title: Sprawa C-607/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo) — ITV Broadcasting limitem i in. przeciwko TV Catch Up Limited (Dyrektywa 2001/29/WE — Artykuł 3 ust. 1 — Nadawanie przez osobę trzecią za pośrednictwem Internetu programów komercyjnych nadawców telewizyjnych —  „Live streaming” — Publiczne udostępnianie)

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/6

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 7 marca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) — Zjednoczone Królestwo) — ITV Broadcasting limitem i in. przeciwko TV Catch Up Limited
   (Sprawa C-607/11) (1)

   (Dyrektywa 2001/29/WE - Artykuł 3 ust. 1 - Nadawanie przez osobę trzecią za pośrednictwem Internetu programów komercyjnych nadawców telewizyjnych - „Live streaming” - Publiczne udostępnianie)
   2013/C 123/08
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: ITV Broadcasting Limited, ITV 2 Ltd, ITV Digital Channels Ltd, Channel 4 Television Corporation, 4 Ventures Ltd, Channel 5 Broadcasting Ltd, ITV Studios Ltd

      Strona pozwana: TV Catch Up Limited

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (Chancery Division) — Wykładnia art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10) — Pojęcie publicznego udostępniania — Zgoda właścicieli praw na rozpowszechnianie drogą telewizyjną ich utworów, w ramach darmowej sieci naziemnej, na całości terytorium państwa członkowskiego bądź na ograniczonym obszarze geograficznym tego państwa — Usługa przekazu ciągłego świadczona przez nadawcę będącego osobą trzecią na rzecz odbiorców indywidualnych opłacających abonament radiowo-telewizyjny, a tym samym mogących bezpośrednio odbierać treść przekazu za pomocą sieci internetowej

      Sentencja

               1)

               Pojęcie publicznego udostępniania w rozumieniu art. 3 ust. 1 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono retransmisję utworów zawartych w naziemnym przekazie telewizyjnym:

                           —

                           dokonywaną przez podmiot inny niż pierwotny nadawca,

                           —

                           za pomocą przekazu internetowego udostępnionego abonentom tego podmiotu, którzy mogą odbierać tę retransmisję poprzez połączenie się z jego serwerem,

                           —

                           pomimo że owi abonenci znajdują się w obszarze odbioru tego naziemnego przekazu telewizyjnego i mogą zgodnie z prawem odbierać ten przekaz w swoich odbiornikach telewizyjnych.

               2)

               Na odpowiedź na pytanie pierwsze nie ma wpływu okoliczność, że retransmisja taka jak retransmisja sporna w postępowaniu głównym jest finansowana z reklam, a zatem ma charakter zarobkowy.

               3)

               Na odpowiedź na pytanie pierwsze nie ma wpływu okoliczność, że retransmisja taka jak retransmisja sporna w postępowaniu głównym jest dokonywana przez podmiot bezpośrednio konkurujący z pierwotnym nadawcą.

      (1)  Dz.U. C 65 z 3.3.2012.


title: Sprawa T-221/00: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 października 2008 r. — Casinò municipale di Venezia przeciwko Komisji

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/41

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 października 2008 r. — Casinò municipale di Venezia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-221/00) (1)

   (2008/C 327/72)

      Język postępowania: włoski

   Prezes szóstej izby w składzie powiększonym zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 316 z 4.11.2000.


title: Sprawa C-623/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 września 2015 r. w sprawie T-104/13 Toshiba Corp./Komisja Europejska, wniesione w dniu 20 listopada 2015 r. przez Toshiba Corp.

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/26

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 9 września 2015 r. w sprawie T-104/13 Toshiba Corp./Komisja Europejska, wniesione w dniu 20 listopada 2015 r. przez Toshiba Corp.
   (Sprawa C-623/15 P)
   (2016/C 027/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Toshiba Corp. (przedstawiciele: J.F. MacLennan, Solicitor, A. Schulz, Rechtsanwalt, J. Jourdan, adwokat, A. Kadri, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-104/13 w zakresie, w jakim Sąd zgodził się ze stwierdzeniem Komisji Europejskiej, że Toshiba ponosi solidarną odpowiedzialność za zachowanie MTPD;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej w sprawie COMP/39.437 – Kineskopy do telewizorów i monitorów komputerowych w zakresie, w jakim Komisja stwierdziła, że Toshiba naruszyła art. 101 TFUE i uznała, że Toshiba ponosi solidarną odpowiedzialność za zachowanie MTPD;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swego odwołania wnosząca odwołanie podnosi jeden zarzut:
   Sąd nieprawidłowo zastosował pojęcie przedsiębiorstwa, gdy błędnie uznał, iż niektóre element wskazywały, że Toshiba mogła wywierać decydujący wpływ na MTPD lub faktycznie ten wpływ wywierała, i gdy stwierdził, że wszystkie te elementy wystarczyły do poparcia wniosku, że Toshiba wywierała taki wpływ na MTPD.


title: Sprawa C-498/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social Único de Algeciras (Hiszpania) w dniu 7 grudnia 2006 r. — Maira María Robledillo Núñez przeciwko Fondo de Garantía Salarial (Fogasa)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social Único de Algeciras (Hiszpania) w dniu 7 grudnia 2006 r. — Maira María Robledillo Núñez przeciwko Fondo de Garantía Salarial (Fogasa)
   (Sprawa C-498/06)
   (2007/C 56/23)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Juzgado de lo Social Único de Algeciras (Hiszpania).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Maira María Robledillo Núñez.

      Strona pozwana: Fondo de Garantía Salarial (Fogasa).
   Pytanie prejudycjalne
   Czy z punktu widzenia powszechnej zasady równości i zakazu niedyskryminacji, odmienne traktowanie, które przewiduje art. 33 ust. 2 Estatuto de los Trabajadores [„ET” (statut pracowników)] (w brzmieniu obowiązującym i bezpośrednio wcześniejszym, które obowiązywało do dnia 14 czerwca 2006 r.), nie jest obiektywnie uzasadnione, w związku z czym odszkodowanie z tytułu rozwiązania uznane w ugodzie w pozasądowym postępowaniu pojednawczym należy włączyć do zakresu zastosowania dyrektywy Rady 80/987/EWG (1) z dnia 20 października 1980 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw Państw Członkowskich dotyczących ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy w brzmieniu nadanym dyrektywą 2002/74/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady (z dnia 23 września 2002 r.), zważywszy na to, że art. 33 ust. 1 ET dopuszcza takie ugody dla wypłaty przez instytucje udzielające gwarancji salarios de tramitación [wynagrodzenie za czas trwania postępowania], które również stanowią konsekwencję rozwiązania stosunku pracy?

      (1)  Dz. U. L 283, str. 23.

      (2)  Dz. U. L 270, str. 10.


title: Postanowienie Trybunału (czwarta izba) z dnia 26 kwietnia 2005 r. w sprawie C-149/04 (wniosek Corte suprema di cassazione o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Ugo Fava przeciwko Comune di Carrara (Opłata pobierana od marmuru wydobywanego na terenie gminy z racji jego przewozu poza granice tej gminy — Artykuły 92 ust. 1 i 104 ust. 3 regulaminu — Częściowa niedopuszczalność — Pytanie identyczne jak pytanie, w przedmiocie którego Trybunał już orzekał)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/20

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 26 kwietnia 2005 r.
   w sprawie C-149/04 (wniosek Corte suprema di cassazione o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Ugo Fava przeciwko Comune di Carrara (1)

   (Opłata pobierana od marmuru wydobywanego na terenie gminy z racji jego przewozu poza granice tej gminy - Artykuły 92 ust. 1 i 104 ust. 3 regulaminu - Częściowa niedopuszczalność - Pytanie identyczne jak pytanie, w przedmiocie którego Trybunał już orzekał)
   (2005/C 182/37)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-149/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy), postanowieniem z dnia 27 października 2003 r., które wpłynęło do Trybunału dnia 23 marca 2004 r., w postępowaniu Ugo Fava (syndyk masy upadłości IMEG Srl) przeciwko Comune di Carrara Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Lenaerts (sprawozdawca), prezes izby, N. Colneric i J. N. Cunha Rodrigues, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 26 kwietnia 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest niedopuszczalny w zakresie, w jakim dotyczy wykładni art. 81 WE, 85 WE i 86 WE.

               2.

               Opłata proporcjonalna do ciężaru towaru, pobierana wyłącznie w jednej gminie Państwa Członkowskiego i nakładana na jedną grupę towarów z racji ich przewozu poza granice gminy, stanowi opłatę o skutku równoważnym do ceł wywozowych w rozumieniu art. 23 WE, mimo że opłata nakładana jest również na towary, których ostateczne miejsce przeznaczenia znajduje się na terytorium tego samego Państwa Członkowskiego.

               3.

               Nie można powołać się na art. 23 WE na uzasadnienie wniosków o zwrot sum pobranych przed dniem 16 lipca 1992 r. tytułem opłaty od marmuru, z wyjątkiem podmiotów, które przed tym dniem złożyły powództwo lub wystąpiły z innym środkiem prawnym.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.04.2004.


title: Sprawa F-29/09: Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2009 r. — Lebedef i Jones przeciwko Komisji

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/21

         Skarga wniesiona w dniu 30 marca 2009 r. — Lebedef i Jones przeciwko Komisji
   (Sprawa F-29/09)
   2009/C 129/36
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Giorgio Lebedef (Senningerberg, Luksemburg) i Trevor Jones (Ernzen, Luksemburg) (przedstawiciel: F. Frabetti, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie odmowy wyrównania siły nabywczej wynagrodzeń w Luksemburgu z poziomem równorzędnym sile nabywczej wynagrodzeń w Brukseli i pomocniczo wniosek o stwierdzenie nieważności odcinków wyliczenia wynagrodzenia skarżących wystawionych od dnia 15 czerwca 2008 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji w sprawie odmowy wyrównania siły nabywczej wynagrodzeń w Luksemburgu z poziomem równorzędnym sile nabywczej wynagrodzeń w Brukseli;

               —

               stwierdzenie nieważności odcinków wyliczenia wynagrodzenia skarżących wystawionych od dnia 15 czerwca 2008 r.;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.


title: Sprawy połączone C-509/09 i C-161/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof, Tribunal de grande instance de Paris — Niemcy, Francja) — eDate Advertising GmbH przeciwko X, Olivier Martinez, Robert Martinez przeciwko MGN Limited (Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych — Jurysdykcja w sprawach, których „przedmiotem postępowania jest czyn niedozwolony, czyn podobny do czynu niedozwolonego lub roszczenie wynikające z takiego czynu” — Dyrektywa 2000/31/WE — Publikacja informacji w Internecie — Naruszenie dóbr osobistych — Miejsce, gdzie nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę — Prawo właściwe dla usług społeczeństwa informacyjnego)

text:
               17.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 370/9

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 25 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof, Tribunal de grande instance de Paris — Niemcy, Francja) — eDate Advertising GmbH przeciwko X, Olivier Martinez, Robert Martinez przeciwko MGN Limited
   (Sprawy połączone C-509/09 i C-161/10) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych - Jurysdykcja w sprawach, których „przedmiotem postępowania jest czyn niedozwolony, czyn podobny do czynu niedozwolonego lub roszczenie wynikające z takiego czynu” - Dyrektywa 2000/31/WE - Publikacja informacji w Internecie - Naruszenie dóbr osobistych - Miejsce, gdzie nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę - Prawo właściwe dla usług społeczeństwa informacyjnego)
   2011/C 370/13
   Język postępowania: niemiecki i francuski

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof, Tribunal de grande instance de Paris

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: eDate Advertising GmbH, Olivier Martinez, Robert Martinez

      Strona pozwana: X, MGN Limited

      Przedmiot

   (C-509/09)
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s. 1) oraz art. 3 ust. 1 i ust. 2 dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (Dz.U. L 178, s. 1) — Ustalenie jurysdykcji oraz właściwego prawa mającego zastosowanie do powództwa o naruszeń dóbr osobistych przez treści zamieszczone w Internecie — Kryteria określenia „miejsca, gdzie nastąpiło lub może nastąpić zdarzenie wywołujące szkodę”.
   (C-161/10)
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal de grande instance de Paris — Wykładnia art. 2 i art. 5 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1) — Sąd właściwy do orzekania w przedmiocie powództwa wniesionego w związku z naruszeniem prawa do poszanowania życia prywatnego i prawa do wizerunku, do którego miałoby dojść w wyniku umieszczenia informacji lub zdjęć w sieci, w witrynie utworzonej na serwerze znajdującym się na terytorium państwa członkowskiego innego niż państwo członkowskie, w którym powód ma miejsce zamieszkania — Określenie miejsca, gdzie doszło do zdarzenia wywołującego szkodę — Znaczenie, jakie dla określenia tego miejsca ma liczba połączeń ze sporną stroną internetową dokonanych z państwa, w którym powód ma miejsce zamieszkania, jego przynależność państwowa i ewentualnie język, w którym rozpowszechniane są sporne informacje

      Sentencja

               1)

               Artykuł 5 pkt 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że w wypadku naruszenia dóbr osobistych za pośrednictwem treści opublikowanych w witrynie internetowej, osoba, która uważa się za poszkodowaną, może wytoczyć powództwo dotyczące odpowiedzialności za całość doznanych krzywd i poniesionych szkód bądź przed sądami państwa członkowskiego, w którym wydawca tych treści ma swoją siedzibę, bądź przed sądami państwa członkowskiego, w którym znajduje się centrum jej interesów życiowych. Osoba ta może również, zamiast powództwa dotyczącego odpowiedzialności za całość doznanych krzywd i poniesionych szkód, wytoczyć powództwo przed sądami każdego państwa członkowskiego, na którego terytorium treść umieszczona w sieci jest lub była dostępna. Sądy te są właściwe do rozpoznania jedynie krzywdy lub szkody spowodowanych na terytorium państwa członkowskiego sądu, przed którym takie powództwo zostało wytoczone.

               2)

               Artykuł 3 dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego w ramach rynku wewnętrznego (dyrektywy o handlu elektronicznym) należy interpretować w ten sposób, że nie nakłada on obowiązku transpozycji w formie specyficznej normy kolizyjnej. Jednakże, w zakresie koordynowanej dziedziny, państwa członkowskie powinny zapewnić, aby — z zastrzeżeniem odstępstw dozwolonych zgodnie z warunkami określonymi w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2000/31 — usługodawca świadczący usługę handlu elektronicznego nie był poddany wymogom surowszym aniżeli wymogi przewidziane przez prawo materialne obowiązujące w państwie członkowskim, w którym ten usługodawca ma siedzibę.

      (1)  Dz.U. C 134 z 22.5.2010.

      Dz.U. C 148 z 5.6.2010.


title: Sprawa C-587/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 12 listopada 2015 r. – Lietuvos Respublikos transporto priemonių draudikų biuras/Gintaras Dockevičius i Jurgita Dockevičienė

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos Aukščiausiasis Teismas (Litwa) w dniu 12 listopada 2015 r. – Lietuvos Respublikos transporto priemonių draudikų biuras/Gintaras Dockevičius i Jurgita Dockevičienė
   (Sprawa C-587/15)
   (2016/C 027/21)
   Język postępowania: litewski

      Sąd odsyłający

   Lietuvos Aukščiausiasis Teismas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: Lietuvos Respublikos transporto priemonių draudikų biuras

      Pozostałe strony postępowania: Gintaras Dockevičius i Jurgita Dockevičienė

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2, art. 10 ust. 1 i 4 i art. 24 ust. 2 dyrektywy 2009/103 (1), art. 3 ust. 4, art. 5 ust. 1 i 4, art. 6 ust. 1 i art. 10 przepisów wewnętrznych (2) oraz art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (łącznie lub odrębnie, lecz bez ograniczania się do ww. przepisów) należy rozumieć i interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy:

                           —

                              krajowe biuro ubezpieczeniowe (biuro A) wypłaca odszkodowanie stronie poszkodowanej w wypadku drogowym, który miał miejsce w państwie członkowskim, w którym biuro to jest zarejestrowane, ponieważ obywatel innego państwa członkowskiego odpowiedzialny za szkodę nie był ubezpieczony od odpowiedzialności cywilnej;

                           —

                              ze względu na to odszkodowanie biuro A wstępuje w prawa strony poszkodowanej i domaga się od krajowego biura ubezpieczeniowego w kraju pochodzenia osoby odpowiedzialnej (biura B) zwrotu kosztów poniesionych w ramach zaspokojenia roszczenia;

                           —

                              biuro B spełnia wystosowane przez biuro A żądanie zwrotu, bez przeprowadzenia własnego niezależnego dochodzenia i bez zwrócenia się o udzielenie dodatkowych informacji;

                           —

                              biuro B wszczyna postępowanie sądowe przeciwko pozwanym (osobie odpowiedzialnej i właścicielowi pojazdu) dotyczące roszczenia regresowego z tytułu poniesionych wydatków,

                     powód w tym postępowaniu (biuro B) może uzasadnić swe roszczenie względem pozwanych (osobie odpowiedzialnej i właściciela pojazdu) wyłącznie okolicznością, że dokonał wypłaty na rzecz biura A i na powodzie tym nie spoczywa żaden obowiązek ustalenia, że zostały spełnione przesłanki powstania odpowiedzialności cywilnej pozwanego/osoby odpowiedzialnej (wina, czyn bezprawny, związek przyczynowy i wysokość szkody) oraz żaden obowiązek ustalenia, że przy wypłacie odszkodowania stronie poszkodowanej prawo innego państwa zostało właściwie zastosowane?

               2)

               Czy art. 24 ust. 1 akapit piąty lit. c) dyrektywy 2009/103 i art. 3 ust. 1 i 4 przepisów wewnętrznych (łącznie lub odrębnie, lecz bez ograniczania się do ww. przepisów) należy rozumieć i interpretować w ten sposób, że przed wydaniem ostatecznej decyzji o wypłacie odszkodowania za szkodę poniesioną przez stronę poszkodowaną biuro A musi poinformować w jasny i zrozumiały sposób (także uwzględniwszy język, w jakim dostarczane są informacje) osobę odpowiedzialną i właściciela pojazdu (jeśli nie jest to ta sama osoba) o wszczęciu procedury zaspakajania roszczeń i jej przebiegu oraz zapewnić im odpowiedni czas na przedłożenie uwag lub zastrzeżeń dotyczących decyzji, jaka ma być wydana w odniesieniu do wypłaty odszkodowania i jego wysokości?

               3)

               Jeśli na pytanie 1 zostanie udzielona odpowiedź przecząca [czyli, jeśli pozwani (osoba odpowiedzialna i właściciel pojazdu) mogą wymagać od powoda (biura B) przedstawienia dowodów lub mogą podnieść wszelkie zastrzeżenia lub wątpliwości dotyczące m. in. okoliczności wypadku drogowego, stosowania przepisów prawnych dotyczących odpowiedzialności cywilnej osoby odpowiedzialnej, wysokości szkody oraz sposobu jej obliczenia], to czy art. 2, art. 10 ust. 1 i art. 24 ust. 2 dyrektywy 2009/103 oraz art. 3 ust. 4 akapit drugi przepisów wewnętrznych (łącznie lub odrębnie, lecz bez ograniczania się do ww. przepisów) należy rozumieć i interpretować w ten sposób, że niezależnie od faktu, iż biuro B przed wydaniem ostatecznej decyzji nie zwróciło się do biura A o dostarczenie informacji na temat wykładni ustawodawstwa obowiązującego w kraju, w którym miał miejsce wypadek oraz zaspokojenia roszczeń, biuro A musi w każdym razie dostarczyć biuru B te informacje na jego wniosek, wraz z wszelkimi innymi informacjami, których biuro B potrzebuje w celu ustalenia swego roszczenia [regresowego] względem pozwanych (osoby odpowiedzialnej i właściciela pojazdu)?

               4)

               Jeśli na pytanie 2 zostanie udzielona odpowiedź twierdząca (czyli jeśli na biurze A spoczywa obowiązek poinformowania osoby odpowiedzialnej i właściciela pojazdu o procedurze zaspakajania roszczeń i umożliwienia im podniesienia zastrzeżeń dotyczących odpowiedzialności lub wysokości szkody), jakie konsekwencje będzie miało niewypełnienie przez biuro A tego obowiązku dostarczenia informacji w odniesieniu do:

                           (a)

                           spoczywającego na biurze B obowiązku spełnienia przedstawionego przez biuro A żądania zwrotu wydatków;

                           (b)

                           spoczywającego na osobie odpowiedzialnej lub właścicielu pojazdu obowiązku zaspokojenia roszczenie regresowego względem biura B z tytułu poniesionego przez to biuro wydatków?

               5)

               Czy art. 5 ust. 1 i art. 10 przepisów wewnętrznych należy rozumieć i interpretować w ten sposób, że – uwzględniając okoliczności niniejszego przypadku, a zwłaszcza te wymienione poniżej – kwotę wypłacona tytułem odszkodowania przez biuro A stronie poszkodowanej należy traktować raczej jako ryzyko ponoszone przez samo biuro A, które nie prowadzi do naprawienia szkody (chyba że ryzyko to jest ponoszone przez biuro B) niż zobowiązane pieniężne spoczywające na innej osobie uczestniczącej w tym samym wypadku drogowym:

                           —

                              najpierw organ odszkodowawczy (biuro A) oddalił żądanie strony poszkodowanej o wypłatę odszkodowania;

                           —

                              z tego względu strona poszkodowana wszczęła postepowanie sądowe, wnosząc o wypłatę odszkodowania;

                           —

                              powództwo wniesione przeciwko biuru A zostało oddalone przez sądy niższych instancji jako bezzasadne i niepoparte dowodami;

                           —

                              ugoda pomiędzy stroną poszkodowaną a biurem A została zawarta dopiero przed sądem wyższej instancji, po tym jak sąd ten podkreślił, iż, jeśli strony odmówią zawarcia ugody, sprawa zostanie przekazania do ponownego rozpoznania;

                           —

                              biuro A uzasadniło swą decyzję o zawarciu ugody zasadniczo na tej podstawie, że dzięki temu uniknie dodatkowych kosztów spowodowanych przedłużającym się postepowaniem;

                           —

                              w niniejszym postępowaniu żaden sąd nie ustalił odpowiedzialności (winy) pozwanego uczestniczącego z wypadku drogowym?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/103/WE z dnia 16 września 2009 r. w sprawie ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. L 263, s. 11).

      (2)  Przepisy wewnętrzne Rady Biur przyjęte przez Umowę zawarta w dniu 30 maja 2002 r. między krajowymi biurami ubezpieczeniowymi państw członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego oraz innych państw stowarzyszonych, która stanowi dodatek do decyzji Komisji 2003/564/WE z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie stosowania dyrektywy Rady 72/166/EWG w odniesieniu do kontrolowania ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 192, s. 23).


title: Sprawa T-492/11: Wyrok Sądu z dnia 12 września 2013 r. —  „Rauscher” Consumer Products przeciwko OHIM (przedstawienie tamponu) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego tampon — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/24

         Wyrok Sądu z dnia 12 września 2013 r. — „Rauscher” Consumer Products przeciwko OHIM (przedstawienie tamponu)
   (Sprawa T-492/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego tampon - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 313/47
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca:„Rauscher” Consumer Products GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat M. Stütz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 lipca 2011 r. (sprawa R 2168/2010-1) dotyczącą zgłoszenie graficznego znaku towarowego przedstawiającego tampon jako wspólnotowego znaku towarowego

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               „Rauscher” Consumer Products GmbH pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 355 z 3.12.2011


title: Sprawa C-617/12: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 14 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) – Zjednoczone Królestwo) – Astrazeneca AB przeciwko Comptroller General of Patents [Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Dodatkowe świadectwo ochronne — Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 — Artykuł 13 ust. 1 — Pojęcie „pierwszego pozwolenia na dopuszczenie produktu leczniczego do obrotu we Wspólnocie”  — Pozwolenie wydane przez szwajcarską agencję ds. produktów terapeutycznych (Swissmedic) — Automatyczne uznanie w Liechtensteinie — Pozwolenie wydane przez Europejską Agencję Leków — Okres ważności świadectwa]

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/7

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 14 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (Chancery Division) – Zjednoczone Królestwo) – Astrazeneca AB przeciwko Comptroller General of Patents
   (Sprawa C-617/12) (1)

   ([Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Dodatkowe świadectwo ochronne - Rozporządzenie (WE) nr 469/2009 - Artykuł 13 ust. 1 - Pojęcie „pierwszego pozwolenia na dopuszczenie produktu leczniczego do obrotu we Wspólnocie” - Pozwolenie wydane przez szwajcarską agencję ds. produktów terapeutycznych (Swissmedic) - Automatyczne uznanie w Liechtensteinie - Pozwolenie wydane przez Europejską Agencję Leków - Okres ważności świadectwa])
   2014/C 102/08
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (Chancery Division)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Astrazeneca AB

      Strona pozwana: Comptroller General of Patents

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym – High Court of Justice, Chancery Division, Patents Court – Zjednoczone Królestwo – Wykładania art. 13 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (Dz.U. L 152, s. 1) – Pojęcie pierwszego pozwolenia na dopuszczenie produktu leczniczego do obrotu – Pozwolenie szwajcarskie, które jest automatycznie uznawane przez Liechtenstein, ale które nie zostało wydane zgodnie z procedurą administracyjną przewidzianą w dyrektywie 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi

      Sentencja

   W kontekście Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG) art. 13 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych należy interpretować w ten sposób, że administracyjne pozwolenie wydane dla produktu leczniczego przez szwajcarską agencję ds. produktów terapeutycznych (Swissmedic), które jest automatycznie uznawane w Liechtensteinie, należy uznać za pierwsze pozwolenie na dopuszczenie tego produktu leczniczego do obrotu w Europejskim Obszarze Gospodarczym w rozumieniu tego przepisu, jeśli pozwolenie to jest wcześniejsze niż pozwolenia na dopuszczenie tego samego produktu leczniczego do obrotu wydane przez Europejską Agencję Leków (EMA) lub organy państw członkowskich Unii Europejskiej zgodnie z wymogami zawartymi w dyrektywie 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi oraz przez organy Republiki Islandii i Królestwa Norwegii. W tym względzie okoliczność, że na podstawie analogicznych danych klinicznych Europejska Agencja Leków, w przeciwieństwie do szwajcarskiego organu, odmówiła wydania pozwolenia na dopuszczenie tego samego produktu leczniczego do obrotu w wyniku badania tych samych danych klinicznych, czy też okoliczność, że szwajcarskie pozwolenie zostało zawieszone przez szwajcarską agencję ds. produktów terapeutycznych i zostało przywrócone następnie przez ten organ dopiero po tym, jak podmiot, któremu wydano pozwolenie, przedstawił dodatkowe dane, są bez znaczenia.

      (1)  Dz.U. C 86 z 23.3.2013.


title: Sprawa C-453/14: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 stycznia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Vorarlberger Gebietskrankenkasse, Alfred Knauer/Landeshauptmann von Vorarlberg [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 — Artykuł 5 — Pojęcie „świadczeń równoważnych” — Równe traktowanie świadczeń emerytalnych z dwóch państw członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego — Uregulowanie krajowe uwzględniające świadczenia emerytalne pobierane w innych państwach członkowskich dla celów obliczania wysokości składek na zabezpieczenia społeczne]

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/13

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 stycznia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Vorarlberger Gebietskrankenkasse, Alfred Knauer/Landeshauptmann von Vorarlberg
   (Sprawa C-453/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Artykuł 5 - Pojęcie „świadczeń równoważnych” - Równe traktowanie świadczeń emerytalnych z dwóch państw członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego - Uregulowanie krajowe uwzględniające świadczenia emerytalne pobierane w innych państwach członkowskich dla celów obliczania wysokości składek na zabezpieczenia społeczne])
   (2016/C 098/15)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vorarlberger Gebietskrankenkasse, Alfred Knauer

      Druga strona postępowania: Landeshauptmann von Vorarlberg

      przy udziale: Rudolfa Mathisa

      Sentencja

   Artykuł 5 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że w okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym świadczenia emerytalne udzielane z zawodowego systemu emerytalnego państwa członkowskiego i świadczenia emerytalne udzielane z ustawowego systemu emerytalnego innego państwa członkowskiego – gdy oba te systemy są objęte zakresem stosowania tegoż rozporządzenia – stanowią świadczenia równoważne w rozumieniu tego przepisu, jeśli te dwie kategorie świadczeń realizują ten sam cel zasadzający się na zapewnieniu beneficjentom utrzymania poziomu życia odpowiedniego do tego sprzed przejścia na emeryturę.

      (1)  Dz.U. C 462 z 22.12.2014.


title: Sprawa C-246/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 10 maja 2017 r. – Ibrahima Diallo/État belge

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 10 maja 2017 r. – Ibrahima Diallo/État belge
   (Sprawa C-246/17)
   (2017/C 231/24)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ibrahima Diallo

      Strona pozwana: État belge

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 10 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich (1) należy interpretować w ten sposób, że wymaga on, by decyzja w sprawie stwierdzenia prawa pobytu została wydana i doręczona w terminie sześciu miesięcy, czy też w ten sposób, że dopuszcza on wydanie owej decyzji w tym terminie, lecz doręczenie jej w terminie późniejszym? Jeżeli decyzja ta może zostać doręczona w terminie późniejszym, jaki powinien to być termin?

               2)

               Czy art. 10 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, w związku z art. 5 tej dyrektywy oraz w związku z art. 5 ust. 4 dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (2) i z art. 7, 20, 21 i 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować i stosować w ten sposób, że decyzję na podstawie tego przepisu należy tylko wydać w określonym tam terminie, natomiast nie obowiązuje żaden termin na jej doręczenie, a doręczenie wspomnianej decyzji po tym terminie nie powoduje żadnych skutków w zakresie prawa pobytu zainteresowanego?

               3)

               Czy – w celu zapewnienia skuteczności prawa pobytu członka rodziny obywatela Unii – zasada skuteczności stoi na przeszkodzie temu, by, po stwierdzeniu nieważności decyzji w sprawie wymienionego powyżej prawa, organowi krajowemu przysługiwał ponownie w całości termin sześciu miesięcy określony w art. 10 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich? W razie odpowiedzi twierdzącej, jaki termin przysługuje organowi krajowemu po stwierdzeniu nieważności wydanej przez niego decyzji o odmowie udzielenia prawa pobytu?

               4)

               Czy art. 5, 10 i 31 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, w związku z art. 8 i 13 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, art. 7, 24, 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 21 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, są zgodne z orzecznictwem i uregulowaniami krajowymi, takimi jak art. 39/2 ust. 2, art. 40, 40 bis, 42 i 43 loi du 15 décembre 1980 sur l’accès au territoire, l’établissement, le séjour et l’éloignement des étrangers (ustawy z dnia 15 grudnia 1980 r. o wjeździe, pobycie, zamieszkiwaniu i wydalaniu cudzoziemców) i art. 52 ust. 4 arrêté royal du 8 octobre 1981 concernant l'accès au territoire, l’établissement, le séjour et l’éloignement des étrangers (rozporządzenia z dnia 8 października 1981 r. w sprawie wjazdu, pobytu, zamieszkiwania i wydalania cudzoziemców), które powodują, że wyrok stwierdzający na podstawie tych przepisów nieważność decyzji o odmowie prawa pobytu, wydany przez Conseil du contentieux des étrangers, skutkuje przerwaniem a nie zawieszeniem biegu zawitego terminu określonego w art. 10 dyrektywy 2004/38/WE, w art. 42 ustawy z dnia 15 grudnia 1980 r. i w art. 52 rozporządzenia z dnia 8 października 1981 r.?

               5)

               Czy dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich wymaga, by przekroczenie terminu sześciu miesięcy określonego w jej art. 10 ust. 1 wywoływało skutki prawne, a jeśli tak, to jakie? Czy dyrektywa 2004/38/WE wymaga lub dopuszcza, by przekroczenie owego terminu skutkowało automatycznym wydaniem karty pobytu, o którą wnioskowano, bez stwierdzenia, iż wnioskodawca rzeczywiście spełnia warunki otrzymania wnioskowanego prawa pobytu?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77).

      (2)  Dz.U. L 251, s. 12.


title: Sprawa C-44/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 8 lutego 2008 r. — Akavan Erityisalojen Keskusliitto AEK ry i in. przeciwko Fujitsu Siemens Computers Oy

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 8 lutego 2008 r. — Akavan Erityisalojen Keskusliitto AEK ry i in. przeciwko Fujitsu Siemens Computers Oy
   (Sprawa C-44/08)
   (2008/C 107/20)
   Język postępowania: fiński
   Sąd krajowy
   Korkein oikeus
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Akavan Erityisalojen Keskusliitto AEK ry, Erityisalojen Toimihenkilöliitto ERTO ry, Uusi Insinööriliitto UIL ry (wcześniej Insinööriliitto IL ry), Metallityöväen Liitto ry, Palvelualojen Ammattiliitto PAM ry, Suomen Ekonomiliitto — Finlands Ekonomförbund SEFE ry, Ammattiliitto SUORA ry, Suomen Valtiotieteilijöitten Liitto SVAL ry -Statsvetarnas Förbund i Finland rf, Sähköalojen Ammattiliitto ry, Tekniikan Akateemisten Liitto TEK ry, Toimihenkilöunioni TU ry

      Strona pozwana: Fujitsu Siemens Computers Oy
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 2 ust. 1 dyrektywy 98/59/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że ustanowiony w nim obowiązek rozpoczęcia konsultacji „we właściwym czasie”, w przypadku gdy pracodawca „ma zamiar dokonać zwolnień grupowych”, wymaga, by konsultacje zostały rozpoczęte w momencie, kiedy ze strategicznych decyzji lub zmian w zakresie działalności przedsiębiorstwa wynika konieczność dokonania zwolnień grupowych? Czy też przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że obowiązek podjęcia konsultacji istnieje już w momencie, w którym pracodawca ma zamiar podjąć decyzje lub dokonać zmian w zakresie działalności przedsiębiorstwa, które prowadziły by do zmiany zdolności produkcyjnej lub do koncentracji produkcji, w wyniku których należy spodziewać się zwolnień grupowych?

               2.

               Czy w świetle zawartego w art. 2 ust. 3 akapit pierwszy dyrektywy odniesienia do udzielenia informacji we właściwym czasie w trakcie konsultacji art. 2 ust. 1 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że ustanowiony w nim obowiązek rozpoczęcia konsultacji „we właściwym czasie” w przypadku „zamiaru” dokonania zwolnień grupowych wymaga, by konsultacje rozpoczęto zanim plany pracodawcy będą na tyle zaawansowane, by był on w stanie opracować dane, o których mowa w art. 2 ust. 3 lit. b) dyrektywy, i przekazać je pracownikom?

               3.

               Czy art. 2 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 4 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że w przypadku, w którym pracodawca jest przedsiębiorstwem zależnym od innego przedsiębiorstwa, ciążący na nim obowiązek rozpoczęcia konsultacji z przedstawicielami pracowników powstaje w momencie, w którym albo pracodawca albo sprawująca nad nim kontrolę spółka-matka ma zamiar dokonać zwolnień grupowych pracowników zatrudnionych u tego pracodawcy?

               4.

               W przypadku konsultacji, które mają zostać przeprowadzone w należącej do koncernu spółce-córce, gdy ocenie podlega ustanowiony w art. 2 ust. 1 dyrektywy obowiązek rozpoczęcia konsultacji „we właściwym czasie” w razie „zamiaru” dokonania zwolnień grupowych przy uwzględnieniu przepisu art. 2 ust. 4, czy obowiązek rozpoczęcia konsultacji istnieje już wtedy, gdy zarząd koncernu lub spółki-matki ma zamiar dokonać zwolnień grupowych, chociaż nie dokonał jeszcze konkretyzacji tego planu względem pracowników jednej określonej spółki-córki? Czy też obowiązek podjęcia konsultacji w spółce-córce istnieje dopiero na etapie, na którym zarząd koncernu lub spółki-matki ma zamiar dokonania zwolnień grupowych wyraźnie w konkretnej spółce-córce?

               5.

               W przypadku gdy pracodawca jest przedsiębiorstwem (należącą do koncernu spółką-córką), które jest zależne od innego przedsiębiorstwa (spółki-matki lub zarządu koncernu) w rozumieniu art. 2 ust. 4 dyrektywy, czy art. 2 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że przewidziana w nim procedura konsultacji musi zostać zakończona zanim w ramach spółki-matki lub zarządu koncernu zostanie podjęta decyzja o przeprowadzeniu zwolnień grupowych w spółce-córce?

               6.

               W przypadku gdy dyrektywę należy interpretować w ten sposób, że przeprowadzana w spółce-córce procedura konsultacji musi zostać zakończona zanim w ramach spółki-matki lub zarządu koncernu zostanie podjęta decyzja prowadząca do zwolnień grupowych, czy w takim kontekście należy brać pod uwagę wyłącznie decyzję, której bezpośrednim następstwem są zwolnienia grupowe w spółce-córce, czy też procedura konsultacji musi zostać zakończona zanim spółka-matka lub zarząd koncernu podejmą decyzję o charakterze gospodarczym lub strategicznym, która prawdopodobnie, chociaż nie pewnie, będzie prowadzić do zwolnień grupowych w spółce-córce?

      (1)  Dyrektywa Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych, Dz.U. L 225, s. 16.


title: Sprawa C-180/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (dawniej Fővárosi Bíróság) — Węgry) — Bericap Záródástechnikai bt przeciwko Plastinnova 2000 kft (Dyrektywa 2004/48/WE — Zasady oceny dowodów w ramach sporu przed sądem krajowym rozpoznającym wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy — Uprawnienia sądu krajowego — Konwencja paryska — Porozumienie TRIPS)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/13

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (dawniej Fővárosi Bíróság) — Węgry) — Bericap Záródástechnikai bt przeciwko Plastinnova 2000 kft
   (Sprawa C-180/11) (1)

   (Dyrektywa 2004/48/WE - Zasady oceny dowodów w ramach sporu przed sądem krajowym rozpoznającym wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy - Uprawnienia sądu krajowego - Konwencja paryska - Porozumienie TRIPS)
   2013/C 9/19
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Törvényszék (dawniej Fővárosi Bíróság)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Bericap Záródástechnikai bt

      Strona pozwana: Plastinnova 2000 kft

      przy udziale: Magyar Szabadalmi Hivatal

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Fővárosi Bíróság — Wykładnia porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (TRIPS), znajdującego się w załączniku 1 C do porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO), konwencji o ochronie własności przemysłowej podpisanej w Paryżu w dniu 20 marca 1883 r. oraz dyrektywy 2004/48/WE 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (Dz.U. L 157, s. 45) — Zasady oceny dowodów w ramach sporu przed sądem krajowym rozpoznającym wniosek o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy — Uprawnienia sądu krajowego

      Sentencja

   W zakresie, w jakim przepisy art. 2 ust. 1 oraz art. 3 ust. 2 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej, interpretowane w świetle art. 2 ust. 1 Konwencji o ochronie własności przemysłowej, podpisanej w Paryżu dnia 20 marca 1883 r., zrewidowanej po raz ostatni w Sztokholmie dnia 14 lipca 1967 r. i zmienionej dnia 28 września 1979 r., oraz art. 41 ust. 1 i 2 Porozumienia w sprawie handlowych aspektów praw własności intelektualnej (porozumienie TRIPS) zawartego w załączniku 1 C do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO), sporządzonego w Marrakeszu dnia 15 kwietnia 1994 r. i przyjętego na mocy decyzji Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotyczącej zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej, w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986–1994), nie mają zastosowania do postępowania, którego dotyczy postępowanie przed sądem odsyłającym, nie można uznać tych przepisów za stojące na przeszkodzie temu, by w ramach takiego postępowania sądowego sąd:

               —

               nie był związany żądaniami stron i innymi oświadczeniami o określonych skutkach prawnych składanymi przez strony i mógł zarządzić przeprowadzenie takich dowodów, jakie uzna za konieczne;

               —

               nie był związany rozstrzygnięciem administracyjnym wydanym w przedmiocie wniosku o unieważnienie prawa, ani też stanem faktycznym przedstawionym w takim rozstrzygnięciu;

               —

               nie mógł przeprowadzić ponownie dowodów, które zostały przedstawione na poparcie wcześniejszego wniosku o unieważnienie prawa ochronnego na wzór użytkowy.

      (1)  Dz.U. C 232 z 6.8.2011.


title: Sprawa F-127/05: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 19 czerwca 2006 r. — Nanbru przeciwko Parlamentowi

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/38

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 19 czerwca 2006 r. — Nanbru przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-127/05) (1)

   (2006/C 190/73)

      Język postępowania: francuski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy w związku z polubownym rozwiązaniem sporu.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006 r.


title: Sprawa C-128/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Lisboa – Portugalia) – Cruz & Companhia Lda/Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP (IFAP), Caixa Central – Caixa Central de Crédito Agrícola Mútuo, CRL [Odesłanie prejudycjalne — Rolnictwo — Rozporządzenie (EWG) nr 3665/87 — Artykuł 4 ust. 1 i art. 13 — Rozporządzenie (EWG) nr 2220/85 — Artykuł 19 ust. 1 lit. a) — Refundacje wywozowe — Zaliczka na poczet refundacji — Warunki zwolnienia zabezpieczenia ustanowionego w celu zapewnienia zwrotu zaliczki]

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/3

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 grudnia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Lisboa – Portugalia) – Cruz & Companhia Lda/Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP (IFAP), Caixa Central – Caixa Central de Crédito Agrícola Mútuo, CRL
   (Sprawa C-128/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Rozporządzenie (EWG) nr 3665/87 - Artykuł 4 ust. 1 i art. 13 - Rozporządzenie (EWG) nr 2220/85 - Artykuł 19 ust. 1 lit. a) - Refundacje wywozowe - Zaliczka na poczet refundacji - Warunki zwolnienia zabezpieczenia ustanowionego w celu zapewnienia zwrotu zaliczki])
   (2015/C 046/04)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal da Relação de Lisboa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Cruz & Companhia Lda

      Strona pozwana: Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP (IFAP), Caixa Central – Caixa Central de Crédito Agrícola Mútuo, CRL

      Sentencja

   Artykuł 19 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2220/85 z dnia 22 lipca 1985 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu zabezpieczeń w odniesieniu do produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 3403/93 z dnia 10 grudnia 1993 r. należy interpretować w ten sposób, że nie można uznać, iż zabezpieczenie ustanowione przez eksportera w celu zapewnienia zwrotu zaliczki otrzymanej na poczet refundacji wywozowych wygasło, nawet jeżeli ustalono, że eksporter przedstawił dokumenty dotyczące przyjęcia zgłoszenia wywozowego, dowód, że produkty opuściły terytorium celne Unii Europejskiej w maksymalnym terminie 60 dni od przyjęcia takiego zgłoszenia oraz dowód, iż zakończono odprawę celną tych produktów w państwie trzecim przywozu, jeżeli inne przesłanki przyznania refundacji, w szczególności przesłanka dotycząca solidnej i właściwej jakości handlowej wywożonych produktów, przewidziana w art. 13 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 3665/87 z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1829/94 z dnia 26 lipca 1994 r., nie są spełnione.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa C-10/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 10 listopada 2016 r. w sprawie T-67/15, Polo Club/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 11 stycznia 2017 r. przez Polo Club

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 10 listopada 2016 r. w sprawie T-67/15, Polo Club/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 11 stycznia 2017 r. przez Polo Club
   (Sprawa C-10/17 P)
   (2017/C 231/02)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Polo Club (przedstawiciel: D. Masson, avocat)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego, Lifestyle Equities CV
   Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2017 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziesiąta izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


title: Sprawa T-8/11: Skarga wniesiona w dniu w dniu 7 stycznia 2011 r. — Bank Kargoshaei i in. przeciwko Radzie

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/24

         Skarga wniesiona w dniu w dniu 7 stycznia 2011 r. — Bank Kargoshaei i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-8/11)
   2011/C 72/41
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bank Kargoshaei, Bank Melli Iran Investment Company, Bank Melli Iran Printing and Publishing Company, Cement Investment & Development Co., Mazandaran Cement Company, Melli Agrochemical Company, Shomal Cement Co., (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci L. Defalque i S. Woog)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 5 części B załącznika do decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (1), oraz pkt 5 części B załącznika VIII do rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (2) i stwierdzenie nieważności decyzji zawartej w piśmie Rady z dnia 28 października 2010 r.

               —

               stwierdzenie, że art. 20 ust. 1 lit. b) decyzji Rady z dnia 26 lipca 2010 r. (3) oraz art. 16 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Rady (EU) nr 961/2010 są niezgodne z prawem i nie mają zastosowania w odniesieniu do skarżących;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące podnoszą na poparcie ich skarg zarzuty, które są identyczne z zarzutami wysuniętymi przez stronę skarżącą w sprawie T-7/11 Bank Melli Iran przeciwko Radzie.

      (1)  Dz.U L 281, s. 81.

      (2)  Dz.U. L 281, s. 1.

      (3)  Decyzja Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39).


               22.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 374/16

         Skarga wniesiona w dniu 19 października 2011 r. przez DB Schenker przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA
   (Sprawa E-14/11)
   2011/C 374/11
   Skarga przeciwko Urzędowi Nadzoru EFTA została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 19 października 2011 r. przez spółki Schenker North AB, Schenker Privpak AB oraz Schenker Privpak AS (zwane łącznie „DB Schenker”), reprezentowane przez Jona Midthjella, adwokata w Advokatfirmaet Midthjell AS, Grev Wedels plass 5, 0151 Oslo, Norwegia.
   Skarżący występują do Trybunału EFTA o:

               1)

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w takim zakresie, w jakim odmawia ona dostępu do dokumentów z kontroli w sprawie nr 34250 (Norway Post/Privpak);

               2)

               nakazanie stronie pozwanej i ewentualnym interwenientom pokrycia kosztów.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarżący Schenker North AB, Schenker Privpak AB oraz Schenker Privpak AS są częścią DB Schenker, międzynarodowej grupy prowadzącej działalność w zakresie spedycji ładunków i logistyki, należącej do spółki Deutsche Bahn AG. Schenker North AB prowadzi działalność gospodarczą grupy na lądzie, na morzu oraz w zakresie transportu kolejowego w Norwegii, Szwecji i Danii, w tym poprzez jednostki zależne Schenker Privpak AS oraz Schenker Privpak AB (zwane łącznie „DB Schenker”).

               —

               W dniu 14 lipca 2010 r. Urząd Nadzoru EFTA przyjął decyzję w sprawie nr 34250 (Norway Post/Privpak), w której stwierdził, że spółka Norway Post nadużywała swojej pozycji dominującej na norweskim rynku usług doręczania paczek od klientów biznesowych do klientów indywidualnych w latach 2000–2006. Skarżący wysuwają wobec Norway Post roszczenia odszkodowawcze za straty poniesione przez skarżących w wyniku tego naruszenia. W dniu 3 sierpnia 2010 r. skarżący złożyli wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów na podstawie zasad dotyczących dostępu do dokumentów (RAD) ustanowionych decyzją Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 27 czerwca 2008 r.

               —

               W piśmie z dnia 16 sierpnia 2011 r. Urząd Nadzoru EFTA odmówił skarżącym udzielenia dostępu do dokumentów zebranych w trakcie kontroli w siedzibie Norway Post w dniach 21–24 czerwca 2004 r. Skarżący zamierzają zaskarżyć tę odmowę na podstawie art. 36 PNT.

         Skarżący twierdzą, że Urząd Nadzoru EFTA naruszył prawo DB Schenker do dostępu do dokumentów wynikające z art. 2 ust. 1 RAD,

               —

               poprzez nieprawidłowe zastosowanie wyjątku art. 4 ust. 1 lit. b) RAD dotyczącego prywatności i osobistej nienaruszalności,

               —

               poprzez nieprawidłowe zastosowanie wyjątków art. 4 ust. 2 RAD dotyczących interesów handlowych, kontroli i dochodzeń oraz nadrzędnego interesu publicznego nakazującego ujawnienie informacji oraz

               —

               naruszył ustanowione art. 4 ust. 6 RAD prawo do częściowego dostępu do dokumentów.


title: Sprawa T-500/09: Wyrok Sądu z dnia 22 września 2011 r. — Włochy przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Pomoc dla przetwórstwa owoców cytrusowych — Skuteczność kontroli — Proporcjonalność)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/17

         Wyrok Sądu z dnia 22 września 2011 r. — Włochy przeciwko Komisji
   (Sprawa T-500/09) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Pomoc dla przetwórstwa owoców cytrusowych - Skuteczność kontroli - Proporcjonalność)
   2011/C 319/33
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciele: adwokaci L. Ventrella i G. Palmieri)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: P. Rossi, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2009/721/WE z dnia 24 września 2009 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. L 257, s. 28), w zakresie w jakim wyłącza ona z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez Republikę Włoską w sektorze przetwórstwa owoców cytrusowych.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010.


title: Sprawa T-136/06: Skarga wniesiona w dniu  5 maja 2006 r.  — Sanabel Relief Agency przeciwko Radzie

text:
               15.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/30

         Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2006 r. — Sanabel Relief Agency przeciwko Radzie
   (Sprawa T-136/06)
   (2006/C 165/59)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Sanabel Relief Agency Ltd (Birmingham, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: N. Garcia, solicitor, S. Cox, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. zmienionego rozporządzeniem Rady (EWG) nr 561/2003 z dnia 27 marca 2003 r. i rozporządzeniem Komisji (WE) nr 246/2006 z dnia 10 lutego 2006 r. oraz wzmianki o stronie skarżącej w Załączniku I;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty powołane przez stronę skarżącą są takie same jak powołane w sprawie T-135/06 Al-Faqih przeciwko Radzie.


title: Sprawa T-312/05: Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2005 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko E. Alexiadou

text:
               29.10.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 271/22

         Skarga wniesiona w dniu 9 sierpnia 2005 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko E. Alexiadou
   (Sprawa T-312/05)
   (2005/C 271/44)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich [pełnomocnicy: Dimitrios Triantafyllou i Dimos Nikolopoulos, adwokaci]

      Strona pozwana: Effrosyni Alexiadou
   Żądania strony skarżącej

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz Komisji kwoty 26 068,11 euro, w tym 23 036,31 euro z tytułu należności głównej oraz 3 031,80 euro z tytułu odsetek za zwłokę za okres od dnia 1 marca 2003 r. do 31 sierpnia 2005 r.;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz Komisji odsetek w wysokości 3,31 euro dziennie aż do dnia całkowitej spłaty długu;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wspólnota Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską, zawarła z pozwaną, będącą członkiem konsorcjum, umowę nr G1ST-CT-2002-50227-PLASAMALEATHER, której przedmiotem był specyficzny program badań i rozwoju technologicznego dotyczący obróbki nieprzepuszczalnych skór zimną plazmą.
   Umowa przewidywała, że Komisja przyczyni się finansowo do właściwego wykonania omawianego projektu poprzez wypłatę sumy nieprzekraczającej 832 362 euro. W związku z tym Komisja wypłaciła pozwanej za pośrednictwem koordynatorki konsorcjum zaliczkę w wysokości 23 036,31 euro.
   Jednak natychmiast po otrzymaniu tej kwoty pozwana oświadczyła koordynatorce, że zaprzestaje produkcji artykułów ze skóry, że zdecydowała nadać inny kierunek swojej działalności, że nie może zapewnić pomyślnej realizacji programu i że uważa za korzystniejsze zaniechanie programu na samym początku.
   Chociaż pozwana wielokrotnie została wezwana do zapłaty, nie zwróciła zaliczki, mimo że, jak potwierdziła koordynatorka, nie brała udziału w badaniach i nie przeznaczyła kwoty zaliczki na ten cel.
   W skardze Komisja żąda zapłaty należnej kwoty, o której mowa powyżej, wraz z naliczonymi od niej odsetkami.


title: Sprawa T-43/13: Postanowienie Sądu z dnia 20 marca 2014 r. – Donnici przeciwko Parlamentowi (Skarga o odszkodowanie — Posłowie do Parlamentu Europejskiego — Weryfikacja mandatu — Decyzja Parlamentu stwierdzająca nieważność mandatu posła do Parlamentu Europejskiego — Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu wyrokiem Trybunału — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna a w części oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej)

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/26

         Postanowienie Sądu z dnia 20 marca 2014 r. – Donnici przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-43/13) (1)

   ((Skarga o odszkodowanie - Posłowie do Parlamentu Europejskiego - Weryfikacja mandatu - Decyzja Parlamentu stwierdzająca nieważność mandatu posła do Parlamentu Europejskiego - Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu wyrokiem Trybunału - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna a w części oczywiście pozbawiona jakiejkolwiek podstawy prawnej))
   2014/C 159/35
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Beniamino Donnici (Castrolibero, Włochy.) (przedstawiciele: adwokaci V. Vallefuoco i J. M. Van Gyseghem)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (N. Lorenz i S. Seyr, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie mająca na celu naprawienie szkody poniesionej przez skarżącego w związku z wydaniem przez Parlament decyzji z dnia 24 maja 2007 r. dotyczącej weryfikacji jego mandatu, której nieważność stwierdzono wyrokiem Trybunału z dnia 30 kwietnia 2009 r. w sprawach połączonych C-393/07 i C-9/08 Włochy i Donnici przeciwko Parlamentowi, Zb.Orz. s. I-3679

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Beniamino Donnici zostaje obciążony kosztami niniejszego postępowania.

      (1)  Dz.U. C 79 z 16.3.2013.


title: Sprawa C-443/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 27 października 2006 r. — Erika Hollmann przeciwko Fazenda Pública

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/35

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia) w dniu 27 października 2006 r. — Erika Hollmann przeciwko Fazenda Pública
   (Sprawa C-443/06)
   (2006/C 326/75)
   Język postępowania: portugalski
   Sąd krajowy
   Supremo Tribunal Administrativo (Portugalia)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Erika Hollmann

      Strona pozwana: Fazenda Pública
   Pytania prejudycjalne
   Czy przepis art. 43 ust. 2 Código do IRS [kodeksu podatku dochodowego od osób fizycznych], przyjętego przez Decreto-Lei nr 442-A/88 [ rozporządzenie z mocą ustawy] z dnia 30 listopada 1988 r., w brzmieniu ustalonym przez Lei [ustawę] nr 109-B/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r., który ogranicza do 50 % podstawę opodatkowania zysków kapitałowych osiągniętych przez rezydentów portugalskich, narusza postanowienia art. 12, 18, 39, 43 i 56 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, ponieważ wyłącza z tego ograniczenia zyski kapitałowe osiągnięte przez rezydentów innych państw członkowskich Unii Europejskiej?


title: Sprawa C-146/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 24 kwietnia 2009 r. — Prof. Dr. Claus Scholl przeciwko Stadtwerke Aachen AG

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 24 kwietnia 2009 r. — Prof. Dr. Claus Scholl przeciwko Stadtwerke Aachen AG
   (Sprawa C-146/09)
   2009/C 153/49
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Prof. Dr. Claus Scholl

      Strona pozwana: Stadtwerke Aachen AG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wykładni przepisu zawartego w art. 6 ust. 3 tiret trzecie hipoteza trzecia dyrektywy 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 maja 1997 r. w sprawie ochrony konsumentów w przypadku umów zawieranych na odległość (1) należy dokonywać w ten sposób, że prawo odstąpienia od umowy nie przysługuje w odniesieniu do umów zawieranych na odległość, dotyczących dostaw energii elektrycznej i gazu z sieci?

      (1)  Dz. U. L 144, s. 19.


title: Sprawa C-286/06: Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/23

         Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-286/06)
   (2006/C 212/39)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: H. Støvlbæke y R. Vidal Puig, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               orzeczenie, że poprzez odmowę uznania kwalifikacji zawodowych inżyniera uzyskanych we Włoszech oraz uzależnienie dopuszczenia inżynierów posiadających kwalifikacje zawodowe uzyskane w innym państwie członkowskim udziału w wewnętrznym postępowaniu awansowym w służbie cywilnej od akademickiego uznania tych kwalifikacji Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy dyrektywy Rady nr 89/48/EWG w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (1), a w szczególności na mocy jej art. 3.

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Do Komisji wpłynęły liczne doniesienia dotyczące nieuwzględnienia przez właściwe organy hiszpańskie wniosków o uznanie kwalifikacji zawodowych inżyniera uzyskanych we Włoszech, a złożonych w celu wykonywania w Hiszpanii zawodu inżyniera drogowego i wodnego.
   Zgodnie z art. 3 dyrektywy nr 89/48/EWG właściwe organy hiszpańskie powinny zezwolić na podjęcie lub wykonywanie zawodu regulowanego każdemu obywatelowi państwa członkowskiego, który posiada dyplom wymagany w celu podjęcia lub wykonywania tego zawodu w innym państwie członkowskim. Z faktów przedstawionych przez Komisję wynika, że:

               1)

               zawód inżyniera drogowego i wodnego jest w Hiszpanii „zawodem regulowanym”;

               2)

               wnioskodawcy są obywatelami państwa członkowskiego

               3)

               dyplomem wymaganym we Włoszech w celu wykonywania zawodu inżyniera jest „Diploma de Laurea in Ingegneria Civile” łącznie z „Abilitazione all'esercizio della professione di ingegnere”. Wnioskodawcy posiadają oba dyplomy, a zatem są uprawnieni do wykonywania zawodu inżyniera we Włoszech i

               4)

               „zestaw dyplomów”, jaki tworzy „Laurea in Ingegneria Civile” i „Abilitazione all'esercizio della professione di ingegnere” odpowiada definicji „dyplomu” zawartej w art. 1 lit. a) dyrektywy.

         W konsekwencji organy hiszpańskie obowiązane były zezwolić wnioskodawcom na podjęcie i wykonywanie zawodu inżyniera drogowego i wodnego. Odmawiając tego, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 3 dyrektywy.
   Z faktów przedstawionych przez Komisję wynika także, że kiedy dla celów udziału w wewnętrznym postępowaniu awansowym w administracji publicznej wymagane jest posiadanie dyplomu inżyniera, a dyplom został wydany za granicą, organy hiszpańskie uzależniają dopuszczenie do udziału w takim postępowaniu od „homologacji” tych dyplomów, to jest uznania ich równoważności akademickiej z dyplomem hiszpańskim. Wymóg taki utrudnia awans wewnętrzny, a zatem i wykonywanie zawodu inżyniera, obywatelom państw członkowskich, którzy uzyskali dyplom zawodowy wymagany w innym państwie członkowskim, a tym samym jest sprzeczny z art. 3 dyrektywy.

      (1)  Dz.U.1989 L 19 str. 16


title: Sprawa C-74/12: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 4 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Revere — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Abdowi Azizowi Tamowi (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Brak opisu sporu przed sądem krajowym — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               6.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/8

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 4 lipca 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di Pace di Revere — Włochy) — postępowanie karne przeciwko Abdowi Azizowi Tamowi
   (Sprawa C-74/12) (1)

   (Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym - Brak opisu sporu przed sądem krajowym - Oczywista niedopuszczalność)
   2012/C 303/16
   Język postępowania: włoski

      Sąd krajowy

   Giudice di Pace di Revere

      Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

   Abd Aziz Tam

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Giudice di Pace di Revere — Wykładnia art. 2, 4, 6, 7, 8, 15 i 16 dyrektywy 2008/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. L 348, s. 98) oraz art. 4 ust. 3 TUE — Przepisy krajowe przewidujące nałożenie grzywny na obcokrajowca, który nielegalnie wjechał na terytorium kraju lub nielegalnie na nim przebywał — Dopuszczalność uznania nielegalnego pobytu za występek — Możliwość zastąpienia grzywny natychmiastowym wydaleniem na okres co najmniej pięciu lat lub karą ograniczenia wolności („permanenza domiciliare”) — Zobowiązania państw członkowskich przed upływem terminu transpozycji dyrektywy

      Sentencja

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Giudice di pace di Revere (Włochy) postanowieniem z dnia 26 stycznia 2012 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 118 z 21.4.2012.


title: Sprawa C-503/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/31

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 czerwca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-503/08) (1)

   2009/C 220/62

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 6 z 10.1.2009.


title: Sprawa C-204/09: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Flachglas Torgau GmbH przeciwko Bundesrepubllik Deutschland (Odesłanie prejudycjalne — Konwencja z Aarhus — Dyrektywa 2003/4/WE — Dostęp do informacji w dziedzinie środowiska — Organy lub instytucje pełniące funkcje o charakterze ustawodawczym — Poufność obrad organów władzy publicznej — Warunek, by poufność ta była przewidziana prawnie)

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Flachglas Torgau GmbH przeciwko Bundesrepubllik Deutschland
   (Sprawa C-204/09) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Konwencja z Aarhus - Dyrektywa 2003/4/WE - Dostęp do informacji w dziedzinie środowiska - Organy lub instytucje pełniące funkcje o charakterze ustawodawczym - Poufność obrad organów władzy publicznej - Warunek, by poufność ta była przewidziana prawnie)
   2012/C 98/03
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Flachglas Torgau GmbH

      Strona pozwana: Bundesrepubllik Deutschland

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesverwaltungsgericht — Wykładnia art. 2 ust. 2 zdanie drugie i art. 4 ust. 2 zdanie pierwsze lit. a) dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG (Dz.U. L 41, s. 26) — Uregulowanie krajowe zwalniające z obowiązku udostępnienia informacji najwyższe władze związkowe w zakresie, w jakim współdziałają w procesie legislacyjnym, i przewidujące ogólnie, że wniosek o udostępnienie informacji można odrzucić, jeżeli ich udostępnienie narusza poufność obrad — Ograniczenia uprawnienia państw członkowskich do wyłączenia z pojęcia „organ władzy publicznej” przewidzianego w dyrektywie 2003/4/WE organy pełniące funkcje o charakterze ustawodawczym — Warunki zastosowania odstępstwa związanego z poufnością obrad

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 pkt 2 akapit drugi zdanie pierwsze dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG należy interpretować w ten sposób, że przyznana w tym przepisie państwom członkowskim możliwość, by nie traktować jako organów władzy publicznej „organów lub instytucji pełniących funkcje o charakterze […] ustawodawczym”, może mieć zastosowanie do ministerstw w zakresie, w jakim uczestniczą one w procesie legislacyjnym, w szczególności poprzez przedkładanie projektów ustaw i opinii, i że możliwość ta nie jest uzależniona od spełnienia warunków określonych w art. 2 pkt 2 akapit drugi zdanie drugie tej dyrektywy.

               2)

               Artykuł 2 pkt 2 akapit drugi zdanie pierwsze dyrektywy 2003/4 należy interpretować w ten sposób, że z przyznanej w tym przepisie państwom członkowskim możliwości, by nie traktować jako organów władzy publicznej organów lub instytucji pełniących funkcje o charakterze ustawodawczym, nie można już skorzystać, jeżeli dany proces legislacyjny został zakończony.

               3)

               Artykuł 4 ust. 2 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 2003/4 należy interpretować w ten sposób, że ustanowiony w nim warunek, by poufność obrad organów władzy publicznej była przewidziana prawnie, można uznać za spełniony, w przypadku gdy w prawie krajowym danego państwa członkowskiego istnieje przepis przewidujący w sposób ogólny, że poufność obrad organów władzy publicznej stanowi powód odmowy dostępu do informacji o środowisku, które znajdują się w posiadaniu tych organów, o ile prawo krajowe jasno określa pojęcie obrad, co powinien zweryfikować sąd krajowy.

      (1)  Dz.U. C 193 z 15.8.2009.


title: Sprawa T-354/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 marca 2009 r. — TF1 przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Finansowanie France Télévisions z opłat za abonament radiowo-telewizyjny — Stałe badanie istniejącej pomocy — Zalecenie zawierające propozycję właściwych środków — Zobowiązania państwa członkowskiego zaakceptowane przez Komisję — Decyzja uznająca pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Charakter zaskarżonego aktu — Interes prawny — Dopuszczalność — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Wyrok w sprawie Altmark)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/31

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 marca 2009 r. — TF1 przeciwko Komisji
   (Sprawa T-354/05) (1)

   (Pomoc państwa - Finansowanie France Télévisions z opłat za abonament radiowo-telewizyjny - Stałe badanie istniejącej pomocy - Zalecenie zawierające propozycję właściwych środków - Zobowiązania państwa członkowskiego zaakceptowane przez Komisję - Decyzja uznająca pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Charakter zaskarżonego aktu - Interes prawny - Dopuszczalność - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia - Wyrok w sprawie Altmark)
   2009/C 113/62
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Télévision française 1 SA (TF1) (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciele: J.-P. Hordies et C. Smits, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: C. Giolito, pełnomocnik)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i A.-L. Vendrolini, pełnomocnicy); i France Télévisions S.A. (Paryż, Francja) (przedstawiciele: J.-P. Gunther i D. Tayar, adwokaci)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2005)1166 wersja ostateczna z dnia 20 kwietnia 2005 r. w sprawie pomocy przyznanej na rzecz France Télévisions [pomoc E 10/2005 (ex C 60/1999) — Francja, Opłaty licencyjne za prawa do transmisji radiodyfuzyjnej].

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Télévision française 1 SA (TF1) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję i przez France Télévisions SA.

               3)

               Republika Francuska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 315 z 10.12.2005.


title: Sprawa C-376/04: Skarga wniesiona dnia 2 września 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/23

         Skarga wniesiona dnia 2 września 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-376/04)
   (2004/C 262/40)
   Dnia 2 września 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Królestwu Belgii wniesiona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez M. Shottera, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu wykonania dyrektywy 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) (1), lub w każdym razie nie przekazując tych przepisów Komisji, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, jakie ciążą na nim na mocy art. 17 tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin dla transpozycji dyrektywy do wewnętrznego porządku prawnego upłynął w dniu 31 października 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 201 z 31.7.2002, str. 37.


title: Sprawa T-357/02 RENV: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2011 r. — Freistaat Sachsen przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Pomoc udzielona przez władze kraju związkowego Saksonii — Pomoc przeznaczona na coaching, uczestnictwo w targach i wystawach, współpracę i promocję wizerunku firmy — Decyzja uznająca system pomocy za częściowo zgodny i za częściowo niezgodny ze wspólnym rynkiem — System pomocy na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw — Niewykonanie uprawnień dyskrecjonalnych — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/40

         Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2011 r. — Freistaat Sachsen przeciwko Komisji
   (Sprawa T-357/02 RENV) (1)

   (Pomoc państwa - Pomoc udzielona przez władze kraju związkowego Saksonii - Pomoc przeznaczona na coaching, uczestnictwo w targach i wystawach, współpracę i promocję wizerunku firmy - Decyzja uznająca system pomocy za częściowo zgodny i za częściowo niezgodny ze wspólnym rynkiem - System pomocy na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw - Niewykonanie uprawnień dyskrecjonalnych - Obowiązek uzasadnienia)
   2011/C 269/86
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Freistaat Sachsen (Niemcy) (przedstawiciel: T. Lübbig, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Gross, V. Kreuschitz i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności art. 2 akapit drugi i art. 3 i 4 decyzji Komisji 2003/226/WE z dnia 24 września 2002 r. w sprawie programu pomocowego planowanego przez Niemcy — „Program na rzecz małych i średnich przedsiębiorstw — Poprawa wydajności przedsiębiorstw w Saksonii” — Podprogram 1 (coaching), 4 (uczestnictwo w targach i wystawach), 5 (współpraca) i 7 (promocja wizerunku firmy) (Dz.U. 2003, L 91, s. 13)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Freistaat Sachsen (Niemcy) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską zarówno w postępowaniu przed Sądem, jak i w postępowaniu przed Trybunałem.

      (1)  Dz.U. C 31 z 8.2.2003.


title: Sprawa T-683/13: Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2016 r. – Brammer/OHIM – Office Ernest T. Freylinger (EUROMARKER) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego EUROMARKER — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy EURIMARK — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/32

         Wyrok Sądu z dnia 2 lutego 2016 r. – Brammer/OHIM – Office Ernest T. Freylinger (EUROMARKER)
   (Sprawa T-683/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego EUROMARKER - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy EURIMARK - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 098/42)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Brammer GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat R. Kornfeld)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: G. Schneider i H. Kunz, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Office Ernest T. Freylinger SA (Strassen, Luksemburg)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 października 2013 r. (sprawa R 1653/2012-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Office Ernest T. Freylinger SA a Brammer GmbH.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się częściową nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) w zakresie dotyczącym stwierdzenia istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku usług należących do klasy 38: „udzielanie dostępu do serwerów baz danych do wyszukiwania dostępności i przepisów dotyczących wspólnotowych znaków towarowych i wzorów”, oznaczonych zgłoszonym znakiem towarowym.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Brammer GmbH i OHIM pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 61 z 1.3.2014.


title: Sprawa T-270/13: Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2013 r. — SACBO przeciwko Komisji i TEN-T EA

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/46

         Skarga wniesiona w dniu 21 maja 2013 r. — SACBO przeciwko Komisji i TEN-T EA
   (Sprawa T-270/13)
   2013/C 207/77
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Società per l’aeroporto civile di Bergamo-Orio al Serio SpA (SACBO SpA) (Grassobbio (BG), Włochy) (przedstawiciele: M. Muscardini, avvocato, G. Greco, avvocato)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Transeuropejskiej Sieci Transportowej, Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim uznaje ona za niekwalifikowalne niektóre koszty zewnętrzne, ograniczając w ten sposób należne współfinansowanie i nakazując zwrot 158 517,54 EUR, ze wszystkimi skutkami prawnymi;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarga dotyczy decyzji z dnia 18 marca 2013 r. wydanej przez Agencję Wykonawczą ds. Transeuropejskiej Sieci Transportowej (TEN-T EA), której przedmiotem jest „Zakończenie projektu 2009-IT-91407-S- »Studium dotyczące intermodalnego lotniska Bergamo-Orio al Serio« (1) — Decyzja Komisji C(2010)4456”, w zakresie, w jakim uznaje za niekwalifikowalne, a zatem niepodlegające subwencjonowaniu, koszty dotyczące już zrealizowanych działań 1, 2.1, 4, 5, 6 i 7 oraz nakazuje zwrot kwoty 158 517,54 EUR.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 13 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 680/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r., a także art. III.4.2.2 i III.4.2.3 decyzji Komisji (2010) 4456 z dnia 24 czerwca 2010 r.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w tym względzie, że nie została przeprowadzona procedura dotycząca „skargi”, przewidziana w art. III.4.2.3 decyzji o udzieleniu finansowania.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 17 ust. 2 i 6 dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r., art. 296 ust. 2 TFUE i art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także naruszenia art. II.2.3 decyzji Komisji (2010) 4456 z dnia 24 czerwca 2010 r.
               W tym względzie strona skarżąca podnosi:

                           —

                           wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia, które stwierdza, z jednej strony, że nastąpił „nieuzasadniony podział zamówień”, a z drugiej strony, że „przedmioty zamówień” są „powiązane w takim stopniu”, iż powinny stanowić przedmiot jednego postępowania przetargowego;

                           —

                           błędne stwierdzenie dotyczące niewłaściwego podziału pojedynczego zamówienia, któremu przeczy treść decyzji Komisji (2010) 4456 z dnia 24 czerwca 2010 r.;

                           —

                           brak jakiegokolwiek „splitting up” umów lub „podziału projektów”;

                           —

                           brak zastosowania dyrektywy 2004/17/WE do przekraczających próg umów, ze względu na niewystąpienie interesu transgranicznego.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy naruszenia art. I.3.1 decyzji Komisji (2010) 4456 z dnia 24 czerwca 2010 r., art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 296 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, a także zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.
               W tym względzie strona skarżąca podnosi:

                           —

                           wewnętrzną sprzeczność uzasadnienia, które jest niezgodne ze stwierdzeniami i zgodami już wyrażonymi przez TEN-T EA w odniesieniu do SAP i ASR;

                           —

                           zgodność działań podjętych przez SACBO z działaniami stanowiącymi przedmiot współfinansowania.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia art. 40 ust. 2 lit. b), c) i d) dyrektywy 2004/17/WE
               W tym względzie strona skarżąca podnosi:

                           —

                           brak zastosowania dyrektywy 2004/17/WE do umów podlegających współfinansowaniu ze względu na cel „studium” i „badanie”;

                           —

                           niemożność przeprowadzenia przetargu ze względu na terminy narzucone w decyzji o współfinansowaniu.

               5)

               Zarzut piąty dotyczy naruszenia zasady proporcjonalności.
               Strona skarżąca uważa, że strona pozwana uchybiła zasadzie proporcjonalności, traktując zarzucane naruszenie bardziej surowo, niż jest to przewidziane w razie cofnięcia współfinansowania.

      (1)  „Closure of Action no 2009-IT-91407-S- »STUDY FOR BERGAMO-ORIO AL SERIO AIRPORT DEVELOPMENT INTERMODALITY« - Commission Decision C(2010)4456”


title: Sprawa C-18/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag zittingsplaats Haarlem (Niderlandy) w dniu 13 stycznia 2016 r. – K/Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag zittingsplaats Haarlem (Niderlandy) w dniu 13 stycznia 2016 r. – K/Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie
   (Sprawa C-18/16)
   (2016/C 098/31)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Den Haag zittingsplaats Haarlem

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: K

      Strona przeciwna: Staatssecretaris van Veiligheid en Justitie

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 8 ust. 3 lit. a) i b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE (1) z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową jest zgodny z art. 6 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (2):

               1)

               w sytuacji, gdy obywatel państwa trzeciego został zatrzymany na podstawie art. 8 ust. 3 lit. a) i b) dyrektywy 2013/33/UE, a na podstawie art. 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE (3) z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej przysługuje mu prawo do pozostania w państwie członkowskim dopóki w przedmiocie jego wniosku o udzielenie azylu nie zostanie wydana decyzja w pierwszej instancji; oraz

               2)

               w świetle wyjaśnień dotyczących karty praw podstawowych (Dz.U. 2007 C 303/02), zgodnie z którymi prawnie nałożone ograniczenia praw przewidzianych w art. 6 karty nie mogą wykraczać poza ramy dozwolone przez europejską Konwencję o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w treści art. 5 ust. 1 lit. f) i przy uwzględnieniu wykładni tego ostatniego postanowienia dokonanej przez Europejski Trybunał Praw Człowieka, w szczególności w wyroku z dnia 22 września 2015 r., Nabil i in. przeciwko Węgrom, 62116/12, zgodnie z którą zatrzymanie osoby występującej z wnioskiem o udzielenie azylu jest sprzeczne z wyżej wymienionym postanowieniem EKPC, o ile zatrzymanie to nie zostało nakazane do celów wydalenia?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową (Dz.U. L 180, s. 96).

      (2)  Karta praw podstawowych Unii Europejskiej (Dz.U. 2007, C 303, s. 1).

      (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. L 180, s. 60).


title: Sprawa C-48/06: Skarga wniesiona w dniu  30 stycznia 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/31

         Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga
   (Sprawa C-48/06)
   (2006/C 60/61)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 30 stycznia 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez C. O'Reilly, działającą w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2002/90/WE z dnia 28 listopada 2002 r. definiującej ułatwianie nielegalnego wjazdu, tranzytu i pobytu (1), a w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2.

               obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin transpozycji dyrektywy 2002/90/WE upłynął w dniu 4 grudnia 2004 r.

      (1)  Dz. U. L 328 z 5.12.2002., str. 17