title: Sprawa C-269/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 29 marca 2019 r. — Banca B. SA/A.A.A.

text:
               15.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/7

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 29 marca 2019 r. — Banca B. SA/A.A.A.
      (Sprawa C-269/19)
      (2019/C 238/09)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Cluj

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca odwołanie: Banca B. SA

         Druga strona postępowania: A.A.A.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG (1) należy interpretować w ten sposób, że w następstwie stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunku określającego mechanizm ustalania zmiennej stopy procentowej za pomocą wzoru „stałej marży i odsetek referencyjnych stosowanych przez bank w oparciu o nieprzejrzyste kryteria”, w ramach umowy kredytu o stałej stopie procentowej ograniczonej do pierwszego roku i zmiennej stopie procentowej na kolejne lata, zgodnie ze wspomnianym wzorem, zezwala on sądowi krajowemu na dostosowanie umowy poprzez ustanowienie sposobu obliczania odsetek zmiennych na podstawie przejrzystych wskaźników referencyjnych (LIBOR/EURIBOR) i stałej marży banku, w świetle faktycznych elementów zawartych w umowie kredytu, celem zapewnienia lepszej ochrony konsumenta?

                  2)

                  W przypadku, gdy odpowiedź na to pytanie jest przecząca, to czy art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13/WG należy interpretować w ten sposób, że w następstwie stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunku takiego jak warunek uprzednio wskazany zezwala on sądowi krajowemu na zastosowanie na drodze sądowej stałej stopy procentowej poprzez odniesienie do stałej marży ustalonej na drugi rok realizacji umowy lub do stałej stopy procentowej z pierwszego roku?

                  3)

                  W przypadku, gdy odpowiedź na to pytanie jest przecząca, to czy art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG i zasadę skuteczności należy interpretować w ten sposób, że w następstwie stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunku takiego jak warunek uprzednio wskazany uniemożliwiają one sądowi krajowemu skierowania stron do negocjacji w celu ustalenia nowej stopy procentowej, bez wskazywania parametrów referencyjnych?

                  4)

                  W przypadku odpowiedzi przeczącej na to pytanie, jakie są możliwe środki zaradcze w celu zagwarantowania ochrony konsumenta zgodnie z przepisami art. 6 ust. 1 dyrektywy 93/13/EWG?

         (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s. 29).


title: Sprawa C-283/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 4 kwietnia 2019 r. — EUflight.de GmbH/TUIfly GmbH

text:
               15.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hannover (Niemcy) w dniu 4 kwietnia 2019 r. — EUflight.de GmbH/TUIfly GmbH
      (Sprawa C-283/19)
      (2019/C 238/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Hannover

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: EUflight.de GmbH

         Strona przeciwna: TUIfly GmbH
      Postanowieniem Prezesa Trybunału z dnia 23 maja 2019 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


title: Sprawa T-257/19: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2019 r. — Al Zoubi/Rada

text:
               15.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/19

      Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2019 r. — Al Zoubi/Rada
      (Sprawa T-257/19)
      (2019/C 238/24)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Khaldoun Al Zoubi (Damaszek, Syria) (przedstawiciel: adwokat L. Cloquet)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2019/87 z dnia 21 stycznia 2019 r. (1), w zakresie, w jakim ma ona zastosowanie do skarżącego;

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/85 z dnia 21 stycznia 2019 r. (2), w zakresie, w jakim ma ono zastosowanie do skarżącego, oraz

                  —

                  nakazanie stronie pozwanej pokrycia kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący popełnienia przez stronę pozwaną oczywistego błędu w ocenie poprzez stwierdzenie, że skarżący wspiera reżim syryjski i odnosi z niego korzyści, podczas gdy takie stwierdzenie jest w pełni bezzasadne.

                  2.

                  Zarzut drugi, w którym skarżący podnosi, że doszło do naruszenia ogólnej zasady proporcjonalności, a środki przyjęte w zaskarżonych aktach będą miały takie skutki, że należy je uznać za nieproporcjonalne same w sobie. Konsekwencje ekonomicznie sankcji nałożonych na skarżącego będą katastrofalne i nieproporcjonalne w stosunku do celów, do osiągniecia których zaskarżone akty mają dążyć.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący nieproporcjonalnego naruszenia prawa własności oraz prawa do zatrudnienia, zważywszy, że sporne środki poprzez naruszenie pierwszego protokołu dodatkowego do Konwencji o ochronie prawa człowieka i podstawowych wolności uniemożliwią spokojne korzystanie przez skarżącego z jego własności oraz wolności gospodarczej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący nadużycia władzy. Zaskarżone akty zostały przyjęte z myślą o osiągnięciu celów innych niż cele w nich określone, a mianowicie zostały skierowane przeciwko samemu skarżącemu, zamiast przeciwko reżimowi, z powodów dla niego nieznanych, a zatem wspomniane akty obarczone są nadużyciem władzy.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia ustanowionego w art. 296 akapit drugi TFUE obowiązku uzasadnienia. Uzasadnienie zaskarżonych aktów jest w rzeczywistości czysto formalne i prawdopodobnie nie zostało przemyślane przez stronę pozwaną.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia prawa do obrony i prawa do rzetelnego procesu sądowego. Skarżącemu nigdy nie umożliwiono przesłuchania przed zastosowaniem spornych środków ograniczających, a zatem nie mógł on w sposób należyty skorzystać z przysługującego mu prawa do obrony, w tym prawa do rzetelnego procesu sądowego, zagwarantowanego w szczególności w art. 6 ust. 3 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz w art. 48 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

         (1)  Decyzja wykonawcza Rady (WPZiB) 2019/87 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 18I, 21.1.2019, s. 13).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2019/85 z dnia 21 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 18I, 21.1.2019, s. 4).


title: Sprawa T-309/19: Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2019 r. — BRF Singapore Foods/EUIPO — Tipiak (Sadia)

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/32

      Skarga wniesiona w dniu 20 maja 2019 r. — BRF Singapore Foods/EUIPO — Tipiak (Sadia)
      (Sprawa T-309/19)
      (2019/C 246/34)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: BRF Singapore Foods Pte Ltd (Singapur, Singapur) (przedstawiciel: adwokat C. Mateu)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Tipiak (Saint-Aignan de Grand Lieu, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy Sadia w kolorach czarnym i białym — zgłoszenie nr 12 084 356

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 marca 2019 r. w sprawie R 1834/2018-4

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie Tipiak kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie zasad dobrej administracji i równego traktowania będących ogólnymi zasadami prawa Unii;

                  —

                  naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 94 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-335/19: Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2019 r. — Cantieri del Mediterraneo/Komisja

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/45

      Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2019 r. — Cantieri del Mediterraneo/Komisja
      (Sprawa T-335/19)
      (2019/C 246/47)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Cantieri del Mediterraneo SpA (Neapol, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci F. Munari i L. Calzolari)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

                  —

                  Strona skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności art. 263 TFUE i nast. oraz art. 1 zaskarżonej decyzji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga w niniejszej sprawie jest skierowana przeciwko decyzji Komisji Europejskiej z dnia 20 września 2018 r. nr C(2018)6037 final w sprawie pomocy państwa SA.36112 (2016/C) (ex 2015/NN) wdrożonej przez Włochy na rzecz Autorità portuale di Napoli e di Cantieri del Mediterraneo S.p.A. (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Naruszenie art. 41, 47 i 48 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i zasad dobrej administracji, równego traktowania, niedyskryminacji, a także naruszenie zasady kontradyktoryjności i niedostateczne uzasadnienie zaskarżonej decyzji i naruszenie art. 296 TFUE.

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym względzie, że decyzja została wydana w postępowaniu, w ramach którego nie zostało zapewnione prawo do obrony przysługujące CAMED, który nie został wysłuchany na przesłuchaniu w przeciwieństwie do składającego skargę; oraz że

                              —

                              decyzja została wydana po przeprowadzeniu postępowania, w którym nie zapewniono równego traktowania składającego skargę do Komisji i beneficjenta domniemanej pomocy („równość broni”).

                  2.

                  Naruszenie zasad dobrej administracji, pewności prawa i ochrony sądowej ze względu na niezgodne z prawem cofnięcie wydanej w 2006 r. decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie tego samego środka, który po ponad dziesięciu latach został zakwalifikowany w zaskarżonej decyzji jako pomoc.

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja powinna była stwierdzić w zaskarżonej decyzji niezgodność z prawem cofnięcia wydanej w 2006 r. decyzji o umorzeniu postępowania w odniesieniu do tego samego środka państwowego i powinna była stwierdzić, że takie umorzenie postępowania uniemożliwia ustalenie charakteru pomocy tego środka i jego niezgodności z rynkiem wewnętrznym; oraz że

                              —

                              Komisja powinna była stwierdzić w zaskarżonej decyzji, że z decyzji w sprawie umorzenia postępowania wynika uprzednia weryfikacja przez Komisję zgodności z prawem badanego środka, co zatem uniemożliwia Komisji wydanie drugiej decyzji o odmiennym zakwalifikowaniu tej samej kwestii po ponad dziesięciu latach.

                  3.

                  Naruszenie art. 107 TFUE poprzez błędną wykładnię pojęcia pomocy państwa ze względu na uznanie przez Komisję w decyzji Autorità Portuale di Napoli (zwanej dalej „APN”) za przedsiębiorstwo.

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja powinna była w zaskarżonej decyzji stwierdzić, że APN nie jest „przedsiębiorstwem” z uwagi na rolę zastrzeżoną w ustawie nr 84/1994 wszystkim władzom portowym jako podmiotom publicznym reprezentującym państwo we włoskiej branży portowej, którym zostały powierzone wykonywane wyłącznie w interesie publicznym zadania w zakresie regulacji całego majątku publicznego stanowiącego wyłączną własność państwa i zarządzania nim; że

                              —

                              Komisja powinna była w zaskarżonej decyzji wykluczyć, że APN prowadzi „działalność gospodarczą”, ponieważ w ustawie 84/1994 wprowadzono wobec niej zakaz świadczenia dóbr lub usług na danym, w rzeczywistości nieistniejącym rynku; oraz że

                              —

                              Komisja powinna była w zaskarżonej decyzji uznać, że opłata za używanie majątku publicznego we włoskim porządku prawnym ma charakter podatkowy i że została z góry określona w ustawie.

                  4.

                  Naruszenie art. 345 TFUE, art. 3, 7 i 121 TFUE, szeregu zasad prawa UE (równe traktowanie) oraz nadużycie władzy.

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja powinna była wskazać w zaskarżonej decyzji, że możliwość dokonywania konserwacji stanowi uprawnienie w zakresie prawa własności i że w traktacie objęto ochroną prawo państw członkowskich do utrzymania publicznej własności majątku i infrastruktury (także) portowej, a także zapewnienie możliwości korzystania z niej wszystkim podmiotom uprawnionym; że

                              —

                              Komisja nie może w zaskarżonej decyzji w sposób „horyzontalny” i nieracjonalny stosować do okoliczności faktycznych, które nie są ze sobą porównywalne, tego samego uregulowania dotyczącego konserwacji infrastruktury portowej lub opłat za zajmowanie terenów portowych: istotne różnice charakteryzujące modele zarządzania portami w Unii uniemożliwiają traktowanie w taki sam sposób budowy nowej infrastruktury, której jedynym właścicielem jest podmiot prywatny, i konserwacji majątku publicznego będącego niezbywalną własnością państwa członkowskiego, które zarządza tym majątkiem poprzez administrację publiczną. Takie podejście godzi w zasadę równego traktowania; oraz że

                              —

                              Komisja nie może w zaskarżonej decyzji dążyć do harmonizacji odmiennych modeli organizacyjnych portów w Unii poprzez nieracjonalne stosowanie bez żadnego rozróżnienia art. 107 TFUE.

                  5.

                  Naruszenie art. 107 TFUE ze względu na błędną wykładnię pojęcia korzyści.

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja powinna była w zaskarżonej decyzji wskazać, że rozpatrywany środek nie obniża kosztów ponoszonych przez APN i CAMED, ponieważ zwykle żadne przedsiębiorstwo nie ponosi (zwłaszcza w całości) kosztów renowacji nieruchomości, których nie jest (i nie może się stać) właścicielem, ponieważ we Włoszech majątek publiczny (we wszystkich włoskich portach) należy wyłącznie do państwa; oraz że

                              —

                              Komisja powinna była w zaskarżonej decyzji wskazać, że infrastruktura państwowa została przyznana na rzecz CAMED w wyniku przeprowadzenia przejrzystej i konkurencyjnej procedury przetargowej w konsekwencji zobowiązania się przez APN do renowacji majątku publicznego będącego przedmiotem postępowania. W procedurze zastosowanej do przyznania tego majątku na rzecz CAMED możliwość uzyskania tego zaproponowano wszystkim potencjalnie zainteresowanym podmiotom; przeprowadzenie procedury przetargowej zapewnia przestrzeganie testu operatora rynku i wyklucza jakąkolwiek korzyść przedsiębiorstwa, które wygrało przetarg.

                  6.

                  Naruszenie art. 107 TFUE, zasady dobrej administracji, prawa do obrony przysługującego CAMED oraz brak uzasadnienia ze względu na błędną wykładnię pojęcia selektywności.

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja nie może w decyzja uznać środka za pomoc „ad hoc” i nie może pominąć przeprowadzenia tak zwanego „testu selektywności” w odniesieniu do środków o charakterze generalnym; że

                              —

                              Komisja powinna była w zaskarżonej decyzji wykluczyć selektywność środka w odniesieniu do APN, ponieważ wszystkie pozostałe władze portowe skorzystały z takich samych środków publicznych na konserwację całej infrastruktury państwowej wchodzącej w zakres ich właściwości terytorialnej; oraz że

                              —

                              Komisja powinna była w zaskarżonej decyzji wykluczyć selektywność środka w odniesieniu do CAMED, ponieważ wszystkie przedsiębiorstwa we włoskich portach (nie tylko w Neapolu i nie tylko w branży stoczniowej) podlegają takiemu samemu uregulowaniu, a zatem uiszczają tę samą opłatę CAMED za infrastrukturę wybudowaną lub odnowioną ze środków publicznych.

                  7.

                  Naruszenie art. 3 TUE i art. 7 TFUE, naruszenie art. 116 i 117 TFUE, nadużycie władzy, brak kompetencji Komisji w odniesieniu do żądania zakwestionowania charakteru podatkowego i kwoty opłat za używanie majątku publicznego.

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja nie może kwestionować w decyzji na podstawie art. 107 TFUE kwoty opłaty za używanie majątku publicznego zastosowanej przez państwo włoskie do przedsiębiorstw posiadających koncesję i domniemanej niezgodności z wartościami rynkowymi, ponieważ we włoskim porządku prawnym opłata za używanie majątku publicznego jest opłatą w kwocie ustalonej w ustawie, nie negocjuje jej się z poszczególnymi podmiotami posiadającymi koncesję na używanie majątku publicznego, a systemy podatkowe wchodzą w zakres wyłącznej właściwości państw członkowskich.

                  8.

                  Naruszenie art. 107 TFUE ze względu na brak zakłócenia konkurencji i wpływu na handel oraz brak uzasadnienia.

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja nie może w decyzji zakładać istnienia owych dwóch odmiennych i kumulatywnych wymogów; oraz że

                              —

                              Komisja powinna była w zaskarżonej decyzji wykluczyć istnienie wymogów, ponieważ APN nie prowadzi działalności na żadnym rynku i nie ma konkurentów, a CAMED nie odniósł korzyści ze środka, który jest tylko jednym z wielu środków wykonawczych planu o charakterze ogólnym, który dotyczył wszystkich przedsiębiorstw prowadzących działalność w każdym włoskim porcie (w tym w Neapolu) nie tylko w branży stoczniowej.

                  9.

                  Naruszenie art. 107 ust. 2 i 3 TFUE.

                              —

                              Skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja powinna była zastosować w decyzji art. 107 ust. 2 TFUE, ponieważ konserwacja służyła naprawie szkód spowodowanych bombardowaniami w trakcie drugiej wojny światowej i trzęsieniem ziemi w 1980 r.; oraz że

                              —

                              Komisja powinna była zastosować w decyzji art. 107 ust. 3 lit. a) i c) TFUE, ponieważ (i) port w Neapolu znajduje się w regionie będącym w trudnej sytuacji gospodarczej i (ii) finansowanie ze środków publicznych infrastruktury portowej realizuje cel będący przedmiotem wspólnego zainteresowania, tym bardziej ze względu na to, że kwota finansowania jest niższa od progów powodujących obowiązek zgłoszenia pomocy określonych w GBER (General Block Exemption Regulation; ogólnym rozporządzeniu w sprawie wyłączeń blokowych).


title: Sprawa T-343/19: Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2019 r. — Conlance/EUIPO — LG Electronics (SONANCE)

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/48

      Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2019 r. — Conlance/EUIPO — LG Electronics (SONANCE)
      (Sprawa T-343/19)
      (2019/C 246/48)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Conlance GmbH (Augsburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Hayn)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: LG Electronics, Inc. (Seul, Korea Południowa)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „SONANCE” — zgłoszenie nr 14 589 907

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 kwietnia 2019 r. w sprawie R 1085/2018-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów EUIPO z dnia 15 maja 2018 r. w sprawie B 2 660 572„Conlance GmbH/LG ELECTRNICS INC.”;

                  —

                  uwzględnienie sprzeciwu B 2 660 572„Conlance GmbH/LG ELECTRNICS INC.” w odniesieniu do wszystkich zakwestionowanych towarów;

                  —

                  odrzucenie zgłoszenia unijnego znaku towarowego nr 14 589 907„SONANCE”;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

            W przypadku wstąpienia do niniejszego postępowania przez interwenienta popierającego żądania pozwanego:

                  —

                  obciążenie interwenienta kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania odwoławczego.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-420/18: Postanowienie Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — JPMorgan Chase i in./Komisja

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/49

      Postanowienie Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — JPMorgan Chase i in./Komisja
      (Sprawa T-420/18) (1)

      (2019/C 246/49)
      Język postępowania: angielski
      Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 341 z 24.9.2018.


title: Sprawa T-426/18: Postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2019 r. — Bizbike i Hartmobile/Komisja

text:
               22.7.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/49

      Postanowienie Sądu z dnia 22 maja 2019 r. — Bizbike i Hartmobile/Komisja
      (Sprawa T-426/18) (1)

      (2019/C 246/50)
      Język postępowania: angielski
      Prezes dziewiątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 341 z 24.9.2018.


title: Sprawa T-398/18: Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2019 r. — Pielczyk/EUIPO — Thalgo TCH (DERMÆPIL SUGAR EPIL SYSTEM) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy DERMÆPIL sugar epil system — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy dermépil — Względna podstawa odmowy rejestracji — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 64 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001] w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001] — Porównanie towarów)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/47

      Wyrok Sądu z dnia 13 czerwca 2019 r. — Pielczyk/EUIPO — Thalgo TCH (DERMÆPIL SUGAR EPIL SYSTEM)
      (Sprawa T-398/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy DERMÆPIL sugar epil system - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy dermépil - Względna podstawa odmowy rejestracji - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 64 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 2017/1001] w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001] - Porównanie towarów)
      (2019/C 263/54)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Radosław Pielczyk (Klijndijk, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat K. Kielar)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: H. O’Neill i K. Kompari, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Thalgo TCH (Roquebrune-sur-Argens, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Bercial Arias)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 kwietnia 2018 r. (sprawy połączone R 979/2017-4 i R 1070/2017-4), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Thalgo TCH a R. Pielczykiem.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Radosław Pielczyk zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 285 z 13.8.2018.


title: Sprawa T-449/18: Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — Ortlieb Sportartikel GmbH/EUIPO (Przedstawienie ośmiokątnego wielokąta) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego ośmiokątny wielokąt — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/48

      Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — Ortlieb Sportartikel GmbH/EUIPO (Przedstawienie ośmiokątnego wielokąta)
      (Sprawa T-449/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego ośmiokątny wielokąt - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 263/55)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Ortlieb Sportartikel GmbH (Heilsbronn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Wulff i K. Schmidt-Hern)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 kwietnia 2018 r. (sprawa R 1634/2017-1), dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego ośmiokątny wielokąt jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Ortlieb Sportartikel GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 311 z 3.9.2018.


title: Sprawa T-151/18: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2019 r. — VK/Rada

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/49

      Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2019 r. — VK/Rada
      (Sprawa T-151/18)
      (2019/C 263/56)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: VK (przedstawiciel: K. Lara, adwokat)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/141 z dnia 29 stycznia 2018 r. zmieniającej decyzję 2011/72/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. 2018, L 25, s. 38) oraz decyzji Rady (WPZiB) 2019/135 z dnia 28 stycznia 2019 r. zmieniającej decyzję 2011/72/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. 2019, L 25, s. 23) w zakresie, w jakim decyzje te dotyczą skarżącego;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 31, 46 i 55 Konwencji Narodów Zjednoczonych przeciwko korupcji. Skarżący podnosi w tym względzie, że zgodnie z tymi postanowieniami podstawą zastosowania środka dotyczącego zabezpieczenia i konfiskaty musi być albo decyzja wydana przez wzywające państwo stronę, albo przedstawienie istotnych okoliczności faktycznych przez to wzywające państwo wraz z opisem wymaganych środków. Tymczasem zdaniem skarżącego środki ograniczające zostały nałożone i były przedłużane bez choćby skrótowego przedstawienia okoliczności faktycznych zarzucanych mu okoliczności faktycznych. Co więcej, Tunezja nie wnosi o utrzymanie zakwestionowanych środków ograniczających.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy oczywistego błędu Rady w ocenie, gdy uznała ona, że nie była zobowiązana do uwzględnienia okoliczności i argumentów przedstawionych przez skarżącego ani do przeprowadzenia dodatkowej weryfikacji u organów tunezyjskich, podczas gdy wspomniane okoliczności i argumenty wzbudzały uzasadnione wątpliwości dotyczące wiarygodności przekazanych informacji.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy nadużycia władzy przez Radę w zakresie, w jakim sprzyja ona organom tunezyjskim, które mają wyłącznie na celu uzasadnienie bezprawnej grabieży mienia skarżącego, przy czym nie ma on możliwości obrony i odwołania.


title: Sprawa T-317/19: Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2019 r. — AMVAC Netherlands/Komisja

text:
               5.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 263/50

      Skarga wniesiona w dniu 23 maja 2019 r. — AMVAC Netherlands/Komisja
      (Sprawa T-317/19)
      (2019/C 263/57)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: AMVAC Netherlands BV (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci C. Mereu, M. Grunchard i S. Englebert)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2019/344 z dnia 28 lutego 2019 r. (1);

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący wydania zaskarżonego rozporządzenia w następstwie oczywistego błędu w ocenie.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący wydania zaskarżonego rozporządzenia w postępowaniu, w toku którego prawo do obrony skarżącej nie było poszanowane.

                  3.

                  Zarzut trzec, dotyczący wydania zaskarżonego rozporządzenia z naruszeniem zasady pewności prawa.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący wydania zaskarżonego rozporządzenia z naruszeniem zasady proporcjonalności.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący wydania zaskarżonego rozporządzenia z naruszeniem zasady ostrożności.

         (1)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2019/344 z dnia 28 lutego 2019 r. w sprawie nieodnowienia zatwierdzenia substancji czynnej etoprofos, zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1107/2009 dotyczącym wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, oraz w sprawie zmiany załącznika do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 540/2011 (Dz.U. 2019, L 62, s. 7).


title: Sprawa C-221/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Gdańsku (Polska) w dniu 11 marca 2019 r. — postępowanie karne przeciwko AV

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Gdańsku (Polska) w dniu 11 marca 2019 r. — postępowanie karne przeciwko AV
      (Sprawa C-221/19)
      (2019/C 280/22)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Gdańsku

         Strona w postępowaniu głównym

      AV

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 3 ust. 3 decyzji ramowej Rady 2008/675/WSiSW z dnia 24 lipca 2008 roku w sprawie uwzględniania w nowym postępowaniu karnym wyroków skazujących zapadłych w państwach członkowskich Unii Europejskiej (1) stanowiący, że uwzględnienie uprzednich wyroków skazujących zapadłych w innych państwach członkowskich, przewidziane w ust. 1, nie skutkuje naruszeniem, uchyleniem ani rewizją ze strony państwa członkowskiego prowadzącego nowe postępowanie uprzednich wyroków skazujących ani jakichkolwiek decyzji związanych z ich wykonaniem należy interpretować w ten sposób, że jako naruszenie w rozumieniu tego przepisu uważa się nie tylko objęcie wyrokiem łącznym kary orzeczonej wyrokiem zapadłym w państwie Unii Europejskiej, ale również objęcie tym wyrokiem takiej kary, która została przejęta do wykonania w innym państwie Unii Europejskiej, z wyrokiem wydanym w tym państwie, w ramach wyroku łącznego?

                  2)

                  Czy w świetle przepisów decyzji ramowej Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności — w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej dotyczących zasad procedury exequatur (2)– określonych w [jej] art. 8 ust. 2 do 4, a także art. 19 ust. 1 i 2, stanowiącego, że państwo wydające oraz państwo wykonujące mogą postanowić o amnestii lub zastosować ułaskawienie (ust. 1); jedynie państwo wydające może rozstrzygać wnioski o rewizję wyroku nakładającego karę, która ma być wykonana zgodnie z niniejszą decyzją ramową (ust. 2) oraz art. 17 ust. 1 zdanie [pierwsze] stanowiącego, że wykonanie kary podlega prawu państwa wykonującego, możliwe jest wydanie wyroku łącznego, który obejmowałby kary orzeczone wyrokiem zapadłym w państwie Unii Europejskiej, który został przejęty do wykonania w innym państwie Unii Europejskiej, z wyrokiem wydanym w tym państwie, w ramach wyroku łącznego?

         (1)  Dz.U. 2008, L 220, s. 32

         (2)  Dz.U. 2008, L 327, s. 27


title: Sprawa T-542/17: Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — EBI/Syria (Klauzula arbitrażowa — Umowa pożyczki „Port of Tartous” nr 22057 — Niewykonanie umowy — Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki — Odsetki za opóźnienie — Postępowanie zaoczne)

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/34

      Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — EBI/Syria
      (Sprawa T-542/17) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Umowa pożyczki „Port of Tartous” nr 22057 - Niewykonanie umowy - Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki - Odsetki za opóźnienie - Postępowanie zaoczne)
      (2019/C 280/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: początkowo P. Chamberlain, T. Gilliams, F. Oxangoiti Briones i J. Shirran, następnie F. Oxangoiti Briones, J. Klein i J. Shirran, pełnomocnicy, wspierani przez D. Artsa, adwokata, i T. Cuswortha, solicitor)

         Strona pozwana: Syryjska Republika Arabska

         Przedmiot

      Oparte na art. 272 TFUE żądanie zasądzenia od Syryjskiej Republiki Arabskiej zwrotu kwot należnych w ramach umowy pożyczki „Port of Tartous” nr 22057, powiększonych o odsetki za opóźnienie.

         Sentencja

                  1)

                  Syryjska Republika Arabska zostaje zobowiązana do zwrotu na rzecz Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI), kwoty w wysokości 20 609 429,45 EUR.

                  2)

                  Wspomniana kwota zostaje powiększona o odsetki za opóźnienie obliczone według metody przewidzianej w art. 3 ust. 2 umowy pożyczki „Port of Tartous” nr 22057 zawartej między EBI a Syryjską Republiką Arabską w dniu 22 maja 2003 r. i zmienionej w dniach 17 maja 2006 r., 21 maja 2007 r. i 10 lipca 2008 r., naliczone od kwot głównych i odsetek umownych od dnia 9 sierpnia 2017 r. do dnia zapłaty.

                  3)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  Syryjska Republika Arabska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 369 z 30.10.2017.


title: Sprawa T-543/17: Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — EBI/Syria (Klauzula arbitrażowa — Umowa pożyczki „Syrian Healthcare” nr 21595 — Niewykonanie umowy — Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki — Odsetki za opóźnienie — Postępowanie zaoczne)

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/35

      Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — EBI/Syria
      (Sprawa T-543/17) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Umowa pożyczki „Syrian Healthcare” nr 21595 - Niewykonanie umowy - Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki - Odsetki za opóźnienie - Postępowanie zaoczne)
      (2019/C 280/50)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: początkowo P. Chamberlain, T. Gilliams, F. Oxangoiti Briones i J. Shirran, następnie F. Oxangoiti Briones, J. Klein i J. Shirran, pełnomocnicy, wspierani przez D. Artsa, adwokata, i T. Cuswortha, solicitor)

         Strona pozwana: Syryjska Republika Arabska

         Przedmiot

      Oparte na art. 272 TFUE żądanie zasądzenia od Syryjskiej Republiki Arabskiej zwrotu kwot należnych w ramach umowy pożyczki „Syrian Healthcare” nr 21595, powiększonych o odsetki za opóźnienie.

         Sentencja

                  1)

                  Syryjska Republika Arabska zostaje zobowiązana do zwrotu na rzecz Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI), kwot w wysokości 62 646 209,04 EUR i 3 582 381,15 dolarów amerykańskich (USD).

                  2)

                  Wspomniane kwoty zostają powiększone o odsetki za opóźnienie obliczone według metody przewidzianej w art. 3 ust. 2 umowy pożyczki „Syrian Healthcare” nr 21595 zawartej między EBI a Syryjską Republiką Arabską w dniu 15 czerwca 2002 r. i zmienionej w dniach 17 października i 29 listopada 2007 r., naliczone od kwot głównych i odsetek umownych od dnia 9 sierpnia 2017 r. do dnia zapłaty.

                  3)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  Syryjska Republika Arabska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 369 z 30.10.2017.


title: Sprawa T-588/17: Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — EBI/Syria (Klauzula arbitrażowa — Umowa pożyczki „Euphrates Drainage and Irrigation” nr 80211 — Niewykonanie umowy — Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki — Odsetki za opóźnienie — Postępowanie zaoczne)

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/36

      Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — EBI/Syria
      (Sprawa T-588/17) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Umowa pożyczki „Euphrates Drainage and Irrigation” nr 80211 - Niewykonanie umowy - Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki - Odsetki za opóźnienie - Postępowanie zaoczne)
      (2019/C 280/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: początkowo P. Chamberlain, T. Gilliams, F. Oxangoiti Briones i J. Shirran, następnie F. Oxangoiti Briones, J. Klein i J. Shirran, pełnomocnicy, wspierani przez D. Artsa, adwokata, i T. Cuswortha, solicitor)

         Strona pozwana: Syryjska Republika Arabska

         Przedmiot

      Oparte na art. 272 TFUE żądanie zasądzenia od Syryjskiej Republiki Arabskiej zwrotu kwot należnych w ramach umowy pożyczki „Euphrates Drainage and Irrigation” nr 80211, powiększonych o odsetki za opóźnienie.

         Sentencja

                  1)

                  Syryjska Republika Arabska zostaje zobowiązana do zwrotu na rzecz Unii Europejskiej, reprezentowanej przez Europejski Bank Inwestycyjny (EBI), kwoty w wysokości 2 184 271,58 EUR.

                  2)

                  Wspomniana kwota zostaje powiększona o odsetki za opóźnienie w wysokości 3,5% w skali rocznej naliczone od kwot głównych i odsetek umownych od dnia 25 sierpnia 2017 r. do dnia zapłaty.

                  3)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  Syryjska Republika Arabska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 369 z 30.10.2017.


title: Sprawa T-589/17: Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — EBI/Syria (Klauzula arbitrażowa — Umowa pożyczki „Aleppo Tall Kojak Road Project” nr 60136 — Niewykonanie umowy — Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki — Odsetki za opóźnienie — Postępowanie zaoczne)

text:
               19.8.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 280/37

      Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2019 r. — EBI/Syria
      (Sprawa T-589/17) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Umowa pożyczki „Aleppo Tall Kojak Road Project” nr 60136 - Niewykonanie umowy - Zwrot kwot wypłaconych tytułem zaliczki - Odsetki za opóźnienie - Postępowanie zaoczne)
      (2019/C 280/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Europejski Bank Inwestycyjny (przedstawiciele: początkowo P. Chamberlain, T. Gilliams, F. Oxangoiti Briones i J. Shirran, następnie F. Oxangoiti Briones, J. Klein i J. Shirran, pełnomocnicy, wspierani przez D. Artsa, adwokata, i T. Cuswortha, solicitor)

         Strona pozwana: Syryjska Republika Arabska

         Przedmiot

      Oparte na art. 272 TFUE żądanie zasądzenia od Syryjskiej Republiki Arabskiej zwrotu kwot należnych w ramach umowy pożyczki „Aleppo — Tall Kojak Road Project” nr 60136, powiększonych o odsetki za opóźnienie.

         Sentencja

                  1)

                  Syryjska Republika Arabska zostaje zobowiązana do zwrotu na rzecz Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) kwoty w wysokości 820 451,25 EUR.

                  2)

                  Wspomniana kwota zostaje powiększona o odsetki za opóźnienie w wysokości 3,5% w skali rocznej naliczone od kwot głównych od dnia 25 sierpnia 2017 r. do dnia zapłaty.

                  3)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  4)

                  Syryjska Republika Arabska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 369 z 30.10.2017.


title: Sprawa C-594/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 17 maja 2019 r. w sprawie T-764/15, Deutsche Lufthansa AG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 2 sierpnia 2019 r. przez Deutsche Lufthansa AG

text:
               23.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/28

      Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 17 maja 2019 r. w sprawie T-764/15, Deutsche Lufthansa AG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 2 sierpnia 2019 r. przez Deutsche Lufthansa AG
      (Sprawa C-594/19 P)
      (2019/C 319/29)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Deutsche Lufthansa AG (przedstawiciel: A. Martin-Ehlers, Rechtsanwalt)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, kraj związkowy Nadrenia-Palatynat

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie postanowienia wydane przez Sąd w dniu 17 maja 2019 r. w sprawie T-764/15;

                  —

                  uwzględnienie przedstawionego w pierwszej instancji żądania i stwierdzenie nieważności decyzji Komisji SA.32833 z dnia 1 października 2014 r. (1);

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd, oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W swym odwołaniu wnosząca je podnosi w istocie następujące zarzuty:

                  —

                  twierdzi ona, że na podstawie wyroku w sprawach Montessori (2) można stwierdzić, iż przysługuje jej legitymacja procesowa. Jest tak, ponieważ przyznanie Flughafen Frankfurt-Hahn GmbH z puli środków pieniężnych [kraju związkowego Nadrenia-Palatynat] pożyczki na kwotę 45 mln EUR stanowi system pomocy. Okazało się ponadto, że pochodzące z tej puli środki zostały przekazane spółce Ryanair;

                  —

                  w razie zastosowania tzw. orzecznictwa Mory (3) należałoby zastosować tytułem ewentualnym pierwszą alternatywę. Komisja nie wzięła pod uwagę istotnych okoliczności faktycznych i dodatkowych korzyści. Jeśli chodzi o naruszenie przysługujących wnoszącej odwołanie praw procesowych, to nie można uznać, że Komisja przeprowadziła postępowanie wyjaśniające z należytym zachowaniem wymogów formalnych. Wnosząca odwołanie jest zdania, że również w tym przypadku rozpatrywana decyzja dotyczy jej indywidualnie, a zatem przysługuje jej legitymacja procesowa;

                  —

                  tytułem ewentualnym wnosząca odwołanie podnosi, że skargę należy uznać za dopuszczalną również w przypadku zastosowania drugiej ze wskazanych w orzecznictwie Mory alternatyw, zgodnie z którą to skarżąca winna wykazać, iż dana pomoc wpływa znacząco na jej pozycję na rynku. W takim przypadku spoczywający na skarżącej ciężar dowodu zostałby odwrócony lub, co najmniej, zmniejszony, skoro Komisja w arbitralny sposób pominęła znane jej okoliczności faktyczne, które są decydujące dla rozstrzygnięcia sporu. Zdaniem wnoszącej odwołanie tylko tytułem uzupełnienia można stwierdzić, że w ten sposób rzeczywiście wykazała ona tego rodzaju istotny wpływ. Dokonanie przez Sąd innej oceny wykracza poza orzecznictwo Trybunału i opiera się na błędnej wykładni pojęcia rynku właściwego. W tym kontekście wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd przeinaczył i zbyt pobieżnie przedstawił okoliczności faktyczne, zmienił treść zaskarżonej decyzji i dopuścił się naruszenia zasad rządzących rozkładem ciężaru dowodu.

         (1)  Decyzja Komisji (UE) 2016/788 z dnia 1 października 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.32833 (11/C) (ex 11/NN) wdrożonej przez Niemcy w odniesieniu do mechanizmów finansowania portu lotniczego Frankfurt-Hahn wdrożonych w latach 2009–2011 (Dz.U. 2016, L 134, s. 1).

         (2)  Wyrok z dnia 6 listopada 2018 r., Scuola Elementare Maria Montessori/Komisja, Commission/Scuola Elementare Maria Montessori i Komisja/Ferracci (od C-622/16 P do C-624/16 P, EU:C:2018:873).

         (3)  Wyrok z dnia 17 września 2015 r., Mory i in./Komisja (C-33/14 P, EU:C:2015:609).


title: Sprawa T-516/19: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2019 r. — VDV eTicket Service/Komisja i INEA

text:
               23.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/29

      Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2019 r. — VDV eTicket Service/Komisja i INEA
      (Sprawa T-516/19)
      (2019/C 319/30)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: VDV eTicket Service GmbH & Co. KG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: A. Bartosch, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska i Agencja Wykonawcza ds. Innowacyjności i Sieci

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  Stwierdzenie na podstawie art. 272 TFUE, że bezprawny jest brak uznania w zaskarżonej decyzji kosztów wynoszących 407 443,04 EUR,

                  —

                  Tytułem pomocniczym, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art.263 akapit pierwszy TFUE,

                  —

                  Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarga skierowana jest przeciwko decyzji Agencji Wykonawczej ds. Innowacyjności i Sieci (INEA) ARES(2019)3151305 z dnia 13 maja 2019 r. w zakresie, w jakim stwierdza ona, że koszty wynoszące 407 443,04 EUR poniesione przez skarżącą w ramach programu ramowego Horyzont 2020 — projekt: 636126 — European Travellers Club, nie podlegają zwrotowi.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: nadużycie prawa z powodu oczywistej wiedzy o nieprawidłowym rozdziale kosztów

                              —

                              Strony pozwane dopuściły się nadużycia władzy przez to, że po pierwsze, nie uznały one niektórych kosztów podwykonawstwa poniesionych przez skarżącą, podczas gdy, po drugie, mogły one dostrzec na podstawie kilku dokumentów, że koszty podwykonawstwa strony skarżącej były wyraźnie wyższe od kosztów wskazanych w załączniku 2 umowy w sprawie odnośnego subwencjonowania.

                  2.

                  Zarzut drugi: naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań

                              —

                              Z tych samych względów, co przedstawione w ramach pierwszego zarzutu, strony pozwane naruszyły również zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań.


title: Sprawa C-452/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 6 de Ceuta (Hiszpania) w dniu 12 czerwca 2019 r. — YV/Banco Bilbao Vizcaya Argentaria S.A.

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 6 de Ceuta (Hiszpania) w dniu 12 czerwca 2019 r. — YV/Banco Bilbao Vizcaya Argentaria S.A.
      (Sprawa C-452/19)
      (2019/C 328/14)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de Primera Instancia e Instrucción no 6 de Ceuta

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: YV

         Strona pozwana: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria S.A.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w świetle dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1), w szczególności jej art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1, w celu zapewnienia ochrony konsumentów i użytkowników, oraz w świetle odnośnego orzecznictwa wspólnotowego zgodna z prawem Unii jest okoliczność, iż Tribunal Supremo ustalił w wyrokach od 44 do 49 z dnia 23 stycznia 2009 r. jako jednoznaczne kryterium regułę, zgodnie z którą w umowach kredytu hipotecznego zawartych z konsumentami niewynegocjowany warunek stanowiący, że wszystkie koszty związane z uruchomieniem transakcji kredytu hipotecznego muszą zostać przeniesione na kredytobiorcę, jest nieuczciwy, przy czym poszczególne pozycje kosztowe zawarte we wspomnianym nieuczciwym warunku uznanym za nieważny zostają rozdzielone między instytucję bankową, która narzuciła ten warunek, a konsumenta będącego kredytobiorcą — w celu ograniczenia zwrotu kwot nienależnie zapłaconych w wyniku zastosowania ustawodawstwa krajowego?
                  Oraz czy w świetle z dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, w szczególności jej art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1, w celu zapewnienia ochrony konsumentów i użytkowników, oraz w świetle odnośnego orzecznictwa wspólnotowego jest zgodna z prawem Unii okoliczność, że Tribunal Supremo dokonuje wykładni uzupełniającej warunku nieważnego z powodu jego nieuczciwego charakteru, w przypadku gdy usunięcie tego warunku i wynikających z niego skutków nie wpływa na dalsze obowiązywanie umowy kredytu hipotecznego?

                  2)

                  Ponadto, czy w odniesieniu do art. 394 LEC, ustanawiającego kryterium obiektywnej wymagalności w zakresie kosztów postępowania, należy uznać, że w przypadku gdy zostanie stwierdzona nieważność nieuczciwego warunku dotyczącego kosztów, lecz skutki tej nieważności są ograniczone do wspomnianego wyżej podziału kosztów, powyższe stanowi naruszenie określonych w prawie Unii Europejskiej zasad skuteczności i braku związania w razie częściowego uwzględnienia żądań w wyroku oraz czy można interpretować tę okoliczność jako wywołującą odwrotny skutek odstraszający, a w konsekwencji brak ochrony uzasadnionych interesów konsumentów i użytkowników?

         (1)  Dz.U. 1993, L 95, s. 29.


title: Sprawa T-406/15: Wyrok Sądu z dnia 2 lipca 2019 r. — Mahmoudian/Rada (Odpowiedzialność pozaumowna — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu — Zamrożenie środków finansowych — Ograniczenia w zakresie wjazdu na terytoria państw członkowskich — Naprawienie szkody, jaką miał ponieść skarżący w wyniku umieszczenia i utrzymania jego nazwiska w wykazach osób i podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające — Szkoda majątkowa — Krzywda)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/36

      Wyrok Sądu z dnia 2 lipca 2019 r. — Mahmoudian/Rada
      (Sprawa T-406/15) (1)

      (Odpowiedzialność pozaumowna - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu - Zamrożenie środków finansowych - Ograniczenia w zakresie wjazdu na terytoria państw członkowskich - Naprawienie szkody, jaką miał ponieść skarżący w wyniku umieszczenia i utrzymania jego nazwiska w wykazach osób i podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające - Szkoda majątkowa - Krzywda)
      (2019/C 328/38)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Fereydoun Mahmoudian (Teheran, Iran) (przedstawiciele: adwokaci A. Bahrami i N. Korogiannakis)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: R. Liudvinaviciute-Cordeiro i M. Bishop, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Aresu i D. Gauci, następnie A. Aresu i R. Tricot, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką miał ponieść skarżący w następstwie przyjęcia decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. 2010, L 195, s. 39), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. 2010, L 195, s. 25), decyzji Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB (Dz.U. 2010, L 281,s. 81) i rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. 2010, L 281, s. 1), na mocy których nazwisko skarżącego zostało umieszczone i utrzymane w wykazach osób i podmiotów, do których mają zastosowanie środki ograniczające.

         Sentencja

                  1)

                     Rada Unii Europejskiej zapłaci na rzecz Fereydouna Mahmoudiana kwotę 71 000 EUR tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

                  2)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                     Fereydoun Mahmoudian, Rada i Komisja — odpowiednio, pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa T-522/15: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2019 r. — CCPL i in./Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek opakowań spożywczych do sprzedaży detalicznej — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. — Wartość sprzedaży — Górna granica grzywny — Proporcjonalność — Równość traktowania — Zdolność płatnicza)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/37

      Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2019 r. — CCPL i in./Komisja
      (Sprawa T-522/15) (1)

      (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek opakowań spożywczych do sprzedaży detalicznej - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z 2006 r. - Wartość sprzedaży - Górna granica grzywny - Proporcjonalność - Równość traktowania - Zdolność płatnicza)
      (2019/C 328/39)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: CCPL — Consorzio Cooperative di Produzione e Lavoro SC (Reggio Emilia, Włochy), Coopbox group SpA (Reggio Emilia), Poliemme Srl (Reggio Emilia), Coopbox Hispania, SL (Lorca, Hiszpania), Coopbox Eastern s.r.o. (Nowe Miasto nad Wagiem, Słowacja) (przedstawiciele: S. Bariatti i E. Cucchiara, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Jimeno Fernández, A. Biolan i P. Rossi, następnie F. Jimeno Fernandez, P. Rossi i L. Malferrari, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające w pierwszej kolejności do częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2015) 4336 final z dnia 24 czerwca 2015 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39563 — Opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej), a także, posiłkowo, do obniżenia kwoty grzywien nałożonych na skarżące.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność art. 2 ust. 1 lit. f) i g), art. 2 ust. 2 lit. d) i e) oraz art. 2 ust. 4 lit. c) i d) decyzji Komisji C(2015) 4336 final z dnia 24 czerwca 2015 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39563 — Opakowania spożywcze do sprzedaży detalicznej).

                  2)

                     Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie zastosowania środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015.


title: Sprawa T-894/16: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2019 r. — Air France/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Środki wdrożone przez Francję na rzecz portu lotniczego Marseille Provence i korzystających z niego przedsiębiorstw lotniczych — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym — Dotacje inwestycyjne — Zróżnicowanie opłat lotniskowych mających zastosowanie do lotów krajowych i do lotów międzynarodowych — Obniżone opłaty lotniskowe w celu zachęcania do lotów z nowego terminalu Marseille Provence 2 — Brak indywidualnego oddziaływania — Brak istotnego wpływu na pozycję konkurencyjną — Niedopuszczalność)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/40

      Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2019 r. — Air France/Komisja
      (Sprawa T-894/16) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Środki wdrożone przez Francję na rzecz portu lotniczego Marseille Provence i korzystających z niego przedsiębiorstw lotniczych - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Dotacje inwestycyjne - Zróżnicowanie opłat lotniskowych mających zastosowanie do lotów krajowych i do lotów międzynarodowych - Obniżone opłaty lotniskowe w celu zachęcania do lotów z nowego terminalu Marseille Provence 2 - Brak indywidualnego oddziaływania - Brak istotnego wpływu na pozycję konkurencyjną - Niedopuszczalność)
      (2019/C 328/43)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Société Air France (Tremblay-en-France, Francja) (przedstawiciel: R. Sermier, avocat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Noë, C. Giolito i C. Georgieva-Kecsmar, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający żądania strony pozwanej: Aéroport Marseille Provence SA (Marignane, Francja) (przedstawiciel: A. Lepièce, avocat), Ryanair DAC, dawniej RyanairLtd (Dublin, Irlandia) i Airport Marketing Services Ltd (Dublin) (przedstawiciele: E. Vahida i I.-G. Metaxas-Maranghidis, avocats)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2016/1698 z dnia 20 lutego 2014 r. w sprawie pomocy państwa SA.22932 (11/C) (ex NN 37/07) wdrożonej przez Francję na rzecz portu lotniczego Marseille Provence i korzystających z niego przedsiębiorstw lotniczych (Dz.U. 2016, L 260, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                     Société Air France pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                     Ryanair DAC i Airport Marketing Services Ltd, jak też Aéroport Marseille Provence SA pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 46 z 13.2.2017.


title: Sprawa T-291/17: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2019 r. — Transdev i in./Komisja (Pomoc państwa — System pomocy wprowadzony przez Francję w latach 1994–2008 — Dotacje inwestycyjne przyznane przez region Île-de-France — Decyzja uznająca system pomocy za zgodny z rynkiem wewnętrznym — Pojęcia pomocy istniejącej i nowej pomocy — Artykuł 107 TFUE — Artykuł 108 TFUE — Artykuł 1 lit. b) ppkt (i) i (v) rozporządzenia (UE) 2015/1589 — Termin przedawnienia — Artykuł 17 rozporządzenia 2015/1589 — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/41

      Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2019 r. — Transdev i in./Komisja
      (Sprawa T-291/17) (1)

      (Pomoc państwa - System pomocy wprowadzony przez Francję w latach 1994–2008 - Dotacje inwestycyjne przyznane przez region Île-de-France - Decyzja uznająca system pomocy za zgodny z rynkiem wewnętrznym - Pojęcia pomocy istniejącej i nowej pomocy - Artykuł 107 TFUE - Artykuł 108 TFUE - Artykuł 1 lit. b) ppkt (i) i (v) rozporządzenia (UE) 2015/1589 - Termin przedawnienia - Artykuł 17 rozporządzenia 2015/1589 - Obowiązek uzasadnienia)
      (2019/C 328/44)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Transdev (Issy-les-Moulineaux, Francja), Transdev Île de France (Issy-les-Moulineaux), Transports rapides automobiles (TRA) (Villepinte, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Salat-Baroux)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati, C. Georgieva-Kecsmar i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji (UE) 2017/1470 z dnia 2 lutego 2017 r. dotyczącej programów pomocy SA.26763 2014/C (ex 2012/NN) przyznanej przez Francję na rzecz przedsiębiorstw świadczących usługi transportu autobusowego w regionie Île-de-France (Dz.U. 2017, L 209, s. 24).

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Transdev, Transdev Île de France i Transports rapides automobiles (TRA) pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


title: Sprawa T-292/17: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2019 r. — Région Île-de-France/Komisja (Pomoc państwa — System pomocy wprowadzony przez Francję w latach 1994–2008 — Dotacje inwestycyjne przyznane przez region Île-de-France — Decyzja uznająca system pomocy za zgodny z rynkiem wewnętrznym — Korzyść — Selektywny charakter — Artykuł 107 ust. 1 TFUE — Obowiązek uzasadnienia — Pojęcie pomocy istniejącej i nowej pomocy — Artykuł 108 TFUE — Artykuł 1 lit. b) ppkt (i) i (v) rozporządzenia (UE) 2015/1589)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/42

      Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2019 r. — Région Île-de-France/Komisja
      (Sprawa T-292/17) (1)

      (Pomoc państwa - System pomocy wprowadzony przez Francję w latach 1994–2008 - Dotacje inwestycyjne przyznane przez region Île-de-France - Decyzja uznająca system pomocy za zgodny z rynkiem wewnętrznym - Korzyść - Selektywny charakter - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - Obowiązek uzasadnienia - Pojęcie pomocy istniejącej i nowej pomocy - Artykuł 108 TFUE - Artykuł 1 lit. b) ppkt (i) i (v) rozporządzenia (UE) 2015/1589)
      (2019/C 328/45)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Région Île-de-France (Francja) (przedstawiciel: adwokat J.P. Hordies)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati, C. Georgieva-Kecsmar i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji (UE) 2017/1470 z dnia 2 lutego 2017 r. dotyczącej programów pomocy SA.26763 2014/C (ex 2012/NN) przyznanej przez Francję na rzecz przedsiębiorstw świadczących usługi transportu autobusowego w regionie Île-de-France (Dz.U. 2017, L 209, s. 24).

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Région Île-de-France pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


title: Sprawa T-309/17: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2019 r. — Optile/Komisja (Pomoc państwa — System pomocy wprowadzony przez Francję w latach 1994–2008 — Dotacje inwestycyjne przyznane przez region Île-de-France — Decyzja uznająca system pomocy za zgodny z rynkiem wewnętrznym — Pojęcia pomocy istniejącej i nowej pomocy — Artykuł 107 TFUE — Artykuł 108 TFUE — Artykuł 1 lit. b) ppkt (i) i (v) rozporządzenia (UE) 2015/1589 — Termin przedawnienia — Artykuł 17 rozporządzenia 2015/1589)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/43

      Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2019 r. — Optile/Komisja
      (Sprawa T-309/17) (1)

      (Pomoc państwa - System pomocy wprowadzony przez Francję w latach 1994–2008 - Dotacje inwestycyjne przyznane przez region Île-de-France - Decyzja uznająca system pomocy za zgodny z rynkiem wewnętrznym - Pojęcia pomocy istniejącej i nowej pomocy - Artykuł 107 TFUE - Artykuł 108 TFUE - Artykuł 1 lit. b) ppkt (i) i (v) rozporządzenia (UE) 2015/1589 - Termin przedawnienia - Artykuł 17 rozporządzenia 2015/1589)
      (2019/C 328/46)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Organisation professionnelle des transports d’Île de France (Optile) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci F. Thiriez i M. Dangibeaud)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati, C. Georgieva-Kecsmar i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji (UE) 2017/1470 z dnia 2 lutego 2017 r. dotyczącej programów pomocy SA.26763 2014/C (ex 2012/NN) przyznanej przez Francję na rzecz przedsiębiorstw świadczących usługi transportu autobusowego w regionie Île-de-France (Dz.U. 2017, L 209, s. 24).

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Organisation professionnelle des transports d’Île de France (Optile) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 249 z 31.7.2017.


title: Sprawa T-331/17: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2019 r. — Steifer/EKES (Służba publiczna — Urzędnicy — Emerytury i renty — Uprawnienia emerytalne nabyte przed wstąpieniem do służby Unii — Przeniesienie do systemu Unii — Doliczenie okresu służby — Zwrot kwoty odpowiadającej uprawnieniom emerytalnym nieuwzględnionym przy obliczeniu lat służby uprawniających do emerytury w systemie emerytalnym Unii — Brak nowych istotnych okoliczności faktycznych — Brak usprawiedliwionego błędu — Odpowiedzialność — Niedopuszczalność)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/44

      Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2019 r. — Steifer/EKES
      (Sprawa T-331/17) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Emerytury i renty - Uprawnienia emerytalne nabyte przed wstąpieniem do służby Unii - Przeniesienie do systemu Unii - Doliczenie okresu służby - Zwrot kwoty odpowiadającej uprawnieniom emerytalnym nieuwzględnionym przy obliczeniu lat służby uprawniających do emerytury w systemie emerytalnym Unii - Brak nowych istotnych okoliczności faktycznych - Brak usprawiedliwionego błędu - Odpowiedzialność - Niedopuszczalność)
      (2019/C 328/48)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Guy Steifer (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci M.A. Lucas i M. Bertha)

         Strona pozwana: Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny (przedstawiciele: M. Pascua Mateo, K. Gambino i L. Camarena Januzec, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów M. Troncosa Ferrera i F.M. Hislaira)

         Przedmiot

      Żądanie na podstawie art. 270 TFUE, po pierwsze, stwierdzenia nieważności pisma dyrektora zasobów ludzkich i finansowych EKES z dnia 21 października 2002 r. oddalającego wniosek skarżącego z dnia 2 października 2002 r. dotyczący zwrotu, wraz z odsetkami za opóźnienie, nieuwzględnionej części uprawnień emerytalnych przeniesionych do systemu emerytalnego Unii Europejskiej, a także decyzji 360/03 A wspomnianego dyrektora z dnia 15 grudnia 2003 r. określającej uprawnienia emerytalne skarżącego, po drugie, nakazanie EKES zwrotu skarżącemu kwoty zaległych płatności okresowych przekazywanych przez Office national des pensions (krajowy urząd emerytalny) do EKES od dnia 1 stycznia 2004 r. tytułem przeniesienia uprawnień emerytalnych skarżącego i, comiesięcznie, kwoty wspomnianych zaległych płatności okresowych, jakie zostaną wypłacone w przyszłości, oraz po trzecie, naprawienia szkody, jaka miała zostać wyrządzona skarżącemu ze względu na jeden z elementów uzasadnienia wspomnianego pisma, w którym ów dyrektor miał błędnie powiadomić skarżącego, że nie przysługuje mu żadne belgijskie uprawnienie emerytalne.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                     Guy Steifer zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


title: Sprawa T-738/17: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2019 r. — STIF-IDF/Komisja (Pomoc państwa — System pomocy wprowadzony bezprawnie przez Francję w latach 1994–2008 — Dotacje inwestycyjne przyznane przez STIF-IDF — Decyzja uznająca system pomocy za zgodny z rynkiem wewnętrznym — Korzyść — Rekompensata kosztów związanych z wykonywaniem zobowiązań z zakresu usług publicznych — Artykuł 107 ust. 1 TFUE — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/45

      Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2019 r. — STIF-IDF/Komisja
      (Sprawa T-738/17) (1)

      (Pomoc państwa - System pomocy wprowadzony bezprawnie przez Francję w latach 1994–2008 - Dotacje inwestycyjne przyznane przez STIF-IDF - Decyzja uznająca system pomocy za zgodny z rynkiem wewnętrznym - Korzyść - Rekompensata kosztów związanych z wykonywaniem zobowiązań z zakresu usług publicznych - Artykuł 107 ust. 1 TFUE - Obowiązek uzasadnienia)
      (2019/C 328/49)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Syndicat Transport Île de France (STIF-IDF) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci B. Le Bret i C. Rydzynski)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati, C. Georgieva-Kecsmar i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji (UE) 2017/1470 z dnia 2 lutego 2017 r. dotyczącej programów pomocy SA.26763 2014/C (ex 2012/NN) przyznanej przez Francję na rzecz przedsiębiorstw świadczących usługi transportu autobusowego w regionie Île-de-France (Dz.U. 2017, L 209, s. 24).

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Syndicat Transport Île-de-France (STIF-IDF) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 22 z 22.1.2018.


title: Sprawa T-53/18: Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2019 r. — Niemcy/Komisja (Zbliżanie ustawodawstw — Rozporządzenie (UE) nr 305/2011 — Rozporządzenie (UE) nr 1025/2012 — Wyroby budowlane — Normy zharmonizowane EN 13341:2005 + A1:2011 i EN 12285 — 2:2005 — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/46

      Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2019 r. — Niemcy/Komisja
      (Sprawa T-53/18) (1)

      (Zbliżanie ustawodawstw - Rozporządzenie (UE) nr 305/2011 - Rozporządzenie (UE) nr 1025/2012 - Wyroby budowlane - Normy zharmonizowane EN 13341:2005 + A1:2011 i EN 12285 - 2:2005 - Obowiązek uzasadnienia)
      (2019/C 328/50)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: początkowo T. Henze i J. Möller, następnie J. Möller, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów M. Winkelmüllera, F. van Schewicka i M. Kottmanna)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes i A. Sipos, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Komisji (UE) 2017/1995 z dnia 6 listopada 2017 r. w sprawie utrzymania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej odniesienia do normy zharmonizowanej EN 13341:2005 + A1:2011 dotyczącej naziemnych termoplastycznych zbiorników stacjonarnych do magazynowania olei opałowych lekkich, nafty oraz olei napędowych domowego użytku zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 (Dz.U. 2017, L 288, s. 36), i po drugie, decyzji Komisji (UE) 2017/1996 z dnia 6 listopada 2017 r. w sprawie utrzymania w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej odniesienia do normy zharmonizowanej EN 12285–2:2005 dotyczącej zbiorników stalowych zgodnie z rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 305/2011 (Dz.U. 2017, L 288, s. 39).

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 112 z 26.3.2018.


title: Sprawa T-95/18: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2019 r. — Gollnisch/Parlament (Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego — Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych — Windykacja nienależnie wypłaconych kwot — Zażalenie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Prawo do obrony — Obowiązek uzasadnienia — Błąd w ustaleniach faktycznych)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/46

      Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2019 r. — Gollnisch/Parlament
      (Sprawa T-95/18) (1)

      (Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu Europejskiego - Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych - Windykacja nienależnie wypłaconych kwot - Zażalenie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia - Błąd w ustaleniach faktycznych)
      (2019/C 328/51)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Bruno Gollnisch (Villiers-le-Mahieu, Francja) (przedstawiciel: adwokat B. Bonnefoy-Claudet)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Seyr i M. Ecker, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer, R. Meyer i A. Jensen, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji sekretarza generalnego Parlamentu z dnia 1 lipca 2016 r. dotyczącej windykacji od skarżącego kwoty 275 984,23 EUR nienależnie wypłaconej tytułem dodatku na zatrudnienie asystentów parlamentarnych i powiązanej z nią noty obciążeniowej z dnia 5 lipca 2016 r. oraz decyzji Prezydium Parlamentu Europejskiego z dnia 14 marca 2017 r. o utrzymaniu w mocy decyzji kwestorów oddalającej zażalenie skarżącego na decyzje z dnia 1 lipca 2016 r.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Bruno Gollnisch zostaje obciążony, poza własnymi kosztami postępowania, kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski.

                  3)

                     Rada Unii Europejskiej pokrywa swoje własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 142 z 23.4.2018.


title: Sprawa T-274/18: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2019 r. — Klymenko/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie — Zamrożenie środków finansowych — Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie — Obowiązek Rady zbadania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/47

      Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2019 r. — Klymenko/Rada
      (Sprawa T-274/18) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Obowiązek Rady zbadania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej)
      (2019/C 328/52)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Oleksandr Viktorovych Klymenko (Moskwa, Rosja) (przedstawiciel: adwokat M. Phelippeau)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro i P. Mahnič, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/333 z dnia 5 marca 2018 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2018, L 63, s. 48) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/326 z dnia 5 marca 2018 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2018, L 63, s. 5) w zakresie, w jakim na mocy tych aktów nazwisko skarżącego pozostawiono w wykazie osób, podmiotów i organów, do których stosuje się środki ograniczające.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2018/333 z dnia 5 marca 2018 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/326 z dnia 5 marca 2018 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie w zakresie, w jakim nazwisko Oleksandra Viktorovycha Klymenki zostało pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów, do których mają zastosowanie te środki ograniczające.

                  2)

                     Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 249 z 16.7.2018.


title: Sprawa T-285/18: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2019 r. — Pshonka/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie — Zamrożenie środków finansowych — Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie — Obowiązek Rady zbadania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/48

      Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2019 r. — Pshonka/Rada
      (Sprawa T-285/18) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Obowiązek Rady zbadania, czy decyzja organu państwa trzeciego została podjęta z poszanowaniem prawa do obrony i prawa do skutecznej ochrony sądowej)
      (2019/C 328/53)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Viktor Pavlovych Pshonka (Kijów, Ukraina) (przedstawiciel: adwokat M. Mleziva)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: V. Piessevaux i R. Pekař, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/333 z dnia 5 marca 2018 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2018, L 63, s. 48) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/326 z dnia 5 marca 2018 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2018, L 63, s. 5) w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego zostało pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów, objętych tymi środkami ograniczającymi.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2018/333 z dnia 5 marca 2018 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/326 z dnia 5 marca 2018 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie, w zakresie, w jakim nazwisko Viktora Pavlovycha Pshonki zostało pozostawione w wykazie osób, podmiotów i organów, objętych tymi środkami ograniczającymi.

                  2)

                     Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 249 z 16.7.2018.


title: Sprawa T-349/18: Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2019 r. — Hauzenberger/EUIPO (TurboPerformance) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego TurboPerformance — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/50

      Wyrok Sądu z dnia 11 lipca 2019 r. — Hauzenberger/EUIPO (TurboPerformance)
      (Sprawa T-349/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego TurboPerformance - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 328/55)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Andreas Hauzenberger (Sinzing, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat B. Bittner)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Eberl i D. Hanf, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 kwietnia 2018 r. (sprawa R 2206/2017-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego TurboPerformance jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Andreas Hauzenberger zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 259 z 23.7.2018.


title: Sprawa T-397/18: Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2019 r. — Hugo's Hotel/EUIPO — H'ugo's (HUGO’S BURGER Bar) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego HUGO’S BURGER Bar — Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy H’ugo’s — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/50

      Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2019 r. — Hugo's Hotel/EUIPO — H'ugo's (HUGO’S BURGER Bar)
      (Sprawa T-397/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego HUGO’S BURGER Bar - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy H’ugo’s - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 328/56)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Hugo's Hotel Ltd (St. Julians, Malta) (przedstawiciel: adwokat R. Sladden)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Śliwińska i J. Ivanauskas, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: H'ugo's GmbH (Monachium, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 maja 2018 r. (sprawa R 1879/2017-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między H’ugo’s a Hugo’s Hotel.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Hugo’s Hotel Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 301 z 27.8.2018.


title: Sprawa T-482/18: Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2019 r. — XF/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatek na zagospodarowanie — Czasowa zmiana miejsca zatrudnienia — Zmiana miejsca zamieszkania)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/51

      Wyrok Sądu z dnia 9 lipca 2019 r. — XF/Komisja
      (Sprawa T-482/18) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatek na zagospodarowanie - Czasowa zmiana miejsca zatrudnienia - Zmiana miejsca zamieszkania)
      (2019/C 328/57)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: XF (przedstawiciel: adwokat J.-N. Louis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Bohr i D. Milanowska, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art, 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) Komisji z dnia 2 października 2017 r. odmawiającej skarżącemu dodatku na zagospodarowanie w związku z jego przeprowadzką i rozpoczęciem służby w siedzibie Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ) w Brukseli (Belgia).

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     XF zostaje obciążony własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 364 z 8.10.2018.


title: Sprawa T-158/18: Postanowienie Sądu z dnia 9 lipca 2019 r. — Scaloni i Figini/Komisja (Skarga o odszkodowanie — Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych — Dyrektywa 2014/59/UE i rozporządzenie (UE) nr 806/2014 — Pomoc państwa — Uchybienie wymogom formalnym — Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/52

      Postanowienie Sądu z dnia 9 lipca 2019 r. — Scaloni i Figini/Komisja
      (Sprawa T-158/18) (1)

      (Skarga o odszkodowanie - Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych - Dyrektywa 2014/59/UE i rozporządzenie (UE) nr 806/2014 - Pomoc państwa - Uchybienie wymogom formalnym - Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania - Oczywista niedopuszczalność)
      (2019/C 328/59)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Mario Scaloni (Ankona, Włochy) i Ennio Figini (Chiaravalle, Włochy) (przedstawiciel: adwokat P. Putti)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Recchia, A. Steiblytė i K.P. Wojcik)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Visaggio i M. Sammut, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Rebasti i J. Bauerschmidt, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkód majątkowych poniesionych rzekomo przez skarżących w wyniku odmówienia przez Komisję zezwolenia Republice Włoskiej na wdrożenie pomocy państwa na rzecz Banca delle Marche.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                     Mario Scaloni i Ennio Figini pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                     Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 152 z 30.4.2018.


title: Sprawa T-544/18: Postanowienie Sądu z dnia 5 lipca 2019 r. — ArcelorMittal Bremen/Komisja (Środowisko naturalne — Dyrektywa 2003/87/WE — System handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych — Rozporządzenie (UE) nr 389/2013 — Przejściowe zasady dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji — Powiadomienie o zmianie w tabeli krajowego rozdziału uprawnień dotyczącej Niemiec na okres 2013 — 2020 — Wniosek o dokonanie zmiany w tabeli krajowego rozdziału uprawnień zapisanej w Dzienniku transakcji Unii Europejskiej — Skarga na bezczynność — Polecenie wydane centralnemu administratorowi przez Komisję w toku postępowania — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)

text:
               30.9.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/53

      Postanowienie Sądu z dnia 5 lipca 2019 r. — ArcelorMittal Bremen/Komisja
      (Sprawa T-544/18) (1)

      (Środowisko naturalne - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych - Rozporządzenie (UE) nr 389/2013 - Przejściowe zasady dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji - Powiadomienie o zmianie w tabeli krajowego rozdziału uprawnień dotyczącej Niemiec na okres 2013 - 2020 - Wniosek o dokonanie zmiany w tabeli krajowego rozdziału uprawnień zapisanej w Dzienniku transakcji Unii Europejskiej - Skarga na bezczynność - Polecenie wydane centralnemu administratorowi przez Komisję w toku postępowania - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2019/C 328/60)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: ArcelorMittal Bremen GmbH (Brema, Niemcy) (przedstawiciele: S. Altenschmidt i D. Jacob, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.F. Brakeland i A. Becker, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Tytułem żądania głównego, oparty na art. 265 TFUE wniosek o stwierdzenie, że Komisja niezgodnie z prawem nie poleciła centralnemu administratorowi wprowadzenia zmiany do tabeli krajowego rozdziału uprawnień zapisanej w Dzienniku transakcji Unii Europejskiej (EUTL), zgłoszonej w dniu 8 lutego 2018 r. przez Republikę Federalną Niemiec i dotyczącej instalacji skarżącej, oraz, tytułem żądania ewentualnego, oparty na art. 263 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności domniemanej decyzji wydanej przez Komisję w dniu 31 sierpnia 2018 r. i dotyczącej wezwania skarżącej do działania z dnia 14 maja 2018 r.

         Sentencja

                  1)

                     Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                     Wniosek o „skarcenie” przedstawicieli Komisji Europejskiej, dotyczący przedstawienia przez nich nieprawidłowych informacji przed Sądem oraz uchybienia proceduralnemu obowiązkowi mówienia prawdy, zostaje oddalony.

                  3)

                     Postępowanie w sprawie wniosku Republiki Federalnej Niemiec o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

                  4)

                     Komisja pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez ArcelorMittal Bremen GmbH.

                  5)

                     Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty związane z wnioskiem o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

         (1)  Dz.U. C 399 z 5.11.2018.


title: Sprawa T-654/16: Wyrok Sądu z dnia 11 września 2018 r. – Foshan Lihua Ceramic/Komisja {Dumping – Przywóz płytek ceramicznych pochodzących z Chin – Artykuł 11 ust. 3 i 5 oraz art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 [obecnie art. 11 ust. 3 i 5 oraz art. 17 rozporządzenia (UE) 2016/1036] – Odmowa przeprowadzenia częściowego przeglądu okresowego, ograniczonego do dumpingu, odnośnie do ostatecznego cła antydumpingowego ustanowionego rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 917/2011 – Trwała zmiana okoliczności – Kontrola wyrywkowa – Badanie indywidualne – Brak współpracy w dochodzeniu, które doprowadziło do przyjęcia ostatecznych środków}

text:
               22.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/20

      Wyrok Sądu z dnia 11 września 2018 r. – Foshan Lihua Ceramic/Komisja
      (Sprawa T-654/16) (1)

      ({Dumping - Przywóz płytek ceramicznych pochodzących z Chin - Artykuł 11 ust. 3 i 5 oraz art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 [obecnie art. 11 ust. 3 i 5 oraz art. 17 rozporządzenia (UE) 2016/1036] - Odmowa przeprowadzenia częściowego przeglądu okresowego, ograniczonego do dumpingu, odnośnie do ostatecznego cła antydumpingowego ustanowionego rozporządzeniem wykonawczym (UE) nr 917/2011 - Trwała zmiana okoliczności - Kontrola wyrywkowa - Badanie indywidualne - Brak współpracy w dochodzeniu, które doprowadziło do przyjęcia ostatecznych środków})
      (2018/C 381/22)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Foshan Lihua Ceramic Co. Ltd (Foshan City, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci B. Spinoit i D. Philippe)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. França, T. Maxian Rusche, N. Kuplewatzky i A. Demeneix, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2016) 4259 z dnia 11 lipca 2016 r. w sprawie oddalenia wniosku o dokonanie częściowego przeglądu okresowego ograniczonego do aspektów dumpingu odnośnie do ostatecznych środków antydumpingowych mających zastosowanie do przywozu płytek ceramicznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na podstawie rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 917/2011 z dnia 12 września 2011 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Foshan Lihua Ceramic Co. Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 428 z 21.11.2016.