title: Sprawa C-449/09: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 28 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski syd — Bułgaria) — Canon Kabushiki Kaisha przeciwko IPN Bulgaria OOD (Artykuł 104 ust. 3 akapit trzeci regulaminu postępowania — Znaki towarowe — Dyrektywa 89/104/EWG — Prawo właściciela znaku towarowego do sprzeciwienia się pierwszemu wprowadzeniu do obrotu w EOG bez jego zgody towarów oznaczonych tym znakiem towarowym)

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/2

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 28 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sofijski gradski syd — Bułgaria) — Canon Kabushiki Kaisha przeciwko IPN Bulgaria OOD
   (Sprawa C-449/09) (1)

   (Artykuł 104 ust. 3 akapit trzeci regulaminu postępowania - Znaki towarowe - Dyrektywa 89/104/EWG - Prawo właściciela znaku towarowego do sprzeciwienia się pierwszemu wprowadzeniu do obrotu w EOG bez jego zgody towarów oznaczonych tym znakiem towarowym)
   2011/C 89/02
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Sofijski gradski syd

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Canon Kabushiki Kaisha

      Strona pozwana: IPN Bulgaria OOD

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Sofijski gradski syd –Wykładnia art. 5 w związku z art. 7 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989, L 40, s. 1) — Przywóz równoległy towarów oryginalnych bez zgody właściciela znaku towarowego — Możliwość sprzeciwienia się przez właściciela znaku towarowego używaniu w obrocie handlowym oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym bez jego zgody — Brak wyczerpania praw właściciela znaku towarowego

      Sentencja

   Artykuł 5 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych należy interpretować w ten sposób, że właściciel znaku towarowego może sprzeciwić się pierwszemu wprowadzeniu do obrotu w Europejskim Obszarze Gospodarczym bez jego zgody oryginalnych towarów oznaczonych tym znakiem towarowym.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa T-783/14: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2014 r. – SolarWorld/Komisja

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/40

      Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2014 r. – SolarWorld/Komisja
      (Sprawa T-783/14)
      (2015/C 073/51)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: SolarWorld AG (Bonn, Niemcy) (przedstawiciel: L. Ruessmann, adwokat oraz J. Beck, Solicitor)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

      Skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu; oraz

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W swojej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o skorygowaniu minimalnej ceny importowej w związku z przywozem modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej.
      Na poparcie skargi skarżąca podnosi jeden zarzut, zgodnie z którym Komisja naruszyła art. 8 ust. 1 rozporządzenia nr 1225/2009 (1) oraz art. 13 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 597/2009 (2) korygując minimalną cenę eksportową bez dokonania oceny, czy skorygowana minimalna cena importowa mogła przyczynić się do usunięcia szkodliwego wpływu dumpingu lub subsydiowania.

         (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 343, s. 51).

         (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 597/2009 z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem towarów subsydiowanych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. L 188, s. 93).


title: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C-141/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2000/52/WE — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/13

      WYROK TRYBUNAŁU

   (szósta izba)
   z dnia 15 lipca 2004 r.
   w sprawie C-141/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2000/52/WE - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2004/C 228/24)
   Język postępowania: szwedzki
   W sprawie C-141/03, mającej za przedmiot skargę na uchybienie zobowiązaniom z art. 226 WE, wniesioną dnia 28 marca 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: J. Flett i P. Hellström) przeciwko Królestwu Szwecji (pełnomocnik: A. Kruse), Trybunał (szósta izba), w składzie: J.-P. Puissochet, prezes izby, F. Macken (sprawozdawca) i S. von Bahr, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 15 lipca 2004 r. wyrok, który zawiera następujące rozstrzygnięcie:
   Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, niezbędnych do wykonania dyrektywy Komisji 2000/52/WE z dnia 26 lipca 2000 r. zmieniającej dyrektywę 80/723/EWG w sprawie przejrzystości stosunków finansowych między Państwami Członkowskimi i przedsiębiorstwami publicznymi, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.
   Królestwo Szwecji zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 146 z 21.6.2003.


title: Sprawa T-250/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 23 maja 2016 r. przez Sergia Spadaforę od postanowienia wydanego w dniu 7 kwietnia 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-44/15, Spadafora/Komisja

text:
               11.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/41

         Odwołanie wniesione w dniu 23 maja 2016 r. przez Sergia Spadaforę od postanowienia wydanego w dniu 7 kwietnia 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-44/15, Spadafora/Komisja
   (Sprawa T-250/16 P)
   (2016/C 251/47)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Sergio Spadafora (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat G. Belotti)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               orzeczenie co do istoty w przedmiocie skargi wniesionej w pierwszej instancji i uwzględnienie wszystkich żądań, które wnoszący odwołanie już sformułował, w tym żądania naprawienia szkody według wyliczenia Sądu na zasadzie słuszności;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami obydwu instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie skierowane jest przeciwko postanowieniu Sądu ds. Służby Publicznej z dnia 7 kwietnia 2016 r., w którym w części odrzucono jako oczywiście niedopuszczalną, a w części oddalono jako oczywiście bezzasadną skargę mającą za przedmiot w istocie, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji dyrektora generalnego Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) o nieuwzględnieniu kandydatury wnoszącego odwołanie na stanowisko kierowania wydziału „Doradztwa prawnego”, a po drugie, zasądzenie od pozwanej naprawienia szkody materialnej wynikającej zdaniem wnoszącego odwołanie z utraty szansy na zostanie wybranym na to stanowisko.
   Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi pięć zarzutów.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący pewnych uchybień postępowania przed Sądem ds. Służby Publicznej, przynoszących szkodę interesom wnoszącego odwołanie.

                           —

                           Wnoszący odwołanie podnosi w szczególności w tym względzie, że zaskarżone postanowienie nie zawiera żadnej argumentacji dotyczącej rzekomo oczywistego charakteru braku podstawy skargi.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący ustaleń faktycznych rzeczowo nieprawidłowych w stosunku do okoliczności, jakie wynikają z akt sprawy.

                           —

                           Wnoszący odwołanie podnosi w szczególności w tym względzie brak doświadczenia kandydata wyznaczonego na rozpatrywane stanowisko i błędną ocenę wymogu równowagi geograficznej oraz równoważności osiągnięć.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia prawa Unii w zakresie, w jakim podczas fazy preselekcji kandydatów nie zostały zastosowane zasada niedyskryminacji ze względu na narodowość oraz zasada niedyskryminacji ze względu na język.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący nieprawidłowej kwalifikacji prawnej okoliczności faktycznych.

               5.

               Zarzut piąty dotyczący nieprawidłowej „kwalifikacji prawnej” żądania wnoszącego odwołanie, w ramach którego domagał się on od Sądu ds. Służby Publicznej stwierdzenia, że zaskarżona decyzja skutkuje nieważnością rozpatrywanego postępowania selekcyjnego od chwili, w której wystąpiła „stwierdzona niezgodność z prawem”.


title: Sprawa C-115/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (Niemcy) w dniu 27 marca 2009 r. — Bund für Umwelt und Naturschutz Deutschland, Landesverband Nordrhein-Westfalen e.V. przeciwko Bezirksregierung Arnsberg

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen (Niemcy) w dniu 27 marca 2009 r. — Bund für Umwelt und Naturschutz Deutschland, Landesverband Nordrhein-Westfalen e.V. przeciwko Bezirksregierung Arnsberg
   (Sprawa C-115/09)
   2009/C 141/46
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bund für Umwelt und Naturschutz Deutschland, Landesverband Nordrhein-Westfalen e.V.

      Strona pozwana: Bezirksregierung Arnsberg

      Przypozwana: Trianel Kohlekraftwerk Lünen GmbH & Co. KG

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 10a dyrektywy 85/337/EWG (1) w brzmieniu nadanym dyrektywą 2003/35/WE (2) wymaga, aby organizacje pozarządowe, które domagają się dostępu do wymiaru sprawiedliwości państwa członkowskiego, którego prawo administracyjne procesowe wymaga podniesienia naruszenia prawa, mogły podnieść naruszenie wszystkich przepisów dotyczących ochrony środowiska właściwych dla zatwierdzenia projektu, a zatem także tych przepisów, które zostały ustanowione wyłącznie w interesie ogółu, a nie przynajmniej również dla ochrony dóbr prawnych jednostek?

               2.

               W przypadku nieudzielenia na pytanie pierwsze bezwarunkowej odpowiedzi twierdzącej:
               Czy art. 10a dyrektywy 85/337/EWG w brzmieniu nadanym dyrektywą 2003/35/WE wymaga, aby organizacje pozarządowe, które domagają się dostępu do wymiaru sprawiedliwości państwa członkowskiego, którego prawo administracyjne procesowe wymaga podniesienia naruszenia prawa, mogły podnieść naruszenie takich przepisów dotyczących ochrony środowiska właściwych dla zatwierdzenia projektu, które mają podstawę bezpośrednio w prawie wspólnotowym albo które transponują wspólnotowe przepisy prawa ochrony środowiska do prawa wewnątrzkrajowego, a zatem także tych przepisów, które zostały ustanowione wyłącznie w interesie ogółu, a nie przynajmniej również dla ochrony dóbr prawnych jednostek?

                           a)

                           W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi zasadniczo twierdzącej:
                           Czy wspólnotowe przepisy prawa ochrony środowiska muszą spełniać określone wymogi co do treści, aby mogły zostać zaskarżone?

                           b)

                           W przypadku udzielenia na pytanie 2a odpowiedzi twierdzącej:
                           O jakie wymogi co do treści (np. bezpośrednia skuteczność, cel ochronny, cele) chodzi?

               3.

               W przypadku udzielenia na pytania pierwsze i drugie odpowiedzi twierdzącej:
               Czy organizacji pozarządowej przysługuje takie wychodzące poza wymogi prawa wewnątrzkrajowego roszczenie o dostęp do wymiaru sprawiedliwości bezpośrednio na mocy dyrektywy?

      (1)  Dyrektywa Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, Dz.U. L 175 z 5.7.1985, s. 40–48.

      (2)  Dyrektywa 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidująca udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniająca w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE — Oświadczenie Komisji; Dz.U. L 156 z 25.6.2003, s. 17–25.


title: Sprawa T-253/13: Wyrok Sądu z dnia 12 listopada 2015 r. – Orthogen/OHIM – Arthrex (IRAP) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny wspólnotowy znak towarowy IRAP — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Artykuł 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/18

         Wyrok Sądu z dnia 12 listopada 2015 r. – Orthogen/OHIM – Arthrex (IRAP)
   (Sprawa T-253/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny wspólnotowy znak towarowy IRAP - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Artykuł 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2016/C 007/24)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Orthogen AG (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Finger i S. Krüger)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: D. Walicka i A. Schifko, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Arthrex GmbH (Garching, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Greiffenberg i O. Stöckel)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 lutego 2013 r. (sprawa R 382/2012-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Arthrex GmbH a Orthogen AG.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Orthogen AG pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i przez Arthrex GmbH.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013.


title: Sprawa T-118/07: Wyrok Sądu z dnia 18 lutego 2011 r. — P.P.TV przeciwko OHIM — Rentrak (PPT) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PPT — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy PPTV — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/19

         Wyrok Sądu z dnia 18 lutego 2011 r. — P.P.TV przeciwko OHIM — Rentrak (PPT)
   (Sprawa T-118/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego PPT - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy PPTV - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 103/32
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: P.P.TV — Publicidade de Portugal e Televisão, SA (Lizbona, Portugalia) (przedstawiciele: adwokaci I. de Carvalho Simões i J.M. Conceição Pimenta)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo S. Laitinen, a następnie D. Botis, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Rentrak Corp. (Portland, Oregon, Stany Zjednoczone)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 17 stycznia 2007 r. (sprawa R 1040/2005-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między P.P.TV — Publicidade de Portugal e Televisão, SA a Rentrak Corp.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               P.P.TV — Publicidade de Portugal e Televisão, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 155 z 7.7.2007.


title: Sprawa T-449/13: Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2013 r. — CEDC International przeciwko OHIM — Fabryka Wódek Polmos Łańcut (WISENT)

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/22

         Skarga wniesiona w dniu 23 sierpnia 2013 r. — CEDC International przeciwko OHIM — Fabryka Wódek Polmos Łańcut (WISENT)
   (Sprawa T-449/13)
   2013/C 304/39
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CEDC International sp. z o.o. (Oborniki Wielkopolskie, Polska) (przedstawiciel: M. Siciarek, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Fabryka Wódek Polmos Łańcut S.A. (Łańcut, Polska)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 czerwca 2013 r. w sprawie R 33/2012-4;

               —

               obciążenie OHIM i Fabryki Wódek Polmos Łańcut S.A. kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy w kolorach zielonym, czerwonym i złotym przedstawiający wizerunek zwierzęcia z podrodziny bydła i zawierający element słowny „WISENT” dla towarów z klas 32 i 33 — wspólnotowy znak towarowy nr 5 142 039

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Fabryka Wódek Polmos Łańcut S.A.

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: uzasadnienie oparto na podstawach określonych w art. 53 ust. 1 lit. a) w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 29 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1)

      Decyzja Wydziału Unieważnień: unieważnienie prawa do zakwestionowanego wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zakwestionowanej decyzji

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 53 ust. 1 lit. a), art. 8 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 5 w związku z art. 76 ust. 1, art. 75 i art. 76 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

      (1)  Dz.U. L 78, s. 1.


title: Sprawa T-260/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 kwietnia 2008 r. — Cestas przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Europejski Fundusz Rozwoju — Zwrot zaliczek — Nota debetowa — Akt niezaskarżalny — Akt przygotowawczy — Niedopuszczalność)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/30

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 kwietnia 2008 r. — Cestas przeciwko Komisji
   (Sprawa T-260/04) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Europejski Fundusz Rozwoju - Zwrot zaliczek - Nota debetowa - Akt niezaskarżalny - Akt przygotowawczy - Niedopuszczalność)
   (2008/C 128/65)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Centro di educazione sanitaria e tecnologie appropriate sanitarie (Cestas) (Bolonia, Włochy) (przedstawiciele: początkowo N. Amadei i C. Turk, a następnie N. Amadei i P. Manzini, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Montaguti i F. Dintilhac, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (delegacji w Republice Gwinei) z dnia 21 kwietnia 2004 r., przesłanej skarżącej listem poleconym, na mocy której skarżąca została wezwana do uiszczenia kwoty 959 543 835 franków gwinejskich (397 126,02 EURO),
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2)

               Centro di educazione sanitaria e tecnologie appropriate sanitarie (Cestas) pokrywa trzy piąte własnych kosztów. Pokrywa ono także trzy piąte kosztów poniesionych przez Komisję.

               3)

               Komisja pokrywa dwie piąte własnych kosztów. Pokrywa ona także dwie piąte kosztów poniesionych przez Cestas.

      (1)  Dz.U. C 217 z dnia 28.8.2004.


title: Sprawa T-17/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  6 kwietnia 2006 r.  — Schmitz-Gotha Fahrzeugwerke przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz wspomagania i restrukturyzacji przedsiębiorstw przeżywających trudności — Konieczność udzielenia pomocy)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/38

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 kwietnia 2006 r. — Schmitz-Gotha Fahrzeugwerke przeciwko Komisji
   (Sprawa T-17/03) (1)

   (Pomoc państwa - Wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz wspomagania i restrukturyzacji przedsiębiorstw przeżywających trudności - Konieczność udzielenia pomocy)
   (2006/C 131/70)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Schmitz-Gotha Fahrzeugwerke GmbH (Gotha, Niemcy) [Przedstawiciel: adwokat M. Matzat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich [Przedstawiciele: pełnomocnicy V. Kreuschitz i V. di Bucci]
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/194/WE z dnia 30 października 2002 r. dotyczącej pomocy państwa przyznanej przez Republikę Federalną Niemiec spółce Schmitz-Gotha Fahrzeugwerke GmbH (Dz.U. L 77, str. 41)
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 124 z 24.05.2003


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 lipca 2004 r. w sprawie C-495/01: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 77/388/EWG — Podatek od wartości dodanej — Artykuł 11 A ust. 1 lit. a) — Podstawa opodatkowania — Subwencja związana bezpośrednio z ceną — Rozporządzenie (WE) nr 603/95 — Pomoc przyznana w sektorze suszu paszowego)

text:
               11.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 228/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 15 lipca 2004 r.
   w sprawie C-495/01: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 77/388/EWG - Podatek od wartości dodanej - Artykuł 11 A ust. 1 lit. a) - Podstawa opodatkowania - Subwencja związana bezpośrednio z ceną - Rozporządzenie (WE) nr 603/95 - Pomoc przyznana w sektorze suszu paszowego)
   (2004/C 228/05)
   Język postępowania: fiński
   W sprawie C-495/01 Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: E. Traversa i I. Koskinen) przeciwko Republice Finlandii (pełnomocnik: T. Pynnä), popieranej przez Republikę Federalną Niemiec (pełnomocnicy: W.-D. Plessing i M. Lumma) oraz Królestwo Szwecji (pełnomocnicy: A. Kruse i A. Falk), mającej za przedmiot stwierdzenie, że nie nakładając podatku od wartości dodanej od kwot pomocy wypłaconych zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 603/95 Rady z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie wspólnej organizacji rynku suszu paszowego (Dz.U. L 63, str. 1), Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy artykułu 11 szóstej dyrektywy 77/388/EWG Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej – ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, str. 1), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann (sprawozdawca), J.-P. Puissochet i J. N. Cunha Rodrigues oraz N. Colneric, sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: L. Hewlett, główny administrator, wydał w dniu 15 lipca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Wspólnot Europejskich zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Federalna Niemiec i Królestwo Szwecji ponoszą koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 58 z 2.3.2002.


title: Sprawa F-62/07: Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2007 r. — De Fays przeciwko Komisji

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/53

         Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2007 r. — De Fays przeciwko Komisji
   (Sprawa F-62/07)
   (2007/C 199/102)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Chantal De Fays (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: P.-P. Gehuchten i Ph. Reyniers, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 marca 2007 r. oddalającej żądanie skarżącej o zadośćuczynienie;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącej kwoty 25 000 EUR;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wniosła zażalenie na decyzję organu powołującego z dnia 15 września 2006 r. przyznającą jej zadośćuczynienie w wysokości 500 EUR tytułem zadośćuczynienia krzywdzie doznanej przez skarżącą w związku ze sporządzeniem dotyczących jej sprawozdań z przebiegu kariery zawodowej za lata 2003, 2004 i 2005. Zaskarżoną decyzją organ powołujący oddalił to zażalenie.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi, że procedury sporządzania sprawozdań z przebiegu kariery zawodowej są powolne i powodują powstanie stanu niepewności co do przebiegu jej kariery. Ponadto powtórzenie w każdym z dotyczących skarżącej sprawozdań treści przykrych i niestosownych doprowadziło do doznania przez nią krzywdy. Zdaniem skarżącej Komisja nie wywiązała się z zobowiązań wynikających z zasad poszanowania godności ludzkiej, dobrego administrowania, staranności i, par analogiam, przepisów prawa wspólnotowego dotyczących molestowania w miejscu pracy (1).

      (1)  Dyrektywa 2006/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 lipca 2006 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy (wersja przeredagowana) (Dz.U. L 204, str. 23); dyrektywa Rady 2004/113/WE z dnia 13 grudnia 2004 r. wprowadzająca w życie zasadę równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do towarów i usług oraz dostarczania towarów i usług (Dz.U. L 373, str. 37); dyrektywa 2002/73/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 września 2002 r. zmieniająca dyrektywę Rady 76/207/EWG w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania mężczyzn i kobiet w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy (Dz.U. L 269, str. 15).


title: Sprawa C-407/10: Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej

text:
               9.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/20

         Skarga wniesiona w dniu 16 sierpnia 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Estońskiej
   (Sprawa C-407/10)
   ()
   2010/C 274/31
   Język postępowania: estoński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Sipos i E. Randvere)

      Strona pozwana: Republika Estońska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Estońska nie podała do wiadomości przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2007/47/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. (zmieniającej dyrektywę Rady 90/385/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do wyrobów medycznych aktywnego osadzania, dyrektywę Rady 93/42/EWG dotyczącą wyrobów medycznych oraz dyrektywę 98/8/WE dotyczącą wprowadzania do obrotu produktów biobójczych);

               —

               obciążenie Republiki Estońskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin do dokonania transpozycji tej dyrektywy do krajowego porządku prawnego upłynął w dniu 21 grudnia 2008 r.

      (1)  Dz.U. L 247, s. 21.


title: Sprawa T-296/08: Wyrok Sądu z dnia 28 marca 2012 r. — Berliner Institut für Vergleichende Sozialforschung przeciwko Komisji (Pomoc przyznana w ramach programu INTI — Ustalenie kwoty podlegającej zapłacie na rzecz beneficjenta — Błędy w ocenie)

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/14

         Wyrok Sądu z dnia 28 marca 2012 r. — Berliner Institut für Vergleichende Sozialforschung przeciwko Komisji
   (Sprawa T-296/08) (1)

   (Pomoc przyznana w ramach programu INTI - Ustalenie kwoty podlegającej zapłacie na rzecz beneficjenta - Błędy w ocenie)
   2012/C 138/24
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Berliner Institut für Vergleichende Sozialforschung eV (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokat U. Claus, następnie adwokaci S. Reichmann i L.J. Schmidt)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo B. Simon, następnie S. Grünheid, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata R. Van der Houta)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 23 maja 2008 r. dotyczącej częściowego nieuwzględnienia kosztów poniesionych przez stronę skarżącą w ramach wykonania porozumienia o finansowaniu wspólnotowym JLS/2004/INTI/077.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 23 maja 2008 r. dotyczącej częściowego nieuwzględnienia kosztów poniesionych przez Berliner Institut für Vergleichende Sozialforschung eV w ramach wykonania porozumienia o finansowaniu wspólnotowym JLS/2004/INTI/077 w zakresie obejmującym koszty odpowiadające pozycjom B 9, B 10, B 37, B 38 i G 5.

               2)

               Berliner Institut für Vergleichende Sozialforschung pokrywa dwie trzecie własnych kosztów oraz dwie trzecie kosztów poniesionych przez Komisję Europejską. Komisja pokrywa jedną trzecią własnych kosztów oraz jedną trzecią kosztów poniesionych przez Berliner Institut für Vergleichende Sozialforschung.

      (1)  Dz.U. C 247 z 27.9.2008.


title: Sprawy połączone T-530/93, T-531/93, T-87/94, T-91/94, T-106/94, T-120/94 i T-124/94: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 lipca 2009 r. — Kat i in. przeciwko Radzie i Komisji

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/21

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 lipca 2009 r. — Kat i in. przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawy połączone T-530/93, T-531/93, T-87/94, T-91/94, T-106/94, T-120/94 i T-124/94) (1)

   2009/C 233/38

      Język postępowania: niderlandzki

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie spraw połączonych.

      (1)  Dz.U. C 334 z 9.12.1993.


title: Sprawa T-498/15: Postanowienie Sądu z dnia 28 marca 2017 r. – LG Electronics/EUIPO – Cyrus Wellness Consulting (Viewty) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie zgłoszenia do rejestracji — Umorzenie postępowania)

text:
               6.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 178/17

         Postanowienie Sądu z dnia 28 marca 2017 r. – LG Electronics/EUIPO – Cyrus Wellness Consulting (Viewty)
   (Sprawa T-498/15) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie zgłoszenia do rejestracji - Umorzenie postępowania))
   (2017/C 178/21)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: LG Electronics, Inc. (Seul, Republika Korei) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Cyrus Wellness Consulting GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Wulff i U. Hildebrandt)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 czerwca 2015 r. (sprawy połączone R 1935/2014-2 i R 1563/2014-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Cyrus Wellness Consulting GmbH a LG Electronics, Inc.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               LG Electronics, Inc., pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i Cyrus Wellness Consulting GmbH.

      (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015.


title: Sprawa C-478/12: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia z dnia 14 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Feldkirch — Austria) — Armin Maletic, Marianne Maletic przeciwko lastminute.com GmbH, TUI Österreich GmbH (Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 16 ust. 1 — Umowa wycieczki zawarta pomiędzy konsumentem mającym miejsce zamieszkania w państwie członkowskim i pośrednikiem turystycznym z siedzibą w innym państwie członkowskim — Usługodawca wykorzystywany przez pośrednika turystycznego mający siedzibę w państwie członkowskim miejsca zamieszkania konsumenta — Prawo konsumenta do wytoczenia powództwa do sądu jego miejsca zamieszkania przeciwko obydwu przedsiębiorstwom)

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/14

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia z dnia 14 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesgericht Feldkirch — Austria) — Armin Maletic, Marianne Maletic przeciwko lastminute.com GmbH, TUI Österreich GmbH
   (Sprawa C-478/12) (1)

   (Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 16 ust. 1 - Umowa wycieczki zawarta pomiędzy konsumentem mającym miejsce zamieszkania w państwie członkowskim i pośrednikiem turystycznym z siedzibą w innym państwie członkowskim - Usługodawca wykorzystywany przez pośrednika turystycznego mający siedzibę w państwie członkowskim miejsca zamieszkania konsumenta - Prawo konsumenta do wytoczenia powództwa do sądu jego miejsca zamieszkania przeciwko obydwu przedsiębiorstwom)
   2014/C 9/20
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landesgericht Feldkirch

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Armin Maletic, Marianne Maletic

      Strona pozwana: lastminute.com GmbH, TUI Österreich GmbH

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landesgericht Feldkirch — Wykładnia art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1) — Jurysdykcja w dziedzinie umów zawieranych przez konsumentów — Umowa wycieczki zorganizowanej zawarta pomiędzy konsumentem a przedsiębiorstwem — Sytuacja, w której przedsiębiorstwo ma siedzibę w innym państwie członkowskim niż konsument i posługuje się, celem wykonania owej umowy, przedsiębiorstwem mającym siedzibę w państwie członkowskim konsumenta — Ewentualne prawo konsumenta do wytoczenia powództwa przeciwko owym dwóm przedsiębiorstwom do sądu jego miejsca zamieszkania

      Sentencja

   Pojęcie „drugiej strony umowy” zawarte w art. 16 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że oznacza ono, w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym, również mającego siedzibę na terytorium państwa członkowskiego miejsca zamieszkania konsumenta kontrahenta podmiotu gospodarczego, z którym to podmiotem gospodarczym konsument zawarł tę umowę.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa T-55/13: Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2013 r. — Formula One Licensing przeciwko OHIM — Idea Marketing (F1H2O)

text:
               6.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 101/22

         Skarga wniesiona w dniu 4 lutego 2013 r. — Formula One Licensing przeciwko OHIM — Idea Marketing (F1H2O)
   (Sprawa T-55/13)
   2013/C 101/49
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Formula One Licensing BV (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat B. Klingberg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Idea Marketing SA (Lozanna, Szwajcaria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej w sprawie R 1247/2011-4;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania przed Urzędem Harmonizacji;

               —

               obciążenie interwenienta kosztami postępowania przed Urzędem Harmonizacji.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Idea Marketing SA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „F1H2O” dla towarów i usług z klas 9, 25, 38 i 41 — rejestracja międzynarodowa nr 925 383 wskazująca Unię Europejską

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: rejestracja międzynarodowa nr 732 134, zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie znak towarowy nr 2277746B, wspólnotowy znak towarowy nr 3 934 387, rejestracja międzynarodowa nr 845 571, znak towarowy Beneluksu nr 749 056, zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie znak towarowy nr 2277746 D, wspólnotowy znak towarowy nr 631 531, wspólnotowy znak towarowy nr 3 429 396, rejestracja międzynarodowa nr 714 320, rejestracja międzynarodowa nr 823 226 i znak towarowy Beneluksu nr 732 601 znaku „F1 et al.” dla towarów i usług z klas 1, 3, 4, 7, 8, 9, 11, 12, 14, 16, 18, 21, 24, 25, 28, 29, 30, 32 to 36, 38, 39 i 41–43

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) oraz art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa T-115/10: Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2010 r. — Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/75

         Skarga wniesiona w dniu 4 marca 2010 r. — Zjednoczone Królestwo przeciwko Komisji
   (Sprawa T-115/10)
   2010/C 113/109
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Północnej Irlandii (przedstawiciele: S. Ossowski, pełnomocnik, wspierany przez D. Wyatta, QC, i M. Wooda, barrister)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2010/45/EU z dnia 22 grudnia 2009 r. w sprawie przyjęcia na mocy dyrektywy Rady 92/43/EWG (dyrektywy siedliskowej) (1), trzeciego zaktualizowanego wykazu terenów mających znaczenie dla Wspólnoty, składających się na śródziemnomorski region biogeograficzny (2), w zakresie w jakim wyznacza ona Estrecho Oriental jako teren mający znaczenie dla Wspólnoty oznaczony kodem ES6120032

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej skardze skarżąca kwestionuje ważność decyzji Komisji 2010/45/EU (notyfikowanej jako dokument nr C(2009) 10406) w zakresie, w jakim wyznacza ona Estrecho Oriental jako teren mający znaczenie dla Wspólnoty i żąda stwierdzenia nieważności wyznaczenia Estrecho Oriental jako terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty.
   W uzasadnieniu skargi skarżąca podnosi następujące zarzuty:

               Po pierwsze, skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem dyrektywy 92/43/EWG ze względu na fakt, iż wyznaczenie hiszpańskiego Estrecho Oriental jako terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty jest z nią niezgodne, ponieważ:

                           —

                           bardzo istotna część tego terenu mieści się w obszarze brytyjskich wód terytorialnych wokół Gibraltaru (British Gibraltar Territorial Waters, zwanych dalej „BGTW”), kontrolowanych przez Zjednoczone Królestwo, nie zaś przez Hiszpanię, oraz

                           —

                           w pełni pokrywa się on z należącym do Zjednoczonego Królestwa mającym znaczenie dla Wspólnoty istniejącym terenem Southern Water of Gibraltar.

               Po drugie, skarżąca wskazuje, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem zasady pewności prawa, ponieważ wyznaczenie Estrecho Oriental jako terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty oznacza nałożenie na Hiszpanię obowiązków na mocy dyrektywy 92/43/EWG w odniesieniu do części istniejącego terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty, w stosunku do którego rząd Gibraltaru ma już na mocy tej dyrektywy identyczne obowiązki. Powoduje to ograniczenie lub podważenie uprawnień rządu Gibraltaru w zakresie wdrożenia dyrektywy na obszarze mającego znaczenie dla Wspólnoty terenu Southern Waters of Gibraltar i w zakresie narzucenia prawa Gibraltaru na obszarze BGTW, stwarzając stan braku pewności prawa dla rządu Gibraltaru i obywateli UE.

               Po trzecie, skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja została przyjęta z naruszeniem zasady proporcjonalności, ponieważ wyznaczenie hiszpańskiego Estrecho Oriental jako terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty w taki sposób, iż obejmuje on całość należącego do Zjednoczonego Królestwa mającego znaczenie dla Wspólnoty terenu Southern Waters of Gibraltar i inne obszary BGTW, nie jest ani właściwe, ani konieczne dla osiągnięcia celów w zakresie środowiska naturalnego określonych w dyrektywie 92/43/EEC.

               Wreszcie skarżąca podnosi, że zakwestionowane wyznaczenie Estrecho Oriental jako terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty musi zostać uznane za nieważne w całości, ponieważ stwierdzenie nieważności w części spowodowałoby zmianę jego istoty i wymagałoby poprawienia przez Trybunał wyznaczenia tego terenu oraz nowego określenia centralnego punktu terenu mającego znaczenie dla Wspólnoty i jego powierzchni, a także oceny środowiskowej pozostałej części terenu pod względem jej zdolności do zakwalifikowania jako teren mający znaczenie dla Wspólnoty.

      (1)  Dyrektywa Rady 92/43/EEC z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory, Dz.U. 1992 L 206, s. 7.

      (2)  Dz.U. 2010 L 30, s. 322


title: Sprawa T-286/10: Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r. — Fidelio przeciwko OHIM (Hallux) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Hallux — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               12.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/9

         Wyrok Sądu z dnia 16 grudnia 2010 r. — Fidelio przeciwko OHIM (Hallux)
   (Sprawa T-286/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Hallux - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2011/C 46/13
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Fidelio KG (Linz, Austria) (przedstawiciel: adwokat M. Gail)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: S. Schäffner, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 21 maja 2008 r. (sprawa R 632/2007-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Hallux jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Fidelio KG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 247 z 27.9.2008.


title: Sprawa T-586/10: Wyrok Sądu z dnia 8 grudnia 2011 r. — Aktieselskabet af 21. november 2001 przeciwko OHIM — Parfums Givenchy (only givenchy) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego only givenchy — Wcześniejsze słowne, wspólnotowy i krajowe, znaki towarowe ONLY — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Renoma — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/50

      Wyrok Sądu z dnia 8 grudnia 2011 r. — Aktieselskabet af 21. november 2001 przeciwko OHIM — Parfums Givenchy (only givenchy)
      (Sprawa T-586/10) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego only givenchy - Wcześniejsze słowne, wspólnotowy i krajowe, znaki towarowe ONLY - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Renoma - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009)
      (2012/C 25/97)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Aktieselskabet af 21. november 2001 (Brande, Dania) (przedstawiciel: adwokat C. Barrett Christiansen)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: V. Melgar, pełnomocnik)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Parfums Givenchy SA (Levallois-Perret, Francja)

         Przedmiot

      Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 października 2010 r. (sprawa R 1556/2009-2) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Aktieselskabet af 21. november 2001 a Parfums Givenchy SA

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Aktieselskabet af 21. november 2001 zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 80 z 12.3.2011.


title: Sprawa C-530/08: Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Węgierskiej

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/21

         Skarga wniesiona w dniu 2 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Węgierskiej
   (Sprawa C-530/08)
   (2009/C 19/38)
   Język postępowania: węgierski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: H. Støvlbæk y B. Béres, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Węgierska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2005/36/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 września 2005 r. w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych (1), a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o ich ustanowieniu, Republika Węgierska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Węgierskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2005/36/WE upłynął w dniu 20 października 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 255, s. 22.


title: Sprawa C-521/10 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 24 sierpnia 2010 r. w sprawie T-386/09 Gruas Abril Asistencia, S.L. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 8 listopada 2010 r. przez Grúas Abril Asistencia, S.L.

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/18

         Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) wydanego w dniu 24 sierpnia 2010 r. w sprawie T-386/09 Gruas Abril Asistencia, S.L. przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 8 listopada 2010 r. przez Grúas Abril Asistencia, S.L.
   (Sprawa C-521/10 P)
   ()
   2011/C 30/30
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Grúas Abril Asistencia, S.L. (przedstawiciel: adwokat R. García García)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Uwzględnienie przedstawionych argumentów i — po dopełnieniu niezbędnych wymogów prawnych — uchylenie zaskarżonego postanowienia o niedopuszczalności, dopuszczenie skargi o stwierdzenie nieważności ze względu na to, że strona wnosząca odwołanie ma legitymację procesową do wniesienia powyższej skargi, oraz rozstrzygnięcie co do istoty sprawy zgodnie z żądaniami skargi.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie dotyczy postanowienia wydanego przez Sąd, który orzekł niedopuszczalność skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej o niewszczęciu postępowania w sprawie naprawienia naruszeń, na które skarżyła się wnosząca odwołanie. Sąd podniósł, iż tego rodzaju odmowa nie podlega zaskarżeniu przez jednostki.
   Wnosząca odwołanie jest zdania, że jednostki, jako osoby będące adresatami decyzji, które to decyzje dotyczą ich bezpośrednio i indywidualnie, mają legitymację procesową do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności zgodnie z postanowieniami art. 230 WE i art. III-365 Traktatu ustanawiającego Konstytucję dla Europy oraz zgodnie z orzecznictwem. Żąda uchylenia stwierdzenia niedopuszczalności i tym samym dopuszczenia wniesionej skargi o stwierdzenie nieważności.


title: Sprawa T-424/13: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2013 r. — Jinan Meide Casting przeciwko Radzie

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/36

         Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2013 r. — Jinan Meide Casting przeciwko Radzie
   (Sprawa T-424/13)
   2013/C 325/60
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Jinan Meide Casting Co. Ltd (Jinan, Chiny) (przedstawiciele: R. Antonini i E. Monard, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 430/2013 z dnia 13 maja 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz ostatecznie pobierającego cło tymczasowe nałożone na przywóz gwintowanych łączników rur lub przewodów rurowych, odlewanych z żeliwa ciągliwego, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Tajlandii oraz zamykającego postępowanie w odniesieniu do Indonezji (Dz.U. 2013 L 129, s. 1) w zakresie w jakim dotyczy skarżącej; oraz

               —

               obciążenie skarżącej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy oparty na fakcie, że nieudzielenie skarżącej dostępu do informacji w zakresie określenia wartości normalnej oraz brak ujawnienia jej tych informacji narusza prawo skarżącej do obrony oraz art. 6 ust. 7, art. 20 ust. 2 i art. 20 ust. 4 rozporządzeni Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz.U. 2009 L 343, s. 51).

               2)

               Zarzut drugi oparty na fakcie, że odrzucenie niektórych dostosowań proponowanych przez skarżącą narusza art. 2 ust. 10 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 oraz art. 2 ust. 4 Porozumienia WTO dotyczącego stosowania art. VI Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu z 1994 r. Ponadto skarżąca uważa, że Rada naruszyła art. 296 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

               3)

               Zarzut trzeci oparty na fakcie, że określenie wartości normalnej dla niezbliżonych typów produktów narusza art. 2 ust. 7 lit. a), art. 2 ust. 10 i art. 2 ust. 10 lit. a) a także art. 2 ust. 11 w związku z art. 2 ust. 8, art. 2 ust. 9, art. 2 ust. 7 lit. a) i art. 9 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 oraz zasadę niedyskryminacji.

               4)

               Zarzut czwarty oparty na fakcie, że brak ustalenia czy warunki gospodarki rynkowej przeważają w odniesieniu do skarżącej w ciągu trzech miesięcy od daty wszczęcia dochodzenia narusza art. 2 ust. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009.

               5)

               Zarzut piąty oparty na fakcie, że oparcie się na nieprawidłowych danych dotyczących przywozu w celu ustalenia szkody narusza art. 3 ust. 1, art. 3 ust. 2 i art. 3 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009.


title: Sprawa T-359/08: Skarga wniesiona w dniu 3 września 2008 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisja Wspólnot Europejskich

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/45

         Skarga wniesiona w dniu 3 września 2008 r. — Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisja Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-359/08)
   (2008/C 272/89)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: J. Rodríguez Cárcamo)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Królestwo Hiszpanii wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               Stwierdzenie niemożności stosowania wytycznych w sprawie ustalenia korekt finansowych stosowanych do wydatków finansowanych z Funduszy Strukturalnych i Funduszu spójności w przypadku naruszenia zasad dotyczących zamówień publicznych, wersji ostatecznej z dnia 29 listopada 2007 r. COCOF 07/0037/03-ES,

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Wspólnot Europejskich z dnia 25 czerwca 2008 r. C(2008) 3243 zmniejszającej pomoc z Funduszu Spójności dla grupy projektów nr 2001.ES.16.C.P.E.045 (zarządzanie odpadami w Galicji-2001) (grupa II)

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Niniejsza sprawa dotyczy czterech podgrup projektów dotyczących Planu Zarządzania Stałymi Odpadami Miejskimi w Galicji. Początkowo przyznane finansowanie wspólnotowe wynosiło początkowo dla całej grupy projektów 80 % kosztów publicznych podlegających subwencjonowaniu.
   W piśmie skierowanym przez Komisję do strony skarżącej w kwietniu 2006 r. proponowano korekty w związku z nieprawidłowościami wykrytymi we wcześniejszym audycie. W opinii do tego dokumentu znajdowały się dwie propozycje korekty finansowej. Pierwsza z nich dotycząca nieprawidłowości stwierdzonej w spornej decyzji, wynika z różnicy kryterium stosowanego przy katalogowaniu niektórych zamówień. Propozycja korekty finansowej z tego powodu wyniosła 59 652,48 euro.
   Wejście w życie z końcem 2007 r. nowych „Wytycznych w sprawie ustalenia korekt finansowych stosowanych do wydatków finansowanych z Funduszy Strukturalnych i Funduszu spójności w przypadku naruszenia zasad dotyczących zamówień publicznych” oznacza zaostrzenie wcześniej nałożonych korekt finansowych, ponieważ zawarte w nich kryteria oznaczają poważniejsze korekty, niż korekty wynikające z zastosowania dotychczas obowiązujących wytycznych.
   Na poparcie swych żądań skarżąca zarzuca, po pierwsze zgodnie z postanowieniami art. 241 traktatu WE, niezgodność z prawem ww. wytycznych z 2007 r., na tej podstawie, iż są one sprzeczne z art. 7 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 1164/94 z dnia 16 maja 1994 ustanawiającego Fundusz Spójności oraz z art. 17 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1386/2002 z dnia 29 lipca 2002 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1164/94, w zakresie, w jakim, po pierwsze, w sposób regularny unikają dokładnych korekt finansowych, to znaczy takich, które stanowią wydatek rzeczywiście pokryty z Funduszu w sposób nieprawidłowy, oraz po drugie, ponieważ przy regulowaniu wysokości korekty biorą pod uwagę, jako kwotę stanowiącą podstawę obliczeń korekty, budżet wynikający z licytacji zamówienia, nie zaś udokumentowany wydatek, a jego braku, cenę zamówienia.
   Wytyczne z 2007 r. naruszają również:

               —

               ogólna zasadę przejrzystości ustanowioną w art. 255 traktatu WE oraz rozporządzeniu 1049/2001 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów instytucji, ze względu na wąski zakres publikacji, jakiej podlegają z uwagi na ich formę i ograniczony dostęp;

               —

               ogólna zasadę pewności co do prawa, z uwagi na swój retroaktywny charakter, ponieważ maja zastosowanie do projektów przyjętych od 2000 r.,

               —

               obowiązek uzasadniania.

         W odniesieniu do decyzji z dnia 25 czerwca 2008 r. skarżąca twierdzi, że nie dość iż opiera się ona na przepisie sprzecznym z prawem, to ponadto narusza ona art. 7 ust. 1 ww. rozporządzenia nr 1164, oraz art. 17 ww. rozporządzenia nr 1386/2002, w zakresie, w jakim przyjmuje ona jako podstawę obliczenia korekty budżet wynikający licytacji zamówienia, a nie udokumentowany wydatek, a w jego braku, samo zmówienie.


title: Sprawa C-226/12: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Oviedo — Hiszpania) — Constructora Principado S.A. przeciwko Josému Ignaciowi Menéndezowi Álvarezowi (Dyrektywa 93/13/EWG — Umowy konsumenckie — Umowa sprzedaży nieruchomości — Nieuczciwe warunki umowne — Kryteria oceny)

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 16 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Oviedo — Hiszpania) — Constructora Principado S.A. przeciwko Josému Ignaciowi Menéndezowi Álvarezowi
   (Sprawa C-226/12) (1)

   (Dyrektywa 93/13/EWG - Umowy konsumenckie - Umowa sprzedaży nieruchomości - Nieuczciwe warunki umowne - Kryteria oceny)
   2014/C 85/05
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Provincial de Oviedo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Constructora Principado S.A.

      Strona pozwana: José Ignacio Menéndez Álvarez

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Audiencia Provincial de Oviedo — Wykładnia art. 3 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29) — Pojęcie znaczącej nierównowagi — Kryteria, które należy brać pod uwagę

      Sentencja

   Artykuł 3 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że:

               —

               do tego, by istniała „znacząca nierównowaga”, nie jest konieczne, by koszty obciążające konsumenta na mocy postanowienia umownego miały względem niego istotny ekonomiczny wpływ w świetle kwoty danej transakcji, lecz nierównowaga ta może wynikać z samego faktu wystarczająco poważnego naruszenia sytuacji prawnej, w której konsument, jako strona danej umowy, znajduje się na mocy właściwych przepisów krajowych, czy to w postaci ograniczenia treści praw, które zgodnie z rzeczonymi przepisami przysługują mu na podstawie tej umowy, czy to przeszkody w ich wykonywaniu, czy też nałożenia na niego dodatkowego obowiązku, którego nie przewidują normy krajowe;

               —

               sąd odsyłający powinien do celów oceny ewentualnego istnienia znaczącej nierównowagi brać pod uwagę charakter towarów lub usług, których umowa dotyczy, poprzez odniesienie do wszelkich okoliczności towarzyszących jej zawarciu oraz do wszystkich innych warunków tej umowy.

      (1)  Dz.U. C 227 z 28.7.2012.


title: Sprawa C-172/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 25 marca 2016 r. – Ljiljana Kammerer, Frank Kammerer przeciwko Swiss International Air Lines AG

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/31

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Düsseldorf (Niemcy) w dniu 25 marca 2016 r. – Ljiljana Kammerer, Frank Kammerer przeciwko Swiss International Air Lines AG
      (Sprawa C-172/16)
      (2016/C 211/40)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Düsseldorf

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Ljiljana Kammerer, Frank Kammerer

         Strona pozwana: Swiss International Air Lines AG

         Pytania prejudycjalne

      Czy umowę między Wspólnotą Europejską a Konfederacją Szwajcarską w sprawie transportu lotniczego z dnia 21 czerwca 1999 r. w brzmieniu ustalonym decyzją nr 2/2010 Wspólnego Komitetu ds. Transportu Lotniczego Wspólnota/Szwajcaria z dnia 26 listopada 2010 r. należy interpretować w ten sposób, że rozporządzenie (WE) nr 261/2004 (1) ma zgodnie z jego art. 3 ust. 1 lit. a) zastosowanie również do pasażerów zamierzających odlecieć z państwa trzeciego do portu lotniczego położonego w Szwajcarii?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, s. 1).


title: Sprawa C-306/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 25 czerwca 2014 r. – Direktor na Agencija Mitnici przeciwko Biowet AD

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wyrchowen administratiwen syd (Bułgaria) w dniu 25 czerwca 2014 r. – Direktor na Agencija Mitnici przeciwko Biowet AD
   (Sprawa C-306/14)
   2014/C 303/33
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Wyrchowen administratiwen syd

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Direktor na Agencija Mitnici

      Strona przeciwna: Biowet AD

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jak należy rozumieć pojęcie „procesu produkcyjnego” wspomnianego w przepisie art. 27 ust. 2 lit. d) dyrektywy Rady 92/83/EWG (1) z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych oraz czy tym pojęciem objęte są oczyszczanie lub dezynfekcja jako procesy osiągnięcia określonych stopni czystości przewidzianych przez dobrą praktykę wytwarzania produktów leczniczych?

               2)

               Czy art. 27 ust. 2 lit. d) dyrektywy Rady 92/83/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od alkoholu i napojów alkoholowych zezwala – przy normatywnie ustanowionym przez państwa członkowskie zwolnieniu alkoholu z opodatkowania zharmonizowaną akcyzą, gdy jest on wykorzystywany w procesie produkcyjnym, pod warunkiem że produkt końcowy nie zawiera alkoholu – na wprowadzenie zasady, zgodnie z którą do celów stosowania tego zwolnienia alkohol, który jest wykorzystywany jako środek czyszczący, nie jest uważany za wykorzystywany w procesie produkcyjnym?

               3)

               Czy dopuszczalne jest z punktu widzenia zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań wprowadzenie z natychmiastowym skutkiem (to jest bez przyznania rozsądnego terminu na dostosowanie działań podmiotów gospodarczych) fikcji prawnej takiej jak ta ustanowiona w art. 22 ust. 7 ZADS, która ogranicza wprowadzone uznaniowo przez państwo członkowskie zwolnienie z akcyzy poprzez jej zwrot w odniesieniu do alkoholu wykorzystanego jako środek czyszczący?

      (1)  Dz.U. L 316, s. 21.


title: Sprawa T-398/05: Skarga wniesiona w dniu  7 listopada 2005 r.  — Tesoka przeciwko Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/28

         Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2005 r. — Tesoka przeciwko Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy
   (Sprawa T-398/05)
   (2006/C 10/55)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Sabrina Tesoka (Overijse, Belgia) [Przedstawiciel: J.-L. Fagnart, avocat]

      Strona pozwana: Europejska Fundacja na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie jednoznacznie odmownej decyzji z dnia 14 października 2005 r.;

               —

               stwierdzenie, że skarżąca może otrzymać wszystkie świadczenia i korzyści przewidziane przez art. 17 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia nr 1860/76 w brzmieniu nadanym mu przez art. 1 pkt 8 rozporządzenia (WE) nr 1111/2005 z dnia 24 czerwca 2005 r., przysługujące jej w związku z rozwiązaniem przez nią umowy w dniu 2 sierpnia 2005 r.;

               —

               zasądzenie od pozwanej odszkodowania, którego wysokość zgodnie z zasadą słuszności wynosi 35 000 euro powiększonych o odsetki za zwłokę w wysokości 7 % od dnia 2 sierpnia 2005 r.;

               —

               obciążenie Europejskiej Fundacji na rzecz Poprawy Warunków Życia i Pracy kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, będąca pracownikiem pozwanej od 2001 r. rozwiązła umowę w dniu 2 sierpnia 2005 r. w celu otrzymania korzyści finansowych przewidzianych przez rozporządzenie nr 1111/2005 dla pracowników, którzy rozwiążą umowy do dnia 4 sierpnia 2005 r. Wnosząc niniejszą skargę skarżąca podnosi, że pozwana oddaliła jej wniosek o wypłatę przysługujących jej świadczeń i wydanie dokumentów wymaganych dla otrzymania świadczeń socjalnych w państwie jej miejsca zamieszkania i wnosi o uchylenie tej odmownej decyzji oraz naprawienie domniemanych szkód.
   Skarżąca uzasadnia swoją skargę powołując się na naruszenie art. 17 ust. 2 zdanie drugie rozporządzenia nr 1860/76 w brzmieniu nadanym mu przez art. 1 pkt 8 rozporządzenia (WE) nr 1111/2005, naruszenie art. 28a Warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot Europejskich, naruszenie przepisów rozporządzenia Komisji nr 91/88 z dnia 13 stycznia 1988 r. oraz na naruszanie jej uzasadnionego oczekiwania.


title: Sprawa T-460/11: Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2011 r. — Scandic Distilleries przeciwko OHIM — Bürgerbräu, August Röhm & Söhne (BÜRGER)

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/24

         Skarga wniesiona w dniu 19 sierpnia 2011 r. — Scandic Distilleries przeciwko OHIM — Bürgerbräu, August Röhm & Söhne (BÜRGER)
   (Sprawa T-460/11)
   2011/C 331/46
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Scandic Distilleries SA (Bihor, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat Á. László)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Bürgerbräu, August Röhm & Söhne KG (Bad Reichenhall, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               zmianę decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 25 maja 2011 r. w sprawie R 1962/2010-2 i nakazanie rejestracji zgłoszonego znaku towarowego jako wspólnotowego znaku towarowego w odniesieniu do wszystkich odnośnych towarów i usług;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „BÜRGER ORIGINAL PREMIUM PILS TRADITIONAL BREWED QUALITY REGISTERED TRADEMARK SIEBENBURGEN” dla towarów i usług z klas 32 i 35 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8359663

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Bürgerbräu, August Röhm & Söhne KG

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy nr 1234061 „Bürgerbräu” dla towarów i usług z klas 21, 32 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na błędne ustalenie Izby Odwoławczej, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-50/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 czerwca 2009 r. — Republika Portugalska przeciwko Komisji (EFOGR — Sekcja Gwarancji — Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego — Rośliny uprawne — Pszenica twarda — Termin 24 miesięcy — Pierwsze powiadomienie, o którym mowa w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1663/95 — Kontrole na miejscu — Teledetekcja — Skuteczność kontroli — Wyniki weryfikacji — Podjęcie środków naprawczych przez dane państwo członkowskie — Istnienie szkody finansowej dla EFOGR)

text:
               1.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 180/45

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 czerwca 2009 r. — Republika Portugalska przeciwko Komisji
   (Sprawa T-50/07) (1)

   (EFOGR - Sekcja Gwarancji - Wydatki wyłączone z finansowania wspólnotowego - Rośliny uprawne - Pszenica twarda - Termin 24 miesięcy - Pierwsze powiadomienie, o którym mowa w art. 8 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1663/95 - Kontrole na miejscu - Teledetekcja - Skuteczność kontroli - Wyniki weryfikacji - Podjęcie środków naprawczych przez dane państwo członkowskie - Istnienie szkody finansowej dla EFOGR)
   2009/C 180/82
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Portugalska (przedstawiciele: L. Fernandes, P. Barros da Costa, działający w charakterze pełnomocników, oraz adwokat M. Figueiredo)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Guerra e Andrade i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/932/WE z dnia 14 grudnia 2006 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. L 355, str. 96) w części, w której wyłącza z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez Republikę Portugalską w sektorze roślin uprawnych (pszenica twarda).

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2006/932/WE z dnia 14 grudnia 2006 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) w zakresie, w jakim wyłącza ona niektóre wydatki poniesione przez Republikę Portugalską w sektorze roślin uprawnych (pszenica twarda) w trakcie roku gospodarczego 2003.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa T-630/13: Wyrok Sądu z dnia 26 września 2014 r. – DK Recycling und Roheisen przeciwko Komisji (Środowisko naturalne – Dyrektywa 2003/87/WE – System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych – Zasady przejściowe dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji od 2013 r. – Decyzja 2011/278/UE – Krajowe środki wykonawcze przedłożone przez Niemcy – Klauzula dotycząca przypadków przedstawiających nadmierne utrudnienia – Wolność prowadzenia działalności gospodarczej – Prawo własności – Proporcjonalność)

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/48

      Wyrok Sądu z dnia 26 września 2014 r. – DK Recycling und Roheisen przeciwko Komisji
      (Sprawa T-630/13) (1)

      ((Środowisko naturalne - Dyrektywa 2003/87/WE - System handlu uprawnieniami do emisji gazów cieplarnianych - Zasady przejściowe dotyczące zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji od 2013 r. - Decyzja 2011/278/UE - Krajowe środki wykonawcze przedłożone przez Niemcy - Klauzula dotycząca przypadków przedstawiających nadmierne utrudnienia - Wolność prowadzenia działalności gospodarczej - Prawo własności - Proporcjonalność))
      (2014/C 395/60)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: DK Recycling und Roheisen GmbH (Duisburg, Niemcy) (przedstawiciel: Rechtsanwalt S. Altenschmidt))

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. White, C. Hermes i K. Herrmann, przedstawiciele)

         Przedmiot

      Żądanie stwierdzenia nieważności art. 1 ust. 1 decyzji Komisji 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 240, s. 27) w zakresie, w jakim odmawia on wpisania instalacji oznaczonych identyfikatorem DE000000000001320 i DE-new-14220-0045 do wykazu instalacji przewidzianego w art. 11 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.U. L 275, s.32) oraz odpowiadających im wstępnych rocznych ilości uprawnień do emisji przyznanych bezpłatnie względem tych instalacji.

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 1 ust. 1 decyzji Komisji 2013/448/UE z dnia 5 września 2013 r. dotyczącej krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady jest nieważny w zakresie, w jakim odmawia on przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych dla instalacji wymienionych pod lit. D załącznika I do tej decyzji na podstawie podinstalacji wytwarzającej emisje procesowe dla produkcji cynku w wielkich piecach i procesów powiązanych.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Każda ze stron pokryje własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 31 z 1.2.2014.


title: Sprawa T-34/06: Postanowienie Sądu z dnia 1 września 2010 r. — Universal przeciwko Komisji

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/65

      Postanowienie Sądu z dnia 1 września 2010 r. — Universal przeciwko Komisji
      (Sprawa T-34/06) (1)

      ()
      (2010/C 288/117)
      Język postępowania: angielski
      Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006.


title: Sprawa C-376/13: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 23 kwietnia 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Bułgarii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywy 2002/20/WE, 2002/21/WE i 2002/77/WE — Prawa do użytkowania częstotliwości radiowych do celów nadawania naziemnej telewizji cyfrowej — Zaproszenie do składania ofert — Kryteria wyboru oferentów — Proporcjonalność — Prawa specjalne)

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/3

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 23 kwietnia 2015 r. – Komisja Europejska/Republika Bułgarii
   (Sprawa C-376/13) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Dyrektywy 2002/20/WE, 2002/21/WE i 2002/77/WE - Prawa do użytkowania częstotliwości radiowych do celów nadawania naziemnej telewizji cyfrowej - Zaproszenie do składania ofert - Kryteria wyboru oferentów - Proporcjonalność - Prawa specjalne))
   (2015/C 205/04)
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Braun, L. Malferrari i G. Koleva, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Bułgarii (przedstawiciele: D. Drambozova, E. Petranova i J. Atanasov pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Ograniczając zgodnie z art. 5a ust. 1 i 2 przepisów przejściowych i końcowych Zakon za elektronnite syobsztenija (ustawy o łączności elektronicznej) liczbę przedsiębiorstw, którym może być przydzielone prawo użytkowania zakresu częstotliwości radiowych do celów naziemnego nadawania cyfrowego i którym udziela się zezwolenia na świadczenie odpowiednich usług łączności elektronicznej, do dwóch, Republika Bułgarii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 2 ust. 1 dyrektywy Komisji 2002/77/WE z dnia 16 września 2002 r. w sprawie konkurencji na rynkach sieci i usług łączności elektronicznej.

               2)

               Zakazując na podstawie art. 47a ust. 1 i 2 oraz art. 48 ust. 3 Zakon za elektronnite syobsztenija podmiotom oferującym transmisję telewizyjną, których programy nie są nadawane w Republice Bułgarii, oraz związanym z nimi osobom udziału w postępowaniach przetargowych dotyczących przydzielenia praw do użytkowania zakresu częstotliwości radiowych do celów naziemnego nadawania cyfrowego i świadczenia odpowiednich usług, Republika Bułgarii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 7 ust. 3 dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/140/WE z dnia 25 listopada 2009 r., art. 9 ust. 1 dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej), zmienionej dyrektywą 2009/140, oraz art. 2 ust. 2 i art. 4 ust. 2 dyrektywy 2002/77.

               3)

               Zakazując na podstawie art. 48 ust. 5 Zakon za elektronnite syobsztenija oferentom, którym przyznano prawa do użytkowania zakresu częstotliwości radiowych do naziemnego nadawania cyfrowego, stworzenia sieci łączności elektronicznej w celu nadawania programów radiowych i telewizyjnych, Republika Bułgarii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie art. 7 ust. 3 dyrektywy 2002/20, zmienionej dyrektywą 2009/140; art. 9 ust. 1 dyrektywy 2002/21, zmienionej dyrektywą 2009/140, oraz art. 2 ust. 2 i art. 4 ust. 2 dyrektywy 2002/77.

               4)

               Republika Bułgarii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa C-162/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 8 maja 2009 r. — Secretary of State for Work and Pensions przeciwko Taous Lassal

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 8 maja 2009 r. — Secretary of State for Work and Pensions przeciwko Taous Lassal
   (Sprawa C-162/09)
   2009/C 153/55
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Secretary of State for Work and Pensions

      Strona pozwana: Taous Lassal

      Pytania prejudycjalne

               1)

               W sytuacji, gdy obywatel Unii Europejskiej: (i) przyjechał do Zjednoczonego Królestwa we wrześniu 1999 r. jako pracownik i pozostawał w tym charakterze do lutego 2005 r., (ii) wyjechał następnie ze Zjednoczonego Królestwa i powrócił do państwa członkowskiego swojego pochodzenia na okres 10 miesięcy, (iii) następnie powrócił do Zjednoczonego Królestwa w grudniu 2005 r. i pozostawał tam nieprzerwanie do listopada 2006 r., kiedy wystąpił z wnioskiem o przyznanie świadczenia z zakresu zabezpieczenia społecznego:
               Czy art. 16 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. należy rozumieć w ten sposób, że zgodnie z wcześniejszym ustawodawstwem wspólnotowym przyznającym prawo pobytu pracownikom uprawnia on obywatela unijnego do uzyskania prawa stałego pobytu na podstawie legalnego zamieszkiwania przez nieprzerwany okres pięciu lat, który zakończył się przed dniem 30 kwietnia 2006 r. (czyli dniem, do którego państwa członkowskie zobowiązane były dokonać transpozycji dyrektywy)?


title: Sprawy połączone od C-128/09 do C-131/09, C-134/09 i C-135/09: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 października 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Conseil d’État — Belgia) — Antoine Boxus, Willy Roua (C-128/09), Guido Durlet i in. (C-129/09), Paul Fastrez, Henriette Fastrez (C-130/09), Philippe Daras (C-131/09), Association des riverains et habitants des communes proches de l’aéroport BSCA (Brussels South Charleroi Airport) (ARACh) (C-134/09 i C-135/09), Bernard Page (C-134/09), Léon L’Hoir, Nadine Dartois (C-135/09) przeciwko Région wallonne (Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne — Dyrektywa 85/337/EWG — Zakres stosowania — Pojęcie szczególnego aktu ustawodawstwa krajowego — Konwencja z Aarhus — Dostęp do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska — Zakres prawa do wniesienia skargi na akt ustawodawczy)

text:
               10.12.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 362/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 18 października 2011 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Conseil d’État — Belgia) — Antoine Boxus, Willy Roua (C-128/09), Guido Durlet i in. (C-129/09), Paul Fastrez, Henriette Fastrez (C-130/09), Philippe Daras (C-131/09), Association des riverains et habitants des communes proches de l’aéroport BSCA (Brussels South Charleroi Airport) (ARACh) (C-134/09 i C-135/09), Bernard Page (C-134/09), Léon L’Hoir, Nadine Dartois (C-135/09) przeciwko Région wallonne
   (Sprawy połączone od C-128/09 do C-131/09, C-134/09 i C-135/09) (1)

   (Ocena skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia na środowisko naturalne - Dyrektywa 85/337/EWG - Zakres stosowania - Pojęcie szczególnego aktu ustawodawstwa krajowego - Konwencja z Aarhus - Dostęp do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska - Zakres prawa do wniesienia skargi na akt ustawodawczy)
   2011/C 362/02
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Antoine Boxus, Willy Roua (C-128/09), Guido Durlet i in. (C-129/09), Paul Fastrez, Henriette Fastrez (C-130/09), Philippe Daras (C-131/09), Association des riverains et habitants des communes proches de l’aéroport BSCA (Brussels South Charleroi Airport) (ARACh) (C-134/09 i C-135/09), Bernard Page (C-134/09), Léon L’Hoir, Nadine Dartois (C-135/09)

      Strona pozwana: Région wallonne

      przy udziale: Société régionale wallonne du transport (SRWT) (C-128/09 i C-129/09), Infrabel SA (C-130/09 i C-131/09), Société wallonne des aéroports (SOWEAR) (C-135/09)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d'État (Belgia) — Wykładnia art. 1, 5–8 i 10a dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40), zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r. (Dz.U. L s. 5) i dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującą udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającą w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (Dz.U. L 156, s. 17) — Wykładnia art. 6 i 9 Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, zawartej w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. (Dz.U. L 124, s. 1) — Uznanie za szczególne akty ustawodawstwa krajowego niektórych pozwoleń „ratyfikowanych” dekretem, których wydanie uwzględnione jest nadrzędnymi względami interesu ogólnego? — Brak pełnego prawa do wniesienia środka prawnego przeciwko decyzji w sprawie zezwolenia na przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko — Fakultatywny lub obowiązkowy charakter istnienia takiego prawa — Roboty związane z budową infrastruktury z wydłużeniem pasa startowego na lotnisku Liège-Bierset

      Sentencja

               1)

               Artykuł 1 ust. 5 dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, zmienionej dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r., należy interpretować w ten sposób, że z zakresu jej zastosowania są wyłączone jedynie przedsięwzięcia szczegółowo przyjęte przez szczególny akt ustawodawczy, w taki sposób, aby cele tej dyrektywy były osiągnięte w procesie ustawodawczym. Sąd krajowy powinien zbadać, czy te dwa warunki zostały spełnione, uwzględniając zarówno treść przyjętego aktu ustawodawczego, jak i cały proces ustawodawczy, który doprowadził do jego wydania, a w szczególności akty przygotowawcze i debaty parlamentarne. W tym względzie aktu ustawodawczego, który tylko po prostu „zatwierdzałby” istniejący akt administracyjny, ograniczając się do powołania się na nadrzędne względy interesu ogólnego, bez uprzedniego rozpoczęcia procesu ustawodawczego co do istoty, który umożliwiałby spełnienie tych warunków, nie można uznać za szczególny akt ustawodawczy w rozumieniu tego przepisu; nie jest więc on wystarczający, aby wykluczyć przedsięwzięcie z zakresu dyrektywy 85/337, zmienionej dyrektywą 2003/35.

               2)

               Artykuł 9 ust. 2 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska zawartej w dniu 25 czerwca 1998 r. i zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. i art. 10a dyrektywy 85/337, zmienionej dyrektywą 2003/35, należy interpretować w ten sposób, że:

                           —

                           gdy przedsięwzięcie, które objęte jest zakresem zastosowania tych przepisów, zatwierdzono w drodze aktu ustawodawczego, powinna istnieć możliwość skierowania zgodnie z krajowymi zasadami proceduralnymi do sądu lub niezależnego i bezstronnego organu powołanego z mocy ustawy kwestii, czy ten akt ustawodawczy spełnia wymogi określone w art. 1 ust. 5 tej dyrektywy;

                           —

                           w przypadku gdy nie istnieje możliwość wniesienia skargi na ten akt o charakterze i zakresie, jakie wskazano powyżej, każdy sąd krajowy orzekający w ramach swej właściwości winien przeprowadzić kontrolę opisaną w powyższym punkcie i ewentualnie wyciągnąć z niej konsekwencje, odstępując od stosowania tego aktu ustawodawczego.

      (1)  Dz.U. C 153 z 4.7.2009.


title: Sprawa T-220/10: Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2010 r. — Komisja przeciwko EU Research Projects

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/40

         Skarga wniesiona w dniu 18 maja 2010 r. — Komisja przeciwko EU Research Projects
   (Sprawa T-220/10)
   ()
   2010/C 209/62
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: N. Bambara, pełnomocnik, i C. Erkelens, adwokat)

      Strona pozwana: EU Research Projects Ltd (Hungerford, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania strony skarżącej

               —

               Nakazanie stronie pozwanej zwrotu na rzecz Komisji należności głównej w kwocie 102 039,32 EUR wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 4,80 % za okres od dnia 28 grudnia 2006 r. do dnia zapłaty należnej kwoty; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez Komisję.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja wniosła niniejszą skargę na podstawie art. 272 TFUE w celu uzyskania od strony pozwanej zwrotu nadpłaty w kwocie 102 039,32 EUR wraz z odsetkami w wysokości 4,80 % od daty wymagalności długu, tj. od dnia 28 grudnia 2006 r.
   Na podstawie V programu ramowego badań, rozwoju technicznego i prezentacji Wspólnoty Europejskiej (1998-2002) Komisja podpisała, między innymi ze skarżącą, „umowę w sprawie przedsięwzięć w zakresie badań i rozwoju technologicznego”, oznaczoną numerem IST-2001-34850. Kwota dochodzona przez skarżącą na podstawie tej umowy stanowi równowartość różnicy między wypłaconą pozwanej zaliczką a całkowitymi kosztami kwalifikowalnymi uznanymi przez skarżącą, zgodnie ze stosownymi postanowieniami umowy, w konsekwencji wystąpienia przez pozwaną z prośbą o wycofanie się z realizacji przedsięwzięcia a także niewypełnienia przez nią stosownych zobowiązań umownych.
   W uzasadnieniu skargi Komisja podnosi jeden zarzut. Twierdzi mianowicie, że pozwana naruszyła swe zobowiązania umowne, odmawiając zwrotu na rzecz Komisji różnicy między należnym pozwanej wkładem finansowym Komisji a całkowitą kwotą pobraną już tytułem zaliczki. Należny pozwanej wkład finansowy jest niższy niż całkowita kwota wypłacona jej przez skarżącą tytułem zaliczki. Ponadto zgodnie z prawem belgijskim, które ma zastosowanie do rozpatrywanej umowy, można dochodzić zwrotu wszelkich kwot, które zostały wypłacone nienależnie (nienależne świadczenie). Komisja twierdzi zatem, że pozwana winna zostać zobowiązana do zwrotu dochodzonej kwoty.


title: Sprawa T-236/09: Wyrok Sądu z dnia 15 marca 2012 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (Zamówienie publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Świadczenie usług zewnętrznych w zakresie rozwoju, badań i utrzymania systemów informatycznych — Odrzucenie oferty jednego z kandydatów — Obowiązek uzasadnienia — Równe traktowanie — Przejrzystość — Oczywisty błąd w ocenie — Odpowiedzialność pozaumowna)

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/13

         Wyrok Sądu z dnia 15 marca 2012 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-236/09) (1)

   (Zamówienie publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Świadczenie usług zewnętrznych w zakresie rozwoju, badań i utrzymania systemów informatycznych - Odrzucenie oferty jednego z kandydatów - Obowiązek uzasadnienia - Równe traktowanie - Przejrzystość - Oczywisty błąd w ocenie - Odpowiedzialność pozaumowna)
   2012/C 126/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis i M. Dermitzakis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo N. Bambara, a następnie E. Manhaeve, pełnomocnicy, wspierani przez P. Wytincka i B. Hoorelbekego, adwokatów)

      Przedmiot

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 marca 2009 r. oddalającej oferty złożone przez skarżącą, odpowiednio, dla części 1 zatytułowanej „Usługi specjalistów w dziedzinie rozwoju wewnętrznego (intra-muros)” oraz dla części 2 zatytułowanej „Projekty w dziedzinie rozwoju zewnętrznego (extra-muros)” w ramach procedury przetargowej RTD-R4-2007-001 dotyczącej usług zewnętrznych w zakresie rozwoju, badań i utrzymania systemów informatycznych dla Komisji (Dz.U. 2007, s. 238), a także decyzji o udzieleniu tych części zamówienia innym kandydatom oraz, po drugie, roszczenie o odszkodowanie

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE zostaje obciążona swoimi własnymi kosztami a także kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 193 z 15.8.2009.


title: Sprawa T-693/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 28 września 2016 r. przez HG od wyroku wydanego w dniu 19 lipca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-149/15, HG/Komisja

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/27

      Odwołanie wniesione w dniu 28 września 2016 r. przez HG od wyroku wydanego w dniu 19 lipca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-149/15, HG/Komisja
      (Sprawa T-693/16 P)
      (2016/C 441/32)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: HG (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Levi)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania

      Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2016 r. wydanego w sprawie F-149/15;

                  —

                  w konsekwencji stwierdzenie zasadności żądań wnoszącego odwołanie przedstawionych w pierwszej instancji, a zatem:

                              —

                              stwierdzenie nieważności decyzji CMS 13-005 trójstronnego organu powołującego w zakresie, w jakim przewidziano w niej zawieszenie przeniesienia o stopień wyżej na okres 18 miesięcy i naprawienie określonej w decyzji szkody w kwocie 108 596,35 EUR;

                              —

                              o ile zajdzie taka potrzeba, stwierdzenie nieważności decyzji, w której oddalono zażalenie wnoszącego odwołanie;

                              —

                              pomocniczo, obniżenie określonej w decyzji CMS 13-005 kary finansowej;

                              —

                              zasądzenie od pozwanej zadośćuczynienia za krzywdę i naruszenie dobrego imienia wnoszącego odwołanie w kwocie 20 000 EUR;

                              —

                              obciążenie pozwanej całością kosztów postępowania;

                  —

                  obciążenie pozwanej całością kosztów postępowania w obydwu instancjach.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie odwołania wnoszący odwołanie podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, związany z odpowiedzialnością finansową wnoszącego odwołanie, dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia w zakresie, w jakim Sąd ds. Służby Publicznej nie orzekł w przedmiocie jednego z zarzutów szczegółowych przedstawionych przez wnoszącego odwołanie, odnoszącego się do naruszenia zasady proporcjonalności. Ponadto Sąd ds. Służby Publicznej dopuścił się licznych naruszeń prawa i przeinaczył informacje zawarte w aktach sprawy.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący uchybień proceduralnych związanych z aktami przygotowawczymi odnoszącymi się do przyjęcia spornej decyzji oraz naruszenia prawa do obrony wnoszącego odwołanie, a także naruszenia obowiązku uzasadnienia oraz naruszeń prawa, których dopuścił się Sąd ds. Służby Publicznej.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia przez Komisję i Sąd ds. Służby Publicznej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa i błędu odnoszącego się do okoliczności faktycznych, których dopuścił się Sąd ds. Służby Publicznej w odniesieniu do pierwszego zarzutu szczegółowego wobec wnoszącego odwołanie. Ponadto Sąd ds. Służby Publicznej naruszył obowiązek uzasadnienia.