title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 lutego 2006 r. # Spadkobiercy M. E. A. van Hilten-van der Heijden przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Particulieren/Ondernemingen buitenland te Heerlen. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Gerechtshof te 's-Hertogenbosch - Niderlandy. # Przepływ kapitału - Artykuł 73b ust. 1 Traktatu WE (obecnie art. 56 ust. 1 WE) - Podatek od spadków - Fikcja prawna, na podstawie której przyjmuje się, że obywatel Państwa Członkowskiego, który zmarł w okresie dziesięciu lat po tym, jak opuścił to państwo, w chwili śmierci mieszkał w tym państwie - Państwo trzecie. # Sprawa C-513/03.

text:
      Sprawa C-513/03
      Héritiers de M. E. A. van Hilten-van der Heijden
      przeciwko
      Inspecteur van de Belastingdienst/Particulieren/Ondernemingen buitenland te Heerlen
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te’s-Hertogenbosch)
      Przepływ kapitału – Artykuł 73b ust. 1 traktatu WE (obecnie art. 56 ust. 1 WE) – Podatek od spadków – Fikcja prawna, na podstawie której przyjmuje się, że obywatel państwa członkowskiego, który zmarł w okresie dziesięciu lat
         po tym, jak opuścił to państwo, w chwili śmierci mieszkał w tym państwie – Państwo trzecie

      Opinia rzecznika generalnego P. Légera przedstawiona w dniu 30 czerwca 2005 r.  I-0000
      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 23 lutego 2006 r.  I-0000
      Streszczenie wyroku
      Swobodny przepływ kapitału – Ograniczenia
      (traktat WE, art. 73b (obecnie art. 56 WE))
      Artykuł 73b traktatu WE (obecnie art. 56 WE) powinien być interpretowany w ten sposób, iż nie sprzeciwia się on uregulowaniu
         państwa członkowskiego, zgodnie z którym spadek po obywatelu tego państwa członkowskiego, który zmarł w okresie dziesięciu
         lat po przeniesieniu swojego miejsca zamieszkania z tego państwa za granicę, jest opodatkowany tak, jak gdyby obywatel ten
         nadal zamieszkiwał w tym państwie, z zastrzeżeniem możliwości odliczenia podatku pobranego przez inne państwa.

      Przewidując bowiem te same warunki opodatkowania spadku po obywatelach, którzy przenieśli swoje miejsce zamieszkania za granicę,
         oraz po obywatelach, którzy pozostali w danym państwie członkowskim, uregulowanie to nie może zniechęcić pierwszej kategorii
         osób do inwestowania w tym państwie członkowskim z innego państwa ani drugiej kategorii do inwestowania w innym państwie z danego
         państwa członkowskiego oraz niezależnie od miejsca, w którym znajdują się owe dobra, nie może ono również zmniejszyć wartości
         spadku po obywatelu, który przeniósł swoje miejsce zamieszkania za granicę.

      Różnica w traktowaniu obywateli danego państwa członkowskiego i obywateli innych państw będąca rezultatem takiego uregulowania
         wynika, wobec braku przepisów ujednolicających lub harmonizujących na skalę wspólnotową, z przysługującej państwom członkowskim
         kompetencji do określenia w sposób jednostronny lub w drodze konwencji kryteriów rozdziału ich kompetencji podatkowych.

      Ponadto uregulowanie krajowe nie stanowi ograniczenia w przepływie kapitału w rozumieniu art. 73b traktatu z tego tylko względu,
         iż zniechęca ono obywatela do przeniesienia jego miejsca zamieszkania do innego państwa, utrudniając mu tym samym korzystanie
         z prawa do swobodnego przemieszczania się.

      (por. pkt 46, 47, 50, 51 i sentencja)
WYROK TRYBUNAŁU (trzecia izba)
      z dnia 23 lutego 2006 r. (*)

      Przepływ kapitału – Artykuł 73b ust. 1 traktatu WE (obecnie art. 56 ust. 1 WE) – Podatek od spadków – Fikcja prawna, na podstawie której przyjmuje się, że obywatel państwa członkowskiego, który zmarł w okresie dziesięciu lat
         po tym, jak opuścił to państwo, w chwili śmierci mieszkał w tym państwie – Państwo trzecie

      W sprawie C‑513/03
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Gerechtshof
         te ’s‑Hertogenbosch (Niderlandy) postanowieniem z dnia 5 listopada 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 8 grudnia 2003 r.,
         w postępowaniu:

      Spadkobiercy M. E. A. van Hilten‑van der Heijden
      przeciwko
      Inspecteur van de Belastingdienst/Particulieren/Ondernemingen buitenland te Heerlen,

      TRYBUNAŁ (trzecia izba),
      w składzie: A. Rosas, prezes izby, J. Malenovský, S. von Bahr (sprawozdawca), A. Borg Barthet i U. Lõhmus, sędziowie,
      rzecznik generalny: P. Léger,
      sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 12 maja 2005 r.,
      uwzględniając uwagi przedłożone:
      –       w imieniu spadkobierców M. E. A. van Hilten‑van der Heijden, przez P. Kavelaarsa, belastingadviseur,
      –       w imieniu rządu niderlandzkiego, przez H. G. Sevenster i S. Terstal, działające w charakterze pełnomocników,
      –       w imieniu rządu niemieckiego, przez A. Tiemann i M. Lumma, działających w charakterze pełnomocników,
      –       w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich, przez R. Lyala i A. Weimara, działających w charakterze pełnomocników,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 30 czerwca 2005 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1       Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 73c ust. 1 i 73d ust. 3 traktatu WE (obecnie art. 57
         ust. 1 i art. 58 ust. 3 traktatu WE), obowiązujących w chwili śmierci M. E. A. van Hilten‑van der Hijden.

      2       Wniosek ten został przedstawiony w ramach postępowania toczącego się pomiędzy spadkobiercami M.E.A. van Hilten‑van der Heijden
         a Inspecteur van de Belastingsdienst/Particulieren/Ondernemingen buitenland te Heerlen (inspektorem krajowego urzędu podatkowego,
         wydziału „obywateli/przedsiębiorstw zagranicznych w Heerlen”, zwanym dalej „inspektorem”), dotyczącego pobranego w Niderlandach
         podatku od spadku pozostawionego przez spadkodawcę.

       Ramy prawne
       Uregulowanie wspólnotowe
      3       Załącznik I do dyrektywy Rady 88/361/EWG z dnia 24 czerwca 1988 r. w sprawie wykonania art. 67 traktatu [artykuł uchylony
         przez Traktat z Amsterdamu (Dz.U. L 178, str. 5)], zatytułowany „Nomenklatura przepływów kapitału określonych w art. 1 do
         niniejszej dyrektywy”, we wprowadzeniu stanowi, iż:

      „W niniejszej nomenklaturze przepływy kapitału podzielone zostały według gospodarczego charakteru aktywów i pasywów, do którego
         się odnoszą, denominowanych w walucie krajowej bądź w walutach obcych.

      Przepływy kapitału wymienione w tej nomenklaturze obejmują:
      –       wszystkie operacje niezbędne dla przepływów kapitału: zawarcie i realizację transakcji oraz związanych z nią transferów. Transakcja
         odbywa się zwykle między rezydentami różnych państw członkowskich, chociaż niektóre przepływy kapitału mogą być realizowane
         przez pojedynczą osobę na jej własny rachunek (np. transfer aktywów należących do emigrantów),

      –       operacje dokonywane przez osobę fizyczną lub prawną [...],
      –       dostęp podmiotów gospodarczych do wszystkich metod finansowych dostępnych na danym rynku w celu dokonania omawianych operacji.
         Na przykład koncepcja nabycia papierów wartościowych i innych instrumentów finansowych obejmuje nie tylko transakcje kasowe,
         lecz również wszystkie inne dostępne sposoby transakcji: transakcje terminowe typu forward, opcje lub warranty, transakcje
         swapowe mające za przedmiot inne aktywa etc. [...],

      –       operacje likwidacji lub przekazania zgromadzonych aktywów, transfer dochodów z ich likwidacji […] lub niezwłoczne wykorzystanie
         tych dochodów w granicach określonych przez zobowiązania Wspólnoty,

      –       operacje spłaty kredytów lub pożyczek.
      Nomenklatura ta nie wyczerpuje pojęcia przepływów kapitału – stąd tytuł XIII-F »Inne przepływy kapitału – pozostałe«. Dlatego
         też nie powinna być uznawana jako ograniczenie zakresu pełnej liberalizacji przepływów kapitału, określonej w art. 1 dyrektywy”.

      4       Nomenklatura ta obejmuje trzynaście różnych kategorii przepływu kapitału. W rubryce XI zatytułowanej „Przepływy kapitału o charakterze
         osobistym” znajdują się:

      „[…]
      D.      spadki i zapisy.
      […]”
      5       W trakcie podpisywania Aktu końcowego i deklaracji konferencji międzyrządowych w sprawie Unii Europejskiej w dniu 7 lutego
         1992 r., konferencja przedstawicieli rządów państw członkowskich przyjęła w szczególności deklarację dotyczącą art. 73d Traktatu
         ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz.U. C 191, str. 99, zwanego dalej „deklaracją w sprawie artykułu 73d traktatu”), który
         ma następujące brzmienie:

      „Konferencja potwierdza, że prawo państwa członkowskiego do stosowania odpowiednich przepisów jego prawa podatkowego, określone
         w art. 73d ustęp 1 lit. a) niniejszego traktatu, będzie dotyczyć wyłącznie odpowiednich przepisów, które będą istniały na
         koniec 1993 r. Jednakże niniejsza deklaracja stosuje się wyłącznie do przepływu kapitału pomiędzy państwami członkowskimi
         i płatności wykonanych pomiędzy państwami członkowskimi”.

       Uregulowanie krajowe
      6       W prawie niderlandzkim każdy spadek jest przedmiotem opodatkowania. Artykuł 1 ust. 1 Successiewet (ustawy w sprawie spadków)
         z dnia 28 czerwca 1956 r. (Stb. 1956, nr 362, zwanej dalej „SW 1956”) przeprowadza rozróżnienie ze względu na to, czy zmarły,
         po którym następuje otwarcie spadku, mieszkał w Niderlandach czy za granicą. Przepis ten stanowi:

      „Na podstawie niniejszej ustawy pobierane są następujące podatki:
      1.      Podatek od spadków na podstawie wartości całego majątku przeniesionego na podstawie prawa spadkowego w następstwie śmierci
         osoby zamieszkałej w Niderlandach w chwili śmierci.

      […]”
      7       Artykuł 3 ust.1 SW 1956 stanowi, że:
      „Obywatel niderlandzki, który zamieszkiwał w Królestwie i który zmarł lub dokonał darowizny w dziesięć lat po tym, jak opuścił
         ten kraj, uznany zostanie za zamieszkującego w Królestwie w chwili śmierci lub w chwili dokonania darowizny”.

      8       Artykuł 2 akapit pierwszy konwencji pomiędzy Konfederacją Szwajcarską i Królestwem Niderlandów dotyczącej unikania podwójnego
         opodatkowania w dziedzinie podatków od spadków, podpisanej w Hadze w dniu 12 listopada 1951 r. (zwanej dalej „konwencją”),
         przewiduje:

      „Nieruchomości […] podlegają podatkowi od spadków jedynie w państwie Członkowskim, w którym są one położone[...].”
      9       Artykuł 3 akapit pierwszy konwencji stanowi:
      „Składniki majątku, do których nie ma zastosowania art. 2 [...], podlegają opodatkowaniu jedynie w państwie, w którym zmarły
         miał ostatnie miejsce zamieszkania”.

      10     Dla zdefiniowania miejsca zamieszkania art. 3 akapit drugi konwencji odsyła do przepisów zawartej tego samego dnia konwencji
         pomiędzy Konfederacją Szwajcarską i Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w dziedzinie podatków
         dochodowych i majątkowych.

      11     Podczas podpisywania konwencji pomiędzy umawiającymi się stronami złożono szereg deklaracji stanowiących integralną część
         tej konwencji, między innymi deklarację dotyczącą wspomnianego art. 3.

      12     Zgodnie z tą deklaracją:
      „(1)      Nie naruszając art. 3 akapit drugi niniejszej konwencji, państwo, którego obywatelem był spadkodawca w chwili śmierci, może
         nałożyć podatek od spadków w taki sposób, jakby spadkodawca w tym czasie posiadał miejsce zamieszkania w tym państwie, o ile
         spadkodawca rzeczywiście posiadał miejsce zamieszkania w tym państwie w ciągu dziesięciu lat poprzedzających jego śmierć oraz
         był jego obywatelem w chwili, gdy zaprzestał w nim zamieszkiwać; w takim przypadku część podatku, której państwo to nie pobrałoby,
         gdyby spadkodawca nie był jego obywatelem w chwili, gdy zaprzestał w nim zamieszkiwać lub w chwili jego śmierci, powinna być
         zmniejszona o podatek należny w innym państwie ze względu na miejsce zamieszkania.

      (2)      Postanowienia ust. 1 nie znajdują zastosowania do osób, które w chwili śmierci miały obywatelstwo dwóch państw.”
      13     Zgodnie z art. 13 Besluit voorkoming dubbele belasting 1989 (rozporządzenia z 1989 r. w sprawie unikania podwójnego opodatkowania
         z dnia 21 grudnia 1989 r., Stb. 1989, nr 594, zwanego dalej „rozporządzeniem”):

      „1.      Spadek po zmarłym, który na podstawie art. 3 został uznany za zamieszkującego w momencie śmierci w Niderlandach, korzysta
         w ramach podatku od spadku z prawa do odliczenia podatku od spadku pobranego przez inne państwo od innych składników tego
         spadku niż wymienione w art. 11, do wysokości analogicznych kwot pobranych przez to inne państwo od składników wchodzących
         w skład spadku, które nie zostałyby pobrane, gdyby zmarły rzeczywiście miał w chwili śmierci miejsce zamieszkania w Niderlandach.[...]

      2.      Wysokość odliczenia, o którym mowa w ust. 1, nie może przekraczać:
      a.       kwot podatku pobranego przez inne państwa;
      b.      kwoty, która byłaby należna z tytułu podatku od spadku na podstawie SW 1956 bez stosowania niniejszego rozporządzenia, odpowiadającej
         ściśle stosunkowi pomiędzy całkowitą wartością składników spadku, o których mowa w ust. 1 niniejszego artykułu, a wartością
         wszystkich objętych składników spadku pomniejszonych o wartość zobowiązań własnych przedsiębiorstwa, włączywszy w to długi
         wynikające z praw udziałowych innych niż z tytułu posiadania akcji oraz o wartość zobowiązań niebędących długami własnymi
         przedsiębiorstwa, zabezpieczonych hipoteką na nieruchomości lub innym prawem do nieruchomości”.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      14     M. E. A. van Hilten‑van der Heijden zmarła w dniu 22 listopada 1997 r. Posiadała obywatelstwo niderlandzkie i mieszkała w Niderlandach
         do początku 1988 r.; następnie mieszkała w Belgii i od 1991 r. w Szwajcarii.

      15     W skład spadku po zmarłej weszły miedzy innymi nieruchomości położone w Niderlandach, Belgii i Szwajcarii, inwestycje w papiery
         wartościowe notowane w Niderlandach, Niemczech, Szwajcarii i Stanach Zjednoczonych, jak również rachunki bankowe otwarte w niderlandzkich
         i belgijskich instytucjach bankowych mających siedzibę w Unii Europejskiej, zarządzane przez te instytucje.

      16     Spadkobiercy zmarłej poddani zostali opodatkowaniu podatkiem od spadku obliczonym na podstawie art. 3 ust. 1 SW 1956. Czterej
         spadkobiercy zaskarżyli decyzję o opodatkowaniu, która została podtrzymana przez inspektora.

      17     W związku z tym spadkobiercy ci wnieśli skargę na tę decyzję do Gerechtshof te ’s‑Hertogenbosch.
      18     Sąd odsyłający w pierwszej kolejności zauważa, że z odniesienia do „Spadk[ów] i zapis[ów]” w załączniku I do dyrektywy 88/361
         wynika, iż w sprawie przed sądem krajowym miał miejsce przepływ kapitału pomiędzy państwem trzecim a państwem członkowskim.

      19     Następnie sąd odsyłający wskazuje, że w orzeczeniu z dnia 12 grudnia 2002 r. stwierdził, iż art. 3 ust. 1 SW 1956 jest przepisem
         krajowym, który stanowi przeszkodę w swobodnym przepływie kapitału lub czyni go mniej atrakcyjnym. Jako taki, przepis ten,
         ze względu na niekorzystne uregulowanie wynikające z zawartej w nim fikcji prawnej, stanowi przeszkodę dla wyjścia kapitału,
         począwszy od pierwszego dnia następującego po dniu emigracji, po którym w okresie dziesięciu lat dochodzi do przeniesienia
         majątku na spadkobierców. Królestwo Niderlandów pobiera podatek od spadków lub darowizn dokonanych w okresie dziesięciu lat
         od emigracji obywateli niderlandzkich, gdy podatek ten jest niższy za granicą, podczas gdy nie przyznaje żadnego zwrotu ani
         wyrównania w sytuacji, gdy kwota podatku pobranego za granicą z tytułu spadku lub darowizny jest wyższa. Tym samym, zgodnie
         z owym orzeczeniem sądu odsyłającego, art. 3 ust. 1 SW 1956 stanowi ukrytą przeszkodę dla dziedziczenia transgranicznego.

      20     W tym samym orzeczeniu sąd odsyłający stwierdził, że art. 3 ust. 1 SW 1956 stanowi arbitralną dyskryminację. W rzeczywistości
         bowiem prawo niderlandzkie ustanowiło rozróżnienie pomiędzy obywatelami niderlandzkimi i obywatelami innych państw w taki
         sposób, iż obywatel niderlandzki może uniknąć zastosowania tego przepisu jedynie poprzez zrzeczenie się swojego obywatelstwa.
         Ponadto przepis ten nie może zostać uzasadniony nadrzędnymi racjami interesu publicznego, ponieważ jego jedynym celem jest
         niedopuszczenie do tego, aby Królestwo Niderlandów utraciło podatek od spadków na skutek wyjazdu jego obywateli.

      21     Jednak sąd odsyłający uważa, iż z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości nie wynika jasno, że przepis taki jak przepis rozpatrywany
         w postępowaniu przed sądem krajowym, mieści się w zakresie zastosowania przepisu art. 73c ust. 1 traktatu.

      22     Ponadto sąd odsyłający zastanawia się nad tym, czy deklaracja dotycząca art. 73d traktatu oznacza, że ustawodawstwo znajdujące
         zastosowanie do przepływu kapitału pomiędzy państwami członkowskimi a państwem trzecim nie podlega art. 73d ust. 1 lit. a),
         czy też artykuł ten znajduje wciąż zastosowanie do przepływu kapitału pomiędzy państwami członkowskimi a państwami trzecimi
         i nie ogranicza się w związku z tym do przepisów obowiązujących w tej dziedzinie w końcu 1993 r.

      23     Na podstawie tych rozważań Gerechtshof te ’s‑Hertogenbosch postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi
         dwoma pytaniami prejudycjalnymi:

      „1)      Czy art. 3 ust. 1 SW [1956] stanowi dozwolone ograniczenie w rozumieniu art. [73c ust. 1 traktatu]?
      2)      Czy art. 3 ust. 1 SW [1956], również z uwzględnieniem Deklaracji w sprawie art. 73d Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską
         przyjętej przy okazji „Aktu końcowego konferencji międzyrządowych w sprawie Unii Europejskiej” z dnia 7 lutego 1992 r., stanowi
         zakazany środek arbitralnej dyskryminacji lub ukryte ograniczenie w swobodnym przepływie kapitału w rozumieniu art. [73d ust. 3
         traktatu], jeżeli jest stosowany do przepływu kapitału pomiędzy państwem członkowskim i państwem trzecim?”

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
       Uwagi wstępne
      24     W pytaniach sąd odsyłający zasadniczo poszukuje odpowiedzi, czy ustawodawstwo krajowe, takie jak w postępowaniu przed sądem
         krajowym, mieści się w zakresie zastosowania art. 73c ust. 1 traktatu lub w zakresie zastosowania art. 73d ust. 3 traktatu.

      25     W każdym razie, tak jak to wynika z samego postanowienia odsyłającego, na co wskazano również we wszystkich uwagach przedstawionych
         Trybunałowi w niniejszej sprawie, przed przystąpieniem do analizy rzeczonych przepisów traktatu WE należy ustalić, czy takie
         uregulowanie stanowi ograniczenie w przepływie kapitału w rozumieniu art. 73b traktatu WE (obecnie art. 56 WE).

      26     Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, w celu przedstawienia użytecznej odpowiedzi sądowi krajowemu, który skierował pytanie
         prejudycjalne, Trybunał może powołać się na normy prawa wspólnotowego, do których nie odniósł się sędzia krajowy w swoim pytaniu
         (zob. w szczególności wyrok z dnia 12 października 2004 r. w sprawie C‑60/03 Wolff & Mulle, Rec. str. I‑9553, pkt 24 oraz
         z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie C‑153/03 Weide, Zb.Orz. str. I‑6017, pkt 25).

      27     W związku z tym należy zbadać, czy art. 73b traktatu powinien być interpretowany w ten sposób, iż sprzeciwia się on uregulowaniu
         państwa członkowskiego, zgodnie z którym spadek po obywatelu tego państwa członkowskiego, który zmarł w okresie dziesięciu
         lat po przeniesieniu swojego miejsca zamieszkania z tego państwa za granicę, jest opodatkowany tak, jak gdyby obywatel ten
         nadal zamieszkiwał w tym państwie członkowskim, z zastrzeżeniem możliwości odliczenia podatku od spadku pobranego przez inne
         państwa.

       Uwagi przedstawione Trybunałowi
      28     Spadkobiercy van Hilten‑van der Heijden twierdzą, iż art. 3 ust. 1 SW 1956 jest sprzeczny z 73b traktatu. W rzeczywistości
         bowiem dochodzi do pośredniej dyskryminacji lub odpowiednio do pośredniego ograniczenia polegającego po pierwsze, na wprowadzeniu
         zróżnicowania ze względu na to, czy dana osoba zamieszkiwała przed swoją śmiercią w Niderlandach czy nie; oraz po drugie,
         na tym, iż przepis ten nie znajduje zastosowania, jeżeli osoba, która opuściła Niderlandy, ma inne niż niderlandzkie obywatelstwo.

      29     Rządy niderlandzki i niemiecki utrzymują, iż zanim będzie można odpowiedzieć na skierowane pytania, w pierwszej kolejności
         należy ustalić, czy art. 73b traktatu sprzeciwia się fikcji prawnej ustanowionej przez art. 3 ust. 1 SW 1956 w odniesieniu
         do miejsca zamieszkania.

      30     Rząd niderlandzki podnosi w tej kwestii, iż również w dziedzinie spadków zawsze musi mieć najpierw miejsce przepływ kapitału.
         W przypadku śmierci majątek zostanie oszacowany na tę chwilę i na tej podstawie pobrany zostanie podatek. Ponieważ nie doszło
         jeszcze do żadnego przepływu kapitału ani do żadnej transakcji z nim związanej, nie mógł mieć miejsca żaden akt dotyczący
         swobodnego przepływu kapitału.

      31     Ponadto rząd niderlandzki uważa, iż brak jest jakiejkolwiek dyskryminacji lub przeszkody w swobodnym przepływie kapitału.
         W rzeczywistości bowiem nie doszło do jakiejkolwiek dyskryminacji ze względu na przynależność państwową obywatela niderlandzkiego,
         który zostaje w Niderlandach, w stosunku do tego, który to państwo opuszcza. Ponadto obywatel niderlandzki, który opuszcza
         Niderlandy, znajduje się w odmiennej sytuacji niż obywatel innego państwa członkowskiego, który opuszcza je, wcześniej tam
         zamieszkując.

      32     Z powyższego wynika jego zdaniem, iż art. 73b traktatu nie sprzeciwia się fikcji prawnej ustanowionej w art. 3 ust. 1 SW 1956,
         a dotyczącej miejsca zamieszkania.

      33     Rząd niemiecki uważa, iż art. 73b ust. 1 traktatu nie znajduje zastosowania do przepisu takiego jak art. 3 ust. 1 SW 1956,
         ponieważ przepis ten nie stanowi naruszenia swobody przepływ kapitału.

      34     Komisja Wspólnot Europejskich podnosi, iż art. 3 ust. 1 SW 1956 nie przeprowadza żadnego rozróżnienia ze względu na miejsce
         położenia spadku lub jego części w chwili śmierci spadkodawcy. Artykuł ten nie stanowi zatem ograniczenia w przepływie kapitału
         do oraz z Niderlandów. W związku z powyższym swoboda przepływu kapitału zagwarantowana w art. 73b i nast. traktatu nie jest
         przedmiotem postępowania przed sądem krajowym.

      35     Odnośnie do ewentualnego zastosowania przepisów traktatu dotyczących swobodnego przepływu osób i swobody przedsiębiorczości,
         Komisja przypomina, że zakres ich zastosowania jest ograniczony do przepływu w obrębie Unii Europejskiej.

       Ocena Trybunału
      36     Tytułem wstępu należy przypomnieć, że pomimo, iż podatki bezpośrednie należą do kompetencji państw członkowskich, to jednak
         powinny one korzystać z tych kompetencji z poszanowaniem prawa wspólnotowego (zob. w szczególności wyroki z dnia 11 maja 1995 r.
         w sprawie C‑80/94 Wielockx, Rec. I‑2493, pkt 16 oraz z dnia 10 marca 2005 r. w sprawie C‑39/04 Laboratoires Fournier, Rec.
         str. I‑2057, pkt 14).

      37     Ponadto należy przypomnieć, że art. 73b ust. 1 traktatu ustanawia swobodny przepływ kapitału między państwami członkowskimi
         oraz między państwami członkowskimi a państwami trzecimi. W tym celu w ramach przepisów rozdziału traktatu zatytułowanego
         „Kapitał i płatności” artykuł ten stanowi, że zakazane są wszelkie ograniczenia w przepływie kapitału między państwami członkowskimi
         oraz między państwami członkowskimi a państwami trzecimi.

      38     W związku z tym w pierwszej kolejności należy zbadać, czy spadki stanowią przepływ kapitału w rozumieniu art. 73b traktatu.

      39     Należy tu zauważyć, że traktat nie definiuje pojęcia „przepływ kapitału”. Niemniej z utrwalonego orzecznictwa wynika, iż ze
         względu na to, że art. 73b traktatu powtórzył zasadniczo treść art. 1 dyrektywy 88/361, oraz pomimo tego, iż dyrektywa ta
         została przyjęta na podstawie art. 69 i 70 ust. 1 traktatu EWG (art. od 67 do 73 traktatu EWG zostały zastąpione przez art. od
         73b do 73g WE, obecnie art. od 56 WE do 60 WE), załączona do niej nomenklatura przepływów kapitału zachowuje przysługujący
         jej jeszcze przed dniem wejścia w życie owych przepisów walor wskazówki dla zdefiniowania pojęcia przepływów kapitału,, przy
         czym zgodnie ze wstępem do niej, zawarta w jej treści lista nie posiada wyczerpującego charakteru (zob. podobnie, w szczególności
         wyroki z dnia 16 marca 1999 r. w sprawie C‑222/97 Trummer i Mayer, Rec. str. I‑1661, pkt 21, z dnia 5 marca 2002 r. w sprawach
         połączonych C‑515/99, od C‑519/99 do 524/99 i od C‑526/99 do C‑540/99 Reisch i in., Rec. str. I‑2157, pkt 30).

      40     Spadki pojawiają się w sekcji XI załącznika I do dyrektywy 88/361 zatytułowanej „Przepływy kapitału o charakterze osobistym”.
         Zgodnie z tym, co stwierdził rzecznik generalny w pkt 53 swojej opinii, sekcja ta obejmuje w szczególności transakcje, na
         podstawie których dochodzi do przeniesienia całości lub części majątku danej osoby, tak w trakcie jej życia, jak i po śmierci.

      41     Dziedziczenie polega bowiem na przeniesieniu na jedną lub kilka osób majątku pozostawionego przez osobę zmarłą lub innymi
         słowy na przeniesieniu na spadkobierców własności różnych dóbr, praw, itp., z których składa się ten majątek.

      42     Wynika z tego, że spadek stanowi przepływ kapitału w rozumieniu art. 73b traktatu (zob. podobnie również wyrok z dnia 11 grudnia
         2003 r. w sprawie C‑364/01 Barbier, Rec. str. I‑15013, pkt 58), poza przypadkami, w których jego istotne składniki położone
         są w jednym państwie członkowskim.

      43     W drugiej kolejności należy zbadać, czy uregulowanie takie jak uregulowanie w sprawie przed sądem krajowym stanowi ograniczenie
         przepływów kapitału.

      44     W tym zakresie z orzecznictwa wynika, że do środków zakazanych przez art. 73b ust. 1 traktatu, stanowiących ograniczenia w przepływie
         kapitału zaliczają się te, które mogą zniechęcić osoby niebędące rezydentami do dokonania inwestycji w danym państwie członkowskim
         lub które mogą zniechęcić rezydenta tego państwa członkowskiego do dokonywania inwestycji w innym państwie, lub w przypadku
         dziedziczenia, ograniczenia, które powodują zmniejszenie wartości spadku po osobie będącej rezydentem w państwie członkowskim
         innym niż to, w którym znajdują się dane dobra i które nakłada podatek od spadku, którego przedmiotem są te dobra (zob. podobnie
         wyroki: z dnia 14 listopada 1995 r. w sprawie C‑484/93 Svensson i Gustavsson, Rec. str. I‑3955, pkt 10; ww. w sprawie Trummer
         i Mayer, pkt 26; z dnia 14 października 1999 r. w sprawie C‑439/97 Sandoz, Rec. str. I‑7041, pkt 19, oraz ww. w sprawie Barbier,
         pkt 62).

      45     Tym samym uregulowanie krajowe takie jak to w sprawie przed sądem krajowym, przewidujące, iż spadek po obywatelu jednego państwa
         członkowskiego, który zmarł w okresie dziesięciu lat po tym, jak przeniósł swoje miejsce zamieszkania z tego państwa za granicę,
         jest opodatkowany tak, jak gdyby obywatel ten nadal zamieszkiwał w tym państwie członkowskim, i ustanawiające jednocześnie
         prawo do odliczenia kwot podatku od spadków pobranego w państwie członkowskim, do którego spadkobierca przeniósł swoje miejsce
         zamieszkania, nie stanowi ograniczenia w przepływie kapitału.

      46     Przewidując bowiem te same warunki opodatkowania spadku po obywatelach, którzy przenieśli swoje miejsce zamieszkania za granicę
         oraz po obywatelach, którzy pozostali w danym państwie członkowskim, uregulowanie to nie może zniechęcić pierwszej kategorii
         osób do inwestowania w tym państwie członkowskim z innego państwa, ani drugiej kategorii do inwestowania w innym państwie
         z danego państwa członkowskiego, oraz niezależnie od miejsca, w którym znajdują się owe dobra, nie może ono również zmniejszyć
         wartości spadku po obywatelu, który przeniósł swoje miejsce zamieszkania za granicę. Okoliczność, iż uregulowanie to nie znajduje
         zastosowania do obywateli, którzy zamieszkiwali za granicą od więcej niż dziesięciu lat lub którzy nigdy nie mieli miejsca
         zamieszkania w danym państwie członkowskim, pozostaje w tym względzie bez znaczenia. To że uregulowanie to znajduje zastosowanie
         jedynie do obywateli rzeczonego państwa członkowskiego, nie może stanowić ograniczenia w przepływie kapitałów obywateli innych
         państw członkowskich.

      47     Jeżeli chodzi o różnicę w traktowaniu obywateli danego państwa członkowskiego i obywateli innych państw wynikającą z takiego
         uregulowania, jak uregulowanie w postępowaniu przed sądem krajowym, to należy zauważyć, iż na potrzeby podziału kompetencji
         podatkowych nie można tych różnic uznać za dyskryminację zakazaną przez art. 73b traktatu. W rzeczywistości wobec braku przepisów
         ujednolicających lub harmonizujących na skalę wspólnotową, różnice te wynikają z przysługującej państwom członkowskim kompetencji
         do określenia w sposób jednostronny lub w drodze konwencji kryteriów rozdziału ich kompetencji podatkowych [zob. podobnie,
         odnośnie do art. 48 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 39 WE), wyrok z dnia 12 maja 1998 r. w sprawie C‑336/96 Gilly,
         Rec. str. I‑2793, pkt 30, oraz odnośnie art. 52 traktatu WE (obecnie, po zmianie, art. 43 WE) oraz art. 58 traktatu WE (obecnie
         art. 48 WE), wyrok z dnia 21 września 1999 r. w sprawie C‑307/97 Saint‑Gobain ZN, Rec. str. I‑6161, pkt 57].

      48     Ponadto Trybunał stwierdził już przy innej okazji, iż dla celów podziału kompetencji podatkowych, wskazane jest, by państwa
         członkowskie wzorowały się na międzynarodowej praktyce, a w szczególności na modelowej konwencji sporządzonej przez Organizację
         Współpracy Gospodarczej i Rozwoju (OECD) (zob. ww. wyrok w sprawie Gilly, pkt 31). Należy stwierdzić zgodnie z tym, co twierdził
         rząd niderlandzki, że uregulowanie będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym jest zgodne z komentarzami do modelowej konwencji
         w sprawie unikania podwójnego opodatkowania w dziedzinie spadków i darowizn (raport komitetu OECD ds. podatkowych z 1982 r.).
         Z komentarzy do art. 4, 7, 9A i 9B do konwencji modelowej wynika, iż tego typu regulacja jest uzasadniona zapobieganiem takiemu
         sposobowi unikania opodatkowania, w ramach którego obywatel jednego państwa członkowskiego, przewidując swą śmierć, przenosi
         swoje miejsce zamieszkania do innego państwa, w którym podatek od spadków jest niższy. W komentarzach zaznaczono, iż podwójnego
         opodatkowania unika się poprzez system zaliczeń podatków oraz że z uwagi na to, iż zapobieganie unikaniu opodatkowania jest
         usprawiedliwione jedynie wówczas, gdy zgon następuje w krótkim czasie po przeniesieniu miejsca zamieszkania, maksymalnym dozwolonym
         terminem jest termin dziesięciu lat. W komentarzach tych wskazuje się także na to, że zakres tej regulacji może zostać poszerzony
         w ten sposób, iż obejmie on nie tylko obywateli danego państwa, ale również rezydentów, którzy nie posiadają jego obywatelstwa.

      49     W tym kontekście należy zauważyć, iż samo przeniesienie miejsca zamieszkania z jednego państwa do drugiego nie podlega art. 73b
         traktatu. W rzeczywistości, na co wskazał rzecznik generalny w pkt 58 opinii, takie przeniesienie miejsca zamieszkania nie
         oznacza samo w sobie transakcji finansowej lub przeniesienia własności ani też nie ma pozostałych, wynikających z załącznika
         I do dyrektywy 88/361 cech charakterystycznych przepływu kapitału.

      50     W konsekwencji uregulowanie krajowe nie stanowi ograniczenia w przepływie kapitału w rozumieniu art. 73b traktatu z tego tylko
         względu, iż zniechęca ono obywatela do przeniesienia jego miejsca zamieszkania do innego państwa, utrudniając mu tym samym
         korzystanie z prawa do swobodnego przemieszczania się.

      51     W związku z powyższym na przedstawione pytania należy odpowiedzieć, iż art. 73b traktatu powinien być interpretowany w ten
         sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu państwa członkowskiego, takiemu jak to przed sądem krajowym, zgodnie z którym
         spadek po obywatelu tego państwa członkowskiego, który zmarł w okresie dziesięciu lat po przeniesieniu swojego miejsca zamieszkania
         z tego państwa za granicę, jest opodatkowany tak, jak gdyby obywatel ten nadal zamieszkiwał w tym państwie, z zastrzeżeniem
         możliwości odliczenia podatku od spadków pobranego przez inne państwa.

      52     Tym samym zbyteczne stało się udzielenie odpowiedzi na pytania prejudycjalne, w zakresie, w jakim dotyczą one art. 73c i 73d
         traktatu.

       W przedmiocie kosztów
      53     Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:
      Artykuł 73b traktatu WE (obecnie art. 56 WE) powinien być interpretowany w ten sposób, iż nie sprzeciwia się on uregulowaniu
            państwa członkowskiego takiemu jak to przed sądem krajowym, zgodnie z którym spadek po obywatelu tego państwa członkowskiego,
            który zmarł w okresie dziesięciu lat po przeniesieniu swojego miejsca zamieszkania z tego państwa za granicę, jest opodatkowany
            tak, jak gdyby obywatel ten nadal zamieszkiwał w tym państwie, z zastrzeżeniem możliwości odliczenia podatku pobranego przez
            inne państwa.
      Podpisy
      * Język postępowania: niderlandzki.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (czwarta izba w składzie powiększonym) z dnia 11 lipca 2007 r. # El Corte Inglés, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie wspólnotowego graficznego znaku towarowego PiraÑAM diseño original Juan Bolaños - Wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe PIRANHA - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94. # Sprawa T-443/05.

text:
      Sprawa T‑443/05
      El Corte Inglés, SA
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie wspólnotowego graficznego znaku towarowego PiraÑAM diseño original Juan Bolaños – Wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe PIRANHA – Względne podstawy odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo towarów – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94
      Streszczenie wyroku
      1.      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji –
            Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
            towarów lub usług
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b)
      2.      Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Względne podstawy odmowy rejestracji –
            Sprzeciw właściciela wcześniejszego identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych
            towarów lub usług
      (rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 8 ust. 1 lit. b)
      1.      Przy ocenie podobieństwa danych towarów lub usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w sprawie wspólnotowego
         znaku towarowego należy mieć na uwadze wszystkie istotne czynniki, które charakteryzują wzajemny stosunek między tymi towarami
         lub usługami; czynniki te obejmują w szczególności ich charakter, ich przeznaczenie, sposób używania, jak również to, czy
         konkurują one ze sobą lub też się uzupełniają. Inne czynniki, jak na przykład kanały dystrybucji danych towarów, mogą być
         także wzięte pod uwagę.

      W tym kontekście towary komplementarne to towary, pomiędzy którymi istnieje ścisły związek polegający na tym, że jeden towar
         jest nieodzowny lub istotny do użycia drugiego, wobec czego konsumenci mogą myśleć, że oba towary zostały wyprodukowane przez
         to samo przedsiębiorstwo.

      Takie towary jak: obuwie, odzież, nakrycia głowy lub torebki mogą pełnić poza ich funkcją podstawową powszechnie uznaną funkcję
         estetyczną, przyczyniając się jako całość do stworzenia zewnętrznego wizerunku danego konsumenta. Dokonując oceny, w jaki
         sposób należy postrzegać związki łączące te towary, należy uwzględnić dążenie do spójnego przedstawienia ich zewnętrznego
         wizerunku, co obejmuje dopasowanie jego części składowych w ramach procesu ich tworzenia lub nabycia. Koordynacja tego typu
         może mieć znaczenie w szczególności pomiędzy odzieżą, obuwiem i okryciami głowy, należącymi do klasy 25 w rozumieniu porozumienia
         nicejskiego, i różnymi dodatkami do ubrań, które je uzupełniają, jak na przykład torebki, należące do klasy 18 w rozumieniu
         tego porozumienia. Taka ewentualna koordynacja zależy od danego konsumenta, rodzaju zajęcia, dla którego ten wizerunek zewnętrzny
         został stworzony (praca, sport czy w szczególności czas wolny), lub też zabiegów marketingowych podmiotów gospodarczych w tym
         sektorze. Ponadto fakt, że towary te są często sprzedawane w tych samych branżowych punktach sprzedaży, może ułatwić danemu
         konsumentowi dostrzeżenie ścisłego związku istniejącego pomiędzy nimi i wzmocnienie wrażenia, że towary te zostały wyprodukowane
         przez to samo przedsiębiorstwo.

      Z tego wynika, że niektórzy konsumenci dostrzegają istnienie ścisłego związku pomiędzy odzieżą, obuwiem i nakryciami głowy
         należącymi do klasy 25 i dodatkami do ubrań, którymi są niektóre „wyroby ze skóry i imitacji skóry nieujęte w innych klasach”,
         należące do klasy 18, wobec czego konsumenci ci mogą myśleć, że towary te zostały wyprodukowane przez to samo przedsiębiorstwo.
         W związku z tym towary te, należące do klasy 25, i dodatki do ubrań, będące „wyrobami ze skóry i imitacji skóry nieujętymi
         w innych klasach”, należące do klasy 18, wykazują stopień podobieństwa, którego nie można uznać za nieznaczny.

      (por. pkt 37, 48–51)
      2.      Nie można stwierdzić braku prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odczuciu właściwego kręgu odbiorców w przypadku oznaczenia
         graficznego PiraÑAM diseño original Juan Bolaños, o którego rejestrację jako wspólnotowego znaku towarowego wniesiono dla
         „odzieży, obuwia, nakryć głowy”, należących do klasy 25 w rozumieniu porozumienia nicejskiego, i słownych znaków towarowych
         PIRANHA, zarejestrowanych wcześniej w Hiszpanii dla „skóry i imitacji skóry, towarów z tych surowców nieujętych w innych klasach”,
         należących do klasy 18 w rozumieniu tego porozumienia, jedynie na podstawie porównania rozpatrywanych towarów, z uwagi na
         to, że towary oznaczone znakiem towarowym, o którego rejestrację wniesiono, należące do klasy 25, wykazują stopień podobieństwa,
         którego nie można uznać za nieznaczny, w stosunku do dodatków do ubrań będących „wyrobami ze skóry i imitacji skóry nieujętymi
         w innych klasach”, należącymi do klasy 18. Zatem nie można stwierdzić, że nie istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd
         bez przeprowadzenia wcześniejszej analizy ewentualnego podobieństwa tych oznaczeń.

      (por. pkt 40, 47, 51, 52)
WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI (czwarta izba w składzie powiększonym)
      z dnia 11 lipca 2007 r.(*)

      Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie wspólnotowego graficznego znaku towarowego PiraÑAM diseño original Juan Bolaños – Wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe PIRANHA – Względne podstawy odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo towarów – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94
      W sprawie T‑443/05
      El Corte Inglés, SA, z siedzibą w Madrycie (Hiszpania), reprezentowana przez adwokata J. Rivasa Zurda,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowanemu przez J. Garcíę Murillo, działającą w charakterze pełnomocnika,

      strona pozwana,
      w której drugą stroną w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą OHIM, występującą przed Sądem w charakterze interwenienta, jest:
      Juan Bolaños Sabri, zamieszkały w Torrellano (Hiszpania), reprezentowany przez adwokatów P. Lópeza Rondę oraz G. Marína Raigala,

      mającej za przedmiot skargę na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 września 2005 r. (sprawa R 1191/2004-1),
         dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między El Corte Inglés, SA, i Juanem Bolañosem Sabri,

      SĄD PIERWSZEJ INSTANCJI WSPÓLNOT EUROPEJSKICH (czwarta izba w składzie powiększonym),
      w składzie: H. Legal, prezes, I. Wiszniewska-Białecka, V. Vadapalas, E. Moavero Milanesi i N. Wahl, sędziowie,
      sekretarz: J. Palacio González, główny administrator,
      po zapoznaniu się ze skargą złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 16 grudnia 2005 r.,
      po zapoznaniu się z odpowiedzią na skargę złożoną w sekretariacie Sądu w dniu 24 lipca 2006 r.,
      po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 10 maja 2007 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
       Okoliczności powstania sporu
      1        W dniu 9 listopada 2001 r. interwenient zgłosił, na podstawie rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r.
         w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1) z późn. zm., do Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego
         (znaki towarowe i wzory) (OHIM) wspólnotowy znak towarowy.

      2        Znakiem towarowym, o którego rejestrację wniesiono, jest przedstawione poniżej oznaczenie graficzne zawierające element słowny
         „pirañam diseño original juan bolaños”:

      3        Towary, dla których wniesiono o rejestrację znaku towarowego, należą do klas 16, 21 i 25 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego
         dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., zrewidowanego
         i zmienionego (zwanego dalej „porozumieniem nicejskim”) i odpowiadają następującemu opisowi:

      –        klasa 16: „papier, tektura i wyroby z tych materiałów nieujęte w innych klasach; druki; materiały introligatorskie; materiały
         fotograficzne; materiały piśmien[nicze]; spoiwa (kleje) do materiałów piśmien[niczych] lub do celów domowych; materiały przeznaczone
         dla artystów; pędzle malarskie; maszyny do pisania i artykuły biurowe (z wyłączeniem mebli); materiały szkoleniowe i instruktażowe
         (z wyłączeniem aparatów); materiały z tworzyw sztucznych do pakowania (nieujęte w innych klasach); karty do gry; czcionki
         drukarskie; klisze”;

      –        klasa 21: „przybory kuchenne i gospodarstwa domowego oraz pojemniki (nie z metali szlachetnych i nie platerowane); grzebienie
         i gąbki; pędzle (z wyjątkiem pędzli malarskich); materiały do wytwarzania pędzli; sprzęt do czyszczenia; wiórki stalowe; nieprzerobione
         lub półprzetworzone szkło (z wyjątkiem szkła stosowanego w budownictwie); wyroby szklane, porcelanowe i ceramiczne nieujęte
         w innych klasach”.

      –        klasa 25: „odzież, obuwie, nakrycia głowy”.
      4        Zgłoszenie to opublikowane zostało w Biuletynie Wspólnotowych Znaków Towarowych nr 76/2002 w dniu 23 września 2002 r.

      5        W dniu 28 listopada 2002 r. skarżąca wniosła sprzeciw wobec rejestracji zgłoszonego znaku towarowego. Sprzeciw został oparty
         na rejestracjach w Hiszpanii następujących znaków słownych PIRANHA:

      –        znak towarowy nr 790520, zarejestrowany w dniu 28 lutego 1978 r. dla towarów należących do klasy 25: „odzież w tym kozaki,
         buty i pantofle”;

      –        znak towarowy nr 2116007, zarejestrowany w dniu 20 marca 1998 r. dla towarów należących do klasy 18: „skóra i imitacje skóry,
         towary z tych surowców nieujęte w innych klasach; futra; kufry, walizki, parasole, parasole przeciwsłoneczne, kije do parasoli;
         szpicruty i wyroby rymarskie;

      6        Sprzeciw został skierowany przeciwko wszystkim towarom objętym wnioskiem o rejestrację.

      7        Podstawy przywołane w celu poparcia sprzeciwu określone są w art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94.
         Skarżąca stwierdziła, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd ze względu na podobieństwo pomiędzy rozpatrywanymi
         znakami i podobieństwo pomiędzy towarami, oznaczonymi zgłoszonym znakiem a towarami oznaczonymi znakiem wcześniejszym, a także
         ze względu na renomę tego ostatniego.

      8        W dniu 1 lipca 2004 r. OHIM wezwał skarżącą do przedstawienia dowodów używania wcześniejszego znaku nr 790520. Nie otrzymawszy
         tych dowodów w wyznaczonym terminie, Wydział Sprzeciwów orzekł jedynie na podstawie dowodów, którymi dysponował.

      9        Decyzją z dnia 29 października 2004 r. Wydział Sprzeciwów częściowo uwzględnił sprzeciw wobec: „odzieży, obuwia” i „nakryć
         głowy” należących do klasy 25, odrzucając w odniesieniu do nich wniosek o rejestrację. Wydział Sprzeciwów uznał, że towary,
         dla których dokonano zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego należące do klasy 25, i towary objęte wcześniejszym znakiem
         nr 2116007 należące do klasy 18 wykazują pewny stopień podobieństwa. Porównanie rozpatrywanych oznaczeń wykazało oczywiste
         podobieństwo wizualne i koncepcyjne, a także pewne podobieństwo fonetyczne. W związku z tym Wydział Sprzeciwów stwierdził
         istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

      10      Wydział Sprzeciwów oddalił sprzeciw, w zakresie w jakim dotyczył on towarów należących do klas 16 i 21, z powodu nieprzedstawienia
         dowodu wykazującego renomę wcześniejszego znaku w rozumieniu art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94.

      11      W dniu 15 grudnia 2004 r. interwenient wniósł do OHIM odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów.

      12      Decyzją z dnia 21 września 2005 r. (zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”) Pierwsza Izba Odwoławcza OHIM uwzględniła odwołanie
         i oddaliła sprzeciw w całości. Uznała ona, że rozpatrywane towary miały inny charakter i przeznaczenie, zostały wyprodukowane
         przez innych producentów i były sprzedawane odmiennymi kanałami dystrybucji. Zdaniem Izby Odwoławczej pomiędzy towarami nie
         miał miejsca stosunek konkurencji ani zamienności, w związku z czym nie mogły one zostać uznane za podobne. Ponadto komplemantarność
         rozpatrywanych towarów na poziomie estetycznym jest zbyt subiektywna, aby mogła zostać uwzględniona. W sytuacji gdy nie został
         spełniony warunek podobieństwa pomiędzy towarami, niezbędny w celu ustalenia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd na danym
         terytorium, Izba Odwoławcza nie uznała za konieczne zbadania stopnia podobieństwa lub ewentualnej identyczności rozpatrywanych
         oznaczeń.

       Żądania stron
      13      Skarżąca wnosi do Sądu o:

      –        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
      –        nakazanie OHIM odrzucenia zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego PiraÑAM diseño original Juan Bolaños dla towarów należących
         do klasy 25;

      –        obciążenie OHIM kosztami postępowania.
      14      OHIM, w pisemnej fazie postępowania, wniósł tytułem żądania głównego do Sądu o:

      –        stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;
      –        przekazanie sprawy do Izby Odwoławczej, aby zbadała ona istotę związku pomiędzy rozpatrywanymi towarami w celu dokonania oceny
         prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w niniejszej sprawie;

      –        obciążenie każdej ze stron jej własnymi kosztami;
      lub, tytułem żądania ewentualnego, o:
      –        oddalenie skargi;
      –        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
      15      Podczas rozprawy OHIM wskazał, że jego żądania powinny być interpretowane w taki sposób, że sprawę w tym względzie pozostawia
         on uznaniu Sądu.

      16      Podczas rozprawy interwenient wniósł do Sądu o oddalenie skargi.

       Co do prawa
       W przedmiocie dopuszczalności niektórych żądań stron
       Argumenty uczestników
      17      OHIM twierdzi, że żądanie skarżącej zmierzające do nakazania OHIM przez Sąd odrzucenia zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego
         PiraÑAM diseño original Juan Bolaños jest niedopuszczalne. OHIM przypomina, że do kompetencji Sądu nie należy kierowanie nakazów
         do OHIM, a raczej do tego ostatniego należy wyciągnięcie konsekwencji z rozstrzygnięcia i uzasadnienia wyroków Sądu.

      18      W odniesieniu do swych własnych żądań OHIM podnosi, że nic nie stoi na przeszkodzie temu, aby przyłączył się on do żądania
         strony skarżącej lub też – przedstawiwszy wszystkie argumenty, jakie uzna za właściwe celem udzielenia Sądowi wyjaśnień –
         poprzestał na pozostawieniu rozstrzygnięcia uznaniu Sądu.

       Ocena Sądu
      19      W swoim drugim żądaniu skarżąca wnosi do Sądu o nakazanie OHIM odmowy rejestracji wspólnotowego znaku towarowego PiraÑAM diseño
         original Juan Bolaños dla towarów należących do klasy 25.

      20      Z utrwalonego orzecznictwa wynika, że w ramach skargi wniesionej do sądu wspólnotowego na decyzję izby odwoławczej OHIM ten
         ostatni jest zobowiązany, zgodnie z art. 63 ust. 6 rozporządzenia nr 40/94, do podjęcia niezbędnych środków w celu zastosowania
         się do orzeczenia sądu wspólnotowego. A zatem zadaniem Sądu nie jest kierowanie do OHIM nakazów, bowiem to do OHIM należy
         wyciągnięcie konsekwencji z rozstrzygnięcia i uzasadnienia wyroków Sądu [wyroki Sądu z dnia 31 stycznia 2001 r. w sprawie
         T‑331/99 Mitsubishi HiTec Paper Bielefeld przeciwko OHIM (Giroform), Rec. str. II‑433, pkt 33, i z dnia 5 kwietnia 2006 r.
         w sprawie T‑202/04 Madaus przeciwko OHIM – Optima Healthcare (ECHINAID), Rec. str. II‑1115, pkt 14]. Zatem żądania skarżącej
         mające na celu nakazanie OHIM przez Sąd odrzucenia zgłoszenia są niedopuszczalne.

      21      W odniesieniu do żądań wniesionych przez OHIM, w których OHIM pozostawia rozstrzygnięcie uznaniu Sądu, należy przypomnieć,
         że zgodnie z orzecznictwem nic nie stoi na przeszkodzie temu, aby OHIM przyłączył się do żądania strony skarżącej lub też
         – przedstawiwszy wszystkie argumenty, jakie uzna za właściwe celem udzielenia Sądowi wyjaśnień – poprzestał na pozostawieniu
         rozstrzygnięcia uznaniu Sądu [wyroki Sądu z dnia 30 czerwca 2004 r. w sprawie T‑107/02 GE Betz przeciwko OHIM – Atofina Chemicals
         (BIOMATE), Zb.Orz. str. II‑1845, pkt 36, i z dnia 16 stycznia 2007 r. w sprawie T‑53/05 Calavo Growers przeciwko OHIM – Calvo
         Sanz (Calvo), Zb.Orz. str. II‑37, pkt 27]. Natomiast nie może on formułować żądań mających na celu stwierdzenie nieważności
         lub zmianę decyzji izby odwoławczej w kwestii, która nie została podniesiona w skardze, ani też przedstawiać zarzutów, które
         nie zostały podniesione w skardze [wyrok Sądu z dnia 25 października 2005 r. w sprawie T‑379/03 Peek & Cloppenburg przeciwko
         OHIM (Cloppenburg), Zb.Orz. str. II‑4633, pkt 22].

      22      Zatem skoro OHIM pozostawia rozstrzygnięcie uznaniu Sądu, jego żądania należy uznać za dopuszczalne.

       Co do istoty
      23      Na poparcie żądań stwierdzenia nieważności skarżąca podnosi jedyny zarzut naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia
         nr 40/94.

       Argumenty uczestników
      24      Skarżąca podnosi, że Izba Odwoławcza błędnie uznała, iż nie występuje żadne podobieństwo pomiędzy towarami oznaczonymi zgłoszonym
         znakiem należącymi do klasy 25 a towarami oznaczonymi wcześniejszym znakiem należącymi do klasy 18. Skarżąca przypomina, że
         klasyfikacja towarów i usług dokonywana jest dla celów wyłącznie administracyjnych i to dopiero istotny związek pomiędzy towarami,
         a nie ich przynależność umowna do takiej lub innej klasy, stanowią decydujący czynnik dla oceny ich podobieństwa. W niniejszej
         sprawie Izba Odwoławcza w sposób automatyczny zastosowała zbyt ogólne i abstrakcyjne kryteria oceny. Czynniki stanowiące o podobieństwie
         towarów wynikają z charakteru tych towarów, sposobu używania, przeznaczenia, a także faktu, czy towary te konkurują ze sobą
         lub też się uzupełniają, i nie są one bezwzględne ani nie wykluczają istnienia innych czynników.

      25      Ze względu na szczególne okoliczności niniejszej sprawy, a konkretnie przynależność rozpatrywanych towarów do sektora mody,
         podobieństwo tych towarów powinno być oceniane z punktu widzenia danych konsumentów. A ci dostrzegają ścisły związek pomiędzy
         rozpatrywanymi towarami z powodu pełnionej przez nie powszechnie uznanej funkcji estetycznej. W tym względzie skarżąca twierdzi,
         że Izba Odwoławcza nienależycie uwzględniła wagę wymogów estetycznych we współczesnym społeczeństwie. Postrzeganie przez konsumenta
         podobieństwa pomiędzy rozpatrywanymi towarami wzmacnia dodatkowo okoliczność, że do ich dystrybucji i sprzedaży wykorzystywane
         są często te same kanały oraz że są wytwarzane z tego samego materiału należącego do klasy 18, tj. skóry.

      26      W konsekwencji pomiędzy rozpatrywanymi towarami istnieje wystarczający związek, by pozwalał na uznanie ich za podobne. Skarżąca
         przypomina, że OHIM w ramach wcześniejszego postępowania sądowego popierał tezę komplementarności towarów należących do klasy
         25 i wyrobów ze skóry i imitacji skóry nieujętych w innych klasach, należących do klasy 18 z powodu ich wspólnego aspektu
         estetycznego. Omawiana komplementarność obejmuje wszystkie towary należące do klasy 18.

      27      Skarżąca podkreśla, że oznaczenia pozostające w konflikcie są również do siebie podobne, z czego wnioskuje, iż ma zastosowanie
         art. 8 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 40/94.

      28      W celu dokonania analizy podobieństwa towarów należących do klasy 25 i do klasy 18 OHIM rozróżnia dwie grupy towarów należących
         do klasy 18.

      29      Po pierwsze, w odniesieniu do wyrobów ze skóry i imitacji skóry nieujętych w innych klasach, należących do klasy 18, takich
         jak dodatki osobiste, OHIM uważa, że posiadają one wykraczającą poza ich funkcję podstawową istotną funkcję dekoracyjną, ozdobną
         i estetyczną, która ma zasadnicze znaczenie przy ich nabyciu. Ponadto towary te często produkowane są z tego samego materiału,
         a ich dystrybucja prowadzona jest w tych samych punktach sprzedaży, co towarów z klasy 25. W związku z tym rozpatrywane towary
         posiadają więcej niż jeden punkt wspólny i wykazują zatem przynajmniej nieznaczne podobieństwo pomiędzy sobą. Izba Odwoławcza
         naruszyła więc art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 40/94 uznając, że różnice pomiędzy towarami są takie, że wykluczają same
         w sobie jakiekolwiek prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd właściwego kręgu odbiorców.

      30      Ponadto OHIM zwraca się do Sądu o wskazanie, czy abstrakcyjna ocena tych towarów pozwala ustalić, że istnieje lub mogłoby
         istnieć między nimi pewne podobieństwo wynikające z ewentualnego stosunku komplementarności i w razie potrzeby sprecyzowanie,
         jakie są wymogi co do innych czynników pozwalających na ustalenie istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu
         do obszarów mających znaczenie w sprawie.

      31      OHIM potwierdza, że poparł w ramach wcześniejszych postępowań sądowych tezę istnienia ścisłej relacji komplementarności pomiędzy
         niektórymi towarami należącymi do klasy 18, jak torebki, portfele, portmonetki i inne skórzane lub imitujące skórę dodatki
         należące do wyrobów ze skóry i imitacji skóry nieujętych w innych klasach oznaczonymi wcześniejszym znakiem a odzieżą, obuwiem
         i nakryciami głowy objętymi znakiem, którego dotyczy zgłoszenie. Orzecznictwo Sądu nie sprzeciwia się przyjęciu takiej tezy.

      32      Po drugie, w odniesieniu do innych towarów należących do klasy 18 (skóra i imitacje skóry, futra, kufry, walizki, parasole,
         parasole przeciwsłoneczne i kije do parasoli; szpicruty i wyroby rymarskie) OHIM uważa, że są na tyle różne od towarów z klasy
         25 i że nie jest dla nich najważniejszy aspekt estetyczny.

      33      W trakcie rozprawy interwenient podniósł, że Izba Odwoławcza słusznie zastosowała orzecznictwo uznając, że rozpatrywane towary
         nie były do siebie podobne. Zasadniczo interwenient uważa, że kanały dystrybucji rozpatrywanych towarów są ogólnie inne. Co
         więcej, komplementarność estetyczna stanowi zbyt ogólne kryterium, żeby mogła być wzięta pod uwagę. Ponadto interwenient uważa,
         że w związku z tym iż rozpatrywane oznaczenia wykazują jedynie niewielkie podobieństwo, nie może istnieć w żadnym razie prawdopodobieństwo
         wprowadzenia w błąd właściwego kręgu odbiorców.

       Ocena Sądu
      34      W rozumieniu art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 w wyniku sprzeciwu właściciela wcześniejszego znaku towarowego
         zgłoszonego znaku towarowego nie rejestruje się, jeżeli: „z powodu identyczności lub podobieństwa do wcześniejszego znaku
         towarowego, identyczności lub podobieństwa towarów lub usług istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd opinii publicznej
         [odbiorców] na terytorium, na którym wcześniejszy znak towarowy jest chroniony; prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd obejmuje
         również prawdopodobieństwo skojarzenia z wcześniejszym znakiem towarowym”. Co więcej, na podstawie art. 8 ust. 2 lit. a) ppkt ii)
         rozporządzenia nr 40/94 wcześniejsze znaki towarowe oznaczają znaki towarowe zarejestrowane w państwie członkowskim, w odniesieniu
         do których data złożenia wniosku o rejestrację jest wcześniejsza od daty wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego.

      35      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem prawdopodobieństwo wprowadzenia odbiorców w błąd oznacza ryzyko, że krąg odbiorców może
         dojść do przekonania, iż towary lub usługi opatrzone danymi oznaczeniami pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa albo, w danym
         przypadku, z przedsiębiorstw gospodarczo powiązanych. Prawdopodobieństwo to należy oceniać w sposób całościowy, przy uwzględnieniu
         wszystkich istotnych czynników danego przypadku [zob. odnośnie do wykładni art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 89/104/EWG
         z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych
         (Dz.U. 1989, L 40, str. 1) – którego treść normatywna jest zasadniczo identyczna z treścią art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia
         nr 40/94 – wyroki Trybunału z dnia 29 września 1998 r. w sprawie C‑39/97 Canon, Rec. str. I‑5507, pkt 29, i z dnia 22 czerwca
         1999 r. w sprawie C‑342/97 Lloyd Schuhfabrik Meyer, Rec. str. I‑3819, pkt 17; i odnośnie do wykładni art. 8 ust. 1 lit. b)
         rozporządzenia nr 40/94 – wyroki Sądu z dnia 23 października 2002 r. w sprawie T‑104/01 Oberhauser przeciwko OHIM – Petit
         Liberto (Fifties), Rec. str. II‑4359, pkt 25 i 26].

      36      Ta całościowa ocena powinna uwzględniać pewną współzależność między czynnikami, które brane są pod uwagę, a w szczególności
         współzależność między podobieństwem znaków towarowych a podobieństwem towarów i usług tymi znakami oznaczanych. Niewielkie
         podobieństwo tych towarów lub usług może bowiem zostać zrekompensowane wysokim stopniem podobieństwa znaków towarowych i odwrotnie
         (ww. w pkt 35 wyrok w sprawie Canon, pkt 17, ww. w pkt 35 wyrok w sprawie Lloyd Schuhfabrik Meyer, pkt 19, i ww. w pkt 35
         wyrok w sprawie Fifties, pkt 27).

      37      Przy ocenie podobieństwa towarów należy mieć na uwadze wszystkie istotne czynniki, które charakteryzują wzajemny stosunek
         tych towarów; czynniki te obejmują w szczególności charakter towarów, ich przeznaczenie, sposób używania, jak również to,
         czy konkurują one ze sobą lub też się uzupełniają [ww. w pkt 35 wyrok w sprawie Canon, pkt 23). Inne czynniki, jak na przykład
         kanały dystrybucji danych towarów, mogą być także wzięte pod uwagę [wyrok Sądu z dnia 21 kwietnia 2005 r. w sprawie T‑164/03
         Ampafrance przeciwko OHIM – Johnson & Johnson (monBeBé), Zb.Orz. str. II‑1401, pkt 53].

      38      Zgodnie z zasadą 2 ust. 4 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie Rady
         nr 40/94 (Dz.U. L 303, str. 1) z późn. zm., klasyfikacja towarów i usług wynikająca z porozumienia nicejskiego służy wyłącznie
         celom administracyjnym. W konsekwencji towary nie mogą być uważane za odmienne od siebie jedynie na takiej podstawie, że zostały
         zamieszczone w różnych klasach.

      39      W kontekście tych właśnie rozważań należy przeprowadzić ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.

      40      Należy podkreślić, że Izba Odwoławcza uznała, iż nie istniało żadne prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd właściwego kręgu
         odbiorców jedynie na podstawie porównania rozpatrywanych towarów. Jednakże niewielkie nawet podobieństwo pomiędzy rozpatrywanymi
         towarami zobowiązuje Izbę Odwoławczą do sprawdzenia, czy ewentualny wysoki stopień podobieństwa pomiędzy oznaczeniami nie
         mógłby wzbudzić w odczuciu konsumenta prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, jeśli chodzi o pochodzenie towarów.

      41      Należy więc sprawdzić, czy ocena dokonana przez Izbę Odwoławczą, zgodnie z którą rozpatrywane towary nie są podobne, jest
         uzasadniona.

      42      Po pierwsze, towary należące do klasy 25 i towary należące do klasy 18 są często produkowane z tego samego materiału, to znaczy
         ze skóry lub z imitacji skóry. Okoliczność ta może być uwzględniona przy ocenie podobieństwa towarów. Jednakże czynnik ten
         sam w sobie nie wystarcza do stwierdzenia podobieństwa towarów, z uwagi na to iż wiele różnych towarów może być produkowanych
         ze skóry lub z imitacji skóry [zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 1 marca 2005 r. w sprawie T‑169/03 Sergio Rossi przeciwko OHIM
         – Sissi Rossi (SISSI ROSSI), Zb.Orz. str. II‑685, pkt 55].

      43      Jednak, po drugie, zdaje się, że kanały dystrybucji niektórych z rozpatrywanych towarów są identyczne. Należy jednak dokonać
         rozróżnienia, czy towary z klasy 25 są porównywalne do jednej, czy do drugiej ze wskazanych przez OHIM grup towarów z klasy
         18.

      44      Z jednej strony, w odniesieniu do drugiej grupy towarów z klasy 18 (skóra i imitacje skóry, futra; kufry, walizki; parasole,
         parasole przeciwsłoneczne i kije do parasoli; szpicruty i wyroby rymarskie) Izba Odwoławcza mogła słusznie stwierdzić, że
         kanały dystrybucji są inne od tych służących dystrybucji towarów należących do klasy 25. Fakt, że te dwie kategorie towarów
         mogą być sprzedawane w tych samych ośrodkach handlowych, takich jak duże centra handlowe i supermarkety, nie ma szczególnego
         znaczenia, ponieważ w tych punktach sprzedaży można znaleźć towary bardzo różne, którym konsumenci nie przypisują automatycznie
         tego samego pochodzenia [zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2004 r. w sprawie T‑8/03 El Corte Inglés przeciwko OHIM
         – Pucci (EMILIO PUCCI), Zb.Orz. str. II‑4297, pkt 43].

      45      Z drugiej strony, w odniesieniu do pierwszej grupy towarów należących do klasy 18, tj. wyroby ze skóry i imitacji skóry nieujętych
         w innych klasach, takich jak na przykład torebki, portmonetki i portfele, należy podkreślić, że towary te, podobnie jak towary
         należące do klasy 25, są często sprzedawane w punktach sprzedaży, które nie tylko należą do grona wielkich detalistów, ale
         są także sklepami branżowymi. Wyżej wspomniany czynnik należy również uwzględnić w ocenie podobieństwa tych towarów.

      46      Ponadto należy przypomnieć, że Sąd potwierdził istnienie nieznacznego podobieństwa pomiędzy „torbami damskimi” a „obuwiem
         damskim” (ww. w pkt 42 wyrok w sprawie SISSI ROSSI, pkt 68). Wniosek ten winien być rozszerzony na powiązania między wszystkimi
         towarami oznaczonymi znakiem towarowym będącym przedmiotem zgłoszenia należącymi do klasy 25 i wyrobami ze skóry lub imitacji
         skóry nieujętymi w innych klasach należącymi do klasy 18, oznaczonymi wcześniejszym znakiem towarowym.

      47      Mając na względzie powyższe rozważania, należy stwierdzić, że istnieje nieznaczne podobieństwo pomiędzy towarami należącymi
         do klasy 25 i towarami z grupy pierwszej należącymi do klasy 18. W konsekwencji Izba Odwoławcza nie mogła uznać, że nie występuje
         prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd właściwego kręgu odbiorców jedynie na podstawie porównania rozpatrywanych towarów.

      48      W odniesieniu do ewentualnej komplementarności odzieży, obuwia i nakryć głowy należących do klasy 25 i „wyrobów ze skóry i imitacji
         skóry nieujętych w innych klasach” należących do klasy 18 należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem towary komplementarne
         to towary, pomiędzy którymi istnieje ścisły związek polegający na tym, że jeden towar jest nieodzowny lub istotny do użycia
         drugiego, wobec czego konsumenci mogą myśleć, że oba towary zostały wyprodukowane przez to samo przedsiębiorstwo (ww. w pkt 42
         wyrok w sprawie SISSI ROSSI, pkt 60).

      49      Takie towary bowiem jak obuwie, odzież, nakrycia głowy lub torebki mogą pełnić poza ich funkcją podstawową powszechnie uznaną
         funkcję estetyczną, przyczyniając się jako całość do stworzenia zewnętrznego wizerunku danego konsumenta.

      50      Dokonując oceny, w jaki sposób należy postrzegać związki łączące te towary, należy uwzględnić dążenie do spójnego przedstawienia
         ich zewnętrznego wizerunku, co obejmuje dopasowanie jego części składowych w ramach procesu ich tworzenia lub nabycia. Koordynacja
         tego typu może mieć znaczenie w szczególności pomiędzy odzieżą, obuwiem i okryciami głowy należącymi do klasy 25 i różnymi
         dodatkami do ubrań, które je uzupełniają, jak na przykład torebki, należące do klasy 18. Taka ewentualna koordynacja zależy
         od danego konsumenta, rodzaju zajęcia, dla którego ten wizerunek zewnętrzny został stworzony (praca, sport czy w szczególności
         czas wolny), lub też zabiegów marketingowych podmiotów gospodarczych w tym sektorze. Ponadto fakt, że towary te są często
         sprzedawane w tych samych branżowych punktach sprzedaży, może ułatwić danemu konsumentowi dostrzeżenie ścisłego związku istniejącego
         pomiędzy nimi i wzmocnienie wrażenia, że towary te zostały wyprodukowane przez to samo przedsiębiorstwo.

      51      Z tego wynika, że niektórzy konsumenci dostrzegają istnienie ścisłego związku pomiędzy odzieżą, obuwiem i nakryciami głowy
         należącymi do klasy 25 i dodatkami do ubrań, którymi są niektóre „wyroby ze skóry i imitacji skóry nieujęte w innych klasach”
         należące do klasy 18, wobec czego konsumenci ci mogą myśleć, że towary te zostały wyprodukowane przez to samo przedsiębiorstwo.
         W związku z tym towary oznaczone znakiem towarowym, o którego rejestrację wniesiono, należące do klasy 25 i dodatki do ubrań
         będące „wyrob[ami] ze skóry i imitacji skóry nieujęty[mi] w innych klasach” należącymi do klasy 18 wykazują stopień podobieństwa,
         którego nie można uznać za nieznaczny.

      52      Zatem Izba Odwoławcza niesłusznie stwierdziła, bez przeprowadzenia wcześniejszej analizy ewentualnego podobieństwa tych oznaczeń,
         że w niniejszej sprawie nie istniało prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      53      Mając na względzie powyższe rozważania, należy uwzględnić jedyny przedstawiony zarzut naruszenia art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia
         nr 40/94 i w konsekwencji stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji.

       W przedmiocie kosztów
      54      Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu Sądu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę.

      55      Ponieważ stwierdza się nieważność decyzji Izby Odwoławczej i z tego tytułu uznaje się, że OHIM przegrał sprawę, należy – zgodnie
         z żądaniem skarżącej – obciążyć OHIM poniesionymi przez nią kosztami. W związku z tym że interwenient przegrał sprawę, poniesie
         on własne koszty.

      Z powyższych względów
      SĄD (czwarta izba w składzie powiększonym)
      orzeka, co następuje:
      1)      Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe
            i wzory) (OHIM) z dnia 21 września 2005 r. (sprawa R 1191/2004‑1).
      2)      OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez El Corte Inglés, SA.
      3)      Juan Bolaños Sabri pokrywa własne koszty.

               Legal

               Wiszniewska-Białecka

               Vadapalas

               Moavero Milanesi

                     Wahl

         Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 11 lipca 2007 r.

               Sekretarz

                     Prezes

               E. Coulon

                     H. Legal

         * Język postępowania: hiszpański.

    ---documentbreak--- unsupported format


Wyrok Sądu pierwszej instancji (druga izba) z dnia 3 lipca 2003 r. # José Alejandro, SL przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Artykuł 8. # Sprawa T-129/01.


Wyrok Trybunału z dnia 15 marca 1983 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rebublice Włoskiej. # Uchybienie zobowiązaniom. # Sprawa 319/81.


Wyrok Sądu pierwszej instancji (trzecia izba) z dnia 14 maja 1996 r. # Carmen Gómez de Enterría y Sanchez przeciwko Parlamentowi Europejskiemu. # Urzędnicy. # Sprawa T-82/95.


Wyrok Sądu (ósma izba) z dnia 14 kwietnia 2016 r.#Mehdi Ben Tijani Ben Haj Hamda Ben Haj Hassen Ben Ali przeciwko Radzie Unii Europejskiej.#Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji – Zamrożenie środków finansowych – Podstawa prawna – Wpis nazwiska skarżącego oparty na nowym uzasadnieniu w następstwie uchylenia wcześniejszej decyzji o zamrożeniu środków finansowych – Obowiązek uzasadnienia – Prawo własności – Proporcjonalność – Błąd dotyczący okoliczności faktycznych – Prawo do obrony – Prawo do skutecznej ochrony sądowej – Nadużycie władzy – Prawo do życia – Prawo do poszanowania życia rodzinnego – Odpowiedzialność pozaumowna.#Sprawa T-200/14.