title: Sprawa C-369/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 19 maja 2010 r. w sprawie T-108/09 Ravensburger AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Educa Borras, S.A.,wniesione w dniu 22 lipca 2010 r. przez Ravensburger AG

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 19 maja 2010 r. w sprawie T-108/09 Ravensburger AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Educa Borras, S.A.,wniesione w dniu 22 lipca 2010 r. przez Ravensburger AG
   (Sprawa C-369/10 P)
   ()
   2010/C 260/13
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Ravensburger AG (przedstawiciele: H. Harte-Bavendamm i M. Goldmann, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Educa Borras, S.A.

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               dopuszczenie odwołania od wyrok Sądu z dnia 19 maja 2010 r. (sprawa T-108/09);

               —

               uchylenie wyroku Sądu;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 8 stycznia 2009 r. (sprawa R 305/2008-2) i w razie potrzeby decyzji Wydziału Unieważnień z dnia 3 września 2006 r. (sprawa 1107C);

               —

               jeśli właściwe, przekazanie sprawy OHIM celem ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie interwenienta i OHIM kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie w niniejszym postępowaniu odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok winien zostać uchylony z następujących względów:

               1)

               Wypaczenie dowodów z uwagi na to, że Sąd przeinaczył wywody wnoszącej odwołanie w zakresie faktycznych okoliczności dotyczących wykazu towarów oznaczonych rozpatrywanym wspólnotowym znakiem towarowym, uznając, że „w niniejszej sprawie nie było kwestią sporną to, że towary, dla których rozpatrywany znak został zarejestrowany, obejmowały w szczególności gry pamięciowe”.

               2)

               Wypaczenie dowodów z uwagi na to, że Sąd zastosował art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1) w związku z art. 7 ust. 1 lit. c) tego rozporządzenia i posłużył się wadliwym i zbyt restrykcyjnym kryterium przy ocenie charakteru opisowego słownego znaku towarowego, a mianowicie wspólnotowego znaku towarowego nr 1 203 629„MEMORY”.

               3)

               Wypaczenie dowodów z uwagi na to, że Sąd zastosował art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia i posłużył się wadliwym i zbyt restrykcyjnym kryterium przy ocenie charakteru odróżniającego słownego znaku towarowego, a mianowicie wspólnotowego znaku towarowego nr 1 203 629„MEMORY”.

               4)

               Wypaczenie dowodów z uwagi na to, że Sąd prawie wyłącznie oparł się na domniemanych zwyczajach językowych w dalekich, pozaeuropejskich krajach.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1)


title: Sprawa T-297/09: Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2009 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko EASA

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/18

         Skarga wniesiona w dniu 22 lipca 2009 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko EASA
   (Sprawa T-297/09)
   2009/C 233/34
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis oraz M. Dermitzakis, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiej Agencji Bezpieczeństwa Lotniczego („EASA”) o wyborze ofert strony skarżącej złożonych w odpowiedzi na zaproszenie do składania ofert w otwartej procedurze przetargowej EASA.2009.OP.02 część 1, część 2, część 3 i część 5, mającej na celu wyłonienie podmiotu świadczącego usługi w dziedzinie technologii informacyjnych i telekomunikacyjnych („ICT”) (Dz.U. 2009/S 22-030588), jako drugiego i trzeciego usługodawcy w ramach mechanizmu kaskadowego, doręczonych stronie skarżącej czterema odrębnymi pismami z dnia 12 maja 2009 r., 8 lipca 2009 r., 13 lipca 2009 r. i 15 lipca 2009 r., a także wszelkich wydanych później odnośnych decyzji EASA, w tym decyzji o udzieleniu zamówienia wyłonionym oferentom;

               —

               zasądzenie od EASA, tytułem naprawienia szkody poniesionej przez skarżącą w związku z przedmiotową procedurą przetargową, kwoty 6 100 000 EUR;

               —

               obciążenie EASA kosztami obsługi prawnej i wydatkami poniesionymi przez skarżącą w związku z wniesieniem niniejszej skargi, nawet w wypadku jej oddalenia.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności wydanej przez stronę pozwaną decyzji o wyborze ofert złożonych przez nią w odpowiedzi na zaproszenie do składania ofert w otwartej procedurze przetargowej mającej na celu wyłonienie podmiotu świadczącego usługi ICT (EASA.2009.OP.02), jako drugiego i trzeciego usługodawcę w ramach mechanizmu kaskadowego, i o udzieleniu odnośnych zamówień wyłonionym oferentom. Strona skarżąca wnosi także o zasadzenie odszkodowania za szkody, które poniosła — jak twierdzi — w związku z uczestnictwem w tym postępowaniu przetargowym.
   W uzasadnieniu swych żądań strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.
   Po pierwsze skarżąca twierdzi, że pozwana naruszyła zasady dobrej administracji i równego traktowania, gdyż nie wykluczywszy z postępowania przetargowego jednego z członków zwycięskiego konsorcjum oskarżanego przez władze krajowe o popełnienie czynów bezprawnych, a nawet przyznającego się do popełnienia takich czynów, a mianowicie oszustwa, korupcji i przekupstwa w związku z zamówieniami udzielonymi przez władze publiczne w Unii Europejskiej oraz w skali międzynarodowej, jak również fałszerstwa swych ksiąg oraz ksiąg innego wyłonionego w przetargu oferenta, który nie wywiązał się ze swych zobowiązań umownych względem Komisji Europejskiej, nie uwzględniła przewidzianych w art. 93 ust. 1 i art. 94 rozporządzenia finansowego (1) kryteriów wykluczenia. Postąpiwszy w ten sposób skarżąca naruszyła także art. 133a i art. 134 zasad wykonawczych (2) oraz art. 45 dyrektywy 2004/18/WE (3).
   Ponadto skarżąca zarzuca pozwanej naruszenie obowiązku starannego działania wymaganego od profesjonalisty, polegające na dopuszczeniu możliwości posłużenia się przez jednego z wyłonionych oferentów podwykonawcami z państw niebędących członkami WTO ani stronami porozumienia w sprawie zamówień rządowych.
   Po drugie skarżąca utrzymuje, że pozwana popełniła oczywiste błędy w ocenie oraz że nie przedstawiła uzasadnienia, naruszając rozporządzenie finansowe i jego zasady wykonawcze, a także dyrektywę 2004/18/WE3 oraz art. 253 WE. Skarżąca twierdzi, że pozwana naruszyła także zasadę równego traktowania, ponieważ jeden z wyłonionych w przetargu oferentów nie spełnił wymogów zawartych w specyfikacji przetargowej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, str. 1)

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. 2002, L 357, s. 1)

      (3)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. 2004, L 134, s. 114)


title: Sprawa T-246/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 maja 2008 r. — Redcats przeciwko OHIM — Revert & Cía (REVERIE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego REVERIE — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Revert — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/16

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 maja 2008 r. — Redcats przeciwko OHIM — Revert & Cía (REVERIE)
   (Sprawa T-246/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego REVERIE - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy Revert - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 158/25)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Redcats SA (Roubaix, Francja) (przedstawiciel: A. Bertrand, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Manuel Revert & Cía, SA (Onteniente, Hiszpania)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 lipca 2006 r. (sprawa R 171/2005-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Manuel Revert & Cía, SA a Redcats SA.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Redcats SA zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006.


title: Sprawa C-433/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 3 sierpnia 2016 r. – Bayerische Motoren Werke AG/Acacia Srl

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 3 sierpnia 2016 r. – Bayerische Motoren Werke AG/Acacia Srl
   (Sprawa C-433/16)
   (2016/C 410/03)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

      Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bayerische Motoren Werke AG

      Strona pozwana: Acacia Srl

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy na mocy art. 24 rozporządzenia nr 44/2001/WE zarzut braku jurysdykcji sądu krajowego, przed który wytoczono powództwo, podniesiony jako zarzut wstępny ale o charakterze pomocniczym względem innych wstępnych zarzutów procesowych, a w każdym razie, przed podniesieniem zarzutów w kwestiach merytorycznych, można interpretować jako uznanie jurysdykcji?

               2)

               Czy brak uwzględnienia w art. 82 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002 jurysdykcji sądów alternatywnych dla sporów w przedmiocie ustalenia nieistnienia stosunku prawnego lub prawa względem sądu właściwego dla pozwanego, o którym mowa w art. 82 ust. 1 tego samego rozporządzenia, należy interpretować w taki sposób, że powoduje to przyznanie jurysdykcji wyłącznej w odniesieniu do tych sporów?

               3)

               Czy, celem rozstrzygnięcia kwestii, o której mowa w [poprzednim punkcie], konieczne jest ponadto uwzględnienie wykładni przepisów rozporządzenia nr 44/2001/WE dotyczących jurysdykcji wyłącznej, a w szczególności jego art. 22 określającego przypadki takiej jurysdykcji, wśród których znajduje się jurysdykcja w sprawach w przedmiocie rejestracji i nieważności patentów, znaków towarowych i wzorów, ale nie w sporach w przedmiocie ustalenia nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, jak i art. 24, przewidującego możliwość uznania jurysdykcji innego sądu przez pozwanego, jeżeli sąd państwa członkowskiego nie ma jurysdykcji na podstawie innych przepisów rozporządzenia, ze skutkiem ustalenia jurysdykcji sądu, przed który powód wytoczył powództwo?

               4)

               Czy podejście wyrażone w wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 25 października 2012 r. w sprawie w sprawie Folien Fischer AG i Fofitec AG/Ritrama SpA. C-133/11 w przedmiocie możliwości zastosowania art. 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001/WE ma charakter, zasady ogólnej i bezwzględnie obowiązującej, mającej zastosowanie do każdego powództwa o ustalenie nieistnienia odpowiedzialności za czyn niedozwolony, w tym powództwa o stwierdzenie braku naruszenia w przedmiocie wzorów wspólnotowych, a zatem, czy w niniejszej sprawie jurysdykcja przysługiwać będzie sądowi, o którym mowa w art. 81 rozporządzenia nr 6/2002 czy sądowi, o którym mowa w przytoczonym art. 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 lub czy uprawnienie do dokonania wyboru jednej lub drugiej możliwej jurysdykcji zostało przyznane powodowi?

               5)

               Czy, w przypadku w którym wnioski o stwierdzenie nadużycia pozycji dominującej i nieuczciwej konkurencji zostają złożone w ramach sporu w przedmiocie wzorów wspólnotowych, z którym są one związane, jako że ich uwzględnienie zakłada uprzednie uwzględnienie powództwa o stwierdzenie braku naruszenia wzorów, mogą one być rozpoznane łącznie z tym powództwem przed tym samym sądem zgodnie z rozszerzającą wykładnią art. 28 ust. 3 rozporządzenia nr 44/2001/WE?

               6)

               Czy zachowania objęte wnioskami, o których mowa w [poprzednim punkcie] stanowią przypadek czynu niedozwolonego i, w razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej, czy mogą one wpłynąć na możliwość zastosowania w niniejszej sprawie rozporządzenia nr 44/2001/WE (art. 5 pkt 3) lub rozporządzenia nr 6/2002/WE, w zakresie dotyczącym jurysdykcji?


title: Sprawa C-394/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 18 sierpnia 2014 r. – Sandy Siewert i in. przeciwko Condor Flugdienst GmbH

text:
               20.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 372/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim (Niemcy) w dniu 18 sierpnia 2014 r. – Sandy Siewert i in. przeciwko Condor Flugdienst GmbH
   (Sprawa C-394/14)
   2014/C 372/14
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Amtsgericht Rüsselsheim

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sandy Siewert, Emma Siewert, Nele Siewert

      Strona pozwana: Condor Flugdienst GmbH

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy nadzwyczajna okoliczność w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) musi się odnosić bezpośrednio do zarezerwowanego lotu?

               2.

               W razie, gdy także nadzwyczajne okoliczności występujące przy uprzednich przelotach mają znaczenie dla późniejszego lotu: czy racjonalne środki, które powinien podjąć obsługujący przewoźnik lotniczy zgodnie z art. 5 ust. 3 rozporządzenia, muszą odnosić się tylko do zapobiegania nadzwyczajnej okoliczności, czy także do uniknięcia dłuższego opóźnienia?

               3.

               Czy ingerencje osób trzecich działających na własną odpowiedzialność, na które przeniesiono zadania należące do działalności przewoźnika lotniczego należy oceniać jako nadzwyczajne okoliczności w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia?

               4.

               Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie trzecie: czy przy ocenie istotne jest, na czyje zlecenie (przewoźnika lotniczego, operatora portu lotniczego etc.) działała osoba trzecia?

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91; Dz.U. L 46, s. 1.


title: Sprawa T-322/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 października 2008 r. — Kenitex-Química przeciwko OHMI — Chemicals International (Kenitex TINTAS A qualidade da cor)

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/42

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 października 2008 r. — Kenitex-Química przeciwko OHMI — Chemicals International (Kenitex TINTAS A qualidade da cor)
   (Sprawa T-322/07) (1)

   (2008/C 327/78)

      Język postępowania: portugalski

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa F-114/07: Skarga wniesiona w dniu 19 października 2007 r. — Wenning przeciwko Europolowi

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/47

         Skarga wniesiona w dniu 19 października 2007 r. — Wenning przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-114/07)
   (2007/C 315/91)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Rainer Wenning (Haga, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci G. Vandersanden, C. Ronzi)

      Strona pozwana: Europol
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora Europolu z dnia 21 grudnia 2006 r. o nieprzedłużaniu umowy o pracę ze skarżącym i jego reintegracji w Europolu od dnia 1 października 2007 r.;

               —

               w rezultacie stwierdzenie nieważności formularzu rozwoju i oceny personelu, na którym została oparta zaskarżona decyzja;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego odszkodowania i zadośćuczynienia za krzywdę;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzja o nieprzedłużaniu umowy o pracę ze skarżącym narusza obowiązek uzasadnienia, ponieważ nie wymienia przyczyn ją uzasadniających. Oparta została na nieważnym formularzu rozwoju i oceny personelu.
   Sprawozdanie z oceny skarżącego zostało sporządzone z naruszeniem uregulowań dotyczących procesu rozwoju i oceny personelu Europolu (art. 28 regulaminu pracowniczego Europolu oraz wytycznych w sprawie rozwoju i oceny personelu) i zawiera wiele błędów w ocenie, które doprowadziły do błędu co do prawa.
   Proces oceny, zamiast dokonania oceny pracy skarżącego, został wykorzystany przez jego przełożonych w celu rozwiązania z nim umowy o pracę. Stanowi to również nadużycie władzy.
   Jedynym celem przełożonych skarżącego było nieprzedłużanie z nim umowy o pracę, bez względu na dobrą jakość jego pracy oraz to, że zapewniono go, że otrzyma lepszą ocenę niż w poprzednim roku, jeśli w dalszym ciągu będzie następować poprawa wyników pracy. Skarżący miał uzasadnione oczekiwania, że jego umowa o pracę zostanie zamieniona na umowę na czas nieokreślony lub co najmniej przedłużona.
   Zaskarżona decyzja oraz okoliczności, w jakich została wydana również nie są zgodne z zasadą dobrej administracji i z obowiązkiem staranności, którego każda administracja musi przestrzegać wobec własnego personelu.
   Zatrzymanie skarżącego jako pracownika Europolu byłoby zgodne zarówno z interesem służby jak i z interesem członka personelu. W istocie zadania, za które odpowiedzialny był skarżący będą w dalszym ciągu wykonywane. Skarżący niezmiennie przez lata wykazywał, że mógł je wykonywać dobrze, ku satysfakcji jego współpracowników oraz osób spoza Europolu.
   Skarżący był dyskryminowany w porównaniu z innymi kolegami, którzy pracowali w ten sam sposób jak on, a uzyskali przedłużenie umowy o pracę.
   Wreszcie skarżący wnosi o naprawienie poniesionej szkody oraz zadośćuczynienie za doznaną krzywdę w związku z zaskarżoną decyzją.


title: Opinia 1/09: Wniosek o opinię przedstawiony przez Radę Unii Europejskiej w trybie art. 300 ust. 6 WE

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/15

         Wniosek o opinię przedstawiony przez Radę Unii Europejskiej w trybie art. 300 ust. 6 WE
   (Opinia 1/09)
   2009/C 220/24
   Język postępowania: wszystkie języki urzędowe

      Strona przedstawiająca wniosek

   Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: J.C. Pirs, F. Florindo Gijón, i G. Kimberley, pełnomocnicy)

      Pytania przedstawione Trybunałowi

               1)

               Czy przewidywane porozumienie ustanawiające jednolity system sądowego rozstrzygania sporów patentowych (obecnie zwany „sądem ds. patentów europejskich i wspólnotowych”) (1) jest zgodne z postanowieniami Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską?

      (1)  Projekt porozumienia w sprawie Europejskiego i Wspólnotowego Sądu Patentowego [sądu ds. patentów europejskich i wspólnotowych] oraz projekt jego statutu — dokument roboczy: zmieniony tekst prezydencji (dok. 7928/09 z dnia 23 marca 2009 r.).


title: Sprawa T-107/10: Wyrok Sądu z dnia 29 września 2011 r. — Procter & Gamble Manufacturing Cologne przeciwko OHIM — Natura Cosméticos (NATURAVIVA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego NATURAVIVA — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy VIVA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak podobieństwa oznaczeń)

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/19

         Wyrok Sądu z dnia 29 września 2011 r. — Procter & Gamble Manufacturing Cologne przeciwko OHIM — Natura Cosméticos (NATURAVIVA)
   (Sprawa T-107/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego NATURAVIVA - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy VIVA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak podobieństwa oznaczeń)
   2011/C 331/34
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Procter & Gamble Manufacturing Cologne GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Sandberg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Natura Cosméticos, SA (Sáo Paulo, Brazylia) (przedstawiciel: adwokat C. Bercial Arias)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 listopada 2009 r. (sprawa R 1558/2008-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Procter & Gamble Manufacturing Cologne GmbH a Natura Cosméticos, SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Procter & Gamble Manufacturing Cologne GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 134 z 22.5.2010.


title: Sprawa C-529/06: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2003/98/WE — Ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/17

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 27 września 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-529/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2003/98/WE - Ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2007/C 297/27)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: E. Montaguti, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciel: C. Schiltz, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak ustanowienia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego (Dz.U. L 345, str. 90)
   Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007 r.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 11 stycznia 2005 r. w sprawie C-26/03 (wniosek Oberlandesgericht Naumburg o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Stadt Halle, RPL Recyclingpark Lochau GmbH przeciwko Arbeitsgemeinschaft Thermische Restabfall- und Energieverwertungsanlage TREA Leuna (Dyrektywa 92/50/EWG — Zamówienia publiczne na usługi — Udzielenie zamówienia bez publikacji ogłoszenia — Udzielenie zamówienia przedsiębiorstwu o kapitale mieszanym — Ochrona sądowa — Dyrektywa 89/665/EWG)

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 11 stycznia 2005 r.
   w sprawie C-26/03 (wniosek Oberlandesgericht Naumburg o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Stadt Halle, RPL Recyclingpark Lochau GmbH przeciwko Arbeitsgemeinschaft Thermische Restabfall- und Energieverwertungsanlage TREA Leuna (1)

   (Dyrektywa 92/50/EWG - Zamówienia publiczne na usługi - Udzielenie zamówienia bez publikacji ogłoszenia - Udzielenie zamówienia przedsiębiorstwu o kapitale mieszanym - Ochrona sądowa - Dyrektywa 89/665/EWG)
   (2005/C 57/10)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-26/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Oberlandesgericht Naumburg (Niemcy), postanowieniem z dnia 8 stycznia 2003 r., które wpłynęło do Trybunału dnia 23 stycznia 2003 r., w postępowaniu Stadt Halle, RPL Recyclingpark Lochau GmbH przeciwko Arbeitsgemeinschaft Thermische Restabfall- und Energieverwertungsanlage TREA Leuna, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, J. N. Cunha Rodrigues, E. Juhász (sprawozdawca), M. Ilešič i E. Levits, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 11 stycznia 2005 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Art. 1 ust. 1 dyrektywy Rady 89/665/EWG z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, w brzmieniu nadanym dyrektywą Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącą się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi, zmienioną dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 97/52/WE z dnia 13 października 1997 r. należy interpretować w ten sposób, iż obowiązek Państw Członkowskich zapewnienia efektywnych i możliwie szybkich postępowań odwoławczych od decyzji podjętych przez instytucje zamawiające obejmuje również decyzje podjęte poza formalną procedurą udzielania zamówień i przed formalnym zaproszeniem do ubiegania się o zamówienie, w szczególności decyzję w przedmiocie kwestii, czy dane zamówienie podlega podmiotowemu i przedmiotowemu zakresowi stosowania dyrektywy 92/50. Możliwość zaskarżenia przysługuje każdemu podmiotowi, który ma lub miał interes w uzyskaniu danego zamówienia publicznego i w przypadku, gdy taki podmiot dozna uszczerbku lub zagraża mu doznanie uszczerbku w wyniku domniemanego naruszenia, od momentu przejawu woli instytucji zamawiającej mogącego wywołać skutki prawne. W konsekwencji Państwa Członkowskie nie są upoważnione do uzależnienia możliwości zaskarżenia od formalnego osiągnięcia przez daną procedurę udzielania zamówienia publicznego określonego etapu.

               2)

               W przypadku, gdy instytucja zamawiająca zamierza zawrzeć umowę o charakterze odpłatnym, dotyczącą usług podlegających przedmiotowemu zakresowi stosowania dyrektywy 92/50 w brzmieniu nadanym dyrektywą 97/52 ze spółką odrębną od niej pod względem prawnym, w której kapitale ma udział wraz z jednym lub kilkoma przedsiębiorstwami prywatnymi, procedury udzielania zamówień publicznych określone w tej dyrektywie zawsze powinny być stosowane.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.04.2003.


title: Sprawa C-225/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 22 kwietnia 2016 r. – Postępowanie karne przeciwko Mossie Ouhramiemu

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 22 kwietnia 2016 r. – Postępowanie karne przeciwko Mossie Ouhramiemu
   (Sprawa C-225/16)
   (2016/C 232/08)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

   Mossa Ouhrami

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 11 ust. 2 dyrektywy 2008/115 (1) należy interpretować w ten sposób, że wymieniony w nim termin pięciu lat jest liczony

                           a)

                           od chwili wydania zakazu wjazdu (lub, z mocą wsteczną, równoważnej decyzji o uznaniu za osobę niepożądaną), czy

                           b)

                           od chwili, w której dana osoba faktycznie opuściła terytorium – mówiąc w skrócie – państw członkowskich Unii Europejskiej, czy też

                           c)

                           od jakiejkolwiek innej chwili?

               2)

               Czy mając na uwadze stosowanie przepisów prawa przejściowego, art. 11 ust. 2 dyrektywy 2008/115 należy interpretować w ten sposób, że przepis ten skutkuje tym, iż decyzje wydane przed wejściem w życie tej dyrektywy, których skutek prawny polega na tym, że adresat musi przebywać przez okres dziesięciu kolejnych lat poza Niderlandami, przy założeniu, że zakaz wjazdu zostaje ustanowiony z należytym uwzględnieniem wszystkich istotnych dla danego przypadku okoliczności, od których to decyzji mógł zostać wniesiony środek odwoławczy, nie wywołują już skutków prawnych, jeżeli w chwili, do której należało dokonać transpozycji tej dyrektywy, lub w chwili, w której stwierdzono, że adresat tej decyzji przebywa w Niderlandach, czas trwania tego obowiązku przekracza czas trwania przewidziany w tym przepisie?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. 2008, L 348, s. 98).


title: Sprawa C-98/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen — Szwecja) — Freeport plc przeciwko Ollemu Arnoldssonowi (Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 6 pkt 1 — Jurysdykcja szczególna — Wielość pozwanych — Podstawy prawne żądań — Nadużycie — Prawdopodobieństwo uwzględnienia powództwa wytoczonego przed sądem państwa zamieszkania jednego z pozwanych)

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 października 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen — Szwecja) — Freeport plc przeciwko Ollemu Arnoldssonowi
   (Sprawa C-98/06) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 6 pkt 1 - Jurysdykcja szczególna - Wielość pozwanych - Podstawy prawne żądań - Nadużycie - Prawdopodobieństwo uwzględnienia powództwa wytoczonego przed sądem państwa zamieszkania jednego z pozwanych)
   (2007/C 297/12)
   Język postępowania: szwedzki
   Sąd krajowy
   Högsta domstolen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Freeport plc

      Strona pozwana: Olle Arnoldsson
   Przedmiot
   Wykładnia art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12 z 16.1.2001, str. 1) — Jurysdykcja szczególna — Pozwanie łączne kilku osób — Powództwa wytoczone jednocześnie przed sądem państwa członkowskiego, na którego terytorium osoba prawna ma swoją statutową siedzibę przeciwko tej osobie prawnej z tytułu zobowiązania do zapłaty oraz przeciwko podmiotowi mającemu siedzibę w innym państwie członkowskim, który zaciągnął to zobowiązanie nie będąc pełnomocnikiem ani przedstawicielem wspominanej osoby prawnej — Powództwo oparte na odpowiedzialności umownej
   Sentencja

               1)

               Wykładni art. 6 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy dokonywać w ten sposób, iż fakt, że postępowania wszczęte przeciwko różnym pozwanym mają odmienne podstawy prawne nie stanowi przeszkody w stosowaniu tego przepisu.

               2)

               Artykuł 6 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001 ma zastosowanie, gdy powództwa wniesione przeciwko różnym pozwanym są ze sobą powiązane w chwili ich wniesienia, a zatem gdy istnieje interes prawny w łącznym ich rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu celem uniknięcia wydania w oddzielnych postępowaniach orzeczeń, które byłyby ze sobą sprzeczne, przy czym nie ma potrzeby dodatkowego ustalania, czy powództwa te nie zostały wniesione jedynie w celu wyłączenia jednego z pozwanych spod jurysdykcji sądów państwa członkowskiego, w którym ma on miejsce zamieszkania.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006 r.


title: Sprawa C-283/12: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 26 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd — Warna — Bułgaria) — Serebrjannyj wek EOOD przeciwko Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite (Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 2 ust. 1 lit. c), art. 26, 62 i 63 — Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego — Świadczenia wzajemne — Transakcje odpłatne — Podstawa opodatkowania transakcji w wypadku wynagrodzenia w formie usług — Udzielenie przez osobę fizyczną na rzecz spółki prawa do użytkowania i do wynajmowania na rzecz osób trzecich nieruchomości w zamian za usługi ulepszenia i umeblowania owych nieruchomości przez ową spółkę)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/30

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 26 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd — Warna — Bułgaria) — Serebrjannyj wek EOOD przeciwko Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite
   (Sprawa C-283/12) (1)

   (Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 2 ust. 1 lit. c), art. 26, 62 i 63 - Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego - Świadczenia wzajemne - Transakcje odpłatne - Podstawa opodatkowania transakcji w wypadku wynagrodzenia w formie usług - Udzielenie przez osobę fizyczną na rzecz spółki prawa do użytkowania i do wynajmowania na rzecz osób trzecich nieruchomości w zamian za usługi ulepszenia i umeblowania owych nieruchomości przez ową spółkę)
   2013/C 344/52
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd — Warna

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Serebrjannyj wek EOOD

      Strona pozwana: Direktor na Direkcija „Obżałwane i uprawlenie na izpyłnenieto” Warna pri Centrałno uprawlenie na Nacionałnata agencija za prichodite

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Administratiwen syd — Warna — Wykładnia art. 2 ust. 1 lit. c) oraz art. 26, 62 i 63 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Przepisy, zgodnie z którymi w przypadku wynagrodzenia niepieniężnego na rzecz usługodawcy świadczeniem wzajemnym za jego usługę jest inna usługa — Kwalifikacja transakcji jako wymiany usług lub nie — W razie udzielenia odpowiedzi negatywnej możliwość zakwalifikowania ulepszenia i umeblowania nieruchomości jako transakcji podlegającej opodatkowaniu — Zdarzenie powodujące powstanie obowiązku podatkowego i zasada ustalania podstawy opodatkowania

      Sentencja

   Artykuł 2 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że usługa wykończenia i umeblowania apartamentu winna być uznana za dokonaną odpłatnie, gdy zgodnie z umową zawartą z właścicielem owego apartamentu usługodawca z jednej strony zobowiązuje się do wykonania tej usługi na własny koszt, a z drugiej strony uzyskuje prawo do dysponowania owym apartamentem celem użytkowania go dla celów swojej działalności gospodarczej w czasie trwania umowy bez obowiązku uiszczania czynszu, przy czym właściciel wejdzie ponownie w posiadanie wykończonego apartamentu przy wygaśnięciu owej umowy.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.


title: Sprawa T-209/17: Postanowienie Sądu z dnia 23 sierpnia 2017 r. – ZGS/EUIPO (Schülerhilfe1)

text:
               9.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/22

         Postanowienie Sądu z dnia 23 sierpnia 2017 r. – ZGS/EUIPO (Schülerhilfe1)
   (Sprawa T-209/17) (1)

   (2017/C 338/25)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 168 z 29.5.2017.


title: Sprawa T-160/10: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — J przeciwko Parlamentowi (Prawo do złożenia petycji — Petycja do Parlamentu Europejskiego — Odrzucenie petycji — Skarga o stwierdzenie nieważności — Obowiązek uzasadnienia — Petycja dotycząca dziedziny nienależącej do zakresu kompetencji Unii Europejskiej)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/24

         Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — J przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-160/10) (1)

   (Prawo do złożenia petycji - Petycja do Parlamentu Europejskiego - Odrzucenie petycji - Skarga o stwierdzenie nieważności - Obowiązek uzasadnienia - Petycja dotycząca dziedziny nienależącej do zakresu kompetencji Unii Europejskiej)
   2012/C 355/50
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: J (Marchtrenk, Austria) (przedstawiciel: A. Auer, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Lorenz i N. Görlitz, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji petycji Parlamentu Europejskiego z dnia 2 marca 2010 r. w sprawie odrzucenia petycji skarżącego złożonej w dniu 19 listopada 2009 r. (petycja nr 1673/2009).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               J zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 238 z 13.8.2011.


title: Sprawa T-146/04: Skarga wniesiona dnia 20 kwietnia 2004 r. przez Koldo Gorostiaga Atxalandabaso przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               26.6.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/9

         Skarga wniesiona dnia 20 kwietnia 2004 r. przez Koldo Gorostiaga Atxalandabaso przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa T-146/04)
   (2004/C 168/16)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 20 kwietnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Parlamentowi Europejskiemu przez Koldo Gorostiaga Atxalandabaso, zamieszkałego w Saint Pierre d'Irube (Francja), reprezentowanego przez Didier Rougeta, avocat.
   Skarżący wnosi do Sądu o:

               —

               unieważnienie decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 24 lutego 2004 r. dotyczącej potrąceń z diet wypłacanych skarżącemu do chwili wygaśnięcia jego rzekomego długu wobec Parlamentu;

               —

               nakazanie stronie pozwanej pokrycia jej własnych kosztów, jak również kosztów poniesionych przez skarżącego.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W zaskarżonej decyzji Parlament Europejski stwierdził, iż w braku dokumentów uzasadniających stosowanie zróżnicowanych diet parlamentarnych, skarżący będący deputowanym zalega z płatnością kwoty 118.360,18 euro, w związku z czym dokonał potrącenia z jego diety.
   Skarżący kwestionuje tę decyzję, podnosząc, iż Parlament naruszył Przepisy dotyczące wydatków i diet parlamentarzystów europejskich w szczególności ze względu na fakt, iż została ona podjęta przez Sekretarza Generalnego Parlamentu, a nie przez Biuro Parlamentarne, jak przewiduje art. 27 wspomnianej uchwały. Skarżący podnosi także, że zaskarżona decyzja narusza zasady obiektywizmu, bezstronności, równości i niedyskryminacji, jak również zasadę kontradyktoryjności i prawo do obrony. Twierdzi on ponadto, że zaskarżona decyzja nie została w wystarczający sposób uzasadniona i że zważywszy na realizację celów o charakterze czysto politycznym, stanowi ona nadużycie władzy. Skarżący wskazuje wreszcie na popełniony przez Parlament oczywisty błąd w ocenie.


title: Sprawa C-449/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 26 lipca 2017 r. – A & G Fahrschul-Akademie GmbH/Finanzamt Wolfenbüttel

text:
               2.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 26 lipca 2017 r. – A & G Fahrschul-Akademie GmbH/Finanzamt Wolfenbüttel
   (Sprawa C-449/17)
   (2017/C 330/10)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca i wnosząca rewizję: A & G Fahrschul-Akademie GmbH

      Strona pozwana i druga strona postępowania rewizyjnego: Finanzamt Wolfenbüttel

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie „kształcenie powszechne lub wyższe” zawarte w art. 132 ust. 1 lit. i) i lit. j) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) obejmuje także kursy nauki jazdy prowadzone w celu uzyskania uprawnień do kierowania pojazdami kategorii B i C1?

               2.

               W przypadku, gdyby na pytanie 1 należało udzielić odpowiedzi twierdzącej:
               Czy uznanie skarżącej za inną instytucję, której cele są podobne w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, może wynikać z regulacji ustawowych o egzaminach na instruktora nauki jazdy i o uzyskiwaniu uprawnień instruktora nauki jazdy oraz uprawnień do prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, zawartych w ustawie z dnia 25 sierpnia 1969 r. o instruktorach nauki jazdy (Bundesgesetzblatt I, 1969, s. 1336), ostatnio zmienionej przez ustawę z dnia 28 listopada 2016 r. (Bundesgesetzblatt I, 2016, s. 2722, ustawy o instruktorach nauki jazdy), a także z interesu ogólnego polegającego na zapewnieniu wyszkolenia uczestników kursów nauki jazdy na bezpiecznych, odpowiedzialnych i wrażliwych na kwestie ochrony środowiska uczestników ruchu drogowego?

               3.

               W przypadku udzielenia na pytanie 2 odpowiedzi przeczącej:
               Czy pojęcie nauczyciela nauczającego prywatnie w art.132 ust. 1 lit. j) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej zakłada, że w przypadku tych podatników chodzi o przedsiębiorców indywidualnych?

               4.

               W przypadku udzielenia na pytania 2 i 3 odpowiedzi przeczącej:
               Czy nauczyciel prowadzi działalność polegającą na nauczaniu prywatnym w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. j) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, jeżeli działa on na własny rachunek i na własną odpowiedzialność, czy w odniesieniu do cechy „nauczyciel nauczający prywatnie” konieczne jest spełnienie dalszych wymogów?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-117/16: Postanowienie Sądu z dnia 7 marca 2017 r. – Isdin/EUIPO – Spirig Pharma (ERYFOTONA ACTINICA)

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/62

         Postanowienie Sądu z dnia 7 marca 2017 r. – Isdin/EUIPO – Spirig Pharma (ERYFOTONA ACTINICA)
   (Sprawa T-117/16) (1)

   (2017/C 144/92)
   Język postępowania: angielski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 191 z 30.5.2016.


title: Sprawa T-209/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 grudnia 2008 r. — Gaedertz przeciwko OHIM — Living Byte Software (GlobalRemote) (Wspólnotowy znak towarowy — Wniosek o unieważnienie — Wycofanie wniosku o unieważnienie — Umorzenie postępowania)

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/26

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 grudnia 2008 r. — Gaedertz przeciwko OHIM — Living Byte Software (GlobalRemote)
   (Sprawa T-209/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Wniosek o unieważnienie - Wycofanie wniosku o unieważnienie - Umorzenie postępowania)
   (2009/C 55/47)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Johann-Christoph Gaedertz (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat E.M. Gerstenberg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: B. Schmidt, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Living Byte Software GmbH (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Freifrau von Welser)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 kwietnia 2007 r. (sprawa R 272/2005-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia między Johannem-Christophem Gaedertzem a Living Byte Software GmbH.
   Sentencja wyroku

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i interwenient zostają obciążeni własnymi kosztami postępowania.

               3)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania poniesionymi przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 183 z 4.8.2007.


title: Sprawa T-372/11: Wyrok Sądu z dnia 26 czerwca 2014 r. – Basic przeciwko OHIM – Repsol YPF (basic) [Wspólnotowy znak towarowy — Postepowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego basic — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy BASIC — Względna podstawa odmowy rejestracji — Podobieństwo usług — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/22

         Wyrok Sądu z dnia 26 czerwca 2014 r. – Basic przeciwko OHIM – Repsol YPF (basic)
   (Sprawa T-372/11) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postepowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego basic - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy BASIC - Względna podstawa odmowy rejestracji - Podobieństwo usług - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2014/C 261/44
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Basic AG Lebensmittelhandel (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci D. Altenburg i H. Bickel)

      Strona pozwana: Urząd harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Repsol YPF, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.-B. Devaureix)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 marca 2011 r. (sprawa R 1440/2010-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu toczącego się pomiędzy Repsol YPF, SA a Basic AG Lebensmittelhandel

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Basic AG Lebensmittelhandel zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa F-21/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 14 grudnia 2007 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Skarga o odszkodowanie — Jakoby niezgodne z prawem przetwarzanie danych medycznych — Niedopuszczalność — Brak poszanowania rozsądnego terminu na podniesienie żądania odszkodowania)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/62

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 14 grudnia 2007 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-21/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Skarga o odszkodowanie - Jakoby niezgodne z prawem przetwarzanie danych medycznych - Niedopuszczalność - Brak poszanowania rozsądnego terminu na podniesienie żądania odszkodowania)
   (2008/C 51/115)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez A. Dal Ferro, adwokat)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie naprawienia szkody jakoby poniesionej przez skarżącego w wyniku szeregu niezgodnych z prawem działań pracowników Komisji, w szczególności związanych z przetwarzaniem danych medycznych skarżącego
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 22.9.2007, str. 20.


title: Sprawa T-442/13: Postanowienie Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – Makhlouf/Rada

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/31

         Postanowienie Sądu z dnia 9 grudnia 2014 r. – Makhlouf/Rada
   (Sprawa T-442/13) (1)

   (2015/C 056/43)
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 325 z 9.11.2013.


title: Sprawa F-64/12: Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2012 r. — ZZ przeciwko ESDZ

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/28

         Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2012 r. — ZZ przeciwko ESDZ
   (Sprawa F-64/12)
   2012/C 258/50
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: M. Casado Garcia-Hirschfeld, adwokat)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o niewpisaniu nazwiska skarżącego na listę urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania AD 6 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2011 r. oraz zobowiązanie pozwanej do naprawienia poniesionej przez niego szkody

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15 listopada 2011 r. o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 6 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2011 r.

               —

               o ile zajdzie taka potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 23 marca 2011 r. o oddaleniu zażalenia;

               —

               zasądzenie od ESDZ na rzecz skarżącego kwoty oszacowanej ex aequo et bono na 6 000 euro tytułem naprawienia szkody zawodowej i krzywdy, wraz z ustawowymi odsetkami od dnia wymagalności;

               —

               obciążenie ESDZ kosztami postępowania.


title: Sprawa T-453/17: Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2017 r. – TV/Rada

text:
               16.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/29

         Skarga wniesiona w dniu 20 lipca 2017 r. – TV/Rada
   (Sprawa T-453/17)
   (2017/C 347/38)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: TV (przedstawiciele: adowkaci L. Levi i A. Blot)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 19 sierpnia 2016 r. w sprawie rozwiązania ze skarżącym stosunku pracy po upływie okresu próbnego, czyli w dniu 1 września 2016 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 11 kwietnia 2017 r. oddalającej zażalenie skarżącego z dnia 4 listopada 2016 r.;

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego kwoty 20 000 EUR za doznaną krzywdę;

               —

               obciążenie strony pozwanej całością kosztów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, ponieważ potwierdza ona wnioski opinii komitetu ds. sprawozdań (CORAP), którymi zastąpiono ocenę oceniających.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący oczywistych błędów faktycznych i prawnych w ramach uzasadnienia, na którym opiera się sprawozdanie z okresu próbnego.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że okres próbny nie przebiegał w normalnych warunkach.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia obowiązku staranności i zasady dobrej administracji.

         Strona skarżąca uważa ponadto, że przedstawioną w zarzutach stwierdzenia nieważności niezgodność z prawem stanowi wiele błędów popełnionych przez stronę pozwaną. W związku z tym żąda naprawienia krzywdy rzekomo wynikającej z zaskarżonych decyzji.


title: Sprawa C-208/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Stock ’94 Szolgáltató Zrt./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága (Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Zintegrowana współpraca — Przyznanie finansowania i dostawa aktywów obrotowych potrzebnych do celów produkcji rolnej — Jedno złożone świadczenie — Odrębne i niezależne świadczenia — Świadczenie pomocnicze i świadczenie główne)

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/3

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 grudnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Stock ’94 Szolgáltató Zrt./Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága
   (Sprawa C-208/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Zintegrowana współpraca - Przyznanie finansowania i dostawa aktywów obrotowych potrzebnych do celów produkcji rolnej - Jedno złożone świadczenie - Odrębne i niezależne świadczenia - Świadczenie pomocnicze i świadczenie główne))
   (2017/C 038/03)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kúria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Stock ’94 Szolgáltató Zrt.

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-dunántúli Regionális Adó Főigazgatósága

      Sentencja

   Dyrektywę Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że:

               —

               transakcja zintegrowanej współpracy rolnej, przewidująca, że podmiot gospodarczy dostarcza towary rolnikowi i udziela mu kredytu przeznaczonego na zakup tych towarów, stanowi dla celów tej dyrektywy jedną transakcję, w której ramach dostawa towarów jest świadczeniem głównym. Na podstawę opodatkowania rzeczonej jednej transakcji składa się zarówno cena rzeczonych towarów, jak i odsetki zapłacone od kredytów udzielonych rolnikom;

               —

               okoliczność, że integrator może świadczyć rolnikom dodatkowe usługi lub może nabywać ich produkcję rolną, pozostaje bez wpływu na kwalifikację rozpatrywanej transakcji dla celów dyrektywy 2006/112 jako jednej transakcji.

      (1)  Dz.U. C 236 z 20.7.2015.


title: Sprawa T-541/11: Wyrok Sądu z dnia 26 czerwca 2014 r. – Fundação Calouste Gulbenkian przeciwko OHIM – Gulbenkian (GULBENKIAN) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GULBENKIAN — Wcześniejsze powszechnie znany krajowy znak towarowy, nazwa handlowa i logo krajowe Fundação Calouste Gulbenkian — Względne podstawy odmowy rejestracji — Dowód istnienia praw wcześniejszych — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 90 lit. a) regulaminu postępowania]

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/23

         Wyrok Sądu z dnia 26 czerwca 2014 r. – Fundação Calouste Gulbenkian przeciwko OHIM – Gulbenkian (GULBENKIAN)
   (Sprawa T-541/11) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego GULBENKIAN - Wcześniejsze powszechnie znany krajowy znak towarowy, nazwa handlowa i logo krajowe Fundação Calouste Gulbenkian - Względne podstawy odmowy rejestracji - Dowód istnienia praw wcześniejszych - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 i 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 90 lit. a) regulaminu postępowania])
   2014/C 261/45
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fundação Calouste Gulbenkian (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci G. Marín Raigal, P. López Ronda i G. Macias Bonilla)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również, interwenient przed Sądem: Micael Gulbenkian (Oeiras, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci J. Pimenta i A. Sebastião)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 lipca 2011 r. (sprawa R 1436/2010-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Fundação Calouste Gulbenkian a Micaelem Gulbenkianem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Fundação Calouste Gulbenkian zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Na podstawie art. 90 lit. a) regulaminu postępowania przed Sądem zarządza się zwrot od Micaela Gulbenkiana na rzecz Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej kwoty 1  807,48 EUR.

      (1)  Dz.U. C 362 z 10.12.2011.


title: Sprawa C-356/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swoboda świadczenia usług — Swoboda przedsiębiorczości — Swobodny przepływ kapitału — Przepisy krajowe wprowadzające obowiązek otwarcia przez lekarzy prowadzących działalność w Landzie Górna Austria rachunku bankowego w określonym banku)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/10

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-356/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swoboda świadczenia usług - Swoboda przedsiębiorczości - Swobodny przepływ kapitału - Przepisy krajowe wprowadzające obowiązek otwarcia przez lekarzy prowadzących działalność w Landzie Górna Austria rachunku bankowego w określonym banku)
   2009/C 205/16
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Traversa, pełnomocnik i A. Böhlke, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Republika Austrii (przedstawiciel: C. Pesendorfer, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 43, 49 i 56 WE — Przepisy krajowe nakładające na lekarzy prowadzących działalność na terenie Landu Górnej Austrii obowiązek założenia konta bankowego w banku Oberösterreichische Landesbank

      Sentencja

               1)

               Wprowadzając obowiązek otwarcia przez każdego lekarza podejmującego działalność w Landzie Górna Austria rachunku bankowego w Oberösterreichische Landesbank w Linz, na który powinno być wpłacane wynagrodzenie otrzymywane od kas chorych za świadczenia rzeczowe w ramach wykonywania przez lekarzy działalności zawodowej, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 43 WE

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 247 z 27.9.2008.


title: Sprawa T-147/13: Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2013 r. — Zhejiang Yuhui Solar Energy Source przeciwko Komisji

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/25

         Skarga wniesiona w dniu 13 marca 2013 r. — Zhejiang Yuhui Solar Energy Source przeciwko Komisji
   (Sprawa T-147/13)
   2013/C 123/44
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Zhejiang Yuhui Solar Energy Source Co. Ltd (Jiashan, Chiny) (przedstawiciele: V. Akritidis i Y. Melin, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, na podstawie art. 263 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, nieważności decyzji Komisji Europejskiej doręczonej pismem z dnia 3 stycznia 2013 r., o numerze H4/JN/Ref.t13.000011, w którym Komisja informuje skarżącą, że nie rozpatrzy jej wniosku o uznanie za przedsiębiorstwo działające w warunkach gospodarki rynkowej, złożonego na podstawie art. 2 ust. 7 lit. b) rozporządzenia Rady nr 1225/2009 w ramach postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu ogniw fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i ich głównych komponentów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, wszczętego w dniu 6 września 2012 r. (AD 590);

               —

               stwierdzenie, że do skarżącej w postępowaniu w przedmiocie skargi nie ma zastosowania zgodnie z art. 277 traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1168/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie zmiany rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 344, s. 1);

               —

               w związku z powyższym obciążenie Komisji i ewentualnych interwenientów kosztami postępowania w całości.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, identyczny z zarzutem podniesionym w sprawie T-143/13 Zhejiang Heda Solar Technology przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-261/11: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Danii

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/5

         Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Danii
   (Sprawa C-261/11)
   2011/C 238/09
   Język postępowania: duński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i N. Fenger, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Danii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że Dania uchybiła zobowiązaniom państwa członkowskiego ciążącym na niej na podstawie art. 49 TFUE oraz art. 31 porozumienia EOG wprowadzając i utrzymując w mocy ustawodawstwo przewidujące natychmiastowe opodatkowanie w przypadku przeniesienia przez spółkę aktywów do innego państwa członkowskiego i nie ustanawiając analogicznego przepisu w przypadku przeniesienia aktywów w obrębie granic Danii;

               —

               obciążenie Danii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zgodnie z duńskimi przepisami podatkowymi przeniesienie aktywów przedsiębiorstwa w celu wykorzystania ich poza Danią traktowane jest jak ich zbycie i podlega na ich podstawie opodatkowaniu, podczas gdy w przypadku przedsiębiorstwa prowadzącego działalność w obrębie granic Danii za zaprzestanie tej działalności uważa się za w przypadku, gdy odpowiednie aktywa rzeczywiście zostaną zbyte. Przedsiębiorstwo, które przenosi aktywa pomiędzy swymi znajdującymi się w Danii oddziałami, nie zostaje opodatkowane na tej podstawie od ich wartości. Jeśli natomiast to samo przedsiębiorstwo przenosi aktywa do oddziału znajdującego się poza Danią, zostaje natychmiast opodatkowane od wartości tych aktywów, tak jak by zostało ono zbyte.
   Zdaniem Komisji ta dyskryminacja stanowi sprzeczną z art. 49 TFUE przeszkodę w swobodzie przedsiębiorczości. Komisja nie kwestionuje tego, czy Dania powinna opodatkowywać zyski kapitałowe osiągane przez przedsiębiorstwo mające siedzibę w tym kraju. Instytucja ta jest jednak zdania, że okoliczności powstania obowiązku podatkowego powinny być takie same niezależnie od tego, czy dany majątek zostaje przeniesiony za granicę, czy też pozostaje w Danii.
   Komisja stoi na stanowisku, że brak jest uzasadnienia dla natychmiastowego poboru podatku od niezrealizowanych zysków kapitałowych w przypadku przeniesienia aktywów z Danii do innego państwa członkowskiego, które nie nakłada takiego podatku w porównywalnej sytuacji krajowej. W ten sposób Królestwo Danii mogłoby na przykład ustalić wartość niezrealizowanych zysków kapitałowych, które powinny zostać jej zdaniem opodatkowane, co nie wiązałoby jednak natychmiastowym poborem podatku albo też określeniem innych warunków odroczenia jego wymagalności.


title: Sprawa C-115/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 6 marca 2015 r. – Secretary of State for the Home Department/NA

text:
               26.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 6 marca 2015 r. – Secretary of State for the Home Department/NA
   (Sprawa C-115/15)
   (2015/C 171/24)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Secretary of State for the Home Department

      Strona pozwana: NA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w celu zachowania prawa pobytu na gruncie art. 13 ust. 2 dyrektywy 2004/38/WE (1) konieczne jest, aby były współmałżonek obywatela Unii będący obywatelem państwa trzeciego musiał wykazać, że w chwili orzeczenia rozwodu jego były współmałżonek wykonywał w przyjmującym państwie członkowskim prawa wynikające z traktatu?

               2)

               Czy w świetle prawa Unii obywatel Unii jest uprawniony do pobytu w przyjmującym państwie członkowskim na podstawie art. 20 i 21 TFUE w sytuacji, gdy jedynym państwem na terytorium Unii, w którym obywatel ten ma prawo pobytu jest państwo, którego obywatelstwo posiada, ale właściwy dla sprawy sąd stwierdził, że wydalenie tego obywatela z przyjmującego państwa członkowskiego do państwa, którego obywatelstwo posiada, naruszałoby jego prawa na gruncie art. 8 EKPC lub art. 7 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

               3)

               W przypadku gdy obywatel Unii, o którym mowa w pkt 2 powyżej, jest dzieckiem, czy rodzicowi sprawującemu nad tym dzieckiem wyłączną pieczę przysługuje pochodne prawo pobytu w przyjmującym państwie członkowskim, jeżeli wydalenie tego rodzica z przyjmującego państwa członkowskiego skutkowałoby także wydaleniem tego dziecka?

               4)

               Czy dziecko ma prawo pobytu w przyjmującym państwie członkowskim na gruncie art. 12 rozporządzenia (EWG) nr 1612/68/EWG (2) [obecnie art. 10 rozporządzenia (UE) nr 492/2011 (3)], jeżeli rodzic dziecka będący obywatelem Unii, który był zatrudniony w przyjmującym państwie członkowskim, zakończył pobyt w przyjmującym państwie członkowskim zanim to dziecko rozpoczęło edukację w tym państwie?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77)

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1612/68 z dnia 15 października 1968 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Wspólnoty (Dz.U. L 257, s. 2).

      (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii (Dz.U. L 141, s. 1).


title: Sprawa C-163/07 P: Postanowienie Trybunału z dnia 27 listopada 2007 r. — Diy-Mar Insaat Sanayi ve Ticaret Ltd Sirketi, Musa Akar przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Zamówienia publiczne na roboty budowlane — Dopuszczalność — Zasadnicze wymagania formalne — Wymóg reprezentacji osób fizycznych i prawnych przez adwokata uprawnionego do występowania przed sądem jednego z państw członkowskich — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/30

         Postanowienie Trybunału z dnia 27 listopada 2007 r. — Diy-Mar Insaat Sanayi ve Ticaret Ltd Sirketi, Musa Akar przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-163/07 P) (1)

   (Odwołanie - Zamówienia publiczne na roboty budowlane - Dopuszczalność - Zasadnicze wymagania formalne - Wymóg reprezentacji osób fizycznych i prawnych przez adwokata uprawnionego do występowania przed sądem jednego z państw członkowskich - Odwołanie oczywiście bezzasadne)
   (2008/C 51/50)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Diy-Mar Insaat Sanayi ve Ticaret Ltd Sirketi, Musa Akar (przedstawiciel: C. Șahin, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. van Nuffel oraz F. Hoffmeister, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) wydanego w dniu 17 stycznia 2007 r. w sprawie T-129/06 Diy-Mar Insaat Sanayi ve Ticaret Ltd Sirketi i Musa Akar przeciwko Komisji, odrzucającego jako niedopuszczalną skargę mającą za przedmiot, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 23 grudnia 2005 r. dotyczącej udzielenia zamówienia na budowę placówek edukacyjnych w prowincjach Siirt i Diyarbakir oraz po drugie, zawieszenie odnośnego postępowania przetargowego — Brak pouczenia w zaskarżonej decyzji w przedmiocie wymogu reprezentacji skarżącego przez adwokata uprawnionego do reprezentowania przed sądem jednego z państw członkowskich — Wniesienie prawidłowo sformułowanej skargi po terminie
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Diy-Mar Insaat Sanayi ve Ticaret Ltd Sirketi i Musa Akar zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 129 z 9.6.2007.


title: Sprawa C-376/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 19 maja 2010 r. w sprawie T-181/08 Pye Phyo Tay Za przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 lipca 2010 r. przez Pye Phyo Tay Za

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/11

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 19 maja 2010 r. w sprawie T-181/08 Pye Phyo Tay Za przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 lipca 2010 r. przez Pye Phyo Tay Za
   (Sprawa C-376/10 P)
   ()
   2010/C 260/15
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Pye Phyo Tay Za (przedstawiciele: D. Anderson QC, M. Lester, barrister, G. Martin, solicitor)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia 194/2008 (1) z dnia 25 lutego 2008 r. w zakresie, w jakim dotyczy ono wnoszącego odwołanie; i

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania odwoławczego i postępowania przed Sądem poniesionymi przez wnoszącego odwołanie.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Wnoszący odwołanie podnosi, że wyrok Sądu zawiera następujący zasadniczy błąd. Sąd przyjął twierdzenie Rady, że zamrożenie środków finansowych wnoszącego odwołanie jest uzasadnione na tej podstawie, że jest on „członkiem rodziny”„kierującego ważnymi przedsiębiorstwami”, czyli swojego ojca Tay Za. Sąd uznał, że wnoszący odwołanie nie jest wymieniony w wykazie jako osoba indywidualna, ale jako należący do pewnej „kategorii” osób, czego konsekwencją jest to, że traci on wszelką ochronę proceduralną, która przysługiwałaby mu, gdyby był wymieniony jako osoba indywidualna, co obejmuje wymóg przedstawienia przez instytucje dowodów uzasadniających to uwzględnienie w wykazie oraz podstawowe prawo do obrony.

               2)

               Podejście to zdaniem wnoszącego odwołanie jest nieprawidłowe pod względem prawnym i faktycznym. Wnoszący odwołanie nie został objęty rozporządzeniem, ponieważ należy do kategorii „członków rodziny”; został wymieniony w wykazie jako osoba indywidualna, pod swoim własnym nazwiskiem, na wyraźnej podstawie, że sam jest objęty domniemaniem, iż odnosi korzyści z polityki gospodarczej rządu Birmy/Związku Myanmar. Wnoszący odwołanie jest z tego względu w pełni uprawniony do uzyskania ochrony na postawie podstawowych zasad prawa wspólnotowego.

               3)

               Wnoszący odwołanie utrzymuje ponadto, że wyrok Sądu dotknięty jest następującymi wadami prawnymi.

               4)

               Po pierwsze, Sąd mylnie stwierdził, że art. 60 i 301 WE stanowią odpowiednią podstawę prawną dla rozporządzenia. Wnoszący odwołanie twierdzi, że brak jest wystarczającej więzi pomiędzy wnoszącym odwołanie a reżimem wojskowym Birmy/Związku Myanmar. Nie jest przywódcą Birmy/Związku Myanmar ani osobą związaną z przywódcą, ani nie jest bezpośrednio lub pośrednio kontrolowany przez przywódcę. Okoliczność, że jest on synem osoby uważanej przez Radę za odnoszącą korzyści z reżimu wojskowego Birmy/Związku Myanmar, jest niewystarczająca. Sąd błędnie stwierdził, że ponieważ (w jego opinii) instytucje byłyby uprawnione do wprowadzenia dalej idącego embargo handlowego w stosunku do Birmy/Związku Myanmar, a fortiori są one uprawnione do wprowadzenia zamrożenia aktywów w odniesieniu do danej jednostki.

               5)

               Po drugie, Sąd błędnie stwierdził, że na wnoszącym odwołanie spoczywa ciężar dowodu obalenia domniemania, że nie odnosi korzyści z polityki reżimu. Ciężar uzasadnienia nałożenia środka ograniczającego na wnoszącego odwołanie oraz przedstawienia uzasadniających to dowodów powinien spoczywać na Radzie.

               6)

               Po trzecie, Sąd błędnie stwierdził, że Rada dopełniła obowiązek uzasadnienia objęcia wnoszącego odwołanie rozporządzeniem. Wnoszący odwołanie uważa, że jeśli Rada wymienia jednostkę w rozporządzeniu na wyraźnej podstawie, że odnosi ona korzyści z polityki gospodarczej danego reżimu, Rada musi podać rzeczywiste i konkretne powody takiego założenia, odnoszące się do samego wnoszącego odwołanie.

               7)

               Po czwarte, Sąd błędnie przyjął, że prawo do obrony nie ma zastosowania do wnoszącego odwołanie. Prawo do obrony, w tym prawo do sprawiedliwego procesu oraz do skutecznej kontroli sądowej, jest podstawowym aspektem zasady państwa prawa w Unii Europejskiej, która stosuje się zawsze, gdy instytucje Unii Europejskiej wprowadzają środek bezpośrednio niekorzystny dla danej jednostki. Ponadto Sąd błędnie przyjął, że prawo do obrony wnoszącego odwołanie (przy założeniu, że ma ono zastosowanie) nie zostało naruszone, ponieważ przesłuchanie nie doprowadziłoby do innego skutku, jako że wnoszący odwołanie nie przedstawił informacji, które można by odmiennie ocenić.

               8)

               Po piąte, Sąd zastosował niewłaściwy standard kontroli decyzji, na podstawie których osoba zostaje objęta załącznikiem dotyczącym zamrożenia aktywów. Kontrola sądowa zgodności z prawem decyzji tego rodzaju obejmuje ocenę faktów i okoliczności, na których opiera się uzasadnienie tej decyzji, oraz dowodów i informacji, na podstawie których ocena ta jest dokonywana.

               9)

               Wreszcie Sąd błędnie oddalił argumenty wnoszącego odwołanie, że naruszono jego prawo własności oraz że rozporządzenie jest nieuzasadnione i nieproporcjonalne w zakresie, w jakim do niego się stosuje.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 194/2008 z dnia 25 lutego 2008 r. w sprawie przedłużenia obowiązywania i wzmocnienia środków ograniczających wobec Birmy/Związku Myanmar, uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 817/2006 (Dz.U. L 66, s. 1).


title: Sprawa T-356/05: Skarga wniesiona w dniu  19 września 2005 r.  — Zelenkovà/Parlament

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/32

         Skarga wniesiona w dniu 19 września 2005 r. — Zelenkovà/Parlament
   (Sprawa T-356/05)
   (2005/C 296/68)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Martina Zelenkovà (Bruksela, Belgia) [Przedstawiciele: adwokaci G. Vandersanden, L. Levi, C. Ronzi]

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu powołującego (Parlamentu) z dnia 16 listopada 2004 r. o naborze, dokonującej zaszeregowania skarżącej do kategorii A, grupy 5, stopnia 2, ze skutkiem od dnia 1 grudnia 2004 r. i przywrócenie skarżącej wszelkich praw, które wynikają z prawidłowego zatrudnienia, tj. prawidłowego zaszeregowania od dnia 1 grudnia 2004 r., co oznacza zaszeregowanie do poprzedniej grupy LA8 lub jej odpowiednika zgodnie z art. 1-11 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego (grupa A*7 i odpowiedni stopień zgodnie z przepisami obowiązującymi przed dniem 1 maja 2004 r.);

               —

               zasądzenie (i) odszkodowania wraz z odsetkami za zwłokę za szkodę wyrządzoną skarżącej w jej karierze oraz (ii) odszkodowania opartego na zastosowaniu przepisu przejściowego zawartego w art. 21 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego obowiązującego w dniu 1 maja 2004 r. do prawidłowo naliczonego wynagrodzeniu lub ewentualnie obniżenia składek na system emerytalny w oparciu o zasadę równego wynagrodzenia. Roszczenia muszą zostać należycie ocenione w dalszej fazie procesu, a tymczasowo są szacowane ex aequo et bono na co najmniej 5.000 EUR rocznie;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, urzędnik mianowany po wejściu w życie nowego regulaminu pracowniczego w dniu 1 maja 2004 r., ale z listy rezerwowej przygotowanej w oparciu o konkurs zorganizowany przed tą datą, kwestionuje zaszeregowanie jej przez Parlament zgodnie z nowymi przepisami do grupy A*5. Przytacza ona zarzuty i argumenty identyczne jak w sprawie T-58/05. (1)

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.04.05, str. 38


title: Sprawa T-331/09: Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2009 r. — Novartis przeciwko OHIM — Sanochemia Pharmazeutika (TOLPOSAN)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/70

         Skarga wniesiona w dniu 25 sierpnia 2009 r. — Novartis przeciwko OHIM — Sanochemia Pharmazeutika (TOLPOSAN)
   (Sprawa T-331/09)
   2009/C 267/128
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Novartis AG (Bazylea, Schwajcaria) (przedstawiciel: adwokat N. Hebeis)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Sanochemia Pharmazeutika AG

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie R 1601/2007-1;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Sanochemia Pharmazeutika AG

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „TOLPOSAN” dla towarów z klasy 5 (zgłoszenie nr 4 134 383)

      Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Międzynarodowa rejestracja słownego znaku towarowego „TONOPAN” dla towarów z klasy 5 (nr 227 508)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-220/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 27 kwietnia 2017 r. – Planta Tabak-Manufaktur Dr. Manfred Obermann GmbH & Co. KG/Land Berlin

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 27 kwietnia 2017 r. – Planta Tabak-Manufaktur Dr. Manfred Obermann GmbH & Co. KG/Land Berlin
   (Sprawa C-220/17)
   (2017/C 239/31)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Planta Tabak-Manufaktur Dr. Manfred Obermann GmbH & Co. KG

      Strona pozwana: Land Berlin

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Czy art. 7 ust. 1 i 7 dyrektywy 2014/40/UE (1) w związku z art. 7 ust. 14 tej dyrektywy są nieważne z powodu naruszenia zasady pewności prawa z tego względu, że nakazują państwom członkowskim ustanowienia zakazu wprowadzania do obrotu niektórych wyrobów tytoniowych, przy czym nie jest jasne i jednoznaczne, które z tych wyrobów powinny zostać zakazane już od 20 maja 2016 r., a które dopiero od 20 maja 2020 r.?

                           b)

                           Czy art. 7 ust. 1 i 7 dyrektywy 2014/40 w związku z art. 7 ust. 14 tej dyrektywy są nieważne z powodu naruszenia zasady równego traktowania z tego względu, że w odniesieniu do zakazów, które mają zostać ustanowione przez państwa członkowskie, dokonują rozróżnienia według ilości sprzedaży, przy czym brak jest w tym względzie uzasadnienia?

                           c)

                           Czy art. 7 ust. 1 i 7 dyrektywy 2014/40/UE jest nieważny z powodu naruszenia zasady proporcjonalności lub art. 34 TFUE z tego względu, że nakazują one państwom członkowskim ustanowienie zakazu wprowadzania do obrotu już od 20 maja 2016 r. wyrobów tytoniowych o charakterystycznym aromacie, których wielkość sprzedaży w całej Unii wynosi mniej niż 3 % w danej kategorii wyrobu?

                           d)

                           W razie udzielenia na pytania 1 a) – 1 c) odpowiedzi przeczącej: Jak należy interpretować pojęcie „kategorii wyrobu” w art. 7 ust. 14 dyrektywy 2014/40/UE? Czy zaklasyfikowanie do „kategorii wyrobu” powinno być dokonywane według rodzaju charakterystycznego aromatu bądź według rodzaju (aromatyzowanego) wyrobu tytoniowego bądź na podstawie kombinacji obu tych kryteriów?

                           e)

                           W razie udzielenia na pytania 1 a) – 1 c) odpowiedzi przeczącej: W jaki sposób należy stwierdzić, czy w odniesieniu do określonego wyrobu tytoniowego osiągnięta jest granica 3 % zgodnie z art. 7 ust. 14 dyrektywy 2014/40/UE, jeżeli brak jest w tym względzie oficjalnych i dostępnych publicznie liczb i statystyk?

               2)

                           a)

                           Czy w ramach transpozycji do prawa krajowego art. 8 – 11 dyrektywy 2014/40/UE państwa członkowskie mogą przyjąć uzupełniające przepisy przejściowe?

                           b)

                           W razie udzielenia na pytanie prejudycjalne 2 a) odpowiedzi przeczącej:

                                       (1)

                                       Czy art. 9 ust. 6 oraz art. 10 ust. 1 zdanie drugie lit. f) dyrektywy 2014/40/UE są nieważne z powodu naruszenia zasady proporcjonalności lub art. 34 TFUE z tego względu, że delegują one na Komisję ustalenie określonych wymogów dotyczących etykietowania i opakowania, nie wyznaczając jej w tym względzie terminu i nie przewidując szerszych przepisó w przejściowych lub terminów zapewniających, że danym przedsiębiorcom pozostanie wystarczająco dużo czasu na dostosowanie się do wymogów dyrektywy?

                                       (2)

                                       Czy art. 9 ust. 1 zdanie drugie (ostrzeżenie tekstowe) i ust. 4 zdanie drugie (rozmiar czcionki), art. 10 ust. 2 zdanie drugie lit. b) (informacje o zaprzestaniu palenia) i lit. e) (umieszczanie ostrzeżenia) oraz art. 11 ust. 1 zdanie pierwsze (etykietowanie) dyrektywy 2014/40/UE są nieważne z powodu naruszenia zasady proporcjonalności lub art. 34 TFUE z tego względu, że przyznają państwom członkowskim rożne prawa wyboru i regulacji, nie wyznaczając im w tym względzie terminu i nie przewidując szerszych przepisów przejściowych zapewniających, że danym przedsiębiorcom pozostanie wystarczająco dużo czasu na dostosowanie się do wymogów dyrektywy?

               3)

                           a)

                           Czy art. 13 ust. 1 lit. c) w związku z ust. 3 dyrektywy 2014/40/UE należy interpretować w ten sposób, że nakazuje on państwom członkowskim ustanowienie zakazu stosowania informacji odnoszących się do smaku, zapachu, środków aromatyzujących lub innych dodatków również wtedy, gdy nie stanowią one informacji handlowych i stosowanie danych składników jest nadal dozwolone?

                           b)

                           Czy art. 13 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2014/40/UE jest nieważny z tego względu, że jest on sprzeczny z art. 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/40/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich w sprawie produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych i powiązanych wyrobów oraz uchylająca dyrektywę 2001/37/WE, Dz.U. L 127, s.1


title: Sprawa T-495/15: Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2017 r. – Sociedad agraria de transformación n° 9982 Montecitrus/EUIPO – Spanish Oranges (MOUNTAIN CITRUS SPAIN) [Znak towarowy Unii — Postępowanie w sprawie — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego MOUNTAIN CITRUS SPAIN — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy monteCitrus — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Identyczność towarów — Brak podobieństwa oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/38

         Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2017 r. – Sociedad agraria de transformación no 9982 Montecitrus/EUIPO – Spanish Oranges (MOUNTAIN CITRUS SPAIN)
   (Sprawa T-495/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii - Postępowanie w sprawie - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego MOUNTAIN CITRUS SPAIN - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy monteCitrus - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Identyczność towarów - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 144/50)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sociedad agraria de transformación no 9982 Montecitrus (Pulpí, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat N. Fernández Fernández Pacheco)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Schifko i K. Sidat Humphreys)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Spanish Oranges, SL (Castellón, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat F. Perez Arnau)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 czerwca 2015 r. (sprawa R 871/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Sociedad agraria de transformación no 9982 Montecitrus a Spanish Oranges.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Sociedad agraria de transformación no 9982 Montecitrus zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015.


title: Sprawa F-58/07: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Collotte przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za 2006 r. — Umiejętność pracy w trzecim języku)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/70

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Collotte przeciwko Komisji
   (Sprawa F-58/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za 2006 r. - Umiejętność pracy w trzecim języku)
   (2009/C 44/122)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Pascal Collotte (Overijse, Belgia) (przedstawiciel: adwokat E. Boigelot, a następnie adwokaci É. Boigelot i L. Defalque)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Berscheid, a następnie C. Berardis-Kayser i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy)

      Interwenient: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: I. Šulce i M. Simm, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania A*12 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2006 r. w związku z brakiem wykazania przez niego umiejętności pracy w trzecim języku — Wniosek o odszkodowanie
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Wspólnot Europejskich o niewpisaniu nazwiska P. Collotte'a na listę urzędników awansowanych do grupy zaszeregowania A*12 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2006 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokryje własne koszty, jak również koszty postępowania poniesione przez skarżącego.

               4)

               Rada Unii Europejskiej pokryje własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 199 z 25.8.2007 r., s. 50.


title: Sprawa C-454/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Bruxelles (Belgia) w dniu 13 sierpnia 2013 r. — Belgacom SA przeciwko Commune d'Etterbeek

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Bruxelles (Belgia) w dniu 13 sierpnia 2013 r. — Belgacom SA przeciwko Commune d'Etterbeek
   (Sprawa C-454/13)
   2013/C 313/22
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de première instance de Bruxelles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Belgacom SA

      Strona pozwana: Commune d'Etterbeek

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 12 i 13 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej [(dyrektywa o zezwoleniach)] (1) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie ustanowieniu w przepisach wydanych przez organ krajowy lub organ samorządu terytorialnego, w celach fiskalnych, podatku od urządzeń telefonii komórkowej zainstalowanych na obiektach publicznych lub prywatnych i użytkowanych w ramach działalności objętej zezwoleniem ogólnym?

      (1)  Dz.U. L 108, s. 21.


title: Sprawa T-555/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 grudnia 2009 r. — IPublish Ganske Interactive Publishing przeciwko OHMI (wizerunek urządzenia nawigacyjnego)

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/49

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 grudnia 2009 r. — IPublish Ganske Interactive Publishing przeciwko OHMI (wizerunek urządzenia nawigacyjnego)
   (Sprawa T-555/08) (1)

   2010/C 37/75

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa T-710/15: Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2015 r. – Drex Technologies/Rada

text:
               15.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 59/32

         Skarga wniesiona w dniu 3 grudnia 2015 r. – Drex Technologies/Rada
   (Sprawa T-710/15)
   (2016/C 059/36)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Drex Technologies SA (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciel: E. Ruchat, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności jej powództwa;

               —

               w konsekwencji, nakazanie Unii Europejskiej naprawienia w całości szkody poniesionej przez skarżącą w wysokości, jaką Sąd określi na podstawie zasady słuszności;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut dotyczący doznanej przez nią krzywdy, a mianowicie naruszenia jej reputacji, która to krzywda pozostaje w bezpośrednim związku przyczynowym ze środkami przyjętymi przez Radę Unii Europejskiej i za którą instytucja ta ponosi odpowiedzialność.