title: Wyrok Sądu (druga izba) z dnia 30 kwietnia 2013 r. # Alumina d.o.o. przeciwko Radzie Unii Europejskiej. # Dumping - Przywóz zeolitu A w postaci sproszkowanej pochodzącego z Bośni i Hercegowiny - Wartość normalna - Reprezentatywny charakter sprzedaży krajowej - Marża zysku - Zwykły obrót handlowy. # Sprawa T-304/11.

text:
         WYROK SĄDU (druga izba)
      z dnia 30 kwietnia 2013 r. (
            *1
         )
      „Dumping — Przywóz zeolitu A w postaci sproszkowanej pochodzącego z Bośni i Hercegowiny — Wartość normalna — Reprezentatywny charakter sprzedaży krajowej — Marża zysku — Zwykły obrót handlowy”
      W sprawie T-304/11

         Alumina d.o.o., z siedzibą w Zvorniku (Bośnia i Hercegowina), reprezentowanej przez adwokatów J.F. Bellisa oraz B. Servaisa,
      strona skarżąca,
      przeciwko

         Radzie Unii Europejskiej, reprezentowanej przez J.P. Hixa, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez adwokatów G. Berrischa oraz A. Polcyn
      strona pozwana,
      popieranej przez

         Komisję Europejską, reprezentowaną przez É. Gippiniego Fourniera oraz H. van Vlieta, działających w charakterze pełnomocników,
      interwenient,
      mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 464/2011 z dnia 11 maja 2011 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz zeolitu A w postaci sproszkowanej pochodzącego z Bośni i Hercegowiny (Dz.U. L 125, s. 1), w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącej,
      SĄD (druga izba),
      w składzie: N.J. Forwood (sprawozdawca), prezes, F. Dehousse i J. Schwarcz, sędziowie,
      sekretarz: C. Kristensen, administrator,
      uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 15 stycznia 2013 r.,
      wydaje następujący

         Wyrok

               1

               W następstwie skargi złożonej w dniu 4 stycznia 2010 r. Komisja Europejska opublikowała w dniu 17 lutego 2010 r. zawiadomienie o wszczęciu postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu zeolitu A w postaci sproszkowanej pochodzącego z Bośni i Hercegowiny (Dz.U. C 40, s. 5).

               2

               Skarżąca Alumina d.o.o., będąca członkiem grupy Birac, dostarczyła swą odpowiedź na kwestionariusz antydumpingowy w dniu 9 kwietnia 2010 r. Komisja dokonała kontroli w siedzibie skarżącej w dniach od 29 czerwca do 1 lipca 2010 r.

               3

               Na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 1036/2010 z dnia 15 listopada 2010 r. nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz zeolitu A w postaci sproszkowanej pochodzącego z Bośni i Hercegowiny (Dz.U. L 298, s. 27 zwanego dalej „rozporządzeniem tymczasowym”) Komisja ustanowiła cło antydumpingowe w wysokości 28,1% na przywóz zeolitu A w postaci sproszkowanej nazywanego również zeolitem NaA lub zeolitem 4A w postaci sproszkowanej pochodzącym z Bośni i Hercegowiny. Zgodnie z motywem 11 rozporządzenia tymczasowego dochodzenie objęło okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r.

               4

               Z motywów 3 i 10 rozporządzenia tymczasowego wynika, iż grupa Birac, do której należy skarżąca, jest jedynym producentem eksportującym omawianego produktu w Bośni i Hercegowinie.

               5

               Przy obliczaniu wartości normalnej Komisja wykorzystała metodykę opisaną w art. 2 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51, sprostowanie Dz.U. 2010, L 7, s. 22, zwane dalej „rozporządzeniem podstawowym”), ponieważ sprzedaż skarżącej na rynku krajowym nie była reprezentatywna w rozumieniu art. 2 ust. 2 tegoż rozporządzenia. Dla celów skonstruowania wartości normalnej Komisja wykorzystała średni ważony zysk osiągnięty przez grupę, do której należy skarżąca, ze sprzedaży krajowej produktu podobnego (motywy 21–26 rozporządzenia tymczasowego).

               6

               Pismem z dnia 16 listopada 2010 r. Komisja przekazała skarżącej na podstawie art. 20 rozporządzenia podstawowego kopię rozporządzenia tymczasowego, zawiadomienie o szczegółowym obliczaniu marginesu dumpingu, zawiadomienie o szczegółowym obliczaniu marginesu szkody i wreszcie odpowiedź na argumenty podniesione przez skarżącą w przedmiocie wszczęcia postępowania.

               7

               W piśmie z dnia 1 grudnia 2010 r. skarżąca przedstawiła swe uwagi, w których powołała się na naruszenie art. 2 ust. 3 i 6 rozporządzenia podstawowego, uzasadniając, iż dla celów skonstruowania wartości normalnej wykorzystano marżę zysku osiągniętą przy sprzedaży na rzecz jej jedynego klienta krajowego, która to sprzedaż była obciążona dużym ryzykiem braku płatności lub opóźnienia płatności i w konsekwencji nie stanowiła zwykłego obrotu handlowego.

               8

               W piśmie z dnia 16 marca 2011 r. Komisja przekazała skarżącej zgodnie z art. 20 rozporządzenia podstawowego dokument zawierający ostateczne ustalenia oraz odpowiedź odrzucającą twierdzenia dotyczące sprzedaży krajowej wspomniane w poprzednim punkcie. W piśmie z dnia 18 marca 2011 r. skarżąca powtórzyła między innymi stanowisko przedstawione w poprzednim punkcie.

               9

               Ostateczne cło w wysokości 28,1% stosowane do cen netto na granicy Unii Europejskiej, przed ocleniem, zostało zastosowane do produktów wymienionych w pkt 3 powyżej na mocy rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 464/2011 z dnia 11 maja 2011 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz zeolitu A w postaci sproszkowanej pochodzącego z Bośni i Hercegowiny (Dz.U. L 125, s. 1, zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”).

               10

               Jeżeli chodzi o konstruowanie ceny normalnej, Rada Unii Europejskiej wskazuje w motywach 19 i 20 zaskarżonego rozporządzenia, że uwzględniona sprzedaż krajowa była dokonywana w ramach zwykłego obrotu handlowego i że instytucje mogły oprzeć się na wynikających z niej danych, pomimo iż nie miały one charakteru reprezentatywnego w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Jako że omawiana sprzedaż dokonywana była z zyskiem, skonstruowana wartość normalna była taka sama jak wartość, która byłaby wynikiem zastosowania art. 2 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia podstawowego.

               11

               W decyzji 2011/279/UE Komisji z dnia 13 maja 2011 r. w sprawie przyjęcia zobowiązania złożonego w związku z postępowaniem antydumpingowym w odniesieniu do przywozu zeolitu A w postaci sproszkowanej pochodzącego z Bośni i Hercegowiny (Dz.U. L 125, s. 26) instytucja ta przyjęła ofertę zobowiązania w formie ceny minimalnej złożoną przez skarżącą.

         Przebieg postępowania i żądania stron

               12

               Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 16 czerwca 2011 r. skarżąca wniosła skargę w niniejszej sprawie.

               13

               Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 29 lipca 2011 r. Komisja Europejska wniosła o dopuszczenie jej do niniejszej sprawy w charakterze interwenienta popierającego żądania Rady. Postanowieniem z dnia 12 września 2011 r. prezes drugiej izby Sądu dopuścił tę interwencję.

               14

               Skarżąca wnosi do Sądu o:

                        —

                        stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia w odniesieniu do niej;

                        —

                        obciążenie Rady kosztami postępowania.

               15

               Rada wnosi do Sądu o

                        —

                        oddalenie skargi;

                        —

                        obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

               16

               Komisja wnosi do Sądu o oddalenie skargi.

         Co do prawa

               17

               Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty, z których pierwszy dotyczy naruszenia art. 2 ust. 3 i 6 rozporządzenia podstawowego, a drugi naruszenia art. 2 ust. 6 zdanie pierwsze tegoż rozporządzenia.

               18

               W ramach pierwszego zarzutu skarżąca podnosi, że zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, jeżeli sprzedaż krajowa jest niewystarczająca, wartość normalną należy konstruować zgodnie z ust. 6 tegoż artykułu. Ta operacja odzwierciedlająca stałą praktykę instytucji, w wypadku gdy sprzedaż krajowa nie przekracza progu reprezentatywności, nie może z definicji być identyczna z obliczaniem wartości normalnej na podstawie niereprezentatywnej sprzedaży krajowej w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Okoliczności niniejszej sprawy wymagają natomiast zastosowania uzasadnionej marży zysku zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego. Tymczasem średnia ważona marża zysku grupy, do której należy skarżąca, wynosząca 58,89% wyrażona w stosunku do kosztu produkcji oraz 37,06% wyrażona w stosunku do obrotu i wykorzystywana dla celów obliczenia wartości normalnej jest w oczywisty sposób nieuzasadniona, o czym świadczy zresztą porównanie z marżą w wysokości 5,9% uwzględnioną w celu obliczenia usunięcia szkody dla przemysłu Unii.

               19

               W ramach pierwszej części drugiego zarzutu skarżąca wskazuje, iż zgodnie z orzecznictwem Trybunału sprzedaży niereprezentatywnej w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego nie można uznać za dokonaną w zwykłym obrocie handlowym. Pojęcia po pierwsze sprzedaży reprezentatywnej i po drugie sprzedaży dokonanej w zwykłym obrocie handlowym są bowiem ze swej istoty powiązane. Skoro uwzględniona przez instytucje sprzedaż krajowa stanowi jedynie 1,9% wywozu do Unii w okresie objętym dochodzeniem, należy stwierdzić, że instytucje oparły obliczenie wartości normalnej na transakcjach niereprezentatywnych i w konsekwencji niedokonanych w zwykłym obrocie handlowym z naruszeniem art. 2 ust. 6 zdanie pierwsze rozporządzenia podstawowego.

               20

               W drugiej części zarzutu skarżąca dodaje, że w każdym razie Komisja otrzymała podczas procedury administracyjnej dowody wykazujące, iż ceny sprzedaży na rzecz spółki D, będącej jedynym wziętym pod uwagę klientem skarżącej, zostały podwyższone o 25% ze względu na premię z tytułu ryzyka spóźnionej płatności lub braku płatności, przez co ceny te nie stanowią odbicia zwykłego obrotu handlowego. W tym względzie nie ma znaczenia okoliczność, iż Komisja zdecydowała się nie sprawdzać tych dowodów podczas kontroli na miejscu. Ponadto według informacji przekazanych Komisji przez skarżącą długi spółki D względem skarżącej zostały uregulowane w przedłużonym okresie w drodze kompensacji lub cesji wierzytelności, ze względu na co sprzedaż na rzecz tej spółki należy do działalności polegającej na wymianie barterowej i porozumieniu kompensacyjnym tworzącym szczególną sytuację rynkową w rozumieniu art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.

               21

               Jak wynika to z pkt 27, 29 i 50 skargi argumenty przedstawione przez skarżącą w ramach każdego zarzutu zmierzają do wykazania, iż art. 2 ust. 6 zdanie pierwsze rozporządzenia podstawowego nie może być stosowane. Skarżąca opiera swe żądania zasadniczo na dwóch podstawach. Po pierwsze na tym, iż w ramach konstruowania wartości na podstawie marży zysku uzyskaną przy sprzedaży na rzecz spółki D będącej jedynym uwzględnionym krajowym klientem skarżącej, wzięto pod uwagę wyłącznie niereprezentatywne transakcje, co jest sprzeczne z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego (zarzut pierwszy). Po drugie na tym, iż sprzedaż na rzecz spółki nie została dokonana w ramach zwykłego obrotu handlowego, ponieważ po pierwsze nie była ona reprezentatywna a po drugie do cen sprzedaży zostało zastosowane dodatkowe podwyższenie marży związane z sytuacją ekonomiczną rzeczonego klienta (zarzut drugi).

               22

               W odpowiedzi na pytanie zadane na rozprawie skarżąca wskazała, iż nawet gdyby sprzedaż krajowa przekraczała próg reprezentatywności ustanowiony w art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, to zakwestionowałaby ona również ocenę, wedle której sprzedaż ta została dokonana w ramach zwykłego obrotu, na tej podstawie, iż instytucje uwzględniły dodatkową marżę związaną z sytuacją ekonomiczną spółki D.

               23

               W tym kontekście należy zaznaczyć, iż badanie drugiego zarzutu związanego – w odniesieniu do pojęcia zwykłego obrotu handlowego – z reprezentatywnym charakterem sprzedaży krajowej oraz uwzględnieniem premii w wysokości 25% przy obliczaniu marży zysku odpowiada centralnemu punktowi argumentacji skarżącej, z uwagi na co należy zbadać go w pierwszej kolejności.

               24

               W tym względzie w odniesieniu do pierwszej części tego zarzutu należy zaznaczyć, iż zasadniczo kwestia reprezentatywności sprzedaży krajowej w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, który to wprowadza kryterium ilościowe, różni się od kwestii tego, czy sprzedaży dokonano w ramach zwykłego obrotu handlowego w rozumieniu art. 2 ust. 3 i 6 rozporządzenia podstawowego, który to wprowadza kryterium jakościowe związane z charakterem sprzedaży jako takiej (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 13 lutego 1992 r. w sprawie C-105/90 Goldstar przeciwko Radzie, Rec. s. I-677, pkt 13). Niemniej jednak wielkość sprzedaży krajowej stanowi czynnik mogący mieć wpływ na kształtowanie się cen przez co obydwa kryteria mogą współdziałać, jeżeli przykładowo rynek krajowy jest tak ograniczony, iż ceny nie wynikają z mechanizmu podaży i popytu (zob. podobnie ww. wyrok Goldstar przeciwko Radzie pkt 15–18).

               25

               Ta możliwość współdziałania nie oznacza jednak, że jeżeli próg reprezentatywności w wysokości 5% nie zostaje osiągnięty, nie należy uważać, że sprzedaży krajowej dokonano w ramach zwykłego obrotu handlowego. Nie można bowiem bezwzględnie wykluczyć, że pomimo niewielkiej wielkości sprzedaży krajowej jest ona dokonywana w ramach zwykłego obrotu handlowego, jeżeli odzwierciedla mimo wszystko zwykłe zachowanie uczestniczących podmiotów. W tych warunkach należy po pierwsze wypowiedzieć się w przedmiocie uwzględnienia premii w wysokości 25% przy obliczaniu marży zysku i w konsekwencji zbadać drugą część drugiego zarzutu przedstawioną w pkt 20 powyżej.

               26

               W tym względzie należy zaznaczyć, iż zgodnie z definicją pojęcia dumpingu znajdującą się w art. 1 ust. 2 rozporządzenia podstawowego cenę eksportową należy porównywać z ceną produktu podobnego ustaloną w kraju wywozu w zwykłym obrocie handlowym, co powtarza art. 2 ust. 1 akapit pierwszy i w art. 2 ust. 6 tegoż rozporządzenia i o czym wspomina jego motyw 5, zgodnie z którym wartość normalna powinna w każdym przypadku być oparta na reprezentatywnej sprzedaży w zwykłym obrocie handlowym.

               27

               Ponadto jeżeli wartości normalnej nie można ustalić na podstawie art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, jej konstruowanie na mocy art. 2 ust. 3 i 6 rozporządzenia podstawowego ma na celu określenie wartości normalnej jak najbliższej cenie sprzedaży produktu, takiej jaką byłaby ona, gdyby dany produkt sprzedawano w państwie pochodzenia lub wywozu w zwykłym obrocie handlowym (wyrok Trybunału z dnia 10 marca 1992 r. w sprawie C-178/87 Minolta Camera przeciwko Radzie, Rec. s. I-1577, pkt 17).

               28

               Z powyższego wynika, iż ustalenie wartości normalnej ma na celu umożliwienie instytucjom oceny, czy praktyka dumpingowa została zrealizowana w okresie objętym dochodzeniem na podstawie uregulowań mających obiektywny zakres bez uszczerbku dla wyniku tej operacji. Pojęcie zwykłego obrotu handlowego ma więc na celu wykluczenie przy ustalaniu wartości normalnej sytuacji, w których sprzedaż na rynku krajowym nie jest dokonywana w takich warunkach, w szczególności jeżeli produkt jest sprzedawany po cenie niższej od kosztów produkcji lub gdy transakcje nastąpiły pomiędzy partnerami powiązanymi lub którzy zawarli porozumienie kompensacyjne (ww. w pkt 24 wyrok w sprawie Goldstar przeciwko Radzie, pkt 13). Jak wynika z art. 2 ust. 1 akapit trzeci oraz z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego i jak podkreśla to Rada w pkt 57 odpowiedzi na skargę, okoliczności te stanowią przykłady sprzedaży, co do której można uważać, iż nie nastąpiła w zwykłym obrocie handlowym.

               29

               W tym kontekście pojęcie sprzedaży dokonanej w zwykłym obrocie handlowym ma obiektywny zakres i mogą się na nie powołać nie tylko instytucje w celu neutralizacji praktyk mogących ukrywać istnienie dumpingu lub jego rozmiary (porozumienia kompensacyjne podające sztucznie niskie ceny, sprzedaż krajowa po cenach niższych od kosztów produkcji w długich okresach), lecz również określone podmioty, jeżeli występują okoliczności mające wpływ na zwykły charakter omawianego obrotu (zob. tytułem przykładu wyrok Trybunału z dnia 9 stycznia 2003 r.C-76/00 P Petrotub i Republica, Rec. s. I-79, pkt 65–68, 84–86).

               30

               W konsekwencji przy obliczaniu wartości normalnej instytucje zobowiązane są wykluczyć sprzedaż, której nie dokonano w ramach zwykłego obrotu handlowego, gdy cena sprzedaży jest wyższa lub niższa od ceny, jaka zostałaby zastosowana w ramach takiego obrotu, niezależnie od powodu, dla którego transakcja nie nastąpiła w ramach zwykłego obrotu handlowego i niezależnie od wpływu tego wykluczenia na wniosek dotyczący istnienia dumpingu lub jego rozmiaru. Jak bowiem stwierdził organ apelacyjny Światowej Organizacji Handlu (WTO) w odniesieniu do art. 2.1 Porozumienia o stosowaniu artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (GATT) (Dz.U. L 336, s. 103) znajdującego się w załączniku 1A do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO) (Dz.U. 1994, L 336, s. 3), uwzględnienie sprzedaży dokonywanej poza zwykłym obrotem handlowym, zarówno po niskich, jak i wysokich cenach, zniekształcałoby to, co jest definiowane jako wartość „normalna” (sprawozdanie organu apelacyjnego WTO z dnia 24 lipca 2011 r. w sprawie „Stany Zjednoczone – Środki antydumpingowe stosowane do pewnych produktów ze stali walcowanych na gorąco pochodzących z Japonii”, pkt 144, 145).

               31

               W niniejszej sprawie skarżąca wskazała w swej odpowiedzi na kwestionariusz antydumpingowy z dnia 9 kwietnia 2010 r., że stosunki finansowe ze spółką D, będącą jej jedynym klientem krajowym, pogorszyły się z powodu opóźnień w płatnościach, co uzasadniało zastosowanie premii z tytułu ryzyka podnoszącej cenę sprzedaży zeolitu A. Uzupełniające informacje w tym zakresie zostały dostarczone w uwagach skarżącej w piśmie z dnia 1 grudnia 2010 r. (zob. pkt 7 powyżej), do których załączona była między innymi umowa z dnia 29 maja 2009 r. pomiędzy skarżącą i spółką D ustalająca wysokość omawianej premii na 25%.

               32

               W odpowiedzi na te argumenty Komisja wskazała w piśmie z dnia 16 marca 2011 r. (zob. pkt 8 powyżej), iż zważywszy na to, że spółka D jest jedynym klientem krajowym skarżącej, nie mogła sprawdzić, czy ceny sprzedaży na rzecz tej spółki obejmowały również premię z tytułu ryzyka w wysokości 25%. Komisja uznała zatem, że twierdzenia skarżącej muszą zostać odrzucone bez potrzeby badania nawet, czy omawiane okoliczności pozwalają uznać, iż związanej z nimi sprzedaży nie dokonano w ramach zwykłego obrotu handlowego. Niemniej jednak zgodnie z motywem 20 zaskarżonego rozporządzenia „w dochodzeniu ustalono, że dane i dowody dostarczone przez Birac stanowią wiarygodną podstawę dla ustalenia wartości normalnej” z uwagi na co argument skarżącej, wedle którego nie należy uważać, że sprzedaż krajowa została dokonana w ramach zwykłego obrotu handlowego, musiał zostać odrzucony.

               33

               W tym względzie należy po pierwsze zaznaczyć, że wbrew twierdzeniom Komisji w jej piśmie z dnia 16 marca 2011 r. brak sprzedaży krajowej na rzecz klientów innych niż spółka D nie uniemożliwia odnoszącej się do niej kontroli. Przede wszystkim bowiem informacja o zastosowaniu premii z tytułu ryzyka została podana już w odpowiedzi skarżącej na kwestionariusz antydumpingowy, czyli przed kontrolą. Następnie umowa przekazana Komisji przez skarżącą (zob. pkt 31 powyżej) jasno wspomina w pkt 6 o omawianej premii, o obliczeniu marży zysku w wysokości 58,89% w stosunku do kosztów produkcji lub w wysokości 37,06% w stosunku do obrotu, które to okoliczności stanowią poważne wskazówki faktycznego zastosowania tejże premii z tytułu ryzyka. Ponadto z załączników 3.2 i 3.3 do pisma skarżącej z dnia 1 grudnia 2010 r. wynika, że spółka D spłacała swe długi z opóźnieniem co najmniej od 2008 r., a tendencja ta utrzymała się w 2009 r., o czym świadczy tabela znajdująca się w załączniku 2 do tegoż pisma. Wreszcie w piśmie z dnia 16 marca 2011 r. Komisja uznała, a nawet wykorzystała argument dotyczący faktycznego naliczenia premii w wysokości 25%, aby odeprzeć inny argument skarżącej o zwykłym charakterze omawianej sprzedaży odnoszący się tym razem do porozumienia kompensacyjnego zawartego ze spółką D.

               34

               Po drugie twierdzenie Komisji, zgodnie z którym skarżąca nie zakwestionowała zwykłego charakteru omawianego obrotu handlowego, pomija okoliczność, iż w kwestionariuszu antydumpingowym skarżąca wskazała, iż ceny naliczone spółce D były podwyższone o premię z tytułu ryzyka, i rozwinęła ten argument bardziej na stronach 7–9 pisma z dnia 1 grudnia 2010 r.

               35

               Po trzecie Rada wskazała w pkt 30 swej dupliki, iż Komisja nie sprawdziła tych informacji, ponieważ stwierdziła, że należy odrzucić te twierdzenia skarżącej, gdyż okoliczności te nie powodowały, że omawiany obrót nabrał „niezwykłego” charakteru. Jeżeli motyw 20 zaskarżanego rozporządzenia należy rozumieć w ten sposób (zob. pkt 32 powyżej), to należy zauważyć, co następuje.

               36

               Premia z tytułu ryzyka taka jak omawiana stanowi w rzeczywistości zrównoważenie ryzyka, które dostawca ponosi, sprzedając produkty konkretnemu klientowi i wyznaczając mu termin na dokonanie płatności. Premia ta nie stanowi więc części wartości sprzedanego produktu ani nie jest związana z jego cechami, lecz zawdzięcza swe istnienie i wysokość tożsamości klienta i dokonanej przez dostawcę ocenie zdolności finansowych klienta. W konsekwencji skutkiem uwzględnienia takiej premii przy konstruowaniu wartości normalnej jest włączenie do obliczeń czynnika, którego przeznaczeniem nie jest ustalenie ceny, za jaką produkt byłby sprzedawany w państwie pochodzenia (zob. pkt 27 powyżej), lecz który dotyczy wyłącznie zdolności finansowej konkretnego nabywcy krajowego.

               37

               W tym kontekście twierdzenie Rady zawarte w pkt 58 jej odpowiedzi na skargę, zgodnie z którym ryzykiem związanym z kondycją finansową klienta można zarządzać poprzez wykorzystanie odszkodowania, akredytyw lub zaliczek, lecz nie poprzez premię z tytułu ryzyka podnoszącą cenę sprzedaży, nie wyjaśnia, dlaczego na podjęcie decyzji o zastosowaniu takiej premii nie pozwala się sprzedającemu, i w konsekwencji dlaczego istnienie takiego ryzyka nie uzasadnia podniesienia ceny sprzedaży w drodze premii mającej na celu skompensowanie zarówno wspomnianego ryzyka, jak i ewentualnych kosztów, na jakie narażałby się dostawca, w wypadku gdyby był ostatecznie zmuszony pozwać klienta do sądu.

               38

               W okolicznościach niniejszej sprawy włączenie takiej jak omawiana premii z tytułu ryzyka do obliczeń marży zysku ustalonego w celu skonstruowania wartości normalnej uwzględnia czynnik nieodzwierciedlający części wartości sprzedanego produktu, który w ten sposób sztucznie podwyższa wynik obliczeń wartości normalnej, przez co wynik ten nie odzwierciedla na tyle wiernie, jak to możliwe – z zastrzeżeniem zastosowania następnie odpowiedniego dostosowania zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia podstawowego – ceny sprzedaży produktu takiej, jaka byłaby ona, gdyby omawiany produkt został sprzedany w państwie pochodzenia w ramach zwykłego obrotu handlowego (zob. pkt 27–30 powyżej).

               39

               Należy dodać, że w niniejszej sprawie nie można uwzględnić przedstawionych na rozprawie przez Radę i Komisję argumentów dotyczących okoliczności, iż powody, dla których producent realizuje praktyki dumpingowe, nie mają znaczenia dla celów ustanowienia ceł antydumpingowych. Jakkolwiek w tym względzie prawdą jest, iż powody, które mogły skłonić eksportera do praktyk dumpingowych, są bez różnicy dla związanych z tym obliczeń, to stwierdzenie dumpingu, będące pierwszym etapem badania kwestii konieczności nałożenia cła antydumpingowego, opiera się na czysto obiektywnym porównaniu wartości normalnej i ceny eksportowej (wyrok Sądu z dnia 24 października 2006 r. w sprawie T-274/02 Ritek i Prodisc Technology przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. II-4305, pkt 59). W niniejszej sprawie uchybienie związane z uwzględnieniem premii z tytułu ryzyka, na które powołuje się skarżąca, ma wpływ na prawidłowość obliczenia wartości normalnej ustalonej dla celów oceny istnienia dumpingu i występuje na etapie poprzedzającym wniosek dotyczący zaistnienia takiej praktyki, przez co może mieć wpływ na prawidłowość samego wniosku.

               40

               Podobnie Rada nie może oprzeć się na orzecznictwie dotyczącym sprzedaży krajowej po cenach rzekomo podwyższonych ze względu na ochronę, z jakiej korzystał wytwórca danego produktu na mocy patentu (wyrok Trybunału z dnia 3 maja 2001 r. w sprawach połączonych C-76/98 P i C-77/98 P Ajinomoto i NutraSweet przeciwko Radzie i Komisji, Rec. s. I-3223; wyrok Sądu z dnia 18 grudnia 1997 r. w sprawach połączonych T-159/94 i T-160/94, Ajinomoto i NutraSweet przeciwko Radzie, Rec. s. II-2461). W tym zakresie należy przypomnieć, że – jak zauważył Sąd i Trybunał – skarżące w powyższych sprawach nie podniosły, iż istnienie wspomnianego patentu nie odpowiadało rzeczywistej sytuacji na rynku określonego państwa trzeciego ani że uwzględniona sprzedaż nie odbywała się w ramach zwykłego obrotu handlowego (ww. wyroki: w sprawach połączonych Ajinomoto i NutraSweet przeciwko Radzie i Komisji, pkt 41; w sprawach połączonych Ajinomoto i NutraSweet przeciwko Radzie pkt 127–129). W tym kontekście należy dodać, iż rozporządzenie Rady (EWG) nr 2423/88 z dnia 11 lipca 1988 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U. L 209, s. 1), w ramach którego zostało wypracowane wspomniane orzecznictwo, opierało się w tym zakresie na filozofii innej niż rozporządzenie podstawowe, gdyż nie przewidywało możliwości dostosowania wartości normalnej, w sytuacji gdy nabywcy regularnie płacą różne ceny na rynku krajowym ze względu na pewne czynniki właściwe dla tego rynku i mające wpływ na porównywalność cen, którą to możliwość przewiduje natomiast art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia podstawowego.

               41

               W świetle powyższych rozważań i bez potrzeby orzekania w przedmiocie zgodności z prawem stosowania art. 2 ust. 6 zdanie pierwsze rozporządzenia podstawowego w świetle argumentów przedstawionych w ramach pierwszego zarzutu należy uwzględnić skargę i stwierdzić nieważność zaskarżonego rozporządzenia, w zakresie w jakim dotyczy ono skarżącej.

         W przedmiocie kosztów

               42

               Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Rada przegrała sprawę, należy zgodnie z żądaniami skarżącej obciążyć ją kosztami postępowania. Zgodnie z art. 87 § 4 akapit pierwszy regulaminu postępowania instytucje, które wstąpiły do sprawy w charakterze interwenienta, pokrywają własne koszty. Wobec tego Komisja pokrywa własne koszty.

               Z powyższych względów
               SĄD (druga izba)
               orzeka, co następuje:

                           1)

                           Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 464/2011 z dnia 11 maja 2011 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz zeolitu A w postaci sproszkowanej pochodzącego z Bośni i Hercegowiny, w zakresie, w jakim dotyczy ono Alumina d.o.o.

                           2)

                           Rada Unii Europejskiej pokrywa, oprócz własnych kosztów, również koszty poniesione przez Aluminę.

                           3)

                           Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

                           Forwood

                           Dehousse

                           Schwarcz

                     Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 30 kwietnia 2013 r.
                     Podpisy

            (
            *1
         )	Język postępowania: francuski.
    ---documentbreak---

               Strony
               Motywy wyroku
               Sentencja

            Strony
            W sprawie T-304/11
            Alumina d.o.o. , z siedzibą w Zvorniku (Bośnia i Hercegowina), reprezentowanej przez adwokatów J.F. Bellisa oraz B. Servaisa,
            strona skarżąca,
            przeciwko
            Radzie Unii Europejskiej , reprezentowanej przez J.P. Hixa, działającego w charakterze pełnomocnika, wspieranego przez adwokatów G. Berrischa oraz A. Polcyn
            strona pozwana,
            popieranej przez
            Komisję Europejską , reprezentowaną przez É. Gippiniego Fourniera oraz H. van Vlieta, działających w charakterze pełnomocników,
            interwenient,
            mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 464/2011 z dnia 11 maja 2011 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz zeolitu A w postaci sproszkowanej pochodzącego z Bośni i Hercegowiny (Dz.U. L 125, s. 1), w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącej,
            SĄD (druga izba),
            w składzie: N.J. Forwood (sprawozdawca), prezes, F. Dehousse i J. Schwarcz, sędziowie,
            sekretarz: C. Kristensen, administrator,
            uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 15 stycznia 2013 r.,
            wydaje następujący
            Wyrok

            Motywy wyroku
            1. W następstwie skargi złożonej w dniu 4 stycznia 2010 r. Komisja Europejska opublikowała w dniu 17 lutego 2010 r. zawiadomienie o wszczęciu postępowania antydumpingowego dotyczącego przywozu zeolitu A w postaci sproszkowanej pochodzącego z Bośni i Hercegowiny (Dz.U. C 40, s. 5).
            2. Skarżąca Alumina d.o.o., będąca członkiem grupy Birac, dostarczyła swą odpowiedź na kwestionariusz antydumpingowy w dniu 9 kwietnia 2010 r. Komisja dokonała kontroli w siedzibie skarżącej w dniach od 29 czerwca do 1 lipca 2010 r.
            3. Na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 1036/2010 z dnia 15 listopada 2010 r. nakładającego tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz zeolitu A w postaci sproszkowanej pochodzącego z Bośni i Hercegowiny (Dz.U. L 298, s. 27 zwanego dalej „rozporządzeniem tymczasowym”) Komisja ustanowiła cło antydumpingowe w wysokości 28,1% na przywóz zeolitu A w postaci sproszkowanej nazywanego również zeolitem NaA lub zeolitem 4A w postaci sproszkowanej pochodzącym z Bośni i Hercegowiny. Zgodnie z motywem 11 rozporządzenia tymczasowego dochodzenie objęło okres od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2009 r.
            4. Z motywów 3 i 10 rozporządzenia tymczasowego wynika, iż grupa Birac, do której należy skarżąca, jest jedynym producentem eksportującym omawianego produktu w Bośni i Hercegowinie .
            5. Przy obliczaniu wartości normalnej Komisja wykorzystała metodykę opisaną w art. 2 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51, sprostowanie Dz.U. 2010, L 7, s. 22, zwane dalej „rozporządzeniem podstawowym”), ponieważ sprzedaż skarżącej na rynku krajowym nie była reprezentatywna w rozumieniu art. 2 ust. 2 tegoż rozporządzenia. Dla celów skonstruowania wartości normalnej Komisja wykorzystała średni ważony zysk osiągnięty przez grupę, do której należy skarżąca, ze sprzedaży krajowej produktu podobnego (motywy 21–26 rozporządzenia tymczasowego).
            6. Pismem z dnia 16 listopada 2010 r. Komisja przekazała skarżącej na podstawie art. 20 rozporządzenia podstawowego kopię rozporządzenia tymczasowego, zawiadomienie o szczegółowym obliczaniu marginesu dumpingu, zawiadomienie o szczegółowym obliczaniu marginesu szkody i wreszcie odpowiedź na argumenty podniesione przez skarżącą w przedmiocie wszczęcia postępowania.
            7. W piśmie z dnia 1 grudnia 2010 r. skarżąca przedstawiła swe uwagi, w których powołała się na naruszenie art. 2 ust. 3 i 6 rozporządzenia podstawowego, uzasadniając, iż dla celów skonstruowania wartości normalnej wykorzystano marżę zysku osiągniętą przy sprzedaży na rzecz jej jedynego klienta krajowego, która to sprzedaż była obciążona dużym ryzykiem braku płatności lub opóźnienia płatności i w konsekwencji nie stanowiła zwykłego obrotu handlowego.
            8. W piśmie z dnia 16 marca 2011 r. Komisja przekazała skarżącej zgodnie z art. 20 rozporządzenia podstawowego dokument zawierający ostateczne ustalenia oraz odpowiedź odrzucającą twierdzenia dotyczące sprzedaży krajowej wspomniane w poprzednim punkcie. W piśmie z dnia 18 marca 2011 r. skarżąca powtórzyła między innymi stanowisko przedstawione w poprzednim punkcie.
            9. Ostateczne cło w wysokości 28,1% stosowane do cen netto na granicy Unii Europejskiej, przed ocleniem, zostało zastosowane do produktów wymienionych w pkt 3 powyżej na mocy rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 464/2011 z dnia 11 maja 2011 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz zeolitu A w postaci sproszkowanej pochodzącego z Bośni i Hercegowiny (Dz.U. L 125, s. 1, zwanego dalej „zaskarżonym rozporządzeniem”).
            10. Jeżeli chodzi o konstruowanie ceny normalnej, Rada Unii Europejskiej wskazuje w motywach 19 i 20 zaskarżonego rozporządzenia, że uwzględniona sprzedaż krajowa była dokonywana w ramach zwykłego obrotu handlowego i że instytucje mogły oprzeć się na wynikających z niej danych, pomimo iż nie miały one charakteru reprezentatywnego w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Jako że omawiana sprzedaż dokonywana była z zyskiem, skonstruowana wartość normalna była taka sama jak wartość, która byłaby wynikiem zastosowania art. 2 ust. 1 akapit pierwszy rozporządzenia podstawowego.
            11. W decyzji 2011/279/UE Komisji z dnia 13 maja 2011 r. w sprawie przyjęcia zobowiązania złożonego w związku z postępowaniem antydumpingowym w odniesieniu do przywozu zeolitu A w postaci sproszkowanej pochodzącego z Bośni i Hercegowiny (Dz.U. L 125, s. 26) instytucja ta przyjęła ofertę zobowiązania w formie ceny minimalnej złożoną przez skarżącą.
            Przebieg postępowania i żądania stron
            12. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 16 czerwca 2011 r. skarżąca wniosła skargę w niniejszej sprawie.
            13. Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 29 lipca 2011 r. Komisja Europejska wniosła o dopuszczenie jej do niniejszej sprawy w charakterze interwenienta popierającego żądania Rady. Postanowieniem z dnia 12 września 2011 r. prezes drugiej izby Sądu dopuścił tę interwencję.
            14. Skarżąca wnosi do Sądu o:
            – stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia w odniesieniu do niej;
            – obciążenie Rady kosztami postępowania.
            15. Rada wnosi do Sądu o
            – – oddalenie skargi;
            – – obciążenie skarżącej kosztami postępowania.
            16. Komisja wnosi do Sądu o oddalenie skargi.
            Co do prawa
            17. Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi dwa zarzuty, z których pierwszy dotyczy naruszenia art. 2 ust. 3 i 6 rozporządzenia podstawowego, a drugi naruszenia art. 2 ust. 6 zdanie pierwsze tegoż rozporządzenia.
            18. W ramach pierwszego zarzutu skarżąca podnosi, że zgodnie z art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego, jeżeli sprzedaż krajowa jest niewystarczająca, wartość normalną należy konstruować zgodnie z ust. 6 tegoż artykułu. Ta operacja odzwierciedlająca stałą praktykę instytucji, w wypadku gdy sprzedaż krajowa nie przekracza progu reprezentatywności, nie może z definicji być identyczna z obliczaniem wartości normalnej na podstawie niereprezentatywnej sprzedaży krajowej w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego. Okoliczności niniejszej sprawy wymagają natomiast zastosowania uzasadnionej marży zysku zgodnie z art. 2 ust. 6 lit. c) rozporządzenia podstawowego. Tymczasem średnia ważona marża zysku grupy, do której należy skarżąca, wynosząca 58,89% wyrażona w stosunku do kosztu produkcji oraz 37,06% wyrażona w stosunku do obrotu i wykorzystywana dla celów obliczenia wartości normalnej jest w oczywisty sposób nieuzasadniona, o czym świadczy zresztą porównanie z marżą w wysokości 5,9% uwzględnioną w celu obliczenia usunięcia szkody dla przemysłu Unii.
            19. W ramach pierwszej części drugiego zarzutu skarżąca wskazuje, iż zgodnie z orzecznictwem Trybunału sprzedaży niereprezentatywnej w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego nie można uznać za dokonaną w zwykłym obrocie handlowym. Pojęcia po pierwsze sprzedaży reprezentatywnej i po drugie sprzedaży dokonanej w zwykłym obrocie handlowym są bowiem ze swej istoty powiązane. Skoro uwzględniona przez instytucje sprzedaż krajowa stanowi jedynie 1,9% wywozu do Unii w okresie objętym dochodzeniem, należy stwierdzić, że instytucje oparły obliczenie wartości normalnej na transakcjach niereprezentatywnych i w konsekwencji niedokonanych w zwykłym obrocie handlowym z naruszeniem art. 2 ust. 6 zdanie pierwsze rozporządzenia podstawowego.
            20. W drugiej części zarzutu skarżąca dodaje, że w każdym razie Komisja otrzymała podczas procedury administracyjnej dowody wykazujące, iż ceny sprzedaży na rzecz spółki D, będącej jedynym wziętym pod uwagę klientem skarżącej, zostały podwyższone o 25% ze względu na premię z tytułu ryzyka spóźnionej płatności lub braku płatności, przez co ceny te nie stanowią odbicia zwykłego obrotu handlowego. W tym względzie nie ma znaczenia okoliczność, iż Komisja zdecydowała się nie sprawdzać tych dowodów podczas kontroli na miejscu. Ponadto według informacji przekazanych Komisji przez skarżącą długi spółki D względem skarżącej zostały uregulowane w przedłużonym okresie w drodze kompensacji lub cesji wierzytelności, ze względu na co sprzedaż na rzecz tej spółki należy do działalności polegającej na wymianie barterowej i porozumieniu kompensacyjnym tworzącym szczególną sytuację rynkową w rozumieniu art. 2 ust. 3 rozporządzenia podstawowego.
            21. Jak wynika to z pkt 27, 29 i 50 skargi argumenty przedstawione przez skarżącą w ramach każdego zarzutu zmierzają do wykazania, iż art. 2 ust. 6 zdanie pierwsze rozporządzenia podstawowego nie może być stosowane. Skarżąca opiera swe żądania zasadniczo na dwóch podstawach. Po pierwsze na tym, iż w ramach konstruowania wartości na podstawie  marży zysku uzyskaną przy sprzedaży na rzecz spółki D będącej jedynym uwzględnionym krajowym klientem skarżącej, wzięto pod uwagę wyłącznie niereprezentatywne transakcje, co jest sprzeczne z art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego (zarzut pierwszy). Po drugie na tym, iż sprzedaż na rzecz spółki nie została dokonana w ramach zwykłego obrotu handlowego, ponieważ po pierwsze nie była ona reprezentatywna a po drugie do cen sprzedaży zostało zastosowane dodatkowe podwyższenie marży związane z sytuacją ekonomiczną rzeczonego klienta (zarzut drugi).
            22. W odpowiedzi na pytanie zadane na rozprawie skarżąca wskazała, iż nawet gdyby sprzedaż krajowa przekraczała próg reprezentatywności ustanowiony w art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, to zakwestionowałaby ona również ocenę, wedle której sprzedaż ta została dokonana w ramach zwykłego obrotu, na tej podstawie, iż instytucje uwzględniły dodatkową marżę związaną z sytuacją ekonomiczną spółki D.
            23. W tym kontekście należy zaznaczyć, iż badanie drugiego zarzutu związanego – w odniesieniu do pojęcia zwykłego obrotu handlowego – z reprezentatywnym charakterem sprzedaży krajowej oraz uwzględnieniem premii w wysokości 25% przy obliczaniu marży zysku odpowiada centralnemu punktowi argumentacji skarżącej, z uwagi na co należy zbadać go w pierwszej kolejności.
            24. W tym względzie w odniesieniu do pierwszej części tego zarzutu należy zaznaczyć, iż zasadniczo kwestia reprezentatywności sprzedaży krajowej w rozumieniu art. 2 ust. 2 rozporządzenia podstawowego, który to wprowadza kryterium ilościowe, różni się od kwestii tego, czy sprzedaży dokonano w ramach zwykłego obrotu handlowego w rozumieniu art. 2 ust. 3 i 6 rozporządzenia podstawowego, który to wprowadza kryterium jakościowe związane z charakterem sprzedaży jako takiej (zob. podobnie wyrok Trybunału z dnia 13 lutego 1992 r. w sprawie C-105/90 Goldstar przeciwko Radzie, Rec. s. I-677, pkt 13). Niemniej jednak wielkość sprzedaży krajowej stanowi czynnik mogący mieć wpływ na kształtowanie się cen przez co obydwa kryteria mogą współdziałać, jeżeli przykładowo rynek krajowy jest tak ograniczony, iż ceny nie wynikają z mechanizmu podaży i popytu (zob. podobnie ww. wyrok Goldstar przeciwko Radzie pkt 15–18).
            25. Ta możliwość współdziałania nie oznacza jednak, że jeżeli próg reprezentatywności w wysokości 5% nie zostaje osiągnięty, nie należy uważać, że sprzedaży krajowej dokonano w ramach zwykłego obrotu handlowego. Nie można bowiem bezwzględnie wykluczyć, że pomimo niewielkiej wielkości sprzedaży krajowej jest ona dokonywana w ramach zwykłego obrotu handlowego, jeżeli odzwierciedla mimo wszystko zwykłe zachowanie uczestniczących podmiotów. W tych warunkach należy po pierwsze wypowiedzieć się w przedmiocie uwzględnienia premii w wysokości 25% przy obliczaniu marży zysku i w konsekwencji zbadać drugą część drugiego zarzutu przedstawioną w pkt 20 powyżej.
            26. W tym względzie należy zaznaczyć, iż zgodnie z definicją pojęcia dumpingu znajdującą się w art. 1 ust. 2 rozporządzenia podstawowego cenę eksportową należy porównywać z ceną produktu podobnego ustaloną w kraju wywozu w zwykłym obrocie handlowym, co powtarza art. 2 ust. 1 akapit pierwszy i w art. 2 ust. 6 tegoż rozporządzenia i o czym wspomina jego motyw 5, zgodnie z którym wartość normalna powinna w każdym przypadku być oparta na reprezentatywnej sprzedaży w zwykłym obrocie handlowym.
            27. Ponadto jeżeli wartości normalnej nie można ustalić na podstawie art. 2 ust. 1 rozporządzenia podstawowego, jej konstruowanie na mocy art. 2 ust. 3 i 6 rozporządzenia podstawowego ma na celu określenie wartości normalnej jak najbliższej cenie sprzedaży produktu, takiej jaką byłaby ona, gdyby dany produkt sprzedawano w państwie pochodzenia lub wywozu w zwykłym obrocie handlowym (wyrok Trybunału z dnia 10 marca 1992 r. w sprawie C-178/87 Minolta Camera przeciwko Radzie, Rec. s. I-1577, pkt 17).
            28. Z powyższego wynika, iż ustalenie wartości normalnej ma na celu umożliwienie instytucjom oceny, czy praktyka dumpingowa została zrealizowana w okresie objętym dochodzeniem na podstawie uregulowań mających obiektywny zakres bez uszczerbku dla wyniku tej operacji. Pojęcie zwykłego obrotu handlowego ma więc na celu wykluczenie przy ustalaniu wartości normalnej sytuacji, w których sprzedaż na rynku krajowym nie jest dokonywana w takich warunkach, w szczególności jeżeli produkt jest sprzedawany po cenie niższej od kosztów produkcji lub gdy transakcje nastąpiły pomiędzy partnerami powiązanymi lub którzy zawarli porozumienie kompensacyjne (ww. w pkt 24 wyrok w sprawie Goldstar przeciwko Radzie, pkt 13). Jak wynika z art. 2 ust. 1 akapit trzeci oraz z art. 2 ust. 4 rozporządzenia podstawowego i jak podkreśla to Rada w pkt 57 odpowiedzi na skargę, okoliczności te stanowią przykłady sprzedaży, co do której można uważać, iż nie nastąpiła w zwykłym obrocie handlowym.
            29. W tym kontekście pojęcie sprzedaży dokonanej w zwykłym obrocie handlowym ma obiektywny zakres i mogą się na nie powołać nie tylko instytucje w celu neutralizacji praktyk mogących ukrywać istnienie dumpingu lub jego rozmiary (porozumienia kompensacyjne podające sztucznie niskie ceny, sprzedaż krajowa po cenach niższych od kosztów produkcji w długich okresach), lecz również określone podmioty, jeżeli występują okoliczności mające wpływ na zwykły charakter omawianego obrotu (zob. tytułem przykładu wyrok Trybunału z dnia 9 stycznia 2003 r. C-76/00 P Petrotub i Republica, Rec. s. I-79, pkt 65–68, 84–86).
            30. W konsekwencji przy obliczaniu wartości normalnej instytucje zobowiązane są wykluczyć sprzedaż, której nie dokonano w ramach zwykłego obrotu handlowego, gdy cena sprzedaży jest wyższa lub niższa od ceny, jaka zostałaby zastosowana w ram ach takiego obrotu, niezależnie od powodu, dla którego transakcja nie nastąpiła w ramach zwykłego obrotu handlowego i niezależnie od wpływu tego wykluczenia na wniosek dotyczący istnienia dumpingu lub jego rozmiaru. Jak bowiem stwierdził organ apelacyjny Światowej Organizacji Handlu (WTO) w odniesieniu do art. 2.1 Porozumienia o stosowaniu artykułu VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994 (GATT) (Dz.U. L 336, s. 103) znajdującego się w załączniku 1A do Porozumienia ustanawiającego Światową Organizację Handlu (WTO) (Dz.U. 1994, L 336, s. 3), uwzględnienie sprzedaży dokonywanej poza zwykłym obrotem handlowym, zarówno po niskich, jak i wysokich cenach, zniekształcałoby to, co jest definiowane jako wartość „normalna” (sprawozdanie organu apelacyjnego WTO z dnia 24 lipca 2011 r. w sprawie „Stany Zjednoczone – Środki antydumpingowe stosowane do pewnych produktów ze stali walcowanych na gorąco pochodzących z Japonii”, pkt 144, 145).
            31. W niniejszej sprawie skarżąca wskazała w swej odpowiedzi na kwestionariusz antydumpingowy z dnia 9 kwietnia 2010 r., że stosunki finansowe ze spółką D, będącą jej jedynym klientem krajowym, pogorszyły się z powodu opóźnień w płatnościach, co uzasadniało zastosowanie premii z tytułu ryzyka podnoszącej cenę sprzedaży zeolitu A. Uzupełniające informacje w tym zakresie zostały dostarczone w uwagach skarżącej w piśmie z dnia 1 grudnia 2010 r. (zob. pkt 7 powyżej), do których załączona była między innymi umowa z dnia 29 maja 2009 r. pomiędzy skarżącą i spółką D ustalająca wysokość omawianej premii na 25%.
            32. W odpowiedzi na te argumenty Komisja wskazała w piśmie z dnia 16 marca 2011 r. (zob. pkt 8 powyżej), iż zważywszy na to, że spółka D jest jedynym klientem krajowym skarżącej, nie mogła sprawdzić, czy ceny sprzedaży na rzecz tej spółki obejmowały również premię z tytułu ryzyka w wysokości 25%. Komisja uznała zatem, że twierdzenia skarżącej muszą zostać odrzucone bez potrzeby badania nawet, czy omawiane okoliczności pozwalają uznać, iż związanej z nimi sprzedaży nie dokonano w ramach zwykłego obrotu handlowego. Niemniej jednak zgodnie z motywem 20 zaskarżonego rozporządzenia „w dochodzeniu ustalono, że dane i dowody dostarczone przez Birac stanowią wiarygodną podstawę dla ustalenia wartości normalnej” z uwagi na co argument skarżącej, wedle którego nie należy uważać, że sprzedaż krajowa została dokonana w ramach zwykłego obrotu handlowego, musiał zostać odrzucony.
            33. W tym względzie należy po pierwsze zaznaczyć, że wbrew twierdzeniom Komisji w jej piśmie z dnia 16 marca 2011 r. brak sprzedaży krajowej na rzecz klientów innych niż spółka D nie uniemożliwia odnoszącej się do niej kontroli. Przede wszystkim bowiem informacja o zastosowaniu premii z tytułu ryzyka została podana już w odpowiedzi skarżącej na kwestionariusz antydumpingowy, czyli przed kontrolą. Następnie umowa przekazana Komisji przez skarżącą (zob. pkt 31 powyżej) jasno wspomina w pkt 6 o omawianej premii, o obliczeniu marży zysku w wysokości 58,89% w stosunku do kosztów produkcji lub w wysokości 37,06% w stosunku do obrotu, które to okoliczności stanowią poważne wskazówki faktycznego zastosowania tejże premii z tytułu ryzyka. Ponadto z załączników 3.2 i 3.3 do pisma skarżącej z dnia 1 grudnia 2010 r. wynika, że spółka D spłacała swe długi z opóźnieniem co najmniej od 2008 r., a tendencja ta utrzymała się w 2009 r., o czym świadczy tabela znajdująca się w załączniku 2 do tegoż pisma. Wreszcie w piśmie z dnia 16 marca 2011 r. Komisja uznała, a nawet wykorzystała argument dotyczący faktycznego naliczenia premii w wysokości 25%, aby odeprzeć inny argument skarżącej o zwykłym charakterze omawianej sprzedaży odnoszący się tym razem do porozumienia kompensacyjnego zawartego ze spółką D.
            34. Po drugie twierdzenie Komisji, zgodnie z którym skarżąca nie zakwestionowała zwykłego charakteru omawianego obrotu handlowego, pomija okoliczność, iż w kwestionariuszu antydumpingowym skarżąca wskazała, iż ceny naliczone spółce D były podwyższone o premię z tytułu ryzyka, i rozwinęła ten argument bardziej na stronach 7–9 pisma z dnia 1 grudnia 2010 r.
            35. Po trzecie Rada wskazała w pkt 30 swej dupliki, iż Komisja nie sprawdziła tych informacji, ponieważ stwierdziła, że należy odrzucić te twierdzenia skarżącej, gdyż okoliczności te nie powodowały, że omawiany obrót nabrał „niezwykłego” charakteru. Jeżeli motyw 20 zaskarżanego rozporządzenia należy rozumieć w ten sposób (zob. pkt 32 powyżej), to należy zauważyć, co następuje.
            36. Premia z tytułu ryzyka taka jak omawiana stanowi w rzeczywistości zrównoważenie ryzyka, które dostawca ponosi, sprzedając produkty konkretnemu klientowi i wyznaczając mu termin na dokonanie płatności. Premia ta nie stanowi więc części wartości sprzedanego produktu ani nie jest związana z jego cechami, lecz zawdzięcza swe istnienie i wysokość tożsamości klienta i dokonanej przez dostawcę ocenie zdolności finansowych klienta. W konsekwencji skutkiem uwzględnienia takiej premii przy konstruowaniu wartości normalnej jest włączenie do obliczeń czynnika, którego przeznaczeniem nie jest ustalenie ceny, za jaką produkt byłby sprzedawany w państwie pochodzenia (zob. pkt 27 powyżej), lecz który dotyczy wyłącznie zdolności finansowej konkretnego nabywcy krajowego.
            37. W tym kontekście twierdzenie Rady zawarte w pkt 58 jej odpowiedzi na skargę, zgodnie z którym ryzykiem związanym z kondycją finansową klienta można zarządzać poprzez wykorzystanie odszkodowania, akredytyw lub zaliczek, lecz nie poprzez premię z tytułu ryzyka podnoszącą cenę sprzedaży, nie wyjaśnia, dlaczego na podjęcie decyzji o zastosowaniu takiej premii nie pozwala się sprzedającemu, i w konsekwencji dlaczego istnienie takiego ryzyka nie uzasadnia podniesienia ceny sprzedaży w drodze premii mającej na celu skompensowanie zarówno wspomnianego ryzyka, jak i ewentualnych kosztów, na jakie narażałby się dostawca, w wypadku gdyby był ostatecznie zmuszony pozwać klienta do sądu.
            38. W okolicznościach niniejszej sprawy włączenie takiej jak omawiana premii z tytułu ryzyka do obliczeń marży zysku ustalonego w celu skonstruowania wartości normalnej uwzględnia czynnik nieodzwierciedlający części wartości sprzedanego produktu, który w ten sposób sztucznie podwyższa wynik obliczeń wartości normalnej, przez co wynik ten nie odzwierciedla na tyle wiernie, jak to możliwe – z zastrzeżeniem zastosowania następnie odpowiedniego dostosowania zgodnie z art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia podstawowego – ceny sprzedaży produktu takiej, jaka byłaby ona, gdyby omawiany produkt został sprzedany w państwie pochodzenia w ramach zwykłego obrotu handlowego (zob. pkt 27–30 powyżej).
            39. Należy dodać, że w niniejszej sprawie nie można uwzględnić przedstawionych na rozprawie przez Radę i Komisję argumentów dotyczących okoliczności, iż powody, dla których producent realizuje praktyki dumpingowe, nie mają znaczenia dla celów ustanowienia ceł antydumpingowych. Jakkolwiek w tym względzie prawdą jest, iż powody, które mogły skłonić eksportera do praktyk dumpingowych, są bez różnicy dla związanych z tym obliczeń, to stwierdzenie dumpingu, będące pierwszym etapem badania kwestii konieczności nałożenia cła antydumpingowego, opiera się na czysto obiektywnym porównaniu wartości normalnej i ceny eksportowej (wyrok Sądu z dnia 24 października 2006 r. w sprawie T-274/02 Ritek i Prodisc Technology przeciwko Radzie, Zb.Orz. s. II-4305, pkt 59). W niniejszej sprawie uchybienie związane z uwzględnieniem premii z tytułu ryzyka, na które powołuje się skarżąca, ma wpływ na prawidłowość obliczenia wartości normalnej ustalonej dla celów oceny istnienia dumpingu i występuje na etapie poprzedzającym wniosek dotyczący zaistnienia takiej praktyki, przez co może mieć wpływ na prawidłowość samego wniosku.
            40. Podobnie Rada nie może oprzeć się na orzecznictwie dotyczącym sprzedaży krajowej po cenach rzekomo podwyższonych ze względu na ochronę, z jakiej korzystał wytwórca danego produktu na mocy patentu (wyrok Trybunału z dnia 3 maja 2001 r. w sprawach połączonych C-76/98 P i C-77/98 P Ajinomoto i NutraSweet przeciwko Radzie i Komisji, Rec. s. I-3223; wyrok Sądu z dnia 18 grudnia 1997 r. w sprawach połączonych T-159/94 i T-160/94, Ajinomoto i NutraSweet przeciwko Radzie, Rec. s. II-2461). W tym zakresie należy przypomnieć, że – jak zauważył Sąd i Trybunał – skarżące w powyższych sprawach nie podniosły, iż istnienie wspomnianego patentu nie odpowiadało rzeczywistej sytuacji na rynku określonego państwa trzeciego ani że uwzględniona sprzedaż nie odbywała się w ramach zwykłego obrotu handlowego (ww. wyroki: w sprawach połączonych Ajinomoto i NutraSweet przeciwko Radzie i Komisji, pkt 41; w sprawach połączonych Ajinomoto i NutraSweet przeciwko Radzie pkt 127–129). W tym kontekście należy dodać, iż rozporządzenie Rady (EWG) nr 2423/88 z dnia 11 lipca 1988 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U. L 209, s. 1), w ramach którego zostało wypracowane wspomniane orzecznictwo, opierało się w tym zakresie na filozofii innej niż rozporządzenie podstawowe, gdyż nie przewidywało możliwości dostosowania wartości normalnej, w sytuacji gdy nabywcy regularnie płacą różne ceny na rynku krajowym ze względu na pewne czynniki właściwe dla tego rynku i mające wpływ na porównywalność cen, którą to możliwość przewiduje natomiast art. 2 ust. 10 lit. k) rozporządzenia podstawowego.
            41. W świetle powyższych rozważań i bez potrzeby orzekania w przedmiocie zgodności z prawem stosowania art. 2 ust. 6 zdanie pierwsze rozporządzenia podstawowego w świetle argumentów przedstawionych w ramach pierwszego zarzutu należy uwzględnić skargę i stwierdzić nieważność zaskarżonego rozporządzenia, w zakresie w jakim dotyczy ono skarżącej.
            W przedmiocie kosztów
            42. Zgodnie z art. 87 § 2 regulaminu postępowania kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ Rada przegrała sprawę, należy zgodnie z żądaniami skarżącej obciążyć ją kosztami postępowania. Zgodnie z art. 87 § 4 akapit pierwszy regulaminu postępowania instytucje, które wstąpiły do sprawy w charakterze interwenienta, pokrywają własne koszty. Wobec tego Komisja pokrywa własne koszty.

            Sentencja
            Z powyższych względów
            SĄD (druga izba)
            orzeka, co następuje:
            1) Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 464/2011 z dnia 11 maja 2011 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz zeolitu A w postaci sproszkowanej pochodzącego z Bośni i Hercegowiny, w zakresie, w jakim dotyczy ono Alumina d.o.o.
            2) Rada Unii Europejskiej pokrywa, oprócz własnych kosztów, również koszty poniesione przez Aluminę.
            3) Komisja Europejska pokrywa własne koszty.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 września 2004 r. # Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Pomoc państwa - Pojęcie - Niepłacenie podatków i składek na ubezpieczenie społeczne przez przedsiębiorstwo - Stanowisko władz krajowych wobec oświadczenia o zaprzestaniu płacenia (długów). # Sprawa C-276/02.

text:
      Sprawa C‑276/02
      Królestwo Hiszpanii
      przeciwko
      Komisji Wspólnot Europejskich
      Pomoc państwa – Pojęcie – Niepłacenie podatków i składek na ubezpieczenie społeczne przez przedsiębiorstwo – Stanowisko władz
         krajowych wobec oświadczenia o zaprzestaniu płacenia (długów)

      Streszczenie wyroku
      1.        Pomoc przyznawana przez państwa – Pojęcie – Interwencja mająca na celu zmniejszenie ciężarów przedsiębiorstwa
      (art. 87 ust. 1 WE)
      2.        Pomoc przyznawana przez państwa – Decyzja Komisji – Ocena zgodności z prawem w oparciu o informacje dostępne w momencie wydania
            decyzji
      (art. 87 WE)
      1.        Artykuł 87 ust. 1 WE definiuje pomoc państwa uregulowaną w Traktacie jako pomoc przyznaną przez samo państwo lub za pośrednictwem
         zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca konkurencję lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie
         niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, w zakresie, w jakim wpływa na wymianę handlową pomiędzy Państwami
         Członkowskimi.

      Pojęcie pomocy w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE jest o wiele bardziej ogólne niż pojęcie subwencji, jako że nie tylko zawiera
         w sobie świadczenia pozytywne, tak jak w przypadku samych subwencji, ale także interwencje, które w różny sposób zmniejszają
         ciężary, normalnie obciążające budżet danego przedsiębiorstwa.

      (por. pkt 24)
      2.        Zgodność z prawem decyzji w sprawie pomocy państwa powinna być oceniana w oparciu o informacje, którymi dysponowała Komisja
         w momencie jej wydania.

      (por. pkt 31)
WYROK TRYBUNAŁU (druga izba)
      z dnia 14 września 2004 r. (*)

      Pomoc państwa – Pojęcie – Niepłacenie podatków i składek na ubezpieczenie społeczne przez przedsiębiorstwo – Stanowisko władz krajowych wobec oświadczenia o zaprzestaniu płacenia (długów)
      W sprawie C-276/02
      mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE,
      wniesioną do Trybunału w dniu 23 lipca 2002 r.,
      Królestwo Hiszpanii, reprezentowane przez S. Ortiza Vaamondego, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu,

      strona skarżąca,
      przeciwko
      Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez V. Kreuschitza oraz J. L. Buendíę Sierrę, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń
         w Luksemburgu,

      strona pozwana,
      TRYBUNAŁ (druga izba),
      w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann, J.-P. Puissochet (sprawozdawca), J. N. Cunha Rodrigues i F. Macken,
         sędziowie,

      rzecznik generalny: M. Poiares Maduro,
      sekretarz: R. Grass,
      uwzględniając procedurę pisemną,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 1 kwietnia 2004 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        W swojej skardze Królestwo Hiszpanii wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2002/935/WE z dnia 14 maja 2002 r. dotyczącej
         pomocy na rzecz Grupo de Empresas Álvarez (Dz.U. L 329, str. 1, zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).

       Stan faktyczny i zaskarżona decyzja
      2        Grupo de Empresas Álvarez SA (zwana dalej „GEA”), która była jednym z najważniejszych hiszpańskich producentów i sprzedawców
         naczyń stołowych i porcelany, doznała znacznych strat po dokonaniu jej prywatyzacji w 1991 r.

      3        Spółka korzystała z pomocy przyznanej przez państwo w formie gwarancji, podobnie jak z subwencji bezpośredniej, na którą Komisja
         zezwoliła decyzją 98/364/WE z dnia 15 lipca 1997 r. (Dz.U. 1998, L 164, str. 30), pod warunkiem iż władze hiszpańskie powstrzymają
         się w przyszłości od przyznawania jakiejkolwiek nowej pomocy i w całości przeprowadzą przedstawiony przez siebie plan restrukturyzacji.

      4        Niemniej jednak w okresie trzech lat, licząc od tego zezwolenia, GEA i jej spółka zależna Vidrios Automáticos del Noroeste
         SA (zwana dalej „VANOSA”) nie wykonywały zobowiązań podatkowych i nie dokonywały płatności składek na ubezpieczenie społeczne.

      5        Po ogłoszeniu na wniosek GEA i VANOSA zaprzestania płacenia długów, odpowiednio w dniach 19 i 14 listopada 1997 r., Agencia
         Estatal de Administración Tributaria (urząd państwowej administracji podatkowej, zwany dalej „urzędem podatkowym”) zawarł
         w dniu 14 kwietnia 1998 r. indywidualne porozumienie z każdą ze spółek.

      6        Porozumienia te dotyczyły umorzenia w przybliżeniu dwóch trzecich istniejącego zadłużenia podatkowego oraz odroczenia płatności
         i rozłożenia spłaty pozostałego zadłużenia na długi okres; przyznano mianowicie dwa lata karencji, po których następować miały
         kwartalne spłaty przez okres dziesięciu lat, począwszy od stycznia 2000 r., pod warunkiem że obie spółki będą przestrzegać
         harmonogramu spłat i terminowo regulować późniejsze zobowiązania podatkowe. Niedochowanie tychże warunków obarczone było sankcją
         w postaci rozwiązania porozumień i ponowną wymagalnością całego początkowego zadłużenia podatkowego.

      7        W dniu 6 listopada 1998 r. la Tesorería General de la Seguridad Social (powszechny zakład ubezpieczeń społecznych, zwany dalej
         „zakładem ubezpieczeń społecznych”) zawarł również z VANOSA indywidualne porozumienie tego samego typu co porozumienia z dnia
         14 kwietnia 1998 r., zgodnie z którym pierwsza miesięczna spłata przypadała na styczeń 2000 r. Natomiast GEA nie podpisała
         żadnego podobnego porozumienia z zakładem ubezpieczeń społecznych.

      8        W okresie dwóch lat po podpisaniu porozumień z urzędem podatkowym i zakładem ubezpieczeń społecznych GEA i VANOSA, poza kilkoma
         terminowymi wpłatami, nadal nie dokonywały wymagalnych płatności składek na ubezpieczenie społeczne i zobowiązań podatkowych.
         Od początku 2000 r: rzeczone spółki nie spłacały również zaległości zgodnie z warunkami przewidzianymi w wymienionych powyżej
         porozumieniach.

      9        Według rządu hiszpańskiego, po kilku bezskutecznych wezwaniach, w dniu 7 lutego 2001 r. urząd podatkowy wypowiedział porozumienia
         zawarte w dniu 14 kwietnia 1998 r. z GEA i VANOSA. Ze swojej strony w dniu 20 grudnia 2001 r. zakład ubezpieczeń społecznych
         wypowiedział porozumienie zawarte z VANOSA w dniu 6 listopada 1998 r.

      10      Ponadto, zgodnie z twierdzeniem rządu hiszpańskiego, nawet po złożeniu oświadczeń o zaprzestaniu płacenia długów zakład ubezpieczeń
         społecznych i urząd podatkowy nadal zarządzały zajęcie różnych części mienia spółek, obok wcześniejszych zajęć mienia zarządzonych
         przed złożeniem wspomnianych oświadczeń, a także dokonywały innych czynności egzekucyjnych. I tak urząd podatkowy doprowadził
         do zajęcia 96 mieszkań socjalnych (w dniu 23 grudnia 1999 r.), znaków handlowych grupy GEA (w dniu 22 sierpnia 2000 r.), wierzytelności
         od kluczowych klientów przedmiotowych spółek (pomiędzy październikiem 2000 r. a kwietniem 2001 r.) oraz fabryki spółki VANOSA
         (w dniu 5 czerwca 2002 r.), podczas gdy zakład ubezpieczeń społecznych odzyskał pewne kwoty (na przykład w październiku 1998 r.
         kwotę 42 767 950 ESP), wnioskował o zajęcie rachunków bankowych (w styczniu 2001 r.) oraz wierzytelności od Skarbu Państwa
         (w kwietniu 2001 r.). Konsekwencją tych działań było zaprzestanie wiosną 2001 r. prowadzenia działalności handlowej przez
         obie spółki, jako że potencjalny przychód z działalności przeznaczony byłby w większości na spłatę wierzycieli publicznych.

      11      Komisja, która w pierwszym półroczu 2001 r. otrzymała dwa doniesienia dotyczące w szczególności rezygnacji przez władze hiszpańskie
         z odzyskania podatków i składek na ubezpieczenie społeczne od GEA i VANOSA, skierowała kilka zapytań do władz hiszpańskich.
         Po wymianie korespondencji z władzami hiszpańskimi, w dniu 19 września 2001 r. Komisja wszczęła postępowanie przewidziane
         w art. 88 ust. 2 WE i poinformowała o tym władze hiszpańskie pismem opatrzonym tą samą datą, pod którą zostało ono następnie
         opublikowane w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich, wzywając jednocześnie zainteresowanych do przedstawienia uwag (Dz.U. 2001, C 336, str. 6).

      12      Władze hiszpańskie doręczyły swoje uwagi Komisji w dniu 4 grudnia 2001 r. Żadne inne Państwo Członkowskie ani też inna zainteresowana
         osoba nie przedstawiły uwag. W dniu 14 maja 2002 r. Komisja wydała zaskarżoną decyzję.

      13      W uzasadnieniu decyzji Komisja wskazuje, iż powtarzający się brak płatności składek na ubezpieczenie społeczne i podatków
         przez GEA i VANOSA, przynajmniej w okresie pomiędzy listopadem 1997 r., to jest chwilą zaprzestania płacenia długów, a styczniem
         2001 r., było równoznaczne z przekazaniem funduszy publicznych na rzeczone spółki i jako takie stanowiło pomoc państwa w rozumieniu
         art. 87 ust. 1 WE.

      14      Zdaniem Komisji takie przekazanie było dla przedmiotowych spółek korzystne z punktu widzenia ich konkurencyjności, jako że
         w przeciwieństwie do konkurentów spółki te nie musiały ponosić wydatków na składki na ubezpieczenie społeczne i podatki, jakby
         to miało miejsce w zwykłych okolicznościach. Korzyść ta, w ocenie Komisji, stanowiła konsekwencję tego, że rząd hiszpański
         nie skorzystał ze środków przewidzianych w prawie hiszpańskim, to znaczy z możliwości wszczęcia odrębnego postępowania egzekucyjnego
         w stosunku do długów powstałych po zaprzestaniu płacenia długów, co uniemożliwiłoby rzeczonym spółkom prowadzenie działalności
         bez wypełniania zobowiązań podatkowych i zobowiązań z zakresu ubezpieczeń społecznych.

      15      Komisja stwierdza, iż takie zachowanie władz hiszpańskich nie odpowiada wizerunkowi postępowania wierzyciela prywatnego działającego
         z należytą starannością, który podejmuje wszelkie możliwe działania celem odzyskania chociażby niewielkiej części należnych
         podatków i składek. Zauważa ona, że taka bierna postawa władz hiszpańskich przyczyniła się do znacznego wzrostu zaległości
         podatkowych i w składkach na ubezpieczenie społeczne, co z kolei spowodowało, iż w sposób rażący nie został wykonany plan
         restrukturyzacji, na którym oparta była decyzja z dnia 15 lipca 1997 r.

      16      Komisja wskazuje ponadto na okoliczność, iż sporna pomoc nie może zostać uznana za jeden z wyjątków, o których mowa w art. 87
         ust. 2 i 3 WE, oraz w szczególności na to, że nie spełnia ona przesłanek ustanowionych w komunikacie (1999/C 288/02) w sprawie
         wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz wspomagania i restrukturyzacji przedsiębiorstw przeżywających
         trudności (Dz.U. 1999, C 288, str. 2).

      17      W rezultacie Komisja uznaje, iż: „pomoc, którą stanowi uporczywe niepłacenie podatków i składek na ubezpieczenie społeczne
         przez (GEA i VANOSA) […], w okresie po złożeniu oświadczeń o zaprzestaniu płacenia długów, to jest od dnia 19 listopada 1997 r.
         w przypadku GEA i od dnia 14 listopada 1997 r. w przypadku VANOSA, do stycznia 2001 r., jest niezgodna ze wspólnym rynkiem”.
         Komisja zadecydowała ponadto o tym, że Królestwo Hiszpanii powinno podjąć „wszelkie niezbędne działania celem uzyskania zwrotu
         od beneficjenta [spornej] pomocy, która została mu przyznana bezprawnie”.

       W przedmiocie skargi
      18      Rząd hiszpański zarzuca w szczególności, iż Komisja, stosując art. 87 ust. 1 WE, naruszyła prawo oraz popełniła błąd w ocenie
         stanu faktycznego. Należy zatem w pierwszej kolejności dokonać analizy powyższych zarzutów.

       W przedmiocie zarzutu opartego na naruszeniu prawa
       Argumenty stron
      19      Rząd hiszpański utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza art. 87 ust. 1 WE, ponieważ nie wykazano istnienia pomocy państwa
         w rozumieniu tego postanowienia w niniejszej sprawie.

      20      Zdaniem rządu hiszpańskiego właściwe organy ograniczyły się do podpisania z GEA i VANOSA porozumień w sprawie umorzenia i rozłożenia
         na raty długów, na co im pozwalało prawo hiszpańskie znajdujące zastosowanie do zaprzestania płatności długów przez przedsiębiorstwa,
         to znaczy postąpiły w sposób, w jaki postąpiłyby z każdą inną spółką w podobnej sytuacji. Rząd hiszpański utrzymuje, iż samo
         zawarcie podobnych porozumień w ramach postępowania w sprawie zaprzestania płacenia długów nie może być postrzegane jako ustanowienie
         pomocy państwa.

      21      Zdaniem rządu hiszpańskiego, gdyby przyjąć tok rozumowania Komisji, zgodnie z którym fakt, że dane przedsiębiorstwa skorzystały
         z porozumień pozwalających im na kontynuowanie działalności, podczas gdy wierzyciele publiczni mogli spowodować ich natychmiastową
         likwidację, stanowi pomoc państwa, należałoby także przyjąć, że całe postępowanie w sprawie zaprzestania płacenia długów zawiera
         elementy pomocy i że ustanowione przez Państwa Członkowskie postępowania zmierzające do zapobieżenia upadłości są same w sobie
         sprzeczne z przepisami wspólnotowymi w dziedzinie pomocy państwa.

      22      Rząd hiszpański podnosi także, iż w niniejszej sprawie Komisja nie wykazała ani nie podnosiła, że porozumienia zawarte przez
         wierzycieli publicznych z GEA i VANOSA były odmienne lub bardziej korzystne od porozumień, które na ogół zawiera się w ramach
         postępowania w sprawie zaprzestania płacenia długów.

      23      Komisja natomiast podkreśla, że to nie same porozumienia w sprawie umorzenia i rozłożenia na raty długów wobec wierzycieli
         publicznych jako takie stanowią pomoc państwa, lecz bierna postawa zakładu ubezpieczeń społecznych i urzędu podatkowego po
         podpisaniu rzeczonych porozumień. Wbrew twierdzeniom rządu hiszpańskiego Komisja nigdy nie twierdziła w niniejszej sprawie,
         jakoby porozumienia te stanowiły pomoc państwa.

       Ocena Trybunału
      24      Artykuł 87 ust. 1 WE definiuje pomoc państwa uregulowaną w Traktacie WE jako pomoc przyznaną przez samo państwo lub za pośrednictwem
         zasobów państwowych w jakiejkolwiek formie, która zakłóca konkurencję lub grozi zakłóceniem konkurencji poprzez sprzyjanie
         niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów, w zakresie w jakim wpływa na wymianę handlową pomiędzy Państwami
         Członkowskimi. Pojęcie pomocy w rozumieniu powyższego postanowienia jest o wiele bardziej ogólne niż pojęcie subwencji, jako
         że nie tylko zawiera w sobie świadczenia pozytywne, tak jak w przypadku samych subwencji, ale także interwencje, które w różny
         sposób zmniejszają ciężary, które normalnie obciążają budżet danego przedsiębiorstwa (zob. w szczególności wyroki z dnia 23 lutego
         1961 r. w sprawie 30/59 De Gezamenlijke Steenkolenmijnen in Limburg przeciwko Wysokiej Władzy, Rec. str. 1, 39, z dnia 15 marca
         1994 r. w sprawie C-387/92 Banco Exterior de España, Rec. str. I-877, pkt 13, z dnia 29 czerwca 1999 r. w sprawie C-256/97
         DM Transport, Rec. str. I-3913, pkt 19, i z 12 grudnia 2002 r. w sprawie C-5/01 Belgia przeciwko Komisji, Rec. str. I-11991,
         pkt 32).

      25      W przypadku zaskarżonej decyzji Komisja nie kwestionuje faktu zawarcia ze spółkami GEA i VANOSA porozumień w sprawie umorzenia
         długów i rozłożenia na raty. Wbrew temu, co zarzuca jej rząd hiszpański, Komisja nie wywodzi istnienia pomocy państwa z faktu
         zawarcia takich porozumień z wierzycielami publicznymi w ramach postępowania w sprawie zaprzestania płacenia długów.

      26      W zaskarżonej decyzji oraz jej uzasadnieniu Komisja wyraźnie odnosi się do uporczywego uchybiania przez obydwie spółki obowiązkom
         płacenia ich należności podatkowych, a także składek na ubezpieczenie społeczne. W myśl zaskarżonej decyzji, w szczególności
         zaś zgodnie z pkt 44 i 47 uzasadnienia, tym, co stanowi pomoc państwa, jest korzyść wynikająca z trwałego zaprzestania płacenia
         podatków i składek na ubezpieczenie społeczne, przynajmniej w okresie od stycznia 1997 r. do stycznia 2001 r., to znaczy zarówno
         w okresie poprzedzającym złożenie oświadczenia o zaprzestaniu płacenia długów i zawarcie porozumień, jak i w okresie po nich
         następującym. Korzyść ta jest rezultatem tego, iż właściwe organy nie wszczęły odrębnych postępowań egzekucyjnych celem uniknięcia
         sytuacji, w której spółki – zwłaszcza po zawarciu porozumień – będą kontynuować działalność, nie wypełniając swoich zobowiązań
         w zakresie podatków i ubezpieczenia społecznego, w szczególności zaś nie płacąc należności powstałych po zaprzestaniu płacenia
         długów i niezaliczonych do długów podlegających umorzeniu lub ujętych w haromonogramie spłat przewidzianym w porozumieniach.
         W pkt 53 zaskarżonej decyzji wskazano, że przyjmując taką postawę, wierzyciele publiczni działali inaczej niż wierzyciele
         prywatni działający z należytą starannością, by odzyskać przynajmniej niewielką część należnych podatków i składek.

      27      W związku z powyższym należy oddalić zarzut pierwszy rządu hiszpańskiego, który został oparty na błędnej interpretacji zaskarżonej
         decyzji.

       W przedmiocie zarzutu opartego na błędnej ocenie stanu faktycznego
       Argumenty stron
      28      Rząd hiszpański co do zasady zarzuca, że zaskarżona decyzja obarczona jest błędem w ocenie stanu faktycznego, polegającym
         na tym, że Komisja przyjęła, iż władze hiszpańskie pozostały bierne wobec oświadczenia GEA i VANOSA o zaprzestaniu płacenia
         długów w listopadzie 1997 r.

      29      Jego zdaniem, wbrew twierdzeniom zawartym w zaskarżonej decyzji, zarówno zakład ubezpieczeń społecznych, jak i urząd podatkowy
         wykorzystały wszelkie możliwe środki, w szczególności odrębne postępowania egzekucyjne, celem zagwarantowania odzyskania należności
         powstałych po zawarciu porozumień w sprawie umorzenia i rozłożenia na raty. Rząd hiszpański odnosi się do działań wspomnianych
         w pkt 10 niniejszego wyroku.

      30      Natomiast – zdaniem Komisji – władze hiszpańskie nie dochowały należytej staranności wobec niewypełniania przez wspomniane
         spółki zobowiązań podatkowych oraz z tytułu ubezpieczeń społecznych. Komisja uważa bowiem, że zakład ubezpieczeń społecznych
         i urząd podatkowy wykazały bierną postawę po zawarciu porozumień w sprawie umorzenia i rozłożenia na raty w 1998 r., co spowodowało
         znaczny wzrost późniejszych długów.

       Ocena Trybunału
      31      Zgodność z prawem decyzji w sprawie pomocy państwa powinna być oceniana w oparciu o informacje, którymi dysponowała Komisja
         w momencie jej wydania (zob. w szczególności wyroki z dnia 10 lipca 1986 r. w sprawie 234/84 Belgia przeciwko Komisji, Rec.
         str. 2263, pkt 16, oraz z dnia 26 września 1996 r. w sprawie C-241/94 Francja przeciwko Komisji, Rec. str. I-4551, pkt 33).

      32      Odnośnie do podstaw zaskarżonej decyzji Komisja przyjmuje, na co wskazywano już w pkt 26 niniejszego wyroku, że pomoc państwa
         polegała w rzeczywistości na tym, że władze hiszpańskie nie wszczęły odrębnych postępowań egzekucyjnych i nie postępowały
         w sposób właściwy dla prywatnych wierzycieli działających z należytą starannością, by odzyskać przynajmniej niewielką część
         swoich wierzytelności.

      33      Niemniej jednak z wymiany korespondencji pomiędzy stronami podczas postępowania administracyjnego wynika, że władze hiszpańskie
         wskazały, że w okresie od stycznia 1997 r. do stycznia 2001 r. podjęto wobec spółek GEA i VANOSA pewne kroki celem odzyskania
         części wierzytelności publicznych oraz doprowadzenia do wypełniania przez nie zobowiązań. Z pewnością informacje otrzymane
         przez Komisję w ramach postępowania administracyjnego nie były tak kompletne jak informacje, które rząd hiszpański przedstawił
         w niniejszej skardze, jak również niekiedy były one niedokładne, w każdym razie nie pozwalały one Komisji na stwierdzenie,
         że nie zostały podjęte działania przewidziane przez prawo hiszpańskie (odrębne postępowania egzekucyjne) celem uniknięcia
         sytuacji, w której spółki kontynuować będą działalność bez wykonywania zobowiązań podatkowych oraz z tytułu ubezpieczeń społecznych,
         oraz że w związku z tym wierzyciele publiczni nie postępowali w sposób właściwy dla prywatnych wierzycieli, dokładających
         starań, by odzyskać przynajmniej niewielką część wierzytelności.

      34      W odpowiedzi na żądanie udzielenia informacji wystosowane przez Komisję, która wpłynęła do niej w dniu 5 lipca 2001 r., władze
         hiszpańskie wspomniały jedynie o zajęciu nieruchomości należących do GEA i VANOSA dokonanym przez zakład ubezpieczeń społecznych,
         bez podania daty tego zajęcia i bez dostarczenia danych dotyczących ewentualnych działań urzędu podatkowego. Na tej podstawie,
         w piśmie informującym władze hiszpańskie o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 WE, Komisja wskazała, że
         władze hiszpańskie nie poinformowały jej o tym, czy wykorzystały one stosowne środki prawne przewidziane w prawie krajowym,
         takie jak wszczęcie postępowania upadłościowego czy odrębnych postępowań egzekucyjnych celem położenia kresu niewypełnianiu
         przez spółki zobowiązań podatkowych i z tytułu ubezpieczeń społecznych.

      35      W uwagach, które w odpowiedzi na to pismo wpłynęły do Komisji w dniu 4 grudnia 2001 r., władze hiszpańskie wskazały, że z uwagi
         na to, że GEA i VANOSA nie wypełniały postanowień porozumień z dnia 14 kwietnia 1998 r., urząd podatkowy wypowiedział je w dniu
         7 lutego 2001 r., a ponadto wznowione zostały niektóre działania egzekucyjne. W tym kontekście władze hiszpańskie wyliczyły
         zajęcie wierzytelności od klientów, zajęcie znaków handlowych, zajęcie akcji spółek zależnych oraz zajęcie nieruchomości.
         Nadto wspomniały o ustanowieniu na nieruchomości hipoteki z prawem pierwszeństwa. Informacje te mogą być rozumiane jedynie
         w ten sposób, iż postępowania egzekucyjne zostały wszczęte dopiero po okresie wspomnianym w zaskarżonej decyzji, który upłynął
         w styczniu 2001 r. Jednakże władze hiszpańskie powoływały się także na załączone do ich odpowiedzi sprawozdanie i dokumentację
         zakładu ubezpieczeń społecznych, które zawierały w szczególności wykaz zajętych nieruchomości, rachunków bankowych i wierzytelności
         obu spółek wobec innych przedsiębiorstw lub Skarbu Państwa. Z analizy owego wykazu wynika, że niektóre z postępowań wszczętych
         pomiędzy 1993 r. a 1996 r. zostały wznowione w okresie pomiędzy październikiem 1997 r. a listopadem 1998 r. oraz że w dniu
         1 lutego 2001 r. zawiadomiono zainteresowany bank o zajęciu jednego z rachunków bankowych GEA, co oznacza, iż przygotowywano
         się do zastosowania tego środka w poprzedzających tygodniach, a także że w dniu 9 kwietnia 2001 r. dokonano zajęcia jednej
         wierzytelności wobec Skarbu Państwa.

      36      Mając na uwadze powyższe informacje, Komisja nie mogła ogólnie przyjąć, że „Królestwo Hiszpanii nie podjęło działań przewidzianych
         przez prawo hiszpańskie (odrębnych postępowań egzekucyjnych) w celu uniknięcia sytuacji, w której spółki nadal prowadzą swoją
         działalność bez wypełniania swoich zobowiązań podatkowych oraz z tytułu ubezpieczenia społecznego”, oraz wywnioskować z tego,
         że „zachowanie państwa w żaden sposób nie pozwala przyjąć, że działało ono tak jak wierzyciel prywatny, dokładający starań,
         by odzyskać przynajmniej niewielką część należnych podatków i składek na ubezpieczenie społeczne”.

      37      Nie przesądzając o istnieniu bądź nieistnieniu pomocy państwa w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że konkluzja zaskarżonej
         decyzji, zgodnie z którą: „uporczywe niepłacenie podatków i składek na ubezpieczenie społeczne przez [GEA i VANOSA] w okresie
         po złożeniu oświadczenia o zaprzestaniu płacenia długów w listopadzie 1997 r. do stycznia 2001 r. [stanowi pomoc państwa niezgodną
         ze wspólnym rynkiem]” oparta jest na błędnych założeniach dotyczących stanu faktycznego. W związku z powyższym, bez potrzeby
         rozważenia pozostałych zarzutów i argumentów przedstawionych przez rząd hiszpański, należy stwierdzić nieważność zaskarżonej
         decyzji.

       W przedmiocie kosztów
      38      Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ
         rząd hiszpański wniósł o obciążenie Komisji kosztami postępowania, a Komisja przegrała sprawę, należy obciążyć ją kosztami
         postępowania.

      Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:
      1)      Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2002/935/WE z dnia 14 maja 2002 r. w sprawie pomocy na rzecz Grupo de Empresas Álvarez.
      2)      Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.
      Podpisy.
      * Język postępowania: hiszpański.