title: Sprawa C-402/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Luksemburg) w dniu 24 lipca 2015 r. – Adrien Kauffmann/Ministre de l'Enseignement supérieur et de la recherche

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour administrative (Luksemburg) w dniu 24 lipca 2015 r. – Adrien Kauffmann/Ministre de l'Enseignement supérieur et de la recherche
   (Sprawa C-402/15)
   (2015/C 302/36)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour administrative

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Adrien Kauffmann

      Strona pozwana: Ministre de l'Enseignement supérieur et de la recherche

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy aby skutecznie spełnić wymogi niedyskryminacji w świetle przepisów art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. (1) w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii wraz z art. 45 ust. 2 TFUE, w aspekcie uwzględnienia rzeczywistego stopnia powiązania studenta nierezydenta składającego wniosek o pomoc finansową na pobieranie nauki w ramach szkolnictwa wyższego ze społeczeństwem i rynkiem pracy Luksemburga, będącego państwem członkowskim, w którym pracownik przygraniczny był zatrudniony lub prowadził działalność na warunkach określonych w art. 2a ustawy z dnia 22 czerwca 2000 r. o pomocy finansowej państwa na pobieranie nauki w ramach szkolnictwa wyższego, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 19 lipca 2013 r. jako bezpośrednia konsekwencja wyroku TSUE z dnia 20 czerwca 2013 r. w sprawie C-20/12 (2)

                           —

                           należy zrównać postawiony temu studentowi warunek bycia „dzieckiem” tego pracownika przygranicznego z warunkiem bycia jego „zstępnym w linii prostej i w pierwszym stopniu, którego filiacja względem niego jest prawnie ustalona”, podkreślając istniejącą między studentem a pracownikiem przygranicznym więź filiacyjną, która miałaby leżeć u podstaw wymienionego powiązania, czy też

                           —

                           należy podkreślić okoliczność, że pracownik przygraniczny – choć niekoniecznie występuje między nim a studentem prawna wieź filiacyjną – „nadal przyczynia się do utrzymania studenta”, w szczególności gdy można ustalić powiązanie wynikające ze wspólnoty domowej łączące go z jednym z rodziców studenta, z którym to rodzicem łączy studenta prawnie ustalona więź filiacyjną?

               2)

               W tym drugim ujęciu, kiedy przyczynianie się pracownika przygranicznego – z założenia nieobowiązkowe – nie jest wyłączne, lecz równoległe z przyczynianiem się rodzica lub rodziców, z którymi studenta łączy prawna więź filiacyjna i którzy w związku z tym mają co do zasady ustawowy obowiązek utrzymania go, czy to przyczynianie się do utrzymania powinno spełniać pewne kryteria istotności?

      (1)  Dz.U. L 141, s. 1.

      (2)  EU:C:2013:411


title: Sprawa T-155/07: Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2007 r. — Euro-Information przeciwko OHIM (CYBERBOURSE)

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/42

         Skarga wniesiona w dniu 4 maja 2007 r. — Euro-Information przeciwko OHIM (CYBERBOURSE)
   (Sprawa T-155/07)
   (2007/C 140/68)
   Język, w którym została sporządzona skarga: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Européenne de traitement de l'Information (Euro-Information) (Strasbourg, Francja) (przedstawiciele: P. Greffe i J. Schouman, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 lutego 2007 r., doręczonej w dniu 8 marca 2007 r., w sprawie R 1046/2006-1, w zakresie odmowy rejestracji zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego CYBERBOURSE nr 4 114 682 dla części towarów i usług należących do klas 9, 36 i 38;

               —

               zarejestrowanie zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego CYBERBOURSE nr 4 114 682 dla wszystkich towarów i usług objętych zgłoszeniem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy CYBERBOURSE dla towarów i usług należących do klas 9, 36 i 38 (zgłoszenie nr 4 114 682)

      Decyzja eksperta: odmowa rejestracji

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: skarżąca podnosi, że wbrew temu, co stwierdziła Izba Odwoławcza OHIM w zaskarżonej decyzji, jej znak towarowy ma charakter dowolny i w wystarczającym stopniu odróżniający, zgodnie z wymogami rozporządzenia nr 40/94 (1), w odniesieniu do zgłoszonych towarów i usług.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 31 stycznia 2011 r. — Finanzamt Frankfurt am Main V-Höchst przeciwko Deutsche Bank
   (Sprawa C-44/11
   2011/C 145/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Finanzamt Frankfurt am Main V-Höchst

      Strona pozwana: Deutsche Bank.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zarządzanie majątkiem w postaci papierów wartościowych (zarządzenie portfelem), w ramach którego podatnik podejmuje w oparciu o własne uznanie odpłatnie decyzje o kupnie i sprzedaży papierów wartościowych oraz decyzje te wykonuje, dokonując zakupu i sprzedaży papierów wartościowych, jest zwolnione z podatku

                           —

                           tylko jako zarządzanie specjalnym funduszem inwestycyjnym na rzecz większej liczby inwestorów łącznie na podstawie art. 135 ust. 1 lit. g) dyrektywy Rady (WE) 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1), czy też

                           —

                           jako indywidualne zarządzanie portfelem dla pojedynczych inwestorów na podstawie art. 135 ust. 1 lit. f) dyrektywy 2006/112/WE (transakcja, której przedmiotem są papiery wartościowe, bądź pośrednictwo w takiej transakcji)?

               2)

               Jakie znaczenie w ramach określania głównego i pomocniczego świadczenia ma okoliczność, że świadczenie pomocnicze nie stanowi dla klientów celu samego w sobie, lecz jedynie środek umożliwiający skorzystanie z głównego świadczenia usługodawcy na jak najlepszych warunkach, względem okoliczności, iż wynagrodzenie z tytułu świadczenia pomocniczego jest obliczane odrębnie i istnieje możliwość jego wykonania przed osoby trzecie?

               3)

               Czy zakres zastosowania art. 56 ust. 1 lit. e) dyrektywy 2006/112/WE obejmuje jedynie świadczenia wskazane w art. 135 ust. 1 lit. a)-g) dyrektywy 2006/112/WE, czy też również zarządzanie majątkiem w postaci papierów wartościowych (zarządzanie portfelem), nawet jeśli transakcja ta nie należy do zakresu zastosowania tego ostatniego przepisu?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-671/15: Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2015 r. – E-Control/ACER

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/64

         Skarga wniesiona w dniu 23 listopada 2015 r. – E-Control/ACER
   (Sprawa T-671/15)
   (2016/C 038/87)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Energie-Control Austria für die Regulierung der Elektrizitäts- und Erdgaswirtschaft (E-Control) (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: F. Schuhmacher, adwokat)

      Strona pozwana: Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (ACER)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności opinii Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki nr 09/2015 z dnia 23 września 2015 r. w sprawie zgodności decyzji krajowych organów regulacyjnych zatwierdzających metody alokacji transgranicznej zdolności przesyłowej w Europie Środkowej i Wschodniej z rozporządzeniem (WE) nr 714/2009 i z wytycznymi w sprawie zarządzania i alokacji dostępnej zdolności przesyłowej połączeń wzajemnych między systemami krajowymi, zawartymi w Załączniku I do tego rozporządzenia, oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia wymogów proceduralnych, w tym w szczególności braku zasad postępowania, naruszenia prawa dostępu do akt postępowania, naruszenia prawa do bycia wysłuchanymi oraz braku właściwego uzasadnienia.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy braku podstaw prawnych zaproponowanych środków, ponieważ ACER nie postępował zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 8 rozporządzenia (WE) nr 713/2009, tylko oparł swoją opinię na art. 7 ust. 4 rozporządzenia nr 713/2009 i wobec tego przekroczył kompetencje przyznane w tym przepisie, działając ultra vires.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia rozporządzenia (WE) nr 714/2009, ponieważ wniosek ACER, że na granicy niemiecko-austriackiej występuje strukturalne przeciążenie nie ma potwierdzenia w faktach i jest niezgodny z definicją przeciążenia. Ponadto w opinii brakuje oceny oddziaływania i rozwiązań alternatywnych. Wreszcie, przedstawiona w opinii procedura alokacji wydolności nie stanowi właściwego i proporcjonalnego rozwiązania wskazanych tam problemów.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia rozporządzenia Komisji (EU) nr 1222/2015 (wytyczne dotyczące alokacji zdolności przesyłowych i zarządzania ograniczeniami przesyłowymi), ponieważ opinia nie spełnia wiążących wymogów merytorycznych i formalnych zawartych w owym rozporządzeniu, które weszło w życie przed jej wydaniem.

               5.

               Zarzut piąty dotyczy naruszenia art. 101 i 102 TFUE w związku z art. 4 ust. 3 TUE, ponieważ opinia narusza podstawowe zasady europejskiego wewnętrznego rynku energii elektrycznej poprzez nakazanie krajowym organom regulacyjnym i OSP (operatorom systemów przesyłowych) sztucznego podziału zintegrowanego rynku energii elektrycznej pomiędzy Austrię i Niemcy.

               6.

               Zarzut szósty dotyczy naruszenia art. 34 i 35 TFUE, ponieważ środek regulacyjny narzuciłby sztuczne bariery w handlu pomiędzy państwami członkowskimi i kolidowałby z podstawową zasadą swobodnego przepływu towarów w rozumieniu art. 34 i 35 TFUE.


title: Sprawa C-149/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Paris — Francja) — Harold Price przeciwko Conseil des ventes volontaires de meubles aux enchères publiques (Dyrektywy 89/48/EWG i 92/51/EWG — Pracownicy — Uznawanie kształcenia i szkolenia zawodowego — Wymóg poddania się testowi umiejętności bez możliwości wyboru stażu adaptacyjnego — Działalność polegająca na dobrowolnej sprzedaży ruchomości w drodze publicznej licytacji)

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Paris — Francja) — Harold Price przeciwko Conseil des ventes volontaires de meubles aux enchères publiques
   (Sprawa C-149/05) (1)

   (Dyrektywy 89/48/EWG i 92/51/EWG - Pracownicy - Uznawanie kształcenia i szkolenia zawodowego - Wymóg poddania się testowi umiejętności bez możliwości wyboru stażu adaptacyjnego - Działalność polegająca na dobrowolnej sprzedaży ruchomości w drodze publicznej licytacji)
   (2006/C 261/09)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour d'appel de Paris
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Harold Price

      Strona pozwana: Conseil des ventes volontaires de meubles aux enchères publiques
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Cour d'appel de Paris — Wykładnia art. 4 dyrektywy Rady 92/51/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniającej dyrektywę 89/48/EWG (Dz.U. L 209, str. 25) - Działalność polegająca na kierowaniu dobrowolną sprzedażą ruchomości w drodze publicznej licytacji - Wymóg poddania się testowi umiejętności bez możliwości wyboru stażu adaptacyjnego
   Sentencja

               1)

               Dyrektywa Rady 92/51/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniająca dyrektywę 89/48/EWG, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2001/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 maja 2001 r. nie stosuje się wobec wnioskodawcy posiadającego takie kwalifikacje jak te, na które powołuje się skarżący w postępowaniu przed sądem krajowym, który ubiega się o wykonywanie zawodu kierującego dobrowolną sprzedażą ruchomości w drodze publicznej licytacji we Francji.
               Natomiast dyrektywa Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2001/19, a w szczególności jej art. 3 akapit pierwszy lit. b) może mieć zastosowanie do takiego wnioskodawcy, jeśli zawód kierującego dobrowolną sprzedażą ruchomości w drodze publicznej licytacji w państwie członkowskim, w którym tenże wnioskodawca nabył kwalifikacje, na które się powołuje, nie jest zawodem regulowanym w rozumieniu art. 1 lit. c) tej dyrektywy. W odpowiednim przypadku do sądu krajowego należy sprawdzenie tej kwestii.

               2)

               Zawód, którego podjęcie jest uzależnione od posiadania dyplomu prawa potwierdzającego ukończenie studiów trwających co najmniej dwa lata, stanowi zawód, co do którego można przypuszczać, że jego wykonywanie wymaga dokładnej znajomości prawa krajowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 akapit trzeci dyrektywy 89/48, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2001/19.
               Nie jest konieczne dla celów stosowania tego przepisu, by sporna działalność oznaczała udzielanie porad lub pomocy dotyczących całego prawa krajowego; wystarczy, jeśli dotyczy szczególnej dziedziny i stanowi zasadniczą i trwałą cechę tej działalności. W tym kontekście konieczne jest odniesienie się w szczególności do zwykłej praktyki spornego zawodu.

      (1)  Dz.U. C 132 z 28.05.2005 r.


title: Sprawa F-105/10: Skarga wniesiona w dniu 22 października 2010 r. — Bömcke przeciwko EBI

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/65

         Skarga wniesiona w dniu 22 października 2010 r. — Bömcke przeciwko EBI
   (Sprawa F-105/10)
   ()
   2011/C 30/127
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Eberhard Bömcke (Athus, Belgia) (przedstawiciel: adwokat D. Lagasse)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez dyrektora ds. zasobów ludzkich strony pozwanej, w której potwierdzono, że przysługujący skarżącemu mandat przedstawiciela personelu uległ wygaśnięciu oraz żądanie zasądzenia zadośćuczynienia za krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora ds. zasobów ludzkich EBI zawartej w piśmie wystosowanym do skarżącego w dniu 12 października 2010 r., które zostało mu doręczone w dniu 15 października 2010 r.;

               —

               zasądzenie od EBI zadośćuczynienia za krzywdę poniesioną przez skarżącego w związku ze wspomnianą decyzją i przyznanie mu z tego tytułu kwoty 25 000 EUR;

               —

               obciążenie EBI kosztami postępowania.


title: Sprawa C-146/12: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 maja 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec popieranej przez Republikę Słowacką

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/56

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 maja 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec popieranej przez Republikę Słowacką
   (Sprawa C-146/12) (1)

   2013/C 225/111
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 157 z 2.6.2012.


title: Sprawa T-142/16: Postanowienie Sądu z dnia 9 lutego 2017 r. – Dröge i in./Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności — Oświadczenie woli i dwie decyzje Komisji w zakresie sposobów dostępu do dokumentów dotyczących negocjacji w sprawie transatlantyckiego partnerstwa w dziedzinie handlu i inwestycji między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki (TTIP) — Prawo dostępu współpracowników posłów parlamentów krajowych do poufnych dokumentów dotyczących negocjacji TTIP — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność]

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/36

         Postanowienie Sądu z dnia 9 lutego 2017 r. – Dröge i in./Komisja
   (Sprawa T-142/16) (1)

   ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Oświadczenie woli i dwie decyzje Komisji w zakresie sposobów dostępu do dokumentów dotyczących negocjacji w sprawie transatlantyckiego partnerstwa w dziedzinie handlu i inwestycji między Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki (TTIP) - Prawo dostępu współpracowników posłów parlamentów krajowych do poufnych dokumentów dotyczących negocjacji TTIP - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność])
   (2017/C 112/49)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Katharina Dröge (Berlin, Niemcy), Britta Haßelmann (Berlin), Anton Hofreiter (Berlin) (przedstawiciel: profesor W. Cremer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher, R. Vidal Puig oraz B. Hartmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie wniesione na podstawie art. 263 TFUE w celu doprowadzenia do stwierdzenia nieważności, po pierwsze, oświadczenia woli Komisji w związku z zawarciem umowy wiążącej jej strony – Unię Europejską i Stany Zjednoczone Ameryki, odnośnie do sposobów dostępu do dokumentów dotyczących negocjacji w sprawie transatlantyckiego partnerstwa w dziedzinie handlu i inwestycji (TTIP), a tytułem żądania ewentualnego, doprowadzenie do stwierdzenia, że jest ono sprzeczne z prawem Unii, po drugie, uprzedniej decyzji Komisji w przedmiocie mającej związek z ww. oświadczeniem woli zgody na umowę, a po trzecie, decyzji ustnej Komisji w związku z zawarciem umowy lub niewiążącego uzgodnienia politycznego ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki w sprawie „systemu dostępu do TTIP” oraz określającej ten system jako wiążący w świetle prawa Unii, w zakresie w jakim posłom parlamentów państw członkowskich bez wyjątku zakazuje się przebywania w asyście legitymujących się odpowiednim certyfikatem bezpieczeństwa współpracowników włącznie ze współpracownikami ich frakcji parlamentarnych podczas wglądu w dokumenty dotyczące TTIP w specjalnie przygotowanych w tym celu czytelniach.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Katharina Dröge, Britta Haßelmann oraz Anton Hofreiter zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 221 z 13.6.2016.


               19.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/9

         Wniosek do Trybunału EFTA z dnia 16 kwietnia 2013 r. o wydanie opinii doradczej w sprawie Creditinfo Lánstraust hf. przeciwko Registers Iceland i Republice Islandii złożony przez Héraðsdómur Reykjavíkur
   (Sprawa E-7/13)
   2013/C 270/07
   W dniu 29 kwietnia 2013 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wniosek złożony do Trybunału EFTA w dniu 16 kwietnia 2013 r. przez Héraðsdómur Reykjavíkur (sąd rejonowy w Reykjaviku) o wydanie opinii doradczej w sprawie Creditinfo Lánstraust hf. przeciwko Registers Iceland i Republice Islandii w odniesieniu do następujących kwestii:

               1)

               Czy pobieranie opłaty za każdorazowe mechaniczne wyszukiwanie informacji w rejestrze jest zgodne z prawem EOG, w szczególności z art. 6 dyrektywy 2003/98/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego (zob. decyzja Wspólnego Komitetu EOG nr 105/2005 zmieniająca załącznik XI (Usługi telekomunikacyjne) do Porozumienia EOG), jeżeli w momencie ustalenia wysokości opłaty nie jest dostępny żaden rachunek „całkowitych dochodów” i „kosztów” w rozumieniu art. 6 dyrektywy?

               2)

               Czy fakt nieuwzględnienia poniższych elementów przy ustalaniu „kosztu”, o którym mowa w art. 6 dyrektywy, jest zgodny ze wspomnianym art. 6 dyrektywy:

                           a)

                           dochody uzyskiwane przez państwo podczas gromadzenia dokumentów, w formie opłat wnoszonych przez osoby fizyczne i przedsiębiorstwa tytułem rejestracji umów w rejestrze aktów notarialnych oraz

                           b)

                           dochody uzyskiwane przez państwo podczas gromadzenia dokumentów, w formie podatku pobieranego jako opłata skarbowa za zarejestrowane akty notarialne, w momencie gdy osoby fizyczne i przedsiębiorstwa wnioskują o zarejestrowanie aktów notarialnych?

               3)

               Czy fakt uwzględnienia przy ustalaniu „kosztu”, o którym mowa w art. 6 dyrektywy, kosztów poniesionych przez organ sektora publicznego w związku z gromadzeniem dokumentów, które jest prawnie zobowiązany gromadzić, niezależnie od tego, czy osoby fizyczne lub przedsiębiorstwa wnioskują o ich ponowne użycie, jest zgodny ze wspomnianym art. 6 dyrektywy?

               4)

               Czy fakt, iż przy ustalaniu „kosztu”, o którym mowa w art. 6 dyrektywy, ustawodawca ustanawia kwotę opłaty w przepisach, nie poddając analizie merytorycznej żadnej szczególnej kwoty, jest zgodny ze wspomnianym art. 6 dyrektywy?

               5)

               Czy gdyby przy ustalaniu „kosztu”, o którym mowa w art. 6 dyrektywy, odpowiednio uwzględniano ogólny wymóg prawodawstwa krajowego, które przewiduje, że organy sektora publicznego powinny samofinansować się, byłoby to zgodne ze wspomnianym art. 6 dyrektywy?

               6)

               Jeżeli odpowiedź na pytanie nr 5 jest twierdząca, z czym konkretnie się to wiąże i które elementy kosztu operacji sektora publicznego mogą być uwzględnione w tym kontekście?


title: Sprawa F-70/09: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2009 r. — Nikolchov przeciwko Komisji

text:
               10.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 244/16

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2009 r. — Nikolchov przeciwko Komisji
   (Sprawa F-70/09)
   2009/C 244/28
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Vladimir Nikolchov (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Hammouche)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji organu uprawnionego do zawierania umów, w której stwierdza się, że miejscem pobytu skarżącego w chwili rekrutacji był Akwizgran (Niemcy) i ustala się, iż okres, za który przysługują dodatki dzienne wynosi 120 dni.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, iż nastąpiło naruszenie decyzji Komisji z dnia 15 kwietnia 2004 r. w sprawie przyjęcia ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących stosowania art. 7 ust. 3 załącznika VII regulaminu pracowniczego i art. 10 załącznika VII regulaminu pracowniczego,

               —

               w konsekwencji, stwierdzenie nieważności decyzji organu uprawnionego do zawierania umów nr R/9/09 z dnia 21 kwietnia 2009 r., w której odrzucono zażalenie skarżącego mające na celu stwierdzenie, że miejscem jego pobytu w chwili rekrutacji była Bułgaria i ustalenia okresu, za który przysługują dodatki dzienne w zgodzie z art. 10 ust. 2 lit. b) tiret trzecie załącznika VII regulaminu pracowniczego,

               —

               nakazanie stronie pozwanej zapłaty skarżącemu dotychczas niezapłaconych dodatków dziennych wynoszących 6 942,32 EUR lub innej kwoty podlegającej ustaleniu przez Sąd wraz z odsetkami za zwłokę za okres od dnia złożenia zażalenia do dnia dokonania zapłaty,

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawa T-164/14: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2014 r. – Calberson GE przeciwko Komisji

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/32

         Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2014 r. – Calberson GE przeciwko Komisji
   (Sprawa T-164/14)
   2014/C 184/54
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Calberson GE (Villeneuve-la-Garenne, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. Gallois i E. Dereviankine)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zasądzenie przez Komisję na rzecz skarżącej następujących kwot:

                           —

                           kosztów opóźnionego zwolnienia zabezpieczeń dostawy: 7 691,60 EUR, uwzględniając wszystkie podatki;

                           —

                           odsetek za zwłokę naliczonych od dnia wymagalności faktur przewozowych do chwili ich faktycznej zapłaty: 81 817,25 EUR bez podatku i 6 344,17 USD;

                           —

                           „odsetek za zwłokę od odsetek za zwłokę”: 2% za miesiąc opóźnienia zapłaty ww. odsetek za zwłokę (od kwoty 81 817,25 EUR bez podatku i 6 344,17 USD);

                           —

                           pozostałej kwoty faktury przewozowej: 17 400 EUR, uwzględniając wszystkie podatki;

                           —

                           różnicy kursu wymiany: 30 580,41 EUR, uwzględniając wszystkie podatki;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżącej na podstawie rozporządzeń nr 111/1999 (1) i 1799/1999 (2) udzielono zamówienia na przewóz wołowiny do Federacji Rosyjskiej w ramach programu dostaw produktów rolnych do tego państwa.
   W następstwie wydania wyroku Trybunału z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie C-623/11 Geodis Calberson GE, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, przyznającego sądowi Unii właściwość do rozpoznania żądań o odszkodowania za szkodę wynikającą z uchybień popełnionych przez krajową agencję interwencyjną, skarżąca wnosi o odszkodowanie za szkodę, którą miała ponieść w ramach wykonania wspomnianego zamówienia.
   Skarżąca podnosi tym samym, że krajowa agencja interwencyjna, FranceAgriMer, dopuściła się uchybień – a mianowicie i) opóźnionego zwolnienia złożonych przez skarżącą zabezpieczeń należytej realizacji zamówienia, ii) spóźnionej zapłaty niezakwestionowanych faktur, iii) braku zapłaty niektórych niezakwestionowanych faktur oraz iv) uregulowania niektórych faktur w odmiennej walucie niż waluta przewidziana w zamówieniu – powodując szkodę dla skarżącej.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 111/1999 z dnia 18 stycznia 1999 r. określające ogólne zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 2802/98 w sprawie programu dostaw produktów rolnych do Federacji Rosyjskiej (Dz.U. L 14, s. 3).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1799/1999 z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie dostaw wołowiny do Rosji (Dz.U. L 217, s. 20).


title: Sprawa C-447/04: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Landesgericht Innsbruck z dnia 30 września 2004 r. w sprawie Autohaus Ostermann GmbH przeciwko VAV Versicherungs AG

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Landesgericht Innsbruck z dnia 30 września 2004 r. w sprawie Autohaus Ostermann GmbH przeciwko VAV Versicherungs AG
   (Sprawa C-447/04)
   (2004/C 314/10)
   Dnia 27 października 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Landesgericht Innsbruck z dnia 30 września 2004 r. w sprawie Autohaus Ostermann GmbH przeciwko VAV Versicherungs AG. Landesgericht Innsbruck zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy wykładni art. 4 ust. 6 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/26/EG z dnia 16 maja 2000 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych, zmieniająca dyrektywy Rady 73/239/EWG i 88/357/EWG (czwarta dyrektywa w sprawie ubezpieczeń komunikacyjnych) (1) należy dokonywać w ten sposób, że zakład ubezpieczeń, przeciwko któremu skierowane zostało roszczenie dysponuje zawsze trzymiesięcznym terminem na rozpatrzenie sprawy, również w przypadku prostego stanu faktycznego lub prawnego, czy też, chodzi w tym wypadku jedynie o przepis ustanawiający datę płatności, który nie wyklucza możliwości wcześniejszego dochodzenia zaspokojenia roszczenia od zakładu ubezpieczeń, po wyznaczeniu rozsądnego terminu płatności, (również) krótszego niż termin trzymiesięczny?

      (1)  Dz.U. L 181, str. 65.


title: Sprawa C-189/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de grande instance de Bayonne (Francja) w dniu 15 kwietnia 2013 r. — Raquel Gianni Da Silva przeciwko Préfet des Pyrénées-Atlantiques

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de grande instance de Bayonne (Francja) w dniu 15 kwietnia 2013 r. — Raquel Gianni Da Silva przeciwko Préfet des Pyrénées-Atlantiques
   (Sprawa C-189/13)
   2013/C 164/22
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal de grande instance de Bayonne

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Raquel Gianni Da Silva

      Strona pozwana: Préfet des Pyrénées-Atlantiques.

      Pytania prejudycjalne

   Czy prawo Unii stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na podstawie którego podlega karze pozbawienia wolności nielegalny wjazd obywatela państwa trzeciego, wobec którego nie były stosowane środki przymusu przewidziane w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. (1)?

      (1)  Dyrektywa 2008/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348, s. 98)


title: Sprawa C-327/13: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles – Belgia) – Burgo Group SpA przeciwko Illchromie SA w stanie likwidacji i Jérôme’owi Theettenowi, działającemu w charakterze syndyka masy upadłości Illochromy SA (Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych – Postępowanie upadłościowe – Pojęcie „oddziału” – Grupa spółek – Oddział – Prawo wszczęcia wtórnego postępowania upadłościowego – Kryteria – Osoba uprawniona do wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie wtórnego postępowania upadłościowego)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/17

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Bruxelles – Belgia) – Burgo Group SpA przeciwko Illchromie SA w stanie likwidacji i Jérôme’owi Theettenowi, działającemu w charakterze syndyka masy upadłości Illochromy SA
      (Sprawa C-327/13) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Postępowanie upadłościowe - Pojęcie „oddziału” - Grupa spółek - Oddział - Prawo wszczęcia wtórnego postępowania upadłościowego - Kryteria - Osoba uprawniona do wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie wtórnego postępowania upadłościowego))
      (2014/C 395/21)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d'appel de Bruxelles

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Burgo Group SpA

         Strona pozwana: Illchroma SA w stanie likwidacji i Jérôme Theetten, działający w charakterze syndyka masy upadłości Illochromy SA

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego należy interpretować w ten sposób, że w ramach postawienia spółki w stan likwidacji w innym państwie członkowskim aniżeli państwo, w którym ma ona swoją siedzibę, spółka ta może być również przedmiotem wtórnego postępowania upadłościowego w innym państwie członkowskim, w którym ma ona swoją siedzibę i w którym ma osobowość prawną.

                  2)

                  Artykuł 29 lit. b) rozporządzenia nr 1346/2000 należy interpretować w ten sposób, że kwestię kręgu osób lub organów uprawnionych do złożenia wniosku o wszczęcie wtórnego postępowania upadłościowego należy oceniać w oparciu o prawo państwa członkowskiego, na którego terytorium wnosi się o wszczęcie tego postępowania. Prawo do złożenia wniosku o wszczęcie wtórnego postępowania upadłościowego nie może jednak być ograniczone do samych tylko wierzycieli mających miejsce zamieszkania lub siedzibę w państwie członkowskim, na terytorium którego znajduje się odpowiedni oddział dłużnika lub których wierzytelność powstała w związku z działalnością tego oddziału.

                  3)

                  Rozporządzenie nr 1346/2000 należy interpretować w ten sposób, że gdy główne postępowanie upadłościowe jest postępowaniem likwidacyjnym, uwzględnienie kryteriów celowości przez sąd, do którego wniesiono o wszczęcie postępowania wtórnego, należy do zakresu prawa krajowego państwa członkowskiego, na którego terytorium wnosi się o wszczęcie tego postępowania. Określając warunki wszczęcia tego postępowania, państwa członkowskie mają jednakże obowiązek poszanowania prawa Unii, a w szczególności jego ogólnych zasad oraz przepisów rozporządzenia nr 1346/2000.

         (1)  Dz.U. C 226 z 3.8.2013.


title: Sprawa C-438/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München (Niemcy) w dniu 2 października 2012 r. — Irmengard Weber przeciwko Mechthilde Weber

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht München (Niemcy) w dniu 2 października 2012 r. — Irmengard Weber przeciwko Mechthilde Weber
   (Sprawa C-438/12)
   2012/C 379/28
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht München

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Irmengard Weber

      Strona pozwana: Mechthilde Weber

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zakres stosowania art. 27 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 (1) obejmuje także sytuacje, w których dwie strony w jednym sporze sądowym występują w charakterze pozwanych, gdyż przeciwko obu stronom zostało wytoczone przez osobę trzecią powództwo, a innym sporze sądowym występują odpowiednio w charakterze powoda i pozwanego? Czy w takiej sytuacji chodzi o spór sądowy „między tymi samymi stronami”, czy też różne żądania wysunięte przeciwko obu pozwanym przez powoda w jednym postępowaniu należy rozpoznać oddzielnie z takim skutkiem, iż należy przyjąć, że nie chodzi o spór sądowy „między tymi samymi stronami”?

               2)

               Czy chodzi o powództwo o „to samo roszczenie” w rozumieniu art. 27 rozporządzenia nr 44/2001, gdy żądania powództwa i uzasadnienie powództwa w obu postępowaniach są wprawdzie różne, ale

                           a)

                           za każdym razem musi zostać rozpatrzona ta sama kwestia wstępna w celu rozstrzygnięcia obu postępowań, lub

                           b)

                           w jednym postępowaniu w ramach wniosku posiłkowego żądane jest ustalenie stosunku prawnego, który w drugim postępowaniu odgrywa rolę kwestii wstępnej?

               3)

               Czy chodzi o powództwo, którego przedmiotem jest prawo rzeczowe na nieruchomości w rozumieniu art. 22 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001, gdy żąda się ustalenia, że pozwany nie wykonał skutecznie przysługującego mu bezspornie, według prawa niemieckiego, rzeczowego prawa pierwokupu do położonej w Niemczech nieruchomości gruntowej?

               4)

               Czy sąd, przed który wytoczono powództwo później, w ramach rozstrzygnięcia na podstawie art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 i tym samym jeszcze przed rozstrzygnięciem kwestii jurysdykcji przez sąd, przed który najpierw wytoczono powództwo, ma obowiązek sprawdzić, czy sąd, przed który najpierw wytoczono powództwo, jest niewłaściwy na mocy art. 22 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001, gdyż tego rodzaju brak właściwości sądu, przed który najpierw wytoczono powództwo, na podstawie art. 35 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 prowadziłby do tego, że nie uznano by ewentualnego orzeczenia sądu, przed który najpierw wytoczono powództwo? Czy art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 nie ma zastosowania w odniesieniu do sądu, przed który wytoczono powództwo później, gdy sąd ten dojdzie do przekonania, że sąd, przed który najpierw wytoczono powództwo, nie jest właściwy na mocy art. 22 pkt 1 rozporządzenia nr 44/2001?

               5)

               Czy sąd, przed który wytoczono powództwo później, w ramach rozstrzygnięcia na podstawie art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 i tym samym jeszcze przed rozstrzygnięciem kwestii jurysdykcji przez sąd, przed który najpierw wytoczono powództwo, ma obowiązek sprawdzić zarzut jednej strony, że druga strona poprzez zwrócenie się do sądu, przed który najpierw wytoczono powództwo, nadużyła prawa? Czy art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 nie ma zastosowania w odniesieniu do sądu, przed który wytoczono powództwo później, gdy sąd ten dojdzie do przekonania, że zwrócenie się do sądu, przed który najpierw wytoczono powództwo, nastąpiło z nadużyciem prawa?

               6)

               Czy zastosowanie art. 28 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 wymaga, by sąd, przed który wytoczono powództwo później, najpierw rozstrzygnął, że w konkretnym przypadku art. 27 rozporządzenia nr 44/2001 nie ma zastosowania?

               7)

               Czy w ramach korzystania ze swobodnego uznania przyznanego przez art. 28 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 można uwzględnić:

                           a)

                           że sąd, przed który najpierw wytoczono powództwo, znajduje się w państwie członkowskim, w którym postępowania statystycznie trwają znacznie dłużej niż w państwie członkowskim siedziby sądu, przed który wytoczono powództwo później,

                           b)

                           że w ocenie sądu, przed który wytoczono powództwo później, należy stosować prawo państwa członkowskiego, w którym znajduje się siedziba sądu, przed który wytoczono powództwo później,

                           c)

                           wiek jednej ze stron,

                           d)

                           szanse na powodzenie powództwa przed sądem, przed który najpierw je wytoczono?

               8)

               Czy przy wykładni i stosowaniu art. 27 i 28 rozporządzenia nr 44/2001 należy oprócz celu unikania niezgodnych ze sobą lub sprzecznych orzeczeń uwzględnić także przysługujące drugiemu powodowi prawo do ochrony sądowej?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1).


title: Sprawa T-456/13: Wyrok Sądu z dnia 25 marca 2015 r. – Sea Handling/Komisja [Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące postępowania w sprawie kontroli pomocy państwa — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu — Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej — Obowiązek przeprowadzenia konkretnej analizy każdego dokumentu — Nadrzędny interes publiczny — Dostęp częściowy]

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/24

         Wyrok Sądu z dnia 25 marca 2015 r. – Sea Handling/Komisja
   (Sprawa T-456/13) (1)

   ([Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące postępowania w sprawie kontroli pomocy państwa - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony celów kontroli, dochodzenia i audytu - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej - Obowiązek przeprowadzenia konkretnej analizy każdego dokumentu - Nadrzędny interes publiczny - Dostęp częściowy])
   (2015/C 155/27)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Sea Handling SpA (Somma Lombardo, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci B. Nascimbene i M. Merola)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo D. Grespan i C. Zadra, a następnie D. Grespan i F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 12 czerwca 2013 r. odmawiającej udzielenia spółce Sea Handling dostępu do dokumentów dotyczących postępowania w sprawie kontroli pomocy państwa.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Sea Handling SpA pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 298 z 12.10.2013.


title: Sprawa C-49/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Úřad průmyslového vlastnictví (Republika Czeska) w dniu 29 stycznia 2013 r. — MF 7 a.s. przeciwko MAFRA a.s.

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Úřad průmyslového vlastnictví (Republika Czeska) w dniu 29 stycznia 2013 r. — MF 7 a.s. przeciwko MAFRA a.s.
   (Sprawa C-49/13)
   2013/C 141/16
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Úřad průmyslového vlastnictví

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: MF 7 a.s.

      Strona pozwana: MAFRA a.s.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 ust. 2 lit. d) dyrektywy [2008/95/WE] (1) należy interpretować w ten sposób, że dla oceny, czy wnioskujący o rejestrację znaku towarowego działał w dobrej wierze znaczenie mają tylko okoliczności, które zaistniały przed dniem lub w dniu złożenia wniosku o rejestrację znaku towarowego, czy też za dowód, że wnioskodawca działał w dobrej wierze mogą posłużyć również okoliczności zaistniałe po złożeniu wniosku?

               2)

               Czy wyrok w sprawach połączonych od C-414/99 do C-416/99 (2) należy generalnie stosować do sytuacji, w których przeprowadzana jest ocena, czy właściciel znaku towarowego wyraził zgodę na zachowanie, które może skutkować osłabieniem lub ograniczeniem jego wyłącznych praw?

               3)

               Czy można wywodzić istnienie dobrej wiary po stronie wnioskującego o rejestrację późniejszego znaku towarowego z sytuacji, w której właściciel wcześniejszego znaku towarowego zawarł z nim umowy, na podstawie których właściciel ten zgodził się na publikację drukowanego czasopisma, którego oznaczenie było podobne do znaku, o którego rejestrację ubiega się wnioskujący o rejestrację późniejszego znaku towarowego, zgodził się na rejestrację tego czasopisma przez wnioskującego o rejestrację późniejszego znaku towarowego i udzielił temu wnioskodawcy wsparcia przy jego publikacji, mimo że w umowach tych nie uregulowano jednak wyraźnie kwestii praw własności intelektualnej?

               4)

               Czy przy założeniu, że okoliczności zaistniałe po złożeniu wniosku o rejestrację znaku towarowego mogą także mieć znaczenie dla oceny, czy wnioskujący o rejestrację tego znaku działał w dobrej wierze, można ewentualnie domniemywać, że wnioskodawca działał w dobrej wierze, na podstawie sytuacji, w której właściciel wcześniejszego znaku towarowego świadomie tolerował istnienie spornego znaku towarowego przez okres co najmniej 10 lat?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (wersja skodyfikowana) (Dz.U. L 299, s. 25).

      (2)  Rec. s. I-08691.


title: Sprawa C-701/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 31 grudnia 2015 r. – Malpensa Logistica Europa SpA/SEA – Società Esercizi Aeroportuali SpA

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 31 grudnia 2015 r. – Malpensa Logistica Europa SpA/SEA – Società Esercizi Aeroportuali SpA
   (Sprawa C-701/15)
   (2016/C 136/11)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Malpensa Logistica Europa SpA

      Strona pozwana: SEA – Società Esercizi Aeroportuali SpA

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 7 dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (1) – poddający przepisom o wspólnotowych zamówieniach publicznych działalność związaną z eksploatacją obszaru geograficznego w celu udostępniania przewoźnikom powietrznym, określoną w orzecznictwie krajowym przypomnianym w pkt 6.4 i 6.5, stoi na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak art. 4 i 11 rozporządzenia ustawodawczego nr 18/1999, które nie przewidują uprzedniego przeprowadzenia otwartego przetargu w wypadku każdego przyznania powierzchni przeznaczonej na te cele, chociażby chodziło o przyznanie tymczasowe?

      (1)  Dyrektywa 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynująca procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (Dz.U.L 134, s. 1).


title: Sprawa T-352/09 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 października 2009 r. — Novácke chemické závody przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Decyzja Komisji nakładająca grzywnę — Gwarancja bankowa — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/29

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 października 2009 r. — Novácke chemické závody przeciwko Komisji
   (Sprawa T-352/09 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Decyzja Komisji nakładająca grzywnę - Gwarancja bankowa - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
   2009/C 312/49
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Novácke chemické závody, a.s. (Nováky, Słowacja) (przedstawiciel: A. Černejová, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i N. von Lingen, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji z dnia 22 lipca 2009 r. dotyczącej procedury stosowania art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/F/39.396 — Odczynniki na bazie węglika wapnia i magnezu dla przemysłu stalowego i gazowego) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżącej.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-304/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 listopada 2008 r. — Calzaturificio Frau przeciwko OHIM — Camper (Przedstawienie stylizowanego łuku o wypełnione powierzchni) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego stylizowany łuk o wypełnionej powierzchni — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy przedstawiający stylizowany łuk — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 listopada 2008 r. — Calzaturificio Frau przeciwko OHIM — Camper (Przedstawienie stylizowanego łuku o wypełnione powierzchni)
   (Sprawa T-304/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego stylizowany łuk o wypełnionej powierzchni - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy przedstawiający stylizowany łuk - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 327/41)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Calzaturificio SpA (San Giovanni Ilarione, Włochy) (przedstawiciel: adwokat A. Rizzoli,)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: O. Montalto i L. Rampini, pełnomocnicy)

      Drugą stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był, interwenient przed Sądem: Camper, SL (Inca, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat I. Temiño Ceniceros)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 czerwca 2007 r. (sprawa R 768/2006-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Amper, SL a Calzaturificio Frau
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Calzaturificio Frau SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007.


title: Sprawa T-58/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 1 grudnia 2010 r. w sprawie F-82/09, Nolin przeciwko Komisji, wniesione w dniu 25 stycznia 2011 r. przez Michela Nolina

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/23

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 1 grudnia 2010 r. w sprawie F-82/09, Nolin przeciwko Komisji, wniesione w dniu 25 stycznia 2011 r. przez Michela Nolina
   (Sprawa T-58/11 P)
   2011/C 89/46
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Michel Nolin (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i E. Marchal)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 1 grudnia 2010 r. w sprawie F-82/09 Michel Nolin przeciwko Komisji;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej do spraw Personelu i Administracji Komisji Europejskiej z dnia 19 grudnia 2008 r. o usunięciu wszystkich punktów za osiągnięcia i punktów pierwszeństwa wnoszącego odwołanie w następstwie awansowania go do grupy zaszeregowania AD 13 na podstawie art. 29 ust. 1 lit. a) pkt iii) regulaminu pracowniczego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w obydwu instancjach

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący je podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia zasad legalności i pewności prawa mającego związek z tym, że SSP naruszył prawo rozstrzygając, iż w sytuacji braku podstawy prawnej Komisja mogła oprzeć zaskarżoną decyzję o ogólną systematykę ogólnych przepisów wykonawczych dla art. 45 ust. 1 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskich.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy niezastosowania się do zasady niedyskryminacji polegającego na tym, że SSP dopuścił się naruszeń prawa: i) decydując, iż dyrektor generalny Dyrekcji Generalnej do spraw Personelu i Administracji posiada kompetencje pochodne, które nie zostały mu w sposób zgodny z prawem przekazane przez organ powołujący na podstawie art. 2 regulaminu pracowniczego; ii) decydując, że urzędnicy awansowani w oparciu o art. 29 i 45 regulaminu pracowniczego znajdują się w następstwie mianowania lub awansu w tej samej sytuacji z punktu widzenia prawa, podczas gdy ich sytuacje nie są identyczne ani pod względem proceduralnym ani pod względem pełnionych funkcji i wykonywanych zadań.


title: Sprawa C-586/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 29 grudnia 2008 r. — Angelo Rubino przeciwko Ministero dell'Università e della Ricerca

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 29 grudnia 2008 r. — Angelo Rubino przeciwko Ministero dell'Università e della Ricerca
   (Sprawa C-586/08)
   (2009/C 55/30)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Angelo Rubino

      Strona pozwana: Ministero dell'Università e della Ricerca
   Pytania prejudycjalne
   „Czy wspólnotowe zasady dotyczące usuwania przeszkód w przepływie pomiędzy państwami członkowskimi Wspólnoty osób i usług oraz wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych tytułów, wynikające z art. 3 ust. 1 lit. c) oraz art. 47 ust. 1 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, oraz przepisów zawartych w dyrektywie 2005/36/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych, stoją na przeszkodzie krajowemu uregulowaniu takiemu jak włoskie przepisy przewidziane w dekrecie ustawodawczym nr 206/2007, które wyłączają zawód profesora uniwersyteckiego z zakresu zawodów regulowanych dla celów uznawania kwalifikacji zawodowych?”

      (1)  Dz.U. L 255, s. 22.


title: Sprawa C-26/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 30 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Árpád Kásler, Hajnalka Káslerné Rábai przeciwko OTP Jelzálogbank Zrt (Dyrektywa 93/13/EWG — Nieuczciwe warunki umowne w umowach zawieranych między przedsiębiorcą a konsumentem — Artykuł 4 ust. 2 i art. 6 ust. 1 — Ocena nieuczciwego charakteru warunków umownych — Wyłączenie warunków dotyczących określenia głównego przedmiotu umowy lub stosowności ceny albo wynagrodzenia, pod warunkiem że warunki te zostały wyrażone prostym i zrozumiałym językiem — Umowy o kredyt konsumencki denominowany w walucie obcej — Warunki dotyczące kursów wymiany walut — Różnica między kursem kupna, stosowanym do uruchomienia kredytu, a kursem sprzedaży, stosowanym do jego spłaty — Uprawnienia sądu krajowego w przypadku warunku zakwalifikowanego jako „nieuczciwy”  — Zastąpienie nieuczciwego warunku przepisem prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym — Dopuszczalność)

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 30 kwietnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kúria – Węgry) – Árpád Kásler, Hajnalka Káslerné Rábai przeciwko OTP Jelzálogbank Zrt
   (Sprawa C-26/13) (1)

   ((Dyrektywa 93/13/EWG - Nieuczciwe warunki umowne w umowach zawieranych między przedsiębiorcą a konsumentem - Artykuł 4 ust. 2 i art. 6 ust. 1 - Ocena nieuczciwego charakteru warunków umownych - Wyłączenie warunków dotyczących określenia głównego przedmiotu umowy lub stosowności ceny albo wynagrodzenia, pod warunkiem że warunki te zostały wyrażone prostym i zrozumiałym językiem - Umowy o kredyt konsumencki denominowany w walucie obcej - Warunki dotyczące kursów wymiany walut - Różnica między kursem kupna, stosowanym do uruchomienia kredytu, a kursem sprzedaży, stosowanym do jego spłaty - Uprawnienia sądu krajowego w przypadku warunku zakwalifikowanego jako „nieuczciwy” - Zastąpienie nieuczciwego warunku przepisem prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym - Dopuszczalność))
   2014/C 194/05
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Kúria

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Árpád Kásler, Hajnalka Káslerné Rábai

      Strona pozwana: OTP Jelzálogbank Zrt

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – Kúria – Wykładnia art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29) – Ocena nieuczciwego charakteru warunków umownych – Umowa kredytu denominowanego w walucie obcej i zabezpieczonego hipoteką na nieruchomości, zawarta pomiędzy osobą prywatną a bankiem, na podstawie której uruchomienie i spłata kredytu są dokonywane w walucie krajowej – Zadłużenie ustalone podczas zawierania umowy na podstawie kursu kupna waluty obcej – Warunek umowny przewidujący, iż miesięczne raty będą ustalone na podstawie aktualnego kursu sprzedaży waluty, a nie kursu kupna

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           wyrażenie „określenie głównego przedmiotu umowy” obejmuje wprowadzony do zawartej między przedsiębiorcą a konsumentem umowy kredytu denominowanego w walucie obcej warunek, który nie był przedmiotem indywidualnych negocjacji, taki jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym, zgodnie z którym to warunkiem do celów obliczenia rat kredytu stosowany jest kurs sprzedaży wspomnianej waluty, jedynie pod warunkiem, że zostanie ustalone, iż wspomniany warunek określa podstawowe świadczenie w ramach danej umowy, które jako takie charakteryzuje tę umowę, przy czym ustalenia tego powinien dokonać sąd odsyłający, biorąc pod uwagę charakter, ogólną systematykę i postanowienia rozpatrywanej umowy, a także jej kontekst prawny i faktyczny;

                           —

                           tego rodzaju warunku – w zakresie, w jakim przewiduje on po stronie konsumenta zobowiązanie pieniężne w postaci obowiązku zapłaty w ramach rat kredytu kwot wynikających z różnicy między kursem sprzedaży a kursem kupna danej waluty obcej – nie można uznać za określający „wynagrodzenie”, którego stosunek jako świadczenia wzajemnego do dostarczonej przez kredytodawcę usługi nie może być przedmiotem oceny nieuczciwego charakteru na podstawie art. 4 ust. 2 dyrektywy 93/13.

               2)

               Artykuł 4 ust. 2 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku warunku umownego takiego jak ten rozpatrywany w postępowaniu głównym wymóg, zgodnie z którym warunek umowny musi być wyrażony prostym i zrozumiałym językiem, powinien być rozumiany jako nakazujący nie tylko, by dany warunek był zrozumiały dla konsumenta z gramatycznego punktu widzenia, ale także, by umowa przedstawiała w sposób przejrzysty konkretne działanie mechanizmu wymiany waluty obcej, do którego odnosi się ów warunek, a także związek między tym mechanizmem a mechanizmem przewidzianym w innych warunkach dotyczących uruchomienia kredytu, tak by rzeczony konsument był w stanie oszacować, w oparciu o jednoznaczne i zrozumiałe kryteria, wypływające dla niego z tej umowy konsekwencje ekonomiczne.

               3)

               Artykuł 6 ust. 1 dyrektywy 93/13 należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której umowa zawarta między przedsiębiorcą a konsumentem nie może dalej obowiązywać po wyłączeniu z niej nieuczciwego warunku, przepis ten nie sprzeciwia się uregulowaniu krajowemu, które pozwala sądowi krajowemu zaradzić skutkom nieważności tego warunku poprzez zastąpienie go przepisem prawa krajowego o charakterze dyspozytywnym.

      (1)  Dz.U. C 156 z 1.6.2013.


title: Sprawa T-226/01: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 września 2006 r. — CAS Succhi di Frutta SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odpowiedzialność pozaumowna — Procedura przetargowa — Wynagrodzenie w naturze — Szkoda poniesiona na rynku, na którym dokonano wypłaty wynagrodzenia w naturze — Związek przyczynowy)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/29

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 września 2006 r. — CAS Succhi di Frutta SpA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-226/01) (1)

   (Odpowiedzialność pozaumowna - Procedura przetargowa - Wynagrodzenie w naturze - Szkoda poniesiona na rynku, na którym dokonano wypłaty wynagrodzenia w naturze - Związek przyczynowy)
   (2006/C 281/47)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: CAS Succhi di Frutta SpA (Castagnaro, Włochy) (przedstawiciele: G. Roberti, F. Schiaudone i A. Franchi, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Cattabriga i L. Visaggio, pełnomocnicy, wspierani przez A. Del Ferro, adwokat)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie naprawienia szkód, jakie skarżąca miał ponieść w następstwie decyzji Komisji C (96) 1916 z dnia 22 lipca 1996 r. oraz C (96) 2208 z dnia 6 września 1996 r., wydanych na podstawie rozporządzenia Komisji nr 228/96 z dnia 7 lutego 1996 r. w sprawie dostaw soków owocowych i dżemów dla ludności Armenii i Azerbejdżanu (Dz.U. L 30, str. 18)
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca ponosi koszty postepowania.

      (1)  Dz.U. C 331 z 24.11.2001


title: Sprawa F-78/15: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2015 r. – ZZ i in. przeciwko EBI

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/56

         Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2015 r. – ZZ i in. przeciwko EBI
   (Sprawa F-78/15)
   (2015/C 279/72)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny (EBI)

      Przedmiot i opis sporu

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji zawartych w rozliczeniach wynagrodzenia z lutego 2015 r., ustalających coroczne dostosowanie wynagrodzeń ograniczone do 1,2 % za rok 2015 i stwierdzenia nieważności kolejnych rozliczeń wynagrodzenia, a także, w razie potrzeby, pism informujących, skierowanych przez pozwaną do skarżących w dniach 6 i 10 lutego 2015 r. Po drugie, zasądzenie od EBI odszkodowania i zadośćuczynienia.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie dopuszczalności i zasadności niniejszej skargi, w tym zawartego w niej zarzutu niezgodności z prawem;

               —

               W związku z tym:

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w rozliczeniach wynagrodzenia skarżących z lutego 2015 r., ustalającej coroczne dostosowanie wynagrodzeń ograniczone do 1,2 % za rok 2015 i w konsekwencji stwierdzenia nieważności podobnych decyzji zawartych w kolejnych rozliczeniach wynagrodzenia, a w razie potrzeby, stwierdzenia nieważności dwóch pism informujących, skierowanych przez pozwaną do skarżących w dniach 6 i 10 lutego 2015 r.;

               —

               w związku z tym, zasądzenie od pozwanej:

                           —

                           pozostałej kwoty wynagrodzenia w wysokości wynikającej z zastosowania corocznego dostosowania za 2015 r., lub podwyżki o 0,4 %, za okres od dnia 1 stycznia 2015 r, do dnia 31 grudnia 2015 r.; (ii) pozostałej kwoty wynagrodzenia w wysokości wynikającej z zastosowania corocznego dostosowania o 1,2 % za 2015 r. od kwoty wynagrodzeń, które będą wypłacane od stycznia 2016 r.; (iii) odsetek za zwłokę od pozostałych należnych kwot wynagrodzenia do czasu pełnej spłaty należnych kwot, przy czym stopa odsetek powinna być obliczona na podstawie stoy ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansujących, mającej zastosowanie w danym okresie, powiększonej o trzy punkty oraz (iv) odszkodowania za utratę siły nabywczej; całkowita kwota szkód majątkowych szacowana jest tymczasowo dla każdego ze skarżących na 30  000 EUR;

                           —

                           zapłaty każdemu ze skarżących 1  000 EUR tytułem zadośćuczynienia;

               —

               obciążenie EBI kosztami postępowania.


title: Sprawa T-26/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  15 marca 2006 r.  — Verborgh przeciwko Komisji (Urzędnicy — Powołanie — Zmiana grupy zaszeregowania — Artykuł 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego)

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/18

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 marca 2006 r. — Verborgh przeciwko Komisji
   (Sprawa T-26/04) (1)

   (Urzędnicy - Powołanie - Zmiana grupy zaszeregowania - Artykuł 31 ust. 2 regulaminu pracowniczego)
   (2006/C 108/31)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Jacques Verborgh (Aalter, Belgia) [Przedstawiciele: N. Lhoëst i É. De Schietere de Lophem, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: V. Joris i S. Pilette, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji Komisji z dnia 20 grudnia 2002 r. o ostatecznym zaszeregowaniu skarżącego do grupy A7, szczebel 3 oraz uchylenie, jeśli zachodzi taka potrzeba, decyzji Komisji z dnia 9 października 2003 r. o oddaleniu zażalenia skarżącego, a także pomocniczo, przedłożenie niektórych dokumentów.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 71 z 20.3.2004 r.


20150731059617102015/C 270/402812015TC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150526323322Sprawa T-281/15: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2015 r. – Pirelli Tyre/OHIM (Pneumatyczne opony samochodowe)
 ---documentbreak--- C2702015PL3220120150526PL0040322332Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2015 r. – Pirelli Tyre/OHIM (Pneumatyczne opony samochodowe)
   (Sprawa T-281/15)2015/C 270/40Język postępowania: włoski
      Strona

      Strona skarżąca: Pirelli Tyre SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci D. Caneva i G. Fucci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny wzór: Przedmiotowy sporny wzór: Wzór wspólnotowy (Pneumatyczne opony samochodowe) – zgłoszenie nr 4 700-0001

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 lutego 2015 r. w sprawie R 1287/2014-3.

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            uwzględnienie żądania przywrócenia stanu poprzedniego, zgłoszonego przez Pirelli Tyre SpA na podstawie art. 67 Rozporządzenia (WE) nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych, poprzez orzeczenie, że uiszczenie opłaty za odnowienie za drugi pięcioletni okres poprzez obciążenie rachunku bieżącego nr 000069 należącego do Bugnion SpA jest prawidłowe, a zatem przedmiotowy wzór jest nadal ważny

            —

            obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 67 rozporządzenia nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 209 z 15.8.2008 .

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/1

         (2008/C 223/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 209 z 15.8.2008.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 197 z 2.8.2008.

      Dz.U. C 183 z 19.7.2008.

      Dz.U. C 171 z 5.7.2008.

      Dz.U. C 158 z 21.6.2008.

      Dz.U. C 142 z 7.6.2008.

      Dz.U. C 128 z 24.5.2008.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-329/08: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 6 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/29

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 6 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-329/08) (1)

   2009/C 113/57

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Sprawa T-396/08: Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2010 r. — Freistaat Sachsen i Land Sachsen-Anhalt przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pomoc szkoleniowa — Decyzja uznająca pomoc za częściowo zgodną i za częściowo niezgodną ze wspólnym rynkiem — Konieczność pomocy — Pozytywne skutki zewnętrzne — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/33

         Wyrok Sądu z dnia 8 lipca 2010 r. — Freistaat Sachsen i Land Sachsen-Anhalt przeciwko Komisji
   (Sprawa T-396/08) (1)

   (Pomoc państwa - Pomoc szkoleniowa - Decyzja uznająca pomoc za częściowo zgodną i za częściowo niezgodną ze wspólnym rynkiem - Konieczność pomocy - Pozytywne skutki zewnętrzne - Obowiązek uzasadnienia)
   2010/C 234/58
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Freistaat Sachsen (Niemcy); i Land Sachsen-Anhalt (Niemcy) (przedstawiciele: T. Müller-Ibold i T. Graf, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. França, K. Gross i B. Martenczuk, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji 2008/878/WE z dnia 2 lipca 2008 r. w sprawie pomocy państwa, którą Niemcy zamierzają przyznać firmie DHL (Dz.U. L 312, s. 31).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Freistaat Sachsen i Land Sachsen-Anhalt pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008.


title: Sprawa C-273/08: Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/36

         Skarga wniesiona w dniu 25 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-273/08)
   (2008/C 209/55)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Rozet i A. Alcover San Pedro, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przekazując do wiadomości Komisji Wspólnot Europejskich ani programów redukcji krajowych emisji dwutlenku siarki (SO2), tlenków azotu (NOx), lotnych związków organicznych (COV) i amoniaku (NH3), ani inwentarzy krajowych emisji SO2, NOx, COV oraz NH3, ani też rocznych prognoz, co do emisji SO2, NOx, COV oraz NH3 za rok 2010, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 6 ust. 1, 2 i 3, art. 7 ust. 1 i 2 oraz art. 8 ust. 1 i 2 dyrektywy 2001/81/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2001 r. w sprawie krajowych poziomów emisji dla niektórych rodzajów zanieczyszczenia powietrza (1)

               —

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Komisja podnosi, że Wielkie Księstwo Luksemburga nie przekazało w terminie określonym przez dyrektywę 2001/81/WE trzech rodzajów dokumentów dotyczących określenia krajowych poziomów emisji dwutlenku siarki (SO2), tlenków azotu (NOx), lotnych związków organicznych (COV) i amoniaku (NH3).
   Po pierwsze strona pozwana naruszyła, określony w art. 6 ust. 1, 2 i 3 dyrektywy, obowiązek opracowania programów progresywnej redukcji krajowych emisji wymienionych powyżej zanieczyszczeń.
   Po drugie i trzecie naruszyła ona w odniesieniu do tych samych zanieczyszczeń przepis art. 7 ust. 1 i 2 w zakresie w jakim dotyczy on opracowania corocznej aktualizacji krajowych inwentarzy i prognoz emisji za rok 2010.
   Wreszcie uchybiła ona obowiązkowi przekazania do wiadomości Komisji tych trzech rodzajów dokumentów w terminie przewidzianym przez art. 8 ust. 1 i 2 dyrektywy.

      (1)  Dz.U. L 309, s. 22.


title: Sprawa T-561/08: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2008 r. — Bactria i Gutknecht przeciwko Komisji

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/37

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2008 r. — Bactria i Gutknecht przeciwko Komisji
   (Sprawa T-561/08)
   (2009/C 55/67)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Bactria Industriehygiene-Service Verwaltungs GmbH (Kirchheimbolanden, Niemcy), Jürgen Gutknecht (Kirchheimbolanden, Niemcy) (przedstawiciele: K. Van Maldegem i C. Mereu, prawnicy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               nakazanie, by Wspólnota Europejska naprawiła szkodę poniesioną przez skarżących na skutek: i) bezprawnego przyjęcia art. 6 ust. 2 pierwszego rozporządzenia przeglądowego, drugiego rozporządzenia przeglądowego oraz rozporządzenia Komisji 1451/2007; albo, tytułem żądania ewentualnego, na skutek: ii) niepodjęcia przez Komisję niezbędnych środków w celu zapewnienia, że prawa skarżących do ochrony danych, przysługujące im na podstawie dyrektywy w sprawie produktów biobójczych będą przestrzegane i że zapobiegnie się pasożytowaniu przez konkurencję w ramach programu przeglądowego; przy czym wysokość szkody ocenia się na 39 212 569 EUR albo na inną kwotę, którą skarżący wykażą w toku niniejszego postępowania albo którą ustali Sąd orzekając ex aequo et bono;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, orzeczenie wyrokiem częściowym, iż Wspólnota Europejska zobowiązana jest naprawić poniesioną szkodę, nakazując stronom przedstawienie Sądowi, w rozsądnym terminie od dnia wydania wyroku, danych dotyczących wysokości odszkodowania uzgodnionego pomiędzy stronami albo, w razie nieosiągnięcia porozumienia, nakazać, by strony przedstawiły w powyższym terminie twierdzenia dotyczące wysokości szkody poparte szczegółowymi danymi;

               —

               nakazanie Wspólnocie Europejskiej zapłacenie odsetek odszkodowawczych w wysokości odsetek za zwłokę od dnia poniesienia szkody;

               —

               nakazanie Wspólnocie Europejskiej zapłacenie odsetek za zwłokę w wysokości 8 % albo w innej odpowiedniej wysokości określonej przez Sąd, obliczonych od należnej kwoty od dnia wydania wyroku przez Sąd do dnia rzeczywistej zapłaty oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W swojej skardze skarżący domagają się, zgodnie z art. 235 WE, naprawienia szkody, jaką ponieśli na skutek przyjęcia art. 6 ust. 2 rozporządzenia Komisji 1896/2000 z dnia 7 września 2000 r. (1) w sprawie pierwszej fazy programu określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (2), a także rozporządzenia Komisji 2032/2003 (3) oraz rozporządzenia Komisji 1451/2007 (4).
   Tytułem żądania ewentualnego, skarżący domagają się naprawienia szkody powstałej na skutek tego, iż Komisja nie zapewniła poszanowania praw do ochrony danych przysługujących wnioskodawcom na podstawie art. 12 dyrektywy 98/8. Skarżący twierdzą ponadto, iż szkoda przez nich poniesiona na skutek bezprawnego zachowania Komisji polega na znaczącym spadku wartości przedsiębiorstwa skarżących oraz na utracie zysku (lucrum cessans), który pierwsza skarżąca uzyskałaby sprzedając produkty biobójcze, których dotyczy sprawa, a także sprzedając substancje aktywne zawarte w tych produktach biobójczych, co byłoby możliwe, gdyby nie zachowanie Wspólnoty.
   Drugi skarżący twierdzi, że oprócz poniesienia szkody jako wspólnik skarżącej spółki, a tym samym właściciel jej przedsiębiorstwa, poniósł także szkodę w postaci utraty środków do życia. Skarżący żądają wreszcie odsetek odszkodowawczych według stawki odsetek za zwłokę od dnia, w którym została wyrządzona szkoda.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1896/2000 z dnia 7 września 2000 r. w sprawie pierwszej fazy programu określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie produktów biobójczych (Dz.U. L 228, s. 6).

      (2)  Dyrektywa 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. dotycząca wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (Dz.U. L 123, s. 1).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2032/2003 z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1896/2000 (Dz.U. L 307, s. 1).

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1451/2007 z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie drugiej fazy 10-letniego programu pracy określonego w art. 16 ust. 2 dyrektywy 98/8/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wprowadzania do obrotu produktów biobójczych (Dz.U. L 325, s. 3).


title: Sprawa C-317/15: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – X/Staatssecretaris van Financiën (Odesłanie prejudycjalne — Swobodny przepływ kapitału — Artykuł 64 TFUE — Przepływy kapitału do lub z państw trzecich związane ze świadczeniem usług finansowych — Aktywa finansowe na szwajcarskim rachunku bankowym — Decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego — Termin na określenie wysokości zobowiązania podatkowego — Przedłużenie terminu na określenie wysokości zobowiązania podatkowego w przypadku aktywów posiadanych poza państwem członkowskim miejsca zamieszkania)

text:
               10.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/6

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 15 lutego 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – X/Staatssecretaris van Financiën
   (Sprawa C-317/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ kapitału - Artykuł 64 TFUE - Przepływy kapitału do lub z państw trzecich związane ze świadczeniem usług finansowych - Aktywa finansowe na szwajcarskim rachunku bankowym - Decyzja określająca wysokość zobowiązania podatkowego - Termin na określenie wysokości zobowiązania podatkowego - Przedłużenie terminu na określenie wysokości zobowiązania podatkowego w przypadku aktywów posiadanych poza państwem członkowskim miejsca zamieszkania))
   (2017/C 112/09)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X

      Strona pozwana: Staatssecretaris van Financiën

      Sentencja

               1)

               Artykuł 64 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do uregulowania krajowego ustanawiającego ograniczenie w przepływach kapitału, o których mowa w tym postanowieniu, takie jak przedłużony termin na określenie zobowiązania podatkowego będący przedmiotem postępowania głównego, nawet jeżeli ograniczenie to ma zastosowanie także w sytuacjach niemających żadnego związku z inwestycjami bezpośrednimi, przedsiębiorczością, świadczeniem usług finansowych lub dopuszczaniem papierów wartościowych na rynki kapitałowe.

               2)

               Otwarcie rachunku papierów wartościowych przez mieszkańca państwa członkowskiego w instytucji bankowej poza Unią, takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, wchodzi w zakres pojęcia przepływów kapitału w związku ze świadczeniem usług finansowych w rozumieniu art. 64 ust. 1 TFUE.

               3)

               Przyznana państwom członkowskim przez art. 64 ust. 1 TFUE możliwość stosowania ograniczeń w przepływie kapitału w związku ze świadczeniem usług finansowych dotyczy także ograniczeń, które, tak jak rozpatrywany w postępowaniu głównym przedłużony termin na określenie zobowiązania podatkowego, nie obowiązują usługodawcy ani nie określają warunków lub sposobu świadczenia usług.

      (1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  13 października 2005 r.  w sprawie C-200/04 Finanzamt Heidelberg przeciwko ISt internationale Sprach- und Studienreisen GmbH (wniosek Bundesfinanzhof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Szósta dyrektywa VAT — Specjalny system dla biur podróży i organizatorów wycieczek turystycznych — Artykuł 26 ust. 1 — Zakres zastosowania — Impreza turystyczna obejmująca transfer do kraju docelowego lub pobyt w tym kraju oraz naukę języków — Świadczenie główne i świadczenia pomocnicze — Pojęcie — Dyrektywa 90/314/EWG w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek)

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 13 października 2005 r.
   w sprawie C-200/04 Finanzamt Heidelberg przeciwko ISt internationale Sprach- und Studienreisen GmbH (1) (wniosek Bundesfinanzhof o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Szósta dyrektywa VAT - Specjalny system dla biur podróży i organizatorów wycieczek turystycznych - Artykuł 26 ust. 1 - Zakres zastosowania - Impreza turystyczna obejmująca transfer do kraju docelowego lub pobyt w tym kraju oraz naukę języków - Świadczenie główne i świadczenia pomocnicze - Pojęcie - Dyrektywa 90/314/EWG w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek)
   (2005/C 296/12)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C- 200/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy), postanowieniem z dnia 18 marca 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 5 maja 2004 r., w postępowaniu: Finanzamt Heidelberg przeciwko ISt internationale Sprach- und Studienreisen GmbH, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, R. Schintgen, R. Silva de Lapuerta, P. Kūris i G. Arestis (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: M. Ferreira, główny administrator, wydał w dniu 13 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Artykuł 26 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do podmiotu gospodarczego, który oferuje usługi takie jak programy „High-School” i „College” polegające na organizacji wyjazdów językowych i studiów zagranicznych i który za zapłatą ceny ryczałtowej we własnym imieniu zapewnia swoim klientom pobyt za granicą przez okres od trzech do dziesięciu miesięcy i w tym celu powierza świadczenie usług innym podatnikom.

      (1)  Dz.U. C 190 z 24.07.2004


title: Sprawa C-54/16: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Venezia – Włochy) – Vinyls Italia SpA, w upadłości/Mediterranea di Navigazione SpA [Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Postępowanie upadłościowe — Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 — Artykuły 4 i 13 — Czynności dokonane z pokrzywdzeniem ogółu wierzycieli — Warunki, na jakich rozpatrywana czynność może zostać zaskarżona — Czynność podlegająca prawu innego państwa członkowskiego niż państwo wszczęcia postępowania — Czynność niezaskarżalna na podstawie tego prawa — Rozporządzenie (WE) nr 593/2008 — Artykuł 3 ust. 3 — Prawo wybrane przez strony — Lokalizacja wszystkich elementów danej sytuacji w państwie wszczęcia postępowania — Wpływ]

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/8

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 8 czerwca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Ordinario di Venezia – Włochy) – Vinyls Italia SpA, w upadłości/Mediterranea di Navigazione SpA
   (Sprawa C-54/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Postępowanie upadłościowe - Rozporządzenie (WE) nr 1346/2000 - Artykuły 4 i 13 - Czynności dokonane z pokrzywdzeniem ogółu wierzycieli - Warunki, na jakich rozpatrywana czynność może zostać zaskarżona - Czynność podlegająca prawu innego państwa członkowskiego niż państwo wszczęcia postępowania - Czynność niezaskarżalna na podstawie tego prawa - Rozporządzenie (WE) nr 593/2008 - Artykuł 3 ust. 3 - Prawo wybrane przez strony - Lokalizacja wszystkich elementów danej sytuacji w państwie wszczęcia postępowania - Wpływ])
   (2017/C 249/11)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Ordinario di Venezia.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vinyls Italia SpA, w upadłości

      Strona pozwana: Mediterranea di Navigazione SpA

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego należy dokonywać w ten sposób, że forma i termin, w których osoba, która odniosła korzyść z dokonania czynności prawnej z pokrzywdzeniem ogółu wierzycieli, musi podnieść zarzut na podstawie tego przepisu w celu sprzeciwienia się powództwu o uznanie tej czynności za bezskuteczną stosownie do przepisów lex fori concursus, jak również kwestia tego, czy przepis ten może także zostać zastosowany przez właściwy sąd z urzędu, w danym wypadku po upływie terminu wyznaczonego zainteresowanej stronie, podlegają prawu procesowemu państwa członkowskiego, na którego terytorium toczy się spór. Prawo to nie może być jednak mniej korzystne niż prawo regulujące podobne sytuacje podlegające prawu wewnętrznemu (zasada równoważności) oraz nie może uniemożliwiać w praktyce lub nadmiernie utrudniać wykonywania praw przyznanych przez prawo Unii (zasada skuteczności), czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

               2)

               Wykładni art. 13 rozporządzenia nr 1346/2000 należy dokonywać w ten sposób, że strona, na której spoczywa ciężar dowodu, musi wykazać, iż w wypadku gdy lex causae pozwala na zaskarżenie czynności, co do której przyjmuje się, że została dokonana z pokrzywdzeniem wierzycieli, warunki wymagane do tego, by można było uwzględnić skargę wniesioną na tę czynność, które różnią się od warunków przewidzianych przez lex fori concursus, nie zostały faktycznie spełnione.

               3)

               Na art. 13 rozporządzenia nr 1346/2000 można skutecznie powoływać się w sytuacji, gdy strony umowy, które mają siedzibę w jednym i tym samym państwie członkowskim, na którego terytorium są również zlokalizowane wszystkie inne istotne elementy danej sytuacji, wskazały jako prawo właściwe tej umowy prawo innego państwa członkowskiego, pod warunkiem że omawiane strony nie dokonały wyboru tego prawa w sposób stanowiący oszustwo lub nadużycie, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 156 z 2.5.2016.


title: Sprawa F-6/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 23 marca 2015 – Borghans/Komisja (Służba publiczna — Wynagrodzenie — Renta rodzinna — Artykuł 27 akapit pierwszy załącznika VIII do regulaminu pracowniczego — Rozwiedziony małżonek zmarłego urzędnika — Istnienie alimentów w chwili śmierci urzędnika — Artykuł 42 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego — Termin wniesienia wniosku o wyliczenie uprawnień emerytalnych)

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/41

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 23 marca 2015 – Borghans/Komisja
   (Sprawa F-6/14) (1)

   ((Służba publiczna - Wynagrodzenie - Renta rodzinna - Artykuł 27 akapit pierwszy załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Rozwiedziony małżonek zmarłego urzędnika - Istnienie alimentów w chwili śmierci urzędnika - Artykuł 42 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Termin wniesienia wniosku o wyliczenie uprawnień emerytalnych))
   (2015/C 155/60)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Julia Borghans (Auderghem, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci F. Van der Schueren i C. Lefèvre)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i A.C. Simon, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji odmownej w sprawie przyznania skarżącej renty rodzinnej w następstwie śmierci jej byłego małżonka.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność odmownej decyzji Komisji Europejskiej z dnia 3 czerwca 2013 r. w sprawie przyznania J. Borghans renty rodzinnej.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez J. Borghans.

      (1)  Dz.U. C 85 z 22.3.2014, s. 28.


title: Sprawa C-394/14: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 14 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim – Niemcy) – Sandy Siewert i in. przeciwko Condor Flugdienst GmbH (Odesłanie prejudycjalne – Regulamin postępowania – Artykuł 99 – Transport lotniczy – Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 – Duże opóźnienie lotu – Prawo pasażerów do odszkodowania – Przesłanki zwolnienia przewoźnika lotniczego z obowiązku wypłaty odszkodowania – Pojęcie nadzwyczajnych okoliczności – Samolot uszkodzony w trakcie poprzedniego lotu przez pojazd ze schodami do samolotu)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/15

      Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 14 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Rüsselsheim – Niemcy) – Sandy Siewert i in. przeciwko Condor Flugdienst GmbH
      (Sprawa C-394/14) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Regulamin postępowania - Artykuł 99 - Transport lotniczy - Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 - Duże opóźnienie lotu - Prawo pasażerów do odszkodowania - Przesłanki zwolnienia przewoźnika lotniczego z obowiązku wypłaty odszkodowania - Pojęcie nadzwyczajnych okoliczności - Samolot uszkodzony w trakcie poprzedniego lotu przez pojazd ze schodami do samolotu)
      (2015/C 016/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Rüsselsheim

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Sandy Siewert, Emma Siewert, Nele Siewert

         Strona pozwana: Condor Flugdienst GmbH

         Sentencja

      Artykuł 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91, należy interpretować w ten sposób, że wydarzenie takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, to jest uderzenie w samolot lotniskowego pojazdu ze schodami do samolotu, nie może zostać zakwalifikowane jako „nadzwyczajna okoliczność” zwalniająca przewoźnika lotniczego z obowiązku wypłaty na rzecz pasażerów odszkodowania z tytułu dużego opóźnienia lotu obsługiwanego przez ten samolot.

         (1)  Dz.U. C 372 z 20.10.2014.


20150731040616982015/C 270/412822015TC27020150817PL01PLINFO_JUDICIAL20150526333311Sprawa T-282/15: Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2015 r. – Pirelli Tyre/OHIM (Bieżniki opon samochodowych)
 ---documentbreak--- C2702015PL3310120150526PL0041331331Skarga wniesiona w dniu 26 maja 2015 r. – Pirelli Tyre/OHIM (Bieżniki opon samochodowych)
   (Sprawa T-282/15)2015/C 270/41Język postępowania: włoski
      Strona

      Strona skarżąca: Pirelli Tyre SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci D. Caneva i G. Fucci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny wzór: Wzór wspólnotowy (Bieżniki opon samochodowych) – zgłoszenie nr 4 700-0002

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 lutego 2015 r. w sprawie w sprawie R 1288/2014-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            uwzględnienie żądania przywrócenia stanu poprzedniego, zgłoszonego przez Pirelli Tyre SpA na podstawie art. 67 Rozporządzenia (WE) nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych, poprzez orzeczenie, że uiszczenie opłaty za odnowienie za drugi pięcioletni okres poprzez obciążenie rachunku bieżącego nr 000069 należącego do Bugnion SpA jest prawidłowe, a zatem przedmiotowy wzór jest nadal ważny

            —

            obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 67 rozporządzenia nr 6/2002 w sprawie wzorów wspólnotowych.


title: Sprawa C-575/08: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/39

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-575/08)
   (2009/C 44/66)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Peere i P. Dejmek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2005/56/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie transgranicznego łączenia się spółek kapitałowych (1), Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy;

               —

               Obciążenie Królestw Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2005/56/WE upłynął w dniu 14 grudnia 2007 r. Jednak na dzień wniesienia niniejszej skargi strona pozwana nie przyjęła wszelkich niezbędnych przepisów transponujących tę dyrektywę, a w każdym razie nie poinformowała o nich Komisji.

      (1)  Dz.U. L 310, s. 1.