title: Sprawa T-741/19: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2019 r. – Sedgwick Overseas/Komisja

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/39

      Skarga wniesiona w dniu 31 października 2019 r. – Sedgwick Overseas/Komisja
      (Sprawa T-741/19)
      (2020/C 27/47)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sedgwick Overseas Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: M. Anderson, Solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2019/1352 z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych w całości w zakresie, w jakim dotyczy ona strony skarżącej;

                  —

                  alternatywnie – orzeczenie, że przy określaniu kwoty pomocy podlegającej odzyskaniu straty, ulgi lub zwolnienia, które strona skarżąca mogła uwzględnić w czasie, w którym zwróciła się o zwolnienie podatkowe dla finansowania grup, lub które mogłaby uwzględnić w tym czasie, gdyby nie zwróciła się o zwolnienie podatkowe dla finansowania grup, powinny być w każdym razie wzięte pod uwagę, nawet jeżeli strona skarżąca nie może już uwzględnić tych strat, ulg lub zwolnień, gdyż upłynął termin przewidziany w prawie Zjednoczonego Królestwa na powoływanie się na nie i na korzystanie z nich; i

                  —

                  w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedenaście zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy tego, że pozwana nie udowodniła, iż zwolnienie podatkowe dla finansowania grup stanowi korzyść. Strona skarżąca twierdzi, że pozwana nie wykazała, iż korzyść ma miejsce w każdym wypadku, w którym skorzystano ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup. Podnosi ona ponadto, że zdecydowała się na skorzystanie ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup bez rozpatrzenia, czy jej zobowiązanie mogłoby być niższe, gdyby przeprowadziła analizę na podstawie kryterium istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych przewidzianego w sekcji 371 EB rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy o podatkach z 2010 r. (przepisy międzynarodowe i inne)].

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy tego, że nie było interwencji państwa lub z zasobów państwa. Komisja nie udowodniła, że skorzystanie ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup na pewno doprowadziło do obniżenia zobowiązania z tytułu podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy tego, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup nie uprzywilejowuje niektórych przedsiębiorstw lub produkcji niektórych towarów. Strona skarżąca twierdzi, że pozwana dopuściła się błędu poprzez:

                              (i)

                              określenie systemu odniesienia zbyt wąsko, korzystając z przepisów zawartych w części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010, zamiast przyjąć szerszy system podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie;

                              (ii)

                              niezrozumienie, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 nie jest odstępstwem od jego rozdziału 5; i

                              (iii)

                              brak uznania, że nawet jeżeli wspomniany rozdział 9 jest odstępstwem od rozdziału 5, jest on uzasadniony charakterem i ogólną systematyką wspomnianej części 9A.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczy tego, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup nie wpływa na handel między państwami członkowskimi. Komisja popełniła błąd, przyjmując, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup może wpływać na wybory dokonywane przez grupy międzynarodowe w odniesieniu do zlokalizowania funkcji finansowych grupy oraz ich głównej siedziby w Unii.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczy tego, że zwolnienie podatkowe dla finansowania grup nie zakłóca ani nie zagraża zakłóceniem konkurencji. Komisja nie udowodniła, że skorzystanie ze zwolnienia podatkowego dla finansowania grup na pewno doprowadziło do obniżenia zobowiązania z tytułu podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczy tego, że odzyskanie rzekomej pomocy byłoby sprzeczne z ogólnymi zasadami prawa Unii. Strona skarżąca twierdzi, że kryterium istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych przewidziane w sekcji 371EB rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 nie gwarantuje pewności prawa, że Zjednoczone Królestwo dysponowało zakresem uznania, aby zapobiec tej niepewności, i że pozwana uchybiła swojemu obowiązkowi przeprowadzenia pełnej analizy wszystkich istotnych czynników. Nakazując odzyskanie pomocy, Komisja postąpiła sprzecznie z art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) 2015/1589 (1), który zakazuje windykacji pomocy, jeżeli byłoby to sprzeczne z ogólną zasadą prawa Unii.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczy tego, że korzyść selektywna zostałaby usunięta i nie byłoby konieczności odzyskania, gdyby Zjednoczone Królestwo rozszerzyło retrospektywnie zwolnienie podatkowe dla finansowania grup na pożyczki udzielane jednostce dominującej i pożyczki dla stron trzecich. Strona skarżąca zarzuca, że pozwana nie uwzględniła, iż podjęcie takiego działania usunęłoby wszelką korzyść selektywną (zakładając na tę chwilę, że takowa występuje), a w takim wypadku brak byłoby niezgodnej z prawem pomocy państwa podlegającej odzyskaniu na podstawie prawa Unii.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczy tego, że przy określaniu kwoty pomocy podlegającej odzyskaniu powinny być wzięte pod uwagę straty, ulgi i zwolnienia, które mogła uwzględnić strona skarżąca (na wniosek, z wyboru albo automatycznie) w czasie, gdy wystąpiła o zwolnienie podatkowe dla finansowania grup, lub które mogłaby uwzględnić w tym czasie, gdyby nie wystąpiła o zwolnienie podatkowe dla finansowania grup, nawet jeżeli te straty, ulgi lub zwolnienia są już przedawnione zgodnie z prawem Zjednoczonego Królestwa. Strona skarżąca twierdzi, że jest to prawidłowa interpretacja motywu 203 zaskarżonej decyzji, ale jeżeli by tak miało nie być, decyzja jest błędna, ponieważ brak wzięcia pod uwagę takich strat, ulg lub zwolnień prowadziłby do przeszacowania kwoty pomocy, co spowodowałoby zakłócenie rynku wewnętrznego.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczy tego, że Komisja nie przedstawiła uzasadnienia w odniesieniu do zwolnienia kwalifikowanych zasobów i zwolnienia dopasowanych odsetek i nie przeprowadziła pełnej analizy wszystkich istotnych czynników. Strona skarżąca twierdzi, że pozwana błędnie nie dokonała rozróżnienia między trzema odrębnymi zwolnieniami na podstawie rozdziału 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010, które stosuje się niezależnie, i nie zrozumiała, iż zwolnienie kwalifikowanych zasobów i zwolnienie dopasowanych odsetek nie zastępuje kryterium istotnych funkcji decyzyjnych i zarządczych. Ponadto istnienie zwolnienia dopasowanych odsetek w rozdziale 9 dowodzi, że pozwana błędnie określiła system odniesienia zbyt wąsko, korzystając z przepisów wspomnianej części 9A, zamiast przyjąć szerszy system podatku od osób prawnych w Zjednoczonym Królestwie.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).


title: Sprawy połączone C-203/18 i C-374/18: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 listopada 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen, Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Post AG, Klaus Leymann/Land Nordrhein-Westfalen (C-203/18) i UPS Deutschland Inc. & Co. OHG, DPD Dynamic Parcel Distribution GmbH & Co. KG, Bundesverband Paket & Expresslogistik e.V./Deutsche Post AG (C-374/18) (Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 – Transport drogowy – Przepisy socjalne – Pojazdy używane do dostarczania przesyłek w ramach powszechnych usług pocztowych – Odstępstwa – Pojazdy używane częściowo do takiego dostarczania – Dyrektywa 97/67 WE – Artykuł 3 ust. 1 – „Usługa powszechna” – Pojęcie)

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/4

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 21 listopada 2019 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen, Landgericht Köln – Niemcy) – Deutsche Post AG, Klaus Leymann/Land Nordrhein-Westfalen (C-203/18) i UPS Deutschland Inc. & Co. OHG, DPD Dynamic Parcel Distribution GmbH & Co. KG, Bundesverband Paket & Expresslogistik e.V./Deutsche Post AG (C-374/18)
      (Sprawy połączone C-203/18 i C-374/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 - Transport drogowy - Przepisy socjalne - Pojazdy używane do dostarczania przesyłek w ramach powszechnych usług pocztowych - Odstępstwa - Pojazdy używane częściowo do takiego dostarczania - Dyrektywa 97/67 WE - Artykuł 3 ust. 1 - „Usługa powszechna” - Pojęcie)
      (2020/C 27/04)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen, Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Deutsche Post AG, Klaus Leymann (C-203/18), UPS Deutschland Inc. & Co. OHG, DPD Dynamic Parcel Distribution GmbH & Co. KG, Bundesverband Paket & Expresslogistik e.V. (C-374/18)

         Strona pozwana: Land Nordrhein-Westfalen (C-203/18), Deutsche Post AG (C-374/18)

         Sentencja

                  1)

                  Przepis prawa krajowego, taki jak będący przedmiotem postępowania głównego, który powiela dosłownie przepisy art. 13 ust. 1 lit. d) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) nr 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r., w zakresie, w jakim ma on zastosowanie do pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 2,8 tony, lecz nieprzekraczającej 3,5 tony, które w związku z tym nie są objęte zakresem stosowania rozporządzenia nr 561/2006, zmienionego rozporządzeniem nr 165/2014, należy interpretować wyłącznie na podstawie prawa Unii zgodnie z jego wykładnią dokonywaną przez Trybunał, jeżeli na mocy prawa krajowego przepisy te w sposób bezpośredni i bezwarunkowy znalazły zastosowanie do takich pojazdów.

                  2)

                  Artykuł 13 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 561/2006, zmienionego rozporządzeniem nr 165/2014, należy interpretować w ten sposób, że przewidziane w nim odstępstwo ma zastosowanie tylko do pojazdów lub zespołów pojazdów używanych wyłącznie w trakcie określonej operacji transportowej do dostarczania przesyłek w ramach powszechnych usług pocztowych.

                  3)

                  Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy 97/67/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. w sprawie wspólnych zasad rozwoju rynku wewnętrznego usług pocztowych Wspólnoty oraz poprawy jakości usług, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/6/WE z dnia 20 lutego 2008 r., należy interpretować w ten sposób, że okoliczność, iż w związku z przesyłką świadczone są dodatkowe usługi, takie jak odbiór w określonym albo nieokreślonym przedziale czasowym, kontrola wzrokowa wieku odbiorcy, przesyłka pobraniowa, wysyłka do 31,5 kg na koszt adresata, przekierowanie przesyłek, dyspozycja co do postępowania z niedoręczoną przesyłką, a także wybór dnia i godziny, stanowi przeszkodę dla uznania jej za przesyłkę wykonaną w ramach „usługi powszechnej” na podstawie tego przepisu, a zatem za przesyłkę dostarczoną „w ramach usług powszechnych” do celów zastosowania odstępstwa przewidzianego w art. 13 ust. 1 lit. d) rozporządzenia nr 561/2006, zmienionego rozporządzeniem nr 165/2014.

         (1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.

         Dz.U. C 328 z 17.9.2018.


title: Sprawa C-830/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Namur (Belgia) w dniu 15 listopada 2019 r. – C.J./Région wallonne

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal de première instance de Namur (Belgia) w dniu 15 listopada 2019 r. – C.J./Région wallonne
      (Sprawa C-830/19)
      (2020/C 27/32)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de première instance de Namur

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: C.J.

         Druga strona postępowania: Région wallonne

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 2, 5 i 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (1), w związku z art. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 807/2014 z dnia 11 marca 2014 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i wprowadzającego przepisy przejściowe (2), stoją na przeszkodzie temu, by państwa członkowskie w ramach wykonywania tych przepisów uwzględniły całe gospodarstwo, a nie tylko udział młodego rolnika w tym gospodarstwie lub jednostki pracy (JP) w celu określenia dolnych i górnych progów w przypadku, gdy gospodarstwo rolne jest zorganizowane na zasadzie stowarzyszenia nieposiadającego osobowości prawnej, w którym młody rolnik nabywa niepodzielną część i prowadzi gospodarstwo, ale nie jako jedyny kierujący tym gospodarstwem?

         (1)  Dz.U. 2013, L 347, s. 487.

         (2)  Dz.U. 2014, L 227, s. 1.


title: Sprawa C-770/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 21 października 2019 r. – Myflyright GmbH/SunExpressGünes Ekspres Havacilik A

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Nürnberg (Niemcy) w dniu 21 października 2019 r. – Myflyright GmbH/SunExpressGünes Ekspres Havacilik A
      (Sprawa C-770/19)
      (2020/C 27/21)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Nürnberg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Myflyright GmbH

         Strona pozwana: SunExpressGünes Ekspres Havacilik A
      Postanowieniem Prezesa Trybunału z dnia 11 listopada 2019 r. sprawa została wykreślona z rejestru Trybunału.


title: Sprawa T-742/19: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2019 r. – Chemring Group i CHG Overseas/Komisja

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/41

      Skarga wniesiona w dniu 31 października 2019 r. – Chemring Group i CHG Overseas/Komisja
      (Sprawa T-742/19)
      (2020/C 27/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Chemring Group plc (Romsey, Zjednoczone Królestwo) i CHG Overseas Ltd (Romsey) (przedstawiciele: C. McDonnell, Barrister, B. Goren, Solicitor, adwokat M. Peristeraki i K. Desai, Solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że nie została przyznana niezgodna z prawem pomoc państwa, stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych w zakresie, w jakim uznano w niej, że niezgodna z prawem pomoc państwa została przyznana, oraz uchylenie nałożonego na Zjednoczone Królestwo obowiązku odzyskania domniemanej pomocy państwa uzyskanej w tym kontekście przez skarżące (art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji);

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim artykuły te zobowiązują Zjednoczone Królestwo do odzyskania domniemanej pomocy państwa, oraz

                  —

                  w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżące w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zrozumiała kontekst, cel i funkcjonowanie obowiązujących w Zjednoczonym Królestwie przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) w odniesieniu do traktowania zysków finansowych przeznaczonych do obrotu. Wnioski, do których doszła Komisja w zaskarżonej decyzji są oparte na szeregu oczywistych błędów. W szczególności Komisja popełniła oczywiste błędy co do rozumienia ogólnego systemu podatkowego Zjednoczonego Królestwa, rozumienia celów systemu KSZ, konkretnego zakresu zwolnienia podatkowego dla finansowania grup oraz definiowania umów kwalifikowanej pożyczki.

                  2.

                  Zarzut drugi, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zinterpretowała zwolnienie podatkowe dla finansowania grup jako zwolnienie podatkowe, a więc jako korzyść. W odniesieniu do zysków finansowych nieprzeznaczonych do obrotu zwolnienie podatkowe dla finansowania grup stanowi przepis dotyczący opodatkowania oraz część definicji granic przepisów dotyczących KSZ, nie zaś selektywną korzyść. Komisja nie przedstawiła żadnej analizy ilościowej w celu wykazania, że została przyznana korzyść, a w braku przekonywającego dowodu na to, że kwestionowany środek skutkuje przyznaniem korzyści zaskarżona decyzja nie może zostać utrzymana.

                  3.

                  Zarzut trzeci oparty na twierdzeniu, że Komisja błędnie określiła system referencyjny dla oceny skutków przepisów dotyczących KSZ oraz błędnie określiła przepisy dotyczące KSZ jako zbiór przepisów odrębny od obowiązującego w Zjednoczonym Królestwie ogólnego systemu podatku od osób prawnych. Komisja nie zrozumiała prawidłowo celu przepisów dotyczących KSZ i nie uwzględniła przysługującego Zjednoczonemu Królestwu zakresu uznania.

                  4.

                  Zarzut czwarty oparty na twierdzeniu, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ramach analizy pomocy państwa oraz posłużyła się błędnymi kryteriami przy ocenie kwestii porównywalności. Komisja nie uwzględniła różnicy w poziomie ryzyka dla podstawy opodatkowania w Zjednoczonym Królestwie między pożyczką na rzecz podmiotu wchodzącego w skład grupy, który jest opodatkowany w Zjednoczonym Królestwie, a pożyczką na rzecz wchodzącego w skład grupy podmiotu, który nie jest opodatkowany w Zjednoczonym Królestwie oraz doszła na tej podstawie do nieracjonalnego wniosku, że pożyczka udzielona wewnątrz grupy jest porównywalna z pożyczką udzieloną podmiotowi trzeciemu.

                  5.

                  Zarzut piąty oparty na twierdzeniu, że nawet jeśli kwestionowane środki dotyczące ZSK prima facie stanowiły pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, to w zaskarżonej decyzji błędnie uznano, że nie istnieje uzasadnienie, które można by przedstawić na poparcie twierdzenia, że kwestionowane środki są zgodne z przepisami Unii w dziedzinie pomocy państwa. Co więcej, zaskarżona decyzja jest nieracjonalna i niespójna ze względu na to, że Komisja prawidłowo przyjęła, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (Przepisy międzynarodowe i inne)] jest uzasadniony w wypadkach, gdy jedynym powodem zastosowania opodatkowania KSZ jako rozwiązania alternatywnego przewidzianego w rozdziale 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 byłby test „kapitału powiązanego w Zjednoczonym Królestwie”, dlatego że w praktyce test ten może być nadmiernie trudny do przeprowadzenia, mimo że Komisja bez przedstawienia wystarczającego uzasadnienia twierdzi jednocześnie, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 nigdy nie jest uzasadniony w wypadkach, gdy przeprowadzenie testu funkcji decyzyjnych i zarządczych skutkowałoby zastosowaniem opodatkowania KSZ na podstawie rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010. W istocie test funkcji decyzyjnych i zarządczych jest nadmiernie trudny do zastosowania w praktyce, wobec czego Komisja powinna była uznać, że rozdział 9 części 9A jest uzasadniony także w kontekście tego testu, a tym samym, że nie doszło do przyznania pomocy państwa.

                  6.

                  Zarzut szósty, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że jeżeli zaskarżona decyzja zostanie utrzymana, to jej wykonanie poprzez odzyskanie od skarżących domniemanej pomocy państwa naruszy podstawowe zasady prawa Unii, w tym swobodę przedsiębiorczości oraz swobodę świadczenia usług, zważywszy że w wypadku skarżących przedmiotowe KSZ są usytuowane w innych państwach członkowskich.

                  7.

                  Zarzut siódmy oparty na twierdzeniu, że nakaz odzyskania wynikający z zaskarżonej decyzji jest bezzasadny i sprzeczny z podstawowymi zasadami Unii.

                  8.

                  Zarzut ósmy oparty na twierdzeniu, że Komisja nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia krytycznych elementów zaskarżonej decyzji, takich jak wniosku, że opodatkowanie KSZ na podstawie rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 mogło zostać zastosowane bez trudności i nieproporcjonalnego obciążenia w oparciu o test funkcji decyzyjnych i zarządczych.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty, w ramach którego strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza także zasadę dobrej administracji, która wymaga, aby Komisja zapewniła przejrzystość i przewidywalność prowadzonych przez nią postępowań administracyjnych oraz aby wydawała decyzje w rozsądnych terminach. Nieracjonalne jest to, że przygotowanie decyzji o wszczęciu dochodzenia w niniejszej sprawie zajęło Komisji ponad cztery lata oraz to, że decyzja w przedmiocie kwestionowanego środka została wydana ponad sześć lat po jego wejściu w życie.


title: Sprawa C-772/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 22 października 2019 r. – Bartosch Airport Supply Services

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 22 października 2019 r. – Bartosch Airport Supply Services
      (Sprawa C-772/19)
      (2020/C 27/22)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Bartosch Airport Supply Services GmbH

         Strona pozwana: Zollamt Wien

         Pytania prejudycjalne

      Czy pozycję 8705 Nomenklatury Scalonej (1) należy interpretować w ten sposób, że w zakres tej pozycji wchodzą pojazdy samochodowe bez dyszla z wciągarką holowniczą z taśmowym urządzeniem ciągnącym i elektrohydraulicznym urządzeniem podnoszącym do pchania samolotów?

         (1)  Załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. 1987, L 256, s. 1).


title: Sprawa T-743/19: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2019 r. – Hyperion Insurance Group i HIG Finance/Komisja

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/43

      Skarga wniesiona w dniu 31 października 2019 r. – Hyperion Insurance Group i HIG Finance/Komisja
      (Sprawa T-743/19)
      (2020/C 27/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Hyperion Insurance Group Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i HIG Finance Ltd (Londyn) (przedstawiciele: C. McDonnell, Barrister, B. Goren, Solicitor, adwokat M. Peristeraki i K. Desai, Solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że nie została przyznana niezgodna z prawem pomoc państwa, stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 w zakresie, w jakim uznano w niej, że niezgodna z prawem pomoc państwa została przyznana, oraz uchylenie nałożonego na Zjednoczone Królestwo obowiązku odzyskania domniemanej pomocy państwa uzyskanej w tym kontekście przez skarżące (art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji);

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim artykuły te zobowiązują Zjednoczone Królestwo do odzyskania domniemanej pomocy państwa, oraz

                  —

                  w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżące w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zrozumiała kontekst, cel i funkcjonowanie obowiązujących w Zjednoczonym Królestwie przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) w odniesieniu do traktowania zysków finansowych przeznaczonych do obrotu. Wnioski, do których doszła Komisja w zaskarżonej decyzji są oparte na szeregu oczywistych błędów. W szczególności Komisja popełniła oczywiste błędy co do rozumienia ogólnego systemu podatkowego Zjednoczonego Królestwa, rozumienia celów systemu KSZ, konkretnego zakresu zwolnienia podatkowego dla finansowania grup oraz definiowania umów kwalifikowanej pożyczki.

                  2.

                  Zarzut drugi, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zinterpretowała zwolnienie podatkowe dla finansowania grup jako zwolnienie podatkowe, a więc jako korzyść. W odniesieniu do zysków finansowych nieprzeznaczonych do obrotu zwolnienie podatkowe dla finansowania grup stanowi przepis dotyczący opodatkowania oraz część definicji granic przepisów dotyczących KSZ, nie zaś selektywną korzyść. Komisja nie przedstawiła żadnej analizy ilościowej w celu wykazania, że została przyznana korzyść, a w braku przekonywającego dowodu na to, że kwestionowany środek skutkuje przyznaniem korzyści zaskarżona decyzja nie może zostać utrzymana.

                  3.

                  Zarzut trzeci oparty na twierdzeniu, że Komisja błędnie określiła system referencyjny dla oceny skutków przepisów dotyczących KSZ oraz błędnie określiła przepisy dotyczące KSZ jako zbiór przepisów odrębny od obowiązującego w Zjednoczonym Królestwie ogólnego systemu podatku od osób prawnych. Komisja nie zrozumiała prawidłowo celu przepisów dotyczących KSZ i nie uwzględniła przysługującego Zjednoczonemu Królestwu zakresu uznania.

                  4.

                  Zarzut czwarty oparty na twierdzeniu, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ramach analizy pomocy państwa oraz posłużyła się błędnymi kryteriami przy ocenie kwestii porównywalności. Komisja nie uwzględniła różnicy w poziomie ryzyka dla podstawy opodatkowania w Zjednoczonym Królestwie między pożyczką na rzecz podmiotu wchodzącego w skład grupy, który jest opodatkowany w Zjednoczonym Królestwie, a pożyczką na rzecz wchodzącego w skład grupy podmiotu, który nie jest opodatkowany w Zjednoczonym Królestwie oraz doszła na tej podstawie do nieracjonalnego wniosku, że pożyczka udzielona wewnątrz grupy jest porównywalna z pożyczką udzieloną podmiotowi trzeciemu.

                  5.

                  Zarzut piąty oparty na twierdzeniu, że nawet jeśli kwestionowane środki dotyczące ZSK prima facie stanowiły pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, to w zaskarżonej decyzji błędnie uznano, że nie istnieje uzasadnienie, które można by przedstawić na poparcie twierdzenia, że kwestionowane środki są zgodne z przepisami Unii w dziedzinie pomocy państwa. Co więcej, zaskarżona decyzja jest nieracjonalna i niespójna ze względu na to, że Komisja prawidłowo przyjęła, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (Przepisy międzynarodowe i inne)] jest uzasadniony w wypadkach, gdy jedynym powodem zastosowania opodatkowania KSZ jako rozwiązania alternatywnego przewidzianego w rozdziale 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 byłby test „kapitału powiązanego w Zjednoczonym Królestwie”, dlatego że w praktyce test ten może być nadmiernie trudny do przeprowadzenia, mimo że Komisja bez przedstawienia wystarczającego uzasadnienia twierdzi jednocześnie, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 nigdy nie jest uzasadniony w wypadkach, gdy przeprowadzenie testu funkcji decyzyjnych i zarządczych skutkowałoby zastosowaniem opodatkowania KSZ na podstawie rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010. W istocie test funkcji decyzyjnych i zarządczych jest nadmiernie trudny do zastosowania w praktyce, wobec czego Komisja powinna była uznać, że rozdział 9 części 9A jest uzasadniony także w kontekście tego testu, a tym samym, że nie doszło do przyznania pomocy państwa.

                  6.

                  Zarzut szósty, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że jeżeli zaskarżona decyzja zostanie utrzymana, to jej wykonanie poprzez odzyskanie od skarżących domniemanej pomocy państwa naruszy podstawowe zasady prawa Unii, w tym swobodę przedsiębiorczości oraz swobodę świadczenia usług, zważywszy że w wypadku skarżących przedmiotowe KSZ są usytuowane w innych państwach członkowskich.

                  7.

                  Zarzut siódmy oparty na twierdzeniu, że nakaz odzyskania wynikający z zaskarżonej decyzji jest bezzasadny i sprzeczny z podstawowymi zasadami Unii.

                  8.

                  Zarzut ósmy oparty na twierdzeniu, że Komisja nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia krytycznych elementów zaskarżonej decyzji, takich jak wniosku, że opodatkowanie KSZ na podstawie rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 mogło zostać zastosowane bez trudności i nieproporcjonalnego obciążenia w oparciu o test funkcji decyzyjnych i zarządczych.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty, w ramach którego strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza także zasadę dobrej administracji, która wymaga, aby Komisja zapewniła przejrzystość i przewidywalność prowadzonych przez nią postępowań administracyjnych oraz aby wydawała decyzje w rozsądnych terminach. Nieracjonalne jest to, że przygotowanie decyzji o wszczęciu dochodzenia w niniejszej sprawie zajęło Komisji ponad cztery lata oraz to, że decyzja w przedmiocie kwestionowanego środka została wydana ponad sześć lat po jego wejściu w życie.


title: Sprawa C-379/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG/Land Berlin (Odesłanie prejudycjalne – Transport lotniczy – Dyrektywa 2009/12/WE – Artykuły 3 i 6 – Artykuł 11 ust. 1 i 7 – Opłaty lotniskowe – Ochrona praw użytkowników portów lotniczych – Możliwość ustalenia przez zarządzającego portem lotniczym opłat niższych niż opłaty zatwierdzone przez niezależny organ nadzorujący – Środki zaskarżenia przysługujące użytkownikowi portu lotniczego – Zakwestionowanie w sposób incydentalny przed sądem cywilnym orzekającym zgodnie z zasadą słuszności)

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/5

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Deutsche Lufthansa AG/Land Berlin
      (Sprawa C-379/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Transport lotniczy - Dyrektywa 2009/12/WE - Artykuły 3 i 6 - Artykuł 11 ust. 1 i 7 - Opłaty lotniskowe - Ochrona praw użytkowników portów lotniczych - Możliwość ustalenia przez zarządzającego portem lotniczym opłat niższych niż opłaty zatwierdzone przez niezależny organ nadzorujący - Środki zaskarżenia przysługujące użytkownikowi portu lotniczego - Zakwestionowanie w sposób incydentalny przed sądem cywilnym orzekającym zgodnie z zasadą słuszności)
      (2020/C 27/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesverwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Deutsche Lufthansa AG

         Strona pozwana: Land Berlin

         przy udziale: Berliner Flughafen GmbH, Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

         Sentencja

                  1)

                  Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/12/WE z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie opłat lotniskowych, a w szczególności jej art. 3, art. 6 ust. 5 lit. a) oraz art. 11 ust. 1 i 7, należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie przepisowi krajowemu, który pozwala zarządzającemu portem lotniczym na ustalanie z użytkownikiem portu lotniczego innych opłat lotniskowych niż opłaty ustalone przez ten podmiot i zatwierdzone przez niezależny organ nadzorujący w rozumieniu tej dyrektywy.

                  2)

                  Dyrektywę 2009/12 należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie takiej wykładni prawa krajowego, zgodnie z którą użytkownik portu lotniczego nie może bezpośrednio zaskarżyć decyzji niezależnego organu nadzorującego w sprawie zatwierdzenia systemu opłat lotniskowych, lecz może wytoczyć powództwo przeciwko zarządzającemu portem lotniczym przed sąd cywilny i jedynie w tym przypadku może powołać się na to, iż opłata ustalona w systemie opłat lotniskowych, do której zapłaty użytkownik ten jest zobowiązany, nie jest zgodna z zasadą słuszności.

         (1)  Dz.U. C 276 z 6.8.2018.


title: Sprawa T-745/19: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2019 r. – Spirax-Sarco Engineering i Spirax-Sarco Overseas/Komisja

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/44

      Skarga wniesiona w dniu 31 października 2019 r. – Spirax-Sarco Engineering i Spirax-Sarco Overseas/Komisja
      (Sprawa T-745/19)
      (2020/C 27/50)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Spirax-Sarco Engineering plc (Cheltenham, Zjednoczone Królestwo) i Spirax-Sarco Overseas Ltd (Cheltenham) (przedstawiciele: C. McDonnell, Barrister, B. Goren, Solicitor, adwokat M. Peristeraki i K. Desai, Solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że nie została przyznana niezgodna z prawem pomoc państwa, stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji C(2019) 2526 final z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 w zakresie, w jakim uznano w niej, że niezgodna z prawem pomoc państwa została przyznana, oraz uchylenie nałożonego na Zjednoczone Królestwo obowiązku odzyskania domniemanej pomocy państwa uzyskanej w tym kontekście przez skarżące (art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji);

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim artykuły te zobowiązują Zjednoczone Królestwo do odzyskania domniemanej pomocy państwa, oraz

                  —

                  w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżące w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zrozumiała kontekst, cel i funkcjonowanie obowiązujących w Zjednoczonym Królestwie przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) w odniesieniu do traktowania zysków finansowych przeznaczonych do obrotu. Wnioski, do których doszła Komisja w zaskarżonej decyzji są oparte na szeregu oczywistych błędów. W szczególności Komisja popełniła oczywiste błędy co do rozumienia ogólnego systemu podatkowego Zjednoczonego Królestwa, rozumienia celów systemu KSZ, konkretnego zakresu zwolnienia podatkowego dla finansowania grup oraz definiowania umów kwalifikowanej pożyczki.

                  2.

                  Zarzut drugi, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zinterpretowała zwolnienie podatkowe dla finansowania grup jako zwolnienie podatkowe, a więc jako korzyść. W odniesieniu do zysków finansowych nieprzeznaczonych do obrotu zwolnienie podatkowe dla finansowania grup stanowi przepis dotyczący opodatkowania oraz część definicji granic przepisów dotyczących KSZ, nie zaś selektywną korzyść. Komisja nie przedstawiła żadnej analizy ilościowej w celu wykazania, że została przyznana korzyść, a w braku przekonywającego dowodu na to, że kwestionowany środek skutkuje przyznaniem korzyści zaskarżona decyzja nie może zostać utrzymana.

                  3.

                  Zarzut trzeci oparty na twierdzeniu, że Komisja błędnie określiła system referencyjny dla oceny skutków przepisów dotyczących KSZ oraz błędnie określiła przepisy dotyczące KSZ jako zbiór przepisów odrębny od obowiązującego w Zjednoczonym Królestwie ogólnego systemu podatku od osób prawnych. Komisja nie zrozumiała prawidłowo celu przepisów dotyczących KSZ i nie uwzględniła przysługującego Zjednoczonemu Królestwu zakresu uznania.

                  4.

                  Zarzut czwarty oparty na twierdzeniu, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ramach analizy pomocy państwa oraz posłużyła się błędnymi kryteriami przy ocenie kwestii porównywalności. Komisja nie uwzględniła różnicy w poziomie ryzyka dla podstawy opodatkowania w Zjednoczonym Królestwie między pożyczką na rzecz podmiotu wchodzącego w skład grupy, który jest opodatkowany w Zjednoczonym Królestwie, a pożyczką na rzecz wchodzącego w skład grupy podmiotu, który nie jest opodatkowany w Zjednoczonym Królestwie oraz doszła na tej podstawie do nieracjonalnego wniosku, że pożyczka udzielona wewnątrz grupy jest porównywalna z pożyczką udzieloną podmiotowi trzeciemu.

                  5.

                  Zarzut piąty oparty na twierdzeniu, że nawet jeśli kwestionowane środki dotyczące ZSK prima facie stanowiły pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, to w zaskarżonej decyzji błędnie uznano, że nie istnieje uzasadnienie, które można by przedstawić na poparcie twierdzenia, że kwestionowane środki są zgodne z przepisami Unii w dziedzinie pomocy państwa. Co więcej, zaskarżona decyzja jest nieracjonalna i niespójna ze względu na to, że Komisja prawidłowo przyjęła, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (Przepisy międzynarodowe i inne)] jest uzasadniony w wypadkach, gdy jedynym powodem zastosowania opodatkowania KSZ jako rozwiązania alternatywnego przewidzianego w rozdziale 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 byłby test „kapitału powiązanego w Zjednoczonym Królestwie”, dlatego że w praktyce test ten może być nadmiernie trudny do przeprowadzenia, mimo że Komisja bez przedstawienia wystarczającego uzasadnienia twierdzi jednocześnie, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 nigdy nie jest uzasadniony w wypadkach, gdy przeprowadzenie testu funkcji decyzyjnych i zarządczych skutkowałoby zastosowaniem opodatkowania KSZ na podstawie rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010. W istocie test funkcji decyzyjnych i zarządczych jest nadmiernie trudny do zastosowania w praktyce, wobec czego Komisja powinna była uznać, że rozdział 9 części 9A jest uzasadniony także w kontekście tego testu, a tym samym, że nie doszło do przyznania pomocy państwa.

                  6.

                  Zarzut szósty, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że jeżeli zaskarżona decyzja zostanie utrzymana, to jej wykonanie poprzez odzyskanie od skarżących domniemanej pomocy państwa naruszy podstawowe zasady prawa Unii, w tym swobodę przedsiębiorczości oraz swobodę świadczenia usług, zważywszy że w wypadku skarżących przedmiotowe KSZ są usytuowane w innych państwach członkowskich.

                  7.

                  Zarzut siódmy oparty na twierdzeniu, że nakaz odzyskania wynikający z zaskarżonej decyzji jest bezzasadny i sprzeczny z podstawowymi zasadami Unii.

                  8.

                  Zarzut ósmy oparty na twierdzeniu, że Komisja nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia krytycznych elementów zaskarżonej decyzji, takich jak wniosku, że opodatkowanie KSZ na podstawie rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 mogło zostać zastosowane bez trudności i nieproporcjonalnego obciążenia w oparciu o test funkcji decyzyjnych i zarządczych.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty, w ramach którego strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza także zasadę dobrej administracji, która wymaga, aby Komisja zapewniła przejrzystość i przewidywalność prowadzonych przez nią postępowań administracyjnych oraz aby wydawała decyzje w rozsądnych terminach. Nieracjonalne jest to, że przygotowanie decyzji o wszczęciu dochodzenia w niniejszej sprawie zajęło Komisji ponad cztery lata oraz to, że decyzja w przedmiocie kwestionowanego środka została wydana ponad sześć lat po jego wejściu w życie.


title: Sprawa C-848/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 10 września 2019 r. w sprawie T-883/16, Rzeczpospolita Polska/Komisja Europejska, wniesione w dniu 20 listopada 2019 r. przez Republikę Federalną Niemiec

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/26

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 10 września 2019 r. w sprawie T-883/16, Rzeczpospolita Polska/Komisja Europejska, wniesione w dniu 20 listopada 2019 r. przez Republikę Federalną Niemiec
      (Sprawa C-848/19 P)
      (2020/C 27/33)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller, D. Klebs, których wspierali adwokaci H. Haller, T. Heitling, L. Reiser, V. Vacha)

         Druga strona postępowania: Rzeczpospolita Polska, Komisja Europejska, Republika Łotewska i Republika Litewska

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  Uchylenie wyroku Sądu z dnia 10 września 2019 r. w sprawie T-883/16;

                  —

                  skierowanie sprawy T-883/16 do Sądu Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania;

                  —

                  rozstrzygnięcie o kosztach w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi pięć zarzutów:

                     1.

                     Zarzut pierwszy: zasada solidarności energetycznej nie jest kryterium prawnym, nie wynikają z niej żadne obowiązki działania dla instytucji wykonawczych

                  Wyrażona w art. 194 TFUE zasada solidarności energetycznej jako ogólna zasada przewodnia jest czysto politycznym pojęciem, a nie kryterium prawnym.
                  Z przewidzianej w prawie pierwotnym zasady solidarności energetycznej nie mogą wypływać żadne konkretne prawa i obowiązki dla Unii lub państw członkowskich. W szczególności z tej abstrakcyjnej zasady przewodniej nie wynikają żadne obowiązki dla instytucji wykonawczych, na przykład obowiązki w zakresie kontroli spoczywające na Komisji Europejskiej przy podejmowaniu przez nią decyzji.
                  Z uwagi na abstrakcyjność i niedookreśloność na pojęcie solidarności energetycznej nie można się także powoływać na drodze sądowej.

                     2.

                     Zarzut drugi: zasada solidarności energetycznej nie znajdowała zastosowania w niniejszym przypadku

                  Zasada solidarności energetycznej stanowi tylko mechanizm kryzysowy, który znajduje zastosowanie wyłącznie w wyjątkowych przypadkach i w ścisłych warunkach, i nie podlega właśnie uwzględnieniu przy każdej decyzji Komisji Europejskiej.
                  Przesłanki zastosowania mechanizmu kryzysowego przy podejmowaniu będącej przedmiotem sporu decyzji Komisji Europejskiej z 2016 r. C(2016)6950 nie zostały spełnione.

                     3.

                     Zarzut trzeci: Komisja Europejska przestrzegała zasady solidarności energetycznej

                  Gdyby zasada solidarności energetycznej znajdowała w ogóle zastosowanie do będącej przedmiotem sporu decyzji Komisji Europejskiej z 2016 r. C(2016)6950 (quod non), Komisja Europejska przestrzegała tej zasady przy podejmowaniu decyzji:
                  Przy podejmowaniu decyzji Komisja Europejska uwzględniła skutki zarówno dla polskiego, jak i dla całego europejskiego rynku gazu.
                  Przy badaniu przesłanek określonych w art. 36 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2009/73/WE należało mieć na uwadze jedynie zachowanie bezpieczeństwa dostaw będącego wyrazem zasady solidarności energetycznej.
                  Bezpieczeństwo dostaw w Polsce nie było i nie jest zagrożone.

                     4.

                     Zarzut czwarty: w decyzji nie należało wyraźnie wspomnieć o zasadzie solidarności energetycznej

                  W będącej przedmiotem sporu decyzji z 2016 r. C(2016)6950 nie trzeba było wymienić wyraźnie wszystkich motywów uzasadnienia Komisji Europejskiej. Nie ma żadnych proceduralnoprawnych wytycznych, w jakim zakresie administracja europejska powinna uzasadniać swoje decyzje.
                  Uzasadnienie środków administracyjnych musi jedynie umożliwiać poznanie celu przyświecającego danemu środkowi, ale nie musi wymieniać wszystkich istotnych aspektów faktycznych i prawnych.
                  Zgodność z prawem decyzji Komisji Europejskiej nie może zależeć od tego, czy określone pojęcia są zawarte w decyzji.

                     5.

                     Zarzut piąty: brak uchylenia będącej przedmiotem sporu decyzji z 2016 r. C(2016)6950 wyłącznie z powodu domniemanego błędu formalnego

                  Nawet gdyby będąca przedmiotem sporu decyzja z 2016 r. C(2016)6950 była formalnie niezgodna z prawem (quod non), nie prowadziłoby to do uchylenia decyzji, gdyż materialno-prawnie prawidłowe decyzje nie podlegają co do zasady uchyleniu na podstawie art. 263 akapit drugi TFUE wyłącznie z powodu ewentualnych błędów formalnych.


title: Sprawa C-775/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 22 października 2019 r. – 5th AVENUE Products Trading GmbH/Hauptzollamt Singen

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Baden-Württemberg (Niemcy) w dniu 22 października 2019 r. – 5th AVENUE Products Trading GmbH/Hauptzollamt Singen
      (Sprawa C-775/19)
      (2020/C 27/23)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Finanzgericht Baden-Württemberg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: 5th AVENUE Products Trading GmbH

         Strona przeciwna: Hauptzollamt Singen

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy płatności, które nabywca towaru uiszcza dodatkowo do ceny sprzedaży w zależności do wielkości jego przychodów przez okres czterech lat, raz w roku, z tego tytułu że ma prawo do sprzedaży towaru

                              —

                              na określonym obszarze,

                              —

                              po raz pierwszy w ogóle,

                              —

                              na zasadzie wyłączności oraz

                              —

                              w sposób stały

                        stanowią opłaty licencyjne w rozumieniu art. 32 ust.1 lit. c) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (1), które dodaje się do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary zgodnie z art. 32 ust. 5 lit. b) KC w związku z art. 157 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania kodeksu celnego (2)?

                  2.

                  Czy takie wynagrodzenia dodaje się w danym wypadku jedynie proporcjonalnie do ceny zapłaconej lub należnej za przywożone towary, a jeśli tak, to na podstawie jakiego kryterium?

         (1)  Dz.U. 1992, L 302, s. 1.

         (2)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. 1993, L 253, s. 1).


title: Sprawa C-400/18: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie - Belgia) – Infohos/Belgische Staat (Odesłanie prejudycjalne – Podatki – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Szósta dyrektywa 77/388/EWG – Artykuł 13 część A ust. 1 lit. f) – Zwolnienia – Usługi świadczone przez niezależne grupy osób – Usługi świadczone członkom i osobom niebędącym członkami)

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/5

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van Cassatie - Belgia) – Infohos/Belgische Staat
      (Sprawa C-400/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Artykuł 13 część A ust. 1 lit. f) - Zwolnienia - Usługi świadczone przez niezależne grupy osób - Usługi świadczone członkom i osobom niebędącym członkami)
      (2020/C 27/06)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hof van Cassatie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Infohos

         Strona przeciwna: Belgische Staat

         Sentencja

      Artykuł 13 część A ust. 1 lit. f) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które uzależnia przyznanie zwolnienia z podatku od wartości dodanej (VAT) od warunku, aby niezależne grupy osób świadczyły usługi wyłącznie na rzecz swoich członków, co ma ten skutek, że te grupy, które świadczą usługi również na rzecz osób niebędących członkami, podlegają opodatkowaniu VAT w pełnym zakresie, również w odniesieniu do usług świadczonych swoim członkom.

         (1)  Dz.U. C 301 z 27.8.2018.


title: Sprawa C-784/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Warna (Bułgaria) w dniu 22 października 2019 r. – „TEAM POWER EUROPE” EOOD/Direktor na Teritoriałna direkcija na Nacionałnata agencija za prichodite – Warna

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Warna (Bułgaria) w dniu 22 października 2019 r. – „TEAM POWER EUROPE” EOOD/Direktor na Teritoriałna direkcija na Nacionałnata agencija za prichodite – Warna
      (Sprawa C-784/19)
      (2020/C 27/24)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administratiwen syd – Warna

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca:„TEAM POWER EUROPE” EOOD

         Strona przeciwna: Direktor na Teritoriałna direkcija na Nacionałnata agencija za prichodite – Warna

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 14 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 (1) z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego należy interpretować w ten sposób, że aby stwierdzić, że przedsiębiorstwo zapewniające pracę tymczasową zwykle wykonuje swoją działalność w państwie, w którym ma siedzibę, znaczna część działalności związanej z udostępnieniem personelu powinna być wykonywana na rzecz spółek korzystających z tego personelu mających siedzibę w tym samym państwie?

         (1)  Dz.U. 2009, L 284, s. 1.


title: Sprawy połączone C-585/18, C-624/18 i C-625/18: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – A.K./Krajowa Rada Sądownictwa (C-585/18) i CP (C-624/18), DO (C-625/18)/Sąd Najwyższy (Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 2000/78/WE – Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – Niedyskryminacja ze względu na wiek – Obniżenie wieku przejścia w stan spoczynku sędziów Sądu Najwyższego (Polska) – Artykuł 9 ust. 1 – Prawo do środka odwoławczego – Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Skuteczna ochrona sądowa – Zasada niezawisłości sędziowskiej – Utworzenie w ramach Sądu Najwyższego nowej izby, właściwej między innymi w sprawach dotyczących przejścia w stan spoczynku sędziów tego sądu – Izba złożona z sędziów nowo powołanych przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa – Niezależność Rady – Uprawnienie do odstąpienia od stosowania przepisów krajowych niezgodnych z prawem Unii – Pierwszeństwo prawa Unii)

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/6

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 19 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – A.K./Krajowa Rada Sądownictwa (C-585/18) i CP (C-624/18), DO (C-625/18)/Sąd Najwyższy
      (Sprawy połączone C-585/18, C-624/18 i C-625/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2000/78/WE - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Niedyskryminacja ze względu na wiek - Obniżenie wieku przejścia w stan spoczynku sędziów Sądu Najwyższego (Polska) - Artykuł 9 ust. 1 - Prawo do środka odwoławczego - Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Skuteczna ochrona sądowa - Zasada niezawisłości sędziowskiej - Utworzenie w ramach Sądu Najwyższego nowej izby, właściwej między innymi w sprawach dotyczących przejścia w stan spoczynku sędziów tego sądu - Izba złożona z sędziów nowo powołanych przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej na wniosek Krajowej Rady Sądownictwa - Niezależność Rady - Uprawnienie do odstąpienia od stosowania przepisów krajowych niezgodnych z prawem Unii - Pierwszeństwo prawa Unii)
      (2020/C 27/07)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Najwyższy

         Strony w postępowaniach głównych

         Strona odwołująca się i strony powodowe: A.K. (C-585/18), CP (C-624/18), DO (C-625/18)

         Druga strona postępowania i strona pozwana: Krajowa Rada Sądownictwa (C-585/18), Sąd Najwyższy, (C-624/18), (C-625/18)

         Przy udziale: Prokuratora Generalnego zastępowanego przez Prokuraturę Krajową

         Sentencja

                  1)

                  Nie ma już podstaw do udzielenia odpowiedzi na pytania zadane przez Izbę Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego (Polska) w sprawie C-585/18 oraz na pierwsze z pytań zadanych przez ten sąd w sprawach C-624/18 i C-625/18.

                  2)

                  Drugie i trzecie z pytań zadanych przez wspomniany sąd w sprawach C-624/18 i C-625/18 wymagają następującej odpowiedzi:

                              Artykuł 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie temu, by spory dotyczące stosowania prawa Unii mogły należeć do wyłącznej właściwości organu niestanowiącego niezawisłego i bezstronnego sądu w rozumieniu pierwszego z tych przepisów. Do tej ostatniej sytuacji dochodzi wówczas, gdy obiektywne okoliczności, w jakich został utworzony dany organ, oraz jego cechy, a także sposób, w jaki zostali powołani jego członkowie, mogą wzbudzić w przekonaniu jednostek uzasadnione wątpliwości co do niezależności tego organu od czynników zewnętrznych, w szczególności od bezpośrednich lub pośrednich wpływów władzy ustawodawczej i wykonawczej, oraz jego neutralności względem ścierających się przed nim interesów, i prowadzić w ten sposób do braku przejawiania przez ten organ oznak niezawisłości lub bezstronności, co mogłoby podważyć zaufanie, jakie sądownictwo powinno budzić w jednostkach w społeczeństwie demokratycznym. Do sądu odsyłającego należy ustalenie, przy wzięciu pod uwagę wszystkich istotnych informacji, którymi dysponuje, czy jest tak w przypadku organu takiego jak Izba Dyscyplinarna Sądu Najwyższego.

                              W razie gdyby tak było, zasadę pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje ona sąd odsyłający do odstąpienia od stosowania przepisu prawa krajowego zastrzegającego dla takiego organu właściwość do rozpoznania sporów w postępowaniu głównym, ażeby spory te mogły zostać rozpatrzone przez sąd, który spełnia wyżej wskazane wymogi niezawisłości i bezstronności i który byłby właściwy w danej dziedzinie, gdyby ów przepis nie stał temu na przeszkodzie.

         (1)  Dz.U. C 44 z 4.2.2019.


title: Sprawa C-785/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken (Niemcy) w dniu 23 pa dziernika 2019 r. – Koch Media GmbH/HC

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Saarbrücken (Niemcy) w dniu 23 pa dziernika 2019 r. – Koch Media GmbH/HC
      (Sprawa C-785/19)
      (2020/C 27/25)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Saarbrücken

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Koch Media GmbH

         Strona pozwana: HC

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                              a)

                              Czy art. 14 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej (1) (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie egzekwowania”) należy interpretować w ten sposób, że w myśl tego przepisu „koszty sądowe” lub „inne wydatki” obejmują niezbędne koszty adwokackie, które właściciel praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 2 dyrektywy w sprawie egzekwowania poniósł na skutek dochodzenia swoich praw na drodze pozasądowej poprzez wezwanie do zaniechania naruszeń?

                              b)

                              W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze lit. a): czy art. 13 dyrektywy w sprawie egzekwowania należy interpretować w ten sposób, że w myśl tego przepisu odszkodowania obejmują koszty adwokackie, o których mowa w pytaniu pierwszym lit. a)?

                  2)

                              a)

                              Czy prawo Unii, w szczególności

                                          —

                                          artykuły 3, 13 i 14 dyrektywy w sprawie egzekwowania,

                                          —

                                          artykuł 8 dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (2) (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie harmonizacji praw autorskich”) oraz

                                          —

                                          artykuł 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/24/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (3) (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie programów komputerowych”)

                                          —

                                          należy interpretować w ten sposób, że właściciel praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 2 dyrektywy w sprawie egzekwowania ma zasadniczo roszczenie o zwrot pełnych kosztów adwokackich, o których mowa w pytaniu pierwszym lit. a), a w każdym razie o zwrot ich odpowiedniej i istotnej części, nawet jeśli

                                          —

                                          naruszenie, w związku z którym dochodzi swoich praw, zostało popełnione przez osobę fizyczną poza zakresem jej działalności gospodarczej czy zawodowej, oraz

                                          —

                                          przepisy krajowe przewidują w takiej sprawie, że koszty adwokackie podlegające co do zasady zwrotowi określa się w oparciu o obniżoną kwotę wartości przedmiotu sporu?

                              b)

                              W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie lit. a): czy prawo Unii, o którym mowa w pytaniu drugim lit. a) należy interpretować w ten sposób, że wyjątek od zasady określonej w pytaniu drugim lit. a), zgodnie z którą koszty adwokackie, o których mowa w pytaniu pierwszym lit. a), powinny zostać zwrócone właścicielowi praw w całości, a w każdym razie w odpowiedniej i istotnej części
                              może znaleźć zastosowanie
                              przy uwzględnieniu innych czynników (takich jak aktualność utworu, czas trwania publicznego udostępnienia i naruszenie popełnione przez osobę fizyczną poza zakresem jej interesów gospodarczych czy zawodowych),
                              nawet jeśli naruszenie praw własności intelektualnej w rozumieniu art. 2 dyrektywy w sprawie egzekwowania polega na udostępnianiu plików, to znaczy na publicznym udostępnianiu utworu poprzez oferowanie możliwości jego bezpłatnego pobrania wszystkim osobom aktywnym na swobodnie dostępnej platformie wymiany, na której nie ma zarządzania prawami cyfrowymi?

         (1)  Dz.U. 2004, L 157, s. 45.

         (2)  Dz.U. 2001, L 167, s. 10.

         (3)  Dz.U. 2009, L 111, s. 16.


title: Sprawa C-826/19 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 12 września 2019 r. w sprawie T-629/17, Republika Czeska/Komisja, wniesione w dniu 26 listopada 2019 r. przez Republikę Czeską

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/27

      Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 12 września 2019 r. w sprawie T-629/17, Republika Czeska/Komisja, wniesione w dniu 26 listopada 2019 r. przez Republikę Czeską
      (Sprawa C-826/19 P)
      (2020/C 27/34)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, O. Serdula, I. Gavrilová, J. Vláčil, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Rzeczpospolita Polska

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-629/17;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C (2017) 4682;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie podnosi jeden zarzut dotyczący naruszenia art. 16 lit. b) dyrektywy 2004/18 (1).
      Zaskarżony wyrok należy uchylić, ponieważ Sąd dokonał błędnej oceny prawnej, dochodząc do wniosku, że wyłączenie przewidziane w art. 16 lit. b) dyrektywy 2004/18 dotyczy zamówień publicznych na materiały programowe jedynie wtedy, gdy podmiotem zamawiającym jest spółka nadawcza. Z brzmienia, celu, systematyki i historii legislacyjnej tego przepisu wynika jednak, że przedmiotowe wyłączenie należy zastosować również do sytuacji, gdy spółka nadawcza jest stroną umowy w charakterze dostawcy materiałów programowych, jak miało to miejsce w przypadku spornych zamówień w Republice Czeskiej.
      Za względu na to, że korekta finansowa przeprowadzona decyzją Komisji C (2017) (4682) była oparta wyłącznie na okoliczności, iż w przypadku spornego zamówienia podmiotem zamawiającym nie była spółka nadawcza, wraz z uchyleniem zaskarżonego wyroku należy również stwierdzić nieważność tej decyzji.

         (1)  Dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (Dz.U. 2004, L 134, s. 114).


title: Sprawa C-678/18: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Procureur-Generaal bij de Hoge Raad der Nederlanden (Odesłanie prejudycjalne – Wzory – Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 – Artykuł 90 ust. 1 – Środki tymczasowe i środki zabezpieczające – Właściwość sądów krajowych pierwszej instancji – Wyłączna właściwość sądów wskazanych w tym przepisie)

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/7

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden – Niderlandy) – Procureur-Generaal bij de Hoge Raad der Nederlanden
      (Sprawa C-678/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wzory - Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 - Artykuł 90 ust. 1 - Środki tymczasowe i środki zabezpieczające - Właściwość sądów krajowych pierwszej instancji - Wyłączna właściwość sądów wskazanych w tym przepisie)
      (2020/C 27/08)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Hoge Raad der Nederlanden

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: Procureur-Generaal bij de Hoge Raad der Nederlanden

         Sentencja

      Artykuł 90 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych należy interpretować w ten sposób, że stanowi on, iż sądy państw członkowskich właściwe do zarządzania środków tymczasowych lub zabezpieczających w odniesieniu do wzoru krajowego mają również właściwość do zarządzania takich środków w odniesieniu do wzoru wspólnotowego.

         (1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.


title: Sprawa T-607/15: Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2019 r. – Yieh United Steel/Komisja (Dumping – Przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Chin i Tajwanu – Ostateczne cło antydumpingowe – Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/1429 – Artykuł 2 ust. 3 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 [obecnie art. 2 ust. 3 i 5 rozporządzenia (UE) 2016/1036] – Artykuł 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1225/2009 [obecnie art. 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/1036] – Obliczanie wartości normalnej – Obliczanie kosztu produkcji – Sprzedaż produktu podobnego do celów konsumpcyjnych na rynku wewnętrznym kraju wywozu)

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/29

      Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2019 r. – Yieh United Steel/Komisja
      (Sprawa T-607/15) (1)

      (Dumping - Przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Chin i Tajwanu - Ostateczne cło antydumpingowe - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/1429 - Artykuł 2 ust. 3 i 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 [obecnie art. 2 ust. 3 i 5 rozporządzenia (UE) 2016/1036] - Artykuł 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1225/2009 [obecnie art. 2 ust. 1 i 2 rozporządzenia 2016/1036] - Obliczanie wartości normalnej - Obliczanie kosztu produkcji - Sprzedaż produktu podobnego do celów konsumpcyjnych na rynku wewnętrznym kraju wywozu)
      (2020/C 27/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Yieh United Steel Corp. (Kaohsiung City, Tajwan) (przedstawiciel: D. Luff, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland i A. Demeneix, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Eurofer, Association Européenne de l’Acier, ASBL (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: J. Killick, G. Forwood i C. Van Haute, adwokaci)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/1429 z dnia 26 sierpnia 2015 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz płaskich wyrobów ze stali nierdzewnej walcowanych na zimno pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajwanu (Dz.U. 2015, L 224, s. 10).

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Yieh United Steel Corp. pokrywa oprócz kosztów własnych również koszty poniesione przez Komisję Europejską i Eurofer, Association européenne de l’acier, ASBL.

         (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa T-747/19: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2019 r. – DS Smith i DS Smith International/Komisja

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/46

      Skarga wniesiona w dniu 31 października 2019 r. – DS Smith i DS Smith International/Komisja
      (Sprawa T-747/19)
      (2020/C 27/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: DS Smith plc (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i DS Smith International Ltd (Londyn) (przedstawiciele: C. McDonnell, Barrister, B. Goren, Solicitor, adwokat M. Peristeraki i K. Desai, Solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że nie została przyznana niezgodna z prawem pomoc państwa, stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji z dnia 2 kwietnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.44896 wdrożonej przez Zjednoczone Królestwo dotyczącej zwolnienia podatkowego dla finansowania grup kontrolowanych spółek zagranicznych w zakresie, w jakim uznano w niej, że niezgodna z prawem pomoc państwa została przyznana, oraz uchylenie nałożonego na Zjednoczone Królestwo obowiązku odzyskania domniemanej pomocy państwa uzyskanej w tym kontekście przez skarżące (art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji);

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim artykuły te zobowiązują Zjednoczone Królestwo do odzyskania domniemanej pomocy państwa, oraz

                  —

                  w każdym wypadku obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżące w związku z niniejszym postępowaniem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziewięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zrozumiała kontekst, cel i funkcjonowanie obowiązujących w Zjednoczonym Królestwie przepisów dotyczących kontrolowanych spółek zagranicznych (KSZ) w odniesieniu do traktowania zysków finansowych przeznaczonych do obrotu. Wnioski, do których doszła Komisja w zaskarżonej decyzji są oparte na szeregu oczywistych błędów. W szczególności Komisja popełniła oczywiste błędy co do rozumienia ogólnego systemu podatkowego Zjednoczonego Królestwa, rozumienia celów systemu KSZ, konkretnego zakresu zwolnienia podatkowego dla finansowania grup oraz definiowania umów kwalifikowanej pożyczki.

                  2.

                  Zarzut drugi, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zinterpretowała zwolnienie podatkowe dla finansowania grup jako zwolnienie podatkowe, a więc jako korzyść. W odniesieniu do zysków finansowych nieprzeznaczonych do obrotu zwolnienie podatkowe dla finansowania grup stanowi przepis dotyczący opodatkowania oraz część definicji granic przepisów dotyczących KSZ, nie zaś selektywną korzyść. Komisja nie przedstawiła żadnej analizy ilościowej w celu wykazania, że została przyznana korzyść, a w braku przekonywającego dowodu na to, że kwestionowany środek skutkuje przyznaniem korzyści zaskarżona decyzja nie może zostać utrzymana.

                  3.

                  Zarzut trzeci oparty na twierdzeniu, że Komisja błędnie określiła system referencyjny dla oceny skutków przepisów dotyczących KSZ oraz błędnie określiła przepisy dotyczące KSZ jako zbiór przepisów odrębny od obowiązującego w Zjednoczonym Królestwie ogólnego systemu podatku od osób prawnych. Komisja nie zrozumiała prawidłowo celu przepisów dotyczących KSZ i nie uwzględniła przysługującego Zjednoczonemu Królestwu zakresu uznania.

                  4.

                  Zarzut czwarty oparty na twierdzeniu, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ramach analizy pomocy państwa oraz posłużyła się błędnymi kryteriami przy ocenie kwestii porównywalności. Komisja nie uwzględniła różnicy w poziomie ryzyka dla podstawy opodatkowania w Zjednoczonym Królestwie między pożyczką na rzecz podmiotu wchodzącego w skład grupy, który jest opodatkowany w Zjednoczonym Królestwie, a pożyczką na rzecz wchodzącego w skład grupy podmiotu, który nie jest opodatkowany w Zjednoczonym Królestwie oraz doszła na tej podstawie do nieracjonalnego wniosku, że pożyczka udzielona wewnątrz grupy jest porównywalna z pożyczką udzieloną podmiotowi trzeciemu.

                  5.

                  Zarzut piąty oparty na twierdzeniu, że nawet jeśli kwestionowane środki dotyczące ZSK prima facie stanowiły pomoc w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, to w zaskarżonej decyzji błędnie uznano, że nie istnieje uzasadnienie, które można by przedstawić na poparcie twierdzenia, że kwestionowane środki są zgodne z przepisami Unii w dziedzinie pomocy państwa. Co więcej, zaskarżona decyzja jest nieracjonalna i niespójna ze względu na to, że Komisja prawidłowo przyjęła, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 [ustawy podatkowej z 2010 r. (Przepisy międzynarodowe i inne)] jest uzasadniony w wypadkach, gdy jedynym powodem zastosowania opodatkowania KSZ jako rozwiązania alternatywnego przewidzianego w rozdziale 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 byłby test „kapitału powiązanego w Zjednoczonym Królestwie”, dlatego że w praktyce test ten może być nadmiernie trudny do przeprowadzenia, mimo że Komisja bez przedstawienia wystarczającego uzasadnienia twierdzi jednocześnie, że rozdział 9 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 nigdy nie jest uzasadniony w wypadkach, gdy przeprowadzenie testu funkcji decyzyjnych i zarządczych skutkowałoby zastosowaniem opodatkowania KSZ na podstawie rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010. W istocie test funkcji decyzyjnych i zarządczych jest nadmiernie trudny do zastosowania w praktyce, wobec czego Komisja powinna była uznać, że rozdział 9 części 9A jest uzasadniony także w kontekście tego testu, a tym samym, że nie doszło do przyznania pomocy państwa.

                  6.

                  Zarzut szósty, w ramach którego strona skarżąca twierdzi, że jeżeli zaskarżona decyzja zostanie utrzymana, to jej wykonanie poprzez odzyskanie od skarżących domniemanej pomocy państwa naruszy podstawowe zasady prawa Unii, w tym swobodę przedsiębiorczości oraz swobodę świadczenia usług, zważywszy że w wypadku skarżących przedmiotowe KSZ są usytuowane w innych państwach członkowskich.

                  7.

                  Zarzut siódmy oparty na twierdzeniu, że nakaz odzyskania wynikający z zaskarżonej decyzji jest bezzasadny i sprzeczny z podstawowymi zasadami Unii.

                  8.

                  Zarzut ósmy oparty na twierdzeniu, że Komisja nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia krytycznych elementów zaskarżonej decyzji, takich jak wniosku, że opodatkowanie KSZ na podstawie rozdziału 5 części 9A Taxation (International and Other Provisions) Act 2010 mogło zostać zastosowane bez trudności i nieproporcjonalnego obciążenia w oparciu o test funkcji decyzyjnych i zarządczych.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty, w ramach którego strona skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja narusza także zasadę dobrej administracji, która wymaga, aby Komisja zapewniła przejrzystość i przewidywalność prowadzonych przez nią postępowań administracyjnych oraz aby wydawała decyzje w rozsądnych terminach. Nieracjonalne jest to, że przygotowanie decyzji o wszczęciu dochodzenia w niniejszej sprawie zajęło Komisji ponad cztery lata oraz to, że decyzja w przedmiocie kwestionowanego środka została wydana ponad sześć lat po jego wejściu w życie.


title: Sprawa C-706/18: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad voor Vreemdelingenbetwistingen - Belgia) – X/Belgische Staat (Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Polityka imigracyjna – Prawo do łączenia rodzin – Dyrektywa 2003/86/WE – Artykuł 5 ust. 4 – Decyzja dotycząca wniosku o łączenie rodziny – Skutki nieprzestrzegania terminu wydania decyzji – Automatyczne wydanie dokumentu pobytowego)

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/8

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 20 listopada 2019 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad voor Vreemdelingenbetwistingen - Belgia) – X/Belgische Staat
      (Sprawa C-706/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Polityka imigracyjna - Prawo do łączenia rodzin - Dyrektywa 2003/86/WE - Artykuł 5 ust. 4 - Decyzja dotycząca wniosku o łączenie rodziny - Skutki nieprzestrzegania terminu wydania decyzji - Automatyczne wydanie dokumentu pobytowego)
      (2020/C 27/09)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Raad voor Vreemdelingenbetwistingen

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: X

         Strona pozwana: Belgische Staat

         Sentencja

      Dyrektywę Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, na mocy którego w przypadku niewydania decyzji w terminie sześciu miesięcy od daty złożenia wniosku o łączenie rodziny właściwe organy krajowe powinny z urzędu wydać wnioskodawcy dokument pobytowy, bez konieczności uprzedniego stwierdzenia, że wnioskodawca ten rzeczywiście spełnia warunki pobytu w przyjmującym państwie członkowskim zgodnie z prawem Unii.

         (1)  Dz.U. C 35 z 28.1.2019.


title: Sprawa C-792/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 28 października 2019 r. – TUIfly GmbH/EUflight.de GmbH

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Köln (Niemcy) w dniu 28 października 2019 r. – TUIfly GmbH/EUflight.de GmbH
      (Sprawa C-792/19)
      (2020/C 27/26)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Landgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: TUIfly GmbH

         Druga strona postępowania apelacyjnego: EUflight.de GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w wypadku strajku odwołanie lotu lub duże opóźnienie przylotu jest spowodowane zaistnieniem nadzwyczajnych okoliczności w rozumieniu art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1) również wówczas, gdy na sporny lot nie miał bezpośredniego wpływu strajk i mógłby on się odbyć planowo, lecz dochodzi do odwołania lub opóźnienia lotu z uwagi na dokonane przez przewoźnika lotniczego działania reorganizacyjne w zakresie planu lotów spowodowane strajkiem (w niniejszym przypadku: wykorzystanie samolotu przewidzianego do wykonania lotu celem usunięcia skutków strajku)?

                  2)

                  W razie uznania, że przewoźnik lotniczy może zwolnić się z odpowiedzialności również w wypadku działań reorganizacyjnych:
                  Czy istotne jest to, że działania reorganizacyjne miały miejsce jeszcze przed rozpoczęciem strajku, gdy nie można było jeszcze przewidzieć, na który lot ostatecznie będzie miał wpływ strajk, czy też wyłączenie odpowiedzialności może mieć zastosowanie również wówczas, gdy plan lotów uległ reorganizacji dopiero podczas strajku lub po jego zakończeniu i wiadomo już było, że na sporny lot nie będzie miał bezpośredniego wpływu strajk?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91(Dz.U. 2004, L 46. S. 1).


title: Sprawa C-737/18 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 20 listopada 2019 r. – Republika Portugalska/Komisja Europejska (Odwołanie – Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) – Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) – Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską – Wydatki poniesione przez Republikę Portugalską)

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/9

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 20 listopada 2019 r. – Republika Portugalska/Komisja Europejska
      (Sprawa C-737/18 P) (1)

      (Odwołanie - Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) - Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) - Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską - Wydatki poniesione przez Republikę Portugalską)
      (2020/C 27/10)
      Język postępowania: portugalski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Inez Fernandes,
      J. Saraiva de Almeida, P. Barros da Costa i P. Estêvão, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Sauka i B. Rechena, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 35 z 28.1.2019.


title: Sprawa T-808/17: Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2019 r. – Pethke/EUIPO (Służba publiczna – Urzędnicy – Sprawozdanie z oceny – Prawidłowość postępowania w sprawie oceny i postępowania odwoławczego w sprawie oceny – Obowiązek bezstronności oceniającego w postępowaniu odwoławczym)

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/30

      Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2019 r. – Pethke/EUIPO
      (Sprawa T-808/17) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Sprawozdanie z oceny - Prawidłowość postępowania w sprawie oceny i postępowania odwoławczego w sprawie oceny - Obowiązek bezstronności oceniającego w postępowaniu odwoławczym)
      (2020/C 27/36)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Ralph Pethke (Alicante, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat H. Tettenborn)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Lukošiūtė, pełnomocnik, wspierany przez adwokata B. Wägenbaura)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za rok 2016 oraz, w razie konieczności, decyzji zarządu EUIPO z dnia 18 października 2017 r. oddalającej zażalenie skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność sprawozdania z oceny Ralpha Pethkego za rok 2016 oraz decyzji zarządu Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności intelektualnej (EUIPO) z dnia 18 października 2017 r. oddalającej zażalenie R. Pethkego.

                  2)

                     EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez R. Pethkego.

         (1)  Dz.U. C 42 z 5.2.2018.


title: Sprawa C-270/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 23 stycznia 2019 r. w sprawie T-579/18, WB/Komisja, wniesione w dniu 28 marca 2019 r. przez WB

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/9

      Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 23 stycznia 2019 r. w sprawie T-579/18, WB/Komisja, wniesione w dniu 28 marca 2019 r. przez WB
      (Sprawa C-270/19 P)
      (2020/C 27/11)
      Język postępowania: rumuński

         Strony

         Wnosząca odwołanie: WB (przedstawiciel: N. Ciocea, adwokat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska
      Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2019 r. Trybunał (siódma izba) oddalił odwołanie jako oczywiście bezzasadne.


title: Sprawa T-644/18: Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2019 r. – August Wolff/EUIPO – Faes Farma (DermoFaes Atopiderm) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego DermoFaes Atopiderm – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Dermowas – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/30

      Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2019 r. – August Wolff/EUIPO – Faes Farma (DermoFaes Atopiderm)
      (Sprawa T-644/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego DermoFaes Atopiderm - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy Dermowas - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 27/37)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Dr. August Wolff GmbH & Co. KG Arzneimittel (Bielefeld, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Thünken)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Faes Farma, SA (Lamiaco-Leioa, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci A. Vela Ballesteros i S. Fernandez Malvar)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 lipca 2018 r. (sprawa R 1305/2017-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Dr. August Wolff a Faes Farma.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Dr. August Wolff GmbH & Co. KG Arzneimittel pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Faes Farma, SA, w tym niezbędne koszty poniesione przez tę ostatnią w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

         (1)  Dz.U. C 4 z 7.1.2019.


title: Sprawa C-271/19 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 23 stycznia 2019 r. w sprawie T-329/18, WB/Komisja, wniesione w dniu 28 marca 2019 r. przez WB

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/10

      Odwołanie od postanowienia Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 23 stycznia 2019 r. w sprawie T-329/18, WB/Komisja, wniesione w dniu 28 marca 2019 r. przez WB
      (Sprawa C-271/19 P)
      (2020/C 27/12)
      Język postępowania: rumuński

         Strony

         Wnosząca odwołanie: WB (przedstawiciel: N. Ciocea, adwokat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska
      Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2019 r. Trybunał (siódma izba) oddalił odwołanie jako oczywiście bezzasadne.


title: Sprawa T-658/18: Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2019 r. – Hästens Sängar/EUIPO (Przedstawienie wzoru kwadratów) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy przedstawiający wzór kwadratów – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/31

      Wyrok Sądu z dnia 3 grudnia 2019 r. – Hästens Sängar/EUIPO (Przedstawienie wzoru kwadratów)
      (Sprawa T-658/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy przedstawiający wzór kwadratów - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2020/C 27/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Hästens Sängar AB (Köping, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci M. Johansson i R. Wessman)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Söder, H. O’Neill i D. Gája, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 sierpnia 2018 r. (sprawa R 442/2018-2) dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską graficznego znaku towarowego przedstawiającego wzór kwadratów.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Hästens Sängar AB zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.


title: Sprawa C-797/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 24 października 2019 r. – B-GmbH/Finanzamt D

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 24 października 2019 r. – B-GmbH/Finanzamt D
      (Sprawa C-797/19)
      (2020/C 27/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: B-GmbH

         Strona pozwana: Finanzamt D

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 107 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że ma miejsce pomoc państwa wchodząca w zakres stosowania tego postanowienia, w sytuacji gdy zgodnie z przepisami państwa członkowskiego (stałe) straty spółki kapitałowej wynikające z działalności gospodarczej, która jest prowadzona bez wynagrodzenia pokrywającego koszty, powinny być co do zasady uznane za ukryte wypłaty zysków i w związku z tym nie mogą one obniżać zysku spółki kapitałowej, jednakże takie skutki prawne nie powinny być wyciągane w odniesieniu do działalności przynoszącej stałe straty w przypadku spółek kapitałowych, w których większość praw głosu mają bezpośrednio lub pośrednio osoby prawne prawa publicznego, jeżeli spółki te prowadzą daną działalność ze względów związanych z polityką w dziedzinie transportu, środowiska, spraw socjalnych, kultury, edukacji i zdrowia?


title: Sprawa C-373/19: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 13 maja 2019 r. – Finanzamt München Abteilung III/Dubrovin & Tröger GbR - Aquatics

text:
               27.1.2020

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 13 maja 2019 r. – Finanzamt München Abteilung III/Dubrovin & Tröger GbR - Aquatics
      (Sprawa C-373/19)
      (2020/C 27/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę rewizyjną: Finanzamt München Abteilung III

         Druga strona postępowania: Dubrovin & Tröger GbR - Aquatics

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pojęcie kształcenia powszechnego lub wyższego w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) obejmuje również udzielanie lekcji pływania?

                  2)

                  Czy uznanie instytucji w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) dyrektywy 2006/112 za instytucję, której cele uznane są za podobne do celów instytucji będących podmiotami prawa publicznego, prowadzących kształcenie dzieci lub młodzieży, kształcenie powszechne lub wyższe, kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie może wynikać z tego, że lekcje udzielane przez tę instytucję zmierzają do nauczenia elementarnej umiejętności podstawowej (w tym wypadku pływania)?

                  3)

                  W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi przeczącej: czy zwolnienie z podatku na podstawie art. 132 ust. 1 lit. j) dyrektywy 2006/112 wymaga, aby podatnik był indywidualnym przedsiębiorcą?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.