title: Sprawa C-542/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 20 września 2007 r. w sprawie T-461/04, Imagination Technologies Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 30 listopada 2007 r. przez Imagination Technologies Ltd

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/18

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 20 września 2007 r. w sprawie T-461/04, Imagination Technologies Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 30 listopada 2007 r. przez Imagination Technologies Ltd
   (Sprawa C-542/07 P)
   (2008/C 37/25)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Imagination Technologies Ltd (przedstawiciel: M. Edenborough, Barrister)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania w sprawie skargi przed Sądem Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Odwołujący się twierdzi, że zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 2396075, dotyczące znaku słownego PURE DIGITAL („zgłoszenie”), nie narusza ani art. 7 ust. 1 lit. b) ani art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94, jako że znak ten nabył charakter odróżniający od czasu zgłoszenia go do rejestracji. Jego zdaniem Sąd Pierwszej Instancji dokonał nieprawidłowej wykładni stosownych przepisów prawnych. Powinien był on stwierdzić w szczególności, że używanie znaku po zgłoszeniu go do rejestracji ma znaczenie dla oceny charakteru odróżniającego nabytego w drodze używania.
   Sąd Pierwszej Instancji niesłusznie zatem oddalił skargę. Odwołujący się domaga się w związku z tym uwzględnienia niniejszego odwołania i uchylenia zaskarżonego wyroku. Odwołujący się domaga się także zasądzenia na swoją rzecz kosztów postępowania odwoławczego oraz postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji.


title: Sprawa C-78/05: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 czerwca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Livorno — Włochy) — Umberto Gentilini przeciwko Dal Colle Industria Dolciaria SpA

text:
               16.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 224/32

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 czerwca 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Livorno — Włochy) — Umberto Gentilini przeciwko Dal Colle Industria Dolciaria SpA
   (Sprawa C-78/05) (1)

   (2006/C 224/61)

      Język postępowania: włoski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2005


title: Sprawa C-274/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  6 kwietnia 2006 r.  (wniosek Finanzgericht Hamburg o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — ED & F Man Sugar Ltd przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas (Rolnictwo — Rozporządzenie (EWG) nr 3665/87 — Refundacje wywozowe — Nałożenie sankcji po wydaniu ostatecznej decyzji w sprawie zwrotu refundacji — Możliwość powtórnego zbadania decyzji nakładającej sankcję)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/10

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 kwietnia 2006 r. (wniosek Finanzgericht Hamburg o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) — ED & F Man Sugar Ltd przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-274/04) (1)

   (Rolnictwo - Rozporządzenie (EWG) nr 3665/87 - Refundacje wywozowe - Nałożenie sankcji po wydaniu ostatecznej decyzji w sprawie zwrotu refundacji - Możliwość powtórnego zbadania decyzji nakładającej sankcję)
   (2006/C 143/19)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Hamburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: ED & F Man Sugar Ltd

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Hamburg — Wykładnia art. 11 ust. 1 i 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz. U. L 351, str. 1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2945/94 z dnia 2 grudnia 1994 r. (Dz. U. L 310, str. 57) — Sankcje w przypadku wniosku o nadmierną refundację — Możliwość powtórnego zbadania przez krajowe urzędy lub sądy ostatecznej decyzji w sprawie zwrotu nienależnie otrzymanych kwot w ramach skargi eksportera na decyzję nakładającą na niego sankcję — Błędna wykładnia prawa wspólnotowego
   Sentencja
   Artykuł 11 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2945/94 z dnia 2 grudnia 1994 r., należy interpretować w ten sposób, że w ramach postępowania odwoławczego od decyzji nakładającej sankcję, wydanej na mocy tego przepisu, krajowe urzędy i sądy są uprawnione do badania, czy eksporter złożył wniosek o refundację wyższą od refundacji stosowanej w rozumieniu tego przepisu, mimo że decyzja w sprawie zwrotu, o której mowa w ust. 3 akapit pierwszy tego przepisu uprawomocniła się przed wydaniem decyzji nakładającej sankcję.

      (1)  Dz. U. C 228 z 11.9.2004.


title: Sprawa T-141/14: Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2014 r. – SolarWorld i in. przeciwko Radzie

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/41

         Skarga wniesiona w dniu 28 lutego 2014 r. – SolarWorld i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-141/14)
   2014/C 142/54
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: SolarWorld AG (Bon, Niemcy); Brandoni solare SpA (Castelfidardo, Włochy); i Solaria Energia y Medio Ambiente, SA (Madryd, Hiszpania) (przedstawiciele: L. Ruessmann, lawyer, J. Beck, Solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Orzeczenie o dopuszczalności i zasadności skargi;

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 3 rozporządzenia wykonawczego (EU) nr 1238/2013 (1); i

               —

               Połączenie sprawy ze sprawą T-507/13; oraz

               —

               Nakazanie pozwanej zapłaty kosztów poniesionych przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy tego, iż art. 3 zaskarżonego rozporządzenia obarczony jest oczywistym błędem w ustaleniach i narusza art. 8 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego (2) do tego stopnia, że zwalnia z ceł producentów chińskich, w stosunku do których Komisja przyjęła łączne zobowiązanie z naruszeniem prawa skarżących do sprawiedliwego postępowania oraz z naruszeniem zasady prawidłowej administracji, a także prawa skarżących do obrony oraz art. 8 ust. 4 i art. 19 ust. 2 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy tego, że art. 3 zaskarżonego rozporządzenia zawiera oczywisty błąd w ustaleniach i narusza art. 8 podstawowego rozporządzenia antydumpingowego do tego stopnia, że zwalnia on z ceł chińskich producentów, w stosunku do których Komisja dopuściła bezprawne wspólne zobowiązanie.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy tego, że art. 3 zaskarżonego rozporządzenia narusza art. 101 ust. 1 TFUE w zakresie, w jakim udziela niektórym producentom chińskim zwolnienia ze spornych ceł na podstawie oferty przedsiębiorstwa przyjętej i potwierdzonej przez decyzję wykonawczą 2013/707/EU (3) oraz przez decyzję Komisji 2013/423/EU (4), które jest horyzontalnym porozumieniem ustalającym cenę.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 1238/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiące o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2013 L 325, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009, L 343, s. 51).

      (3)  Decyzja wykonawcza Komisji 2013/707/EU z dnia 4 grudnia 2013 r. potwierdzająca przyjęcie zobowiązania złożonego w związku z postępowaniem antydumpingowym i postępowaniem antysubsydyjnym dotyczącym przywozu modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej na okres obowiązywania środków ostatecznych (Dz.U. 2013, L 325, s. 214).

      (4)  Decyzja Komisji 2013/423/EU z dnia 2 sierpnia 2013 r. przyjmująca zobowiązanie złożone w związku z postępowaniem antydumpingowym dotyczącym przywozu modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw i płytek) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2013, l 209, S. 26).


title: Sprawa T-558/14: Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2015 r. – Research Engineering & Manufacturing/OHIM – Nedschroef Holding (TRILOBULAR) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy TRILOBULAR — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/26

         Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2015 r. – Research Engineering & Manufacturing/OHIM – Nedschroef Holding (TRILOBULAR)
   (Sprawa T-558/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy TRILOBULAR - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2016/C 007/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Research Engineering & Manufacturing, Inc. (Middletown, Stany Zjednoczone Ameryki) (przedstawiciele: S. Malynicz, G. Hollingworth, barristers, K. Gilbert i M. Gilbert, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Nedschroef Holding BV (Helmond, Niderlandy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 maja 2014 r. (sprawa R 442/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Nedschroef Holding BV a Research Engineering & Manufacturing, Inc.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Research Engineering & Manufacturing, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 351 z 6.10.2014.


title: Wyrok Trybunału z dnia 9 kwietnia 2015 r. w sprawie E-16/14 – Pharmaq AS przeciwko Intervet International BV (Weterynaryjne produkty lecznicze – Dodatkowe świadectwo ochronne – Rozporządzenie (EWG) nr 1768/92 – Pojęcie „pierwszego zezwolenia na wprowadzenie produktu do obrotu” w Europejskim Obszarze Gospodarczym – Substancja czynna)

text:
               22.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 350/8

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 9 kwietnia 2015 r.
   w sprawie E-16/14
   Pharmaq AS przeciwko Intervet International BV
   (Weterynaryjne produkty lecznicze – Dodatkowe świadectwo ochronne – Rozporządzenie (EWG) nr 1768/92 – Pojęcie „pierwszego zezwolenia na wprowadzenie produktu do obrotu” w Europejskim Obszarze Gospodarczym – Substancja czynna)
   (2015/C 350/11)
   W sprawie E-16/14 Pharmaq AS przeciwko Intervet International BV – wniosek skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia pomiędzy Państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, wystosowany przez Oslo tingrett (Sąd Rejonowy w Oslo), dotyczący wykładni art. 2, 3 i 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1768/92 z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie stworzenia dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes) oraz sędziowie: Per Christiansen i Páll Hreinsson (sędzia sprawozdawca), wydał w dniu 9 kwietnia 2015 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1.

               Na mocy rozporządzenia (EWG) nr 1768/92 dodatkowe świadectwo ochronne dla weterynaryjnego produktu leczniczego może być przyznane w państwie EOG na podstawie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu przyznanego w tym państwie zgodnie z administracyjną procedurą wydawania pozwolenia, określoną w tytule III dyrektywy 2001/82/WE, włącznie z procedurą dopuszczenia w wyjątkowych okolicznościach, zgodnie z art. 26 ust. 3 tej dyrektywy. Takie pozwolenie na dopuszczenie do obrotu stanowi ważne zezwolenie oraz, w stosownych przypadkach, może również stanowić pierwsze zezwolenie na wprowadzenie produktu do obrotu jako weterynaryjnego produktu leczniczego w rozumieniu art. 3 lit. b) i d) rozporządzenia (EWG) nr 1768/92.
               Zezwolenia przyznawane na podstawie art. 8 akapit pierwszy dyrektywy 2001/82/WE nie stanowią pozwolenia na dopuszczenie do obrotu w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 1768/92. Ten przepis stanowiący odstępstwo ściśle ogranicza wykorzystanie środków dozwolonych na jego mocy, stanowiąc, że ma on zastosowanie tylko w przypadku poważnych chorób epizootycznych, w sytuacji braku odpowiedniego produktu leczniczego oraz po zawiadomieniu Urzędu Nadzoru EFTA o szczegółowych warunkach zastosowania.
               Określenie, czy „specjalne zwolnienia od zezwolenia” lub „licencje AR16”, przyznawane odpowiednio przez władze norweskie i irlandzkie między 2003 i 2011 r., oraz tymczasowe pozwolenie na dopuszczenie do obrotu przyznane w 2005 r. w Zjednoczonym Królestwie zostały wydane na podstawie przepisów krajowych wdrażających art. 8 akapit pierwszy czy też art. 26 ust. 3 dyrektywy 2001/82/WE zależy zasadniczo od oceny okoliczności faktycznych w postępowaniu krajowym, a ocena ta należy do sądu krajowego.

               2.

               Zgodnie z art. 4 rozporządzenia (EWG) nr 1768/92 zakres ochrony przyznanej dodatkowym świadectwem ochronnym dotyczy określonego szczepu wirusa objętego patentem podstawowym, ale nieokreślonego w pozwoleniu na dopuszczenie do obrotu w odniesieniu do szczepionki zawierającej martwe wirusy, wykorzystanej do celów art. 3 lit. b) rozporządzenia (EWG) nr 1768/92, wyłącznie jeżeli dany szczep stanowi tę samą substancję czynną co produkt leczniczy, dla którego udzielono pozwolenia, a skutki lecznicze są objęte wskazaniami terapeutycznymi, w odniesieniu do których udzielono pozwolenia na dopuszczenie do obrotu. Nie jest istotne, czy produkt leczniczy na bazie takiego innego szczepu będzie wymagał odrębnego pozwolenia na dopuszczenie do obrotu. Ocena tych okoliczności jest kwestią faktyczną, która musi zostać określona przez sąd krajowy.
               Dodatkowe świadectwo ochronne jest nieważne w zakresie, który przekracza zakres określony w odpowiednim pozwoleniu na dopuszczenie do obrotu.


title: Sprawa C-400/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 29 sierpnia 2007 r. — SALF SpA przeciwko Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), Ministero della Salute

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio (Włochy) w dniu 29 sierpnia 2007 r. — SALF SpA przeciwko Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), Ministero della Salute
   (Sprawa C-400/07)
   (2007/C 269/55)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale Amministrativo Regionale del Lazio
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: SALF SpA

      Strona pozwana: Agenzia Italiana del Farmaco (AIFA), Ministero della Salute
   Pytania prejudycjalne

               1)

               W dalszej części, po przepisach zawartych w art. 2 i 3 (1), które dotyczą relacji między władzami państwa członkowskiego i przedsiębiorstwami farmaceutycznymi — przewidując określenie ceny produktu leczniczego lub podjęcie decyzji co do jej podniesienia na wniosek tych [ostatnich], ale pod warunkiem zatwierdzenia przez właściwe władze, czyli w wyniku dialogu między samym przedsiębiorstwem a władzami właściwymi w zakresie kontroli wydatków na produkty lecznicze — art. 4 ust. 1 reguluje sytuację, „gdy ceny na wszystkie produkty lecznicze lub na pewne ich grupy zostały zamrożone”, określając takie zamrożenie cen jako ogólny środek, którego utrzymanie uzależnione jest od kontroli, przeprowadzanej co najmniej raz do roku, w świetle kryteriów makroekonomicznych występujących w państwie członkowskim.
               Przepis przyznaje właściwym władzom 90-dniowy terminy na podjęcie decyzji, stanowiąc, że po jego upływie ogłaszają one czy i jakie obniżki lub podwyżki cen zostaną wprowadzone.
               Należy rozstrzygnąć kwestie, czy przepis ten w części, która odnosi się do „[ewentualnych obniżek cen]”, należy rozumieć w ten sposób, że oprócz ogólnego środka w postaci zamrożenia cen na wszystkie produkty lecznicze lub niektóre ich grupy, można zastosować inny ogólny środek w postaci obniżenia cen na wszystkie produkty lecznicze lub niektóre ich grupy, czy też „[ewentualne obniżenie cen]” odnosi się wyłącznie do produktów leczniczych, których ceny zostały zamrożone;

               2)

               czy art. 4 ust. 1, w części w której zobowiązuje właściwe władze państwa członkowskiego do sprawdzenia co najmniej raz do roku, w przypadku zamrożenia cen, czy warunki makroekonomiczne usprawiedliwiają utrzymanie niezmienionych zamrożonych cen, należy interpretować w ten sposób, że jeżeli w odpowiedzi na pytanie pierwsze zostanie uznane, że dopuszcza się obniżenie cen, możliwe jest odwołanie się do takiego środka wielokrotnie w ciągu roku oraz wielokrotnie w ciągu kilku la (od 2002 r. do 2010 r.);

               3)

               czy w rozumieniu wspomnianego art. 4, interpretowanego w świetle założeń przyjętych zgodnie z głównym celem środków kontroli cen produktów leczniczych, jakim jest „wspieranie zdrowia publicznego poprzez zapewnienie odpowiedniego zaopatrzenia w produkty lecznicze dostępne po umiarkowanych cenach oraz unikanie różnic we wspomnianych środkach mogących wpływać na handel produktami leczniczymi wewnątrz Wspólnoty lub zakłócać go” — można uznać, że przyjęcie środków, które odwołują się do „przewidywanej” a nie „ustalonej” kwoty wydatków jest zgodne z prawem wspólnotowym (pytanie obejmuje obydwa przypadki);

               4)

               czy wymogi dotyczące przestrzegania progów wydatków na produkty lecznicze, które każde państwo członkowskie jest uprawnione ustalić, powinny być szczególnie związane z samymi wydatkami na produkty lecznicze czy też państwo członkowskie jest uprawnione do uwzględnienia również danych dotyczących innych wydatków związanych ze zdrowiem;

               5)

               czy wynikające z dyrektywy zasady przejrzystości i uczestnictwa przedsiębiorstw zainteresowanych zamrożeniem lub ogólnym obniżeniem cen produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że powinno się przewidzieć w każdej sytuacji możliwości odstępstwa od narzuconej ceny (art. 4 ust. 2) oraz rzeczywisty udział przedsiębiorstwa przedstawiającego wniosek, w wyniku czego władze administracyjne w przypadku ewentualnej odmowy są zobowiązane taką odmowę uzasadnić.

      (1)  Dyrektywa Rady 89/105/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. dotycząca przejrzystości środków regulujących ustalanie cen na produkty lecznicze przeznaczone do użytku przez człowieka oraz włączenia ich w zakres krajowego systemu ubezpieczeń zdrowotnych (Dz.U. L 40, str. 8).


title: Sprawa C-142/14 P: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 3 czerwca 2015 r. – The Sunrider Corporation/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Nannerl GmbH & Co. KG [Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie do rejestracji słownego znaku towarowego SUN FRESH — Sprzeciw właściciela wcześniejszego słownego wspólnotowego znaku towarowego SUNNY FRESH — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo towarów oznaczonych kolidującymi ze sobą znakami towarowymi — Prawo do bycia wysłuchanym — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b), art. 75 i 76]

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/6

         Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 3 czerwca 2015 r. – The Sunrider Corporation/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Nannerl GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-142/14 P) (1)

   ([Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie do rejestracji słownego znaku towarowego SUN FRESH - Sprzeciw właściciela wcześniejszego słownego wspólnotowego znaku towarowego SUNNY FRESH - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo towarów oznaczonych kolidującymi ze sobą znakami towarowymi - Prawo do bycia wysłuchanym - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b), art. 75 i 76])
   (2015/C 320/08)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Sunrider Corporation (przedstawiciele: N. Dontas i K. Markakis, dikogoroi)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik), Nannerl GmbH & Co. KG (przedstawiciel: A. Thünken, Rechtsanwalt)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

               2)

               The Sunrider Corporation zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 212 z 7.7.2014.


title: Sprawa F-105/05: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 lipca 2007 r. — Dieter Wils przeciwko Parlamentowi Europejskiemu (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury — Podwyższenie składki do systemu emerytalno-rentowego na podstawie przepisów regulaminu pracowniczego w jego brzmieniu z dnia 1 maja 2004 r. )

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/46

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 11 lipca 2007 r. — Dieter Wils przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa F-105/05) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury - Podwyższenie składki do systemu emerytalno-rentowego na podstawie przepisów regulaminu pracowniczego w jego brzmieniu z dnia 1 maja 2004 r.)
   (2007/C 199/88)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Dieter Wils (Altrier, Luksemburg) (przedstawiciele: G. Vandersanden i C. Ronzi, avocats)

      Strona pozwana: Parlemant Europejski (przedstawiciele: J. F. De Wachter i M. Mustapha Pacha, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Służba publiczna — Unieważnienie informacji o wynagrodzeniu skarżącego począwszy od lipca 2004 r. w zakresie, w jakim wskazują na podwyższenie składki do systemu emerytalno-rentowego do 9,75 % w związku z zastosowaniem przepisów nowego regulaminu pracowniczego (dawna sprawa T-399/05)
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Parlament Europejski pokryje własne koszty, jak również połowę kosztów poniesionych przez D. Wilsa.

               3)

               D. Wils pokryje połowę własnych kosztów postępowania.

               4)

               Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich pokryją własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 10 z dnia 14 stycznia 2006 r., str. 28.


title: Sprawa C-620/16: Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec

text:
               6.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/15

         Skarga wniesiona w dniu 29 listopada 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-620/16)
   (2017/C 038/20)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: W. Mölls, L. Havas, J. Hottiaux, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

               —

               Republika Federalna Niemiec naruszyła decyzję Rady 2014/699/UE (1) i art. 4 ust. 3 TUE w ten sposób, że na 25. sesji Komisji Rewizyjnej OTIF zagłosowała wbrew stanowisku określonemu w tej decyzji i wyraziła publiczny sprzeciw zarówno względem tego stanowiska, jak i względem przewidzianego tam wykonania prawa głosu przez Unię Europejską.

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi, co następuje:
   Międzyrządowa Organizacja Międzynarodowych Przewozów Kolejami (OTIF), do której należą obok 26 państw członkowskich także Unia Europejska sprawuje administrację Konwencją o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF).
   Na 25. sesji Komisji Rewizyjnej OTIF odbyło się głosowania nad pewnymi zmianami konwencji i załączników do niej. W odniesieniu do kilku tych punktów Rada określiła w decyzji 2014/699/EU stanowisko Unii.
   Na sesji Niemcy w dwóch punkach głosowali przeciwko stanowisku wyrażonemu w tej decyzji, wyraziły publicznie sprzeciw względem tego stanowiska i w jednym przypadku nawet wbrew przewidzianemu w decyzji wykonaniu prawa głosu przez Unię.
   To zachowanie jest niezgodne z ww. decyzją 2014/699/EU jak również z art. 4 ust. 3 TUE.

      (1)  Decyzja Rady 2014/699/UE z dnia 24 czerwca 2014 r. określająca stanowisko, jakie ma być przyjęte w imieniu Unii Europejskiej na 25. sesji Komisji Rewizyjnej OTIF w odniesieniu do pewnych zmian w Konwencji o międzynarodowym przewozie kolejami (COTIF) oraz w załącznikach do tej konwencji, Dz.U. L 293, s. 26


title: Sprawa T-300/14: Postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2015 r. – Fricopan Back/Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania — Skarga o stwierdzenie nieważności — Wniosek o zezwolenie na dostosowanie żądań — Brak nowych okoliczności — Niedopuszczalność)

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/26

         Postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2015 r. – Fricopan Back/Komisja
   (Sprawa T-300/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania - Skarga o stwierdzenie nieważności - Wniosek o zezwolenie na dostosowanie żądań - Brak nowych okoliczności - Niedopuszczalność))
   (2015/C 245/31)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Fricopan Back GmbH Immekath (Klötze, Niemcy) (przedstawiciele: T. Volz, M. Ringel, B. Wißmann, M. Püstow, C. Oehme i T. Wielsch, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez A. Luke i C. Maurera, adwokatów)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Wniosek o zezwolenie na dostosowanie żądań zawartych w niniejszej skardze w taki sposób, aby dotyczyły one decyzji Komisji C(2014) 8786 final z dnia 25 listopada 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.33995 (2013) (ex 2013/NN) – wdrożonej przez Republikę Federalną Niemiec jako wsparcie dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych, zostaje odrzucony jako niedopuszczalny.

               3)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosku o dopuszczenie Urzędu Nadzoru EFTA do sprawy w charakterze interwenienta.

               4)

               Fricopan Back GmbH Immekath pokrywa koszty własne, a także poniesione przez Komisję Europejską, w tym również te związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

               5)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014


title: Sprawa C-2/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 3 stycznia 2014 r. — postępowanie karne przeciwko Thi Bich Ngoc Nguyen i Nadine Schönherr

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 3 stycznia 2014 r. — postępowanie karne przeciwko Thi Bich Ngoc Nguyen i Nadine Schönherr
      (Sprawa C-2/14)
      (2014/C 71/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

      Thi Bich Ngoc Nguyen i Nadine Schönherr

         Inny uczestnik postępowania: Generalbundesanwalt przy Bundesgerichtshof

         Pytanie prejudycjalne

      Czy produkty lecznicze zgodnie z definicją dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (1), zawierające „substancje sklasyfikowane” przez rozporządzenia nr 273/2004 (2) i nr 111/2005 (3), zgodnie z art. 2 lit. a) tych rozporządzeń są zawsze wyłączone spod zakresu stosowania tych aktów albo czy należy to jedynie wówczas założyć, gdy produkty lecznicze mają taki skład, że substancje sklasyfikowane w rozumieniu ww. rozporządzeń nie mogą być łatwo wykorzystane lub odzyskane za pomocą łatwych do zastosowania lub ekonomicznie opłacalnych środków?

         (1)  Dz.U. L 311, s. 67.

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 273/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. w sprawie prekursorów narkotykowych (Dz.U. L 47 s. 1)

         (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 111/2005 z dnia 22 grudnia 2004 r. określające zasady nadzorowania handlu prekursorami narkotyków pomiędzy Wspólnotą a państwami trzecimi (Dz.U. L 22, s. 1)


title: Sprawa C-400/12: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber), London (Zjednoczone Królestwo) — Secretary of State for the Home Department przeciwko M. G. (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2004/38/WE — Artykuł 28 ust. 3 lit. a) — Ochrona przed wydaleniem z terytorium — Sposób obliczania dziesięcioletniego okresu — Uwzględnienie okresów odbywania kary pozbawienia wolności)

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber), London (Zjednoczone Królestwo) — Secretary of State for the Home Department przeciwko M. G.
   (Sprawa C-400/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2004/38/WE - Artykuł 28 ust. 3 lit. a) - Ochrona przed wydaleniem z terytorium - Sposób obliczania dziesięcioletniego okresu - Uwzględnienie okresów odbywania kary pozbawienia wolności)
   2014/C 85/11
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber), London

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Secretary of State for the Home Department

      Strona pozwana: M. G.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London — Wykładnia art. 28 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77) — Decyzja o wydaleniu uzasadniona poważnymi względami bezpieczeństwa publicznego podjęta wobec obywatela Unii, który przez poprzednie 10 lat zamieszkiwał w przyjmującym państwie członkowskim i który został skazany na karę pozbawienia wolności — Pojęcie dziesięcioletniego pobytu na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego — Możliwość zaliczenia okresu pozbawienia wolności — Obliczanie wymaganego okresu pobytu albo od chwili rozpoczęcia pobytu, albo, wstecz, od chwili podjęcia decyzji o wydaleniu — Wpływ, w tym ostatnim przypadku, wcześniejszego pozbawienia wolności

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 28 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG należy dokonywać w ten sposób, że dziesięcioletni okres pobytu, o którym mowa w tym przepisie, powinien być zasadniczo nieprzerwany, a oblicza się go wstecz, od dnia wydania decyzji o wydaleniu danej osoby.

               2)

               Wykładni art. 28 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2004/38 należy dokonywać w ten sposób, że okres odbywania przez daną osobę kary pozbawienia wolności może zasadniczo przerwać ciągłość pobytu w rozumieniu tego przepisu i mieć wpływ na przyznanie zwiększonej ochrony, jaką ten przewiduje, w tym w wypadku gdy osoba ta przebywała w przyjmującym państwie członkowskim przez dziesięcioletni okres poprzedzający odbywanie przez nią kary pozbawienia wolności. Okoliczność taka może zostać uwzględniona przy całościowej ocenie wymaganej celem ustalenia, czy zostały zerwane zadzierzgnięte uprzednio z przyjmującym państwem członkowskim więzi integracyjne.

      (1)  Dz.U. C 331 z 27.10.2012.


title: Sprawa C-439/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgerichts Hamburg (Niemcy) w dniu 2 października 2012 r. — Karin Gawelczyk przeciwko Generali Lebensversicherung AG

text:
               15.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgerichts Hamburg (Niemcy) w dniu 2 października 2012 r. — Karin Gawelczyk przeciwko Generali Lebensversicherung AG
   (Sprawa C-439/12)
   2012/C 389/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgerichts Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca i wnosząca odwołanie: Karin Gawelczyk

      Strona pozwana i druga strona postępowania odwoławczego: Generali Lebensversicherung AG

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 15 ust. 1 zdanie pierwsze drugiej dyrektywy Rady 90/619/EWG z dnia 8 listopada 1990 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie i ustanowienia przepisów ułatwiających skuteczne korzystanie ze swobody świadczenia usług oraz zmieniającej dyrektywę 79/267/EWG (druga dyrektywa w sprawie ubezpieczeń na życie) (1), przy uwzględnieniu art. 31 ust. 1 dyrektywy 92/96/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do bezpośrednich ubezpieczeń na życie oraz zmieniającej dyrektywy 79/267/EWG i 90/619/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń na życie) (2), należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi takiemu jak § 5a ust. 2 zdanie czwarte Versicherungsvertragsgesetz (ustawy o umowach ubezpieczenia) w brzmieniu ustalonym Drittes Gesetz zur Durchführung versicherungsrechtlicher Richtlinien des Rates der Europäischen Gemeinschaften (trzecią ustawą wprowadzającą w życie dyrektywy Rady Wspólnot Europejskich w dziedzinie prawa ubezpieczeń) z dnia 21 lipca 1994 r., który stanowi, że prawo odstąpienia lub sprzeciwu wygasa najpóźniej rok po dokonaniu zapłaty pierwszej składki ubezpieczeniowej, nawet w sytuacji, gdy ubezpieczający nie został pouczony o prawie do odstąpienia lub sprzeciwu?

      (1)  Dz.U. L 330, s. 50.

      (2)  Dz.U. L 360, s. 1.


title: Sprawa C-569/07: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 1 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Special Commissioners of Income Tax, London — Zjednoczone Królestwo) — HSBC Holdings plc, Vidacos Nominees Ltd przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs (Podatki pośrednie — Gromadzenie kapitału — Pobieranie podatku w wysokości 1,5 % od przeniesienia lub emisji akcji w ramach systemu rozliczeniowego ( clearance service ))

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 1 października 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Special Commissioners of Income Tax, London — Zjednoczone Królestwo) — HSBC Holdings plc, Vidacos Nominees Ltd przeciwko The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
   (Sprawa C-569/07) (1)

   (Podatki pośrednie - Gromadzenie kapitału - Pobieranie podatku w wysokości 1,5 % od przeniesienia lub emisji akcji w ramach systemu rozliczeniowego („clearance service”))
   2009/C 282/10
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Special Commissioners of Income Tax, London

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: HSBC Holdings plc, Vidacos Nominees Ltd

      Strona pozwana: The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Special Commissioners of Income Tax, London — Interpretacja art. 10 i 11 dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 249, s. 25) w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. (JO L 156, s. 23) oraz art. 43, 49 i 56 CE — Złożona przez spółkę („A”) z siedzibą w państwie członkowskim oferta nabycia akcji spółki („B”) z siedziba w innym państwie członkowskim w zamian za emisję akcji spółki A, na rynku regulowanym tego drugiego państwa członkowskie — Nałożenie podatku w wysokości 1,5 % na przeniesienie lub emisję akcji w ramach systemu rozliczeniowego („clearance service”)

      Sentencja

   Artykuł 11 lit. a) dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on pobieraniu podatku takiego jak będący przedmiotem sprawy przed sądem krajowym w związku z emisją akcji w ramach systemu rozliczeniowego.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008


title: Sprawa T-298/04: Skarga wniesiona dnia 21 lipca 2004 r. przez EFKON AG przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/38

         Skarga wniesiona dnia 21 lipca 2004 r. przez EFKON AG przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-298/04)
   (2004/C 262/73)
   Język postępowania: niemiecki
   Dnia 21 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Parlamentowi Europejskiemu i Radzie Unii Europejskiej przez EFKON AG, z siedzibą w Graz-Andritz (Republika Austrii), reprezentowaną przez Georga Zangera, Rechtsanwalt.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności dyrektywy 2004/52/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. (1);

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności art. 2 ust. 1 lit. a, b, c i ust. 3 oraz ust. 6 dyrektywy 2004/52/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r.;

               —

               ewentualnie, dopuszczenie technologii używanej przez skarżącą (aktywna podczerwień) przy wprowadzaniu elektronicznych systemów opłat drogowych;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego i Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca żąda stwierdzenia nieważności dyrektywy 2004/52/WE Parlamentu Europejskiego i Rady. Skarżąca podnosi, że zaskarżona dyrektywa nakłada obowiązek stosowania pewnych technologii, sprzeciwiając się zasadzie neutralności technologicznej aktów prawa. W ten sposób zostają stworzone regulacje rynkowe korzystne dla technologii wymienionych w dyrektywie i jednocześnie naruszona zostaje zasada konkurencyjności we Wspólnocie. Skarżąca wraz ze swą technologią (dwukierunkowa, szybka technologia aktywnej podczerwieni) zostaje wyłączona z rynku systemów opłat drogowych.
   Ponadto, skarżąca podnosi, że przedmiotowa dyrektywa nie jest środkiem skutecznym do osiągnięcia zamierzonego celu – interoperacyjności elektronicznych systemów opłat drogowych w Państwach Członkowskich i jednocześnie stwarza przeszkody współpracy pomiędzy Państwami Członkowskimi, co stanowi naruszenie zasady subsydiarności. Ponadto skarżąca nie brała udziału w postępowaniu legislacyjnym, w wyniku czego zostało naruszone jej prawo do bycia wysłuchanym. Skarżąca została na skutek przedmiotowego aktu prawnego potraktowana w sposób dyskryminujący wobec przemysłu mikrofalowego. Ustanowione przez europejskiego prawodawcę regulacje rynkowe naruszają również wolności podstawowe skarżącej, zagwarantowane w Traktacie o WE.

      (1)  Dyrektywa 2004/52/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29.4.2004 w sprawie interoperacyjności elektronicznych systemów opłat drogowych we Wspólnocie (Dz.U. L 166, str. 124).


title: Sprawa C-209/04: Skarga wniesiona dnia 12 maja 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               10.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/7

         Skarga wniesiona dnia 12 maja 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-209/04)
   (2004/C 179/15)
   Dnia 12 maja 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Republice Austrii sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez Michela Van Beeka i Bernharda Schima, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że Republika Austrii naruszyła zobowiązania wynikające z art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (1). (zwana dalej dyrektywą o ochronie ptactwa) i z art. 6 ust. 4 w związku z art. 7 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (2) (zwana dalej, w oparciu o wyrażenia „Fauna-Flora-Habitat”, dyrektywą FFH) poprzez:

                           —

                           niewłączenie obszarów częściowych „Soren” i „Gleggen-Köblern” do wyznaczonego specjalnego obszaru ochrony „Lauteracher Ried”, które wraz z tym ostatnim należą według kryteriów naukowych do najbardziej odpowiednich obszarów pod względem liczby i powierzchni w rozumieniu art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy o ochronie ptactwa.

                           —

                           brak spełnienia w sposób prawidłowy i zupełny, przy udzieleniu zezwolenia na budowę drogi szybkiego ruchu Bodensee S 18, wymogów przewidzianych w art. 6 ust. 4 dyrektywy FHH, obowiązujących w przypadku realizacji przedsięwzięcia przy istnieniu negatywnej oceny skutków;

               2.

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Republika Austrii zgłosiła Komisji obszar „Lauterbacher Ried” położony w Voralrberg jako specjalny obszar ochrony (BSG). Obszar ten jest w Vorarlberg znaczącym miejscem wylęgu dla gatunku derkacza (Crex crex), wymienionego w załączniku I do dyrektywy o ochronie ptactwa i ważnym miejscem wylęgu, pobytu i przelotu dla szeregu innych ptaków wędrownych.
   Komisja jest zdania, że obecne granice BSG Lauteracher Ried są nieodpowiednie ze względów fachowo-ornitologicznych. Z fachowego punktu widzenia, granice te, nie obejmujące obszarów częściowych „Soren” i „Gleggen-Köblern”, nie są w stanie zapewnić długotrwałej ochrony populacji zagrożonych gatunków. Dlatego też Republika Austrii nie spełniła wymogów określonych w art. 4 ust. 1 i 2 dyrektywy o ochronie ptactwa.
   Ponadto Republika Austrii nie dochowała obowiązków wynikających z art. 6 ust. 4 w zw. z art. 7 dyrektywy FFH w zakresie wymogów ochrony obszaru Lauteracher Ried przy planowanej budowie drogi szybkiego ruchu Bodensee S 18. Specjalistyczne badanie z zakresu ochrony środowiska co do skutków tego przedsięwzięcia zakończyło się wynikiem negatywnym z punktu widzenia założeń ochrony gatunków ptactwa występujących na terenie Lauterbacher Ried. Badanie to spełniło wprawdzie, jak się wydaje, wymogi co do oceny skutków, przewidziane w art. 6 ust. 3 dyrektywy FFH, jednakże nie został dochowany dalszy tryb postępowania wynikający z art. 6 ust. 4 i stosowany w przypadku negatywnej oceny. Nie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy sprawdzenie rozwiązań alternatywnych i zastosowanie środków kompensujących.

      (1)  Dz.U. L 103, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 206, str. 7.


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 października 2004 r. w sprawie C-193/03 Betriebskrankenkasse der Robert Bosch GmbH przeciwko Republice Federalnej Niemiec (wniosek Sozialgericht w Sztutgarcie o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Zabezpieczenie społeczne — Zwrot kosztów leczenia poniesionych w innym Państwie Członkowskim — Art. 34 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 — Kasa chorych stosująca w przypadku niewielkich kwot uproszczoną procedurę zwrotu w całości)

text:
               4.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/20

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 14 października 2004 r.
   w sprawie C-193/03 Betriebskrankenkasse der Robert Bosch GmbH przeciwko Republice Federalnej Niemiec (wniosek Sozialgericht w Sztutgarcie o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne - Zwrot kosztów leczenia poniesionych w innym Państwie Członkowskim - Art. 34 rozporządzenia (EWG) nr 574/72 - Kasa chorych stosująca w przypadku niewielkich kwot uproszczoną procedurę zwrotu w całości)
   (2004/C 300/40)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-193/03, mającej za przedmiot wniosek, który wpłynął do Trybunału dnia 9 maja 2003 r., o wydanie na podstawie art. 234 WE orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Sozialgericht w Sztutgarcie (Niemcy) postanowieniem z dnia 19 marca 2003 r. w postępowaniu: Betriebskrankenkasse der Robert Bosch GmbH przeciwko Republice Federalnej Niemiec, Trybunał (szósta izba) w składzie: A. Borg Barthet (sprawozdawca), prezes izby, J.-P. Puissochet i S. von Bahr, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 14 października 2004 r. wyrok, zawierający następujące rozstrzygnięcie:
   Wykładni art. 34 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2001/83 z dnia 2 czerwca 1983 r., zmienionego przez rozporządzenie Rady (WE) nr 1399/1999 z dnia 29 kwietnia 1999 r., należy dokonywać w ten sposób, że nie jest z nim sprzeczna praktyka kasy chorych w ramach stosowania przepisów wewnętrznych, polegająca na dokonywaniu zwrotu w całości kosztów leczenia poniesionych przez jej ubezpieczonych podczas pobytu w innym Państwie Członkowskim, jeżeli nie przekraczają one 200 DEM.

      (1)  Dz.U. C 200 z 23.8.2003.


title: Sprawa T-584/16: Wyrok Sądu z dnia 24 kwietnia 2017 r. – HF/Parlament (Służba publiczna — Personel kontraktowy do zadań pomocniczych — Artykuł 3b WZiP — Kolejne zatrudnienia w charakterze pracownika — Umowy na czas określony — Decyzja o nieprzedłużeniu — Nadużycie władzy — Wniosek o udzielenie wsparcia — Prawo do bycia wysłuchanym — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/14

         Wyrok Sądu z dnia 24 kwietnia 2017 r. – HF/Parlament
   (Sprawa T-584/16) (1)

   ((Służba publiczna - Personel kontraktowy do zadań pomocniczych - Artykuł 3b WZiP - Kolejne zatrudnienia w charakterze pracownika - Umowy na czas określony - Decyzja o nieprzedłużeniu - Nadużycie władzy - Wniosek o udzielenie wsparcia - Prawo do bycia wysłuchanym - Odpowiedzialność pozaumowna))
   (2017/C 178/17)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: HF (przedstawiciel: adwokat A. Tymen)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawicie: L. Deneys i S. Alves)

      Przedmiot

   Skarga na podstawie art. 270 TFUE mająca na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu o nieprzedłużeniu ze skarżącą umowy o pracę w charakterze członka personelu kontraktowego do zadań pomocniczych, a po drugie, uzyskanie odszkodowania za szkodę poniesioną przez skarżącą z racji tej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               HF zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 165 z 10.5.2016 (sprawa zarejestrowana początkowo w Sądzie do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej pod numerem F-14/16 i przekazana do Sądu Unii Europejskiej w dniu 1.9.2016).


title: Sprawa C-3/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel – Belgia) – Lucio Cesare Aquino/Belgische Staat (O desłanie prejudycjalne — Prawo Unii — Prawa przyznane jednostkom — Naruszenie przez sąd — Pytania prejudycjalne — Wystąpienie do Trybunału — Sąd krajowy orzekający w ostatniej instancji)

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/10

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel – Belgia) – Lucio Cesare Aquino/Belgische Staat
   (Sprawa C-3/16) (1)

   ((O desłanie prejudycjalne - Prawo Unii - Prawa przyznane jednostkom - Naruszenie przez sąd - Pytania prejudycjalne - Wystąpienie do Trybunału - Sąd krajowy orzekający w ostatniej instancji))
   (2017/C 151/14)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van beroep te Brussel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lucio Cesare Aquino

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Sentencja

               1)

               Artykuł 267 akapit trzeci TFUE należy interpretować w ten sposób, że sąd, którego orzeczenia podlegają zaskarżeniu według prawa wewnętrznego, nie może zostać uznany za sąd orzekający w ostatniej instancji, w wypadkach gdy skarga kasacyjna wniesiona na orzeczenie tego sądu nie została rozpatrzona ze względu na cofnięcie skargi przez stronę skarżącą.

               2)

               Nie ma potrzeby udzielania odpowiedzi na pytanie drugie.

               3)

               Artykuł 267 akapit trzeci TFUE należy interpretować w ten sposób, że sąd orzekający w ostatniej instancji może powstrzymać się od skierowania pytania prejudycjalnego do Trybunału, gdy skarga kasacyjna została odrzucona ze względu na niedopuszczalność związaną z postępowaniem przed tym sądem, z zastrzeżeniem poszanowania zasad równoważności i skuteczności.

      (1)  Dz.U. C 136 z 18.4.2016.


title: Sprawa T-259/12: Postanowienie Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. – Alban Giacomo/Komisja

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/30

         Postanowienie Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. – Alban Giacomo/Komisja
   (Sprawa T-259/12) (1)

   (2015/C 056/41)
   Język postępowania: włoski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 227 z 28.7.2012.


title: Sprawa T-58/10: Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2010 r. — Phoenix-Reisen i DRV przeciwko Komisji

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/49

         Skarga wniesiona w dniu 11 lutego 2010 r. — Phoenix-Reisen i DRV przeciwko Komisji
   (Sprawa T-58/10)
   2010/C 113/79
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Phoenix-Reisen GmbH (Bonn, Niemcy) i Deutscher Reiseverband eV (DRV) (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Gerharz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 20 listopada 2009 r., doręczonej pismem z dnia 11 grudnia 2009 r., w której odmówiono zakwestionowania pomocy państwa w postaci przyznawania subwencji w razie niewypłacalności udzielonej przez Republikę Federalną Niemiec;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca kwestionuje decyzję Komisji C(2009) 8707 wersja ostateczna z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie pomocy państwa NN 55/2009 — Niemcy, Domniemana pomoc państwa w postaci przyznania subwencji na wypadek niewypłacalności i ich finansowania. W decyzji tej Komisja doszła do wniosku, że rozpatrywany środek nie stanowi pomocy państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE.
   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi, że subwencjonowanie niewypłacalnych przedsiębiorstw nie znajduje uzasadnienia w świetle dyrektywy 80/987/EWG (1), gdyż służy ono wyłącznie ochronie pracowników niewypłacalnego przedsiębiorstwa, a nie samemu przedsiębiorstwu. Strona pozwana stoi na stanowisku, że w kontekście stosowanej w Republice Federalnej Niemiec praktyki prawnej niewypłacalne przedsiębiorstwa są bezpośrednimi beneficjentami subwencji wypłacanych w wypadku niewypłacalności. Strona skarżąca twierdzi nadto, iż przykłady innych państw Wspólnoty wskazują, że możliwe jest dokonanie transpozycji dyrektywy 80/987/EWG bez subwencjonowania jej konkurentów w niedozwolony sposób.

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy (Dz.U. L 283, s. 23).


title: Sprawa T-437/08: Wyrok Sądu dnia 15 grudnia 2011 r. — CDC Hydrogene Peroxide przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Spis treści akt postępowania administracyjnego w dziedzinie karteli — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej — Wyjątek dotyczący ochrony celu kontroli, dochodzenia i audytu)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/18

         Wyrok Sądu dnia 15 grudnia 2011 r. — CDC Hydrogene Peroxide przeciwko Komisji
   (Sprawa T-437/08) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Spis treści akt postępowania administracyjnego w dziedzinie karteli - Odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osoby trzeciej - Wyjątek dotyczący ochrony celu kontroli, dochodzenia i audytu)
   2012/C 32/34
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: CDC Hydrogene Peroxide Cartel Damage Claims (CDC Hydrogene Peroxide) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokat R. Wirtz, następnie adwokaci R. Wirtz i S. Echementa, a wreszcie adwokaci T. Funke, A. Kirschstein oraz D. Stein)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo P. Costa de Oliveira, A. Antoniadis i O. Weber, następnie A. Bouquet, P. Costa de Oliveira i A. Antoniadis, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk, K. Petkovska i S. Johannesson, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Evonik Degussa GmbH (Essen, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokat C. Steinle, następnie adwokaci C. Steinle i M. Holm-Hadulla)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji SG.E3/MM/psi D(2008) 6658 z dnia 8 sierpnia 2008 r. odmawiającej całkowicie dostępu do spisu treści akt postępowania w sprawie COMP/F/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji SG.E3/MM/psi D(2008) 6658 z dnia 8 sierpnia 2008 r. odmawiającej całkowicie dostępu do spisu treści akt postępowania w sprawie COMP/F/38.620 — Nadtlenek wodoru i nadboran.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty, jak i koszty poniesione przez CDC Hydrogene Peroxide Cartel Damage Claims (CDC Hydrogene Peroxide).

               3)

               Królestwo Szwecji i Evonik Degussa GmbH pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa T-17/09: Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2012 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Świadczenie usług informatycznych dotyczących elektronicznej wymiany informacji o zabezpieczeniach społecznych (system EESSI) w dziedzinie koordynacji ubezpieczeń społecznych osób przemieszczających się na terytorium Europy — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Udzielenie zamówienia — Obowiązek uzasadnienia — Przejrzystość — Równość traktowania — Oczywisty błąd w ocenie — Brak interesu prawnego — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               25.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 258/15

         Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2012 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-17/09) (1)

   (Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Świadczenie usług informatycznych dotyczących elektronicznej wymiany informacji o zabezpieczeniach społecznych (system EESSI) w dziedzinie koordynacji ubezpieczeń społecznych osób przemieszczających się na terytorium Europy - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Udzielenie zamówienia - Obowiązek uzasadnienia - Przejrzystość - Równość traktowania - Oczywisty błąd w ocenie - Brak interesu prawnego - Odpowiedzialność pozaumowna)
   2012/C 258/24
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci N. Korogiannakis i P. Katsimani)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Bambara i E. Manhaeve, pełnomocnicy, początkowo wspierani przez W. Sparksa, solicitor, następnie przez adwokata E. Petritsi, a później przez O. Grabera-Soudry’ego, solicitor)

      Przedmiot

   Po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji odrzucającej ofertę złożoną przez skarżącą w ramach procedury przetargowej VT/2008/019 EMPL EESSI, dotyczącej dostaw i usług z zakresu informatyki w ramach systemu EESSI (Dz.U. 2008/S 111-148 213), jak również decyzji w sprawie udzielenia zamówienia innemu oferentowi oraz, po drugie, żądanie odszkodowania.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009.


title: Sprawa C-521/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 11 lipca 2013 r. w sprawie T-208/12 Think Schuhwerk GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 1 października 2013 r. przez Think Schuhwerk GmbH

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/52

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 11 lipca 2013 r. w sprawie T-208/12 Think Schuhwerk GmbH przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 1 października 2013 r. przez Think Schuhwerk GmbH
   (Sprawa C-521/13 P)
   2013/C 344/90
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Think Schuhwerk GmbH (przedstawiciel: adwokat M. Gail)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 11 lipca 2013 w sprawie T-208/12;

               —

               uwzględnienie żądań podniesionych w postępowaniu w pierwszej instancji;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Podniesione zostały w istocie następujące zarzuty:
   1)   Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym

   W postępowaniu w przedmiocie skargi pozwany nie przedstawił w terminie odpowiedzi na skargę. W konsekwencji skarżący wniósł o wydanie wyroku zaocznego. Sąd nie ustosunkował się jednak ani w przedmiocie braku podjęcia czynności procesowych, ani nie wydał rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku o wydanie wyroku zaocznego. Ponadto Sąd nie stworzył skarżącemu żadnej możliwości do wystąpienia z wnioskiem o przeprowadzenie rozprawy.
   2)   Błąd dotyczący braku uzasadnienia

   Sąd popełnił błąd, gdyż nie stwierdził, że brak uzasadnienia polega na tym, iż Izba Odwoławcza oparła się na okolicznościach stanu faktycznego wynikających z ogólnego doświadczenia w handlu popularnymi artkułami konsumpcyjnymi, takimi jak buty, które są powszechnie znane, a w szczególności konsumentom kupującym ten właśnie towar. Izba Odwoławcza nie przedstawiła, jakie okoliczności stanu faktycznego wynikają z praktycznego doświadczenia w handlu tymi towarami. Urząd nie uzasadnił, dlaczego ten odzwierciedlający pozycję znak towarowy w kolorze czerwonym nie ma charakteru odróżniającego, mimo iż na rynku butów istnieją różne modele i farby butów oraz sznurowadeł.
   3)   Błąd dotyczący oceny znaczenia zasady oficjalności

   Sąd popełnił błąd, gdyż nie stwierdził, że wydając swoją decyzję Izba Odwoławcza naruszyła zasadę oficjalności. Urząd powołał się jednakże jedynie na to, że skarżący nie przedstawił żadnych dowodów, z których wynikałoby, że znak towarowy jest rozumiany przez relewantnych odbiorców jako wskazanie pochodzenia.
   4)   Błędna wykładnia i błędne zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009

   Sąd popełnił błąd, gdyż nie stwierdził, że Urząd dokonał błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 i tym samym sam dokonał błędnej wykładni i błędnego zastosowania art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.
   W przeciwieństwie do stanowiska zajętego przez Sąd czerwone skuwki do sznurowadeł, odróżniające się od pozostałej części sznurowadeł, jak najbardziej mogą spełnić istotną funkcję wskazania pochodzenia. Sąd zastosował jednak względem przedmiotowego znaku towarowego surowsze wymogi aniżeli w przypadku graficznych i słownych znaków towarowych. Poza tym popełnił on błąd w ocenie, ponieważ w odniesieniu do charakteru odróżniającego nie chodzi o to, czy zgłoszony znak towarowy znacznie odbiega od typowych dla danej branży norm.


title: Sprawa T-294/04: Skarga wniesiona dnia 23 lipca 2004 r. przez Internationale Hilfsfonds e.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/37

         Skarga wniesiona dnia 23 lipca 2004 r. przez Internationale Hilfsfonds e.V. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-294/04)
   (2004/C 262/71)
   Język postępowania: niemiecki
   Dnia 23 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Internationale Hilfsfonds e.V., z siedzibą w Rosbach (Republika Federalna Niemiec), reprezentowana przez H. Kalteneckera, adwokata.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz powoda kwoty 54.037,00 EUR, ze względu na szkodę materialną doznaną przez skarżącą poprzez naruszające obowiązek urzędowy zachowanie pracownika Komisji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca jest niemiecką organizacją pozarządową w zakresie działalności humanitarnej.
   Skarżąca podnosi, że Sąd Pierwszej Instancji stwierdził wadliwość zachowania Komisji w sprawie T-321/01 (1) odnośnie oddalenia wniosków skarżącej o współfinansowanie i stwierdził nieważność odpowiedniej decyzji Komisji. Skarżąca wskazuje, że poniosła znaczne koszty w postępowaniach przedsądowych przed Europejskim Rzecznikiem Praw Obywatelskich. Sąd Pierwszej Instancji uznał na podstawie regulaminu, że nie jest dopuszczalne zasądzenie zwrotu tych kosztów w ramach sprawy T-321/01. W tej sytuacji skarżącemu pozostaje jedynie droga zaskarżenia Komisji ze względu na odpowiedzialność urzędniczą, zgodnie z art. 288 ust. 2 TWE.

      (1)  Wyrok z dnia 18 września 2003 r. w sprawie T-321/01, Internationaler Hilfsfonds / Komisja (jeszcze nie publikowane w Zbiorze Orzeczeń).


title: Sprawa T-36/13: Wyrok Sądu z dnia 16 lipca 2014 r. – Erreà Sport przeciwko OHIM – Facchinelli (ANTONIO BACIONE) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ANTONIO BACIONE — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy erreà i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy przedstawiający dwa nachodzące na siebie romby — Względne podstawy odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/40

         Wyrok Sądu z dnia 16 lipca 2014 r. – Erreà Sport przeciwko OHIM – Facchinelli (ANTONIO BACIONE)
   (Sprawa T-36/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego ANTONIO BACIONE - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy erreà i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy przedstawiający dwa nachodzące na siebie romby - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Czerpanie nienależnej korzyści z charakteru odróżniającego lub renomy wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009])
   2014/C 292/49
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Erreà Sport SpA (Torrile, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci D. Caneva i G. Fucci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również: Antonio Facchinelli (Dalang, Chiny)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 października 2012 r. (sprawa R 1561/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Erreà Sport SpA a Antonio Facchinellim.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Erreà Sport SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 79 z 16.3.2013.


title: Sprawa T-421/12: Postanowienie Sądu z dnia 27 czerwca 2014 r. – Württembergische Gemeinde-Versicherung przeciwko Komisji

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/59

         Postanowienie Sądu z dnia 27 czerwca 2014 r. – Württembergische Gemeinde-Versicherung przeciwko Komisji
   (Sprawa T-421/12) (1)

   2014/C 292/76
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 373 z 1.12.2012.


title: Sprawa T-403/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 listopada 2008 r. — Union nationale de l'apiculture française i in. przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dyrektywa 91/411/EWG — Środki ochrony roślin — Dyrektywa 2007/52/WE — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/30

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 3 listopada 2008 r. — Union nationale de l'apiculture française i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-403/07) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dyrektywa 91/411/EWG - Środki ochrony roślin - Dyrektywa 2007/52/WE - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   (2009/C 6/62)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strony skarżące: Union nationale de l'apiculture française (Paryż, Francja), Deutscher Berufs- und Erwerbsimkerbund eV (Soltau, Niemcy), Unione Nazionale Associazioni Apicoltori Italiani (Castel San Pietro Terme, Włochy) oraz Asociación Galega de Apicultura (AGA) (Santiago de Compostela, Hiszpania) (przedstawiciel: B. Fau, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Nolin i B. Doherty, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności w części dyrektywy Komisji 2007/52/WE z dnia 16 sierpnia 2007 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia do niej etoprofosu, pirymifosu metylowego i fipronilu jako substancji czynnych (Dz.U. L 214, s. 3).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2)

               Brak jest konieczności rozpatrywania wniosku o interwencję.

               3)

               Union nationale de l'apiculture française, Deutscher Berufs- und Erwerbsimkerbund eV, Unione Nazionale Associazioni Apicoltori Italiani oraz Asociación Galega de Apicultura ponoszą własne koszty oraz koszty Komisji.

      (1)  Dz.U. C 8 z 12.1.2008.


title: Sprawa C-247/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven na podstawie orzeczenia z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie Transport Maatschappij Traffic B.V. przeciwko Staatssecretaris van Economische Zaken

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven na podstawie orzeczenia z dnia 28 maja 2004 r. w sprawie Transport Maatschappij Traffic B.V. przeciwko Staatssecretaris van Economische Zaken
   (Sprawa C-247/04)
   (2004/C 217/22)
   Dnia 11 czerwca 2004 r. do Sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie orzeczenia College van Beroep voor het bedrijfsleven, wydanego dnia 28 maja 2004 r. w sprawie Transportmaatschappij Traffic B.V. przeciwko Staatssecretaris van Economische Zaken.
   College van Beroep voor het bedrijfsleven zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy pojęcie „prawnie należna” w art. 236 Wspólnotowego Kodeksu Celnego („WKC”) (1) powinno być interpretowane w ten sposób, że odnosi się wyłącznie do faktu spełnienia przesłanek powstania długu celnego, wskazanych w rozdziale 2 tytułu VII WKC, czy też w ten sposób, że kwota jest prawnie należna tylko wówczas, gdy nie mogą zostać wskazane żadne podstawy zaskarżenia powiadomienia o kwocie należności celnych, w tym również w oparciu o przepisy krajowe obowiązujące na podstawie art. 4 ust. 23 WKC.

      (1)  Dz.U. L 302, z dnia 13 października 1992 r., str. 1.


title: Sprawa C-280/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republika Portugalska

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/45

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 15 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republika Portugalska
   (Sprawa C-280/09) (1)

   2010/C 63/78

      Język postępowania: portugalski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 256 z 24.10.2009.


title: Sprawa T-118/13: Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2013 r. — Whirlpool Europe przeciwko Komisji

text:
               18.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/22

         Skarga wniesiona w dniu 20 lutego 2013 r. — Whirlpool Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-118/13)
   2013/C 141/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Whirlpool Europe (Breda, Niderlandy) (przedstawiciele: F. Wijckmans i H. Burez, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 25 lipca 2012 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Francję na rzecz przedsiębiorstwa FagorBrandt [SA.23839 nr C-44/2007];

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 25 lipca 2012 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Francję na rzecz przedsiębiorstwa FagorBrandt [SA.23839 nr C-44/2007].
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca podnosi, że decyzja ta narusza art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE oraz wytyczne wspólnotowe dotyczące pomocy państwa w celu ratowania i restrukturyzacji zagrożonych przedsiębiorstw. Strona skarżąca twierdzi, że rozstrzygniecie zawarte w decyzji jest błędne pod względem prawnym, gdyż jeden lub więcej (kumulatywnych) warunków określonych we wskazanych wyżej wytycznych nie zostało spełnionych, lub, w każdym razie, Komisja nie wykazała w wymagany prawem sposób, że każdy z tych warunków został spełniony. Argumenty przedstawione w uzasadnieniu tego zarzutu dotyczą braku wypełnienia i) obowiązku oceny jednego lub większej liczby warunków określonych we wskazanych wytycznych na dzień wydania decyzji; ii) warunku „pierwszy i ostatni raz”; iii) warunku, że pomoc na restrukturyzację nie może służyć sztucznemu utrzymywaniu przedsiębiorstw przy życiu; iv) warunków dotyczących oceny poprzedniej niezgodnej z prawem pomocy; v) warunku, że beneficjent pomocy musi być przedsiębiorstwem zagrożonym; vi) warunku, że beneficjent pomocy nie powinien być nowo utworzonym przedsiębiorstwem; vii) warunku, że plan restrukturyzacji musi przywracać długoterminową rentowność beneficjenta; viii) warunku wprowadzenia środków wyrównawczych w celu uniknięcia nieuzasadnionych zakłóceń wynikających z udzielenia pomocy na restrukturyzację; oraz ix) warunku, że pomoc musi być ograniczona do minimum i że grupa kapitałowa musi wnieść rzeczywisty wkład (nieobjęty pomocą).

               2)

               W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca podnosi, że w decyzji naruszono obowiązek uzasadnienia przewidziany w art. 296 TFUE w odniesieniu do kilku kwestii. Strona skarżąca twierdzi w szczególności, że w decyzji nie przedstawiono właściwego uzasadnienia w odniesieniu do i) warunku wprowadzenia środków wyrównawczych w celu uniknięcia nieuzasadnionych zakłóceń wynikających z udzielenia pomocy na restrukturyzację oraz ii) obowiązku spłaty wcześniejszej niezgodnej z prawem pomocy.


title: Sprawa T-243/05: Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2005 r. przez Republikę Grecką przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/36

         Skarga wniesiona w dniu 30 czerwca 2005 r. przez Republikę Grecką przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-243/05)
   (2005/C 205/64)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 30 czerwca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot europejskich wpłynęła skarga Republiki Greckiej, reprezentowanej przez G. Kanellopoulosa i E. Svolopoulou, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji;

               —

               ewentualnie zmianę decyzji stosownie do informacji przywołanych w skardze i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonej decyzji w ramach rocznego rozliczenia rachunków przewidzianego w rozporządzeniu (EWG) nr 729/70 Komisja wyłączyła z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez Republikę Grecji w dziedzinie produktów rolnych, oliwy z oliwek i kontroli publiczno-prawnej, z tym skutkiem, że odnośne kwoty nie zostały uznane za zgodny z prawem wydatek Wspólnoty i zostały zaksięgowane jako wydatki obciążające Republikę Grecji.
   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi po pierwsze, że Komisja nie jest upoważniona do dokonywania spornych korekt, ponieważ dotyczą one wydatków, które Państwo Członkowskie poniosło wcześniej niż 24 miesiące przed pierwszym zawiadomieniem przez Komisję o wynikach kontroli odnośnych wydatków.
   Natomiast w przedmiocie publiczno-prawnej korekty ryczałtowej w wysokości 5 % w dziedzinie produktów rolnych, wprowadzonej przez zaskarżoną decyzję z uzasadnieniem, że organy greckie, mimo osiągniętego przez odnośne podmioty stopnia rozwoju nadal dokonywały wypłat również w takich przypadkach, w których nie zostało udowodnione, że wnioski zostały prawidłowo skontrolowane, strona skarżąca poddaje w wątpliwość ustalenia okoliczności faktycznych dokonanych przez Komisję i powołuje się na błąd w ustaleniu stanu faktycznego oraz niedostateczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Następnie strona skarżąca przywołuje naruszenie wytycznych Komisji VI/5330/97 oraz podstawowej zasady proporcjonalności, błędną ocenę okoliczności faktycznych oraz niedostateczne uzasadnienie wysokości korekty ryczałtowej wynoszącej 5 %.
   W przedmiocie korekty w dziedzinie kontroli publiczno-prawnej strona skarżąca podnosi, że opóźnienia płatności, z powodu których dokonane zostały sporne korekty, wynikają w części z konieczności przeprowadzenia kontroli uzupełniających z powodu stwierdzonych znacznych rozbieżności w zadeklarowanych powierzchniach, w części z nadzwyczajnych okoliczności, mianowicie z wniesienia sprzeciwów i ich kontroli z powodu błędów w zaksięgowaniu, spowodowanych okolicznościami stwierdzonymi po dokonaniu płatności, a w pewnym szczególnym przypadku z odmowy wykonania pracy, związanej z siłą wyższą.


title: Sprawa C-359/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 4 sierpnia 2008 r. — Stichting Greenpeace Nederland przeciwko Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer, druga strona Pioneer Hi-Bred Northern Europe Sales Division

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 4 sierpnia 2008 r. — Stichting Greenpeace Nederland przeciwko Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer, druga strona Pioneer Hi-Bred Northern Europe Sales Division
   (Sprawa C-359/08)
   (2008/C 285/32)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Raad van State (Niderlandy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Stichting Greenpeace Nederland

      Strona pozwana: Minister van Volkshuisvesting, Ruimtelijke Ordening en Milieubeheer,

      Druga strona: Pioneer Hi-Bred Northern Europe Sales Division
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy miejsce uwolnienia organizmów zmodyfikowanych genetycznie, które zgodnie z art. 25 ust. 4 dyrektywy 2001/18/WE (1) nie może zostać uznane za poufne, należy również przy uwzględnieniu celu i systematyki dyrektywy interpretować w ten sposób, iż odnosi się ono do pola określonego w rejestrze katastralnym, czy też wystarczające jest, jeśli wskazany zostanie większy obszar geograficzny?

               2.

                           a)

                           Jeśli wystarczający jest większy obszar geograficzny, jakie okoliczności mogą zostać uwzględnione w zakresie określenia danych dotyczących obszaru?

                           b)

                           Czy dyrektywa 2003/4/WE (2) ma znaczenie przy określeniu zakresu danych dotyczących obszaru?

                           c)

                           Czy obszar, który jest dwadzieścia razy większy niż poszczególne pola objęte eksperymentem, czyni zadość zasadzie proporcjonalności?

               3.

               Czy zasada proporcjonalności zostaje zachowana, jeśli zgodnie ze zmienioną w dniu 17 lipca 2008 r. praktyką administracyjną dokonano wyboru ogólnego podania obszaru stanowiącego stukrotną wielkość poszczególnych pól objętych eksperymentem?

               4.

               Jeśli wystarczające jest podanie obszaru zgodnie z rejestrem katastralnym, to czy pomimo art. 25 ust. 4 dyrektywy 2001/18/WE może wśród wymienionych w art. 4 ust. 2 dyrektywy 2003/4/WE okoliczności istnieć uzasadnienie dla poufnego traktowania informacji o dokładnym miejscu uwolnienia?

               5.

                           a)

                           Czy art. 4 ust. 2 dyrektywy 2003/4/WE zawiera wyczerpujący wykaz uzasadnień?

                           b)

                           Jeśli tak, czy ochrona przedsiębiorstw włącznie ze znajdującymi się tam osobami i produktami oraz zapobieganie sabotażowi w celu wspierania rozwoju biotechnologicznego w Niderlandach są objęte zakresem jednego z wymienionych w art. 4 ust. 2 dyrektywy 2003/4 uzasadnień?

               6.

               Jeśli na pytanie piąte lit. a) i b) zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, to czy w tym przypadku podanie obszaru o dwudziestokrotnej lub stukrotnej wielkości pola objętego eksperymentem przy uwzględnieniu art. 4 ust. 2 lit. h) dyrektywy 2003/4/WE i biorąc pod uwagę ochronę interesów prywatnych (ochrona przedsiębiorstwa wraz z znajdującymi się tam osobami i produktami) i publicznych (zapobieganie sabotażowi w celu wspierania rozwoju biotechnologicznego w Niderlandach) jest proporcjonalne?

               7.

                           a)

                           Jeśli na pytanie piąte lit. a) zostanie udzielona odpowiedź przecząca, to czy ochrona przedsiębiorstwa wraz z znajdującymi się tam osobami i produktami oraz zapobieganie sabotażowi w celu wspierania rozwoju biotechnologicznego w Niderlandach stanowi dopuszczalne uzasadnienie?

                           b)

                           Jeśli na pytanie siódme lit. a) zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, to czy podanie obszaru o dwudziestokrotnej lub stukrotnej wielkości pola objętego eksperymentem biorąc pod uwagę ochronę interesów prywatnych (ochrona przedsiębiorstwa wraz z znajdującymi się tam osobami i produktami) i publicznych (zapobieganie sabotażowi w celu wspierania rozwoju biotechnologicznego w Niderlandach) jest proporcjonalne?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12.3.2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylająca dyrektywę Rady 90/220/EWG Dz. U. L 106, s. 1.

      (2)  Dyrektywa 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28.1.2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającą dyrektywę Rady 90/313/EWG, Dz.U. L 41, s. 26.


title: Sprawa F-75/09: Skarga wniesiona w dniu 11 września 2009 r. — Wenig przeciwko Komisji

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/85

         Skarga wniesiona w dniu 11 września 2009 r. — Wenig przeciwko Komisji
   (Sprawa F-75/09)
   2009/C 267/155
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Fritz Harald Wenig (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci Georges-Albert Dal i Dominique Voillemot)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności dorozumianego odrzucenia wniosku skarżącego z dnia 23 września 2008 r. o udzielenie przez Komisję Europejską pomocy i po drugie stwierdzenie nieważności decyzji odrzucającej, wydanej przez Komisję Europejską w dniu 14 listopada 2008 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianego odrzucenia wniosku skarżącego o udzielenie pomocy z dnia 23 września 2008 r. mającego na celu udzielenie mu przez Komisję Europejską pomocy w związku z naruszeniem jego praw, którego doznał on przy publikacji w dniu 7 września 2008r. na stronie internetowej dziennika brytyjskiego Sudany Times artykułu pomawiającego go i wyrządzającego mu krzywdę i w następstwie niezgodnych z prawem zachowań jego autorów,

               —

               w razie gdyby nie zostało ono uznane za decyzję odrzucająca w sposób wyraźny złożony przez skarżącego wniosek o udzielenie pomocy, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 14 listopada 2008 r. w zakresie w jakim zostaje odrzucony jego wniosek o udzielenie pomocy w związku z organizacją „Worst Conflicts of Interest Award”, w ramach których jego osoba została zakwestionowana i które szkodzą jego reputacji i naruszają domniemanie jego niewinności,

               —

               zasądzenie od strony pozwanej zapłaty odszkodowania wraz z odsetkami jako naprawienie poniesionych przezeń szkody i krzywdy,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 21 lipca 2005 r. w sprawie C-231/03 (wniosek Tribunale amministrativo regionale per la Lombardia o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Consorzio Aziende Metano (Coname) przeciwko Comune di Cingia de' Botti (Artykuły 43 WE, 49 WE i 81 WE — Koncesja na świadczenie publicznych usług w zakresie dystrybucji gazu)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/7

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 21 lipca 2005 r.
   w sprawie C-231/03 (wniosek Tribunale amministrativo regionale per la Lombardia o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Consorzio Aziende Metano (Coname) przeciwko Comune di Cingia de' Botti (1)

   (Artykuły 43 WE, 49 WE i 81 WE - Koncesja na świadczenie publicznych usług w zakresie dystrybucji gazu)
   (2005/C 217/14)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-231/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Tribunale amministrativo regionale per la Lombardia (Włochy) postanowieniem z dnia 14 lutego 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 28 maja 2003 r., w postępowaniu Consorzio Aziende Metano (Coname) przeciwko Comune di Cingia de' Botti, przy udziale: Padania Acque SpA, Trybunał (wielka izba) w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), A. Rosas, R. Silva de Lapuerta i A. Borg Barthet, prezesi izb, R. Schintgen, S. von Bahr, J. N. Cunha Rodrigues, G. Arestis, M. Ilešič, J. Malenovský i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 21 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   W okolicznościach, jakie występują w sprawie głównej, udzielenie przez gminę w sposób bezpośredni koncesji na świadczenie usług publicznych w zakresie dystrybucji gazu spółce z przewagą kapitału publicznego, w której gmina ta posiada udziały w wysokości 0,97 % kapitału zakładowego, jeżeli udzielenie tej koncesji nie odbyło się w warunkach przejrzystości pozwalających w szczególności przedsiębiorstwom mającym siedzibę w Państwach Członkowskich innych niż to, na terytorium którego leży owa gmina, na dostęp do odpowiednich informacji dotyczących koncesji przed jej udzieleniem i ewentualne wyrażenie zainteresowania jej otrzymaniem, co niekoniecznie oznacza obowiązek przeprowadzenia przetargu, jest sprzeczne z art. 43 WE i 49 WE.

      (1)  Dz.U. C 226 z 20.09.2003.


title: Sprawa T-25/08: Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2008 r. — Katjes Fassin przeciwko OHIM (Yoghurt-Gums)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/62

         Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2008 r. — Katjes Fassin przeciwko OHIM (Yoghurt-Gums)
   (Sprawa T-25/08)
   (2008/C 64/101)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Katjes Fassin GmbH & Co. KG (Emmerich, Niemcy) (przedstawiciel: R. Uecker, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej z dnia 25 października 2007 r. (sprawa R 1322/2006-4);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „Yoghurt-Gums” dla towarów z klas 29, 30, 32 (zgłoszenie nr 4 929 808)

      Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1) w odniesieniu do towarów z klasy 30, które nie stanowiły przedmiotu postępowania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa T-43/10: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2010 r. — Elementis i in. przeciwko Komisji

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/51

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2010 r. — Elementis i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-43/10)
   2010/C 100/77
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Elementis plc, Elementis Holdings Ltd, Elementis UK Ltd and Elementis Services Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci T. Wessely, A. de Brousse, E. Spinelli i A. Woods, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2009) 8682 z dnia 11 listopada 2009 r w sprawie COMP/38589 — Stabilizatory termiczne, w części, w jakiej dotyczy ona strony skarżącej;

               —

               tytułem zarzutu ewentualnego — uchylenie lub istotne obniżenie wysokości grzywien nałożonych mocą decyzji na stronę skarżącą;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztów poniesionych przez stronę skarżąca w związku z zapłatą całości lub części grzywny;

               —

               podjęcie wszelkich innych środków, które Sąd uzna za stosowne.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze strona skarżąca domaga się stwierdzenia na podstawie art. 263 TFUE, nieważności decyzji Komisji z dnia 11 listopada 2009 r. nr C(2009) 8682 w sprawie COMP/38.589 — Stabilizatory termiczne), mocą której Komisja obciążyła pewną liczbę przedsiębiorstw, w tym przedsiębiorstwa znajdujące się po stronie skarżącej w niniejszej sprawie, odpowiedzialnością za naruszenie art. 81 WE (obecnie art. 101 TFUE) oraz art. 53 porozumienia EOG polegające na udziale w dwóch kartelach dotyczących odpowiednio sektora stabilizatorów cynowych i sektora ESBO na terenie EOG. Tytułem żądania ewentualnego skarżące wnoszą o znaczące obniżenie kwoty nałożonej na nie grzywny.
   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               Po pierwsze, strona skarżąca twierdzi, że Komisja wydając decyzję obciążającą ją grzywną naruszyła przepisy ograniczające stosowanie grzywien z art. 25 ust. 5 i art. 26 ust. 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 (zwane dalej „rozporządzeniem nr 1/2003”) w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 WE (obecnie art. 101 i 102 TFUE) (1). Zgodnie z brzmieniem art. 25 ust. 5 rozporządzenia nr 1/2003, ostateczny okres przedawnienia po upływie, którego Komisja nie może nakładać sankcji za nieprzestrzeganie zakazu zawierania porozumień wynosi 10 lat od dnia, w którym ustało naruszenie. Stosownie strona skarżąca twierdzi, że decyzja wydana ponad 11 lat po zaprzestaniu naruszenia przez stronę skarżącą (dnia 2 października 1998 r.) została wydana z naruszeniem tego przepisu. Co więcej, strona skarżąca twierdzi, że stanowisko Komisji w przedmiocie zgodności grzywny z prawem, pomimo upływu dziesięcioletniego terminu przedawnienia, opiera się na błędnej jej zdaniem wykładni erga omnes zawieszenia biegu terminu przedawnienia z art. 25 ust. 6 rozporządzenia nr 1/2003.

               Po drugie, storna skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła jej prawo do obrony, jako że nadmierny czas trwania części dochodzenia poświęconej weryfikacji okoliczności zdarzenia, podważył jej możliwości w zakresie skutecznego wykonywania prawa do obrony na gruncie tego postępowania.

               Po trzecie strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo obliczając wysokość nałożonej grzywny błędnie odnosząc ją do i) okresu przed utworzeniem wspólnego przedsiębiorstwa oraz ii) oraz dla spełnienia odstraszającego wymiaru grzywny, opierając się na obrocie zrealizowanym przez wspólne przedsiębiorstwo Akcros, a nie na obrocie jaki odnotowała strona skarżąca. Zdaniem strony skarżącej grzywny winny zatem zostać obniżone o 50 %.

               Po czwarte strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła prawo oraz zasady pewności prawa, osobistej odpowiedzialności i zasadę proporcjonalności, nie określając indywidualnie kwoty grzywny przypadającej na każdy z podmiotów po stronie skarżącej, ale obciążając je w sposób solidarny.

      (1)  Dz.U. 2003 L 1, s. 1


title: Sprawa T-727/16: Skarga wniesiona w dniu 10 października 2016 r. – Repower/EUIPO – repowermap (REPOWER)

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/34

         Skarga wniesiona w dniu 10 października 2016 r. – Repower/EUIPO – repowermap (REPOWER)
   (Sprawa T-727/16)
   (2016/C 462/44)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Repower AG (Brusio, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci R. Kunz-Hallstein i H. Kunz-Hallstein)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: repowermap.org (Berno, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego „REPOWER” – rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 1 020 351

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 sierpnia 2016 r. w sprawie R 2311/2014-5 (REV)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 80 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.