title: Sprawa T-469/13: Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2013 r. — Generics (UK) przeciwko Komisji

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/45

         Skarga wniesiona w dniu 30 sierpnia 2013 r. — Generics (UK) przeciwko Komisji
   (Sprawa T-469/13)
   2013/C 325/73
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Generics (UK) Ltd (Potters Bar, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci I. Vandenborre i T. Goetz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności, w całości lub w części, decyzji Komisji C(2013) 3803 final z dnia 19 czerwca 2013 r. w sprawie COMP/39.226 stwierdzającej, że skarżąca popełniła jednolite i ciągłe naruszenie art. 101 TFUE od dnia 24 stycznia 2002 r. do dnia 1 listopada 2003 r., zawierając dwie ugody patentowe;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, uchylenie lub znaczące obniżenie kwoty nałożonej grzywny oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

               1)

               W ramach zarzutu pierwszego skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła błąd w ocenie brzmienia, celu i kontekstu ugód:

                           —

                           Ustalenia poczynione w decyzji są oparte na błędnej i spekulacyjnej interpretacji ugód i na szczególnie wybranych fragmentach pochodzących z tego samego okresu dokumentów. Komisja nie uwzględniła w decyzji dowodów lub niewłaściwie zinterpretowała dowody, które jasno wskazują, że ugody podlegały zakresowi ważnie udzielonych Lundbeckowi patentów i były zawarte w ramach rzeczywistego sporu patentowego.

               2)

               W ramach zarzutu drugiego skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo, nie uwzględniając istnienia ważnie udzielonych patentów i utożsamiając ugody z porozumieniami dotyczącymi podziałów rynków:

                           —

                           ustalenia poczynione w decyzji, że ugody stanowią ograniczenie konkurencji ze względu na cel, pomijają istnienie ważnie udzielonych patentów, które skarżąca powinna wziąć pod uwagę. Komisja błędnie przyjęła w zaskarżonej decyzji, że patenty mają charakter wyłączający dopiero po potwierdzeniu ich w sporze, iż te spory patentowe mają istotne znaczenie dla konkurencji i że na skarżącej ciążył obowiązek wniesienia powództwa lub wyczerpania innych możliwości przed zawarciem ugód.

               3)

               W ramach zarzutu trzeciego skarżąca twierdzi, że Komisja zarówno naruszyła prawo jak i popełniła błąd w ocenie okoliczności faktycznych, przyjmując, iż płatności przewidziane w porozumieniach patentowych były „decydujące” dla stwierdzenia naruszenia ze względu na cel:

                           —

                           brak jest podstawy prawnej lub faktycznej dla ustaleń poczynionych przez Komisję, że samo powołanie się na płatność na rzecz skarżącej w ugodach było wystarczające do wykazania istnienia naruszenia ze względu na cel. Komisja uchybiła spoczywającemu na niej ciężarowi dowodu.

               4)

               W ramach zarzutu czwartego skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo i popełniła błąd w ocenie okoliczności faktycznych, nie uwzględniając mających znaczenie dla sprawy okoliczności faktycznych i prawnych, w jakich zostały zawarte ugody:

                           —

                           Komisja nie uwzględniła podstawowych dla oceny ugód czynników takich jak obowiązujące prawo w zakresie sporów patentowych, dokumentów dotyczących spornych postępowań patentowych i ewentualnych szkód dla skarżącej oraz własnych ustaleń Komisji w odniesieniu do średniego czasu trwania sporu patentowego. Komisja uchybiła spoczywającemu na niej ciężarowi dowodu.

               5)

               W ramach zarzutu piątego skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie stwierdziła, że porozumienia patentowe nie podlegają odstępstwu na podstawie art. 101 ust. 3 TFUE:

                           —

                           Komisja nie przeprowadziła analizy mających znaczenie dla sprawy, wiarygodnych i prawdopodobnych argumentów oraz dowodów przedstawionych przez skarżącą wskazujących, że ugody umożliwiły skarżącej na wprowadzenie na rynek niemal 18 lat przed wygaśnięciem patentu głównego Lundbecka.

               6)

               W ramach zarzutu szóstego skarżąca twierdzi, że decyzja została wydana z naruszeniem zasady proporcjonalności:

                           —

                           decyzja została wydana z naruszeniem zasady proporcjonalności, ponieważ nakłada karę na ugody, które stanowią najmniej uciążliwy środek realizacji uzasadnionych celów.

               7)

               W ramach zarzutu siódmego skarżąca twierdzi, że decyzja jest niedostatecznie uzasadniona, wbrew wymogom art. 296 TFUE:

                           —

                           Decyzja jest niedostatecznie uzasadniona, wbrew wymogom art. 296 TFUE, ponieważ zakłada istnienie tego, czego wykazanie należy do Komisji.

               8)

               W ramach zarzutu ósmego skarżąca twierdzi, że decyzja została wydana z naruszeniem istotnych wymogów proceduralnych:

                           —

                           decyzja została wydana z naruszeniem przysługującego skarżącej prawa do obrony, ponieważ Komisja przedstawiła nowe argumenty i dowody bez zapewnienia skarżącej możliwości bycia wysłuchaną.

               9)

               W ramach zarzutu dziewiątego skarżąca twierdzi, że Komisja nie wykazała, iż skarżąca popełniła zarzucane naruszenie umyślnie lub w wyniku niedbalstwa:

                           —

                           z omawianych okoliczności wynikają nowe i złożone kwestie, w odniesieniu do których nie istniało orzecznictwo, gdy zostały zawarte ugody. Brak podstaw dla stwierdzenia, że zarzucane przez Komisję okoliczności stanowią naruszenie, popełnione niezgodnie z prawem w wyniku niedbalstwa lub umyślnie.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 1 lipca 2004 r. w sprawie C-331/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2000/53/EWG — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/9

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 1 lipca 2004 r.
   w sprawie C-331/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2000/53/EWG - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   (2004/C 217/16)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-331/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. Konstantinidis i F. Simonetti) przeciwko Francji (pełnomocnicy: G. de Bergues i E. Puisais), której przedmiotem jest stwierdzenie, że nie uchwalając przepisów o charakterze ustawowym, wykonawczym i administracyjnym, niezbędnych dla zapewnienia stosowania dyrektywy 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r. w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz.U. L 269, str. 34), a w każdym razie nie zawiadamiając o takich przepisach Komisji, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy, Trybunał (czwarta izba), w składzie: J. N. Cunha Rodrigues, prezes izby, F. Macken (sprawozdawca) i K. Lenaerts, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 1 lipca 2004 r. wyrok który zawiera następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Nie uchwalając przepisów o charakterze ustawowym, wykonawczym i administracyjnym, niezbędnych dla zapewnienia stosowania dyrektywy 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 września 2000 r., w sprawie pojazdów wycofanych z eksploatacji, Francja uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 213 z 6.9.2003.


title: Sprawa C-597/14 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 lipca 2016 r. – Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej/Xavier Grau Ferrer, Juan Cándido Rubio Ferrer, Alberto Rubio Ferrer [Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 76 ust. 2 — Rozporządzenie (WE) nr 2868/95 — Zasada 50 ust. 1 akapit trzeci — Graficzny znak towarowy — Sprzeciw właściciela wcześniejszego znaku towarowego — Dowód istnienia, ważności i zakresu ochrony wcześniejszego znaku towarowego — Uwzględnienie przez Izbę Odwoławczą dowodu przedstawionego z opóźnieniem — Oddalenie sprzeciwu przez Izbę Odwoławczą]

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/5

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 21 lipca 2016 r. – Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej/Xavier Grau Ferrer, Juan Cándido Rubio Ferrer, Alberto Rubio Ferrer
   (Sprawa C-597/14 P) (1)

   ([Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 76 ust. 2 - Rozporządzenie (WE) nr 2868/95 - Zasada 50 ust. 1 akapit trzeci - Graficzny znak towarowy - Sprzeciw właściciela wcześniejszego znaku towarowego - Dowód istnienia, ważności i zakresu ochrony wcześniejszego znaku towarowego - Uwzględnienie przez Izbę Odwoławczą dowodu przedstawionego z opóźnieniem - Oddalenie sprzeciwu przez Izbę Odwoławczą])
   (2016/C 343/06)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Palmero Cabezas i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Xavier Grau Ferrer, Juan Cándido Rubio Ferrer, Alberto Rubio Ferrer

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015.


title: Sprawa F-52/05 RENV: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 2 października 2012 r. — Q przeciwko Komisji (Słuzba publiczna — Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu rozstrzygnięcia — obowiązek wspomagania — Mobbing — Tymczasowe odseparowanie od siebie stron konfliktu — Zadośćuczynienie za krzywdę — Sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej — Usprawiedliwione nieobecności z powodu choroby — Brak uwzględnienia)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/28

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 2 października 2012 r. — Q przeciwko Komisji
   (Sprawa F-52/05 RENV)
   (Słuzba publiczna - Przekazanie sprawy do Sądu po uchyleniu rozstrzygnięcia - obowiązek wspomagania - Mobbing - Tymczasowe odseparowanie od siebie stron konfliktu - Zadośćuczynienie za krzywdę - Sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej - Usprawiedliwione nieobecności z powodu choroby - Brak uwzględnienia)
   2013/C 38/51
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Q (Domsjö, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i Y. Minatchy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo D. Martin, B. Eggers i V. Joris, następnie V. Joris i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji oddalającej wniosek o udzielenie wsparcia złożony przez skarżącą na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego w związku z mobbingiem, jakiego miała ona doznać oraz wniosek o odszkodowanie i zadośćuczynienie, a po drugie, stwierdzenie nieważności sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej skarżącej za 2003 r. (dawna T-252/05) — Sprawa T-80/09 P przekazana do ponownego rozpoznania.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność sprawozdań z przebiegu kariery zawodowej sporządzonych odpowiednio za okresy od dnia 1 stycznia do dnia 31 października oraz od dnia 1 listopada do dnia 31 grudnia 2003 r.

               2)

               Zasądza się od Komisji Europejskiej na rzecz Q kwotę 10 000 EUR.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty postępowania przed Sądem Unii Europejskiej i dwóch postępowań przed Sądem oraz zostaje obciążona trzema czwartymi kosztów poniesionych przez Q w dwóch postępowaniach przez Sądem.

               4)

               Q pokrywa własne koszty postępowania przed Sądem Unii Europejskiej i jedną czwartą własnych kosztów dwóch postępowań przed Sądem.


title: Sprawa T-130/15: Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2015 r. – Intesa Sanpaolo/OHIM (WAVE TO PAY)

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/35

         Skarga wniesiona w dniu 19 marca 2015 r. – Intesa Sanpaolo/OHIM (WAVE TO PAY)
   (Sprawa T-130/15)
   (2015/C 155/42)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Intesa Sanpaolo SpA (Turyn, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Pozzi i F. Cecchi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „WAVE TO PAY” – zgłoszenie nr 12 258 141

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 stycznia 2015 r. w sprawie R 1864/2014-5

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie naruszenia i nieprawidłowego zastosowania art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               stwierdzenie, że zaskarżona decyzja jest wewnętrznie sprzeczna, co narusza art. 75 rozporządzenia nr 207/2009, a w konsekwencji:

                           —

                           stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                           —

                           obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

   Zarzuty i podstawowe argumenty są identyczne do tych, które zostały podniesione w sprawie T-129/15.


title: Sprawa T-125/06: Skarga wniesiona w dniu  3 maja 2006 r.  — Centro Studi A. Manieri przeciwko Radzie

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/49

         Skarga wniesiona w dniu 3 maja 2006 r. — Centro Studi A. Manieri przeciwko Radzie
   (Sprawa T-125/06)
   (2006/C 131/90)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Centro Studi A. Manieri (Rzym, Włochy) [przedstawiciele: adwokaci Carlo Forte, Mario Forte i Giannicola Forte]

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Sekretarza Generalnego Rady Unii Europejskiej z dnia 16 stycznia 2006 r. w sprawie odstąpienia od przetargu przy zastosowaniu procedury ograniczonej UCA-459/03 na pełne zarządzanie żłobkiem oraz pozytywnego rozpatrzenia propozycji Biura Infrastruktury i Logistyki (OIB) Komisji Europejskiej dotyczącej zarządzania tymi usługami,

               —

               ustalenie szkody poniesionej przez skarżącą na zasadzie słuszności,

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja Sekretarza Generalnego pozwanej w sprawie odstąpienia od przetargu przy zastosowaniu procedury ograniczonej na pełne zarządzanie żłobkiem, opublikowanego jesienią 2003 r. (ogłoszenie 2003/209-187862). Decyzja ta została uzasadniona ty, że uwzględniono propozycję Biura Infrastruktury i Logistyki (OIB) Komisji dotyczącą wspomnianego zarządzania żłobkiem. Oferta ta została uznana za bardziej korzystną od projektu skarżącej, w szczególności w zakresie warunków umownych gwarantowanych personelowi, ekonomii skali i optymalizacji dostępnych zasobów.
   Na poparcie swych zarzutów skarżąca podnosi:

               —

               naruszenie zasad przejrzystości i równego traktowania w zakresie w jakim zaskarżony akt, zawierając decyzję o internalizacji usług będących przedmiotem postępowania, został ustanowiony bez żadnego ogłoszenia czy przetargu,

               —

               naruszenie art. 86 ust. 1 WE w zakresie w jakim niedopuszczalny jest system, który zakazując państwom członkowskim utrzymywania krajowego systemu umożliwiającego udzielanie koncesji na usługi publiczne bez przeprowadzenia przetargu, pozwala instytucjom wspólnotowym na postępowanie w taki sposób,

               —

               błędne zastosowanie postanowień wskazanych jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji, tj. części IV ogłoszenia o zamówieniu oraz art. 101 rozporządzenia finansowego w zakresie w jakim odstąpienie Rady od przetargu nie miało na celu ponownego wszczęcia postępowania,

               —

               naruszenie obowiązku uzasadnienia i błędna ocena okoliczności faktycznych w zakresie prawidłowości kryteriów, na podstawie których dokonano wyboru propozycji OIB,

               —

               naruszenie art. 43 i 49 WE. Należy stwierdzić w tym zakresie, że OIB nie jest służbą Rady, która nie sprawuje nad nim żadnej kontroli. Nie można zatem powołać się w niniejszej sprawie na orzecznictwo, w świetle którego zastosowanie postanowień o zamówieniach publicznych jest wyłączone jedynie jeśli kontrola sprawowana nad jednostką koncesjonariusza przez udzielające zamówienia władze publiczne jest analogiczna do sprawowanej nad własnymi służbami i jeśli jednostka ta wykonuje przeważającą część swojej działalności na rzecz instytucji zamawiającej.


title: Sprawa C-459/13: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd – Słowacja) – Milica Široká przeciwko Úrad verejného zdravotníctva Slovenskej republiky (Odesłanie prejudycjalne — Ochrona zdrowia publicznego — Przepisy krajowe przewidujące obowiązek szczepienia małoletnich dzieci — Prawo rodziców do odmówienia tego szczepienia — Artykuł 168 TFUE — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuły 33 i 35 — Wprowadzenie w życie prawa Unii — Brak — Oczywisty brak właściwości Trybunału)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/29

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 17 lipca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Najvyšší súd – Słowacja) – Milica Široká przeciwko Úrad verejného zdravotníctva Slovenskej republiky
   (Sprawa C-459/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Ochrona zdrowia publicznego - Przepisy krajowe przewidujące obowiązek szczepienia małoletnich dzieci - Prawo rodziców do odmówienia tego szczepienia - Artykuł 168 TFUE - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 33 i 35 - Wprowadzenie w życie prawa Unii - Brak - Oczywisty brak właściwości Trybunału))
   2014/C 315/46
   Język postępowania: słowacki

      Sąd odsyłający

   Najvyšší súd

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Milica Široká

      Strona pozwana: Úrad verejného zdravotníctva Slovenskej republiky

      Sentencja

   Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej jest oczywiście niewłaściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania zadane przez Najvyšší súd Slovenskej republiky (Słowacja), postanowieniem z dnia 6 sierpnia 2013 r. w sprawie C-459/13.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa T-516/14 P: Odwołanie wniesione w dniu 9 lipca 2014 r. przez Christodoulosa Alexandrou od wyroku wydanego w dniu 14 maja 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-140/12 Alexandrou/Komisja

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/57

         Odwołanie wniesione w dniu 9 lipca 2014 r. przez Christodoulosa Alexandrou od wyroku wydanego w dniu 14 maja 2014 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-140/12 Alexandrou/Komisja
   (Sprawa T-516/14 P)
   2014/C 292/70
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Christodoulos Alexandrou (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat R. Duta)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu:

               —

               z zastrzeżeniem wszystkich zarzutów co do prawa i stanu faktycznego oraz dowodów, które zostaną przedstawione w dalszym toku postępowania, o dopuszczenie niniejszego odwołania i uwzględnienie go co do istoty;

               —

               w rezultacie o zmianę, jeśli nie uchylenie, zaskarżonego wyroku z poniżej wskazanych powodów;

               —

               jeśli to konieczne, przekazanie sprawy Sądowi do spraw Służby Publicznej celem orzeczenia zgodnego z wyrokiem, który zostanie wydany przez Sąd;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania całością kosztów poniesionych w związku z postępowaniem w dwóch instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący faktu, że Sąd do spraw Służby Publicznej odmówił dokonania oceny argumentów wnoszącego odwołanie opartych na rozporządzeniu nr 1049/2001 (1), a w szczególności na art. 9 ust. 4 tego aktu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący błędnego zastosowania wyroku z dnia 29 czerwca 2011 r., Angioi/Commission, F-7/07, RecFP, EU:F:2011:97, ponieważ mamy tu do czynienia z orzecznictwem restrykcyjnym, przestarzałym i niedostosowanym do konkursów organizowanych z pominięciem materiałów drukowanych.
               Posiłkowo, gdyby wyżej wymieniony wyrok został uznany za znajdujący zastosowania, wnoszący odwołanie uważa, że spełnia kryteria zdefiniowane w rzeczonym orzecznictwie.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący niezrobienia użytku przez Sąd do spraw Służby Publicznej z art. 44 § 2 regulaminu postępowania przed nim.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa T-172/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 czerwca 2008 r. — Expasa przeciwko OHIM — Gallardo Blanco (H)

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/24

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 czerwca 2008 r. — Expasa przeciwko OHIM — Gallardo Blanco (H)
   (Sprawa T-172/06) (1)

   (2008/C 247/48)

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 190 z 12.8.2006.


title: Sprawa C-27/11: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 7 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad — Bułgaria) — Anton Winkow przeciwko Naczalnik Administratiwno-nakazatełna dejnost (Odesłanie prejudycjalne — Nieuznanie w przepisach krajowych prawa do zaskarżenia przed sądem decyzji nakładających karę pieniężną, a także odebranie punktów prawa jazdy z tytułu określonych naruszeń zasad ruchu drogowego — Sytuacja czysto krajowa — Niedopuszczalność wniosku)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/3

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 7 czerwca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad — Bułgaria) — Anton Winkow przeciwko Naczalnik Administratiwno-nakazatełna dejnost
   (Sprawa C-27/11) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Nieuznanie w przepisach krajowych prawa do zaskarżenia przed sądem decyzji nakładających karę pieniężną, a także odebranie punktów prawa jazdy z tytułu określonych naruszeń zasad ruchu drogowego - Sytuacja czysto krajowa - Niedopuszczalność wniosku)
   2012/C 217/05
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administratiwen syd Sofija-grad

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Anton Winkow

      Strona pozwana: Naczalnik Administratiwno-nakazatełna dejnost

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Administratiwen syd Sofija-grad — Wykładnia art. 82 ust. 1 akapit drugi lit. a) TFUE, art. 91 ust. 1 lit. c) TFUE oraz decyzji ramowej Rady 2005/214/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie stosowania zasady wzajemnego uznawania do kar o charakterze pieniężnym (Dz.U. L 76, s. 16) — Wykładnia art. 47, 48 i 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Zgodność z prawem Unii przepisów krajowych wykluczających prawo do zaskarżenia przed sądem decyzji dotyczących kar pieniężnych w wysokości do 50 BGN nałożonych w następstwie naruszenia przepisów o ruchu drogowym

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad (Bułgaria) postanowieniem z dnia 27 grudnia 2010 r. (sprawa C-27/11) jest niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.


title: Sprawa C-332/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Wolfgang und Dr. Wilfried Rey Grundstücksgemeinschaft GbR/Finanzamt Krefeld (Odesłanie prejudycjalne — Opodatkowanie — Podatek od wartości dodanej — Dyrektywa 77/388/EWG — Artykuł 17 ust. 5 akapit trzeci — Zakres stosowania — Odliczenie podatku naliczonego — Towary i usługi wykorzystane równocześnie w ramach transakcji podlegających opodatkowaniu i transakcji zwolnionych z podatku (towary i usługi o użytku mieszanym) — Określenie przeznaczenia towarów i usług nabytych dla celów budowy, użycia, konserwacji i utrzymania budynku służącego do realizacji w części transakcji uprawniających do odliczenia i w części transakcji nieuprawniających do odliczenia — Zmiana przepisów krajowych przewidujących sposób obliczania części podlegającej odliczeniu — Artykuł 20 — Korekta odliczeń — Pewność prawna — Uzasadnione oczekiwania)

text:
               16.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Wolfgang und Dr. Wilfried Rey Grundstücksgemeinschaft GbR/Finanzamt Krefeld
   (Sprawa C-332/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Opodatkowanie - Podatek od wartości dodanej - Dyrektywa 77/388/EWG - Artykuł 17 ust. 5 akapit trzeci - Zakres stosowania - Odliczenie podatku naliczonego - Towary i usługi wykorzystane równocześnie w ramach transakcji podlegających opodatkowaniu i transakcji zwolnionych z podatku (towary i usługi o użytku mieszanym) - Określenie przeznaczenia towarów i usług nabytych dla celów budowy, użycia, konserwacji i utrzymania budynku służącego do realizacji w części transakcji uprawniających do odliczenia i w części transakcji nieuprawniających do odliczenia - Zmiana przepisów krajowych przewidujących sposób obliczania części podlegającej odliczeniu - Artykuł 20 - Korekta odliczeń - Pewność prawna - Uzasadnione oczekiwania))
   (2016/C 296/09)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Wolfgang und Dr. Wilfried Rey Grundstücksgemeinschaft GbR

      Strona pozwana: Finanzamt Krefeld

      Sentencja

               1)

               Artykuł 17 ust. 5 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, zmienionej dyrektywą Rady 95/7/WE z dnia 10 kwietnia 1995 r. należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji, w której budynek jest używany na późniejszym etapie obrotu dla celów dokonywania transakcji uprawniających do odliczenia i transakcji nieuprawniających do odliczenia, państwa członkowskie nie są zobowiązane do ustanowienia, że towary i usługi używane na wcześniejszym etapie obrotu w celach wzniesienia, nabycia, używania, konserwacji lub utrzymania tego budynku są w pierwszej kolejności przyporządkowane tym różnym transakcjom, gdy tego rodzaju przyporządkowanie jest trudne do wykonania, by w dalszej kolejności jedynie prawo do odliczenia przysługujące w związku z tymi towarami i usługami, które są używane jednocześnie dla niektórych transakcji uprawniających do odliczenia i dla innych transakcji nieuprawniających do odliczenia było określane poprzez zastosowanie kryterium podziału wedle wielkości obrotu lub, pod warunkiem, że metoda ta zapewni dokładniejsze ustalenie części odliczenia, wedle powierzchni.

               2)

               Artykuł 20 szóstej dyrektywy 77/388 zmienionej dyrektywą 95/7 należy interpretować w ten sposób, że wymaga on przeprowadzenia korekty odliczeń podatku od wartości dodanej dokonanych w związku z towarami lub usługami objętymi art. 17 ust. 5 tej dyrektywy wskutek przyjęcia podczas okresu rozpatrywanego okresu korekty kryterium podziału tego podatku, stosowanego dla celów obliczenia odliczeń, odbiegającego od metody określania prawa do odliczenia przewidzianej w owej dyrektywie.

               3)

               Ogólne zasady prawa Unii pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwiają się one mającym zastosowanie przepisom krajowym, które nie ustanawiają w sposób wyraźny korekty podatku naliczonego w rozumieniu art. 20 szóstej dyrektywy zmienionej dyrektywą 95/7 po dokonaniu zmiany kryterium podziału podatku od wartości dodanej, używanego dla celów obliczenia niektórych odliczeń, ani nie przewidują przepisów przejściowych, jakkolwiek podział podatku naliczonego dokonany przez podatnika wedle klucza podziału mającego zastosowanie przed tą zmianą został uznany w sposób ogólny jako prawidłowy przez najwyższy organ sądowniczy.

      (1)  Dz.U. C 329 z 22.9.2014.


title: Sprawa C-256/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 8 czerwca 2006 r. — Theodor Jäger przeciwko Finanzamt Kusel-Landstuhl

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 8 czerwca 2006 r. — Theodor Jäger przeciwko Finanzamt Kusel-Landstuhl
   (Sprawa C-256/06)
   (2006/C 224/35)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy:
   Bundesfinanzhof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym:

      Strona skarżąca: Theodor Jäger

      Strona pozwana: Finanzamt Kusel-Landstuhl
   Pytanie prejudycjalne
   Czy jest zgodnym z art. 73 B ust. 1 traktatu WE (obecnie art. 56 ust. 1 WE), że, dla potrzeb podatku od spadków:

               a)

               wartość położonego w innym państwie członkowskim (zagranicznego) majątku rolniczego i leśnego określa się według jego wartości rynkowej, podczas gdy w odniesieniu do krajowego majątku rolniczego i leśnego stosowane są specjalne procedury wyceny, w wyniku których wartość tego krajowego majątku jest przeciętnie ustalana jako odpowiadająca 10 % wartości rynkowej, a

               b)

               spadek mający za przedmiot krajowy majątek rolniczy i leśny nie podlega, do wysokości pewnej wolnej od opodatkowania kwoty, wycenie, a w odniesieniu do pozostałej wartości jest wyceniany tylko do wysokości 60 %,

         jeśli, w przypadku spadkobiercy, który dziedziczy spadek mający za przedmiot krajowy i zagraniczny majątek rolniczy i leśny, prowadzi to do sytuacji, że, w odniesieniu do spadkobiercy majątku krajowego, z powodu położenia majątku rolniczego i leśnego za granicą, stosowana jest wyższa stawka podatku od spadków, niż miałoby to miejsce w przypadku położenia majątku rolniczego i leśnego na terenie danego państwa?


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 lutego 2005 r. w sprawie T-229/02 Kurdistan Workers' Party (PKK) i Kurdistan National Congress (KNK) przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Szczególne środki restrykcyjne skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom mające na celu zwalczanie terroryzmu — Zdolność procesowa — Legitymacja procesowa — Stowarzyszenie — Dopuszczalność)

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/34

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 15 lutego 2005 r.
   w sprawie T-229/02 Kurdistan Workers' Party (PKK) i Kurdistan National Congress (KNK) przeciwko Radzie Unii Europejskiej (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Szczególne środki restrykcyjne skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom mające na celu zwalczanie terroryzmu - Zdolność procesowa - Legitymacja procesowa - Stowarzyszenie - Dopuszczalność)
   (2005/C 143/65)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie T-229/02 Kurdistan Workers' Party (PKK) i Kurdistan National Congress (KNK), z siedzibami w Brukseli, reprezentowani przez M. Mullera, E. Grievesa, barristers oraz J. Peirce, solicitor, przeciwko Radzie Unii Europejskiej (pełnomocnicy: M. Vitsentzatos i M. Bishop) popieranej przez Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnicy: początkowo J. Collins, następnie R. Caudwell, z adresem do doręczeń w Luksemburgu) oraz Komisję Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: C. Brown i P. Kuijper, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2002/334/WE z dnia 2 maja 2002 r. wprowadzającej w życie art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu i uchylającej decyzję 2001/927/WE (Dz.U. L 116, str. 33) oraz decyzji Rady 2002/460/WE z dnia 17 czerwca 2002 r. wprowadzającej w życie art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 i uchylającej decyzję 2002/334 (Dz.U. L 160, str. 26), Sąd (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, N.J. Forwood i S. Papasavvas, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 15 lutego 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżący ponoszą własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę.

               3)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisja ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 233 z 28.9.2002 r.


title: Sprawa C-67/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 2 grudnia 2008 r. w sprawie T-362/05 Nuova Agricast Srl i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 17 lutego 2009 r. przez Nuova Agricast Srl i in.

text:
               18.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/17

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji wydanego w dniu 2 grudnia 2008 r. w sprawie T-362/05 Nuova Agricast Srl i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 17 lutego 2009 r. przez Nuova Agricast Srl i in.
   (Sprawa C-67/09 P)
   2009/C 90/28
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Nuova Agricast Srl, Cofra srl. (przedstawiciel: M. A. Calabrese, avvocato)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

      Tytułem żądania głównego:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku również w części, w której orzeczono, że brak było jakiejkolwiek nieprawdy w piśmie z dnia 29 maja 2000 r., oraz oddalenie z tego powodu co do istoty również powództwa wzajemnego Komisji;

               —

               orzekając o kwestiach objętych środkami organizacji postępowania z dnia 2 marca 2006 r., stwierdzenie, iż dokonując określonych w skardze w pierwszej instancji czynów, Komisja dopuściła się ciężkiego i oczywistego naruszenia prawa wspólnotowego oraz wyrządziła szkodę majątkową wnoszącym odwołanie;

               —

               skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd celem zadecydowania o kwestiach nieobjętych środkami organizacji postępowania z dnia 2 marca 2006 r.;

               —

               oraz w przedmiocie kosztów

                           i)

                           obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach,

                           ii)

                           bądź zastrzeżenie orzeczenia o kosztach;

               —

               lub też, jeżeli nie uzna, że sprawa podlega rozpatrzeniu co do istoty.

      Tytułem żądania ewentualnego:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku również w części, w której orzeczono, że brak było jakiejkolwiek nieprawdy w piśmie z dnia 29 maja 2000 r., oraz oddalenie co do istoty również powództwa wzajemnego Komisji;

               —

               skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

               —

               zastrzeżenie orzeczenia o kosztach.

      Zarzuty i główne argumenty

      PIERWSZY ZARZUT NIEZGODNOŚCI Z PRAWEM: naruszenie prawa poprzez uznanie przez Komisję za dozwolony systemu pozostającego w sprzeczności z zasadami pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań i niedyskryminacji przedsiębiorstw uczestniczących w tym samym systemie pomocy; będące tego rezultatem naruszenie art. 87 WE i orzecznictwa wspólnotowego stanowiącego, że postępowanie przewidziane w art. 88 WE nie może nigdy stanowić instrumentu obchodzenia lub naruszenia przepisów i zasad prawa wspólnotowego i które uznaje, że Komisja nie może zezwolić na system naruszający przepisy lub zasady prawa wspólnotowego.
   Wnoszący odwołanie utrzymują, że Sąd Pierwszej Instancji dokonując wykładni decyzji z 1997 r. tak jak to uczynił w pkt 81 zaskarżonego wyroku, nadał całemu systemowi pomocy, który ona zatwierdza, wykładnię czyniącą go niezgodnym z zasadami pewności prawa, ochrony uzasadnionych oczekiwań i niedyskryminacji, ponieważ tak interpretowany system dostarczając przedsiębiorstwom, które zgłosiły wniosek po raz pierwszy w drugim przetargu w 1999 r., dokładnych zapewnień co do okoliczności, że również one mogły w razie konieczności ponownie złożyć taki wniosek w następnym przetargu, czynił takie ponowne złożenie logicznie niemożliwym, ponieważ przetarg taki nie mógł się odbyć po 31 grudnia 1999 r., chociażby ograniczał się jedynie do ponownego złożenia. Wnoszący odwołanie wnioskują z tego, iż tak interpretowany system naruszałby oprócz zasad pewności prawa i ochrony oczekiwań także zasadę niedyskryminacji, ponieważ nie zezwalałby jedynie przedsiębiorstwom, które uczestniczyły po raz pierwszy w drugim przetargu w 1999 r., na to, na co zezwalałby natomiast wszystkim przedsiębiorstwom, które uczestniczyły w poprzednich przetargach.

      DRUGI ZARZUT NIEZGODNOŚCI Z PRAWEM: Naruszenie prawa poprzez zaniechanie kontroli, czy przyjętą przez niego wykładnię decyzji zatwierdzającej z 1997 r. można było zastąpić inną zapewniającą poszanowanie zasad przywołanych powyżej. Wynikające z tego naruszenie orzecznictwa nakładającego na sąd obowiązek takiej kontroli i takiego zastąpienia.
   Wnoszący odwołanie utrzymują, że dokonując w sposób ogólny i abstrakcyjny wykładni systemu w postaci, w jakiej zatwierdza go decyzja z 1997 r. Sąd zaniechał sprawdzenia, czy przyjętą przez niego wykładnię można było zastąpić inną zapewniającą poszanowanie zasad przywołanych powyżej, dopuszczając się tym samym naruszenia prawa, ponieważ naruszył orzecznictwo, zgodnie z którym jeżeli przepis wtórnego prawa wspólnotowego można poddać więcej niż jednej wykładni, to należy dać raczej pierwszeństwo tej wykładni, która zapewnia zgodność przepisu z traktatem WE, niż wykładni prowadzącej do uznania jego niezgodności z tymże traktatem.

      TRZECI ZARZUT NIEZGODNOŚCI Z PRAWEM: Wnoszący odwołanie utrzymują, że zaskarżony wyrok w części, w której (pkt 50 i 51) wyklucza obecność nieprawdy w piśmie z dnia 29 maja 2000 r., jest oprócz przeinaczenia okoliczności faktycznych dotknięty błędem w interpretacji tego pisma i powinien zostać uchylony, oraz że powinno zostać oddalone co do istoty również powództwo wzajemne Komisji zmierzające do wykreślenia ze skarg podniesionego przez wnoszących odwołanie oskarżenia, że poświadczyła ona nieprawdę, redagując pismo z dnia 29 maja 2000 r. w sposób, który pozwalał rozumieć, że to władze włoskie nawet nie wspomniały na posiedzeniu w dniu 16 maja 2000 r. o istnieniu przedsiębiorstw zaliczających się do kategorii trzeciego przetargu.


title: Sprawa T-157/06: Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2006 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/24

         Skarga wniesiona w dniu 9 czerwca 2006 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-157/06)
   (2006/C 190/44)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (Przedstawiciel: Paolo Gentili, Avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności komunikatu Komisji Europejskiej nr 2984 z dnia 31 marca 2006 r. mającej za przedmiot RPO Sycylia — wniosek o płatność nr 2005 0601 — wzywającego do „przestrzegania warunków dopuszczalności wypłaty zaliczek w ramach systemu pomocy określonych w piśmie komisarza Barniera z dnia 29 lipca 2003 r.” oraz wszystkich aktów z nim związanych lub na których został oparty;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych, które zostały podniesione w sprawie T-345/04 Republika Włoska przeciwko Komisji (1).

      (1)  Dz.U. C z 262 z 23.10.04, str. 55.


title: Sprawa C-224/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/26

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 23 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-224/06) (1)

   (2006/C 331/56)

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 165 z 15.7.2006.


title: Sprawa C-75/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Alessandria — Włochy) — Agra Srl przeciwko Agenzia Dogane Ufficio delle Dogane di Alessandria (Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 — Wspólnotowy kodeks celny — Artykuł 221 ust. 3 i 4 — Retrospektywne pokrycie długu celnego — Przedawnienie — Czyn podlegający ściganiu karnemu)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/11

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Alessandria — Włochy) — Agra Srl przeciwko Agenzia Dogane Ufficio delle Dogane di Alessandria
   (Sprawa C-75/09) (1)

   (Rozporządzenie (EWG) nr 2913/92 - Wspólnotowy kodeks celny - Artykuł 221 ust. 3 i 4 - Retrospektywne pokrycie długu celnego - Przedawnienie - Czyn podlegający ściganiu karnemu)
   2010/C 221/17
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Commissione Tributaria Provinciale di Alessandria

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Agra Srl

      Strona pozwana: Agenzia Dogane Ufficio delle Dogane di Alessandria

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Commissione Tributaria Provinciale di Aleksandria — Wykładnia art. 221 ust. 3 i 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) — Pokrycie kwoty długu celnego — Przekroczenie terminu na podanie kwoty należności do pokrycia w przypadku długu celnego powstałego w wyniku czynu podlegającego ściganiu karnemu — Krajowe przepisy przewidujące zawieszenie tego terminu do chwili nabycia powagi rzeczy osądzonej przez wyrok wydany w postępowaniu karnym wszczętym ze względu na czyn, który spowodował powstanie długu celnego

      Sentencja

   Artykuł 221 ust. 3 i 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r. należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu stanowiącemu, że w sytuacji gdy brak zapłaty należności celnych wynika z przestępstwa, bieg terminu przedawnienia długu celnego rozpoczyna się w dniu, w którym wydany w postępowaniu karnym wyrok lub wyrok nakazowy stały się niewzruszalne.

      (1)  Dz.U. C 102 z 1.5.2009.


title: Sprawa C-225/06 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 11 września 2007 r. — Athinaïki Oikogeniaki Artopoiia AVEE przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Ferrero Deutschland GmbH (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Podobieństwo między dwoma znakami towarowymi — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny FERRÓ — Sprzeciw uprawnionego do słownego krajowego znaku towarowego FERRERO — Częściowa odmowa rejestracji)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/24

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 11 września 2007 r. — Athinaïki Oikogeniaki Artopoiia AVEE przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Ferrero Deutschland GmbH
   (Sprawa C-225/06 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Podobieństwo między dwoma znakami towarowymi - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego zawierającego element słowny „FERRÓ’ - Sprzeciw uprawnionego do słownego krajowego znaku towarowego FERRERO - Częściowa odmowa rejestracji)
   (2007/C 315/42)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Athinaïki Oikogeniaki Artopoiia AVEE (przedstawiciel: A. Tsavdaridis, dikigoros)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: Novais Gonçalves, pełnomocnik), Ferrero Deutschland GmbH, która wstąpiła w prawa Ferrero GmbH (przedstawciel: M. Schaeffer, Rechtsanwalt)
   Przedmiot sprawy
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie T-35/04 Athinaïki Oikogeniaki Artopoiia przeciwko OHIM, w którym Sąd oddalił skargę wniesioną przez zgłaszającego graficzny znak towarowy „FERRÓ” dla towarów z klas 29, 30 i 42 o stwierdzenie nieważności decyzji R 460/2002-1 wydanej przez Pierwszą Izbę Odwoławczą Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) w dniu 1 grudnia 2003 r., oddalającej odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów, w której odmówiono częściowo rejestracji tego znaku towarowego w wyniku sprzeciwu wniesionego przez uprawnionego do słownego krajowego znaku towarowego „FERRERO” dla towarów z klas 5, 29, 30, 32 i 33.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Athinaïki Oikogeniaki Artopoiia AVEE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa F-23/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 2 maja 2007 r. — Giraudy przeciwko Komisji (Urzędnicy — Skarga — Skarga o zadośćuczynienie — Dochodzenie Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) — Przeniesienie — Rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 — Decyzja 1999/396/WE, EWWiS, Euratom — Niezgodne z prawem działanie — Szkoda — Choroba zawodowa — Uwzględnienie świadczeń, o których mowa w art. 73 regulaminu pracowniczego)

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/25

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 2 maja 2007 r. — Giraudy przeciwko Komisji
   (Sprawa F-23/05) (1)

   (Urzędnicy - Skarga - Skarga o zadośćuczynienie - Dochodzenie Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) - Przeniesienie - Rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 - Decyzja 1999/396/WE, EWWiS, Euratom - Niezgodne z prawem działanie - Szkoda - Choroba zawodowa - Uwzględnienie świadczeń, o których mowa w art. 73 regulaminu pracowniczego)
   (2007/C 129/42)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Jean-Louis Giraudy (Paryż, Francja) (przedstawiciel: D. Voillemot, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Curral i G. Berscheid, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Uchylenie decyzji Komisji odmawiającej uznania odpowiedzialności swych służb oraz uznania krzywdy wyrządzonej skarżącemu w związku z dochodzeniem prowadzonym przez OLAF w przedstawicielstwie Komisji we Francji oraz wniosek o zadośćuczynienie.
   Sentencja wyroku

               1)

               Komisja Wspólnot Europejskich wypłaci J-L. Giraudy'emu kwotę 15 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną mu wskutek naruszenia jego dobrego imienia i czci.

               2)

               Skarga zostaje oddalona w pozostałym zakresie.

               3)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokryje koszty własne oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez J.-L. Giraudy'ego.

               4)

               J.-L. Giraudy poniesie jedną trzecią swych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 171 z 9.7.2005 r., str. 29 (sprawa pierwotnie zarejestrowana w Sądzie Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich pod sygnaturą T-169/05 i przekazana do Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej postanowieniem z dnia 15.12.2005 r.).


title: Sprawa T-376/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 lipca 2005 r. — Polyelectrolyte Producers Group przeciwko Radzie i Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja Rady ustalająca stanowisko Wspólnoty — Decyzja Wspólnego Komitetu EOG — Zarzut niedopuszczalności — Akt zaskarżalny — Legitymacja procesowa — Niedopuszczalność)

text:
               15.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 257/11

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 lipca 2005 r. — Polyelectrolyte Producers Group przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-376/04) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja Rady ustalająca stanowisko Wspólnoty - Decyzja Wspólnego Komitetu EOG - Zarzut niedopuszczalności - Akt zaskarżalny - Legitymacja procesowa - Niedopuszczalność)
   (2005/C 257/22)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Polyelectrolyte Producers Group (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem i C. Mereu)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: pełnomocnicy J.-P. Hix i B. Hoff-Nielsen) i Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: pełnomocnicy J. Forman i M. Wilderspin)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności aktów strony pozwanej, dopuszczających stosowanie przez Królestwo Norwegii ograniczeń stężenia akrylamidu bardziej rygorystycznych niż te, które są stosowane we Wspólnocie Europejskiej i które zostały zawarte w decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 59/2004 z dnia 26 kwietnia 2004 r. zmieniającej załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia EOG (Dz.U. L 277, str. 30), a także stwierdzenie nieważności stanowiska Wspólnoty dotyczącego tej decyzji.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżąca ponosi własne koszty, jak również koszty poniesione przez Komisję i Radę.

      (1)  Dz.U. C 284 z 20.11.2004


title: Sprawa C-207/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Panevėžio apygardos teismas (Litwa) w dniu 20 maja 2008 r. — Postępowanie karne przeciwko Edgarowi Babanovowi

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Panevėžio apygardos teismas (Litwa) w dniu 20 maja 2008 r. — Postępowanie karne przeciwko Edgarowi Babanovowi
   (Sprawa C-207/08)
   (2008/C 209/31)
   Język postępowania: litewski
   Sąd krajowy
   Panevėžio apygardos teismas (Litwa).
   Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym
   Edgar Babanov
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy i z którymi dokładnie przepisami Unii Europejskiej jest niezgodny art. 265 kodeksu karnego Republiki Litwy w zakresie, w jakim przewiduje bezwarunkową odpowiedzialność karną za uprawę wszelkich bez wyjątku odmian konopi, bez względu na ilość zawartej w nich substancji aktywnej?

               2)

               Jeśli jest on niezgodny z tymi przepisami, czy sąd Republiki Litwy może orzekając zastosować prawo krajowe (art. 265 kodeksu karnego), jeżeli zawartość substancji aktywnej w uprawianych konopiach nie przekracza 0.2 %?


title: Sprawa C-89/11 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 listopada 2012 r. — E.ON Energie AG przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o nałożeniu grzywny za złamanie pieczęci — Ciężar dowodu — Przeinaczenie dowodów — Obowiązek uzasadnienia — Kwota grzywny — Nieograniczone prawo orzekania — Zasada proporcjonalności)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 listopada 2012 r. — E.ON Energie AG przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-89/11 P) (1)

   (Odwołanie - Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o nałożeniu grzywny za złamanie pieczęci - Ciężar dowodu - Przeinaczenie dowodów - Obowiązek uzasadnienia - Kwota grzywny - Nieograniczone prawo orzekania - Zasada proporcjonalności)
   2013/C 26/06
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: E.ON Energie AG (przedstawiciele: A. Röhling, F. Dietrich i R. Pfromm, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, V. Bottka i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 15 grudnia 2010 r. w sprawie T-141/08 E.ON Energie przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008) 377 wersja ostateczna z dnia 30 stycznia 2008 r. o nałożeniu grzywny na podstawie art. 23 ust. 1 lit. e) rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 za złamanie pieczęci — Naruszenie ogólnych zasad prawa takich jak domniemanie niewinności, zasady „in dubio pro reo” oraz zasady proporcjonalności, a także zasad rządzących rozkładem ciężaru dowodu — Naruszenie obowiązku uzasadnienia

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               E.ON Energie AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 152 z 21.5.2011.


title: Sprawa T-348/16 OP: Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2017 r. – Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis/ERCEA (Klauzula arbitrażowa — Sprzeciw — Zawieszenie wykonania wyroku zaocznego — Wyrok wstępny)

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/29

         Wyrok Sądu z dnia 13 lipca 2017 r. – Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis/ERCEA
   (Sprawa T-348/16 OP) (1)

   ((Klauzula arbitrażowa - Sprzeciw - Zawieszenie wykonania wyroku zaocznego - Wyrok wstępny))
   (2017/C 300/35)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis (Saloniki, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (ERCEA) (przedstawiciele: M. Pesquera Alonso i F. Sgritta, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata E. Kourakisa)

      Przedmiot

   Sprzeciw od wyroku z dnia 6 kwietnia 2017 r., Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis/ERCEA (T-348/16, niepublikowany, EU:T:2017:268).

      Sentencja

   Zawiesza się wykonanie wyroku z dnia 6 kwietnia 2017 r., Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis/ERCEA (T-348/16), do chwili rozstrzygnięcia w przedmiocie sprzeciwu wniesionego przez Agencję Wykonawczą Europejskiej Rady ds. Badań Naukowych (ERCEA).

      (1)  Dz.U. C 296 z 16.8.2016.


               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/1

         2010/C 37/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 24 z 30.1.2010.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 11 z 16.1.2010.

      Dz.U. C 312 z 19.12.2009.

      Dz.U. C 297 z 5.12.2009.

      Dz.U. C 282 z 21.11.2009.

      Dz.U. C 267 z 7.11.2009.

      Dz.U. C 256 z 24.10.2009.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-103/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunal des affaires de sécurité sociale de Paris z dnia  22 lutego 2006 r.  w sprawie Philippe Derouin przeciwko Union pour le Recouvrement des Cotisations de Sécurité Sociale et d'Allocations Familiales de Paris — Région parisienne (Urssaf)

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Tribunal des affaires de sécurité sociale de Paris z dnia 22 lutego 2006 r. w sprawie Philippe Derouin przeciwko Union pour le Recouvrement des Cotisations de Sécurité Sociale et d'Allocations Familiales de Paris — Région parisienne (Urssaf)
   (Sprawa C-103/06)
   (2006/C 108/07)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Tribunal des affaires de sécurité sociale de Paris.
   Data wpływu: 22 lutego 2006 r.
   Strony postępowania przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Philippe Derouin.

      Strona pozwana: Union pour le Recouvrement des Cotisations de Sécurité Sociale et d'Allocations Familiales de Paris — Région parisienne (Urssaf).
   Pytanie prejudycjalne
   Czy rozporządzenie nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. (1) należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ono postanowieniom umowy, zgodnie z którymi, tak jak we francusko-brytyjskiej umowie podatkowej z dnia 22 maja 1968 r., dochody uzyskane w Zjednoczonym Królestwie przez pracowników zamieszkałych we Francji i ubezpieczonych w tym kraju wykluczone są z podstawy wymiaru powszechnej składki społecznej (C.S.G.) i składki na spłatę zadłużenia systemu zabezpieczeń społecznych (C.R.D.S.), które pobierane są we Francji?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. U. L 149, str. 2)


title: Sprawa T-106/08 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 kwietnia 2008 r. — CPEM przeciwko Komisji (Środek tymczasowy — Wniosek o zawieszenie wykonania — Nowy wniosek — Nowe okoliczności — Brak — Niedopuszczalność — Artykuł 109 regulaminu Sądu)

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/18

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 kwietnia 2008 r. — CPEM przeciwko Komisji
   (Sprawa T-106/08 R)
   (Środek tymczasowy - Wniosek o zawieszenie wykonania - Nowy wniosek - Nowe okoliczności - Brak - Niedopuszczalność - Artykuł 109 regulaminu Sądu)
   (2008/C 158/29)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Centre de promotion de l'emploi par la micro-entreprise (ośrodek promocji zatrudnienia poprzez mikroprzedsięwzięcia, CPEM) (Marsylia, Francja) (przedstawiciel: C. Bonnefoi, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Flynn i A. Steiblytė, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania noty debetowej nr 3240912189 z dnia 17 grudnia 2007 r. dotyczącej decyzji Komisji nr C(2007) 4645 z dnia 4 października 2007 r. znoszącej pomoc przyznaną z Europejskiego Funduszu Społecznego (EFS) na rzecz CPEM decyzją nr C(1999) 2645 z dnia 17 sierpnia 1999 r.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Zastrzega się rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów.


title: Sprawa C-413/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 10 lipca 2017 r. – UAB „Roche Lietuva”/VšĮ Kauno Dainavos poliklinika

text:
               18.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 309/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 10 lipca 2017 r. – UAB „Roche Lietuva”/VšĮ Kauno Dainavos poliklinika
   (Sprawa C-413/17)
   (2017/C 309/39)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: UAB „Roche Lietuva”

      Strona pozwana: VšĮ Kauno Dainavos poliklinika

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepisy art. 2 i 23 dyrektywy 2004/18/WE (1) oraz załącznika VI do tej dyrektywy (łącznie bądź oddzielnie, lecz bez ograniczania się do tych przepisów), należy interpretować i rozumieć w ten sposób, że w przypadku gdy instytucja zamawiająca – zakład opieki zdrowotnej nad ludźmi – zamierza nabyć towary (sprzęt medyczny i materiały diagnostyczne) lub określone prawa do nich w drodze postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, aby być w stanie samodzielnie wykonywać badania, zakres uznania tej instytucji zamawiającej obejmuje uprawienie do ustanowienia w specyfikacji technicznej tylko takich wymogów dla tych towarów, które nie opisują w oderwaniu poszczególnych operacyjnych (technicznych) i użytkowych (funkcjonalnych) cech sprzętu lub materiałów, tylko określają parametry jakościowe badań, które mają być wykonywane, oraz charakterystykę funkcjonalną laboratorium badawczego, których treść powinna zostać opisana oddzielenie w specyfikacji warunków danego zamówienia publicznego?

      (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. 2004, L 134, s. 114).


title: Sprawa C-48/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/31

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 27 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-48/08) (1)

   (2009/C 69/64)

      Język postępowania: angielski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.04.2008.


title: Sprawa T-595/14: Postanowienie Sądu z dnia 15 września 2015 r. – Othman/Rada

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/59

         Postanowienie Sądu z dnia 15 września 2015 r. – Othman/Rada
   (Sprawa T-595/14) (1)

   (2015/C 381/77)
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 361 z 13.10.2014.


title: Sprawa T-124/05: Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2005 r. przez Davida Tasa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               28.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 132/30

         Skarga wniesiona w dniu 2 marca 2005 r. przez Davida Tasa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-124/05)
   (2005/C 132/55)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 2 marca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Davida Tasa, zamieszkałego w Brukseli, reprezentowanego przez adwokatów Sébastiena Orlandiego, Xaviera Martina, Alberta Coolena, Jeana-Noëla Louisa oraz Etienne'a Marchala, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżacy wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji komisji konkursowej konkursu EPSO/A/4/03 o niedopuszczeniu skarżącego do testów,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżący, mający dyplom uniwersytecki „M. SC. in Business Administration”, zgłosił się do udziału w konkursie EPSO/A/4/03 mającym na celu utworzenie rezerwy dla naboru asystentów administratorów w grupie zaszeregowania A8 w dziedzinach dotyczących audytu. Kwestionuje on decyzję komisji konkursowej o niedopuszczeniu go do konkursu ze względu na to, że jego dyplom nie spełniał warunków przewidzianych w ogłoszeniu o konkursie.
   Na poparcie skargi skarżący podnosi naruszenie warunków uczestnictwa ustalonych w ogłoszeniu o konkursie, jak również oczywisty błąd w ocenie. Skarżący podnosi również, że co najmniej dwóch innych kandydatów, których dopuszczono do testów, miało ten sam dyplom wydany przez ten sam wydział tej samej uczelni i na tej podstawie powołuje się na naruszenie zasady równego traktowania.


title: Sprawa C-441/06: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Pomoc państwa — Obowiązek odzyskania — Obowiązek współpracy)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/20

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 18 października 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-441/06) (1)

   (Pomoc państwa - Obowiązek odzyskania - Obowiązek współpracy)
   (2007/C 315/33)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: C.Giolito, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i S. Ramet, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niewykonanie w wyznaczonym terminie decyzji Komisji 2005/709/WE z dnia 2 sierpnia 2004 r. dotyczącej pomocy państwa przyznanej przez Francję na rzecz France Télécom (Dz.U. L 269, str. 30) — Naruszenie art. 2 i 3 wspomnianej decyzji oraz art. 10 i 249 akapit czwarty WE — Obowiązek odzyskania pomocy uznanej za bezprawną — Brak wpływu praktycznych trudności w obliczeniu dokładnej kwoty pomocy podlegającej odzyskaniu na ten obowiązek i skarga na decyzję Komisji uznającą pomoc za bezprawną
   Sentencja

               1)

               Nie wykonując w wyznaczonym terminie decyzji Komisji 2005/709/WE z dnia 2 sierpnia 2004 r. dotyczącej pomocy państwa przyznanej przez Francję na rzecz France Télécom, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 i 3 tej decyzji, art. 249 ust. 4. WE oraz art. 10 WE.

               2)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 310 z 16.12.2006.


title: Sprawa T-365/08: Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2008 r. — Hidalgo przeciwko OHIM — Bodegas Hidalgo — La Gitana (HIDALGO)

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/48

         Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2008 r. — Hidalgo przeciwko OHIM — Bodegas Hidalgo — La Gitana (HIDALGO)
   (Sprawa T-365/08)
   (2008/C 272/93)
   Język skargi: hiszpański
   Skarga

      Strona skarżąca: Emilio Hidalgo, SA (Jerez de la Frontera, Hiszpania) (przedstawiciel: M. Esteve Sanz, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bodegas Hidalgo — La Gitana, SA (Sanlucar de Barrameda, Kadyks, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 czerwca 2008 r., doręczonej skarżącej w dniu 18 czerwca 2008 r., wydanej w sprawie R-1329/2007-4;

               —

               obciążenie OHIM, i ewentualnie uczestnika postępowania przed Izbą Odwoławczą, kosztami postępowania przed Sądem oraz przed Izbą Odwoławczą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Emilio Hidalgo, SA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „HIDALGO” (zgłoszenie nr 4 032 108) dla towarów w klasie 33 „napoje alkoholowe (z wyjątkiem piwa)”.

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na który powołano się w sprzeciwie: Bodegas Hidalgo — La Gitana, SA

      Znak lub oznaczenie, na który powołano się w sprzeciwie: hiszpański słowny znak towarowy „HIDALGO” dla towarów w klasie 33 („wina w ogólności, a zwłaszcza objęte zakresem AOC Jerez y Manzanilla”).

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 73 i art. 61 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (WZT) oraz przysługującego skarżącej prawa do obrony polegające na tym, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o dokument, w przedmiocie którego skarżąca nie mogła się wypowiedzieć.
   Skarżąca podnosi również naruszenie:

               —

               art. 8, ust. 1 lit. a) WZT polegające na uznaniu w zaskarżonej decyzji, że wina są identyczne z pozostałymi napojami alkoholowymi objętymi klasą 33;

               —

               art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 1 dyrektywy 89/104/EWG mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych oraz naruszenie zasady współistnienia i równoważności znaków towarowych krajowych i wspólnotowych.


title: Sprawa F-92/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. — Dricot-Daniele i in. przeciwko Komisji (Służba publiczna — Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników — Umorzenie postępowania)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/54

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 16 czerwca 2011 r. — Dricot-Daniele i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-92/10) (1)

   (Służba publiczna - Coroczne dostosowanie wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników - Umorzenie postępowania)
   2011/C 252/119
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Dricot-Daniele (Overijse, Belgia) i in. (przedstawiciel: adwokat C. Mourato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności sprostowania do odcinków wynagrodzenia skarżących za okres od lipca do grudnia 2009 r. oraz odcinków wynagrodzenia sporządzonych po 1 stycznia 2010 r. w ramach corocznego dostosowania wynagrodzeń i emerytur urzędników i innych pracowników na podstawie rozporządzenia Rady (UE, Euratom) nr 1296/2009 z dnia 23 grudnia 2009 r.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie ze skargi w sprawie F-92/10 Dricot-Daniele i in. przeciwko Komisji zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011, s. 40


title: Sprawa C-661/13: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Astellas Pharma Inc. przeciwko Polpharma SA Pharmaceutical Works

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/21

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 7 maja 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Astellas Pharma Inc. przeciwko Polpharma SA Pharmaceutical Works
   (Sprawa C-661/13) (1)

   2014/C 261/40
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 129 z 28.4.2014.


title: Sprawa C-236/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2017 r. w sprawie T-162/14, Canadian Solar Emea GmbH i in./Rada, wniesione w dniu 8 maja 2017 r. przez Canadian Solar Emea GmbH, Canadian Solar Manufacturing (Changshu), Inc., Canadian Solar Manufacturing (Luoyang), Inc., Csi Cells Co. Ltd, Csi Solar Power (China), Inc.

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/27

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 28 lutego 2017 r. w sprawie T-162/14, Canadian Solar Emea GmbH i in./Rada, wniesione w dniu 8 maja 2017 r. przez Canadian Solar Emea GmbH, Canadian Solar Manufacturing (Changshu), Inc., Canadian Solar Manufacturing (Luoyang), Inc., Csi Cells Co. Ltd, Csi Solar Power (China), Inc.
   (Sprawa C-236/17 P)
   (2017/C 239/34)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Canadian Solar Emea GmbH, Canadian Solar Manufacturing (Changshu), Inc., Canadian Solar Manufacturing (Luoyang), Inc., Csi Cells Co. Ltd, Csi Solar Power (China), Inc. (przedstawiciele: J. Bourgeois, avocat, S. De Knop, advocaat, M. Meulenbelt, advocaat, A. Willems, avocat)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-162/14;

               —

               uwzględnienie żądania przedstawionego w pierwszej instancji i stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia w zakresie, w jakim dotyczy ono wnoszących odwołanie;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez wnoszące odwołanie i jej własnymi kosztami, zarówno w pierwszej instancji jak i w postępowaniu odwoławczym;

               —

               obciążenie wszystkich pozostałych stron postępowania odwoławczego ich własnymi kosztami;

         Tytułem subsydiarnym

               —

               uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-162/14;

               —

               odesłanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

               —

               orzeczenie, że rozstrzygnięcie o kosztach poniesionych w pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym nastąpi w orzeczeniu Sądu kończącym postępowanie w sprawie;

               —

               obciążenie wszystkich pozostałych stron postępowania odwoławczego ich własnymi kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Sąd naruszył prawo, wymagając, aby wnoszące odwołanie wykazały, że mają interes prawny w podniesieniu zarzutów pierwszego i drugiego; w każdym razie Sąd dokonał błędnej kwalifikacji okoliczności faktycznych, ponieważ wnoszące odwołanie mają taki interes.

               2.

               Sąd naruszył prawo, wymagając, aby wnoszące odwołanie wykazały, że mają interes prawny w podniesieniu zarzutu trzeciego; Sąd dokonał błędnej wykładni art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia 1225/2009 („rozporządzenia podstawowego”). (1)

               3.

               Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że rozporządzenie 1168/2012 miało zastosowanie do postępowania antydumpingowego w niniejszej sprawie (2); Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że zaskarżone rozporządzenie nie było obarczone wadą za względu na nieustosunkowanie się przez Komisje do wniosku wnoszących odwołanie o uzyskanie statusu spółki prowadzącej działalność w warunkach gospodarki rynkowej.

               4.

               Sąd naruszył prawo, pozwalając instytucjom na ustalenie cła antydumpingowego na poziomie kompensującym szkodę spowodowaną przez czynniki inne niż przywóz dumpingowy; Sąd naruszył prawo niesłusznie odwracając ciężar dowodu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009, L 343, s. 51). Artykuł 7 ust. 2 lit. a) rozporządzenia podstawowego został zastąpiony przez identyczny art. 2 ust. 7 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U 2016, L 176, s. 21).

      (2)  Rozporządzenie (EU) Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1168/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie zmiany rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (Dz.U. 2012, L 344, s. 1).


title: Sprawa C-607/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawach połączonych od T-112/14 do T-116/14 i T-119/14, Molinos Río de la Plata i in./Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/36

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 15 września 2016 r. w sprawach połączonych od T-112/14 do T-116/14 i T-119/14, Molinos Río de la Plata i in./Rada, wniesione w dniu 24 listopada 2016 r. przez Radę Unii Europejskiej
   (Sprawa C-607/16 P)
   (2017/C 030/40)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: H. Marcos Fraile, pełnomocnik, N. Tuominen, adwokat)

      Druga strona postępowania: Molinos Río de la Plata SA, Oleaginosa Moreno Hermanos SACIFI y A, Vicentin SAIC, Aceitera General Deheza SA, Bunge Argentina SA, Cámara Argentina de Biocombustibles (Carbio), Komisja Europejska, European Biodiesel Board (EBB)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 15 września 2016 r., doręczonego Radzie w dniu 16 września 2016 r., w sprawach połączonych od T-112/14 do T-116/14 i T-119/14, Molinos Río de la Plata SA i in./Rada;

               —

               oddalenie skargi wniesionej w pierwszej instancji o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia; i

               —

               obciążenie strony skarżącej w pierwszej instancji kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego poniesionymi przez Radę.

         Tytułem żądania ewentualnego,

               —

               przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               rozstrzygnięcie o kosztach postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

                  Po pierwsze, Sąd zastosował błędne kryterium prawne przy ocenie, czy Rada dysponowała dowodem pozwalającym stwierdzić, że krajowe ceny surowców zawarte w dokumentach zainteresowanych argentyńskich eksporterów były wystarczająco zniekształcone, aby pominąć je i posłużyć się metodą przewidzianą w art. 2 ust. 5 akapit drugi rozporządzenia podstawowego (1). Postępując w ten sposób Sąd nałożył na instytucję nadmierny ciężar dowodu.

               2.

                  Po drugie, ustalenia Sądu dotyczące tego, że dowód przedstawiony przez instytucję był niewystarczający dla wykazania, że doszło do znacznego zniekształcenia cen podstawowych surowców w Argentynie w wyniku systemu zróżnicowanego podatku wywozowego, pozbawione są właściwego uzasadnienia.

               3.

                  Po trzecie, sentencja zaskarżonego wyroku stwierdzająca nieważność ceł antydumpingowych w zakresie, w jakim dotyczą one strony skarżącej w pierwszej instancji, jest nieproporcjonalna w stosunku do jedynego zarzutu podniesionego na poparcie stwierdzenia nieważności rozważanego przez Sąd i niekorzystnie wpływa na ustalenie sprzeczności z prawem.

               4.

               Rada wykaże, że zaskarżony wyrok wielokrotnie narusza prawo, co wpływa na jego ważność. Dodatkowo Rada podnosi, że okoliczności faktyczne leżące u podstaw pierwszego zarzutu podniesionego przez stronę skarżącą w pierwszej instancji są wystarczająco udowodnione, aby Trybunał Sprawiedliwości mógł rozstrzygnąć w przedmiocie tego zarzutu i oddalić skargę.

               5.

               W związku z tym Rada wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz o oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia wniesionej przez stronę skarżącą w pierwszej instancji.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009, L 343, s. 51, zwane dalej „rozporządzeniem podstawowym”).


title: Sprawa T-422/07: Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2007 r. — DJEBEL przeciwko Komisji

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/40

         Skarga wniesiona w dniu 16 listopada 2007 r. — DJEBEL przeciwko Komisji
   (Sprawa T-422/07)
   (2008/C 64/65)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: DJEBEL, SGPS, SA (Funchal, Portugalia) (przedstawiciele: M. Andrade Neves i S. Castro Caldeira)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 10 maja 2007 r., opublikowanej w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 24 sierpnia 2007 r., w sprawie pomocy państwa C 4/2006 (ex N 180/2005) — Portugalia — Pomoc na rzecz spółki Djebel [notyfikowanej jako dokument nr C (2007) 1959] (Dz.U. L 219, str. 30);

               —

               stwierdzenie przez Sąd Pierwszej Instancji, że:

                           —

                           pomoc, o którą wystąpiono, była i jest niezbędna do realizacji projektu inwestycyjnego polegającego na nabyciu kapitału spółki RASH, a w konsekwencji na zakupie hotelu Rio Atlântico;

                           —

                           o pomoc wystąpiono przed realizacją inwestycji;

                           —

                           projekt spółki Djebel był pierwszym doświadczeniem grupy Pestana w zakresie umiędzynarodowienia;

                           —

                           realizacja tego projektu nie miała wpływu na warunki konkurencji przedsiębiorstw europejskich mających siedzibę na terytorium wspólnotowym, jak i tych działających poza tym obszarem;

                           —

                           realizacja wspomnianego projektu nie przysporzyła grupie Pestana korzyści, która mogłaby spowodować zakłócenia w wymianie handlowej między państwami członkowskimi;

                           —

                           pomoc, o którą zwróciła się Djebel, charakteryzuje się tymi samymi cechami co pomoc, o którą wystąpiła Vila Galé, a którą Komisja zatwierdziła w decyzji z dnia 15 października 2003 r.

               —

               stwierdzenie, że przyznanie pomocy spółce Djebel, na podstawie wskazanych powyżej warunków i założeń, nie jest niezgodne z którymkolwiek przepisem traktatu WE ani z którymkolwiek przepisem prawa wtórnego;

               —

               nakazanie zmiany decyzji Komisji z dnia 10 maja 2007 r. w sprawie pomocy, o którą wystąpiła Djebel, tak aby rzeczona decyzja zezwalała na przyznanie pomocy na warunkach określonych przez Djebel i władze portugalskie.

         Zarzuty i główne argumenty
   Pomoc państwa, o której przyznanie wystąpiła skarżąca, nie jest niezgodna z mającymi zastosowanie przepisami traktatu WE.
   Djebel spełniała przewidziane prawem warunki, by jej kandydatura została uwzględniona w ramach SIME, a Komisja jest zobowiązana przestrzegać warunków dotyczących przyjęcia takiej kandydatury, przewidzianych w portugalskiej ustawie mającej zastosowanie w niniejszej sprawie.
   Mające zastosowanie przepisy portugalskie stanowią, że kandydatury złożone przed dniem 31 stycznia 2001 r. mogą obejmować, jako podlegające zwrotowi, wydatki inwestycyjne poniesione po dniu 1 lipca 1999 r.
   Omawiana pomoc państwa miała na celu promowanie i wspieranie procesu umiędzynarodowienia grupy Pestana i wystąpiono o nią przed rozpoczęciem inwestycji.
   Skarżąca nie może ponosić szkody wynikającej z tego, że odpowiedzialne władze spóźniły się z oceną projektu.
   Pomoc, o której przyznanie wystąpiła skarżąca, nie może być oceniana w świetle obecnej sytuacji ekonomicznej i finansowej.
   Bez omawianej pomocy skarżąca nie mogłaby zrealizować inwestycji odpowiadającej wspomnianemu projektowi.
   Pierwsze doświadczenie grupy Pestana w zakresie umiędzynarodowienia polega na zakupie dokonanym przez skarżącą w ramach tego projektu inwestycyjnego.
   W 1999 r. grupa Pestana nie dysponowała wystarczającymi środkami finansowymi pozwalającymi na samodzielną realizację inwestycji w Brazylii.
   Realizacja tej inwestycji nie wywarła żadnego znaczącego wpływu na warunki wymiany handlowej w Unii Europejskiej.
   Nie ma żadnego związku między zakupem dokonanym przez skarżącą w Brazylii a ekspansją grupy Pestana w Portugalii.
   Projekt inwestycyjny przedstawiony przez skarżącą oraz pomoc, która została jej przyznana, są zgodne z przepisami traktatu WE, w szczególności z art. 87 ust. 3 lit. c) traktatu WE.
   Pomoc przyznana skarżącej ułatwiła rozwój działalności gospodarczej i jest objęta wyjątkiem przewidzianym w art. 87 ust. 3 lit. c) WE.
   Nie doszło do jakiegokolwiek naruszenia przepisów traktatu WE lub prawa wtórnego ani do jakiegokolwiek zakłócenia konkurencji na wspólnym rynku.
   Odwołując się do zasady równego traktowania, skarżąca twierdzi, że skoro omawiany projekt inwestycyjny posiada wszystkie cechy, które występowały w projekcie Vila Galé będącym przedmiotem decyzji Komisji z dnia 15 października 2003 r., decyzja Komisji w sprawie pomocy państwa C 4/2006 powinna być taka sama, jak wspomniana decyzja.


title: Wyrok Trybunału z dnia 28 czerwca 2011 r. w sprawie E-18/10 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii (Niewykonanie wyroku Trybunału stwierdzającego uchybienie zobowiązaniom – artykuł 33 porozumienia o nadzorze i Trybunale – środki niezbędne do wykonania wyroku Trybunału)

text:
               17.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 336/19

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 28 czerwca 2011 r.
   w sprawie E-18/10
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii
   (Niewykonanie wyroku Trybunału stwierdzającego uchybienie zobowiązaniom – artykuł 33 porozumienia o nadzorze i Trybunale – środki niezbędne do wykonania wyroku Trybunału)
   2011/C 336/13
   W sprawie E-18/10 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii – SKARGA o stwierdzenie, że Królestwo Norwegii, nie przyjmując środków niezbędnych do wykonania wyroku Trybunału EFTA w sprawie E-2/07 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 33 Porozumienia pomiędzy państwami członkowskimi EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher, prezes, Thorgeir Örlygsson i Per Christiansen (sędzia sprawozdawca), sędziowie, wydał w dniu 28 czerwca 2011 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1)

               orzeka, że Królestwo Norwegii, nie przyjmując środków niezbędnych do wykonania wyroku w sprawie E-2/07 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Królestwu Norwegii, uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 33 Porozumienia pomiędzy państwami członkowskimi EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości;

               2)

               obciąża Królestwo Norwegii kosztami postępowania.


title: Sprawa C-459/05: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 7 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/27

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 7 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-459/05) (1)

   (2007/C 96/48)

      Język postępowania: francuski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 48 z 25.2.2006.


title: Sprawa F-139/06: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 8 lipca 2010 r. — Kurrer przeciwko Komisji (Służba publiczna — Urzędnicy — Powołanie — Członkowie personelu tymczasowego powołani na urzędników — Kandydaci wpisani na listę rezerwy przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego — Przepisy przejściowe w zakresie zaszeregowania do grupy przy zatrudnieniu — Zaszeregowanie do grupy na podstawie nowych, mniej korzystnych przepisów — Artykuł 5 ust. 4 i art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego)

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/56

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 8 lipca 2010 r. — Kurrer przeciwko Komisji
   (Sprawa F-139/06) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Powołanie - Członkowie personelu tymczasowego powołani na urzędników - Kandydaci wpisani na listę rezerwy przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego - Przepisy przejściowe w zakresie zaszeregowania do grupy przy zatrudnieniu - Zaszeregowanie do grupy na podstawie nowych, mniej korzystnych przepisów - Artykuł 5 ust. 4 i art. 12 ust. 3 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego)
   2010/C 234/101
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Christian Kurrer (Watermael-Boitsfort, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i H. Krämer, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Eurpejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i M. Simm, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji obowiązującej od dnia 1 kwietnia 2006 r., na mocy której skarżący, członek personelu tymczasowego zaszeregowany do grupy A7 (obecnie A*8) i laureat konkursu otwartego COM/A/3/03, został powołany na urzędnika z zaszeregowaniem A*6, stopień 2 na podstawie przepisów załącznika XIII do regulaminu pracowniczego, bez zachowania punktów stanowiących jego dorobek punktowy zgromadzony w trakcie pracy w charakterze członka personelu tymczasowego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokryje własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007, s. 39.


title: Sprawa T-13/07: Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2007 r. — Cemex UK Cement przeciwko Komisji

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/37

         Skarga wniesiona w dniu 12 stycznia 2007 r. — Cemex UK Cement przeciwko Komisji
   (Sprawa T-13/07)
   (2007/C 56/70)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Cemex UK Cement ((Thorpe, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: D. Wyatt QC, S. Taylor, Solicitor oraz adwokaci S. Tromans i C. Thomann)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 listopada 2006 r. dotyczącej krajowego planu rozdzielania pozwoleń na emisje gazów cieplarnianych notyfikowanego przez Zjednoczone Królestwo zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE (1) w zakresie, w jakim:

                           —

                           decyzja ta nie sprzeciwiła się lub zatwierdziła przydział pozwoleń dla skarżącej, odnoszący się do jej zakładu w Rugby, który był nieodpowiedni i niezgodny z prawem w odniesieniu do 343 838 ton;

                           —

                           decyzja ta nie sprzeciwiła się lub zatwierdziła przydział pozwoleń producentom cementu konkurujących ze skarżącą, który był nieodpowiedni i niezgodny z prawem w odniesieniu do 343 838 ton, biorąc pod uwagę zaniżony przydział dla skarżącej;

                           —

                           decyzja ta nie sprzeciwiła się lub zatwierdziła metodę przydziału pozwoleń ustanowioną w art. 3 ust. 7 i 8 krajowego planu rozdzielania Zjednoczonego Królestwa i w pkt 28-30 załącznika C do tego planu, ponieważ traktuje ona cementownię jako rozpoczynającą działalność w roku, w którym cementowania ta uruchamiała działalność, i traktuje ten rok jako pierwszy rok działalności wspomnianej cementowni, kalkulując przydział pozwoleń na podstawie średnich emisji w okresie referencyjnym 2000-2003, wyłączając najniższe emisje roczne, niezależnie od rzeczywistego okresu działalności cementowni;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarga opiera się na art. 230 WE i zmierza do stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji z dnia 29 listopada 2006 r. dotyczącej krajowego planu rozdzielania pozwoleń na emisje gazów cieplarnianych notyfikowanego przez Zjednoczone Królestwo zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady.
   Powody stwierdzenia nieważności przywołane przez skarżących dotyczą głównie faktu, że Komisja rzekomo powstrzymała się od sprzeciwu (lub zatwierdzenia) w odniesieniu do zaniżonego przydziału pozwoleń dla należącego do skarżącej zakładu w Rugby, co zdaniem skarżącej:

               —

               stanowi bezprawną dyskryminację tego zakładu, ponieważ przydział ten nie uwzględnia odpowiednio okresu jego działalności i oparty jest na okresie emisji, o którym władze Zjednoczonego Królestwa wiedziały, że nie jest reprezentatywny;

               —

               ogranicza prawo spółki dominującej Cemex Espana do zakładania przedsiębiorstw, ponieważ utrudnia i czyni mniej atrakcyjnym korzystanie z jednej z podstawowych swobód przez tę spółkę dominującą i nie może być uzasadnione nadrzędnymi względami interesu publicznego;

               —

               w połączeniu z wynikającym z tego zawyżonym przydziałem na rzecz konkurentów skarżącej przydział ten stanowi pomoc państwa niezgodną z art. 87 i 88 WE.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, str. 32).


title: Sprawa T-435/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 listopada 2008 r. — New Look przeciwko OHIM (NEW LOOK) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego NEW LOOK — Bezwzględna postawa odmowy rejestracji — Brak uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenie (WE) nr 40/94)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/28

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 listopada 2008 r. — New Look przeciwko OHIM (NEW LOOK)
   (Sprawa T-435/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego NEW LOOK - Bezwzględna postawa odmowy rejestracji - Brak uzyskania charakteru odróżniającego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenie (WE) nr 40/94)
   (2009/C 19/54)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: New Look Ltd (Weymouth, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, M. Blair i K. Gilbert, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 września 2007 r. (sprawa R 670/2007-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego NEW LOOK jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               New Look Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.