title: Sprawa T-437/18: Wyrok Sądu z dnia 29 kwietnia 2020 r. – Tilly-Sabco / Komisja [Odpowiedzialność pozaumowna – Rolnictwo – Refundacje wywozowe – Mięso drobiowe – Stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 689/2013 wyrokiem Trybunału – Szkoda]

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/20

      Wyrok Sądu z dnia 29 kwietnia 2020 r. – Tilly-Sabco / Komisja
      (Sprawa T-437/18) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Rolnictwo - Refundacje wywozowe - Mięso drobiowe - Stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 689/2013 wyrokiem Trybunału - Szkoda)
      (2020/C 201/28)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Tilly-Sabco (Guerlesquin, Francja) (przedstawiciele: adwokaci R. Milchior i S. Charbonnel)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Lewis i B. Hofstötterer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie uzyskania odszkodowania za szkodę, jaką skarżąca miała ponieść ze względu na wydanie rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 689/2013 z dnia 18 lipca 2013 r. ustalającego refundacje wywozowe dla mięsa drobiowego (Dz.U. L 196/13 z dnia 19 lipca 2013 r.)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Tilly-Sabco zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 364 z 8.10.2018.


title: Sprawa T-37/19: Wyrok Sądu z dnia 29 kwietnia 2020 r. – Cimpress Schweiz / EUIPO – Impress Media (CIMPRESS) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego CIMPRESS – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy impress – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Impress-Media – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/20

      Wyrok Sądu z dnia 29 kwietnia 2020 r. – Cimpress Schweiz / EUIPO – Impress Media (CIMPRESS)
      (Sprawa T-37/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego CIMPRESS - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy impress - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy Impress-Media - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 201/29)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Cimpress Schweiz GmbH (Winterthur, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci C. Eckhartt, P. Böhner i A. von Mühlendahl)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Söder, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Impress Media GmbH (Mönchengladbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Remmertz)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 października 2018 r. (sprawy połączone R 1716/2017-2 i R 1786/2017-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Impress Media a Cimpress Schweiz.

         Sentencja

                  1)

                  Impress GmbH zostaje dopuszczona do postępowanie w miejsce Impress Media GmbH jako interwenient.

                  2)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Cimpress Schweiz GmbH pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Impress.

         (1)  Dz.U. C 82 z 4.3.2019.


title: Sprawa T-78/19: Wyrok Sądu z dnia 29 kwietnia 2020 r. –Lidl Stiftung / EUIPO – Plásticos Hidrosolubles (green cycles) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy green cycles – Rzeczywiste używanie znaku towarowego – Artykuł 18 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Artykuł 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001 – Artykuł 10 ust. 3 i 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625 – Postać różniąca się pod względem elementów, które nie zmieniają charakteru odróżniającego – Brak używania oznaczenia jako logo przedsiębiorstwa]

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/21

      Wyrok Sądu z dnia 29 kwietnia 2020 r. –Lidl Stiftung / EUIPO – Plásticos Hidrosolubles (green cycles)
      (Sprawa T-78/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy green cycles - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 18 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Artykuł 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001 - Artykuł 10 ust. 3 i 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625 - Postać różniąca się pod względem elementów, które nie zmieniają charakteru odróżniającego - Brak używania oznaczenia jako logo przedsiębiorstwa)
      (2020/C 201/30)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy) (przedstawiciele: A. Marx, K. Bonhagen i M. Wolter)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Scardocchia i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Plásticos Hidrosolubles, SL (Rafelbuñol, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat C. Sueiras Villalobos)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 listopada 2018 r. (sprawa R 778/2018-5) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Lidl Stiftung a Plásticos Hidrosolubles.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 29 listopada 2018 r. (sprawa R 778/2018-5) w zakresie, w jakim stwierdzono w niej rzeczywiste używanie zakwestionowanego znaku towarowego dla towarów należących do klasy 20.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Lidl Stiftung & Co. KG, EUIPO i Plásticos Hidrosolubles, SL, pokrywają swoje własne koszty poniesione w toku postępowania przed Sądem.

         (1)  Dz.U. C 122 z 1.4.2019.


title: Sprawa T-108/19: Wyrok Sądu z dnia 29 kwietnia 2020 r. – Kerry Luxembourg / EUIPO – Döhler (TasteSense By Kerry) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego TasteSense By Kerry – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy MultiSense – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/22

      Wyrok Sądu z dnia 29 kwietnia 2020 r. – Kerry Luxembourg / EUIPO – Döhler (TasteSense By Kerry)
      (Sprawa T-108/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego TasteSense By Kerry - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy MultiSense - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2020/C 201/31)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Kerry Luxembourg Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Döhler GmbH (Darmstadt, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 listopada 2018 r. (sprawa R 1179/2018 2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Döhler a Kerry Luxembourg

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Kerry Luxembourg Sàrl zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019.


title: Sprawa T-3/19: Postanowienie Sądu z dnia 2 kwietnia 2020 r. – Thai World Import & Export / EUIPO – Elvir (Yaco) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Wycofanie sprzeciwu – Umorzenie postępowania]

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/22

      Postanowienie Sądu z dnia 2 kwietnia 2020 r. – Thai World Import & Export / EUIPO – Elvir (Yaco)
      (Sprawa T-3/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
      (2020/C 201/32)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Thai World Import & Export Co. Ltd (Bangkok, Tajlandia) (przedstawiciel: adwokat S. Bénoliel-Claux)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Elvir (Condé-sur-Vire, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. Lhotel)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 października 2018 r. (sprawa R 319/2018-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Elvir et Thai World Import & Export Co.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Thai World Import & Export Co. Ltd i Elvir pokrywają własne koszty oraz po połowie kosztów poniesionych przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 72 z 25.2.2019.


title: Sprawa T-307/19: Postanowienie Sądu z dnia 2 kwietnia 2020 r. – SQlab/EUIPO (Innerbarend) [Skarga o stwierdzenie nieważności – Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Innerbarend – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/23

      Postanowienie Sądu z dnia 2 kwietnia 2020 r. – SQlab/EUIPO (Innerbarend)
      (Sprawa T-307/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Innerbarend - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2020/C 201/33)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: SQlab GmbH (Taufkirchen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Koelle)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Söder, pełnomocnik).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 18 marca 2019 r. (sprawa R 2180/2018-4), dotyczącą wniosku o rejestrację oznaczenia słownego Innerbarend jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  SQlab GmbH pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 230 z 8.7.2019.


title: Sprawa T-885/19 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 22 kwietnia 2020 r. – Aquind i in./Komisja [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Energia – Transeuropejska infrastruktura energetyczna – Rozporządzenie (UE) nr 347/2013 – Rozporządzenie delegowane Komisji zmieniające rozporządzenie nr 347/2013 – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru]

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/25

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 22 kwietnia 2020 r. – Aquind i in./Komisja
      (Sprawa T-885/19 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Energia - Transeuropejska infrastruktura energetyczna - Rozporządzenie (UE) nr 347/2013 - Rozporządzenie delegowane Komisji zmieniające rozporządzenie nr 347/2013 - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru)
      (2020/C 201/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Aquind Ltd (Wallsend, Zjednoczone Królestwo), Aquind Energy Sàrl, (Luksembourg, Luksembourg), Aquind SAS (Rouen, Francja) (przedstawiciele: S. Goldberg, C. Davis, J. Bille, solicitors, i E. White, avocat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska przedstawiciele: O. Beynet, Y. Marinova i B. De Meester, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie zawieszenia wykonania rozporządzenia delegowanego Komisji z dnia 31 października 2019 r. zmieniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 347/2013 w zakresie dotyczącym wykazu projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania Unii

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-145/20: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2020 r. – IV / Komisja

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/25

      Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2020 r. – IV / Komisja
      (Sprawa T-145/20)
      (2020/C 201/37)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: IV (przedstawiciel: adwokat J. Lemmer)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  nakazanie Komisji Europejskiej i Centre Polyvalent de l'Enfance Interinstitutionnel, aby wspólnie i solidarnie przekazali [X], będącą w ich posiadaniu listę obecności jego dziecka [Y] w latach 2019 i 2020, pod rygorem kary pieniężnej w wysokości 500 EUR (pięćset euro) za każdy dzień zwłoki od daty doręczenia orzeczenia, które zapadnie w niniejszej sprawie;

                  —

                  zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącej kwoty 1 500 EUR z tytułu niepodlegających zwrotowi kosztów, które strona skarżąca musiała ponieść w celu dochodzenia swoich praw, jak również kosztów niniejszego postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca wnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia przez stronę pozwaną art. 42 zatytułowanego „Prawo dostępu do dokumentów” Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, który stanowi, że „[k]ażdy obywatel Unii i każda osoba fizyczna lub prawna mająca miejsce zamieszkania lub statutową siedzibę w państwie członkowskim ma prawo dostępu do dokumentów instytucji, organów i jednostek organizacyjnych Unii, niezależnie od ich formy”.


title: Sprawa T-146/20: Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2020 r. – Csordas i in. / Komisja

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/26

      Skarga wniesiona w dniu 8 marca 2020 r. – Csordas i in. / Komisja
      (Sprawa T-146/20)
      (2020/C 201/38)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Annamaria Csordas (Luksemburg, Luksemburg), Adrian Sorin Cristescu (Luksemburg), Jean Putz (Esch-sur-Alzette, Luksemburg), Miguel Vicente-Nunez (Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat M.A. Lucas)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
      przed wydaniem orzeczenia w sprawie,

                  —

                  wezwanie Komisji, w ramach środków dowodowych i środków organizacji postępowania, by wskazała, po zasięgnięciu informacji od związków zawodowych, które zgłosiły listę nr 3, liczbę kandydatów na tej liście zgłoszonych przez każdy spośród tych związków, z podziałem na członków i zastępców, a także klucz, według jakiego pary kandydatów były dzielone na członka i zastępcę;

            przy wydawaniu orzeczenia w sprawie:

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem niezastosowania przez Komisję działań zapobiegawczych lub sankcji w odniesieniu do:

                              —

                              odmówienia przez przewodniczącą komisji wyborczej w dniu 28 października 2019 r. opublikowania zawiadomienia dla personelu o porozumieniu zawartym w dniu 14 października 2019 r. przez FFPE, R&D, Solidarité européenne, TAO-AFI, USF-L i U4U o podziale reprezentatywności na ich wspólnej liście „Ensemble au Luxembourg”;

                              —

                              opublikowania przez komisje wyborczą, w nieustalonym dniu w trakcie wyborów, tego porozumienia, bez podania, że niektóre związki zawodowe zrzeszyły się lub zgrupowały, ani liczby kandydatów zgłoszonych przez każdy z nich;

                              —

                              braku wskazania związku zawodowego reprezentowanego przez poszczególnych kandydatów na liście nr 3 „Ensemble au Luxembourg”, podczas gdy związki, które zgłosiły te listę, wywodziły się z różnych stron sceny związkowej, a niektóre z nich miały siedzibę w Brukseli i nie wspierały listy;

                              —

                              wyników wyborów ogłoszonych w nocie komisji wyborczej z dnia 26 listopada 2019 r.;

                              —

                              utworzenia sekcji miejscowej komitetu pracowniczego w Luksemburgu w wyniku wyborów z listopada 2019 r.;

                              —

                              decyzji o wyznaczeniu przez sekcję miejscową komitetu pracowniczego w Luksemburgu swoich przedstawicieli w komitecie centralnym;

                  —

                  stwierdzenie nieważności dostosowania reprezentatywności związków zawodowych, które zgłosiły się do wyborów do CLPL w listopadzie 2019 r., ogłoszonego przez Komisję po opublikowaniu tych wyników na podstawie porozumienia o wspólnej reprezentatywności z dnia 14 października 2019 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności wszelkich decyzji o przyznaniu związkom zawodowym, które podpisały porozumienie z dnia 14 października 2019 r., dodatkowych środków w stosunku do tych, którymi dysponowały na podstawie reprezentatywności stwierdzonej w odniesieniu do nich w następstwie wyborów do CLPL z 2016 r.;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżące podnoszą cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady wolnych i demokratycznych wyborów, w zakresie w jakim, w braku opublikowania przez komisję wyborczą przed rozpoczęciem wyborów porozumienia o podziale reprezentatywności, logo zamieszczone na plakacie wyborczym listy nr 3 „Ensemble Luxembourg” mogły sugerować wyborcom, że ta lista została zgłoszona przez pięć związków zawodowych o tych nazwach, reprezentowanych w równych proporcjach przez 20 par kandydatów, a tymczasem z porozumieniu tego wynikało, że lista została złożona przez sześć związków, z czego dwa o innej nazwie, i że nie były one równo reprezentowane.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady wolnych i demokratycznych wyborów, w zakresie w jakim opublikowanie przez komisję wyborczą w trakcie wyborów porozumienia o podziale reprezentatywności mogło sugerować wyborcom, że lista nr 3 została zgłoszona przez sześć związków zawodowych reprezentowanych przez 20 par kandydatów na tej liście według proporcji określonych w porozumieniu, a tymczasem lista została zgłoszona przez trzy związki i zgrupowanie pozostałych trzech, w którym jeden z nich mógł reprezentować dwa pozostałe, które zatem nie były reprezentowane przez kandydatów z listy, przynajmniej we wskazanych proporcjach.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia wolności wyboru między kandydatami z listy nr 3 i ryzyka pomyłki co do popieranego związku, w zakresie w jakim ani lista nr 3 „Ensemble Luxembourg”, ani jej plakat wyborczy nie zawierały wzmianki o związku zawodowym reprezentowanym przez poszczególnych kandydatów zgłoszonych na tej liście, podczas gdy była to lista zgłoszona przez sześć różnych związków zawodowych, czy też przez trzy związki i jedno zgrupowanie lub zrzeszenie pozostałych trzech związków, które wywodziły się z różnych stron sceny związkowej, miały siedziby w Luksemburgu, ale również w Brukseli i nie wszystkie wyraziły poparcie dla wspólnej listy.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia zasady wolnych i demokratycznych wyborów, w zakresie w jakim opublikowanie przez komisję wyborczą w trakcie wyborów porozumienia o podziale reprezentatywności mogło sugerować wyborcom, że związki zawodowe, które zgłosiły listę nr 3, były na niej reprezentowane przez liczbę kandydatów odpowiednią do wskazanego udziału każdego z nich, a tak nie było, a przynajmniej R&D skorzystała z części reprezentatywności Solidarité européenne, zaś USF-L, FFPE i U4U odstąpiły R&D część swojej reprezentatywności.


title: Sprawa T-154/20: Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2020 r. – IY / Parlament

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/28

      Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2020 r. – IY / Parlament
      (Sprawa T-154/20)
      (2020/C 201/39)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: IY (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu:
      tytułem głównym o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu skarżącej z dnia 4 lipca 2019 r.;

                  —

                  zasądzenie od Parlamentu Europejskiego na rzecz skarżącej zadośćuczynienia w wysokości 20 000 EUR za doznaną krzywdę;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania;

            tytułem ewentualnym o:

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem decyzji o rozwiązaniu grupy politycznej ENL;

                  —

                  w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu skarżącej z dnia 4 lipca 2019 r.;

                  —

                  zasądzenie od Parlamentu Europejskiego na rzecz skarżącej zadośćuczynienia w wysokości 20 000 EUR za doznaną krzywdę;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi tytułem głównym pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący oczywistego błędu w ocenie. Skarżąca uważa, że decyzja o zwolnieniu, uzasadniona wyłącznie rzekomym rozwiązaniem europejskiej grupy politycznej ENL, jest dotknięta oczywistym błędem w ocenie.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący nadużycia władzy. Parlament Europejski użył swoich prerogatyw, aby ukazać zwykły środek polegający na zmianie nazwy europejskiej grupy politycznej jako rozwiązanie grupy politycznej.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym. Skarżąca uważa, że jej prawo do bycia wysłuchaną przed podjęciem jakiejkolwiek decyzji o zwolnieniu nie zostało poszanowane.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia zasady równego traktowania. Parlament Europejski zastosował różne procedury w stosunku do poszczególnych pracowników rzekomo rozwiązanej grupy politycznej.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji i obowiązku dbałości.

            Tytułem ewentualnym skarżąca powołuje się na niezgodność z prawem decyzji o rozwiązaniu europejskiej grupy politycznej ENL. Twierdzi ona, że skoro decyzja o rozwiązaniu jest niezgodna z prawem, ponieważ jest dotknięta oczywistym błędem w ocenie i wynika z nadużycia władzy, to decyzja o zwolnieniu, której uzasadnienie stanowi wyłącznie owo rozwiązanie, także jest niezgodna z prawem i należy stwierdzić jej nieważność.


title: Sprawa T-155/20: Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2020 r. – IZ / Parlament

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/29

      Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2020 r. – IZ / Parlament
      (Sprawa T-155/20)
      (2020/C 201/40)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: IZ (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu:
      tytułem głównym o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu skarżącej z dnia 4 lipca 2019 r.;

                  —

                  zasądzenie od Parlamentu Europejskiego na rzecz skarżącej zadośćuczynienia w wysokości 20 000 EUR za doznaną krzywdę;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania;

            tytułem ewentualnym o:

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem decyzji o rozwiązaniu grupy politycznej ENL;

                  —

                  w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu skarżącej z dnia 4 lipca 2019 r.;

                  —

                  zasądzenie od Parlamentu Europejskiego na rzecz skarżącej zadośćuczynienia w wysokości 20 000 EUR za doznaną krzywdę;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi tytułem głównym pięć zarzutów, które są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-154/20 IY/Parlament lub do nich podobne.
      Tytułem ewentualnym skarżąca powołuje się na niezgodność z prawem decyzji o rozwiązaniu europejskiej grupy politycznej ENL. Twierdzi ona, że skoro decyzja o rozwiązaniu jest niezgodna z prawem, ponieważ jest dotknięta oczywistym błędem w ocenie i wynika z nadużycia władzy, to decyzja o zwolnieniu, której uzasadnienie stanowi wyłącznie owo rozwiązanie, także jest niezgodna z prawem i należy stwierdzić jej nieważność.


title: Sprawa T-156/20: Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2020 r. – JA / Parlament

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/29

      Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2020 r. – JA / Parlament
      (Sprawa T-156/20)
      (2020/C 201/41)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: JA (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:
      tytułem głównym:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu skarżącego z dnia 4 lipca 2019 r.

                  —

                  zasądzenie od Parlamentu Europejskiego zadośćuczynienia w kwocie 20 000 EUR;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania;

            tytułem subsydiarnym:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji o rozwiązaniu grupy politycznej ENF;

                  —

                  w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu skarżącego z dnia 4 lipca 2019 r.;

                  —

                  zasądzenie od Parlamentu Europejskiego zadośćuczynienia w kwocie 20 000 EUR;

                  —

                  obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi co do zasady pięć zarzutów, które są identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-154/20 IY/Parlament lub do nich podobne.
      Subsydiarnie skarżący podnosi zarzut niezgodności z prawem rozwiązania europejskiej grupy politycznej ENF. Twierdzi on, że skoro decyzja o rozwiązaniu była niezgodna z prawem, gdyż była obarczona wadami w postaci oczywistego błędu w ocenie i nadużycia władzy, decyzja o zwolnieniu oparta wyłącznie na tym rozwiązaniu jest zatem również niezgodna z prawem i należy stwierdzić jej nieważność.


title: Sprawa T-159/20: Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2020 r. – JB/ Cedefop

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/30

      Skarga wniesiona w dniu 23 marca 2020 r. – JB/ Cedefop
      (Sprawa T-159/20)
      (2020/C 201/42)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: JB (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

         Strona pozwana: Europejskie Centrum Rozwoju Szkolenia Zawodowego (zwane dalej „Cedefop”)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Cedefopu z dia 19 stycznia 2020 r.;

                  —

                  zasądzenie od Cedefopu na rzecz skarżącego całkowitej kwoty 442 276,78 EUR.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji polegającego na badaniu żądania odszkodowawczego strony skarżącej przez urzędnika Cedefopu mającego status świadka; naruszenie art. 11a regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia domniemania niewinności w ramach badania wniosku złożonego przez stronę skarżącą na podstawie art. 90 ust. 1 regulaminy pracowniczego, co potwierdza dorozumiana decyzja o oddaleniu zażalenia na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący okoliczności, że strona pozwana obniżyła stopień strony skarżącej i postanowiła jej nie awansować z naruszeniem regulaminu pracowniczego i zasady bezstronności.


title: Sprawa T-160/20: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2020 r. – 3M Belgium / ECHA

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/31

      Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2020 r. – 3M Belgium / ECHA
      (Sprawa T-160/20)
      (2020/C 201/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: 3M Belgium (Diegem, Belgia) (przedstawiciele: J.-P. Montfort i T. Delille, adwokaci)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji ECHA z dnia 16 stycznia 2020 r. (ECHA/01/2020), zatytułowanej „Włączenie substancji wzbudzających szczególnie duże obawy do kandydackiej listy substancji do ewentualnego włączenia do załącznika XIV” do rozporządzenia REACH (1), w odniesieniu do umieszczenia na liście „kwasu perfluorobutanosulfonowego (»PFBS«) i jego soli”;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem wymogów art. 57 lit. f) rozporządzenia REACH oraz tego, że pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie, ponieważ nie wykazała, iż przedmiotowa substancja powoduje prawdopodobne poważne skutki dla zdrowia ludzkiego i środowiska naturalnego.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem zasady pewności prawa, w tym zasady przewidywalności, ponieważ skarżąca nie była w stanie wskazać ani ustalić w jakikolwiek sposób definicji, kryteriów lub czynników wykorzystanych przez ECHA celem uzasadnienia jej decyzji.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) i utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, 2006, s. 1).


title: Sprawa T-162/20: Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2020 r. – UPL Europe i Indofil Industries (Netherlands)/EFSA

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/32

      Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2020 r. – UPL Europe i Indofil Industries (Netherlands)/EFSA
      (Sprawa T-162/20)
      (2020/C 201/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: UPL Europe (Warrington Cheshire, Zjednoczone Królestwo), Indofil Industries (Netherlands) BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu i S. Englebert)

         Strona pozwana: Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie skargi za dopuszczalną i zasadną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Urzędu ds. Bezpieczeństwa Żywności („EFSA”) z dnia 28 stycznia 2020 r., notyfikowanej skarżącym w dniu 29 stycznia 2020 r., w sprawie oceny wniosków o zachowanie poufności złożonych w odniesieniu do niektórych części wniosków EFSA dotyczących wzajemnej weryfikacji oceny ryzyka stwarzanego przez pestycydy dla substancji czynnej Mancozeb (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący proceduralnego naruszenia art. 12 rozporządzenia wykonawczego Komisji nr 844/2012 (1): zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o proceduralne błędy dotyczące ustaleń faktycznych i proceduralne naruszenie prawa.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący materialnego naruszenia art. 13 rozporządzenia wykonawczego Komisji nr 844/2012: zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o materialne błędy dotyczące ustaleń faktycznych i materialne naruszenie prawa.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący błędnego zastosowania art. 38, 39 i 40 rozporządzenia nr 178/2002 (2): strona pozwana błędnie interpretuje i stosuje postanowienia dotyczące poufnego traktowania zawarte w art. 38, 39 i 40 rozporządzenia nr 178/2002.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 63 rozporządzenia nr 1107/2009 (3): strona pozwana naruszyła art. 63 rozporządzenia nr 1107/2009, postanawiając opublikować informacje, o których poufne traktowanie wnioskowali skarżący, co może zagrozić ich interesom handlowym.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący braku uprawnień: strona pozwana działa ultra vires, ponieważ zgodnie z rozporządzeniem nr 1272/2008 (4) jedynym organem odpowiedzialnym za klasyfikacje i ponowną klasyfikację substancji jest Europejska Agencja Chemikaliów, a nie strona pozwana.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia podstawowych zasad Prawa Unii Europejskiej, mianowicie zasad legalności, pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań, dobrej administracji, proporcjonalności, a także obowiązku dokładnego i bezstronnego badania: zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem podstawowych zasad prawa Unii Europejskiej.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 844/2012 z dnia 18 września 2012 r. ustanawiające przepisy niezbędne do wprowadzenia w życie procedury odnowienia dotyczącej substancji czynnych, jak przewidziano w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (Dz.U. 2012, L 252, s. 26).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (Dz.U. 2002, L 31, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin i uchylające dyrektywy Rady 79/117/EWG i 91/414/EWG (Dz.U. 2009, L 309, s. 1).

         (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, zmieniające i uchylające dyrektywy 67/548/EWG i 1999/45/WE oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 (Dz.U. 2008, L 353, s. 1).


title: Sprawa T-164/20: Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2020 r. – BG / Parlament

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/33

      Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2020 r. – BG / Parlament
      (Sprawa T-164/20)
      (2020/C 201/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: BG (przedstawiciele: adwokaci A. Tymen, L. Levi, A. Champetier)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 20 maja 2019 r. oddalającej wniosek skarżącego o udzielenie wsparcia z lipca 2017 r.;

                  —

                  w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 10 grudnia 2019 r. oddalającej zażalenie skarżącego z dnia 20 sierpnia 2019 r;

                  —

                  zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną skarżącemu przez stronę pozwaną, szacowanego na kwotę 50 000 EUR;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez skarżącego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia prawa podstawowego do bycia wysłuchanym [art. 41 ust. 2 lit. a) karty praw podstawowych].

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia prawa podstawowego do bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy (art. 41 ust. 1 karty praw podstawowych) oraz naruszenia art. 24 regulaminu pracowniczego i obowiązku dbałości.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia prawa podstawowego do otrzymania decyzji zawierającej uzasadnienie [art. 41 ust. 2 lit. c) karty praw podstawowych i art. 25 regulaminu pracowniczego).

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący błędu w ocenie i naruszenia art. 12a i 24 regulaminu pracowniczego.
                  W przedmiocie wniosku o zadośćuczynienie skarżący podnosi zawinione działanie strony pozwanej, doznanie krzywdy i istnienie związku między zawinionym działaniem a krzywdą.


title: Sprawa T-166/20: Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2020 r. – JD / EIB

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/34

      Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2020 r. – JD / EIB
      (Sprawa T-166/20)
      (2020/C 201/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: JD (przedstawiciel: adwokat H. Hansen)

         Strona pozwana: EBI

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji, na mocy której (i) skarżący został zobowiązany do podpisania załącznika do umowy o pracę, który skutkował zrzeczeniem się przez niego niektórych praw z zakresu zabezpieczenia społecznego oraz (ii) zatrudnienie skarżącego przez EBI zostało uwarunkowane od podpisania wspomnianego załącznika;

                  —

                  w konsekwencji nakazanie stronie pozwanej cofnięcia pisma zawierającego wspomniany załącznik oraz żądania, aby skarżący podpisał rzeczony załącznik, które jest warunkiem rozpoczęcia przez niego pracy;

                  —

                  nakazanie stronie pozwanej, aby umożliwiła skarżącemu rozpoczęcie pracy w EBI oraz wypłaciła mu należne wynagrodzenie i świadczenia, licząc od umownego dnia rozpoczęcia pracy;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania; oraz

                  —

                  zachowanie w mocy wszelkich praw skarżącego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia wymogów dotyczących ochrony danych osobowych

                              —

                              Skarżący podnosi, że strona pozwana naruszyła art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2018/1725 (1). Strona pozwana wykorzystała odpowiedzi udzielone przez skarżącego w kwestionariuszu medycznym, aby ograniczyć jego ochronę ubezpieczeniową na wypadek śmierci i niezdolności do pracy, mimo że w treści pouczenia na temat ochrony danych osobowych nie zastrzeżono, że kwestionariusz może zostać wykorzystany w takim celu.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący braku podstawy prawnej dla wykluczenia skarżącego z ochrony ubezpieczeniowej przez EBI

                              —

                              Skarżący podnosi, że strona pozwana naruszyła art. 33d regulaminu pracowniczego EBI II oraz art. 9.1.2 przepisów wykonawczych do regulaminu pracowniczego. Nie ma żadnych racjonalnych powodów, aby powołaną przez EBI podstawę prawną (art. 6–1 przepisów dotyczących systemu emerytalnego personelu) interpretować w sposób, jaki proponuje EBI. Interpretacja ta nie bierze pod uwagę definicji i wskazanego celu badań lekarskich poprzedzających zatrudnienie określonych w art. 2.1.1.A załącznika X do przepisów wykonawczych do regulaminu pracowniczego.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący braku podstawy prawnej wymogu podpisania załącznika

                              —

                              Skarżący podnosi, że strona pozwana naruszyła art. 13 regulaminu pracowniczego EBI II. Przepisy regulaminu pracowniczego EBI nie zawierają żadnego unormowania, które zobowiązywałoby osobę, z którą EBI zawarł umowę o pracę, i która została uznana przez lekarza medycyny pracy EBI za zdolną do pracy, do podpisania załącznika do umowy o pracę skutkującego wyłączeniem niektórych praw z zakresu zabezpieczenia społecznego (w niniejszym wypadku ochrony ubezpieczeniowej na wypadek śmierci i niezdolności do pracy).

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący dyskryminacji, a w szczególności naruszenia art. 21 ust. 1 oraz art. 34 ust. 1 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej.

                              —

                              Skarżący podnosi, że za pomocą spornej decyzji strona skarżąca chce pozbawić skarżącego podstawowych praw z zakresu zabezpieczenia społecznego (w niniejszym wypadku ochrony ubezpieczeniowej na wypadek śmierci i niezdolności do pracy) z uwagi na jego dostrzegalne cechy genetyczne lub domniemaną niepełnosprawność. Formułując wymóg, aby skarżący zrzekł się wspomnianych praw z zakresu zabezpieczenia społecznego pod rygorem rozwiązania jego umowy o pracę, EBI działał z naruszeniem jego praw podstawowych. Zachowanie strony pozwanej nosi znamiona dyskryminacji, gdyż zmierza do ograniczenia praw z zakresu zabezpieczenia społecznego skarżącego w oparciu o arbitralną podstawę (niskie/bardzo niskie ryzyko niezdolności do pracy w przyszłości) i na arbitralny okres (5 lat).

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2018/1725 z dnia 23 października 2018 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje, organy i jednostki organizacyjne Unii i swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia rozporządzenia (WE) nr 45/2001 i decyzji nr 1247/2002/WE (Dz.U. 2018, L 295, s. 39).


title: Sprawa T-180/20: Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2020 r. – JE / Rada i Konferencja przedstawicieli rządów państw członkowskich

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/35

      Skarga wniesiona w dniu 7 kwietnia 2020 r. – JE / Rada i Konferencja przedstawicieli rządów państw członkowskich
      (Sprawa T-180/20)
      (2020/C 201/47)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: JE (przedstawiciel: N. Forwood, QC)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Konferencja przedstawicieli rządów państw członkowskich

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie częściowej nieważności deklaracji Konferencji przedstawicieli rządów państw członkowskich dotyczącej skutków wystąpienia Zjednoczonego Królestwa z Unii Europejskiej dla rzeczników generalnych Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskie z dnia 29 stycznia 2020 r. opublikowanej przez Radę w dokumencie XT 21018/20.

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że przyjęty przez pozwanych akt powinien zostać częściowo unieważniony ze względu na brak kompetencji, naruszenie istotnego wymogu proceduralnego, naruszenie traktatów i przepisów wykonawczych do nich oraz nadużycie władzy.


title: Sprawa T-184/20: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2020 r. – JE / Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/36

      Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2020 r. – JE / Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
      (Sprawa T-184/20)
      (2020/C 201/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: JE (przedstawiciel: N. Forwood, QC)

         Strona pozwana: Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie częściowej nieważności decyzji prezesa Trybunału Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2020 r. o zwolnieniu się stanowiska rzecznika generalnego, które zajmuje strona skarżąca,

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi, że zaskarżony akt powinien zostać częściowo unieważniony ze względu na brak kompetencji, naruszenie istotnego wymogu proceduralnego, naruszenie traktatów i przepisów wykonawczych do nich.


title: Sprawa T-191/20: Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2020 r. – FCA Italy / EUIPO – Bettag (Pandem)

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/36

      Skarga wniesiona w dniu 9 kwietnia 2020 r. – FCA Italy / EUIPO – Bettag (Pandem)
      (Sprawa T-191/20)
      (2020/C 201/49)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: FCA Italy SpA (Turyn, Włochy) (przedstawiciel: adwokaci F. Jacobacci i E. Truffo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Christoph Bettag (Akwizgran, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Pandem” – zgłoszenie nr 17 297 029

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 lutego 2020 r. w sprawie R 1483/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Poważne przeinaczenie okoliczności faktycznych.


title: Sprawa T-193/20: Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2020 r. – Eternit / EUIPO – Eternit Österreich (Panele)

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/37

      Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2020 r. – Eternit / EUIPO – Eternit Österreich (Panele)
      (Sprawa T-193/20)
      (2020/C 201/50)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Eternit (Kapelle-op-den-Bos, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J. Muyldermans i P. Maeyaert)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Eternit Österreich GmbH (Vöcklabruck, Austria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

         Sporny wzór: Wzór unijny nr 2 538 140–0001

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 lutego 2020 r. w sprawie R 1661/2018-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz interwenienta ich własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżącego.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 6 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa T-194/20: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2020 r. – JF / EUCAP Somalia

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/37

      Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2020 r. – JF / EUCAP Somalia
      (Sprawa T-194/20)
      (2020/C 201/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: JF (przedstawiciel: adwokat A. Kunst)

         Strona pozwana: EUCAP Somalia (Mogadiszu, Somalia)

         Żądania

      Na podstawie skargi o stwierdzenie nieważności (art. 263 TFUE) i skargi o odszkodowanie z tytułu odpowiedzialności pozaumownej (art. 268 TFUE i art. 340 ust. 2 TFUE) strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji szefa misji EUCAP Somalia z dnia 18 stycznia 2020 r. o rozwiązaniu stosunku pracy ze stroną skarżącą;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji szefa misji EUCAP Somalia z dnia 31 stycznia 2020 r. oddalającej wewnętrzne odwołanie strony skarżącej;

                  —

                  na podstawie odpowiedzialności pozaumownej, zasądzenie od EUCAP Somalia na rzecz strony skarżącej odszkodowania za szkodę majątkową odpowiadającą utraconym wynagrodzeniom, dodatkom i uprawnieniom (utracone dochody) w okresie przejściowym, zgodnie z postanowieniami Umowy o wystąpieniu między Unią Europejską a Zjednoczonym Królestwem (zwanej dalej „umową o wystąpieniu”);

                  —

                  nakazanie EUCAP Somalia naprawienia poniesionej przez stronę skarżącą w wyniku wydania niezgodnych z prawem decyzji szkody i doznanej przez nią krzywdy, oszacowanych tymczasowo ex aequo et bono na 60 000 EUR;

                  —

                  obciążenie EUCAP Somalia kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą, wraz z odsetkami w wysokości 8 %.

            Tytułem żądania ewentualnego strona skarżąca, na podstawie skargi zgodnie z klauzulą arbitrażową (art. 272 TFUE) (jeżeli zostanie przyjęte, że obie zaskarżone decyzje są nierozerwalnie związane z umową o pracę strony skarżącej) oraz skargi o odszkodowanie z tytułu odpowiedzialności umownej (art. 340 ust. 1 TFUE), wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że decyzje szefa misji EUCAP Somalia z dnia 18 stycznia 2020 r. i z dnia 31 stycznia 2020 r. są niezgodne z prawem;

                  —

                  na podstawie odpowiedzialności umownej, zasądzenie od EUCAP Somalia na rzecz strony skarżącej odszkodowania za poniesioną szkodę i zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, jak powyżej;

                  —

                  obciążenie EUCAP Somalia kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą, wraz z odsetkami w wysokości 8 %.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na podstawie art. 263 TFUE strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez EUCAP Somalia prawa do bycia wysłuchanym, ponieważ strona skarżąca nie została wysłuchana przed wydaniem decyzji z dnia 18 stycznia 2020 r. o rozwiązaniu z nią umowy o pracę.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez EUCAP Somalia zakazu dyskryminacji bezpośredniej ze względu na przynależność państwową, ponieważ decyzja o rozwiązaniu umowy o pracę ze stroną skarżącą opiera się na wejściu w życie umowy o wystąpieniu, a tym samym pomimo istnienia okresu przejściowego brytyjscy członkowie personelu kontraktowego oraz ci, którzy nie są Brytyjczykami są niezgodnie z prawem traktowani w odmienny sposób.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez EUCAP Somalia zasady równego traktowania w ten sposób, że w EUCAP Somalia potraktowano stronę skarżącą odmiennie od pozostałych członków personelu międzynarodowego, posiadających obywatelstwo brytyjskie i zatrudnionych na podstawie umowy w ramach innych misji WPBiO, z którymi stosunek pracy kontynuowano w okresie przejściowym, zgodnie z umową o wystąpieniu.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez EUCAP Somalia umowy o wystąpieniu, ponieważ EUCAP Somalia nie uwzględniła tego, że postanowienia dotyczące misji WPBiO względem członków personelu międzynarodowego zatrudnionego na podstawie umowy, którzy posiadają obywatelstwo brytyjskie nadal znajdują zastosowanie i nie ograniczają dalszego zatrudnienia tego personelu w okresie przejściowym.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszenia przez EUCAP Somalia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, ponieważ członkom personelu międzynarodowego zatrudnionego na podstawie umowy, którzy posiadają obywatelstwo brytyjskie udzielano zapewnień, że utrzymają stanowiska pracy w okresie przejściowym, zgodnie z umową o wystąpieniu.
                  Ponadto, na wypadek, gdyby Sąd stwierdził, że skarga na podstawie art. 263 TFUE jest niedopuszczalna z uwagi na to, że zaskarżone decyzje są nierozerwalnie związane z umową o pracę zawartą ze stroną skarżącą, strona skarżąca wnosi do Sądu, w celu uzasadnienia skargi na podstawie art. 272 TFUE, tytułem żądania ewentualnego, o uwzględnienie tych samych pięciu zarzutów. Podnoszone naruszenia należy wówczas uznać za naruszenia wchodzące w zakres odpowiedzialności umownej.


title: Sprawa T-195/20: Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2020 r. – Sociedade da Água de Monchique / EUIPO – Ventura Vendrell (chic ÁGUA ALCALINA 9,5 PH)

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/39

      Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2020 r. – Sociedade da Água de Monchique / EUIPO – Ventura Vendrell (chic ÁGUA ALCALINA 9,5 PH)
      (Sprawa T-195/20)
      (2020/C 201/52)
      Język skargi: portugalski

         Strony

         Strona skarżąca: Sociedade da Água de Monchique S.A. (Caldas de Monchique, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat M. Osório de Castro)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Père Ventura Vendrell (Sant Sadurni d’Anoia, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy chic ÁGUA ALCALINA 9,5 PH – zgłoszenie nr 017 027 608

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 stycznia 2020 r. w sprawie R 2524/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i w rezultacie dopuszczenie zgłoszonego znaku towarowego do rejestracji;

                  —

                  obciążenie EUIPO całością kosztów postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-198/20: Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2020 r. – Shindler i in./Rada

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/40

      Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2020 r. – Shindler i in./Rada
      (Sprawa T-198/20)
      (2020/C 201/54)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Harry Shindler (Porto d’Ascoli, Włochy) i dziewięcioro innych skarżących (przedstawiciel: adwokat J. Fouchet)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (UE) 2020/135 z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawie zawarcia Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, łącznie: Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej wraz załącznikami – w całości;
                  subsydiarnie;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (UE) 2020/135 z dnia 30 stycznia 2020 r. w sprawie zawarcia Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, łącznie: Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej w zakresie w jakim akty te wprowadzają automatyczne i generalne, bez najmniejszej kontroli proporcjonalności, rozróżnienie między obywatelami Unii oraz obywatelami Zjednoczonego Królestwa, poczynając od dnia 1 lutego 2020 r. i w związku z tym stwierdzenie nieważności w szczególności motywu szóstego preambuły oraz art. 9, 10 i 127 umowy o wystąpieniu;
                  w konsekwencji;

                  —

                  obciążenie Rady Unii Europejskiej całością kosztów postępowania, w tym kosztami zastępstwa do kwoty 5 000 EUR.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą 13 zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 106a Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (Euratom). Skarżący uważają w tej kwestii w szczególności, że Brytyjczycy nie głosowali za wystąpieniem Zjednoczonego Królestwa z Euratomu i że należało dopełnić formalności dotyczących wystąpienia z tej organizacji.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący uchybienia proceduralnego w odniesieniu do charakteru końcowej umowy. Skarżący podnoszą w tej kwestii, że decyzja o zawarciu umowy o wystąpieniu jest niezgodna z prawem, ponieważ przyznaje Unii „wyjątkową kompetencję horyzontalną” do negocjowania umowy o wystąpieniu i w ten sposób narusza podział kompetencji między Unią a państwami członkowskimi poprzez wykluczenie możliwości umowy mieszanej i wyłączenie wszelkiej ratyfikacji umowy końcowej przez państwa członkowskie.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia art. 127 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) w ten sposób, że przewidziana w tym artykule procedura wycofania się z porozumienia nie została dochowana, co oznacza zdaniem skarżących, że zaskarżona decyzja jest dotknięta uchybieniem proceduralnym powodującym jej nieważność.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący braku kontroli proporcjonalności zniesienia obywatelstwa europejskiego dla niektórych kategorii Brytyjczyków. Skarżący uważają, że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji z tego powodu, że nie uwzględniła ona niemożności głosowania w referendum w dniu 23 czerwca 2016 r. w sprawie przynależności Zjednoczonego Królestwa do Unii Europejskiej wielu kategorii brytyjskich obywateli: tych, którzy skorzystali ze swobody przemieszczania się w Unii i byli nieobecni na terytorium brytyjskim dłużej niż 15 lat, obywateli krajów i terytoriów zamorskich, Wysp Normandzkich oraz obywateli brytyjskich pozbawionych wolności.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący naruszenia zasad demokracji, równego traktowania, swobody przemieszczania się, swobody wypowiedzi i dobrej administracji. Skarżący w szczególności podnoszą, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z porządkiem prawnym Unii, w którym zapisana jest zasada równego traktowania wszystkich obywateli, oraz z porządkiem prawnym konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

                  6.

                  Zarzut szósty, dotyczący naruszenia art. 52 TUE, 198, 199, 203 i 335 TFUE w odniesieniu do brytyjskich krajów i terytoriów zamorskich. Zdaniem skarżących zaskarżona decyzja, ponieważ nie wskazuje właściwej podstawy prawnej dla brytyjskich krajów i terytoriów zamorskich, to jest art. 203 TFUE, jest niezgodna z prawem i należy stwierdzić jej nieważność.

                  7.

                  Zarzut siódmy, dotyczący naruszenia decyzją z dnia 30 stycznia 2020 r. statusu Gibraltaru, ponieważ art. 3 umowy o wystąpieniu narusza prawo międzynarodowe, a w szczególności zasadę prawa narodów do samostanowienia.

                  8.

                  Zarzut ósmy, dotyczący naruszenia art. 4 TFUE w ten sposób, że zaskarżona decyzja nie przestrzegała zasady podziału kompetencji między Unią a państwami członkowskimi, co – mając na względzie status zastrzeżony dla Gibraltaru – powinno prowadzić do stwierdzenia jej nieważności.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty, dotyczący naruszenia zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań. W tej kwestii skarżący podnoszą w szczególności, że zaskarżona decyzja aprobuje utratę ich prawa stałego pobytu uzyskanego po upływie pięciu lat nieprzerwanego zamieszkania w jednym z państw członkowskich, mimo że konkretne konsekwencje tej utraty nie zostały przewidziane, a przede wszystkim – bez przeprowadzenia żadnej kontroli proporcjonalności.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty, dotyczący naruszenia prawa do życia prywatnego i rodzinnego, gwarantowanego w konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Skarżący podnoszą, że zaskarżona decyzja narusza ich prawa do życia rodzinnego i prywatnego, ponieważ odbiera im obywatelstwo europejskie, a tym samym prawo do swobodnego zamieszkiwania na terytorium państwa członkowskiego, którego nie są obywatelami, lecz na którego terytorium zbudowali życie rodzinne.

                  11.

                  Zarzut jedenasty, dotyczący naruszenia czynnego i biernego prawa wyborczego obywateli brytyjskich w wyborach lokalnych i europejskich. Zdaniem skarżących art. 127 umowy o wystąpieniu narusza art. 18 TFUE oraz art. 18 i 21 Karty praw podstawowych unii Europejskiej. Należy zatem stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim zatwierdza ona umowę, która stwarza nierówne traktowanie obywateli brytyjskich.

                  12.

                  Zarzut dwunasty, dotyczący wprowadzonego w umowie o wystąpieniu automatycznego i generalnego rozróżnienia między obywatelami Unii a obywatelami Zjednoczonego Królestwa, bez kontroli proporcjonalności w odniesieniu do życia prywatnego i rodzinnego Brytyjczyków, od dnia 1 lutego 2020 r. Na poparcie tego zarzutu skarżący podnoszą, że zniesienie obywatelstwa europejskiego nie może być automatyczne i ogólne, że należało wprowadzić obowiązek oceny skutków in concreto oraz że, w braku takiej oceny, należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji.

                  13.

                  Zarzut trzynasty, dotyczący związku miedzy art. 18, 20 i 22 TFUE a art. 12 umowy o wystąpieniu. Skarżący uważają, że dyskryminacja wprowadzona w art. 127 umowy o wystąpieniu narusza ustanowiony w art. 18 TFUE zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na przynależność państwową.


title: Sprawa T-199/20: Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2020 r. – Aldi Stores / EUIPO – Dualit (Kształt opiekacza)

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/42

      Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2020 r. – Aldi Stores / EUIPO – Dualit (Kształt opiekacza)
      (Sprawa T-199/20)
      (2020/C 201/55)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Aldi Stores Ltd (Atherstone, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Barker, Solicitor i C. Blythe, Barrister)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Dualit Ltd (Crawley, Zjednoczone Królestwo)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt opiekacza) – unijny znak towarowy nr 48 728

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 lutego 2020 r. w sprawie R 1034/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku zgodnie z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  posiłkowo, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez EUIPO, bezpośrednio przez Wydział Unieważnień lub przez Izbę Odwoławczą;

                  —

                  w dalszej kolejności posiłkowo, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku zgodnie z art. 7 ust. 1 lit a), art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt ii) i/lub art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt iii) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącego w związku z tym postępowaniem odwoławczym.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie zasadniczych wymogów proceduralnych, posiłkowo, naruszenie art. 20 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. a) ppkt ii) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. a) ppkt iii) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-200/20: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2020 r. Stone Brewing / EUIPO – Molson Coors Brewing Company (UK) (STONE BREWING)

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/43

      Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2020 r. Stone Brewing / EUIPO – Molson Coors Brewing Company (UK) (STONE BREWING)
      (Sprawa T-200/20)
      (2020/C 201/56)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Stone Brewing Co. LLC (Escondido, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Kloth, R. Briske i D. Habel)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Molson Coors Brewing Company (UK) Ltd (Burton Upon Trent, United Kingdom)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie unijnego znaku towarowego STONE BREWING – zgłoszenie nr 15 423 668

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 31 stycznia 2020 r. w sprawie R 1524/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  zasądzenie kosztów na rzecz strony skarżącej.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  naruszenie art. 71 ust. 1 lit. b) rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

                  —

                  naruszenie art. 47 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 oraz art. 10 ust. 3 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625;

                  —

                  naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-202/20: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2020 r. – Target Brands / EUIPO – The a.r.t. company b&s (ART CLASS)

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/44

      Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2020 r. – Target Brands / EUIPO – The a.r.t. company b&s (ART CLASS)
      (Sprawa T-202/20)
      (2020/C 201/57)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Target Brands Inc. (Minneapolis, Minnesota, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: A. Norris, Barrister)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: The a.r.t. company b&s, SA (Quel, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy ART CLASS – zgłoszenie nr 16 888 695

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 stycznia 2020 r. w sprawie R 1597/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich pozostałych kwestionowanych towarów;

                  —

                  ewentualnie przekazanie sprawy EUIPO w celu ponownego rozpatrzenia

                  —

                  zasądzenie na jej rzecz kosztów poniesionych w związku z niniejszym postępowaniem, postępowaniem przed Izbą i postępowaniem w sprawie sprzeciwu.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-203/20: Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2020 r. – Al-Imam / Rada

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/45

      Skarga wniesiona w dniu 18 kwietnia 2020 r. – Al-Imam / Rada
      (Sprawa T-203/20)
      (2020/C 201/58)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Maher Al-Imam (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat M. Brillat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  przyjęcie skargi

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz uchylającego rozporządzenie (UE) nr 442/2011 w części dotyczącej skarżącego; niezgodności z prawem decyzji 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii w części dotyczącej skarżącego; niezgodności z prawem rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/211 z dnia 17 lutego 2020 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w części dotyczącej skarżącego; niezgodności z prawem decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2020/212 z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii w części dotyczącej skarżącego;

                  —

                  w konsekwencji stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz uchylającego rozporządzenie (UE) nr 442/2011 w części dotyczącej skarżącego; decyzji 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii w części dotyczącej skarżącego; rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/211 z dnia 17 lutego 2020 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii w części dotyczącej skarżącego; decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2020/212 z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii w części dotyczącej skarżącego;

                  —

                  zasądzenie od Rady na rzecz skarżącego kwoty 10 000 EUR tygodniowo, poczynając od dnia 18 lutego 2020 r., tytułem naprawienia szkody materialnej poniesionej w wyniku zastosowania spornych środków;

                  —

                  zasądzenie od Rady na rzecz skarżącego kwoty 15 000 EUR tygodniowo, poczynając od dnia 18 lutego 2020 r., tytułem naprawienia szkody niematerialnej doznanej w wyniku zastosowania spornych środków;

                  —

                  zobowiązanie Rady do naprawienia wszelkich przyszłych szkód, które skarżący poniesie zobowiązanie Rady do naprawienia wszelkich przyszłych szkód, które skarżący poniesie w wyniku zastosowania spornych środków;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia praw podstawowych skarżącego w trakcie procedury przyjmowania spornych aktów. Zarzut ten dzieli się na dwie części:

                              —

                              część pierwszą, dotyczącą naruszenia prawa skarżącego do obrony, to jest prawa do bycia wysłuchanym oraz zasady kontradyktoryjności;

                              —

                              część drugą, dotyczącą naruszenia prawa do skutecznego środka prawnego przed sądem.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący oczywistego błędu w ocenie przy przyjmowaniu spornych aktów. Zarzut ten dzieli się na dwie części:

                              —

                              część pierwszą, dotyczącą niedostatku dowodów uzasadniających umieszczenie skarżącego w wykazie osób objętych środkami ograniczającymi;

                              —

                              część drugą, dotyczącą przeinaczenia okoliczności faktycznych.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący bezprawnego i nieproporcjonalnego naruszenia praw podstawowych skarżącego w wyniku treści spornych aktów. Zarzut ten dzieli się na dwie części:

                              —

                              część pierwszą, dotyczącą naruszenia prawa własności;

                              —

                              część drugą, dotyczącą naruszenia prawa do życia prywatnego i rodzinnego.


title: Sprawa T-204/20: Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2020 r. – Zoom / EUIPO – Facetec (ZOOM)

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/46

      Skarga wniesiona w dniu 19 kwietnia 2020 r. – Zoom / EUIPO – Facetec (ZOOM)
      (Sprawa T-204/20)
      (2020/C 201/59)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Zoom KK (Tokio, Japonia) (przedstawiciel: adwokat M. de Arpe Tejero)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Facetec Inc. (Las Vegas, Nevada, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego ZOOM – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 323 959

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 lutego 2020 r. w sprawie R 507/2019-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-205/20: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2020 r. – Frommer / EUIPO – Minerva (I-cosmetics)

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/47

      Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2020 r. – Frommer / EUIPO – Minerva (I-cosmetics)
      (Sprawa T-205/20)
      (2020/C 201/60)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Angela Frommer (Unterschleißheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Remmertz)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Minerva GmbH (Monachium, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy I-cosmetics – unijny znak towarowy nr 8 836 661

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 lutego 2020 r. w sprawie R 675/2019-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO i, w razie wstąpienia do postępowania, drugiej strony postępowania, kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez skarżącą w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 18 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie zasady 22 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95.


title: Sprawa T-207/20: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2020 r. – Residencial Palladium / EUIPO – Fiesta Hotels & Resorts (PALLADIUM HOTELS & RESORTS)

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/48

      Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2020 r. – Residencial Palladium / EUIPO – Fiesta Hotels & Resorts (PALLADIUM HOTELS & RESORTS)
      (Sprawa T-207/20)
      (2020/C 201/61)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Residencial Palladium, SL (Ibiza, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat D. Solana Giménez)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Fiesta Hotels & Resorts, SL (Ibiza)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny znak towarowy PALLADIUM HOTELS & RESORTS – unijny znak towarowy nr 2 915 304

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 lutego 2020 r. w sprawie R 231/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności i pozbawienie skutków zaskarżonej decyzji oraz nakazanie EUIPO dalsze rozpoznanie złożonego przez Residencial Palladium wniosku o unieważnienie prawa do znaku;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 60 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-215/20: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2020 r. – Fidia farmaceutici / EUIPO – Ioulia and Irene Tseti Pharmaceutial Laboratories (HYAL)

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/48

      Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2020 r. – Fidia farmaceutici / EUIPO – Ioulia and Irene Tseti Pharmaceutial Laboratories (HYAL)
      (Sprawa T-215/20)
      (2020/C 201/62)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Fidia farmaceutici SpA (Abano Terme, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunz-Hallstein and H. Kunz-Hallstein)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ioulia and Irene Tseti Pharmaceutial Laboratories SA (Ateny, Grecja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „HYAL” – unijny znak towarowy nr 2 430 221

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 stycznia 2020 r. w sprawie R 613/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz, w wypadku ewentualnego wstąpienia drugiej strony przed izbą odwoławczą do postępowania, interwenienta kosztami postępowania solidarnie.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 165 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 32 lit. f) i art. 39 ust. 5 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2018/625.

                  —

                  Naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 95 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 59 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-218/20: Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2020 r. Alkattan / Rada

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/49

      Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2020 r. Alkattan / Rada
      (Sprawa T-218/20)
      (2020/C 201/63)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Waseem Alkattan (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat G. Karouni)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności następujących aktów w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego:

                              —

                              decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2020/212 z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii;

                              —

                              rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2020/211 z dnia 17 lutego 2020 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii;

                  —

                  zasądzenie od Rady na rzecz skarżącego kwoty 500 000 (pięciuset tysięcy) EUR tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia za wszystkie poniesione szkody i doznane krzywdy łącznie;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia praw do obrony i do rzetelnego procesu, opartych na art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz na art. 6 i 13 konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, jak również na orzecznictwie Trybunału. Skarżący uważa, że należało go wysłuchać, zanim Rada przyjęła wobec niego środki ograniczające, i że w konsekwencji nie było przestrzegane jego prawo do obrony.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia (art. 296 akapit drugi TFUE). Skarżący zarzuca Radzie, że ograniczyła się do niejasnych i ogólnych rozważań, nie wskazując specyficznie i konkretnie powodów, dla których uważa – w ramach wykonywania swoich uprawnień dyskrecjonalnych – że wobec skarżącego należy zastosować przedmiotowe środki ograniczające. Nie przywołano żadnej konkretnej i obiektywnej okoliczności, którą można by zarzucić skarżącemu i która mogłaby uzasadniać przedmiotowe środki; uzasadnienie przyjęte przez Radę nie dostarcza skarżącemu żadnej dostatecznej wskazówki i jest w istocie przynajmniej niejasne, ogólne i nieprecyzyjne.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący oczywistego błędu w ocenie. Skarżący zarzuca Radzie, że w uzasadnieniu, na poparcie środka ograniczającego, przyjęła elementy, które w sposób oczywisty cechują się brakiem podstawy faktycznej, ponieważ przytoczone fakty są jego zdaniem pozbawione jakiejkolwiek poważnej podstawy.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący żądania naprawienia doznanych krzywd i poniesionych szkód, wywodzony z zarzucenia skarżącemu pewnych poważnych czynów, co naraża jego osobiście, jak również jego rodzinę na niebezpieczeństwa i ilustruje wagę doznanej krzywdy, uzasadniającą żądanie zadośćuczynienia. Ponadto skarżący twierdzi, że jego działalność gospodarcza jest poważnie i trwale zagrożona.


title: Sprawa T-220/20: Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2020 r. – JL / Komisja

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/50

      Skarga wniesiona w dniu 16 kwietnia 2020 r. – JL / Komisja
      (Sprawa T-220/20)
      (2020/C 201/64)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: JL (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej (organu powołującego) z dnia 11 lipca 2019 r. kierującej upomnienie do strony skarżącej;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej (organu powołującego) z dnia 27 marca 2017 r. o podjęciu na nowo sprawy [dane utajnione] (1);

                  —

                  zasądzenie na rzecz strony skarżącej łącznej kwoty 30 000 EUR tytułem szczególnej krzywdy doznanej od Komisji Europejskiej;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania zgodnie z art. 134 regulaminu postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 266 TFUE, czyli [podjęcia] niewłaściwych środków wykonania wydanego przez Sąd wyroku stwierdzającego nieważność oraz naruszenia zasady „non bis in idem”.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 266 TFUE, naruszenia zasady dobrej administracji, w tym obowiązku bezstronnego i sprawiedliwego rozpatrywania spraw, naruszenia zasady domniemania niewinności i naruszenia prawa do obrony.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 266 TFUE, naruszenia przepisów proceduralnych mających zastosowanie do dochodzeń administracyjnych i postępowań dyscyplinarnych oraz naruszenia obowiązku uzasadnienia.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący żądania specjalnego odszkodowania w związku z wyżej wymienionymi nieprawidłowościami.

         (1)  Dane poufne utajnione.


title: Sprawa T-221/20: Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2020 r. – Target Brands / EUIPO – The a.r.t. company b&s (art class)

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/51

      Skarga wniesiona w dniu 23 kwietnia 2020 r. – Target Brands / EUIPO – The a.r.t. company b&s (art class)
      (Sprawa T-221/20)
      (2020/C 201/65)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Target Brands Inc. (Minneapolis, Minnesota, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: A. Norris, Barrister)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: The a.r.t. company b&s, SA (Quel, Hiszpania)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy art class – zgłoszenie nr 16 888 737

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 lutego 2020 r. w sprawie R 1596/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji dotyczącej sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich pozostałych kwestionowanych towarów;

                  —

                  ewentualnie przekazanie sprawy EUIPO w celu ponownego rozpatrzenia

                  —

                  zasądzenie na jej rzecz kosztów poniesionych w związku z niniejszym postępowaniem, postępowaniem przed Izbą i postępowaniem w sprawie sprzeciwu.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-222/20: Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2020 r. – CH i CN / Parlament

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/52

      Skarga wniesiona w dniu 21 kwietnia 2020 r. – CH i CN / Parlament
      (Sprawa T-222/20)
      (2020/C 201/66)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: CH i CN (przedstawiciel: adwokat C. Bernard-Glanz)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności skargi;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji, gdyż nie wyrażają one ostatecznego stanowiska w przedmiocie rzeczywistego charakteru zgłoszonego mobbingu;

                  —

                  zasądzenie od strony pozwanej na rzecz każdego ze skarżących kwoty 5 000 EUR, ex aequo et bono, tytułem zadośćuczynienia za przekroczenie rozsądnego terminu, powiększonej o odsetki za opóźnienie naliczane do czasu całkowitej spłaty;

                  —

                  zasądzenie od strony pozwanej na rzecz każdego ze skarżących kwoty 100 000 EUR, ex aequo et bono, tytułem zadośćuczynienia za brak zajęcia ostatecznego stanowiska w przedmiocie rzeczywistego charakteru zgłoszonego mobbingu, powiększonej o odsetki za opóźnienie naliczane do czasu całkowitej spłaty;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na decyzje Parlamentu z dnia 13 września 2019 r., w których organ upoważniony do zawierania umów zatrudnienia tej instytucji, w odpowiedzi na wnioski o udzielenie wsparcia skarżących, nie zajął ostatecznego stanowiska w przedmiocie rzeczywistego charakteru zgłoszonego mobbingu, skarżący podnoszą dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia obowiązku wspomagania i art. 24 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), ze względu na to, że poprzez brak zajęcia ostatecznego stanowiska w przedmiocie zaistnienia zgłaszanych przypadków mobbingu, organ upoważniony do zawierania umów zatrudnienia Parlamentu uchybił ciążącemu na nim obowiązkowi wspomagania.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący uchybienia obowiązkowi dbałości i zasadzie dobrej administracji, a także naruszenia prawa do poszanowania godności oraz art. 1 i 31 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, z uwagi na to, że poprzez brak zajęcia ostatecznego stanowiska w przedmiocie zaistnienia zgłaszanych przypadków mobbingu, organ upoważniony do zawierania umów zatrudnienia Parlamentu uchybił ciążącemu na nim obowiązkowi dobrej administracji i dbałości, naruszając tym samym prawo skarżących do poszanowania godności człowieka.


title: Sprawa T-226/20: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2020 r. – Steinel / EUIPO (MobileHeat)

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/53

      Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2020 r. – Steinel / EUIPO (MobileHeat)
      (Sprawa T-226/20)
      (2020/C 201/67)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Steinel GmbH (Herzebrock-Clarholz, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Breuer i K. Freudenstein)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy MobileHeat – zgłoszenie nr 18 029 162

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 lutego 2020 r. w sprawie R 2472/2019-2

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-227/20: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2020 r. – Biovene Cosmetics / EUIPO – Eugène Perma France (BIOVÈNE BARCELONA)

text:
               15.6.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/53

      Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2020 r. – Biovene Cosmetics / EUIPO – Eugène Perma France (BIOVÈNE BARCELONA)
      (Sprawa T-227/20)
      (2020/C 201/68)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Biovene Cosmetics, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Estella Garbayo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Eugène Perma France (Saint-Denis, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy BIOVÈNE BARCELONA w kolorach różowym i białym – zgłoszenie nr 16 523 102

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 lutego 2020 r. w sprawie R 1661/2019-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności i unieważnienie zaskarżonej decyzji;

                  —

                  stwierdzenie nieważności i unieważnienie decyzji Wydziału ds. Sprzeciwów;

                  —

                  zmianę tych decyzji i wyrażenie zgody na uwzględnienie wniosku o rejestrację przedmiotowego znaku towarowego w całości;

                  —

                  obciążenie EUIPO i Eugène Parma France kosztami niniejszego postępowania odwoławczego, postępowania w sprawie sprzeciwu i postępowania odwoławczego przed EUIPO.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.