title: Sprawa T-11/09: Wyrok Sądu z dnia 23 lutego 2010 r. — Özdemir przeciwko OHIM — Aktieselskabet af 21. november 2001 (James Jones) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego James Jones — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy JACK & JONES — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/39

         Wyrok Sądu z dnia 23 lutego 2010 r. — Özdemir przeciwko OHIM — Aktieselskabet af 21. november 2001 (James Jones)
   (Sprawa T-11/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego James Jones - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy JACK & JONES - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 100/60
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Rahmi Özdemir (Dreieich, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I. Hoes, M. Heinrich, C. Schröder, K. von Werder i J. Wittenberg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Aktieselskabet af 21. november 2001 (Brande, Dania) (przedstawiciel: adwokat C. Barrett Christiansen)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 3 listopada 2008 r. (sprawa R 858/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Aktieselskabet af 21. november 2001 a Rahmim Özdemirem.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rahmi Özdemir zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa T-499/14: Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2015 r. – Ertico – Its Europe/Komisja (Zalecenie 2003/361/WE — Kryteria definicji przedsiębiorstw mikro, małych i średnich w politykach Unii — Decyzja komitetu zatwierdzającego Komisji — Cofnięcie decyzji — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               6.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/18

         Postanowienie Sądu z dnia 30 kwietnia 2015 r. – Ertico – Its Europe/Komisja
   (Sprawa T-499/14) (1)

   ((Zalecenie 2003/361/WE - Kryteria definicji przedsiębiorstw mikro, małych i średnich w politykach Unii - Decyzja komitetu zatwierdzającego Komisji - Cofnięcie decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 221/25)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Road Transport Telematics Implementation Coordination Organisation – Intelligent Transport Systems & Services Europe (Ertico – Its Europe) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci M. Wellinger i K. T’Syen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i M. Clausen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji komitetu zatwierdzającego Komisji Europejskiej z dnia 15 kwietnia 2014 r. stwierdzającej, że skarżący nie kwalifikuje się jako przedsiębiorstwo mikro, małe lub średnie w rozumieniu zalecenia Komisji 2003/361/WE z dnia 6 maja 2003 r. dotyczącego definicji przedsiębiorstw mikro, małych i średnich (Dz.U. L 124, s. 36).

      Sentencja

               1)

               Postepowanie w niniejszej sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez European Road Transport Telematics Implementation Coordination Organisation - Intelligent Transport Systems & Services Europe (Ertico - Its Europe).

      (1)  Dz.U. C 380 z 27.10.2014.


title: Sprawa C-180/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien (Austria) w dniu  7 kwietnia 2006 r.  — Renate Ilsinger przeciwko Martin Dreschers (zarządca majątku Schlank & Schick GmbH w upadłości)

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien (Austria) w dniu 7 kwietnia 2006 r. — Renate Ilsinger przeciwko Martin Dreschers (zarządca majątku Schlank & Schick GmbH w upadłości)
   (Sprawa C-180/06)
   (2006/C 165/21)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberlandesgericht Wien (Austria)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Renate Ilsinger.

      Strona pozwana: Martin Dreschers (zarządca majątku Schlank & Schick GmbH w upadłości)
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy roszczenie przyznane konsumentom w § 5j Konsumentenschutzgesetzes (austriacka ustawa o ochronie konsumentów, zwana dalej „KSchG”, BGBl 1979/140) w brzmieniu art. I Z 2 Fernabsatz-Gesetzes (austriackiej ustawy o sprzedaży na odległość, BGBl I 1999/185), umożliwiające dochodzenie na drodze sądowej od przedsiębiorców pozornie wygranej nagrody, gdy ci ostatni wysyłają (wysłali) do określonego konsumenta przyrzeczenie przyznania nagrody lub inne podobne komunikaty sformułowane w ten sposób, że mogą wywołać (wywołały) przekonanie, iż konsument wygrał określoną nagrodę, przy czym żądanie wydania nagrody nie zostało uzależnione od złożenia zamówienia lub od złożenia tylko zmówienia na próbę i też żadne zamówienie nie zostało złożone, jednak adresat zawiadomienia zgłosił żądanie wydania nagrody, jest w rozumieniu rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (zwanego dalej „rozporządzeniem”) (1) roszczeniem umownym lub roszczeniem z nim zrównanym na podstawie art. 15 ust. 1 lit c) rozporządzenia ?

         W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie 1.):

               2)

               Czy zachodzi roszczenie w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit c) rozporządzenia, gdy roszczenie o wydanie nagrody nie zostało uzależnione zamówienia towarów, a odbiorca zawiadomienia jednak zamówił towary?

      (1)  Dz.U. L 12, str. 1


title: Sprawa T-193/17: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2017 r. – CeramTec/EUIPO – C5 Medical Werks (Kształt kulki biodrowej)

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/37

         Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2017 r. – CeramTec/EUIPO – C5 Medical Werks (Kształt kulki biodrowej)
   (Sprawa T-193/17)
   (2017/C 161/52)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CeramTec (Plochingen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Renck i E. Nicolás Gómez)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: C5 Medical Werks (Grand Junction, Kolorado, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy w kolorze różowym (Przedstawienie kulki biodrowej) – unijny znak towarowy nr 10 214 179

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 lutego 2017 r. w sprawie R 929/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie kosztami postępowania strony pozwanej lub – w razie wstąpienia do postępowania C5 Medical Werks – interwenienta.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 59 i 83 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-457/15: Wyrok Sądu z dnia 15 czerwca 2017 r. – Fakro/EUIPO – Saint Gobain Cristalería (climaVera) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego climaVera — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy CLIMAVER DECO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               31.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/24

         Wyrok Sądu z dnia 15 czerwca 2017 r. – Fakro/EUIPO – Saint Gobain Cristalería (climaVera)
   (Sprawa T-457/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego climaVera - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy CLIMAVER DECO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 249/36)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fakro sp. z o.o. (Nowy Sącz, Polska) (przedstawiciel: J. Radłowski, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. O’Neill, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Saint Gobain Cristalería, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Bayo de Gispert)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 maja 2015 r. (sprawa R 2095/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Saint Gobain Cristalería a Fakro.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Fakro sp. z o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 328 z 5.10.2015.


title: Sprawa T-16/09 P: Postanowienie Sądu z dnia 23 marca 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Rozsądny termin na zgłoszenie wniosku o odszkodowanie — Przekroczenie terminu — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/31

         Postanowienie Sądu z dnia 23 marca 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-16/09 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Rozsądny termin na zgłoszenie wniosku o odszkodowanie - Przekroczenie terminu - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne)
   2010/C 148/55
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Berardis-Kayser, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. dal Ferro)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (pierwsza izba) wydanego w dniu 4 listopada 2008 r. w sprawie F-87/07 Marcuccio przeciwko Komisji (dotychczas niepublikowanego w Zbiorze), mające na celu uchylenie tego postanowienia

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               L. Marcuccio ponosi własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską w związku z postępowaniem w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa T-220/14: Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2014 r. – Saremar przeciwko Komisji

text:
               10.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/50

         Skarga wniesiona w dniu 2 kwietnia 2014 r. – Saremar przeciwko Komisji
   (Sprawa T-220/14)
   2014/C 175/69
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Saremar – Sardegna Regionale Marittima SpA (Cagliari, Włochy) (przedstawiciele: G. Roberti, G. Bellitti i I. Perego, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności w części lub w całości zaskarżonej decyzji, w zakresie w jakim:

                           —

                           uznała rekompensatę z tytułu świadczenia usługi publicznej na podstawie ustawy regionalnej nr 15 z dnia 7 sierpnia 2012 r. oraz podwyższenie kapitału uchwalone przez walne zgromadzenie akcjonariuszy spółki Saremar w dniu 15 czerwca 2012 r. za pomoc państwa;

                           —

                           uznała, że środki te są niezgodne z rynkiem wewnętrznym, nakazując ich odzyskanie;

               —

               stwierdzenie, na podstawie art. 277 TFUE, że art. 4 lit. f) decyzji 2012/21/UE oraz pkt 9 zasad ramowych Unii Europejskiej dotyczących pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych (2011) są niezgodne z prawem i nie znajdują zastosowania;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty pokrywają się z tymi podniesionymi w sprawie T-219/14, Regione autonoma della Sardegna przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-111/11: Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2011 r. — ClientEarth przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/16

         Skarga wniesiona w dniu 21 lutego 2011 r. — ClientEarth przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-111/11)
   2011/C 130/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat P. Kirch)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie naruszenia przez Komisję Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska („konwencji z Aarhus”);

               —

               stwierdzenie naruszenia przez Komisję rozporządzenia nr 1367/2006 (1);

               —

               stwierdzenie naruszenia przez Komisję rozporządzenia nr 1049/2001 (2);

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej, w rozumieniu art. 8 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ w wymaganym terminie Komisja nie odpowiedziała na wniosek potwierdzający skarżącej i tym samym odmówiła udostępnienia żądanych dokumentów, oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu swojej skargi skarżąca podnosi siedem zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ w wymaganym terminie Komisja nie odpowiedziała na wniosek potwierdzający skarżącej, bez podania szczegółowych powodów takiego postępowania.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 4 ust. 1, 2 i 4 konwencji z Aarhus, ponieważ Komisja nie udzieliła skarżącej dostępu do żądanych badań kontroli zgodności i planów działań wdrożeniowych, bez podania szczegółowych powodów takiego postępowania. Zaskarżona decyzja narusza również art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006, ponieważ Komisja nie przyjęła wykładni zawężającej wyjątków przewidzianych w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 4 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 1367/2006, ponieważ Komisja nie rozpowszechniła żądanych informacji w swoich rejestrach.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 7 rozporządzenia nr 1367/2006, ponieważ Komisja nie poinformowała skarżącej, do której Dyrekcji Generalnej należy zwrócić się w celu uzyskania dostępu do dokumentów dotyczących dyrektyw 1998/81/WE (3) i 2001/18/WE (4), ani nie przekazała jej wniosku właściwej Dyrekcji Generalnej.

               5)

               Zarzut piąty dotyczy naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 4 ust. 2 tiret trzeci rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ Komisja nie udzieliła skarżącej dostępu do żądanych badań kontroli zgodności i planów działań wdrożeniowych. Zdaniem skarżącej ujawnienie tych dokumentów nie zagrażało ochronie celu kontroli przewidzianej w art. 4 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia ani nie uniemożliwiało prawidłowego przebiegu ewentualnych postępowań w sprawach o uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego prowadzonych na podstawie art. 258 TFUE. Skarżąca wskazuje ponadto, że zaskarżona decyzja narusza art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2009, ponieważ Komisja nie udzieliła częściowego dostępu do żądanych dokumentów.

               6)

               Zarzut szósty dotyczy naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001. Zdaniem skarżącej ujawnienie żądanych dokumentów nie stanowiło poważnego zagrożenia dla procesu decyzyjnego Komisji.

               7)

               Zarzut siódmy dotyczy naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 4 ust. 2 in fine i art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ Komisja nie stwierdziła, czy istniał nadrzędny interes publiczny uzasadniający ujawnienie żądanych dokumentów i nie podała szczegółowego uzasadnienia takiej odmowy.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13)

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43)

      (3)  Dyrektywa Rady 98/81/WE z dnia 26 października 1998 r. zmieniająca dyrektywę 90/219/EWG w sprawie ograniczonego stosowania mikroorganizmów zmodyfikowanych genetycznie (Dz.U. L 330, s. 13)

      (4)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/18/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zamierzonego uwalniania do środowiska organizmów zmodyfikowanych genetycznie i uchylająca dyrektywę Rady 90/220/EWG — Oświadczenie Komisji (Dz.U. L 106, s. 1)


title: Sprawa T-882/16: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2016 r. – Sipral World/EUIPO – La Dolfina (DOLFINA)

text:
               13.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/25

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2016 r. – Sipral World/EUIPO – La Dolfina (DOLFINA)
   (Sprawa T-882/16)
   (2017/C 046/28)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sipral World, SL (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat R. Almaraz Palmero)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: La Dolfina, SA (Buenos Aires, Argentyna)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „DOLFINA” – zgłoszenie nr 3 701 828

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 września 2016 r. w sprawie R 1897/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO i interwenienta, LA DOLFINA S.A., wszystkimi kosztami postępowania przed Sądem wraz z kosztami związanymi z postępowaniem przed Drugą Izbą Odwoławczą.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 15, 42, 51, 75 i 78 rozporządzenia nr 207/2009 w związku z zasadami 22 i 40 rozporządzenia nr 2868/95.


title: Sprawa T-485/15: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2016 r. – Alsharghawi/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Libii — Zamrożenie środków finansowych — Wykaz osób objętych ograniczeniami wjazdu i przejazdu przez terytorium Unii Europejskiej — Funkcje byłego szefa gabinetu Muammara Kaddafiego — Wybór podstawy prawnej — Obowiązek uzasadnienia — Prawa do obrony — Domniemanie niewinności — Proporcjonalność — Swoboda przemieszczania się — Prawo własności — Obowiązek uzasadnienia zasadności środka)

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/42

         Wyrok Sądu z dnia 20 września 2016 r. – Alsharghawi/Rada
   (Sprawa T-485/15) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Libii - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób objętych ograniczeniami wjazdu i przejazdu przez terytorium Unii Europejskiej - Funkcje byłego szefa gabinetu Muammara Kaddafiego - Wybór podstawy prawnej - Obowiązek uzasadnienia - Prawa do obrony - Domniemanie niewinności - Proporcjonalność - Swoboda przemieszczania się - Prawo własności - Obowiązek uzasadnienia zasadności środka))
   (2016/C 402/48)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bashir Saleh Bashir Alsharghawi (Johannesburg, Republika Południowej Afryki) (przedstawiciel: adwokat É. Moutet)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro i V. Piessevaux, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i mające na celu stwierdzenie częściowej nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2015/1333 z dnia 31 lipca 2015 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii oraz uchylającej decyzję 2011/137/WPZiB (Dz.U. 2015, L 206, s. 34), a po drugie, rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/1323 z dnia 31 lipca 2015 r. w sprawie wykonania art. 16 ust. 2 rozporządzenia (UE) nr 204/2011 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Libii (Dz.U. 2015, L 206, s. 4).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bashir Saleh Bashir Alsharghawi pokrywa koszty własne, a także koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/1

         2010/C 100/01
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 80 z 27.3.2010.

      Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 63 z 13.3.2010.

      Dz.U. C 51 z 27.2.2010.

      Dz.U. C 37 z 13.2.2010.

      Dz.U. C 24 z 30.1.2010.

      Dz.U. C 11 z 16.1.2010.

      Dz.U. C 312 z 19.12.2009.

   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:
   EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-176/16 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 21 stycznia 2016 r. w sprawie T-120/15, Proforec/Komisja, wniesione w dniu 23 marca 2016 r. przez Proforec Srl

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/20

         Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 21 stycznia 2016 r. w sprawie T-120/15, Proforec/Komisja, wniesione w dniu 23 marca 2016 r. przez Proforec Srl
   (Sprawa C-176/16 P)
   (2016/C 191/25)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Proforec Srl (przedstawiciele: adwokaci G. Durazzo, M. Mencoboni, G. Pescatore)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie postanowienia o niedopuszczalności nr 704600 z dnia 21 stycznia 2016 r. w sprawie T-120/15 z przedstawionych poniżej powodów, które w całości przypomniano;

               —

               Stwierdzenie dopuszczalności skargi i przekazanie jej Sądowi Unii Europejskiej w celu wydania orzeczenia w jej przedmiocie, z zastrzeżeniem uprzedniego podjęcia odpowiednich środków;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami niniejszego postepowania. W wypadku oddalenia niniejszego odwołania, zasądzenie że każda ze stron pokrywa swe własne koszty.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swego odwołania, wnoszący je podnosi trzy argumenty dotyczące zarzutu niedopuszczalności:
   ZARZUT PIERWSZY: Nieprawidłowe uzasadnienie prawne i faktyczne w odniesieniu do braku interesu prawnego. Sąd Unii Europejskiej w pkt 28-31 postanowienia błędnie stwierdził brak posiadania przez wnoszącego odwołanie interesu w żądaniu stwierdzenia nieważności rozporządzenia, albowiem przeprowadził nielogicznie rozumowanie wskazując, jako jedynych beneficjentów stwierdzenia nieważności zaskarżonego rozporządzenia, wyłącznie dystrybutorów innych znaków towarowych a nie bezpośrednio Proforec.
   ZARZUT DRUGI: Brak zastosowania przez Sąd Unii Europejskiej art. 263 ust. 4 TFUE wobec odmówienia wnoszącemu odwołanie posiadania interesu we wniesieniu skargi.
   ZARZUT TRZECI: Sąd Unii Europejskiej w pkt 32-35 postanowienia o niedopuszczalności nie uzasadnił wystarczająco nieposiadania przez wnoszącego odwołanie interesu, nieprawidłowo przedstawiając okoliczności faktyczne dotyczące braku ryzyka wytoczenia przeciwko Proforec powództw sądowych albowiem nie uznał, że ryzyko istniało w dniu wniesienia skargi i nie zajął stanowiska w przedmiocie oczywistego naruszenia rozporządzenia w odniesieniu do nieprzewidzenia okresu przejściowego na wyprzedaż zapasów i opakowań.


title: Sprawa F-85/07: Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2007 r. — Anselmo i in. przeciwko Radzie

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/71

         Skarga wniesiona w dniu 22 sierpnia 2007 r. — Anselmo i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa F-85/07)
   (2007/C 269/129)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Ana Anselmo (Bruksela, Belgia) i inni (przedstawiciel: S. Pappas, avocat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności przede wszystkim decyzji organu powołującego z dnia 11 maja 2007 r. oddalających zażalenia wniesione przez skarżących w przedmiocie odmiennego traktowania laureatów konkursu wewnętrznego B/277 i urzędników, którzy podlegać będą procedurze akredytacji, o której mowa w decyzji Rady z dnia 2 grudnia 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad przeprowadzenia procedury akredytacji, a także decyzji zaskarżonych w tych zażaleniach;

               —

               stwierdzenie naruszenia art. 5 ust. 2 załącznika XIII do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich przez brak uznania stażu w danej grupie w odniesieniu do laureatów konkursu wewnętrznego B/227;

               —

               stwierdzenie naruszenia zasady równego traktowania i zasady dobrej administracji wynikającej zarówno z pominięcia stażu w danej grupie jak i obowiązku mobilności nałożonego tylko na laureatów;

               —

               w konsekwencji zwrócić laureatom staż w danej grupie przez stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, laureaci konkursu wewnętrznego B/277 ogłoszonego w dniu 9 lipca 2007 r. przez Sekretariat Generalny Rady powołani zostali w kategorii B, zachowując jednak staż w danej grupie osiągnięty w kategoriach C i D. Następnie ich staż w danej grupie został ograniczony w dniu objęcia nowych stanowisk, choć personel, który uzyskał kategorię B wskutek procedury akredytacji, a nie wskutek zdania konkursu, mógł zachować staż, będący przedmiotem sporu. W tych okolicznościach skarżący podnoszą naruszenie przepisów i zasad wskazanych w ww. żądaniach.


title: Sprawa C-546/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 10 marca 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/37

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 10 marca 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-546/15) (1)

   (2016/C 260/45)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 7 z 11.1.2016.


title: Sprawa T-180/14: Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2014 r. – Front Palisario przeciwko Radzie

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/33

         Skarga wniesiona w dniu 14 marca 2014 r. – Front Palisario przeciwko Radzie
   (Sprawa T-180/14)
   2014/C 184/55
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Front populaire pour la libération de la saguia-el-hamra et du rio de oro (Front Palisario) (Laâyoune) (przedstawiciel: G. Devers, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności jej skargi o stwierdzenie nieważności;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca podnosi 12 zarzutów w uzasadnieni skargi na decyzję Rady 2013/785/UE dnia 16 grudnia 2013 r. dotyczącą zawarcia w imieniu Unii Europejskiej protokołu między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Porozumieniu o partnerstwie w sektorze rybołówstwa pomiędzy Unią Europejską a Królestwem Marokańskim (1).
   Skarżąca uważa, że jako przedstawiciela ludu Sahrawi akt ten dotyczy jej bezpośrednio i indywidualnie.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia, gdyż zaskarżona decyzja nie pozwala zrozumieć, jak Rada uwzględniła w swoim procesie decyzyjnym fakt, że Sahara Zachodnia jest terytorium nieautonomicznym okupowanym przez Królestwo Marokańskie.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasady konsultacji, gdyż Rada przyjęła zaskarżoną decyzję, nie konsultując się ze skarżącą, podczas gdy prawo międzynarodowe wymaga, by eksploatacja zasobów naturalnych ludu terytorium nieautonomicznego była prowadzona w konsultacji z jego przedstawicielami. Skarżąca twierdzi, że jest jedynym przedstawicielem ludu Sahrawi.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia zasady spójności, gdyż zaskarżona decyzja pozwala na wejście w życie umowy międzynarodowej mającej zastosowanie do terytorium Sahary Zachodniej, podczas gdy żadne państwo członkowskie nie uznało zwierzchności Królestwa Marokańskiego nad Saharą Zachodnią. Zaskarżona decyzja wzmacnia zajęcie przez Królestwo Marokańskie terytorium Sahrawi, co jest sprzeczne z pomocą udzieloną przez Komisję uchodźcom Sahrawi. Zaskarżona decyzja nie jest ponadto spójna ze zwyczajową reakcją Unii Europejskiej na naruszenia obowiązków wynikających z bezwzględnie obowiązujących norm prawa międzynarodowego i jest sprzeczna z celami wspólnej polityki rybołówstwa.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy uchybienia celowi zrównoważonego rozwoju.

               5.

               Zarzut piąty dotyczy naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań, gdyż zaskarżona decyzja jest sprzeczna z uzasadnionymi oczekiwaniami skarżącej, powstałymi w wyniku wielokrotnych wypowiedzi instytucji Unii Europejskiej dotyczących zgodności z prawem międzynarodowych umów zawartych z Królestwem Marokańskim.

               6.

               Zarzut szósty dotyczy naruszenia układu stowarzyszeniowego zawartego między Unią Europejską a Królestwem Marokańskim, gdyż zaskarżona decyzja jest sprzeczna z art. 2 tego układu w zakresie, w jakim narusza prawo do samostanowienia.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczy naruszenia Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, gdyż zaskarżona decyzja pozwala na wejście w życie protokołu, w którym Unia Europejska i Królestwo Marokańskie ustalają kwoty połowowe na wodach niepodlegających ich suwerenności i zezwalają statkom Unii na eksploatację zasobów rybołówstwa podlegających wyłącznej suwerenności ludu Sahrawi.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczy naruszenia prawa do samostanowienia, gdyż zaskarżona decyzja wzmacnia zajęcie Sahary Zachodniej przez Królestwo Marokańskie.

               9.

               Zarzut dziewiąty dotyczy naruszenia zasady trwałej suwerenności nad zasobami naturalnymi oraz art. 73 Karty Narodów Zjednoczonych, gdyż nie skonsultowano się ze skarżącą, chociaż zaskarżona decyzja pozwala na eksploatację zasobów naturalnych podlegających wyłącznej suwerenności ludu Sahrawi.

               10.

               Zarzut dziesiąty dotyczy naruszenia zasady względnej skuteczności traktatów, gdyż zaskarżona decyzja powoduje powstanie zobowiązań międzynarodowych względem skarżącej bez jej zgody.

               11.

               Zarzut jedenasty dotyczy naruszenia międzynarodowego prawa humanitarnego, gdyż zaskarżona decyzja przynosi wsparcie finansowe polityce kolonizacji Sahary Zachodniej przez Królestwo Marokańskie.

               12.

               Zarzut dwunasty dotyczy prawa odpowiedzialności międzynarodowej, gdyż zaskarżona decyzja prowadzi do odpowiedzialności Unii Europejskiej w świetle prawa międzynarodowego.

      (1)  Dz.U. L 349, s. 1.


title: Sprawa F-27/15: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2015 r. – ZZ i in./Rada

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/44

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2015 r. – ZZ i in./Rada
   (Sprawa F-27/15)
   (2015/C 127/63)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji ustalających uprawnienia skarżących w zakresie zwrotu kosztów corocznych podróży na podstawie art. 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, zmienionego rozporządzeniem nr1023/2013 Parlamentu i Rady z dnia 22 października 2013 r. w sprawie zmiany regulaminu pracowniczego urzędników i WZIP.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że art. 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego jest niezgodny z prawem i nie znajduje zastosowania;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykluczających jakikolwiek zwrot kosztów corocznych podróży skarżących począwszy od 2014 r.;

               —

               obciążenie Rady kosztami.


title: Sprawa C-218/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim (Polska) w dniu 19 kwietnia 2016 r. – Aleksandra Kubicka

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim (Polska) w dniu 19 kwietnia 2016 r. – Aleksandra Kubicka
   (Sprawa C-218/16)
   (2016/C 335/39)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Okręgowy w Gorzowie Wielkopolskim

      Wnioskodawca w postępowaniu głównym

   Aleksandra Kubicka

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 1 ust. 2 lit. k), art. 1 ust. 2 lit. I) lub art. 31 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 650/2012 z 4 lipca 2012 roku w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń, przyjmowania i wykonywania dokumentów urzędowych dotyczących dziedziczenia oraz w sprawie ustanowienia europejskiego poświadczenia spadkowego (1), należy interpretować w ten sposób, że dopuszczają one odmowę uznania skutków rzeczowych zapisu windykacyjnego „legatum per vindicationems”, przewidywanego przez statut spadkowy, jeśli zapis ten dotyczy prawa własności nieruchomości położonej w państwie członkowskim, którego prawo nie zna instytucji zapisu wywierającego bezpośredni skutek rzeczowy?

      (1)  Dz.U. L 201, s. 107


               7.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 66/29

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2012 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-12/12)
   2013/C 66/09
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 30 listopada 2012 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Markusa Schneidera i Clémence Perrin, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35, Rue Belliard, 1040 Bruksela, Belgium.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wykonania aktu prawnego przywołanego w pkt 7 załącznika XIX do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG), dostosowanego do Porozumienia EOG Protokołem 1 do tego Porozumienia, lub nie powiadamiając Urzędu w wyznaczonym terminie o przyjęciu takich środków, Islandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z tego aktu i art. 7 Porozumienia EOG oraz

               2)

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia jest zobowiązana na mocy art. 27 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. (dyrektywa) i art. 7 Porozumienia EOG do podjęcia niezbędnych środków w celu wdrożenia dyrektywy i powiadomienia Urzędu Nadzoru EFTA o podjętych środkach.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że nie otrzymał od rządu Islandii takich informacji ani nie posiada żadnych innych informacji pozwalających stwierdzić, że środki niezbędne do wdrożenia dyrektywy zostały podjęte.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 27 dyrektywy oraz na mocy art. 7 Porozumienia EOG poprzez nieprzyjęcie lub niepowiadomienie Urzędu Nadzoru EFTA o środkach niezbędnych do wdrożenia dyrektywy w wyznaczonym terminie.


title: Sprawa C-491/08: Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/27

         Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-491/08)
   (2009/C 44/45)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Rechia, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, ze w odniesieniu do przedsięwzięcia budowy kompleksu turystycznego „Is Arena” na terytorium gminy Narbolia, który dotyczył siedlisk i gatunków występujących na obszarze ITB032228 „Is Arenas”.

                           —

                           nie podejmując, przed dniem 19 lipca 2006 r., środków ochronnych odpowiednich dla realizacji celu dyrektywy tj. ochrony istotnego interesu ekologicznego na poziomie krajowym dotyczącego obszaru o znaczeniu dal Wspólnoty (OZW) ITB032228 „Is Arenas”, a w szczególności nie zabraniając realizacji działań, które mogły stanowić istotne zagrożenie dla charakterystyki ekologicznej danego obszaru, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy dyrektywy 92/43/EWG (1);

                           —

                           nie podejmując przed dniem 19 lipca 2006 r. środków ochronnych odpowiednich w celu uniknięcia pogorszenia stanu siedlisk naturalnych i siedlisk gatunków, jak i niepokojenia gatunków, dla których utworzono dany OZW, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciąża na mocy art. 6 ust. 2 dyrektywy 92/43/EWG;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Jest wiadome Komisji, że na obszarze OZW Is Arenas, zamykana jest budowa obiektów turystycznych, w tym pola golfowego. Zdaniem Komisji przedsięwzięcie budowy infrastruktury turystycznej na OZW Is Arenas ma w szczególności wpływ na tereny, które gwarantują łączność pomiędzy dwoma najistotniejszymi obszarami lasu sosnowego. Istnieje zatem możliwość istotnego negatywnego oddziaływania na te obszary, a w szczególności na „więzi ekologiczne”.
   Pośród krytycznych aspektów przedsięwzięcia, Komisja podkreśla poza tym, zmniejszenie i zmianę pierwotnych siedlisk, w szczególność wprowadzenie obcych tym obszarom gatunków, jak trawa pola golfowego, przejęcie siedlisk, udeptywanie i zagęszczanie podłoża, wypieranie gatunków, oddziaływanie wynikające z napływu kapiących się na siedliska znajdujące się w pierwszym pasie wybrzeża, o ogromnym znaczeniu ze względu na występowanie zespołów wydm, wycinkę drzew.

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 2006, s. 7).


title: Sprawa C-70/07: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/14

         Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-70/07)
   (2007/C 69/34)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Kreuschitz i I. Kaufmann-Bühler)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2002/44/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (wibracji) (szesnasta dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG), bądź też nie notyfikując tych przepisów Komisji, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 6 lipca 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 177, str. 13.


title: Sprawa C-25/05 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 czerwca 2006 r. — August Storck KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Graficzny znak towarowy — Wyobrażenie opakowania cukierka w kolorze złotym — Charakter odróżniający)

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/7

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 22 czerwca 2006 r. — August Storck KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-25/05 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Graficzny znak towarowy - Wyobrażenie opakowania cukierka w kolorze złotym - Charakter odróżniający)
   (2006/C 212/11)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: August Storck KG (Przedstawiciele: adwokaci I. Rohr, H. Wrage-Molkenthin i T. Reher)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 10 listopada 2004 r. w sprawie T-402/02 Storck przeciwko OHIM, w którym Sąd ten oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji odmawiającej rejestracji graficznego znaku towarowego stanowiącego wyobrażenie zwiniętego opakowania cukierka (kształt papierka od cukierka) dla cukierków należących do klasy 30 — Charakter odróżniający znaku towarowego — Art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1)
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               August Storck KG zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 69 z 19.3.2005 r.


               8.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/30

         Skarga wniesiona w dniu 10 stycznia 2014 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-1/14)
   (2014/C 138/07)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 10 stycznia 2014 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Xaviera Lewisa i Markusa Schneidera, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, Rue Belliard 35, 1040 Bruxelles/Brussel, BELGIQUE/BELGIË.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego przywołanego w pkt 18a załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa 2006/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. zmieniająca dyrektywę 1999/62/WE w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe), dostosowanego do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia, lub nie powiadamiając niezwłocznie Urzędu Nadzoru EFTA o przyjęciu takich środków, Islandia uchybiła swoim zobowiązaniom wynikającym z tego aktu prawnego i art. 7 Porozumienia EOG;

               2)

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię przed dniem 20 kwietnia 2013 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 20 lutego 2013 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy 2006/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. zmieniającej dyrektywę 1999/62/WE w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe („akt prawny”), przywołanej w pkt 18a załącznika XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym i dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 2 aktu prawnego oraz art. 7 Porozumienia EOG poprzez nieprzyjęcie lub niepowiadomienie Urzędu Nadzoru EFTA o przyjęciu wszystkich środków niezbędnych do wdrożenia aktu prawnego w wyznaczonym terminie.


title: Sprawa T-285/15: Postanowienie Sądu z dnia 5 kwietnia 2016 r. – Syria Steel i Al Buroj Trading/Rada

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/45

         Postanowienie Sądu z dnia 5 kwietnia 2016 r. – Syria Steel i Al Buroj Trading/Rada
   (Sprawa T-285/15) (1)

   (2016/C 191/62)
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 302 z 14.9.2015.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 21 września 2004 r. w sprawie T- 325/02, Michel Soubies przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Wyznaczenie urzędnikowi w stopniu zaszeregowania A3 stanowiska doradcy personalnego — Restrukturyzacja sekretariatu generalnego — Związek pomiędzy stopniem a zatrudnieniem)

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/16

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 21 września 2004 r.
   w sprawie T- 325/02, Michel Soubies przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Wyznaczenie urzędnikowi w stopniu zaszeregowania A3 stanowiska doradcy personalnego - Restrukturyzacja sekretariatu generalnego - Związek pomiędzy stopniem a zatrudnieniem)
   (2004/C 284/32)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-325/02, Michel Soubies, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Brukseli (Belgia), reprezentowany przez A. Coolen, J.-N. Louis i É. Marchal, adwokatów, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Currall i D. Waelbroeck, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 26 listopada 2001 r. wyznaczającej skarżącemu stanowisko doradcy personalnego w stopniu zaszeregowania A3 w wydziale „Kwestie instytucjonalne” dyrekcji „Jednostka Analiz i Prognoz” sekretariatu generalnego, Sąd Pierwszej Instancji (piąta izba) w składzie P. Lindh, prezes, R. García-Valdecasas i J. D. Cooke, sędziowie; sekretarz: I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 21 września 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 19 z 25.1.2003.


title: Sprawa C-11/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  11 maja 2005 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam — Niderlandy) — Friesland Coberco Dairy Foods BV, działająca pod nazwą  Friesland Supply Point Ede  przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane Noord/kantoor Groningen (Wspólnotowy kodeks celny — Procedura przetwarzania pod kontrolą celną — Oddalenie wniosku o wydanie pozwolenia na przetwarzanie pod kontrolą celną przez krajowe organy celne — Wiążący charakter rozstrzygnięć komitetu kodeksu celnego — Brak — Właściwość Trybunału do orzekania o ważności tych rozstrzygnięć w trybie art. 234 WE — Brak — Wykładnia art. 133 lit. e) kodeksu celnego — Wykładnia art. 502 ust. 3 i art. 504 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 — Globalna ocena wszystkich okoliczności towarzyszących wnioskowi o wydanie pozwolenia)

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 maja 2005 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam — Niderlandy) — Friesland Coberco Dairy Foods BV, działająca pod nazwą „Friesland Supply Point Ede” przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst/Douane Noord/kantoor Groningen
   (Sprawa C-11/05) (1)

   (Wspólnotowy kodeks celny - Procedura przetwarzania pod kontrolą celną - Oddalenie wniosku o wydanie pozwolenia na przetwarzanie pod kontrolą celną przez krajowe organy celne - Wiążący charakter rozstrzygnięć komitetu kodeksu celnego - Brak - Właściwość Trybunału do orzekania o ważności tych rozstrzygnięć w trybie art. 234 WE - Brak - Wykładnia art. 133 lit. e) kodeksu celnego - Wykładnia art. 502 ust. 3 i art. 504 ust. 4 rozporządzenia (EWG) nr 2454/93 - Globalna ocena wszystkich okoliczności towarzyszących wnioskowi o wydanie pozwolenia)
   (2006/C 165/16)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Gerechtshof te Amsterdam
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Friesland Coberco Dairy Foods BV, działająca pod nazwą „Friesland Supply Point Ede”

      Strona pozwana: Inspecteur van de Belastingdienst/Douane Noord/kantoor Groningen
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Gerechtshof te Amsterdam — Wykładnia art. 133 lit. e) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, str. 1) — Znaczenie sformułowania „nie wywierając ujemnego wpływu na istotne interesy wspólnotowych producentów podobnych towarów” (warunki ekonomiczne) — Przetwarzanie pod kontrolą celną — Wykładnia art. 502 ust. 2), art. 504 ust. 4, art. 552 oraz załącznika 76 część B do rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia (EWG) nr 2913/92 (Dz.U. L 253, str. 1), zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 993/2001 (Dz.U. L 141, str. 1) — Pozwolenie — Rozstrzygnięcie Komitetu — Ocena Trybunału Sprawiedliwości — Właściwość
   Sentencja

               1)

               W ramach rozpatrywania wniosku o wydanie pozwolenia na przetwarzanie pod kontrolą celną na postawie art. 133 lit. e) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny, zmienionego rozporządzeniem (WE) nr 2700/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2000 r., należy wziąć pod uwagę nie tylko rynek gotowych produktów, lecz również sytuację ekonomiczną na rynku surowców używanych do produkcji tych produktów.

               2)

               Do kryteriów, które należy uwzględnić przy ocenie „tworzenia lub podtrzymywania działalności przetwórczej” w rozumieniu art. 133 lit. e) rozporządzenia nr 2913/92 zmienionego rozporządzeniem nr 2700/2000 i art. 502 ust. 3 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 993/2001 z dnia 4 maja 2001 r. może zaliczać się kryterium dotyczące utworzenia dzięki planowanej działalności przetwórczej pewnej minimalnej liczby miejsc pracy, lecz nie jest ono jedyne. Kryteria te zależą bowiem od rodzaju działalności przetwórczej, a krajowy organ celny odpowiedzialny za badanie warunków ekonomicznych na podstawie tych przepisów powinien dokonać globalnej oceny wszystkich istotnych czynników, w tym czynników dotyczących utworzonych miejsc pracy, wartości realizowanej inwestycji lub trwałości planowanej działalności.

               3)

               Rozstrzygnięcia komitetu wydane na podstawie art. 133 lit. e) rozporządzenia nr 2913/92, zmienionego rozporządzeniem nr 2700/2000 nie mogą być przedmiotem oceny ważności w trybie art. 234 WE.

               4)

               Rozstrzygnięcie komitetu kodeksu celnego nie ma mocy wiążącej w stosunku do krajowych organów celnych rozstrzygających w przedmiocie wniosku o wydanie pozwolenia na przetwarzanie pod kontrolą celną.

      (1)  Dz.U. C 82 z 02.04.2005


title: Sprawa C-279/15 PP: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 21 kwietnia 2016 r. – Alexandre Borde, Carbonium SAS/Komisja Europejska [Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Program intra-ACP (Afryka, Karaiby i Pacyfik) Światowego sojuszu na rzecz przeciwdziałania zmianom klimatycznym (GCCA) — Żądanie Komisji zakończenia misji jednego z ekspertów wybranych przez współwykonawcę — Skarga o stwierdzenie nieważności — Prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem)

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/5

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 21 kwietnia 2016 r. – Alexandre Borde, Carbonium SAS/Komisja Europejska
   (Sprawa C-279/15 PP) (1)

   ([Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Program intra-ACP (Afryka, Karaiby i Pacyfik) Światowego sojuszu na rzecz przeciwdziałania zmianom klimatycznym (GCCA) - Żądanie Komisji zakończenia misji jednego z ekspertów wybranych przez współwykonawcę - Skarga o stwierdzenie nieważności - Prawo do skutecznego środka prawnego przed sądem))
   (2016/C 279/07)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Alexandre Borde, Carbonium SAS (przedstawiciel: A.B.H. Herzberg, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Bartelt i F. Moro, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Alexandre Borde i Carbonium SAS zostają solidarnie obciążeni kosztami postepowania.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa C-361/05: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 24 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Gospodarowanie odpadami — Dyrektywy 75/442/EWG i 1999/31/WE — Składowiska Níjar, Hoyo de Miguel i Cueva del Mojón)

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/3

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 24 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-361/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Gospodarowanie odpadami - Dyrektywy 75/442/EWG i 1999/31/WE - Składowiska Níjar, Hoyo de Miguel i Cueva del Mojón)
   (2007/C 155/04)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: I. Martínez del Peral i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: I. del Cuvillo Contreras i M. Muñoz Pérez)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 4, 9 i 13 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 194, str. 39), zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. (Dz.U. L 78, p. 32), oraz art. 14 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów (Dz.U. L 182, str. 1) — Składowiska Níjar, Hoyo de Miguel i Cueva del Mojón położone w La Mojonera
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych dla zapewnienia stosowania w odniesieniu do składowisk Níjar, Hoyo de Miguel i Cueva del Mojón art. 4, 9 i 13 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r., oraz art. 14 dyrektywy 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tych przepisów

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania

      (1)  Dz.U. C 296 z 26.11.2005 r.


title: Sprawa C-361/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 19 lipca 2010 r. — Scrl Intercommunale Intermosane, ASBL Fédération de l'industrie et du gaz (Synergrid) przeciwko État belge

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 19 lipca 2010 r. — Scrl Intercommunale Intermosane, ASBL Fédération de l'industrie et du gaz (Synergrid) przeciwko État belge
   (Sprawa C-361/10)
   ()
   2010/C 274/15
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Scrl Intercommunale Intermosane, ASBL Fédération de l’industrie et du gaz (Synergrid)

      Strona pozwana: État belge

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy krajowe, takie jak art. 8–13 zaskarżonego dekretu królewskiego z dnia 2 czerwca 2008 r. w sprawie minimalnych wymagań w dziedzinie bezpieczeństwa niektórych starych instalacji elektrycznych w miejscu pracy, ustanawiające wymogi dotyczące wykonania instalacji elektrycznych, budowy sprzętu elektrycznego i zabezpieczeń związanych z tym sprzętem w celu zagwarantowania pracownikom ochrony, stanowią przepisy techniczne w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych (1) oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, których projekty muszą być przekazywane na mocy art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tejże dyrektywy?

               2)

               Czy przepisy krajowe, takie jak art. 8–13 wspomnianego dekretu królewskiego z dnia 2 czerwca 2008 r., stanowią środki w rozumieniu art. 1 in fine wspomnianej dyrektywy 98/34/WE, które państwa członkowskie uznają za niezbędne dla ochrony osób, a w szczególności pracowników, podczas stosowania produktów i które pozostają bez wpływu na produkt?

      (1)  Dz.U. L 204, s. 37.


title: Sprawa T-259/13: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2013 r. — Francja przeciwko Komisji

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/42

         Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2013 r. — Francja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-259/13)
   2013/C 207/71
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, D. Colas et C. Candat, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2013/123/UE z dnia 26 lutego 2013 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w części, w której wyłącza wydatki poniesione przez Republikę Francuską w ramach pomocy „Indemnités compensatoires des handicaps naturels” (dodatki wyrównawcze z tytułu niekorzystnych warunków naturalnych, zwanej dalej „pomocą ICHN”) francuskiego planu rozwoju obszarów wiejskich w latach 2007–2013 z tytułu lat budżetowych 2008 i 2009;

               —

               posiłkowo, stwierdzenie nieważności decyzji 2013/123/UE z jednej strony w zakresie, w jakim wyłącza z finansowania Unii Europejskiej część wydatków poniesionych przez Republikę Francuską w ramach pomocy ICHN na owce, które nie są zgłoszone do pomocy na owce, a z drugiej strony w zakresie, w jakim wyłącza z finansowania Unii Europejskiej część wydatków poniesionych przez Republikę Francuską w ramach pomocy ICHN na bydło, które było poddane kontrolom na miejscu z tytułu kontroli identyfikacji zwierząt lub kontroli premii za bydło;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 10 ust. 2 i 4 i art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 1975/2006 (1): Komisja uznała, że rząd francuski uchybił swoim zobowiązaniom w zakresie kontroli, gdyż w odniesieniu do bydła i owiec, dla których wniesiono o premie za owce, nie dokonała przeliczenia tych zwierząt w trakcie kontroli na miejscu z tytułu pomocy ICHN. Zarzut ten dzieli się na dwie części, w których skarżąca podnosi:

                           —

                           że obowiązek przeliczenia zwierząt podczas kontroli na miejscu z tytułu pomocy ICHN jest sprzeczny z charakterem ciągłości kryterium gęstości obsady i zasadą równego traktowania oraz

                           —

                           że Komisja błędnie zinterpretowała art. 10 ust. 2 i 4 i art. 14 ust. 2 rozporządzenia 1975/2006, uznając, że francuski system kontroli nie jest odpowiedni dla zweryfikowania poszanowania kryterium obsady.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 2 ust. 2 rozporządzenia nr 1082/2003 (2) i art. 26 ust. 2 lit. b) rozporządzenia nr 796/2004 (3) dotyczących zasad kontroli w ramach identyfikacji bydła lub premii za bydło: Komisja uznała, że art. 10 ust. 2 i 4 i art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 1975/2006 nakazują przeprowadzić liczenie zwierząt podczas kontroli na miejscu w celu zweryfikowania kryterium gęstości obsady.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący posiłkowo niezgodnego z prawem rozszerzenia przez Komisję stosowania korekty ryczałtowej na gospodarstwa owczarskie niekwalifikujące się do premii za owce i na gospodarstwa hodujące bydło kontrolowane w ramach identyfikacji bydła lub premii za bydło.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1975/2006 z dnia 7 grudnia 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w zakresie wprowadzenia procedur kontroli, jak również wzajemnej zgodności w odniesieniu do środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. L 368, s. 74.).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1082/2003 z dnia 23 czerwca 2003 r. ustanawiające szczegółowe zasady w celu wykonania rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie minimalnego poziomu kontroli przeprowadzanych w ramach systemu identyfikacji i rejestracji bydła (Dz.U. L 156, s. 9.).

      (3)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U. L 141, s. 18.).


title: Sprawa T-227/16: Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2016 r. – Haverkamp/EUIPO - Sissel (dywanik)

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/43

         Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2016 r. – Haverkamp/EUIPO - Sissel (dywanik)
   (Sprawa T-227/16)
   (2016/C 243/47)
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Reinhard Haverkamp (Kindberg, Austria) (przedstawiciel: adwokat A. Waldenberger)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sissel GmbH (Bad Dürkheim, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

      Sporny wzór: Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską wzoru „dywanik” – międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską wzoru nr DM/072187-0001

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 lutego 2016 r. w sprawie R 2618/2014-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania w przedmiocie skargi i postępowania przed Izbą Odwoławczą, a także kosztami postępowania w sprawie o unieważnienie prawa do wzoru przed EUIPO.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa C-273/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (trzecia izba) z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie T-260/03 Celltech R&D Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) w dniu 5 lipca 2005 r.

text:
               1.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/6

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (trzecia izba) z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie T-260/03 Celltech R&D Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) w dniu 5 lipca 2005 r.
   (Sprawa C-273/05 P)
   (2005/C 243/08)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 5 lipca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowanego przez Arnaud'a Folliarda-Monguirala, działającego w charakterze pełnomocnika, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (trzecia izba) z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie T-260/03 (1) Celltech R&D Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).
   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               1.

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie T-260/03,

               2.

               odrzucenie skargi wniesionej przez skarżącą w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 maja 2003 r. (sprawa R 659/2002-2) w sprawie wniosku o rejestrację jako wspólnotowy znak towarowy słownego znaku towarowego CELLTECH,

               3.

               obciążenie skarżącej w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji i przed Trybunałem Sprawiedliwości.

         W przypadku nieuwzględnienia przez Trybunał Sprawiedliwości wniesionego przez wnoszącego odwołanie tytułem głównym żądania zawartego w pkt 2, wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               1.

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie T-260/03,

               2.

               skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   W odwołaniu do Trybunału Sprawiedliwości OHIM wnosi o uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji. OHIM podnosi, że orzeczenie Sądu Pierwszej Instancji narusza art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia nr 40/94 i dotknięte jest brakiem przedstawienia właściwego uzasadnienia na poparcie ustaleń Sądu. Zarzut odwołania dzieli się na następujące części:

               —

               chociaż Sąd Pierwszej Instancji uznał, że „przynajmniej jednym ze znaczeń słownego znaku towarowego CELLTECH jest »cell technology« (technologia komórkowa)”, to błędnie zażądał od Izby Odwoławczej wykazania „naukowego znaczenia technologii komórkowej” celem wyjaśnienia „w jakim zakresie terminy te informują o przeznaczeniu i charakterze towarów i usług objętych zgłoszeniem, w szczególności w jaki sposób owe towary i usługi miałyby mieć zastosowanie na gruncie technologii komórkowej lub w jaki sposób byłyby jej wynikiem”;

               —

               Sąd Pierwszej Instancji niesłusznie nie wziął pod uwagę zasady, zgodnie z którą zwykła kombinacja elementów, z których każdy posiada charakter opisowy w odniesieniu do cech danych towarów i usług, pozbawiona jakiejkolwiek niezwykłej odmienności składniowej lub znaczeniowej pozostaje opisowa w odniesieniu do tych cech w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94;

               —

               stwierdzenie Sądu, że ustalenie charakteru opisowego lub odróżniającego wymaga wyjaśnienia „zamierzonego przeznaczenia” danych towarów i usług jest błędne pod względem prawnym. Chociaż Sąd przyznał, że „technologia komórkowa” stanowi „zakres wykorzystania” omawianych towarów i usług, to w sposób błędny uznał, iż opis takiego „zakresu wykorzystania” nie jest wystarczający, aby ustalić, że oznaczenie CELLTECH ma charakter opisowy i w konsekwencji pozbawione jest charakteru odróżniającego;

               —

               Sąd błędnie stwierdził, że opis procesu produkcyjnego, tudzież dostawy omawianych towarów lub świadczenia omawianych usług nie jest objęty zakresem stosowania art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 40/94;

               —

               Sąd nie przedstawił również uzasadnienia w zakresie tych ostatnich ustaleń.

      (1)  Dz.U. C 155 z 25.6.2005, str. 16


title: Sprawa T-260/08: Wyrok Sądu z dnia 24 stycznia 2012 r. — Indo Internacional przeciwko OHIM — Visual (VISUAL MAP) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VISUAL MAP — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy VISUAL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               3.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 65/12

         Wyrok Sądu z dnia 24 stycznia 2012 r. — Indo Internacional przeciwko OHIM — Visual (VISUAL MAP)
   (Sprawa T-260/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego VISUAL MAP - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy VISUAL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2012/C 65/21
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Indo Internacional, SA (Sant Cugat del Vallès, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo X. Fàbrega Sabaté i M. Curell Aguilà, następnie M. Curell Aguilà i J. Güell Serra, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: A. Pohlmann i R. Manea, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Visual SA (Saint-Apollinaire, Francja)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 kwietnia 2008 r. (sprawa R 700/2007-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Visual SA a Indo Internacional, SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Indo Internacional, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008.


title: Sprawa F-103/15: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/55

         Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-103/15)
   (2015/C 354/65)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat C. Falagiani)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie potrącenia z emerytury skarżącego kwoty 14  207,60 EUR jako zwrotu kosztów leczenia szpitalnego jego żony w konsekwencji wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej, na mocy którego stwierdzona została nieważność pierwotnej decyzji Komisji w sprawie obciążenia go wszystkimi uznanymi za nadmierne kosztami szpitalnymi.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Ustalenie i stwierdzenie, że Komisja Europejska, z naruszeniem tego, co orzeczono w wyroku z dnia 16 maja 2013 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej i z powodów przedstawionych w uzasadnieniu niniejszej skargi, niezgodnie z prawem pobrała z emerytury skarżącego kwotę 14  207,60 EUR;

               —

               zasądzenie od pozwanej Komisji na jego rzecz 12  407,60 EUR, tytułem zwrotu niesłusznie pobranej kwoty wraz z odsetkami za zwłokę;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej wszystkimi kosztami związanymi z niniejszym postępowaniem.


title: Sprawa C-357/04 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) z dnia 27 maja 2004 r. wniesione przez Antonia Andolfiego dnia 17 sierpnia 2004 r. w sprawie T-397/02 między Antoniem Andolfim a Komisją Wspólnot Europejskich

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/6

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) z dnia 27 maja 2004 r. wniesione przez Antonia Andolfiego dnia 17 sierpnia 2004 r. w sprawie T-397/02 między Antoniem Andolfim a Komisją Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-357/04 P)
   (2004/C 284/13)
   W dniu 17 sierpnia 2004 r. Antonio Andolfi, reprezentowany przez adwokata Salvatore Amato, wniósł do Trybunału Sprawiedliwości odwołanie od postanowienia wydanego w dniu 27 maja 2004 r. przez Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (czwarta izba) w sprawie między Antoniem Andolfim a Komisją Wspólnot Europejskich.
   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:
   Uwzględnienie odwołania i uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji.
   Zarzuty i główne argumenty:
   Wnoszący odwołanie utrzymuje, iż wbrew orzeczeniu Sądu Pierwszej Instancji jego skarga wniesiona dnia 18 grudnia 2002 r. nie była spóźniona.


title: Sprawa C-95/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 listopada 2006 r. — Bausch & Lomb Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Biofarma SA

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/27

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 8 listopada 2006 r. — Bausch & Lomb Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) i Biofarma SA
   (Sprawa C-95/06) (1)

   (2007/C 82/55)

      Język postępowania: angielski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 108 z 6.5.2006.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia  13 września 2005 r.  w sprawie C-176/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Artykuły 29 UE, 31 lit. e) UE, art. 34 UE i 47 UE — Decyzja ramowa 2003/80/WSiSW — Ochrona środowiska — Sankcje karne — Kompetencje Wspólnoty — Podstawa prawna — Artykuł 175 WE)

text:
               10.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/2

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 13 września 2005 r.
   w sprawie C-176/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Radzie Unii Europejskiej (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Artykuły 29 UE, 31 lit. e) UE, art. 34 UE i 47 UE - Decyzja ramowa 2003/80/WSiSW - Ochrona środowiska - Sankcje karne - Kompetencje Wspólnoty - Podstawa prawna - Artykuł 175 WE)
   (2005/C 315/03)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-176/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 35 UE, wniesioną w dniu 15 kwietnia 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. Petite, J.-F. Pasquier i W. Bogensberger) popierana przez Parlament Europejski (pełnomocnicy: G. Garzón Clariana, H. Duintjer Tebbens i A. Baas oraz M. Gómez-Leal) przeciwko Radzie Unii Europejskiej (pełnomocnicy: J.-C. Piris i J. Schutte oraz K. Michoel) popieranej przez Królestwo Danii (pełnomocnik: Terror. Molde), Republikę Federalną Niemiec (pełnomocnicy: W.-D. Plessing i A. Dittrich), Republikę Grecką (pełnomocnicy: E.-M. Mamouna i M. Tassopoulou), Królestwo Hiszpanii (pełnomocnik: N. Díaz Abad), Republikę Francuską (pełnomocnicy: G. de Bergues, F. Alabrune i E. Puisais), Irlandię (pełnomocnik: D. O'Hagan, wspierany przez P. Gallaghera i E. Fitzsimonsa, SC oraz E. Regana, BL), Królestwo Niderlandów (pełnomocnicy: H. G. Sevenster i C. Wissels), Republikę Portugalską (pełnomocnicy: L. Fernandes i A. Fraga Pires), Republikę Finlandii (pełnomocnik: A. Guimaraes-Purokoski), Królestwo Szwecji (pełnomocnicy: A. Kruse oraz K. Wistrand i A. Falk), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (pełnomocnik: C. Jackson, wspierana przez R. Plendera, QC), Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas, R. Silva de Lapuerta i A. Borg Barthet, prezesi izb, R. Schintgen (sprawozdawca), N. Colneric, S. von Bahr, J. N. Cunha Rodrigues, G. Arestis, M. Ilešič i J. Malenovský, sędziowie; rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: K. Sztanc, administrator, wydał w dniu 13 września 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji ramowej Rady 2003/80/WSiSW z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie ochrony środowiska poprzez prawo karne.

               2)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Danii, Republika Federalna Niemiec, Republika Grecka, Królestwo Hiszpanii, Republika Francuska, Irlandia, Królestwo Niderlandów, Republika Portugalska, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, jak również Parlament Europejski ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 135 z 7.6.2003


title: Sprawa T-od T-30/01 do T-32/01 oraz od T-86/02 do T-88/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 września 2009 r. — Diputación Foral de Álava przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Korzyści podatkowe przyznane przez jednostkę samorządu terytorialnego jednego z państw członkowskich — Zwolnienia podatkowe — Decyzje uznające systemy pomocy za niezgodne ze wspólnym rynkiem i nakazujące odzyskanie wypłaconej pomocy — Zaklasyfikowanie jako pomoc nowa lub jako pomoc istniejąca — Pomoc operacyjna — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań — Zasada pewności prawa — Decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie pomocy państwa przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE — Umorzenie postępowania)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/18

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 września 2009 r. — Diputación Foral de Álava przeciwko Komisji
   (Sprawa T-od T-30/01 do T-32/01 oraz od T-86/02 do T-88/02) (1)

   (Pomoc państwa - Korzyści podatkowe przyznane przez jednostkę samorządu terytorialnego jednego z państw członkowskich - Zwolnienia podatkowe - Decyzje uznające systemy pomocy za niezgodne ze wspólnym rynkiem i nakazujące odzyskanie wypłaconej pomocy - Zaklasyfikowanie jako pomoc nowa lub jako pomoc istniejąca - Pomoc operacyjna - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Zasada pewności prawa - Decyzja o wszczęciu formalnego postępowania wyjaśniającego w sprawie pomocy państwa przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE - Umorzenie postępowania)
   2009/C 256/32
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca w sprawach od T-30/01 i T-86/02: Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava (Hiszpania) (przedstawiciele: M. Morales Isasi i I. Sáenz-Cortabarría Fernández, adwokaci)

      Strona skarżąca w sprawach od T-31/01 i T-88/02: Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa (Hiszpania) (przedstawiciele: M. Morales Isasi i I. Sáenz-Cortabarría Fernández, adwokaci)

      Strona skarżąca w sprawach od T-32/01 i T-87/02: Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya (Hiszpania) (przedstawiciele: M. Morales Isasi i I. Sáenz-Cortabarría Fernández, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo w sprawach od T-30/01 do T-32/01, J. Flett, S. Pardo i J. L. Buendía Sierra oraz w sprawach od T-86/02 do T-88/02, J.L. Buendía Sierra i F. Castillo de la Torre, następnie F. Castillo de la Torre i C. Urraca Caviedes, pełnomocnicy)

      Interwenienci występujący po stronie skarżącej w sprawach od T-86/02 do T-88/02: Comunidad autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco (Hiszpania), (przedstawiciele: M. Morales Isasi i I. Sáenz-Cortabarría Fernández, adwokaci); oraz Confederación Empresarial Vasca (Confebask) (Bilbao, Hiszpania) (przedstawiciele: M. Araujo Boyd, L. Ortiz Blanco i V. Sopeña Blanco, adwokaci)

      Interwenienci występujący po stronie pozwanej: Comunidad autónoma de La Rioja (przedstawiciele: w sprawach od T-86/02 do T-87/02 J. M. Criado Gámez oraz w sprawie T-88/02, I. Serrano Blanco, adwokaci)

      Przedmiot sprawy

   W sprawach od T-30/01 do T-32/01 — wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 28 listopada 2000 r. o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE w odniesieniu do korzyści podatkowych przyznanych na podstawie przepisów ustanowionych przez Diputación Foral de Álava, Diputación Foral de Guipúzcoa oraz Diputación Foral de Vizcaya w postaci zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych niektórych nowo utworzonych przedsiębiorstw, w sprawach od T-86/02 do T-88/02 — wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/28/WE, 2003/86/WE oraz 2003/192/WE z dnia 20 grudnia 2001 r. dotyczących systemu pomocy państwa wprowadzonego przez Hiszpanię w 1993 r. na rzecz niektórych nowo utworzonych przedsiębiorstw w prowincji Álava (T-86/02), Vizcaya (T-87/02) oraz Guipúzcoa (T-88/02) (odpowiednio Dz.U. 2003, L 17, s. 20, Dz.U. 2003, L 40, s. 11, oraz Dz.U. 2003, L 77, s. 1), w postaci zwolnienia z podatku dochodowego od osób prawnych.

      Sentencja wyroku

               1)

               Sprawy od T-30/01 do T-32/01, od T-86/02 do T-88/02 zostają połączone do celu wydania wyroku.

               2)

               W sprawach od T-30/01 do T-32/01:

                           —

                           postępowanie zostaje umorzone;

                           —

                           Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava, Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa oraz Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya ponoszą swoje własne koszty postępowania, a także koszty poniesione przez Komisję.

               3)

               W sprawach od T-86/02 do T-88/02:

                           —

                           skargi zostają oddalone;

                           —

                           Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava, Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa oraz Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya ponoszą swoje własne koszty postępowania oraz koszty postępowania poniesione przez Komisję i Comunidad autónoma de La Rioja;

                           —

                           Comunidad autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco oraz Confederación Empresarial Vasca (Confebask) ponoszą swoje własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 108 z 7.4.2001.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 247 z 20.10.2007 .

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/1

         (2007/C 269/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 247 z 20.10.2007.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 235 z 6.10.2007.

      Dz.U. C 223 z 22.9.2007.

      Dz.U. C 211 z 8.9.2007.

      Dz.U. C 183 z 4.8.2007.

      Dz.U. C 170 z 21.7.2007.

      Dz.U. C 155 z 7.7.2007.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex:http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-478/10: Postanowienie Sądu z dnia 11 kwietnia 2011 r. — Département du Gers przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Środowisko naturalne i ochrona zdrowia ludzi — Genetycznie zmodyfikowana żywność i pasza — Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie — Niedopuszczalność)

text:
               11.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 173/10

         Postanowienie Sądu z dnia 11 kwietnia 2011 r. — Département du Gers przeciwko Komisji
   (Sprawa T-478/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Środowisko naturalne i ochrona zdrowia ludzi - Genetycznie zmodyfikowana żywność i pasza - Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie - Niedopuszczalność)
   2011/C 173/23
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Département du Gers (Francja) (przedstawiciele: S. Mabile i J.P. Mignard, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Bianchi i L. Pignataro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2010/419/UE z dnia 28 lipca 2010 r. odnawiającej zezwolenie na kontynuowanie obrotu produktami zawierającymi zmodyfikowaną genetycznie kukurydzę Bt 11 (SYN BTØ11-1), składającymi się z niej lub z niej wyprodukowanymi, dopuszczającej do obrotu na mocy rozporządzenia (WE) nr 1829/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady żywność i składniki żywności zawierające kukurydzę pastewną Bt 11 (SYN BTØ11-1) lub z niej się składające oraz uchylającej decyzję 2004/657/WE (Dz.U. L 197, s. 11).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Département du Gers pokrywa własne koszty i koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie wniosków o dopuszczenie interwencji złożonych przez Parlament Europejski, Radę Unii, region Centre, region Pikardia, departament Haute-Garonne, region Bretania, region Poitou-Charentes, region Prowansja-Alpy-Wybrzeże Lazurowe, region Burgundia, region Midi-Pyrénées, region Owernia, region Pays de la Loire, region Rodan-Alpy, departament Côtes d’Armor, region Île de France i region Nord-Pas-de-Calais.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 marca 2005 r. w sprawie C-428/02 Fonden Marselisborg Lystbådehavn przeciwko Skatteministeriet oraz Skatteministeriet przeciwko Fonden Marselisborg Lystbådehavn (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Vestre Landsret) (Szósta dyrektywa VAT — Art. 13 część B lit. b) — Zwolnienia — Wynajem nieruchomości — Wynajem miejsc parkingowych — Miejsca na wodzie na statki — Przechowywanie statków na lądzie)

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 3 marca 2005 r.
   w sprawie C-428/02 Fonden Marselisborg Lystbådehavn przeciwko Skatteministeriet oraz Skatteministeriet przeciwko Fonden Marselisborg Lystbådehavn (1) (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Vestre Landsret)
   (Szósta dyrektywa VAT - Art. 13 część B lit. b) - Zwolnienia - Wynajem nieruchomości - Wynajem miejsc parkingowych - Miejsca na wodzie na statki - Przechowywanie statków na lądzie)
   (2005/C 115/01)
   Język postępowania: duński
   W sprawie C-428/02, mającej za przedmiot wniosek, wpisany do rejestru dnia 26 listopada 2002 r., o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Vestre Landsret (Dania), postanowieniem z dnia 15 listopada 2002 r., w postępowaniu: Fonden Marselisborg Lystbådehavn przeciwko Skatteministeriet oraz Skatteministeriet przeciwko Fonden Marselisborg Lystbådehavn, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, A. Borg Barthet, J.-P. Puissochet, J. Malenovský i U. Lõhmus (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, wydał w dniu 3 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Art. 13 B lit. b) szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EWG) zmienionej dyrektywą Rady 92/111/EWG z dnia 14 grudnia 1992 r. należy interpretować w ten sposób, że pojęcie wynajmu nieruchomości obejmuje wynajem miejsc przewidzianych do cumowania statków na wodzie, jak również miejsc do przechowywania tych statków na lądzie na terenie portowym.

               2

               Art. 13 B lit. b) pkt 2 szóstej dyrektywy 77/388/EWG zmienionej dyrektywą 92/111/EWG należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „pojazdów” odnosi się również do statków

      (1)  Dz.U. C 55 z 8.3.2003


title: Sprawa C-426/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te ’s-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 18 września 2012 r. — X przeciwko Voorzitter van het managementteam van het onderdeel Belastingdienst/Z van de rijksbelastingdienst z

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te ’s-Hertogenbosch (Niderlandy) w dniu 18 września 2012 r. — X przeciwko Voorzitter van het managementteam van het onderdeel Belastingdienst/Z van de rijksbelastingdienst z
   (Sprawa C-426/12)
   2012/C 399/15
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Gerechtshof te ’s-Hertogenbosch

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X.

      Druga strona postępowania: Voorzitter van het managementteam van het onderdeel Belastingdienst/Z van de rijksbelastingdienst

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy występuje podwójne zastosowanie w rozumieniu art. 2 ust. 4 lit. b) dyrektywy [2003/96] (1), jeżeli węgiel (produkt objęty kodami CN 2701, 2702 i 2704) wykorzystywany jest jako paliwo do ogrzewania w piecu wapiennym, podczas gdy dwutlenek węgla wytworzony w tym piecu wapiennym z węgla (i wapienia) służy wytwarzaniu gazu z pieca wapiennego, który następnie wykorzystywany jest jako niezbędny do oczyszczania soku dyfuzyjnego uzyskanego z buraków cukrowych?

               2)

               Czy występuje podwójne zastosowanie w rozumieniu art. 2 ust. 4 lit. b) dyrektywy [2003/96], jeżeli węgiel (produkt objęty kodami CN 2701, 2702 i 2704) wykorzystywany jest jako paliwo do ogrzewania, podczas gdy dwutlenek węgla wytworzony podczas ogrzewania i zawarty w gazie z pieca wapiennego zostaje wchłonięty następnie podczas wspomnianego oczyszczania w 66 % przez wapno defekacyjne, sprzedawane rolnictwu jako nawóz wapienny?

               3)

               Jeżeli występuje podwójne zastosowanie w rozumieniu art. 2 ust. 4 lit. b) dyrektywy [2003/96]: Czy biorąc pod uwagę brzmienie art. 2 ust. 4 in initio tej dyrektywy, nie ma ona zastosowania, wobec czego zainteresowana nie może powoływać się [do celów wykładni pojęcia podwójnego zastosowania w prawie krajowym w rozumieniu art. 20 lit. e) Wbm (2)] na bezpośredni skutek wspomnianej dyrektywy?

               4)

               Jeżeli występuje podwójne zastosowanie w rozumieniu art. 2 ust. 4 lit. b) dyrektywy [2003/96] i (w konsekwencji) dyrektywa ta nie ma zastosowania: Czy prawo Unii sprzeciwia się wykładni pojęcia podwójnego zastosowania według prawa krajowego, która jest węższa niż wykładnia na podstawie wspomnianej dyrektywy, do celów nałożenia podatku takiego jak rozpatrywanego w niniejszej sprawie podatku od paliw?

      (1)  Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. L 283, s. 51).

      (2)  Wet belastingen op milieugrondslag (ustawa o podatkach na ochronę środowiska).


title: Sprawa C-299/06: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/24

         Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-299/06)
   (2006/C 212/41)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G.Zavvos i N.Yerrell)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy 2002/92/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 9 grudnia 2002 r. w sprawie pośrednictwa ubezpieczeniowego, a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 16 tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął dnia 14 stycznia 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 9 z 15.1.2003, str. 3.


title: Sprawa F-46/10: Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2010 r. — AD przeciwko Komisji

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/41

         Skarga wniesiona w dniu 16 czerwca 2010 r. — AD przeciwko Komisji
   (Sprawa F-46/10)
   ()
   2010/C 246/72
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: AD (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat E. Boigelot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzyznaniu stronie skarżącej dodatku na gospodarstwo domowe.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji PMO z dnia 13 listopada 2009 r. o nieprzyznaniu stronie skarżącej dodatku na gospodarstwo domowe, przewidzianego w art. 1 ust. 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego;

               —

               w każdym razie stwierdzenie nieważności decyzji PMO z dnia 9 września 2009 r. o nieprzyznaniu stronie skarżącej dodatku na gospodarstwo domowe, przewidzianego w art. 1 ust. 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego w zakresie w jakim decyzję tą można uznać za akt niekorzystny;

               —

               dodatkowo, na wypadek gdyby Sąd stwierdził, że art. 1 ust. 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego zezwalał organowi upoważnionemu do zawierania umów (AHCC) na odmowę przyznania stronie skarżącej dodatku na gospodarstwo domowe z uwagi na niemożność zawarcia małżeństwa przez jej partnera z powodu jego orientacji seksualnej, traktowanej niekorzystnie w prawie krajowym tegoż partnera stwierdzenie niezgodności z prawem art. 1 ust. 2 lit. c) pkt iv) załącznika VII do regulaminu pracowniczego z tego względu, że zawiera on odesłanie do prawa państwa członkowskiego dla celów oceny możności zawarcia małżeństwa i w konsekwencji odmowa zastosowania tej przesłanki w niniejszym przypadku;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.