title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 czerwca 2008 r.#O2 Holdings Limited i O2 (UK) Limited przeciwko Hutchison 3G UK Limited.#Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) - Zjednoczone Królestwo.#Znaki towarowe - Dyrektywa 89/104/EWG - Artykuł 5 ust. 1 - Wyłączne prawo właściciela znaku towarowego - Używanie oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym lub do niego podobnego w reklamie porównawczej - Ograniczenie skutków znaku towarowego - Reklama porównawcza - Dyrektywy 84/450/EWG i 97/55/WE - Artykuł 3a ust. 1 - Wymogi dopuszczalności reklamy porównawczej - Używanie znaku towarowego konkurenta lub oznaczenia do niego podobnego.#Sprawa C-533/06.

text:
      Sprawa C‑533/06
      O2 Holdings Limited i O2 (UK) Limited
      przeciwko
      Hutchison 3G UK Limited
      [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division)]
      Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104/EWG – Artykuł 5 ust. 1 – Wyłączne prawo właściciela znaku towarowego – Używanie oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym lub do niego podobnego w reklamie porównawczej – Ograniczenie skutków znaku towarowego – Reklama porównawcza – Dyrektywy 84/450/EWG i 97/55/WE – Artykuł 3a ust. 1 – Wymogi dopuszczalności reklamy porównawczej – Używanie znaku towarowego konkurenta lub oznaczenia do niego podobnego
      Streszczenie wyroku
      1.        Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104 – Prawo właściciela znaku towarowego do sprzeciwienia się używaniu
            przez osobę trzecią identycznego lub podobnego oznaczenia w odniesieniu do identycznych lub podobnych towarów lub usług
      (dyrektywa Rady 89/104, art. 5 ust. 1, 2)
      2.        Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104 – Prawo właściciela znaku towarowego do sprzeciwienia się używaniu
            przez osobę trzecią identycznego lub podobnego oznaczenia w odniesieniu do identycznych lub podobnych towarów lub usług
      (dyrektywy Rady: 89/104, art. 5 ust. 1, 2; 84/450, art. 3a ust. 1)
      3.        Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104 – Rejestracja nowego znaku towarowego – Istnienie wcześniejszego
            identycznego lub podobnego znaku towarowego zarejestrowanego dla identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawo właściciela
            znaku towarowego do sprzeciwienia się używaniu przez osobę trzecią identycznego lub podobnego oznaczenia w odniesieniu do
            identycznych lub podobnych towarów lub usług – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd
      (dyrektywa Rady 89/104, art. 4 ust. 1 lit. b), art. 5 ust. 1 lit. b))
      4.        Zbliżanie ustawodawstw – Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104 – Prawo właściciela znaku towarowego do sprzeciwienia się używaniu
            przez osobę trzecią identycznego lub podobnego oznaczenia w odniesieniu do identycznych lub podobnych towarów lub usług
      (dyrektywy Rady: 89/104, art. 5 ust. 1 lit. b); 84/450, art. 3a)
      1.        Wykorzystanie przez reklamującego w reklamie porównawczej oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym konkurenta lub do niego
         podobnego celem wskazania na towary lub usługi oferowane przez tego ostatniego stanowi używanie tego oznaczenia w odniesieniu
         do towarów lub usług reklamującego w rozumieniu art. 5 ust. 1 i 2 dyrektywy 89/104 o znakach towarowych.

      Po pierwsze, art. 5 ust. 1 i 2 dyrektywy 89/104 należy interpretować w ten sposób, że dotyczy on używania oznaczenia identycznego
         z danym znakiem towarowym lub do niego podobnego w odniesieniu do towarów sprzedawanych przez osoby trzecie lub świadczonych
         przez nie usług.

      Po drugie, należy zauważyć, że reklama, w której reklamujący dokonuje porównania oferowanych przez siebie towarów lub usług
         z towarami lub usługami konkurenta ma naturalnie na celu promocję towarów lub usług reklamującego. Przy pomocy takiej reklamy
         reklamujący stara się wyróżnić swoje towary lub usługi, dokonując porównania ich właściwości z właściwościami towarów lub
         usług konkurentów. Potwierdzenie takiej wykładni można znaleźć w motywie 15 dyrektywy 97/55, w którym prawodawca wspólnotowy
         podkreślił, iż celem reklamy porównawczej jest wprowadzenie rozróżnienia między towarami lub usługami reklamującego a towarami
         lub usługami jego konkurenta.

      (por. pkt 34–36)
      2.        Artykuł 5 ust. 1 i 2 pierwszej dyrektywy 89/104 o znakach towarowych i art. 3a ust. 1 dyrektywy 84/450 dotyczącej reklamy
         wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej, zmienionej dyrektywą 97/55, powinny być interpretowane w ten sposób, iż uprawniony
         do zarejestrowanego znaku towarowego nie może zakazać używania przez osobę trzecią w reklamie porównawczej oznaczenia identycznego
         z jego znakiem towarowym lub do niego podobnego, jeśli reklama ta spełnia wszystkie warunki dopuszczalności wymienione we
         wspomnianym art. 3a ust. 1.

      Jednak w sytuacji gdy spełnione zostały przesłanki, od wystąpienia których art. 5 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/104 uzależnia
         możliwość zakazania używania oznaczenia identycznego z zarejestrowanym znakiem towarowym lub do niego podobnego, nie jest
         możliwe, by reklama porównawcza, w której wykorzystano to oznaczenie, mogła spełniać wymóg dopuszczalności wymieniony w art. 3a
         ust. 1 lit. d) dyrektywy 84/450, zmienionej dyrektywą 97/55.

      Trzeba, po pierwsze, wskazać, że w przypadku podobieństwa między znakiem towarowym a oznaczeniem oraz między towarami lub
         usługami prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd stanowi szczególny warunek udzielenia ochrony. Artykuł 5 ust. 1 lit. b) dyrektywy89/104
         stosuje się jedynie wtedy, gdy z powodu identyczności lub podobieństwa znaków i towarów lub usług w odczuciu odbiorców istnieje
         prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Z art. 3a ust. 1 lit. d) dyrektywy 84/450 wynika, po drugie, że reklama porównawcza
         nie jest dopuszczalna, jeśli wywołuje ona prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do reklamującego i jego konkurenta
         lub też w odniesieniu do znaków towarowych, towarów lub usług reklamującego i jego konkurenta. W świetle motywów 13–15 dyrektywy
         97/55 pojęciu „wprowadzenia w błąd”, występującemu zarówno w art. 5 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/104, jak i w art. 3a ust. 1
         lit. d) dyrektywy 84/450, należy nadać jednolitą wykładnię.

      (por. pkt 45–49, 51; pkt 1 sentencji)
      3.        Artykuł 4 ust. 1 lit. b) i art. 5 ust. 1 lit. b) pierwszej dyrektywy 89/104 o znakach towarowych zawierają to samo pojęcie
         prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

      Jednak art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/104 dotyczy zgłoszenia znaku towarowego do rejestracji. Z chwilą, gdy znak został
         zarejestrowany, uprawniony może dowolnie z niego korzystać, w związku z czym, aby ustalić, czy do danego zgłoszenia znajduje
         zastosowanie wymieniona w tym przepisie podstawa odmowy rejestracji, należy zbadać, czy występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia
         w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego wnoszącego sprzeciw we wszelkich okolicznościach, w których zgłoszony
         znak mógłby być używany w razie jego rejestracji.

      Natomiast w przypadku, o którym mowa w art. 5 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/104, osoba trzecia używająca oznaczenia identycznego
         z zarejestrowanym znakiem towarowym lub do niego podobnego nie rości sobie żadnych praw do znaku towarowego w odniesieniu
         do tego oznaczenia, lecz korzysta z niego ad hoc. W związku z tym, aby ustalić, czy uprawniony do zarejestrowanego znaku towarowego
         ma prawo sprzeciwić się takiemu szczególnemu korzystaniu z oznaczenia, należy ograniczyć się do okoliczności charakteryzujących
         to używanie, bez konieczności badania, czy innego rodzaju używanie tego oznaczenia w innych okolicznościach mogłoby również
         wprowadzać w błąd.

      (por. pkt 65–67)
      4.        Artykuł 5 ust. 1 lit. b) pierwszej dyrektywy 89/104 o znakach towarowych należy interpretować w ten sposób, że uprawniony
         do zarejestrowanego znaku towarowego nie ma prawa domagać się zakazania osobie trzeciej używania w reklamie porównawczej oznaczenia
         podobnego do tego znaku towarowego w odniesieniu do towarów lub usług identycznych z tymi, dla których znak ten został zarejestrowany
         lub do nich podobnych, w sytuacji gdy używanie to nie wprowadza odbiorców w błąd, i to niezależnie od tego, czy ta reklama
         porównawcza spełnia wszystkie przesłanki dopuszczalności wymienione w art. 3a dyrektywy 84/450 dotyczącej reklamy wprowadzającej
         w błąd i reklamy porównawczej, zmienionej dyrektywą 97/55.

      (por. pkt 69; pkt 2 sentencji)
WYROK TRYBUNAŁU (pierwsza izba)
      z dnia 12 czerwca 2008 r.(*)

      Znaki towarowe – Dyrektywa 89/104/EWG – Artykuł 5 ust. 1 – Wyłączne prawo właściciela znaku towarowego – Używanie oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym lub do niego podobnego w reklamie porównawczej – Ograniczenie skutków znaku towarowego – Reklama porównawcza – Dyrektywy 84/450/EWG i 97/55/WE – Artykuł 3a ust. 1 – Wymogi dopuszczalności reklamy porównawczej – Używanie znaku towarowego konkurenta lub oznaczenia do niego podobnego
      W sprawie C‑533/06
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE,orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Court of
         Appeal (England & Wales) (Civil Division) (Zjednoczone Królestwo) postanowieniem z dnia 14 grudnia 2006 r., które wpłynęło
         do Trybunału w dniu 28 grudnia 2006 r., w postępowaniu:

      O2 Holdings Limited,
      O2 (UK) Limited
      przeciwko
      Hutchison 3G UK Limited,

      TRYBUNAŁ (pierwsza izba),
      w składzie: P. Jann, prezes izby, A. Tizzano, A. Borg Barthet, M. Ilešič (sprawozdawca) i E. Levits, sędziowie,
      rzecznik generalny: P. Mengozzi,
      sekretarz: J. Swedenborg, administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 29 listopada 2007 r.,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu O2 Holdings Limited oraz O2 (UK) Limited, przez R. Arnolda, QC, M. Vanhegena, barrister, oraz J. Stobbsa, attorney,
         oraz przez S. Tierney’a, A. Brodiego oraz S. Magee, solicitors,

      –        w imieniu Hutchison 3G UK Limited, przez G. Hobbsa, QC, oraz E. Hinsworth, barrister, działających z upoważnienia L. Silkina,
         G. Crowna, N. Walkera oraz S. Jonesa, solicitors,

      –        w imieniu Komisji Wspólnot Europejskich, przez W. Wilsa, działającego w charakterze pełnomocnika,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 31 stycznia 2008 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 5 ust. 1 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia
         21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 1989,
         L 40, s. 1), a także art. 3a ust. 1 dyrektywy Rady 84/450/EWG z dnia 10 września 1984 r. dotyczącej reklamy wprowadzającej
         w błąd i reklamy porównawczej, zmienionej dyrektywą 97/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 października 1997 r.
         (Dz.U. L 290, s. 18, zwanej dalej „dyrektywą 84/450”).

      2        Wniosek ten przedstawiony został w ramach sporu między O2 Holdings Limited i O2 (UK) Limited [zwanych dalej łącznie, „O2 i O2
         (UK)”] a Hutchison 3G UK Limited (zwaną dalej „H3G”), dotyczącego używania przez H3G w reklamie porównawczej znaków towarowych,
         do których uprawnione są O2 i O2 (UK).

       Ramy prawne
       Uregulowania wspólnotowe
      3        Artykuł 5 dyrektywy 89/104, zatytułowany „Prawa przyznane przez znak towarowy”, stanowi:

      „1.      Zarejestrowany znak towarowy przyznaje właścicielowi wyłączne prawa do tego znaku. Właściciel jest uprawniony do zakazania
         wszelkim stronom trzecim, które nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym:

      a)      oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym dla towarów lub usług identycznych z tymi, dla których znak towarowy jest zarejestrowany;
      b)      oznaczenia, w przypadku którego z powodu jego identyczności lub podobieństwa do znaku towarowego oraz identyczności lub podobieństwa
         towarów lub usług, których dotyczy znak towarowy i to oznaczenie, istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd wśród opinii
         publicznej [odbiorców], które obejmuje prawdopodobieństwo skojarzenia oznaczenia ze znakiem towarowym.

      2.      Każde państwo członkowskie może również postanowić, że właściciel jest uprawniony do zakazania wszelkim osobom trzecim, które
         nie posiadają jego zgody, używania w obrocie handlowym: oznaczenia identycznego lub podobnego do wspólnotowego znaku towarowego
         w odniesieniu do towarów lub usług, które nie są podobne do tych, dla których zarejestrowano wspólnotowy znak towarowy, w przypadku
         gdy cieszy się on renomą we Wspólnocie i w przypadku gdy używanie tego oznaczenia bez uzasadnionej przyczyny powoduje nienależną
         korzyść z powodu lub jest szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub renomy wspólnotowego znaku towarowego.

      3.      Na podstawie ust. 1 i 2 mogą być zabronione, między innymi, następujące działania:
      a)      umieszczanie oznaczenia na towarach lub ich opakowaniach;
      b)      oferowanie towarów, wprowadzanie ich do obrotu lub ich magazynowanie w tym celu pod takim oznaczeniem lub oferowanie i świadczenie
         usług pod tym oznaczeniem;

      c)      przywóz lub wywóz towarów pod takim oznaczeniem;
      d)      używanie oznaczenia w dokumentach handlowych i w reklamie.
      […]
      5.      Ustępy 1—4 nie mają wpływu na przepisy obowiązujące w państwach członkowskich, dotyczące ochrony przed używaniem oznaczenia
         w celach innych niż odróżnienie towarów lub usług, jeżeli używanie tego oznaczenia bez właściwego powodu przyniosłoby nieuzasadnioną
         korzyść lub byłoby szkodliwe dla odróżniającego charakteru lub renomy znaku towarowego”.

      4        Artykuł 6 dyrektywy 89/104, zatytułowany „Ograniczenie skutków znaku towarowego”, stanowi w ust. 1:

      „Znak towarowy nie upoważnia właściciela do zakazania stronie trzeciej używania w obrocie handlowym:
      a)      jej własnego nazwiska lub adresu;
      b)      wskazówek dotyczących rodzaju, jakości, ilości, zamierzonego przeznaczenia, wartości, pochodzenia geograficznego, daty produkcji
         towarów lub świadczenia usług, lub innych cech charakterystycznych towarów lub usług;

      c)      znaku towarowego, jeżeli jest to niezbędne dla wskazania zamierzonego przeznaczenia towaru lub usługi, zwłaszcza akcesoriów
         lub części zamiennych;

      pod warunkiem że osoba ta używa ich zgodnie z uczciwymi praktykami w handlu i przemyśle”.
      5        Przepisy dotyczące reklamy porównawczej zostały wprowadzone do dyrektywy 84/450 dyrektywą 97/55.

      6        Motywy od trzynastego do piętnastego dyrektywy 97/55 mają następujące brzmienie:

      „(13) Artykuł 5 […] dyrektywy […] 89/104/EWG […] przyznaje posiadaczowi zarejestrowanego znaku towarowego wyłączne prawa, które
         obejmują w szczególności prawo zakazania każdej stronie trzeciej używania w obrocie gospodarczym znaku identycznego bądź podobnego
         do danego znaku towarowego – w odniesieniu do identycznych towarów lub usług, a nawet – gdzie stosowne – w odniesieniu do
         innych towarów.

      (14)      Skuteczność reklamy porównawczej może jednakże wymagać identyfikacji towarów bądź usług konkurenta poprzez odniesienie się
         do jakiegoś znaku towarowego, którego ten konkurent jest właścicielem lub też do jego nazwy handlowej.

      (15)      Takiego rodzaju użycie znaku handlowego, nazwy handlowej lub innych wyróżniających oznaczeń innego podmiotu nie jest naruszeniem
         wyłącznego prawa, o ile jest dokonywane przy poszanowaniu warunków ustalonych przez niniejszą dyrektywę, a celem ich użycia
         jest tylko wprowadzenie rozróżnienia między nimi oraz, w konsekwencji, obiektywnego uwypuklenia różnic między nimi”.

      7        Zgodnie z jej art. 1, dyrektywa 84/450 ma między innymi na celu ustalenie warunków, w których reklama porównawcza jest uważana
         za dozwoloną.

      8        Artykuł 2 pkt 2a tej dyrektywy definiuje reklamę porównawczą jako „każdą reklamę, która wyraźnie lub przez domniemanie identyfikuje
         konkurenta albo towary lub usługi oferowane przez konkurenta”.

      9        Artykuł 3a ust. 1 wspomnianej dyrektywy stanowi:

      „W aspekcie danego porównania reklama porównawcza jest dozwolona, o ile spełnione są następujące warunki:
      a)      reklama porównawcza nie wprowadza w błąd w rozumieniu art. 2 ust. 2, art. 3 i art. 7 ust. 1;
      […]
      d)      nie powoduje ona na rynku sytuacji pomylenia reklamującego z jego konkurentem lub też mylenia znaków towarowych, nazw handlowych,
         innych znaków rozpoznawczych, towarów lub usług reklamującego i jego konkurenta [wprowadzenia w błąd w odniesieniu do reklamującego
         i jego konkurenta lub też w odniesieniu do znaków towarowych, nazw handlowych, innych oznaczeń wyróżniających, towarów lub
         usług reklamującego i jego konkurenta];

      e)      nie dyskredytuje ona ani nie oczernia znaków towarowych, nazw handlowych, innych znaków rozpoznawczych, towarów, usług, działalności
         lub sytuacji konkurenta;

      […]
      g)      nie korzysta ona w sposób bezprawny [nienależny] z reputacji związanej z danym znakiem towarowym [powszechnej znajomości danego
         znaku towarowego], nazwą[y] handlową[ej] lub innymi[ch] znakami wyróżniającymi[oznaczeń odróżniających] konkurenta lub z nazwą
         pochodzenia produktów konkurujących [nazw pochodzenia produktów];

      h)      nie przedstawia ona towaru bądź usługi jako imitacji lub repliki towaru czy usługi noszącej[ych] zastrzeżony znak towarowy
         lub nazwę handlową”.

       Uregulowania krajowe
      10      Postanowienia dyrektywy 89/104 wprowadzone zostały do prawa krajowego za pomocą ustawy z 1994 r. o znakach towarowych (Trade
         Marks Act 1994).

      11      Postanowienia dyrektywy 84/450 wprowadzone zostały do prawa krajowego za pomocą rozporządzeń z 1988 r. w sprawie kontroli
         nad reklamą wprowadzającą w błąd (Control of Misleading Advertisements Regulations 1988, SI 1988/915), ze zmianami wprowadzonymi
         rozporządzeniami z 2003 r. (SI 2003/3183), zwanych dalej „rozporządzeniami ZK”.

      12      Przewidziane w art. 4 dyrektywy 84/450 zwalczanie reklamy wprowadzającej w błąd oraz czuwanie nad poszanowaniem przepisów
         dotyczących reklamy porównawczej należy w świetle rozporządzeń ZK do Director General of Fair Trading, organu administracyjnego
         właściwego w sprawie rozstrzygania skarg oraz wszczynania właściwych postępowań sądowych.

      13      Zasada 4A rozporządzeń ZK stanowi w ust. 3:

      „Przepisy niniejszego rozporządzenia nie będą interpretowane jako:
      a)      przyznające prawo do wystąpienia z powództwem cywilnym o naruszenie przepisów niniejszego rozporządzenia (chyba że przepisy
         niniejszych rozporządzeń stanowią inaczej);

      b)      uchylające jakiekolwiek postanowienia przyznające prawo do wszczęcia postępowania (na drodze cywilnej lub karnej) zawarte
         w przepisach niestanowiących części niniejszych rozporządzeń”.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      14      O2 i O2 (UK) świadczą usługi w zakresie telefonii ruchomej.

      15      W celu promocji swoich usług wykorzystują one wyobrażenia bąbelków na wiele sposobów. Bezsporne jest, że w sektorze telefonii
         ruchomej wyobrażenia bąbelków w wodzie (w szczególności na cieniowanym niebieskim tle) są przez konsumentów kojarzone z usługami
         świadczonymi przez O2 i O2 (UK).

      16      O2 i O2 (UK) są między innymi uprawnione do dwóch krajowych graficznych znaków towarowych, składających się ze statycznych
         wyobrażeń bąbelków i zarejestrowanych w Zjednoczonym Królestwie dla aparatów telekomunikacyjnych i usług telekomunikacyjnych
         (dalej „znaki towarowe z bąbelkami”).

      17      Również H3G świadczy usługi telefonii ruchomej, które oferowane są pod oznaczeniem „3”. W szczególności oferuje ona usługę
         przedpłaconą („pay‑as‑you‑go”) zwaną „Threepay”.

      18      W 2004 r. H3G rozpoczęła kampanię promocyjną. W ramach tej kampanii rozpowszechniała ona między innymi reklamę telewizyjną,
         w której porównywała ceny świadczonych przez nią usług z cenami usług oferowanych przez O2 i O2 (UK). Omawiana reklama telewizyjna
         (zwana dalej „sporną reklamą”) rozpoczynała się od użycia nazwy „O2” oraz wyobrażeń bąbelków w ruchu w kolorach czarnym i białym,
         następnie pokazywane były obrazy „Threepay” i „3” wraz z informacją, że usługi H3G są w szczególny sposób tańsze.

      19      O2 i O2 (UK) wystąpiły przed High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division, z powództwem przeciwko H3G o naruszenie
         ich znaków towarowych z bąbelkami.

      20      W toku postępowania głównego przyznały one, że dokonane w spornej reklamie porównanie cen odpowiada prawdzie i że reklama
         jako całość nie wprowadza w błąd. W szczególności nie sugeruje ona istnienia jakichkolwiek powiązań gospodarczych między O2
         i O2 (UK) a H3G.

      21      To powództwo o naruszenie znaków zostało oddalone wyrokiem z dnia 23 marca 2006 r. High Court stwierdził zasadniczo, że choć
         użycie w spornej reklamie wyobrażeń bąbelków objęte jest zakresem normowania art. 5 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/104, reklama
         ta zgodna jest z art. 3a dyrektywy 84/450, w związku z czym H3G może odpierać stawiane jej zarzuty na podstawie art. 6 ust. 1
         lit. b) dyrektywy 89/104.

      22      O2 i O2 (UK) odwołały się od tego wyroku do Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division).

      23      Sąd krajowy domaga się w pierwszej kolejności dokonania wykładni art. 5 ust. 1 dyrektywy 89/104.

      24      Sąd ten chciałby z jednej strony ustalić, czy występujące w tym przepisie pojęcie używania dotyczy wyłącznie używania mającego
         na celu wskazanie na pochodzenie handlowe towarów lub usług oferowanych przez osoby trzecie. W ocenie tego Sądu udzielenie
         na to pytanie odpowiedzi twierdzącej oznaczałoby, iż użycie znaku towarowego konkurenta w reklamie porównawczej nie jest objęte
         zakresem normowania art. 5 ust. 1 dyrektywy 89/104, jako że znak ten nie jest w takim przypadku używany dla wskazania pochodzenia
         towarów reklamującego.

      25      Z drugiej strony sąd krajowy zastanawia się, czy aby ocenić istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w rozumieniu
         art. 5 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/104, należy dokonać wyłącznie porównania między znakiem a spornym oznaczeniem oraz między
         towarami lub usługami, dla których znak został zarejestrowany, a towarami lub usługami, dla których używa się oznaczenia,
         czy też – przeciwnie – należy wziąć pod uwagę faktyczny kontekst, w którym oznaczenie jest używane.

      26      Po drugie, sąd krajowy uważa, że zgodność reklamy porównawczej wykorzystującej znak towarowy konkurenta z art. 3a dyrektywy
         84/450 stanowi skuteczną obronę w razie wytoczenia przez tego konkurenta powództwa zmierzającego do zakazania takiego używania
         jego znaku towarowego.

      27      A zatem, jeśli Trybunał zinterpretuje art. 5 ust. 1 dyrektywy 89/104 w ten sposób, że w takiej sytuacji, jak ta występująca
         w postępowaniu głównym, przepis ten upoważnia uprawnionego do zarejestrowanego znaku towarowego do domagania się zakazania
         używania jego znaku w reklamie porównawczej, sąd krajowy zwraca się o dokonanie wykładni art. 3a ust. 1 dyrektywy 84/450,
         aby ustalić, czy dla dopuszczalności reklamy porównawczej wykorzystującej oznaczenie identyczne ze znakiem towarowym konkurenta
         lub do niego podobne, użycie tego oznaczenia musi być „niezbędne” dla dokonania porównania między towarami lub usługami konkurenta
         a towarami lub usługami reklamującego.

      28      W związku z tym Court of Appeal (England & Wales) (Civil Division) postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału
         z następującymi pytaniami prejudycjalnymi:

      „1)      Czy jeśli przedsiębiorca posługuje się w reklamie jego własnych towarów lub usług znakiem towarowym konkurenta w celu porównania
         cech (a w szczególności ceny) towarów lub usług przezeń sprzedawanych z cechami (a w szczególności ceną) towarów lub usług
         sprzedawanych przez tego konkurenta pod wskazanym wyżej znakiem towarowym w taki sposób, że nie dochodzi do wprowadzenia w błąd,
         ani też innego osłabienia podstawowej funkcji znaku towarowego, jaką jest wskazywanie na pochodzenie, takie posłużenie się
         znakiem towarowym objęte jest zakresem normowania art. 5 [ust. 1] lit. a) lub b) dyrektywy 89/104?

      2)      Czy w sytuacji, gdy przedsiębiorca używa w reklamie porównawczej znaku towarowego zarejestrowanego na rzecz konkurenta, użycie
         to musi być „niezbędne”, aby mogło być zgodne z art. 3a [ust. 1] dyrektywy 84/450 […], a jeśli tak, to jakie są kryteria oceny
         tej niezbędności?

      3)      Jeśli wymagana jest niezbędność użycia, czy wymóg ten oznacza, iż nie jest dozwolone użycie oznaczenia, które nie będąc identycznym
         z zarejestrowanym znakiem towarowym, jest do niego bardzo podobne?”.

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
       Uwagi wstępne
      29      Poprzez swoje pytania sąd krajowy zwraca się do Trybunału o dokonanie wykładni zarówno art. 5 ust. 1 dyrektywy 89/104, jak
         i art. 3a ust. 1 dyrektywy 84/450.

      30      Istotą sprawy zawisłej przed sądem krajowym jest to, że O2 i O2 (UK) twierdzą, iż użycie przez H3G w reklamie porównawczej
         oznaczenia podobnego do ich znaków towarowych z bąbelkami narusza ich prawa wyłączne do tych znaków.

      31      Zatem przed dokonaniem analizy pytań prejudycjalnych należy określić stosunek między dyrektywami 89/104 i 84/450.

      32      Zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 dyrektywy 89/104, zarejestrowany znak towarowy przyznaje podmiotowi uprawnionemu wyłączne prawa
         do tego znaku, w ramach których może on pod pewnymi warunkami zakazać wszelkim osobom trzecim, które nie posiadają jego zgody,
         używania w obrocie handlowym oznaczenia identycznego z jego znakiem towarowym lub do niego podobnego. Zgodnie z art. 5 ust. 3
         lit. d) tej dyrektywy, może on w szczególności zakazać osobom trzecim używania takiego oznaczenia w reklamie.

      33      Używanie przez reklamującego w reklamie porównawczej oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym konkurenta lub do niego
         podobnego może stanowić używanie w rozumieniu art. 5 ust. 1 i 2 dyrektywy 89/104.

      34      Po pierwsze, art. 5 ust. 1 i 2 dyrektywy 89/104 należy interpretować w ten sposób, że dotyczy on używania oznaczenia identycznego
         z danym znakiem towarowym lub do niego podobnego w odniesieniu do towarów sprzedawanych przez osoby trzecie lub świadczonych
         przez nie usług [zob., podobnie, odnośnie do art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/104, wyrok z dnia 25 stycznia 2007 r. w sprawie
         C‑48/05 Adam Opel, Zb.Orz. s. I‑1017, pkt 28].

      35      Po drugie, należy zauważyć, że reklama, w której reklamujący dokonuje porównania oferowanych przez siebie towarów lub usług
         z towarami lub usługami konkurenta ma naturalnie na celu promocję towarów lub usług reklamującego. Przy pomocy takiej reklamy
         reklamujący stara się wyróżnić swoje towary lub usługi, dokonując porównania ich właściwości z właściwościami towarów lub
         usług konkurentów. Potwierdzenie takiej wykładni można znaleźć w motywie piętnastym dyrektywy 97/55, w którym prawodawca wspólnotowy
         podkreślił, iż celem reklamy porównawczej jest wprowadzenie rozróżnienia między towarami lub usługami reklamującego a towarami
         lub usługami jego konkurenta (zob. wyrok z dnia 25 października 2001 r. w sprawie C‑112/99 Toshiba Europe, Rec. s. I‑7945,
         pkt 53).

      36      Dlatego też wykorzystanie przez reklamującego w reklamie porównawczej oznaczenia identycznego ze znakiem towarowym konkurenta
         lub do niego podobnego celem wskazania na towary lub usługi oferowane przez tego ostatniego stanowi używanie tego oznaczenia
         w odniesieniu do towarów lub usług reklamującego w rozumieniu art. 5 ust. 1 i 2 dyrektywy 89/104.

      37      Używanie takie może zatem być w stosownych przypadkach zakazane na podstawie wymienionych wyżej przepisów.

      38      Jednak, jak wynika z motywów od drugiego do siódmego dyrektywy 97/55, celem prawodawcy wspólnotowego jest promocja reklamy
         porównawczej, w związku z czym podkreślił on między innymi, w motywie drugim, że reklama porównawcza „może w ten sposób stymulować
         konkurencję między dostawcami towarów i usług w interesie konsumentów” oraz – w motywie piątym – że może ona „być w pełni
         uprawnionym środkiem informowania konsumentów na temat tego, co jest dla nich korzystne”.

      39      Zgodnie z motywami od trzynastego do piętnastego dyrektywy 97/55, prawodawca wspólnotowy uznał, iż potrzeba promocji reklamy
         porównawczej wymaga pewnego ograniczenia praw do znaków towarowych.

      40      Takie ograniczenie praw do znaków towarowych celem promocji reklamy porównawczej wydaje się konieczne nie tylko w przypadku
         użycia przez reklamującego znaku towarowego konkurenta, lecz także w przypadku posłużenia się przezeń oznaczeniem podobnym
         do tego znaku towarowego.

      41      Zgodnie z art. 2 pkt 2a dyrektywy 84/450, „reklama porównawcza” oznacza każdą reklamę, która wyraźnie lub przez domniemanie
         identyfikuje konkurenta albo towary lub usługi przez niego oferowane.

      42      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem chodzi tu o szeroką definicję, która umożliwia objęcie nią wszystkich form reklamy porównawczej,
         w taki sposób, że dla zaistnienia reklamy porównawczej wystarczające jest istnienie wypowiedzi, która nawet w sposób dorozumiany
         odnosi się do konkurenta lub do oferowanych przez niego towarów lub usług (zob. ww. wyrok w sprawie Toshiba Europe, pkt 30
         i 31, wyrok z dnia 8 kwietnia 2003 r. w sprawie C‑44/01 Pippig Augenoptik, Rec. str. I‑3095, pkt 35 oraz wyrok z dnia 19 kwietnia
         2007 r. w sprawie C‑381/05 De Landtsheer Emmanuel, Zb.Orz. s. I‑3115, pkt 16).

      43      Elementem wymaganym dla stwierdzenia, iż dana wypowiedź reklamowa ma charakter porównawczy, jest zatem wyraźne lub dorozumiane
         odniesienie się do konkurenta reklamującego lub do oferowanych przez niego towarów lub usług (ww. wyrok w sprawie Toshiba
         Europe, pkt 29 oraz ww. wyrok w sprawie De Landtsheer Emanuel, pkt 17).

      44      Zatem jeśli wykorzystane w reklamie oznaczenie podobne do znaku towarowego konkurenta reklamującego postrzegane jest przez
         przeciętnego konsumenta jako odnoszące się do tego konkurenta lub do oferowanych przez niego towarów lub usług – co w niniejszej
         sprawie ma miejsce – mamy do czynienia z reklamą porównawczą w rozumieniu art. 2 pkt 2a dyrektywy 84/450.

      45      W konsekwencji, aby pogodzić ochronę zarejestrowanych znaków towarowych z korzystaniem z reklamy porównawczej, art. 5 ust. 1
         i 2 dyrektywy 89/104 oraz art. 3a ust. 1 dyrektywy 84/450 należy interpretować w ten sposób, że uprawniony do zarejestrowanego
         znaku towarowego nie może zakazać używania przez osobę trzecią w reklamie porównawczej oznaczenia identycznego z jego znakiem
         towarowym lub do niego podobnego, jeśli reklama ta spełnia wszystkie wymogi dopuszczalności wymienione we wspomnianym art. 3a
         ust. 1.

      46      Należy jednak zauważyć, że jeśli spełnione zostały zawarte w art. 5 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/104 przesłanki zakazania używania
         oznaczenia identycznego z zarejestrowanym znakiem towarowym lub do niego podobnego, nie jest możliwe, by reklama porównawcza,
         w której oznaczenie to zostało użyte, spełniała wymogi dopuszczalności wymienione w art. 3a ust. 1 lit. d) dyrektywy 84/450.

      47      Trzeba, po pierwsze, wskazać, że w przypadku podobieństwa między znakiem towarowym a oznaczeniem oraz między towarami lub
         usługami, prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd stanowi szczególny warunek udzielenia ochrony. Artykuł 5 ust. 1 lit. b) dyrektywy89/104
         stosuje się jedynie wtedy, gdy z powodu identyczności lub podobieństwa znaków i towarów lub usług w odczuciu odbiorców istnieje
         prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd (wyrok z dnia 6 października 2005 r. w sprawie C‑120/04 Medion, Zb.Orz. s. I‑8551,
         pkt 24 i 25).

      48      Z art. 3a ust. 1 lit. d) dyrektywy 84/450 wynika, po drugie, że reklama porównawcza nie jest dopuszczalna, jeśli wywołuje
         ona prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w odniesieniu do reklamującego i jego konkurenta lub też w odniesieniu do znaków
         towarowych, towarów lub usług reklamującego i jego konkurenta.

      49      W świetle motywów od trzynastego do piętnastego dyrektywy 97/55, pojęciu „wprowadzenia w błąd”, występującemu zarówno w art. 5
         ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/104, jak i w art. 3a ust. 1 lit. d) dyrektywy 84/450, należy nadać jednolitą wykładnię.

      50      A zatem w sytuacji posłużenia się przez reklamującego w reklamie porównawczej oznaczeniem identycznym ze znakiem towarowym
         konkurenta lub do niego podobnym albo konkurent nie jest w stanie wykazać istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd
         i – co za tym idzie – nie może zakazać używania tego oznaczenia na podstawie art. 5 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/104, albo
         wykaże on istnienie takiego prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, w którym to przypadku reklamujący nie ma możliwości sprzeciwienia
         się zakazowi używania na podstawie art. 3a ust. 1 dyrektywy 84/450 z uwagi na niespełnienie przez reklamę wszystkich warunków
         dopuszczalności wymienionych w tym przepisie.

      51      Tytułem wstępu należy zatem stwierdzić, że art. 5 ust. 1 i 2 dyrektywy 89/104 i art. 3a ust. 1 dyrektywy 84/450 powinny być
         interpretowane w ten sposób, iż uprawniony do zarejestrowanego znaku towarowego nie może zakazać używania przez osobę trzecią
         w reklamie porównawczej oznaczenia identycznego z jego znakiem towarowym lub do niego podobnego, jeśli reklama ta spełnia
         wszystkie warunki dopuszczalności wymienione we wspomnianym art. 3a ust. 1.

      Jednak, w sytuacji gdy spełnione zostały przesłanki, od wystąpienia których art. 5 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/104 uzależnia
         możliwość zakazania używania oznaczenia identycznego z zarejestrowanym znakiem towarowym lub do niego podobnego, nie jest
         możliwe, by reklama porównawcza, w której wykorzystano to oznaczenie, mogła spełniać wymóg dopuszczalności wymieniony w art. 3a
         ust. 1 lit. d) dyrektywy 84/450.

       W przedmiocie pytania pierwszego dotyczącego wykładni art. 5 ust. 1 dyrektywy 89/104
      52      Bezsporne jest, że w sprawie poddanej pod rozstrzygnięcie w postępowaniu głównym H3G nie posłużyła się znakami towarowymi
         z bąbelkami w postaci zarejestrowanej przez O2 i O2 (UK), lecz oznaczeniem podobnym do tych znaków towarowych.

      53      Tymczasem art. 5 ust. 1 lit. a) dyrektywy 89/104 znajduje zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy oznaczenie identyczne ze znakiem
         towarowym używane jest w odniesieniu do towarów lub usług identycznych z tymi, dla których znak ten został zarejestrowany.

      54      Skoro przepis ten nie znajdzie zastosowania w postępowaniu głównym, nie ma potrzeby dokonywania jego wykładni.

      55      W konsekwencji pierwsze pytanie należy rozumieć w ten sposób, że sąd krajowy zwraca się o ustalenie, czy zgodnie z art. 5
         ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/104 uprawniony do zarejestrowanego znaku towarowego ma prawo zakazania używania przez osobę trzecią
         w reklamie porównawczej oznaczenia podobnego do tego znaku towarowego dla towarów lub usług identycznych z tymi, dla których
         znak został zarejestrowany lub do nich podobnych w sytuacji, gdy używanie to nie wprowadza odbiorców w błąd.

      56      Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, celem uniknięcia zróżnicowania ochrony przysługującej uprawnionym do znaków towarowych
         w poszczególnych państwach członkowskich Trybunał powinien dokonać jednolitej wykładni art. 5 ust. 1 dyrektywy 89/104, a zwłaszcza
         zawartego w nim pojęcia „używania” (wyrok z dnia 12 listopada 2002 r. w sprawie C‑206/01 Arsenal Football Club, Rec. str. I‑10273,
         pkt 45 ww. wyrok w sprawie Adam Opel, pkt 17 oraz wyrok z dnia 11 września 2007 r. w sprawie C‑17/06 Céline, Zb.Orz. s. I‑7041,
         pkt 15).

      57      Jak wynika z orzecznictwa Trybunału (ww. wyrok w sprawie Arsenal Football Club; wyrok z dnia 16 listopada 2004 r. w sprawie
         C‑245/02 Anheuser‑Busch, Zb.Orz. s. I‑10989; ww. wyrok w sprawie Adam Opel oraz ww. wyrok w sprawie Céline), uprawniony do
         zarejestrowanego znaku towarowego może, na podstawie art. 5 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/104, zakazać używania przez osobę
         trzecią oznaczenia identycznego z jego znakiem lub do niego podobnego wyłącznie, w przypadku gdy zostały spełnione kumulatywnie
         cztery przesłanki:

      –        używanie to musi mieć miejsce w obrocie handlowym,
      –        musi ono odbywać się bez zgody uprawnionego do znaku towarowego,
      –        musi ono zachodzić w odniesieniu do towarów lub usług identycznych z tymi, dla których został zarejestrowany znak towarowy
         lub w odniesieniu do towarów lub usług do nich podobnych oraz

      –        musi ono mieć negatywny wpływ na podstawową funkcję znaku towarowego, jaką jest zagwarantowanie konsumentom wskazania pochodzenia
         towarów lub usług, z uwagi na prawdopodobieństwo wprowadzenia odbiorców w błąd, lub musi ono nadawać się do wywołania takiego
         negatywnego wpływu.

      58      Jeśli chodzi w szczególności o czwartą ze wskazanych wyżej przesłanek, należy stwierdzić po pierwsze, że – jak przypomniano
         w pkt 47 niniejszego wyroku – art. 5 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/104 znajdzie zastosowanie tylko wtedy, gdy z powodu identyczności
         lub podobieństwa znaków oraz towarów lub usług nimi oznaczonych, w odczuciu odbiorców istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia
         w błąd.

      59      Po drugie, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, prawdopodobieństwem wprowadzenia w błąd jest prawdopodobieństwo, że odbiorcy
         przekonani będą o pochodzeniu określonych towarów lub usług od tego samego przedsiębiorstwa lub, ewentualnie, od przedsiębiorstw
         powiązanych gospodarczo (wyrok z dnia 22 czerwca 1999 r. w sprawie C‑342/97 Lloyd Schuhfabrik Meyer, Rec. s. I‑3819, pkt 17
         i ww. wyrok w sprawie Medion, pkt 26). A zatem używanie oznaczenia identycznego z danym znakiem towarowym lub do niego podobnego,
         które wprowadza odbiorców w błąd, ma negatywny wpływ na podstawową funkcję znaku towarowego lub może mieć na nią negatywny
         wpływ.

      60      Bezsporne jest, że w postępowaniu przed sądem krajowym używanie oznaczenia identycznego ze znakami towarowymi z bąbelkami
         ma miejsce w kontekście działalności handlowej mającej na celu uzyskanie korzyści gospodarczej, a nie w sferze prywatnej.
         W konsekwencji oznaczenie to używane jest w obrocie handlowym (zob. analogicznie ww. w sprawie Céline, pkt 17).

      61      Bezsporne jest także, że H3G wykorzystała wspomniane oznaczenie bez zgody O2 i O2 (UK), które uprawnione są do znaków towarowych
         z bąbelkami.

      62      Ponadto mamy do czynienia z używaniem tego oznaczenia w odniesieniu do usług identycznych z tymi, dla których znaki te zostały
         zarejestrowane.

      63      Natomiast stwierdzić należy, że – zgodnie z tym, co stwierdza sam sąd krajowy – używanie przez H3G w spornej reklamie wyobrażeń
         bąbelków podobnych do znaków towarowych z bąbelkami nie powoduje wprowadzenia odbiorców w błąd. Sporna reklama jako całość
         nie wprowadzała w błąd, a w szczególności nie sugerowała, że między O2 i O2 (UK) a H3G istnieją jakiekolwiek powiązania gospodarcze.

      64      W tym miejscu należy stwierdzić, że wbrew stanowisku O2 i O2 (UK), sąd krajowy, dokonując oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia
         w błąd, słusznie ograniczył swoją analizę do kontekstu, w którym H3G używała oznaczenia podobnego do znaków towarowych z bąbelkami.

      65      Prawdą jest, że art. 4 ust. 1 lit. b) i art. 5 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/104 zawierają to samo pojęcie prawdopodobieństwa
         wprowadzenia w błąd (zob., podobnie, wyrok z dnia 22 czerwca 2000 r. w sprawie C‑425/98 Marca Mode, Rec. s. I‑4861, pkt 25‑28).

      66      Jednak art. 4 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/104 dotyczy zgłoszenia znaku towarowego do rejestracji. Z chwilą, gdy znak został
         zarejestrowany, uprawniony może dowolnie z niego korzystać, w związku z czym, aby ustalić, czy do danego zgłoszenia znajduje
         zastosowanie wymieniona w tym przepisie podstawa odmowy rejestracji, należy zbadać, czy występuje prawdopodobieństwo wprowadzenia
         w błąd w odniesieniu do wcześniejszego znaku towarowego wnoszącego sprzeciw we wszelkich okolicznościach, w których zgłoszony
         znak mógłby być używany w razie jego rejestracji.

      67      Natomiast w przypadku, o którym mowa w art. 5 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/104, osoba trzecia używająca oznaczenia identycznego
         z zarejestrowanym znakiem towarowym lub do niego podobnego nie rości sobie żadnych praw do znaku towarowego w odniesieniu
         do tego oznaczenia, lecz korzysta z niego ad hoc. W związku z tym, aby ustalić, czy uprawniony do zarejestrowanego znaku towarowego
         ma prawo sprzeciwić się takiemu szczególnemu korzystaniu z oznaczenia, należy ograniczyć się do okoliczności charakteryzujących
         to używanie, bez konieczności badania, czy innego rodzaju używanie tego oznaczenia w innych okolicznościach mogłoby również
         wprowadzać w błąd.

      68      A zatem należy stwierdzić, że w sprawie poddanej pod rozstrzygnięcie w postępowaniu głównym nie wystąpiła czwarta przesłanka
         wymagana do tego, by uprawniony do zarejestrowanego znaku towarowego mógł zakazać używania oznaczenia podobnego do przysługującego
         mu znaku towarowego w odniesieniu do towarów lub usług identycznych z tymi, dla których znak zarejestrowano, lub do nich podobnych.

      69      W konsekwencji, w odpowiedzi na pytanie pierwsze należy stwierdzić, że uprawniony do zarejestrowanego znaku towarowego nie
         ma prawa domagać się zakazania osobie trzeciej używania w reklamie porównawczej oznaczenia podobnego do tego znaku towarowego
         w odniesieniu do towarów lub usług identycznych z tymi, dla których znak został zarejestrowany lub do nich podobnych w sytuacji,
         gdy używanie to nie wprowadza odbiorców w błąd, i to niezależnie od tego, czy ta reklama porównawcza spełnia wszystkie przesłanki
         dopuszczalności wymienione w art. 3a dyrektywy 84/450.

       W przedmiocie pytań drugiego i trzeciego, dotyczących wykładni art. 3a ust. 1 dyrektywy 84/450
      70      Poprzez pytanie drugie i trzecie sąd krajowy zmierza do ustalenia, czy art. 3a ust. 1 dyrektywy 84/450 należy interpretować
         w ten sposób, że reklama porównawcza, w której reklamujący używa znaku towarowego konkurenta lub oznaczenia podobnego do tego
         znaku, dopuszczalna jest tylko w tedy, gdy użycie to jest niezbędne dla dokonania porównania między towarami lub usługami
         reklamującego a towarami lub usługami konkurenta i, ewentualnie, czy używanie oznaczenia podobnego do znaku towarowego konkurenta
         może być uznane za niezbędne.

      71      Jednak sąd krajowy wystąpił o wykładnię tego przepisu tylko na wypadek udzielenia przez Trybunał odpowiedzi twierdzącej na
         pytanie pierwsze.

      72      W związku z tym nie ma potrzeby dokonywania analizy drugiego i trzeciego pytania prejudycjalnego.

       W przedmiocie kosztów
      73      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (pierwsza izba) orzeka, co następuje:
      1)      Artykuł 5 ust. 1 i 2 pierwszej dyrektywy Rady 89/104/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw
            państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych i art. 3a ust. 1 dyrektywy Rady 84/450/EWG z dnia 10 września 1984 r.
            dotyczącej reklamy wprowadzającej w błąd i reklamy porównawczej, zmienionej dyrektywą 97/55/WE Parlamentu Europejskiego i Rady
            z dnia października 1997 r., powinny być interpretowane w ten sposób, iż uprawniony do zarejestrowanego znaku towarowego nie
            może zakazać używania przez osobę trzecią w reklamie porównawczej oznaczenia identycznego z jego znakiem towarowym lub do
            niego podobnego, jeśli reklama ta spełnia wszystkie warunki dopuszczalności wymienione we wspomnianym art. 3a ust. 1.
      Jednak, w sytuacji gdy spełnione zostały przesłanki, od wystąpienia których art. 5 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/104 uzależnia
            możliwość zakazania używania oznaczenia identycznego z zarejestrowanym znakiem towarowym lub do niego podobnego, nie jest
            możliwe, by reklama porównawcza, w której wykorzystano to oznaczenie, mogła spełniać wymóg dopuszczalności wymieniony w art. 3a
            ust. 1 lit. d) dyrektywy 84/450 zmienionej dyrektywą 97/55.
      2)      Artykuł 5 ust. 1 lit. b) dyrektywy 89/104 należy interpretować w ten sposób, że uprawniony do zarejestrowanego znaku towarowego
            nie ma prawa domagać się zakazania osobie trzeciej używania w reklamie porównawczej oznaczenia podobnego do tego znaku towarowego
            w odniesieniu do towarów lub usług identycznych z tymi, dla których znak ten został zarejestrowany lub do nich podobnych w sytuacji,
            gdy używanie to nie wprowadza odbiorców w błąd, i to niezależnie od tego, czy ta reklama porównawcza spełnia wszystkie przesłanki
            dopuszczalności wymienione w art. 3a dyrektywy 84/450 zmienionej dyrektywą 97/55.
      Podpisy
      * Język postępowania: angielski.


Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 9 listopada 2000 r. # Josef Plum przeciwko Allgemeine Ortskrankenkasse Rheinland, Regionaldirektion Köln. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Bundesgerichtshof - Niemcy. # Zabezpieczenie społeczne pracowników migrujących. # Sprawa C-404/98.


Wyrok Trybunału z dnia 26 lutego 1991 r.#Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rebublice Włoskiej.#Uchybienie zobowiązaniom.#Sprawa C-180/89.


Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 czerwca 1972 r. # Monique Bauduin, małżonce José Abel Chollet, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Sprawa 32-71.


Wyrok Trybunału z dnia 14 września 1994 r. # Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Sprawa C-42/93.


title: Wyrok Sądu (szósta izba) z dnia 21 września 2016 r.#Secolux, Association pour le contrôle de la sécurité de la construction przeciwko Komisji Europejskiej.#Dostęp do dokumentów – Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 – Dokumenty dotyczące postępowania przetargowego o udzielenie zamówienia publicznego na usługi – Odmowa dostępu – Wyjątek dotyczący ochrony życia prywatnego i integralności jednostki – Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych – Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji – Dostęp częściowy – Nadrzędny interes publiczny – Obowiązek uzasadnienia.#Sprawa T-363/14.

text:
         WYROK SĄDU (szósta izba)
      z dnia 21 września 2016 r. (
            *1
         )
      „Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące postępowania przetargowego o udzielenie zamówienia publicznego na usługi — Odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony życia prywatnego i integralności jednostki — Wyjątek dotyczący ochrony interesów handlowych — Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji — Dostęp częściowy — Nadrzędny interes publiczny — Obowiązek uzasadnienia”
      W sprawie T‑363/14

         Secolux, Association pour le contrôle de la sécurité de la construction, z siedzibą w Capellen (Luksemburg), reprezentowany przez adwokatów N. Prüm-Carré oraz E. Billota,
      strona skarżąca,
      przeciwko

         Komisji Europejskiej, reprezentowanej przez A. Bucheta oraz M. Konstantinidisa, działających w charakterze pełnomocników,
      strona pozwana,
      mającej za przedmiot skargę wniesioną na podstawie art. 263 TFUE zmierzającą do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 1 i 14 kwietnia 2014 r. o odmowie udzielenia skarżącemu pełnego dostępu do niektórych dokumentów odnoszących się do przetargu o sygnaturze 02/2013/OIL dotyczącego wykonywania kontroli bezpieczeństwa w różnych budynkach znajdujących się w Luksemburgu (Dz.U. 2013/S 156‑271471),
      SĄD (szósta izba),
      w składzie: S. Frimodt Nielsen, prezes, A.M. Collins (sprawozdawca) i V. Valančius, sędziowie,
      sekretarz: G. Predonzani, administrator,
      uwzględniając pisemny etap postępowania i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 30 czerwca 2016 r.,
      wydaje następujący

         Wyrok

         Okoliczności powstania sporu

               1

               W dniu 13 sierpnia 2013 r. Komisja Europejska opublikowała w Suplemencie do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2013/S 156‑271471) ogłoszenie o podzielonym na dwie części zamówieniu publicznym odnoszące się do przetargu o sygnaturze 02/2013/OIL i dotyczące wykonywania kontroli bezpieczeństwa w różnych budynkach znajdujących się w Luksemburgu. W dniu 21 września 2013 r. zostało opublikowane sprostowanie zmieniające termin składania ofert z dnia 19 września 2013 r. na 8 października 2013 r. (Dz.U. 2013/S 184‑316785).

               2

               W dniu 8 października 2013 r. skarżący, Secolux, Association pour le contrôle de la sécurité de la construction, złożył oferty dotyczące części nr 1 oraz części nr 2 zamówienia.

               3

               W dniu 3 grudnia 2013 r. Komisja poinformowała skarżącego o decyzji o odrzuceniu jego ofert ze względu na to, że oferty te nie były najkorzystniejsze ekonomicznie, oraz o udzieleniu zamówienia innym oferentom. Instytucja ta powiadomiła skarżącego także o tym, że w odniesieniu do każdej z dwóch części może on otrzymać, na pisemny wniosek, informacje o cechach charakterystycznych oraz zaletach przemawiających na korzyść zwycięskiej oferty, a także nazwę wybranego oferenta.

               4

               Pismem z dnia 4 grudnia 2013 r. skarżący przedstawił wniosek w tym zakresie.

               5

               W dniu 11 grudnia 2013 r. Komisja udzieliła skarżącemu rzeczonych informacji.

               6

               W dniu 18 grudnia 2013 r. skarżący wniósł o otrzymanie dodatkowych informacji, jako że ceny wskazane w wybranych ofertach wydały mu się nadzwyczaj niskie. Wniósł on także o zawieszenie zawarcia umów dotyczących tych ofert.

               7

               W dniu 24 grudnia 2013 r. ogłoszenie o udzieleniu zamówienia dla obu części przetargu zostało opublikowane w Suplemencie do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej (Dz.U. 2013/S 249-433951).

               8

               W dniu 29 stycznia 2014 r. na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s. 43 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 1, t. 3, s. 331) skarżący zażądał od Komisji kopii dokumentów związanych z postępowaniem o udzielenie zamówienia dla części nr 1, w tym w szczególności, po pierwsze, sprawozdania z oceny i po drugie, oferty wybranego oferenta lub przynajmniej zawartego w niej zestawienia cen.

               9

               W dniu 30 stycznia 2014 r. Komisja poinformowała skarżącego, że ponieważ nie otrzymała żadnych uwag w przedmiocie postępowania o udzielenie zamówienia w terminie dziesięciu dni od dnia doręczenia decyzji o odrzuceniu, zawarła ona umowy w dniu 16 grudnia 2013 r. Udzieliła także dodatkowych informacji o różnicach występujących między cenami zaproponowanymi przez skarżącego a tymi zaproponowanymi przez wybranego oferenta.

               10

               W dniu 3 lutego 2014 r. skarżący wniósł skargę mającą za przedmiot, po pierwsze, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji odrzucającej jego ofertę w odniesieniu do części nr 1 zamówienia i po drugie, żądanie naprawienia szkody, jaką miał ponieść w wyniku tej decyzji. W przedmiocie owej skargi został wydany wyrok z dnia 8 października 2015 r., Secolux/Komisja (T‑90/14, niepublikowany, EU:T:2015:772).

               11

               W dniu 11 lutego 2014 r. Komisja odpowiedziała na wniosek o udzielenie dostępu. Po pierwsze, udzieliła ona częściowego dostępu do sprawozdania z oceny dotyczącego części nr 1 zamówienia, z wyjątkiem znajdujących się w nim danych osobowych i fragmentów dokumentu wykraczających poza zakres wniosku o udzielenie dostępu, jako że dotyczyły one części nr 2 zamówienia. Niemniej nie określiła ona fragmentów, do których odmówiono dostępu na podstawie wyjątku, i tych, które po prostu wykraczały poza zakres wniosku o udzielenie dostępu. Po drugie, Komisja odmówiła udzielenia dostępu do oferty wybranego oferenta, jak i do zawartego w niej zestawienia cen, ze względu na to, że dokumenty te zawierają newralgiczne informacje handlowe tego przedsiębiorstwa.

               12

               W dniu 3 marca 2014 r. skarżący złożył pierwszy ponowny wniosek o udzielenie dostępu do dokumentów. W szczególności wniósł on o udzielenie dostępu do rozdziału 6 sprawozdania z oceny zatytułowanego „Zgodność ze specyfikacją istotnych warunków zamówienia”, który to rozdział zawiera pewne pytania zadane oferentowi oraz do oferty wybranego oferenta, czy też co najmniej do zestawienia cen. Dodatkowo skarżący wniósł o udzielenie dostępu do umowy zawartej z wybranym oferentem.

               13

               W dniu 20 marca 2014 r. Komisja poinformowała skarżącego, że jego wniosek o udzielenie dostępu do umowy zawartej z wybranym oferentem nie był zawarty w pierwotnie złożonym wniosku i dlatego został rozpoznany odrębnie jako wniosek pierwotny. Komisja przyznała częściowy dostęp do treści umowy, odmawiając dostępu do pewnych fragmentów w celu zapewnienia ochrony danych osobowych oraz do całych załączników I.A i II do umowy (zawierających, odpowiednio, zestawienie cen i ofertę wybranego oferenta) w celu zapewnienia ochrony newralgicznych informacji handlowych wybranego oferenta.

               14

               W dniu 1 kwietnia 2014 r. Komisja podjęła decyzję w przedmiocie pierwszego wniosku ponownego (zwaną dalej „decyzją z dnia 1 kwietnia 2014 r.”), w drodze której odmówiła udzielenia dodatkowego dostępu, obok tego już udzielonego. Zgodnie z ową decyzją w odniesieniu do sprawozdania z oceny, oferty wybranego oferenta oraz zawartego w niej zestawienia cen odmowa ta została oparta na ochronie danych osobowych [art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001], ochronie interesów handlowych (art. 4 ust. 2 tiret pierwsze wspomnianego rozporządzenia) oraz ochronie procesu podejmowania decyzji (art. 4 ust. 3 tego rozporządzenia). Również w stosunku do sprawozdania z oceny Komisja nie wskazała na tym etapie fragmentów objętych wyjątkiem dotyczącym ochrony danych osobowych oraz fragmentów, które dotyczyły części nr 2 zamówienia i wykraczały więc poza zakres wniosku o udzielenie dostępu.

               15

               W dniu 2 kwietnia 2014 r. skarżący złożył drugi ponowny wniosek, domagając się dostępu do umowy w całości.

               16

               W dniu 14 kwietnia 2014 r. Komisja podjęła decyzję w sprawie drugiego ponownego wniosku (zwaną dalej „decyzją z dnia 14 kwietnia 2014 r.”), w drodze której odmówiła udzielenia dostępu dodatkowego, obok tego już udzielonego, powołując się na te same powody jak te powołane w decyzji z dnia 1 kwietnia 2014 r.

         Przebieg postępowania i żądania stron

               17

               Pismem złożonym w sekretariacie Sądu w dniu 2 czerwca 2014 r. skarżący wniósł rozpatrywaną skargę, zwracając się do Sądu o:

                        —

                        stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 1 kwietnia 2014 r. i decyzji z dnia 14 kwietnia 2014 r. (zwanych dalej razem „zaskarżonymi decyzjami”);

                        —

                        obciążenie Komisji kosztami postępowania.

               18

               Komisja wnosi do Sądu o:

                        —

                        oddalenie skargi jako bezzasadnej;

                        —

                        obciążenie skarżącego kosztami postępowania.

               19

               Na wniosek sędziego sprawozdawcy w ramach środków organizacji postępowania przewidzianych w art. 91 lit. c) regulaminu postępowania przed Sądem Sąd wezwał Komisję do przedstawienia kompletnych kopii dokumentów, do których dostępu odmówiono. Komisja zastosowała się do tego wezwania w wyznaczonym terminie. Zgodnie z art. 104 regulaminu postępowania dokumenty te nie zostały podane do wiadomości stronie skarżącej.

               20

               Na wniosek sędziego sprawozdawcy Sąd postanowił otworzyć ustny etap postępowania i w ramach środków organizacji postępowania przewidzianych w art. 89 regulaminu postępowania zadał skarżącemu pytania na piśmie, wzywając go do udzielenia odpowiedzi przed rozprawą.

               21

               Na rozprawie w dniu 30 czerwca 2016 r. zostały wysłuchane wystąpienia stron i ich odpowiedzi na pytania zadane ustnie przez Sąd.

         Co do prawa

               22

               Na poparcie skargi skarżący podniósł trzy zarzuty dotyczące, odpowiednio, pierwszy – tego, że Komisja nie rozstrzygnęła w sprawie wszystkich żądanych dokumentów, drugi – naruszenia art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 i trzeci – naruszenia art. 296 TFUE.

               23

               Ze względu na to, że skarżący odstąpił od pierwszego zarzutu, nie ma konieczności jego badania.

         W przedmiocie zarzutu drugiego dotyczącego naruszenia art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001

               24

               W ramach drugiego zarzutu skarżący podnosi, że zaskarżone decyzje naruszają art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001. Zarzut ów składa się z pięciu części dotyczących, odpowiednio, pierwsza – braku naruszenia danych osobowych w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001, druga – braku naruszenia ochrony interesów handlowych w rozumieniu art. 4 ust. 2 tiret pierwsze tego rozporządzenia, trzecia – braku naruszenia procesu podejmowania decyzji w rozumieniu art. 4 ust. 3 tego rozporządzenia, czwarta – istnienia nadrzędnego interesu publicznego uzasadniającego ujawnienie w rozumieniu art. 4 tego rozporządzenia oraz piąta – naruszenia art. 4 ust. 6 tego rozporządzenia ze względu na odmowę częściowego ujawnienia określonych dokumentów.

         W przedmiocie części pierwszej dotyczącej braku naruszenia danych osobowych

               25

               Z art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001 wynika, że instytucje odmawiają dostępu do dokumentu, w przypadku gdy ujawnienie go naruszyłoby ochronę prywatności i integralności osoby fizycznej, w szczególności zgodnie z prawodawstwem Unii dotyczącym ochrony danych osobowych. W niniejszej sprawie właściwe prawodawstwo opiera się zwłaszcza na rozporządzeniu (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001, L 8, s. 1 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 13, t. 26, s. 102).

               26

               Jak wynika z orzecznictwa, przy badaniu związku istniejącego pomiędzy rozporządzeniami nr 1049/2001 i nr 45/2001 do celów zastosowania w rozpatrywanej sprawie wyjątku ustanowionego w art. 4 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 1049/2001, należy zauważyć, że wspomniane rozporządzenia realizują odrębne cele. Cel pierwszego rozporządzenia polega na zapewnieniu jak największej możliwej przejrzystości procesowi podejmowania decyzji przez władze publiczne oraz informacjom, na których są oparte decyzje tych władz. Zmierza ono zatem do jak największego ułatwienia korzystania z prawa do dostępu do dokumentów, a także upowszechniania dobrych praktyk administracyjnych. Cel drugiego rozporządzenia polega na zapewnieniu podczas przetwarzania danych osobowych ochrony wolności i praw podstawowych osób fizycznych, a szczególnie ich życia prywatnego (wyrok z dnia 29 czerwca 2010 r., Komisja/Bavarian Lager, C‑28/08 P, EU:C:2010:378, pkt 49).

               27

               Rozporządzenia nr 45/2001 i nr 1049/2001 zostały przyjęte w bardzo zbliżonym czasie. Nie zawierają one przepisów wskazujących wprost na pierwszeństwo jednego z nich przed drugim. Należy zatem, co do zasady, zapewnić ich pełne stosowanie (wyrok z dnia 29 czerwca 2010 r., Komisja/Bavarian Lager, C‑28/08 P, EU:C:2010:378, pkt 56).

               28

               Zgodnie z art. 2 lit. a) rozporządzenia nr 45/2001 „dane osobowe” oznaczają wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej, a osoba możliwa do zidentyfikowania to osoba, której tożsamość można ustalić bezpośrednio lub pośrednio, szczególnie przez powołanie się na numer identyfikacyjny lub jeden bądź kilka szczególnych czynników określających jej fizyczną, fizjologiczną, umysłową, ekonomiczną, kulturową lub społeczną tożsamość

               29

               Motyw 7 rozporządzenia nr 45/2001 wskazuje, że chronione mogą być osoby, których dane osobowe są przetwarzane przez instytucje i organy Unii w dowolnym kontekście, na przykład dlatego że są zatrudnione przez te instytucje lub organy.

               30

               Ponadto nic nie uzasadnia wyłączenia działalności zawodowej z zakresu pojęcia życia prywatnego (wyroki: z dnia 20 maja 2003 r., Österreichischer Rundfunk i in., C‑465/00, C‑138/01 i C‑139/01, EU:C:2003:294, pkt 73; z dnia 8 listopada 2007 r., Bavarian Lager/Komisja, T‑194/04, EU:T:2007:334, pkt 114).

               31

               W niniejszej sprawie z pism oraz dokumentów przedłożonych w ramach zarządzonych przez Sąd środków dowodowych wynika, że Komisja powołała się na ochronę danych osobowych w celu odmowy udzielenia dostępu do niektórych fragmentów zawierających nazwiska i imiona pracowników oferentów oraz członków komisji selekcyjnej, ich podpisy i ich stanowiska. Komisja nie popełniła zatem błędu, gdy stwierdziła, że informacje te stanowią dane osobowe.

               32

               Jak wskazano w decyzji z dnia 1 kwietnia 2014 r., zgodnie z art. 8 lit. b) rozporządzenia nr 45/2001 dane osobowe są przekazywane odbiorcom takim jak skarżący jedynie wtedy, gdy wykażą oni konieczność przekazania danych i gdy nie ma powodu, aby zakładać, że uprawniony interes podmiotu danych mógłby zostać naruszony w wyniku tego przekazania.

               33

               Ze względu na to, że skarżący nie przedstawił żadnego wyraźnego i słusznego uzasadnienia ani żadnego przekonywającego argumentu w celu wykazania konieczności przekazania mu takich danych, Komisja prawidłowo odmówiła udzielenia dostępu do rzeczonych danych osobowych (zob. podobnie wyrok z dnia 29 czerwca 2010 r., Komisja/Bavarian Lager, C‑28/08 P, EU:C:2010:378, pkt 78).

               34

               Dopiero w replice skarżący podniósł po raz pierwszy, że na mocy orzecznictwa, a w szczególności pkt 216 wyroku z dnia 9 września 2009 r., Brink’s Security Luxembourg/Komisja (T‑437/05, EU:T:2009:318), Komisja powinna była udzielić mu dostępu do fragmentu sprawozdania z oceny zawierającego dane osobowe członków komisji selekcyjnej.

               35

               W tym względzie należy zauważyć, że przywołany przez skarżącego wyrok z dnia 9 września 2009 r., Brink’s Security Luxembourg/Komisja (T‑437/05, EU:T:2009:318) został wydany przed wyrokiem z dnia 29 czerwca 2010 r., Komisja/Bavarian Lager (C‑28/08 P, EU:C:2010:378). Tymczasem to w tym ostatnim wyroku Trybunał określił zasady, zgodnie z którymi instytucje Unii mają badać wnioski o udzielenie dostępu do dokumentów zawierających dane osobowe. Dodatkowo, zapytany podczas rozprawy o orzecznictwo skarżący uznał pierwszeństwo wyroku z dnia 29 czerwca 2010 r., Komisja/Bavarian Lager (C‑28/08 P, EU:C:2010:378).

               36

               W tej sytuacji trzeba stwierdzić, że do osoby, która wnosi o przekazanie jej danych osobowych, należy wykazanie takiej konieczności. Jeśli zostanie ona wykazana, dana instytucja ma obowiązek ustalić, czy nie istnieje żaden powód, by zakładać, że owo przekazanie mogłoby naruszać uprawniony interes podmiotu danych (wyrok z dnia 16 lipca 2015 r., ClientEarth i PAN Europe/EFSA, C‑615/13 P, EU:C:2015:489, pkt 47).

               37

               W tym zakresie należy stwierdzić, że nawet gdyby oferent, którego oferta nie została wybrana, mógł co do zasady podnieść uzasadnione względy w celu uzyskania dostępu do nazwisk członków komisji selekcyjnej w ramach spornego zamówienia publicznego, to skarżący nie przedstawił żadnego argumentu uzasadniającego ten wniosek przed podjęciem zaskarżonych decyzji. Co więcej, nawet w ramach niniejszego postępowania skarżący nie podniósł żadnego konkretnego zarzutu w tym zakresie. W tych okolicznościach zarzut skarżącego dotyczący dostępu do fragmentów sprawozdania z oceny zawierających dane osobowe identyfikujące członków komisji selekcyjnej, czyli fragmentów znajdujących się w środku strony 6 i w załączniku nr 1 do sprawozdania z oceny, należy oddalić.

               38

               W odniesieniu do pozostałych nieujawnionych fragmentów sprawozdania z oceny, w tym pytań zadanych oferentowi znajdujących się w rozdziale 6 sprawozdania, czyli fragmentów znajdujących się na stronach 2–5, na początku i na końcu strony 6 i w załączniku nr 2 do sprawozdania z oceny, należy wskazać, że dotyczą one części nr 2 zamówienia i w związku z tym nie są objęte zakresem wniosku o udzielenie dostępu. Ponadto, nawet jeśli Komisja mogła ułatwić skarżącemu zrozumienie decyzji z dnia 1 kwietnia 2014 r., gdyby wskazała części sprawozdania z oceny objęte ochroną danych osobowych i te dotyczące części nr 2 zamówienia, nie naruszyła żadnych prawnych obowiązków w wyniku działania takiego jak to w niniejszej sprawie.

               39

               Mając powyższe na uwadze, pierwszą część zarzutu drugiego należy oddalić.

         W przedmiocie części drugiej dotyczącej braku naruszenia ochrony interesów handlowych

               40

               Skarżący twierdzi, że Komisja błędnie stwierdziła istnienie ryzyka naruszenia ochrony interesów handlowych w rozumieniu art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001.

               41

               Tytułem wstępu należy zauważyć, że w ramach badania drugiej części drugiego zarzutu analizie podlega jedynie to, czy Komisja mogła oprzeć się na ochronie interesów handlowych przy odmawianiu udzielenia dostępu do oferty wybranego oferenta, w tym zestawienia cen, oraz do załączników I.A i II do umowy. Jak wynika bowiem z wniosku, jaki Sąd wywiódł w odniesieniu do części pierwszej drugiego zarzutu, Komisja nie popełniła błędu, przyznając częściowy dostęp do sprawozdania z oceny i treści umowy, jako że ujawnienie niektórych fragmentów może naruszać ochronę danych osobowych, podczas gdy inne fragmenty dotyczą części nr 2 zamówienia i w związku z tym wykraczają poza zakres wniosku o udzielenie dostępu.

               42

               W zaskarżonych decyzjach Komisja przywołuje art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001 oraz art. 113 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 966/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie zasad finansowych mających zastosowanie do budżetu ogólnego Unii oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 (Dz.U. 2012, L 298, s. 1, zwanego dalej „rozporządzeniem finansowym”).

               43

               Z orzecznictwa wynika, że rozporządzenie nr 1049/2001 i rozporządzenie finansowe mają odmienne cele oraz że nie zawierają przepisu wyraźnie przewidującego pierwszeństwo jednego aktu względem drugiego. Wobec tego należy zapewnić wzajemnie zgodne i spójne stosowanie obydwu rozporządzeń (wyrok z dnia 29 stycznia 2013 r., Cosepuri/EFSA, T‑339/10 i T‑532/10, EU:T:2013:38, pkt 85).

               44

               Co się tyczy stosowania rozporządzenia nr 1049/2001, to akt ów ma na celu zapewnienie możliwie najszerszego publicznego dostępu do dokumentów instytucji (wyrok z dnia 29 stycznia 2013 r., Cosepuri/EFSA, T‑339/10 i T‑532/10, EU:T:2013:38, pkt 87).

               45

               Jednakże prawo to podlega pewnym ograniczeniom wynikającym ze względów interesu publicznego lub prywatnego. Niemniej wyjątki te, jako wprowadzające odstępstwo od zasady możliwie najszerszego publicznego dostępu do dokumentów instytucji Unii, powinny podlegać ścisłej wykładni i ścisłemu stosowaniu (wyrok z dnia 29 stycznia 2013 r., Cosepuri/EFSA, T‑339/10 i T‑532/10, EU:T:2013:38, pkt 88, 89).

               46

               W przypadku gdy dana instytucja zdecyduje się odmówić udzielenia dostępu do dokumentu, o którego ujawnienie zwrócono się do niej, jest ona zasadniczo zobowiązana wyjaśnić, w jaki sposób dostęp do tego dokumentu mógłby stanowić konkretne i faktyczne naruszenie interesu chronionego wyjątkiem określonym w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001, na który instytucja ta się powołuje. Ponadto ryzyko takiego naruszenia powinno dać się w rozsądny sposób przewidzieć, a nie być czysto hipotetyczne. Niemniej jednak jest dopuszczalne, by ta instytucja oparła się w tym względzie na ogólnych założeniach mających zastosowanie do niektórych kategorii dokumentów, ponieważ podobne względy o charakterze ogólnym mogą mieć zastosowanie do wniosków o ujawnienie dotyczących dokumentów o tym samym charakterze (wyrok z dnia 29 stycznia 2013 r., Cosepuri/EFSA, T‑339/10 i T‑532/10, EU:T:2013:38, pkt 90).

               47

               Z orzecznictwa wynika, że oferty złożone przez oferentów w ramach postępowania przetargowego mogą wchodzić w zakres stosowania wyjątku dotyczącego ochrony interesów handlowych w szczególności ze względu na zawarte w ofertach informacje ekonomiczne i techniczne (zob. podobnie wyrok z dnia 29 stycznia 2013 r., Cosepuri/EFSA, T‑339/10 i T‑532/10, EU:T:2013:38, pkt 95).

               48

               Ponadto ochrona ofert jednych oferentów przed innymi oferentami została ustanowiona we właściwych przepisach rozporządzenia finansowego, a zwłaszcza w jego art. 113 ust. 2, który to przepis nie przewiduje ujawnienia złożonych ofert, w tym również na pisemny wniosek oferentów, których oferty nie zostały wybrane. Ograniczenie to jest nierozłącznie związane z celem przepisów w zakresie zamówień publicznych Unii, który polega na zapewnieniu niezakłóconej konkurencji. Aby realizować ten cel, ważne jest, by instytucje zamawiające nie ujawniały informacji związanych z postępowaniami w sprawie udzielania zamówień publicznych, których treść mogłaby zostać wykorzystana w celu zakłócenia konkurencji bądź to w postępowaniu będącym właśnie w toku, bądź też w późniejszych postępowaniach (wyrok z dnia 29 stycznia 2013 r., Cosepuri/EFSA, T‑339/10 i T‑532/10, EU:T:2013:38, pkt 100).

               49

               Z powyższego wynika, że w orzecznictwie potwierdzono istnienie ogólnego domniemania, zgodnie z którym udzielenie dostępu do ofert jednych oferentów innym oferentom zasadniczo narusza ochronę interesów handlowych (zob. podobnie wyrok z dnia 29 stycznia 2013 r., Cosepuri/EFSA, T‑339/10 i T‑532/10, EU:T:2013:38, pkt 101).

               50

               Warto jednak podkreślić, że wskazane w pkt 49 powyżej ogólne domniemanie nie wyklucza możliwości wykazania, że dany dokument, o którego ujawnienie wniesiono, nie wchodzi w zakres tego domniemania lub że nadrzędny interes publiczny uzasadnia jego ujawnienie (wyrok z dnia 28 czerwca 2012 r., Komisja/Éditions Odile Jacob, C‑404/10 P, EU:C:2012:393, pkt 126).

               51

               To w świetle tych zasad należy rozpatrzyć przypadek rozpatrywany w niniejszej sprawie.

               52

               W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w niniejszej sprawie odmówiono udzielenia skarżącemu dostępu do oferty złożonej przez wybranego oferenta, która zawiera zestawienie cen oraz skrócone zestawienie cen. Co więcej, w załączniku I.A do umowy, do którego Komisja także odmówiła w całości dostępu, również znajduje się zestawienie cen oferty wybranego oferenta. Z kolei załącznik II do umowy, do którego także odmówiono dostępu, zawiera ofertę wybranego oferenta. Chodzi więc dokładnie o dokumenty tego samego rodzaju, jak te, których dotyczy wyrok z dnia 29 stycznia 2013 r., Cosepuri/EFSA (T‑339/10 i T‑532/10, EU:T:2013:38). W odróżnieniu od twierdzeń skarżącego nie można z owego wyroku wywieść, że odnosi się on wyłącznie do wniosku o udzielenie dostępu do wszystkich złożonych ofert, a nie wniosku o udzielenie dostępu tylko do oferty wybranego oferenta.

               53

               Nie ulega bowiem wątpliwości, że dokumenty, których dotyczy rozpatrywany wniosek o udzielenie dostępu, ze względu na ich charakter mogą zawierać poufne informacje techniczne i ekonomiczne wybranego oferenta, między innymi informacje dotyczące jego kompetencji i metod pracy, jego fachowej wiedzy, wewnętrznej organizacji, ponoszonych przez niego kosztów i proponowanych cen.

               54

               W tych okolicznościach Komisja słusznie uznała w zaskarżonych decyzjach, że oferta wybranego oferenta, w tym zestawienie cen, załącznik I.A do umowy zawierający zestawienie cen oraz załącznik II do umowy zawierający ofertę wybranego oferenta, są objęte ogólnym domniemaniem, zgodnie z którym ich ujawnienie naruszyłoby co do zasady ochronę interesów handlowych.

               55

               Ponadto warto zaznaczyć, że właśnie w celu zachowania poufności tych newralgicznych informacji handlowych art. 113 ust. 2 rozporządzenia finansowego nie przewiduje ujawnienia zwycięskiej oferty oferentom, których oferty nie zostały wybrane, a stanowi wręcz, że można nie ujawniać niektórych informacji, w przypadku gdyby ujawnienie to naruszało uzasadnione interesy handlowe lub mogło zakłócić uczciwą konkurencję.

               56

               W drugiej kolejności należy stwierdzić, że na żadnym etapie postępowania skarżący nie przedstawił żadnego argumentu pozwalającego wykazać, że żądane dokumenty nie są objęte wyżej wspomnianym domniemaniem.

               57

               W odniesieniu do pełnego zestawienia cen skarżący uważa, że ujawnienie tego dokumentu nie może zagrażać interesom handlowym wybranego oferenta, ponieważ ogłoszenie o udzieleniu zamówienia wskazywało poziom cen jego oferty. Argument ów nie może zostać uwzględniony, ponieważ zestawienie cen stanowi bardziej szczegółowy dokument wskazujący, pozycja po pozycji, proponowane ceny usług, podczas gdy ogłoszenie o udzieleniu zamówienia ogranicza się do ogólnego wskazania kwoty udzielonego zamówienia.

               58

               To samo dotyczy skróconego zestawienia cen znajdującego się w załączniku do oferty. Należy stwierdzić, że dokument ów również zawiera informacje dotyczące proponowanych cen usług, które są bardziej szczegółowe od informacji ujawnionych w ogłoszeniu o udzieleniu zamówienia. W związku z tym także skrócone zestawienie wchodzi w zakres stosowania wyżej wspomnianego domniemania.

               59

               Z powyższych rozważań wynika, iż Komisja miała prawo uznać, że rzeczone dokumenty, czyli oferta wybranego oferenta, w tym zestawienie cen oraz skrócone zestawienie cen, a także załączniki I.A i II do umowy, są objęte wyjątkiem dotyczącym ochrony interesów handlowych, bez przeprowadzenia ich konkretnego i indywidualnego badania, którego brak podniósł skarżący.

               60

               Argumenty skarżącego dotyczące istnienia nadrzędnego interesu publicznego, który miałby uzasadniać ujawnienie, zostaną zbadane poniżej w ramach czwartego zarzutu.

               61

               Wreszcie, w odniesieniu do argumentu skarżącego, zgodnie z którym informacje, których udzieliła mu Komisja w zakresie cen wybranej oferty, nie spełniają wymagań z art. 113 rozporządzenia finansowego, zakładając nawet, że jest on dopuszczalny, należy stwierdzić, że – w przeciwieństwie do twierdzeń skarżącego – art. 113 ust. 2 rozporządzenia finansowego nie nakłada obowiązku ujawnienia odrzuconemu oferentowi, w ramach cech charakterystycznych oraz zalet przemawiających na korzyść zwycięskiej oferty, szczegółowych informacji dotyczących cen.

               62

               Mając powyższe na uwadze, drugą część zarzutu drugiego należy oddalić.

         W przedmiocie części trzeciej dotyczącej braku naruszenia procesu podejmowania decyzji

               63

               Skarżący podnosi, że przy odmawianiu udzielenia dostępu do pewnych dokumentów Komisja niesłusznie powołała się, zgodnie z art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 na wyjątek oparty na ochronie procesu podejmowania decyzji.

               64

               W tym względzie należy przypomnieć, że zgodnie z orzecznictwem ten sam dokument może wchodzić w zakres stosowania jednego lub kilku wyjątków przewidzianych w rozporządzeniu nr 1049/2001 (wyrok z dnia 10 września 2008 r., Williams/Komisja, T‑42/05, niepublikowany, EU:T:2008:325, pkt 126). Otóż wynika stąd, że Komisja nie naruszyła prawa, stwierdzając zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. b) wspomnianego rozporządzenia, że ujawnienie sprawozdania z oceny w całości oraz tekstu umowy zawartej z wybranym oferentem naruszyłoby ochronę danych osobowych oraz że ujawnienie oferty wybranego oferenta, w tym zestawienia cen oraz załączników I.A i II do umowy, naruszyłoby ochronę interesów handlowych zgodnie z art. 4 ust. 2 tiret pierwsze tego rozporządzenia.

               65

               Jako że wyjątki te, co do których Sąd orzekł, że są zasadne, dotyczą dokumentów, do których dostępu w pełni odmówiono, oraz utajnionych części żądanych dokumentów, ze względów ekonomii procesowej brak jest konieczności badania zasadności argumentów skarżącego w zakresie wyjątku dotyczącego ochrony procesu podejmowania decyzji, które to argumenty są bezskuteczne (zob. podobnie postanowienie z dnia 27 listopada 2012 r., Steinberg/Komisja, T‑17/10, niepublikowane, EU:T:2012:625, pkt 89).

         W przedmiocie części czwartej dotyczącej istnienia nadrzędnego interesu publicznego uzasadniającego ujawnienie

               66

               Skarżący uważa, że pomimo ryzyka naruszenia ochrony interesów handlowych istnieje nadrzędny interes publiczny uzasadniający ujawnienie w rozumieniu art. 4 ust. 2 człon ostatni zdania rozporządzenia nr 1049/2001.

               67

               Jak wskazano powyżej, z orzecznictwa wynika, że stosowanie ogólnego domniemania, tak jak w niniejszej sprawie domniemania naruszenia interesów handlowych, nie wyklucza możliwości wykazania, że nadrzędny interes publiczny uzasadnia ujawnienie (wyrok z dnia 28 czerwca 2012 r., Komisja/Éditions Odile Jacob, C‑404/10 P, EU:C:2012:393, pkt 126).

               68

               Do wnioskodawcy jednak należy przedstawienie w sposób konkretny okoliczności, na których opiera się nadrzędny interes publiczny uzasadniający ujawnienie danych dokumentów (wyroki: z dnia 14 listopada 2013 r., LPN i Finlandia/Komisja, C‑514/11 P i C‑605/11 P, EU:C:2013:738, pkt 94; z dnia 16 lipca 2015 r., ClientEarth/Komisja, C‑612/13 P, EU:C:2015:486, pkt 90).

               69

               W tym względzie prawdą jest, że nadrzędny interes publiczny, który mógłby uzasadniać ujawnienie dokumentu, niekoniecznie musi się różnić od zasad stanowiących podstawę rozporządzenia nr 1049/2001 (wyrok: z dnia 14 listopada 2013 r., LPN i Finlandia/Komisja, C‑514/11 P i C‑605/11 P, EU:C:2013:738, pkt 92; z dnia 16 lipca 2015 r., ClientEarth/Komisja, C‑612/13 P, EU:C:2015:486, pkt 92).

               70

               Niemniej ogólne stwierdzenia nie mogą zostać przyjęte w celu uzasadnienia udzielenia dostępu do żądanych dokumentów (zob. podobnie wyroki: z dnia 14 listopada 2013 r., LPN i Finlandia/Komisja, C‑514/11 P i C‑605/11 P, EU:C:2013:738, pkt 93; z dnia 16 lipca 2015 r., ClientEarth/Komisja, C‑612/13 P, EU:C:2015:486, pkt 93).

               71

               W odniesieniu do rozpatrywanego w niniejszej sprawie przypadku należy uznać, że w ponownych wnioskach skarżący ograniczył się do przywołania zasady przejrzystości, dodając, że istnieje sprzeczność między kwotą wskazaną w ogłoszeniu o udzieleniu zamówienia a kwotą z oferty wybranego oferenta. Zgodnie z ponownymi wnioskami ujawnienie żądanych dokumentów jest niezbędne do umożliwienia skarżącemu sprawdzenia kwoty, na jaką udzielono zamówienia.

               72

               W tym względzie należy przypomnieć, że na dzień wydania decyzji z dnia 1 kwietnia 2014 r. skarżący wniósł już skargę o stwierdzenie nieważności decyzji o odrzuceniu jego oferty. W ramach tej skargi skarżący podniósł między innymi nieprawidłowości, jakie miały zaistnieć przy udzielaniu zamówienia na kwotę wyższą niż wskazana w ofercie wybranego oferenta, jak wynika to z pkt 19 wyroku z dnia 8 października 2015 r., Secolux/Komisja (T‑90/14, niepublikowany, EU:T:2015:772). W tych okolicznościach należy stwierdzić, że podnoszony przez skarżącego interes stanowi interes prywatny, a nie publiczny.

               73

               Z utrwalonego orzecznictwa wynika bowiem, iż okoliczność, że żądane dokumenty mogą okazać się niezbędne do przeprowadzenia obrony skarżącego w ramach postępowania w sprawie skargi, stanowi interes prywatny. W związku z tym w zakresie, w jakim skarżący wnosił o udzielenie dostępu do rzeczonych dokumentów, aby lepiej przedstawić swoje argumenty w ramach skargi o stwierdzenie nieważności, nie stanowi to nadrzędnego interesu publicznego uzasadniającego ujawnienie (zob. podobnie wyroki: z dnia 28 czerwca 2012 r., Komisja/Éditions Odile Jacob, C‑404/10 P, EU:C:2012:393, pkt 145, 146; z dnia 20 marca 2014 r., Reagens/Komisja, T‑181/10, niepublikowany, EU:T:2014:139, pkt 142).

               74

               Skarżący nie przedstawił żadnego innego szczegółowego argumentu na poparcie jego ogólnego powołania się na zasadę przejrzystości. W konsekwencji, w odniesieniu do zasady proporcjonalności, a także zasad równego traktowania oraz niedyskryminacji, skarżący, pomijając fakt, że nie odwołał się do tych zasad w swoich ponownych wnioskach w celu uzasadnienia istnienia nadrzędnego interesu publicznego, ograniczył się do ich przywołania bez przedstawienia żadnego konkretnego argumentu. Tak ogólne rozważania nie mogą zaś zostać przyjęte do celów uzasadnienia udzielenia dostępu do żądanych dokumentów.

               75

               W świetle powyższych rozważań należy uznać, że skarżący nie wykazał istnienia nadrzędnego interesu publicznego uzasadniającego ujawnienie rzeczonych dokumentów na podstawie art. 4 ust. 2 ostatni człon zdania rozporządzenia nr 1049/2001.

               76

               W konsekwencji część czwartą zarzutu drugiego należy oddalić.

         W przedmiocie części piątej dotyczącej odmowy częściowego ujawnienia

               77

               Skarżący podnosi, że zaskarżone decyzje naruszają art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001 w zakresie, w jakim odmówiono w nich udzielenia częściowego dostępu do niektórych żądanych dokumentów. Zdaniem skarżącego Komisja powinna była przeprowadzić konkretną analizę, dla każdego dokumentu, powodów, dla których częściowe ujawnienie nie jest możliwe.

               78

               Zgodnie z art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001, jeśli wyjątki dotyczą jedynie części żądanego dokumentu, pozostałe części dokumentu powinny zostać ujawnione.

               79

               W tym względzie, w pierwszej kolejności, należy stwierdzić, że Komisja przyznała częściowy dostęp do sprawozdania z oceny i do treści umowy zawartej z wybranym oferentem, przy czym skarżący nie przedstawił żadnego argumentu pozwalającego uznać, że Komisja powinna była udzielić dostępu do innych fragmentów owych dokumentów. W tej kwestii należy przypomnieć, jak wskazano w pkt 38 powyżej, że Komisja nie udzieliła dostępu do rozdziału 6 sprawozdania z oceny, ponieważ rozdział ten dotyczył części nr 2 zamówienia, która nie wchodziła w zakres wniosku.

               80

               W drugiej kolejności, w odniesieniu do oferty wybranego oferenta, w tym zestawienia cen zarówno w pełnej, jak i skróconej wersji, a także załączników I.A i II do umowy, z orzecznictwa wynika, iż ogólne domniemanie, o którym mowa w pkt 52–54 niniejszego wyroku, oznacza, że objęte nim dokumenty nie podlegają obowiązkowi pełnego lub częściowego ujawnienia ich treści (zob. podobnie wyrok z dnia 28 czerwca 2012 r., Komisja/Éditions Odile Jacob, C‑404/10 P, EU:C:2012:393, pkt 133).

               81

               W konsekwencji należy oddalić piątą część drugiego zarzutu i w związku z tym – zarzut drugi w całości jako bezzasadny.

         W przedmiocie zarzutu trzeciego dotyczącego naruszenia art. 296 TFUE

               82

               Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem uzasadnienie, jakiego wymaga art. 296 TFUE, powinno być dostosowane do charakteru aktu i przedstawiać w sposób jasny i jednoznaczny rozumowanie instytucji, która akt wydała, pozwalając zainteresowanym poznać uzasadnienie podjętej decyzji, a sądowi Unii dokonać jej kontroli. Wymóg uzasadnienia należy oceniać w odniesieniu do konkretnej sytuacji, w szczególności do treści aktu, charakteru przywołanych argumentów, a także interesu, jaki w uzyskaniu informacji mogą mieć adresaci aktu lub inne osoby, których dotyczy on bezpośrednio i indywidualnie. Nie jest wymagane, aby uzasadnienie wyszczególniało wszystkie istotne elementy faktyczne i prawne, ponieważ ocena, czy uzasadnienie aktu spełnia wymogi art. 296 TFUE, powinna zostać dokonana nie tylko w świetle jego brzmienia, ale także uwzględniać okoliczności jego wydania, jak również ogół przepisów prawa regulujących daną dziedzinę (wyroki: z dnia 10 września 2008 r., Williams/Komisja, T‑42/05, EU:T:2008:325, pkt 94; z dnia 7 lipca 2011 r., Valero Jordana/Komisja, T‑161/04, niepublikowany, EU:T:2011:337, pkt 48; z dnia 15 lipca 2015 r., Dennekamp/Parlament, T‑115/13, EU:T:2015:497, pkt 136).

               83

               W odniesieniu do wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów, jeśli dana instytucja odmawia udzielenia takiego dostępu, musi ona, na podstawie informacji, którymi dysponuje, w każdym przypadku wykazać, że dokumenty, których udostępnienia zażądano, są faktycznie objęte wyjątkami wymienionymi w rozporządzeniu nr 1049/2001 (wyroki: z dnia 10 września 2008 r., Williams/Komisja, T‑42/05, EU:T:2008:325, pkt 95; z dnia 7 lipca 2011 r., Valero Jordana/Komisja, T‑161/04, niepublikowany, EU:T:2011:337, pkt 49). Zgodnie z orzecznictwem instytucja odmawiająca dostępu do dokumentu jest zobowiązana zatem przedstawić uzasadnienie pozwalające na zrozumienie i skontrolowanie, po pierwsze, czy żądany dokument faktycznie jest objęty wskazanym wyjątkiem oraz, po drugie, czy potrzeba ochrony związana z tym wyjątkiem jest rzeczywista.

               84

               Rozpatrywany w niniejszej sprawie przypadek należy zbadać w świetle tych zasad.

               85

               Po pierwsze, w odniesieniu do zarzutu dotyczącego braku uzasadnienia w zakresie ochrony życia prywatnego należy stwierdzić, że zaskarżone decyzje wyjaśniają w sposób wymagany prawem powody, dla których niektóre fragmenty sprawozdania z oceny oraz zawartej z wybranym oferentem umowy nie mogły zostać ujawnione ze względu na ochronę danych osobowych.

               86

               Argumenty skarżącego dotyczące rozdziału 6 sprawozdania z oceny są pozbawione podstaw faktycznych, jako że, jak Komisja wyjaśniła w pismach i jak wynika z dokonanej przez Sąd analizy tego dokumentu, wspomniany rozdział dotyczy części nr 2 zamówienia, która nie wchodzi w zakres wniosku o udzielenie dostępu.

               87

               W tym względzie, jak zostało wskazane w pkt 38 powyżej, nawet jeśli Komisja mogła ułatwić skarżącemu zrozumienie zaskarżonych decyzji, gdyby wskazała części dokumentów objęte ochroną danych osobowych i te dotyczące części nr 2 zamówienia, należy niemniej zauważyć, że nie naruszyła ona obowiązku uzasadnienia, działając tak jak w niniejszej sprawie.

               88

               Należy również oddalić argument skarżącego dotyczący oferty wybranego oferenta, ponieważ odmawiając udzielenia dostępu do tegoż dokumentu, Komisja nie uzasadniła tego ochroną życia prywatnego.

               89

               Po drugie, w odniesieniu do ochrony interesów handlowych – w przeciwieństwie do twierdzeń skarżącego – zaskarżone decyzje zawierają wystarczające uzasadnienie w zakresie zastosowania ogólnego domniemania nieujawniania oferty wybranego oferenta, w tym zestawienia cen oraz załączników I.A i II do umowy, w celu zapewnienia wspomnianej ochrony.

               90

               Po trzecie, z tych samych powodów jak te przedstawione w pkt 64 i 65 niniejszego wyroku, na potrzeby rozstrzygnięcia niniejszej sprawy nie jest konieczne badanie zasadności argumentu dotyczącego podnoszonego braku uzasadnienia w kwestii ochrony procesu podejmowania decyzji, który to argument jest bezskuteczny.

               91

               Po czwarte, w odniesieniu do uzasadnienia dotyczącego nieistnienia nadrzędnego interesu publicznego należy zauważyć, że w ponownych wnioskach skarżący ograniczył się do przywołania w sposób ogólny zasady przejrzystości, wskazując mimochodem jego interes polegający na możliwości zbadania istnienia sprzeczności między ogłoszeniem o udzieleniu zamówienia a kwotą z oferty wybranego oferenta. W tym względzie z zaskarżonych decyzji wynika, że wprawdzie w sposób zwięzły, ale jasny Komisja stwierdziła, że skarżący nie przedstawił żadnego argumentu mogącego wykazać istnienie nadrzędnego interesu publicznego uzasadniającego ujawnienie. Komisja dodała także, iż nie była ona w stanie zidentyfikować jakiegokolwiek nadrzędnego interesu publicznego uzasadniającego takie ujawnienie. Ponadto warto zauważyć, że w pierwotnych decyzjach Komisja wyraźnie wskazała w tym zakresie, że interes skarżącego w ujawnieniu danych dokumentów ma charakter prywatny. W tych okolicznościach należy oddalić argument dotyczący braku uzasadnienia w kwestii istnienia nadrzędnego interesu publicznego.

               92

               Wreszcie należy dodać, odnosząc się do decyzji z dnia 14 kwietnia 2014 r., że załączniki I.A i II do umowy zawierały zestawienie cen i ofertę wybranego oferenta. Z tego względu decyzja z dnia 14 kwietnia 2014 r. mogła zgodnie z prawem odesłać do uzasadnienia decyzji z dnia 1 kwietnia 2014 r., w której rozstrzygnięto już w kwestii ujawnienia tych informacji.

               93

               W związku z powyższym trzeci zarzut dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia należy oddalić jako bezzasadny.

               94

               W związku z powyższym skarga podlega oddaleniu w całości.

         W przedmiocie kosztów

               95

               Zgodnie z art. 134 § 1 regulaminu postępowania przed Sądem kosztami zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ skarżący przegrał sprawę, należy obciążyć go kosztami zgodnie z żądaniem Komisji.

               Z powyższych względów
               SĄD (szósta izba)
               orzeka, co następuje:

                           1)

                           Skarga zostaje oddalona.

                           2)

                           Secolux, Association pour le contrôle de la sécurité de la construction zostaje obciążony kosztami postępowania.

                           Frimodt Nielsen

                           Collins

                           Valančius

                     Wyrok ogłoszono na posiedzeniu jawnym w Luksemburgu w dniu 21 września 2016 r.
                     Podpisy

            (
            *1
         )	Język postępowania: francuski.


Wyrok Sądu (izba odwołań) z dnia 19 marca 2010 r. # Irène Bianchi przeciwko Europejskiej Fundacji Kształcenia (ETF). # Odwołanie - Sprawy pracownicze. # Sprawa T-338/07 P.