title: Sprawa C-124/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 16 grudni 2020 r. w sprawie T-93/18, International Skating Union / Komisja Europejska, wniesione w dniu 26 lutego 2021 r. przez International Skating Union

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/19

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 16 grudni 2020 r. w sprawie T-93/18, International Skating Union / Komisja Europejska, wniesione w dniu 26 lutego 2021 r. przez International Skating Union
      (Sprawa C-124/21 P)
      (2021/C 163/25)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: International Skating Union (przedstawiciel: J.F. Bellis, avocat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Mark Jan Hendrik Tuitert, Niels Kerstholt, European Elite Athletes Association

         Żądania wnoszącej odwołanie

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej T-93/18, International Skating Union/Komisja, w zakresie, w jakim oddalono w nim skargę wnoszącej odwołanie;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 8 grudnia 2017 r. w sprawie AT/40208 – Zasady kwalifikowania zawodników Międzynarodowej Unii Łyżwiarskiej; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji oraz interwenientów w pierwszej instancji kosztami niniejszego postępowania i kosztami postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy: Sąd naruszył art. 263 TFUE oraz orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości dotyczące art. 101 TFUE, uznając, że zasady kwalifikowania zawodników ISU ograniczają konkurencję ze względu na cel.
      Część 1: Sąd nie zbadał żadnego z argumentów wnoszącej odwołanie kwestionujących dokonaną przez Komisję ocenę okoliczności faktycznych uzasadniających stwierdzenie ograniczenia konkurencji ze względu na cel, przedstawioną w decyzji Komisji z dnia 8 grudnia 2017 r. w sprawie AT/40208 – Zasady kwalifikowania zawodników Międzynarodowej Unii Łyżwiarskiej (zwanej dalej „sporną decyzją”).
      Wszystkie argumenty wnoszącej odwołanie podważające dokonaną przez Komisję ocenę okoliczności faktycznych uzasadniających zawarte w art. 1 spornej decyzji stwierdzenie, że ISU naruszyła art. 101 TFUE poprzez „przyjęcie i stosowanie” zasad kwalifikowania zawodników zostały albo błędnie uznane za nieskuteczne, albo po prostu pominięte.
      Część 2: Sąd ponownie zdefiniował ograniczenie konkurencji, o którym mowa w niniejszej sprawie, naruszając ciążący na nim obowiązek niezastępowania rozumowania Komisji własnym rozumowaniem, oraz błędnie zakwalifikował elementy omówione przez Komisję w sekcji 8.5 spornej decyzji jako istotne dla stwierdzenia ograniczenia konkurencji ze względu na cel, naruszając orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości dotyczące art. 101 TFUE.
      Zamiast przeprowadzić kontrolę zawartego w spornej decyzji stwierdzenia naruszenia, sąd określił nowe naruszenie konkurencji ze względu na cel, które wywiódł z: 1) abstrakcyjnej analizy zasad kwalifikowania zawodników ISU, niepowiązanej z żadną analizą tego, w jaki sposób są one stosowane w praktyce; oraz 2) elementów omówionych przez Komisję w sekcji 8.5 spornej decyzji, które nie są związane ze stwierdzeniem w tej decyzji naruszenia ze względu na cel (sekcja 8.3).
      Część 3: Sąd dopuścił się naruszeń prawa w związku z analizą czterech elementów, na które powołała się Komisja w celu stwierdzenia, że zasady kwalifikowania zawodników ISU stanowią ograniczenie konkurencji ze względu na cel.
      Treść zasad kwalifikowania zawodników: z poziomu sankcji nakładanych w ramach stosowania zasad kwalifikowania zawodników nie można wywieść żadnego wniosku co do domniemanego ograniczającego celu tych zasad. Niekorzystne dla konkurencji skutki wynikają ze stosowania sankcji tylko wówczas, gdy odmowa zatwierdzenia danego wydarzenia jest nieuzasadniona. Sam poziom sankcji nie świadczy w żaden sposób o treści zasad.
      Cele zasad kwalifikowania zawodników ISU: z uznanie, że system preautoryzacji ISU służy realizacji uzasadnionego celu powinno być dla Sądu podstawą do wyciągnięcia wniosku, że zasady kwalifikowania zawodników ISU nie mogą ograniczać konkurencji ze względu na cel.
      Kontekst prawny i gospodarczy zasad kwalifikowania zawodników ISU: Sąd błędnie zinterpretował wyrok w sprawie C-67/13, Cartes Bancaires, uznając za nieistotną okoliczność, że wszystkie zawody łyżwiarstwa szybkiego organizowane przez osoby trzecie były zatwierdzane przez ISU na tej podstawie, że nie było żadnych „interakcji” między rynkiem łyżwiarstwa figurowego, a właściwym rynkiem łyżwiarstwa szybkiego.
      Przyświecający ISU zamiar ograniczenia konkurencji: okoliczność, że zamiar nie jest niezbędnym czynnikiem analizy „ze względu na cel”, nie upoważnia Sądu do oddalenia jako bezskutecznych argumentów wnoszącej odwołanie podważających dokonaną przez Komisję ocenę okoliczności faktycznych zawartą w motywach 175–178 spornej decyzji, na której Komisja oparła się w celu stwierdzenia, że ISU naruszyła art. 101 TFUE poprzez przyjęcie i stosowanie zasad kwalifikowania zawodników.
      Zarzut drugi: Sąd naruszył prawo, nie odnosząc się do zarzutu czwartego podniesionego przez wnoszącą odwołanie w jej skardze, według którego decyzja ISU odmawiająca zatwierdzenia zawodów Dubai Icederby 2014 nie wchodzi w zakres art. 101 TFUE, ponieważ decyzja ta służyła realizacji uzasadnionego celu zgodnego z kodeksem etycznym ISU, który zakazuje wszelkich form wspierania zakładów.
      Sąd naruszył prawo, błędnie uznając, że zarzut wnoszącej odwołanie zawiera abstrakcyjne rozważania na temat zasadności celu, jakim jest ochrona integralności łyżwiarstwa szybkiego. W zarzucie tym zakwestionowano odmowę uznania przez Komisję zasadności wyrażonych przez ISU wątpliwości etycznych odnoszących się do koncepcji zawodów łyżwiarstwa szybkiego połączonych z zakładami sportowymi, które miały być oferowane na miejscu podczas imprezy w Dubaju. Sąd pominął przedstawione przez ISU dowody, a w szczególności sprawozdanie z przeprowadzonej na forum Zgromadzenia Narodowego Korei Południowej debaty, w której odrzucono tę koncepcję ze względu na duże ryzyko manipulacji, co potwierdza obawy etyczne wyrażone przez ISU. Zawody Dubai Icederby są jedynym wydarzeniem sportowym, które nie zostało zatwierdzone w ramach systemu preautoryzacji ISU.


title: Sprawa C-127/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-430/18, American Airlines / Komisja Europejska, wniesione w dniu 26 lutego 2021 r. przez American Airlines, Inc.

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/21

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 16 grudnia 2020 r. w sprawie T-430/18, American Airlines / Komisja Europejska, wniesione w dniu 26 lutego 2021 r. przez American Airlines, Inc.
      (Sprawa C-127/21 P)
      (2021/C 163/26)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: American Airlines, Inc. (przedstawiciele: J.P. Poitras, avocat, J. Ruiz Calzado, abogado, J. Wileur, avocat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Delta Air Lines, Inc.

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  zawieszenie i uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2017) 2788 final z dnia 30 kwietnia 2018 r.;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, ponowne skierowanie sprawy do Sądu Unii Europejskiej, aby ten wydał rozstrzygnięcie zgodne z wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości;

                  —

                  obciążenie Komisji poniesionymi przez nią i przez wnoszącą odwołanie kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania przed Sądem;

                  —

                  podjęcie wszelkich innych środków, które Trybunał uzna za konieczne.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie opiera je na jednym tylko zarzucie, dotyczącym tego, że Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa zatwierdzając przyjętą przez Komisję błędną wykładnię, zgodnie z którą kryterium „właściwego wykorzystania” zawarte w klauzuli 1.10 zobowiązań dotyczących połączenia American Airlines-US Airways (zwanych dalej „zobowiązaniami”) oznacza jedynie „brak wykorzystania stanowiącego nadużycie” i że, w konsekwencji, błędnie zatwierdził w tym wyroku decyzję Komisji C(2018) 2788 final z dnia 30 kwietnia 2018 r., przyznającej Delta Air Lines prawa nabyte (sprawa M.6607 – US Airways/American Airlines).
      Zarzut ten dzieli się na trzy części:
      W pierwszej z nich wnosząca odwołanie skupia się na prawidłowym z prawnego punktu widzenia podejściu do wykładni kryterium „właściwego wykorzystania” przy przyznawaniu praw nabytych z tytułu klauzuli 1.10 zobowiązań i wykazuje, że Sąd w swym podejściu do wykładni dopuścił się naruszenia prawa.
      W drugiej części wnosząca odwołanie wskazuje, że Sąd również dopuścił się naruszenia prawa zatwierdzając analizę Komisji, zgodnie z którą „właściwe wykorzystanie” oznacza jedynie „brak wykorzystania stanowiącego nadużycie”, zatwierdzając w ten sposób błędnie to, iż Delta nie wykorzystuje 470 korekt czasu na start lub lądowanie.
      W trzeciej części wnosząca odwołanie wyjaśnia, jakich naruszeń prawa dopuścił się Sąd w wykładni klauzuli 1.9 zobowiązań, a w szczególności sfomułowania „w sposób zgodny ze złożoną ofertą” na podstawie błędnej analizy prawnej formularza RM.


title: Sprawa C-144/21: Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2021 r. – Parlament Europejski / Komisja Europejska

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/22

      Skarga wniesiona w dniu 5 marca 2021 r. – Parlament Europejski / Komisja Europejska
      (Sprawa C-144/21)
      (2021/C 163/27)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: L. Visaggio, C. Ionescu Dima, M. Menegatti, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1 i 5, a także art. 2, 3, 4, 5, 7, 9 i 10 decyzji wykonawczej Komisji C(2020) 8797 z dnia 18 grudnia 2020 r. zezwalającej częściowo na określone zastosowania trójtlenku chromu na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (1) (Chemservice GmbH i in.), w zakresie, w jakim wskazane przepisy tej decyzji przewidują zezwolenia na zastosowania 2, 4 i 5 (oraz zastosowanie 1 w związku ze sporządzaniem mieszanin dla zastosowań 2, 4 i 5) oznaczone sygnaturami od REACH/20/18/0 do REACH/20/18/27;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2020) 8797 z dna 18 grudnia 2020 r. w całości;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, w ramach którego twierdzi, ze zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem wymogów określonych w art. 60 ust. 4 i 7 rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady, wobec czego należy stwierdzić jej nieważność w zakresie, w jakim przewiduje ona zezwolenia dla zastosowań 2, 4 i 5 (oraz zastosowania 1 w związku ze sporządzaniem mieszanin dla zastosowań 2, 4 i 5) oznaczone sygnaturami od REACH/20/18/0 do REACH/20/18/27. Tytułem żądania ewentualnego, na wypadek gdyby Trybunał uznał, że zawarte w zaskarżonej decyzji zezwolenia dla zastosowania 6, oznaczone sygnaturami od REACH/20/18/28 do REACH/20/18/34 są na tyle ściśle związane z zezwoleniami dla innych zastosowań, że zezwoleń udzielonych dla zastosowań 2, 4 i 5 (oraz zastosowania 1 w związku ze sporządzaniem mieszanin dla zastosowań 2, 4 i 5) nie da się oddzielić od pozostałej części zaskarżonej decyzji, strona skarżąca utrzymuje, że należy stwierdzić nieważność tej decyzji w całości.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. 2006, L 396, s. 1).


title: Sprawa T-245/17: Wyrok Sądu z dnia 10 marca 2021 r. – ViaSat / Komisja [Skarga na bezczynność i o stwierdzenie nieważności – Sieci i usługi łączności elektronicznej – Zharmonizowane wykorzystanie widma częstotliwości 2 GHz – Ogólnoeuropejskie systemy dostarczające satelitarne usługi komunikacji ruchomej (MSS) – Decyzja 2007/98/WE – Zharmonizowana procedura selekcji operatorów – Zezwolenia dla wybranych operatorów – Decyzja 626/2008/WE – Wezwanie do działania – Brak wezwania do usunięcia uchybienia – Zajęcie stanowiska przez Komisję – Niedopuszczalność – Odmowa działania – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Niedopuszczalność – Kompetencje Komisji]

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/23

      Wyrok Sądu z dnia 10 marca 2021 r. – ViaSat / Komisja
      (Sprawa T-245/17) (1)

      (Skarga na bezczynność i o stwierdzenie nieważności - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Zharmonizowane wykorzystanie widma częstotliwości 2 GHz - Ogólnoeuropejskie systemy dostarczające satelitarne usługi komunikacji ruchomej (MSS) - Decyzja 2007/98/WE - Zharmonizowana procedura selekcji operatorów - Zezwolenia dla wybranych operatorów - Decyzja 626/2008/WE - Wezwanie do działania - Brak wezwania do usunięcia uchybienia - Zajęcie stanowiska przez Komisję - Niedopuszczalność - Odmowa działania - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność - Kompetencje Komisji)
      (2021/C 163/28)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ViaSat, Inc. (Carlsbad, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci E. Righini, J. Ruiz Calzado, P. de Bandt, M. Gherghinaru i L. Panepinto)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun, L. Nicolae i V. Di Bucci, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę skarżącą: Królestwo Niderlandów (przedstawiciel: M. Bulterman, pełnomocnik), Eutelsat SA (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci L. de la Brosse i C. Barraco-David)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: EchoStar Mobile Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciel: A. Robertson, QC), Inmarsat Ventures Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci C. Spontoni, B. Amory i É. Barbier de La Serre oraz A. Howard, barrister)

         Przedmiot

      Tytułem żądania głównego, oparte na art. 265 TFUE żądanie stwierdzenia, że Komisja niezgodnie z prawem zaniechała podjęcia pewnych działań w ramach zharmonizowanego stosowania przepisów dotyczących świadczenia satelitarnych usług łączności ruchomej (MSS) w paśmie częstotliwości 2 GHz oraz, tytułem ewentualnym, żądanie oparte na art. 263 TFUE, zmierzające do stwierdzenia nieważności pism Komisji z dnia 14 i 21 lutego 2017 r., w których odpowiedziała ona na wezwanie skarżącej do działania.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  ViaSat, Inc. pokrywa własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Eutelsat SA, Królestwo Niderlandów, EchoStar Mobile Ltd i Inmarsat Ventures Ltd pokrywają własne koszty

         (1)  Dz.U. C 213 z 3.7.2017.


title: Sprawa T-539/18: Wyrok Sądu z dnia 10 marca 2021 r. – Ayuntamiento de Quart de Poblet / Komisja [Klauzula arbitrażowa – Program ramowy na rzecz innowacji i konkurencyjności (2007 – 2013) – Umowy „Highly scalable Deployment model of Inclusive E-GOvern” (DIEGO) i „Speeding Every European Digital” (SEED) – Noty obciążeniowe – Koszty kwalifikowalne – Uzasadnienie kosztów – Wiarygodność harmonogramów prac poświęconych realizacji projektów]

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/24

      Wyrok Sądu z dnia 10 marca 2021 r. – Ayuntamiento de Quart de Poblet / Komisja
      (Sprawa T-539/18) (1)

      (Klauzula arbitrażowa - Program ramowy na rzecz innowacji i konkurencyjności (2007 – 2013) - Umowy „Highly scalable Deployment model of Inclusive E-GOvern” (DIEGO) i „Speeding Every European Digital” (SEED) - Noty obciążeniowe - Koszty kwalifikowalne - Uzasadnienie kosztów - Wiarygodność harmonogramów prac poświęconych realizacji projektów)
      (2021/C 163/29)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Ayuntamiento de Quart de Poblet (Quart de Poblet, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci B. Sanchis Piqueras i J.A. Rodríguez Pellitero)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Estrada de Solà i M. Ilkova, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 272 TFUE żądanie zmierzające zasadniczo do stwierdzenia nieistnienia wierzytelności umownych, które – jak twierdzi Komisja – przysługują tej instytucji wobec strony skarżącej na podstawie umów o udzielenie dotacji DIEGO i SEED.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Ayuntamiento de Quart de Poblet pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa T-693/19: Wyrok Sądu z dnia 10 marca 2021 r. – Kerry Luxembourg / EUIPO – Ornua (KERRYMAID) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie unijnego słownego znaku towarowego KERRYMAID – Wcześniejszy unijny graficzny znak towarowy zawierający element słowny Kerrygold – Względna podstawa odmowy rejestracji – Nazwa geograficzna – Element dominujący – Zgodne współistnienie – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 – Stosowanie prawa w czasie]

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/24

      Wyrok Sądu z dnia 10 marca 2021 r. – Kerry Luxembourg / EUIPO – Ornua (KERRYMAID)
      (Sprawa T-693/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie unijnego słownego znaku towarowego KERRYMAID - Wcześniejszy unijny graficzny znak towarowy zawierający element słowny Kerrygold - Względna podstawa odmowy rejestracji - Nazwa geograficzna - Element dominujący - Zgodne współistnienie - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Stosowanie prawa w czasie)
      (2021/C 163/30)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Kerry Luxembourg Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przestawiciele: F. Traub, avocat, i I. Connor, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: H. O’Neill i S. Hanne, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania przed Izbą Odwoławczą, będąca interwenientem w postępowaniu przed Sądem: Ornua Co-operative Ltd (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci E. Armijo Chávarri i A. Sanz Cerralbo)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 lipca 2019 r. (sprawa R 2473/2013-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Kerry Luxembourg a Ornua.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Kerry Luxembourg Sàrl pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Ornua Co-operative Ltd.

         (1)  Dz.U. C 413 z 9.12.2019.


title: Sprawa T-694/19: Wyrok Sądu z dnia 10 marca 2021 r. – FI / Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Żyjący małżonek – Renta rodzinna – Artykuły 18, 19 i 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego – Przesłanki kwalifikujące – Czas trwania małżeństwa – Zarzut niezgodności z prawem – Równość traktowania – Proporcjonalność]

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/25

      Wyrok Sądu z dnia 10 marca 2021 r. – FI / Komisja
      (Sprawa T-694/19) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Żyjący małżonek - Renta rodzinna - Artykuły 18, 19 i 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego - Przesłanki kwalifikujące - Czas trwania małżeństwa - Zarzut niezgodności z prawem - Równość traktowania - Proporcjonalność)
      (2021/C 163/31)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: FI (przedstawiciel: adwokat F. Moyse)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Mongin i T. Bohr, pełnomocnicy)

         Interwenientci popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: J. Van Pottelberge i J. Steele, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 8 marca i z dnia 1 kwietnia 2019 r. oddalających wniosek o przyznanie skarżącemu renty rodzinnej.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 8 marca 2019 r. i z dnia 1 kwietnia 2019 r. oddalających wniosek o przyznanie FI renty rodzinnej.

                  2)

                  Komisja pokrywa, poza własnymi kosztami postępowania, koszty poniesione przez FI.

                  3)

                  Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej pokrywają każde własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.


title: Sprawa T-809/19: Wyrok Sądu z dnia 24 lutego 2021 r. – Liga Nacional de Fútbol Profesional / EUIPO (El Clasico) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Graficzny znak towarowy El Clasico – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Charakter opisowy – Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/25

      Wyrok Sądu z dnia 24 lutego 2021 r. – Liga Nacional de Fútbol Profesional / EUIPO (El Clasico)
      (Sprawa T-809/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy El Clasico - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego uzyskanego w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 163/32)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Liga Nacional de Fútbol Profesional (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci C. Casas Feu i C.J. Riesco Losa)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Palmero Cabezas i A. Crawcour, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 października 2019 r. (sprawa R 1966/2018-2) dotyczącą międzynarodowej rejestracji wskazującej Unię Europejską graficznego znaku towarowego El Clasico.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Liga Nacional de Fútbol Profesional zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 27 z 27.1.2020.


title: Sprawa T-56/20: Wyrok Sądu z dnia 24 lutego 2021 r. – Bezos Family Foundation / EUIPO – SNCF Mobilités (VROOM) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego VROOM – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy POP & VROOM – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/26

      Wyrok Sądu z dnia 24 lutego 2021 r. – Bezos Family Foundation / EUIPO – SNCF Mobilités (VROOM)
      (Sprawa T-56/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego VROOM - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy POP & VROOM - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2021/C 163/33)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Bezos Family Foundation (Seattle, Waszyngton, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci A. Klett, M. Schaffner i M. Lambert Maillard)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Folliard-Monguiral i V. Ruzek, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: SNCF Mobilités, établissement public à caractère industriel et commercial (Saint-Denis, Francja)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 listopada 2019 r. (sprawa R 1288/2019-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między SNCF Mobilités a Bezos Family Foundation.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Bezos Family Foundation est condamnée aux dépens.

         (1)  Dz.U. C 87 z 16.3.2020.


title: Sprawa T-61/20: Wyrok Sądu z dnia 24 lutego 2021 r. – Sonova / EUIPO – Digitmarket (B-Direct) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską – Słowny znak towarowy B-Direct – Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy bizdirect – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/27

      Wyrok Sądu z dnia 24 lutego 2021 r. – Sonova / EUIPO – Digitmarket (B-Direct)
      (Sprawa T-61/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy B-Direct - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy bizdirect - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 163/34)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Sonova AG (Stäfa, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat A. Sabellek)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: R. Manea i A. Söder, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Digitmarket – Sistemas de lnformação SA (Maia, Portugalia)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 listopada 2019 r. (sprawa R 88/2019-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Digitmarket – Sistemas de Informação a Sonovą.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Sonova AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 87 z 16.3.2020.


title: Sprawa T-66/20: Wyrok Sądu z dnia 10 marca 2021 r. – Hauz 1929 / EUIPO – Houzz (HAUZ LONDON) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego HAUZ LONDON – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy HOUZZ – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/27

      Wyrok Sądu z dnia 10 marca 2021 r. – Hauz 1929 / EUIPO – Houzz (HAUZ LONDON)
      (Sprawa T-66/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego HAUZ LONDON - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy HOUZZ - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2021/C 163/35)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Hauz 1929 Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat N. Lyberis)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: V. Ruzek, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Houzz, Inc. (Palo Alto, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 listopada 2019 r. (sprawa R 884/2019-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Houzz a Hauz 1929.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Hauz 1929 Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 95 z 23.3.2020.


title: Sprawa T-67/20: Wyrok Sądu z dnia 10 marca 2021 r. – Hauz 1929 / EUIPO – Houzz (HAUZ NEW YORK) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego HAUZ NEW YORK – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy HOUZZ – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/28

      Wyrok Sądu z dnia 10 marca 2021 r. – Hauz 1929 / EUIPO – Houzz (HAUZ NEW YORK)
      (Sprawa T-67/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego HAUZ NEW YORK - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy HOUZZ - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2021/C 163/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Hauz 1929 Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat N. Lyberis)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: V. Ruzek, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Houzz, Inc. (Palo Alto, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 listopada 2019 r. (sprawa R 886/2019-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Houzz a Hauz 1929.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Hauz 1929 Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 95 z 23.3.2020.


title: Sprawa T-68/20: Wyrok Sądu z dnia 10 marca 2021 r. – Hauz 1929 / EUIPO – Houzz (HAUZ EST 1929) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego HAUZ EST 1929 – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy HOUZZ – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/28

      Wyrok Sądu z dnia 10 marca 2021 r. – Hauz 1929 / EUIPO – Houzz (HAUZ EST 1929)
      (Sprawa T-68/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego HAUZ EST 1929 - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy HOUZZ - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2021/C 163/37)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Hauz 1929 Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat N. Lyberis)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: V. Ruzek, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Houzz, Inc. (Palo Alto, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 listopada 2019 r. (sprawa R 885/2019-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Houzz a Hauz 1929.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Hauz 1929 Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 95 z 23.3.2020.


title: Sprawa T-71/20: Wyrok Sądu z dnia 10 marca 2021 r. – Puma / EUIPO – CAMäleon (PUMA-System) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego PUMA-System – Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe PUMA – Względna podstawa odmowy rejestracji – Naruszenie renomy – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001]]

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/29

      Wyrok Sądu z dnia 10 marca 2021 r. – Puma / EUIPO – CAMäleon (PUMA-System)
      (Sprawa T-71/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego PUMA-System - Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe PUMA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Naruszenie renomy - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2021/C 163/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Puma SE (Herzogenaurach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. González-Bueno Catalán de Ocón)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Gája i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: CAMäleon Produktionsautomatisierung GmbH (Dettenhausen, Niemcy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 listopada 2019 r. (sprawa R 404/2019-1), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Puma a CAMäleon Produktionsautomatisierung.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 27 listopada 2019 r. (sprawa R 404/2019-1) w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza oddaliła odwołanie Puma SE dotyczące zgłoszenia do rejestracji oznaczenia słownego PUMA-System jako unijnego znaku towarowego dla towarów i usług z klas 7, 9, 16 i 42 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami, odpowiadających dla każdej z tych klas następującemu opisowi:

                              —

                              klasa 7: „śrubokręty elektryczne”;

                              —

                              klasa 9: „sprzęt komputerowy”, „komputery”, „sprzęt do przetwarzania danych i komputery”, „peryferia komputerowe”, „sprzęt peryferyjny do komputerów”, „magnetyczne i optyczne nośniki danych”, „drukarki komputerowe”, „detektory ciepła” i „mierniki panelowe”;

                              —

                              klasa 16: „katalogi dotyczące oprogramowania komputerowego”, „podręczniki do obsługi oprogramowania komputerowego”, „podręczniki instruktażowe”, „podręczniki instruktarzowe dla komputerów, telefonów komórkowych i urządzeń typu Hand-Held” i „książki;

                              —

                              klasa 42: „aktualizacja i konserwacja oprogramowania i programów komputerowych”, „konfiguracja sprzętu komputerowego za pomocą oprogramowania”, „konfiguracja sieci komputerowych za pomocą oprogramowania”, „konfiguracja oprogramowania komputerowego”, „usługi doradcze w zakresie sprzętu komputerowego i oprogramowania komputerowego” i „usługi wsparcia technicznego w zakresie oprogramowania komputerowego”.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Puma i EUIPO zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 114 z 6.4.2020.


title: Sprawa T-99/20: Wyrok Sądu z dnia 10 marca 2021 r. – Golvabia Innovation / EUIPO (MaxWear) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MaxWear – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/30

      Wyrok Sądu z dnia 10 marca 2021 r. – Golvabia Innovation / EUIPO (MaxWear)
      (Sprawa T-99/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MaxWear - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2021/C 163/39)
      Język postępowania: szwedzki

         Strony

         Strona skarżąca: Golvabia Innovation AB (Anderstorp, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat D. Thorbjörnsson)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: T. von Schantz i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 grudnia 2019 r. (sprawa R 888/2019-1), dotyczącą zgłoszenia do rejestracji oznaczenia słownego MaxWear jako znaku towarowego Unii Europejskiej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Golvabia Innovation AB zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 129 z 20.4.2020.


title: Sprawa T-728/18: Postanowienie Sądu z dnia 4 marca 2021 r. – Brand IP Licensing / EUIPO – Facebook (lovebook) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Wycofanie zgłoszenia do rejestracji – Umorzenie postepowania]

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/30

      Postanowienie Sądu z dnia 4 marca 2021 r. – Brand IP Licensing / EUIPO – Facebook (lovebook)
      (Sprawa T-728/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie zgłoszenia do rejestracji - Umorzenie postepowania)
      (2021/C 163/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Brand IP Licensing Ltd (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciel: J. MacKenzie, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: L. Rampini i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Facebook, Inc. (Menlo Park, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: Y. Zhou, solicitor)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 października 2018 r. (sprawa R 2279/2017-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Facebook a Brand IP Licensing.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Brand IP Licensing Ltd i Facebook, Inc. pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 54 z 11.2.2019.


title: Sprawa T-587/19: Postanowienie Sądu z dnia 23 lutego 2021 r. – Frutas Tono / EUIPO – Agrocazalla (Marién) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Interwencja drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą – Odpowiedź na skargę złożona po terminie – Niedopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta na podstawie art. 173 § 1 regulaminu postępowania – Unieważnienie wcześniejszego słownego znaku towarowego służącego za podstawę zaskarżonej decyzji – Umorzenie postępowania]

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/31

      Postanowienie Sądu z dnia 23 lutego 2021 r. – Frutas Tono / EUIPO – Agrocazalla (Marién)
      (Sprawa T-587/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Interwencja drugiej strony w postępowaniu przed izbą odwoławczą - Odpowiedź na skargę złożona po terminie - Niedopuszczenie do udziału w sprawie w charakterze interwenienta na podstawie art. 173 § 1 regulaminu postępowania - Unieważnienie wcześniejszego słownego znaku towarowego służącego za podstawę zaskarżonej decyzji - Umorzenie postępowania)
      (2021/C 163/41)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Frutas Tono, SL (Benifairó de la Valldigna, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat A. Cañizares Doménech)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Agrocazalla, SL (Lorca, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 25 czerwca 2019 r. (sprawa R 171/2018-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Agrocazalla a Frutas Tono.

         Sentencja

                  1)

                  Agrocazalla, SL nie zostaje dopuszczona do udziału w sprawie.

                  2)

                  Agrocazalla pokrywa własne koszty.

                  3)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  4)

                  Każda ze stron ponosi własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 363 z 28.10.2019.


title: Sprawa T-885/19: Postanowienie Sądu z dnia 5 marca 2021 r. – Aquind i in. / Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Energia – Transeuropejska infrastruktura energetyczna – Rozporządzenie (UE) nr 347/2013 – Przekazanie uprawnień Komisji – Artykuł 290 TFUE – Akt delegowany zmieniający unijną listę projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania – Charakter aktu w okresie, w którym Parlament i Rada mogą wyrazić sprzeciw – Akt niepodlegający zaskarżeniu – Oczywista niedopuszczalność]

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/32

      Postanowienie Sądu z dnia 5 marca 2021 r. – Aquind i in. / Komisja
      (Sprawa T-885/19) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Energia - Transeuropejska infrastruktura energetyczna - Rozporządzenie (UE) nr 347/2013 - Przekazanie uprawnień Komisji - Artykuł 290 TFUE - Akt delegowany zmieniający unijną listę projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania - Charakter aktu w okresie, w którym Parlament i Rada mogą wyrazić sprzeciw - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Oczywista niedopuszczalność)
      (2021/C 163/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Aquind Ltd (Wallsend, Zjednoczone Królestwo), Aquind Energy Sàrl, (Luksemburg, Luksemburg), Aquind SAS (Rouen, Francja) (przedstawiciele: S. Goldberg, C. Davis, J. Bille, solicitors, i E. White, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet, Y. Marinova i B. De Meester, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: J. Möller, D. Klebs, S. Heimerl i S. Costanzo, pełnomocnicy), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: J. Ruiz Sánchez, pełnomocnik), Republika Francuska (przedstawiciele: A.L. Desjonquères, C. Mosser i A. Daniel, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia delegowanego (UE) 2020/389 Komisji z dnia 31 października 2019 r. zmieniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 347/2013 w odniesieniu do unijnej listy projektów będących przedmiotem wspólnego zainteresowania (Dz.U. 2020, L 74, s. 1).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna

                  2)

                  Aquind Ltd, Aquind Energy Sàrl i Aquind SAS pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję, w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

                  3)

                  Republika Federalna Niemiec, Królestwo Hiszpanii i Republika Francuska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 68 z 2.3.2020.


title: Sprawa T-132/20: Postanowienie Sądu z dnia 4 marca 2021 r. – NEC OncoImmunity / EASME [Skarga o stwierdzenie nieważności – Program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji „Horizon 2020” (2014 – 2020) – Umowa o udzielenie dotacji – Pismo w sprawie wypowiedzenia – Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany – Niedopuszczalność – Rozporządzenie (UE) nr 1290/2013 – Utrata statusu MŚP]

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/32

      Postanowienie Sądu z dnia 4 marca 2021 r. – NEC OncoImmunity / EASME
      (Sprawa T-132/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji „Horizon 2020” (2014 – 2020) - Umowa o udzielenie dotacji - Pismo w sprawie wypowiedzenia - Akt wpisujący się w ramy czysto umowne, z którymi jest nierozerwalnie związany - Niedopuszczalność - Rozporządzenie (UE) nr 1290/2013 - Utrata statusu MŚP)
      (2021/C 163/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: NEC OncoImmunity AS (Oslo, Norwegia) (przedstawiciele: adwokaci T. Nordby, R. Bråthen i O. Brouwer)

         Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Małych i Średnich Przedsiębiorstw (przedstawiciele: G. Niddam i A. Galea, pełnomocnicy, których wspierali adwokaci D. Waelbroeck i A. Duron)

         Przedmiot

      Tytułem żądania głównego wniosek na podstawie art. 263 TFUE o stwierdzenie nieważności domniemanej decyzji zawartej w piśmie EASME nr Ares (2019) 7905893 z dnia 23 grudnia 2019 r. dotyczącej wypowiedzenia umowy o udzielenie dotacji zawartej w ramach programu ramowego w zakresie badań naukowych i innowacji „Horizon 2020” (2014–2020) oraz, tytułem żądania ewentualnego, wniosek na podstawie art. 272 TFUE o stwierdzenie, że zostały naruszone postanowienia tej umowy.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga została odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  NEC OncoImmunity AS zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 11.5.2020.


title: Sprawa T-135/20: Postanowienie Sądu z dnia 26 lutego 2021 r. – Vulkano Research and Development / EUIPO – Ega (EGA Master) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku – Umorzenie postępowania]

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/33

      Postanowienie Sądu z dnia 26 lutego 2021 r. – Vulkano Research and Development / EUIPO – Ega (EGA Master)
      (Sprawa T-135/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Wycofanie wniosku o unieważnienie prawa do znaku - Umorzenie postępowania)
      (2021/C 163/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Vulkano Research and Development, SL (Vitoria-Gasteiz, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci V. Wellens i C. Schellekens)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: D. Walicka i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Ega sp. z o.o. sp.k. (Starogard Gdański, Polska) (przedstawiciele: adwokaci K. Błach Morysińska i K. Dobrowolski)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 grudnia 2013 r. (sprawa R 1038/2018-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Egą a Vulkano Research and Development.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Vulkano Research and Development, SL i Ega sp. z o.o. sp.k. pokrywają własne koszty oraz, po połowie, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 161 z 11.5.2020.


title: Sprawa T-251/20: Postanowienie Sądu z dnia 8 marca 2021 r. – KG / Parlament [Skarga o stwierdzenie nieważności i o zadośćuczynienie – Służba publiczna – Emerytura – Skorzystanie ze współczynnika korygującego w odniesieniu do ustalenia praw emerytalnych – Odmowa zajęcia stanowiska w przedmiocie wniosku skarżącego – Brak niekorzystnego aktu – Niedopuszczalność]

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/34

      Postanowienie Sądu z dnia 8 marca 2021 r. – KG / Parlament
      (Sprawa T-251/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności i o zadośćuczynienie - Służba publiczna - Emerytura - Skorzystanie ze współczynnika korygującego w odniesieniu do ustalenia praw emerytalnych - Odmowa zajęcia stanowiska w przedmiocie wniosku skarżącego - Brak niekorzystnego aktu - Niedopuszczalność)
      (2021/C 163/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: KG (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Champetier)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: T. Lazian i I. Terwinghe, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 270 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności pisma Parlamentu z dnia 30 sierpnia 2019 r., w którym Parlament odmówił wydania decyzji dotyczącej zastosowania współczynnika korygującego w odniesieniu do przyszłego ustalenia praw emerytalnych skarżącej, jak również decyzji oddalającej zażalenie dotyczące tego pisma, oraz po drugie, wypłaty zadośćuczynienia za krzywdę, jaką z tego powodu miała ponieść skarżąca.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 247 z 27.7.2020.


title: Sprawa T-437/20: Postanowienie Sądu z dnia 25 lutego 2021 r. – Ultrasun / EUIPO (ULTRASUN) [Skarga o stwierdzenie nieważności – Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ULTRASUN – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Skarga prawnie oczywiście bezzasadna]

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/34

      Postanowienie Sądu z dnia 25 lutego 2021 r. – Ultrasun / EUIPO (ULTRASUN)
      (Sprawa T-437/20) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego ULTRASUN - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Skarga prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2021/C 163/46)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Ultrasun AG (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: E. Markakis, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 kwietnia 2020 r. (sprawa R 1453/2019-4), dotyczącą zgłoszenia oznaczenia słownego ULTRASUN jako unijnego znaku towarowego

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                  Ultrasun AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020.


title: Sprawa T-655/20 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 lutego 2021 r. – Symrise / ECHA [Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – REACH – Substancja 2-ethylhexyl salicylate – Kontrola zgodności rejestracji z przepisami – Obowiązek dostarczenia pewnych informacji, do których uzyskania konieczne jest przeprowadzenie badań na zwierzętach – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Brak pilnego charakteru]

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/35

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 lutego 2021 r. – Symrise / ECHA
      (Sprawa T-655/20 R)
      (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - REACH - Substancja 2-ethylhexyl salicylate - Kontrola zgodności rejestracji z przepisami - Obowiązek dostarczenia pewnych informacji, do których uzyskania konieczne jest przeprowadzenie badań na zwierzętach - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak pilnego charakteru)
      (2021/C 163/47)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Symrise AG (Holzminden, Niemcy) (przedstawiciele: R. Cana, E. Mullier i H. Widemann, adwokaci)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (przedstawiciele: W. Broere, N. Knight i M. Heikkilä, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie zarządzenia środków tymczasowych polegających, po pierwsze, na zawieszeniu wykonania wydanej przez Radę Odwoławczą Europejskiej Agencji Chemikaliów decyzji z dnia 18 sierpnia 2020 r. w sprawie nr A-009–2018 dotyczącej dokumentacji rejestracyjnej skarżącej dla substancji 2-ethylhexyl salicylate i, po drugie, nakazania przedłużenia, na czas tego zawieszenia, terminu wyznaczonego na podanie do wiadomości wyników testów.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-7/21: Postanowienie Sądu z dnia 10 marca 2021 r. – El Corte Inglés / EUIPO – Kassl (STUDIO KASSL) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Wycofanie zgłoszenia do rejestracji – Umorzenie postępowania]

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/35

      Postanowienie Sądu z dnia 10 marca 2021 r. – El Corte Inglés / EUIPO – Kassl (STUDIO KASSL)
      (Sprawa T-7/21) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie zgłoszenia do rejestracji - Umorzenie postępowania)
      (2021/C 163/48)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.L. Rivas Zurdo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J.F. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Kassl Holding BV (Amsterdam, Niderlandy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 października 2020 r. (sprawa R 880/2020-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między El Corte Inglés a Kassl.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Każda ze stron pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 62 z 22.2.2021.


title: Sprawa T-727/20: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2020 r. – Kirimova / EUIPO

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/36

      Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2020 r. – Kirimova / EUIPO
      (Sprawa T-727/20)
      (2021/C 163/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Nigar Kirimova (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokatka A. Parassina)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Żądania strony skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji dyrektora wykonawczego EUIPO z dnia 30 września 2020 r.;

                  —

                  nakazanie EUIPO przyznania jej odstępstwa od wymogu posiadania obywatelstwa jednego z państw członkowskich Europejskiego Obszaru Gospodarczego przewidzianego w art. 120 ust. 4 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 z dnia 14 czerwca 2017 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem 2017/1001”);

                  —

                  nakazanie EUIPO umieszczenia jej nazwiska na liście zawodowych pełnomocników zgodnie art. 120 rozporządzenia 2017/1001;

                  —

                  obciążenie EUIPO całością kosztów i wydatków.

         Zarzuty i główne argumenty

      W skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora wykonawczego EUIPO nr ER 93419–2020 z dnia 30 września 2020 r. w przedmiocie jej wniosku o umieszczenie jej nazwiska na liście zawodowych pełnomocników zgodnie z art. 120 rozporządzenia 2017/1001 i wniosku o przyznanie jej odstępstwa przewidzianego w art. 120 ust. 4 lit. b) tego rozporządzenia.
      Na poparcie skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasady pewności prawa.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 120 ust. 4 rozporządzenia 2017/1001 ze względu na brak jego interpretacji i zastosowania w świetle podstawowych zasad Unii Europejskiej i podstawowego zakazu dyskryminacji.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady dobrej administracji poprzez nadużycie uprawnień dyskrecjonalnych.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia art. 94 i 97 rozporządzenia 2017/1001 poprzez naruszenia prawa do bycia wysłuchanym.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący nieprawidłowej oceny dowodu przedstawionego w sprawie.

         (1)  Dz.U. 2017 L 154, s. 1.


title: Sprawa T-33/21: Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2021 r. – Rumunia / Komisja

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/37

      Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2021 r. – Rumunia / Komisja
      (Sprawa T-33/21)
      (2021/C 163/50)
      Język postępowania: rumuński

         Strony

         Strona skarżąca: Rumunia (przedstawiciele: E. Gane i L. Bațagoi, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie częściowej nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2020/1734 z dnia 18 listopada 2020 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (1) w zakresie, w jakim dotyczy ona wydatków w łącznej kwocie 18 717 475,08 EUR dokonanych przez akredytowaną agencję płatniczą w Rumunii, zadeklarowanych w ramach EFRROW, które stanowią korektę ryczałtową (25 %) zastosowaną do wydatków dokonanych w latach budżetowych 2017, 2018, 2019 w odniesieniu do środka 215 podśrodka 1a krajowego programu rozwoju obszarów wiejskich (KPROW) 2007–2013;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niezgodnego z prawem wykonania przez Komisję uprawnienia do wyłączenia niektórych kwot z finansowania Unii na podstawie art. 52 rozporządzenia nr 1306/2013, co doprowadziło do naruszenia art. 76–78 rozporządzenia nr 1605/2002, art. 40 ust. 3 rozporządzenia nr 1698/2005, art. 12 ust. 6 i 7 rozporządzenia nr 907/2014, a także zasad pewności prawa, uzasadnionych oczekiwań i dobrej administracji

                              —

                              Po zatwierdzeniu metod obliczania wydatków dotyczących podśrodka 1a i jego wyników w drodze wydania decyzji wykonawczej C(2012)3529 final w sprawie zatwierdzenia sprostowania do programie rozwoju obszarów wiejskich w Rumunii na okres programowania 2007–2013, Komisja powinna była wypełnić swe obowiązki w przypadku, w którym w następstwie przeprowadzenia późniejszego audytu finansowego wspomniane metody uznano za sprzeczne z art. 40 ust. 3 rozporządzenia nr 1698/2005.

                              —

                              Równocześnie Komisja błędnie uznała w następstwie przeprowadzenia audytów finansowych, że metody obliczania odnoszące się do cen dotyczących podśrodka 1a mogły doprowadzić do nadmiernej rekompensaty dla beneficjentów i naruszyła w ten sposób art. 40 ust. 3 rozporządzenia nr 1698/2005.

                              —

                              Komisja błędnie zastosowała art. 12 ust. 6 i 7 rozporządzenia nr 907/2014 jak i własne wytyczne w sprawie obliczania korekt finansowych, gdy ustaliła powód zastosowania korekt i charakter odnośnych korekt.

                              —

                              Zaskarżona decyzja narusza zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań w kontekście, w którym, przyjmując decyzję wykonawczą C(2012)3529 final, Komisja spowodowała powstanie uzasadnionych oczekiwań po stronie organów rumuńskich oraz po stronie beneficjentów w odniesieniu do prawidłowości metod obliczania wydatków dotyczących podśrodka 1a i co do ich wyników.

                              —

                              Poprzez swoje zachowanie, które urzeczywistniło się w odrębnych stanowiskach i w udzielonej po terminie odpowiedzi przekazanej organom rumuńskim w związku z sytuacją, której była przyczyną sama Komisja, naruszyła ona zasady pewności prawa i dobrej administracji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia w rozumieniu art. 296 akapit drugi Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej

                              —

                              Komisja nie przedstawiła w odniesieniu do podśrodka wystarczającego i odpowiedniego uzasadnienia 1a faktu, że rzekomo błędne metody obliczania stanowiły okoliczność faktyczną odpowiadającą sytuacjom objętym art. 12 ust. 6 i 7 rozporządzenia nr 907/2014 lub nieprawidłowe w rozumieniu wytycznych Komisji w sprawie metod obliczania korekt finansowych ani w przedmiocie swojego zmiennego stanowiska odnośnie do kwalifikacji prawnej rzekomo błędnych metod obliczania.

         (1)  Dz.U. 2020, L 390, s. 10.


title: Sprawa T-81/21: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2021 r. – Sistem ecologica / Komisja

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/38

      Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2021 r. – Sistem ecologica / Komisja
      (Sprawa T-81/21)
      (2021/C 163/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca:„Sistem ecologica” production, trade and services d.o.o. Srbac (Bośnia i Hercegowina) (przedstawiciele: D. Diris, D. Rjabynina i C. Kocks, lawyers)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem zaniechania przez OLAF podjęcia w stosunku do skarżącej środków przewidzianych przez właściwe przepisy, a mianowicie powiadomienia jej o decyzji o wszczęciu dochodzenia lub śledztwa dotyczącego jej indywidualnie, powiadomienia jej o dochodzeniach lub śledztwach, które mogą jej dotyczyć osobiście oraz umożliwienia jej wypowiedzenia się w przedmiocie wszystkich dotyczących jej faktów przed wyciągnięciem dotyczących jej indywidualnie wniosków z tych dochodzeń lub śledztw;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji OLAF z dnia 25 listopada 2020 r. oddalającej wniosek skarżącej o udostępnienie jej akt dochodzenia;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji OLAF z dnia 25 listopada 2020 r. o uznaniu uwag skarżącej z dnia 16 października 2020 r. za zażalenia;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji OLAF z dnia 27 listopada 2020 r. oddalającej zażalenia skarżącej z dnia 16 października 2020 r;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji OLAF z dnia 8 grudnia 2020 r. o zamknięciu dotyczącego jej dochodzenia;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez OLAF w dniu 21 grudnia 2020 r., na mocy której zażalenia skarżącej z dnia 14 grudnia 2020 r. nie zostaną uznane za zażalenia;

                  —

                  stwierdzenie, że dotyczące jej informacje i dane oraz wszelkie istotne dowody przekazane władzom krajowym stanowią niedopuszczalny materiał dowodowy, wśród których znajduje się sprawozdanie z misji OLAF z dnia 16 stycznia 2020 r., komunikat z dnia 9 czerwca 2020 r. oraz sprawozdanie końcowe z dnia 8 grudnia 2020 r;

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem wszelkich procedur dochodzeniowych przeprowadzonych w ramach dochodzenia w następstwie wspomnianych decyzji;

                  —

                  uznanie wszelkich wniosków wyciągniętych z tych dochodzeń za niezgodne z prawem;

                  —

                  stwierdzenie niezgodności z prawem wszelkich informacji przekazanych władzom krajowym, w tym komunikatu z dnia 9 czerwca 2020 r. i sprawozdania końcowego z dnia 8 grudnia 2020 r;

                  —

                  zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącej kwoty 3 026 388,74 EUR tytułem odszkodowania za szkodę, oszacowaną tymczasowo, wraz z odsetkami w wysokości 8 % rocznie od dnia 15 czerwca 2020 r. do dnia całkowitej zapłaty, z powodu bezprawnego zachowania OLAF-u oraz szkody wyrządzonej działalności zawodowej i reputacji skarżącej;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi czternaście zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia zasad przejrzystości i niezależności dochodzenia prowadzonego przez OLAF.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady bezstronności.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa do nieobciążania samego siebie.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa do informacji na podstawie art. 7 ust. 2 rozporządzenia (UE, Euratom) 883/2013 (1).

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa do bycia wysłuchanym przed podjęciem niekorzystnych środków.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia prawa do domniemania niewinności.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia zasad poufności i ochrony danych, zgodnie z art. 10 rozporządzenia (UE, Euratom) 883/2013.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący naruszenia art. 41 ust. 2 lit. b) karty: naruszenie prawa skarżącej do dostępu do akt oraz zasady dobrej administracji.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (2).

                  10.

                  Zarzut dziesiąty dotyczący naruszenia zasady należytej staranności.

                  11.

                  Zarzut jedenasty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.

                  12.

                  Zarzut dwunasty dotyczący naruszenia prawa do obrony strony skarżącej.

                  13.

                  Zarzut trzynasty dotyczący stwierdzenia nieważności decyzji OLAF.

                  14.

                  Zarzut czternasty dotyczący pozaumownej odpowiedzialności OLAF za szkody poniesione przez skarżącą.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz.U. 2013 L 248, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43).


title: Sprawa T-101/21: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2021 r. – Primagra / Komisja

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/39

      Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2021 r. – Primagra / Komisja
      (Sprawa T-101/21)
      (2021/C 163/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Primagra a.s. (Milín, Republika Czeska) (przedstawiciele: adwokaci S. Sobolová i O. Billard)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zakazu udzielania dotacji nałożonego pismem pozwanej z dnia 22 października 2020 r., ARES (2020) 5759350;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, zgodnie z którym prawa podstawowe skarżącej zostały naruszone zarówno bezpośrednio jak i pośrednio przez pozwaną, ponieważ w toku postępowania prowadzącego do przyjęcia zaskarżonych środków skarżąca nigdy nie mogła skorzystać z prawa do bycia wysłuchaną.

                  2.

                  Zarzut drugi, zgodnie z którym pozwana nie ma kompetencji w zakresie przeprowadzania audytu konkretnych dotacji i podejmowania decyzji w przedmiocie konkretnych wniosków o przyznanie dotacji z europejskich funduszy strukturalnych i inwestycyjnych. Do uprawnień pozwanej w tym zakresie należy bowiem jedynie badanie ogólnej zgodności systemów zarządzania i kontroli wdrożonych przez państwa członkowskie, nie posiada ona natomiast żadnych uprawnień w zakresie przeprowadzania szczegółowego audytu i podejmowania decyzji w przedmiocie konkretnych wniosków o przyznanie dotacji złożonych przez poszczególne przedsiębiorstwa.

                  3.

                  Zarzut trzeci, zgodnie z którym pozwana nie ma kompetencji w zakresie wykładni i stosowania prawa wewnętrznego państw członkowskich, ponieważ jej kompetencje są ściśle ograniczone zasadą przyznania określoną w art. 5 i 13 traktatu o Unii Europejskiej. Wszelkie odstępstwa od tej zasady muszą być interpretowane w sposób ścisły, a z łącznej wykładni zasady przyznania i postanowień traktatów jasno wynika, że pozwana nie ma kompetencji do stosowania prawa wewnętrznego państwa członkowskiego. W każdym razie przepisy prawa czeskiego, na które powołuje się pozwana, nie mogą być poddane kontroli na podstawie rozporządzenia nr 1303/2013 (1), które stanowi podstawę prawną postępowania audytowego, który doprowadziło do przyjęcia zaskarżonych środków.

                  4.

                  Zarzut czwarty, zgodnie z którym pozwana nie przytoczyła treści przepisów prawa czeskiego, dopuściła się błędu w ich wykładni i stosowaniu. Zamiast wykazać treść prawa czeskiego, jak wymaga tego orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości, pozwana dokonała rażąco błędnej wykładni tego prawa, a w szczególności § 4c ustawy o konflikcie interesów, celowo ignorując orzecznictwo sądów czeskich, jak również ostateczną, wiążącą i wykonalną decyzję władz czeskich dotyczącą przedmiotu postępowania audytowego prowadzącego do przyjęcia zaskarżonych środków.

                  5.

                  Zarzut piąty, zgodnie z którym pozwana dopuściła się również błędu w wykładni i stosowaniu prawa UE, ponieważ błędnie stwierdziła naruszenie art. 61 rozporządzenia finansowego (2) i nie uwzględniła, że czeskie przepisy dotyczące konfliktu interesów są sprzeczne z podstawowymi zasadami prawa UE.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz.U. 2013, L 347, p. 320).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) 2018/1046 z dnia 18 lipca 2018 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii, zmieniające rozporządzenia (UE) nr 1296/2013, (UE) nr 1301/2013, (UE) nr 1303/2013, (UE) nr 1304/2013, (UE) nr 1309/2013, (UE) nr 1316/2013, (UE) nr 223/2014 i (UE) nr 283/2014 oraz decyzję nr 541/2014/UE, a także uchylające rozporządzenie (UE, Euratom) nr 966/2012 (Dz.U. 2018, L 193, p. 1).


title: Sprawa T-134/21: Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2021 r. – Malacalza Investimenti i Malacalza / EBC

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/41

      Skarga wniesiona w dniu 3 marca 2021 r. – Malacalza Investimenti i Malacalza / EBC
      (Sprawa T-134/21)
      (2021/C 163/53)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca:: Malacalza Investimenti Srl (Genua, Włochy) i Vittorio Malacalza (Genua) (przedstawiciele: adwokaci L. Boggio, S. Carbone i A. D’Angelo)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  zasądzenie od Europejskiego Banku Centralnego tytułem odszkodowania zapłaty:

                  —

                  na rzecz Malacalza Investimenti s.r.l. kwoty 870 525 670 EUR lub innej, wyższej lub niższej ustalonej w stosownym wypadku przez Sąd na zasadzie słuszności;

                  —

                  na rzecz Vittoria Malacalzy kwoty 4 546 022 EUR lub innej, wyższej lub niższej ustalonej w stosownym wypadku przez Sąd na zasadzie słuszności;

                  —

                  zasądzenie na rzecz obu skarżących kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Przedmiotem niniejszej sprawy jest wniosek na podstawie art. 268 i 340 TFUE o naprawienie szkody wyrządzonej skarżącym wskutek szeregu zachowań EBC, które wiążą się z wykonywaniem jego funkcji nadzorczej nad Banca Carige S.p.A. (zwanym dalej „bankiem Carige”) i polegają bądź na zaniechaniu wymaganych działań, bądź na podejmowaniu szkodliwych działań.
      Na poparcie skargi skarżący podnoszą następujące zarzuty.

                  1.

                  W pierwszej kolejności skarżący zarzucają, że Europejski Bank Centralny (EBC) przyczynił się do określenia obrazu sytuacji i perspektyw banku, w zaufaniu do którego akcjonariusze zainwestowali znaczne środki w kupno akcji banku Carige oraz w związku z subskrypcją kapitału i wpłatami na podwyższenie kapitału. Następnie EBC zniweczył oczekiwania poprzez sprzeczne zachowania i poprzez podejmowanie niespójnych działań, narzucając nieuzasadnione, nieproporcjonalne oraz niezgodne z prawem pod innymi względami środki, które stanowią część całościowego niezgodnego z prawem i szkodliwego postępowania. W tym względzie skarżący powołują się między innymi i w szczególności na: i) oczekiwania, które powstały w odniesieniu do sytuacji banku Carige wskutek dokonania podwyższenia kapitału w 2014 r. i w 2015 r.; ii) mające następnie miejsce zniweczenie tych oczekiwań w wyniku zachowań i działań EBC; iii) niezgodność z prawem tych działań i bezprawność całościowego postępowania, którego część one stanowią; iv) oczekiwania, które powstały w odniesieniu do sytuacji banku Carige wskutek dokonania podwyższenia kapitału w 2017 r.; v) mające następnie miejsce zniweczenie tych oczekiwań w wyniku zachowań i działań EBC; vi) niezgodność z prawem tych działań i bezprawność całościowego postępowania, którego część one stanowią; vii) niezgodność z prawem działań EBC – zwiastunów poważnych szkód polegających na utracie wartości akcji akcjonariuszy banku Carige – które to działania spowodowały konieczność zbycia kredytów o zmniejszonej wartości w nieuzasadniony i nieproporcjonalny sposób oraz w rozmiarze, który jest sprzeczny z zasadą równego traktowania i innymi zasadami.

                  2.

                  Ponadto skarżący zarzucają, że EBC wpływał w niedopuszczalny sposób na sprawowanie zarządu bankiem i ingerował w ten zarząd, wspierając tym samym autokratyczne zarządzanie ze strony dyrektorów zarządzających, co pozostaje w sprzeczności z regułami prawa spółek i normalną dialektyką kolegialnego organu administracji, aby zapewnić wykonanie nieprawidłowo zarządzonych środków, co utrudniało reakcję na niewłaściwe i szkodliwe praktyki w zakresie zarządzania oraz spowodowało powstanie słabego punktu banku.

                  3.

                  Co więcej, skarżący zarzucają EBC, że przyczynił się do stworzenia przesłanek, na których tenże bank oparł niezgodną z prawem decyzję o oddaniu banku Carige pod zarząd nadzwyczajny oraz że wskutek tego zachowania oraz innych późniejszych zachowań przyczynił się do niezgodnego z prawem podwyższenia kapitału z wykluczeniem opcji na akcje, zatwierdzonego w 2019 r., które to podwyższenie spowodowało znaczną utratę wartości akcji akcjonariuszy.

                  4.

                  Skarżący twierdzą, że powody odpowiedzialności EBC wiążą się z klauzulą generalną wyrażoną w art. 340 akapity drugi i trzeci Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE), z okolicznością, że pod wieloma względami zachowania i działania EBC były sprzeczne z obowiązkami ciążącymi na nim w związku ze sprawowaną przez ten bank funkcją nadzoru, między innymi w odniesieniu do zapewnienia prawidłowego i ostrożnego zarządzaniami bankami, oraz z naruszeniem zasad ochrony własności, proporcjonalności, dobrej administracji, równości, bezstronności i równego traktowania, przejrzystości, dobrej wiary i ochrony uzasadnionych oczekiwań, ze szczególnym uwzględnieniem art. 17, 20 i 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 5 akapit czwarty traktatu UE i art. 16 rozporządzenia Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzającego Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013, L 287, s. 63).

                  5.

                  W odniesieniu w szczególności do skarżącego Vittoria Malacalzy jako byłego członka zarządu i wiceprezesa banku Carige zarzucane są wydarzenia i powody, które wiążą się konkretnie z jego pozycją.


title: Sprawa T-144/21: Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2021 r. – El Corte Inglés / EUIPO – Rimex Trading (UNK UNIK)

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/42

      Skarga wniesiona w dniu 11 marca 2021 r. – El Corte Inglés / EUIPO – Rimex Trading (UNK UNIK)
      (Sprawa T-144/21)
      (2021/C 163/54)
      Język skargi: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.L. Rivas Zurdo)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Rimex Trading (Sofía, Bułgaria)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego UNK UNIK – zgłoszenie nr 17 940 710

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 grudnia 2021 r. w sprawie R 2889/2019-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie w jakim poprzez oddalenie odwołania wnoszącego sprzeciw utrzymuje w mocy decyzję Wydziału Sprzeciwów o odrzuceniu sprzeciwu B 3 069 013 i o zgodzie na rejestrację unijnego znaku towarowego nr 17 940 710 UNK UNIK (graficznego).

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania strony lub stron sprzeciwiających się niniejszej skardze.

         Podniesione zarzuty

      Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i ust. 2 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-147/21: Skarga wniesiona w dniu 12 marca 2021 r. – Gugler France / EUIPO – Gugler (GUGLER)

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/43

      Skarga wniesiona w dniu 12 marca 2021 r. – Gugler France / EUIPO – Gugler (GUGLER)
      (Sprawa T-147/21)
      (2021/C 163/55)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Gugler France (Les Auxons, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Grolée)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Alexander Gugler (Maxdorf, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy GUGLER – unijny znak towarowy nr 3 324 902

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 grudnia 2020 r. w sprawie R 893/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  unieważnienie prawa do unijnego znaku towarowego nr 3 324 902 na podstawie art. 51 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) 40/94;

                  —

                  obciążenie EUIPO lub Alexandera Guglera kosztami Gugler France związanymi z postępowaniem przed EUIPO i przed Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 51 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) 40/94.


title: Sprostowanie do komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie C-518/20 (Dz.U. C 19 z 18.1.2021)

text:
               3.5.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 163/44

      Sprostowanie do komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie C-518/20
      (
            Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 19 z dnia 18 stycznia 2021 r.
         )
      (2021/C 163/56)
      Treść komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie C-518/20 Fraport zostaje zmieniona następująco:

               „Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesarbeitsgericht (Niemcy) w dniu 16 października 2020 r. – XP / Fraport AG Frankfurt Airport Services Worldwide
               (Sprawa C-518/20)
               (2021/C 19/24)
               Język postępowania: niemiecki

                  Sąd odsyłający

               Bundesarbeitsgericht

                  Strony w postępowaniu głównym

                  Strona wnosząca skargę rewizyjną: XP

                  Druga strona w postępowaniu rewizyjnym: Fraport AG Frankfurt Airport Services Worldwide

                  Pytania prejudycjalne

                           1)

                           Czy art. 7 dyrektywy 2003/88/WE (1) i art. 31 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej sprzeciwiają się wykładni przepisu krajowego takiego jak § 7 ust. 3 Bundesurlaubsgesetz, zgodnie z którą dotychczas niezrealizowane prawo do corocznego płatnego urlopu przysługującego pracownikowi, który w trakcie roku urlopowego stał się całkowicie niezdolny do pracy z przyczyn zdrowotnych i który jednak mógłby jeszcze skorzystać przynajmniej z części urlopu w trakcie roku urlopowego przed wystąpieniem niezdolności do pracy, w przypadku nieprzerwanie nadal występującej niezdolności do pracy, wygasa po upływie 15 miesięcy od zakończenia roku urlopowego również w przypadku, gdy pracodawca rzeczywiście nie umożliwił pracownikowi skorzystania z prawa do urlopu poprzez stosowne wezwanie i poinformowanie?

                           2)

                           W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy w tych okolicznościach wygaśnięcie jest wyłączone również w późniejszym momencie w przypadku nadal utrzymującej się całkowitej niezdolności do pracy?”.

         (1)  Dyrektywa 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotycząca niektórych aspektów organizacji czasu pracy (Dz.U. 2003, L 299, s. 9).


title: Sprawa T-221/20: Postanowienie Sądu z dnia 23 kwietnia 2021 r. – Target Brands / EUIPO – The a.r.t. company b&s (art class) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Uchylenie zaskarżonej decyzji – Następcza bezprzedmiotowość sporu – Umorzenie postępowania]

text:
               21.6.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 242/46

      Postanowienie Sądu z dnia 23 kwietnia 2021 r. – Target Brands / EUIPO – The a.r.t. company b&s (art class)
      (Sprawa T-221/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Uchylenie zaskarżonej decyzji - Następcza bezprzedmiotowość sporu - Umorzenie postępowania)
      (2021/C 242/65)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Target Brands Inc. (Minneapolis, Minnesota, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: A. Norris, barrister)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. O’Neill, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: The a.r.t. company b&s, SA (Quel, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Villamor Muguerza)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 lutego 2020 r. (sprawa R 1596/2019-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między The a.r.t. company b&s a Target Brands

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

                  2)

                  Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Target Brands Inc.

         (1)  Dz.U. C 201 z 15.6.2020.


title: Sprawa T-304/21: Postanowienie Sądu z dnia 15 lutego 2022 r. – eSlovensko Bratislava / Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Ustalenia finansowe – Unijny program „Bezpieczniejszy internet” – Oznaczenie strony pozwanej – Niedopuszczalność]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/37

      Postanowienie Sądu z dnia 15 lutego 2022 r. – eSlovensko Bratislava / Komisja
      (Sprawa T-304/21) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Ustalenia finansowe - Unijny program „Bezpieczniejszy internet” - Oznaczenie strony pozwanej - Niedopuszczalność)
      (2022/C 171/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: eSlovensko Bratislava (Bratysława, Słowacja) (przedstawiciel: B. Fridrich, lawyer)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Estrada de Solà i S. Romoli, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Ares(2021) 1953853 z dnia 30 marca 2021 r., w sprawie rozwiązania zawartej ze stroną skarżącą umowy o udzielenie dotacji, dotyczącej projektu 2015-SK-IA-0038 („Slovak Safer Internet Centre IV”).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  eSlovensko Bratislava zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 320 z 9.8.2021.


title: Sprawa C-421/20: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Acacia Srl/Bayerische Motoren Werke AG [Odesłanie prejudycjalne – Własność intelektualna – Wzory wspólnotowe – Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 – Artykuł 82 ust. 5 – Powództwo wniesione do sądów państwa członkowskiego, na którego terenie nastąpiło naruszenie lub miały miejsce działania grożące naruszeniem – Roszczenia dodatkowe powództwa o stwierdzenie naruszenia – Prawo właściwe – Artykuł 88 ust. 2 – Artykuł 89 ust. 1 lit. d) – Rozporządzenie (WE) nr 864/2007 – Prawo właściwe dla zobowiązań pozaumownych („Rzym II”) – Artykuł 8 ust. 2 – Państwo, w którym doszło do naruszenia prawa własności intelektualnej]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/11

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 3 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Acacia Srl/Bayerische Motoren Werke AG
      (Sprawa C-421/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna - Wzory wspólnotowe - Rozporządzenie (WE) nr 6/2002 - Artykuł 82 ust. 5 - Powództwo wniesione do sądów państwa członkowskiego, na którego terenie nastąpiło naruszenie lub miały miejsce działania grożące naruszeniem - Roszczenia dodatkowe powództwa o stwierdzenie naruszenia - Prawo właściwe - Artykuł 88 ust. 2 - Artykuł 89 ust. 1 lit. d) - Rozporządzenie (WE) nr 864/2007 - Prawo właściwe dla zobowiązań pozaumownych („Rzym II”) - Artykuł 8 ust. 2 - Państwo, w którym doszło do naruszenia prawa własności intelektualnej)
      (2022/C 171/13)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Acacia Srl

         Strona pozwana: Bayerische Motoren Werke AG

         Sentencja

      Artykuł 88 ust. 2 i art. 89 ust. 1 lit. d) rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych oraz art. 8 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 864/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych („Rzym II”) należy interpretować w ten sposób, że sądy właściwe w sprawach wzorów wspólnotowych, do których wniesiono powództwo o stwierdzenie naruszenia na podstawie art. 82 ust. 5 rozporządzenia nr 6/2002, dotyczące naruszenia lub działania grożącego naruszeniem popełnionego na terytorium jednego państwa członkowskiego, powinny zbadać roszczenia dodatkowe tego powództwa, zmierzające do zasądzenia odszkodowania, przedstawienia informacji, dokumentów i rachunków oraz wydania podrobionych produktów w celu ich zniszczenia, na podstawie prawa państwa członkowskiego, na którego terytorium wystąpiły działania mające stanowić podnoszone naruszenie lub groźbę naruszenia wzoru wspólnotowego, co w sytuacji powództwa wniesionego na podstawie rzeczonego art. 82 ust. 5 jest zbieżne z prawem państwa członkowskiego, w którym sądy te mają siedzibę.

         (1)  Dz.U. C 433 z 14.12.2020.


title: Sprawa T-425/21: Postanowienie Sądu z dnia 15 lutego 2022 r. – eSlovensko Bratislava / Komisja [Skarga o stwierdzenie nieważności – Przepisy finansowe – Unijny program mający na celu promowanie bezpieczniejszego użytkowania Internetu – Uchybienie wymogom formalnym – Niedopuszczalność]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/37

      Postanowienie Sądu z dnia 15 lutego 2022 r. – eSlovensko Bratislava / Komisja
      (Sprawa T-425/21) (1)

      (Skarga o stwierdzenie nieważności - Przepisy finansowe - Unijny program mający na celu promowanie bezpieczniejszego użytkowania Internetu - Uchybienie wymogom formalnym - Niedopuszczalność)
      (2022/C 171/50)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: eSlovensko Bratislava (Bratysława, Słowacja) (przedstawiciel: adwokat B. Fridrich)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Estrada de Solà i S. Romoli, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2020)7415 wersja ostateczna z dnia 21 października 2020 r. zmieniającej decyzję wykonawczą C(2018) 6712 w sprawie wyboru i przyznawania dotacji w ramach instrumentu „Łącząc Europę” w sektorze telekomunikacji.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  eSlovensko Bratislava zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 431 z 25.10.2021.


title: Sprawa T-1/21: Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – Fabryki Mebli „Forte” / EUIPO – Bog Fran (Mebel) [Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający mebel – Podstawa unieważnienia – Brak indywidualnego charakteru – Artykuł 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 – Ujawnienie wcześniejszego wzoru – Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 – Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniejszej decyzji – Powaga rzeczy osądzonej]

text:
               25.4.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/29

      Wyrok Sądu z dnia 2 marca 2022 r. – Fabryki Mebli „Forte” / EUIPO – Bog Fran (Mebel)
      (Sprawa T-1/21) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający mebel - Podstawa unieważnienia - Brak indywidualnego charakteru - Artykuł 6 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 - Ujawnienie wcześniejszego wzoru - Artykuł 7 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002 - Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniejszej decyzji - Powaga rzeczy osądzonej)
      (2022/C 171/37)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Fabryki Mebli „Forte” S.A. (Ostrów Mazowiecka, Polska) (przedstawiciel: adwokat H. Basiński)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Ivanauskas, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem:: Bog-Fran sp. z o.o. sp.k. (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: adwokaci M. Mikosza i E. Guissart)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 października 2020 r. (sprawa R 595/2020-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Bog-Fran a Fabryki Mebli „Forte”.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Fabryki Mebli „Forte” S.A. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Bog-Fran sp. z o.o. sp.k.

         (1)  Dz.U. C 62 z 22.2.2021.