title: Sprawa C-372/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez London VAT and Duties Tribunal (Wielka Brytania) w dniu 11 września 2006 r. — Asda Stores Ltd przeciwko Commissioners of HM Revenue and Customs

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez London VAT and Duties Tribunal (Wielka Brytania) w dniu 11 września 2006 r. — Asda Stores Ltd przeciwko Commissioners of HM Revenue and Customs
   (Sprawa C-372/06)
   (2006/C 294/42)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   VAT and Duties Tribunal, London
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Asda Stores Ltd

      Strona pozwana: Commissioners of HM Revenue and Customs.
   Pytania prejudycjalne
   Pytania dotyczące niepreferencyjnego pochodzenia
   Zgodność odpowiednich przepisów załącznika 11 do rozporządzenia wykonawczego z kodeksem

               1)

               Czy reguły określania niepreferencyjnego pochodzenia zawarte w załączniku 11 do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. (1) ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny („rozporządzenia wykonawczego”) są wadliwe w zakresie odbiorników telewizji kolorowej („OTVK”) wyprodukowanych w Turcji, należących do pozycji ex 8258 nomenklatury scalonej, zgodnie z definicją z kolumny trzeciej tabeli obejmującej tę pozycję, z powodu ich niezgodności z art. 24 rozporządzenia (EWG) z dnia 12 października 1992 r. nr 2913/92 (2) ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny („Wspólnotowego Kodeksu Celnego”)?

         Wykładnia załącznika 11

               2)

               Gdyby szczególna reguła pochodzenia obowiązująca w zakresie OTVK należących do pozycji ex 8258 nomenklatury scalonej, zgodnie z definicją z kolumny trzeciej tabeli obejmującej tę pozycję zawartej w załączniku 11 rozporządzenia wykonawczego, okazała się ważna, to czy niepreferencyjne pochodzenie odrębnej części, takiej jak płyta główna, zawartej w gotowym OTVK powinno być określane odrębnie, a jeśli tak, to czy to niepreferencyjne pochodzenie należy określać:

                           a)

                           na podstawie fizycznego przetworzenia lub obróbki produktu celem ustalenia, gdzie produkt został poddany ostatniemu, istotnemu, ekonomicznie uzasadnionemu przetworzeniu lub obróbce (zakładając, że pozostałe wymogi z art. 24 Wspólnotowego Kodeksu Celnego są spełnione), czy też

                           b)

                           na podstawie reguł uzgodnionych przez Komisję Europejską i państwa członkowskie do celów pozycji negocjacyjnej Wspólnoty Europejskiej na szczeblu WTO w ramach harmonizacji reguł określania niepreferencyjnego pochodzenia, przy czym szczególną regułą w niniejszym przypadku jest kryterium 45 % wartości dodanej i reguła pomocnicza, zgodnie z którą za kraj pochodzenia towaru uważany jest kraj, z którego pochodziła największa część niepochodzących materiałów, określona na podstawie każdego rozdziału, z zastrzeżeniem jednak, że jeśli pochodzące materiały stanowią co najmniej 50 % wszystkich użytych materiałów, to państwem pochodzenia jest państwo pochodzenia tych materiałów, czy też

                           c)

                           na innej podstawie?

               3)

               Jeśli zgodnie z art. 24 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, na podstawie kryterium fizycznego przetworzenia lub obróbki zostało określone lokalne pochodzenie części OTVK, takiej jak płyta główna, to czy nadal jest konieczne określanie wartości takiej części celem zastosowania do OTVK szczególnej reguły pochodzenia OTVK zawartej w załączniku 11 do rozporządzenia wykonawczego?

               4)

               Na wypadek, gdyby dozwolone było stosowanie reguł uzgodnionych na potrzeby pozycji negocjacyjnej Wspólnoty Europejskiej na szczeblu WTO w ramach stosowania załącznika 11, czy jest konieczne, aby część OTVK, taka jak płyta główna, miała swoją rzeczywistą cenę „ex works”, czy też można jej przypisać wartość równoważną do ceny „ex works”?

               5)

               Gdyby odpowiedź na pytanie trzecie lub czwarte wymagała uwzględnienia wartości równoważnej do rzeczywistej ceny „ex works”, jak należy określić tę wartość? W szczególności:

                           a)

                           Czy należy zastosować i) art. 29 lub 30 Wspólnotowego Kodeksu Celnego; ii) któryś z art. 141-153 rozporządzenia wykonawczego; oraz iii) którąkolwiek z not interpretacyjnych dotyczących wartości celnej, zamieszczonych w załączniku 23 do rozporządzenia wykonawczego?

                           b)

                           Jaki rodzaj dowodu jest wymagany celem wykazania wartości lub kosztu?

                           c)

                           W jakich okolicznościach można odwołać się do normalnego lub kalkulowanego kosztu danej części OTVK celem określenia jej niepreferencyjnego pochodzenia?

                           d)

                           Jaki rodzaj kosztów można uwzględnić przy wyznaczaniu kalkulowanego lub normalnego kosztu danej części?

                           e)

                           Czy można stosować wartości średnie dla danego okresu celem określenia należności celnej konkretnego produktu w określonym momencie?

                           f)

                           Czy można użyć różnych metod dla obliczenia kosztów lub wartości celem porównania kosztu lub wartości części z kosztem lub wartością gotowego wyeksportowanego produktu?

         Pytania dotyczące art. 44-47 decyzji nr 1/95 oraz art. 47 protokołu dodatkowego do układu z Ankary

               6)

               Czy z art. 44 ust. 2 decyzji nr 1/95 Rady Stowarzyszenia WE — Turcja z dnia 22 grudnia 1995 r. wprowadzającej ostatni etap unii celnej oraz z art. 47 protokołu dodatkowego do układu z Ankary wynika obowiązek Wspólnoty wystąpienia do Rady Stowarzyszenia WE — Turcja z wnioskiem o wydanie przez tę ostatnią rekomendacji i dokonanie notyfikacji Radzie Stowarzyszenia WE — Turcja przed nałożeniem ceł antydumpingowych ustanowionych rozporządzeniem Rady (WE) nr 2584/98 (3) również na produkty przywożone z Turcji, dopuszczone już do obrotu?

               7)

               Czy art. 46 decyzji nr 1/95 wymaga, by Wspólnota, dokonawszy rozporządzeniem Rady (WE) nr 2584/98 zmiany gamy produktów i stawek ceł nałożonych trzema poprzednimi rozporządzeniami Rady na przywóz niektórych OTVK pochodzących z Chin i Korei, poinformowała Połączony Komitet do spraw Unii Celnej o tym, że zamierza zastosować te środki również do przywozu z Turcji, zanim będzie uprawniona do nałożenia na przywożone z Turcji OTVK pochodzące z Chin lub Korei, dopuszczone już do obrotu, nowych ceł antydumpingowych ustanowionych rozporządzeniem Rady (WE) nr 2584/98?

               8)

               Czy art. 44-47 decyzji nr 1/95 wymagają, aby podmioty handlowe zostały poinformowane lub w inny sposób uświadomione o informacjach udzielonych na podstawie art. 46 decyzji nr 1/95 lub notyfikacji dokonanej na podstawie art. 47 ust. 2 protokołu dodatkowego do układu z Ankary?

               9)

               W przypadku gdyby wymagany był wniosek, notyfikacja lub poinformowanie:

                           a)

                           W jakiej formie ma nastąpić taki wniosek i notyfikacja na podstawie art. 44 decyzji nr 1/95 w związku z art. 47 protokołu dodatkowego do układu z Ankary?

                           b)

                           Jaka ma być forma informacji udzielonej na podstawie art. 46 decyzji nr 1/95?

                           c)

                           Czy kroki podjęte przez Komisję Europejska w niniejszej sprawie są w wystarczającym stopniu zgodne z wymogiem wniosku, notyfikacji lub poinformowania?

                           d)

                           Jakie są konsekwencje braku takiej zgodności?

               10)

               Czy art. 44, 46 i 47 decyzji nr 1/95 oraz art. 47 protokołu dodatkowego do układu z Ankary są bezpośrednio stosowane bądź mają bezpośredni skutek przed sądem krajowym, z tym skutkiem, że przyznają indywidualnym podmiotom handlowym prawo powołania się na ich naruszenie w celu zakwestionowania obowiązku zapłaty ceł antydumpingowych, które w innym wypadku podlegałyby zapłacie?

      (1)  Dz.U. Dz 11, str. 88

      (2)  Dz.U. Dz 3, str. 23

      (3)  Dz.U. Dz 324, str. 1


title: Sprawa T-222/10: Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2010 — ratiopharm przeciwko OHIM — Nycomed (ZUFAL)

text:
               17.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/27

         Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2010 — ratiopharm przeciwko OHIM — Nycomed (ZUFAL)
   (Sprawa T-222/10)
   2010/C 195/42
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ratiopharm GmbH (Ulm, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Völker)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: nycomed GmbH (Konstancja, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 12 marca 2010 r. w sprawie R 874/2008-4;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „ZUFAL” dla towarów z klasy 5

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: nycomed GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy „ZURCAL” dla towarów z klasy 5 i trzy słowne krajowe znak i towarowe „ZURCAL” dla towarów z klasy 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009, ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. (1)

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa F-51/12: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2012 r. — ZZ przeciwko EMA

text:
               14.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/14

         Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2012 r. — ZZ przeciwko EMA
   (Sprawa F-51/12)
   2012/C 209/24
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, J.N. Louis, D. Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu wniosku skarżącego mającego na celu przedłużenie przez Europejską Agencję Medyczną zawartej z nim umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 1 września 2011 r., w której EMA oddaliła wniosek skarżącego z dnia 22 sierpnia 2011 r. o przedłużenie zawartej z nim umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego;

               —

               zasądzenie od Europejskiej Agencji Leków na rzecz skarżącego, z zastrzeżeniem podwyższenia, kwoty w ustalonej tymczasowo wysokości 1 EUR;

               —

               obciążenie Europejskiej Agencji Leków kosztami postępowania.


title: Sprawa T-44/10 P: Postanowienie Sądu z dnia 17 marca 2011 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Zabezpieczenie społeczne — Zwrot kosztów medycznych — Obowiązek uzasadnienia — Akt niekorzystny — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               7.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 139/18

         Postanowienie Sądu z dnia 17 marca 2011 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-44/10 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Zabezpieczenie społeczne - Zwrot kosztów medycznych - Obowiązek uzasadnienia - Akt niekorzystny - Odwołanie oczywiście bezzasadne)
   2011/C 139/35
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie F-11/09 Marcuccio przeciwko Komisji (dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze) mające na celu uchylenie tego postanowienia.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach postępowania w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa T-32/05: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2005 r. przez Claire Staelen przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/22

         Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2005 r. przez Claire Staelen przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa T-32/05)
   (2005/C 115/43)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 19 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Claire Staelen, zamieszkałej w Bridel (Luksemburg), reprezentowanej przez adwokata Joëlle Choucroun, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Parlamentowi Europejskiemu.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               uchylenie decyzji komisji konkursowej z dnia 18 sierpnia 2004 r. wydanej w ramach konkursu EUR/A/151/98;

               2)

               orzeczenie obowiązku zapłaty przez Parlament Europejski na rzecz skarżącej kwoty 30 000 euro tytułem zadośćuczynienia za poniesioną szkodę moralną, powiększoną o wartość odsetek ustawowych obowiązujących w Wielkim Księstwie Luksemburga, należnych się od dnia wydania wyroku w sprawie do dnia całkowitej rekompensaty, z zastrzeżeniem szkody majątkowej.

               3)

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania w całości.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wniosła skargę na decyzję komisji konkursowej konkursu EUR/A/151/98. Wyrokiem Sądu wydanym w dniu 5 marca 2003 r. w sprawie T-24/01 decyzja ta została uchylona. W następstwie rzeczonego uchylenia Parlament otworzył ponowny konkurs a komisja konkursowa podjęła na nowo prace. Decyzją zaskarżoną w ramach niniejszej postępowania komisja konkursowa zdecydowała o nieumieszczaniu nazwiska skarżącej na liście laureatów konkursu.
   Na poparcie swej skargi, skarżąca powołuje naruszenie art. 233 WE, utrzymywanie nierównego traktowania i naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.


title: Sprawa T-345/07: Skarga wniesiona w dniu 13 września 2007 r. — La Banque Postale przeciwko Komisji

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/60

         Skarga wniesiona w dniu 13 września 2007 r. — La Banque Postale przeciwko Komisji
   (Sprawa T-345/07)
   (2007/C 269/109)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: La Banque Postale (przedstawiciele: S. Hautbourg i J.E. Skovron, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości na podstawie art. 230 akapit czwarty WE;

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W skardze będącej przedmiotem niniejszego postępowania skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 2110 wersja ostateczna z dnia 10 maja 2007 r. uznającej za niezgodne z art. 86 ust. 1 WE w związku z art. 43 WE i 49 WE przepisy francuskiego Code Monétaire et Financier (kodeksu walutowego i finansowego), które zastrzegają na rzecz trzech instytucji kredytowych, tj. skarżącej, Caisses d'Épargne et de Prévoyance i Crédit Mutuel prawa specjalne w zakresie dystrybucji książeczek „livret A” i „livret bleu”.
   Na poparcie skargi powołuje ona cztery zarzuty.
   W zarzucie pierwszym skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła jej prawo do bycia wysłuchanym w trakcie postępowania, które zakończyło się wydaniem zaskarżonej decyzji, ponieważ nie dano jej okazji do przedstawienia uwag na temat dwóch sprawozdań przedłożonych Komisji przez składających skargę do tej instytucji i które — zdaniem skarżącej — okazały się istotne dla przeprowadzenia dowodu przez Komisję.
   Po drugie, twierdzi ona, że Komisja naruszyła prawo oraz popełniła wiele błędów w ocenie, uznając, że system dystrybucji książeczki „livret A” stanowi ograniczenie swobody przedsiębiorczości (swobody podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej) oraz swobodnego świadczenia usług. Zdaniem skarżącej Komisja naruszyła prawo, interpretując w bardzo szeroki sposób pojęcie „ograniczenie” w rozumieniu art. 43 WE i 49 WE, jak również okoliczności, w jakich te dwie zasady mogą zostać przywołane. Skarżąca utrzymuje również, że Komisja niesłusznie doszła do wniosku, iż prawo specjalne czyni trudniejszym i bardziej kosztownym wejście na rynek oszczędności bankowych we Francji.
   Po trzecie, skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja jest dotknięta błędami co do prawa i błędami w ocenie, jako że Komisja uznała, iż obecny system dystrybucji książeczki „livret A” nie może zostać uzasadniony w świetle art. 86 ust. 2 WE. Zdaniem skarżącej Komisja naruszyła prawo i popełniła wiele błędów w ocenie przy definiowaniu świadczonej w ogólnym interesie usługi polegającej na zapewnieniu dostępności banków związanej z książeczką „livret A” oraz przy analizowaniu koniecznego i proporcjonalnego charakteru prawa specjalnego w celu wykonania świadczonej w ogólnym interesie usługi polegającej na zapewnieniu dostępności banków i usługi dotyczącej mieszkań socjalnych.
   W zarzucie czwartym skarżąca podnosi, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wewnętrznie sprzeczne i niewystarczające.


title: Sprawa F-3/13: Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2013 r. — CK przeciwko Komisji

text:
               4.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/31

         Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2013 r. — CK przeciwko Komisji
   (Sprawa F-3/13)
   2013/C 129/57
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CK (przedstawiciel: adwokat M.-A. Lucas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącego

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej w roku 2011, sporządzonego w dniu 14 lutego 2012 r. i zatwierdzonego ostatecznie w dniu 9 marca 2012 r.;

               —

               zasądzenie od Komisji zapłaty 5 000 EUR tytułem zadośćuczynienia krzywdzie spowodowanej przez to sprawozdanie;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-2/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – DHL Express (Austria) GmbH/Post-Control-Kommission, Bundesminister für Verkehr, Innovation und Technologie (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 97/67/WE — Artykuł 9 — Usługi pocztowe w Unii Europejskiej — Obowiązek współfinansowania kosztów operacyjnych organu regulacyjnego sektora pocztowego — Zakres)

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/4

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – DHL Express (Austria) GmbH/Post-Control-Kommission, Bundesminister für Verkehr, Innovation und Technologie
   (Sprawa C-2/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 97/67/WE - Artykuł 9 - Usługi pocztowe w Unii Europejskiej - Obowiązek współfinansowania kosztów operacyjnych organu regulacyjnego sektora pocztowego - Zakres))
   (2017/C 014/04)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: DHL Express (Austria) GmbH

      Druga strona postępowania: Post-Control-Kommission, Bundesminister für Verkehr, Innovation und Technologie

      Sentencja

   Artykuł 9 ust. 2 akapit drugi tiret czwarte dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia 20 lutego 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, takiemu jak stanowiące przedmiot sporu wpostępowaniu głównym, które obowiązek współfinansowania funkcjonowania krajowego organu regulacyjnego sektora pocztowego nakłada na wszystkich operatorów świadczących usługi pocztowe, łącznie z tymi, którzy nie świadczą usług pocztowych należących do zakresu usług powszechnych.

      (1)  Dz.U. C 127 z 20.4.2015.


title: Sprawa C-526/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dopuszczalność — Non bis in idem — Powaga rzeczy osądzonej — Artykuły 226 WE i 228 WE — Artykuł 29 regulaminu postępowania — Język postępowania — Dyrektywa 91/676/EWG — Ochrona wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego — Niezgodność przepisów krajowych z zasadami dotyczącymi okresów, warunków i techniki rolniczego wykorzystania nawozów — Minimalna pojemność dla składowania gnojówki — Zakaz rolniczego wykorzystania na gruntach o dużym nachyleniu — Techniki pozwalające na zapewnienie jednolitego i skutecznego rolniczego wykorzystania nawozów)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/10

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 29 czerwca 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-526/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dopuszczalność - Non bis in idem - Powaga rzeczy osądzonej - Artykuły 226 WE i 228 WE - Artykuł 29 regulaminu postępowania - Język postępowania - Dyrektywa 91/676/EWG - Ochrona wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego - Niezgodność przepisów krajowych z zasadami dotyczącymi okresów, warunków i techniki rolniczego wykorzystania nawozów - Minimalna pojemność dla składowania gnojówki - Zakaz rolniczego wykorzystania na gruntach o dużym nachyleniu - Techniki pozwalające na zapewnienie jednolitego i skutecznego rolniczego wykorzystania nawozów)
   2010/C 234/14
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán, N. von Lingen i B. Smulders, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: C. Schiltz, pełnomocnik, P. Kinsch, adwokat)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu pełnego i prawidłowego dostosowania się do art. 4 i 5 w związku z załącznikiem II częścią A pkt 1 i załącznikiem III ust. 1 pkt 1, załącznikiem II częścią A pkt 5 i załącznikiem III ust. 1 pkt 2, załącznikiem II częścią A pkt 2 i załącznikiem II częścią A pkt 6 do dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego (Dz.U. L 375, s. 1) — Procedura, warunki i okresy rolniczego wykorzystania nawozów — Minimalna pojemność dla składowania gnojówki — Zakaz rolniczego wykorzystania nawozów na gruntach o dużym nachyleniu — Techniki pozwalające na zapewnienie jednolitego i skutecznego rolniczego wykorzystania nawozów

      Sentencja

               1)

               Poprzez brak przyjęcia wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla dostosowania się do art. 4 i 5 dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego w związku z częścią A pkt 1, 2, 5 i 6 załącznika II oraz ust. 1 pkt 1 i 2 załącznika III do tej dyrektywy, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy rzeczonej dyrektywy.

               2)

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.


title: Sprawa C-10/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swobodny przepływ kapitału — Możliwość odliczenia darowizn na rzecz instytucji o zadaniach badawczych i edukacyjnych — Ograniczenie możliwości odliczenia do darowizn na rzecz instytucji mających siedzibę na terytorium kraju)

text:
               6.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/8

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-10/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swobodny przepływ kapitału - Możliwość odliczenia darowizn na rzecz instytucji o zadaniach badawczych i edukacyjnych - Ograniczenie możliwości odliczenia do darowizn na rzecz instytucji mających siedzibę na terytorium kraju)
   2011/C 232/12
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal oraz W. Mölls, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii (przedstawiciel: C. Pesendorfer, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 56 WE i art. 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r. (Dz.U. 1994, L 1, s. 3) — Uregulowanie krajowe uzależniające przyznanie korzyści podatkowej przewidzianej w odniesieniu do darowizn na rzecz instytucji badawczych i edukacji publicznej od warunku, że obdarowany ma siedzibę na terytorium kraju

      Sentencja

               1)

               Przyznając możliwość odliczenia od podatku darowizn przekazywanych na rzecz instytucji o zadaniach badawczych i edukacyjnych wyłącznie na rzecz instytucji mających siedzibę w Austrii, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 56 WE i art. 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r.

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 63 z 13.3.2010.


title: Sprawa T-127/09: Postanowienie Sądu z dnia 28 lutego 2012 r. — Abdulrahim przeciwko Radzie i Komisji (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami — Rozporządzenie (WE) nr 881/2002 — Skreślenie zainteresowanego z wykazu osób i podmiotów — Skarga o stwierdzenie nieważności — Umorzenie postępowania — Skarga o odszkodowanie — Związek przyczynowy — Brak)

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/16

         Postanowienie Sądu z dnia 28 lutego 2012 r. — Abdulrahim przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-127/09) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami - Rozporządzenie (WE) nr 881/2002 - Skreślenie zainteresowanego z wykazu osób i podmiotów - Skarga o stwierdzenie nieważności - Umorzenie postępowania - Skarga o odszkodowanie - Związek przyczynowy - Brak)
   2012/C 126/32
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Abdulbasit Abdulrahim (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: początkowo J. Jones, barrister i M. Arani, solicitor, następnie E. Grieves, barrister i H. Miller, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Finnegan i R. Szostak, pełnomocnicy) i Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Paasivirta i G. Valero Jordana, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia częściowej nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do Talibów w Afganistanie (Dz.U. L 139, s. 9), w brzmieniu zmienionym przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1330/2008 z dnia 22 grudnia 2008 r. zmieniające po raz 103. rozporządzenie nr 881/2002 (Dz.U. L 345, s. 60), bądź żądanie stwierdzenia częściowej nieważności tego ostatniego rozporządzenia i, po drugie, żądanie naprawienia szkody, jaką miały spowodować zaskarżone akty

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności zostaje umorzone.

               2)

               Wniosek o przyznanie pomocy w zakresie kosztów postępowania zostaje oddalony.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Abdulbasita Abdulrahima w związku z żądaniem stwierdzenia nieważności do dnia 18 stycznia 2011 r. i zostaje zobowiązana do zwrotu na rzecz kasy Sądu kwot wypłaconych tym kontekście tytułem pomocy w zakresie kosztów postępowania.

               4)

               Abdulbasit Abdulrahim zostaje obciążony, poza własnymi kosztami, całością kosztów poniesionych przez Radę Unii Europejskiej oraz kosztami poniesionymi przez Komisje po dniu 18 stycznia 2011 r. w związku z żądaniem stwierdzenia nieważności oraz całością kosztów poniesionych przez te dwie instytucje w związku z żądaniem odszkodowania.

      (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009


title: Sprawa C-18/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance de Bordeaux — Francja) — Foselev Sud-Ouest SARL przeciwko Administration des douanes et droits indirects (Podatek od pojazdów silnikowych — Dyrektywa 1999/62/WE — Pobieranie opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe — Artykuł 6 ust. 2 lit. b) — Decyzja Komisji zatwierdzająca zwolnienie — Brak bezpośredniej skuteczności)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/8

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 listopada 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance de Bordeaux — Francja) — Foselev Sud-Ouest SARL przeciwko Administration des douanes et droits indirects
   (Sprawa C-18/08) (1)

   (Podatek od pojazdów silnikowych - Dyrektywa 1999/62/WE - Pobieranie opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe - Artykuł 6 ust. 2 lit. b) - Decyzja Komisji zatwierdzająca zwolnienie - Brak bezpośredniej skuteczności)
   (2009/C 6/14)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal d'instance de Bordeaux
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Foselev Sud-Ouest SARL

      Strona pozwana: Administration des douanes et droits indirects
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal d'instance de Bordeaux (Francja) — Wykładnia decyzji Komisji 2005/449/WE z dnia 20 czerwca 2005 r. dotyczącej wniosku o zwolnienie z pobierania opłat od pojazdów silnikowych złożonego przez Francję na mocy art. 6 ust. 2 lit. b) dyrektywy 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe (Dz.U. L 158, s. 23) — Bezpośrednia skuteczność tej decyzji, czy w związku z tym, że jest to decyzja upoważniająca, konieczność krajowego przepisu wykonawczego?
   Sentencja
   Jednostka nie może powoływać się na decyzję Komisji 2005/449/WE z dnia 20 czerwca 2005 r. dotyczącą wniosku o zwolnienie z pobierania opłat od pojazdów silnikowych złożonego przez Francję na mocy art. 6 ust. 2 lit. b) dyrektywy 1999/62/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe wobec Republiki Francuskiej, adresata tej decyzji, w celu skorzystania ze zwolnienia zatwierdzonego tą decyzją od chwili jej notyfikacji lub publikacji.

      (1)  Dz.U. C 79 z 29.3.2008.


title: Sprawa C-183/12 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 31 stycznia 2012 r. w sprawie T-527/09 Chafiq Ayadi przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 18 kwietnia 2012 r. przez Chafiqa Ayadiego

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/12

         Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 31 stycznia 2012 r. w sprawie T-527/09 Chafiq Ayadi przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 18 kwietnia 2012 r. przez Chafiqa Ayadiego
   (Sprawa C-183/12 P)
   2012/C 194/19
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Chafiq Ayadi (przedstawiciel: H.A.S. Miller, solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

   W razie uwzględnienia obu zarzutów wnoszący odwołanie wnosi o:

               —

               uchylenie postanowienia Sądu z dnia 31 stycznia 2012 r.;

               —

               uznanie, że skarga o stwierdzenie nieważności nie jest bezprzedmiotowa;

               —

               przekazania sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania odwoławczego oraz kosztami postępowania przed Sądem w sprawie wniosku Komisji o uznanie skargi o stwierdzenie nieważności za bezprzedmiotową.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi następujące dwa zarzuty:

               A.

               Sąd dopuścił się błędu poprzez:

                           a)

                           niewysłuchanie rzecznika generalnego, lub

                           b)

                           niewezwanie przedstawicieli wnoszącego odwołanie do zajęcia stanowiska w przedmiocie tego, czy należy otworzyć procedurę ustną, lub

                           c)

                           otwarcie procedury ustnej w przedmiocie tego, czy wniosek o stwierdzenie nieważności jest bezprzedmiotowy.

               B.

               Sąd błędnie ustalił, że skarga o stwierdzenie nieważności nie mogła przynieść istotnej korzyści wnoszącemu odwołanie.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 października 2004 r. w sprawie C-288/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Transport morski — Swoboda świadczenia usług — Kabotaż morski)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/9

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 21 października 2004 r.
   w sprawie C-288/02: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (1)

   (Transport morski - Swoboda świadczenia usług - Kabotaż morski)
   (2004/C 300/17)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-288/02, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, w trybie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom, wniesioną w dniu 9 sierpnia 2002 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: K. Simonsson i M. Patakia) przeciwko Republice Greckiej (pełnomocnik: E.-M. Mamona), Trybunał (druga izba) w składzie: C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), prezes izby, C. Gulmann i R. Schintgen, F. Macken i N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator wydał w dniu 21 października 2004 r. wyrok, zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Uznając Peloponez za wyspę i stosując jako państwo przyjmujące jej własne przepisy w materii załogi do wspólnotowych statków wycieczkowych o pojemności większej niż 650 gt, które wykonują kabotaż wyspowy Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 1, 3 i 6 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3577/92 z dnia 7 grudnia 1992 r. dotyczącego stosowania zasady swobody świadczenia usług w transporcie morskim w obrębie Państw Członkowskich (kabotaż morski).

               2)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 247 z 12.10.2002.


title: Sprawa C-239/15 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 maja 2017 r. – RFA International, LP/Komisja (Odwołanie — Dumping — Przywóz żelazokrzemu pochodzącego z Rosji — Odrzucenie wniosków o zwrot uiszczonego cła antydumpingowego)

text:
               3.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/6

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 maja 2017 r. – RFA International, LP/Komisja
   (Sprawa C-239/15 P) (1)

   ((Odwołanie - Dumping - Przywóz żelazokrzemu pochodzącego z Rosji - Odrzucenie wniosków o zwrot uiszczonego cła antydumpingowego))
   (2017/C 213/04)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: RFA International, LP (przedstawiciele: adwokat B. Evtimov, adwokat E. Borovikov i D. O'Keeffe, solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland, P. Němečková i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               RFA International LP zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 270 z 17.8.2015.


title: Sprawa C-478/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 8 września 2015 r. – Peter Radgen, Lilian Radgen/Finanzamt Ettlingen

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 8 września 2015 r. – Peter Radgen, Lilian Radgen/Finanzamt Ettlingen
   (Sprawa C-478/15)
   (2016/C 016/16)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht Baden-Württemberg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Peter Radgen, Lilian Radgen

      Strona pozwana: Finanzamt Ettlingen

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepisy umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób z dnia 21 czerwca 1999 r. (Dz.U. L 114, s. 6), w szczególności jej preambułę, art. 1, 2, 4, 11, 16, 21 oraz załącznik I art. 7, 9 i 15 należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie regulacji państwa członkowskiego, wedle której odmawia się obywatelowi podlegającemu w tym państwie nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu odliczenia kwoty wolnej od podatku w związku z dodatkową działalnością zawodową w charakterze wykładowcy z tego względu, że nie jest ona wykonywana na rzecz lub na zlecenie osoby prawnej prawa publicznego z siedzibą w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w państwie, do którego zastosowanie ma Porozumienie o Europejskim Obszarze Gospodarczym, lecz na rzecz lub na zlecenie osoby prawnej prawa publicznego z siedzibą w Konfederacji Szwajcarskiej?


title: Sprawa T-406/13: Wyrok Sądu z dnia 14 stycznia 2015 r. – Gossio/Rada. (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Wybrzeżu Kości Słoniowej — Zamrożenie funduszy — Nadużycie władzy — Oczywisty błąd w ocenie — Prawa podstawowe)

text:
               23.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/32

         Wyrok Sądu z dnia 14 stycznia 2015 r. – Gossio/Rada.
   (Sprawa T-406/13) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Wybrzeżu Kości Słoniowej - Zamrożenie funduszy - Nadużycie władzy - Oczywisty błąd w ocenie - Prawa podstawowe))
   (2015/C 065/45)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Marcel Gossio (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: adwokat S. Zokou)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i G. Étienne, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, rozporządzenia Rady (WE) nr 560/2005 z dnia 12 kwietnia 2005 r. nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 95, s. 1), decyzji Rady 2010/656/WPZiB z dnia 29 października 2010 r. przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 285, s. 28) oraz decyzji wykonawczej Rady 2012/144/WPZiB z dnia 8 marca 2012 r. w sprawie wykonania decyzji 2010/656 (Dz.U. L 71, s. 50) w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego oraz, po drugie, decyzji Rady z dnia 17 maja 2013 r. o pozostawieniu w mocy środków ograniczających zastosowanych wobec skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Rady 2014/271/WPZiB z dnia 12 maja 2014 r. wdrażającej decyzję 2010/656/WPZiB przedłużającą obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 479/2012 z dnia 12 maja 2014 r. wdrażającego rozporządzenie (WE) nr 560/2005 nakładające określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej w zakresie, w jakim dotyczą Marcela Gossio.

               2)

               W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 313 z 26.10.2013.


title: Sprawa T-6/09: Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2009 r. — Hansen przeciwko Komisji

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/45

         Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2009 r. — Hansen przeciwko Komisji
   (Sprawa T-6/09)
   (2009/C 69/100)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Bent Hensen (Aarslev, Dania) (przedstawiciel: adwokat I. Anderson)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz strony skarżącej kwoty 800 000 EUR względnie innej sumy, którą Sąd uzna za sprawiedliwą i słuszną, z tytułu odczuwanego wcześniej, obecnie i w przyszłości bólu, cierpienia i uszczuplenia radości życia ze względu na poważny uszczerbek na zdrowiu wynikający z arbitralnej i niezgodnej z prawem odmowy ze strony Komisji wdrożenia nadzoru medycznego, o którym mowa w dyrektywie 96/26 w zakresie chorób i schorzeń popromiennych w odniesieniu do byłych pracowników zatrudnionych w Thulé;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz strony skarżącej lub zakładów opieki zdrowotnej bądź osób świadczących usługi opiekuńcze przyszłych kosztów leczenia i leków niezbędnych do złagodzenia i leczenia problemów zdrowotnych strony skarżącej, o których mowa w pierwszym żądaniu powyżej, ze względu na niedostępność takiego leczenia i leków w ramach publicznego systemu opieki zdrowotnej jej kraju członkowskiego;

               —

               obciążenie Komisji zasadnymi kosztami prawnymi i wydatkami poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej sprawie strona skarżąca występuje ze skargą z tytułu odpowiedzialności pozaumownej wynikającej ze szkody, którą poniosła w swoim przekonaniu w wyniku zarzucanej niezgodnej z prawem odmowy Komisji do podporządkowania się przyjętej na posiedzeniu plenarnym rezolucji Parlamentu Europejskiego (1) i zapewnienia przestrzegania przez Danię przepisów dyrektywy Rady 96/29/Euratom z dnia 13 maja 1996 r. ustanawiającej podstawowe normy bezpieczeństwa w zakresie ochrony zdrowia pracowników i ogółu społeczeństwa przed zagrożeniami wynikającymi z promieniowania jonizującego (2) w odniesieniu do pracowników, w tym do strony skarżącej, narażonych na skutki awarii jądrowej w Thulé, Grenlandia.

      (1)  Sprawozdanie Parlamentu Europejskiego z dnia 20 kwietnia 2007 r. w sprawie konsekwencji katastrofy w Thule z 1968 r. dla zdrowia ludności (petycja 720/2002) [2006/2012(INI)].

      (2)  Dz.U. L 159, s. 1.


title: Sprawa C-261/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Komárom-Esztergom Megyei Bíróság z dnia 29 kwietnia 2005 r., w sprawie Lakél Kft, Pár-Bau Kft. oraz Rottelma Kft. przeciwko Komárom-Esztergom Mehyei Közigazgatási Hivatal

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Komárom-Esztergom Megyei Bíróság z dnia 29 kwietnia 2005 r., w sprawie Lakél Kft, Pár-Bau Kft. oraz Rottelma Kft. przeciwko Komárom-Esztergom Mehyei Közigazgatási Hivatal
   (Sprawa C-261/05)
   (2005/C 205/24)
   Język postępowania: węgierski
   W dniu 22 czerwca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Komárom-Esztergom Megyei Bíróság, wydanym w dniu 29 kwietnia 2005 r. w sprawie Lakél Kft, Pár-Bau Kft. oraz Rottelma Kft. przeciwko Komárom-Esztergom Mehyei Közigazgatási Hivatal

   Komárom-Esztergom Megyei Bíróság zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Jakie kryteria pozwalają, zgodnie z szóstą dyrektywą Rady 77/388/EWG (1) z dnia 17 maja 1977 r., zakwalifikować dany podatek jako podatek obrotowy?

               2)

               Czy należy uznać jako posiadający charakter podatku obrotowego, podatek, w którym podstawę opodatkowania stanowi całość bądź też określona proporcja dochodów netto ze sprzedanych towarów lub świadczonych usług po odliczeniu ceny sprzedanych towarów lub wartości usług świadczonych za pomocą osób trzecich, jak również kosztów materiałów?

               3)

               Czy art. 33 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że w Państwach Członkowskich winno się utrzymać tylko jeden podatek mający charakter podatku obrotowego?

               4)

               W przypadku, gdy po przystąpieniu do Unii Europejskiej utrzymuje się w danym Państwie Członkowskim dwa lub więcej podatki mające charakter podatku obrotowego, to czy żądanie zapłaty podatku ze skutkiem wstecznym dokonany ze skutkiem wstecznym, odnoszące się do okresu przed przystąpieniem narusza art. 33 dyrektywy?

      (1)  Dz.U. L 145, str. 1.


title: Sprawa C-488/15: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 kwietnia 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Bułgarii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko — Dyrektywa 2008/50/WE — Jakość powietrza — Artykuł 13 ust. 1 — Załącznik XI — Dzienne i roczne dopuszczalne wartości stężeń PM10 — Systematyczne i trwałe przekroczenie wartości dopuszczalnych — Artykuł 22 — Odroczenie terminów wyznaczonych na osiągnięcie określonych wartości dopuszczalnych — Przesłanki stosowania — Artykuł 23 ust. 1 — Plany ochrony jakości powietrza — Okres przekroczenia „jak najkrótszy” — Odpowiednie środki — Elementy oceny)

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/11

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 kwietnia 2017 r. – Komisja Europejska/Republika Bułgarii
   (Sprawa C-488/15) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko - Dyrektywa 2008/50/WE - Jakość powietrza - Artykuł 13 ust. 1 - Załącznik XI - Dzienne i roczne dopuszczalne wartości stężeń PM10 - Systematyczne i trwałe przekroczenie wartości dopuszczalnych - Artykuł 22 - Odroczenie terminów wyznaczonych na osiągnięcie określonych wartości dopuszczalnych - Przesłanki stosowania - Artykuł 23 ust. 1 - Plany ochrony jakości powietrza - Okres przekroczenia „jak najkrótszy” - Odpowiednie środki - Elementy oceny))
   (2017/C 168/12)
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Kružíková, S. Petrova, P. Mihaylova i E. Manhaeve, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Bułgarii (przedstawiciele: E. Petranova i M. Georgieva, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: A. Gawłowska, B. Majczyna i D. Krawczyk, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Republika Bułgarii:

                           —

                           z powodu systematycznego, trwającego od 2007 r. do co najmniej 2014 r. włącznie, nieprzestrzegania dziennych i rocznych dopuszczalnych wartości stężeń PM10 w strefach i aglomeracjach: BG0001 AG Sofia, BG0002 AG Płowdiw, BG0004 północnej, BG0005 południowo-zachodniej oraz BG0006 południowo-wschodniej;

                           —

                           z powodu systematycznego, trwającego od 2007 r. do co najmniej 2014 r. włącznie, nieprzestrzegania dziennej dopuszczalnej wartości stężeń PM10 w strefie BG0003 AG Warna oraz nieprzestrzegania rocznej wartości dopuszczalnej w latach 2007, 2008 i 2010–2014 włącznie w tej samej strefie BG0003 AG Warna,
                           uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 13 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy w związku z załącznikiem XI do niej oraz

                           —

                           ze względu na to, że przekroczenia dziennych i rocznych dopuszczalnych wartości stężeń PM10 utrzymywały się we wszystkich wyżej wskazanych strefach i aglomeracjach, uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 23 ust. 1 akapit drugi tej dyrektywy, a w szczególności zobowiązaniu do zapewnienia, aby okres naruszenia był jak najkrótszy, w odniesieniu do okresu od dnia 11 czerwca 2010 r. do roku 2014 włącznie.

               2)

               Republika Bułgarii zostaje obciążona, poza kosztami własnymi, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

               3)

               Rzeczpospolita Polska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 389 z 23.11.2015.


title: Sprawa F-112/11: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 21 marca 2013 r. — Dalmasso przeciwko Komisji (Służba publiczna — Wynagrodzenie — Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników — Artykuły 64, 65 i 65 a regulaminu pracowniczego — Załącznik XI do regulaminu pracowniczego — Rozporządzenie (UE) nr 1239/2010 — Współczynniki korygujące — Urzędnicy zatrudnieni w Isprze)

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/33

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 21 marca 2013 r. — Dalmasso przeciwko Komisji
   (Sprawa F-112/11) (1)

   (Służba publiczna - Wynagrodzenie - Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników - Artykuły 64, 65 i 65 a regulaminu pracowniczego - Załącznik XI do regulaminu pracowniczego - Rozporządzenie (UE) nr 1239/2010 - Współczynniki korygujące - Urzędnicy zatrudnieni w Isprze)
   2013/C 147/60
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Raffaele Dalmasso (Monvalle, Włochy), (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozliczenia wynagrodzenia skarżącego za luty 2011 r. oraz rozliczeń za kolejne miesiące z zastosowaniem nowego współczynnika korygującego dla miasta Varese zgodnie z rozporządzeniem Rady (UE) nr 1239/2010 z dnia 20 grudnia 2010 r.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               R. Dalmasso pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

               3)

               Rada Unii Europejskiej, występująca w charakterze interwenienta, pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 6 z 7.1.2012, s. 27.


title: Sprawa C-74/10 P i C-75/10 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 29 września 2010 r. — European Renewable Energies Federation ASBL (EREF) przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Artykuł 19 statutu Trybunału — Reprezentowanie strony przez adwokata niebędącego osobą trzecią — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/9

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 29 września 2010 r. — European Renewable Energies Federation ASBL (EREF) przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-74/10 P i C-75/10 P) (1)

   (Odwołanie - Artykuł 19 statutu Trybunału - Reprezentowanie strony przez adwokata niebędącego osobą trzecią - Oczywista niedopuszczalność)
   2011/C 80/15
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: European Renewable Energies Federation ASBL (EREF) (przedstawiciel: adwokat J. Kuhbier)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Martenczuk i N. Khan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie T-94/07 EREF przeciwko Komisji, którym Sąd odrzucił jako oczywiście niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 4963 wersja końcowa, z dnia 24 października 2006 r. uznającej, że pewne źródła finansowania użyte przez spółkę TVO w ramach budowy przez elektrowni jądrowej w Finlandii („projekt Olkiluoto 3”), nie stanowi pomocy państwa — Reprezentowanie przez adwokata niebędącego osobą trzecią

      Sentencja

               1)

               Odwołania zostają odrzucone.

               2)

               European Renewable Energies Federation ASBL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa T-484/11: Skarga wniesiona w dniu 8 września 2011 r. — Skyhawke Technologies przeciwko OHIM — British Sky Broadcasting i Sky IP (SKYCADDIE)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/27

         Skarga wniesiona w dniu 8 września 2011 r. — Skyhawke Technologies przeciwko OHIM — British Sky Broadcasting i Sky IP (SKYCADDIE)
   (Sprawa T-484/11)
   2011/C 319/55
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Skyhawke Technologies, LLC (Stany Zjednoczone Ameryki Północnej) (przedstawiciele: K. Gilbert i M. Blair, Solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą byli również: British Sky Broadcasting Group plc (Isleworth, Zjednoczone Królestwo) i Sky IP International Ltd (Isleworth, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 czerwca 2011 r. w sprawie R 501/2010-4; oraz

               —

               zarządzenie, że pozwany i British Sky Broadcasting Group plc i Sky IP International Ltd pokryją własne koszty oraz koszty poniesione przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „SKYCADDIE” dla towarów i usług z klas 9, 25, 28 i 41 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 4264685

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: British Sky Broadcasting Group plc i Sky IP International Ltd

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „SKY” zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy pod numerem 3203411 dla towarów i usług z klas 9, 16, 18, 25, 28, 35, 38, 41 i 42; słowny znak towarowy „SKY” zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie pod numerem 2302176B dla towarów i usług z klas 9, 28, 36, 41, 42, 43 i 45; graficzny znak towarowy „SKY” w kolorach czarnym i białym zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy pod numerem 3166337 dla towarów i usług z klas 9, 16, 18, 25, 28, 35, 38, 41 i 42; słowny znak towarowy „SKY” zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie pod numerem 2044507A dla towarów z klas18, 25 i 28; graficzny znak towarowy „SKY” w kolorach czarnym i białym zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie pod numerem 2197682 dla towarów i usług z klas 9, 16, 18, 25, 28, 35, 38, 41 i 42; powszechnie znany w Zjednoczonym Królestwie znak towarowy „SKY” dla towarów i usług z klas 9, 16, 28, 38 i 41; niezarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie znak towarowy „SKY” dla towarów i usług z klas 9, 16, 28, 38 i 41;

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009, ze względu na to, że Izba Odwoławcza: (i) nie uznała, iż między tymi znakami towarowymi istniały wystarczające różnice pod względem wizualnym, fonetycznym i koncepcyjnym, w szczególności w przypadku analizy koncepcyjnych znaczeń tych znaków towarowych (ii) nie uwzględniła poziomu uwagi przeciętnego konsumenta tej kategorii rozpatrywanych towarów.


title: Sprawa T-370/11: Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2013 r. — Polska przeciwko Komisji (Środowisko naturalne — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych — Przejściowe zasady dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji od roku 2013 — Wskaźniki stosowane do obliczania przydziału uprawnień do emisji — Równość traktowania — Proporcjonalność)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/34

         Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2013 r. — Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-370/11) (1)

   (Środowisko naturalne - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Przejściowe zasady dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji od roku 2013 - Wskaźniki stosowane do obliczania przydziału uprawnień do emisji - Równość traktowania - Proporcjonalność)
   2013/C 114/54
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: M. Szpunar, B. Majczyna, C. Herma i M. Nowacki, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. White, K. Herrmann i K. Mifsud-Bonnici, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 130, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 290 z 1.10.2011.


title: Sprawa T-183/04: Skarga wniesiona dnia 25 maja 2004 r. przez Tokai Europe GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/21

         Skarga wniesiona dnia 25 maja 2004 r. przez Tokai Europe GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-183/04)
   (2004/C 217/39)
   Język postępowania: niemiecki
   Dnia 25 maja 2004 r. spółka Tokai Europe GmbH, Mönchengladbach (Republika Federalna Niemiec), reprezentowana przez adwokata G. Kroemera, wniosła do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich skargę przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 384/2004 z dnia 1 marca 2004 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Strona skarżąca jest producentem zapalniczek i części do zapalniczek. Zwraca się ona przeciwko rozporządzeniu Komisji (WE) nr 384/2004.
   Strona skarżąca utrzymuje, że podporządkowując na mocy zaskarżonego rozporządzenia kółka metalowe, importowane do Meksyku i Hongkongu w celu produkcji zapalniczek, podpozycji 961390 Nomenklatury Celnej jako części (zapalniczek), rozszerzony został zakres stosowania tej podpozycji poza jej brzmienie dosłowne. W ten sposób półprodukty występujące również w innych towarach, które nie mogą być klasyfikowane do pozycji 9613, są klasyfikowane jako części do zapalniczek. W tym względzie Komisja przekroczyła swoje granice uznania.
   Następnie strona skarżąca podnosi, że Komisja uwzględniając przeznaczenie kółek metalowych do produkcji zapalniczek naruszyła zasadę klasyfikowania towarów według ich obiektywnego rodzaju. W uzasadnieniu wskazanego rozporządzenia zawarte jest mianowicie wyraźne odniesienie do przeznaczenia.
   Ponadto strona skarżąca podnosi, że Komisja przy klasyfikowaniu kółek metalowych nie uwzględniła zaleceń Rady Współpracy Celnej dotyczących Zharmonizowanego Systemu (HS), przyjmując zgodnie ze swoim uzasadnieniem jako kryterium zaklasyfikowania w taryfie celnej przeznaczenie kółek metalowych, a nie kryterium rozpoznawalności.


title: Sprawa T-75/08: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2008 r. — JOOP! przeciwko OHIM

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/33

         Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2008 r. — JOOP! przeciwko OHIM
   (Sprawa T-75/08)
   (2008/C 107/55)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: JOOP! GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Schmidt-Hollburg i W. Möllering)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 26 listopada 2007 r. w sprawie R 1134/2007-1

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „!” dla towarów z klas 14, 18 i 25 (zgłoszenie nr 5 332 184)

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ zgłoszony znak ma charakter odróżniający i nie powinna mieć do niego zastosowania konieczność pozostawienia do swobodnego używania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa T-160/05: Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2005 r. przez Daga Johanssona i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/27

         Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2005 r. przez Daga Johanssona i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-160/05)
   (2005/C 171/44)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 14 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Daga Johanssona, zamieszkałego w Brukseli i trzech innych urzędników reprezentowanych przez adwokatów: Sébastiena Orlandiego, Xaviera Martina, Alberta Coolena, Jean-Noëla Louisa i Etienne'a Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji o powołaniu skarżących na urzędników Wspólnot Europejskich w zakresie, w jakim ustalają ich grupy zaszeregowania na podstawie art. 12 załącznika XIII regulaminu pracowniczego,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Podnoszone zarzuty i główne argumenty są identyczne z zarzutami i głównymi argumentami w sprawie T-130/05 oraz podobne do zarzutów i głównych argumentów w sprawie T-58/05.


title: Sprawa C-274/11: Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2011 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               23.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 219/12

         Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2011 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-274/11)
   2011/C 219/16
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/167/UE (1)

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

                     Nadużycie władzy poprzez posłużenie się mechanizmem wzmocnionej współpracy
                   w sytuacji, gdy nie służy on integracji wszystkich państw członkowskich, lecz ma na celu uniknięcia negocjacji z państwem członkowskim, narzucając mu rozwiązanie wyłączenia, oraz gdy zamierzone w niniejszym przypadku cele mogły zostać osiągnięte za pomocą jednego z porozumień szczególnych przewidzianych w art. 142 KPE (2).

               2)

                     Naruszenie systemu prawnego UE
                   poprzez brak przewidzenia systemu rozwiązywania sporów dotyczących tytułów prawnych podlegających prawu Unii.

               3)

                     Pomocniczo
                  , na wypadek, gdyby Trybunał uznał, iż w niniejszym przypadku należy posłużyć się mechanizmem wzmocnionej współpracy oraz że można ustanowić regulację tytułów prawnych podlegających prawu Unii bez dysponowania systemem rozstrzygania sporów dotyczących tych tytułów, Królestwo Hiszpanii podnosi, że nie zostały spełnione przesłanki konieczne dla przyjęcia mechanizmu wzmocnionej współpracy, w związku z czym zachodzą następujące powody unieważnienia:

                           3.1.

                                 naruszenie art. 20 ust. 1 TUE
                              , ponieważ wzmocniona współpraca w niniejszym przypadku nie jest ostatecznym środkiem, ani też nie spełnia celów przewidzianych w TUE, a także ponieważ odnosi się do dziedzin wyłączonych spod wzmocnionej współpracy, ponieważ należą do wyłącznych kompetencji UE.

                           3.2.

                                 naruszenie art. 326 TFUE
                              , ponieważ wzmocniona współpraca w niniejszym przypadku narusza zasadę niedyskryminacji, rynek wewnętrzny oraz spójność gospodarczą, społeczną i terytorialną, dyskryminując handel pomiędzy państwami członkowskimi i prowadząc do zakłócenia kompetencji.

                           3.3.

                           naruszenie art. 327 TFUE, ponieważ wzmocniona współpraca narusza prawa Królestwa Hiszpanii, które w niej nie uczestniczy.

      (1)  Decyzja Rady (2011/167/UE) z dnia 10 marca 2011 r. w sprawie upoważnienia do podjęcia wzmocnionej współpracy w dziedzinie tworzenia jednolitego systemu ochrony patentowej (Dz.U. L 76, s. 53).

      (2)  Konwencja o udzieleniu Patentów Europejskich z dnia 5 października 1973 r.


title: Sprawa C-350/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 12 czerwca 2017 r. – Mobit Soc.cons.arl/Regione Toscana

text:
               2.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 12 czerwca 2017 r. – Mobit Soc.cons.arl/Regione Toscana
   (Sprawa C-350/17)
   (2017/C 330/05)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Mobit Soc.cons.arl

      Druga strona postępowania: Regione Toscana

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 5 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 (1) (zwłaszcza w odniesieniu do zawartego w lit. b) i d) zakazu udziału przez podmiot wewnętrzny w przetargach organizowanych poza terytorium właściwego organu lokalnego), powinien być stosowany także do zamówień udzielonych przed wejściem w życie tego rozporządzenia?

               2)

               Czy pojęcie „podmiot wewnętrzny” – zgodnie z tym rozporządzeniem i ewentualnie per analogiam z utrwalonym orzecznictwem dotyczącym świadczenia usług in house [in house providing] – może obejmować podmiot prawa publicznego posiadający osobowość prawną, któremu organy państwowe udzieliły bezpośrednio zamówienia na świadczenie lokalnych usług transportowych, w sytuacji, gdy pod względem organizacyjnym i w zakresie kontroli pozostaje on w bezpośrednim związku z tym organem i którego kapitał zakładowy znajduje się w posiadaniu tego państwa (w całości lub częściowo – razem z innymi podmiotami publicznymi)?

               3)

               Czy w przypadku bezpośredniego udzieleniem zamówienia na usługi objęte zakresem stosowania przepisów rozporządzenia (WE) nr 1370/2007, fakt, że po udzieleniu zamówienia wspomniany wyżej organ państwowy tworzy organ administracji publicznej posiadający uprawnienia organizacyjne w zakresie rozpatrywanych usług (przy czym państwo zachowuje wyłączne uprawnienie do przyznania koncesji), niepełniący żadnej „analogicznej kontroli” nad podmiotem, któremu bezpośrednio udzielono zamówienia na świadczenie usług, jest okolicznością wyłączającą stosowanie art. 5 ust. 2 rozporządzenia do udzielenia rozpatrywanego zamówienia?

               4)

               W sytuacji gdy pierwotna data wygaśnięcia umowy zawartej w wyniku bezpośredniego udzielenia zamówienia, przekracza okres trzydziestoletni, upływający z dniem 3 grudnia 2039 r. [bieg terminu od daty wejścia w życie rozporządzenia (WE) nr 1370/2007], czy powoduje to niezgodność udzielenia zamówienia z zasadami, o których mowa w art. 5 w związku z art. 8 ust. 3 tego rozporządzenia, czy też należy automatycznie uznać, że tę nieprawidłowość konwaliduje, ze wszelkimi skutkami prawnymi, dorozumiane ograniczenie umowy „z mocy prawa” (art. 8 ust. 3 akapit drugi) do tego trzydziestoletniego terminu?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz.U. 2007, L 315, s. 1).


title: Sprawa C-41/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/25

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 18 czerwca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-41/07) (1)

   (2007/C 199/43)

      Język postępowania: portugalski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.


title: Sprawa T-282/05: Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2005 r. przez Paulo Sequeirę Wandschneidera przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/32

         Skarga wniesiona w dniu 12 lipca 2005 r. przez Paulo Sequeirę Wandschneidera przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-282/05)
   (2005/C 229/69)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 12 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Paulo Sequeiry Wandschneidera, reprezentowanego przez adwokatów Georgesa Vandersandena oraz Chiarę Ronzi, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               uchylenie sprawozdania z przebiegu kariery dotyczącego okresu referencyjnego od dnia 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2003 r.,

               2)

               w zakresie w jakim będzie to konieczne, uchylenie decyzji oddalającej zażalenie złożone przez skarżącego w dniu 2 grudnia 2004 r.,

               3)

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego odszkodowania łącznie z odsetkami za poniesioną krzywdę moralną oraz szkodę majątkową ocenioną, na zasadzie ex aequo et bono oraz z zastrzeżeniem możliwości podwyższenia, na kwotę 2.500 euro,

               4)

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty:
   Powołane przez skarżącą zarzuty i główne argumenty są identyczne jak te w sprawie T-110/04 Sequeira Wandschneider przeciwko Komisji (1)

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004, str. 86.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2005 r. w sprawie T-13/04 Jens-Peter Bonde i in. przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej (Rozporządzenie w sprawie przepisów regulujących partie polityczne na poziomie europejskim oraz zasad dotyczących ich finansowania — Skarga o stwierdzenie nieważności — Zarzut niedopuszczalności — Zaskarżalny akt — Zdolność procesowa — Niedopuszczalność)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/20

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 11 lipca 2005 r.
   w sprawie T-13/04 Jens-Peter Bonde i in. przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej (1)

   (Rozporządzenie w sprawie przepisów regulujących partie polityczne na poziomie europejskim oraz zasad dotyczących ich finansowania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Zarzut niedopuszczalności - Zaskarżalny akt - Zdolność procesowa - Niedopuszczalność)
   (2005/C 229/44)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-13/04, Jens-Peter Bonde, zamieszkały w Bagsværd (Dania), Inger Schörling, zamieszkała w Gärle (Szwecja), Paul-Marie Coûteaux, zamieszkały w Mirbeau (Francja), Nigel Paul Farage, zamieszkały w Westerham (Zjednoczone Królestwo), William Abitbol, zamieszkały w Paryżu (Francja), Bent Hindrup Andersen, zamieszkały w Horsens (Dania), Graham H. Booth, zamieszkały w Paignton (Zjednoczone Królestwo), Florence Kuntz, zamieszkała w Lyonie (Francja), Ulla Margrethe Sandbæk, zamieszkała w Birkerød (Dania), Jeffrey William Titford, zamieszkały w Frinton-on-Sea (Zjednoczone Królestwo), Per Gahrton, zamieszkały w Täby (Szwecja), Herman Schmid, zamieszkały w Kopenhadze (Dania), Jonas Sjöstedt, zamieszkały w Umeå (Szwecja), Pernille Frahm, zamieszkała w Sdr Bjert (Dania), Roger Helmer, zamieszkały w Lutterworth (Zjednoczone Królestwo), Daniel J. Hannan, zamieszkały w Great Bookham (Zjednoczone Królestwo), Georges Berthu, zamieszkały w Longré (Francja), Dominique F.C. Souchet, zamieszkały w Saint-Gemme la Plaine (Francja), Thierry de La Perrière, zamieszkały w Luc-sur-Mer (Francja), Hans Kronberger, zamieszkały w Wiedniu (Austria), Jean-Louis Bernie, zamieszkały w Nantes (Francja), Yves Butel, zamieszkały w Amiens (Francja), Ole Krarup, zamieszkały w Helsingor (Dania), reprezentowani przez adwokata J. Dhonta, przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (pełnomocnicy: H. Krück, N. Lorenz i D. Moore, z adresem do doręczeń w Luksemburgu) i Radzie Unii Europejskiej (pełnomocnicy: M. Sims i I. Díez Parra), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia (WE) nr 2004/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. w sprawie przepisów regulujących partie polityczne na poziomie europejskim oraz zasad dotyczących ich finansowania (Dz.U. L 297, str. 1), Sąd (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, N.J. Forwood i S. Papasavvas, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 11 lipca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżący zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 71 z 20.3.2004


title: Sprawa T-283/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 22 maja 2013 r. przez Luigiego Maruccia od postanowienia wydanego w dniu 11 marca 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-131/12 Maruccio przeciwko Komisji

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/52

         Odwołanie wniesione w dniu 22 maja 2013 r. przez Luigiego Maruccia od postanowienia wydanego w dniu 11 marca 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-131/12 Maruccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-283/13 P)
   2013/C 207/85
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Maruccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, avvocato)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia;

               —

               przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd do spraw Służby Publicznej.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są takie same jak te, które zostały podniesione w sprawie T-203/13 P Maruccio przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-274/12: Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2012 r. — Alfastar Benelux przeciwko Radzie

text:
               11.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/31

         Skarga wniesiona w dniu 15 czerwca 2012 r. — Alfastar Benelux przeciwko Radzie
   (Sprawa T-274/12)
   2012/C 243/55
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alfastar Benelux (Ixelles, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci N. Keramidas i N. Korogiannakis)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że strona pozwana uchybiła obowiązkowi ciążącemu na niej na mocy art. 266 TFUE, ponieważ, pomimo że została do tego formalnie wezwana, nie wykonała wyroku Sądu Pierwszej Instancji Unii Europejskiej z dnia 20 października 2011 r. w sprawie T-57/09 Alfastar Benelux przeciwko Radzie i nie określiła swego stanowiska w tym względzie, pomimo upływu wyznaczonego jej terminu;

               —

               nakazanie stronie pozwanej podjęcia wszelkich środków koniecznych do wykonania wyroku Sądu Pierwszej Instancji Unii Europejskiej z dnia 20 października 2011 r. w sprawie T-57/09 Alfastar Benelux przeciwko Radzie i do określenia swego stanowiska w tym względzie;

               —

               zobowiązanie strony pozwanej do zapłaty na rzecz strony skarżącej odszkodowania w kwocie 20 000 EUR na podstawie art. 340 TFUE; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania oraz innymi kosztami i wydatkami poniesionymi przez skarżącą w związku z niniejszą skargą, nawet w wypadku jej oddalenia.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi storna skarżąca podnosi jeden zarzut, w ramach którego twierdzi, że strona pozwana nie wypełniła obowiązku wynikającego z art. 266 TFUE, ponieważ, pomimo że została do tego formalnie wezwana, nie podjęła jakichkolwiek środków w celu wykonania wyroku Sądu Pierwszej Instancji Unii Europejskiej z dnia 20 października 2011 r. w sprawie T-57/09 Alfastar Benelux przeciwko Radzie i nie określiła swego stanowiska w tym względzie, pomimo upływu wyznaczonego jej terminu.


title: Sprawa C-62/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessisches Landessozialgericht (Niemcy) w dniu 10 lutego 2011 r. — Florence Feyerbacher przeciwko Land Hessen

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessisches Landessozialgericht (Niemcy) w dniu 10 lutego 2011 r. — Florence Feyerbacher przeciwko Land Hessen
   (Sprawa C-62/11)
   2011/C 145/09
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Hessisches Landessozialgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Florence Feyerbacher

      Strona pozwana: Land Hessen

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy umowa z dnia 18 września 1998 r. zawarta pomiędzy rządem Republiki Federalnej Niemiec a Europejskim Bankiem Centralnym (EBC) w sprawie siedziby EBC (umowa w sprawie siedziby) stanowi część prawa unijnego, któremu przysługuje pierwszeństwo stosowania wobec prawa krajowego, czy jest ona umową prawa międzynarodowego?

               2)

               Czy art. 15 umowy w sprawie siedziby w związku z art. 36 Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych (ESBC) i EBC należy interpretować zawężająco w ten sposób, że stosowanie uzasadniającego świadczenie niemieckiego prawa socjalnego w stosunku do pracowników EBC jest wyłączone jedynie wówczas, gdy korzystają oni na podstawie „warunków zatrudnienia” z porównywalnego świadczenia przyznanego przez EBC?

               3)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie:

                           a)

                           Czy wspomniane przepisy należy interpretować w ten sposób, że nie dopuszczają one stosowania przepisu prawa krajowego, który przy przyznawaniu świadczeń rodzinnych opiera się tylko na zasadzie terytorialności?

                           b)

                           Czy rozważania Trybunału w wyroku w sprawie C-352/06 Bosmann, Zb.Orz. 2008, s. I-3827, pkt 31–33, można odnieść do stosowania wspomnianych przepisów? Czy art. 15 umowy w sprawie siedziby w związku z art. 36 Statutu ESBC i EBC nie odmawia Republice Federalnej Niemiec uprawnienia do przyznawania zasiłków rodzinnych pracownikom EBC mającym miejsce zamieszkania na jej terytorium?


title: Sprawa C-386/16: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – „Toridas” UAB/Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos [Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 138 ust. 1 — Kwalifikacja danej transakcji jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów — Zwolnienie z VAT wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów — Zamiar odsprzedania przez nabywcę zakupionych towarów podatnikowi w innym państwie członkowskim przed opuszczeniem przez nie terytorium pierwszego państwa członkowskiego — Ewentualny wpływ przetworzenia części towarów przed ich wysyłką]

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/13

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas – Litwa) – „Toridas” UAB/Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos
   (Sprawa C-386/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 138 ust. 1 - Kwalifikacja danej transakcji jako wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów - Zwolnienie z VAT wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów - Zamiar odsprzedania przez nabywcę zakupionych towarów podatnikowi w innym państwie członkowskim przed opuszczeniem przez nie terytorium pierwszego państwa członkowskiego - Ewentualny wpływ przetworzenia części towarów przed ich wysyłką])
   (2017/C 309/17)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca:„Toridas” UAB

      Strona pozwana: Valstybinė mokesčių inspekcija prie Lietuvos Respublikos finansų ministerijos

      przy udziale: Kauno apskrities valstybinė mokesčių inspekcija

      Sentencja

               1)

               Artykuł 138 ust. 1 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak te w sprawie w postępowaniu głównym dostawa towarów dokonana przez podatnika mającego siedzibę w pierwszym państwie członkowskim nie jest zwolniona z podatku od wartości dodanej na podstawie tego przepisu, jeżeli przed zawarciem tej transakcji dostawy nabywca zarejestrowany do celów podatku od wartości dodanej w drugim państwie członkowskim informuje dostawcę, że towary zostaną natychmiast odsprzedane podatnikowi mającemu siedzibę w trzecim państwie członkowskim, przed wywiezieniem ich z pierwszego państwa członkowskiego i przed przetransportowaniem ich do miejsca przeznaczenia tego trzeciego podatnika, pod warunkiem że ta druga dostawa została faktycznie dokonana i towary zostały następnie przetransportowane z pierwszego państwa członkowskiego do miejsca przeznaczenia w państwie członkowskim trzeciego podatnika. Rejestracja do celów tego podatku pierwszego nabywcy w państwie członkowskim innym niż państwo miejsca pierwszej dostawy lub miejsca końcowego nabycia nie stanowi kryterium klasyfikacyjnego dla transakcji wewnątrzwspólnotowej; samo zarejestrowanie nie jest też dowodem wystarczającym do wykazania wewnątrzwspólnotowego charakteru transakcji.

               2)

               Na potrzeby dokonania wykładni art. 138 ust. 1 dyrektywy 2006/112 przetworzenie towarów w ramach łańcucha dwóch następujących po sobie dostaw, takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, na zamówienie pośredniczącego nabywcy i dokonane przed transportem do państwa członkowskiego końcowego nabywcy, nie ma wpływu na przesłanki ewentualnego zwolnienia pierwszej dostawy z podatku od wartości dodanej, ponieważ przetworzenie to następuje po dokonaniu pierwszej dostawy.

      (1)  Dz.U. C 343 z 19.9.2016.


title: Sprawa F-29/09 REV: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Lebedef i Jones przeciwko Komisji (Służba publiczna — Wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem — Nowa okoliczność faktyczna — Brak — Niedopuszczalność)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/49

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Lebedef i Jones przeciwko Komisji
   (Sprawa F-29/09 REV)
   (Służba publiczna - Wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem - Nowa okoliczność faktyczna - Brak - Niedopuszczalność)
   2011/C 252/104
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Giorgio Lebedef (Senningerberg, Luksemburg) i Trevor Jones (Ernzen, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat F. Frabetti)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Interwenient: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: K. Zieleśkiewicz i M. Bauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem trzeciej izby Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 30 września 2010 r. w sprawie F-29/09.

      Sentencja wyroku

               1)

               Żądanie wznowienia postępowania zostaje odrzucone jako niedopuszczalne.

               2)

               G. Lebedef i T. Jones pokrywają całość kosztów.

               3)

               Rada Unii Europejskiej, interwenient, pokrywa własne koszty.


title: Sprawa T-122/12: Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2012 r. — ActionSportGames przeciwko OHIM — FN Herstal (SCAR)

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/23

         Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2012 r. — ActionSportGames przeciwko OHIM — FN Herstal (SCAR)
   (Sprawa T-122/12)
   2012/C 165/39
   Język skargi: duński

      Strony

      Strona skarżąca: ActionSportGames A/S (Humlebæk, Dania) (przedstawiciel: adwokat W. Rebernik)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: FN Herstal SA (Herstal, Belgia)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez pozwanego w dniu 12 stycznia 2012 r. w sprawie R 2096/2010-1;

               —

               utrzymanie w mocy decyzji wydanej przez Wydział Sprzeciwów w dniu 24 września 2010 r. (sprawa B 1 344 904);

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: ActionSportGames A/S

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SCAR” dla towarów z klasy 28 — zgłoszenie nr 5 750 054

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: FN Herstal SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Belgijski niezarejestrowany słowny znak towarowy „SCAR”, używany dla towarów z klas 13 i 28

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i przekazanie mu sprawy do ponownego rozpatrzenia

      Podniesione zarzuty: Skarżąca podnosi, że w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, ponieważ oznaczone nimi towary są całkowicie różne — towary FN Herstal stanowią prawdziwą broń do użytku militarnego, natomiast towary skarżącej są replikami broni i zabawkami przeznaczonymi dla sportu i zabawy.


title: Sprawa C-28/13P: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 6 lutego 2014 r. – Gabi Thesing, Bloomberg Finance LP przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu (EBC) (Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Artykuł 169 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Niezbędna zawartość odwołania)

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/15

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 6 lutego 2014 r. – Gabi Thesing, Bloomberg Finance LP przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu (EBC)
   (Sprawa C-28/13P) (1)

   ((Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Artykuł 169 § 2 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Niezbędna zawartość odwołania))
   2014/C 175/17
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Gabi Thesing, Bloomberg Finance LP (przedstawiciele: M. Stephens i R. Lands, solicitors, oraz T. Pitt-Payne, QC)

      Druga strona postępowania: Europejski Bank Centralny (przedstawiciele: M. López Torres i S. Lambrinoc, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 29 listopada 2012 r. w sprawie T-590/10 Gabi Thesing i Bloomberg Finance LP przeciwko Europejskiemu Bankowi Centralnemu (EBC), w którym Sąd w części odrzucił, a w części oddalił skargę mającą na celu stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego z dnia 21 października 2010 r. odmawiającej udzielenia wnoszącym odwołanie dostępu do dwóch dokumentów dotyczących długu publicznego i deficytu budżetowego.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Gabi Thesing i Bloomberg Finance LP zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2013.


title: Sprawa T-262/10: Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2010 r. — Microban International i Microban (Europe) przeciwko Komisji

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/51

         Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2010 r. — Microban International i Microban (Europe) przeciwko Komisji
   (Sprawa T-262/10)
   ()
   2010/C 221/82
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Microban International Ltd. (Huntersville, Stany Zjednoczone) i Microban (Europe) Ltd. (Heath Hayes, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: M. S. Rydelski, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2010/169 z dnia 19 marca 2010 r. dotyczącej niewłączenia 2,4,4’-trichloro-2’-hydroksydifenyloeteru do unijnego wykazu dodatków, które mogą być używane do wytwarzania materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi na mocy dyrektywy 2002/72/WE (Dz.U. 2010, L 75, s. 25); oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca wnosi, na podstawie art. 263 TFUE, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr 2010/169 z dnia 19 marca 2010 r. dotyczącej niewłączenia 2,4,4’-trichloro-2’-hydroksydifenyloeteru do unijnego wykazu dodatków, które mogą być używane do wytwarzania materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi na mocy dyrektywy 2002/72/WE (1) (Dz.U. 2010, L 75, s. 25), notyfikowanej jako dokument C(2010) 1613.
   W uzasadnieniu swych żądań strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               Po pierwsze twierdzi, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z procedurą wydawania zezwoleń przewidzianą w rozporządzeniu (2), gdyż nie istnieje wystarczająca podstawa prawna do jej wydania.

               Po drugie podnosi, że decyzja wydana przez stronę pozwaną w przedmiocie niewłączania kwestionowanego produktu do unijnego wykazu dodatków bez podejmowania decyzji określającej stopień ryzyka, wyłącznie na podstawie okoliczności wycofania pierwotnego wniosku o wydanie zezwolenia, narusza procedurę udzielania zezwoleń w odniesieniu do kwestionowanego produktu.

               Po trzecie pozwana naruszyła uzasadnione oczekiwania strony skarżącej, gdyż nie zapewniła jej możliwości zastąpienia nowym wnioskiem pierwotnego wniosku dotyczącego kwestionowanego produktu.

               Wreszcie postępowanie, które doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji naruszało ogólne zasady prawa UE, takie jak zasady dobrej administracji, przejrzystości i pewności prawa.

      (1)  Dyrektywa Komisji 2002/72/WE z dnia 6 sierpnia 2002 r. w sprawie materiałów i wyrobów z tworzyw sztucznych przeznaczonych do kontaktu ze środkami spożywczymi (Dz.U. L 220, s. 18)

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1935/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 października 2004 r. w sprawie materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością oraz uchylające dyrektywy 80/590/EWG i 89/109/EWG (Dz.U. L 338, s. 4)