title: Sprawa C-705/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt (Szwecja) w dniu 15 grudnia 2017 r. – Patent-och registreringsverket / Mats Hansson

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 83/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Svea hovrätt (Szwecja) w dniu 15 grudnia 2017 r. – Patent-och registreringsverket / Mats Hansson
   (Sprawa C-705/17)
   (2018/C 083/19)
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd odsyłający

   Svea hovrätt

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Patent-och registreringsverket

      Druga strona postępowania: Mats Hansson

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy 2008/95 (1) należy dokonywać w ten sposób, że element znaku towarowego, który został wyraźnie wyłączony z zakresu ochrony przy jego rejestracji, to znaczy przy rejestracji złożono oświadczenie o zrzeczeniu się prawa wyłącznego („disclaimer”) może mieć znaczenie dla całościowej oceny wszystkich istotnych czynników, której trzeba dokonać przy ocenie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd?

               2)

               Jeżeli odpowiedź na pierwsze pytanie jest twierdząca, czy oświadczenie o zrzeczeniu się prawa wyłącznego („disclaimer”) może mieć wpływ na całościową ocenę w ten sposób, że właściwy organ musi uwzględnić dany element, ale nadaje mu jedynie ograniczone znaczenie, czyli nie jest on traktowany jako mający charakter odróżniający, nawet jeżeli element ten w rzeczywistości jest elementem odróżniającym i dominującym we wcześniejszym znaku towarowym?

               3)

               Jeżeli odpowiedź na pierwsze pytanie jest twierdząca a na drugie jest przecząca, czy oświadczenie o zrzeczeniu się prawa wyłącznego („disclaimer”) może mimo wszystko wywrzeć wpływ na całościową ocenę w jakikolwiek inny sposób?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 2008, L 299, s. 25).


title: Sprawa C-101/17 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 14 grudnia 2017 r. – Verus Eood / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Maquet GmbH (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy LUCEO — Unieważnienie prawa do znaku towarowego)

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 83/9

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 14 grudnia 2017 r. – Verus Eood / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Maquet GmbH
   (Sprawa C-101/17 P) (1)

   ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy LUCEO - Unieważnienie prawa do znaku towarowego))
   (2018/C 083/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Verus Eood (przedstawiciel: C. Pfitzer, Rechtsanwalt)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik), Maquet GmbH (przedstawiciel: N. Hebeis, Rechtsanwalt)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Verus EOOD zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 195 z 19.6.2017.


title: Sprawa C-499/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 31 maja 2017 r. w sprawie T-637/15 Alma – The Soul of Italian Wine / EUIPO – Miguel Torres, wniesione w dniu 17 sierpnia 2017 r. przez Miguel Torres, SA

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 83/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 31 maja 2017 r. w sprawie T-637/15 Alma – The Soul of Italian Wine / EUIPO – Miguel Torres, wniesione w dniu 17 sierpnia 2017 r. przez Miguel Torres, SA
   (Sprawa C-499/17 P)
   (2018/C 083/13)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Miguel Torres, SA (przedstawiciele: A. von Mühlendahl, Rechtsanwalt, J. Güell Serra, abogado)

      Druga strona postępowania: Alma – The Soul of Italian Wine LLLP, Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Postanowieniem z dnia 14 grudnia 2017 r. Trybunał Sprawiedliwości (siódma izba) orzekł, że odwołanie jest niedopuszczalne.


title: Sprawa C-420/17: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 grudnia 2017 r. – Komisja Europejska / Republika Francuska

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 83/18

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 grudnia 2017 r. – Komisja Europejska / Republika Francuska
   (Sprawa C-420/17) (1)

   (2018/C 083/28)
   Język postępowania: francuski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 300 z 11.9.2017.


title: Sprawa C-249/15: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 18 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – Wind 1014 GmbH, Kurt Daell / Skatteministeriet (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 56 TFUE — Swoboda świadczenia usług — Ograniczenia — Pojazd samochodowy oddany w leasing podmiotowi mającemu miejsce zamieszkania lub siedzibę w jednym państwie członkowskim przez spółkę leasingową z siedzibą w innym państwie członkowskim — Podatek od rejestracji obliczony proporcjonalnie do okresu używania pojazdu — Koniczność uzyskania zgody krajowych organów podatkowych przed dopuszczeniem do ruchu — Uzasadnienie — Zapobieganie obchodzeniu przepisów podatkowych oraz ich stosowaniu w sposób stanowiący oszustwo lub nadużycie — Ochrona kompetencji podatkowej państwa — Proporcjonalność)

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 83/2

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 18 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – Wind 1014 GmbH, Kurt Daell / Skatteministeriet
   (Sprawa C-249/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 56 TFUE - Swoboda świadczenia usług - Ograniczenia - Pojazd samochodowy oddany w leasing podmiotowi mającemu miejsce zamieszkania lub siedzibę w jednym państwie członkowskim przez spółkę leasingową z siedzibą w innym państwie członkowskim - Podatek od rejestracji obliczony proporcjonalnie do okresu używania pojazdu - Koniczność uzyskania zgody krajowych organów podatkowych przed dopuszczeniem do ruchu - Uzasadnienie - Zapobieganie obchodzeniu przepisów podatkowych oraz ich stosowaniu w sposób stanowiący oszustwo lub nadużycie - Ochrona kompetencji podatkowej państwa - Proporcjonalność))
   (2018/C 083/02)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Wind 1014 GmbH, Kurt Daell

      Strona przeciwna: Skatteministeriet

      Sentencja

   Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on obowiązywaniu przepisów i praktyce administracyjnej państwa członkowskiego takich jak będące przedmiotem postępowania głównego, zgodnie z którymi:

               —

               dopuszczenie do ruchu pojazdu oddanego w leasing podmiotowi mającemu miejsce zamieszkania lub siedzibę w tym państwie członkowskim przez spółkę leasingową z siedzibą w innym państwie członkowskim w celu czasowego używania tego pojazdu w tym pierwszym państwie członkowskim po zapłaceniu podatku od rejestracji obliczonego proporcjonalnie do okresu tego używania jest uzależnione w odniesieniu do tej zapłaty od uprzedniego zezwolenia organów podatkowych pierwszego państwa członkowskiego, bez którego to zezwolenia pojazd nie może być co do zasady dopuszczony do ruchu na jego terytorium, oraz

               —

               możliwość niezwłocznego dopuszczenia do ruchu tego pojazdu w pierwszym państwie członkowskim w czasie rozpatrywania wniosku podatnika złożonego w celu skorzystania z zapłaty podatku od rejestracji tegoż pojazdu, obliczonego proporcjonalnie do okresu jego używania w tym pierwszym państwie członkowskim, jest uzależniona od zapłacenia z góry całego podatku od rejestracji, z zastrzeżeniem prawa do zwrotu nadpłaconej kwoty podatku wraz z odsetkami, jeżeli i w sytuacji gdy podatnik uzyska zezwolenie rzeczonych organów podatkowych na dokonanie zapłaty tak proporcjonalnie obliczonego podatku od rejestracji.

      (1)  Dz.U. C 245 z 27.7.2015.


title: Sprawa T-250/17: Wyrok Sądu z dnia 23 stycznia 2018 r. – avanti / EUIPO (avanti) Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego avanti — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001]

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 83/21

         Wyrok Sądu z dnia 23 stycznia 2018 r. – avanti / EUIPO (avanti)
   (Sprawa T-250/17) (1)

   (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego avanti - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001])
   (2018/C 083/32)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: avanti GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Bahmann)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 lutego 2017 r. (sprawa R 801/2016-5) dotyczącą zgłoszenia oznaczenia graficznego avanti w charakterze unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               avanti GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 195 z 19.6.2017.


title: Sprawa C-536/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 28 czerwca 2017 r. w sprawie T-333/15, Josel /EUIPO – Nationale-Nederlanden Nederland, wniesione w dniu 11 września 2017 r. przez Josel, SL

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 83/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 28 czerwca 2017 r. w sprawie T-333/15, Josel /EUIPO – Nationale-Nederlanden Nederland, wniesione w dniu 11 września 2017 r. przez Josel, SL
   (Sprawa C-536/17 P)
   (2018/C 083/14)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Josel, SL (przedstawiciel: J. Güell Serra, abogado)

      Inne strony postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Nationale-Nederlanden Nederland BV
   Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2018 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziewiąta izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


title: Sprawa C-724/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finnlandia) w dniu 22 grudnia 2017 r. – Vantaan kaupunki / Skanska Industrial Solutions Oy, NCC Industry Oy, Asfaltmix Oy

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 83/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finnlandia) w dniu 22 grudnia 2017 r. – Vantaan kaupunki / Skanska Industrial Solutions Oy, NCC Industry Oy, Asfaltmix Oy
   (Sprawa C-724/17)
   (2018/C 083/21)
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vantaan kaupunki

      Strona pozwana: Skanska Industrial Solutions Oy, NCC Industry Oy, Asfaltmix Oy

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy kwestię, kto odpowiada za odszkodowanie za szkodę wyrządzoną zachowaniem naruszającym artykuł 101 TFUE należy rozstrzygnąć poprzez bezpośrednie zastosowanie owego artykułu, czy też na podstawie zasad krajowych?

               2.

               Jeżeli zobowiązani do odszkodowania zostaną określeni bezpośrednio na podstawie artykułu 101 TFUE: czy za odszkodowanie odpowiadają ci, którzy są objęci pojęciem „przedsiębiorstwa” użytym w tym przepisie? Czy do określenia zobowiązanych do odszkodowania znajdują zastosowanie te same zasady, które Trybunał Sprawiedliwości stosował w sprawach dotyczących grzywien do określenia tam podmiotów odpowiedzialnych, i zgodnie z którymi odpowiedzialność może się opierać w szczególności na przynależności do tego samego kompleksu gospodarczego lub na ciągłości gospodarczej?

               3.

               Jeżeli zobowiązani do odszkodowania są określani na podstawie zasad krajowych: czy zasada krajowa, zgodnie z którą spółka po nabyciu wszystkich akcji spółki uczestniczącej w kartelu naruszającym artykuł 101 TFUE zlikwidowała rzeczoną spółkę i kontynuowała jej działalność gospodarczą, nie odpowiada za odszkodowanie za szkodę, która została wyrządzona na skutek zachowania zlikwidowanej spółki ograniczającego konkurencję, mimo że uzyskanie odszkodowania od zlikwidowanej spółki byłoby praktycznie niemożliwe lub nadmiernie trudne, narusza wymóg skuteczności prawa Unii? Czy wymóg skuteczności sprzeciwia się wykładni prawa krajowego państwa członkowskiego, zgodnie z którym jako warunek odpowiedzialności za szkodę wymagane jest, aby wskazany rodzaj przekształcenia przedsiębiorstwa nastąpił w sposób sprzeczny z ustawą lub sztucznie w celu obejścia odpowiedzialności za szkodę w prawie konkurencji, lub w inny nieuczciwy sposób, lub co najmniej aby spółka w chwili dokonywania przekształcenia przedsiębiorstwa wiedziała o naruszeniu konkurencji lub powinna była wiedzieć?


title: Sprawa T-15/18: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2018 r. – OCU / EBC

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 83/22

         Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2018 r. – OCU / EBC
   (Sprawa T-15/18)
   (2018/C 083/33)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Organización de Consumidores y Usuarios (OCU) (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Martínez Martínez i C. López-Mélida de Ramón)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

               —

               Nakazanie EBC przekazania na rzecz skarżącej żądanej dokumentacji w pełnym brzmieniu lub w wersji poufnej.

               —

               Obciążenie Europejskiego Banku Centralnego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Przedmiotem niniejszej skargi jest stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 17 listopada 2017 r., opatrzonej numerem rejestru LS/MD/17/428, oddalającej złożony przez skarżącą w dniu 14 września 2017 r.„Wniosek potwierdzający o dostęp do dokumentów EBC” oraz nakazanie bezzwłocznego przekazania żądanej dokumentacji dotyczącej restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji podmiotu Banco Popular Español S.A.
   W uzasadnieniu skarżąca podnosi jeden zarzut, oparty na prawie podstawowym określonym w art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a mianowicie na prawie do dobrej administracji wyrażonym w dostępie do dokumentów w celu prawidłowego wykonywania prawa do obrony.


title: Sprawa C-270/16: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n° 1 de Cuenca – Hiszpania) – Carlos Enrique Ruiz Conejero / Ferroser Servicios Auxiliares SA, Ministerio Fiscal [Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 2000/78/WE — Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy — Artykuł 2 ust. 2 lit. b) ppkt (i) — Zakaz dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność — Przepisy krajowe zezwalające pod pewnymi warunkami na rozwiązanie stosunku pracy z pracownikiem ze względu na powtarzające się, chociażby usprawiedliwione, nieobecności w pracy — Nieobecności pracownika wynikające z chorób związanych z jego niepełnosprawnością — Odmienne traktowanie ze względu na niepełnosprawność — Dyskryminacja pośrednia — Względy uzasadniające — Walka z absencją w pracy — Stosowność — Proporcjonalność]

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 83/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 1 de Cuenca – Hiszpania) – Carlos Enrique Ruiz Conejero / Ferroser Servicios Auxiliares SA, Ministerio Fiscal
   (Sprawa C-270/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 2000/78/WE - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Artykuł 2 ust. 2 lit. b) ppkt (i) - Zakaz dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność - Przepisy krajowe zezwalające pod pewnymi warunkami na rozwiązanie stosunku pracy z pracownikiem ze względu na powtarzające się, chociażby usprawiedliwione, nieobecności w pracy - Nieobecności pracownika wynikające z chorób związanych z jego niepełnosprawnością - Odmienne traktowanie ze względu na niepełnosprawność - Dyskryminacja pośrednia - Względy uzasadniające - Walka z absencją w pracy - Stosowność - Proporcjonalność])
   (2018/C 083/03)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social no 1 de Cuenca

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Carlos Enrique Ruiz Conejero

      Strona pozwana: Ferroser Servicios Auxiliares SA, Ministerio Fiscal

      Sentencja

   Wykładni art. 2 ust. 2 lit. b) ppkt (i) dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy dokonywać w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu stanowiącemu, iż pracodawca może rozwiązać stosunek pracy z pracownikiem z powodu jego powtarzających się, chociażby usprawiedliwionych, nieobecności w pracy, w sytuacji gdy te nieobecności są konsekwencją chorób związanych z niepełnosprawnością, na którą cierpi pracownik, chyba że omawiany przepis, realizując słuszny cel polegający na walce z absencją w pracy, nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu, czego ocena jest zadaniem sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 279 z 1.8.2016.


title: Sprawa T-16/18: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2018 r. – Activos e Inversiones Monterroso / SRB

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 83/22

         Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2018 r. – Activos e Inversiones Monterroso / SRB
   (Sprawa T-16/18)
   (2018/C 083/34)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Activos e Inversiones Monterroso, S.L. (Pantoja, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat S. Rodríguez Bajón)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji SRB z dnia 8 listopada 2017 r.

               —

               udzielenie skarżącej dostępu do akt sprawy na warunkach określonych w skardze.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               SRB w decyzji z dnia 8 listopada 2017 r. wyraźnie myli ogólne prawo dostępu do dokumentów, na które mogą powoływać się wszyscy obywatele Unii Europejskiej z bardziej konkretnym prawem dostępu do akt, na które mogą powoływać się jedynie osoby, których dotyczy postępowanie będące przedmiotem tych akt. SRB utrzymuje zaś, że na podstawie tych praw wykaz dokumentów, do których wnioskodawca może mieć dostęp, jest taki sam, które to twierdzenie jest sprzeczne z prawem.
               Prawo dostępu do akt jest prawem w sposób oczywisty odmiennym od prawa dostępu do dokumentów. O ile pierwsze z nich jest jednym z praw składających na „prawo do dobrej administracji” przewidziane w Karcie praw podstawowych Unii Europejskiej, o tyle drugie jest autonomicznym prawem o znacznie bardziej ogólnym charakterze, związanym z zasadą przejrzystości publicznej

               2.

               Powyższa różnica między tymi dwoma prawami oznacza, że dotyczą one odrębnych podmiotów i są chronione w odmienny sposób, skutkiem czego na prawo dostępu do akt mogą powoływać się jedynie osoby, których dotyczy dane postępowanie, natomiast prawo dostępu do dokumentów przyznaje się wszystkim obywatelom Unii Europejskiej względem wszystkich dokumentów znajdujących się w posiadaniu instytucji.

               3.

               Odmienna ochrona zagwarantowana tymi prawami oznacza nieuchronnie, że do każdego z nich ma zastosowanie ogół wyjątków, które także są odmienne. Tym samym, o ile jeden z wyjątków od prawa dostępu do dokumentów stanowi okoliczność, by dostęp ten nie wiązał się z naruszeniem „interesów handlowych” zainteresowanych przedsiębiorstw, o tyle prawo dostępu do akt jest ograniczone okolicznością, by wykonywanie tego prawa nie naruszało „tajemnic handlowych” przedsiębiorstw będącymi stronami w postępowaniu. W tym względzie rozróżnienie między „interesem handlowym”, który jest niewątpliwie szerokim pojęciem, a „tajemnicą handlową”, będącą znacznie bardziej restrykcyjnym pojęciem, odnoszącym się do całości własnej wiedzy określonego przedsiębiorstwa, znanej bardzo konkretnemu kręgowi osób, której ujawnienie może szkodzić temu przedsiębiorstwu, zostało uzasadnione. W tym względzie istnienie tajemnic handlowych powinno być rozpatrywane w zestawieniu z pozostałymi odnośnymi interesami, takimi jak prawo do obrony.

               4.

               Co do poufności, jako drugiego z wyjątków mających zastosowanie do prawa dostępu do akt, powinna ona także być uzasadniona i podlega ograniczeniom, które należy uwzględnić w taki sposób, że nie można automatycznie powoływać się na poufność w celu odmowy prawa dostępu do akt, skutkiem czego stosowanie tego wyjątku powinno być uzasadnione, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie

               5.

               Istotą decyzji spornej w niniejszej sprawie powinno być stosowanie art. 41 ust. 2 lit. b) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i w związku z tym SRB powinna przestrzegać art. 90 ust. 4, a nie art. 90 ust. 1 rozporządzenia 806/2014 w ramach stosowania tego rozporządzenia.


title: Sprawa C-363/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 stycznia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Grecka [Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Pomoc państwa — Pomoc uznana za bezprawnie przyznaną i niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Obowiązek odzyskania — Artykuł 108 ust. 2 akapit drugi TFUE — Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 — Artykuł 14 ust. 3 — Ogłoszenie upadłości spółki będącej beneficjentem — Postępowanie upadłościowe — Wpisanie wierzytelności na listę wierzytelności — Zakończenie działalności — Zawieszenie postępowania upadłościowego w celu zbadania możliwości wznowienia działalności — Obowiązek informowania — Niewykonanie]

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 83/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 stycznia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Grecka
   (Sprawa C-363/16) (1)

   ([Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Pomoc państwa - Pomoc uznana za bezprawnie przyznaną i niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Obowiązek odzyskania - Artykuł 108 ust. 2 akapit drugi TFUE - Rozporządzenie (WE) nr 659/1999 - Artykuł 14 ust. 3 - Ogłoszenie upadłości spółki będącej beneficjentem - Postępowanie upadłościowe - Wpisanie wierzytelności na listę wierzytelności - Zakończenie działalności - Zawieszenie postępowania upadłościowego w celu zbadania możliwości wznowienia działalności - Obowiązek informowania - Niewykonanie])
   (2018/C 083/04)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouchagiar i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Grecka (przedstawiciele: K. Boskovits i V. Karra, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonych terminach wszystkich środków koniecznych do wykonania decyzji Komisji 2012/541/UE z dnia 22 lutego 2012 r. w sprawie pomocy państwa SA.26534 (C 27/2010 ex NN 6/2009) przyznanej przez Grecję na rzecz United Textiles SA i nie informując wystarczająco Komisji Europejskiej o środkach podjętych na podstawie tej decyzji, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na podstawie art. 2–4 wspomnianej decyzji oraz na podstawie traktatu FUE.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 305 z 22.8.2016.


title: Sprawa C-676/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – CORPORATE COMPANIES s.r.o.. / Ministerstvo financí ČR (Odesłanie prejudycjalne — Przeciwdziałanie korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu — Dyrektywa 2005/60/WE — Zakres stosowania — Artykuł 2 ust. 1 pkt 3 lit. c) i art. 3 pkt 7 lit. a) — Przedmiot działalności spółki polegający na sprzedaży spółek handlowych wpisanych do rejestru handlowego i utworzonych wyłącznie w celu sprzedaży — Sprzedaż przez zbycie udziału w uprzednio utworzonej spółce)

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 83/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – CORPORATE COMPANIES s.r.o.. / Ministerstvo financí ČR
   (Sprawa C-676/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Przeciwdziałanie korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu - Dyrektywa 2005/60/WE - Zakres stosowania - Artykuł 2 ust. 1 pkt 3 lit. c) i art. 3 pkt 7 lit. a) - Przedmiot działalności spółki polegający na sprzedaży spółek handlowych wpisanych do rejestru handlowego i utworzonych wyłącznie w celu sprzedaży - Sprzedaż przez zbycie udziału w uprzednio utworzonej spółce))
   (2018/C 083/06)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: CORPORATE COMPANIES s.r.o.

      Strona przeciwna: Ministerstvo financí ČR

      Sentencja

   Artykuł 2 ust. 1 pkt 3 lit. c) dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu w związku z art. 3 pkt 7 lit. a) tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że przepisami tymi objęta jest osoba, taka jak rozważana w postępowaniu głównym, której działalność gospodarcza polega na sprzedaży spółek utworzonych przez nią samą, bez żadnego uprzedniego wniosku ze strony jej potencjalnych klientów, w celach sprzedania ich tym klientom, w drodze zbycia swoich udziałów w kapitale spółki będącej przedmiotem sprzedaży.

      (1)  Dz.U. C 86 z 20.3.2017.


title: Sprawa C-45/17: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 18 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d‘État – Francja) – Frédéric Jahin / Ministre de l'Économie et des Finances, Ministre des Affaires sociales et de la Santé [Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ kapitału — Artykuły 63 i 65 TFUE — Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 — Artykuł 11 — Daniny publiczne uiszczane od dochodów z kapitału uczestniczące w finansowaniu zabezpieczenia społecznego w państwie członkowskim — Zwolnienie dla obywateli Unii Europejskiej ubezpieczonych w systemie zabezpieczenia społecznego innego państwa członkowskiego — Osoby fizyczne ubezpieczone w systemie zabezpieczenia społecznego państwa trzeciego — Odmienne traktowanie — Ograniczenie — Względy uzasadniające]

text:
               5.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 83/5

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 18 stycznia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d‘État – Francja) – Frédéric Jahin / Ministre de l'Économie et des Finances, Ministre des Affaires sociales et de la Santé
   (Sprawa C-45/17) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ kapitału - Artykuły 63 i 65 TFUE - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuł 11 - Daniny publiczne uiszczane od dochodów z kapitału uczestniczące w finansowaniu zabezpieczenia społecznego w państwie członkowskim - Zwolnienie dla obywateli Unii Europejskiej ubezpieczonych w systemie zabezpieczenia społecznego innego państwa członkowskiego - Osoby fizyczne ubezpieczone w systemie zabezpieczenia społecznego państwa trzeciego - Odmienne traktowanie - Ograniczenie - Względy uzasadniające])
   (2018/C 083/07)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Frédéric Jahin

      Strona przeciwna: Ministre de l'Économie et des Finances, Ministre des Affaires sociales et de la Santé

      Sentencja

   Artykuły 63 i 65 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie ustawodawstwu państwa członkowskiego, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, na mocy którego obywatel tego państwa członkowskiego, który ma miejsce zamieszkania w państwie trzecim, innym niż państwo należące do Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) lub Konfederacja Szwajcarska, i który jest tam ubezpieczony w systemie zabezpieczenia społecznego, podlega w rzeczonym państwie członkowskim obowiązkowi uiszczania danin publicznych od dochodu z kapitału w ramach składki na ustanowiony przez to państwo członkowskie system zabezpieczenia społecznego, podczas gdy obywatel Unii objęty systemem zabezpieczenia społecznego innego państwa członkowskiego jest z tych danin zwolniony ze względu na zasadę zastosowania ustawodawstwa tylko jednego państwa członkowskiego w dziedzinie zabezpieczenia społecznego zgodnie z art. 11 rozporządzenia (WE) nr 883/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

      (1)  Dz.U. C 121 z 18.4.2017.


title: Sprawa T-35/17: Wyrok Sądu z dnia 31 stycznia 2018 r. – Weber-Stephen Products / EUIPO (iGrill) Znak towarowy Unii Europejskiej — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Słowny znak towarowy iGrill — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001]

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/24

         Wyrok Sądu z dnia 31 stycznia 2018 r. – Weber-Stephen Products / EUIPO (iGrill)
   (Sprawa T-35/17) (1)

   (Znak towarowy Unii Europejskiej - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy iGrill - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001])
   (2018/C 094/31)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Weber-Stephen Products LLC (Palatine, Illinois, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci R. Niebel i A. Jauch)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 listopada 2016 r. (sprawa R 538/2016-2) dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską słownego znaku towarowego iGrill.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Weber-Stephen Products LLC zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 70 z 6.3.2017.


title: Sprawa C-553/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 20 lipca 2017 r. w sprawie T-395/16 Windfinder R & L Co. KG / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 21 września 2017 r. przez Windfinder R & L Co. KG

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 20 lipca 2017 r. w sprawie T-395/16 Windfinder R & L Co. KG / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 21 września 2017 r. przez Windfinder R & L Co. KG
   (Sprawa C-553/17 P)
   (2018/C 094/02)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Windfinder R & L Co. KG (przedstawiciel: B. Schneider, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
   Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2018 r. Trybunał Unii Europejskiej (dziesiąta izba) postanowił w części odrzucić, a w pozostałym zakresie oddalić odwołanie oraz nakazał wnoszącej odwołanie pokrycie jej własnych kosztów.


title: Sprawa T-69/17: Wyrok Sądu z dnia 24 stycznia 2018 r. – Constantin Film Produktion / EUIPO (Fack Ju Göhte) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Fack Ju Göhte — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Znak towarowy sprzeczny z porządkiem publicznym lub z dobrymi obyczajami — Artykuł 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/24

         Wyrok Sądu z dnia 24 stycznia 2018 r. – Constantin Film Produktion / EUIPO (Fack Ju Göhte)
   (Sprawa T-69/17) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Fack Ju Göhte - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Znak towarowy sprzeczny z porządkiem publicznym lub z dobrymi obyczajami - Artykuł 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 094/32)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Constantin Film Produktion GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci E. Saarmann i P. Baronikians)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Fischer i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 grudnia 2016 r. (sprawa R 2205/2015-5) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Fack Ju Göhte jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Constantin Film Produktion GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 104 z 3.4.2017.


title: Sprawa T-44/16: Wyrok Sądu z dnia 31 stycznia 2018 r. – Novartis / EUIPO – SK Chemicals (Przedstawienie plastra transdermalnego) Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający plaster transdermalny — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego — Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001]

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/17

         Wyrok Sądu z dnia 31 stycznia 2018 r. – Novartis / EUIPO – SK Chemicals (Przedstawienie plastra transdermalnego)
   (Sprawa T-44/16) (1)

   (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy przedstawiający plaster transdermalny - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Oznaczenie tworzone wyłącznie przez kształt towaru niezbędny do uzyskania efektu technicznego - Artykuł 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia (UE) nr 2017/1001])
   (2018/C 094/21)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria) (przedstawiciele: początkowo M.R. Douglas, następnie A. Nordemann-Schiffel, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. Kunz, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: SK Chemicals GmbH (Eschborn, Niemcy) (przedstawiciele: R. Dissmann, J. Bogatz i C. Lindenthal, adwokaci)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 listopada 2015 r. (sprawa R 2342/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między SK Chemicals a Novartis.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Novartis AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 111 z 29.3.2016.


title: Sprawa T-18/18: Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2018 r. – Lillelam / EUIPO – Pfaff (LITTLE LAMB)

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/31

         Skarga wniesiona w dniu 17 stycznia 2018 r. – Lillelam / EUIPO – Pfaff (LITTLE LAMB)
   (Sprawa T-18/18)
   (2018/C 094/41)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lillelam A/S (Oslo, Norwegia) (przedstawiciel: N. Köster)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Nick Pfaff (Ammanford, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Nick Pfaff

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „LITTLE LAMB” – unijny znak towarowy nr 8 121 675

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 listopada 2017 r. w sprawie R 536/2017-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               unieważnienie praw właściciela do unijnego znaku towarowego nr 8 121 675 „LITTLE LAMB” przynajmniej w odniesieniu do „odzieży” i „akcesoriów do odzieży”;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 58 ust. 1 lit. a) i art. 18 ust. 1 rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa C-706/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 18 grudnia 2017 r. – „Achema” AB; „Orlen Lietuva” AB; „Lifosa” AB / Valstybinė kainų ir energetikos kontrolės komisija (VKEKK)

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 18 grudnia 2017 r. – „Achema” AB; „Orlen Lietuva” AB; „Lifosa” AB / Valstybinė kainų ir energetikos kontrolės komisija (VKEKK)
   (Sprawa C-706/17)
   (2018/C 094/11)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„Achema” AB; „Orlen Lietuva” AB; „Lifosa” AB

      Druga strona postępowania: Valstybinė kainų ir energetikos kontrolės komisija (VKEKK)

      Pytania prejudycjalne

   Czy prawne ramy świadczenia usług użyteczności publicznej w sektorze energii elektrycznej (zwanych dalej „PIS”) oraz ich finansowania (wypłaty rekompensaty z tytułu świadczenia tych usług) (zwane dalej „systemem PIS”) – ustanowione w litewskiej ustawie o energii elektrycznej, litewskiej ustawie o energii ze źródeł odnawialnych, litewskiej ustawie o integracji systemu elektroenergetycznego z europejskimi systemami elektroenergetycznymi, litewskiej ustawie wykonującej ustawę zmieniającą i uzupełniającą art. 2, 11, 13, 14, 16, 20 i 21 ustawy o energii ze źródeł odnawialnych oraz w aktach wykonawczych do tych ustaw, w tym w procedurze świadczenia usług użyteczności publicznej w sektorze energii elektrycznej, zatwierdzonej uchwałą nr 916 rządu Republiki Litewskiej z dnia 18 lipca 2012 r., w procedurze zarządzania środkami przeznaczonymi na finansowanie usług użyteczności publicznej w sektorze energii elektrycznej, zatwierdzonej uchwałą nr 1157 rządu Republiki Litewskiej z dnia 19 września 2012 r. i innych aktach – obowiązujących w roku 2014 – lub też część tych ram prawnych należy uznać za pomoc państwa (system pomocy państwa) w rozumieniu art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, uwzględniając także następujące pytania:

               —

               w okolicznościach takich jak rozpatrywane w niniejszej sprawie, czy art. 107 ust. 1 TFUE powinien być interpretowany w ten sposób, że środki przeznaczone na finansowanie PIS należy uznać za zasoby państwowe?

               —

               czy art. 107 ust. 1 TFUE powinien być interpretowany w ten sposób, że nałożenie na operatorów sieci (przedsiębiorstwa) obowiązku zakupu energii elektrycznej od jej producentów po ustalonej cenie (stawce) lub bilansowania energii elektrycznej, przy rekompensowaniu strat poniesionych przez operatorów sieci w związku z tym obowiązkiem, środkami, które prawdopodobnie stanowią zasoby państwowe, nie powinno zostać uznane za pomoc przyznaną producentom energii elektrycznej z zasobów państwowych?

               —

               czy art. 107 ust. 1 TFUE powinien być interpretowany w ten sposób, że w okolicznościach takich jak rozpatrywane w niniejszej sprawie za mające charakter selektywny lub mogące wywrzeć wpływ na wymianę handlową między państwami członkowskimi należy uznać następujące wsparcie: wsparcie przyznane przedsiębiorstwu realizującemu projekt o znaczeniu strategicznym, taki jak „NordBalt”; wsparcie przyznane przedsiębiorstwom, którym powierzono zapewnienie bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej przez określony okres; wsparcie mające zrekompensować straty wynikające z warunków rynkowych i rzeczywiście poniesione przez osoby, takie jak producenci urządzeń fotowoltaicznych, których to dotyczy ze względu na odmowę wykonania przez państwo podjętych wcześniej zobowiązań (ze względu na zmiany regulacji krajowych); wsparcie przyznane przedsiębiorstwom (operatorom sieci) w celu zrekompensowania rzeczywistych strat poniesionych w związku z wykonywaniem obowiązku zakupu energii elektrycznej po ustalonej cenie od producentów energii elektrycznej świadczących PIS i bilansowania energii elektrycznej?

               —

               czy art. 107 ust. 1 TFUE w związku z art. 106 ust. 2 TFUE powinien być interpretowany w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie przedmiotowy system PIS (lub jego część) powinien być uznany za spełniający kryteria wskazane w pkt 88–93 wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 24 lipca 2003 r., Altmark Trans ir Regierungspräsidium Magdeburg (C-280/00)?

               —

               czy art. 107 ust. 1 TFUE powinien być interpretowany w ten sposób, że w okolicznościach takich jak w niniejszej sprawie system PIS (lub jego część), powinien być uznany za zakłócający konkurencję lub grożący jej zakłóceniem?


title: Sprawa C-653/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 7 września 2017 r. w sprawie T-374/15 VM Vermögens-Management / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 21 listopada 2017 r. przez VM Vermögens-Management GmbH

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/3

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 7 września 2017 r. w sprawie T-374/15 VM Vermögens-Management / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), wniesione w dniu 21 listopada 2017 r. przez VM Vermögens-Management GmbH
   (Sprawa C-653/17 P)
   (2018/C 094/04)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: VM Vermögens-Management GmbH (przedstawiciele: T. Dolde i P. Homann, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, DAT Vermögensmanagement GmbH

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 7 września 2017 r. w sprawie T-374/15;

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Unii Europejskiej.

      Zarzuty i główne argumenty

   W pierwszym zarzucie odwołania podniesiono naruszenie art. 65 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 (1) w związku z prawem do bycia wysłuchanym na podstawie art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i prawem własności przewidzianym w art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Sąd nie uwzględnił wstecznego skutku zmiany wykazu usług oznaczanych unijnym znakiem towarowym „Vermögensmanufaktur”, dokonanej w drodze oświadczenia, o którym mowa w art. 28 ust. 8 rozporządzenia nr 207/2009, i stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji również w stosunku do usług, które zostały przy tej zmianie dodane, nie poddawszy analizie zdolności rejestrowej owego unijnego znaku towarowego w tym zakresie. Sąd nie mógł zatem odrzucić wysuwanych przez wnoszącą odwołanie żądań zmiany zaskarżonej decyzji jako niedopuszczalnych.
   W drugim zarzucie odwołania podniesiono naruszenie art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości, ponieważ Sąd odrzucił wysuwane przez wnoszącą odwołanie żądania zmiany zaskarżonej decyzji łącznie jako niedopuszczalne, nie zagłębiwszy się co do istoty w kwestię wstecznego skutku zmiany wykazu usług oznaczonych unijnym znakiem towarowym „Vermögensmanufaktur” w następstwie złożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 28 ust. 8 rozporządzenia nr 207/2009.
   W trzecim zarzucie odwołania podniesiono naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ ustalenia Sądu dotyczące opisowego charakteru są oparte na błędnych rozważaniach na temat postrzegania określenia „Vermögensmanufaktur” przez właściwy krąg odbiorców. Dodatkowo między unijnym znakiem towarowym a zakwestionowanymi jako opisowe usługami nie istnieje wystarczająco bezpośredni i konkretny związek, który pozwoliłby na postrzeganie unijnego znaku towarowego jako opisowego.
   W czwartym zarzucie odwołania podniesiono naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Sąd uzasadnił stwierdzenie braku charakteru odróżniającego rozpatrywanego unijnego znaku towarowego jedynie tym, że „Vermögensmanufaktur” będzie postrzegane przez właściwy krąg odbiorców jako informacja o charakterze promocyjnym, nie wyjaśniając, dlaczego ten unijny znak towarowy nie może funkcjonować także jako posiadające charakter odróżniający wskazanie pochodzenia.
   W piątym zarzucie odwołania podniesiono naruszenie art. 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ Sąd oddalił zarzut dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym jedynie z takim uzasadnieniem, że w postępowaniu przed EUIPO dokumenty nieprzedstawione w odpowiednim terminie nie są brane pod uwagę przez Izbę Odwoławczą przy dokonywaniu przez nią oceny, mimo że z akt sprawy wynika, iż Izba Odwoławcza dosłownie przepisała swoją ocenę ze wspomnianych dowodów, a wnoszącej odwołanie w żadnym momencie nie umożliwiono zajęcia stanowiska co do tych dowodów.
   W szóstym zarzucie odwołania podniesiono naruszenie art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ zaskarżona decyzja opiera się na materiale dowodowym, który w pierwszej instancji przed EUIPO nie został przedstawiony w odpowiednim terminie. Również Izba Odwoławcza powinna była uznać te dowody za nieprzedstawione w odpowiednim terminie. Sąd w zaskarżonym wyroku doszedł w tym zakresie do błędnego wniosku, że ów materiał dowodowy nie został uwzględniony przez Izbę Odwoławczą i że nie był on rozstrzygający dla przyjęcia zaskarżonej decyzji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2009, L 78, s. 1).


title: Sprawa C-707/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rajonen syd Swilengrad (Bułgaria) w dniu 19 grudnia 2017 r. – postępowanie karne przeciwko Danieli Pinzaru i Robertowi Andreiowi Cirstinoiu

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rajonen syd Swilengrad (Bułgaria) w dniu 19 grudnia 2017 r. – postępowanie karne przeciwko Danieli Pinzaru i Robertowi Andreiowi Cirstinoiu
   (Sprawa C-707/17)
   (2018/C 094/12)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Rajonen syd Swilengrad

      Strona w postępowaniu głównym

   Daniela Pinzaru i Robert Andrei Cirstinoiu

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 65 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 9 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1889/2005 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty lub wywożonych ze Wspólnoty należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszczają one krajowych uregulowań prawnych, które za naruszenie przewidzianego w art. 3 wspomnianego rozporządzenia obowiązku złożenia deklaracji przewidują kary o rodzaju i wysokości wskazanych w art. 251 Nakazatelen kodeks na Republika Byłgarija (kodeksu karnego Republiki Bułgarii), w którym w ust. 1 przewidziano jako alternatywne możliwości nałożenia kary „pozbawienie wolności” do sześciu lat z możliwością faktycznego skazania nawet przy pierwszym popełnieniu przestępstwa lub karę „grzywny” w podwójnej wysokości wartości przedmiotu przestępstwa, a łącznie z jedną z dwóch powyższych alternatywnie przewidzianych kar w art. 251 ust. 2 kumulatywnie przewidziano dodatkową karę w postaci przepadku na rzecz państwa niezadeklarowanych środków pieniężnych w pełnej wysokości, bez konieczności badania ich pochodzenia i przeznaczenia, mając na względzie że suma tych kar może przekraczać to, co jest niezbędne przy uwzględnieniu zamierzonych w tym rozporządzeniu celów – niezgodnie ze wskazaną w art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej zasadą proporcjonalności przestępstwa i kary – oraz stanowić ukryte ograniczenie swobodnego przepływu kapitału?

               2)

               Czy wskazane przepisy prawa Unii – art. 65 ust. 3 TFUE, art. 9 ust. 1 i art. 3 rozporządzenia nr 1889/2005, a także art. 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszczają one krajowych uregulowań prawnych, w szczególności art. 251 ust. 2 Nakazatelen kodeks na Republika Byłgarija, które wraz z karami przewidzianymi za naruszenie określonego w art. 3 rozporządzenia nr 1889/2005 obowiązku złożenia deklaracji dodatkowo przewidują całkowity przepadek na rzecz państwa niezadeklarowanej kwoty, niezależnie od jej pochodzenia i przeznaczenia?

               3)

               Czy art. 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że art. 251 ust. 2 Nakazatelen kodeks na Republika Byłgarija, w którym przewidziano przepadek mienia tytułem kary za zwykłe niewykonanie obowiązku złożenia deklaracji, nie zapewnia prawidłowej równowagi między interesem ogólnym a wskazanym w art. 17 karty wymogiem ochrony prawa własności?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1889/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty lub wywożonych ze Wspólnoty, Dz.U. 2005, L 309, s. 9.


title: Sprawa T-715/16: Postanowienie Sądu z dnia 16 stycznia 2018 r. – Pebagua / Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności — Środowisko naturalne — Ochrona przed inwazyjnymi gatunkami obcymi — Działania zapobiegawcze i zaradcze w odniesieniu do wprowadzania i rozprzestrzeniania inwazyjnych gatunków obcych — Rozporządzenie (UE) nr 1143/2014 — Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/1141 — Przyjęcie wykazu inwazyjnych gatunków obcych stwarzających zagrożenie dla Unii — Umieszczenie gatunku Procambarus clarkii w wykazie — Brak indywidualnego oddziaływania — Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych — Oczywista niedopuszczalność]

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/25

         Postanowienie Sądu z dnia 16 stycznia 2018 r. – Pebagua / Komisja
   (Sprawa T-715/16) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Środowisko naturalne - Ochrona przed inwazyjnymi gatunkami obcymi - Działania zapobiegawcze i zaradcze w odniesieniu do wprowadzania i rozprzestrzeniania inwazyjnych gatunków obcych - Rozporządzenie (UE) nr 1143/2014 - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2016/1141 - Przyjęcie wykazu inwazyjnych gatunków obcych stwarzających zagrożenie dla Unii - Umieszczenie gatunku Procambarus clarkii w wykazie - Brak indywidualnego oddziaływania - Akt regulacyjny wymagający przyjęcia środków wykonawczych - Oczywista niedopuszczalność])
   (2018/C 094/33)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Asociación de la pesca y acuicultura del entorno de Doñana y del Bajo Guadalquívir (Pebagua) (Isla Mayor, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Uceda Sosa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes i E. Sanfrutos Cano, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/1141 z dnia 13 lipca 2016 r. przyjmującego wykaz inwazyjnych gatunków obcych uznanych za stwarzające zagrożenie dla Unii zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1143/2014 (Dz.U. 2016, L 189, s. 4).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Asociación de la pesca y acuicultura del entorno de Doñana y del Bajo Guadalquívir (Pebagua) zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 441 z 28.11.2016.


title: Sprawa C-708/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rajonen syd Asenowgrad (Bułgaria) w dniu 19 grudnia 2017 r. – „EWN Byłgarija Topłofikacija” EAD / Nikolina Stefanowa Dimitrowa

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rajonen syd Asenowgrad (Bułgaria) w dniu 19 grudnia 2017 r. – „EWN Byłgarija Topłofikacija” EAD / Nikolina Stefanowa Dimitrowa
   (Sprawa C-708/17)
   (2018/C 094/13)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Rajonen syd Asenowgrad

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa:„EWN Byłgarija Topłofikacija” EAD

      Strona pozwana: Nikolina Stefanowa Dimitrowa

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 13 [ust.] 2 dyrektywy 2006/32/WЕ (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. [w sprawie efektywności końcowego wykorzystania energii i usług energetycznych oraz uchylającej dyrektywę Rady 93/76/EWG] dopuszcza, aby przedsiębiorstwo dostarczające energię cieplną dochodziło wartości zużytej energii cieplnej – emitowanej z sieci do objętych odrębną własnością lokali – proporcjonalnie do ocieplanej powierzchni nieruchomości określonych w projekcie, bez względu na faktycznie przesłaną do lokalu ilość energii cieplnej?

               2)

               Czy art. 27 dyrektywy [Parlamentu Europejskiego i Rady] 2011/83/UЕ (2) [z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady] dopuszcza krajowe uregulowania prawne, które zobowiązują odbiorców – będących właścicielami mieszkań w budynkach objętych reżimem odrębnej własności lokali, którzy zaprzestali korzystania z energii cieplnej, usuwając urządzenia grzewcze ze swych mieszkań lub wzywając pracowników przedsiębiorstwa ciepłowniczego do zablokowania technicznej możliwości emitowania energii przez urządzenie cieplne – do opłacenia wartości niezamówionej, lecz dostarczonej, energii cieplnej emitowanej z sieci w budynku?

               3)

               Czy takie krajowe uregulowania prawne skutkują ustanowieniem nieuczciwej praktyki handlowej w rozumieniu dyrektywy 2005/29/WE (3) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady?

      (1)  Dyrektywa 2006/32/WЕ Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 kwietnia 2006 r. w sprawie efektywności końcowego wykorzystania energii i usług energetycznych oraz uchylająca dyrektywę Rady 93/76/EWG (Tekst mający znaczenie dla EOG), Dz.U. 2006, L 114, s. 64.

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UЕ z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Tekst mający znaczenie dla EOG), Dz.U. 2011, L 304, s. 64.

      (3)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Tekst mający znaczenie dla EOG), Dz.U. 2005, L 149, s. 22.


title: Sprawa C-654/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 września 2017 r. w sprawie T-671/14, Bayerische Motoren Werke AG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 22 listopada 2017 r. przez Bayerische Motoren Werke AG

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/4

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 12 września 2017 r. w sprawie T-671/14, Bayerische Motoren Werke AG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 22 listopada 2017 r. przez Bayerische Motoren Werke AG
   (Sprawa C-654/17 P)
   (2018/C 094/05)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Bayerische Motoren Werke AG (przedstawiciele: M. Rosenthal, G. Drauz i M. Schütte, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Freistaat Sachsen

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie zwraca się o

               1.

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (piąta izba) z dnia 12 września 2017 r. w sprawie T-671/14,

               2.

               stwierdzenie nieważności, zgodnie z art. 263 ust. 4 TFUE, zaskarżonej w drodze skargi wydanej przez drugą stronę postępowania decyzji z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie SA.32009 (2011/C), w zakresie, w jakim uznano tam za niezgodną ze rynkiem wewnętrznym wykraczającą ponad kwotę 17 mln EUR kwotę 28 257 273 EUR zawnioskowanej kwoty pomocy w wysokości 45 257 273 EUR; w wypadku, gdyby Trybunał nie był w stanie wydać w tym zakresie orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie wnosi się, posiłkowo, o zwrócenie sprawy do Sądu Unii Europejskiej,

               3.

               pomocniczo: stwierdzenie nieważności, zgodnie z art. 263 ust. 4 TFUE, zaskarżonej decyzji drugiej strony postępowania z dnia 9 lipca 2014 r. w sprawie SA.32009 (2011/C), w zakresie, w jakim decyzja ta zakazuje przyznania, na podstawie art. 6 ust. 2 ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych w brzmieniu z dnia 6 sierpnia 2008 r., jakiejkolwiek zwolnionej z obowiązku zgłoszenia pomocy na przedsięwzięcie inwestycyjne wnoszącej odwołanie oraz stwierdza jej niezgodność z rynkiem wewnętrznym w zakresie wykraczającym ponad kwotę 17 mln EUR.

               4.

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami zgodnie z art. 138 § 1, art. 184 § § 1 i 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem Sprawiedliwości.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi w ramach odwołania następujące zarzuty:

               1.

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 ust. 3 TFUE
               Wyrok stanowi naruszenie art. 107 ust. 3 TFUE, ponieważ Sąd przy bezbłędnej pod względem prawnym ocenie zaskarżonej decyzji powinien był dojść do wniosku, że zaniechanie odrębnego zbadania, czy i w jakim zakresie przyznanie pomocy wywołałoby skutki w postaci zakłócenia konkurencji, stanowi naruszenie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE.
               Zaskarżony wyrok dokonuje błędnej oceny, w myśl której druga strona odwołania nie mogła ograniczyć swojej oceny do samego ustalenia szacowanych ex ante kosztów projektu w lokalizacji w regionie znajdującym się w niekorzystnej sytuacji oraz „przyjęcia” zakłócenia konkurencji w odniesieniu do każdej pomocy wykraczającej ponadto – przy całkowitym pominięciu konkretnej pozycji rynkowej wnoszącej odwołanie.

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie art. 288 TFUE, art. 3, art. 13 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych oraz zakazu dyskryminacji
               Wyrok stanowi naruszenie art. 288 TFUE oraz art. 3 i art. 13 ust. 1 ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych, ponieważ Sąd przy bezbłędnej pod względem prawnym ocenie nie mógł przyznać drugiej stronie odwołania jakiegokolwiek nowego uprawnienia w zakresie badania pomocy oraz stwierdzenia jej niezgodności z w drodze decyzji, o ile pomoc ta została uznana już za zgodną z rynkiem wewnętrznym do wysokości wartości progowej zgodnie z art. 6 ust. 2 ogólnego rozporządzenia w sprawie wyłączeń blokowych na podstawie znajdującego się wyżej w hierarchii norm wtórnego prawa Unii.
               Konsekwencją zaskarżonego wyroku jest ponadto to, że wnosząca odwołanie poprzez zakaz otrzymania pomocy powyżej kwoty 17 mln EUR do wysokości progu określonego w ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych jest dyskryminowana w porównaniu z innymi konkurentami. Każdy bowiem konkurent – nawet podmiot o pozycji dominującej – miałby w porównywalnej sytuacji możliwość otrzymania pomocy na inwestycje w porównywalnej wysokości na podstawie Investitionszulagengesetz (ustawy o dopłatach inwestycyjnych) do wysokości progowej.


title: Sprawa C-725/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 27 grudnia 2017 r. – „Topłofikacija Sofia” EAD / Mitko Simeonow Dimitrow

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski rajonen syd (Bułgaria) w dniu 27 grudnia 2017 r. – „Topłofikacija Sofia” EAD / Mitko Simeonow Dimitrow
   (Sprawa C-725/17)
   (2018/C 094/14)
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Sofijski rajonen syd

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa:„Topłofikacija Sofia” EAD

      Strona pozwana: Mitko Simeonow Dimitrow

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Dyrektywa (1) [Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady] wyłącza zastosowanie uregulowań tradycyjnego prawa umów odnoszących się do zawierania umów, lecz czy wyłącza uregulowania dotyczące tej przewidzianej ustawowo skrajnie nietypowej struktury powstania stosunku umownego?

               2.

               Jeśli dyrektywa nie wyłącza zastosowania uregulowań krajowych w tej sytuacji, czy jest to umowa w rozumieniu art. 5 dyrektywy czy też innego rodzaju stosunek prawny? Jeśli jest lub nie jest to umowa, czy dyrektywa ma zastosowanie w niniejszym wypadku?

               3.

               Czy taki rodzaj faktycznych umów jest regulowany dyrektywą niezależnie od chwili ich zawarcia, czy też ma ona zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do nowоnabytych mieszkań lub ściślej – nowowybudowanych mieszkań (przez co należy rozumieć przyłączenia na podstawie żądań połączenia z siecią ciepłowniczą)?

               4.

               Jeśli dyrektywa ma zastosowanie, to czy uregulowania krajowe naruszają art. 5 ust. 1 lit. е) w związku z art. 5 ust. 2 [tej dyrektywy] regulujące prawo (zasadniczą możliwość) rozwiązania stosunku prawnego?

               5.

               W konsekwencji jeśli nastąpi zawarcie umowy, czy powinna ona mieć określoną formę, oraz jaki powinien być zakres informacji, które należy przedstawić odbiorcy (rozumianemu jako indywidualny właściciel mieszkania, a nie jako wspólnota odrębnych właścicieli lokali)? Czy brak informacji przedstawionej we właściwym czasie i w dostępny sposób wywiera wpływ na powstanie stosunku prawnego?

               6.

               Czy niezbędne jest wyraźne żądanie – wyrażona formalnie wola odbiorcy, by stał się on stroną takiego stosunku prawnego?

               7.

               Jeśli zawarto umowę, nieformalną lub formalną, to czy ogrzewanie wspólnych części budynku (w tym klatki schodowej) stanowi część przedmiotu transakcji, oraz czy odbiorca zamówił usługę w tej części, gdy nie ma jego wyraźnego żądania w tym względzie lub nawet żądania całej wspólnoty odrębnych właścicieli lokali (na przykład w wypadku zdemontowanych grzejników, co jest częstą sytuacją – a biegli nie wskazują na istnienie urządzeń grzewczych we wspólnych częściach budynku)?

               8.

               W świetle powyższych wskazań, czy znaczenie ma (wywiera odmienne skutki) okoliczność, że dostarczanie ciepła wstrzymano w osobistym mieszkaniu w odniesieniu do właściciela jako odbiorcy, który zażądał ogrzewania wspólnych części budynku?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniająca dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylająca dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Tekst mający znaczenie dla EOG), Dz.U. 2011, L 304, s. 64.


title: Sprawa C-677/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 4 grudnia 2017 r. – M. Çoban / Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep (Niderlandy) w dniu 4 grudnia 2017 r. – M. Çoban / Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen
   (Sprawa C-677/17)
   (2018/C 094/06)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Centrale Raad van Beroep

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca środek odwoławczy: Ç. Coban

      Druga strona postępowania: Raad van bestuur van het Uitvoeringsinstituut werknemersverzekeringen

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 6 ust. 1 decyzji 3/80 (1) z uwzględnieniem art. 59 Protokołu dodatkowego należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie regulacji ustawowej państwa członkowskiego, takiej jak art. 4a ustawy [Toeslagenwet], na podstawie której dochodzi do cofnięcia przyznanego świadczenia dodatkowego po przeprowadzeniu się przez beneficjenta do Turcji, także wówczas, gdy beneficjent ten opuszcza terytorium państwa członkowskiego ze swojej własnej inicjatywy? Czy w takiej sytuacji znaczenie ma to, że w chwili wyjazdu zainteresowany nie ma już prawa pobytu na podstawie układu stowarzyszeniowego, ale ma za to zezwolenie na pobyt dla rezydentów długoterminowych UE? Czy w takiej sytuacji znaczenie ma okoliczność, że zgodnie z ustawodawstwem krajowym zainteresowany ma możliwość powrotu w ciągu jednego roku od momentu wyjazdu w celu odzyskania świadczenia dodatkowego i że możliwość taka utrzymuje się, dopóki posiada on zezwolenie na pobyt dla rezydentów długoterminowych UE?

      (1)  Decyzja Rady Stowarzyszeniowej 3/80 z dnia 19 września 1980 r. o stosowaniu systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Wspólnot Europejskich do pracowników tureckich i członków ich rodzin (Dz.U. 1983, C 110, s. 60).


title: Sprawa T-91/16: Wyrok Sądu z dnia 25 stycznia 2018 r. – Włochy / Komisja [EFS — Program operacyjny objęty celem nr 1 dla regionu Sycylii — Zmniejszenie pierwotnie przyznanej pomocy finansowej — Metoda obliczania przez ekstrapolację — Proporcjonalność — Artykuł 39 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 — Obowiązek uzasadnienia]

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/18

         Wyrok Sądu z dnia 25 stycznia 2018 r. – Włochy / Komisja
   (Sprawa T-91/16) (1)

   ([EFS - Program operacyjny objęty celem nr 1 dla regionu Sycylii - Zmniejszenie pierwotnie przyznanej pomocy finansowej - Metoda obliczania przez ekstrapolację - Proporcjonalność - Artykuł 39 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 1260/1999 - Obowiązek uzasadnienia])
   (2018/C 094/22)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierany przez de P. Gentiliego, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Arenas i F. Tomat, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2015) 9413 z dnia 17 grudnia 2015 r. dotyczącej zmniejszenia wkładu Europejskiego Funduszu Społecznego (FSE) w program operacyjny dla regionu Sycylii, który wpisuje się we wspólnotowe ramy wsparcia na pomoc strukturalną dla włoskich regionów, których dotyczy cel nr 1 rozporządzenia nr 1260/1999 (CCI 1999IT 161PO011).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 136 z 18.4.2016.


title: Sprawa C-679/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 4 grudnia 2017 r. – Vlaams Gewest reprezentowany przez rząd flamandzki w osobie flamandzkiego ministra budżetu, finansów i energetyki oraz Vlaams Gewest reprezentowany przez rząd flamandzki w osobie flamandzkiego ministra środowiska, przyrody i rolnictwa / Johannes Huijbrechts

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 4 grudnia 2017 r. – Vlaams Gewest reprezentowany przez rząd flamandzki w osobie flamandzkiego ministra budżetu, finansów i energetyki oraz Vlaams Gewest reprezentowany przez rząd flamandzki w osobie flamandzkiego ministra środowiska, przyrody i rolnictwa / Johannes Huijbrechts
   (Sprawa C-679/17)
   (2018/C 094/07)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van beroep te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca apelację: Vlaams Gewest (region flamandzki) reprezentowany przez rząd flamandzki w osobie flamandzkiego ministra budżetu, finansów i energetyki oraz Vlaams Gewest reprezentowany przez rząd flamandzki w osobie flamandzkiego ministra środowiska, przyrody i rolnictwa

      Druga strona postępowania: Johannes Huijbrechts

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy naruszenie swobody przepływu kapitału ustanowionej w art. 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej stanowi sytuacja, w której spadkobierca dziedziczący zarządzany w zrównoważony sposób obszar leśny położony za granicą nie może skorzystać ze zwolnienia z podatku od spadku na podstawie art. 55quater VI.W.Succ. (obecnie art. 2.7.6.0.3 VI.C.Fisc.), podczas gdy spadkobierca dziedziczący zarządzany w zrównoważony sposób obszar leśny położony w granicach odnośnego państwa korzysta ze zwolnienia z podatku od spadku na podstawie tego art. 55quater VI.W.Succ. (obecnie art. 2.7.6.0.3 VI.C.Fisc.)?

               2)

               Czy interes flamandzkich obszarów leśnych w rozumieniu art. 55quater VI.W.Succ. (obecnie art. 2.7.6.0.3 VI.C.Fisc.) stanowi nadrzędny wzgląd interesu ogólnego uzasadniający uregulowanie, zgodnie z którym zastosowanie zwolnienia z podatku od spadku jest ograniczone do zarządzanych w zrównoważony sposób obszarów leśnych położonych na terenie Flandrii?


title: Sprawa T-762/16: Postanowienie Sądu z dnia 15 stycznia 2018 r. – ArcelorMittal Belval & Differdange i ThyssenKrupp Steel Europe / ECHA [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty znajdujące się w posiadaniu ECHA — Wniosek dotyczący dokumentów i tożsamości pierwotnego wnioskującego o dostęp do informacji rejestrującego substancje na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 — Częściowa odmowa dostępu — Cofnięcie decyzji o odmowie udzielenia dostępu — Umorzenie postępowania]

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/26

         Postanowienie Sądu z dnia 15 stycznia 2018 r. – ArcelorMittal Belval & Differdange i ThyssenKrupp Steel Europe / ECHA
   (Sprawa T-762/16) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty znajdujące się w posiadaniu ECHA - Wniosek dotyczący dokumentów i tożsamości pierwotnego wnioskującego o dostęp do informacji rejestrującego substancje na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 - Częściowa odmowa dostępu - Cofnięcie decyzji o odmowie udzielenia dostępu - Umorzenie postępowania])
   (2018/C 094/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ArcelorMittal Belval & Differdange SA (Esch-sur-Alzette, Luksemburg) i ThyssenKrupp Steel Europe AG (Duisburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Scheidmann i M. Kottmann)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) (przedstawiciele: początkowo M. Heikkilä, C. Buchanan i E. Maurage, następnie M. Heikkilä, C. Buchanan i M. Broere, pełnomocnicy, wspierani przez G. Gilmore’a, barrister)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji ECHA ATD/52/2016 z dnia 26 września 2016, doręczonej skarżącym w dniu 28 września 2016 r., w której przyznano częściowy dostęp do żądanych dokumentów dotyczących poprzedniego wniosku do ECHA o dostęp do dokumentu.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Postępowanie w przedmiocie wniosku Europejskiej Agencji Leków (EMA) o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

               3)

               Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez ArcelorMittal Belval & Differdange SA i ThyssenKrupp Steel Europe AG.

               4)

               EMA pokrywa własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 14 z 16.1.2017.


title: Sprawa T-28/18: Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2018 r. – Marriott Worldwide / EUIPO – AC Milan (AC MILAN)

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/33

         Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2018 r. – Marriott Worldwide / EUIPO – AC Milan (AC MILAN)
   (Sprawa T-28/18)
   (2018/C 094/44)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Marriott Worldwide Corp. (Bethesda, Maryland, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: A. Reid, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: AC Milan SpA (Mediolan, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: AC Milan SpA

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego zawierającego elementy słowne „AC MILAN” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr1 182 615

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 listopada 2017 r. w sprawie R 356/2017-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i odrzucenie zgłoszenia w odniesieniu do spornych usług; oraz

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 2017/1001.


title: Sprawa T-157/17: Postanowienie Sądu z dnia 22 stycznia 2018 r. – Cristalfarma / EUIPO – Novartis (ILLUMINA) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ILLUMINA — Cofnięcie zaskarżonej decyzji — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/26

         Postanowienie Sądu z dnia 22 stycznia 2018 r. – Cristalfarma / EUIPO – Novartis (ILLUMINA)
   (Sprawa T-157/17) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ILLUMINA - Cofnięcie zaskarżonej decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania))
   (2018/C 094/35)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cristalfarma Srl (Mediolan, Włochy) (przedstawiciel: adwokat R. Almaraz Palmero)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. King i D. Gája, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Novartis AG (Bazylea, Szwajcaria)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 stycznia 2017 r. (sprawa R 1187/2016-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Novartis a Cristalfarma

      Sentencja

               1)

               Przedstawiony przez Cristalfarma Srl wniosek o zawieszenie postępowania zostaje oddalony.

               2)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               3)

               Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Cristalfarma.

               4)

               Novartis AG pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 129 z 24.4.2017.


title: Sprawa C-687/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 28 września 2017 r. w sprawie T-138/15, Aanbestedingskalender BV i in./ Komisja Europejska, wniesione w dniu 7 grudnia 2017 r. przez Aanbestedingskalender BV, Negometrix BV, CTM Solution BV, Stillpoint Applications BV, Huisinga Beheer BV

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/7

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 28 września 2017 r. w sprawie T-138/15, Aanbestedingskalender BV i in./ Komisja Europejska, wniesione w dniu 7 grudnia 2017 r. przez Aanbestedingskalender BV, Negometrix BV, CTM Solution BV, Stillpoint Applications BV, Huisinga Beheer BV
   (Sprawa C-687/17 P)
   (2018/C 094/08)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Aanbestedingskalender BV, Negometrix BV, CTM Solution BV, Stillpoint Applications BV, Huisinga Beheer BV (przedstawiciel: C. T. Dekker, L. Fiorilli, advocaten)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Królestwo Niderlandów, Republika Słowacji

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku w całości albo w części w zakresie, w jakim skarga wniesiona w sprawie T-138/15 została oddalona i, następnie:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej w całości albo w części; lub

               —

               tytułem ewentualnym, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości albo w części w zakresie, w jakim skarga wniesiona w sprawie T-138/15 została oddalona i zwrócenie sprawy do Sądu w celu wydania orzeczenia w przedmiocie zasadności skargi przy uwzględnieniu wytycznych Trybunału;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd dopuścił się naruszenia prawa, dokonał błędnej oceny stanu faktycznego i nie przedstawił właściwego oraz spójnego uzasadnienia poprzez wyrażenie opinii i stwierdzenie, że należy oddalić jedyny zarzut skarżącej i tym samym oddalić skargę w całości, ponieważ Komisja słusznie stwierdziła, iż czynności TenderNed nie miały charakteru gospodarczego i że środek będący przedmiotem niniejszej sprawy nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.
   Skarżące występują z żądaniem, aby gospodarczy albo niegospodarczy charakter działalności TenderNed, a w szczególności jego moduł służący do składania ofert nie mógł być postrzegany jako element jedynej działalności oraz aby postrzegać służący do składania ofert moduł TenderNed jako posiadający charakter gospodarczy i niezależny od kompetencji organów władzy. Skarżące podnoszą, że Sąd nie zastosował się do orzecznictwa Trybunału dotyczącego kwestii, czy działalność ma charakter gospodarczy.


title: Sprawa T-30/18: Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2018 r. – Yado / EUIPO – Dvectis CZ (Poduszka do siedzenia)

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/34

         Skarga wniesiona w dniu 23 stycznia 2018 r. – Yado / EUIPO – Dvectis CZ (Poduszka do siedzenia)
   (Sprawa T-30/18)
   (2018/C 094/45)
   Język skargi: słowacki

      Strony

      Strona skarżąca: Yado s.r.o. (Handlová, Słowacja) (przedstawiciel: adwokat D. Futej)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Dvectis CZ s.r.o. (Brno, Republika Czeska)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

      Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 2 371 591-0001

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 listopada 2017 r. w sprawie R 1017/2017-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w przedmiocie niedopuszczalności odwołania;

               —

               zobowiązanie pozwanego do rozpatrzenia odwołania i do wydania rozstrzygnięcia;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami niniejszego postępowania poniesionymi przez skarżącą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie prawa w rozumieniu art. 57 rozporządzenia nr 6/2002 i art. 65 rozporządzenia nr 2245/2002;

               —

               Naruszenie prawa podstawowego do bycia wysłuchanym

               —

               Naruszenie art. 7 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa C-689/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I (Niemcy) w dniu 8 grudnia 2017 r. – Conti 11. Container Schiffahrts-GmbH & Co. KG MS „MSC Flaminia” / Land Niedersachsen

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht München I (Niemcy) w dniu 8 grudnia 2017 r. – Conti 11. Container Schiffahrts-GmbH & Co. KG MS „MSC Flaminia” / Land Niedersachsen
   (Sprawa C-689/17)
   (2018/C 094/09)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht München I

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Conti 11. Container Schiffahrts-GmbH & Co. KG MS „MSC Flaminia”

      Strona pozwana: Land Niedersachsen

      Pytanie prejudycjalne

   Czy pozostałości w postaci złomu i wody gaśniczej wymieszanej z osadami oraz pozostałościami ładunku na pokładzie statku będące wynikiem awarii stanowią „odpady wytwarzane na pokładach pojazdów, pociągów, statków powietrznych i pływających” zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. b) rozporządzenia (WE) 1013/2006 (1)?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów, Dz.U. L 190, s. 1.


title: Sprawa T-113/16: Wyrok Sądu z dnia 30 stycznia 2018 r. – Arctic Cat / EUIPO – Slazengers (Przedstawienie skaczącego zwierzęcia z rodziny kotowatych, skierowanego w prawo) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy przedstawiający skaczące zwierzę z rodziny kotowatych, skierowane w prawo — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający skaczące zwierzę z rodziny kotowatych, skierowane w lego — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/18

         Wyrok Sądu z dnia 30 stycznia 2018 r. – Arctic Cat / EUIPO – Slazengers (Przedstawienie skaczącego zwierzęcia z rodziny kotowatych, skierowanego w prawo)
   (Sprawa T-113/16) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy przedstawiający skaczące zwierzę z rodziny kotowatych, skierowane w prawo - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy przedstawiający skaczące zwierzę z rodziny kotowatych, skierowane w lego - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2018/C 094/23)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Arctic Cat, Inc. (Thief River Falls, Minnesota, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Hartmann i S. Fröhlich)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Ivanauskas, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Slazengers Ltd (Burnham, Zjednoczone Królestwo)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 stycznia 2016 r. (sprawa R 2953/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Slazengers a Arctic Cat.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Arctic Cat, Inc. pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

      (1)  Dz.U. C 175 z 17.5.2016.


title: Sprawa T-178/17: Postanowienie Sądu z dnia 18 stycznia 2018 r. – W&O medical esthetics / EUIPO – Fidia farmaceutici (HYALSTYLE) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy HYALSTYLE — Zła wiara — Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Wniosek o przesłuchanie świadków — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art.94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001) — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna}

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/27

         Postanowienie Sądu z dnia 18 stycznia 2018 r. – W&O medical esthetics / EUIPO – Fidia farmaceutici (HYALSTYLE)
   (Sprawa T-178/17) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy HYALSTYLE - Zła wiara - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Wniosek o przesłuchanie świadków - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art.94 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001) - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna})
   (2018/C 094/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: W&O medical esthetics GmbH (Oberursel, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat: A. Finkentey)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Söder, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Fidia farmaceutici SpA (Abano Terme, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunz-Hallstein i H. Kunz-Hallstein)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 stycznia 2017 r. (sprawa R 872/2016-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między W&O medical esthetics a Fidia farmaceutici.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w części oddalona.

               2)

               W&O medical esthetics GmbH pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Fidia farmaceutici SpA.

      (1)  Dz.U. C 144 z 8.5.17.


title: Sprawa C-11/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 8 listopada 2017 r. w sprawie T-245/15, Kłymenko / Rada, wniesione w dniu 5 stycznia 2018 r. przez Ołeksandra Wiktorowicza Kłymenkę

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 8 listopada 2017 r. w sprawie T-245/15, Kłymenko / Rada, wniesione w dniu 5 stycznia 2018 r. przez Ołeksandra Wiktorowicza Kłymenkę
   (Sprawa C-11/18 P)
   (2018/C 094/15)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ołeksandr Wiktorowicz Kłymenko (przedstawiciel: adwokat M. Phelippeau)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

   W ocenie wnoszącego odwołanie Trybunał powinien uchylić wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 8 listopada 2017 r. w sprawie T-245/15.
   Żądania wnoszącego odwołanie są takie same, jak zgłoszone przed Sądem, mianowicie:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r. (1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r. (2);

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/318 z dnia 4 marca 2016 r. (3) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/311 z dnia 4 marca 2016 r. (4);

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2017/381 z dnia 3 marca 2017 r. (5) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/374 z dnia 3 marca 2017 r. (6),

         w zakresie, w jakim powyższe akty dotyczą wnoszącego odwołanie; jak również obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami odwołania oraz dostosowanej skargi.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie przedstawił trzy zarzuty.

      Po pierwsze, wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd popełnił błąd, uznając, że Rada Unii Europejskiej wskazała rzeczywiste i konkretne powody uzasadniające objęcie go środkami ograniczającymi oraz że Sąd błędnie uznał Urząd Ukraińskiego Prokuratora Generalnego za „wysokiej rangi organ sądowy”.

      Po drugie, podnosi, że Sąd błędnie uznał, że określone w rozpatrywanych aktach kryteria umieszczenia w wykazie są zgodne z celami WPZiB.

      Po trzecie, utrzymuje, że Sąd naruszył prawo, stwierdzając, iż zastosowanie środka ograniczającego nie było równoznaczne z naruszeniem prawa własności.

      (1)  Decyzja Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r. zmieniająca decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2015, L 62, s. 25).

      (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2015, L 62, s. 1).

      (3)  Decyzja Rady (WPZiB) 2016/318 z dnia 4 marca 2016 r. zmieniająca decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2016, L 60, s. 76).

      (4)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2016/311 z dnia 4 marca 2016 r. wykonujące rozporządzenie (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2016, L 60, s. 1).

      (5)  Decyzja Rady (WPZiB) 2017/381 z dnia 3 marca 2017 r. zmieniająca decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2017, L 58, s. 34).

      (6)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2017/374 z dnia 3 marca 2017 r. dotyczące wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2017, L 58, s. 1).


title: Sprawa T-46/18: Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2018 r. – Comune di Milano / Rada

text:
               12.3.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 94/35

         Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2018 r. – Comune di Milano / Rada
   (Sprawa T-46/18)
   (2018/C 094/46)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Comune di Milano (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: F. Sciaudone i M. Condinanzi, avvocati)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności na podstawie art. 263, decyzji Rady podjętej podczas 3579 zebrania Rady w składzie do spraw ogólnych w dniu 20 listopada 2017 r. - 14559/17 i dotyczącej wyboru nowej siedziby Europejskiej Agencji Leków (EMA), opublikowanej w komunikacie prasowym zawierającym sprawozdanie z niego [Outcome of the Council meeting (3579th Council meeting), Presse 65, provisional version], w części w której postanowiono, że nowa siedziba Europejskiej Agencji Leków zostanie umieszczona w Amsterdamie.

               —

               Obciążenie Rady kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący nadużycia władzy.

                           —

                           W tym względzie podniesiono, że celem realizowanym przez Radę w ramach procedury selekcji było wyłonienie najlepszej oferty, aby przenieść siedzibę EMA w świetle zawczasu ustalonych kryteriów wyboru. Natomiast ustalenie nowej siedziby EMA w drodze losowania bez przeprowadzenia jakiegokolwiek dochodzenia jest sprzeczne z deklarowanym przy określaniu zasad procedury celem wyboru najlepszej oferty w drodze przejrzystego procesu decyzyjnego na podstawie ocen technicznych i zawczasu ustalonych szczególnych kryteriów, albowiem taki tryb nie pozwala sprawdzić braku równoważności kandydatur Mediolanu i Amsterdamu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasad dobrej administracji i przejrzystości.

                           —

                           W tym względzie podniesiono, że zaskarżona decyzja jest bezprawna albowiem jest wynikiem procesu decyzyjnego charakteryzującego się: i) brakiem form i trybów służących zagwarantowaniu koniecznej przejrzystości; ii) brakiem odpowiedniego uwzględnienia okoliczności istotnych dla rozważanej oceny.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia decyzji Rady z dnia 1 listopada 2009 r. dotyczącej przyjęcia jej regulaminu wewnętrznego oraz zasad proceduralnych z dnia 31 października 2017 r.

                           —

                           W tym zakresie podniesiono, że tryb głosowania nad decyzją z dnia 20 listopada 2017 r. i jego wynik stanowią dodatkowe powody bezprawności decyzji z dnia 20 listopada 2017 r. z uwagi na naruszenie szczególnych przepisów, których Rada powinna była przestrzegać.