title: Sprawa T-268/11 P: Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2012 r. — Komisja przeciwko Strackowi (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Urlopy — Zwolnienie chorobowe — Stwierdzenie nieważności w pierwszej instancji decyzji Komisji odmawiającej przeniesienia dni corocznego urlopu niewykorzystanych przez zainteresowanego — Artykuł 4 załącznika V do regulaminu pracowniczego — Artykuł 1e ust. 2 regulaminu pracowniczego — Dyrektywa 2003/88 WE — Odwołanie uzasadnione — Stan postępowania pozwalający na wydanie orzeczenia w sprawie — Częściowe oddalenie i częściowe odrzucenie skargi)

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/19

         Wyrok Sądu z dnia 8 listopada 2012 r. — Komisja przeciwko Strackowi
   (Sprawa T-268/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Urlopy - Zwolnienie chorobowe - Stwierdzenie nieważności w pierwszej instancji decyzji Komisji odmawiającej przeniesienia dni corocznego urlopu niewykorzystanych przez zainteresowanego - Artykuł 4 załącznika V do regulaminu pracowniczego - Artykuł 1e ust. 2 regulaminu pracowniczego - Dyrektywa 2003/88 WE - Odwołanie uzasadnione - Stan postępowania pozwalający na wydanie orzeczenia w sprawie - Częściowe oddalenie i częściowe odrzucenie skargi)
   2012/C 399/34
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers i J. Currall, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Guido Strack (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 15 marca 2011 r. w sprawie F-120/07 Strack przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze, mającego na celu częściowe uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 15 marca 2011 r. w sprawie F-120/07 Strack przeciwko Komisji zostaje uchylony.

               2)

               Skarga wniesiona przez Guida Stracka do Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-120/07 zostaje w części oddalona, a w części odrzucona.

               3)

               G. Strack i Komisja Europejska pokrywają własne koszty związane zarówno z postępowaniem przed Sądem do spraw Służby Publicznej, jak i z postępowaniem w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U C 232 z 6.8.2011.


title: Sprawa C-487/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo n °1 de Ourense (Hiszpania) w dniu 2 listopada 2012 r. — Vueling Airlines S.A. przeciwko Instituto Galego de Consumo de la Xunta de Galicia

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Contencioso-Administrativo no 1 de Ourense (Hiszpania) w dniu 2 listopada 2012 r. — Vueling Airlines S.A. przeciwko Instituto Galego de Consumo de la Xunta de Galicia
   (Sprawa C-487/12)
   2013/C 26/46
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado Contencioso-Administrativo no 1 de Ourense.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vueling Airlines S.A..

      Strona pozwana: Instituto Galego de Consumo de la Xunta de Galicia.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy wykładni art. 22 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1008/2008 z dnia 24 września 2008 r. w sprawie wspólnych zasad wykonywania przewozów lotniczych na terenie Wspólnoty (1) należy dokonywać w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego (art. 97 Ley 48/1960 de Navegación Aérea, ustawy 48/1960 o żegludze powietrznej), który zobowiązuje przewoźników dokonujących pasażerskich przewozów lotniczych do uznawania w każdym przypadku prawa pasażerów do rejestrowania jednej sztuki bagażu bez dodatkowych opłat, czy też dopłat do podstawowej ceny zakupionego biletu?

      (1)  Dz.U. L 293, s. 3.


title: Sprawa C-468/08: Skarga wniesiona w dniu 30 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/14

         Skarga wniesiona w dniu 30 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej
   (Sprawa C-468/08)
   (2009/C 6/22)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: H. Støvlbæk i V. Peere, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Francuska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (1), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o ich ustanowieniu, Republika Francuska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Francuskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2005/36/WE upłynął w dniu 20 października 2007 r. Tymczasem na dzień wniesienia niniejszej skargi strona pozwana nie przyjęła jeszcze wszystkich środków niezbędnych do dokonania transpozycji dyrektywy, a w każdym razie nie powiadomiła Komisji o ich przyjęciu.

      (1)  Dz.U. L 255, s. 22.


title: Sprawa T-137/13: Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2015 r. – Saferoad RRS/OHIM (MEGARAIL) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MEGARAIL — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/34

         Wyrok Sądu z dnia 28 kwietnia 2015 r. – Saferoad RRS/OHIM (MEGARAIL)
   (Sprawa T-137/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego MEGARAIL - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 198/45)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Saferoad RRS GmbH (Weroth, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Czychowski)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Pohlmann, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 stycznia 2013 r. (sprawa R 2536/2011-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego MEGARAIL jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Saferoad RRS GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 129 z 4.5.2013.


title: Sprawy połączone C-403/04 P I C-405/04 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 stycznia 2007 r. — Sumitomo Metal Industries Ltd, Nippon Steel Corp./JFE Engineering Corp. dawna NKK Corp., JFE Steel Corp. dawna Kawasaki Steel Corp. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Konkurencja — Kartel — Rynek rur stalowych bez szwu — Ochrona rynków krajowych — Ciężar dowodu i postępowanie dowodowe — Czas trwania postępowania przed Sądem)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 stycznia 2007 r. — Sumitomo Metal Industries Ltd, Nippon Steel Corp./JFE Engineering Corp. dawna NKK Corp., JFE Steel Corp. dawna Kawasaki Steel Corp. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawy połączone C-403/04 P I C-405/04 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Kartel - Rynek rur stalowych bez szwu - Ochrona rynków krajowych - Ciężar dowodu i postępowanie dowodowe - Czas trwania postępowania przed Sądem)
   (2007/C 56/03)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Sumitomo Metal Industries Ltd (przedstawiciele: C. Vajda, QC, G. Sproul i S. Szlezinger, Solicitors), Nippon Steel Corp. (przedstawiciele: adwokaci J.-F. Bellis i K. Van Hove)

      Druga strona postępowania: JFE Engineering Corp. dawna NKK Corp., JFE Steel Corp. dawna Kawasaki Steel Corp., Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: N. Khan i A. Whelan, pełnomocnicy), Urząd Nadzoru EFTA
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego dnia 8 lipca 2004 r. w sprawach połączonych T-67/00, T-68/00, T-71/00 i T-78/00 JFE Engineering Corp. i in. przeciwko Komisji stwierdzającego w części nieważność decyzji Komisji z dnia 8 grudnia 1999 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE [sprawa IV/E-1/35.860-B rury i przewody stalowe bez szwu, notyfikowana pod numerem C(1999)4154] i obniżającego kwotę grzywny nałożonej na skarżących.
   Sentencja

               1)

               Odwołania zostają oddalone.

               2)

               Sumitomo Metal Industries Ltd zostaje obciążona kosztami w sprawie C-403/04 P, a Nippon Steel Corp. w sprawie C-405/04 P.

      (1)  Dz.U. C 284 z 20.11.2004.


title: Sprawa T-54/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 kwietnia 2008 r. — Cypr przeciwko Komisji

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/22

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 kwietnia 2008 r. — Cypr przeciwko Komisji
   (Sprawa T-54/08) (1)

   (2008/C 158/38)

      Język postępowania: grecki

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 79 z 29.3.2008.


title: Sprawa F-18/15: Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2015 r. – ZZ i in./Komisja

text:
               23.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/28

         Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2015 r. – ZZ i in./Komisja
   (Sprawa F-18/15)
   (2015/C 096/36)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji zmieniających opis rodzaju stanowiska skarżących w aplikacji sysper 2 lub o nieumieszczeniu ich nazwisk w wykazie urzędników przedstawionych do awansu do grupy zaszeregowania AD 13 i AD 14 w ramach postępowania w sprawie awansu w 2014 r.

      Żądania strony skarżącej

   Tytułem głównym:

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem art. 45 regulaminu pracowniczego oraz załącznika I, a także odnoszących się do nich przepisów przejściowych;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 14 kwietnia 2014 r. o zmianie akt dotyczących awansu skarżących zawartych w systemie „Sysper 2” w celu zablokowania wszelkiej możliwości, która ich dotyczy;

               —

               stwierdzenie nieważności późniejszej decyzji organu powołującego, doręczonej w dniu 24 czerwca 2014 r., o nieumieszczeniu nazwisk skarżących w wykazie urzędników przedstawionych do awansu do grupy zaszeregowania AD 13 i AD 14 w ramach corocznego postępowania w sprawie awansu w 2014 r. określonego w art. 45 regulaminu;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Tytułem ewentualnym:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 14 kwietnia 2014 r. o zmianie akt dotyczących awansu skarżących zawartych w systemie „Sysper 2” w celu zablokowania wszelkiej możliwości, która ich dotyczy;

               —

               stwierdzenie nieważności późniejszej decyzji organu powołującego, doręczonej w dniu 24 czerwca 2014 r., o nieumieszczeniu nazwisk skarżących w wykazie urzędników przedstawionych do awansu do grupy zaszeregowania AD 13 i AD 14 w ramach corocznego postępowania w sprawie awansu w 2014 r. określonego w art. 45 regulaminu;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-553/12: Wyrok Sądu z dnia 21 maja 2014 r. – Bateaux mouches przeciwko OHIM (BATEAUX-MOUCHES) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BATEAUX-MOUCHES — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 — Brak charakteru odróżniającego nabytego w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               7.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/28

         Wyrok Sądu z dnia 21 maja 2014 r. – Bateaux mouches przeciwko OHIM (BATEAUX-MOUCHES)
   (Sprawa T-553/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BATEAUX-MOUCHES - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 - Brak charakteru odróżniającego nabytego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009])
   2014/C 212/34
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Compagnie des bateaux mouches SA (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat G. Barbaut)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 października 2012 r. (sprawa R 1709/2011-2), dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego BATEAUX-MOUCHES jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Compagnie des bateaux mouches SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 55 z 23.2.2013.


title: Sprawa T-380/07: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2007 r. — Kaloudis przeciwko OHIM — Fédération Française de Tennis (Roland Garros SPORTSWEAR)

text:
               24.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 283/39

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2007 r. — Kaloudis przeciwko OHIM — Fédération Française de Tennis (Roland Garros SPORTSWEAR)
   (Sprawa T-380/07)
   (2007/C 283/70)
   Język skargi: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Dimitrios Kaloudis (Dassia-Corfu, Grecja) (przedstawiciel: adwokat G. Kaloudis)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Fédération Française de Tennis (Paryż, Francja)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 19 lipca 2007 r.;

               —

               uwzględnienie wniosku o rejestrację wspólnotowego znaku towarowego Roland Garros SPORTSWEAR nr 3114477 dla klasy 25;

               —

               obciążenie drugiego uczestnika postępowania przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Roland Garros SPORTSWEAR” dla towarów należących do klasy 25 — zgłoszenie nr 3114477

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Fédération Française de Tennis

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: krajowy znak towarowy „Roland Garros” dla towarów należących do klas 3, 16, 18, 22, 25, 28, 32, 41 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu dla wszystkich towarów objętych sprzeciwem

      Decyzja Izby Odwoławczej: uznanie odwołania strony skarżącej za nie wniesione z uwagi na opóźnienie w uiszczeniu opłaty za wniesienie odwołania


title: Sprawa C-331/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Consiglio di Stato, wydanego dnia 6 kwietnia 2004 r., w sprawie A.T.I. E.A.C. srl, Viaggi di Maio s.n.c. i E.A.C. srl. (w imieniu własnym) przeciwko A.C.T.V. Venezia spa, Provincia di Venezia, Comune do Venezia oraz A.T.I. La Linea spa CSSA

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/5

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony na podstawie postanowienia Consiglio di Stato, wydanego dnia 6 kwietnia 2004 r., w sprawie A.T.I. E.A.C. srl, Viaggi di Maio s.n.c. i E.A.C. srl. (w imieniu własnym) przeciwko A.C.T.V. Venezia spa, Provincia di Venezia, Comune do Venezia oraz A.T.I. La Linea spa CSSA
   (Sprawa C-331/04)
   (2004/C 239/08)
   Dnia 29 lipca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony na podstawie postanowienia Consiglio di Stato (Włochy) wydanego dnia 6 kwietnia 2004 r. w sprawie A.T.I. E.A.C. srl i Viaggi di Maio s.n.c. i E.A.C. srl (w imieniu własnym) przeciwko A.C.T.V. Venezia spa, Provincia di Venezia, Comune do Venezia oraz A.T.I. La Linea spa CSSA
   Consiglio di Stato, działający w charakterze organu sądowego, zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

      „Czy właściwą jest wykładnia przepisu art. 34 dyrektywy WE nr 93/38 (1) (czy też analogicznego przepisu art. 36 dyrektywy WE nr 92/50 (2)) jako norm elastycznych w ten sposób, iż pozwalają one zamawiającemu, w przypadku udzielenia zamówienia metodą najbardziej korzystnej oferty, na ustalanie kryteriów w sposób ogólny w ogłoszeniu lub specyfikacji istotnych warunków, pozwalając następnie komisji konkursowej na ewentualne dookreślenie lub dodanie owych kryteriów w przypadkach, gdy jest to konieczne - pod warunkiem, iż tego typu dookreślenie lub dodanie następuje przed otwarciem kopert zawierających oferty oraz nie ma charakteru innowacyjnego w stosunku do kryteriów ustalonych w ogłoszeniu o przetargu – czy też, przeciwnie, przepis ten należy interpretować jako sztywną normę, która nakłada na zamawiającego obowiązek szczegółowego określenia kryteriów udzielania zamówienia w ogłoszeniu o przetargu lub w specyfikacji istotnych warunków, a w każdym razie przed wstępną selekcją lub zaproszeniem i wyklucza jakąkolwiek interwencję komisji konkursowej poprzez dookreślanie lub dodawanie owych kryteriów czy też poprzez dodawanie paragrafów lub podpunktów, albowiem z powodów przejrzystości wszelkie określenie kryteriów udzielania zamówienia powinno być zawarte w ogłoszeniu o przetargu lub w specyfikacji istotnych warunków.
      Czy ostatecznie w świetle prawa wspólnotowego jest zgodny z prawem tradycyjny sposób interpretacji, ustalony w orzecznictwie Consiglio di Stato, pozwalający na integracyjną interwencję komisji konkursowej w zakresie kryteriów przed otwarciem kopert zawierających oferty.
      Czy w świetle takiej normy prawnej interpretowanej w sposób elastyczny w świetle przysłówka »możliwie« jest zgodne z prawem wydawanie przez zamawiającego regulaminu przetargu, który w przedmiocie danego kryterium udzielania przetargu (w tym przypadku środków organizacyjnych i pomocniczych) przewiduje przyznawanie przez zamawiającego punktów, nie podlegających kontroli, w odniesieniu do całej skomplikowanej serii kryteriów, których gradacja nie jest przewidziana w ogłoszeniu o przetargu, co w tym zakresie prowadzi do tego, iż jest ono w części nieokreślone, czy też mimo wszystko przepis ten narzuca zasadę numerus clausus w zakresie formułowania kryteriów, która jest niekompatybilna z brakiem gradacji kryteriów w ogłoszeniu i czy w obliczu owego przepisu - w przypadku zgodności owej hipotezy z prawem, w wyniku uznania elastycznego charakteru przepisu i braku obowiązku gradacji wszystkich elementów, w braku wyraźnego nadania komisji uprawnień w ogłoszeniu – dopuszczalna jest interwencja dookreślająco-uzupełniająca komisji (przekładająca się po prostu na przyznawanie autonomicznego znaczenia i ciężaru każdemu poszczególnemu elementowi, którego wymagało ogłoszenie, za pomocą przyznawania maksymalnie 25 punktów łącznie), czy też należy dokonać dosłownego stosowania regulaminu przetargu, przyznając punkty na podstawie kompleksowej oceny różnych złożonych elementów objętych ustawą szczególną.
      Czy mimo wszystko jest zgodne z prawem w świetle tego przepisu przyznanie komisji konkursowej – której zadaniem jest ocena ofert, bez względu na sposób sformułowania ogłoszenia, w procesie udzielania zamówienia na podstawie oferty najbardziej korzystnej ekonomicznie, lecz jedynie w obliczu złożoności elementów będących przedmiotem oceny - co do zasady uprawnień do ogólnego jednostronnego ograniczania własnego działania poprzez wyszczególnienie parametrów stosowania kryteriów ustalonych w ogłoszeniu o przetargu oraz czy takie uprawnienie komisji może być wykonywane poprzez dodawanie paragrafów i podpunktów czy też po prostu poprzez uzupełnianie o bardziej szczegółowe kryteria stosowania kryteriów ustalonych co do zasady w ogłoszeniu o przetargu lub w specyfikacji istotnych warunków przetargu, oczywiście przed przejściem do otwierania kopert.

      (1)  Dz.U. L 199 z 9.8.1993, str. 84.

      (2)  Dz.U. L 209 z 24.7.1992, str. 1.”


title: Sprawa T-162/06: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2006 r. — Kronoply przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/30

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2006 r. — Kronoply przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-162/06)
   (2006/C 212/55)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Kronoply GmbH & Co. KG (Heiligengrabe, Niemcy) (Przedstawiciele: adwokaci R. Nierer, L. Gordalla

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 21 września 2005 r. dotyczącej pomocy państwa nr C 5/2004 (ex N 609/2003), w której Komisja uznała za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc, którą Niemcy zamierzają przyznać na rzecz skarżącej;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji C(2005) 3497 z dnia 21 września 2005 r., w której Komisja postanowiła, że planowane przez Niemcy dotacje inwestycyjne (1) na rzecz Kronoply GmbH w związku z wielosektorowymi ramami pomocy regionalnej dla dużych projektów inwestycyjnych stanowią pomoc państwa, która jest niezgodna ze wspólnym rynkiem.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty.
   W pierwszej kolejności zarzuca ona Komisji popełnienie oczywistego błędu przy ustalaniu stanu faktycznego. W związku z tym utrzymuje między innymi, że pozwana nie ustaliła daty wniosku skarżącej o dotację, chociaż dla oceny stanu faktycznego miało to decydujące znaczenie. Dalej podnosi ona, że Komisja nie zauważyła, że krajowe postępowanie administracyjne nie zostało jeszcze zakończone.
   W drugiej kolejności skarżąca opiera swoją skargę na tym, że zaskarżona decyzja nie została dostatecznie uzasadniona.
   Ponadto skarżąca uważa, że Komisja naruszyła art. 87 ust. 3 lit. a) i c) oraz art. 88 WE, a także rozporządzenie (WE) nr 659/1999 (2) oraz wytyczne w sprawie krajowej pomocy regionalnej [wytyczne w sprawie regionalnej pomocy państwa] (3).
   Wreszcie skarżąca zarzuca Komisji błędy w ocenie oraz przekroczenie zakresu swobodnego uznania.

      (1)  Dz.U. 1998, C 107, str. 7.

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE.

      (3)  Dz.U. 1998, C 74, str. 9, zmienione przez Dz.U. 2000, C 258, str. 5.


title: Sprawa T-207/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 czerwca 2007 r. — Europie przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego EUROPIG — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) i artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/24

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 czerwca 2007 r. — Europie przeciwko OHIM
   (Sprawa T-207/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego EUROPIG - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) i artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2007/C 170/47)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Europig S A. (Josselin, Francja) (przedstawiciel: adwokat D. Masson)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: pełnomocnik A. Folliard-Monguiral)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia z dnia 31 maja 2006 r. (sprawa R 1425/2005-4) dotyczącą wniosku o zgłoszenie słownego znaku EUROPIG jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.1.2006.


title: Sprawa F-63/10: Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2010 r. — Lunetta przeciwko Komisji

text:
               25.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/29

         Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2010 r. — Lunetta przeciwko Komisji
   (Sprawa F-63/10)
   ()
   2010/C 260/41
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Calogero Lunetta (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i C. Christophe Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji zamykającej postępowanie wszczęte na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego w następstwie wypadku, jakiemu uległ skarżący w dniu 13 sierpnia 2001 r. i stwierdzającej 6 % stopień jego trwałej częściowej niezdolności do pracy oraz zasądzenie od strony pozwanej na rzecz skarżącego określonej kwoty tytułem odszkodowania.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna;

               —

               w odpowiednim przypadku, wezwanie pozwanej do przedstawienia decyzji wydanej przez prezesa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w celu wyznaczenia trzeciego lekarza w komisji lekarskiej;

               —

               w odpowiednim przypadku, wezwanie pozwanej do przedstawienia kopii dokumentów zawartych w aktach o sygnaturze 10 006 353;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 28 października 2009 r. zamykającej postępowanie wszczęte w oparciu o art. 73 regulaminu pracowniczego w następstwie wypadku, jakiemu uległ skarżący w dniu 13 sierpnia 2001 r. i stwierdzającej 6 % stopień jego trwałej częściowej niezdolności do pracy, a w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego oddalającej zażalenie skarżącego;

               —

               w konsekwencji, zarządzenie przeprowadzenia oceny stopnia trwałej częściowej niezdolności do pracy w oparciu o przepisy oraz tabelę oceny obowiązujące w dniu wypadku i do dnia 1 stycznia 2006 r., ponownego rozpatrzenia wniosku skarżącego złożonego na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego przez komisję lekarską w bezstronnym i neutralnym składzie, która mogłaby pracować szybko w pełnej niezależności i bez uprzedzeń;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego zadośćuczynienia, ustalonego ex aequo et bono na kwotę 50 000 EUR (pięćdziesiąt tysięcy EUR) za krzywdę doznaną w związku z zaskarżonymi decyzjami;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego odszkodowania, ustalonego tymczasowo na kwotę 25 000 EUR (dwadzieścia pięć tysięcy EUR) za szkodę poniesioną w związku z zaskarżonymi decyzjami;

               —

               zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego odsetek za zwłokę od kapitału należnego na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego w stosunku 12 % najpóźniej od dnia 13 sierpnia 2002 r. do dnia pełnej spłaty należności;

               —

               w każdym razie, zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącego odszkodowania, ustalonego ex aequo et bono na kwotę 50 000 EUR (pięćdziesiąt tysięcy EUR) za szkodę poniesioną w związku z naruszeniem rozsądnego terminu;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-464/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Tributário de Lisboa (Portugalia) w dniu 8 października 2014 r. – SECIL – Companhia Geral de Cal e Cimento, S.A./Fazenda Pública

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Tributário de Lisboa (Portugalia) w dniu 8 października 2014 r. – SECIL – Companhia Geral de Cal e Cimento, S.A./Fazenda Pública
   (Sprawa C-464/14)
   (2015/C 034/02)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Tributário de Lisboa

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SECIL – Companhia Geral de Cal e Cimento, S.A.

      Strona pozwana: Fazenda Pública

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 31 układu z Tunezją (1) stanowi przepis jasny, precyzyjny i bezwarunkowy, a przez to bezpośrednio stosowany, tak że należy z niego wnioskować o zastosowaniu w niniejszym przypadku swobody przedsiębiorczości?

               2)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej: czy przewidziana tam swoboda przedsiębiorczości ma skutki zamierzone przez skarżącą i oznacza zastosowanie mechanizmu pełnego odliczenia przewidzianego w art. 46 ust. 1 CIRC [Código do Imposto sobre o Rendimento das Pessoas Colectivas (kodeksu podatku dochodowego od osób prawnych)] do dywidend, które skarżąca otrzymała od spółki zależnej w Tunezji, gdyż w przeciwnym przypadku doszłoby do naruszenia tej swobody?

               3)

               Czy art. 34 układu z Tunezją stanowi przepis jasny, precyzyjny i bezwarunkowy, a przez to bezpośrednio stosowany, tak że należy z niego wnioskować o zastosowaniu w niniejszym przypadku swobody przepływu kapitałów, a przez to należy uznać, iż inwestycja dokonana przez skarżącą jest objęta tym przepisem?

               4)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej: czy przewidziana tam swoboda przepływu kapitału ma skutki zamierzone przez skarżącą i oznacza zastosowanie mechanizmu pełnego odliczenia przewidzianego w art. 46 ust. 1 CIRC do dywidend, które skarżąca otrzymała od spółki zależnej w Tunezji?

               5)

               Czy z art. 89 układu z Tunezją wynika, że na powyżej przedstawione pytania należy udzielić odpowiedzi twierdzącej?

               6)

               Czy restrykcyjne traktowanie dywidend wypłacanych przez Société des Ciments de Gabés jest uzasadnione z uwagi na to, że z Tunezją brak jest ram prawnych współpracy ustanowionych w dyrektywie Rady 77/799/EWG z dnia 19 grudnia 1977 r. (2). dotyczącej wzajemnej pomocy właściwych władz państw członkowskich w dziedzinie podatków bezpośrednich?

               7)

               Czy postanowienia art. 31 w związku z art. 33 ust. 2 układu z Libanem stanowią przepisy jasne, precyzyjne i bezwarunkowe, a przez to bezpośrednio stosowane, tak że należy z nich wnioskować o zastosowaniu w niniejszym przypadku swobodnego przepływu kapitału?

               8)

               W przypadku odpowiedzi twierdzącej, czy przewidziana tam swoboda przepływu kapitału ma skutki zamierzone przez skarżącą i oznacza zastosowanie mechanizmu pełnego odliczenia przewidzianego w art. 46 ust. 1 CIRC do dywidend, które skarżąca otrzymała od spółki zależnej w Libanie?

               9)

               Czy z art. 85 układu z Libanem (3) wynika, że na powyżej przedstawione pytania należy udzielić odpowiedzi twierdzącej?

               10)

               Czy restrykcyjne traktowanie dywidend wypłacanych przez Ciments de Sibline, S.A.L. jest uzasadnione z uwagi na to, że z Libanem brak jest ram prawnych współpracy ustanowionych w dyrektywie Rady z dnia 19 grudnia 1977 r. dotyczącej wzajemnej pomocy właściwych władz państw członkowskich w dziedzinie podatków bezpośrednich?

               11)

               Czy w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje art. 56 WE (obecnie art. 63 TFUE), a jeżeli tak, czy z ustanowionego w nim swobodnego przepływu kapitału wynika konieczność zastosowania do dywidend wypłaconych w roku 2009 przez Société des Ciments de Gabés, S.A. oraz przez Ciments de Sibline S.A.L. na rzecz skarżącej mechanizmu pełnego odliczenia przewidzianego w art. 46 ust. 1 CIRC lub alternatywnie, mechanizmu częściowego odliczenia przewidzianego w ust. 8 tego przepisu?

               12)

               Czy nawet jeżeli się stwierdzi, że swobodny przepływ kapitału ma zastosowanie w niniejszym przypadku, to czy brak zastosowania mechanizmów, które ówczesne prawo portugalskie przewidywało w celu unikania lub łagodzenia podwójnego opodatkowania, jest uzasadniony brakiem istnienia z Tunezją i z Libanem ram prawnych współpracy ustanowionych w dyrektywie Rady 77/799/EWG z dnia 19 grudnia 1977 r. dotyczącej wzajemnej pomocy właściwych władz państw członkowskich w dziedzinie podatków bezpośrednich?

               13)

               Czy postanowienia klauzuli standstill zawartej w art. 57 ust. 1 WE (obecnie art. 64 TFUE) sprzeciwia się stosowaniu swobody przepływu kapitału wraz ze skutkami zamierzonymi przez skarżącą?

               14)

               Czy należy odstąpić od stosowania klauzuli standstill zawartej w art. 57 ust. 1 WE (obecnie art. 64 TFUE), ponieważ w tym czasie wprowadzono system korzyści podatkowych dla inwestycji o charakterze umownym, przewidziany w art. 41 ust. 5 lit. b) EBF [Estatuto dos Benefícios Fiscais] i system przewidziany w art. 42 EBF dla dywidend pochodzących z PALOP [krajów afrykańskich, w których język portugalski jest językiem urzędowym] i Timoru Wschodniego?

      (1)  Układu eurośródziemnomorskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Republiką Tunezyjską, z drugiej strony (Dz.U. 1998, L 97, s. 2).

      (2)  Dz.U. L 336, s. 15, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 9. t. 1, s. 63.

      (3)  Układ eurośródziemnomorski ustanawiający stowarzyszenie między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony a Republiką Libańską, z drugiej strony (Dz.U. L 143, 30.5.2006, s. 2).


title: Sprawa T-169/12: Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2012 r. — CHEMK i KF przeciwko Radzie

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/34

         Skarga wniesiona w dniu 10 kwietnia 2012 r. — CHEMK i KF przeciwko Radzie
   (Sprawa T-169/12)
   2012/C 165/56
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Chelyabinsk electrometallurgical integrated plant OAO (CHEMIK) (Czelabińsk, Rosja) i Kuzneckie ferrosplavy OAO (KF) (Nowokuźnieck, Rosja) (przedstawiciel: adwokat B. Evtimov)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 60/2012 z dnia 16 stycznia 2012 r. w sprawie zakończenia częściowego przeglądu okresowego prowadzonego na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 w odniesieniu do środków antydumpingowych obowiązujących względem przywozu żelazokrzemu pochodzącego między innymi z Rosji (Dz.U. L 22, s. 1), w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżących; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że

                           —

                           instytucje naruszyły art. 11 ust. 9 w związku z art. 2 ust. 12 „rozporządzenia podstawowego” (1) ze względu na to, że nie ustaliły kwoty marginesu dumpingu dla skarżących. Ponadto, lub alternatywnie do powyższego zarzutu, instytucje naruszyły prawo i przekroczyły przysługujący im zakres uznania w zakresie oceny na przyszłość na podstawie art. 11 ust. 3 ze względu na to, że dopuściły, by ustalenia na temat trwałego charakteru zmienionych okoliczności zostały włączone do ustaleń dotyczących dumpingu, spowodowały sformułowanie błędnych wniosków w przedmiocie zmienionego marginesu dumpingu w przeglądzie okresowym i rozszerzyły zakres analizy kontynuacji dumpingu, tak że obejmowała/miała wpływ na ustalenia dotyczące marginesu dumpingu. Wreszcie instytucje naruszyły prawo skarżących do obrony w odniesieniu do dumpingu ze względu na to, że nie ujawniły ostatecznego obliczenia dumpingu skarżącym.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że:

                           —

                           instytucje popełniły oczywisty błąd w ocenie uznając, że w odniesieniu do ceny eksportowej skarżących należało dokonać dostosowania kosztów SGA i zysku RFAI oraz dokonując związanego z tym ustalenia, że skarżący i RFAI nie stanowią jednego podmiotu gospodarczego.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że:

                           —

                           instytucje naruszyły art. 11 ust. 3 akapit trzeci lub popełniły oczywiste błędy w ocenie uznając, że nie nastąpiła trwała zmiana okoliczności w odniesieniu do zmniejszonego marginesu dumpingu skarżących.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej („rozporządzenie podstawowe”) (Dz.U. Dz 343, s. 51)


title: Sprawa C-680/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 20 października 2016 r. w sprawie T-672/14, Dr. August Wolff GmbH & Co. KG Arzneimittel i Remedia d.o.o./Komisja Europejska, wniesione w dniu 23 grudnia 2016 r. przez Dr. August Wolff GmbH & Co. KG Arzneimittel i Remedia d.o.o.

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 20 października 2016 r. w sprawie T-672/14, Dr. August Wolff GmbH & Co. KG Arzneimittel i Remedia d.o.o./Komisja Europejska, wniesione w dniu 23 grudnia 2016 r. przez Dr. August Wolff GmbH & Co. KG Arzneimittel i Remedia d.o.o.
   (Sprawa C-680/16 P)
   (2017/C 078/19)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Dr. August Wolff GmbH & Co. KG Arzneimittel i Remedia d.o.o. (przedstawiciele: P. Klappich i C. Schmidt, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

               1.

               Uchylenie wyroku Sądu z dnia 20 października 2016 r. w sprawie T-672/14 oraz stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej pozwanej C(2014) 6030 final z dnia 19 sierpnia 2014 r. dotyczącej pozwoleń na dopuszczenie do obrotu, na podstawie art. 31 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, produktów leczniczych do użytku miejscowego stosowanych u ludzi, o wysokim stężeniu estradiolu, w zakresie, w jakim decyzja ta zobowiązuje państwa członkowskie do przestrzegania przewidzianych w niej obowiązków w odniesieniu do produktów leczniczych do użytku miejscowego zawierających 0,01 % estradiolu w swej masie, wymienionych i niewymienionych w załączniku I, z wyjątkiem ograniczenia, w myśl którego wskazane produkty lecznicze do użytku miejscowego zawierające 0,10 % estradiolu w swej masie mogą jeszcze być stosowane tylko dopochwowo;

               2.

               Tytułem ewentualnym, uchylenie wyroku wskazanego w pkt 1 i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               3.

               Obciążenie drugiej strony kosztami postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszące odwołanie podnoszą trzy zarzuty.

               1.

                  Zarzut pierwszy: naruszenie art. 31 i 32 dyrektywy 2001/83/WE

               W tym kontekście podnosi się, że zaskarżona decyzja wykonawcza została wydana w postępowaniu wszczętym i prowadzonym z naruszeniem przepisów formalnoprawnych. Wnoszące odwołanie podnoszą na wstępie, że wbrew temu, co stanowi art. 31 ust. 1 zdanie pierwsze dyrektywy 2001/83/WE (1), postępowanie nie zostało wszczęte przed wydaniem odmownej decyzji w przedmiocie ponownego dopuszczenia produktu leczniczego, ale po jej wydaniu. W obliczu braku aktualnych zgłoszeń wątpliwości co do bezpieczeństwa nie zachodził szczególny przypadek, w którym w grę wchodziłyby interesy Unii. Wyznaczenie członka CHMP jako głównego sprawozdawcy z państwa członkowskiego, które wszczęło postępowanie również uzasadnia naruszenie zasady starannego i bezstronnego wysłuchania na podstawie art. 41 ust. 1 karty praw podstawowych Unii Europejskiej. W każdym wypadku obiektywna i subiektywna stronniczość ma miejsce wtedy, gdy w chwili wszczęcia postępowania na szczeblu krajowym zawisły jest jeszcze spór prawny pomiędzy państwem członkowskim wyznaczającym głównego sprawozdawcę a posiadaczem zezwolenia z powodu odmowy ponownego dopuszczenia produktu leczniczego. Wnoszące odwołanie zarzucają wreszcie naruszenie prawa do bycia wysłuchanym, ponieważ wnosząca odwołanie ad. 1) nie została wysłuchana w postępowaniu przed CHMP w przedmiocie zamierzonej treści zmiany pozwolenia.

               2.

                  Zarzut drugi: naruszenie art. 116 zdanie pierwsze i art. 126 zdanie drugie dyrektywy 2001/83/WE

               Wnoszące odwołanie na wstępie zarzucają w tym względzie naruszenie zasad podziału ciężaru twierdzenia i dowodu, ponieważ CHMP opiera zmienioną ocenę stosunku między korzyściami a ryzykami wyłącznie na braku analiz tylko hipotetycznie uzasadnionego ryzyka. Dokonana przez CHMP ocena ryzyka jest błędna także z tego względu, że dane nadzoru nad bezpieczeństwem farmakologii nie zostały uwzględnione w wystarczającym zakresie. W tym względzie nie wzięto pod uwagę okoliczności, że w trakcie wynoszącego ponad 45 lat okresu obecności na rynku nie nastąpiły żadne doniesienia o poważnych niepożądanych skutkach stosowania produktu leczniczego, które potwierdziłyby ryzyka uzasadnione hipotetycznie przez CHMP. Wnoszące odwołanie kwestionują poza tym, aby opinia CHMP zawierała zrozumiałe i naukowo wiarygodne uzasadnienie hipotetycznych ryzyk.

               3.

                  Zarzut trzeci: naruszenie zasad proporcjonalności i równego traktowania

               Wnoszące odwołanie zarzucają na wstępie naruszenie zasad proporcjonalności i równego traktowania, ponieważ w każdym wypadku na płaszczyźnie skutków prawnych należy uwzględnić, że chodzi tylko o hipotetycznie uzasadnione ryzyka, których urzeczywistnienie jest wysoce nieprawdopodobne. Proporcjonalna byłoby jedynie aktualizacja ostrzeżeń lub zarządzenie przeprowadzenia badań bezpieczeństwa. Wyłączenie powtórnego zastosowania narusza ponadto zasadę równego traktowania, ponieważ w wypadku porównywalnych produktów leczniczych dokonano tylko aktualizacji ostrzeżeń. Wyłączenie powtórnego zastosowania zarządza się ponadto tylko dla produktów leczniczych, w wypadku których istnieje ryzyko domniemanych zagrożeń dla zdrowia.

      (1)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67).


title: Sprawa F-45/13: Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2013 r. — ZZ i in. przeciwko EBI

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/62

         Skarga wniesiona w dniu 15 maja 2013 r. — ZZ i in. przeciwko EBI
   (Sprawa F-45/13)
   2013/C 207/108
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i in. (przedstawiciel: L. Levi)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności zawartych w rozliczeniach wynagrodzenia decyzji o zastosowaniu ogólnej decyzji Europejskiego Banku Inwestycyjnego w sprawie ustalenia awansu płacowego z ograniczeniem do 2,3 % dla całego personelu oraz decyzji określającej siatkę osiągnięć wiążącą się z utratą od 1 do 3 % wynagrodzenia oraz zasądzenie od tej instytucji wypłaty różnicy w wynagrodzeniu z odsetkami za zwłokę oraz odszkodowania.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o zastosowaniu w stosunku do skarżących decyzji Rady Dyrektorów EBI z dnia 18 grudnia 2012 r. w sprawie ustalenia awansu płacowego z ograniczeniem do 2,3 % oraz decyzji Komitetu Zarządzającego EBI z dnia 29 stycznia 2013 r. określającej siatkę osiągnięć powodującą utratę od 1 do 3 % wynagrodzenia, które to decyzje zdaniem skarżących znajdują się w rozliczeniach wynagrodzenia z kwietnia 2013 r., oraz stwierdzenie nieważności w tym samym zakresie wszystkich decyzji zawartych w kolejnych rozliczeniach tego wynagrodzenia oraz w razie potrzeby stwierdzenie nieważności noty informacyjnej, którą strona pozwana przesłała skarżącym w dniu 5 lutego 2013 r.;

               —

               zasądzenie od pozwanej zapłaty kwoty wynikającej z różnicy w wynagrodzeniu wypłacanym na podstawie wskazanych powyżej decyzji Rady Dyrektorów EBI z dnia 18 grudnia 2012 r. i Komitetu Zarządzającego EBI z dnia 29 stycznia 2013 r. w stosunku do stosowania siatki osiągnięć „4-3-2-1-0” i siatki „żółtej”„5-4-3-1-0” lub, pomocniczo, dla skarżących, którzy uzyskali ocenę A, w stosunku do stosowania siatki osiągnięć „3-2-1-0-0 i”, dla skarżących, do których stosuje się siatkę „żółtą”, w stosunku do siatki żółtej „4-3-2-0-1”; tę różnicę w wynagrodzeniu należy podwyższyć o odsetki za zwłokę począwszy od dnia 12 kwietnia 2013 r. i, następnie, od 12 każdego miesiąca a do chwili całkowitej zapłaty. Wysokość odsetek podlega ustaleniu zgodnie ze stopą EBC podwyższoną o 3 pkt;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania za szkodę poniesioną w związku z utratą siły nabywczej, której wysokość szacuje się ex aequo et bono i tymczasowo na 1,5 % miesięcznego wynagrodzenia każdego ze skarżących;

               —

               obciążenie EBI kosztami postępowania.


title: Sprawa C-400/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 26 czerwca 2014 r. w sprawie T-372/11 Basic AG Lebensmittelhandel przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 20 sierpnia 2014 r. przez Basic AG Lebensmittelhandel

text:
               1.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 431/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 26 czerwca 2014 r. w sprawie T-372/11 Basic AG Lebensmittelhandel przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 20 sierpnia 2014 r. przez Basic AG Lebensmittelhandel
   (Sprawa C-400/14 P)
   (2014/C 431/15)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Basic AG Lebensmittelhandel (przedstawiciele: D. Altenburg, T. Haug, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Repsol YPF, SA.

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 26 czerwca 2014 r. (sprawa R-372/11) i przekazanie sprawy Sądowi celem ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie pozwanego kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie kwestionuje dokonaną przez Sąd interpretację definicji „usług dystrybucji”, która prawnego punktu widzenia stanowi kwestię wstępną w ocenie podobieństwa usług. Wnoszący odwołanie konsekwentnie stoi na stanowisku, że Sąd przyjął niewłaściwy sposób postrzegania jako podstawę swojej późniejszej oceny dotyczącej prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych.
   Wnoszący odwołanie pragnie zaznaczyć, że podstawową funkcją Trybunału jest zapewnienie jednolitego rozumienia pojęcia i zakresu rozpatrywanych usług (wyroki: Praktiker, C-418/02, pkt 33; Zino Davidoff i Levi Strauss, sprawy połączone od C-414/99 do C-416/99, pkt 42, 43) oraz wyroku „IP-Translator” (C-307/10, z dnia 19 czerwca 2012 r.), przy czym „konieczne jest, by towary i usługi dały się zdefiniować w obiektywny sposób, tak aby znak towarowy mógł pełnić funkcję wskazania pochodzenia”, i wnosi do Trybunału, o przedstawienie „wystarczająco precyzyjnej i jasnej” definicji „usług dystrybucji”.
   W opinii wnoszącego odwołanie usługa „dystrybucja” ma bardzo wąski zasięg i obejmuje jedynie czynności „transportu; pakowania i składu towarów”, natomiast w jej zakres nie wchodzą usługi „handlu detalicznego i hurtowego”. Wnoszący odwołanie wskazuje ponadto, że Trybunał wyjaśnił w wyroku Praktiker, że celem „handlu detalicznego” (klasa 35) jest, w przeciwieństwie do usług należących do klasy 39 – sprzedaż towarów konsumentom, przy czym działania te polegają „w szczególności na wyselekcjonowaniu asortymentu towarów oferowanych do sprzedaży oraz na zaproponowaniu różnych świadczeń, mających na celu skłonienie konsumenta do zawarcia umowy sprzedaży z zainteresowanym kupcem, a nie z jego konkurentem”.
   Zdaniem wnoszącego odwołanie ogólne zaklasyfikowanie „dystrybucji” do klasy 39 klasyfikacji nicejskiej nie może pozostać nieuwzględnione, ponieważ Trybunał wyraźnie oparł swoją argumentację w wyroku Praktiker na uwadze wyjaśniającej do klasy 35 (sprawa C-418/02, pkt 36).
   Z tego też względu należy uchylić zaskarżony wyrok i przekazać sprawę Sądowi celem ponownego rozpoznania.


title: Sprawa T-330/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 listopada 2008 r. — Kuiburi Fruit Canning przeciwko Radzie

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/36

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 27 listopada 2008 r. — Kuiburi Fruit Canning przeciwko Radzie
   (Sprawa T-330/07) (1)

   (2009/C 19/70)

      Język postępowania: angielski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C-139/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Brak transpozycji dyrektywy 2000/38/WE)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/12

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 15 lipca 2004 r.
   w sprawie C-139/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Brak transpozycji dyrektywy 2000/38/WE)
   (2004/C 228/23)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-139/03, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. C. Schieferer i H. Støvlbæk) przeciwko Republice Federalnej Niemiec (pełnomocnik: A. Tiemann), mającej za przedmiot stwierdzenie, iż nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych do wykonania dyrektywy Komisji 2000/38/WE z dnia 5 czerwca 2000 r. zmieniającej rozdział Va (nadzór farmakologiczny) dyrektywy Rady nr 75/319/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do leków gotowych (Dz.U. L 139, str. 28) [tłumaczenie nieoficjalne], lub nie informując o tych przepisach Komisji, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann (sprawozdawca), prezes izby, J. N. Cunha Rodrigues, K. Lenaerts, E. Juhász i M. Ilešič, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 15 lipca 2004 r. wyrok, który zawiera następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych do wykonania dyrektywy Komisji 2000/38/WE z dnia 5 czerwca 2000 zmieniającej rozdział Va (nadzór farmakologiczny) dyrektywy Rady nr 75/319/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do leków gotowych, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 146 z 21.6.2003.


title: Wykreślenie sprawy T-141/04

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/40

         Wykreślenie sprawy T-141/04 (1)

   (2005/C 229/82)

      (Język postępowania: fiński)

   Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2005 r. Prezes pierwszej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-141/04 Lapin liitto i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

      (1)  Dz.U. C 146 z 29.5.2004


title: Sprawa C-121/15: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Association nationale des opérateurs détaillants en énergie (ANODE)/Premier ministre, Ministre de l’Économie, de l’Industrie et du Numérique, Commission de régulation de l’énergie, ENGIE, dawniej GDF Suez (Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Dyrektywa 2009/73/WE — Energia — Sektor gazu — Ustalanie cen dostaw gazu ziemnego dla odbiorców końcowych — Taryfy regulowane — Przeszkoda — Zgodność — Kryteria oceny — Cele bezpieczeństwa dostaw i spójności terytorialnej)

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/6

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 września 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Francja) – Association nationale des opérateurs détaillants en énergie (ANODE)/Premier ministre, Ministre de l’Économie, de l’Industrie et du Numérique, Commission de régulation de l’énergie, ENGIE, dawniej GDF Suez
   (Sprawa C-121/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Dyrektywa 2009/73/WE - Energia - Sektor gazu - Ustalanie cen dostaw gazu ziemnego dla odbiorców końcowych - Taryfy regulowane - Przeszkoda - Zgodność - Kryteria oceny - Cele bezpieczeństwa dostaw i spójności terytorialnej))
   (2016/C 402/07)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Association nationale des opérateurs détaillants en énergie (ANODE)

      Strona pozwana: Premier ministre, Ministre de l’Économie, de l’Industrie et du Numérique, Commission de régulation de l’énergie, ENGIE, dawniej GDF Suez

      Sentencja

               1)

               Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55/WE należy interpretować w ten sposób, że interwencja państwa członkowskiego polegająca na zobowiązaniu niektórych dostawców, wśród nich dostawcy historycznego, do oferowania końcowemu odbiorcy dostaw gazu ziemnego według taryf regulowanych stanowi z samej swej natury przeszkodę dla przewidzianej w tym przepisie realizacji konkurencyjnego rynku gazu ziemnego, a przeszkoda ta trwa nawet wówczas, gdy owa interwencja nie sprzeciwia się temu, by wszyscy dostawcy na rynku oferowali konkurencyjne dostawy po cenach niższych niż te taryfy.

               2)

               Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy 2009/73, rozpatrywany w świetle art. 14 TFUE i 106 TFUE oraz protokołu (nr 26) w sprawie usług świadczonych w interesie ogólnym, stanowiącego załącznik do traktatu UE, w brzmieniu wynikającym z traktatu z Lizbony, oraz do traktatu FUE, należy interpretować w ten sposób, że pozwala on państwom członkowskim na dokonanie oceny tego, czy należy w ogólnym interesie gospodarczym nałożyć na przedsiębiorstwa działające w sektorze gazowym zobowiązania z zakresu usług publicznych dotyczące ceny dostaw gazu ziemnego, w szczególności w celu zapewnienia bezpieczeństwa dostaw i spójności terytorialnej, z zastrzeżeniem, że z jednej strony winny być spełnione wszystkie przesłanki zawarte w art. 3 ust. 2 tej dyrektywy, a w szczególności przesłanka dotycząca niedyskryminacyjnego charakteru takich obowiązków, a z drugiej strony nałożenie tych obowiązków winno być zgodne z zasadą proporcjonalności.
               Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy 2009/73 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie metodzie ustalania ceny opartej na uwzględnieniu kosztów, pod warunkiem iż stosowanie takiej metody nie skutkuje tym, że interwencja państwa wykracza poza to, co jest niezbędne dla osiągnięcia zamierzonych przez nią celów leżących w ogólnym interesie gospodarczym.

      (1)  Dz.U. C 178 z 1.6.2015.


title: Sprawa T-744/16: Skarga wniesiona w dniu 24 października 2016 r. – Generis – Farmacêutica/EUIPO – Corpak MedSystems (CORGRIP)

text:
               19.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 475/22

         Skarga wniesiona w dniu 24 października 2016 r. – Generis – Farmacêutica/EUIPO – Corpak MedSystems (CORGRIP)
   (Sprawa T-744/16)
   (2016/C 475/33)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Generis – Farmacêutica, SA (Amadora, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat J. Paulo Sena Mioludo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Corpak MedSystems, Inc. (Buffalo Grove, Illinois, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Corpak MedSystems, Inc.

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „CORGRIP” – zgłoszenie nr 12 437 919

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 lipca 2016 r. w sprawie R 2443/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               utrzymanie w mocy decyzji Wydziału Sprzeciwów z dnia 15 października 2015 r. wydanej w postępowaniu w sprawie sprzeciwu B 002334129;

               —

               odrzucenie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 012437919 „CORGRIP” w całości;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-373/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 22 kwietnia 2016 r. w sprawach połączonych T-50/06 RENV II i T-69/06 RENV II: Irlandia i Aughinish Alumina Ltd/Komisja Europejska wniesione w dniu 6 lipca 2006 r. przez Aughinish Alumina Ltd

text:
               22.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 305/19

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 22 kwietnia 2016 r. w sprawach połączonych T-50/06 RENV II i T-69/06 RENV II: Irlandia i Aughinish Alumina Ltd/Komisja Europejska wniesione w dniu 6 lipca 2006 r. przez Aughinish Alumina Ltd
   (Sprawa C-373/16 P)
   (2016/C 305/28)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Aughinish Alumina Ltd („AAL”) (przedstawiciele: C. Little i C. Waterson, solicitors)

      Druga strona postępowania: Irlandia, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 22 kwietnia 2016 r. w sprawie T-69/06 RENV II;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez AAL w tym postępowaniu.

      Zarzuty i główne argumenty

   AAL podnosi dwa zarzuty wobec wyroku Sądu.

      Zarzut pierwszy: naruszenie prawa przy ocenie wyjątkowych okoliczności; naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań; brak uzasadnienia.

   AAL utrzymuje, że Sąd naruszył prawo oceniając uzasadnione oczekiwania AAL, w szczególności analizując istnienie „wyjątkowych okoliczności” . Zarzut ten jest podzielony na cztery części:
   Część pierwsza: Sąd naruszył prawo, jeżeli chodzi o zakres i skutki wyroku Trybunału w sprawie C-272/12 P Komisja/Irlandia i in.
   Część druga: Sąd naruszył prawo uznając, że sytuację AAL należy odróżnić od sytuacji w sprawie 223/85 RSV/Komisja.
   Część trzecia: Sąd naruszył prawo interpretując orzecznictwo wykształcone w sprawie Demesa (sprawy C-183/02 P i C-187/02 P Demesa i Territorio Histórico de Álava/Komisja) jako kończące uzasadnione oczekiwania AAL w odniesieniu do nieodzyskania.
   Część czwarta: Sąd naruszył prawo nie dokonując wymaganego wyważenia interesów publicznych i prywatnych. Czyniąc to Sąd naruszył zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań i spotęgował to naruszenie brakiem uzasadnienia.

      Zarzut drugi: naruszenie prawa dotyczące interpretacji art. 1 lit. b) ppkt i) rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999
       (1).
   AAL utrzymuje, że Sąd naruszył prawo wskazując i stosując przesłanki przy spełnieniu których dana pomoc może zostać zakwalifikowana jako pomoc istniejąca. AAL utrzymuje w szczególności, że Sąd naruszył prawo przy interpretacji art. 1 lit. b) ppkt i) rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE, Dz.U. L 83, s. 1.


title: Sprawa C-341/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba izba) z dnia 17 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Cruz & Companhia Lda przeciwko Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP (IFAP) [Odesłanie prejudycjalne — Ochrona interesów finansowych Unii — Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 — Artykuł 3 — Postępowanie w sprawie nieprawidłowości — Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) — Odzyskanie nienależnie pobranych refundacji wywozowych — Termin przedawnienia — Stosowanie dłuższego krajowego terminu przedawnienia — Termin przedawnienia prawa powszechnego — Środki i kary administracyjne]

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/13

         Wyrok Trybunału (trzecia izba izba) z dnia 17 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Cruz & Companhia Lda przeciwko Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP (IFAP)
   (Sprawa C-341/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Ochrona interesów finansowych Unii - Rozporządzenie (WE, Euratom) nr 2988/95 - Artykuł 3 - Postępowanie w sprawie nieprawidłowości - Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) - Odzyskanie nienależnie pobranych refundacji wywozowych - Termin przedawnienia - Stosowanie dłuższego krajowego terminu przedawnienia - Termin przedawnienia prawa powszechnego - Środki i kary administracyjne])
   2014/C 421/17
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Cruz & Companhia Lda

      Strona pozwana: Instituto de Financiamento da Agricultura e Pescas, IP (IFAP)

      Sentencja

               1)

               Artykuł 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie do postępowań wszczętych przez władze krajowe przeciwko beneficjentom pomocy Unii wskutek nieprawidłowości stwierdzonych przez krajowy podmiot właściwy do wypłacania refundacji wywozowych w ramach Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR).

               2)

               Termin przedawnienia określony w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia nr 2988/95 ma zastosowanie nie tylko do postępowania w sprawie nieprawidłowości prowadzących do nałożenia kar administracyjnych w rozumieniu art. 5 tego rozporządzenia, lecz również do postępowań prowadzących do podjęcia środków administracyjnych w rozumieniu art. 4 wspomnianego rozporządzenia. O ile art. 3 ust. 3 tego rozporządzenia umożliwia państwom członkowskim stosowanie terminów przedawnienia dłuższych od terminów cztero- lub trzyletnich przewidzianych w art. 3 ust. 1 akapit pierwszy wynikających z przepisów prawa powszechnego poprzedzających ustanowienie tego rozporządzenia, o tyle stosowanie dwudziestoletniego terminu przedawnienia wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu ochrony interesów finansowych Unii.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa T-458/04: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2004 r. przez Au Lys France przeciwko Komisji wspólnot Europejskich

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/25

         Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2004 r. przez Au Lys France przeciwko Komisji wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-458/04)
   (2005/C 45/56)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 22 listopada 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Au Lys de France, z siedzibą w Le Raincy (Francja), reprezentowanej przez adwokata Guya Lessourda z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 17 września 2004 r., ze wszystkimi konsekwencjami prawnymi.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca prowadziła handel detaliczny na dworcu portu lotniczego Paris - Charles de Gaulle. Skierowała ona do Komisji skargę dotyczącą nadużycia pozycji dominującej w rozumieniu art. 82 WE przez przedsiębiorstwo publiczne Aéroports de Paris w zakresie udzielania publicznych koncesji na prowadzenie handlu na terenie portu lotniczego.
   W zaskarżonej decyzji Komisja poinformowała skarżącą, że skarga zdawała się nie przedstawiać wystarczającego interesu wspólnotowego, aby uzasadniać otwarcie formalnego postępowania.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi po pierwsze naruszenie prawa oraz oczywisty błąd w ocenie istnienia wystarczającego interesu wspólnotowego. Według skarżącej Komisji popełniła błąd stwierdzając brak interesu wspólnotowego wystarczającego dla prowadzenia dalszego badania w sprawie oraz stwierdzając istnienie wystarczającej ochrony praw skarżącej przed sądami krajowymi.
   Po drugie, skarżąca podnosi fakt niewystarczającego uzasadnienia z naruszeniem art. 235 WE, jako że Komisja nie ustosunkowała się do różnych elementów argumentacji skarżącej.
   Po trzecie, skarżąca przywołuje naruszenie art. 82 WE, jako że Komisja odmówiła zbadania skargi, podczas gdy, zdaniem skarżącej, miało miejsce nadużycie pozycji dominującej.


title: Sprawa C-525/14: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 września 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Czeska (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swobodny przepływ towarów — Artykuł 34 TFUE — Ograniczenia ilościowe w przywozie — Środki o skutku równoważnym — Metale szlachetne ocechowane w państwie trzecim zgodnie z ustawodawstwem niderlandzkim — Przywóz do Republiki Czeskiej po dopuszczeniu do swobodnego obrotu — Odmowa uznania cechy probierczej — Ochrona konsumentów — Proporcjonalność — Dopuszczalność)

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 22 września 2016 r. – Komisja Europejska/Republika Czeska
   (Sprawa C-525/14) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swobodny przepływ towarów - Artykuł 34 TFUE - Ograniczenia ilościowe w przywozie - Środki o skutku równoważnym - Metale szlachetne ocechowane w państwie trzecim zgodnie z ustawodawstwem niderlandzkim - Przywóz do Republiki Czeskiej po dopuszczeniu do swobodnego obrotu - Odmowa uznania cechy probierczej - Ochrona konsumentów - Proporcjonalność - Dopuszczalność))
   (2016/C 419/08)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Němečková, E. Manhaeve i G. Wilms, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, T. Müller, J. Vláčil i J. Očková, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Francuska (przedstawiciele: D. Colas i R. Coesme, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odmawiając uznania cech probierczych urzędu probierczego WaarborgHolland, Republika Czeska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 34 TFUE.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona.

               3)

               Komisja Europejska, Republika Czeska i Republika Francuska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 46 z 9.2.2015.


title: Sprawa C-114/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen (Belgia) w dniu 11 marca 2013 r. — Theodora Hendrika Bouman przeciwko Rijksdienst voor Pensioenen

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeidshof te Antwerpen (Belgia) w dniu 11 marca 2013 r. — Theodora Hendrika Bouman przeciwko Rijksdienst voor Pensioenen
   (Sprawa C-114/13)
   2013/C 147/22
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Arbeidshof te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Theodora Hendrika Bouman

      Strona pozwana: Rijksdienst voor Pensioenen

      Pytanie prejudycjalne

   Czy część wypłacanego niderlandzkiemu rezydentowi na podstawie ustawy AOW świadczenia opierającego się na okresie ubezpieczenia, w którym ten niderlandzki rezydent może na zwykły wniosek zrezygnować z podlegania pod niderlandzki system oraz tym samym pod obowiązek płacenia składki na ten system i faktycznie uczynił to w określonym czasie, należy rozumieć jako świadczenie przyznane na podstawie ubezpieczenia fakultatywnego kontynuowanego w rozumieniu art. 46a ust. 3 lit. c) rozporządzenia nr 1408/71, tak że przy zastosowaniu przepisu antykumulacyjnego art. 52 § 1 pkt 1 belgijskiego dekretu królewskiego z dnia 21 grudnia 1967 r. w sprawie wprowadzenia przepisów ogólnych dotyczących emerytur i rent rodzinnych dla pracowników nie może ono podlegać uwzględnieniu?


title: Sprawy połączone T-196/11 i T-542/12: Wyrok Sądu z dnia 23 września 2014 r. – Michalczanka przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Białorusi — Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych — Ograniczenia wjazdu i przejazdu przez terytorium Unii — Umieszczenie i pozostawienie nazwiska skarżacego w wykazie objętch osób — Dziennikarz — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Częściowa niedopuszczalność — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ocenie)

text:
               3.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 388/8

         Wyrok Sądu z dnia 23 września 2014 r. – Michalczanka przeciwko Radzie
   (Sprawy połączone T-196/11 i T-542/12) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Białorusi - Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych - Ograniczenia wjazdu i przejazdu przez terytorium Unii - Umieszczenie i pozostawienie nazwiska skarżacego w wykazie objętch osób - Dziennikarz - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Częściowa niedopuszczalność - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ocenie))
   2014/C 388/08
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Alaksiej Michalczanka (Mińsk, Białoruś) (przedstawiciel: adwokat M. Michalauskas)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: w sprawie T-196/11, F. Naert i M.-M. Joséphidès, a w sprawie T-542/12, F. Naert i J.-P. Hix, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2011/69/WPZiB z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/639/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 28, s. 40), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 84/2011 z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia Rady (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających skierowanych przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 28, s. 17), decyzji wykonawczej Rady 2011/174/WPZiB z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie wykonania decyzji 2010/639/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 76, s. 72), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 271/2011 z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających skierowanych przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi (Dz.U. L 76, s. 13) oraz, po drugie, decyzji Rady 2012/642/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi (Dz.U. L 285, s. 1), rozporządzenia Rady (UE) nr 1014/2012 z dnia 6 listopada 2012 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 307, s. 1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady nr 1017/2012 z dnia 6 listopada 2012 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi (Dz.U. L 307, s. 7), – w zakresie, w jakim wszystkie te akty dotyczą skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność następujących aktów w zakresie, w jakim dotyczą A. Michalczanki

                           —

                           decyzji Rady 2011/69/WPZiB z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/639/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi;

                           —

                           decyzji wykonawczej Rady 2011/174/WPZiB z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie wykonania decyzji 2010/639/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym urzędnikom z Białorusi;

                           —

                           rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 271/2011 z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających skierowanych przeciwko prezydentowi Aleksandrowi Łukaszence i niektórym urzędnikom z Białorusi

                           —

                           decyzji Rady 2012/642/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Białorusi;

                           —

                           rozporządzenia wykonawczego Rady nr 1017/2012 z dnia 6 listopada 2012 r. w sprawie wykonania art. 8a ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 765/2006 dotyczącego środków ograniczających wobec Białorusi.

               2)

               Nie ma podstaw do uwzględnienia żądania Rady o utrzymanie w czasie skutków zaskarżonych aktów.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa, oprócz swoich własnych kosztów, koszty poniesione przez A. Michalczankę.

      (1)  Dz.U. C 165 z 9.6.2012.


title: Sprawa C-253/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 24 maja 2012 r. — JS przeciwko Česká správa sociálního zabezpečení

text:
               8.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 24 maja 2012 r. — JS przeciwko Česká správa sociálního zabezpečení
   (Sprawa C-253/12)
   2012/C 273/02
   Język postępowania: czeski

      Sąd krajowy

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: JS

      Strona pozwana: Česká správa sociálního zabezpečení

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy spod zakresu zastosowania ratione personae rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1) [rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (2)] wyłączony jest obywatel Republiki Czeskiej, który w okolicznościach, takich jak w stanie faktycznym niniejszej sprawy przed dniem 1 stycznia 1993 r. podlegał przepisom o ubezpieczeniu emerytalnym dawnego państwa (Czeskiej i Słowackiej Republiki Federalnej, zwanej dalej „CSRF”), a okresy tego ubezpieczenia, zgodnie z art. 20 konwencji z dnia 29 października 1992 r. o zabezpieczeniu społecznym, zawartej pomiędzy pomiędzy Republiką Czeską a Republiką Słowacką, o której mowa w załączniku III do rozporządzeniu Rady (EWG) nr 1408/71 [załączniku II do rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004] uznaje się za okresy odbyte w Republice Słowackiej, a zgodnie z normami prawa krajowego ustanowionymi przez Ústavní soud (trybunał konstytucyjny) Republiki Czeskiej — równocześnie za okresy odbyte w Republice Czeskiej?
               Na wypadek udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:

               2)

               Czy z artykułu 18 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej w związku z art. 4 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej oraz w związku z art. 3 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 [względnie art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004] wynika zakaz dla władz Republiki Czeskiej, by w okolicznościach takich, jak w stanie faktycznym niniejszej sprawy zaoferować traktowanie na preferencyjnych warunkach [dodatek do emerytury, podczas gdy kwota emerytury zgodnie z art. 20 konwencji z dnia 29 października 1992 r. o zabezpieczeniu społecznym, zawartej pomiędzy pomiędzy Republiką Czeską a Republiką Słowacką oraz zgodnie z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 1408/71 (rozporządzeniem nr 883/2004) jest mniejsza, niż wysokość świadczenia emerytalnego, które byłoby wypłacane, gdyby emerytura została wyliczona zgodnie z prawem Republiki Czeskiej] jedynie obywatelom Republiki Czeskiej, w sytuacji gdy podstawowe prawo do zabezpieczenia w podeszłym wieku, zgodnie z wykładnią nadaną mu przez Ústavní soud Republiki Czeskiej specyficznie w odniesieniu do okresów ubezpieczenia emerytalnego, odbytych w czasie istnienia byłej CSRF, uznawane za część tożsamości narodowej, skutkuje takim traktowaniem i gdy takie traktowanie nie jest tego rodzaju, by mogło naruszać prawo do swobodnego przepływu pracowników jako unijne prawo podstawowe, oraz w sytuacji, gdy zaoferowanie podobnego traktowania wszystkim obywatelom państw członkowskich Unii, którzy odbyli podobne okresy ubezpieczenia emerytalnego w byłej CSRF, prowadziłoby do powstania istotnego zagrożenia dla równowagi finansowej systemu ubezpieczenia emerytalnego Republiki Czeskiej?
               Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:

               3)

               Czy prawo Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie temu, by sąd krajowy, który jest w danym państwie najwyższym sądem w zakresie prawa administracyjnego i od którego orzeczeń nie służy środek odwoławczy, był związany, zgodnie z prawem krajowym, poglądem prawnym wyrażonym przez Ústavní soud Republiki Czeskiej, w sytuacji, gdy pogląd taki wydaje się być niezgodny z prawem Unii w wykładni nadanej mu przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej?

      (1)  Dz.U. L 149, s. 2.

      (2)  Dz.U. L 166, s. 1.


title: Sprawa T-199/12: Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2012 r. — Euro-Link Consultants i European Profiles przeciwko Komisji

text:
               14.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/10

         Skarga wniesiona w dniu 8 maja 2012 r. — Euro-Link Consultants i European Profiles przeciwko Komisji
   (Sprawa T-199/12)
   2012/C 209/16
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Euro-Link Consultants Ltd (Bukareszt, Rumunia) i European Profiles SA (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Delegatury Komisji Europejskiej na Ukrainie z dnia 28 lutego 2012 r., zaskarżonej w niniejszym postępowaniu, wydanej w postępowaniu przetargowym EuropeAid/131567/C/SER/UA „Projekt wspierania i dywersyfikacji turystyki na Krymie”, jak również wydanych w tym przedmiocie późniejszych decyzji tego organu oraz dyrektora Wydziału Komisji Europejskiej ds. Rozwoju;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia istotnego wymogu formalnego, jakim jest obowiązek uzasadnienia, ze względu na to, że

                           —

                           orzecznictwo i przepisy prawne zobowiązują stronę pozwaną, aby jasno przedstawiła zalet wybranej oferty, nie zaś wyłącznie podważyła wartość dowodów podniesionych przez stronę skarżącą; dobra administracja wymaga, aby zbadanie i ocena zarzutów zostały dokonane w sposób prawidłowy, szczególnie w wypadku wystąpienia różnych okoliczności obciążających.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia istotnego wymogu formalnego, jakim jest obowiązek przestrzegania właściwej procedury, ze względu na to, że

                           —

                           procedura oceny zastosowana przez komisję oceniającą była obciążona nieprawidłowościami, o których strona pozwana wiedziała, lecz nie wzięła ich pod uwagę przed ogłoszeniem wyników. Późniejsze decyzje są zatem niezgodne z prawem, ponieważ zostały wydane w oparciu o skutki tych nieprawidłowości.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady równego traktowania i nadużycia władzy, ze względu na to, że

                           —

                           niezgodna z prawem procedura zastosowana została wyłącznie w wypadku strony skarżącej, z naruszeniem zasady niedyskryminacji. Wydaje się również, że niezgodna z prawem procedura miała na celu wyłącznie wyeliminowanie strony skarżącej z pierwszego miejsca na liście wyników.


title: Sprawa C-41/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 23 listopada 2011 r. w sprawie T-216/10 Monster Cable Products, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Live Nation (Music) UK Limitem, wniesione w dniu 26 stycznia 2012 r. przez Monster Cable Products, Inc.

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/24

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 23 listopada 2011 r. w sprawie T-216/10 Monster Cable Products, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Live Nation (Music) UK Limitem, wniesione w dniu 26 stycznia 2012 r. przez Monster Cable Products, Inc.
   (Sprawa C-41/12 P)
   2012/C 73/41
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Monster Cable Products, Inc. (przedstawiciele: O. Günzel, A. Wenninger-Lenz, Rechtsanwältin)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Live Nation (Music) UK Limited

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (czwarta izba) z dnia 23 listopada 2011 r. w sprawie T-216/10;

               —

               obciążenie OHIM kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi, że oddalając skargę na podstawach określonych w wyroku z dnia 23 listopada 2001 r., Sąd nie wziął pod uwagę całego stanu faktycznego i okoliczności postępowania, czego skutkiem jest to, że zaskarżony wyrok oparty jest na niepełnych okolicznościach faktycznych. Z tego względu wyrokowi brakuje obowiązkowej całościowej oceny wszystkich czynników, które muszą być wzięte pod uwagę podczas oceniania prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd. Wyrok jest zatem błędny i narusza art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 (1).
   Zdaniem wnoszącej odwołanie, gdyby dokonano właściwej całościowej oceny, Sąd doszedłby do wniosku, że decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 24 lutego 2010 r. narusza art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (2). Podsumowując, wnosząca odwołanie podnosi, że art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 został naruszony z następujących powodów:

               Niewzięcie pod uwagę „przeciętnych wyspecjalizowanych konsumentów w Zjednoczonym Królestwie” jako właściwego kręgu odbiorców, w odniesieniu do których powinna zostać przeprowadzona analiza prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd;

               Błędne zastosowanie ustalonych zasad prawnych dla oceny podobieństwa towarów;

               Naruszenie zasad, zgodnie z którymi, by dokonać oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, należy uwzględnić wszystkie czynniki mające znaczenie w indywidualnym przypadku i miedzy innymi charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-169/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 30 marca 2007 r. — Hartlauer Handelsgesellschaft mbH przeciwko Wiener Landesregierung i Oberösterreichische Landesregierung

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 30 marca 2007 r. — Hartlauer Handelsgesellschaft mbH przeciwko Wiener Landesregierung i Oberösterreichische Landesregierung
   (Sprawa C-169/07)
   (2007/C 155/15)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgerichtshof (Austria).
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hartlauer Handelsgesellschaft mbH.

      Strona pozwana: Wiener Landesregierung i Oberösterreichische Landesregierung.
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 43 WE (w związku z art. 48 WE) stoi na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, zgodnie z którym dla utworzenia prywatnej placówki szpitalnej w formie samodzielnego ambulatorium dentystycznego (ambulatorium stomatologicznego) wymagane jest uzyskanie pozwolenia i pozwolenia tego nie udziela się, jeżeli, biorąc pod uwagę zadeklarowany cel placówki i przewidywany zakres oferowanych przez nią usług, w związku z istniejąca już ofertą usług miejscowych lekarzy, którzy zawarli umowy o świadczenie usług z kasami chorych, placówek prowadzonych przez kasy chorych i placówek, które zawarły umowy o świadczenie usług z kasami chorych, jak również miejscowych dentystów, którzy zawarli umowy o świadczenie usług z kasami chorych, nie ma zapotrzebowania na planowane ambulatorium stomatologiczne?

               2)

               Czy dla treści odpowiedzi na pytanie pierwsze miałoby znaczenie, jeżeli w ramach oceny zapotrzebowania należy uwzględnić również istniejącą ofertę usług ambulatoryjnych świadczonych przez publiczno-prawne placówki szpitalne, prywatne placówki szpitalne użyteczności publicznej i pozostałe placówki szpitalne, które zawarły umowy o świadczenie usług z kasami chorych?


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 16 czerwca 2005 r. w sprawie C-349/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2002/77/WE — Rynki sieci i usług łączności elektronicznej — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 16 czerwca 2005 r.
   w sprawie C-349/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2002/77/WE - Rynki sieci i usług łączności elektronicznej - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2005/C 193/12)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-349/04 Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: E. Gippini Fournier i K. Mojzesowicz) przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga (pełnomocnik: S. Schreiner), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 13 sierpnia 2004 r., Trybunał (szósta izba), w składzie A. Borg Barthet, prezes izby, S. von Bahr i J. Malenovský (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 16 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie przekazując Komisji Wspólnot Europejskich wszystkich niezbędnych informacji, które pozwoliłyby jej na potwierdzenie, że przepisy dyrektywy Komisji 2002/77/WE z dnia 16 września 2002 r. w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej zostały wykonane, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 9 tej dyrektywy.

               2.

               Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U C 239 z 25.9.2004.


title: Sprawa T-407/15: Wyrok Sądu z dnia 20 października 2016 r. – Monster Energy/EUIPO – Hot-Can Intellectual Property (HotoGo self-heating can technology) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego HotoGo self-heating can technology – Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe przedstawiające pazury – Względne podstawy odmowy rejestracji – Brak podobieństwa oznaczeń – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Brak skojarzeń między oznaczeniami – Artykuł 8 ust. 1 lit. B) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               5.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 454/24

      Wyrok Sądu z dnia 20 października 2016 r. – Monster Energy/EUIPO – Hot-Can Intellectual Property (HotoGo self-heating can technology)
      (Sprawa T-407/15) (1)

      ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego HotoGo self-heating can technology - Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe przedstawiające pazury - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak podobieństwa oznaczeń - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak skojarzeń między oznaczeniami - Artykuł 8 ust. 1 lit. B) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
      (2016/C 454/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Monster Energy Company (Corona, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i P. Ivanov, pełnomocnicy)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Hot-Can Intellectual Property Sdn Bhd (Cheras, Malezja)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 maja 2015 r. (sprawa R 1028/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Monster Energy Company a Hot-Can Intellectual Property.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Monster Energy Company zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 311 z 21.9.2015.


title: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 stycznia 2005 w sprawie C-61/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2000/76/WE — Spalanie odpadów — Brak transpozycji)

text:
               5.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 57/12

      WYROK TRYBUNAŁU

   (czwarta izba)
   z dnia 13 stycznia 2005
   w sprawie C-61/04 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2000/76/WE - Spalanie odpadów - Brak transpozycji)
   (2005/C 57/23)
   Język postępowania: grecki
   W sprawie C-61/04, Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej, reprezentowanej przez N. Dafniou, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 230 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, Trybunał (czwarta izba), w składzie: K. Leanerts, prezes, N. Colneric i E. Levits (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: F. G. Jacobs, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 13 stycznia 2005 wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/76/WE z dnia 4 grudnia 2000 r. w sprawie spalania odpadów, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy tej dyrektywy.

               2.

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 106 z 30.4.2004


title: Sprawa T-50/07: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2007 r. — Republika Portugalska przeciwko Komisji

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/44

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2007 r. — Republika Portugalska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-50/07)
   (2007/C 95/91)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes i P. Barros da Costa oraz adwokat M. Figueiredo)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 14 grudnia 2006 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (1) w części, w której stosuje wobec Portugalii korektę finansową w wysokości 5 % obejmującą rośliny uprawne w odniesieniu do płatności dodatkowych za pszenicę durum w wysokości 3 945 827 EUR w ramach systemu wprowadzonego rozporządzeniem (WE) Rady nr 1251/1999 z dnia 17 maja 1999 r. ustanawiającym system wsparcia dla producentów niektórych roślin uprawnych (2);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca przytacza następujące zarzuty:

               —

               naruszenie art. 7 ust. 4 lit. a) tiret czwarte rozporządzenia nr 1258/1999 (3): w tym zarzucie skarżąca podnosi naruszenie obowiązku uzasadnienia i naruszenie istotnych wymogów proceduralnych;

               —

               w odniesieniu do spóźnionego przeprowadzenia kontroli na miejscu w latach gospodarczych 2002 i 2003, zarzucanego w zaskarżonej decyzji, skarżąca podnosi naruszenie zasady pomocniczości, zasady równości państw członkowskich, zasady proporcjonalności i błąd w ustaleniach faktycznych;

               —

               ponadto skarżąca twierdzi, że EFOGR nie poniósł szkody finansowej;

               —

               poza tym skarżąca kwestionuje stanowisko Komisji, iż ilość kontroli na miejscu dotyczących pszenicy durum w 2002 r. była niewystarczająca.

      (1)  Dz.U. L 355, str. 96.

      (2)  Dz.U. L 160, str. 1.

      (3)  Rozporządzenie (WE) Rady 1258/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 160, str. 103).