title: Sprawa T-362/10: Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2010 r. — Vtesse Networks przeciwko Komisji

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/57

      Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2010 r. — Vtesse Networks przeciwko Komisji
      (Sprawa T-362/10)
      ()
      (2010/C 288/106)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Vtesse Networks Ltd (Hertford, Zjednoczone Królestwo), (przedstawiciel: H. Mercer QC, Barrister)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  Uznanie skargi za dopuszczalną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności pkt 72 decyzji Komisji C(2010) 3204 w sprawie pomocy państwa N 461/2009 (Dz.U. 2010, C 162, s. 1); oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą w związku z niniejszą skargą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Skarżąca wnosi, na podstawie art. 263 TFUE, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2010) 3204 w sprawie pomocy państwa N 461/2009 (Dz.U. 2010, C 162, s. 1), w której uznano, że środek pomocowy „Cornwall & Isles of Scilly Next Generation Broadband” polegający na przyznaniu pomocy z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego na rzecz wspierania rozwoju sieci szerokopasmowych kolejnej generacji w regionie Kornwalii i wysp Scilly, jest zgodny z art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE.
      W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty:

                  Po pierwsze skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła oczywiste błędy w ocenie okoliczności faktycznych, uznając w szczególności, że:

                              a)

                              przeprowadzono otwarte, niedyskryminujące i konkurencyjne postępowanie przetargowe, chociaż powinna była uznać, że w odniesieniu do tego przetargu konkurencja została wyeliminowana;

                              b)

                              istniejąca infrastruktura była dostępna dla wszystkich oferentów na żądanie, podczas gdy dotychczasowy operator otwarcie przyznał, że nie korzystał z infrastruktury, dołączanej do produktów i dostępnej dla wszystkich oferentów na żądanie;

                              c)

                              ogólne skutki dla konkurencji były pozytywne, chociaż konkurencja została wyeliminowana przez dotychczasowego operatora.

                  Ponadto skarżąca utrzymuje, że Komisja nie zastosowała 102 TFUE lub naruszyła go, wobec czego zawarta w decyzji Komisji C(2010) 3204 ocena wpływu środka pomocowego na konkurencję jest nieważna, a zatem decyzja ta jest bezprawna i nie mieści się w zakresie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE, jako że zaistniały następujące nadużycia mające znaczenie w kontekście art. 102 TFUE:

                              a)

                              bezprawne łączenie w pakiet istniejącej infrastruktury ciemnych włókien z aktywną elektroniką;

                              b)

                              odmowa udzielenia konkurującym oferentom dostępu do włókien lub przewodów;

                              c)

                              nadużycie w postaci nożyc cenowych polegające na łączeniu w pakiet włókien z aktywną elektroniką w celu stworzenia produktów, które pozwalają skarżącej ani innym konkurentom na konkurowanie w postępowaniu przetargowym.

                  Skarżąca podnosi wreszcie, że Komisja naruszyła jej prawo do obrony, w szczególności poprzez odmowę wszczęcia pełnego dochodzenia w ramach procedury przewidzianej w art. 108 ust. 2 TFUE, twierdząc że:

                              a)

                              w świetle zarzutów pierwszego i drugiego zakończenie dochodzenia prowadzonego na podstawie art. 108 ust. 3 TFUE lub zaniechanie wszczęcia pełnego dochodzenia na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE było bezprawne;

                              b)

                              zakończenie dochodzenia przed formalnym dochodzeniem pozbawiło skarżącą jej praw proceduralnych;

                              c)

                              prawo do obrony zostało naruszone poprzez nieumożliwienie skarżącej ustosunkowania się do argumentów lub dowodów przedstawionych przez władze Zjednoczonego Królestwa.


title: Sprawa T-394/12: Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. – Alfastar Benelux przeciwko Radzie (Zamówienia publiczne na usługi – Procedura przetargowa – Obsługa techniczna i usługi help desk oraz naprawy na miejscu komputerów osobistych, drukarek i urządzeń peryferyjnych Sekretariatu Generalnego Rady – Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innemu oferentowi – Decyzja wydana w wyniku stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniej wydanej decyzji – Żądanie odszkodowania)

text:
               19.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/33

      Wyrok Sądu z dnia 25 listopada 2014 r. – Alfastar Benelux przeciwko Radzie
      (Sprawa T-394/12) (1)

      (Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Obsługa techniczna i usługi help desk oraz naprawy na miejscu komputerów osobistych, drukarek i urządzeń peryferyjnych Sekretariatu Generalnego Rady - Odrzucenie oferty jednego z oferentów i udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Decyzja wydana w wyniku stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniej wydanej decyzji - Żądanie odszkodowania)
      (2015/C 016/53)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Alfastar Benelux SA (Ixelles, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci N. Keramidas i N. Korogiannakis)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Vitsentzatos, E. Chatziioakeimidou i M. Robert, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Z jednej strony, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady z dnia 13 czerwca 2012 r. o odrzuceniu oferty złożonej przez skarżącą w ramach postępowania w trybie ograniczonym UCA 218/07 dotyczącego świadczenia usług obsługi technicznej i usług help desk oraz naprawy na miejscu komputerów osobistych, drukarek i urządzeń peryferyjnych Sekretariatu Generalnego Rady oraz decyzji o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi, a z drugiej strony żądanie odszkodowania za szkodę poniesiona z racji udzielenia zamówienia innemu oferentowi.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Alfastar Benelux SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 331 z 27.10.2012.


title: Sprawa T-38/09: Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2009 r. — El Corte Inglés przeciwko Komisji

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/52

         Skarga wniesiona w dniu 30 stycznia 2009 r. — El Corte Inglés przeciwko Komisji
   (Sprawa T-38/09)
   (2009/C 69/113)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: El Corte Inglés, S.A. (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: P. Muñiz i M. Baz, abogados)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza skarga została wniesiona na decyzję Komisji C(2008) 6317 końcowy z dnia 3 listopada 2008 r. stwierdzającą zasadność retrospektywnego zaksięgowania należności celnych przywozowych i brak zasadności umorzenia tych należności w indywidualnym przypadku (sprawa REM 03/07).
   Skarżąca dokonywała przywozu wyrobów tekstylnych z Jamajki, który to przywóz podlegał preferencyjnym zasadom określonym w porozumieniu o partnerstwie AKP-WE, pod warunkiem, że do tych towarów załączone było świadectwo przewozowe EUR.1 wystawione przez właściwy organ celny Jamajki. Załączone świadectwo stanowiło dowód pochodzenia towarów z Jamajki. Jednak delegacja OLAF na Jamajce uznała, że towary nie nabywają preferencyjnego pochodzenia na Jamajce, a co za tym idzie, nie mogą korzystać z preferencyjnego traktowania.
   W odpowiedzi na wniosek o umorzenie należności celnych złożony przez skarżącą na podstawie art. 239 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny wydano zaskarżoną decyzję, stwierdzającą, że jamajskie organy celne nie popełniły błędu, o którym mowa w art. 220 ust. 2 lit. b) ww. rozporządzenia i że skarżąca nie znajduje się w sytuacji szczególnej ze względu na niewłaściwe przedstawienie sytuacji faktycznej przez eksporterów.
   Skarżąca utrzymuje, że zaskarżona decyzja jest nieważna z następujących względów:

               —

               W postępowaniu administracyjnym prowadzącym do wydania zaskarżonej decyzji naruszono istotne wymogi proceduralne. Konkretnie w przypadku zaskarżonej decyzji nie przestrzegano zasady dobrej administracji i poważnie naruszono prawo do obrony skarżącej, ponieważ nie istniały administracyjne akta sprawy dotyczące procedury wydania zaskarżonej decyzji.

               —

               Zaskarżona decyzja jest obarczona błędem w ocenie, ponieważ stwierdza się w niej, że skarżąca nie znajduje się w szczególnej sytuacji. W niniejszym przypadku zachodzi bowiem szczególna sytuacja, ze względu na to, iż:

                           —

                           jamajskie organy celne wiedziały lub powinny były wiedzieć o tym, że towary nie mogą być objęte preferencyjnym traktowaniem, nawet gdyby eksporterzy udzielili niezgodnych z prawdą informacji,

                           —

                           jamajskie organy celne poważnie nie dopełniły swoich obowiązków.

               —

               Pozwana uchybiła swojemu obowiązkowi czuwania nad prawidłowym stosowaniem porozumienia o partnerstwie AKP-WE.


title: Sprawa T-603/13: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2013 r. — Léon Van Parys przeciwko Komisji

text:
               25.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/31

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2013 r. — Léon Van Parys przeciwko Komisji
   (Sprawa T-603/13)
   2014/C 24/57
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Léon Van Parys NV (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci P. Vlaemminck, B. Van Vooren i R. Verbeke)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności pisma Komisji, w którym na podstawie art. 907 rozporządzenia EWG nr 2454/93 zażądała ona od Belgische Administratie der Douane en Accijnzen (belgijskich organów administracji z zakresu cła i akcyzy) dodatkowych informacji oraz pisma Komisji z dnia 16 września 2013 r., w którym poinformowała ona Léon Van Parys NV o owym żądaniu oraz o zawieszeniu terminu roboczego określonego w art. 907 rozporządzenia EWG nr 2454/93;

               —

               stwierdzenie, że po wydaniu wyroku Sądu z dnia 19 marca 2013 r. w sprawie T-324/10 (sprawa REM/REC 07/07) art. 909 rozporządzenia EWG nr 2454/93 ma w szerokim zakresie korzystne skutki dla skarżącej;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia przez Komisję art. 907 i art. 909 rozporządzenia EWG nr 2454/93 (1) oraz art. 266 ust. 1 TFUE. Skarżąca podnosi, że upłynął dziewięciomiesięczny termin na wydanie decyzji na podstawie wskazanych przepisów, i że w związku z tym Komisja nie jest już uprawniona do decydowania w przedmiocie wniosku o umorzenie. W związku z tym Komisja nie ma już właściwości w zakresie dotyczącym aktów wykraczających poza zwykłą korektę jej decyzji, która została w części uznana za nieważną na mocy wyroku Sądu z dnia 19 marca 2013 r. w sprawie T-324/10 Léon Van Parys przeciwko Komisji.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 907 rozporządzenia EWG nr 2454/93 oraz Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w szczególności jej art. 41 dotyczącego prawa do dobrej administracji. Skarżąca podnosi, że Komisja niezgodnie z prawem zażądała informacji i zawiesiła dziewięciomiesięczny termin, aby uniknąć przyszłego zastosowania art. 909 rozporządzenia EWG nr 2454/93, lub by je przynajmniej opóźnić. Sytuacja, w której, Komisja w odniesieniu do kwestii, dla której zasadniczo obowiązuje dziewięciomiesięczny termin, przypisuje sobie prawo przeprowadzenia w roku 2013 szczegółowego badania związanego z wnioskiem o umorzenie złożonym pod koniec roku 2007 i dotyczącym przywozów z roku 1999 stanowi jednocześnie naruszenie zasady prawidłowej administracji.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 253, s. 1).


title: Sprawa T-131/10: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2010 r. — Saupiquet przeciwko Komisji

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/34

         Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2010 r. — Saupiquet przeciwko Komisji
   (Sprawa T-131/10)
   2010/C 148/60
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Saupiquet (Courbevoie Cedex, Francja) (przedstawiciel: R. Ledru, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności w całości decyzji Komisji Europejskiej REM 07/08 z dnia 16 grudnia 2009 r.;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 10005 wersja ostateczna z dnia 16 grudnia 2009 r., w której wskazano władzom finansowym, że zwrot skarżącej należności celnych przywozowych z tytułu przywozu tuńczyka w konserwach pochodzącego z Tajlandii nie jest uzasadniony [sprawa REM 07/08].
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi, że Komisja uchybiła swym zobowiązaniom do zapewnienia równego i niedyskryminującego dostępu do kontyngentu nr 09.2005, w okresie 2007/2008, importerom mającym siedzibę we Francji lub w innych państwach członkowskich, gdzie urzędy celne są zgodnie z prawem zamknięte w niedziele, którzy złożyli deklaracje celne w dniu 2 lipca 2007 r.,

               —

               nie podejmując w analizowanej sytuacji, w której kontyngent był otwarty w niedzielę 1 lipca 2007 r., środków prawnych umożliwiających traktowanie tych importerów w sposób równy i niedyskryminujący, oraz

               —

               nie przesuwając daty otwarcia wskazanego kontyngentu na dzień 2 lipca 2007 r., mimo że kontyngent ten miał bardzo duże znaczenie.


title: Sprawa T-333/09: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2012 r. — Polska przeciwko Komisji (EFRROW —  „Modulacja” — Podział uzyskanych oszczędności między państwa członkowskie — Rozróżnienie między starymi państwami członkowskimi a państwami, które przystąpiły do Unii w 2004 r. — Artykuł 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 — Solidarność — Równość traktowania — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               10.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/13

         Wyrok Sądu z dnia 20 września 2012 r. — Polska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-333/09) (1)

   (EFRROW - „Modulacja” - Podział uzyskanych oszczędności między państwa członkowskie - Rozróżnienie między starymi państwami członkowskimi a państwami, które przystąpiły do Unii w 2004 r. - Artykuł 9 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 73/2009 - Solidarność - Równość traktowania - Obowiązek uzasadnienia)
   2012/C 343/18
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: początkowo M. Dowgielewicz, następnie M. Szpunar, B. Majczyna i D. Krawczyk, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Clotuche-Duvieusart i M. Owsiany-Hornung, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2009/444/WE z dnia 10 czerwca 2009 r. ustalającej przydzielenie państwom członkowskim na lata 2009–2012 kwot uzyskanych w wyniku modulacji, o której mowa w art. 7 i 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 (Dz.U. L 148, s. 29), w części, w której załącznik I przydziela państwom członkowskim na rok 2012 kwoty uzyskane w wyniku modulacji zgodnie z art. 9 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. L 30, s. 16).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa T-550/08: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2014 r. – Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen/Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek wosków parafinowych — Koordynowanie i podwyższanie cen — Ustalanie cen — Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien — Prawo do obrony — Dowód naruszenia — Przedawnienie)

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/38

         Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2014 r. – Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen/Komisja
   (Sprawa T-550/08) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek wosków parafinowych - Koordynowanie i podwyższanie cen - Ustalanie cen - Wytyczne z 2006 r. w sprawie metody ustalania grzywien - Prawo do obrony - Dowód naruszenia - Przedawnienie))
   (2015/C 046/45)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen KG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: U. Itzen, J. Ziebarth, adwokaci, i profesor S. Thomas)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Antoniadis i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2008) 5476 wersja ostateczna z dnia 1 października 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.181 – Woski do świec) w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej, a tytułem żądania ewentualnego – obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Tudapetrol Mineralölerzeugnisse Nils Hansen KG pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską, w tym koszty związane z postępowaniem w przedmiocie środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 55 z 7.3.2009.


title: Sprawa F-69/14: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2014 r. – ZZ przeciwko Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych

text:
               27.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 380/27

         Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2014 r. – ZZ przeciwko Europejskiemu Urzędowi Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych
   (Sprawa F-69/14)
   2014/C 380/35
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: S. Pappas, avocat)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny sporządzonego za 2013 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności zaskarżonego sprawozdania z oceny;

               —

               obciążenie Europejskiego Urzędu Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych kosztami postępowania.


title: Sprawa C-3/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (Belgia) w dniu 4 stycznia 2016 r. – Lucio Cesare Aquino/Belgische Staat

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Brussel (Belgia) w dniu 4 stycznia 2016 r. – Lucio Cesare Aquino/Belgische Staat
   (Sprawa C-3/16)
   (2016/C 136/12)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hof van beroep te Brussel

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lucio Cesare Aquino

      Strona pozwana: Belgische Staat

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w związku ze stosowaniem orzecznictwa Trybunału w sprawie Köbler (wyrok z 30 września 2003 r., C-224/01) (1) i Traghetti del Mediterraneo (wyrok z 13 czerwca 2006 r., C-173/03) (2) odnoszącego się do odpowiedzialności państwa za nieprawidłowe działanie sądów związane z naruszaniem prawa Unii, sądem orzekającym w ostatniej instancji jest sąd, którego orzeczenia w ramach skargi kasacyjnej nie podlegają weryfikacji, ponieważ stosując krajowe zasady prawa procesowego powstaje niewzruszalne domniemanie, iż skarżący, który w postępowaniu kasacyjnym złożył pismo, wycofał skargę kasacyjną?

               2)

               Czy – również w świetle art. 47 akapit 2 i 52 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (3) – zgodne jest z art. 267 akapit 3 TFUE jest to, że sąd krajowy, który zgodnie z tym postanowieniem traktatu zobowiązany jest skierować do Trybunału pytanie prejudycjalne, odrzuca złożony w tym celu wniosek jedynie z tego względu, że został on złożony w piśmie, które wedle stosowanego prawa procesowego nie może zostać uwzględnione w związku ze zbyt późnym złożeniem?

               3)

               Czy w przypadku, w którym sąd powszechny najwyższej instancji pozostawia bez dalszego biegu wniosek o przedłożenie pytania prejudycjalnego, należy przyjąć, że – również w świetle art. 47 akapit 2 i 52 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – ma miejsce naruszenie art. 267 akapit 3 TFUE, jeżeli sąd ten odrzuca wniosek uzasadniając to jedynie w ten sposób, że pytanie nie zostało przedstawione, „ponieważ wniesienie sprawy z powodu dotyczącego postępowania przed Hof jest niedopuszczalne”?

      (1)  EU:C:2003:513

      (2)  EU:C:2006:391

      (3)  Dz.U. 2000, C 364, s. 1.


title: Sprawa F-127/10: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2010 r. — Bömcke przeciwko EBI

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/36

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2010 r. — Bömcke przeciwko EBI
   (Sprawa F-127/10)
   2011/C 72/58
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Eberhard Bömcke (Athus, Belgia) (przedstawiciel: adwokat D. Lagasse)

      Strona pozwana: Europejski Bank Inwestycyjny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności wyboru przedstawiciela personelu EBI ogłoszonego w dniu 8 grudnia 2010 r. przez komisję wyborczą EBI

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności wyboru przedstawiciela ogółu personelu EBI ogłoszonego w dniu 8 grudnia 2010 r. przez komisję wyborczą EBI oraz decyzji komisji wyborczej EBI z dnia 10 grudnia 2010 r. oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącego, zgodnie z art. 17 załącznika IV do konwencji dotyczącej reprezentacji personelu EBI, w dniu 9 grudnia 2010 r.

               —

               obciążenie EBI kosztami postępowania.


title: Sprawa C-511/04: Skarga wniesiona dnia 14 grudnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskej

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/17

         Skarga wniesiona dnia 14 grudnia 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskej
   (Sprawa C-511/04)
   (2005/C 45/32)
   Język postępowania: portugalski
   W dniu 14 grudnia 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez R. Vidala Puiga, działającego w charakterze pełnomocnika, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Republice Portugalskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że poprzez brak przyjęcia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Komisji 2000/56/WE (1) z dnia 14 września 2000 r. zmieniającej dyrektywę Rady 91/439/EWG w sprawie praw jazdy, a w każdy bądź razie poprzez brak niezwłocznego poinformowania Komisji o przyjęciu takich przepisów, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy 2000/56/WE upłynął dnia 30 września 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 237, z 21.9.2000, str. 45.


title: Sprawa T-331/08: Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2008 r. — REWE-Zentral przeciwko OHIM — Grupo Corporativo Teype (Solfrutta)

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/16

         Skarga wniesiona w dniu 11 sierpnia 2008 r. — REWE-Zentral przeciwko OHIM — Grupo Corporativo Teype (Solfrutta)
   (Sprawa T-331/08)
   (2008/C 260/30)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: REWE-Zentral AG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: A. Bognár i M. Kinkeldey, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Grupo Corporativo Teype, SL (Madryt, Hiszpania)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie R 1679/2007-2; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Solfrutta” dla towarów z klas 29, 30 i 32

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Grupo Corporativo Teype, SL

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: wspólnotowa rejestracja nr 1 687 722 słownego znaku towarowego „FRUTISOL” dla towarów z klasy 32; hiszpańska rejestracja nr 2 018 327 słownego znaku towarowego „FRUTISOL” dla towarów z klasy 32

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na to, iż Izba Odwoławcza popełniła błąd nie biorąc pod uwagę zarzucanego niewielkiego charakteru odróżniającego wcześniejszych znaków towarowych. Podobnie, oceniając jedynie podobieństwo pojedynczych elementów rozpatrywanych znaków towarowych Izba Odwoławcza nie uwzględniła w wystarczającym stopniu tego, iż najbardziej znaczącą kwestią w ramach tej oceny jest całościowe wrażenie wywierane przez rozpatrywane znaki towarowe.


title: Sprawa C-19/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Duisburg (Niemcy) w dniu 16 stycznia 2014 r. – Ana-Maria Talasca i Angelina Marita Talasca przeciwko Stadt Kevelaer

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Duisburg (Niemcy) w dniu 16 stycznia 2014 r. – Ana-Maria Talasca i Angelina Marita Talasca przeciwko Stadt Kevelaer
   (Sprawa C-19/14)
   2014/C 142/10
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Sozialgericht Duisburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Ana-Maria Talasca i Angelina Marita Talasca

      Druga strona postępowania: Stadt Kevelaer

      Pytania prejudycjalne

               a)

               Czy § 7 ust. 1 zdanie drugie Sozialgesetzbuch II (drugiej księgi niemieckiego kodeksu prawa socjalnego) jest zgodny z prawem Wspólnoty Europejskiej?

               b)

               Jeśli tak nie jest: czy Republika Federalna Niemiec musi zmienić obowiązujące przepisy prawne, czy też z sytuacji tej wynika bezpośrednio inny stan prawny, a jeśli tak, to jaki?

               c)

               Czy § 7 ust. 1 zdanie drugie Sozialgesetzbuch II zachowuje moc obowiązującą do czasu (ewentualnie) koniecznej zmiany przepisów prawa przez organy Republiki Federalnej Niemiec?


title: Sprawa T-168/14: Wyrok Sądu z dnia 9 września 2015 r. – Pérez Gutiérrez/Komisja (Odpowiedzialność pozaumowna — Zdrowie publiczne — Dyrektywa 2001/37/WE — Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych — Kolorowe fotografie zaproponowane przez Komisję jako ostrzeżenia dotyczące zdrowia, które mają być umieszczane na opakowaniach wyrobów tytoniowych — Decyzja 2003/641/WE — Nieuprawnione wykorzystanie wizerunku osoby zmarłej — Szkoda poniesiona przez wdowę po osobie zmarłej)

text:
               19.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/25

         Wyrok Sądu z dnia 9 września 2015 r. – Pérez Gutiérrez/Komisja
   (Sprawa T-168/14) (1)

   ((Odpowiedzialność pozaumowna - Zdrowie publiczne - Dyrektywa 2001/37/WE - Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych - Kolorowe fotografie zaproponowane przez Komisję jako ostrzeżenia dotyczące zdrowia, które mają być umieszczane na opakowaniach wyrobów tytoniowych - Decyzja 2003/641/WE - Nieuprawnione wykorzystanie wizerunku osoby zmarłej - Szkoda poniesiona przez wdowę po osobie zmarłej))
   (2015/C 346/29)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Ana Pérez Gutiérrez (Mataró, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Soler Puebla)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i C. Cattabriga, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o odszkodowanie zmierzająca do uzyskania z jednej strony odszkodowania za szkodę poniesioną przez skarżącą w następstwie nieuprawnionego wykorzystania wizerunku jej zmarłego małżonka wśród fotografii zaproponowanych przez Komisję jako ostrzeżenia dotyczące zdrowia, które mają być umieszczane na opakowaniach wyrobów tytoniowych zgodnie z art. 5 ust. 3 akapit pierwszy dyrektywy 2001/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 czerwca 2001 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych państw członkowskich, dotyczących produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych (Dz.U. L 194, s. 26) i decyzją Komisji 2003/641/WE z dnia 5 września 2003 r. w sprawie stosowania na opakowaniach papierosów kolorowych fotografii lub innych ilustracji jako ostrzeżeń związanych z ochroną zdrowia (Dz.U. L 226, s. 24), a z drugiej strony do usunięcia wizerunku jej zmarłego małżonka i zakaz wykorzystywania tego wizerunku w Unii Europejskiej.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ana Pérez Gutiérrez zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa C-62/07: Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 20 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/27

         Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 20 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-62/07) (1)

   (2008/C 128/51)

      Język postępowania: włoski

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 69 z 24.3.2007.


               8.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/15

         Wniosek do Trybunału EFTA o wydanie opinii doradczej, złożony przez Borgarting lagmannsrett (norweski sąd apelacyjny) w sprawie Olga Rindal przeciwko państwu norweskiemu reprezentowanemu przez Komisję ds. Wyłączeń i Odwołań dotyczących Leczenia za Granicą
   (Sprawa E-11/07)
   (2008/C 113/12)
   W dniu 19 grudnia 2007 r. do kancelarii Trybunału wpłynęło pismo z dnia 14 grudnia 2007 r., złożone do Trybunału EFTA przez Borgarting lagmannsrett (norweski sąd apelacyjny), z wnioskiem o wydanie opinii doradczej w sprawie Olga Rindal przeciwko państwu norweskiemu reprezentowanemu przez Komisję ds. Wyłączeń i Odwołań dotyczących Leczenia za Granicą, w odniesieniu do następujących kwestii:

               1)

               Czy jest zgodna z art. 36 i art. 37 Porozumienia EOG oraz art. 22 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 odmowa pokrycia kosztów leczenia za granicą, które według medycyny międzynarodowej należy uznać za doświadczalne lub próbne, w przypadku gdy w państwie macierzystym ten rodzaj leczenia nie przysługuje?

               2)

               Czy dla odpowiedzi na pytanie nr 1 istotne jest, że dana metoda leczenia jest metodą międzynarodowo uznaną i udokumentowaną, lecz stosowaną przy innych wskazaniach medycznych niż te występujące u odnośnej pacjentki?

               3.

               Czy jest zgodna z art. 36 i art. 37 Porozumienia EOG odmowa pokrycia kosztów leczenia szpitalnego za granicą, jeśli pacjentka w państwie macierzystym może odbyć stosowne leczenie, sprawdzone zgodnie z przyjętymi standardami międzynarodowymi, w terminie uzasadnionym z medycznego punktu widzenia?
               Czy dla odpowiedzi na pytanie nr 3 istotne jest, że można spotkać się z odmową pokrycia kosztów leczenia, nawet jeśli dany rodzaj leczenia za granicą uznaje się za bardziej zaawansowany niż w państwie macierzystym?

               4)

               Czy dla odpowiedzi na postawione powyżej pytania istotne jest, że:

                           a)

                           w rzeczywistości państwo macierzyste nie oferuje takiego leczenia, jakie dostępne jest za granicą?

                           b)

                           w rzeczywistości nie zaoferowano pacjentce odnośnego leczenia w państwie macierzystym, mimo że jest ono w tym kraju dostępne?

                           c)

                           postawiono pacjentce diagnozę w państwie macierzystym, lecz nie zaoferowano jej dalszego leczenia chirurgicznego, gdyż nie uważano, że takie leczenie może przynieść udokumentowaną korzyść?

                           d)

                           leczenie odbyte za granicą w istocie doprowadziło do poprawy stanu zdrowia tej konkretnej pacjentki?


title: Sprawa F-120/13: Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2013 r. — ZZ przeciwko ERA

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/47

         Skarga wniesiona w dniu 12 grudnia 2013 r. — ZZ przeciwko ERA
   (Sprawa F-120/13)
   2014/C 45/88
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Pappas)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Kolejowa (ERA)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie nieprzedłużenia ze skarżącą umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie nieprzedłużenia ze skarżącą umowy o pracę w agencji w charakterze członka personelu tymczasowego,

               —

               obciążenie agencji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-680/15: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2017 r. – Les Éclaires/EUIPO – L’éclaireur International (L’ECLAIREUR) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy L’ECLAIREUR — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 15 ust. 1, art. 51 ust. 1 lit. a) i art. 76 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Zasada 22 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 — Podnoszona rozbieżność w stosunku do części C, sekcji 6 wytycznych dotyczących rozpatrywania spraw przez EUIPO

text:
               26.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 202/17

         Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2017 r. – Les Éclaires/EUIPO – L’éclaireur International (L’ECLAIREUR)
   (Sprawa T-680/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy L’ECLAIREUR - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 15 ust. 1, art. 51 ust. 1 lit. a) i art. 76 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Zasada 22 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 - Podnoszona rozbieżność w stosunku do części C, sekcji 6 wytycznych dotyczących rozpatrywania spraw przez EUIPO)
   (2017/C 202/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Les Éclaires GmbH (Norymberga, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Bund)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Gája, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: L’éclaireur International (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat M. Decker)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 września 2015 r. (sprawa R 2266/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Les Éclaires a L’éclaireur International.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Les Éclaires GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym niezbędnymi kosztami poniesionymi przez L’éclaireur International w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa C-193/04: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo — Portugalia) — Fazenda Pública przeciwko Organon Portuguesa — Produtos Químicos e Farmacêuticos Lda (Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału — Dyrektywa 69/335/EWG — Zbycie udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością)

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 7 września 2006 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo — Portugalia) — Fazenda Pública przeciwko Organon Portuguesa — Produtos Químicos e Farmacêuticos Lda
   (Sprawa C-193/04) (1)

   (Podatki pośrednie od gromadzenia kapitału - Dyrektywa 69/335/EWG - Zbycie udziałów w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością)
   (2006/C 261/03)
   Język postępowania: portugalski
   Sąd krajowy
   Supremo Tribunal Administrativo
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fazenda Pública

      Strona pozwana: Organon Portuguesa — Produtos Químicos e Farmacêuticos Lda
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo — Wykładnia art. 4 ust. 3, art. 10 lit. c) i art. 12 ust. 1 lit. e) dyrektywy Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącej podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 249, str. 25) w brzmieniu dyrektywy Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r. (Dz.U. L 156, str. 23) — Zgodność z jej przepisami opłat wymaganych dla sporządzenia aktu notarialnego dokumentującego zbycie udziałów
   Sentencja
   Dyrektywę Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotyczącą podatków pośrednich od gromadzenia kapitału, zmienioną dyrektywą Rady 85/303/EWG z dnia 10 czerwca 1985 r., należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ona przepisom krajowym, które przewidują w przypadku sporządzenia aktu notarialnego dokumentującego zbycie udziałów niezwiązane z podwyższeniem kapitału pobieranie opłat ustalanych w sposób zryczałtowany lub według wartości zbywanych udziałów.

      (1)  Dz.U. C 156 z 12.6.2004.


title: Sprawa T-193/10: Postanowienie Sądu z dnia 18 listopada 2010 r. — Scuola Elementare Maria Montessori przeciwko Komisji

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/57

         Postanowienie Sądu z dnia 18 listopada 2010 r. — Scuola Elementare Maria Montessori przeciwko Komisji
   (Sprawa T-193/10) (1)

   ()
   2011/C 30/106
   Język postępowania: włoski
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 179 z 3.7.2010.


title: Sprawa T-461/15: Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2015 r. – Guccio Gucci/OHIM – Guess? IP Holder (przedstawienie splecionych ze sobą oznaczeń)

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/32

         Skarga wniesiona w dniu 10 sierpnia 2015 r. – Guccio Gucci/OHIM – Guess? IP Holder (przedstawienie splecionych ze sobą oznaczeń)
   (Sprawa T-461/15)
   (2015/C 328/29)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Guccio Gucci SpA (Florencja, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Roncaglia, F. Rossi i N. Parrotta)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Guess? IP Holder LP (Los Angeles, Stany Zjednoczone Ameryki)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy (Przedstawienie splecionych ze sobą oznaczeń)

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27.05.2015 w sprawie R 2049/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą w ramach niniejszego postępowania;

               —

               obciążenie Guess? IP Holder LP kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą w ramach postępowania przed Wydziałem Unieważnień i przez Izbą Odwoławczą OHIM.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 75 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-139/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Prism Investments BV przeciwko J.A. van der Meerowi, działającemu jako syndyk masy upadłości Arilco Holland BV (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Stwierdzenie wykonalności — Podstawy odmowy — Wykonanie w państwie pochodzenia orzeczenia będącego przedmiotem wniosku o stwierdzenie wykonalności)

text:
               3.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 października 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden — Niderlandy) — Prism Investments BV przeciwko J.A. van der Meerowi, działającemu jako syndyk masy upadłości Arilco Holland BV
   (Sprawa C-139/10) (1)

   (Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Stwierdzenie wykonalności - Podstawy odmowy - Wykonanie w państwie pochodzenia orzeczenia będącego przedmiotem wniosku o stwierdzenie wykonalności)
   2011/C 355/07
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Prism Investments BV

      Strona pozwana: J.A. van der Meer, działający jako syndyk masy upadłości Arilco Holland BV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Hoge Raad der Nederlanden — Wykładnia art. 34, 35, 43, 44 i 45 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s. 1) — Podstawy odmowy — Wyczerpujące wyliczenie — Wykonanie obowiązku wynikającego z orzeczenia krajowego będącego przedmiotem wniosku o stwierdzenie wykonalności

      Sentencja

   Artykuł 45 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on temu, aby sąd rozpatrujący skargę przewidzianą w art. 43 lub 44 rzeczonego rozporządzenia odmówił stwierdzenia wykonalności orzeczenia lub je uchylił z innej przyczyny niż wskazane w jego art. 34 i 35, takiej jak wykonanie tego orzeczenia w państwie członkowskim pochodzenia.

      (1)  Dz.U. C 134 z 22.5.2010.


title: Sprawa C-387/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Mercantil (Hiszpania) w dniu 1 października 2009 r. — Entitdad de Gestión de Derechos de los Productores Audiovisuales (EGEDA) przeciwko Magnatrading SL

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado Mercantil (Hiszpania) w dniu 1 października 2009 r. — Entitdad de Gestión de Derechos de los Productores Audiovisuales (EGEDA) przeciwko Magnatrading SL
   (Sprawa C-387/09)
   2009/C 312/30
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Juzgado Mercantil no 1 de Santa Gruz de Tenerife

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Entitdad de Gestión de Derechos de los Productores Audiovisuales (EGEDA)

      Strona pozwana: Magnatrading SL

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie „godziwa rekompensata”, zawarte w art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29/WE (1) jest nowym pojęciem wspólnotowym, które należy interpretować jednakowo we wszystkich państwach członkowskich Wspólnoty Europejskiej?

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze:

                           2.1.

                           Gdyby przez wejściem w życie dyrektywy 2001/29/WE istniał krajowy system godziwego wynagrodzenia za zwielokrotnianie utworów do użytku prywatnego, to czy po wejściu w życie dyrektywy 29/2001 krajowe przepisy należałoby interpretować „zgodnie” z nowym pojęciem „godziwej rekompensaty” za zwielokrotnianie utworów do użytku prywatnego?

                           2.2.

                           Czy w celu ustalenia, które urządzenia są objęte obowiązkiem zapłaty godziwej rekompensaty oraz wysokości tej rekompensaty należy uwzględnić zakres przedmiotowy wyjątku dotyczącego zwielokrotniania utworów do użytku prywatnego, ustanowionego w art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy, a także kryteria określone w motywie 35 dyrektywy?
                           W razie odpowiedzi twierdzącej, czy byłoby zgodne ze wspólnotowym pojęciem „godziwej rekompensaty za zwielokrotnianie utworów do użytku prywatnego”: a) ustanowienie obowiązku zapłaty w odniesieniu do urządzeń przeznaczonych do celów osobistych oraz do celów zawodowych niemających związku ze „zwielokrotnianiem utworów do użytku prywatnego” lub b) ustanowienie kwoty ryczałtowej nieuwzględniającej wykorzystywania urządzeń do celów zwielokrotniania utworów do użytku prywatnego ani szkody, która może być spowodowana takim ich wykorzystaniem i objęcie obowiązkiem zapłaty rekompensaty również tych sytuacji, w których nie powstaje żadna szkoda lub powstała szkoda jest nieznacznych rozmiarów?

                           2.3.

                           Czy jest zgodny z art. 5 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/29 system, który ustanawiając ograniczenie zwielokrotniania utworów do użytku prywatnego, obejmuje ogólnym obowiązkiem zapłaty godziwej rekompensaty określony rodzaj urządzeń lub nośników (np. nagrywalne płyty kompaktowe CD-R lub dyski DVD-R) bez względu na to, czy nabywane są one przez osoby fizyczne do użytku prywatnego, przez osoby fizyczne do celów zawodowych, aby tworzyć i przechowywać własne informacje, w celu spełnienia wymogów prawnych, czy przez osoby prawne, które w żadnym razie nie będą korzystać z wyjątku dotyczącego zwielokrotniania utworów do użytku prywatnego?

               3)

               W razie odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie:

                           3.1.

                           Czy oznacza to, że państwa członkowskie mają całkowitą swobodę przy ustalaniu kryteriów i mechanizmów, zgodnie z którymi powinno ustalać się, które urządzenia będą objęte obowiązkiem zapłaty godziwej rekompensaty za zwielokrotnianie utworów do użytku prywatnego, jak również wysokość tej rekompensaty, czy też istnieją określone granice tej swobody, a jeśli tak, to jakie?

                           3.2.

                           Czy oznacza to, że państwa członkowskie mają prawo zezwolić, by jednostki będące osobami trzecimi pobierały opłaty za utwory, które twórcy dobrowolnie nieodpłatnie przekazali na rzecz społeczeństwa, za pomocą licencji, czy też istnieją określone granice tego uprawnienia, a jeśli tak, to jakie?

                           3.3.

                           Czy oznacza to, że państwa członkowskie mają prawo zezwolić, by jednostki będące osobami trzecimi pobierały opłaty od użytkowników ze względu na przestrzeganie przez tych użytkowników publicznej wiążącej regulacji, czy też istnieją określone granice tego uprawnienia, a jeśli tak, to jakie?

      (1)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10)


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 października 2004 r. w sprawie C-124/03 (wniosek College van Beroep voor het befrijfsleven o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Artrada (Freezone) NV, Videmecum BV, Jac. Meisner Internationaal Expeditiebedrijf BV przeciwko Rijksdienst voor de keuring van Vee en Vlees (Kontrola sanitarna — Produkcja i wprowadzenie do obrotu surowego mleka, mleka poddanego obróbce termicznej i produktów na bazie mleka — Mieszanka składająca się z cukru, kakao i odtłuszczonego mleka w proszku, będąca przedmiotem przywozu z Aruby)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/12

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 28 października 2004 r.
   w sprawie C-124/03 (wniosek College van Beroep voor het befrijfsleven o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Artrada (Freezone) NV, Videmecum BV, Jac. Meisner Internationaal Expeditiebedrijf BV przeciwko Rijksdienst voor de keuring van Vee en Vlees (1)

   (Kontrola sanitarna - Produkcja i wprowadzenie do obrotu surowego mleka, mleka poddanego obróbce termicznej i produktów na bazie mleka - Mieszanka składająca się z cukru, kakao i odtłuszczonego mleka w proszku, będąca przedmiotem przywozu z Aruby)
   (2005/C 6/20)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-124/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het bedrijfsleven (Niderlandy) postanowieniem z dnia 11 marca 2003 r., który wpłynął do Trybunału dnia 20 marca 2003 r., w postępowaniu Artrada (Freezone) NV Videmecum BV Jac. Meisner Internationaal Expeditiebedrijf BV przeciwko Rijksdienst voor de keuring van Vee en Vlees, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby (sprawozdawca), R. Schintgen i N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 28 października 2004 r. wyrok, zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Art. 2 pkt 2 dyrektywy Rady 92/46EWG z dnia 16 czerwca 1992 r. ustanawiającej przepisy zdrowotne dla produkcji i wprowadzania do obrotu surowego mleka, mleka poddanego obróbce termicznej i produktów na bazie mleka należy interpretować w taki sposób, że pojęcie „mleko do wytwarzania produktów na bazie mleka” nie obejmuje składników mlecznych produktu, który zawiera także inne, niemleczne składniki tak, że składnik mleczny nie może być oddzielony od składników niemlecznych.

               2)

               Art. 2 pkt 4 dyrektywy 92/46 należy interpretować w ten sposób, że pojęcie „produkty na bazie mleka” obejmuje zarówno produkty ukończone, jak również produkty częściowo ukończone, które muszą być jeszcze poddane przeróbce zanim mogą zostać sprzedane konsumentowi. W związku z tym, należy zbadać czy mleko zawarte w tym produkcie częściowo ukończonym stanowi jego część zasadniczą czy to pod względem ilości, czy pod względem jego charakterystyki. Aby tego dokonać, należy wziąć pod uwagę obiektywne cechy i właściwości produktu częściowo ukończonego w momencie jego przywozu, w szczególności proporcje mleka lub produktu mlecznego obecne w produkcie częściowo ukończonym oraz wykorzystanie tego produktu częściowo ukończonego lub jego smak.

      (1)  Dz.U. C 146 z 21.6.2003.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 10 czerwca 2004 r. w sprawie C-454/01: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (Dyrektywa 96/59/WE — Gospodarka odpadami — Unieszkodliwianie polichlorowanych bifenyli i polichlorowanych trifenyli)

text:
               24.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/1

         TRYBUNAŁ SPRAWIEDLIWOŚCI
   Wyrok Trybunału
   (druga izba)
   z dnia 10 czerwca 2004 r.
   w sprawie C-454/01: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec (1)

   (Dyrektywa 96/59/WE - Gospodarka odpadami - Unieszkodliwianie polichlorowanych bifenyli i polichlorowanych trifenyli)
   (2004/C 190/01)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-454/01, Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: G. zur Hausen) przeciwko Republice Federalnej Niemiec (pełnomocnicy: W.-D. Plessing oraz R. Stüwe), której przedmiotem było stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy Traktatu poprzez zaniechanie sporządzenia lub zakomunikowania Komisji, w wyznaczonym terminie, planu przewidzianego w art. 11 ust. 1 pierwszy tiret dyrektywy Rady 96/59/WE z dnia 16 września 1996 r. w sprawie unieszkodliwiania polichlorowanych bifenyli i polichlorowanych trifenyli (PCB/PCT) (Dz.U. L 243, str. 31), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), prezes izby, C. Gulmann i R. Schintgen, F. Macken i N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 10 czerwca 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Republika Federalna Niemiec poprzez zaniechanie sporządzenia, w wyznaczonym terminie, planu przewidzianego w art. 11 ust. 1 pierwszy tiret dyrektywy Rady 96/59/WE z dnia 16 września 1996 r. w sprawie unieszkodliwiania polichlorowanych bifenyli i polichlorowanych trifenyli (PCB/PCT) uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy niniejszej dyrektywy.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 17 z 19.1.2002 r.


title: Sprawa C-340/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 maja 2012 r. w sprawie T-416/10 Yoshida Metal Industry Co. Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 16 lipca 2012 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/20

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 8 maja 2012 r. w sprawie T-416/10 Yoshida Metal Industry Co. Ltd przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 16 lipca 2012 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-340/12 P)
   2012/C 295/36
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Druga strona postępowania: Yoshida Metal Industry Co. Ltd i Pi-Design AG, Bodum France, Bodum Logistics A/S

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uwzględnienie odwołania w całości;

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               zasądzenie od Yoshida Metal Industry Co. Ltd kosztów poniesionych przez Urząd.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył w zaskarżonym wyroku obowiązek uzasadnienia, ponieważ nie ustosunkował się do argumentu Urzędu wspomnianego w pkt 18 zaskarżonego wyroku.
   Wnoszący odwołanie podnosi także, że Sąd naruszył art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 207/2009. Sąd powinien był zauważyć, że dwuwymiarowe oznaczenie nie tylko zastosowane w trójwymiarowym przedmiocie, ale także do niego włączone. Zastosowanie art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 207/2009 wymaga zatem uwzględnienia wszystkich możliwych sposobów, w jakie w momencie zgłoszenia takie oznaczenie może zostać włączone do trójwymiarowego przedmiotu. Sąd wypaczył dowody, orzekając, że Izba Odwoławcza ograniczyła swoje badanie wyłącznie do towarów faktycznie znajdujących się w sprzedaży. Izba Odwoławcza wskazała bowiem wyraźnie, że jej wnioski opierały się głównie na dokonanych przez Pi-Design zgłoszeniach patentów. Niezależnie od tego odniesienie się do innych elementów materiału dowodowego, w tym do patentów i towarów faktycznie znajdujacych się w sprzedaży, nie powinno być zakazane, jeżeli elementy te potwierdzają wniosek, zgodnie z którym właściwości spornego oznaczenia, takiego jak zgłoszone, mogą w przypadku włączenia go do trójwymiarowego przedmiotu służyć do uzyskania efektu technicznego. Takie podejście jest jedynie właściwe, aby zachować pewność prawa i uchronić interes publiczny leżący u podstaw art. 7 ust. 1 lit. e) ppkt (ii) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-16/10: Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2010 r. — Alisei przeciwko Komisji

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/49

         Skarga wniesiona w dniu 22 stycznia 2010 r. — Alisei przeciwko Komisji
   (Sprawa T-16/10)
   2010/C 63/87
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Alisei (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: F. Sciaudone, R. Sciaudone i A. Neri, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o nieuwzględnieniu wniosku,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie przyznania subwencji,

               —

               nakazanie Komisji naprawienia wyrządzonej szkody,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W drodze niniejszej skargi Alisei wnosi o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 29 października 2009 r. o niewybraniu wniosku o przyznanie subwencji złożonego przez skarżącą w ramach ograniczonego zaproszenia do składania wniosków „Facility for rapid response to soaring food prices in developing countries” (EuropeAid/128608/C/ACT/Multi), z jednej strony, i, z drugiej strony, o umieszczeniu wniosku skarżącej na liście rezerwowej;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 29 października 2009 r. o wybraniu wniosku o przyznanie subwencji złożonego przez inną organizację;

               —

               naprawienie wyrządzonej szkody.

         W tym względzie skarżąca podnosi, że, zgodnie ze wskazówkami zawartymi w zaproszeniu do składania wniosków, zaproponowała ona działanie mające na celu poprawę możliwości produkcyjnych rolnictwa na wyspach Świętego Tomasza i Książęcej, wskazując w tym zakresie jako partnera lokalnego organizację specjalizującą się w sektorze rolnym.
   Jej propozycja została wstępnie wybrana i skarżącą poproszono o złożenie kompletnego wniosku przed dniem 15 września 2009 r.
   Ponieważ nie otrzymała ona żadnej informacji o sposobie, w jaki zakończyło się zbadanie jej wniosku, skarżąca, w przeciwieństwie do innych organizacji, które odpowiedziały na zaproszenie do składania wniosków, zwróciła się do Komisji e-mailem z dnia 17 listopada 2009 r. z zapytaniem w tym zakresie. Komisja odpowiedziała jej tego samego dnia, informując, że odpowiedź została już wysłana do wszystkich uczestników, i że zawierała ona na w każdym razie dwa egzemplarze decyzji. Zaskarżoną decyzją Komisja Europejska informowała skarżącą, że komitet oceniający nie wybrał jej propozycji i postanowił umieścić ją na liście rezerwowej, której ważność upływa w dniu 31 grudnia 2009 r. Komisja wskazała ponadto, że jeśli nikt nie zgłosi się do Alisei przed tą datą, nie będzie ona już brana pod uwagę przy przyznawaniu subwencji w ramach tego zaproszenia do składania wniosków.
   Na poparcie swej skargi o stwierdzenie nieważności decyzji nieuwzględniającej jej wniosku o przyznanie subwencji skarżącą podnosi:

               —

               naruszenie obowiązku uzasadnienia ze względu na to, że Komisja nie przedstawiła — oraz dobrowolnie i wyraźnie odmówiła wyjaśnień w tym względzie — (nawet pobieżnie) powodów, dla których złożony przez skarżącą wniosek został nieuwzględniony i umieszczony na liście rezerwowej;

               —

               naruszenie zasady przejrzystości działań administracji, zasady równości traktowania i prawa do obrony, w zakresie, w jakim Komisja poinformowała innych odrzuconych wnioskodawców o powodach nieuwzględnienia ich wniosków, podczas gdy w przypadku skarżącej uzależniła ona podanie jej informacji od upływu terminu ważności listy rezerwowej.

         Na poparcie swej skargi o stwierdzenie nieważności decyzji o wybraniu wniosku o przyznanie subwencji złożonego przez inną organizację skarżąca podnosi:

               —

               popełniony w decyzji błąd w ocenie oraz jej bezzasadność w zakresie, w jakim Komisja wybrała celem przyznania subwencji wniosek złożony przez organizację, której doświadczenie jej ograniczone, a jej możliwości techniczne — niewystarczające, i który to wniosek, w porównaniu do tych przedstawionych przez inne organizacje, a w szczególności w porównaniu do wniosku przedstawionego przez skarżącą, pozbawiony jest autonomicznego charakteru.

         Skarżąca wnosi wreszcie o naprawienie wyrządzonej jej szkody.


title: Sprawa T-60/14: Wyrok Sądu z dnia 17 czerwca 2015 r. – BMW Mineralöl/OHIM – Delek Europe (GO) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego GO — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy GO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/23

         Wyrok Sądu z dnia 17 czerwca 2015 r. – BMW Mineralöl/OHIM – Delek Europe (GO)
   (Sprawa T-60/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego GO - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy GO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 262/30)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: BMW Mineralöl Versorgungsgesellschaft mbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. von Fuchs i I. Czernik)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Delek Europe BV (Breda, Niderlandy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 listopada 2013 r. (sprawa R 382/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy BMV Mineralöl Versorgungsgesellschaft mbH a Delek Europe BV.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               BMV Mineralöl Versorgungsgesellschaft mbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 93 z 29.3.2014.


title: Sprawa F-22/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 10 lipca 2014 r. – Mészáros przeciwko Komisji (Służba publiczna — Konkurs — Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/207/11 — Laureat konkursu wpisany na listę rezerwy kadrowej — Weryfikacja przez organ powołujący warunków uczestnictwa w konkursie do grupy AD 7 — Doświadczenie zawodowe krótsze niż minimalny wymagany okres — Oczywisty błąd w ocenie komisji konkursowej — Cofnięcie przez organ powołujący oferty zatrudnienia — Kompetencja związana organu powołującego)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/55

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 10 lipca 2014 r. – Mészáros przeciwko Komisji
   (Sprawa F-22/13) (1)

   ((Służba publiczna - Konkurs - Ogłoszenie o konkursie EPSO/AD/207/11 - Laureat konkursu wpisany na listę rezerwy kadrowej - Weryfikacja przez organ powołujący warunków uczestnictwa w konkursie do grupy AD 7 - Doświadczenie zawodowe krótsze niż minimalny wymagany okres - Oczywisty błąd w ocenie komisji konkursowej - Cofnięcie przez organ powołujący oferty zatrudnienia - Kompetencja związana organu powołującego))
   2014/C 421/77
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mátyás Támas Mészáros (Kraków, Polska) (przedstawiciel: adwokat M. Pecyna)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o oddaleniu wniosku o zatrudnienie skarżącego złożonego przez ESTAT i nieuznaniu skarżącego za kwalifikującego się do konkursu EPSO/AD/207/11.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście bezzasadna

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty i zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez M. T. Mészárosa.

      (1)  Dz.U. C 291 z 5.10.2013, s. 7.


title: Sprawy połączone: T-155/03, T-157/03 i T-331/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  13 grudnia 2005 r.  - Cwik przeciwko Komisji (Urzędnicy — Sprawozdanie z oceny — Postępowanie w sprawie oceny za okres 1995/1997, 1997/1999 i 1999/2001 — Skarga o uchylenie — Równoczesne sporządzanie kolejnych sprawozdań z oceny — Nieprawidłowości proceduralne — Opóźnienie — Akta osobowe — Oczywisty błąd w ocenie — Nadużycie władzy — Niespójność uzasadnienia — Odszkodowanie i zadośćuczynienie — Szkoda — Krzywda)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/27

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 grudnia 2005 r. - Cwik przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone: T-155/03, T-157/03 i T-331/03) (1)

   (Urzędnicy - Sprawozdanie z oceny - Postępowanie w sprawie oceny za okres 1995/1997, 1997/1999 i 1999/2001 - Skarga o uchylenie - Równoczesne sporządzanie kolejnych sprawozdań z oceny - Nieprawidłowości proceduralne - Opóźnienie - Akta osobowe - Oczywisty błąd w ocenie - Nadużycie władzy - Niespójność uzasadnienia - Odszkodowanie i zadośćuczynienie - Szkoda - Krzywda)
   (2006/C 48/51)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Michael Cwik (Tervuren, Belgia) [przedstawiciele: N. Lhoëst i E. de Schietere de Lophem, avocats]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [przedstawiciele: J. Currall i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy]
   Przedmiot sprawy
   Wnioski o uchylenie decyzji Komisji potwierdzających sprawozdania z oceny skarżącego za okresy: od 1 lipca 1995 r. do 30 czerwca 1997 r., od 1 lipca 1997 r. do 30 czerwca 1999 r. i od 1 lipca 1999 r. do 30 czerwca 2001 r. oraz, w razie potrzeby, o uchylenie decyzji Komisji oddalających zażalenia skarżącego na te sprawozdania, jak również wniosek o naprawienie jakoby poniesionej szkody oraz zadośćuczynienia za jakoby poniesioną krzywdę
   Sentencja wyroku

               1)

               Decyzje Komisji potwierdzające sprawozdania z oceny skarżącego za okresy 1995/1997 oraz 1997/1999, jak również decyzje Komisji oddalające zażalenia skarżącego na te sprawozdania z oceny zostają uchylone.

               2)

               Komisja zostaje obciążona zapłatą 2 000 EUR na rzecz skarżącego tytułem zadośćuczynienia.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               W sprawach T-155/03 i T-157/03 Komisja zostaje obciążona kosztami.

               5)

               W sprawie T-331/03 Komisja pokryje własne koszty, jak również połowę kosztów poniesionych przez skarżącego.

      (1)  Dz.U. C 171 z 19.7.2003


title: Sprawa T-230/12: Postanowienie Sądu z dnia 21 listopada 2012 r. — Axa Belgium przeciwko Komisji

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/69

         Postanowienie Sądu z dnia 21 listopada 2012 r. — Axa Belgium przeciwko Komisji
   (Sprawa T-230/12) (1)

   2013/C 26/140
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 243 z 11.8.2012.


title: Sprawa F-65/07: Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2007 r. — Aayhan i in. przeciwko Parlamentowi

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/70

         Skarga wniesiona w dniu 29 czerwca 2007 r. — Aayhan i in. przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-65/07)
   (2007/C 269/127)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Laleh Aayhan i in. (Strasburg, Francja) (przedstawiciel: R. Blindauer, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności wyraźnej decyzji Parlamentu z dnia 20 kwietnia 2007 r., oddalającej zażalenia skarżących z dnia 19 grudnia 2006 r.;

               —

               przekształcenie wszystkich umów o pracę zawartych przez skarżących z Parlamentem na czas określony w jedną umowę o pracę na czas nieokreślony;

               —

               zobowiązanie Parlamentu do przywrócenia tym wszystkim członkom personelu korzyści związanych z posiadaniem statusu strony umowy o pracę na czas nieokreślony;

               —

               przyznanie pracownikom mającym status „członków personelu pomocniczego na czas sesji” prawa do dodatku, reprezentującego prawo do płatnego urlopu za wszystkie okresy zatrudnienia ukończone przez nich od początku podjęcia zatrudnienia;

               —

               zasądzenie od Parlamentu na rzecz każdego ze skarżących kwoty 2 000 EUR tytułem niepodlegających zwrotowi kosztów postępowania;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący są członkami personelu pomocniczego na czas sesji, zatrudnianymi przez Parlament w okresie odbywania sesji plenarnych w Strasburgu, 12 razy w roku.
   W uzasadnieniu skargi skarżący podnoszą, po pierwsze, niezgodność z prawem art. 78 Warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, ponieważ przepis ten wyklucza kategorię członków personelu pomocniczego na czas sesji z zakresu zastosowania każdego ze źródła prawa, tak państwowego jak i wspólnotowego.
   W następnej kolejności skarżący podnoszą naruszenie zasady niedyskryminacji gwarantowanej w szczególności przez Europejską Kartę Społeczną oraz konwencję Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP) nr C111 dotyczącą dyskryminacji w zakresie zatrudnienia i wykonywania zawodu. Skarżący podnoszą również, że Parlament naruszył spoczywający na wszystkich pracodawcach obowiązek uzasadnienia decyzji o zwolnieniu, który to obowiązek uznaje również art. 4 konwencji MOP nr 158 dotycząca rozwiązania stosunku pracy z inicjatywy pracodawcy.
   W końcu skarżący twierdzą, że zgodnie z dyspozycją w szczególności dyrektywy 1999/70 (1) powszechną formą stosunku pracy jest umowa zawarta na czas nieokreślony.

      (1)  Dyrektywa Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. dotycząca Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC).


title: Sprawa F-72/15: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 kwietnia 2016 r. – Glowacz-De-Chevilly/Komisja

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/54

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 18 kwietnia 2016 r. – Glowacz-De-Chevilly/Komisja
   (Sprawa F-72/15) (1)

   (2016/C 191/80)
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2015, s. 55.


title: Sprawa T-149/15: Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2015 r. – Ben Ali/Rada

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/27

         Skarga wniesiona w dniu 26 marca 2015 r. – Ben Ali/Rada
   (Sprawa T-149/15)
   (2015/C 262/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sirine (Cyrine) Bent Zine El Abidine Ben Haj Hamda Ben Ali (Tunis, Tunezja) (przedstawiciel: adwokat S. Maktouf)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/72/WPZiB z dnia 31 stycznia 2011 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. L 28, s. 62) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 101/2011 z dnia 4 lutego 2011 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. L 31, s. 1), których obowiązywanie okresowo przedłużano (1) oraz które okresowo zmieniano (2) (zwanych dalej „zaskarżonymi aktami”), w zakresie, jakim te akty dotyczą skarżącej;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów.
   Zarzut pierwszy dotyczący oczywistego błędu w ocenie. Skarżąca twierdzi, że z uwagi na zmiany polityczne, jakie zaszły w Tunezji, dalsze stosowanie sankcji jest bezprzedmiotowe.
   Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie z uwagi na okoliczność, że krajowe postępowanie karne przeciwko skarżącej jest prowadzone w sposób przewlekły, skutkiem czego nie można uznać, iż przeciwko niej toczy się „rzeczywiste” dochodzenie w związku w popełnieniem przestępstw leżących u podstawy decyzji o nałożeniu sankcji.
   Zarzut trzeci dotyczący niewystarczającego uzasadnienia, jako że uzasadnienie decyzji Rady o umieszczeniu nazwiska skarżącej w wykazie jedynie powtarza powody, dla których postanowiono o zastosowaniu sankcji.
   Zarzut czwarty dotyczący naruszenia praw podstawowych, jako że skarżąca jest podmiotem arbitralnej decyzji o zastosowaniu środków mających ułatwić konfiskatę jej zasobów w przeszłości. W związku z tym doszło do naruszenia prawa własności skarżącej oraz zasady domniemania niewinności.
   Zarzut piąty dotyczący oczywistego błędu w ocenie, gdyż uzasadnienie decyzji Rady o umieszczeniu nazwiska skarżącej w wykazie oraz krajowe przepisy, na których decyzja ta została oparta, nie odpowiadają powodom, dla których postanowiono o zastosowaniu sankcji.

      (1)  Decyzja Rady 2012/50/WPZiB z dnia 27 stycznia 2012 r. w sprawie zmiany decyzji 2011/72/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. L 27, s. 11) oraz decyzja Rady 2013/72/WPZiB z dnia 31 stycznia 2013 r. zmieniająca decyzję 2011/72/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. L 32, s. 20)

      (2)  Decyzja Rady 2014/49/WPZiB z dnia 30 stycznia 2014 r. zmieniająca decyzję 2011/72/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. L 28, s. 38) oraz rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 81/2014 z dnia 30 stycznia 2014 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 101/2011 w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. L 28, s. 2).


title: Sprawa C-638/15: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 6 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – Eko-Tabak s.r.o./Generální ředitelství cel [Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2011/64/UE — Artykuł 2 ust. 1 lit. c) — Artykuł 5 ust. 1 lit. a) — Pojęcia „tytoniu do palenia”, „tytoniu pociętego lub inaczej podzielonego” i „przetwarzania przemysłowego”]

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/13

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 6 kwietnia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – Eko-Tabak s.r.o./Generální ředitelství cel
   (Sprawa C-638/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2011/64/UE - Artykuł 2 ust. 1 lit. c) - Artykuł 5 ust. 1 lit. a) - Pojęcia „tytoniu do palenia”, „tytoniu pociętego lub inaczej podzielonego” i „przetwarzania przemysłowego”])
   (2017/C 168/15)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Eko-Tabak s.r.o.

      Strona pozwana: Generální ředitelství cel

      Sentencja

   Artykuł 2 ust. 1 lit. c) i art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 2011/64/UE z dnia 21 czerwca 2011 r. w sprawie struktury oraz stawek podatku akcyzowego stosowanych do wyrobów tytoniowych powinny być interpretowane w ten sposób, że wysuszone, sprasowane, nieregularne, częściowo odżyłowane liście tytoniu, które zostały poddane procesowi wstępnego suszenia, a następnie kontrolowanego zwilżania i które zawierają glicerynę i nadają się do palenia po prostym przygotowaniu poprzez rozgniatanie lub ręczne cięcie, wchodzą w zakres pojęcia „tytoniu do palenia” w rozumieniu tych przepisów.

      (1)  Dz.U. C 98 z 14.3.2016.


title: Sprawa C-503/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 8 listopada 2012 r. — Alexander Wieland przeciwko Land Berlin.

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 8 listopada 2012 r. — Alexander Wieland przeciwko Land Berlin.
   (Sprawa C-503/12)
   2013/C 26/55
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Alexander Wieland

      Strona pozwana: Land Berlin

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pierwotne lub wtórne prawo Unii Europejskiej, w tym wypadku przede wszystkim dyrektywę 2000/78/WE (1), należy interpretować w taki sposób, iż szerokorozumiany zakaz nieuzasadnionej dyskryminacji ze względu na wiek obejmuje także przepisy krajowe dotyczące wynagradzania urzędników krajów związkowych?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie 1: Czy w wyniku wykładni pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej można stwierdzić, iż przepis krajowy, w myśl którego, na wysokość podstawowego wynagrodzenia urzędnika w momencie jego zatrudnienia zasadniczy wpływ ma jego wiek, a wzrost wynagrodzenia uzależniony jest przede wszystkim od okresu trwania stosunku pracy urzędnika, stanowi bezpośrednią lub pośrednią dyskryminację ze względu na wiek?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej również na pytanie 2: Czy wykładnia pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie uzasadnieniu takiego przepisu prawa krajowego, którego ustawowo przewidzianym celem jest wynagradzanie doświadczenia zawodowego?

               4)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej również na pytanie 3: Czy w świetle pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej do momentu wdrożenia wolnej od dyskryminacji regulacji wynagradzania urzędników, dopuszczalny jest inny skutek prawny niż przyznanie osobie dyskryminowanej ze skutkiem wstecznym wynagrodzenia według najwyższego stopnia w jej grupie zaszeregowania?
               Czy skutek prawny w postaci naruszenia zakazu dyskryminacji wynika tutaj z pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej, w tym wypadku przede wszystkim z dyrektywy 2000/78/WE, lub czy roszczenie to wynika jedynie z przewidzianej prawem europejskim odpowiedzialności odszkodowawczej państwa z tytułu nieprawidłowej transpozycji zasad wytyczonych przez prawo Unii?

               5)

               Czy w świetle wykładni pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej dopuszczalny jest krajowy środek, który uzależnia istnienie roszczenia o zapłatę (zaległego) wynagrodzenia lub roszczenia odszkodowawczego od tego, czy urzędnicy zgłosili dane roszczenie w krótkim odstępie czasowym?

               6)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzących na pytania 1 — 3: Czy w wyniku wykładni pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej można stwierdzić, że ustawa przejściowa, mocą której urzędnicy pozostający w stosunku pracy zostają zaszeregowani w ramach nowego systemu na podstawie samej kwoty ich wynagrodzenia podstawowego uzyskanego w dniu wejścia w życie przepisów przejściowych zgodnie ze starą (o charakterze dyskryminującym) regulacją dotyczącą wynagradzania urzędników i na podstawie której to kwoty oblicza się dalszy awans do wyższych grup zaszeregowania, niezależnie od rzeczywistego okresu doświadczenia zawodowego urzędnika wyłącznie na podstawie okresu doświadczenia zdobytego od momentu wejścia w życie ustawy przejściowej, stanowi — trwające do momentu odpowiedniego uzyskania najwyższej grupy zaszeregowania — kontynuację istniejącej dyskryminacji ze względu na wiek?

               7)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej również na pytanie 6: Czy wykładnia pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej stoi na przeszkodzie uzasadnieniu tego trwającego w sposób nieograniczony nierównego traktowaniu z celem ustawodawczym, na podstawie którego w drodze ustawy przejściowej ochronie powinny podlegać nie (tylko) istniejące prawa nabyte, lecz (również) oczekiwanie prognozowanego na podstawie starej regulacji dotyczącej wynagradzania urzędników wzrostu dochodu w danej grupie zaszeregowania?
               Czy trwającą dyskryminację urzędników pozostających w stosunku pracy można w ten sposób uzasadnić, że alternatywna regulacja (indywidualne zaszeregowanie również urzędników pozostających w stosunku pracy w oparciu okres doświadczenia) byłaby związana z podwyższonym nakładem administracyjnym?

               8)

               W przypadku zaprzeczenia uzasadnieniu w pytaniu 7: Czy w świetle wykładni pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej do momentu wdrożenia wolnej od dyskryminacji regulacji wynagradzania urzędników również dla urzędników pozostających w stosunku pracy, dopuszczalny jest inny skutek prawny niż przyznanie urzędnikom pozostającym w stosunku pracy ze skutkiem wstecznym oraz nieprzerwanie wynagrodzenia według najwyższego stopnia w ich grupie zaszeregowania?

               9)

               Czy skutek prawny w postaci naruszenia zakazu dyskryminacji wynika tutaj z pierwotnego lub wtórnego prawa Unii Europejskiej, w tym wypadku przede wszystkim z dyrektywy 2000/78/WE, lub czy roszczenie to wynika jedynie z przewidzianej prawem europejskim odpowiedzialności odszkodowawczej państwa z tytułu nieprawidłowej transpozycji zasad wytyczonych przez prawo Unii?

      (1)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303 s. 16).


title: Sprawa C-127/13 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 października 2014 r. – Guido Strack przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Prawo do bycia wysłuchanym — Prawo do sądu — Dostęp do dokumentów instytucji — Częściowa odmowa udzielenia wnoszącemu odwołanie dostępu do dokumentów — Pierwotna decyzja w sprawie odmowy — Powstanie dorozumianej decyzji w sprawie odmowy — Zastąpienie dorozumianej decyzji w sprawie odmowy decyzją wyraźną — Interes prawny po przyjęciu wyraźnych decyzji w sprawie odmowy — Wyjątki od zasady dostępu do dokumentów — Ochrona interesu dobrej administracji — Ochrona danych osobowych i interesów handlowych)

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/10

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 października 2014 r. – Guido Strack przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-127/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Prawo do bycia wysłuchanym - Prawo do sądu - Dostęp do dokumentów instytucji - Częściowa odmowa udzielenia wnoszącemu odwołanie dostępu do dokumentów - Pierwotna decyzja w sprawie odmowy - Powstanie dorozumianej decyzji w sprawie odmowy - Zastąpienie dorozumianej decyzji w sprawie odmowy decyzją wyraźną - Interes prawny po przyjęciu wyraźnych decyzji w sprawie odmowy - Wyjątki od zasady dostępu do dokumentów - Ochrona interesu dobrej administracji - Ochrona danych osobowych i interesów handlowych))
   2014/C 421/12
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Guido Strack (przedstawiciel: H. Tettenborn, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Conte i P. Costa de Oliveira, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej Strack/Komisja, T-392/07, EU:T:2013:8, zostaje uchylony w zakresie, w jakim na mocy owego wyroku Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 24 lipca 2007 r.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie wzajemne zostaje oddalone.

               3)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               4)

               Skarga o stwierdzenie nieważności zostaje oddalona w zakresie, w jakim jest ona skierowana przeciwko decyzji Komisji Europejskiej odmawiającej dostępu do wyciągu z rejestru dotyczącego decyzji odmownych w przedmiocie wniosków potwierdzających o dostęp do dokumentów.

               5)

               Guido Strack pokrywa własne koszty poniesione w niniejszej instancji i jedną trzecią kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

               6)

               Komisja Europejska pokrywa dwie trzecie własnych kosztów poniesionych w niniejszym postępowaniu.

               7)

               Koszty związane z postępowaniem w pierwszej instancji, które zakończyło się wydaniem wyroku Strack/Komisja, T-392/07, EU:T:2013:8, zostaną pokryte zgodnie z rozstrzygnięciem zawartym w pkt 7 sentencji owego wyroku.

      (1)  Dz.U. C 147 z 25.5.2013.


title: Sprawa C-291/10: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 10 stycznia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

text:
               16.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 120/9

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 10 stycznia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-291/10) (1)

   2011/C 120/22
   Język postępowania: włoski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa C-143/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 24 marca 2011 r. — Jörg-Detlef Müller przeciwko Bundesrepublik Deutschland

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 24 marca 2011 r. — Jörg-Detlef Müller przeciwko Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-143/11)
   2011/C 269/35
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Jörg-Detlef Müller

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Pytanie prejudycjalne

   Czy dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (1) znajduje zastosowanie do krajowych przepisów dotyczących przyznawania pomocy urzędnikom w przypadkach choroby?

      (1)  Dz.U. L 303, s. 16


title: Sprawa C-15/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo) — Etimine SA przeciwko Secretary of State for Work and Pensions (Środowisko naturalne i ochrona zdrowia ludzi — Dyrektywa 67/548/EWG — Rozporządzenie (WE) nr 1272/2008 — Substancje zawierające borany — Klasyfikacja substancji jako działających szkodliwie na rozrodczość kategorii 2 — Dyrektywa 2008/58/WE i rozporządzenie (WE) nr 790/2009 — Dostosowanie tych klasyfikacji do postępu technicznego i naukowego — Ważność — Metody oceny swoistych właściwości tych substancji — Oczywisty błąd w ocenie — Podstawa prawna — Obowiązek uzasadnienia — Zasada proporcjonalności)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/10

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Zjednoczone Królestwo) — Etimine SA przeciwko Secretary of State for Work and Pensions
   (Sprawa C-15/10) (1)

   (Środowisko naturalne i ochrona zdrowia ludzi - Dyrektywa 67/548/EWG - Rozporządzenie (WE) nr 1272/2008 - Substancje zawierające borany - Klasyfikacja substancji jako działających szkodliwie na rozrodczość kategorii 2 - Dyrektywa 2008/58/WE i rozporządzenie (WE) nr 790/2009 - Dostosowanie tych klasyfikacji do postępu technicznego i naukowego - Ważność - Metody oceny swoistych właściwości tych substancji - Oczywisty błąd w ocenie - Podstawa prawna - Obowiązek uzasadnienia - Zasada proporcjonalności)
   2011/C 269/15
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Etimine SA

      Strona pozwana: Secretary of State for Work and Pensions

      Przy udziale: Borax Europe Ltd

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Administrative Court) — Ważność dyrektywy Komisji 2008/58/WE z dnia 21 sierpnia 2008 r. dostosowującej po raz trzydziesty do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych (Dz.U. L 246, s.1) oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 790/2009 z dnia 10 sierpnia 2009 r. dostosowującego do postępu naukowo technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (Dz.U. L 235, s.1) w zakresie dotyczącym klasyfikacji boranów jako substancji działających szkodliwie na rozrodczość — Dokonanie błędnej oceny ryzyka istniejącego przy normalnym obchodzeniu się z substancją i normalnym jej użyciu, którego wystąpienie wymagane jest w załączniku VI do dyrektywy 67/548/EWG

      Sentencja

   Analiza pytań prejudycjalnych nie wykazała występowania jakiegokolwiek elementu, który byłby w stanie wpłynąć na ważność, z jednej strony, dyrektywy Komisji 2008/58/WE z dnia 21 sierpnia 2008 r. dostosowującej po raz trzydziesty do postępu technicznego dyrektywę Rady 67/548/EWG w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych oraz, z drugiej strony, rozporządzenia Komisji (WE) nr 790/2009 z dnia 10 sierpnia 2009 r. dostosowującego do postępu naukowo technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin w zakresie, w jakim ta dyrektywa i to rozporządzenie zaklasyfikowały jako działające szkodliwie na rozrodczość kategorii 2 pewne zawierające borany substancje.

      (1)  Dz.U. C 63 z 13.3.2010.


title: Sprawa T-589/15: Skarga wniesiona w dniu 12 października 2015 r. – Eurorail/Komisja i INEA

text:
               25.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 27/61

         Skarga wniesiona w dniu 12 października 2015 r. – Eurorail/Komisja i INEA
   (Sprawa T-589/15)
   (2016/C 027/78)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Eurorail NV (Aalst, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci J. Derenne, N. Pourbaix i M. Domecq)

      Strona pozwana: Agencja Wykonawcza ds. Innowacyjności i Sieci (INEA) i Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie na podstawie art. 272 TFEU, że decyzja INEA z dnia 17 lipca 2015 r. o rozwiązaniu umowy dotacji (1) i nakazaniu zwrotu części zaliczek wypłaconych skarżącemu jest nieważna i nieobowiązująca, i że końcowa kwota dotacji należnej skarżącemu powinna zostać ustalona na 951 813 EUR;

               —

               Ewentualnie, skarżący podnosi, że Komisja i INEA powinny ponosić odpowiedzialność umowną za spowodowanie strat po stronie skarżącego w wyniku decyzji i wnosi o nakazanie zwrotu 581 770 EUR (wraz z odsetkami);

               —

               Ewentualnie – nakazanie INEA/Komisji cofnięcia decyzji oraz

               —

               Obciążenie INEA/Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, że INEA i Komisja działały z naruszeniem ich zobowiązań wynikających z umowy dotacji. Skarżący podnosi, że popełniły one naruszenie rozwiązując umowę dotacji i nakazując zwrot wypłaconych skarżącemu zaliczek.

               2.

               Zarzut drugi, że INEA i Komisja działały z naruszeniem zasady wykonania w dobrej wierze zobowiązań umownych.

               3.

               Zarzut trzeci, że INEA i Komisja naruszyły uzasadnione oczekiwania skarżącego.

      (1)  Umowa dotacji MPO/09/058/SI1.5555667 „RAIL2” (Marco Polo II Call 2009).