title: Sprawa C-576/18: Skarga wniesiona w dniu 12 września 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/24

      Skarga wniesiona w dniu 12 września 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Włoska
      (Sprawa C-576/18)
      (2018/C 399/33)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky, D. Recchia, pełnomocnicy)

         Strona przeciwna: Republika Włoska

         Żądania strona skarżącej

      Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

                  —

                  stwierdzenie, że nie podejmując wszystkich środków koniecznych do wykonania wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 29 marca 2012 r. w sprawie C-243/10, dotyczącego odzyskania od beneficjentów pomocy państwa uznanej za niezgodną z prawem i ze wspólnym rynkiem w rozumieniu decyzji Komisji 2008/854/WE (1) z dnia 2 lipca 2008 r., Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej decyzji oraz art. 260 TFUE;

                  —

                  zasądzenie zapłaty przez Republikę Włoską na rzecz Komisji ryczałtu, którego wysokość wynika z pomnożenia kwoty dziennej w wysokości 13 892 EUR przez liczbę dni trwania naruszenia, w kwocie co najmniej 8 715 000 EUR od dnia ogłoszenia wyroku w sprawie C-243/10 do dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie;

                  —

                  zasądzenie zapłaty przez Republikę Włoską na rzecz Komisji okresowej kary pieniężnej za każde półrocze poczynając od półrocza następującego po wydaniu wyroku w niniejszej sprawie w wysokości 126 840 EUR za dzień;

                  —

                  obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Decyzją 2008/854/WE z dnia 2 lipca 2008 r. w sprawie programu pomocy regionalnej na rzecz sektora hotelarskiego na Sardynii (ustawa regionalna nr 9 z 1998 r. – nadużycia w stosowaniu programu pomocy N 272/98), opublikowaną w Dz.U. L 302 z dnia 13 listopada 2008 r., Komisja uznała za niezgodną z prawem i niezgodną z zasadami wspólnego rynku odnośną pomoc państwa przyznaną przez Włochy i nakazała jej odzyskanie.
      Wyrokiem z dnia 29 marca 2012 r. w sprawie C-243/10, Komisja/Włochy, Trybunał orzekł, że Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej decyzji nie podejmując w przewidzianym terminie wszelkich działań niezbędnych, aby odzyskać od beneficjentów pomoc przyznaną w ramach programu pomocy zgodnie z tą decyzją.
      Przez wiele lat od wydania tego wyroku, mimo licznych ponagleń skierowanych przez Komisję do rządu włoskiego, większa część odnośnej pomocy nie została nadal odzyskana. Argumenty podniesione w tym zakresie przez rząd włoski, w szczególności dotyczące postępowań zawisłych przed sądami krajowymi nie stanowią ważnego uzasadnienia takiego uchybienia. Wynika stąd, że w dniu wniesienia niniejszej skargi Włochy nadal nie odzyskały całej pomocy, a zatem nie wykonały w pełni wyroku Trybunału w sprawie C-243/10.
      Komisja wnosi zatem do Trybunału o stwierdzenie, że Włochy naruszyły art. 260 TFUE oraz o zasądzenie zapłaty przez Włochy ryczałtu oraz okresowej kary pieniężnej za każde półrocze do czasu pełnego wykonania wyroku w sprawie C-243/10.

         (1)  Decyzja Komisji z dnia 2 lipca 2008 r. w sprawie programu pomocy „Ustawa regionalna nr 9 z 1998 r. – nadużycia w stosowaniu programu pomocy N 272/98” C 1/04 (ex NN 158/03 i CP 15/2003) (Dz.U. 2008, L 302, s. 9).


title: Sprawa T-540/18: Skarga wniesiona w dniu 11 września 2018 r. – ASL Aviation Holdings i ASL Airlines (Ireland)/Komisja

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/49

      Skarga wniesiona w dniu 11 września 2018 r. – ASL Aviation Holdings i ASL Airlines (Ireland)/Komisja
      (Sprawa T-540/18)
      (2018/C 399/64)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ASL Aviation Holdings DAC (Swords, Irlandia) oraz ASL Airlines (Ireland) Ltd (Swords) (przedstawiciele: N. Travers, Senior Counsel, H. Kelly, K. McKenna i R. Scanlan, Solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  pociągnięcie pozwanej do odpowiedzialności na podstawie art. 268 TFUE oraz art. 340 akapit drugi TFUE za szkody poniesione przez stronę skarżącą w wysokości około 263,6 mln EUR, lub takiej kwoty, którą Sąd uzna za stosowną, wynikającej z niezgodnej z prawem decyzji Komisji C(2013) 431, sprawa COMP/M.6570 UPS/TNT Express, z dnia 30 stycznia 2013 r. zakazującej koncentracji pomiędzy UPS oraz TNT Express NV, a w konsekwencji z naruszenia przez Komisję prawa ASL do dobrej administracji;

                  —

                  zasądzenie od pozwanej zapłaty odsetek za zwłokę, poczynając od daty wydania wyroku przez Trybunał w niniejszej sprawie aż do dnia całkowitej zapłaty, według stawki ustalonej przez Europejski Bank Centralny w ramach głównych operacji refinansujących, powiększonej o dwa punkty procentowe, od kwoty w wysokości 263,6 mln EUR lub od innej kwoty, którą Trybunał uzna za stosowną; a także

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Strona skarżąca domaga się odszkodowania za rzekomo poniesioną szkodę w następstwie decyzji Komisji C(2013) 431, sprawa COMP/M.6570 UPS/TNT Express (zwanej dalej „decyzją”), której nieważność została stwierdzona wyrokiem z dnia 7 marca 2017 r., United Parcel Service/Komisja, T-194/13, EU:T:2017:144.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczy tego, że decyzja jest obarczona poważnymi naruszeniami norm prawnych mających na celu zapewnienie ochrony jednostkom, w tym także stronie skarżącej, czego bezpośrednią konsekwencją było pozbawienie jej możliwości uzyskania korzyści wynikających z umów zawartych w listopadzie 2012 r.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy tego, że zachowanie zarzucane stronie pozwanej, która to w znacznym stopniu nie przestrzegała właściwych procedur w ramach przeprowadzonej przez nią kontroli koncentracji przedsiębiorstw, co doprowadziło do stwierdzenia nieważności decyzji, było na tyle niewspółmierne z przysługującym stronie skarżącej prawem do dobrej administracji i do dochowania należytej staranności podczas dokonywania tej kontroli przez stronę pozwaną, zagwarantowanym przez art. 18 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 139/2004 (1), art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz przez ogólne zasady prawa Unii, że naruszyło przepisy prawa, które mają za zadanie ochronę wszystkich jednostek, których decyzja dotyczy indywidualnie, włącznie ze stroną skarżącą.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczy tego, że decyzja jest ponadto obciążona oczywistymi i poważnymi błędami, które wpływają na zawartą w niej ocenę przez stronę pozwaną zgłoszonej koncentracji, jak twierdzi UPS w skardze z tytułu odpowiedzialności pozaumownej wniesionej przeciwko Komisji w sprawie T-834/17 – na którą to skargę, w interesie należytego i skutecznego administrowania wymiarem sprawiedliwości, strona skarżąca powołuje się w zakresie niezbędnym do uzasadnienia jej roszczenia o odszkodowanie – w odniesieniu do: analizy koncentracji cen, analizy efektywności, oceny konkurencyjności firmy FedEx oraz oceny stopnia ścisłej konkurencji dokonanej przez stronę pozwaną w decyzji.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący przysługującego stronie skarżącej prawa do odszkodowania wynikającego z tytułu pozaumownej odpowiedzialności odszkodowawczej pozwanej, będącej konsekwencją niezgodnie z prawem wydanej decyzji oraz wstrzymania zgłoszonej koncentracji, poprzez naruszenie swobody przedsiębiorczości strony skarżącej oraz jej prawa własności chronionego na mocy art. 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, jak również ogólnych zasad prawa Unii. /W zarzucie czwartym strona skarżąca podnosi, że ma prawo do odszkodowania z tytułu odpowiedzialności pozaumownej, która wynika z tego, że pozwana – wydając niezgodną z prawem decyzję i nie zezwalając na zgłoszoną koncentrację – naruszyła swobodę przedsiębiorczości strony skarżącej oraz jej prawo własności chronione na mocy art. 16 i 17 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, jak również ogólnych zasad prawa Unii.

                  5.

                  W zarzucie piątym strona skarżąca podnosi, że z powodu tych naruszeń poniosła straty, ponieważ – gdyby nie nastąpiły – strona skarżąca byłaby w stanie uzyskać korzyści wynikające z umów zawartych w listopadzie 2012 r., w związku z czym strona skarżąca powinna znaleźć się, w drodze zadośćuczynienia, w takiej sytuacji, w jakiej znajdowałaby się, gdyby nie podjęto niezgodnej z prawem decyzji, a niniejsza skarga jest jedynym sposobem zapewnienia stronie skarżącej takiego zadośćuczynienia.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 139/2004 z dnia 20 stycznia 2004 r. w sprawie kontroli koncentracji przedsiębiorstw (rozporządzenie WE w sprawie kontroli łączenia przedsiębiorstw) (Dz.U. 2004, L 24, s. 1).


title: Sprawa C-57/16 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 września 2018 r. – ClientEarth / Komisja Europejska [Odwołanie – Dostęp do dokumentów instytucji Unii Europejskiej – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 – Sprawozdanie z oceny skutków, projekt sprawozdania z oceny skutków oraz opinia rady ds. oceny skutków – Wnioski prawodawcze w dziedzinie ochrony środowiska – Odmowa dostępu – Ujawnienie żądanych dokumentów w trakcie postępowania – Zachowanie interesu prawnego – Wyjątek dotyczący ochrony toczącego się procesu podejmowania decyzji przez jedną z instytucji Unii – Ogólne domniemanie]

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/2

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 września 2018 r. – ClientEarth / Komisja Europejska
      (Sprawa C-57/16 P) (1)

      ([Odwołanie - Dostęp do dokumentów instytucji Unii Europejskiej - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 - Sprawozdanie z oceny skutków, projekt sprawozdania z oceny skutków oraz opinia rady ds. oceny skutków - Wnioski prawodawcze w dziedzinie ochrony środowiska - Odmowa dostępu - Ujawnienie żądanych dokumentów w trakcie postępowania - Zachowanie interesu prawnego - Wyjątek dotyczący ochrony toczącego się procesu podejmowania decyzji przez jedną z instytucji Unii - Ogólne domniemanie])
      (2018/C 399/02)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: ClientEarth (przedstawiciele: O. W. Brouwer, J. Wolfhagen i F. Heringa, advocaten)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Clotuche-Duvieusart i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

         Interwenienci popierający żądania wnoszącej odwołanie: Republika Finlandii (przedstawiciele: H. Leppo i M. J. Heliskoski, pełnomocnicy), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk, C. Meyer-Seitz, U. Persson i N. Otte Widgren, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 listopada 2015 r., ClientEarth/Komisja (T-424/14 i T-425/14, EU:T:2015:848), zostaje uchylony.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 1 kwietnia 2014 r. w sprawie odmowy udzielenia dostępu do sprawozdania z oceny skutków dotyczącego projektu wiążącego instrumentu określającego ramy strategiczne procedur inspekcji i nadzoru opartych na ryzyku i odnoszących się do ustawodawstwa środowiskowego Unii Europejskiej oraz do opinii rady ds. oceny skutków.

                  3)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie odmowy udzielenia dostępu do projektu sprawozdania z oceny skutków odnośnie do dostępu do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska na poziomie państw członkowskich w zakresie polityki Unii w dziedzinie środowiska oraz do opinii rady ds. oceny skutków.

                  4)

                  Komisja Europejska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez organizację ClientEarth w pierwszej instancji i w postępowaniu odwoławczym.

                  5)

                  Republika Finlandii i Królestwo Szwecji pokrywają własne koszty związane z niniejszym postępowaniem odwoławczym.

         (1)  Dz.U. C 191 z 30.5.2016.


title: Sprawa T-337/18 R i T-347/18 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 24 sierpnia 2018 r. – Laboratoire Pareva i Biotech3D / Komisja (Środek tymczasowy – Rozporządzenie (UE) nr 528/2012 – Produkty biobójcze – Substancja czynna PHMB (1415; 4.7) – Odmowa zatwierdzenia – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Fumus boni iuris – Wyważenie interesów)

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/35

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 24 sierpnia 2018 r. – Laboratoire Pareva i Biotech3D / Komisja
      (Sprawa T-337/18 R i T-347/18 R)
      ((Środek tymczasowy - Rozporządzenie (UE) nr 528/2012 - Produkty biobójcze - Substancja czynna PHMB (1415; 4.7) - Odmowa zatwierdzenia - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Fumus boni iuris - Wyważenie interesów))
      (2018/C 399/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca w sprawie T-337/18 R: Laboratoire Pareva (Saint-Martin-de-Crau, Francja) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem i S. Englebert)

         Strona skarżąca w sprawie T-347/18 R: Laboratoire Pareva (Saint-Martin-de-Crau) i Biotech3D Ltd & Co. KG (Gampern, Austria) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem i S. Englebert)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lindenthal i K. Mifsud-Bonnici, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE, z jednej strony, o zawieszenie wykonania decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/619 z dnia 20 kwietnia 2018 r. niezatwierdzającej PHMB (1415; 4,7) jako istniejącej substancji czynnej do stosowania w produktach biobójczych należących do grup produktowych 1, 5 i 6 (Dz.U. 2018, L 102, s. 21) i rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/613 z dnia 20 kwietnia 2018 r. w sprawie zatwierdzenia PHMB (1415; 4,7) jako istniejącej substancji czynnej do stosowania w produktach biobójczych należących do grup produktowych 2 i 4 (Dz.U. 2018, L 102, s. 1), oraz z drugiej strony, o przyjęcie wszelkich innych odpowiednich środków tymczasowych.

         Sentencja

                  1)

                  Sprawy T-337/18 R i T-347/18 R zostają połączone do celów niniejszego postanowienia.

                  2)

                  Wnioski o zastosowanie środków tymczasowych zostają oddalone.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-542/17 P: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 11 września 2018 r. – Allstate Insurance Company / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) [Odwołanie – Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie do rejestracji słownego znaku towarowego DRIVEWISE – Odrzucenie zgłoszenia – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) – Artykuł 7 ust. 2 – Artykuł 75 – Charakter opisowy – Neologizm złożony z elementów, z których każdy opisuje właściwości danych towarów lub usług – Przeznaczenie towarów i usług – Przeinaczenie – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/14

      Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 11 września 2018 r. – Allstate Insurance Company / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)
      (Sprawa C-542/17 P) (1)

      ([Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie do rejestracji słownego znaku towarowego DRIVEWISE - Odrzucenie zgłoszenia - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) - Artykuł 7 ust. 2 - Artykuł 75 - Charakter opisowy - Neologizm złożony z elementów, z których każdy opisuje właściwości danych towarów lub usług - Przeznaczenie towarów i usług - Przeinaczenie - Obowiązek uzasadnienia])
      (2018/C 399/18)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Allstate Insurance Company (przedstawiciele: G. Würtenberger i R. Kunze, Rechtsanwälte)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: K. Markakis, pełnomocnik)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone jako oczywiście bezzasadne.

                  2)

                  Allstate Insurance Company zostaje obciążona kosztami.

         (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2018.


title: Sprawa T-542/18: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2018 r. – Wanda Films i Wanda Visión / EUIPO – Dalian Wanda Group Co. (wanda films)

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/51

      Skarga wniesiona w dniu 17 września 2018 r. – Wanda Films i Wanda Visión / EUIPO – Dalian Wanda Group Co. (wanda films)
      (Sprawa T-542/18)
      (2018/C 399/65)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Wanda Films, SL (Pozuelo de Alarcón, Hiszpania) i Wanda Visión, SA (Pozuelo de Alarcón) (przedstawiciel: adwokat C. Planas Silva)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Dalian Wanda Group Co. Ltd (Dalian, Chiny)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Wanda Films, SL

         Sporny znak towarowy: zgłoszenie do rejestracji graficznego unijnego znaku towarowego wanda films – zgłoszenie nr 13 902 994

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 6 lipca 2018 r. w sprawie R 829/2017-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie niniejszej skargi, argumentów i dokumentów (zwłaszcza tych przedstawionych na poparcie tej skargi oraz tych przedstawionych przez stronę skarżącą w trakcie postępowania w sprawie sprzeciwu i postępowania odwoławczego);

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  wydanie orzeczenia zezwalającego na rejestrację znaku towarowego, w którego obronie wystąpiła strona skarżąca wnosząc niniejszą skargę.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-67/18 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 6 września 2018 r. – Dominique Bilde / Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej (Odwołanie – Dopuszczalność – Parlament Europejski – Przepisy dotyczące zwrotu kosztów oraz diet posłów do Parlamentu Europejskiego – Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych – Windykacja nienależnie wypłaconych kwot)

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/14

      Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 6 września 2018 r. – Dominique Bilde / Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-67/18 P) (1)

      ((Odwołanie - Dopuszczalność - Parlament Europejski - Przepisy dotyczące zwrotu kosztów oraz diet posłów do Parlamentu Europejskiego - Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych - Windykacja nienależnie wypłaconych kwot))
      (2018/C 399/19)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Dominique Bilde (przedstawiciel: adwokat G. Sauveur)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Seyr i G. Corstens, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. F. Jensen, M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje odrzucone w części jako oczywiście niedopuszczalne a w części jako oczywiście bezzasadne.

                  2)

                  Dominique Bilde zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa T-543/18: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2018 r. – XK/Komisja

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/52

      Skarga wniesiona w dniu 17 września 2018 r. – XK/Komisja
      (Sprawa T-543/18)
      (2018/C 399/66)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: XK (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności indywidualnej decyzji o nieprzyznaniu jej zwrotu wydatków na edukację jej dzieci, począwszy od roku szkolnego 2017/2018, która to decyzja po raz pierwszy została zmaterializowana w rozliczeniu wynagrodzenia za listopad 2017 r. a uzasadnienie do niej przedstawiono w e-mailu z dnia 7 listopada 2017 r.;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 3 ust. 1 załącznika VII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących zwrotu kosztów leczenia, w zakresie, w jakim zmiana interpretacyjna strony pozwanej naruszała prawa nabyte, uzasadnione oczekiwania, pewność prawa i zasadę dobrej administracji.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia praw dziecka, prawa do życia rodzinnego i prawa do edukacji.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasad równego traktowania i zakazu dyskryminacji.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący tego, że interesy skarżącej nie zostały skutecznie wyważone oraz naruszenia zasady proporcjonalności, którą jest dotknięta zaskarżona decyzja.


title: Sprawa C-586/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 11 lipca 2018 r. w sprawie T-185/15, Buonotourist / Komisja, wniesione w dniu 19 września 2018 r. przez Buonotourist Srl

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/25

      Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 11 lipca 2018 r. w sprawie T-185/15, Buonotourist / Komisja, wniesione w dniu 19 września 2018 r. przez Buonotourist Srl
      (Sprawa C-586/18 P)
      (2018/C 399/34)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Buonotourist Srl (przedstawiciele: M. D’Alberti, L. Visone, avvocati)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Associazione Nazionale Autotrasporto Viaggiatori (ANAV)

         Żądania wnoszącego odwołanie

                  —

                  Uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  stwierdzenie zgodnie z art. 263 TFUE i 264 TFUE, że decyzja Komisji Europejskiej z dnia 19 stycznia 2015 r. w postępowaniu dotyczącym pomocy państwa Sa.35842 (2014/C) (ex 2012/NN) (na kwotę 1 111 572,00 EUR) jest w pełni nieważna i bezskuteczna, jako że stwierdzono w niej, iż kwoty uznane jako rekompensata z tytułu zobowiązań z zakresu usług publicznych w rozumieniu rozporządzenia (EWG) nr 1191/69 (wypłata rekompensaty na podstawie art. 11 z racji obowiązku taryfowego w sektorze lokalnego transportu publicznego) (1) należy postrzegać jako niezgłoszony środek, który stanowi pomoc państwa w rozumieniu art. 107 ust. 1 traktatu i który jest niezgodny z rynkiem wewnętrznym;

                  —

                  stwierdzenie zgodnie z art. 263 TFUE i 264 TFUE, że decyzja Komisji Europejskiej z dnia 19 stycznia 2015 r. w postępowaniu dotyczącym pomocy państwa Sa.35842 (2014/C) (ex 2012/NN) (na kwotę 1 111 572,00 EUR) jest całkowicie nieważna w części, w której zobowiązuje państwo włoskie do wdrożenia środków działania w celu odzyskania pomocy;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania poniesionymi przez Buonotourist s.r.l.

         Zarzuty i główne argumenty

      Odwołanie oparte jest na pięciu zarzutach, ze względu na które wyrok należy uchylić:
      I.   Wadliwość zaskarżonego wyroku ze względu na kwalifikację spornej rekompensaty jako „nowej pomocy”

      Rekompensata przyznana wnoszącej odwołanie wynika z wyroku deklaratoryjnego Consiglio di Stato z 2009 r., w którym uznano odpowiadające jej uprawnienie, na podstawie rozporządzenia nr 1191/1969 za zobowiązania z tytułu świadczenia usługi publicznej (zwane dalej „OSP”) o charakterze taryfowym. Takiego orzeczenia z uwagi na jego charakter w żadnym wypadku nie można było interpretować jako ustanawiającego środek w postaci rekompensaty, ponieważ uznano w nim jedynie jej istnienie.
      II.   Wadliwość zaskarżonego wyroku ze względu na stwierdzenie w nim, że przesłanki Altmark nie zostały spełnione

      Kwalifikacja jako ciężaru finansowego dla władz publicznych radykalnie wyklucza możliwość stosowania reguł dotyczących pomocy państwa. Zważywszy na charakter wynagrodzenia za poniesione OSP, nie może z nich wyniknąć żadna korzyść dla przedsiębiorstwa, które się podjęło ich wykonania. Ponadto w drodze odrębnej analizy wyroku Altmark wykazano, że zostały spełnione wszystkie zasady, które w nim przyjęto.
      III.   Wadliwość wyroku ze względu na orzeczenie w nim niezgodności środka ekonomicznego z wytycznymi UE w sprawie pomocy państwa: w przedmiocie niemożności „zakłócenia konkurencji” przez środek

      Sąd nie uwzględnił, że rynek publicznego przewozu osób w Kampanii w rozpatrywanym w niniejszej sprawie okresie (96–2002) jak obecnie, był zamknięty dla konkurencji i z koncesjami wiąże się powstanie prawa wyłącznego. Skutkiem tego nie mogła istnieć ani konkurencja „dla rynku”, ani „na rynku”.
      IV.   Wadliwość zaskarżonego wyroku ze względu na stwierdzenie w nim pierwszeństwa decyzji Komisji przed krajowym orzecznictwem; błędne zastosowanie gwarancji proceduralnych przewidzianych w rozporządzeniu nr 659/99 (2)
         (rozporządzenie nr 1589/2015 (3)
         ); błędne zastosowanie zasady uzasadnionych oczekiwań

      Sąd nie uwzględnił orzecznictwa krajowego wynikającego z wyroków wydanych co najmniej pięć lat przed wydaniem decyzji przez Komisję. Z tego powodu orzecznictwo, na które się powołał, nie miało znaczenia dla sprawy, ponieważ nie przedstawia precedensów w niniejszym przypadku. Consiglio di Stato poprzez zastosowanie rozporządzenia nr 1191/69 wykonał wyłączną prerogatywę tego sądu. Komisja nie może powoływać się w niniejszym przypadku na jakiekolwiek wyłączne uprawnienia decyzyjne. Długi okres, jaki upłynął od pojawienia się orzecznictwa, które zastosowano w prawie Unii do decyzji Komisji, spowodował ugruntowanie uzasadnionych oczekiwań. Nie można przywoływać nieznajomości stosowanych norm przez Consiglio di Stato, lecz jedynie odmienną interpretację ze strony Komisji.
      V.   Wadliwość wyroku ze względu na niewłaściwe zastosowanie rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 (4)
         w celu dokonania oceny zgodności pomocy z przepisami Unii; brak uzasadnienia

      Komisja wydała decyzję, opierając się na błędnej podstawie prawnej, ponieważ rozporządzenie nr 1370/2007 nie miało zastosowania, gdyż weszło w życie po wydaniu wyroku deklaratoryjnego, w którym uznano uprawnienie do rekompensaty, wydanego przez Consiglio di Stato na podstawie rozporządzenia nr 1191/69.

         (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1191/69 z dnia 26 czerwca 1969 r. w sprawie działania państw członkowskich dotyczącego zobowiązań związanych z pojęciem usługi publicznej w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej (Dz.U. 1969, L 156, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U 1999, L 83, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9).

         (4)  Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz.U. 2007, L 315, s. 1).


title: Sprawa C-430/16 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 września 2018 r. – Bank Mellat / Rada Unii Europejskiej; Komisja Europejska; Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej [Odwołanie – Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) – Walka z rozprzestrzenianiem broni jądrowej – Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu – Środki sektorowe – Ograniczenia w zakresie przekazywania środków finansowych z udziałem irańskich instytucji finansowych – Zaostrzenie ograniczeń – Sporny system w kształcie ustalonym przepisami decyzji 2012/635/WPZiB i rozporządzenia (UE) nr 1263/2012 – Realizacja wspólnego kompleksowego planu działania dotyczącego irańskiego programu jądrowego – Zniesienie wszystkich środków ograniczających nałożonych przez Unię Europejską w związku z tym programem – Uchylenie spornego systemu w toku postępowania przez Sądem Unii Europejskiej – Wpływ na interes prawny do występowania przed Sądem – Brak dalszego istnienia ustania interesu prawnego]

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/3

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 6 września 2018 r. – Bank Mellat / Rada Unii Europejskiej; Komisja Europejska; Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
      (Sprawa C-430/16 P) (1)

      ([Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) - Walka z rozprzestrzenianiem broni jądrowej - Środki ograniczające podjęte wobec Islamskiej Republiki Iranu - Środki sektorowe - Ograniczenia w zakresie przekazywania środków finansowych z udziałem irańskich instytucji finansowych - Zaostrzenie ograniczeń - Sporny system w kształcie ustalonym przepisami decyzji 2012/635/WPZiB i rozporządzenia (UE) nr 1263/2012 - Realizacja wspólnego kompleksowego planu działania dotyczącego irańskiego programu jądrowego - Zniesienie wszystkich środków ograniczających nałożonych przez Unię Europejską w związku z tym programem - Uchylenie spornego systemu w toku postępowania przez Sądem Unii Europejskiej - Wpływ na interes prawny do występowania przed Sądem - Brak dalszego istnienia ustania interesu prawnego])
      (2018/C 399/03)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Bank Mellat (przedstawiciele: M. Brindle, T. Otty, QC, MacLeod i R. Blakeley, barristers, S. Zaiwalla, Z. Burbeza, A. Meskarian i P. Reddy, solicitors

         Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i I. Rodios, pełnomocnicy); Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Gauci, J. Norris-Usher i M. Konstantinidis, pełnomocnicy); Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Iralndii Północnej (przedstawiciele: S. Brandon, pełnomocnik, wspierany przez M. Gray’a, barrister)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 2 czerwca 2016 r., Bank Mellat/Rada (T-160/13, EU:T:2016:331) zostaje uchylony.

                  2)

                  Postępowanie w sprawie skargi Banku Mellat zarejestrowanej pod numerem T-160/13, zmierzającej do stwierdzenia nieważności art. 1 pkt 15 rozporządzenia Rady (UE) nr 1263/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającego rozporządzenie (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu albo wspomnianego przepisu w zakresie, w jakim nie przewiduje on wyjątku mającego zastosowanie do przypadku Banku Mellat, jak również w sprawie żądania stwierdzenia przez Sąd Unii Europejskiej, że art. 1 pkt 6 decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu, nie znajduje do niego zastosowania, zostaje umorzone.

                  3)

                  Bank Mellat i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty, zarówno w związku z postępowaniem odwoławczym, jak i postępowaniem w pierwszej instancji.

                  4)

                  Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 371 z 10.10.2016.


title: Sprawa T-362/18 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 7 września 2018 r. – Robert / Conseil national de l’ordre des pharmaciens (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Odrzucenie skargi głównej – Umorzenie postępowania)

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/36

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 7 września 2018 r. – Robert / Conseil national de l’ordre des pharmaciens
      (Sprawa T-362/18 R)
      ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Odrzucenie skargi głównej - Umorzenie postępowania))
      (2018/C 399/49)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Alain Robert (Le Mans, Francja) (przedstawiciel: adwokat J.-M. Viala)

         Strona pozwana: Conseil national de l’ordre des pharmaciens

         Przedmiot

      Wniosek na podstawie art. 278 TFUE i 279 TFUE mający na celu zawieszenie wykonania decyzji Conseil national de l’ordre des pharmaciens z dnia 3 października 2017 r., utrzymanej w mocy przez francuską Conseil d’État wyrokiem z dnia 7 lutego 2018 r., zakazującej skarżącemu prowadzenia działalności farmaceutycznej przez okres roku.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie wniosku o zastosowanie środka tymczasowego zostaje umorzone.

                  2)

                  Alain Robert pokrywa własne koszty.


title: Sprawa T-544/18: Skarga wniesiona w dniu 13 września 2018 r. – ArcelorMittal Bremen / Komisja

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/52

      Skarga wniesiona w dniu 13 września 2018 r. – ArcelorMittal Bremen / Komisja
      (Sprawa T-544/18)
      (2018/C 399/67)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: ArcelorMittal Bremen GmbH (Brema, Niemcy) (przedstawiciele: S. Altenschmidt i D. Jacob, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, na podstawie art. 265 TFUE, że Komisja naruszyła art. 52 ust. 2 rozporządzenia Komisji (UE) nr 389/2013 (1) nie polecając centralnemu administratorowi wprowadzenia zmiany w tabeli krajowego rozdziału uprawnień w EUTL, przedłożonej przez Republikę Federalną Niemiec w dniu 8 lutego 2018 r. i uwzględniającej instalację skarżącej EU-ID DE000000000000060;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 31 sierpnia 2018 r. dotyczącej wniosku skarżącej z dnia 14 maja 2018 r.;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postepowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujący zarzut:
      Naruszenie prawa Unii
      Skarżąca podnosi, że Komisja ma obowiązek podjęcia decyzji na podstawie art. 52 ust. 2 rozporządzenia nr 389/2013, ponieważ zmiana w tabeli krajowego rozdziału uprawnień jest zgodna z wymogami prawa Unii.
      Następnie skarżąca stwierdza, że historyczne poziomy działalności związanej z produktem, w przypadku produktu, jakim jest aglomerat rudy żelaza, muszą być określone zgodnie z uregulowaniami decyzji 2011/278/UE Komisji (2) na podstawie ilości aglomeratu rudy żelaza ważonego z chwilą, gdy produkt opuszcza aglomerownię.
      Wreszcie skarżąca uważa, że aglomerat rudy żelaza, który po wytworzeniu w ramach przygotowywania wsadu jest na nowo przefiltrowany w wielkim piecu, a następnie ponownie wprowadzony do aglomerowni w postaci materiału recyklingowego, nie powinien być pominięty przy określaniu poziomu działalności aglomerowni.

         (1)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 389/2013 z dnia 2 maja 2013 r. ustanawiające rejestr Unii zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, decyzjami nr 280/2004/WE i nr 406/2009/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylające rozporządzenia Komisji (UE) nr 920/2010 i nr 1193/2011 (Dz.U. 2013, L 122, s. 1).

         (2)  Decyzja Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [notyfikowana jako dokument nr C(2011) 2772] (Dz.U. 2011, L 130, s. 1).


title: Sprawa C-488/16 P: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 września 2018 r. – Bundesverband Souvenir – Geschenke – Ehrenpreise eV / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Freistaat Bayern (Odwołanie – Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny znak towarowy NEUSCHWANSTEIN – Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Oznaczenie pochodzenia geograficznego – Charakter odróżniający – Artykuł 52 ust. 1 lit. b) – Zła wiara)

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/4

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 września 2018 r. – Bundesverband Souvenir – Geschenke – Ehrenpreise eV / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), Freistaat Bayern
      (Sprawa C-488/16 P) (1)

      ((Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny znak towarowy NEUSCHWANSTEIN - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Oznaczenie pochodzenia geograficznego - Charakter odróżniający - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) - Zła wiara))
      (2018/C 399/04)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Bundesverband Souvenir – Geschenke – Ehrenpreise eV (przedstawiciel: B. Bittner, Rechtsanwalt)

         Pozostałe strony postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciele: D. Botis, A. Schifko i D. Walicka, pełnomocnicy), Freistaat Bayern (przedstawiciel: M. Müller, Rechtsanwalt)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

                  2)

                  Bundesverband Souvenir – Geschenke – Ehrenpreise eV zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 6 z 9.1.2017.


title: Sprawa T-546/18: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2018 r. – XM i in. / Komisja

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/53

      Skarga wniesiona w dniu 17 września 2018 r. – XM i in. / Komisja
      (Sprawa T-546/18)
      (2018/C 399/68)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: XM i 26 innych skarżących (przedstawiciel: adwokat N. de Montigny)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnoszą do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wywołujących niekorzystne skutki dla poszczególnych skarżących, polegających na decyzjach organu powołującego o nieprzyznaniu zwrotu wydatków na edukację za rok 2017/2018, które to decyzje znalazły wieloraki wyraz w zależności od właściwych każdemu ze skarżących okoliczności:

                              —

                              bądź decyzji indywidualnej (a konkretnie wiadomości elektronicznej) zawierającej właśnie odmowę zwrotu;

                              —

                              bądź oznaczenia jako „processed” na profilu w Sysper, co skarżący uznał za decyzję odmowną, gdyż rozliczenie wynagrodzenia, które się następnie pojawiło w kolejnym miesiącu (najwcześniej 10. dnia miesiąca, gdyż jest to dzień przekazywania rozliczeń wynagrodzenia) nie wykazuje żadnego zwrotu lub wyłącznie zwrot kosztów transportu;

                              —

                              bądź też całkowitego braku rozpatrzenia wniosku, który po upływie czterech miesięcy od złożenia uznaje się w sposób dorozumiany za rozpatrzony odmownie;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postepowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnoszą cztery zarzuty.

                  —

                  Zarzut pierwszy, naruszenia art. 3 ust. 1 załącznika VII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i ogólnych przepisów wykonawczych dotyczących zwrotu kosztów leczenia, w zakresie, w jakim zmiana interpretacji przez pozwaną naruszała prawa nabyte, uzasadnione oczekiwania, pewność prawa i zasadę dobrej administracji.

                  —

                  Zarzut drugi, naruszenia praw dziecka, prawa do życia rodzinnego i prawa do edukacji.

                  —

                  Zarzut trzeci, naruszenia zasady równego traktowania i niedyskryminacji.

                  —

                  Zarzut czwarty, braku skutecznego wyważenia interesów skarżących i braku poszanowania zasady proporcjonalności, którymi obarczona jest zaskarżona decyzja.


title: Sprawa T-504/18 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 września 2018 r. – XG / Komisja (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Odmowa dostępu do pomieszczeń Komisji – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Brak interesu prawnego w uzyskaniu wnioskowanych środków tymczasowych)

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/37

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 września 2018 r. – XG / Komisja
      (Sprawa T-504/18 R)
      ((Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Odmowa dostępu do pomieszczeń Komisji - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak interesu prawnego w uzyskaniu wnioskowanych środków tymczasowych))
      (2018/C 399/51)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: XG (przedstawiciele: adwokaci S. Kaisergruber i A. Burghelle-Vernet)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Van Nuffel i T. Bohr, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniosek na podstawie art. 278 TFUE i 279 TFUE zmierzający, po pierwsze, do uzyskania zawieszenia wykonania decyzji Komisji z dnia 2 lipca 2018 r. utrzymującej w mocy zakaz dostępu do jej pomieszczeń, oraz po drugie, do nakazania Komisji przyznania tymczasowo dostępu do jej pomieszczeń.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-591/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 lipca 2018 r. w sprawie T-441/14, Brugg Kabel AG i Kabelwerke Brugg AG Holding / Komisja Europejska, wniesione w dniu 21 września 2018 r. przez Brugg Kabel AG i Kabelwerke Brugg AG Holding

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/28

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 lipca 2018 r. w sprawie T-441/14, Brugg Kabel AG i Kabelwerke Brugg AG Holding / Komisja Europejska, wniesione w dniu 21 września 2018 r. przez Brugg Kabel AG i Kabelwerke Brugg AG Holding
      (Sprawa C-591/18 P)
      (2018/C 399/36)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Brugg Kabel AG, Kabelwerke Brugg AG Holding (przedstawiciele: A. Rinne i M. Lichtenegger, Rechtsanwälte)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszących odwołanie

                  1.

                  uchylenie wyroku Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. w sprawie T-441/14 i decyzji drugiej strony postępowania z dnia 2 kwietnia 2014 r. (sprawa AT.39610 – Kable elektryczne) w zakresie, w jakim dotyczy ona wnoszących odwołanie;

                  2.

                  posiłkowo, uchylenie wskazanego w pkt 1 wyroku Sądu i wskazanej w pkt 1 decyzji drugiej strony postępowania w zakresie, w jakim:

                              a)

                              grzywna nałożona na wnoszące odwołanie została ustalona na kwotę 8 490 000 EUR, oraz

                              b)

                              wnoszące odwołanie zostały obciążone kosztami postępowania,

                        a także obniżenie kwoty grzywny, według uznania Trybunału, zgodnie z żądaniami przedstawionymi przez wnoszące odwołanie w postępowaniu pierwszej instancji;

                  3.

                  w dalszej kolejności, także posiłkowo, uchylenie wyroku Sądu wskazanego w pkt 1 i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

                  4.

                  obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszące odwołanie podnoszą sześć zarzutów.
      Zarzut pierwszy: naruszenie prawa do obrony poprzez przekazanie żądania udzielenia informacji i pisma w sprawie przedstawienia zarzutów w języku angielskim.
      W odniesieniu do wersji językowych żądania udzielenia informacji i pisma w sprawie przedstawienia zarzutów, które zostały przekazane wnoszącym odwołanie, Sąd naruszył prawo, uznając za wystarczający stopień zrozumienia tych tekstów, który w rzeczywistości był zbyt niski. Prawidłowym postępowaniem byłoby umożliwienie adresatowi pełnego zrozumienia zarzutów poprzez pozostawienie mu do wyboru zrozumiałej dla niego wersji językowej, co pozwoliłoby na przygotowanie się do obrony w pełnym zakresie. Zrozumienie charakteru i zakresu zarzutów jedynie w stopniu „wystarczającym” nie umożliwia „skutecznego zajęcia stanowiska w tym względzie”.
      Ponadto Sąd nie uwzględnił okoliczności, że w tym względzie istotne znaczenie ma nie przydatność dla Komisji udzielonych odpowiedzi, ale jedynie to, czy dane przedsiębiorstwo, pomimo odmowy przez Komisję udostępnienia mu innej wersji językowej, było w stanie bronić się przed stawianymi mu zarzutami w sposób kompleksowy.
      Zarzut drugi: naruszenie prawa do obrony poprzez odmowę udzielenia dostępu do uwag przedstawionych przez inne przedsiębiorstwa w przedmiocie zarzutów
      Sąd ustanowił zbyt wysokie wymagania co do warunków, na których zainteresowane przedsiębiorstwo powinno móc uzyskać dostęp do jawnych wersji odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów, udzielonych przez innych jego adresatów. Prawidłowym postępowaniem byłoby udzielenie adresatowi pisma w sprawie przedstawienia zarzutów dostępu do tych odpowiedzi, w sytuacji gdy dane przedsiębiorstwo, w świetle sformułowanych zarzutów, przedstawi wiarygodne okoliczności wynikające z całego postępowania, które świadczą o tym, że jest całkiem możliwe, iż w jawnych wersjach odpowiedzi udzielonych przez innych adresatów pisma w sprawie przedstawienia zarzutów znajdują się fragmenty lub dokumenty korzystne dla tego przedsiębiorstwa.
      Sąd nie dostrzegł tego, że sprzeczna z zasadami państwa prawa jest sytuacja, w której jedynie Komisja ma możliwość oceny tego, czy odpowiedzi na pismo w sprawie przedstawienia zarzutów udzielone przez innych jego adresatów zawierają fragmenty (potencjalnie) korzystne dla wnoszących odwołanie. Komisja działała zatem jednocześnie jako organ prowadzący dochodzenie i ściganie oraz wydający decyzje, ale także jako organ zajmujący się w tej samej sprawie obroną, jednakże bez niezbędnej znajomości kontekstu sprawy.
      Zarzut trzeci: naruszenie zasady domniemania niewinności poprzez ustalenie, że uczestnictwo w naruszeniu rozpoczęło się w dniu 14 grudnia 2001 r.
      Sąd przyjął zbyt niski standard dowodowy w odniesieniu do dowodu rozpoczęcia uczestnictwa w jednolitym i ciągłym naruszeniu. Aby postąpić prawidłowo, Komisja powinna była przedstawić precyzyjne, przekonujące i spójne dowody, uzasadniające silne przeświadczenie o tym, że w chwili przyjętej za rozpoczęcie naruszenia doszło do ograniczenia konkurencji. Ewentualne wątpliwości należało rozstrzygnąć na korzyść danego przedsiębiorstwa, zgodnie z zasadą in dubio pro reo.
      Sąd nie wziął pod uwagę okoliczności, że dla obalenia dowodów poszlakowych wystarczy, że zostaną przedstawione dowody przeciwne, które także mają charakter poszlakowy. W świetle zasady równości broni w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do nałożenia sankcji nie można oczekiwać, że dane przedsiębiorstwo przedstawi dowód całkowicie uwalniający je od zarzutów.
      Zarzut czwarty: przeinaczenie dowodów i naruszenie domniemania niewinności poprzez przyjęcie, że uczestnictwo w naruszeniu było nieprzerwane w okresie od 12 maja 2005 r. do 8 grudnia 2005 r.
      Sąd przeinaczył dowody, w odniesieniu do dowodu nieprzerwanego uczestnictwa wnoszących odwołanie w naruszeniu, dochodząc do silnego i ugruntowanego przeświadczenia o ciągłym i nieprzerwanym charakterze naruszenia, pomimo istnienia licznych niejednoznacznych i wzajemnie sprzecznych dowodów poszlakowych.
      Także i w tym miejscu Sąd nie uwzględnił właściwego kryterium obalania dowodów poszlakowych.
      Zarzut piąty: przeinaczenie dowodów, naruszenie domniemania niewinności i zasady proporcjonalności poprzez stwierdzenie odpowiedzialności za porozumienia dotyczące kabli podmorskich, rynków krajowych i projektów o dużej skali.
      Sąd przyjął zbyt niski standard dowodowy i przeinaczył dowody w odniesieniu do odpowiedzialności wnoszących odwołanie za niezależne i odrębne części naruszenia – takie jak części dotyczące kabli podmorskich, rynków krajowych i projektów o dużej skali – w których wnoszące odwołanie nie uczestniczyły i którymi nie były zainteresowane.
      Sąd nie uwzględnił nieracjonalnych i nieproporcjonalnych ryzyk, jakie wiążą się z tak szeroką wykładnią pojęcia prawnego jednolitego i ciągłego naruszenia, które to ryzyka ponoszą przedsiębiorstwa, które nie uczestniczyły we wszystkich częściach naruszenia, ale które, w świetle prawa krajowego, mogą zostać uznane za ponoszące odpowiedzialność solidarną za wynikłe z owego naruszenia szkody.
      Na obecnym etapie europejskiej harmonizacji przepisów dotyczących odszkodowań wystąpienie przeciwko współdłużnikom z wewnętrznym roszczeniem regresowym na poziomie krajowym nie stanowi właściwego narzędzia, które pozwalałoby na wystarczające zbilansowanie szerokiego zakresu odpowiedzialności w stosunkach zewnętrznych.
      Zarzut szósty: naruszenie art. 23 ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (1), a także zasad legalności, proporcjonalności i non bis in idem przy obliczaniu kwoty grzywny.
      Sąd błędnie potwierdził, że rokiem referencyjnym dla wartości sprzedaży jest rok 2004, który nie jest reprezentatywny i nie odzwierciedla ani rzeczywistej wielkości ani siły gospodarczej wnoszących odwołanie.
      Ponadto Sąd nie uwzględnił okoliczności, że Komisja nie mogła oprzeć się, po pierwsze, w celu ustalenia odpowiedzialności, na jednolitym i ciągłym naruszeniu, a mianowicie na jednolitym kartelu obejmującym zarówno konfigurację A/R, jak i konfigurację R, a po drugie, ponownie wyodrębnić w sposób sztuczny rzekomo nierozdzielne części naruszenia w celu obliczenia kwoty grzywny.

         (1)  Dz.U. 2003, L 1, s. 1.


title: Sprawa T-490/18: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2018 r. – Neda Industrial Group / Rada

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/38

      Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2018 r. – Neda Industrial Group / Rada
      (Sprawa T-490/18)
      (2018/C 399/52)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Neda Industrial Group (Tehran, Iran) (przedstawiciel: adwokat L. Vidal)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji przyjętej przez Radę Unii Europejskiej w dniu 6 czerwca 2018 r. o utrzymaniu sankcji wobec strony skarżącej; oraz

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsza skarga ma na celu stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 6 czerwca 2018 r. o pozostawieniu nazwy strony skarżącej w wykazie osób i podmiotów, zawartym w załączniku II do decyzji 2010/413/WPZiB (1) i w załączniku IX do rozporządzenia nr 267/2012 (2).
      W uzasadnieniu skargi strona skarżąca ponosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji ze względu na naruszenie prawa.

                              —

                              W tym zakresie strona skarżąca podnosi, że Rada nie wykazała, że zapewnia ona dobrowolne wsparcie działalności Iranu stwarzającej zagrożenie rozprzestrzeniania broni jądrowej, które miało być podstawą prawną umieszczenia nazwy strony skarżącej w załączniku IX do rozporządzenia nr 267/2012.

                              —

                              Strona skarżąca ponadto twierdzi, że nieprzekazanie przez Radę stronie skarżącej jakichkolwiek dowodów wspierających te twierdzenia stanowi naruszenie zasady skutecznej ochrony sądowej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji ze względu na błąd dotyczący okoliczności faktycznych.

                              —

                              W tym zakresie strona skarżąca twierdzi, że biorąc pod uwagę jej działalność oraz świadczone przez nią usługi, nie jest ona powiązana ani z jakimkolwiek podmiotem podlegającym sankcjom ani z jakąkolwiek działalnością w zakresie broni jądrowej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji ze względu na naruszenie zasady proporcjonalności.

                              —

                              W tym zakresie strona skarżąca twierdzi, że umieszczenie jej nazwy w wykazie podmiotów objętych środkami ograniczającymi oraz odmowa usunięcia jej nazwy z tego wykazu nie są ani stosowne ani konieczne do osiągniecia celów wyznaczonych w rozporządzeniu nr 267/2012 i wyrządziły stronie skarżącej nieproporcjonalną szkodę.

         (1)  Decyzja Rady z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, 27.7.2010, s. 39).

         (2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylające rozporządzenie (UE) nr 961/2010 (Dz.U. L 88, 24.3.2012, s. 1).


title: Sprawa T-556/18: Skarga wniesiona w dniu 19 września 2018 r. – Sensient Colors Europe / Komisja

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/54

      Skarga wniesiona w dniu 19 września 2018 r. – Sensient Colors Europe / Komisja
      (Sprawa T-556/18)
      (2018/C 399/69)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Sensient Colors Europe (Geesthacht, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Hagenmeyer, D. Zechmeister i W. Berlit)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 31 lipca 2018 r. (DG Sante/E2/RP/amf(2018)4523972) o uznaniu za nieważny oznaczonego sygnaturą NF 2018/0355 wniosku o zezwolenie na wprowadzenie na rynek Unii nowej żywności i uaktualnienie unijnego wykazu zgodnie z art. 9 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2283 (1), oraz o zakończeniu postępowania w przedmiocie tego wniosku; oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut oparty na naruszeniu art. 6 ust. 1 i 5 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/2469 (2), a także art. 10 ust. 1 w związku z art. 10 ust. 3 i art. 11 ust. 1 lub w związku z art. 12 ust. 2 rozporządzenia 2015/2283.
      W tym względzie strona skarżąca podnosi w szczególności, że strona pozwana błędnie zakłada, że przedmiot wniosku, czyli ekstrakt barwiący na bazie suszonych kwiatów klitorii ternateńskiej (clitoria ternatea), nie jest objęty zakresem zastosowania rozporządzenia 2015/2283 i stanowi dodatek do żywności w rozumieniu art. 3 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1333/2008.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2283 z dnia 25 listopada 2015 r. w sprawie nowej żywności, zmieniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 258/97 Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie Komisji (WE) nr 1852/2001 (Dz.U. 2015, L 327, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2017/2469 z dnia 20 grudnia 2017 r. określające wymogi administracyjne i naukowe dotyczące wniosków, o których mowa w art. 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/2283 w sprawie nowej żywności (Dz.U. 2017, L 351, s. 64).


title: Sprawa T-505/18: Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2018 r. – Węgry / Komisja

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/39

      Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2018 r. – Węgry / Komisja
      (Sprawa T-505/18)
      (2018/C 399/53)
      Język postępowania: węgierski

         Strony

         Strona skarżąca: Węgry (przedstawiciele: M.Z. Fehér, M.M. Tátrai i A. Pokoraczki pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/873 z dnia 13 czerwca 2018 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w części dotyczącej Węgier, wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej pomoc przyznaną grupom producentów dysponujących kwalifikowanym uznaniem.

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący niezgodności z prawem spornego wyłączenia, którego dotyczy zaskarżona decyzja, z uwagi na fakt, że pomoc dla zainteresowanych grup producentów została zrealizowana zgodnie z prawem Unii.
                  Strona skarżąca powołuje się na charakter uznania grup producentów. W jej przekonaniu Komisja, podejmując decyzję o w przedmiocie zwrotu krajowej pomocy finansowej przyznanej grupom producentów, nie wzięła pod uwagę faktu, że grupy producentów, które uzyskały kwalifikowane uznanie, spełniają wymogi rozporządzenia (WE) nr 1698/2005.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący niezgodności z prawem spornego wyłączenia, którego dotyczy zaskarżona decyzja, z uwagi na fakt, że zgodnie z zasadami lojalnej współpracy, proporcjonalności, pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań wyłączenie powinno zostać ograniczone lub pominięte.
                  Zdaniem strony skarżącej sporne wyłączenie jest niezgodne z prawem, ponieważ zgodnie z zasadami lojalnej współpracy, proporcjonalności, pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań wyłączenie powinno zostać ograniczone lub pominięte, ponieważ mające zastosowanie przepisy prawa Unii w związku z oceną spornych uregulowań i praktyk krajowych nie są całkowicie jasne i umożliwiają wykładnię, której bronią Węgry, a Komisja znała wcześniej te uregulowania i praktyki i nie zgłaszała w tej kwestii żadnych zastrzeżeń.


title: Sprawa T-557/18: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2018 r. – LG Electronics / EUIPO – Beko (BECON)

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/55

      Skarga wniesiona w dniu 20 września 2018 r. – LG Electronics / EUIPO – Beko (BECON)
      (Sprawa T-557/18)
      (2018/C 399/70)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: LG Electronics, Inc. (Seul, Południowa Korea) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Beko plc (Watford, Zjednoczone Królestwo)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego BECON – zgłoszenie nr 13 142 336

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 lipca 2018 r. w sprawie R 41/2018-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono odwołanie od decyzji Wydziału Sprzeciwów;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-527/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Salzburger Gebietskrankenkasse, Bundesminister für Arbeit, Soziales und Konsumentenschutz [Odesłanie prejudycjalne – Zabezpieczenie społeczne – Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 – Artykuł 5 i art. 19 ust. 2 – Pracownicy delegowani do państwa członkowskiego innego niż państwo członkowskie, w którym pracodawca normalnie prowadzi swą działalność – Wydanie przez państwo członkowskie pochodzenia zaświadczeń A 1 po uznaniu przez przyjmujące państwo członkowskie, że pracownicy podlegają jego systemowi zabezpieczenia społecznego – Opinia komisji administracyjnej – Nieprawidłowe wydanie zaświadczeń A 1 – Stwierdzenie – Charakter wiążący i skutek wsteczny tych zaświadczeń – Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 – Właściwe ustawodawstwo – Artykuł 12 ust. 1 – Pojęcie osoby „wysłanej, by zastąpić inną osobę”]

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/4

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – Salzburger Gebietskrankenkasse, Bundesminister für Arbeit, Soziales und Konsumentenschutz
      (Sprawa C-527/16) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Zabezpieczenie społeczne - Rozporządzenie (WE) nr 987/2009 - Artykuł 5 i art. 19 ust. 2 - Pracownicy delegowani do państwa członkowskiego innego niż państwo członkowskie, w którym pracodawca normalnie prowadzi swą działalność - Wydanie przez państwo członkowskie pochodzenia zaświadczeń A 1 po uznaniu przez przyjmujące państwo członkowskie, że pracownicy podlegają jego systemowi zabezpieczenia społecznego - Opinia komisji administracyjnej - Nieprawidłowe wydanie zaświadczeń A 1 - Stwierdzenie - Charakter wiążący i skutek wsteczny tych zaświadczeń - Rozporządzenie (WE) nr 883/2004 - Właściwe ustawodawstwo - Artykuł 12 ust. 1 - Pojęcie osoby „wysłanej, by zastąpić inną osobę”])
      (2018/C 399/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Salzburger Gebietskrankenkasse, Bundesminister für Arbeit, Soziales und Konsumentenschutz

         przy udziale: Alpenrind GmbH Martin-Meat Szolgáltató és Kereskedelmi Kft, Martimpex-Meat Kft, Pensionsversicherungsanstalt, Allgemeine Unfallversicherungsanstalt

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004, zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 1244/2010 z dnia 9 grudnia 2010 r., w związku z art. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 987/2009, zmienionego rozporządzeniem nr 1244/2010, należy interpretować w ten sposób, że zaświadczenie A 1, wydane przez instytucję właściwą państwa członkowskiego na podstawie art. 12 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zmienionego rozporządzeniem nr 1244/2010, wiąże nie tylko instytucje państwa członkowskiego, w którym wykonywana jest praca, ale również sądy tego państwa członkowskiego.

                  2)

                  Artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia nr 987/2009, zmienionego rozporządzeniem nr 1244/2010, w związku z art. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 987/2009, zmienionego rozporządzeniem nr 1244/2010, należy interpretować w ten sposób, że zaświadczenie A 1, wydane przez instytucję właściwą państwa członkowskiego na podstawie art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004, zmienionego rozporządzeniem nr 1244/2010, wiąże zarówno instytucje zabezpieczenia społecznego państwa członkowskiego, w którym wykonywana jest praca, jak i sądy tego państwa członkowskiego dopóty, dopóki zaświadczenie to nie zostanie wycofane lub uznane za nieważne przez państwo członkowskie, w którym zostało ono wydane, nawet jeśli właściwe władze tego ostatniego państwa członkowskiego i państwa członkowskiego, w którym wykonywana jest praca, przedstawiły sprawę Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego, która uznała, że zaświadczenie to zostało wydane nieprawidłowo i że powinno zostać wycofane.
                  Artykuł 5 ust. 1 rozporządzenia nr 987/2009, zmienionego rozporządzeniem nr 1244/2010, w związku z art. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 987/2009, zmienionego rozporządzeniem nr 1244/2010, należy interpretować w ten sposób, że zaświadczenie A 1, wydane przez instytucję właściwą państwa członkowskiego na podstawie art. 12 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004, zmienionego rozporządzeniem nr 1244/2010, wiąże zarówno instytucje zabezpieczenia społecznego państwa członkowskiego, w którym wykonywana jest praca, jak i sądy tego państwa członkowskiego, w stosownych przypadkach ze skutkiem wstecznym, nawet jeśli zaświadczenie to zostało wydane dopiero po stwierdzeniu przez wspomniane państwo członkowskie obowiązkowego ubezpieczenia danego pracownika na podstawie jego ustawodawstwa.

                  3)

                  Artykuł 12 ust. 1 rozporządzenia nr 883/2004, zmienionego rozporządzeniem nr 1244/2010, należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy pracownik, który jest delegowany przez pracodawcę do wykonywania pracy w innym państwie członkowskim, zostaje zastąpiony innym pracownikiem delegowanym przez innego pracodawcę, należy uznać, że ten ostatni pracownik został „wysłany, by zastąpić inną osobę” w rozumieniu tego przepisu, tak że nie może on skorzystać z zasady szczególnej przewidzianej we wspomnianym przepisie, by nadal podlegać ustawodawstwu państwa członkowskiego, w którym pracodawca normalnie prowadzi swą działalność.
                  Okoliczność, że pracodawcy tych dwóch pracowników mają siedziby w tym samym państwie członkowskim, lub fakt, że utrzymują oni ewentualne powiązania personalne lub organizacyjne, nie mają w tym względzie znaczenia.

         (1)  Dz.U. C 14 z 16.1.2017.


title: Sprawa C-186/17: Postanowienie Prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 2 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin – Niemcy) – flightright GmbH / Iberia Express SA

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/30

      Postanowienie Prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 2 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Berlin – Niemcy) – flightright GmbH / Iberia Express SA
      (Sprawa C-186/17) (1)

      (2018/C 399/37)
      Język postępowania: niemiecki
      Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 221 z 10.7.2017.


title: Sprawa C-4/17 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 września 2018 r. – Republika Czeska / Komisja Europejska [Odwołanie – Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) – Wydatki kwalifikujące się do finansowania przez Unię Europejską – Wydatki poniesione przez Republikę Czeską – Rozporządzenie (WE) nr 479/2008 – Artykuł 11 ust. 3 – Pojęcie „restrukturyzacji winnic”]

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/6

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 września 2018 r. – Republika Czeska / Komisja Europejska
      (Sprawa C-4/17 P) (1)

      ([Odwołanie - Europejski Fundusz Rolniczy Gwarancji (EFRG) - Wydatki kwalifikujące się do finansowania przez Unię Europejską - Wydatki poniesione przez Republikę Czeską - Rozporządzenie (WE) nr 479/2008 - Artykuł 11 ust. 3 - Pojęcie „restrukturyzacji winnic”])
      (2018/C 399/06)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Pavliš i J. Vláčil, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Ondrůšek i B. Eggers, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 20 października 2016 r., Republika Czeska/Komisja (T-141/15, niepublikowany, EU:T:2016:621), zostaje uchylony.

                  2)

                  Stwierdza się nieważność decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/103 z dnia 16 stycznia 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w zakresie, jakim wyłącza ona z finansowania wydatki poniesione przez Republikę Czeską w ramach EFRG na rzecz środka ochrony winnic przed szkodami powodowanymi przez zwierzęta i ptaki w odniesieniu do lat 2010–2012 na łączną kwotę 2 123 199,04 EUR.

                  3)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Republikę Czeską zarówno w postępowaniu pierwszej instancji, jak i w niniejszym postępowaniu odwoławczym.

         (1)  Dz.U. C 63 z 27.2.2017.


title: Sprawa C-212/17: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia – Hiszpania) – Simón Rodríguez Otero / Televisión de Galicia SA, Ministerio Fiscal

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/30

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 sierpnia 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia – Hiszpania) – Simón Rodríguez Otero / Televisión de Galicia SA, Ministerio Fiscal
      (Sprawa C-212/17) (1)

      (2018/C 399/38)
      Język postępowania: hiszpański
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


title: Sprawa T-559/18: Skarga wniesiona w dniu 13 września 2018 r. – Atos Medical / EUIPO – Andreas Fahl Medizintechnik- Vertrieb (Plaster medyczny)

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/55

      Skarga wniesiona w dniu 13 września 2018 r. – Atos Medical / EUIPO – Andreas Fahl Medizintechnik- Vertrieb (Plaster medyczny)
      (Sprawa T-559/18)
      (2018/C 399/71)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Atos Medical GmbH (Troisdorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Middelhoff)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Andreas Fahl Medizintechnik- Vertrieb GmbH (Kolonia, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Andreas Fahl Medizintechnik- Vertrieb GmbH

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 1339246-0009

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 czerwca 2018 r. w sprawie R 2215/2016-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania;

            W przypadku wstąpienia przez interwenienta do postępowania skarżąca wnosi ponadto o:

                  —

                  nakazanie interwenientowi pokrycia własnych kosztów.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie art. 5 i art. 6 rozporządzenia nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie art. 25 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa C-84/18 P: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 6 września 2018 r. – Sophie Montel / Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej (Odwołanie – Dopuszczalność – Parlament Europejski – Przepisy dotyczące zwrotu kosztów oraz diet posłów do Parlamentu Europejskiego – Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych – Windykacja nienależnie wypłaconych kwot)

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/15

      Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 6 września 2018 r. – Sophie Montel / Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej
      (Sprawa C-84/18 P) (1)

      ((Odwołanie - Dopuszczalność - Parlament Europejski - Przepisy dotyczące zwrotu kosztów oraz diet posłów do Parlamentu Europejskiego - Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych - Windykacja nienależnie wypłaconych kwot))
      (2018/C 399/20)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Sophie Montel (przedstawiciel: adwokat G. Sauveur)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Seyr i G. Corstens, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. F. Jensen, M. Bauer i R. Meyer, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje odrzucone w części jako oczywiście niedopuszczalne a w części jako oczywiście bezzasadne.

                  2)

                  Sophie Montel zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 161 z 7.5.2018.


title: Sprawa C-594/17: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 sierpnia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Słowenii popierana przez: Królestwo Belgii, Republikę Federalną Niemiec, Republikę Estonii, Królestwo Hiszpanii, Republikę Francuską, Republikę Włoską

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/30

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 sierpnia 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Słowenii popierana przez: Królestwo Belgii, Republikę Federalną Niemiec, Republikę Estonii, Królestwo Hiszpanii, Republikę Francuską, Republikę Włoską
      (Sprawa C-594/17) (1)

      (2018/C 399/39)
      Język postępowania: słoweński
      Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 412 z 4.12.2017.


title: Sprawa C-90/18: Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 6 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Visoki upravni sud – Chorwacja) – Hrvatska banka za obnovu i razvitak (HBOR) / Povjerenik za informiranje Republike Hrvatske (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Brak wystarczającego objaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych sporu w postepowaniu głównym oraz powodów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytania prejudycjalne – Oczywista niedopuszczalność)

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/15

      Postanowienie Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 6 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Visoki upravni sud – Chorwacja) – Hrvatska banka za obnovu i razvitak (HBOR) / Povjerenik za informiranje Republike Hrvatske
      (Sprawa C-90/18) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 53 § 2 i art. 94 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Brak wystarczającego objaśnienia okoliczności faktycznych i prawnych sporu w postepowaniu głównym oraz powodów uzasadniających konieczność uzyskania odpowiedzi na pytania prejudycjalne - Oczywista niedopuszczalność))
      (2018/C 399/21)
      Język postępowania: chorwacki

         Sąd odsyłający

      Visoki upravni sud

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Hrvatska banka za obnovu i razvitak (HBOR)

         Druga strona postępowania: Povjerenik za informiranje Republike Hrvatske

         Przy udziale: Hrvoje Šimića

         Sentencja

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Visoki upravni sud (administracyjny sąd apelacyjny, Chorwacja) postanowieniem z dnia 1 lutego 2018 r. jest oczywiście niedopuszczalny.

         (1)  Dz.U. C 134 z 16.4.2018.


title: Sprawa T-560/18: Skarga wniesiona w dniu 13 września 2018 r. – Atos Medical / EUIPO – Andreas Fahl Medizintechnik- Vertrieb (Plaster medyczny)

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/56

      Skarga wniesiona w dniu 13 września 2018 r. – Atos Medical / EUIPO – Andreas Fahl Medizintechnik- Vertrieb (Plaster medyczny)
      (Sprawa T-560/18)
      (2018/C 399/72)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Atos Medical GmbH (Troisdorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Middelhoff)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Andreas Fahl Medizintechnik- Vertrieb GmbH (Kolonia, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Andreas Fahl Medizintechnik- Vertrieb GmbH

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 1339246-0004

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 czerwca 2018 r. w sprawie R 2216/2016-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania;

            W przypadku wstąpienia przez interwenienta do postępowania skarżąca wnosi ponadto o:

                  —

                  nakazanie interwenientowi pokrycia własnych kosztów.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie art. 5 i art. 6 rozporządzenia nr 6/2002;

                  —

                  Naruszenie art. 25 ust. 1 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa C-17/17: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal – Zjednoczone Królestwo) – Grenville Hampshire / Board of the Pension Protection Fund (Odesłanie prejudycjalne – Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy – Dyrektywa 2008/94/WE – Artykuł 8 – Dodatkowe programy emerytalne – Ochrona uprawnień emerytalnych – Minimalny wymagany poziom ochrony)

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/6

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 6 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal – Zjednoczone Królestwo) – Grenville Hampshire / Board of the Pension Protection Fund
      (Sprawa C-17/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Ochrona pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy - Dyrektywa 2008/94/WE - Artykuł 8 - Dodatkowe programy emerytalne - Ochrona uprawnień emerytalnych - Minimalny wymagany poziom ochrony))
      (2018/C 399/07)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Court of Appeal

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Grenville Hampshire

         Strona pozwana: Board of the Pension Protection Fund

         przy udziale: Secretary of State for Work and Pensions

         Sentencja

                  1)

                  Wykładni art. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/94/WE z dnia 22 października 2008 r. w sprawie ochrony pracowników na wypadek niewypłacalności pracodawcy należy dokonywać w ten sposób, że w wypadku niewypłacalności pracodawcy każdy konkretny pracownik musi otrzymać świadczenia emerytalne odpowiadające co najmniej połowie wartości uprawnień nabytych w ramach dodatkowego pracowniczego programu emerytalnego.

                  2)

                  W okolicznościach takich jak rozpatrywane w postępowaniu głównym art. 8 dyrektywy 2008/94 jest bezpośrednio skuteczny, skutkiem czego konkretny pracownik może powołać się na ten artykuł przed sądem krajowym w celu zakwestionowania decyzji podmiotu takiego jak Board of the Pension Protection Fund (zarząd funduszu ochrony emerytur, Zjednoczone Królestwo).

         (1)  Dz.U. C 78 z 13.3.2017.


title: Sprawa T-509/18: Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2018 r. – Republika Czeska / Komisja Europejska

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/39

      Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2018 r. – Republika Czeska / Komisja Europejska
      (Sprawa T-509/18)
      (2018/C 399/54)
      Język postępowania: czeski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, J. Pavliš, O. Serdula i J. Vláčil, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2018/873 z dnia 13 czerwca 2018 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW), w zakresie, w jakim wyłącza ona wydatki w całkowitej kwocie 151 116,65 EUR poniesione przez Republikę Czeską

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 52 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 1306/2013”).

                              —

                              W istocie Komisja niesłusznie uznała, że okres pomiędzy wizytami organów kontrolnych w gospodarstwie rolnym nie może przekroczyć okresu ustanowionego w art. 25 rozporządzenia wykonawczego Komisji (U) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. ustanawiającego zasady stosowania rozporządzenia nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli, środków rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 809/2014”).

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczy naruszenia zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań.

                              —

                              Nawet gdyby w niniejszej sprawie doszło do naruszenia rozporządzenia nr 809/2014 (quod non), Republika Czeska mogła w sposób uzasadniony oczekiwać, że jej system kontroli jest zgodny z prawem Unii na wniosków Komisji z poprzedniego audytu, ponieważ Komisja stwierdziła, że kontrole na miejscu w Republice Czeskiej zostały przeprowadzone zgodnie z prawem Unii.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia art. 52 ust. 1 i 2 rozporządzenia 1306/2013.

                              —

                              Nawet jeśli w niniejszej sprawie Republika Czeska naruszyła rozporządzenie 809/2014 (quod non), Komisja uwzględnia również w korekcie finansowej środki wypłacone przedsiębiorstwom rolnym, w odniesieniu do których kontrole na miejscu nie wykazały naruszenia rozporządzenia 809/2014. W związku z tym Komisja nałożyła korektę finansową na wydatki, których nie można uznać za nieuzasadnione i które nie stwarzają ryzyka dla funduszy unijnych.


title: Sprawa C-184/18: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 6 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Sul – Portugalia) – Fazenda Pública / Carlos Manuel Patrício Teixeira, Maria Madalena da Silva Moreira Patrício Teixeira (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Podatki bezpośrednie – Artykuł 18 TFUE – Zasada niedyskryminacji – Artykuły 63, 64 i 65 TFUE – Swobodny przepływ kapitału – Wyższe obciążenie podatkowe zysków kapitałowych z nieruchomości osiągniętych przez nierezydentów – Ograniczenia w przepływie kapitału do lub z państw trzecich)

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/16

      Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 6 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Central Administrativo Sul – Portugalia) – Fazenda Pública / Carlos Manuel Patrício Teixeira, Maria Madalena da Silva Moreira Patrício Teixeira
      (Sprawa C-184/18) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Podatki bezpośrednie - Artykuł 18 TFUE - Zasada niedyskryminacji - Artykuły 63, 64 i 65 TFUE - Swobodny przepływ kapitału - Wyższe obciążenie podatkowe zysków kapitałowych z nieruchomości osiągniętych przez nierezydentów - Ograniczenia w przepływie kapitału do lub z państw trzecich))
      (2018/C 399/22)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Central Administrativo Sul

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Fazenda Pública

         Strony przeciwne: Carlos Manuel Patrício Teixeira, Maria Madalena da Silva Moreira Patrício Teixeira

         Sentencja

      Uregulowanie państwa członkowskiego, takie jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które poddaje zyski wynikające ze zbycia przez rezydenta państwa trzeciego nieruchomości położonej w tym państwie członkowskim obciążeniu podatkowemu wyższemu niż to, które miałoby zastosowanie do zysków wynikających z transakcji takiego samego rodzaju, osiągniętych przez rezydenta rzeczonego państwa członkowskiego, stanowi ograniczenie w swobodnym przepływie kapitału, które, z zastrzeżeniem zbadania przez sąd odsyłający, nie wchodzi w zakres wyjątku przewidzianego w art. 64 ust. 1 TFUE i nie może zostać uzasadnione względami, o których mowa w art. 65 ust. 1 TFUE.

         (1)  Dz.U. C 182 z 28.5.2018.


title: Sprawa C-21/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky – Republika Czeska) – Catlin Europe SE / O.K. Trans Praha spol. s r.o. [Odesłanie prejudycjalne – Współpraca sądowa w sprawach cywilnych i handlowych – Postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty – Rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 – Doręczenie nakazu zapłaty wraz z pozwem o wydanie nakazu – Brak tłumaczenia pozwu o wydanie nakazu – Europejski nakaz zapłaty, którego wykonalność została stwierdzona – Wniosek o ponowne zbadanie nakazu po upływie terminu na wniesienie sprzeciwu – Doręczanie dokumentów sądowych i pozasądowych – Rozporządzenie (WE) nr 1393/2007 – Stosowanie – Artykuł 8 i załącznik II – Poinformowanie adresata o przysługującym mu prawie do odmowy przyjęcia doręczanego nieprzetłumaczonego dokumentu wszczynającego postępowanie – Brak standardowego formularza – Konsekwencje]

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/7

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 6 września 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky – Republika Czeska) – Catlin Europe SE / O.K. Trans Praha spol. s r.o.
      (Sprawa C-21/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych i handlowych - Postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty - Rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 - Doręczenie nakazu zapłaty wraz z pozwem o wydanie nakazu - Brak tłumaczenia pozwu o wydanie nakazu - Europejski nakaz zapłaty, którego wykonalność została stwierdzona - Wniosek o ponowne zbadanie nakazu po upływie terminu na wniesienie sprzeciwu - Doręczanie dokumentów sądowych i pozasądowych - Rozporządzenie (WE) nr 1393/2007 - Stosowanie - Artykuł 8 i załącznik II - Poinformowanie adresata o przysługującym mu prawie do odmowy przyjęcia doręczanego nieprzetłumaczonego dokumentu wszczynającego postępowanie - Brak standardowego formularza - Konsekwencje])
      (2018/C 399/08)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Nejvyšší soud České republiky

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Catlin Europe SE

         Strona przeciwna: O.K. Trans Praha spol. s r.o.

         Sentencja

      Rozporządzenie (WE) nr 1896/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. ustanawiające postępowanie w sprawie europejskiego nakazu zapłaty i rozporządzenie (WE) nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczące doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych („doręczanie dokumentów”) oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku doręczenia pozwanemu nakazu zapłaty, podczas gdy dołączony do niego pozew o wydanie nakazu zapłaty nie został sporządzony w języku, który on rozumie, ani nie dołączono do niego tłumaczenia na taki język, czego wymaga art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 1393/2007, pozwany musi zostać należycie poinformowany, za pośrednictwem standardowego formularza z załącznika II do rzeczonego rozporządzenia, o przysługującym mu prawie odmowy przyjęcia spornego dokumentu.
      W przypadku niedochowania owego wymogu formalnego konwalidacji uchybienia proceduralnego należy dokonać zgodnie z przepisami ostatniego z wymienionych rozporządzeń poprzez przekazanie zainteresowanemu standardowego formularza znajdującego się w załączniku II do rzeczonego rozporządzenia.
      W tej sytuacji, ze względu na nieprawidłowość proceduralną mającą wpływ na doręczenie europejskiego nakazu zapłaty wraz z pozwem o jego wydanie, nakaz ten nie staje się wykonalny, a termin wyznaczony pozwanemu do wniesienia sprzeciwu nie rozpoczyna swojego biegu, tak iż art. 20 rozporządzenia nr 1896/2006 nie znajduje zastosowania.

         (1)  Dz.U. C 112 z 10.4.2017.


title: Sprawa C-237/18: Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège – Belgia) – Pauline Stiernon i in. / Belgia, SPF Santé publique, Francuska Wspólnota Belgii (Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Swobodny przepływ pracowników – Wolność wyboru zawodu – Artykuły 20, 21 i 45 TFUE – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuł 15 – Zawód terapeuty psychomotorycznego, nieznajdujący się o w krajowym wykazie zawodów paramedycznych)

text:
               5.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/17

      Postanowienie Trybunału (trzecia izba) z dnia 18 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de première instance de Liège – Belgia) – Pauline Stiernon i in. / Belgia, SPF Santé publique, Francuska Wspólnota Belgii
      (Sprawa C-237/18) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Swobodny przepływ pracowników - Wolność wyboru zawodu - Artykuły 20, 21 i 45 TFUE - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 15 - Zawód terapeuty psychomotorycznego, nieznajdujący się o w krajowym wykazie zawodów paramedycznych))
      (2018/C 399/23)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal de première instance de Liège

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Pauline Stiernon, Marion Goraguer, Muriel Buccarello, Clémentine Vasseur, Manon Pirotton, Anissa Quotb

         Strona pozwana: Belgia, SPF Santé publique, Francuska Wspólnota Belgii

         Sentencja

      Wykładni art. 45 TFUE należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie – w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym -uregulowaniu państwa członkowskiego ustanawiającego wykaz zawodów paramedycznych, który nie uwzględnia zawodu terapeuty psychomotorycznego, podczas gdy w tym państwie członkowskim został ustanowiony dyplom licencjacki z psychomotoryki.

         (1)  Dz.U. C 190 z 4.6.2018.


title: Sprawa C-598/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 13 lipca 2018 r. w sprawie T-786/14: Eleni Pavlikka Bourdouvali i in. przeciwko Radzie Unii Europejskiej i in., wniesione w dniu 21 września 2018 r. przez Radę Unii Europejskiej

text:
               26.11.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 427/25

      Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 13 lipca 2018 r. w sprawie T-786/14: Eleni Pavlikka Bourdouvali i in. przeciwko Radzie Unii Europejskiej i in., wniesione w dniu 21 września 2018 r. przez Radę Unii Europejskiej
      (Sprawa C-598/18 P)
      (2018/C 427/33)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. de Gregorio Merino, E. Chatziioakeimidou, I. Gurov, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Eleni Pavlikka Bourdouvali i in., Komisja Europejska, Europejski Bank Centralny, Eurogrupa, reprezentowani przez Radę Unii Europejskiej, Unia Europejska, reprezentowana przez Komisję Europejską

         Żądania wnoszącej odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku w częściach, w których Sąd oddalił zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Radę przeciwko Eurogrupie;

                  —

                  oraz obciążenie drugiej strony postępowania odwoławczego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W swoim odwołaniu Rada żąda uchylenia zaskarżonego wyroku w częściach, w których Sąd oddalił zarzut niedopuszczalności podniesiony przez Radę przeciwko Eurogrupie. Odwołanie to jest oparte na następujących zarzutach:

                  —

                  Sąd naruszył prawo uznając, że Eurogrupa jest „organem Unii formalnie ustanowionym na mocy Traktatów”;

                  —

                  Sąd naruszył prawo, oddalając podniesiony przez Radę zarzut niedopuszczalności, ponieważ nie określił on „uprawnień” przyznanych Eurogrupie na mocy Traktatów;

                  —

                  Sąd naruszył prawo stwierdzając, że uwzględnienie podniesionego przez Radę zarzutu niedopuszczalności skutkowałoby „ustanowieniem w ramach systemu prawnego Unii Europejskiej podmiotów, za których działania i zachowania nie ponosiłaby odpowiedzialności Unia Europejska”.