title: Sprawa T-708/20: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2020 r. – TrekStor / EUIPO (e.Gear)

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/64

      Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2020 r. – TrekStor / EUIPO (e.Gear)
      (Sprawa T-708/20)
      (2021/C 28/95)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: TrekStor Ltd (Hongkong, Chiny) (przedstawiciele: adowakaci O. Spieker, A. Schönfleisch i N. Willich)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „e.Gear” – zgłoszenie nr 18 065 340

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 września 2020 r. w sprawie R 561/2020-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) w związku z art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-709/20: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2020 r. – OJ / Komisja

text:
               25.1.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 28/65

      Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2020 r. – OJ / Komisja
      (Sprawa T-709/20)
      (2021/C 28/96)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: OJ (przedstawiciel: Rechtsanwalt H. von Harpe)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO) z dnia 1 września 2020 r., Ares(2020)s. 5088474, a także wszelkiego związanego z nią aktu prawnego;

                  —

                  nakazanie ponownego wszczęcia, w odniesieniu do skarżącego, postępowania w sprawie naboru EPSO/AD/380/19 dotyczącego sporządzenia, dla Komisji Europejskiej, listy rezerwy kadrowej administratorów (AD 7/AD 9) w dziedzinie współpracy międzynarodowej i zarządzania pomocą dla państw trzecich, zgodnie z przepisami, a w szczególności z poszanowaniem racjonalnego terminu zapisów;

                  —

                  posiłkowo, nakazanie ponownego wszczęcia wszelkiego postępowania w sprawie naboru EPSO/AD/380/19 dotyczącego sporządzenia, dla Komisji Europejskiej, listy rezerwy kadrowej administratorów (AD 7/AD 9) w dziedzinie współpracy międzynarodowej i zarządzania pomocą dla państw trzecich, zgodnie z przepisami, a w szczególności z poszanowaniem racjonalnego terminu zapisów; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga ma na celu stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Urzędu Doboru Kadr (EPSO), w której odmówiono udziału w testach „wielokrotnego wyboru” na komputerze poza okresem testów przewidzianym w ramach ogólnego postępowania w sprawie naboru EPSO/AD/380/19.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy: odmienne traktowanie

                              —

                              Zdaniem skarżącego strona pozwana odpowiada za odmienne traktowanie. Porównuje ona okoliczności, które nie są porównywalne. Skarżący twierdzi, że ze względu na swą działalność w delegaturze Unii Europejskiej podlega on ograniczeniom w zakresie bezpieczeństwa i mobilności, które nie umożliwiają mu krótkookresowych podróży za granicę. Ponadto zdaniem skarżącego nikt nie sprawowałby opieki nad jego dziećmi pod jego nieobecność.

                              —

                              Według skarżącego podróże za granicę z jego miejsca zatrudnienia wymagają żmudnego uprzedniego planowania. EPSO powinno było przeprowadzić odpowiednią ocenę tej okoliczności i ją uwzględnić. Zamiast tego EPSO porównuje sytuację skarżącego zamieszkującego w jego miejscu zatrudnienia z sytuacjami pozostałych kandydatów – zamieszkujących jednak w państwach, w których sytuacja związana z bezpieczeństwem jest lepsza. A zatem zdaniem skarżącego kandydaci tacy jak on są systematycznie w bardziej niekorzystnej sytuacji związanej z bezpieczeństwem, za co nie powinni ponosić odpowiedzialności.

                  2.

                  Zarzut drugi: naruszenie obowiązku staranności

                              —

                              Ponadto skarżący twierdzi, że strona pozwana naruszyła w odniesieniu do niego obowiązek staranności. Skarżący ponosi, w każdym wypadku, wysokie ryzyko związane z bezpieczeństwem w miejscu zatrudnienia. Zamiast uwzględnić tę okoliczność i umożliwić w możliwym zakresie udział skarżącego w postępowaniu w sprawie naboru, EPSO – według skarżącego – nadal utrzymuje określone krótkie okresy testów.

                              —

                              W konsekwencji skarżący jest zdania, że musiałby ponosić istotne ryzyko związane z bezpieczeństwem, a nawet – w danym wypadku – naruszyć miejscowe przepisy. Jest to niezgodne z obowiązkiem staranności w odniesieniu do skarżącego, który może także, jako inny pracownik, powołać się na obowiązek staranności.


title: Sprawa C-316/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca dos Açores (Portugalia) w dniu 16 lipca 2020 r. – VO i in. / SATA International – Azores Airlines SA

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial da Comarca dos Açores (Portugalia) w dniu 16 lipca 2020 r. – VO i in. / SATA International – Azores Airlines SA
      (Sprawa C-316/20)
      (2021/C 35/31)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Judicial da Comarca dos Açores

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: VO, ZO, ML, NB, KE, JE, PI, VY.

         Strona pozwana: SATA International – Azores Airlines SA.

         Pytanie prejudycjalne

      Czy pojęcie podróży, w odniesieniu do której obniżona taryfa nie jest publicznie dostępna, obejmuje pasażerów, którzy zapłacili za część swojego lotu, zaś pozostała część została zapłacona przez przewoźnika lotniczego w ramach patronatu nad zawodami sportowymi?
      Postanowieniem z dnia 26 listopada 2020 r. Trybunał Sprawiedliwości, (izba dziewiąta) orzekł:

         Artykuł 3 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1)
         Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającego wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 295/91 należ interpretować w ten sposób, że rozporządzenie to nie ma zastosowania do pasażera, który podróżuje z biletem zakupionym według taryfy preferencyjnej wystawionym przez przewoźnika lotniczego w ramach transakcji patronackiej danego wydarzenia, z którego korzystanie jest ograniczone dla pewnych określonych osób i którego wystawienie wiąże się z uprzednią i indywidualnie udzieloną zgodą owego przewoźnika lotniczego.

         (1)  Dz.U. 2004, L 46, s. 1.


title: Sprawa C-521/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich (Austria) w dniu 19 października 2020 r. – J.P. / B.d.S.L.

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich (Austria) w dniu 19 października 2020 r. – J.P. / B.d.S.L.
      (Sprawa C-521/20)
      (2021/C 35/35)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landesverwaltungsgericht Oberösterreich

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: J.P.

         Druga strona postępowania: B.d.S.L.

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 50 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (w szczególności w związku z dyrektywą 1999/62/WE (1)) należy interpretować w ten sposób, że rozpatrywane łącznie przepisy krajowe, które – jak § 20 ust. 2 BStMG w związku z § 22 ust. 2 VStG – nakazują kumulatywne ściganie i karanie seryjnych naruszeń obowiązku uiszczenia opłat za przejazd popełnionych na wyznaczonych odcinkach dróg, są sprzeczne z zakazem wielokrotnego sądzenia lub karania wtedy, gdy w tym zakresie nie został jednocześnie ustanowiony na poziomie ustawowym obowiązek koordynacji wszystkich organów i sądów właściwych do prowadzenia tych postępowań karnych oraz wyraźny obowiązek skutecznego stosowania zasady proporcjonalności w odniesieniu do wysokości kary łącznej?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 czerwca 1999 r. w sprawie pobierania opłat za użytkowanie niektórych typów infrastruktury przez pojazdy ciężarowe (Dz.U. 1999, L 187, s. 42).


title: Sprawa C-538/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 21 października 2020 r. – Finanzamt B / W AG

text:
               1.2.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 35/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 21 października 2020 r. – Finanzamt B / W AG
      (Sprawa C-538/20)
      (2021/C 35/38)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: Finanzamt B

         Druga strona postępowania rewizyjnego: W AG

         przy udziale: Bundesministerium der Finanzen

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 43 WE w związku z art. 48 WE (obecnie art. 49 TFUE w związku z art. 54 TFUE) należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie przepisom prawa państwa członkowskiego, które zabraniają spółce będącej rezydentem obniżenia podlegającego opodatkowaniu zysku o straty stałego zakładu położonego w innym państwie członkowskim w sytuacji, w której, po pierwsze, spółka ta wyczerpała wszelkie możliwości odliczenia tych strat, jakie przewiduje prawo państwa członkowskiego, w którym położony jest ten zakład, a po drugie, poprzez ten zakład nie są już uzyskiwane żadne wpływy, w związku z czym nie ma już możliwości uwzględnienia strat w tym państwie członkowskim („ostateczne” straty), również wtedy, gdy odnośne przepisy prawa przewidują wyłączenie zysków i strat na mocy dwustronnej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między oboma państwami członkowskimi?

                  2)

                  W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
                  Czy art. 43 WE w związku z art. 48 WE (obecnie art. 49 TFUE w związku z art. 54 TFUE) należy interpretować w ten sposób, że stoją one przeszkodzie również przepisom Gewerbesteuergesetz (ustawy o podatku od działalności gospodarczej, Niemcy), które zabraniają spółce będącej rezydentem obniżenia podlegającego opodatkowaniu zysku z działalności gospodarczej o „ostateczne” straty, o których mowa w pytaniu pierwszym, poniesione przez stały zakład położony w innym państwie członkowskim?

                  3)

                  W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
                  Czy w przypadku zamknięcia stałego zakładu położonego w innym państwie członkowskim mogą istnieć „ostateczne” straty, o których mowa w pytaniu pierwszym, mimo że istnieje przynajmniej teoretyczna możliwość, że spółka znów otworzy w odnośnym państwie członkowskim stały zakład, którego zyski można by ewentualnie obniżyć o wcześniejsze straty?

                  4)

                  W razie udzielenia na pytania pierwsze i trzecie odpowiedzi twierdzącej:
                  Czy „ostatecznymi” stratami, o których mowa w pytaniu pierwszym i które podlegają uwzględnieniu przez państwo rezydencji spółki macierzystej, mogą być również te straty stałego zakładu, które w świetle prawa państwa położenia stałego zakładu mogły zostać przynajmniej jeden raz przeniesione na kolejny okres podatkowy?

                  5)

                  W razie udzielenia na pytania pierwsze i trzecie odpowiedzi twierdzącej:
                  Czy obowiązek uwzględnienia „ostatecznych” strat transgranicznych jest ograniczony pod względem wysokości do kwoty strat, jaką spółka mogłaby określić w odnośnym państwie położenia stałego zakładu, gdyby uwzględnienie strat nie było tam wykluczone?


title: Sprawa C-510/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 5 czerwca 2018 r. w sprawie T-111/16, Prada/EUIPO, wniesione w dniu 3 sierpnia 2018 r. przez Prada SA

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/16

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 5 czerwca 2018 r. w sprawie T-111/16, Prada/EUIPO, wniesione w dniu 3 sierpnia 2018 r. przez Prada SA
      (Sprawa C-510/18 P)
      (2019/C 155/20)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Prada SA (przedstawiciele: adwokaci C. Mazzi, G. Guglielmetti, P. Tammaro)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, The Rich Prada International PT
      Postanowieniem z dnia 14 lutego 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (siódma izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


title: Sprawa C-631/18: Skarga wniesiona w dniu 8 października 2018 r. — Komisja Europejska/Republika Słowenii

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/16

      Skarga wniesiona w dniu 8 października 2018 r. — Komisja Europejska/Republika Słowenii
      (Sprawa C-631/18)
      (2019/C 155/21)
      Język postępowania: słoweński

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Scharf, B. Rous Demiri, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Słowenii

         Żądania strony skarżącej

      Komisja wnosi do Trybunału o:

                  —

                  stwierdzenie, że nie przyjmując (wszystkich) przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy delegowanej Komisji (UE) 2017/593 z dnia 7 kwietnia 2016 r. uzupełniającej dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/65/UE, a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o takich przepisach, Republika Słowenii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 14 tejże dyrektywy; oraz

                  —

                  obciążenie Republiki Słowenii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgodnie z art. 14 dyrektyw (UE) 2017/593 państwa członkowskie były zobowiazane pryzjać i opublikować najpóźniej do dnia 3 lipca 2017 r. przepisy niezbędne do wykonania tejże dyrektywy i przekazać niezwłocznie Komisji tekst tych przepisów. Ponieważ Republika Słowenii do dnia upływu tego terminu nie zgłosiła Komisji środków transponujących wskazaną dyrektywę, Komisja wniosła skargę do Trybunału.
      Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 3 lipca 2017 r.


title: Sprawa C-733/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 27 września 2018 r. w sprawie T-449/17, Sevenfriday/EUIPO, wniesione w dniu 23 listopada 2018 r. przez Sevenfriday AG

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/17

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 27 września 2018 r. w sprawie T-449/17, Sevenfriday/EUIPO, wniesione w dniu 23 listopada 2018 r. przez Sevenfriday AG
      (Sprawa C-733/18 P)
      (2019/C 155/22)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Sevenfriday AG (przedstawiciele: M. Mostardini, F. Mellucci, S. Pallavicini, avvocati)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Seven SpA
      Postanowieniem z dnia 19 marca 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (siódma izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawa C-734/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 27 września 2018 r. w sprawie T-448/17, Sevenfriday/EUIPO, wniesione w dniu 23 listopada 2018 r.

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/17

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 27 września 2018 r. w sprawie T-448/17, Sevenfriday/EUIPO, wniesione w dniu 23 listopada 2018 r.
      (Sprawa C-734/18 P)
      (2019/C 155/23)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Sevenfriday AG (przedstawiciele: M. Mostardini, F. Mellucci, S. Pallavicini, avvocati)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Seven SpA
      Postanowieniem z dnia 19 marca 2019 r. Trybunał Sprawiedliwości (siódma izba) stwierdził niedopuszczalność odwołania.


title: Sprawa C-808/18: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2018 r. — Komisja Europejska/Węgry

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/18

      Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2018 r. — Komisja Europejska/Węgry
      (Sprawa C-808/18)
      (2019/C 155/24)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Condou-Durande, A. Tokár i J. Tomkin, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Węgry

         Żądania strony skarżącej

      Komisja wnosi do Trybunału o:

                  a)

                  stwierdzenie, że Węgry uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy art. 3, 6, art. 24 ust. 3, art. 43 i art. 46 ust. 5 i 6 dyrektywy 2013/32/UE (1), art. 2 lit. h), art. 8, 9 i 11 dyrektywy 2013/33/UE (2) oraz art. 5, art. 6 ust. 1, art. 12 ust. 1 i art. 13 ust. 1 dyrektywy 2008/115/WE (3) w związku z art. 6, 28 i 47 karty praw podstawowych poprzez:

                              —

                              ustanowienie, że wniosek o azyl należy złożyć do organu właściwego w dziedzinie azylu osobiście i wyłącznie na obszarach tranzytu, do których dostęp jest ograniczony do niewielkiej liczby osób;

                              —

                              ogólne zastosowanie procedur szczególnych, w których nie zapewnia się spełnienia gwarancji ujętych w dyrektywie 2013/32;

                              —

                              postanowienie o stosowaniu wobec wszystkich ubiegających się o azyl (z wyjątkiem nieletnich do 14 lat) postępowania, w wyniku którego wnioskodawcy muszą być obowiązkowo internowani w obszarach tranzytu, w instalacjach, w trakcie całego postępowania o udzielenie azylu, które to instalacje mogą opuścić jedynie w kierunku Serbii, przy czym internowanie to nie jest opatrzone gwarancjami przewidzianymi w dyrektywie 2013/33;

                              —

                              przenoszenie na drugą stronę obszaru granicznego bez przestrzegania postępowań i gwarancji przewidzianych w art. 5, art. 6 ust. 1, art. 12 ust. 1 i art. 13 ust. 1 dyrektywy 2008/115 obywateli państw trzecich nielegalnie przebywających na ich terytorium;

                              —

                              brak transponowania do krajowego porządku prawnego art. 46 ust. 5 dyrektywy 2013/32 i przyjęcia przepisów, które odchodzą od ogólnej zasady automatycznego skutku zawieszającego w sytuacjach, które nie zostały zawarte w art. 46 ust. 6 tej dyrektywy;

                              —

                              obciążenie Węgier kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Komisja uważa, że Węgry naruszyły art. 3 i 6 dyrektywy 2013/32 poprzez postanowienie, że wniosek o udzielenie azylu należy złożyć do organu właściwego w dziedzinie azylu osobiście i wyłącznie w obszarach tranzytu, do których dostęp jest ograniczony do niewielkiej liczby osób. W ten sposób Węgry nie gwarantują wnioskodawcom o udzielenie ochrony międzynarodowej skutecznego dostępu do postępowania o udzielenie azylu.
      Zdaniem Komisji przepisy ustawy o prawie azylu, zgodnie z którymi ubiegający się o azyl są zobowiązani do pozostawania w obszarach tranzytu do czasu rozpoznania ich wniosku o ochronę międzynarodową, prowadzą do tego, że Węgry systematycznie internują wszystkich ubiegających się o azyl, co nie jest zgodne z postanowieniami dyrektywy 2013/33.
      Komisja uważa ponadto, że Węgry uchybiły zobowiązaniom ciążącym na nich na mocy art. 5, art. 6 ust. 1, art. 12 ust. 1 i art. 13 ust. 1 dyrektywy 2008/115 poprzez przenoszenie na drugą stronę granicy bez przestrzegania postępowań i gwarancji przewidzianych w tej dyrektywie obywateli państw trzecich przebywających nielegalnie na ich terytorium.
      Zdaniem Komisji Węgry nie transponowały do krajowego porządku prawnego ogólnej zasady ustanowionej w art. 46 ust. 5 dyrektywy 2013/32, ponieważ w przypadku wniesienia skargi administracyjnej do sądu od odmowy uznania wniosku z powodu jego bezzasadności ustawa o prawie azylu usunęła przepis, który ustanawiał automatyczny skutek zawieszający skargi sądowej.
      Komisja podnosi ponadto, że Węgry naruszają art. 46 ust. 5 i 6 dyrektywy 2013/32, gdyż w przypadku odmowy uznania wniosku o ochronę międzynarodową ustawa o prawie azylu nie ustanawia wyraźnie możliwości wystąpienia o skutek zawieszający. W związku z tym nie zagwarantowano prawa wnioskodawców do pozostawania na terytorium Węgier do czasu rozstrzygnięcia skargi, ponieważ decyzja odmawiająca jest wykonywana niezależnie od wniesienia skargi do sądu.

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. 2013, L 180, s. 60).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/33/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia norm dotyczących przyjmowania wnioskodawców ubiegających się o ochronę międzynarodową (Dz.U. 2013, L 180, s. 96).

         (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/115/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie wspólnych norm i procedur stosowanych przez państwa członkowskie w odniesieniu do powrotów nielegalnie przebywających obywateli państw trzecich (Dz.U. 2008, L 348, s. 98).


title: Sprawa C-20/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien (Austria) w dniu 15 stycznia 2019 r. — kunsthaus muerz gmbh/Zürich-Versicherungs AG

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Wien (Austria) w dniu 15 stycznia 2019 r. — kunsthaus muerz gmbh/Zürich-Versicherungs AG
      (Sprawa C-20/19)
      (2019/C 155/25)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Wien

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: kunsthaus muerz gmbh

         Strona pozwana: Zürich-Versicherungs AG

         Pytanie prejudycjalne

      Czy dyrektywę 2002/83/WE (1) — a w szczególności jej art. 35 i 36 — należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie regulacji krajowej, zgodnie z którą termin do odstąpienia od umowy upływa w ciągu 30 dni od zawarcia umowy niezależnie od tego, czy przed zawarciem umowy doszło do (prawidłowego) pouczenia o prawie do odstąpienia, (także wtedy) gdy ubezpieczający nie jest konsumentem?

         (1)  Dyrektywa 2002/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 listopada 2002 r. dotycząca ubezpieczeń na życie, Dz.U. 2002, L 345, s. 1.


title: Sprawa C-41/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln (Niemcy) w dniu 23 stycznia 2019 r. — FX/GZ, ustawowo reprezentowany przez swoją matkę

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Köln (Niemcy) w dniu 23 stycznia 2019 r. — FX/GZ, ustawowo reprezentowany przez swoją matkę
      (Sprawa C-41/19)
      (2019/C 155/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: FX.

         Druga strona postępowania: GZ, ustawowo reprezentowany przez swoją matkę

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w przypadku wniosku przeciwegzekucyjnego na podstawie § 767 niemieckiego Zivilprozessordnung (kodeksu postępowania cywilnego, zwanego dalej „ZPO”) skierowanego przeciwko zagranicznemu nakazowi alimentacyjnemu stanowi sprawę z zakresu zobowiązań alimentacyjnych w rozumieniu rozporządzenia Rady (WE) nr 4/2009 z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie jurysdykcji, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych (1)?

                  2)

                  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej, czy w wypadku wniosku przeciwegzekucyjnego na podstawie § 767 ZPO skierowanego przeciwko zagranicznemu nakazowi alimentacyjnemu chodzi o postępowanie, które w rozumieniu art. 24 pkt 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych ma na celu wykonanie orzeczeń (2)?

         (1)  Dz.U. 2009, L 7, s. 1.

         (2)  Dz.U. 2012, L 351, s. 1.


title: Sprawa C-44/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 24 stycznia 2019 r. — Repsol Petróleo, S.A./Administración del Estado

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 24 stycznia 2019 r. — Repsol Petróleo, S.A./Administración del Estado
      (Sprawa C-44/19)
      (2019/C 155/27)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Repsol Petróleo, S.A.

         Druga strona postępowania: Administración del Estado

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 21 ust. 3 dyrektywy 2003/96 (1) należy interpretować w ten sposób, że pozwala on opodatkować podatkiem akcyzowym od olejów mineralnych zużycie własne produktów energetycznych dokonywane na terenie zakładu producenta w części, w jakiej uzyskuje się produkty nieenergetyczne?
      Czy też wprost przeciwnie, cel tego przepisu, jakim jest wyłączenie z opodatkowania wykorzystania produktów energetycznych, które uznaje się za niezbędne do uzyskania końcowych produktów energetycznych, wyklucza opodatkowanie wspomnianego zużycia własnego w części, w jakiej prowadzi ono do uzyskania innych produktów nieenergetycznych, nawet jeśli takie uzyskanie ma charakter uboczny i następuje w sposób nieunikniony jako wynik samego procesu produkcyjnego?

         (1)  Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. 2003, L 283, s. 51).


title: Sprawa C-45/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo de A Coruña (Hiszpania) w dniu 24 stycznia 2019 r. — Compañía de Tranvías de la Coruña, S.A./Ayuntamiento de A Coruña

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Contencioso-Administrativo de A Coruña (Hiszpania) w dniu 24 stycznia 2019 r. — Compañía de Tranvías de la Coruña, S.A./Ayuntamiento de A Coruña
      (Sprawa C-45/19)
      (2019/C 155/28)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Contencioso-Administrativo de A Coruña

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Compañía de Tranvías de la Coruña, S.A.

         Strona pozwana: Ayuntamiento de A Coruña

         Pytania prejudycjalne

      Biorąc pod uwagę art. 8 ust. 3 lit. b) rozporządzenia nr 1370/2007 (1), czy maksymalny okres obowiązywania umów, wynoszący 30 lat, o którym mowa w powyższym przepisie, rozpoczyna swój bieg a) w chwili udzielenia zamówienia prowadzącego do zawarcia umowy lub w chwili zawarcia umowy, b) w chwili wejścia w życie wspomnianego przepisu, c) w dniu następującym po upływie okresu przejściowego przewidzianego w art. 8 ust. 2 rzeczonego rozporządzenia (dzień 3 grudnia 2019 r.), czy też d) w jakimkolwiek innym dniu wskazanym przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz.U. 2007, L 315, s. 1).


title: Sprawa C-59/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 29 stycznia 2019 r. — Wikingerhof GmbH & Co. KG/Booking.com BV

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 29 stycznia 2019 r. — Wikingerhof GmbH & Co. KG/Booking.com BV
      (Sprawa C-59/19)
      (2019/C 155/29)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Wikingerhof GmbH & Co. KG

         Strona pozwana: Booking.com BV

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 7 pkt 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1) należy interpretować w ten sposób, że jurysdykcja w sprawach dotyczących czynów niedozwolonych obejmuje również powództwo o zaniechanie określonego zachowania, jeżeli kwestionowane zachowanie znajduje oparcie w umowie, ale strona powodowa podnosi, że treść postanowień umownych jest wynikiem nadużycia przez stronę pozwaną pozycji dominującej?

         (1)  Dz.U. 2012 L 351, s. 1


title: Sprawa C-72/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 22 listopada 2018 r. w sprawach połączonych T- 274/16 i T-275/16, Saleh Thabet i in./Rada, wniesione w dniu 30 stycznia 2019 r. przez Suzanne Saleh Thabet, Gamala Mohameda Hosniego Elsayeda Mubaraka, Alaę Mohameda Hosniego Elsayeda Mubaraka, Heidy’ego Mahmouda Magdy’ego Husseina Rasekha, Khadigę Mahmouda El Gammala

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/23

      Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 22 listopada 2018 r. w sprawach połączonych T- 274/16 i T-275/16, Saleh Thabet i in./Rada, wniesione w dniu 30 stycznia 2019 r. przez Suzanne Saleh Thabet, Gamala Mohameda Hosniego Elsayeda Mubaraka, Alaę Mohameda Hosniego Elsayeda Mubaraka, Heidy’ego Mahmouda Magdy’ego Husseina Rasekha, Khadigę Mahmouda El Gammala
      (Sprawa C-72/19 P)
      (2019/C 155/30)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Suzanne Saleh Thabet, Gamal Mohamed Hosni Elsayed Mubarak, Alaa Mohamed Hosni Elsayed Mubarak, Heidy Mahmoud Magdy Hussein Rasekh, Khadiga Mahmoud El Gammal (przedstawiciele: D. Anderson QC, B. Kennelly QC, J. Pobjoy, Barrister, G. Martin, C. Enderby Smith, F. Holmey, Solicitors)

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  rozstrzygnięcie sporu w sposób ostateczny poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów w zakresie, w jakim one dotyczą wnoszących odwołanie;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego przekazanie sprawy Sądowi, aby wydał orzeczenie zgodnie z oceną prawną dokonaną przez Trybunał; oraz

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania przed Sądem i Trybunałem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia przez Sąd prawa uznając, że Rada nie była zobowiązana do sprawdzenia, czy władze Egiptu przestrzegały praw podstawowych Unii wnoszących odwołanie.
      Zarzut drugi, dotyczący naruszenia przez Sąd prawa stwierdzając, że Rada nie była zobowiązana do sprawdzenia, czy postępowania sądowe i dochodzenia z udziałem wnoszących odwołanie dotyczą działań, które naruszają praworządność w Egipcie.
      Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia przez Sąd prawa, który uznał, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, opierając się na sprawie nr 10427 (zarzuty dotyczące banku Al Watany).
      Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia przez Sąd, który uznał, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, opierając się na sprawie nr 8897 (sprawa dotycząca prywatnego budynku mieszkalnego).
      Zarzut piąty, dotyczący naruszenia przez Sąd prawa, który uznał, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, opierając się na sprawach nr 756 (sprawa dotycząca zarzutów związanych z podarunkami gazety Al-Ahram) oraz nr 53 (sprawa dotycząca zarzutów związanych z podarunkami Dar El Tahrir).
      Zarzut szósty, dotyczący naruszenia przez Sąd prawa, który uznał, że Rada popełniła oczywisty błąd w ocenie, opierając się na sprawie nr 144 (zarzut związany z praniem pieniędzy).


title: Sprawa C-76/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 31 stycznia 2019 r. — Direktor na Teritoriałna direkcija Jugozapadna Agencija „Mitnici”, następca prawny Mitnica Aerogara Sofija/Curtis-Balkan EOOD

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 31 stycznia 2019 r. — Direktor na Teritoriałna direkcija Jugozapadna Agencija „Mitnici”, następca prawny Mitnica Aerogara Sofija/Curtis-Balkan EOOD
      (Sprawa C-76/19)
      (2019/C 155/31)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Wyrchowen administratiwen syd

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca kasację: Direktor na Teritoriałna direkcija Jugozapadna Agencija „Mitnici”, następca prawny Mitnica Aerogara Sofija

         Strona przeciwna w postępowaniu kasacyjnym: Curtis-Balkan EOOD

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 158 ust. 3 rozporządzenia [Komisji (EWG) nr 2454/93 (1) z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny] należy interpretować w ten sposób, że reguluje on samodzielną podstawę do dokonania korekty wartości celnej poprzez dodanie opłat licencyjnych do faktycznie zapłaconej lub należnej ceny przywożonych towarów — niezależnie od reguły określonej w art. 157 rozporządzenia nr 2454/93?

                  2)

                  Czy art. 158 ust. 3 rozporządzenia [nr 2454/93] należy interpretować w ten sposób, że reguluje on dwie alternatywne sytuacje, w których dokonuje się korekty wartości celnej, a mianowicie: po pierwsze, gdy opłaty licencyjne, takie jak rozpatrywane, odnoszą się częściowo do przywożonych towarów i częściowo do innych składników lub elementów składowych dołączonych do towarów po ich przywozie; oraz po drugie, gdy opłaty licencyjne odnoszą się do innych świadczeń lub usług po przywozie?

                  3)

                  Czy art. 158 ust. 3 rozporządzenia [nr 2454/93] należy interpretować w ten sposób, że reguluje on trzy sytuacje korekty wartości celnej, a mianowicie: po pierwsze, gdy opłaty licencyjne odnoszą się częściowo do przywożonych towarów i częściowo do innych składników lub elementów składowych dołączonych do towarów po ich przywozie; po drugie, gdy opłaty licencyjne odnoszą się częściowo do przywożonych towarów i częściowo do innych świadczeń lub usług po przywozie; po trzecie, gdy opłaty licencyjne odnoszą się częściowo do przywożonych towarów i częściowo do innych składników lub elementów składowych dołączonych do towarów po ich przywozie, lub do innych świadczeń lub usług po przywozie?

                  4)

                  Czy art. 158 ust. 3 rozporządzenia [nr 2454/93] należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza on korektę wartości celnej zawsze, gdy ustalono, że zapłacone opłaty licencyjne odnoszą się do świadczeń i usług po przywozie towarów, dla których ustalana jest wartość celna, które w rozpatrywanym wypadku są świadczone przez spółkę amerykańską na rzecz spółki bułgarskiej (w związku z wytwarzaniem i zarządzaniem) — niezależnie od tego, czy istnieją przesłanki dokonania takiej korekty określone w art. 157 rozporządzenia nr 2454/93?

                  5)

                  Czy art. 158 ust. 3 rozporządzenia [nr 2454/93] należy interpretować w ten sposób, że reguluje on szczególny wypadek korekty wartości celnej w trybie i na warunkach uregulowanych w art. 157 rozporządzenia nr 2454/93, których jedyną cechą szczególną jest okoliczność, że opłata licencyjna jest związana wyłącznie częściowo z towarami, dla których ustalana jest wartość celna, co wymaga proporcjonalnego podziału tej opłaty?

                  6)

                  Czy art. 158 ust. 3 rozporządzenia [nr 2454/93] należy interpretować w ten sposób, że ma on zastosowanie także wówczas, gdy kupujący płaci honorarium lub opłatę licencyjną osobie trzeciej?

                  7)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzących na poprzedzające dwa pytania, w sytuacji proporcjonalnego podziału opłaty licencyjnej na podstawie art. 158 ust. 3 rozporządzenia [nr 2454/93], czy sąd powinien ocenić istnienie dwóch przesłanek uregulowanych w art. 157 ust. 2, a mianowicie by opłata licencyjna obowiązkowo była związana z przywożonymi towarami, nawet jeśli tylko częściowo, i by stanowiła warunek ich sprzedaży, odpowiednio czy przy tej ocenie należy uwzględnić regułę określoną w art. 160, zgodnie z którą warunki określone w art. 157 ust. 2 uważa się za spełnione, jeśli sprzedający lub osoba z nim powiązana żąda od kupującego dokonania takiej płatności?

                  8)

                  Czy art. 160 rozporządzenia nr 2454/93 należy uznać za odnoszący się wyłącznie do podstawowej reguły określonej w art. 157 rozporządzenia nr 2454/93, gdy opłaty licencyjne są płacone osobie trzeciej i są w całości związane z towarami, dla których ustalana jest wartość celna, czy też ma także zastosowanie w wypadkach, gdy te opłaty licencyjne są związane wyłącznie częściowo z przywożonymi towarami?

                  9)

                  Czy art. 160 rozporządzenia nr 2454/93 należy interpretować w ten sposób, że pod powiązaniem między licencjodawcą a sprzedającym należy rozumieć wypadki, w których licencjodawca jest związany z kupującym, ponieważ sprawuje on nad kupującym bezpośrednią kontrolę przekraczającą kontrolę jakości, lub należy interpretować w ten sposób, że opisane powyżej powiązanie między licencjodawcą a kupującym nie jest wystarczające, aby wykazać powiązanie (pośrednie) między licencjodawcą a sprzedającym, w szczególności jeśli sprzedający zaprzecza, by ceny w ramach zamówień kupującego dotyczących przywożonych towarów zależały od zapłaty opłat licencyjnych, i zaprzecza, by licencjodawca mógł operacyjnie kierować jego działaniami lub ograniczać te działania?

                  10)

                  Czy art. 160 rozporządzenia nr 2454/93 należy interpretować w ten sposób, że dopuszcza on dokonanie korekty wartości celnej, wyłącznie gdy są spełnione dwie przesłanki uregulowane w art. 157 rozporządzenia nr 2454/93, a mianowicie by opłata licencyjna płacona osobie trzeciej była związana z towarami, dla których ustalana jest wartość celna, i by stanowiła warunek sprzedaży tych towarów, oraz gdy dodatkowo spełniona jest przesłanka, by sprzedający, lub osoba z nim powiązana, zażądał od kupującego uiszczenia opłaty licencyjnej?

                  11)

                  Czy określony w art. 157 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 2454/93 wymóg, by opłata licencyjna była związana z towarami, dla których ustalana jest wartość celna, należy uznać za spełniony, gdy ustalono istnienie pośredniego związku między tą opłatą a przywożonymi towarami, takiego jak w niniejszym wypadku, a mianowicie gdy towary, dla których ustalana jest wartość celna, stanowią komponenty dodawane do końcowego produktu objętego licencją?

         (1)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. 1993, L 253, s. 1).


title: Sprawa C-87/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 7 lutego 2019 r. — TV Play Baltic AS/Lietuvos radijo ir televizijos komisija

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/26

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas (Litwa) w dniu 7 lutego 2019 r. — TV Play Baltic AS/Lietuvos radijo ir televizijos komisija
      (Sprawa C-87/19)
      (2019/C 155/32)
      Język postępowania: litewski

         Sąd odsyłający

      Lietuvos vyriausiasis administracinis teismas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: TV Play Baltic AS

         Druga strona postępowania: Lietuvos radijo ir televizijos komisija

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 2 lit. m) dyrektywy 2002/21/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej) należy interpretować w ten sposób, że „udostępnianie sieci łączności elektronicznej” nie obejmuje działalności polegającej na retransmisji programów telewizyjnych w sieciach satelitarnych należących do osób trzecich, takiej jak działalność prowadzona przez skarżącą?

                  2)

                  Czy art. 31 ust. 1 dyrektywy 2002/22/WE (2) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej), w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2009/136/WE (3) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 25 listopada 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie nałożeniu przez państwo członkowskie obowiązku upowszechniania „must carry” (w zakresie nadawania kanału telewizyjnego w sieciach satelitarnych należących do osób trzecich i zapewniania użytkownikom końcowym dostępu do takiego programu) na podmioty gospodarcze takie jak skarżąca, które: (1) nadają w sieciach satelitarnych należących do osób trzecich kanał telewizyjny chroniony za pomocą systemu dostępu warunkowego i w tym celu odbierają sygnały programów (kanałów) telewizyjnych nadawanych w danej chwili, przetwarzają je, kodują i przekazują na sztucznego satelitę Ziemi, skąd są one w sposób nieprzerwany przekazywane z powrotem na Ziemię, oraz (2) oferują klientom pakiety kanałów telewizyjnych i w tym celu zapewniają dostęp do owych chronionych programów telewizyjnych (lub ich części) z wykorzystaniem urządzeń dostępu warunkowego w zamian za wynagrodzenie?

                  3)

                  Czy art. 31 ust. 1 dyrektywy 2002/22, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2009/136, należy interpretować w ten sposób, że — do celów stosowania tego przepisu — nie uważa się, iż znacząca liczba użytkowników końcowych korzysta z sieci łączności elektronicznej (w niniejszej sprawie jest to nadawcza sieć satelitarna) jako swojego głównego źródła (sposobu) odbierania audycji telewizyjnych, jeżeli owe sieci są wykorzystywane jako takie główne źródło (taki główny sposób) jedynie przez około 6 % wszystkich użytkowników końcowych (w niniejszej sprawie są to gospodarstwa domowe)?

                  4)

                  Czy przy dokonywaniu oceny zasadności stosowania art. 31 ust. 1 dyrektywy 2002/22, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2009/136, należy brać pod uwagę użytkowników Internetu, którzy mogą nieodpłatnie oglądać przedmiotowe programy telewizyjne (lub ich część) w bezpośredniej transmisji w Internecie?

                  5)

                  Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie nakładaniu przez państwa członkowskie na przedsiębiorców takich jak skarżąca bezwzględnego obowiązku nieodpłatnej retransmisji kanału telewizyjnego w sieciach łączności elektronicznej, jeżeli nadawca, na korzyść którego ustanowiono ów obowiązek, jest w pełni zdolny do nadawania tych kanałów telewizyjnych samodzielnie, w tej samej sieci i z wykorzystaniem własnych środków?

                  6)

                  Czy art. 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie nakładaniu przez państwa członkowskie na przedsiębiorców takich jak skarżąca bezwzględnego obowiązku nieodpłatnej retransmisji kanału telewizyjnego w sieciach łączności elektronicznej, gdyby zakresem owego obowiązku objętych było jedynie około 6 % wszystkich gospodarstw domowych, które to gospodarstwa domowe mają możliwość oglądania takiego kanału telewizyjnego z wykorzystaniem nadawczej sieci naziemnej lub Internetu?

         (1)  Dz.U. 2002, L 108, s. 33.

         (2)  Dz.U. 2002, L 108, s. 51.

         (3)  Dz.U. 2009, L 337, s. 11.


title: Sprawa C-93/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 27 listopada 2018 r. w sprawie T-315/17, Hebberecht/ESDZ, wniesione w dniu 6 lutego 2019 r. przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/27

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 27 listopada 2018 r. w sprawie T-315/17, Hebberecht/ESDZ, wniesione w dniu 6 lutego 2019 r. przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych
      (Sprawa C-93/19 P)
      (2019/C 155/33)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (przedstawiciele: S. Marquardt, R. Spac, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Chantal Hebberecht

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie wyroku Sądu z dnia 27 listopada 2018 r. w sprawie T-315/17.

                  —

                  Oddalenie początkowej skargi jako bezzasadnej.

                  —

                  Obciążenie kosztami drugiej strony postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zdaniem ESDZ Sąd naruszył prawo, opierając swój wyrok na naruszeniu art. 1d ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników i uznając, że przepis ten zawiera zasadę mającą bezpośrednie zastosowanie do decyzji indywidualnych wydawanych przez instytucje na podstawie regulaminu pracowniczego (pkt 93 i 94 zaskarżonego wyroku).
      Ponadto, nawet przy założeniu, że art. 1d ust. 2 regulaminu pracowniczego urzędników nakłada mający bezpośrednie zastosowanie obowiązek, przepis ten nie miał zastosowania w rozpatrywanym przypadku z uwagi na charakter spornej decyzji, która dotyczyła wyłącznie skarżącej jako szefa delegatury i nie podlegała zastosowaniu zasady równości płci.


title: Sprawa C-104/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 11 lutego 2019 r. — Donex Shipping and Forwarding BV/Staatssecretaris van Financiën

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 11 lutego 2019 r. — Donex Shipping and Forwarding BV/Staatssecretaris van Financiën
      (Sprawa C-104/19)
      (2019/C 155/34)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: Donex Shipping and Forwarding BV

         Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Financiën

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy rozporządzenie (WE) nr 91/2009 (1) jest nieważne w stosunku do importera działającego w Unii ze względu na naruszenie art. 2 ust. 11 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (2) z racji tego, że do celów ustalenia marginesu dumpingu dla produktów objętych postępowaniem, a pochodzących od niewspółpracujących chińskich producentów eksportujących Rada wykluczyła z porównania, o którym mowa w tymże ustępie, transakcje wywozu dotyczące niektórych typów produktu?

                  2)

                  Czy rozporządzenie (WE) nr 91/2009 jest nieważne w stosunku do importera działającego w Unii ze względu na naruszenie art. 2 ust. 10 rozporządzenia (WE) nr 384/96 z racji tego, że instytucje Unii — w ramach obliczania wysokości marginesu dumpingu dla produktów objętych postępowaniem — przy porównywaniu wartości normalnej produktów pochodzących od indyjskiego producenta z cenami eksportowymi podobnych chińskich produktów odmówiły uwzględnienia dostosowań w zakresie przywozowych należności celnych nakładanych na surowce i podatków pośrednich w państwie analogicznym, jakim są Indie, oraz dostosowań w zakresie (kosztów) produkcji, lub też z racji tego, że instytucje Unii (we właściwym terminie) nie przedstawiły współpracującym chińskim producentom eksportującym wszystkich danych indyjskiego producenta mających znaczenie dla ustalenia wartości normalnej?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2009, L 29, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 1996, L 56, s. 1).


title: Sprawa C-120/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 15 lutego 2019 r. — X, przy udziale: College van burgemeester en wethouders van gemeente Purmerend, Tamoil Nederland BV

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/28

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 15 lutego 2019 r. — X, przy udziale: College van burgemeester en wethouders van gemeente Purmerend, Tamoil Nederland BV
      (Sprawa C-120/19)
      (2019/C 155/35)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad van State

         Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: X

         Przy udziale: College van burgemeester en wethouders van gemeente Purmerend, Tamoil Nederland BV

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                              a)

                              Czy art. 5 ust. 1 dyrektywy 2008/68/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie ujęciu w zezwoleniu na stację paliw LPG takiego wymogu, który określa, że ta konkretna stacja paliw LPG może być zaopatrywana wyłącznie przez cysterny LPG wyposażone w odporne na ciepło pokrycia, podczas gdy zobowiązanie to nie zostało bezpośrednio nałożone na jednego lub więcej użytkowników cystern LPG?

                              b)

                              Czy dla odpowiedzi na pytanie pierwsze znaczenie ma fakt, że państwo członkowskie zawarło z organizacjami uczestników rynku z branży LPG (między innymi użytkowników stacji paliw LPG, producentów, sprzedawców i przewoźników LPG) umowę w formie „Safety Deal hittewerende bekleding op LPG-autogastankwagens”, w której strony zobowiązały się stosować odporne na ciepło pokrycia, i że w związku z powyższym państwo członkowskie wydało okólnik „Circulaire effectafstanden externe veiligheid LPG-tankstations voor besluiten met gevolgen voor de effecten van een ongeval”, w którym przyjęto dodatkowo politykę w zakresie ryzyka, która opiera się na założeniu, że stacje LPG będą zaopatrywane przy pomocy cystern wyposażonych w odporne na ciepło pokrycia?

                  2.

                              a)

                              W przypadku kiedy sąd krajowy dokonuje oceny decyzji wykonawczej zmierzającej do przymusowego wykonania wymogu pozwolenia, od którego nie przysługuje prawny środek zaskarżenia, a który jest sprzeczny z prawem Unii:

                                          —

                                          czy prawo Unii, a ściślej mówiąc, orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości dotyczące krajowej autonomii proceduralnej, dopuszcza, aby sąd krajowy zakładał zgodność z prawem takiego wymogu zezwolenia, chyba że jest on oczywiście sprzeczny z prawem wyższego rzędu, w tym prawem Unii? Jeśli tak, to czy prawo Unii stawia w przypadku takiego wyjątku (dodatkowe) wymogi;

                                          —

                                          czy też prawo Unii, również z uwzględnieniem wyroków Trybunału Sprawiedliwości w sprawach Ciola (C-224/97, ECLI:EU:C:1999:212) i Man Sugar (C-274/04, ECLI:EU:C:2006:233), zobowiązuje sąd krajowy do niestosowania takiego wymogu zezwolenia z uwagi na sprzeczność z prawem Unii?

                              b)

                              Czy dla odpowiedzi na pytanie drugie lit. a) ma znaczenie kwestia tego, czy decyzja wykonawcza stanowi sankcję odszkodowawczą (remedy), czy też sankcję karną (criminal charge)?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 września 2008 r. w sprawie transportu lądowego towarów niebezpiecznych (Dz.U. 2008, L 260, s. 13).


title: Sprawa C-177/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawach połączonych T-339/16, T-352/16 i T-391/16, Ville de Paris, Ville de Bruxelles i Ayuntamiento de Madrid/Komisja Europejska, wniesione w dniu 22 stycznia 2019 r. przez Republikę Federalną Niemiec

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/29

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawach połączonych T-339/16, T-352/16 i T-391/16, Ville de Paris, Ville de Bruxelles i Ayuntamiento de Madrid/Komisja Europejska, wniesione w dniu 22 stycznia 2019 r. przez Republikę Federalną Niemiec
      (Sprawa C-177/19 P)
      (2019/C 155/36)
      Języki postępowania: hiszpański i francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller, S. Eisenberg i D. Klebs, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Ville de Paris, Ville de Bruxelles, Ayuntamiento de Madrid

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawach połączonych T-339/16, T-352/16 i T-391/16;

                  —

                  oddalenie skargi;

                  —

                  obciążenie skarżących kosztami postępowania przed Sądem i Trybunałem;

                  —

                  posiłkowo, zmiana pkt 3 sentencji wskazanego wyroku w taki sposób, aby skutki przepisu, którego nieważność została stwierdzona, zostały utrzymane w mocy przez maksymalny okres znacznie dłuższy niż dwanaście miesięcy od dnia uprawomocnienia się tego wyroku.

         Zarzuty i główne argumenty

      W uzasadnieniu odwołania wnosząca odwołanie podnosi cztery zarzuty.
      Po pierwsze, Sąd błędnie uznał skargi za dopuszczalne. Sąd naruszył prawo, stwierdzając, że rozporządzenie (UE) 2016/646 (1) dotyczy bezpośrednio skarżących gmin w sytuacji, gdy wykonują one swe kompetencje w zakresie przyjmowania środków służących zwalczaniu zanieczyszczenia powietrza.
      Po drugie, wyrok ten obarczony jest brakiem uzasadnienia, gdyż nie zawiera on żadnego uzasadnienia odnoszącego się do kwestii, w jakim zakresie rozporządzenie to dotyczy bezpośrednio skarżących. Sąd doszedł do wniosku, że skarżące mają status osób, których rozporządzenie dotyczy bezpośrednio, jedynie na podstawie okoliczności, że dyrektywa 2007/46/WE (2) zakazuje wprowadzania zakazów ruchu w odniesieniu do pojazdów spełniających normę Euro 6. Ta wykładnia dyrektywy 2007/46 jest również nieprawidłowa.
      Po trzecie, Sąd naruszył prawo, a w szczególności art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 715/2007 (3), uznając, że Komisja nie miała kompetencji do przyjęcia rozporządzenia 2016/616 w tym konkretnym kształcie. Sąd nie wziął pod uwagę okoliczności, że Komisja dysponowała znacznym zakresem uznania, przy określaniu, w rozporządzeniu 2016/646, współczynników zgodności dla pomiaru emisji w ramach procedury badania w rzeczywistych warunkach jazdy (RDE). Wbrew przeprowadzonej przez Sąd analizie, nie chodzi w tym wypadku o zmianę nieprzekraczalnych limitów określonych w rozporządzeniu nr 715/2007, ale o ustalenia niezbędne ze względu na nowość i specyfikę procedury pomiaru emisji (marginesy tolerancji).
      Po czwarte, Sąd naruszył prawo, gdy uznał, że stwierdzenie nieważności części rozporządzenia 2016/646 jest możliwe pod względem prawnym. Nie uwzględnił on bowiem okoliczności, że ze względów praktycznych procedura pomiaru emisji nie może zostać wdrożona bez współczynników zgodności i że Komisja wyraźnie uzależniła wiążący charakter procedury RDE dla celów homologacji od wprowadzenia współczynników korygujących.
      Posiłkowo rząd niemiecki podnosi, że Sąd nie uwzględnił należycie okoliczności, iż prawodawca Unii nie ma możliwości przyjęcia nowego rozporządzenia w terminie wyznaczonym w wyroku. Z tego względu należy utrzymać w mocy skutki uregulowania, którego nieważność stwierdzono wyrokiem, przez maksymalny okres znacznie dłuższy niż dwanaście miesięcy od dnia uprawomocnienia się tego wyroku.

         (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) 2016/646 z dnia 20 kwietnia 2016 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 692/2008 w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 6) (Dz.U. 2016, L 109, s. 1).

         (2)  Dyrektywa 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiająca ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (dyrektywa ramowa) (Dz.U. 2007, L 263, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (Dz.U. 2007, L 171, s. 1).


title: Sprawa C-178/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawach połączonych T-339/16, T-352/16 i T-391/16, Ville de Paris, Ville de Bruxelles i Ayuntamiento de Madrid/Komisja, wniesione w dniu 22 lutego 2019 r. przez Węgry

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/31

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawach połączonych T-339/16, T-352/16 i T-391/16, Ville de Paris, Ville de Bruxelles i Ayuntamiento de Madrid/Komisja, wniesione w dniu 22 lutego 2019 r. przez Węgry
      (Sprawa C-178/19 P)
      (2019/C 155/37)
      Języki postępowania: hiszpański i francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Węgry (przedstawiciel: M.Z. Fehér, pełnomocnik)

         Druga strona postępowania: Ville de Paris, Ville de Bruxelles, Ayuntamiento de Madrid, Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

                              —

                              uchylenie wyroku Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r. w sprawach połączonych Ville de Paris, Ville de Bruxelles i Ayuntamiento de Madrid/Komisja Europejska (T-339/16, T-352/16 i T-391/16, EU:T:2018:927) oraz oddalenie skarg wniesionych przez Ville de Paris, Ville de Bruxelles i Ayuntamiento de Madrid jako bezzasadnych;

                  posiłkowo:

                              —

                              uchylenie sentencji tego wyroku w zakresie, w jakim stwierdzono w niej, że okres utrzymania w mocy skutków przepisu, którego nieważność została stwierdzona, wynosi dwanaście miesięcy od dnia uprawomocnienia się wyroku, a jednocześnie rozstrzygnięcie, że skutki przepisu, którego nieważność została stwierdzona, pozostaną w mocy do dnia przyjęcia nowej regulacji zastępującej te przepisy,

                  oraz

                              —

                              obciążenie stron postępowania przed Sądem kosztami postepowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Rząd węgierski kwestionuje w swym odwołaniu, po pierwsze, poczynione w zaskarżonym wyroku ustalenia dotyczące kwestii dopuszczalności, a więc dopuszczalność skarg, a po drugie, zawartą w zaskarżonym wyroku ocenę Sądu dotyczącą skutków temporalnych przepisów, których nieważność stwierdzono, oraz wyciągnięty z tej oceny wniosek.
      Według rządu węgierskiego Sąd błędnie doszedł do wniosku, że rozporządzenie 2016/646 (1) nie wymaga żadnego nie wymaga żadnego środka wykonawczego względem skarżących, że dotyczy ich ono bezpośrednio i że wobec tego mają one prawo do wniesienia skargi na podstawie art. 263 akapit czwarty TFUE. W rzeczywistości rozporządzenie 2016/646 wymaga środków wykonawczych także w odniesieniu do skarżących, a ponadto nie dotyczy ich bezpośrednio, ponieważ – wbrew temu, co stwierdzono w zaskarżonym wyroku – nie ogranicza ono uprawnień skarżących do przyjmowania środków ograniczających ruch określonych pojazdów.
      Według rządu węgierskiego Sąd naruszył ponadto zasadę pewności prawa, ustalając w zaskarżonym wyroku wynoszący dwanaście miesięcy maksymalny okres utrzymania w mocy skutków prawnych przepisu, którego nieważność została stwierdzona, ponieważ okresu tego nie można uznać za wystarczający do przyjęcia przepisu prawa zastępującego przepis, którego nieważność została stwierdzona. Skrócenie przyznanego przedsiębiorstwom okresu przygotowawczego nie umożliwia im przystosowania się do zmienionych przepisów; nie została też uregulowana kwestia ograniczenia poniesionych przez przedsiębiorstwa strat, które są już możliwe do oszacowania. W okresie między ustaniem skutków temporalnych przepisu, którego nieważność stwierdzono, a przyjęciem nowego przepisu utrzymywać się będzie stan rzeczy sprzeczny z zasadą pewności prawa i dojdzie do poważnego naruszenia zarówno praw producentów pojazdów, jak i praw konsumentów.

         (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) 2016/646 z dnia 20 kwietnia 2016 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 692/2008 w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 6) (Dz.U. 2016, L 109, s. 1).


title: Sprawa C-179/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawach połączonych T-339/16, T-352/16 i T-391/16 Ville de Paris, Ville de Bruxelles i Ayuntamiento de Madrid/Komisja Europejska

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/32

      Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 13 grudnia 2018 r. w sprawach połączonych T-339/16, T-352/16 i T-391/16 Ville de Paris, Ville de Bruxelles i Ayuntamiento de Madrid/Komisja Europejska
      (Sprawa C-179/19 P)
      (2019/C 155/38)
      Język postępowania: hiszpański i francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciel: J.F. Brakeland, pełnomocnik)

         Druga strona postępowania: Ville de Paris, Ville de Bruxelles, Ayuntamiento de Madrid

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 13 grudnia 2018 r., doręczonego Komisji w tym samym dniu, w sprawach połączonych T-339/16, T-352/16 i T-391/16 Ville de Paris, Ville de Bruxelles i Ayuntamiento de Madrid/Komisja Europejska, oddalenie skargi pierwszoinstancyjnej oraz obciążenie skarżących kosztami postępowania;

                  —

                  lub, tytułem żądania ewentualnego,

                  —

                  uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; pozostawienie rozstrzygnięcia o kosztach w obu instancjach w wyroku kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      W odwołaniu podniesiono jeden zarzut. Komisja twierdzi w nim, że w pkt 121–151 wyroku Sąd naruszył prawo uznając, że rozporządzenie 2016/646 (1) zmienia zasadniczy element rozporządzenia 715/2007 (2). Naruszenie to jest efektem, po pierwsze, błędnej wykładni pojęcia zmiany, którą ilustruje odniesienie się przez Sąd do pojęcia „zmiany de facto”, a po drugie, błędnej wykładni zakresu rozporządzenia 2016/646. Wskazany wyrok stwarza tym samym zagrożenie dla równowagi międzyinstytucjonalnej Unii.

         (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) 2016/646 z dnia 20 kwietnia 2016 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 692/2008 w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 6) (Dz.U. 2016, L 109, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 715/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie homologacji typu pojazdów silnikowych w odniesieniu do emisji zanieczyszczeń pochodzących z lekkich pojazdów pasażerskich i użytkowych (Euro 5 i Euro 6) oraz w sprawie dostępu do informacji dotyczących naprawy i utrzymania pojazdów (Dz.U. 2007, L 171, s. 1).


title: Sprawa C-186/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederladen (Niderlandy) w dniu 26 lutego 2019 r. — Supreme Site Service GmbH, Supreme Fuels GmbH & Co KG, Supreme Fuels Trading Fze/Supreme Headquarters Allied Powers Europe

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/33

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederladen (Niderlandy) w dniu 26 lutego 2019 r. — Supreme Site Service GmbH, Supreme Fuels GmbH & Co KG, Supreme Fuels Trading Fze/Supreme Headquarters Allied Powers Europe
      (Sprawa C-186/19)
      (2019/C 155/39)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederladen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: Supreme Site Service GmbH, Supreme Fuels GmbH & Co KG, Supreme Fuels Trading Fze

         Druga strona postępowania kasacyjnego: Supreme Headquarters Allied Powers Europe

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                              (a)

                              Czy rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (wersja przekształcona) (Dz.U. 2012, L 351, s. 1; zwane dalej „rozporządzeniem Bruksela I-bis”) należy interpretować w ten sposób, że taki przypadek, jak będący przedmiotem niniejszego postępowania, w którym organizacja międzynarodowa wnosi o (i) zniesienie zajęcia zabezpieczającego dokonanego przez stronę przeciwną w innym państwie członkowskim i (ii) zakazanie stronie przeciwnej ponownego dokonania zajęcia zabezpieczającego na tej samej podstawie faktycznej, przy czym podstawę tego żądania stanowi immunitet egzekucyjny, powinien być uznawany za sprawę cywilną lub handlową w rozumieniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia Bruksela I-bis?

                              (b)

                              Czy, a jeśli tak, to jakie znaczenie dla odpowiedzi na pytanie 1(a) ma okoliczność, że sąd państwa członkowskiego udzielił zezwolenia na zajęcie dotyczące roszenia, które miałoby przysługiwać stronie przeciwnej w stosunku do organizacji międzynarodowej, co do którego toczy się w państwie członkowskim postępowanie co do istoty w przedmiocie sporu o charakterze umownym, dotyczące zapłaty za paliwa dostarczone na potrzeby operacji pokojowej prowadzonej przez organizację międzynarodową powiązaną z tą organizacją?

                  2)

                              (a)

                              Jeżeli na pytanie 1(a) zostanie udzielona odpowiedź twierdząca, to czy art. 24 zdanie wprowadzające i pkt 5 rozporządzenia Bruksela I-bis należy interpretować w ten sposób, że w przypadku, w którym sąd państwa członkowskiego udzielił zezwolenia na dokonanie zajęcia zabezpieczającego i zajęcie to zostało następnie dokonane w innym państwie członkowskim, wyłączną jurysdykcję do rozstrzygania w przedmiocie żądania o zniesienie tego zajęcia mają sądy państwa członkowskiego, w którym dokonano zajęcia zabezpieczającego?

                              (b)

                              Czy, a jeśli tak, to jakie znaczenie dla odpowiedzi na pytanie 2(a) ma okoliczność, że podstawę żądania organizacji międzynarodowej o zniesienie zajęcia zabezpieczającego stanowi immunitet egzekucyjny?

                  3)

                  Jeżeli dla odpowiedzi na pytanie, czy jest mowa o sprawie cywilnej lub handlowej w rozumieniu art. 1 ust. 1 rozporządzenia Bruksela I-bis i odpowiednio pytanie, czy jest mowa o żądaniu mieszczącym się w zakresie art. 24 zdanie wprowadzające i pkt 5 rozporządzenia Bruksela I-bis znaczenie ma okoliczność, że podstawę żądania organizacji międzynarodowej o zniesienie zajęcia zabezpieczającego stanowi immunitet egzekucyjny, to w jakim zakresie rozpoznający sprawę sąd ma obowiązek zbadać, czy powołanie się na immunitet jest skuteczne i czy obowiązuje przy tym zasada, że powinien on brać pod uwagę wszystkie dostępne mu dowody, w tym zarzuty podnoszone przez stronę przeciwną, czy też inna zasada?


title: Sprawa C-193/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Malmö (Szwecja) w dniu 27 lutego 2019 r. — A/Migrationsverket

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/34

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Förvaltningsrätten i Malmö (Szwecja) w dniu 27 lutego 2019 r. — A/Migrationsverket
      (Sprawa C-193/19)
      (2019/C 155/40)
      Język postępowania: szwedzki

         Sąd odsyłający

      Förvaltningsrätten i Malmö

         Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: A

         Strona pozwana: Migrationsverket

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy postanowienia konwencji wykonawczej do układu z Schengen, w tym w szczególności postanowienia dotyczące systematycznego przeszukiwania danych w Systemie Informacyjnym Schengen (SIS) oraz kodeksu granicznego Schengen, w tym w szczególności wymóg posiadania ważnego paszportu, stoją na przeszkodzie wydaniu zezwolenia na pobyt na podstawie wniosku złożonego w Szwecji, który nie opiera się na względach ochrony lub humanitarnych, gdy tożsamość osoby składającej wniosek nie jest pewna?

                  2)

                  Jeśli tak, to czy ustalenie tożsamości może podlegać odstępstwom przewidzianym przez prawo krajowe lub orzecznictwo?

                  3)

                  Jeśli sytuacja opisana w pkt 2 powyżej nie ma miejsca, na jakie, o ile w ogóle, odstępstwo zezwala prawo Unii?


title: Sprawa C-206/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā rajona tiesa (Łotwa) w dniu 5 marca 2019 r. — SIA „KOB”/Madonas novada pašvaldības Administratīvo aktu strīdu komisija

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/34

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratīvā rajona tiesa (Łotwa) w dniu 5 marca 2019 r. — SIA „KOB”/Madonas novada pašvaldības Administratīvo aktu strīdu komisija
      (Sprawa C-206/19)
      (2019/C 155/41)
      Język postępowania: łotewski

         Sąd odsyłający

      Administratīvā rajona tiesa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SIA „KOB”

         Druga strona postępowania: Madonas novada pašvaldības Administratīvo aktu strīdu komisija

         Pytanie prejudycjalne

      Czy prawo Unii, w szczególności art. 18, 49 i 63 TFUE, stoi na przeszkodzie obowiązywaniu uregulowania państwa członkowskiego, które wymaga tego, żeby osoby prawne, by móc nabyć prawo własności gruntów rolnych, w przypadkach, gdy wspólnik lub wspólnicy reprezentujący w sumie więcej niż połowę kapitału z prawem głosu spółki i wszystkie osoby uprawnione do jej reprezentowania są obywatelami innych państw członkowskich Unii Europejskiej, przedstawiły zaświadczenie o rejestracji jako obywatela Unii i dokument poświadczający znajomość języka urzędowego na poziomie co najmniej B2?


title: Sprawy połączone T-98/16, T-196/16 i T-198/16: Wyrok Sądu z dnia 19 marca 2019 r. — Włochy i in./Komisja (Pomoc państwa — Interwencja konsorcjum bankowego prawa prywatnego na rzecz jednego z jego członków — Zatwierdzenie interwencji przez bank centralny państwa członkowskiego — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Skarga o stwierdzenie nieważności — Pojęcie pomocy państwa — Możliwość przypisania pomocy państwu — Zasoby państwowe)

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/36

      Wyrok Sądu z dnia 19 marca 2019 r. — Włochy i in./Komisja
      (Sprawy połączone T-98/16, T-196/16 i T-198/16) (1)

      (Pomoc państwa - Interwencja konsorcjum bankowego prawa prywatnego na rzecz jednego z jego członków - Zatwierdzenie interwencji przez bank centralny państwa członkowskiego - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Skarga o stwierdzenie nieważności - Pojęcie pomocy państwa - Możliwość przypisania pomocy państwu - Zasoby państwowe)
      (2019/C 155/42)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca w sprawie T-98/16: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri, pełnomocnik, wspierana przez S. Fiorentina oraz P. Gentilego, avvocati dello Stato)

         Strona skarżąca w sprawie T-196/16: Banca Popolare di Bari SCpA, dawniej Tercas-Cassa di risparmio della provincia di Teramo SpA (Banca Tercas SpA) (Teramo, Włochy) (przedstawiciele: A. Santa Maria, M. Crisostomo, E. Gambaro i F. Mazzocchi, adwokaci)

         Strona skarżąca w sprawie T-198/16: Fondo interbancario di tutela dei depositi (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: M. Siragusa, G. Scassellati Sforzolini i G. Faella, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Stancanelli, L. Flynn, A. Bouchagiar i D. Recchia, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający żądania strony skarżącej w sprawie T-198/16: Banca d’Italia (przedstawiciele: M. Perassi, O. Capolino, M. Marcucci i M. Todino, adwokaci)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji (UE) 2016/1208 z dnia 23 grudnia 2015 r. w sprawie pomocy państwa wdrożonej przez Włochy na rzecz banku Tercas [sprawa SA.39451 (2015/C) (ex 2015/NN)] (Dz.U. 2016, L 203, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Komisji (UE) 2016/1208 z dnia 23 grudnia 2015 r. w sprawie pomocy państwa wdrożonej przez Włochy na rzecz banku Tercas [sprawa SA.39451 (2015/C) (ex 2015/NN)].

                  2)

                     Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 145 z 25.4.2016.


title: Sprawa T-220/16: Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2019 r. — Perry Ellis International Group/EUIPO (PRO PLAYER) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego PRO PLAYER — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/37

      Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2019 r. — Perry Ellis International Group/EUIPO (PRO PLAYER)
      (Sprawa T-220/16) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego PRO PLAYER - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 155/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Perry Ellis International Group Holdings Ltd (Nassau, Bahamy) (przedstawiciele: adwokaci O. Günzel i C. Tenkhoff)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: L. Rampini i K. Markakis, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 lutego 2016 r. (sprawa R 1091/2015-2), dotyczącą zgłoszenia oznaczenia słownego PRO PLAYER jako unijnego znaku towarowego

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Perry Ellis International Group Holdings Ltd pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 232 z 27.6.2016.


title: Sprawy połączone T-282/16 i T-283/16: Wyrok Sądu z dnia 19 marca 2019 r. — Inpost Paczkomaty i Inpost/Komisja (Pomoc państwa — Sektor pocztowy — Rekompensata kosztu netto wynikającego z obowiązku świadczenia usługi powszechnej — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym — Skarga o stwierdzenie nieważności — Interes prawny — Obowiązek uzasadnienia — Równość traktowania — Proporcjonalność — Prawo własności — Wolność prowadzenia działalności gospodarczej)

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/37

      Wyrok Sądu z dnia 19 marca 2019 r. — Inpost Paczkomaty i Inpost/Komisja
      (Sprawy połączone T-282/16 i T-283/16) (1)

      (Pomoc państwa - Sektor pocztowy - Rekompensata kosztu netto wynikającego z obowiązku świadczenia usługi powszechnej - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Skarga o stwierdzenie nieważności - Interes prawny - Obowiązek uzasadnienia - Równość traktowania - Proporcjonalność - Prawo własności - Wolność prowadzenia działalności gospodarczej)
      (2019/C 155/44)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca w sprawie T-282/16: Inpost Paczkomaty sp. z o.o. (Kraków, Polska) (przedstawiciele: początkowo T. Proć, następnie D. Doktór, radcy prawni)

         Strona skarżąca w sprawie T-283/16: Inpost S.A. (Kraków, Polska) (przedstawiciel: W. Knopkiewicz, radca prawny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Herrmann, K. Blanc i D. Recchia, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądania stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2015) 8236 final z dnia 26 listopada 2015 r., w której Komisja nie wniosła zastrzeżeń wobec zgłoszonego przez władze polskie środka dotyczącego przyznanej Poczcie Polskiej przez Rzeczpospolitą Polską pomocy w formie rekompensaty kosztu netto wynikającego z realizacji przez tę ostatnią obowiązku świadczenia usługi powszechnej w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2015 r.

         Sentencja

                  1)

                     Skargi zostają oddalone.

                  2)

                     Inpost Paczkomaty sp. z o.o. i Inpost S.A. pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                     Rzeczpospolita Polska pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 270 z 25.7.2016.


title: Sprawa T-310/16: Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2019 r. — Foshan Lihua Ceramic/Komisja (Dumping — Przywóz płytek ceramicznych pochodzących z Chin — Artykuł 11 ust. 4 i 5 oraz art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 [obecnie art. 11 ust. 4 i 5 oraz art. 17 rozporządzenia (UE) 2016/1036] — Odmowa przyznania statusu nowego producenta eksportującego w rozumieniu art. 3 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 917/2011 — Kontrola wyrywkowa — Badanie indywidualne — Poufność)

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/38

      Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2019 r. — Foshan Lihua Ceramic/Komisja
      (Sprawa T-310/16) (1)

      (Dumping - Przywóz płytek ceramicznych pochodzących z Chin - Artykuł 11 ust. 4 i 5 oraz art. 17 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 [obecnie art. 11 ust. 4 i 5 oraz art. 17 rozporządzenia (UE) 2016/1036] - Odmowa przyznania statusu nowego producenta eksportującego w rozumieniu art. 3 rozporządzenia wykonawczego (UE) nr 917/2011 - Kontrola wyrywkowa - Badanie indywidualne - Poufność)
      (2019/C 155/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Foshan Lihua Ceramic Co. Ltd (Foshan, Chiny) (przedstawiciele: B. Spinoit, D. Philippe i A. Wese, adwokaci)

         Strona przeciwna: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo A. Demeneix, M. França i T. Maxian Rusche, następnie A. Demeneix, T. Maxian Rusche i N. Kuplewatzky, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Cerame-Unie AISBL (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokat V. Akritidis)

         Przedmiot

      Wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2016) 2136 final z dnia 15 kwietnia 2016 r. w sprawie oddalenia wniosku o traktowanie jako nowego producenta eksportującego w odniesieniu do ostatecznych środków antydumpingowych nałożonych na przywóz płytek ceramicznych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej rozporządzeniem wykonawczym Rady (UE) nr 917/2011.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Foshan Lihua Ceramic Co. Ltd pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                     Cerame-Unie AISBL pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 305 z 22.8.2016.


title: Sprawa T-138/17: Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2019 r. — Prim/EUIPO — Primed Halberstadt Medizintechnik (PRIMED) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy PRIMED — Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe PRIM S.A., PRiM, S.A. SUMINISTROS MEDICOS i GRUPO PRiM — Rzeczywiste używanie wcześniejszych znaków towarowych — Artykuł 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 64 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Prawo do bycia wysłuchanym — Artykuł 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 zdanie drugie rozporządzenia 2017/1001) — Przedstawienie dowodów po raz pierwszy przed izbą odwoławczą — Uznanie przysługujące izbie odwoławczej — Zakwalifikowanie dowodów jako nowych lub dodatkowych — Artykuł 76 ust 2 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 95 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001)

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/39

      Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2019 r. — Prim/EUIPO — Primed Halberstadt Medizintechnik (PRIMED)
      (Sprawa T-138/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy PRIMED - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe PRIM S.A., PRiM, S.A. SUMINISTROS MEDICOS i GRUPO PRiM - Rzeczywiste używanie wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 64 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Prawo do bycia wysłuchanym - Artykuł 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 94 zdanie drugie rozporządzenia 2017/1001) - Przedstawienie dowodów po raz pierwszy przed izbą odwoławczą - Uznanie przysługujące izbie odwoławczej - Zakwalifikowanie dowodów jako nowych lub dodatkowych - Artykuł 76 ust 2 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 95 ust. 2 rozporządzenia 2017/1001)
      (2019/C 155/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Prim, SA (Móstoles, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat L. Broschat García)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Lukošiūtė, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Primed Halberstadt Medizintechnik GmbH (Halberstadt, Niemcy) (przedstawiciel: D. Donath, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 grudnia 2016 r. (sprawy połączone R 2494/2015-4 i R 163/2016-4), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Prim a Primed Halberstadt Medizintechnik.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 19 grudnia 2016 r. (sprawy połączone R 2494/2015-4 i R 163/2016-4).

                  2)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje odrzucona.

                  3)

                     EUIPO pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Prim, SA.

                  4)

                     Primed Halberstadt Medizintechnik GmbH pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Prim.

         (1)  Dz.U. C 129 z 24.4.2017.


title: Sprawa T-237/17: Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2019 r. — Hiszpania/Komisja (EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Wydatki poniesione przez Hiszpanię — Kryterium uznania organizacji producentów — Artykuł 11 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 — Korekta finansowa)

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/40

      Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2019 r. — Hiszpania/Komisja
      (Sprawa T-237/17) (1)

      (EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania - Wydatki poniesione przez Hiszpanię - Kryterium uznania organizacji producentów - Artykuł 11 rozporządzenia (WE) nr 2200/96 - Korekta finansowa)
      (2019/C 155/47)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo A. Gavela Llopis, M.A. Sampol Pucurull i S. Jiménez García, następnie M.A. Sampol Pucurull i S. Jiménez García, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i I. Galindo Martín, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/264 z dnia 14 lutego 2017 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2017, L 39, s. 12) w zakresie, w jakim wyłącza z finansowania niektóre wydatki poniesione przez Królestwo Hiszpanii.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2017/264 z dnia 14 lutego 2017 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2017, L 39, s. 12) w części, w jakiej wyłącza ona niektóre wydatki poniesione przez Królestwo Hiszpanii, w zakresie, w jakim stosuje ryczałtową korektę w wysokości 10 %.

                  2)

                     Skarga w pozostałym zakresie zostaje oddalona

                  3)

                     Królestwo Hiszpanii i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 202 z 26.6.2017.


title: Sprawa T-760/17: Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2019 r. — Meesenburg Großhandel/EUIPO (Triotherm+) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Triotherm+ — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Prawo do bycia wysłuchanym)

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/41

      Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2019 r. — Meesenburg Großhandel/EUIPO (Triotherm+)
      (Sprawa T-760/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Triotherm+ - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Prawo do bycia wysłuchanym)
      (2019/C 155/48)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Meesenburg Großhandel KG (Flensburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Freiherr von Oldershausen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 września 2017 r. (sprawa R 1786/2016-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Triotherm+ jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

                  2)

                     Meesenburg Großhandel KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 22 z 22.1.2018.


title: Sprawa T-762/17: Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2019 r. — Grammer/EUIPO (Przedstawienie kształtu) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego kształt — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/41

      Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2019 r. — Grammer/EUIPO (Przedstawienie kształtu)
      (Sprawa T-762/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego przedstawiającego kształt - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 155/49)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Grammer AG (Amberg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Bühling i D. Graetsch)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 września 2017 r. (sprawa R 2250/2016-4), dotyczącą zgłoszenia kształtu jako graficznego unijnego znaku towarowego

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 września 2017 r. (sprawa R 2250/2016-4).

                  2)

                     EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania, w tym niezbędnymi kosztami poniesionymi przez Grammer AG w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

         (1)  Dz.U. C 22 z 22.1.2018.


title: Sprawa T-777/17: Wyrok Sądu z dnia 21 marca 2019 r. — Pan/EUIPO — Entertainment One UK (TOBBIA) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia znaku towarowego — Graficzny unijny znak towarowy TOBBIA — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy Peppa Pig — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/42

      Wyrok Sądu z dnia 21 marca 2019 r. — Pan/EUIPO — Entertainment One UK (TOBBIA)
      (Sprawa T-777/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia znaku towarowego - Graficzny unijny znak towarowy TOBBIA - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy Peppa Pig - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 155/50)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Xianhao Pan (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat M. Oliva)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Walicka i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Entertainment One UK Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Guise, L. Cassidy i N. Rose, solicitors)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Astley Baker Davies Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 września 2017 r. (sprawa 1776/2016-1), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku pomiędzy Entertainment One UK i Astley Baker Davies z jednej strony a Xianhao Panem z drugiej strony.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Xianhao Pan zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 22 z 22.1.2018.


title: Sprawa T-133/18: Wyrok Sądu z dnia 19 marca 2019 r. — IQ Group Holdings Bhd/EUIPO — Krinner Innovation (Lumiqs) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy Lumiqs — Wcześniejsze, słowny i graficzny, unijne znaki towarowe Lumix — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               6.5.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/43

      Wyrok Sądu z dnia 19 marca 2019 r. — IQ Group Holdings Bhd/EUIPO — Krinner Innovation (Lumiqs)
      (Sprawa T-133/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy Lumiqs - Wcześniejsze, słowny i graficzny, unijne znaki towarowe Lumix - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 155/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: IQ Group Holdings Bhd (Heckmondwike, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: S. Carter, barrister)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Krinner Innovation GmbH (Straßkirchen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Schmidpeter)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 grudnia 2017 r. (sprawa R 983/2017-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Krinner Innovation a IQ Group Holdings Bhd

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 12 grudnia 2017 r. (sprawa R 983/2017-1).

                  2)

                     EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez IQ Group Holdings Bhd.

                  3)

                     Krinner Innovation GmbH pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 142 z 23.4.2018.