostały one ustanowione to organ właściwy uważałby się, na podstawie oceny dokonanej w świetle kryteriów sformułowanych w art. 15b ust. 1 dyrektywy 2007/44, za zobowiązany do wyrażenia sprzeciwu wobec planowanego nabycia?

               3)

               Jeżeli ustanawianie ograniczeń i wymogów jest dopuszczalne, to czy art. 15b ust. 1 dyrektywy 2007/44 stanowi podstawę dla tego by organ właściwy formułował w ramach nabycia wymogi dotyczące struktury korporacyjnej przedsiębiorstwa, którego dotyczy planowane nabycie, takie jak dualistyczny model rady nadzorczej?


title: Sprawa T-128/09: Postanowienie Sądu z dnia 3 października 2011 Meridiana i Meridiana fly przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Skarga o stwierdzenie nieważności — Brak działania strony skarżącej — Umorzenie postępowania)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/32

         Postanowienie Sądu z dnia 3 października 2011 Meridiana i Meridiana fly przeciwko Komisji
   (Sprawa T-128/09) (1)

   (Pomoc państwa - Skarga o stwierdzenie nieważności - Brak działania strony skarżącej - Umorzenie postępowania)
   2011/C 347/53
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Meridiana SpA (Olbia, Włochy); i Meridiana fly SpA, dawniej Eurofly SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: N. Green, QC, K. Bacon, barrister, adwokaci C. Osti i A. Prastaro)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, D. Grespan i E. Righini, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Włoska (pełnomocnicy: G. Palmieri i P. Gentili, avvocati dello Stato); i Alitalia — Compagnia Aerea Italiana SpA (Fiumicino, Włochy) (pełnomocnicy: adwokaci G. M. Roberti, G. Bellitti i I. Perego)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 6745 wersja ostateczna z dnia 12 listopada 2008 r. (pomoc państwa N 510/2008 — Włochy — Sprzedaż aktywów Alitalia)

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie niniejszej skargi zostaje umorzone.

               2)

               Meridiana SpA i Meridiana fly SpA pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską i Alitalia — Compagnia Aerea Italiana SpA.

               3)

               Republika Włoska pokrywa własne koszty

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawa C-533/11: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 października 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 91/271/EWG — Oczyszczanie ścieków komunalnych — Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie — Niewykonanie — Artykuł 260 TFUE — Kary pieniężne — Nałożenie ryczałtu i okresowej kary pieniężnej)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/3

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 17 października 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-533/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 91/271/EWG - Oczyszczanie ścieków komunalnych - Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie - Niewykonanie - Artykuł 260 TFUE - Kary pieniężne - Nałożenie ryczałtu i okresowej kary pieniężnej)
   2013/C 367/04
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Wils, A. Marghelis i S. Pardo Quintillán, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: C. Pochet, M. Neumann i T. Materne, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów A. Lepièce, E. Gilleta, J. Bouckaerta i H. Viaene’a)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: C. Murrell, pełnomocnik, wspierana przez D. Andersona, QC)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niepełne wykonanie wyroku Trybunału z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie C-27/03 Komisja przeciwko Belgii (niepublikowanego w Zbiorze) dotyczącego braku transpozycji w wyznaczonym terminie przepisów dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135, s. 40) — Naruszenie art. 3 ust. 1 zdanie drugie i art. 5 ust. 2 i 3 wspomnianej dyrektywy — Obliczanie kar: łączna zapłata ryczałtu i okresowej kary pieniężnej

      Sentencja

               1)

               Nie podejmując wszystkich środków koniecznych do wykonania wyroku z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawie C-27/03 Komisja przeciwko Belgii, w którym Trybunał stwierdził, że Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom wynikającym z art. 3 i 5 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 21 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, zmienionej dyrektywą Komisji 98/15/WE z dnia 27 lutego 1998 r., wspomniane państwo członkowskie uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 260 ust 1 TFUE.

               2)

               Królestwo Belgii jest zobowiązane do zapłacenia na rzecz Komisji Europejskiej, na rachunek „Środki własne Unii Europejskiej”, ryczałtu w wysokości 10 mln EUR.

               3)

               Jeżeli uchybienie stwierdzone w pkt 1 będzie trwało w dniu ogłoszenia niniejszego wyroku, Królestwo Belgii będzie zobowiązane do zapłacenia na rzecz Komisji Europejskiej, na rachunek „Środki własne Unii Europejskiej”, okresowej kary pieniężnej w wysokości 859 404 EUR za każde pół roku zwłoki we wdrażaniu środków koniecznych do zastosowania się do ww. wyroku w sprawie Komisja przeciwko Belgii, licząc od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku aż do chwili pełnego wykonania ww. wyroku w sprawie Komisja przeciwko Belgii, przy czym faktyczna kwota tej okresowej kary pieniężnej winna zostać obliczona pod koniec każdego okresu sześciomiesięcznego poprzez odjęcie od całkowitej wartości za taki okres wartości procentowej wyrażającej proporcję równoważnej liczby mieszkańców, której zapewniono zgodność z ww. wyrokiem w sprawie Komisja przeciwko Belgii przed końcem takiego okresu, do równoważnej liczby mieszkańców, która nie jest zgodna z niniejszym wyrokiem w dniu jego ogłoszenia.

               4)

               Królestwo Belgii zostaje obciążone kosztami postępowania.

               5)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa C-540/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 28 listopada 2012 r. — Rena Schmeel przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 28 listopada 2012 r. — Rena Schmeel przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-540/12)
   2013/C 46/26
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Rena Schmeel

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pierwotne lub wtórne prawo Unii Europejskiej, w tym wypadku przede wszystkim dyrektywę 2000/78/WE (1), należy interpretować w taki sposób, iż szerokorozumiany zakaz nieuzasadnionej dyskryminacji ze względu na wiek obejmuje także przepisy krajowe dotyczące wynagradzania urzędników federalnych?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1: Czy w wyniku tej wykładni pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej można stwierdzić, iż przepis krajowy, w myśl którego, na wysokość podstawowego wynagrodzenia urzędnika w momencie jego zatrudnienia zasadniczy wpływ ma jego wiek, a wzrost wynagrodzenia uzależniony jest przede wszystkim od okresu trwania stosunku pracy urzędnika, stanowi bezpośrednią lub pośrednią dyskryminację ze względu na wiek?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej również na pytanie 2: Czy ta wykładnia pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie uzasadnieniu takiego przepisu prawa krajowego, którego ustawowo przewidzianym celem jest wynagradzanie doświadczenia zawodowego?

               4)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej również na pytanie 3: Czy w świetle pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej do momentu wdrożenia wolnej od dyskryminacji regulacji wynagradzania urzędników, dopuszczalny jest inny skutek prawny niż przyznanie osobie dyskryminowanej ze skutkiem wstecznym wynagrodzenia według najwyższego stopnia w jej grupie zaszeregowania?
               Czy skutek prawny w postaci naruszenia zakazu dyskryminacji wynika tutaj z pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej, w tym wypadku przede wszystkim z dyrektywy 2000/78/WE, lub czy roszczenie to wynika jedynie z przewidzianej prawem europejskim odpowiedzialności odszkodowawczej państwa z tytułu nieprawidłowej transpozycji zasad wytyczonych przez prawo Unii?

               5)

               Czy w świetle tej wykładni pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej dopuszczalny jest krajowy środek, który uzależnia istnienie roszczenia o zapłatę (zaległego) wynagrodzenia lub roszczenia odszkodowawczego od tego, czy urzędnicy zgłosili dane roszczenie w krótkim odstępie czasowym?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303 s. 16)


title: Sprawa F-112/07: Skarga wniesiona w dniu 16 października 2007 r. — Doumas przeciwko Komisji

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/46

         Skarga wniesiona w dniu 16 października 2007 r. — Doumas przeciwko Komisji
   (Sprawa F-112/07)
   (2007/C 315/90)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Georgios Doumas (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis i E. Marchal,, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej wniosek skarżącego z dnia 24 listopada 2006 r.;

               —

               zobowiązanie Komisji do wypłaty na rzecz skarżącego wynagrodzenia, które powinien był otrzymać począwszy od dnia 1 listopada 2003 r. do dnia 16 września 2007 r., dnia swojego rzeczywistego powrotu do służby, tytułem naprawienia poniesionych przez niego szkód,

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego, z zastrzeżeniem podwyższenia lub obniżenia kwoty w trakcie postępowania w niniejszej instancji, kwoty 200 000 EUR tytułem naprawienia szkody poniesionej przez skarżącego w postaci opóźnienia kariery i utraty szansy rozwoju kariery (awans, stopień, system emerytalny …) oraz tytułem naprawienia krzywd doznanych przez skarżącego, w szczególności pogorszenia jego stanu zdrowia ze względu na stan niepewności dotyczący rozwoju jego kariery, w którym skarżący znajduje się od ponad trzech lat w konsekwencji błędów popełnionych przez organ powołujący;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, będący urzędnikiem w grupie zaszeregowania A5, stopień 03, w piśmie z dnia 1 sierpnia 2003 r., na trzy miesiące przed końcem urlopu z przyczyn osobistych (CCP) trwającego od dnia 1 października 2002 r. do dnia 31 października 2003 r., wyraził zamiar nieprzedłużania tego urlopu. W dniu 24 listopada 2006 r. skarżący wniósł do organu powołującego po pierwsze o przywrócenie go do służby na pierwsze z brzegu wakujące stanowisko w jego grupie zaszeregowania i po drugie o naprawienie szkody, którą poniósł w związku z nieprzywróceniem go do służby w wyniku błędów popełnionych przez Komisję, które to przywrócenie do służby w charakterze administratora stało się możliwe dopiero począwszy od dnia 16 września 2007 r.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi w szczególności naruszenie art. 40 regulaminu pracowniczego, art. 4 i następnych decyzji Komisji z dnia 5 września 1988 r., mających zastosowanie na końcu CCP skarżącego i art. 8 nowej decyzji Komisji z dnia 28 kwietnia 2004 r. w sprawie CCP, która weszła w życie w dniu 1 maja 2004 r.
   Ponadto skarżący podnosi, że decyzja Komisji o nieprzywróceniu go do służby jest całkowicie pozbawiona uzasadnienia.
   Skarżący podnosi w szczególności, że powtarzanie błędów, które spowodowały doznanie przez niego poważnej szkody stanowi nękanie psychiczne w rozumieniu art. 12 a regulaminu pracowniczego.
   W końcu skarżący stwierdza, że Komisja naruszyła art. 40 ust. 4 regulaminu pracowniczego oraz zasadę dobrej administracji.


title: Sprawa C-384/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 3 lipca 2008 r. — Attanasio Group Srl przeciwko Comune di Carbognano

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 3 lipca 2008 r. — Attanasio Group Srl przeciwko Comune di Carbognano
   (Sprawa C-384/08)
   (2008/C 301/31)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Attanasio Group Srl

      Strona pozwana: Comune di Carbognano
   Pytania prejudycjalne
   Czy włoskie przepisy regionalne i krajowe ustanawiające wymóg zachowania minimalnych odległości między drogowymi stacjami paliw, a w szczególności art. 13 ustawy regionu Lacjum, znajdujący zastosowanie w sprawie zawisłej przed sądem i mający znaczenie dla jej rozstrzygnięcia, a także odnośne przepisy prawa krajowego (decreto legislativo nr 32/1198 z późniejszymi zmianami, ustawa nr 57/2001 oraz decreto ministeriale z dnia 31 października 2001 r.), w zakresie w jakim dopuszczają bądź w każdym razie nie zabraniają ustanowienia minimalnych odległości między drogowymi stacjami paliw we wspomnianym art. 13, w ramach wykonywania kompetencji należących do państwa włoskiego, są zgodne z prawem wspólnotowym a w szczególności z art. 43, 48, 49 i 56 traktatu WE oraz ze wspólnotowymi zasadami konkurencji gospodarczej i niedyskryminacji zawartymi w tym traktacie, tak jak przedstawiono w uzasadnieniu?


title: Sprawa C-447/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság (Republika Węgierska) w dniu 2 listopada 2006 r. — Vodafone Magyarország Mobil Távközlési Zrt. i Innomed Medical Orvostechnikai Rt. przeciwko Magyar Állam (państwo węgierskie), Budapest Főváros Képvisélő-testülete i Esztergom Város Képvisélő-testülete

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/37

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Bíróság (Republika Węgierska) w dniu 2 listopada 2006 r. — Vodafone Magyarország Mobil Távközlési Zrt. i Innomed Medical Orvostechnikai Rt. przeciwko Magyar Állam (państwo węgierskie), Budapest Főváros Képvisélő-testülete i Esztergom Város Képvisélő-testülete
   (Sprawa C-447/06)
   (2006/C 326/79)
   Język postępowania: węgierski
   Sąd krajowy
   Fővárosi Bíróság (Republika Węgierska)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vodafone Magyarország Mobil Távközlési Zrt. i Innomed Medical Orvostechnikai Rt

      Strona pozwana: Magyar Állam (państwo węgierskie), Budapest Főváros Képvisélő-testülete i Esztergom Város Képvisélő-testülete
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pkt. 3 lit. a) rozdziału czwartego załącznika X (1) do aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (zwanym dalej „aktem o przystąpieniu”), znajdującego zastosowanie na podstawie art. 24 powołanego aktu o przystąpieniu, zgodnie z którym nie naruszając artykułów 87 i 88 traktatu WE, Węgry mogą stosować do 31 grudnia 2007 roku włącznie obniżenie należnych podatków lokalnych dla przedsiębiorców [helyi iparüzesi adó], czytaj podatków od działalności gospodarczej] do 2 % przychodów netto, przyznawanych przez samorządy terytorialne w ograniczonym czasie na podstawie art. 6 i 7 ustawy C z 1990 roku w sprawie podatków lokalnych, należy interpretować w ten sposób, że chodzi o wyjątek o charakterze przejściowym, który umożliwia Węgrom utrzymanie takiego podatku od działalności gospodarczej, do czasu upływu tego terminu?

               2)

               W świetle odpowiedzi udzielonej na pytanie pierwsze, czy art. 33 ust. 1 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (2), należy interpretować w ten sposób, że zakazuje on utrzymywania lub wprowadzania podatku od działalności gospodarczej prowadzonej w celu osiągnięcia zysku, w którym podstawą opodatkowania są dochody netto, po odjęciu kosztów nabycia towarów sprzedawanych i usług świadczonych przez osoby trzecie oraz kosztów materiałowych?

               3)

               W zależności od odpowiedzi udzielonej na pytania poprzedzające oraz w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, czy należy przyjąć, że aktualna praktyka sądów węgierskich pierwszej i drugiej instancji, które unikają oceny zgodności podatku od działalności gospodarczej z prawem wspólnotowym i proponują podatnikom, aby prostowali swoje deklaracje podatkowe w drodze dodatkowych deklaracji, stanowi przeszkodę i utrudnienie dla skuteczności prawa wspólnotowego, ponieważ zmusza podatników do uczestnictwa w postępowaniu podatkowym o niepewnym rezultacie, uniemożliwiając im wykonywanie przysługujących im praw, a tym samym, że Republika Węgierska nie wykonuje zobowiązań wynikających z art. 10 traktatu WE?

      (1)  Dz.U. L 236, str. 846.

      (2)  Dz.U. L 145, str. 1.


title: Sprawa T-146/15: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2015 r. – hyphen/OHIM – Skylotec

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/34

         Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2015 r. – hyphen/OHIM – Skylotec
   (Sprawa T-146/15)
   (2015/C 171/41)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: hyphen GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Gail)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Skylotec GmbH (Neuwied, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy (Przedstawienie wielokąta) – wspólnotowy znak towarowy nr 2 255 537

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 marca 2015 r. w sprawie R 1506/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 15 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 15 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-118/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 listopada 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Roma — Włochy) — Diagram APS Applicazioni Prodotti Software przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Roma 6

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/25

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 29 listopada 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione tributaria provinciale di Roma — Włochy) — Diagram APS Applicazioni Prodotti Software przeciwko Agenzia Entrate Ufficio Roma 6
   (Sprawa C-118/06) (1)

   (2006/C 331/52)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 121 z 20.5.2006.


title: Sprawa T-361/08: Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2008 r. — Peek & Cloppenburg und van Graaf przeciwko OHIM

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/42

         Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2008 r. — Peek & Cloppenburg und van Graaf przeciwko OHIM
   (Sprawa T-361/08)
   (2008/C 301/71)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Peek & Cloppenburg (Hamburg, Niemcy) i van Graaf GmbH & Co. KG (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard, A. Renck, T. Dolde i J. Pause)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Tajlandia
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) nr R 1677/2007-4 z dnia 10 czerwca 2008 r. oraz

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Tajlandia

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „Thai Silk” ze wskazaniem kolorów „ciemnoniebieskiego i białego” dla towarów i usług z klas 24 i 25 (zgłoszenie nr 4 099 297)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżące

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Czarno-białe przedstawienie pawia dla towarów i usług z klas 18, 25 i 35

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd z uwagi na wywierane przez nie podobne całościowe wrażenie.


title: Sprawa C-559/08 P: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 16 września 2010 r. — Deepak Rajani (Dear!Net Online) przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Artoz-Papier AG (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Słowny znak towarowy ATOZ — Sprzeciw właściciela słownego międzynarodowego znaku towarowego ARTOZ — Odmowa rejestracji)

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/6

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 16 września 2010 r. — Deepak Rajani (Dear!Net Online) przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Artoz-Papier AG
   (Sprawa C-559/08 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Słowny znak towarowy ATOZ - Sprzeciw właściciela słownego międzynarodowego znaku towarowego ARTOZ - Odmowa rejestracji)
   2011/C 80/10
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Deepak Rajani (przedstawiciel: A. Kockläuner, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik), Artoz-Papier AG

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) z dnia 26 listopada 2008 r. w sprawie T-100/06 Rajani przeciwko OHIM — Artoz-Papier (ATOZ), na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez zgłaszającego słowny znak towarowy ATOZ dla usług należących do klas 35 i 41 na decyzję R 1126/2004-2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 11 stycznia 2006 r. oddalającą odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów odmawiającej rejestracji wspomnianego znaku towarowego w wyniku sprzeciwu wniesionego przez właściciela słownych międzynarodowych znaków towarowych „ARTOZ” dla usług należących do klas 35 i 41

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Deepak Rajani zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009.


title: Sprawa T-333/09: Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2009 — Polska przeciwko Komisji

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/71

         Skarga wniesiona w dniu 20 sierpnia 2009 — Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-333/09)
   2009/C 267/130
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: M. Dowgielewicz, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności załącznika I do decyzji Komisji 2009/444/WE z dnia 10 czerwca 2009 r. (notyfikowanej jako dokument nr K(2009)4375) ustalającej przydzielenie państwom członkowskim na lata 2009 — 2012 kwot uzyskanych w wyniku modulacji, o której mowa w art. 7 i 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 (1), w części określającej przydzielenie państwom członkowskim kwot uzyskanych w wyniku modulacji zgodnie z art. 9 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 na rok 2012;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2009/444/WE opierając swoją skargę na następujących zarzutach.
   Po pierwsze, skarżąca podnosi zarzut naruszenia zasady hierarchii norm prawnych poprzez przyjęcie środków sprzecznych z artykułem 9 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009 (2). Skarżąca podnosi w tym względzie, że zaskarżona decyzja rozdziela kwoty przewidziane na cały okres 2009 — 2012 wyłącznie pomiędzy państwa Wspólnoty Piętnastu, podczas gdy artykuł 9 ust. 2 rozporządzenia nr 73/2009 przewiduje, że od 2012 r. państwa te nie będą już jedynymi państwami członkowskimi, których dotyczy modulacja. W związku z powyższym, zdaniem skarżącej, nowe państwa członkowskie powinny również zostać objęte wskazanym mechanizmem w odniesieniu do roku 2012.
   Po drugie, skarżąca podnosi zarzut naruszenia zasady podziału środków uzyskanych z modulacji według obiektywnych kryteriów, wynikającej z motywu 14 preambuły rozporządzenia nr 73/2009 i artykułu 9 ust. 2 tego rozporządzenia, oraz naruszenia zasady solidarności.
   Po trzecie, skarżąca podnosi zarzut naruszenia zasady niedyskryminacji, jako że, zdaniem skarżącej, zastosowane przez Komisję kryteria podziału środków z modulacji na rok 2012 (takie jak data przystąpienia danego państwa członkowskiego do Unii Europejskiej i stopień przyczynienia się danego państwa członkowskiego do uzyskania środków z modulacji), które doprowadziły do wykluczenia Rzeczypospolitej Polskiej i innych nowych państw członkowskich z udziału w tych środkach, nie są obiektywne i nie zapewniają proporcjonalnego rozłożenia obciążeń i korzyści wynikających z mechanizmu modulacji.
   Po czwarte, zdaniem skarżącej, zaskarżona decyzja narusza art. 253 WE, ponieważ przyczyny wykluczenia nowych państw członkowskich z udziału w roku 2012 w części środków uzyskanych z modulacji, która powinna być dzielona według obiektywnych kryteriów pomiędzy wszystkie państwa członkowskie stosujące mechanizm modulacji, nie zostały wyjaśnione przez Komisję ani w treści zaskarżonej decyzji, w szczególności w jej preambule, ani w toku prac nad zaskarżoną decyzją.
   Po piąte, skarżąca zarzuca stronie pozwanej naruszenie istotnego wymogu proceduralnego poprzez przyjęcie zaskarżonej decyzji w sposób sprzeczny z przepisami regulaminu proceduralnego Komitetu Zarządzającego do Spraw Płatności Bezpośrednich oraz art. 3 rozporządzenia Rady EWG nr 1 w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (3). Skarżąca podnosi, że Komisja nie przekazała przedstawicielowi Rzeczypospolitej Polskiej projektu zaskarżonej decyzji w języku polskim, pomimo zgłoszonej prośby, co utrudniło skarżącej ocenę tego projektu oraz przeprowadzenie niezbędnych konsultacji.

      (1)  Dz. Urz. UE L 148 z 11.6.2009, str. 29

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. L 30 z 31.1.2009, str. 16)

      (3)  Dz.U. L 17 z 6.10.1958, str. 385


title: Sprawa T-349/06: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2006 r. — Niemcy przeciwko Komisji

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/20

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2006 r. — Niemcy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-349/06)
   (2007/C 20/29)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: M. Lumma, C. Schulze-Bahr, wspierani przez adwokata C. von Donata)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji K(2006) 4194 wersja ostateczna z dnia 25 września 2006 r. zmniejszającej pomoc finansową EFRR w Programie Operacyjnym Północnej Nadrenii — Westfalii w ramach RESIDER (EFRE Nr. 49.02.10.036/ARINCO Nr. 94.DE.16.051) przyznaną na mocy decyzji Komisji nr K (95) 1736 z dnia 27 lipca 1995 r.

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżoną decyzją Komisja zmniejszyła udział Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRE) programie RESIDER Północnej Nadrenii — Westfalii.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi naruszenie art. 24 rozporządzenia nr 4253/88 (1), ponieważ nie wystąpiły przesłanki zmniejszenia pomocy. W tym względzie twierdzi ona w szczególności, że odstępstwa od indykatywnego planu finansowego nie stanowią istotnej zmiany programu.
   Nawet gdyby miała mieć miejsce istotna zmiana programu, skarżąca twierdzi, że istnieje uprzednia zgoda Komisji, udzielona w postaci wydanych przez nią „Wytycznych w sprawie zakończenia finansowania działań operacyjnych (1994 — 1999) funduszy strukturalnych” (SEC (1999) 1316).
   Przy założeniu, że wystąpiły przesłanki zmniejszenia pomocy, skarżąca podnosi, że pozwana nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień dyskrecjonalnych w odniesieniu do tego konkretnego programu. Zdaniem skarżącej Komisja powinna była rozważyć, czy zmniejszenie udziału EFOR jest proporcjonalne.
   W końcu zaskarżona decyzja narusza zasadę dobrej administracji, ponieważ skarżąca została w jej wyniku zmuszona do ponownego wniesienia skargi na decyzję, która stanowiła w tym czasie przedmiot sprawy zawisłej już przed sądem.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 374 z 31.12.1988 r., str. 1).


title: Sprawa T-45/01: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lipca 2007 r. — Sanders i in. przeciwko Komisji (Pracownicy zatrudnieni przez wspólne przedsiębiorstwo JET — Stosowanie wobec nich odmiennego statusu prawnego niż wobec członków personelu tymczasowego — Odszkodowanie za poniesioną szkodę materialną)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/26

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lipca 2007 r. — Sanders i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-45/01) (1)

   (Pracownicy zatrudnieni przez wspólne przedsiębiorstwo JET - Stosowanie wobec nich odmiennego statusu prawnego niż wobec członków personelu tymczasowego - Odszkodowanie za poniesioną szkodę materialną)
   (2007/C 199/47)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Stephen G. Sanders (Oxon, Zjednoczone Królestwo) oraz 94 pozostałych skarżących, których nazwiska są zamieszczone w załączniku do wyroku (przedstawiciele: początkowo P. Roth, QC, oraz I. Hutton, E. Mitrophanous i A. Howard, barristers, a następnie P. Rotha, I. Hutton i B. Lask, barrister.)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall, pełnomocnik)

      Interwenient popierający stronę pozwaną Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo J.-P. Hix i A. Pilette, następnie J.-P. Hix i B. Driessen, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Ustalenie, w następstwie wyroku Sądu z dnia 5 października 2004 r. w sprawie T-45/01 Sanders i in. przeciwko Komisji, Zb.Orz. str. II-3315, wysokości odszkodowania za szkodę majątkową poniesioną przez każdego ze skarżących w związku z niezatrudnieniem w charakterze członków personelu tymczasowego Wspólnot Europejskich do świadczenia pracy w ramach wspólnego przedsiębiorstwa Joint European Torus (JET).
   Sentencja wyroku

               1)

               Komisja zapłaci każdemu ze skarżących odszkodowanie w kwocie wskazanej dla każdego z nich w kolumnie 6 załącznika 3 do niniejszego wyroku.

               2)

               Od kwoty tej należne są odsetki w wysokości 5,25 %, licząc od dnia 31 grudnia 1999 r. do dnia rzeczywistej zapłaty.

               3)

               Komisja pokryje swoje własne koszty oraz koszty poniesione przez skarżących w całym postępowaniu przed Sądem.

               4)

               Rada poniesie swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 134 z 5.5.2001.


title: Sprawa F-78/08: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2008 r. — Locchi przeciwko Komisji

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/66

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2008 r. — Locchi przeciwko Komisji
   (Sprawa F-78/08)
   (2008/C 301/128)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Carlo Locchi (Besozzo, Włochy) (przedstawiciel: F. Parrat, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Przedmiot i opis sporu
   Stwierdzenie nieważności decyzji wykluczającej skarżącego z listy urzędników zakwalifikowanych do procedury certyfikacji w postępowaniu w 2007 r. a także stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 5694 z dnia 20 listopada 2007 r. w sprawie ogólnych przepisów wykonawczych art. 45a regulaminu pracowniczego.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, w której skarżący został pominięty na ostatecznej liście kandydatów zakwalifikowanych do procedury certyfikacji w 2007 r. i w konsekwencji decyzji, w której skarżący został również pominięty na liście kandydatów zakwalifikowanych, którzy otrzymali największą liczbę punktów, a także na liście kandydatów dopuszczonych do procedury certyfikacji;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 5694 z dnia 20 listopada 2007 r. w sprawie ogólnych przepisów wykonawczych art. 45a regulaminu pracowniczego;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa T-256/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 września 2009 r. — Wrigley przeciwko OHIM — Mejerigaarden (POLAR ICE) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/49

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 września 2009 r. — Wrigley przeciwko OHIM — Mejerigaarden (POLAR ICE)
   (Sprawa T-256/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2009/C 282/94
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Wm. Wrigley Jr. Company (Chicago, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Kinkeldey, S. Schäffler i A. Bognár)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: W. Verburg, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Mejerigaarden Holding A/S (Thisted, Dania) (przedstawiciel: adwokat A. Ellermann Holmbom)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 kwietnia 2008 r. (sprawa R 845/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Mejerigaarden Holding A/S a Wm. Wrigley Jr. Company.

      Sentencja wyroku

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez stronę pozwaną.

               3)

               Interwenient pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawa C-557/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – KONE AG, Otis GmbH, Schindler Aufzüge und Fahrtreppen GmbH, Schindler Liegenschaftsverwaltung GmbH, ThyssenKrupp Aufzüge GmbH przeciwko ÖBB Infrastruktur AG [Artykuł 101 TFUE — Naprawienie szkody spowodowanej kartelem zakazanym przez ten artykuł — Szkoda wynikająca z zawyżonej ceny zastosowanej przez przedsiębiorstwo w konsekwencji zakazanego kartelu, w którym ono nie uczestniczy ( „Umbrella pricing” ) — Związek przyczynowy]

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/9

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 5 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – KONE AG, Otis GmbH, Schindler Aufzüge und Fahrtreppen GmbH, Schindler Liegenschaftsverwaltung GmbH, ThyssenKrupp Aufzüge GmbH przeciwko ÖBB Infrastruktur AG
   (Sprawa C-557/12) (1)

   ([Artykuł 101 TFUE - Naprawienie szkody spowodowanej kartelem zakazanym przez ten artykuł - Szkoda wynikająca z zawyżonej ceny zastosowanej przez przedsiębiorstwo w konsekwencji zakazanego kartelu, w którym ono nie uczestniczy („Umbrella pricing”) - Związek przyczynowy])
   2014/C 253/11
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: KONE AG, Otis GmbH, Schindler Aufzüge und Fahrtreppen GmbH, Schindler Liegenschaftsverwaltung GmbH, ThyssenKrupp Aufzüge GmbH

      Strona pozwana: ÖBB Infrastruktur AG

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Oberster Gerichtshof – Wykładnia art. 101 TFUE – Naprawienie szkody spowodowanej przez porozumienie zakazane przez ten przepis – Szkoda wynikająca z zawyżonej ceny zastosowanej przez przedsiębiorstwo w konsekwencji zakazanego kartelu, w którym ono nie uczestniczy

      Sentencja

   Artykuł 101 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on wykładni i stosowaniu prawa krajowego państwa członkowskiego, które przewiduje, iż z przyczyn prawnych kategorycznie wyłączona jest odpowiedzialność cywilnoprawna przedsiębiorstw uczestniczących w kartelu za szkody wynikające z tego, że przedsiębiorstwo nieuczestniczące w tym kartelu, korzystając z machinacji kartelu, ustaliło swoje ceny na wyższym poziomie, niż należałoby tego oczekiwać w przypadku braku istnienia kartelu.

      (1)  Dz.U. C 71 z 9.3.2013.


title: Sprawa T-315/10: Postanowienie Sądu z dnia 20 stycznia 2012 r. — Groupe Partouche przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Koncentracje — Decyzja uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem — Artykuł 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania przed Sądem — Niedopuszczalność)

text:
               17.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/18

         Postanowienie Sądu z dnia 20 stycznia 2012 r. — Groupe Partouche przeciwko Komisji
   (Sprawa T-315/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Koncentracje - Decyzja uznająca koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem - Artykuł 44 § 1 lit. c) regulaminu postępowania przed Sądem - Niedopuszczalność)
   2012/C 80/31
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Groupe Partouche (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat J.-J. Sebag)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Biolan, F. Ronkes Agerbeek i N. von Lingen, pełnomocnicy)

      Interwenientci popierający stronę pozwaną: La Française des jeux (Boulogne-Billancourt, Francja) i Groupe Lucien Barrière (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci D. Théophile i P. Mèle)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 3333 z dnia 21 maja 2010 r. uznającej za zgodną z rynkiem wewnętrznym oraz porozumieniem EOG koncentrację przedsiębiorstw polegającą na nabyciu przez Française des Jeux i Groupe Lucien Barrière wspólnej kontroli nad przedsiębiorstwem Newco (sprawa COMP/M.5786 — Française des jeux/Groupe Lucien Barrière/JV).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Groupe Parouche pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską, La Française des jeux i Groupe Lucien Barrière.

      (1)  Dz.U. C 274 z 9.10.2010.


title: Sprawa C-458/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 49 WE — Sektor budownictwa — Wymóg uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności w tym sektorze — Względy uzasadniające)

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-458/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Naruszenie art. 49 WE - Sektor budownictwa - Wymóg uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności w tym sektorze - Względy uzasadniające)
   2011/C 13/03
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Traversa oraz P. Guerra e Andrade, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes oraz F. Nunes dos Santos, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: M. Dowgielewicz, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 49 WE — Sektor budownictwa — Wymóg uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności w tym sektorze

      Sentencja

               1)

               Wymagając od podmiotów świadczących usługi budowlane mających siedzibę w innym państwie członkowskim spełnienia ogółu przesłanek, jakie sporny system krajowy, a zwłaszcza dekret z mocą ustawy nr 12/2004 z dnia 9 stycznia 2004 r. nakłada w celu uzyskania zezwolenia na prowadzenie w Portugalii działalności w sektorze budownictwa, i wykluczając tym samym możliwość należytego uwzględnienia równoważnych obowiązków ciążących na takich usługodawcach w państwie członkowskim siedziby oraz kontroli już wykonanych w tym zakresie przez organy tego państwa członkowskiego, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 49 WE.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Rzeczpospolita Polska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008.


title: Sprawa C-281/08 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 3 kwietnia 2008 r. w sprawie T-236/06 Landtag Schleswig-Holstein przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 27 czerwca 2008 r. przez Landtag Schleswig-Holstein

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/5

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego w dniu 3 kwietnia 2008 r. w sprawie T-236/06 Landtag Schleswig-Holstein przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione w dniu 27 czerwca 2008 r. przez Landtag Schleswig-Holstein
   (Sprawa C-281/08 P)
   (2008/C 260/06)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Landtag Schleswig-Holstein (przedstawiciele: S. Laskowski i J. Caspar, działający w charakterze pełnomocników)

      Druga stronapostępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie, że odwołanie jest dopuszczalne i zasadne;

               —

               uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 kwietnia 2008 r.;

               —

               uwzględnienie żądań wnoszącego odwołanie z pierwszej instancji i stwierdzenie, że skarga w sprawie T-236/06 jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               ewentualnie, przekazanie ponownie sprawy do Sądu Pierwszej Instancji, żeby stwierdził on dopuszczalność skargi w pierwszej instancji i kontynuował postępowanie;

               —

               orzeczenie w przedmiocie kosztów i obciążenie Komisji kosztami tego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Sąd Pierwszej Instancji odrzucił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności wniesioną przez stronę skarżącą przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich z tego względu, że strona skarżąca nie jest osobą prawną w rozumieniu art. 230 WE akapit czwarty. Skarga o stwierdzenie nieważności została wniesiona przeciwko decyzjom Komisji z dnia 10 marca 2006 r. i 23 czerwca 2006 r., na mocy których stronie skarżącej odmówiony został dostęp do dokumentu SEK (2005) 420 zawierającego analizę prawną dotyczącą projektu decyzji ramowej będącej przedmiotem dyskusji w Radzie w sprawie zabezpieczania danych w celu zapobiegania, dochodzenia, wykrywania i ścigania przestępstw karnych, w tym terroryzmu.
   Wnoszący odwołanie opiera swoje odwołanie przeciwko kwestionowanemu postanowieniu Sądu Pierwszej Instancji na dwóch następujących podstawach.

      Po pierwsze, wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd Pierwszej Instancji w postępowaniu sądowym naruszył zasadę audi alteram partem rule. Zasada ta stanowi inter alia gwarancję dla sprawiedliwego procesu i skutecznej ochrony prawnej i ma na celu uniknięcie sytuacji, w których na orzeczenia sądowe mogłyby wpływać argumenty, w przedmiocie których strony nie miały możliwości zająć stanowiska. W konsekwencji unika się decyzji stanowiących zaskoczenie dla stron. W celu uniknięcia takiego rodzaju orzeczenia, Sąd Pierwszej Instancji powinien był umożliwić wnoszącemu odwołanie otrzymanie wyjaśnień.

      Po drugie, wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo wspólnotowe poprzez błędną interpretację elementu konstytutywnego „osoby prawnej” w rozumieniu art. 230 WE akapit czwarty i popełnił błąd co do prawa odmawiając wnoszącemu odwołanie statusu osoby prawnej i w konsekwencji locus standi.
   Sąd Pierwszej Instancji orzekł na takiej podstawie, że przewodniczący Schleswig-Holstein Landtag (Parlamentu Landu) w ramach swoich uprawnień do reprezentacji prawnej nie reprezentuje wnoszącego odwołanie, ale „bezpośrednio land” i w konsekwencji podsumował, że wnoszący odwołanie nie ma zdolności prawnej a tym samym locus standi przed sądami wspólnotowymi. Można z tego wywnioskować, że Sąd Pierwszej Instancji uznałby skargę za dopuszczalną jeżeli zostałaby wniesiona nie przez skarżącego a raczej przez „Land Schleswig-Holstein”. Pogląd ten nie tylko jest błędny pod względem prawnym jako, że jest sprzeczny z konstytucją Landu Schleswig-Holstein, ale także stanowi w opinii wnoszącego odwołanie decyzję będąca zaskoczeniem, której wnoszący odwołanie nie mógł się spodziewać. Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji jest sprzeczne z prawem, ponieważ, po pierwsze nie uznało, że Landtag jest, zgodnie z konstytucją Landu Schleswig-Holstein „najwyższym organem o powołaniu politycznym wybranym przez społeczeństwo” i po drugie, ponieważ Sąd Pierwszej Instancji nie uwzględnił, że przewodniczący Landtagu w pełni reprezentuje Landtag w odniesieniu do sporów konstytucyjnych jego dotyczących. Pojęcie „Land” jest zgodnie z prawem używane w sposób rozszerzający i nieograniczony do określonych okoliczności oraz może odnosić się zależnie od kontekstu prawnego zarówno do rządu Landu jak i jego Parlamentu.


title: Sprawa C-217/06: Skarga wniesiona w dniu  12 maja 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               29.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/21

         Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-217/06)
   (2006/C 178/33)
   Język postępowania:włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: X. Lewis, pełnomocnik, M. Mollica, adwokat)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że wobec okoliczności, iż na podstawie umowy nr 7/91 z dnia 2 października 1991 r. i związanych z nią aktów prawnych, Comune di Stintino (gmina Stintino) powierzyła bezpośrednio spółce Maresar zamówienie na wykonanie robót w zakresie określonym w uchwale nr 48 Consiglio comunale di Stintino (rady gminy Stintino) obejmującym w szczególności „projektowanie i konstrukcję urządzeń dla technologicznej i strukturalnej adaptacji, uporządkowania i uzupełnienia instalacji wodociągowej i odwadniającej, sieci dróg, miejskich budynków i urządzeń służebności publicznej, ośrodków turystycznych zarówno zewnętrznych jak i należących do Comune di Stintino, łącznie z oczyszczeniem wybrzeża i w centrów turystycznych oraz usunięciem zanieczyszczeń”, z pominięciem przeprowadzenia postępowania przewidzianego w dyrektywie 71/305/EWG (1), a w szczególności nie publikując ogłoszenia o zamówieniu w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie dyrektywy Rady 71/305/EWG dotyczącej koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych, w szczególności art. 3 i 12,

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja stwierdza, że umowa z 2 października 1991 r. zawarta pomiędzy Comune di Stintino a spółką Maresar stanowi zamówienie publiczne w rozumieniu prawa wspólnotowego. Zamówienie to, dotyczące prac, których wartość (ok. 16 mln. EUR) znacznie przekracza próg wymagany dla zastosowania obowiązującej w tym czasie dyrektywy, powinno było zostać udzielone zgodnie z jej przepisami.
   Co się tyczy argumentów podniesionych przez władze włoskie na uzasadnienie uchybienia, którego się dopuściły, Komisja przypomina, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, państwo członkowskie nie może powoływać się na wewnętrzne trudności dla uzasadnienia uchybienia obowiązków wynikających z prawa wspólnotowego.

      (1)  Dz.U. L 185, str. 5


title: Sprawa T-418/10: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – voestalpine i voestalpine Wire Rod Austria /Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek stali sprężającej — Ustalanie kwot i cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych — Jednolite, złożone i ciągłe naruszenie — Umowa przedstawicielstwa handlowego — Możliwość przypisania zleceniodawcy mającego znamiona naruszenia zachowania przedstawiciela handlowego — Brak po stronie zleceniodawcy wiedzy o mającym znamiona naruszenia zachowaniu przedstawiciela handlowego — Uczestnictwo w jednej z części składowych naruszenia i wiedza o całościowym planie — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. — Proporcjonalność — Zasada indywidualizacji kar — Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/37

         Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – voestalpine i voestalpine Wire Rod Austria /Komisja
   (Sprawa T-418/10) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek stali sprężającej - Ustalanie kwot i cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Jednolite, złożone i ciągłe naruszenie - Umowa przedstawicielstwa handlowego - Możliwość przypisania zleceniodawcy mającego znamiona naruszenia zachowania przedstawiciela handlowego - Brak po stronie zleceniodawcy wiedzy o mającym znamiona naruszenia zachowaniu przedstawiciela handlowego - Uczestnictwo w jednej z części składowych naruszenia i wiedza o całościowym planie - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. - Proporcjonalność - Zasada indywidualizacji kar - Nieograniczone prawo orzekania))
   (2015/C 302/47)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: voestalpine AG (Linz, Austria); i voestalpine Wire Rod Austria GmbH, dawniej voestalpine Austria Draht GmbH (Sankt Peter-Freienstein, Austria) (przedstawiciele: A. Ablasser-Neuhuber, G. Fussenegger, U. Denzel i M. Mayer, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Sauer, V. Bottka, C. Hödlmayr, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata R. Van der Houta)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności i zmiany decyzji Komisji C(2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE oraz art. 53 EOG (sprawa COMP/38.344 – Stal sprężająca), zmienionej decyzją Komisji C(2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r. oraz decyzją Komisji C(2011) 2269 wersja ostateczna z dnia 4 kwietnia 2011 r.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 2 pkt 5 decyzji Komisji C(2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.344 – Stal sprężająca), zmienionej decyzją Komisji C(2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r. oraz decyzją Komisji C(2011) 2269 wersja ostateczna z dnia 4 kwietnia 2011 r.

               2)

               Kwota grzywny nałożonej solidarnie na voestalpine AG i na voestalpine Wire Rod Austria GmbH zostaje zmniejszona z 22 mln EUR do 7,5 mln EUR.

               3)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               4)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez voestalpine i voestalpine Wire Rod Austria.

               5)

               Voestalpine i voestalpine Wire Rod Austria pokrywają jedną trzecią własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 301 z 6.11.2010.


title: Sprawy połączone od T-426/10 do T-429/10 i od T-438/12 do T-441/12: Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2016 r. – Moreda-Riviere Trefilerías i in./Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek stali sprężającej — Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE — Jednostka gospodarcza — Bezpośrednie uczestnictwo w naruszeniu — Odpowiedzialność pochodna spółek dominujących — Następstwo prawne przedsiębiorstw — Złożone naruszenie — Jednolite i ciągłe naruszenie — Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien — Zasady legalności kar i niedziałania prawa karnego wstecz — Okoliczności łagodzące — Zdolność płatnicza — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Żądanie przeprowadzenia ponownej oceny — Brak zmiany okoliczności faktycznych — Pismo w sprawie odrzucenia — Niedopuszczalność)

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/38

         Wyrok Sądu z dnia 2 czerwca 2016 r. – Moreda-Riviere Trefilerías i in./Komisja
   (Sprawy połączone od T-426/10 do T-429/10 i od T-438/12 do T-441/12) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek stali sprężającej - Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Jednostka gospodarcza - Bezpośrednie uczestnictwo w naruszeniu - Odpowiedzialność pochodna spółek dominujących - Następstwo prawne przedsiębiorstw - Złożone naruszenie - Jednolite i ciągłe naruszenie - Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien - Zasady legalności kar i niedziałania prawa karnego wstecz - Okoliczności łagodzące - Zdolność płatnicza - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia - Żądanie przeprowadzenia ponownej oceny - Brak zmiany okoliczności faktycznych - Pismo w sprawie odrzucenia - Niedopuszczalność))
   (2016/C 260/47)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Moreda-Riviere Trefilerías, SA (Gijón, Hiszpania) (sprawy T-426/10 i T-440/12); Trefilerías Quijano, SA (Los Corrales de Buelna, Hiszpania) (sprawy T-427/10 i T-439/12); Trenzas y Cables de Acero PSC, SL (Santander, Hiszpania) (sprawy T-428/10 i T-441/12); oraz Global Steel Wire, SA (Cerdanyola del Vallés, Hiszpania) (sprawy T-429/10 i T-438/12) (przedstawiciele: w sprawach od T-426/10 do T-429/10 F. González Díaz i A. Tresandi Blanco, a w sprawach od T-438/12 do T-441/12 początkowo F. González Díaz i P. Herrero Prieto, a następnie F. González Díaz i A. Tresandi Blanco, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: w sprawach T-426/10, T-427/10, T-429/10 i od T-438/12 do T-441/12 V. Bottka, F. Castillo de la Torre i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy, wspierani przez L. Ortiza Blanca i A. Lamadrid de Pabla, oraz w sprawie T-428/10 V. Bottka i F. Castillo de la Torre, wspierani przez L. Ortiza Blanca i A. Lamadrid de Pabla)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności i zmiany decyzji Komisji C(2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 101 WE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.344 – Stal sprężająca), zmienionej decyzją Komisji C(2010) 6676 wersja ostateczna z dnia 30 września 2010 r. oraz decyzją Komisji C(2011) 2269 wersja ostateczna z dnia 4 kwietnia 2011 r., a także pisma dyrektora generalnego DG ds. Konkurencji Komisji z dnia 25 lipca 2012 r.

      Sentencja

               1)

               Skargi zostają częściowo odrzucone, a częściowo oddalone.

               2)

               Moreda-Riviere Trefilerías, SA, Trefilerías Quijano, SA, Trenzas y Cables de Acero PSC, SL i Global Steel Wire, SA pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C C 317 z 20.11.2010.