title: Sprawa T-117/08: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji oraz EKES

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/26

         Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2008 r. — Włochy przeciwko Komisji oraz EKES
   (Sprawa T-117/08)
   (2008/C 116/48)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: P. Gentili, avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich, Europejski Komitet Ekonomiczno-Społeczny
   Żądania strony skarżącej

               —

               Republika Włoska wniosła do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich skargę na następujące akty opublikowane przez EKES:

                           1)

                           ogłoszenie o wolnym stanowisku nr 73/07 dotyczące stanowiska sekretarza generalnego Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego, opublikowane wyłącznie w wersji angielskiej, francuskiej i niemieckiej w
                                 Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 28 grudnia 2007 r., C 316 A;

                           2)

                           zmianę w ogłoszeniu o wolnym stanowisku, opublikowaną wyłącznie w wersji angielskiej, francuskiej i niemieckiej w
                                 Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 30 stycznia 2008 r., C 25 A.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są identyczne z zarzutami i głównymi argumentami podnoszonymi w sprawie T-156/07 Hiszpania przeciwko Komisji (1).
   Utrzymuje się między innymi, poza naruszeniem rozporządzenia nr 1/58 i art. 290 WE, pod kątem niekompetencji, naruszenie art. 12 WE, art. 22 Karty praw podstawowych, art. 6 UE oraz pewnych przepisów regulaminowych dotyczących europejskiej służby publicznej, jak również brak uzasadnienia i nadużycie władzy.

      (1)  Dz. U. C 140 z dnia 23 czerwca 2007 r., str. 42.


title: Sprawa T-530/11: Skarga wniesiona w dniu 7 października 2011 r. — Chivas przeciwko OHIM — Glencairn Scotch Whisky (CHIVALRY)

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/19

         Skarga wniesiona w dniu 7 października 2011 r. — Chivas przeciwko OHIM — Glencairn Scotch Whisky (CHIVALRY)
   (Sprawa T-530/11)
   2011/C 362/29
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Chivas Holdings (IP) Ltd (Renfrewshire, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: A.Carboni, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Glencairn Scotch Whisky Co. Ltd (Glasgow, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w Ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 lipca 2011 r. w sprawie R 2334/2010-1 i przekazanie zgłoszenia do OHIM, aby umożliwić mu postępowanie w sprawie; oraz

               —

               obciążenie pozwanego oraz każdej osoby wstępującej do niniejszego postępowania w charakterze interwenienta własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą w niniejszym postępowaniu oraz postępowaniu odwoławczym przed Izbą Odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „CHIVALRY” dla towarów i usług z klas 33, 35 i 41 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6616593

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Glencairn Scotch Whisky Co. Ltd

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny znak towarowy „CHIVALRY” zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie pod numerem 1293610 dla towarów z klasy 33; graficzny znak towarowy „CHIVALRY SPECIAL RESERVE SCOTCH WHISKY” zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie pod numerem 2468527 dla towarów z klasy 33; niezarejstrowany w Zjednoczonym Królestwie słowny znak towarowy „CHIVALRY” używany w obrocie w odniesieniu do „Whisky”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b), art. 76 ust. 1 oraz art. 75 rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na to, iż Izba Odwoławcza (i)dokonała błędnego ustalenia stanu faktycznego w odniesieniu do cech charakterystycznych właściwego kręgu odbiorców i nie uzasadniła tego ustalenia; (ii) ewentualnie, po dokonaniu ustalenia, że właściwy konsument wykazuje „szczególną świadomość marki i jest jej wierny” nie oceniła jak powinna prawidłowo, że takie cechy charakterystyczne zwiększyłyby uwagę właściwego konsumenta zmniejszając w ten sposób wystąpienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd; (iii) nie uwzględniła ważnych wskazań Trybunału Sprawiedliwości i zastosowała niewłaściwe podejście przy porównywaniu tych znaków towarowych; (iv) błędnie uznała słowo „CHIVALRY” za wizualnie dominujący element wcześniejszego znaku towarowego i w rezultacie błędnie przyjęła, iż pozostałe elementy graficzne i słowne odgrywają drugorzędne znaczenie; (v) błędnie założyła, że porównania fonetycznego tych znaków można dokonać w ten sam sposób, co porównania wizualnego; (vi) błędnie oceniła prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-167/10: Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2012 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Wnioski o kosztorys — Odmowa dostępu — Skarga o stwierdzenie nieważności — Termin do wniesienia skargi — Rozpoczęcie biegu terminu — Dopuszczalność — Wyjątek dotyczący ochrony polityki ekonomicznej Unii Europejskiej — Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osób trzecich — Wyjątek dotyczący ochrony interesu publicznego w dziedzinie bezpieczeństwa publicznego — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/40

         Wyrok Sądu z dnia 6 grudnia 2012 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-167/10) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Wnioski o kosztorys - Odmowa dostępu - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin do wniesienia skargi - Rozpoczęcie biegu terminu - Dopuszczalność - Wyjątek dotyczący ochrony polityki ekonomicznej Unii Europejskiej - Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych osób trzecich - Wyjątek dotyczący ochrony interesu publicznego w dziedzinie bezpieczeństwa publicznego - Obowiązek uzasadnienia)
   2013/C 26/75
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci N. Korogiannakis i M. Dermitzakis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve i C. ten Dam, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 stycznia 2010 r. w sprawie odmowy dostępu do wniosków o kosztorys dotyczących części 3 A przetargu DIGIT/PO/2005/113 — ESP-DESIS (Dz.U. 2005/S 252-248566) oraz wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie odmowy dostępu do wniosków o kosztorys dotyczących pozostałych części ww. przetargu, wszystkich części przetargów DI/0005 ESP (Dz.U. 2001/S 53-036539) i ADMIN/DI/2/PO/2003/192 ESP-DIMA (Dz.U. 2003/S 249-221337) oraz umowy ramowej BUDG/0101.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 27 stycznia 2010 r. w sprawie w sprawie odmowy dostępu do wniosków o kosztorys dotyczących części 3 A przetargu DIGIT/PO/2005/113 — ESP-DESIS.

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie odmowy dostępu do wniosków o kosztorys dotyczących pozostałych części wyżej wymienionego przetargu, wszystkich części przetargów DI/0005 ESP i ADMIN/DI/2/PO/2003/192 ESP-DIMA oraz umowy ramowej BUDG/0101.

               3)

               Komisja pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa T-309/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2009 r. — Acegas przeciwko Komisji (Pomoc państwa — System pomocy przyznanej przez władze włoskie na rzecz niektórych przedsiębiorstw użyteczności publicznej w formie zwolnień podatkowych i pożyczek o preferencyjnym oprocentowaniu — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem — Skarga o stwierdzenie nieważności — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/39

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 czerwca 2009 r. — Acegas przeciwko Komisji
   (Sprawa T-309/02) (1)

   (Pomoc państwa - System pomocy przyznanej przez władze włoskie na rzecz niektórych przedsiębiorstw użyteczności publicznej w formie zwolnień podatkowych i pożyczek o preferencyjnym oprocentowaniu - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną ze wspólnym rynkiem - Skarga o stwierdzenie nieważności - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   2009/C 180/71
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Acegas-APS SpA, dawniej Acqua, Elettricità, Gas e servizi SpA (Acegas) (Triest, Włochy) (przedstawiciele: F. Devescovi, F. Ferletic, L. Daniele, F. Spitaleri i S Gobbato, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: V. Di Bucci, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 decyzji Komisji 2003/193/WE z dnia 5 czerwca 2002 r. w sprawie pomocy państwa w formie zwolnień podatkowych i pożyczek na preferencyjnych warunkach przyznanych przez Włochy na rzecz przedsiębiorstw użyteczności publicznej z przewagą kapitału publicznego (Dz.U. 2003, L 77, s. 21).

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Acegas-APS SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 289 z 23.11.2002.


title: Sprawa T-390/07 P: Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 10 września 2007 r. w sprawie F-146/06 Speiser przeciwko Parlamentowi, wniesione w dniu 11 października 2007 r. przez Michaela Alexandra Speisera

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/45

         Odwołanie od postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 10 września 2007 r. w sprawie F-146/06 Speiser przeciwko Parlamentowi, wniesione w dniu 11 października 2007 r. przez Michaela Alexandra Speisera
   (Sprawa T-390/07 P)
   (2007/C 297/92)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Michael Alexander Speiser (Ixelles, Belgia) (przedstawiciel: F. Theumer, avocat)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości pkt 1 i 2 sentencji postanowienia Sądu;

               —

               uchylenie pkt 3 postanowienia Sądu wyłącznie w takim zakresie, w jakim nie obciąża ono strony przeciwnej całością kosztów poniesionych przez skarżącego.

         Zarzuty i główne argumenty
   Odwołanie dotyczy postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 10 października 2007 r. w sprawie F-146/06 Speiser przeciwko Parlamentowi, w którym skargę wnoszącego obecnie odwołanie uznano za oczywiście niedopuszczalną.
   Na poparcie swego odwołania wnoszący odwołanie podnosi przede wszystkim, że środki dowodowe przedstawione przez obie strony, mające znaczenia dla wydania rozstrzygnięcia, ocenione zostały w sposób sprzeczny z prawem lub w sposób niedostateczny z punktu widzenia prawa. Ponadto wnoszący odwołanie zarzuca, że Sąd do spraw służby Publicznej nie zastosował w swym orzeczeniu zasady dobrej wiary, a także zasady dobrej administracji. Wreszcie wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd do spraw Służby Publicznej zmienił linię orzecznictwa zarysowaną w wyroku z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie F-101/05 Grünheid przeciwko Komisji.


title: Sprawa C-313/05: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie) — Maciej Brzeziński przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w Warszawie (Podatki wewnętrzne — Podatki od samochodów — Podatek akcyzowy — Pojazdy używane — Przywóz)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 18 stycznia 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie) — Maciej Brzeziński przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w Warszawie
   (Sprawa C-313/05) (1)

   (Podatki wewnętrzne - Podatki od samochodów - Podatek akcyzowy - Pojazdy używane - Przywóz)
   (2007/C 56/10)
   Język postępowania: polski
   Sąd krajowy
   Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Maciej Brzeziński

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Celnej w Warszawie
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (Polska) — Wykładnia art. 25, 28 i 90 traktatu WE oraz art. 3 ust. 3 dyrektywy Rady 92/12/WE z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania (Dz.U. L 76, str. 1) — Podatek krajowy (akcyza) obciążający pojazdy z chwilą ich pierwszej rejestracji na terytorium kraju, przy czym stawka jest obliczana w zależności od wieku pojazdu — Wewnątrzwspólnotowe nabycie pojazdu używanego — Obowiązek złożenia deklaracji w terminie 5 dni od dnia nabycia
   Sentencja

               1)

               Podatek akcyzowy, taki jak ustanowiony w Polsce ustawą z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, który nie jest nakładany na pojazdy osobowe w związku z przekroczeniem przez nie granicy, nie stanowi cła przywozowego ani opłaty o skutku równoważnym w rozumieniu art. 25 WE.

               2)

               Artykuł 90 akapit pierwszy WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on podatkowi akcyzowemu w zakresie, w jakim kwota podatku nakładana na pojazdy używane starsze niż dwa lata, nabyte w państwie członkowskim innym niż to, które wprowadziło taki podatek, przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które nałożyło podatek. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy uregulowanie sporne w postępowaniu przed sądem krajowym, a w szczególności stosowanie § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego, ma takie skutki.

               3)

               Artykuł 28 WE nie znajduje zastosowania do deklaracji uproszczonej, takiej jak przewidziana w art. 81 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, a art. 3 ust. 3 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania nie sprzeciwia się takiej deklaracji, jeżeli sporne uregulowanie można interpretować w ten sposób, że deklarację tę należy złożyć z chwilą nabycia prawa do rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, nie później jednak niż z chwilą jego rejestracji na terytorium kraju, zgodnie z przepisami o ruchu drogowym.

      (1)  Dz.U. C 281 z 12.11.2005.


title: Sprawa T-173/09: Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2009 r. — Z przeciwko Komisji

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/15

         Skarga wniesiona w dniu 5 maja 2009 r. — Z przeciwko Komisji
   (Sprawa T-173/09)
   2009/C 167/30
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Z (Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Grau i N. Jäger)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               udzielenie skarżącemu poprzez wgląd w akta postępowania w sprawie COMP/39406 — „Marine Hoss” — w szczególności poprzez udostępnienie kopii decyzji Komisji z dnia 28 stycznia 2009 r., nakładającej grzywnę na Dunlop Oil & Marin/ContiTech AG/Continental AG z powodu zarzucanego udziału w kartelu przewodów morskich w latach 1986–2007, informacji o tym, czy jest on wymieniony z nazwiska w tej decyzji, a jeżeli tak, w jakim kontekście wymienione jest jego nazwisko, w szczególności w jakim zakresie zawarte są w niej informacje dotyczące osoby skarżącego mające znaczenie w świetle prawa konkurencji lub prawa karnego;

               —

               usunięcie w sposób, który zostanie bliżej określony po udzieleniu wglądu w akta, wzmianek o nazwisku skarżącego, w szczególności informacji dotyczących osoby skarżącego mających znaczenie w świetle prawa konkurencji lub prawa karnego zawartych w decyzji Komisji z dnia 28 stycznia 2009 r., nakładającej grzywnę na Dunlop Oil & Marin/ContiTech AG/Continental AG z powodu zarzucanego udziału w kartelu przewodów morskich w latach 1986–2007;

               —

               zaniechanie wymieniania skarżącego z nazwiska oraz umieszczania jakichkolwiek odesłań do jego osoby w przeznaczonej do publikacji wersji decyzji;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący kwestionuje odmowę Komisji z dnia 5 marca 2009 r. udzielenia mu dostępu do akt postępowania COMP/39.406 — przewody morskie. Ponadto żąda usunięcia ewentualnych odesłań do jego osoby w decyzji Komisji z dnia 28 stycznia 2009 r. w tej sprawie oraz zaniechania wymieniania go z nazwiska w przeznaczonej do publikacji wersji decyzji.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnosi, że jego prawo do wglądu w akta i usunięcia wszelkich odesłań do jego osoby wynika z naruszenia podstawowych praw proceduralnych, mianowicie prawa do bycia wysłuchanym i prawa dostępu do akt oraz z zasady domniemania niewinności. Prawo dostępu do akt wynika ponadto z prawa publicznego dostępu do dokumentów Komisji na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1).

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa T-348/12: Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2014 r. – Globosat Programadora przeciwko OHIM – Sport TV Portugal (SPORT TV INTERNACIONAL) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SPORT TV INTERNACIONAL — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy SPROTV — Względna podstawa odmowy rejestracji — Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 i zasada 22 rozporządzenia (WE) nr 2868/95]

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/19

         Wyrok Sądu z dnia 12 marca 2014 r. – Globosat Programadora przeciwko OHIM – Sport TV Portugal (SPORT TV INTERNACIONAL)
   (Sprawa T-348/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego SPORT TV INTERNACIONAL - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy SPROTV - Względna podstawa odmowy rejestracji - Dowód używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 i zasada 22 rozporządzenia (WE) nr 2868/95])
   2014/C 129/24
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Globosat Programadora Ltda (Rio de Janeiro, Brazylia) (przedstawiciel: adwokat S. Micallef)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Sport TV Portugal, SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci B. Braga da Cruz i J. Pimenta)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 maja 2012 r. (sprawa R 2079/2010-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Globosat Programadora Ltda et Sport TV Portugal, SA.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Globosat Programadora Ltda zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 311 z 13.10.2012.


title: Sprawa F-109/13: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2013 r. — ZZ przeciwko ENISA

text:
               18.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 15/21

         Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2013 r. — ZZ przeciwko ENISA
   (Sprawa F-109/13)
   2014/C 15/33
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Tymen)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy ze skarżącą, a w konsekwencji nakazanie przywrócenia jej do pracy oraz wypłaty wszelkich świadczeń pieniężnych, jakie powinna była pobierać od zakończenia stosunku pracy do chwili jej przywrócenia do pracy z potrąceniem ewentualnych dochodów otrzymywanych w tym samym okresie, powiększonych o odsetki w wysokości ustalonej przez Europejski Bank Centralny plus 3 punkty procentowe, a wreszcie żądanie zadośćuczynienia za rzekomo doznaną krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 31 stycznia 2013 r. o rozwiązaniu umowy o pracę ze skarżącą;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 22 sierpnia 2013 r. o oddaleniu zażalenia skarżącej;

               —

               w konsekwencji nakazanie przywrócenia skarżącej do pracy oraz wypłaty wszelkich świadczeń pieniężnych, jakie powinna była pobierać od chwili rozwiązania umowy o pracę do chwili jej przywrócenia do pracy z potrąceniem ewentualnych dochodów otrzymywanych w tym samym okresie, powiększonych o odsetki w wysokości ustalonej przez Europejski Bank Centralny plus 3 punkty procentowe;

               —

               zadośćuczynienie za krzywdę rzekomo doznaną przez skarżącą, oszacowaną ex aequo et bono na 10 000 EUR;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-499/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 października 2006 r. — Hammarplast przeciwko OHIM — Steninge Slott (STENINGE SLOTT) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego STENINGE SLOTT — Wcześniejszy słowny znak towarowy STENINGE KERAMIK — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/15

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 października 2006 r. — Hammarplast przeciwko OHIM — Steninge Slott (STENINGE SLOTT)
   (Sprawa T-499/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego STENINGE SLOTT - Wcześniejszy słowny znak towarowy STENINGE KERAMIK - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd)
   (2006/C 310/29)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Hammarplast AB (Tingsryd, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat R. Almaraz Palmero)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Steninge Slott AB (Märast, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat M. Björkenfeldt)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 października 2004 r. (sprawa R 394/2003-2), dotyczącą sprzeciwu wniesionego przez właściciela krajowego znaku towarowego STENINGE KERAMIK wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego STENINGE SLOTT.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 57 z 5.3.2005.


title: Sprawa C-106/08: Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/23

         Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-106/08)
   (2008/C 128/41)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Zavvós i N. Yerrell)

      Strona pozwana: Republika Grecka
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując środków niezbędnych dla zapewnienia, by wszystkie pojazdy po raz pierwszy dopuszczone do ruchu od 1 maja 2006 r. były wyposażone w urządzenie rejestrujące zgodnie z postanowieniami Załącznika IB do rozporządzenia (WE) nr 3821/85, i nie zapewniając wydania związanych z tymi urządzeniami kart kierowców, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 2135/98 w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem (WE) nr 561 z dnia 15 marca 2006 r.,

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Artykuł 2 ust. 2 rozporządzenia stanowi, że „Państwa Członkowskie zastosują środki niezbędne dla umożliwienia im wydania kart kierowców najpóźniej w dwudziestym dniu od dnia publikacji rozporządzenia (WE) nr 561/2006”
   Rozporządzenie 561/2006 zostało opublikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej w dniu 11 kwietnia 2006 r. i wynika z niego, że obligatoryjny wymóg zamontowania tachografów cyfrowych we wszystkich pojazdach dopuszczonych do ruchu po raz pierwszy, wchodzi w życie w Unii Europejskiej w dniu 1 maja 2006 r.
   Republika Grecka odpowiedziała na uzasadnioną opinię Komisji w dniu 30 maja 2006 r. wskazując, że uwzględniając wszystkie ewentualne opóźnienia wypełnianie kart kierowców do tachografów cyfrowych powinno funkcjonować pod koniec 2007 r.
   Komisja stwierdziła, że Republika Grecka nie przyjęła jeszcze takich środków a w każdym razie nie powiadomiła o nich Komisji.
   Komisja zwraca się do Trybunału o obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-4/12: Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2012 r. — Olive Line International przeciwko OHIM — Carapelli Firenze (Maestro de Oliva)

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/24

         Skarga wniesiona w dniu 3 stycznia 2012 r. — Olive Line International przeciwko OHIM — Carapelli Firenze (Maestro de Oliva)
   (Sprawa T-4/12)
   2012/C 89/42
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Olive Line International, SL (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Aznar Alonso)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Carapelli Firenze SpA (Tavarnelle Val di Pesa (Firenze), Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie niniejszej skargi i stwierdzenie niezgodności z rozporządzeniem Rady (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (obecnie rozporządzenie nr 207/2009) decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 września 2011 r. w sprawie R 1612/2010-2, którą uchylając decyzję Wydziału Sprzeciwów OHIM z dnia 20 lipca 2010 r. wydaną w ramach postępowania w sprawie sprzeciwu nr B 1344995, odrzucono zgłoszenie jako wspólnotowego znaku towarowego znaku objętego międzynarodową rejestracją nr 938.133 dla części zgłoszonych towarów z klas 29 i 30;

               —

               obciążenie strony pozwanej, i odpowiednio interwenienta, wszystkimi kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami powstałymi w kolejnych etapach postępowania administracyjnego w sprawie sprzeciwu i odwołania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy z elementem słownym „Maestro de Olivia” dla towarów z klas 29 i 30

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Carapelli Firenze SPA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny krajowy znak towarowy „MAESTRO” dla towarów z klas 29 i 30.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: uwzględnienie skargi i odrzucenie zgłoszenia dla części towarów objętych zgłoszeniem

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 15 ust. 1 lit. a) i innych powiązanych przepisów rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ używanie przez drugą stronę postępowania przed Izbą Odwoławczą znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie, stanowi celową zmianę wyjściowej koncepcji znaku towarowego, który przedstawia ów znak towarowy powołany w sprzeciwie, w wyniku czego dochodzi do istotnej zmiany charakteru odróżniającego znaku towarowego „MAESTRO”, oraz naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ponieważ nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych.


title: Sprawa C-254/10 P: Postanowienie Trybunału z dnia 3 marca 2011 r. — Centre de Coordination Carrefour SNC przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — System pomocy na rzecz centrów koordynacyjnych mających siedzibę w Belgii — Przesłanki dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności — Pojęcie „interesu prawnego” — Powaga rzeczy osądzonej)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/8

         Postanowienie Trybunału z dnia 3 marca 2011 r. — Centre de Coordination Carrefour SNC przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-254/10 P) (1)

   (Odwołanie - System pomocy na rzecz centrów koordynacyjnych mających siedzibę w Belgii - Przesłanki dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności - Pojęcie „interesu prawnego” - Powaga rzeczy osądzonej)
   2011/C 252/14
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Centre de Coordination Carrefour SNC (przedstawiciele: adwokaci X. Clarebout, C. Docclo i M. Pittie)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Urraca Caviedes, i J.-P. Keppenne, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) z dnia 18 marca 2010 r. w sprawie T-94/08 Centre de Coordination Carrefour SNC przeciwko Komisji, w którym Sąd odrzucił jako niedopuszczalną skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2008/283/WE z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie systemu pomocy ustanowionego przez Belgię na rzecz centrów koordynacyjnych mających siedzibę w Belgii, zmieniającej decyzję 2003/757/WE (Dz.U. 2008, L 90, s. 7) — Przesłanki dopuszczalności skargi o stwierdzenie nieważności — Pojęcie interesu prawnego — Powaga rzeczy osądzonej

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w części oddalone.

               2)

               Centre de Coordination Carrefour SNC zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010.


title: Sprawa T-42/17: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2017 r. – VR-Bank Rhein-Sieg/SRB

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/38

         Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2017 r. – VR-Bank Rhein-Sieg/SRB
   (Sprawa T-42/17)
   (2017/C 078/52)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: VR-Bank Rhein-Sieg eG (Siegburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Berger i K. Rübsamen)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 15 kwietnia 2016 r. w sprawie składek ex-ante za 2016 r. wnoszonych na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2016/06) oraz decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 20 maja 2016 r. w sprawie korekty składek ex-ante za 2016 r. wnoszonych na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji, uzupełniającej decyzję SRB z dnia 15 kwietnia 2016 r. w sprawie składek ex-ante za 2016 r. wnoszonych na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRB/ES/SRF/2016/13), w zakresie, w jakim zaskarżone decyzje dotyczą składek strony skarżącej;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty, które zasadniczo są takie same jak zarzuty w sprawie T-14/17, Landesbank Baden-Württemberg/SRB, lub do nich podobne.


title: Sprawa C-345/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 24 czerwca 2013 r. — Karen Millen Fashions Ltd przeciwko Dunnes Stores, Dunnes Stores (Limerick) Ltd

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court (Irlandia) w dniu 24 czerwca 2013 r. — Karen Millen Fashions Ltd przeciwko Dunnes Stores, Dunnes Stores (Limerick) Ltd
   (Sprawa C-345/13)
   2013/C 260/47
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   Supreme Court

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Karen Millen Fashions Ltd

      Strona pozwana: Dunnes Stores, Dunnes Stores (Limerick) Ltd

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy mając na uwadze indywidualny charakter wzoru, co do którego twierdzi się, iż korzysta on z ochrony jako niezarejestrowany wzór wspólnotowy do celów rozporządzenia Rady nr 6/2002 z 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (1), całościowe wrażenie, jakie wzór ten wywiera na poinformowanym użytkowniku w rozumieniu art. 6 tego rozporządzenia należy badać w odniesieniu do tego, czy różni się ono od całościowego wrażenia wywartego na tym użytkowniku przez a) jakikolwiek indywidualny wzór, który został wcześniej udostępniony publicznie, czy też b) jakąkolwiek kombinacje znanych elementów więcej niż jednego takiego wcześniejszego wzoru?

               2)

               Czy właściwy w sprawach wzorów wspólnotowych sąd jest zobowiązany do tego by traktować niezarejestrowany wzór wspólnotowy jako ważny do celów art. 85 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych, jeśli właściciel prawa wskazuje jedynie co stanowi indywidualny charakter tego wzoru, czy też właściciel prawa do tego wzoru jest zobowiązany do wykazania, że wzór posiada indywidualny charakter zgodnie z art. 6 tego rozporządzenia?

      (1)  Dz.U. L 3, s. 1.


title: Sprawa C-306/04: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony mocą postanowienia Gerechtshof te Amsterdam z dnia 13 lipca 2004 r. w sprawie Compaq Computer International przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst – Douandedistrict Arnhem

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony mocą postanowienia Gerechtshof te Amsterdam z dnia 13 lipca 2004 r. w sprawie Compaq Computer International przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst – Douandedistrict Arnhem
   (Sprawa C-306/04)
   (2004/C 228/62)
   Dnia 19 lipca 2004 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony na podstawie postanowienia Gerechtshof te Amsterdam, wydanego dnia 13 lipca 2004 r. w sprawie Compaq Computer International przeciwko Inspecteur van de Belastingdienst – Douandedistrict Arnhem
   Gerechtshof te Amsterdam zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości o udzielenie odpowiedzi na następujące pytanie:
   Czy w przypadku przywozu komputerów, w których sprzedawca zainstalował systemy operacyjne należy doliczyć do wartości transakcji sprzedaży komputerów zgodnie z art. 32 ust. 1 lit. b) Kodeksu Celnego (1) wartość oprogramowania, udostępnionego nieodpłatnie sprzedawcy przez kupującego, jeśli jego wartość nie jest ujęta w wartości transakcji sprzedaży?

      (1)   Dz.U. L 302 z dnia 19 października 1992 r., str. 1.


title: Sprawa C-262/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret — Dania) — CopyGene A/S przeciwko Skatteministeriet (Szósta dyrektywa VAT — Zwolnienia — Artykuł 13 część A ust. 1 lit. b) — Opieka szpitalna i medyczna — Działalność ściśle z nią związana — Oficjalnie uznane placówki o podobnym charakterze jak szpitale, ośrodki medyczne i diagnostyczne — Prywatny bank komórek macierzystych — Usługi polegające na pobraniu, transporcie, badaniu i przechowywaniu noworodkowej krwi pępowinowej — Ewentualne zastosowanie autologiczne i alogeniczne komórek macierzystych)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/3

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 10 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret — Dania) — CopyGene A/S przeciwko Skatteministeriet
   (Sprawa C-262/08) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Zwolnienia - Artykuł 13 część A ust. 1 lit. b) - Opieka szpitalna i medyczna - Działalność ściśle z nią związana - Oficjalnie uznane placówki o podobnym charakterze jak szpitale, ośrodki medyczne i diagnostyczne - Prywatny bank komórek macierzystych - Usługi polegające na pobraniu, transporcie, badaniu i przechowywaniu noworodkowej krwi pępowinowej - Ewentualne zastosowanie autologiczne i alogeniczne komórek macierzystych)
   2010/C 221/04
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: CopyGene A/S

      Strona pozwana: Skatteministeriet

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Østre Landsret — Wykładnia art. 13 część A ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1), obecnie art. 132 ust. 1 lit. b) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Zwolnienie z podatku opieki szpitalnej i medycznej, jak również działalności ściśle z nią związanej — Świadczone przez prywatny bank komórek macierzystych usługi polegające na pobraniu, transporcie, badaniu i przechowywaniu noworodkowej krwi pępowinowej w celu autologicznego wykorzystania znajdujących się w niej komórek macierzystych, potencjalnie ściśle związane z przyszłym ewentualnym leczeniem szpitalnym

      Sentencja

               1)

               Wykładni pojęcia działalności „ściśle związanej” z „opieką szpitalną i medyczną” w rozumieniu art. 13 część A ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy dokonywać w ten sposób, iż nie obejmuje ono działalności takiej jak będąca przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, polegającej na pobraniu, transporcie, badaniu i przechowywaniu krwi pępowinowej oraz przechowywaniu komórek macierzystych zawartych w tej krwi, jeżeli opieka medyczna udzielana w warunkach szpitalnych, z którą działalność ta powiązana jest wyłącznie potencjalnie, nie jest przeprowadzona, rozpoczęta bądź też planowana.

               2)

               Jeżeli świadczenia banków komórek macierzystych takie jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym są wykonywane przez upoważniony personel medyczny, podczas gdy takie banki komórek macierzystych, mimo że posiadają, zgodnie z dyrektywą 2004/23/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie ustalenia norm jakości i bezpiecznego oddawania, pobierania, testowania, przetwarzania, konserwowania, przechowywania i dystrybucji tkanek i komórek ludzkich, zezwolenie właściwych organów opieki zdrowotnej państwa członkowskiego na przetwarzanie tkanek i komórek ludzkich, nie otrzymują w ramach publicznego systemu zabezpieczenia społecznego żadnych środków finansowych, a koszty świadczonych przez nie usług nie są pokrywane przez publiczny system zabezpieczenia społecznego, art. 13 część A ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy 77/388 nie sprzeciwia się temu, aby władze krajowe uznały, że podatnik taki jak CopyGene nie jest „inn[ą] oficjalnie uznan[ą] placówk[ą] o podobnym charakterze [jak] [szpitale, ośrodki medyczne i diagnostyczne]” w rozumieniu art. 13 część A ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy 77/388. Jednakże nie można również interpretować tego artykułu w ten sposób, że sam w sobie wymaga on, aby właściwe władze odmówiły zrównania prywatnego banku komórek macierzystych z „oficjalnie uznaną” placówką dla celów rozważanego zwolnienia. Do sądu krajowego należy w razie potrzeby zbadanie, czy odmowa uznania dla celów zwolnienia ustanowionego w art. 13 część A ust. 1 lit. b) szóstej dyrektywy 77/388 jest zgodna z prawem Unii, a w szczególności z zasadą neutralności podatkowej.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawa T-31/07 R: Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 lipca 2007 r. — Du Pont de Nemours (France) i in. przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wniosek o zawieszenie wykonania — Dyrektywa 91/414/EWG — Dopuszczalność — Fumus boni iuris — Pilny charakter — Wyważenie interesów)

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/11

         Postanowienie prezesa Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 lipca 2007 r. — Du Pont de Nemours (France) i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-31/07 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wniosek o zawieszenie wykonania - Dyrektywa 91/414/EWG - Dopuszczalność - Fumus boni iuris - Pilny charakter - Wyważenie interesów)
   (2007/C 223/16)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Du Pont de Nemours (France) SAS (Puteaux, Francja); Du Pont Portugal — Serviços, Sociedada Unipessoal Lda (Lizbona, Portugalia); Du Pont Ibérica SL (Barcelona, Hiszpania); Du Pont de Nemours (Belgium) BVBA (Mechelen, Belgia); Du Pont de Nemours Italiana Srl (Mediolan, Włochy); Du Pont De Nemours (Nederland) BV (Dordrecht, Niderlandy); Du Pont de Nemours (Deutschland) GmbH (Bad Homburg vor der Höhe, Niemcy); DuPont CZ s.r.o. (Praga, Republika Czeska); DuPont Magyarország Kereskedelmi kft (Budaors, Węgry); DuPont Poland sp. z o.o. (Warszawa, Polska); DuPont Romania Srl (Bukareszt, Rumunia); DuPont (UK) Ltd (Herts, Zjednoczone Królestwo); Dy-Pont Agkro Ellas AE (Halandri, Grecja); DuPont International Operations SARL (Grand Saconnex, Szwajcaria); i DuPont Solutions (France) SAS (Puteaux) (przedstawiciele: D. Waelbroeck i N. Rampal, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: L. Parpala i B. Doherty, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie niektórych przepisów dyrektywy Komisji 2006/133/WE z dnia 11 grudnia 2006 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia flusilazolu jako substancji czynnej (Dz.U. L 349, str. 27).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Termin wygaśnięcia wpisu flusilazolu do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin, wyznaczony na dzień 30 czerwca 2008 r. w załączniku do dyrektywy Komisji 2006/133/WE z dnia 11 grudnia 2006 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/414/EWG w celu włączenia flusilazolu jako substancji czynnej zostaje zawieszony do czasu ogłoszenia wyroku w sprawie głównej.

               2)

               Termin zmiany lub wycofania przez państwa członkowskie zezwolenia wydanego w odniesieniu do środków zawierających flusilazol, wyznaczony na dzień 30 czerwca 2008 r. w art. 3 ust. 2 akapit drugi dyrektywy 2006/133 zostaje zawieszony do czasu ogłoszenia wyroku w sprawie głównej.

               3)

               Ograniczenie zawarte w części A przepisów szczególnych załącznika do dyrektywy 2006/133, dotyczące upraw, w stosunku do których zastosowanie flusilazolu może być dopuszczone przez państwa członkowskie, tj. zbóż innych niż ryż, kukurydzy, nasion rzepaku, buraka cukrowego zostaje zawieszone do czasu ogłoszenia wyroku w sprawie głównej.

               4)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-420/16: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2016 r. – SJM Coordination Center/Komisja

text:
               26.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 350/23

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2016 r. – SJM Coordination Center/Komisja
   (Sprawa T-420/16)
   (2016/C 350/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: St. Jude Medical Coordination Center (SJM Coordination Center) (Zaventem, Belgia) (przedstawiciele: F. Louis i J. Ylinen, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie wprowadzonego w życie przez Królestwo Belgii systemu pomocy państwa w postaci zwolnienia z podatku nadwyżek zysku SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN);

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja zaliczyła skarżącego do beneficjentów domniemanego systemu pomocy;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja nakazała odzyskanie od skarżącego wszelkich kwot domniemanej pomocy;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji.
               Skarżący podnosi, że Komisja nie jest uprawniona do wydania zaskarżonej decyzji i że zaskarżona decyzja narusza zasadę ograniczonych kompetencji powierzonych Unii.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym.
               Skarżący podnosi, że sprzeczne stanowiska Komisji w decyzji o wszczęciu postępowania i w zaskarżonej decyzji naruszyły prawo skarżącego do bycia wysłuchanym.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący błędnej kwalifikacji jako systemu pomocy.
               Skarżący podnosi, że Komisja w zaskarżonej decyzji niesłusznie stwierdziła istnienie systemu i że podejście Komisji narusza ciążący na niej obowiązek wyczerpującego, sumiennego i bezstronnego zbadania wszystkich okoliczności, których dotyczyło dochodzenie.

               4.

               Zarzut czwarty, dotyczący niewystarczającego uzasadnienia.
               Skarżący podnosi, że Komisja nie uzasadniła właściwie podstaw zaskarżonej decyzji.

               5.

               Zarzut piąty, dotyczący błędnego stwierdzenia selektywności zgodnie z art. 107 ust. 1 TFUE.
               Skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja jest błędna w odniesieniu do wszystkich trzech etapów ustalania selektywności pod szeregiem względów: po pierwsze, art. 185 § 2 lit. b) belgijskiego code des impôts sur les revenus 1992 (zwanego dalej „kodeksem podatków dochodowych z 1992 r.” lub „CIR”) i zasada nadwyżek zysku nie mogą być wykluczone z układu odniesienia; po drugie, decyzja skierowana do skarżącego nie obejmuje odstępstwa ani od a) zasady pełnej konkurencji, ani b) belgijskiego systemu podatku dochodowego od osób prawnych; oraz, po trzecie, domniemane odstępstwo jest uzasadnione potrzebą uniknięcia podwójnego opodatkowania.

               6.

               Zarzut szósty dotyczący braku korzyści.
               Skarżący podnosi, że Komisja nie dokonała w zaskarżonej decyzji analizy istnienia korzyści. Skarżący twierdzi, że nie uzyskał korzyści, a wszelkie korzyści są zgodne z zasadą pełnej konkurencji określoną w art. 9 modelowej konwencji podatkowej OECD, którą art. 185 § 2 CIR wprowadza do belgijskiego prawa.

               7.

               Zarzut siódmy dotyczący naruszenia zasady równego traktowania.
               Skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja narusza zasadę równego traktowania, ponieważ, po pierwsze, Komisja twierdziła, iż zasada pełnej konkurencji uprawnia organy podatkowe do zwiększenia podstawy opodatkowania wielonarodowych przedsiębiorstw (zwanych dalej „WP”) i jednocześnie wprowadziła wymóg istnienia konkretnego ryzyka podwójnego opodatkowania w celu umożliwienia korekt w dół oraz ponieważ, po drugie, Komisja ograniczyła analizę korzyści do szczebla belgijskiego podmiotu WP.

               8.

               Zarzut ósmy dotyczący naruszenia zasad pewności prawa i legalności.
               Zaskarżona decyzja narusza zasadę pewności prawa, ponieważ, po pierwsze, Komisja nie uwzględniła orzecznictwa i własnej dotychczasowej praktyki oraz, po drugie, brak określenia rzekomej korzyści.

               9.

               Zarzut dziewiąty, dotyczący tego, że odzyskanie skutkuje podwójnym opodatkowaniem.
               Skarżący podnosi, że Komisja popełniła błąd zakładając w zaskarżonej decyzji, iż nie może istnieć ryzyko podwójnego opodatkowania, które zwiększyłoby się, gdyby zobowiązano skarżącego do zapłaty wszelkich kwot w postępowaniu w przedmiocie odzyskania pomocy. Skarżący twierdzi, że należy zatem stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Komisja nakazała w niej Belgii odzyskanie od skarżącej wszelkich kwot.

               10.

               Zarzut dziesiąty, dotyczący tego, że odzyskanie pomocy nie może podlegać uprawnieniom dyskrecjonalnym Komisji.
               Skarżący podnosi, że zaskarżona decyzja okazuje się przyznawać Komisji uprawnienia dyskrecjonalne do odrzucenia dostosowań podstawy opodatkowania podatnika na podstawie rzeczywistych okoliczności faktycznych w chwili wydania decyzji w sprawie nadwyżek zysku.


title: Sprawa C-169/07: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Hartlauer Handelsgesellschaft mbH przeciwko Wiener Landesregierung, Oberösterreichische Landesregierung (Swoboda przedsiębiorczości — Zabezpieczenie społeczne — Krajowy system opieki zdrowotnej finansowany ze środków państwowych — System świadczeń rzeczowych — System zwrotu kosztów wydatkowanych przez ubezpieczonego — Zezwolenie na utworzenie prywatnej przychodni świadczącej ambulatoryjną opiekę dentystyczną — Kryteria służące do oceny zapotrzebowania na utworzenie zakładu opieki zdrowotnej — Zapewnienie opieki medycznej lub szpitalnej odpowiedniej jakości, zrównoważonej i dostępnej dla wszystkich — Zapobieganie ryzyku poważnego naruszenia równowagi finansowej systemu zabezpieczenia społecznego — Spójność — Proporcjonalność)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 marca 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof — Austria) — Hartlauer Handelsgesellschaft mbH przeciwko Wiener Landesregierung, Oberösterreichische Landesregierung
   (Sprawa C-169/07) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Zabezpieczenie społeczne - Krajowy system opieki zdrowotnej finansowany ze środków państwowych - System świadczeń rzeczowych - System zwrotu kosztów wydatkowanych przez ubezpieczonego - Zezwolenie na utworzenie prywatnej przychodni świadczącej ambulatoryjną opiekę dentystyczną - Kryteria służące do oceny zapotrzebowania na utworzenie zakładu opieki zdrowotnej - Zapewnienie opieki medycznej lub szpitalnej odpowiedniej jakości, zrównoważonej i dostępnej dla wszystkich - Zapobieganie ryzyku poważnego naruszenia równowagi finansowej systemu zabezpieczenia społecznego - Spójność - Proporcjonalność)
   2009/C 113/07
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hartlauer Handelsgesellschaft mbH

      Strona pozwana: Wiener Landesregierung, Oberösterreichische Landesregierung

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgerichtshof — Wykładnia art. 43 i 48 WE — Zezwolenie na utworzenie prywatnej placówki szpitalnej w formie samodzielnego ambulatorium dentystycznego — Uzależnienie wydania zezwolenia od oceny zapotrzebowania rynku

      Sentencja

   Przepisy art. 43 WE i 48 WE stoją na przeszkodzie przepisom krajowym — takim jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym — zgodnie z którymi do utworzenia prywatnego zakładu opieki zdrowotnej w formie samodzielnego ambulatorium dentystycznego wymagane jest uzyskanie zezwolenia, a zezwolenia tego nie udziela się, jeżeli w związku z istniejącą już ofertą świadczeń lekarzy, którzy zawarli umowy z kasami chorych, nie ma zapotrzebowania uzasadniającego utworzenie takiego zakładu, ze względu na to, że przepisy te nie poddają takiemu systemowi w równy sposób praktyk grupowych oraz że nie opierają się na warunku mogącym w wystarczający sposób zakreślić ramy uznania władz krajowych.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa F-25/13: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/55

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2013 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-25/13)
   2013/C 156/103
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat L. Vogel)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o przeniesieniu uprawnień emerytalnych nabytych przed wstąpieniem do służby w Komisji na podstawie propozycji urzędu ds. administrowania i wypłacania należności indywidualnych (PMO)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 11 grudnia 2012 r. oddalającej zażalenia wniesione przez skarżącą w dniach 16 sierpnia 2012 r. i 28 sierpnia 2012 r. na decyzje PMO.4 z dni: 21 maja 2012 r., 31 maja 2012 r. i 2 lipca 2012 r.;

               —

               w niezbędnym zakresie: stwierdzenie nieważności również decyzji PMO.4 z dni: 21 maja 2012 r., 31 maja 2012 r. i 2 lipca 2012 r., na które skarżąca wniosła zażalenia;

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem ogólnych przepisów wykonawczych do art. 11 i 12 regulaminu pracowniczego, przyjętych w dniu 3 marca 2011 r., w szczególności art. 9 oraz orzeczenie, iż nie mają one zastosowania w niniejszej sprawie na podstawie art. 277 traktatu WE z dnia 25 marca 1957 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania w tej instancji na podstawie art. 87 regulaminu postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej oraz niezbędnymi wydatkami związanymi z postępowaniem, w szczególności kosztami związanymi ze ustanowieniem adresu do doręczeń, kosztami podroży i pobytu, jak również wynagrodzeniem adwokata na podstawie art. 91 lit. b) tego samego regulaminu.


title: Sprawa T-334/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 listopada 2008 r. — Komisja przeciwko Northumbrian Water

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/36

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 listopada 2008 r. — Komisja przeciwko Northumbrian Water
   (Sprawa T-334/06) (1)

   (2009/C 19/69)

      Język postępowania: angielski

   Prezes czwartej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa C-21/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 listopada 2011 r. w sprawie T-363/10 Abbott Laboratories przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 16 stycznia 2012 r. przez Abbott Laboratories

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/13

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 15 listopada 2011 r. w sprawie T-363/10 Abbott Laboratories przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 16 stycznia 2012 r. przez Abbott Laboratories
   (Sprawa C-21/12 P)
   2012/C 98/21
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Abbott Laboratories (przedstawiciele: R. Niebel i C. Steuer, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej wydanego w dniu 15 listopada 2011 r. w sprawie T-363/10;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 czerwca 2010 r. — sprawa R 1560/2009-1 — dotyczącej zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego nr 008 448 251 RESTORE;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Uzasadnienie odwołania od wskazanego wyroku Sądu jest zasadniczo następujące:

               1)

               Po pierwsze wnosząca odwołanie podnosi zniekształcenie okoliczności stanu faktycznego, względnie środków dowodowych przez Sąd. W przekonaniu wnoszącej odwołanie Sąd błędnie wyszedł z założenia, że powszechnie znany fakt stanowi, iż słowo „restore” wykazuje bezpośrednie znaczenie z zakresu medycyny. W postępowaniu bezsporne było jedynie, że „restore” należy tłumaczyć jako „przywrócić” [niem. wiederherstellen]. Nie można jednak stwierdzić związku z dziedziną medycyny. Oparcie przez Sąd tego stwierdzenia na przedstawionych wyciągach ze słowników stanowi zniekształcenie środków dowodowych. Z wyciągów ze słowników wynika, że słowo „restore”, samo w sobie, nie ma znaczenia z zakresu medycyny, lecz że stanowi ono pojęcie opisowe, które w zależności od kontekstu może być rozumiane na rozmaite sposoby. Z tego powodu okoliczność ta nie może zostać uznana za powszechnie znaną i w związku z tym niewymagającą przeprowadzenia dowodu.

               2)

               Po drugie wnosząca odwołanie podnosi naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009. Jej zdaniem Sąd naruszył prawo dokonując zakwalifikowania znaku towarowego RESTORE jako posiadającego charakter czysto opisowy. Zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 wymaga, aby zgłaszane oznaczenie mogło służyć w obrocie „do oznaczania” rodzaju itd. towaru. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału opisowość musi wynikać ze zgłaszanego znaku towarowego w sposób oczywisty, a słowo musi samo w sobie mieć charakter opisowy.
               Sam z siebie czasownik „restore” nie dostarcza żadnej wskazówki co do rodzaju, właściwości, czy przeznaczenia towarów, dla których znak towarowy miałby zostać zarejestrowany. Czasownik „restore” uzyskuje funkcję opisową tylko w konstrukcjach zawierających jeden lub więcej rzeczowników (np. „restore one’s health” [przywrócić czyjeś zdrowie]). Jeżeli przyjąć, że związek z dziedziną medycyny wynika z okoliczności sprawy, zgodnie z orzecznictwem Trybunału nie jest to wystarczające, ponieważ dla takiego stwierdzenia konieczna jest czynność uczestników obrotu polegająca na transferze znaczenia w rozumieniu wysiłku interpretacyjnego. Rozumienie tego pojęcia w sposób związany z dziedziną medycyny mogłoby nastąpić jedynie na skutek dodania słów takich jak „health” [zdrowie], co w niniejszym przypadku akurat nie ma miejsca. Wnosząca odwołanie uważa, że zarówno izba odwoławcza jak i Sąd zbadały zamiast zgłoszonego znaku towarowego RESTORE znak towarowy RESTORE SOMEONE’S HEALTH.

               3)

               Po trzecie wnosząca odwołanie podnosi naruszenia art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009. Stosując błędny prawny wzorzec oceny izba odwoławcza zakwalifikowała znak towarowy RESTORE jako oznaczenie pozbawione charakteru odróżniającego i z tego powodu odrzuciła zgłoszenie, co stanowi błędne zastosowanie prawa. Zdaniem wnoszącej odwołanie izba odwoławcza i Sąd, biorąc pod uwagę rzekomy opisowy charakter zgłoszonego znaku towarowego RESTORE, przypisały mu również całkowity brak charakteru odróżniającego. Stwierdzenie to zostało już zakwestionowane w argumentach przedstawionych w ramach zarzutu drugiego.
               Także „pomocnicze uzasadnienie” całkowitego braku charakteru odróżniającego (pkt 52-54 wyroku) nie dostarcza dostatecznego uzasadnienia dla rozstrzygnięcia wyroku. W swoich wywodach Sąd dokonał tautologicznego powtórzenia argumentu, w myśl którego opisowy znak towarowy nie ma charakteru odróżniającego. Przeciwko charakterowi opisowemu przemawia poza tym, że uczestnicy obrotu nie oczekują w stosunku do produktu medycznego opisu jego funkcji, również nie w formie jednego słowa.

               4)

               Po czwarte wnosząca odwołanie podnosi naruszenie art. 75 zdanie drugie rozporządzenia nr 207/2009. Jest ona zdania, że izba odwoławcza oparła swoją decyzję zasadniczo na wyciągach ze słowników, do których wnosząca odwołanie nie miała dostępu i co do których nie została ona w konsekwencji wysłuchana. Stanowi to w jej opinii naruszenia prawa do bycia wysłuchanym przed sądem, ponieważ zgodnie z orzecznictwem Trybunału orzeczenie może zostać oparte wyłącznie na okolicznościach, do których strony mogły się ustosunkować. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału izba odwoławcza jest jednakże zobowiązana do zakomunikowania, celem umożliwienia zajęcia stanowiska w ich przedmiocie, tych okoliczności, które ustaliła z urzędu i na których chce oprzeć swoją decyzję. W tym kontekście izba odwoławcza, w decydującym dla tego postepowania momencie, zaniedbała przedłożenie uzyskanych przez nią wyciągów ze słowników, tak że naruszyła prawo do bycia wysłuchanym przed sądem.

               5)

               Po piąte wnosząca odwołanie podnosi naruszenie zasady równego traktowania. Stosując orzecznictwo Trybunału w niewłaściwy sposób izba odwoławcza nie uwzględniła wcześniej dokonanych rejestracji, nie uwzględniając tym samym swojej praktyki decyzyjnej. Wnosząca odwołanie nie zapomina przy tym, że zasada ta ma zastosowanie jedynie z zastrzeżeniem działania zgodnego z prawem. Samo jednak wskazanie na tę zasadę nie jest jednakże wystarczające dla zneutralizowania zasady równego traktowania. Izba odwoławcza powinna była raczej konkretnie wykazać, dlaczego należy przyjąć, że wcześniej dokonane rejestracje były niezgodne z prawem.


title: Sprawa C-94/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 17 lutego 2010 r. — Danfoss A/S i Sauer-Danfoss ApS przeciwko Skatteministeriet

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landsret (Dania) w dniu 17 lutego 2010 r. — Danfoss A/S i Sauer-Danfoss ApS przeciwko Skatteministeriet
   (Sprawa C-94/10)
   2010/C 100/47
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Vestre Landsret

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Danfoss A/S i Sauer-Danfoss ApS

      Strona pozwana: Skatteministeriet

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie nieuwzględnieniu przez państwo członkowskie żądania zwrotu podatku akcyzowego wniesionego przez przedsiębiorstwo, na które został przerzucony ciężar tego niezgodnego z dyrektywą podatku akcyzowego, w przypadku, gdy takie nieuwzględnienie — w okolicznościach takich, jak zaistniałe w ramach niniejszej sprawy — uzasadniane jest tym, że to nie to przedsiębiorstwo zapłaciło podatek państwu?

               2)

               Czy prawo wspólnotowe stoi na przeszkodzie nieuwzględnieniu przez państwo członkowskie żądania zapłaty odszkodowania wniesionego przez przedsiębiorstwo, na które został przerzucony ciężar tego niezgodnego z dyrektywą podatku akcyzowego, w przypadku, gdy takie nieuwzględnienie — w okolicznościach takich, jak zaistniałe w ramach niniejszej sprawy — uzasadniane jest podnoszonymi przez to państwo członkowskie względami (w szczególności związanymi z tym, że to przedsiębiorstwo nie jest bezpośrednio poszkodowane i że nie istnieje bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy szkodą a zachowaniem dającym podstawę do pociągnięcia do odpowiedzialności)?


title: Sprawa C-77/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance de Quimper (Francja) w dniu 14 lutego 2013 r. — CA Consumer Finance przeciwko Francine Crouan z domu Weber, Tualowi Crouanowi

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal d'instance de Quimper (Francja) w dniu 14 lutego 2013 r. — CA Consumer Finance przeciwko Francine Crouan z domu Weber, Tualowi Crouanowi
   (Sprawa C-77/13)
   2013/C 123/18
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal d'instance de Quimper.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: CA Consumer Finance.

      Strony pozwane: Francine Crouan z domu Weber, Tual Crouan

      Pytanie prejudycjalne

   Czy dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) stoi na przeszkodzie wykładni prawa krajowego zatwierdzającej postanowienia o jednostronnej zmianie stopy oprocentowania umów kredytowych, pozostawiając ocenie kredytodawcy, w braku uzasadnionych powodów wyszczególnionych w umowie, motywy zmiany stopy oprocentowania i sposoby jej obliczania w sytuacji, w której te postanowienia są zgodne ze wzorem określonym w przepisach wykonawczych i jeżeli kredytodawca przestrzegał ustawowych wymogów dotyczących informowania kredytobiorcy w trakcie wykonywania umowy?

      (1)  Dz.U. L 95, s. 29.


title: Sprawa T-257/14: Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2014 r. – Novomatic przeciwko OHIM – Berentzen Mally Marketing plus Services (BLACK JACK TM)

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/32

         Skarga wniesiona w dniu 24 kwietnia 2014 r. – Novomatic przeciwko OHIM – Berentzen Mally Marketing plus Services (BLACK JACK TM)
   (Sprawa T-257/14)
   2014/C 194/41
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Novomatic AG (Gumpoldskirchen, Austria) (przedstawiciel: adwokat W. Mosing)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Berentzen Mally Marketing plus Services GmbH (Meerbusch, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 lutego 2014 r. w sprawie R 329/2012-4 ze takim skutkiem, że OHIM będzie musiał oddalić sprzeciw w całości ze względu na brak podobieństwa towarów lub oznaczeń bądź ze względu na brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd i dopuścić rejestrację wspólnotowego znaku towarowego nr 9 4 56  278 zgodnie ze zgłoszeniem;

               —

               obciążenie OHIM i – w przypadku interwencji pisemnej – strony wnoszącej sprzeciw ich własnymi kosztami oraz kosztami strony skarżącej poniesionymi w postępowaniu odwoławczym przed Urzędem Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) oraz w niniejszym postępowaniu.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszająca wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający elementy słowne „BLACK JACK TM” dla towarów i usług z klas 9, 28 i 41 – zgłoszenie nr 9 4 56  278

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Berentzen Mally Marketing plus Services GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny i graficzny znak towarowy „BLACK TRACK” dla towarów z klas 18, 25 i 28

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie odwołania

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów i częściowe odrzucenie zgłoszenia znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 75 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-224/07: Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2007 r. — Imperial Chemical Industries przeciwko OHIM (LIGHT & SPACE)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/42

         Skarga wniesiona w dniu 22 czerwca 2007 r. — Imperial Chemical Industries przeciwko OHIM (LIGHT & SPACE)
   (Sprawa T-224/07)
   (2007/C 199/80)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Imperial Chemical Industries plc. (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: S. Malynicz, Barrister i V. Chandler, Solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 30 marca 2007 r. wydanej w sprawie R 1631/2006-1;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „LIGHT & SPACE” dla towarów z klasy 2 — zgłoszenie nr 5 147 756

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 w zakresie w jakim Izba Odwoławcza uznała rozpatrywany znak towarowy jako hasło reklamowe, oznaczenie jakości lub nakłanianie do zakupu, bez zbadania czy ten znak towarowy mógł również stanowić oznaczenie pochodzenia.
   Ponadto, Izba Odwoławcza popełniła błąd przy całościowej ocenie znaku towarowego jak również przy ocenie jego różnych części składowych. Naruszyła ona prawo stawiając wymóg, by znak łączył w sobie słowa, które są niespotykane czy też niezwykłe w stosunku do omawianych towarów, aby mógł uzyskać charakter odróżniający.
   Wreszcie Izba Odwoławcza nie oceniła charakteru odróżniającego w stosunku do konkretnych towarów objętych zgłoszeniem znaku towarowego.


title: Sprawa C-47/07 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 16 listopada 2006 r. w sprawie T-333/03 Masdar (UK) Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 2 lutego 2007 r. przez Masdar (UK) Ltd

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/20

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) wydanego w dniu 16 listopada 2006 r. w sprawie T-333/03 Masdar (UK) Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 2 lutego 2007 r. przez Masdar (UK) Ltd
   (Sprawa C-47/07 P)
   (2007/C 82/37)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Masdar (UK) Ltd (przedstawiciele: A. Bentley i P. Green, barristers)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 listopada 2006 r. wydanego w sprawie T-333/03 MASDAR (UK) Ltd. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz wnoszącego odwołanie;

                           (i)

                           kwoty 448,947.78 EUR, której wnoszący odwołanie domagał się w sprawie T-333/03 lub ewentualnie kwoty 249,314.35 EUR względnie kwoty, którą Trybunał uzna za stosowną;

                           (ii)

                           odsetek za zwłokę od kwoty (i);

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w instancji odwoławczej oraz kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie podnosi, ze wyrok Sądu Pierwszej Instancji powinien zostać uchylony w całości ze względów przytoczonych poniżej:

               1.

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo stwierdzając, że działania wnoszącego odwołanie wynikały jedynie z obowiązku wykonania swojego zobowiązania umownego względem Helmico, w wyniku czego oddalił żądania wnoszącego odwołanie oparte na zarzucie bezpodstawnego wzbogacenia i prowadzenia cudzej sprawy bez zlecenia. Tym samym Sąd Pierwszej Instancji nie wziął pod uwagę uprawienia wnoszącego odwołanie do wypowiedzenia umów o podwykonanie ze skutkiem od dnia 2 października 1998 r.

               2.

               Niezależnie od tego czy działania wnoszącego odwołanie wynikały jedynie z obowiązku wykonania swojego zobowiązania względem Helmico czy też nie Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo nie biorąc pod uwagę (i) okoliczności, że Komisja nie jest zwykłym kontrahentem, lecz dysponuje uprawnieniem do windykacji wierzytelności, które może wykonywać zgodnie z Rozporządzeniem Finansowym z dnia 21 grudnia 1977 r. mającym zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (1), ani (ii) w jaki sposób Komisja wykonywała te uprawnienia.

               3.

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo stwierdzając, (i) że nie może uznać, iż wnoszący odwołanie działał dobrowolnie, (ii) że Komisja była w stanie sama zarządzać projektem i (iii) że wymaga się, aby osoba powołująca się w uzasadnieniu żądania na prowadzenia cudzej sprawy bez zlecenia musi koniecznie działać bez wiedzy zastępowanego.

               4.

               Stwierdzenia Sądu Pierwszej Instancji dotyczące zarzutów bezpodstawnego wzbogacenia i prowadzenia cudzej sprawy bez zlecenia z jednej strony i zarzutu uzasadnionych oczekiwań z drugiej strony są niespójne.

               5.

               Uzasadnienie oddalenia skargi wnoszącego odwołanie opartej na zarzucie nieumyślnego, względnie umyślnego naruszenia zobowiązań umownych jest błędne. Sąd powołał się na brak dostatecznego uzasadnienia żądania przez wnoszącego odwołanie, podczas gdy stan faktyczny niniejszej sprawy jest oczywisty biorąc pod uwagę szczególne okoliczności, związane z wykonywaniem przez Komisję uprawnienia do windykacji zgodnie z Rozporządzeniem Finansowym.

               6.

               Sąd Pierwszej Instancji błędnie orzekł, że (i) brak jest dowodu na okoliczność, że zapewnienia, na które powołuje się wnoszący odwołanie, zostały udzielone na spotkaniu, które odbyło się w dniu 2 października 1998 r., i (ii) że bardzo mało prawdopodobne jest, aby takie zapewnienia zostały udzielone.

               7.

               Sąd Pierwszej Instancji błędnie orzekł, że niesporządzenie przez Komisję protokołu ze spotkania w dniu 2 października 1998 r. stanowi dowód nieformalnego charakteru tego spotkania. Orzekając w ten sposób Sąd niesłusznie nie wziął pod uwagę możliwości, ze Komisja udzieliła przedmiotowych zapewnień w ten czy inny sposób. Ponadto Sąd błędnie ocenił sposób, w jaki zapewnienia zostały wypowiedziane, nie uwzględniając kontekstu, w jakim to miało miejsce, a mianowicie, że Komisja nie zobowiązała się do niczego innego jak do zapłacenia wynagrodzenia za wykonanie świadczenia zgodnie z warunkami umowy, na co Komisja dysponowała już stosownymi środkami budżetowymi.

      (1)  Dz.U. L 356, str. 1.


title: Sprawa T-328/11: Wyrok Sądu z dnia 24 kwietnia 2012 r. — Leifheit przeciwko OHIM (EcoPerfect) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego EcoPerfect — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/19

         Wyrok Sądu z dnia 24 kwietnia 2012 r. — Leifheit przeciwko OHIM (EcoPerfect)
   (Sprawa T-328/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego EcoPerfect - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 165/33
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Leifheit AG (Nassau, Niemcy) (przedstawiciel: G. Hasselblatt, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: K. Klüpfel, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 marca 2011 r. (sprawa R 1658/2010-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego EcoPerfect jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Leifheit AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9 2011.


title: Sprawa T-254/08: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2008 r. — Associazione Giullemanidallajuve przeciwko Komisji

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/53

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2008 r. — Associazione Giullemanidallajuve przeciwko Komisji
   (Sprawa T-254/08)
   (2008/C 223/93)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Associazione Giullemanidallajuve (Garibaldi, Włochy) (przedstawiciele: L. Misson, G. Ernes i A. Kettels, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie bezczynności Komisji Europejskiej;

               —

               zobowiązanie Komisji do wykonania swych kompetencji i udzielenia odpowiedzi na skargę złożoną do niej przez skarżącą w maju 2007 r.;

               —

               ustalenie szczegółowych wymogów koniecznych w tym celu.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca podnosi, że Komisja nie spełniła ciążącego na niej obowiązku podjęcia działania, ponieważ mimo wezwania ją do tego nie zajęła stanowiska w przedmiocie skargi złożonej do niej przez skarżącą w maju 2007 r. w sprawie rzekomych naruszeń art. 81 i 82 WE popełnionych przez Federazione Italiana Giuoco Calcio (FIGC), Comitato Olimpico Nazionale Italiano (CONI), Unię Europejskich Związków Piłkarskich (UEFA) i Międzynarodową Federację Piłki Nożnej (FIFA).
   Skarżąca twierdzi, że pismo skierowane do niej przez Komisję w marcu 2008 r. w następstwie wezwania do podjęcia działania i informujące ją o tym, że sprawa była w toku rozpatrywania, nie stanowiło zajęcia stanowiska w sprawie, ponieważ pismo to nie zawierało merytorycznych odpowiedzi na pytania sformułowane przez skarżącą.
   Skarżąca podnosi ponadto, że w dziedzinie konkurencji podmiotowi składającemu skargę do Komisji przysługuje prawo do tego, aby Komisja dogłębnie zbadała jego skargę oraz aby zajęła stanowisko wraz z uzasadnieniem.


title: Sprawa T-291/10: Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2010 r. — Martin przeciwko Komisji

text:
               28.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 234/51

         Skarga wniesiona w dniu 26 czerwca 2010 r. — Martin przeciwko Komisji
   (Sprawa T-291/10)
   ()
   2010/C 234/90
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Anne Martin (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: U. O’Dwyer, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji z dnia 20 kwietnia 2010 r. odmawiającej udzielenia dostępu do dokumentów w odpowiedzi na potwierdzający wniosek skarżącej z dnia 4 marca 2010 r.,

               —

               nakazanie Komisji zastosowania się do rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji w wyznaczonym przez Trybunał terminie, oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca wnosi na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji Komisji z dnia 20 kwietnia 2010 r., poprzez którą Komisja nie odpowiedziała w terminie do dnia 20 kwietnia 2010 r. na potwierdzający wniosek skarżącej o dostęp do dokumentów skierowany do Sekretariatu Generalnego Komisji zgodnie z art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001 ponawiający jej pierwotny wniosek o dostęp do dokumentów z dnia 22 grudnia 2009 r.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty:
   Niewydanie przez Komisję decyzji w wynikającym z rozporządzenia nr 1049/2001 terminie do dnia 20 kwietnia 2010 r. stanowi dorozumianą odpowiedź odmowną na potwierdzający wniosek o dostęp do dokumentów złożony przez skarżącą w dniu 4 marca 2010 r. i narusza wspomniane rozporządzenie oraz art. 296 TFUE ze względu na brak uzasadnienia tej odmowy.

      (1)  Rozporządzenie (WE) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).


title: Sprawy połączone C-483/09 i C-1/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia provincial de Tarragona — Hiszpania) — postępowanie karne przeciwko Magatte Gueye i Valentínowi Salmerónowi Sánchezowi (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Decyzja ramowa 2001/220/WSiSW — Pozycja ofiary w postępowaniu karnym — Przestępstwa popełnione w rodzinie — Obowiązek orzeczenia środka karnego zakazującego skazanemu zbliżania się do ofiary — Wybór rodzaju kar i ich wymiaru — Zgodność z art. 2, 3 i 8 tej decyzji ramowej — Przepis krajowy wykluczający mediację w sprawach karnych — Zgodność z art. 10 tej samej decyzji ramowej)

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 15 września 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia provincial de Tarragona — Hiszpania) — postępowanie karne przeciwko Magatte Gueye i Valentínowi Salmerónowi Sánchezowi
   (Sprawy połączone C-483/09 i C-1/10) (1)

   (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Decyzja ramowa 2001/220/WSiSW - Pozycja ofiary w postępowaniu karnym - Przestępstwa popełnione w rodzinie - Obowiązek orzeczenia środka karnego zakazującego skazanemu zbliżania się do ofiary - Wybór rodzaju kar i ich wymiaru - Zgodność z art. 2, 3 i 8 tej decyzji ramowej - Przepis krajowy wykluczający mediację w sprawach karnych - Zgodność z art. 10 tej samej decyzji ramowej)
   2011/C 319/06
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Audiencia provincial de Tarragona

      Strony w postępowaniu karnym przed sądem krajowym

                  Magatte Gueye (C-483/09)

               przy udziale: X

                  Valentín Salmerón Sánchez (C-1/10)

               przy udziale: Y

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Audiencia provincial de Tarragona — Wykładnia art. 2, 8 i 10 decyzji ramowej Rady z dnia 15 marca 2001 r. w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym (2001/220/WSiSW) (Dz.U. L 82, s. 1) — Poszanowanie i uznawanie ofiar — Prawo do ochrony — Mediacja karna w toku postępowania karnego — Porozumienie między ofiarą a sprawcą przestępstwa

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 2, 8 i 10 decyzji ramowej Rady 2001/220/WSiSW z dnia 15 marca 2001 r. w sprawie pozycji ofiar w postępowaniu karnym należy dokonywać w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by obligatoryjny zakaz zbliżania się o określonym minimalnym wymiarze, przewidziany w prawie karnym państwa członkowskiego jako środek karny, był orzekany wobec sprawców przemocy w rodzinie, nawet jeżeli ofiary tej przemocy nie zgadzają się na zastosowanie takiego środka.

               2)

               Wykładni art. 10 ust. 1 decyzji ramowej 2001/220 należy dokonywać w ten sposób, że pozwala on państwom członkowskim, mając na względzie szczególną kategorię przestępstw popełnionych w rodzinie, wykluczyć możliwość korzystania z mediacji we wszystkich postępowaniach karnych dotyczących takich przestępstw.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010.

      Dz.U. C 63 z 13.3.2010.


title: Sprawa T-36/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — API przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Pisma procesowe złożone przez Komisję w ramach postępowań przed Trybunałem i Sądem — Decyzja w sprawie odmowy udzielenia dostępu)

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/25

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 września 2007 r. — API przeciwko Komisji
   (Sprawa T-36/04) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Pisma procesowe złożone przez Komisję w ramach postępowań przed Trybunałem i Sądem - Decyzja w sprawie odmowy udzielenia dostępu)
   (2007/C 247/37)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Association de la presse internationale ASBL (API) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Völcker, F. Louis i J. Heithecker)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Docksey i P. Aalto, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 20 listopada 2003 r. oddalającej wniosek skarżącej o udzielenie dostępu do pism procesowych złożonych przez Komisję w ramach postępowań przed Trybunałem i Sądem.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 20 listopada 2003 r. w zakresie, w jakim zawiera ona odmowę dostępu do pism procesowych złożonych przez Komisję w ramach postępowania przed Trybunałem w sprawach: C-466/98 Komisja przeciwko Zjednoczonemu Królestwu; C-467/98 Komisja przeciwko Danii; C-468/98 Komisja przeciwko Szwecji; C-469/98 Komisja przeciwko Finlandii; C-471/98 Komisja przeciwko Belgii; C-472/98 Komisja przeciwko Luksemburgowi; C-475/98 Komisja przeciwko Austrii i C-476/98 Komisja przeciwko Niemcom oraz przed Sądem w sprawie T-342/99 Airtours przeciwko Komisji.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 71 z 20.3.2004.


title: Sprawa T-483/07: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2007 r. — Rumunia przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/56

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2007 r. — Rumunia przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-483/07)
   (2008/C 51/102)
   Język postępowania: rumuński
   Strony

      Strona skarżąca: Rumunia (przedstawiciele: M. Aurel Ciobanu-Dordea, pełnomocnik oraz Emilia Gane i Dumitra Mereuță, doradcy)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr C (2007) 5240 wersja ostateczna, z dnia 26 października 2007 r. dotyczącej planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych w 2007 r., notyfikowanego przez Rumunię zgodnie z dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87/WE;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonej decyzji Komisja odrzuciła w części krajowy plan rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych w 2007 r., notyfikowany przez Rumunię zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE (1), zmniejszając o 9 080 765 ton CO2 w skali roku łączną liczbę przydziałów należnych w ramach systemu wspólnotowego oraz zaznaczając, że średnia roczna ilość przydziałów równa 74 836 235 ton emisji, która może zostać przydzielona, nie może być przekroczona.
   Na poparcie skargi skarżąca powołuje następujące zarzuty:

               —

               Komisja naruszyła art. 9 ust. 1 i 3 oraz art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE ustalając w sposób wiążący, na podstawie własnej metody, łączną liczbę przydziałów emisji, która może zostać przyznana Rumunii, wchodząc w zakres kompetencji tego państwa;

               —

               w celu określenia łącznej ilości przydziałów emisji Komisja zastosowała metodę całkowicie pozbawioną przejrzystości i naruszyła tym samym tak art. 9 ust. 3, jak i art. 9 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE;

               —

               stosując właściwą sobie metodę Komisja naruszyła zasadę dyskryminacji;

               —

               Komisja naruszyła art. 9 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE oraz art. 253 WE nie uzasadniając w wystarczający sposób decyzję C(2007) 5240 — wersja ostateczna.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, str. 32).


title: Sprawa T-193/12: Wyrok Sądu z dnia 22 stycznia 2015 r. – MIP Metro/OHIM – Holsten-Brauerei (H) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Graficzny znak towarowy H — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy H — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Brak uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/15

         Wyrok Sądu z dnia 22 stycznia 2015 r. – MIP Metro/OHIM – Holsten-Brauerei (H)
   (Sprawa T-193/12) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Graficzny znak towarowy H - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy H - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Brak uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 081/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J.C. Plate i R. Kaase)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Holsten-Brauerei AG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Hebeis i R. Douglas)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 lutego 2012 r. (sprawa R 2340/2010-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Holsten-Brauerei AG a MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               MIP Metro Group Intellectual Property GmbH & Co. KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 194 z 30.6.2012.


title: Sprawa T-241/05: Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2005 r. przez Procter & Gamble Company przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/35

         Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2005 r. przez Procter & Gamble Company przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-241/05)
   (2005/C 205/62)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 29 czerwca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Procter & Gamble Company z siedzibą w Cincinnati, Ohio (USA), reprezentowanej przez G. Kuipersa, lawyer, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 kwietnia 2005 r. w sprawie R 843/2004-1 w zakresie w jakim uznaje, że znak towarowy nie spełnia przesłanek wymienionych w art. 7 ust. 1 lit b) rozporządzenia nr 40/90,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłoszony znak towarowy

               Trójwymiarowy znak w postaci białej kwadratowej tabletki przedstawiającej wzór kwiatu z płatkami koloru liliowego dla towarów klasy 3 (Środki wybielające i inne substancje stosowane w praniu; środki do czyszczenia, polerowania, szorowania i ścierania; mydła; ... — wniosek nr 1 683 523

               Decyzja eksperta

               Odrzucenie zgłoszenia

               Decyzja Izby Odwoławczej

               Nieuwzględnienie odwołania

               Zarzut

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit b) rozporządzenia nr 40/90


title: Sprawa C-145/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  27 kwietnia 2006 r.  (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation) — Levi Strauss & Co. przeciwko Casucci SpA (Znaki towarowe — Dyrektywa 89/104/EWG — Artykuł 5 ust. 1 lit. b) — Moment właściwy dla dokonania oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do znaku towarowego i oznaczenia podobnego — Utrata mocy odróżniającej w wyniku zachowania właściciela znaku towarowego po rozpoczęciu używania oznaczenia)

text:
               17.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/19

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 kwietnia 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation) — Levi Strauss & Co. przeciwko Casucci SpA
   (Sprawa C-145/05) (1)

   (Znaki towarowe - Dyrektywa 89/104/EWG - Artykuł 5 ust. 1 lit. b) - Moment właściwy dla dokonania oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do znaku towarowego i oznaczenia podobnego - Utrata mocy odróżniającej w wyniku zachowania właściciela znaku towarowego po rozpoczęciu używania oznaczenia)
   (2006/C 143/34)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Cour de cassation
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Levi Strauss & Co.

      Strona pozwana: Casucci SpA
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation (Belgia) — Wykładnia art. 5 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 40, str. 1) — Moment właściwy dla oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do znaku towarowego i podobnego oznaczenia — Utrata mocy odróżniającej wynikająca z działania właściciela znaku towarowego po rozpoczęciu używania oznaczenia
   Sentencja

               1)

               Artykuł 5 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw Państw Członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że w celu określenia zakresu ochrony znaku towarowego, który został zarejestrowany zgodnie z prawem na podstawie swojej mocy odróżniającej, sąd winien uwzględnić sposób postrzegania przez zainteresowany krąg odbiorców w chwili rozpoczęcia wykorzystywania oznaczenia, którego używanie stanowi naruszenie prawa ze wspomnianego znaku towarowego.

               2)

               W przypadku gdy właściwy sąd stwierdzi, iż dane oznaczenie stanowiło naruszenie prawa ze znaku towarowego w chwili rozpoczęcia jego używania, to do tego sądu należy podjęcie środków, które w świetle okoliczności danej sprawy okażą się najbardziej odpowiednie dla zagwarantowania prawa właściciela znaku towarowego przysługującego mu na mocy art. 5 ust. 1 dyrektywy 89/104, przy czym środki te mogą obejmować w szczególności nakaz zaprzestania używania wspomnianego oznaczenia.

               3)

               Nie można nakazać zaprzestania używania danego oznaczenia, jeśli zostało stwierdzone, że w wyniku działania lub zaniechania jego właściciela wspomniany znak towarowy utracił moc odróżniającą w taki sposób, że stał się on nazwą powszechnie używaną w rozumieniu art. 12 ust. 2 dyrektywy 89/104, a co za tym idzie, jego właściciel utracił swoje prawa.

      (1)  Dz.U. C 132 z 28.5.2005