title: Sprawa T-551/18: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Oblitas Ruzza / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Wenezueli – Zamrożenie środków finansowych – Wykazy osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazach – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach – Błąd w ocenie – Prawo własności]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/28

      Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Oblitas Ruzza / Rada
      (Sprawa T-551/18) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Wenezueli - Zamrożenie środków finansowych - Wykazy osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazach - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach - Błąd w ocenie - Prawo własności)
      (2021/C 349/37)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sandra Oblitas Ruzza (Caracas, Wenezuela) (przedstawiciele: adwokaci F. Di Gianni i L. Giuliano)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Antoniadis, S. Kyriakopoulou i P. Mahnič, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2018/901 z dnia 25 czerwca 2018 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 160 I, s. 12) i decyzji Rady (WPZiB) 2018/1656 z dnia 6 listopada 2018 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 276, s. 10), oraz po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/899 z dnia 25 czerwca 2018 r. wykonującego rozporządzenie (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 160 I, s. 5) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1653 z dnia 6 listopada 2018 r. wykonującego rozporządzenie (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 276, s. 1), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Sandra Oblitas Ruzza zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa T-552/18: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Moreno Reyes / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Wenezueli – Zamrożenie środków finansowych – Wykazy osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazach – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach – Błąd w ocenie]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/29

      Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Moreno Reyes / Rada
      (Sprawa T-552/18) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Wenezueli - Zamrożenie środków finansowych - Wykazy osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazach - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach - Błąd w ocenie)
      (2021/C 349/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Xavier Antonio Moreno Reyes (Caracas, Wenezuela) (przedstawiciele: adwokaci F. Di Gianni i L. Giuliano)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Antoniadis, S. Kyriakopoulou i P. Mahnič, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2018/901 z dnia 25 czerwca 2018 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 160 I, s. 12) i decyzji Rady (WPZiB) 2018/1656 z dnia 6 listopada 2018 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 276, s. 10), oraz po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/899 z dnia 25 czerwca 2018 r. wykonującego rozporządzenie (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 160 I, s. 5) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1653 z dnia 6 listopada 2018 r. wykonującego rozporządzenie (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 276, s. 1), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Rady (WPZiB) 2018/901 z dnia 25 czerwca 2018 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli, decyzji Rady (WPZiB) 2018/1656 z dnia 6 listopada 2018 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/899 z dnia 25 czerwca 2018 r. wykonującego rozporządzenie (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1653 z dnia 6 listopada 2018 r. wykonującego rozporządzenie (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli w zakresie, w jakim akty te dotyczą Xaviera Antonia Morena Reyesa.

                  2)

                  Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa T-553/18: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Rodríguez Gómez / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Wenezueli – Zamrożenie środków finansowych – Wykazy osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazach – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach – Błąd w ocenie – Prawo własności]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/29

      Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Rodríguez Gómez / Rada
      (Sprawa T-553/18) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Wenezueli - Zamrożenie środków finansowych - Wykazy osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazach - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach - Błąd w ocenie - Prawo własności)
      (2021/C 349/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Delcy Eloina Rodríguez Gómez (Caracas, Wenezuela) (przedstawiciele: adwokaci F. Di Gianni i L. Giuliano)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Antoniadis, S. Kyriakopoulou i P. Mahnič, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2018/901 z dnia 25 czerwca 2018 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 160 I, s. 12) i decyzji Rady (WPZiB) 2018/1656 z dnia 6 listopada 2018 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 276, s. 10), oraz po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/899 z dnia 25 czerwca 2018 r. wykonującego rozporządzenie (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 160 I, s. 5) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1653 z dnia 6 listopada 2018 r. wykonującego rozporządzenie (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 276, s. 1), w zakresie w jakim akty te dotyczą skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Delcy Eloina Rodríguez Gómez zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa T-554/18: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Hernández Hernández / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Wenezueli – Zamrożenie środków finansowych – Wykazy osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazach – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach – Błąd w ocenie – Prawo własności]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/30

      Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Hernández Hernández / Rada
      (Sprawa T-554/18) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Wenezueli - Zamrożenie środków finansowych - Wykazy osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Umieszczenie nazwiska skarżącego w wykazach - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazach - Błąd w ocenie - Prawo własności)
      (2021/C 349/40)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Socorro Elizabeth Hernández Hernández (Caracas, Wenezuela) (przedstawiciele: adwokaci F. Di Gianni i L. Giuliano)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Antoniadis, S. Kyriakopoulou i P. Mahnič, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady (WPZiB) 2018/901 z dnia 25 czerwca 2018 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 160 I, s. 12) i decyzji Rady (WPZiB) 2018/1656 z dnia 6 listopada 2018 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 276, s. 10), oraz po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/899 z dnia 25 czerwca 2018 r. wykonującego rozporządzenie (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 160 I, s. 5) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1653 z dnia 6 listopada 2018 r. wykonującego rozporządzenie (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 276, s. 1), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Socorro Elizabeth Hernández Hernández zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa T-32/19: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Harrington Padrón / Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Wenezueli – Zamrożenie środków finansowych – Wykazy osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Utrzymanie nazwiska skarżącego w wykazach – Błąd w ocenie)

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/31

      Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Harrington Padrón / Rada
      (Sprawa T-32/19) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Wenezueli - Zamrożenie środków finansowych - Wykazy osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Utrzymanie nazwiska skarżącego w wykazach - Błąd w ocenie)
      (2021/C 349/41)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Katherine Nayarith Harrington Padrón (Caracas, Wenezuela) (przedstawiciele: adwokaci L. Giuliano i F. Di Gianni)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Antoniadis, S. Kyriakopoulou i P. Mahnič, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/1656 z dnia 6 listopada 2018 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 276, s. 10) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1653 z dnia 6 listopada 2018 r. wykonującego rozporządzenie (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 276, s. 1) w zakresie, w jakim te akty dotyczą skarżącej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Katherine Nayarith Harrington Padrón zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 103 z 18.3.2019.


title: Sprawa T-35/19: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Benavides Torres / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Wenezueli – Zamrożenie środków finansowych – Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie – Błąd w ocenie]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/31

      Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Benavides Torres / Rada
      (Sprawa T-35/19) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją w Wenezueli - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, podmiotów i organów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Błąd w ocenie)
      (2021/C 349/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Antonio José Benavides Torres (Caracas, Wenezuela) (przedstawiciele: adwokaci L. Giuliano i F. Di Gianni)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Kyriakopoulou, V. Piessevaux, P. Mahnič i A. Antoniadis, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/1656 z dnia 6 listopada 2018 r. zmieniającej decyzję (WPZiB) 2017/2074 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 276, s. 10) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1653 z dnia 6 listopada 2018 r. wykonującego rozporządzenie (UE) 2017/2063 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Wenezueli (Dz.U. 2018, L 276, s. 1), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Antonio José Benavides Torres zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 93 z 11.3.2019.


title: Sprawa T-632/19: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – DD / FRA [Służba publiczna – Personel tymczasowy – Żądania odszkodowawcze – Krzywda – Wykonanie wyroków Sądu do spraw Służby Publicznej i Sądu]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/32

      Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – DD / FRA
      (Sprawa T-632/19) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Żądania odszkodowawcze - Krzywda - Wykonanie wyroków Sądu do spraw Służby Publicznej i Sądu)
      (2021/C 349/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: DD (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

         Strona pozwana: Agencja Praw Podstawowych Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. O’Flaherty, pełnomocnik, wspierany przez adwokata B. Wägenbaura)

         Przedmiot

      Skarga, na podstawie art. 270 TFUE, dotycząca, po pierwsze, naprawienia krzywdy, jaką miał ponieść skarżący, po drugie, stwierdzenia nieważności decyzji dyrektora FRA z dnia 19 listopada 2018 r. oddalającej żądanie odszkodowawcze skarżącego, i po trzecie, stwierdzenia nieważności, w razie potrzeby, decyzji z dnia 12 czerwca 2019 r. oddalającej zażalenie skierowane przeciwko wyżej wymienionej decyzji z dnia 19 listopada 2018 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  DD pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Agencję Praw Podstawowych Unii Europejskiej (FRA).

         (1)  Dz.U. C 406 z 2.12.2019.


title: Sprawa T-75/20: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Abitron Germany / EUIPO – Hetronic International (NOVA) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy NOVA – Wcześniejszy niezarejestrowany krajowy znak towarowy NOVA – Względna podstawa odmowy rejestracji – Artykuł 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie, odpowiednio, art. 8 ust. 4 i art. 60 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Odesłanie do prawa krajowego, któremu podlega wcześniejszy znak towarowy – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak złej wiary – Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. Artykuł 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001]]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/32

      Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Abitron Germany / EUIPO – Hetronic International (NOVA)
      (Sprawa T-75/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy NOVA - Wcześniejszy niezarejestrowany krajowy znak towarowy NOVA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 4 i art. 53 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie, odpowiednio, art. 8 ust. 4 i art. 60 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Odesłanie do prawa krajowego, któremu podlega wcześniejszy znak towarowy - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak złej wiary - Artykuł 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. Artykuł 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001])
      (2021/C 349/44)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Abitron Germany GmbH (Langquaid, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci T. Dolde i K. Lüder)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Hetronic International, Inc. (Oklahoma City, Oklahoma, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat A. Wehlau)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 grudnia 2019 r. (sprawa R 521/2019-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Abitron Germany a Hetronic International.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Abitron Germany GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 103 z 30.3.2020.


title: Sprawa T-181/20: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Griba / CPVO (Stark Gugger) [Odmiany roślin – Wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin dla odmiany jabłka Stark Gugger – Badanie techniczne – Miejsce przeprowadzenia testów – Równość traktowania – Prawo do obrony – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/33

      Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Griba / CPVO (Stark Gugger)
      (Sprawa T-181/20) (1)

      (Odmiany roślin - Wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin dla odmiany jabłka Stark Gugger - Badanie techniczne - Miejsce przeprowadzenia testów - Równość traktowania - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia)
      (2021/C 349/45)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Griba Baumschulgenossenschaft landwirtschaftliche Gesellschaft (Terlano, Włohy) (przedstawiciel: adwokat G. Würtenberger)

         Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (przedstawiciele: M. Ekvad, O. Lamberti i F. Mattina, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów A. von Mühlendahla i H. Hartwiga)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję izby odwoławczej CPVO z dnia 24 stycznia 2020 (Sprawa A 008/2018) dotyczącą wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin dla odmiany jabłka Stark Gugger.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Griba Baumschulgenossenschaft landwirtschaftliche Gesellschaft zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 191 z 8.6.2020.


title: Sprawa T-182/20: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Griba / CPVO (Gala Perathoner) [Odmiany roślin – Wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin dla odmiany jabłka Gala Perathoner – Badanie techniczne – Miejsce przeprowadzenia testów – Równość traktowania – Prawo do obrony – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/34

      Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Griba / CPVO (Gala Perathoner)
      (Sprawa T-182/20) (1)

      (Odmiany roślin - Wniosek o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin dla odmiany jabłka Gala Perathoner - Badanie techniczne - Miejsce przeprowadzenia testów - Równość traktowania - Prawo do obrony - Obowiązek uzasadnienia)
      (2021/C 349/46)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Griba Baumschulgenossenschaft landwirtschaftliche Gesellschaft (Terlano, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Würtenberger)

         Strona pozwana: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (przedstawiciele: M. Ekvad, O. Lamberti i F. Mattina, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów A. von Mühlendahla i H. Hartwiga)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję izby odwoławczej CPVO z dnia 17 stycznia 2020 (Sprawa A 004/2016) dotyczącą wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin dla odmiany jabłka Gala Perathoner.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Griba Baumschulgenossenschaft landwirtschaftliche Gesellschaft zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 191 z 8.6.2020.


title: Sprawa T-297/20: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Fashioneast i AM.VI. / EUIPO – Moschillo (RICH JOHN RICHMOND) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy RICH JOHN RICHMOND – Brak rzeczywistego używania znaku towarowego – Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Używanie znaku towarowego w postaci różniącej się pod względem elementów, które zmieniają jego charakter odróżniający – Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 18 ust. 1 akapit drugi lit. a) rozporządzenia 2017/1001]]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/34

      Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Fashioneast i AM.VI. / EUIPO – Moschillo (RICH JOHN RICHMOND)
      (Sprawa T-297/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy RICH JOHN RICHMOND - Brak rzeczywistego używania znaku towarowego - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 58 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Używanie znaku towarowego w postaci różniącej się pod względem elementów, które zmieniają jego charakter odróżniający - Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 18 ust. 1 akapit drugi lit. a) rozporządzenia 2017/1001])
      (2021/C 349/47)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Fashioneast Sàrl (Luksemburg, Luksemburg), AM.VI. Srl (Neapol, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Camusso i M. Baghetti)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: R. Cottrell, J. Crespo Carrillo i V. Ruzek, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Moschillo Srl (Avellino, Włochy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 marca 2020 r. (sprawa R 1381/2019-2) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między, z jednej strony, Moschillo, a z drugiej strony, Fashioneast i AM.VI.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Fashioneast Sàrl i AM.VI. Srl zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 255 z 3.8.2020.


title: Sprawa T-389/20: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – KO / Komisja [Służba publiczna – Personel tymczasowy – Wynagrodzenie – Dodatek zagraniczny – Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego – Odmowa przyznania dodatku zagranicznego – Zwykłe miejsce zamieszkania – Okres próbny]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/35

      Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – KO / Komisja
      (Sprawa T-389/20) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Artykuł 4 ust. 1 lit. a) załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Odmowa przyznania dodatku zagranicznego - Zwykłe miejsce zamieszkania - Okres próbny)
      (2021/C 349/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: KO (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Champetier)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Bohr i A.C. Simon, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 270 TFUE, stwierdzenia nieważności decyzji Urzędu Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO) Komisji z dnia 18 października 2019 r. odmawiającej skarżącej przyznania dodatku zagranicznego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  KO zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 279 z 24.8.2020.


title: Sprawa T-399/20: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Cole Haan/EUIPO – Samsøe & Samsøe Holding (Ø) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Ø – Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy φ – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Podobieństwo oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/35

      Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Cole Haan/EUIPO – Samsøe & Samsøe Holding (Ø)
      (Sprawa T-399/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Ø - Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy φ - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2021/C 349/49)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Cole Haan LLC (Greenland, New Hampshire, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat G. Vos)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: T. Frydendahl i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Samsøe & Samsøe Holding A/S (Kopenhaga, Dania) (przedstawiciel: adwokat C. Jardorf)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 kwietnia 2020 r. (sprawa R 1375/2019-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Samsøe & Samsøe Holding a Cole Haan.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Cole Haan LLC zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

                  3)

                  Samsøe & Samsøe Holding A/S pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 271 z 17.8.2020.


title: Sprawa T-488/20: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Guerlain / EUIPO (Kształt podłużnej, stożkowatej i cylindrycznej szminki) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego – Kształt podłużnej, stożkowatej i cylindrycznej szminki – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter odróżniający – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/36

      Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Guerlain / EUIPO (Kształt podłużnej, stożkowatej i cylindrycznej szminki)
      (Sprawa T-488/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie trójwymiarowego unijnego znaku towarowego - Kształt podłużnej, stożkowatej i cylindrycznej szminki - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2021/C 349/50)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Guerlain (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat T. de Haan)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Pétrequin, A. Folliard-Monguiral i V. Ruzek, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 czerwca 2020 r. (sprawa R 2292/2019-1), dotyczącą rejestracji trójwymiarowego oznaczenia tworzonego przez kształt podłużnej, stożkowatej i cylindrycznej szminki jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności intelektualnej (EUIPO) z dnia 2 czerwca 2020 r. (sprawa R 2292/2019-1).

                  2)

                  EUIPO zostaje obciążone kosztami postępowania, w tym niezbędnymi kosztami poniesionymi przez Guerlain w związku z postępowaniem przed izbą odwoławczą EUIPO.

         (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2020.


title: Sprawa T-622/20: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Aldi / EUIPO (Cachet) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Cachet – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Charakter odróżniający – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/37

      Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Aldi / EUIPO (Cachet)
      (Sprawa T-622/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Cachet - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2021/C 349/52)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Aldi GmbH & Co. KG (Mülheim an der Ruhr, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci N. Lützenrath, C. Fürsen i M. Minkner)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Śliwińska i D. Hanf, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 11 sierpnia 2020 r. (sprawa R 452/2020-4), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Cachet jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 11 sierpnia 2020 r. (sprawa R 452/2020-4) w zakresie, w jakim dotyczy ona „preparatów higienicznych do celów medycznych”, wskazanych w zgłoszeniu znaku towarowego.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Aldi GmbH & Co. KG i EUIPO pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 399 z 23.11.2020.


title: Sprawa T-740/20: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Arnautu/Parlament [Prawo instytucjonalne – Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu – Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych – Windykacja nienależnie wypłaconych kwot – Zarzut niezgodności z prawem – Prawo do obrony – Błąd w ocenie]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/38

      Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Arnautu/Parlament
      (Sprawa T-740/20) (1)

      (Prawo instytucjonalne - Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu - Dodatek na zatrudnienie asystentów parlamentarnych - Windykacja nienależnie wypłaconych kwot - Zarzut niezgodności z prawem - Prawo do obrony - Błąd w ocenie)
      (2021/C 349/53)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Marie-Christine Arnautu (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat F. Wagner)

         Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: N. Görlitz, T. Lazian i M. Ecker, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji sekretarza generalnego Parlamentu z dnia 21 września 2020 r. w sprawie odzyskania od skarżącej kwoty 87 203,46 EUR nienależnie wypłaconej z tytułu zatrudnienia asystentów parlamentarnych oraz, po drugie, związanej z tą decyzją noty obciążeniowej z dnia 22 października 2020 r.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Marie-Christine Arnautu pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski.

         (1)  Dz.U. C 44 z dnia 8.2.2021.


title: Sprawa T-749/20: Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Veronese / EUIPO – Veronese Design Company (VERONESE) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Graficzny unijny znak towarowy VERONESE – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy VERONESE – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniejszej decyzji – Artykuł 72 ust. 6 rozporządzenia 2017/1001 – Powaga rzeczy osądzonej]

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/38

      Wyrok Sądu z dnia 14 lipca 2021 r. – Veronese / EUIPO – Veronese Design Company (VERONESE)
      (Sprawa T-749/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy VERONESE - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy VERONESE - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 53 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Decyzja wydana w następstwie stwierdzenia przez Sąd nieważności wcześniejszej decyzji - Artykuł 72 ust. 6 rozporządzenia 2017/1001 - Powaga rzeczy osądzonej)
      (2021/C 349/54)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Veronese (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat S. Herrburger)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: V. Ruzek, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Veronese Design Company Ltd (Kowloon, Hong Kong) (przedstawiciel: adwokat B. Lafont)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 października 2020 r. (sprawa R 1951/2020-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Veronese a Veronese Design Company.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Veronese zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 44 z 8.2.21.


title: Sprawa T-389/21: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2021 r. – Landesbank Baden-Württemberg / SRB

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/39

      Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2021 r. – Landesbank Baden-Württemberg / SRB
      (Sprawa T-389/21)
      (2021/C 349/55)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Landesbank Baden-Württemberg (Stuttgart, Niemcy) (przedstawiciele: H. Berger i M. Weber, Rechtsanwälte)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji za 2021 r. (SRB/ES/2021/22) wraz z jej załącznikami w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja wraz z załącznikiem I, załącznikiem II i załącznikiem III dotyczy składki skarżącej;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

            Tytułem żądania ewentualnego, w przypadku gdyby Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie istnieje w obrocie prawnym ze względu na użycie przez pozwaną niewłaściwego języka urzędowego i że w związku z tym skarga o stwierdzenie nieważności jest niedopuszczalna ze względu na brak przedmiotu sporu, skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie istnieje w obrocie prawnym w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej;

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez decyzję art. 81 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 (1) w związku z art. 3 rozporządzenia Rady nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. (2), ponieważ nie został on sporządzony w języku niemieckim, który jest językiem urzędowym stosowanym wobec skarżącej.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez decyzję obowiązku uzasadnienia wynikającego z art. 296 ust. 2 TFUE oraz art. 41 ust. 1 i 2 lit. c) Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), ponieważ zawiera liczne braki w uzasadnieniu, w szczególności w odniesieniu do zastosowania przez pozwaną licznych ustawowych uprawnień dyskrecjonalnych, i nie ujawnia danych innych instytucji.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez decyzję wymogu skutecznej ochrony sądowej przewidzianego w art. 47 ust. 1 karty, ponieważ kontrola sądowa tej decyzji jest praktycznie niemożliwa, a tym samym udaremniona jest skuteczna ochrona sądowa skarżącej.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa wyższej rangi przez art. 4–9 i załącznik I rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 (3), zmienionego rozporządzeniem delegowanym (UE) 2016/1434 (4) (zwanego dalej „rozporządzeniem delegowanym”), ponieważ przepisy te praktycznie uniemożliwiają kontrolę sądową decyzji, a tym samym udaremniają skuteczną ochronę prawną skarżącej.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący naruszenia prawa wyższej rangi przez art. 7 ust. 4 zdanie drugie rozporządzenia delegowanego, ponieważ przepis ten dopuszcza obiektywnie niewłaściwe i nieproporcjonalne rozróżnienie między członkami instytucjonalnego systemu ochrony („IPS”) oraz relatywizację wskaźnika IPS.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia przez decyzję m.in. art. 113 ust. 7 rozporządzenia (UE) nr 575/2013 (5) oraz wymogu obliczania składek w sposób adekwatny do ryzyka, ponieważ zastosowano w niej mnożnik 5/9 w odniesieniu do wskaźnika IPS dla skarżącej. Zróżnicowanie między instytucjami na poziomie wskaźnika IPS jest, ze względu na kompleksowe działanie ochronne IPS, sprzeczne z systemem i arbitralne.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia prawa wyższej rangi przez art. 6, 7 i 9 oraz załącznik I rozporządzenia delegowanego w szczególności ze względu na to, że naruszają one wymóg obliczania składek w sposób adekwatny do ryzyka, zasadę proporcjonalności i wymóg pełnego uwzględnienia okoliczności faktycznych.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący naruszenia przez decyzję swobody prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącą na podstawie art. 16 karty oraz zasady proporcjonalności, ponieważ zastosowane mnożniki korekty ryzyka nie są zgodne z ponadprzeciętnym profilem ryzyka skarżącej.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia przez decyzję art. 16 i 20 karty, jak również zasady proporcjonalności i prawa do dobrej administracji z powodu oczywistych błędów w wykonywaniu licznych uprawnień dyskrecjonalnych przez pozwaną.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty dotyczący naruszenia art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/UE (6) oraz wymogu obliczania składek w sposób adekwatny do ryzyka przez art. 20 ust. 1 zdanie pierwsze i drugie rozporządzenia delegowanego.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie nr 1 w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U. 1958, 17, s. 385).

         (3)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).

         (4)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/1434 z dnia 14 grudnia 2015 r. w sprawie sprostowania rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2016, L 233, s. 1).

         (5)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 575/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wymogów ostrożnościowych dla instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych, zmieniające rozporządzenie (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2013, L 176, s. 1).

         (6)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/EU oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014, L 173, s. 190).


title: Sprawa T-390/21: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2021 r. – DZ Bank / SRB

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/41

      Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2021 r. – DZ Bank / SRB
      (Sprawa T-390/21)
      (2021/C 349/56)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: DZ Bank AG Deutsche Zentral-Genossenschaftsbank, Frankfurt am Main (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Berger i M. Weber)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na Jednolity Fundusz Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/ES/2021/22), w tym załączników do tej decyzji, w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja, w tym załącznik I, załącznik II i załącznik III do niej, dotyczy składki skarżącej;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

            Tytułem żądania ewentualnego, na wypadek gdyby Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawnie nieistniejąca z uwagi na użycie przez pozwaną niewłaściwego języka urzędowego i że w związku z tym skarga o stwierdzenie nieważności jest niedopuszczalna ze względu na brak przedmiotu, strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że zaskarżona decyzja jest prawnie nieistniejąca w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów, które są zasadniczo identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-389/21, Landesbank Baden-Württemberg/SRB, lub podobne do nich.


title: Sprawa T-391/21: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2021 r. – Deutsche Kreditbank / SRB

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/41

      Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2021 r. – Deutsche Kreditbank / SRB
      (Sprawa T-391/21)
      (2021/C 349/57)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Deutsche Kreditbank AG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Berger i M. Weber)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na Jednolity Fundusz Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/ES/2021/22), w tym załączników do tej decyzji, w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja, w tym załącznik I, załącznik II i załącznik III do niej, dotyczy składki skarżącej;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

            Tytułem żądania ewentualnego, na wypadek gdyby Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawnie nieistniejąca z uwagi na użycie przez pozwaną niewłaściwego języka urzędowego i że w związku z tym skarga o stwierdzenie nieważności jest niedopuszczalna ze względu na brak przedmiotu, strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że zaskarżona decyzja jest prawnie nieistniejąca w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów:

                  1.

                  Zarzut pierwszy: decyzja narusza art. 81 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 (1) w związku z art. 3 rozporządzenia Rady nr 1 z dnia 15 kwietnia 1958 r. (2), ponieważ nie została sporządzona w języku niemieckim, który jest językiem urzędowym, jakiego należy używać wobec skarżącej.

                  2.

                  Zarzut drugi: decyzja narusza obowiązek uzasadnienia ustanowiony w art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 1 i ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), ponieważ obarczona jest licznymi brakami w uzasadnieniu, w szczególności w odniesieniu do wykorzystania przez pozwaną licznych uprawnień dyskrecjonalnych, jakie przyznaje jej prawo, i nie ujawnia danych innych instytucji.

                  3.

                  Zarzut trzeci: decyzja narusza wymóg skutecznej ochrony prawnej przewidziany w art. 47 akapit pierwszy karty, ponieważ sądowa kontrola tej decyzji jest praktycznie niemożliwa, co osłabia skuteczną ochronę prawną skarżącej.

                  4.

                  Zarzut czwarty: art. 4–9 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 (3) i załącznik I do tego rozporządzenia (zwanego dalej „rozporządzeniem delegowanym”), zmienionego rozporządzeniem delegowanym (UE) 2016/1434 (4), naruszają prawo wyższego rzędu, ponieważ praktycznie uniemożliwiają sądową kontrolę decyzji i tym samym osłabiają skuteczną ochronę prawną skarżącej.

                  5.

                  Zarzut piąty: art. 6, 7 i 9 rozporządzenia delegowanego oraz załącznik I do tego rozporządzenia naruszają prawo wyższego rzędu w szczególności ze względu na naruszenie wymogu obliczania składek w sposób współmierny do ryzyka, zasady proporcjonalności oraz wymogu pełnego uwzględnienia okoliczności faktycznych.

                  6.

                  Zarzut szósty: decyzja narusza przysługującą skarżącej wolność prowadzenia działalności gospodarczej, o której mowa w art. 16 karty, oraz zasadę proporcjonalności, ponieważ zastosowane mnożniki korekty o ryzyko są niewspółmierne do ponadprzeciętnego profilu ryzyka skarżącej.

                  7.

                  Zarzut siódmy: decyzja narusza art. 16 i 20 karty, a także zasadę proporcjonalności i prawo do dobrej administracji z powodu oczywistych błędów przy wykonywaniu przez pozwaną licznych uprawnień dyskrecjonalnych.

                  8.

                  Zarzut ósmy: art. 20 ust. 1 zdania pierwsze i drugie rozporządzenia delegowanego narusza art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/UE (5) oraz wymóg, by składki były obliczane w sposób współmierny do ryzyka.

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1).

         (2)  Rozporządzenie nr 1 w sprawie określenia systemu językowego Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej (Dz.U. 1958, 17, s. 385).

         (3)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).

         (4)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/1434 z dnia 14 grudnia 2015 r. w sprawie sprostowania rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2016, L 233, s. 1).

         (5)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/UE oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014, L 173, s. 190).


title: Sprawa T-392/21: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2021 r. – Landesbank Hessen-Thüringen Girozentrale / SRB

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/43

      Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2021 r. – Landesbank Hessen-Thüringen Girozentrale / SRB
      (Sprawa T-392/21)
      (2021/C 349/58)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Landesbank Hessen-Thüringen Girozentrale (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Berger i M. Weber)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na Jednolity Fundusz Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/ES/2021/22), w tym załączników do tej decyzji, w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja, w tym załącznik I, załącznik II i załącznik III do niej, dotyczy składki skarżącej;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

            Tytułem żądania ewentualnego, na wypadek gdyby Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawnie nieistniejąca z uwagi na użycie przez pozwaną niewłaściwego języka urzędowego i że w związku z tym skarga o stwierdzenie nieważności jest niedopuszczalna ze względu na brak przedmiotu, strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że zaskarżona decyzja jest prawnie nieistniejąca w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów, które są zasadniczo identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-389/21, Landesbank Baden-Württemberg/SRB, lub podobne do nich.


title: Sprawa T-393/21: Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2021 r. – Max Heinr. Sutor / SRB

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/43

      Skarga wniesiona w dniu 5 lipca 2021 r. – Max Heinr. Sutor / SRB
      (Sprawa T-393/21)
      (2021/C 349/59)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Max Heinr. Sutor OHG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Glos, M. Rätz i T. Kreft)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie składek ex ante za 2021 r. na Jednolity Fundusz Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/ES/2021/22) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżącej, w tym komunikatu pozwanej z dnia 14 kwietnia 2021 r. wyjaśniającego tę decyzję i dotyczącego skarżącej w zakresie danych wykorzystanych do obliczenia składek ex ante za 2021 r. na Jednolity Fundusz Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/ES/2021/24);

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi następujące zarzuty:

                  1.

                  Zarzut pierwszy: naruszenie art. 5 ust. 1 lit. e) rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 (1) ze względu na to, że pozwana nie wyłączyła utrzymywanych przez skarżącą w truście środków pieniężnych klientów z obliczenia opłaty bankowej za 2021 r. Artykuł 5 ust. 1 lit. e) rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 stosuje się do takich wyłączonych z masy upadłości środków pieniężnych klientów co najmniej w drodze analogii.

                  2.

                  Zarzut drugi: naruszenie zasady proporcjonalności w rozumieniu art. 70 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (UE) nr 806/2014 (2) w związku z art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/UE (3) w zakresie, w jakim decyzja nakłada stukrotnie wyższą opłatę bankową wyłącznie na podstawie wolnych od ryzyka zobowiązań powierniczych wykazanych przez skarżącą w bilansie.

                  3.

                  Zarzut trzeci: naruszenie zasady równego traktowania ze względu na to, że decyzja – bez obiektywnego uzasadnienia – traktuje skarżącą w sposób odmienny od instytucji kredytowych, których krajowe standardy rachunkowości nie wymagają wykazania zobowiązań powierniczych lub które stosują MSSF, oraz od firm inwestycyjnych, które zarządzają środkami pieniężnymi klientów.

                  4.

                  Zarzut czwarty: naruszenie art. 16 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”) ze względu na to, że włączenie do podstawy obliczenia wolnych od ryzyka zobowiązań powierniczych prowadzi do stukrotnego podwyższenia opłaty bankowej skarżącej za 2021 r., przy czym ingerencja ta nie jest uzasadniona.

                  5.

                  Zarzut piąty: naruszenie art. 49 w związku z art. 54 TFUE ze względu na to, że decyzja ogranicza przysługującą skarżącej swobodę wykonywania działalności w państwie członkowskim, w którym ma ona główny zakład, i to w sposób nieproporcjonalny, oraz dyskryminuje skarżącą w stosunku do instytucji kredytowych w innych państwach członkowskich.

                  6.

                  Zarzut szósty: naruszenie art. 17 ust. 3 i 4 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 z uwagi na to, że pozwana nie uwzględniła zmienionych następczo przez skarżącą danych sprawozdawczych za lata składkowe 2018–2020 przy ustalaniu rocznej składki należnej za okres składkowy 2021 i nie obniżyła odpowiednio opłaty bankowej skarżącej za 2021 r.

                  7.

                  Zarzut siódmy: naruszenie prawa do bycia wysłuchanym w rozumieniu art. 41 ust. 1 i ust. 2 lit. a) karty ze względu na to, że termin wyznaczony skarżącej na zapoznanie się z projektem indywidualnego zawiadomienia o poborze opłaty bankowej za 2021 r. oraz na przekazanie pozwanej uwag w ramach konsultacji wynosił w rzeczywistości jedynie trzy dni.

                  8.

                  Zarzut ósmy: naruszenie art. 41 ust. 1 i ust. 2 lit. c) karty oraz art. 296 akapit drugi TFUE ze względu na to, że uzasadnienie decyzji nie pozwala skarżącej na sprawdzenie wysokości jej składki.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty: naruszenie zasady skutecznej ochrony prawnej w rozumieniu art. 47 akapit pierwszy karty ze względu na to, że uzasadnienie nie pozwala skarżącej na dokonanie oceny, czy należy wnieść sprawę do właściwego sądu.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty (pomocniczo): art. 4–7 i 9 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 oraz załącznik I do tego rozporządzenia są nieważne, ponieważ – ze względu na współzależność składek i wykorzystania poufnych danych osób trzecich – wymagają one od pozwanej wydania decyzji naruszającej obowiązek uzasadnienia.

                  11.

                  Zarzut jedenasty (pomocniczo): art. 4–7 i 9 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 oraz załącznik I do tego rozporządzenia są nieważne ze względu na to, że naruszają wymóg skutecznej ochrony prawnej w rozumieniu art. 47 akapit pierwszy karty.

                  12.

                  Zarzut dwunasty (pomocniczo): podstawa obliczenia przewidziana w art. 14 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 11 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 jest nieważna, ponieważ narusza art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/UE oraz zasadę równego traktowania.

                  13.

                  Zarzut trzynasty (pomocniczo): podstawa obliczenia przewidziana w art. 14 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 11 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 jest nieważna, ponieważ narusza art. 16 karty.

                  14.

                  Zarzut czternasty (pomocniczo): podstawa obliczenia przewidziana w art. 14 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 11 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 jest nieważna, ponieważ narusza art. 49 w związku z art. 54 TFUE.

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).

         (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1).

         (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/UE oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014, L 173, s. 190).


title: Sprawa T-394/21: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2021 r. – Bayerische Landesbank / SRB

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/45

      Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2021 r. – Bayerische Landesbank / SRB
      (Sprawa T-394/21)
      (2021/C 349/60)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Bayerische Landesbank (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Berger i M. Weber)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na Jednolity Fundusz Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/ES/2021/22), w tym załączników do tej decyzji, w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja, w tym załącznik I, załącznik II i załącznik III do niej, dotyczy składki skarżącej;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

            Tytułem żądania ewentualnego, na wypadek gdyby Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawnie nieistniejąca z uwagi na użycie przez pozwaną niewłaściwego języka urzędowego i że w związku z tym skarga o stwierdzenie nieważności jest niedopuszczalna ze względu na brak przedmiotu, strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że zaskarżona decyzja jest prawnie nieistniejąca w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów, które są zasadniczo identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-389/21, Landesbank Baden-Württemberg/SRB, lub podobne do nich.


title: Sprawa T-395/21: Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2021 r. – DZ Hyp / SRB

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/46

      Skarga wniesiona w dniu 6 lipca 2021 r. – DZ Hyp / SRB
      (Sprawa T-395/21)
      (2021/C 349/61)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: DZ Hyp AG (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Berger i M. Weber)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na Jednolity Fundusz Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/ES/2021/22), w tym załączników do tej decyzji, w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja, w tym załącznik I, załącznik II i załącznik III do niej, dotyczy składki skarżącej;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

            Tytułem żądania ewentualnego, na wypadek gdyby Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawnie nieistniejąca z uwagi na użycie przez pozwaną niewłaściwego języka urzędowego i że w związku z tym skarga o stwierdzenie nieważności jest niedopuszczalna ze względu na brak przedmiotu, strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że zaskarżona decyzja jest prawnie nieistniejąca w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów, które są zasadniczo identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-389/21, Landesbank Baden-Württemberg/SRB, lub podobne do nich.


title: Sprawa T-396/21: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – Deutsche Bank / SRB

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/46

      Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2021 r. – Deutsche Bank / SRB
      (Sprawa T-396/21)
      (2021/C 349/62)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Deutsche Bank AG (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Berger i M. Weber)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na Jednolity Fundusz Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/ES/2021/22), w tym załączników do tej decyzji, w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja, w tym załącznik I, załącznik II i załącznik III do niej, dotyczy składki skarżącej;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi osiem zarzutów:

                  1.

                  Zarzut pierwszy: decyzja narusza obowiązek uzasadnienia ustanowiony w art. 296 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 1 i ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), ponieważ obarczona jest licznymi brakami w uzasadnieniu, w szczególności w odniesieniu do wykorzystania przez pozwaną licznych uprawnień dyskrecjonalnych, jakie przyznaje jej prawo, i nie ujawnia danych innych instytucji.

                  2.

                  Zarzut drugi: decyzja narusza wymóg skutecznej ochrony prawnej przewidziany w art. 47 akapit pierwszy karty, ponieważ sądowa kontrola tej decyzji jest praktycznie niemożliwa, co osłabia skuteczną ochronę prawną skarżącej.

                  3.

                  Zarzut trzeci: art. 4–9 rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 (1) i załącznik I do tego rozporządzenia (zwanego dalej „rozporządzeniem delegowanym”), zmienionego rozporządzeniem delegowanym (UE) 2016/1434 (2), naruszają prawo wyższego rzędu, ponieważ praktycznie uniemożliwiają sądową kontrolę decyzji i tym samym osłabiają skuteczną ochronę prawną skarżącej.

                  4.

                  Zarzut czwarty: decyzja narusza art. 4 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/81 (3) w związku z art. 69 ust. 1 rozporządzenia (UE) nr 806/2014 (4) (zwanego dalej „rozporządzeniem SRM”), ponieważ rocznego poziomu docelowego nie określono na podstawie kwoty depozytów gwarantowanych na początku fazy akumulacji; pomocniczo: art. 69 ust. 1 rozporządzenia SRM narusza prawo wyższego rzędu.

                  5.

                  Zarzut piąty: art. 6, 7 i 9 rozporządzenia delegowanego oraz załącznik I do tego rozporządzenia naruszają prawo wyższego rzędu w szczególności ze względu na naruszenie wymogu obliczania składek w sposób współmierny do ryzyka, zasady proporcjonalności oraz wymogu pełnego uwzględnienia okoliczności faktycznych.

                  6.

                  Zarzut szósty: decyzja narusza przysługującą skarżącej wolność prowadzenia działalności gospodarczej, o której mowa w art. 16 karty, oraz zasadę proporcjonalności, ponieważ zastosowane mnożniki korekty o ryzyko są niewspółmierne do bardzo wysokiej zdolności skarżącej do pokrycia strat, a tym samym do znacznie niższego ryzyka wykorzystania Jednolitego Funduszu Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji w przypadku restrukturyzacji i likwidacji skarżącej.

                  7.

                  Zarzut siódmy: decyzja narusza art. 16 i 20 karty, a także zasadę proporcjonalności i prawo do dobrej administracji z powodu oczywistych błędów przy wykonywaniu przez pozwaną licznych uprawnień dyskrecjonalnych.

                  8.

                  Zarzut ósmy: art. 20 ust. 1 zdania pierwsze i drugie rozporządzenia delegowanego narusza art. 103 ust. 7 dyrektywy 2014/59/UE (5) oraz wymóg, by składki były obliczane w sposób współmierny do ryzyka.

         (1)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2015/63 z dnia 21 października 2014 r. uzupełniające dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 11, s. 44).

         (2)  Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2016/1434 z dnia 14 grudnia 2015 r. w sprawie sprostowania rozporządzenia delegowanego (UE) 2015/63 uzupełniającego dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz mechanizmów finansowania restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2016, L 233, s. 1).

         (3)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) 2015/81 z dnia 19 grudnia 2014 r. określające jednolite warunki stosowania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 w odniesieniu do składek ex ante wnoszonych na rzecz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (Dz.U. 2015, L 15, s. 1).

         (4)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 806/2014 z dnia 15 lipca 2014 r. ustanawiające jednolite zasady i jednolitą procedurę restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych w ramach jednolitego mechanizmu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1093/2010 (Dz.U. 2014, L 225, s. 1).

         (5)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/59/UE z dnia 15 maja 2014 r. ustanawiająca ramy na potrzeby prowadzenia działań naprawczych oraz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych oraz zmieniająca dyrektywę Rady 82/891/EWG i dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/24/WE, 2002/47/WE, 2004/25/WE, 2005/56/WE, 2007/36/WE, 2011/35/UE, 2012/30/UE i 2013/36/UE oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1093/2010 i (UE) nr 648/2012 (Dz.U. 2014, L 173, s. 190).


title: Sprawa T-404/21: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2021 r. – DVB Bank / SRB

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/48

      Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2021 r. – DVB Bank / SRB
      (Sprawa T-404/21)
      (2021/C 349/63)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: DVB Bank SE (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci H. Berger i M. Weber)

         Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji z dnia 14 kwietnia 2021 r. w sprawie obliczenia składek ex ante za 2021 r. na Jednolity Fundusz Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/ES/2021/22), w tym załączników do tej decyzji, w zakresie, w jakim zaskarżona decyzja, w tym załącznik I, załącznik II i załącznik III do niej, dotyczy składki skarżącej;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

            Tytułem żądania ewentualnego, na wypadek gdyby Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawnie nieistniejąca z uwagi na użycie przez pozwaną niewłaściwego języka urzędowego i że w związku z tym skarga o stwierdzenie nieważności jest niedopuszczalna ze względu na brak przedmiotu, strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że zaskarżona decyzja jest prawnie nieistniejąca w zakresie, w jakim dotyczy skarżącej;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dziesięć zarzutów, które są zasadniczo identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-389/21, Landesbank Baden-Württemberg/SRB, lub podobne do nich.


title: Sprawa T-434/21: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2021 r. – TO / EEA

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/48

      Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2021 r. – TO / EEA
      (Sprawa T-434/21)
      (2021/C 349/64)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: TO (przedstawiciel: É. Boigelot, avocat)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Środowiska (EEA)

         Żądania

      Skarżąca wnosi do Sądu o
      stwierdzenie:

                  —

                  nieważności decyzji EEA z dnia 21 września 2020 r. w zakresie w jakim EEA, po tym, jak zdecydowała się uwzględnić wniosek o uzyskanie zwrotu dodatku na zagospodarowanie, który został omyłkowo odliczony przez tę agencję przy wypłacie kwot należnych na podstawie wyroku Sądu z dnia 11 czerwca 2019 r. w sprawie T-462/17, postanowiła jednakże – i to w tym zakresie decyzja jest zaskarżona – odmówić uwzględnienia innych wniosków złożonych przez skarżącą między innymi w jej wiadomości poczty elektronicznej z dnia 16 września 2020 r., do której zaskarżona decyzja wyraźnie się odnosi i które miały na celu uzyskanie, poza zwrotem niesłusznie odliczonego dodatku na zagospodarowanie:

                              —

                              istotnej części kwoty odprawy z tytułu rozwiązania stosunku pracy – nieustalonej liczbowo ze względu na brak szczegółowego rozliczenia – nadal należnej i powiększonej o odsetki od dnia 22 września 2016 r. i od dnia ogłoszenia wyroku od zasądzonej kwoty do dnia całkowitej zapłaty,

                              —

                              szczegółowego rozliczenia kwot należnych tytułem dochodzonych kwot głównych, odsetek i kwot dodatkowych oraz kwot już wypłaconych skarżącej, które powinny w pierwszej kolejności pokryć odsetki i kwoty dodatkowe, a następnie kwoty główne oraz

                              —

                              odszkodowania z tytułu niezgodnego z prawem działania administracji polegającego, po pierwsze, na naruszeniu przyznanej skarżącej przez Sąd poufności przez poinformowanie – w drodze rozliczenia jej wynagrodzenia za sierpień 2019 r. ujmującego wpłacone kwoty – jej nowego pracodawcy o sporze z EEA, a po drugie, na odmowie przekazania jej wymiany korespondencji z jej ówczesnym przedstawicielem zarówno przez wydaniem wspomnianego powyżej wyroku, jaki i po jego wydaniu;

                  —

                  stwierdzenia nieważności decyzji EEA, podjętej poprzez wydanie zaskarżonej decyzji, by nie zastosować się do wyroku Sądu z dnia 11 czerwca 2019 r. w sprawie T-462/17 w zaskarżonym powyżej zakresie, w odniesieniu do kwoty głównej;

                  —

                  całkowitego wykonania wyroku Sądu z dnia 11 czerwca 2019 r. w sprawie T-462/17 w odniesieniu do kwot głównych, odsetek i kwot dodatkowych oraz naprawienia w pełni szkody, jaką poniosła i jaką poniesie w wyniku podjęcia i wykonania tej zaskarżonej decyzji, jeżeli EEA wypłaci na jej rzecz:

                              —

                              kwotę odpowiadającą odprawie z tytułu rozwiązania stosunku pracy, której zapłatę zasądzono od EEA oraz odliczonemu dodatkowi na zagospodarowanie w wysokości 2 950 EUR, jeżeli nie został jeszcze zwrócony, a od całości kwoty zostaną naliczone odsetki od dnia 22 września 2016 r.;

                              —

                              kwotę 20 000 EUR tytułem zryczałtowanego odszkodowania za szkodę poniesioną w wyniku udostępnienia osobom trzecim jej danych osobowych oraz w wyniku naruszenia zasad poufności, w szczególności wobec obecnego pracodawcy skarżącej;

                              —

                              kwotę 20 000 EUR tytułem zryczałtowanego odszkodowania za szkodę poniesioną w wyniku odmowy przekazania jej wymiany korespondencji z jej przedstawicielem zarówno przez wydaniem wspomnianego powyżej wyroku, jaki i po jego wydaniu;

                  —

                  obciążenia pozwanej całością kosztów postępowania, zgodnie z art. 134 regulaminu postepowania przed Sądem Unii Europejskiej.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 266 TFUE oraz zasad dobrej wiary i dobrej administracji w ten sposób, że EEA nie przyjęła środków, jakich wymaga wykonie korzystnego dla skarżącej wyroku Sądu.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), naruszenia obowiązku uzasadnienia i naruszenia obowiązku dbałości.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący dalszego naruszenia danych osobowych skarżącej, co stanowi okoliczność obciążającą w świetle pierwszego wyroku oraz naruszenie art. 7 i 8 karty i art. 12 rozporządzenia (WE) nr 45/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2000 r. o ochronie osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych przez instytucje i organy wspólnotowe i o swobodnym przepływie takich danych (Dz.U. 2001, L 8, s. 1).


title: Sprawa T-435/21: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2021 r. – TK / Komisja

text:
               30.8.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 349/49

      Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2021 r. – TK / Komisja
      (Sprawa T-435/21)
      (2021/C 349/65)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: TK (przedstawiciel: S. Orlandi, avocat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzyznaniu jej awansu do grupy zaszeregowania AD 15 w ramach postępowania w sprawie awansu za 2020 r.;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji o przyznaniu awansu do grupy zaszeregowania AD 15 urzędnikom, którzy uzyskali awans w ramach postępowania w sprawie awansu za 2020 r.;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, art. 45 Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej i zasady równego traktowania. Skarżący podnosi również zarzut niezgodności z prawem decyzji Komisji SEC (2007) 605 z dnia 10 maja 2007 r. w sprawie zasad i procedur mających zastosowanie do awansu personelu kierowniczego wyższego szczebla w szczególności ze względu na to, że nie przewiduje ona, by odwołania były rozpatrywane przez organ inny niż komisja konsultacyjna ds. awansu personelu kierowniczego wyższego szczebla. Ponadto skarżący twierdzi, że komisja powinna mieć możliwość uwzględnienia odwołania bez ograniczenia liczbą urzędników, którzy mogą uzyskać awans do wyższej grupy zaszeregowania, wyczerpaną w chwili sporządzenia listy urzędników, którzy uzyskali awans.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie. Skarżący powołuje się w tym względzie na szereg obiektywnych czynników dotyczących między innymi stażu pracy i punktów za osiągnięcia i wskazuje, że ogół tych czynników dowodzi braku zasadności zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa C-168/20: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 listopada 2021 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division (business and property courts, insolvency and companies list) – Zjednoczone Królestwo] – BJ, działający w charakterze syndyka masy upadłości pana M, oraz OV, działający w charakterze syndyka masy upadłości pana M / Pani M, MH, ILA, pan M [Odesłanie prejudycjalne – Swobodny przepływ osób – Obywatelstwo Unii – Artykuł 21 TFUE – Swoboda przedsiębiorczości – Artykuł 49 TFUE – Równość traktowania – Dyrektywa 2004/38/WE – Artykuł 24 ust. 1 – Przepisy Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uzależniające co do zasady pełne i automatyczne wyłączenie uprawnień emerytalnych wynikających z programu emerytalnego z masy upadłości od wymogu zatwierdzenia danego programu emerytalnego do celów podatkowych – Nałożenie tego wymogu w postępowaniu upadłościowym na obywatela Unii, który skorzystał z przysługującego mu prawa do swobodnego przemieszczania się w celu stałego wykonywania działalności na własny rachunek w Zjednoczonym Królestwie – Uprawnienia emerytalne wywodzone przez tego obywatela Unii z programu emerytalnego ustanowionego i zatwierdzonego do celów podatkowych w państwie członkowskim pochodzenia – Wykluczenie tych uprawnień emerytalnych z korzyści wynikających z rzeczonego wyłączenia z masy upadłości – Zastosowanie do tych uprawnień emerytalnych systemu wyłączenia z masy upadłości znacznie mniej korzystnego dla upadłego]

text:
               10.1.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/7

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 listopada 2021 r. [wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division (business and property courts, insolvency and companies list) – Zjednoczone Królestwo] – BJ, działający w charakterze syndyka masy upadłości pana M, oraz OV, działający w charakterze syndyka masy upadłości pana M / Pani M, MH, ILA, pan M
      (Sprawa C-168/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swobodny przepływ osób - Obywatelstwo Unii - Artykuł 21 TFUE - Swoboda przedsiębiorczości - Artykuł 49 TFUE - Równość traktowania - Dyrektywa 2004/38/WE - Artykuł 24 ust. 1 - Przepisy Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uzależniające co do zasady pełne i automatyczne wyłączenie uprawnień emerytalnych wynikających z programu emerytalnego z masy upadłości od wymogu zatwierdzenia danego programu emerytalnego do celów podatkowych - Nałożenie tego wymogu w postępowaniu upadłościowym na obywatela Unii, który skorzystał z przysługującego mu prawa do swobodnego przemieszczania się w celu stałego wykonywania działalności na własny rachunek w Zjednoczonym Królestwie - Uprawnienia emerytalne wywodzone przez tego obywatela Unii z programu emerytalnego ustanowionego i zatwierdzonego do celów podatkowych w państwie członkowskim pochodzenia - Wykluczenie tych uprawnień emerytalnych z korzyści wynikających z rzeczonego wyłączenia z masy upadłości - Zastosowanie do tych uprawnień emerytalnych systemu wyłączenia z masy upadłości znacznie mniej korzystnego dla upadłego)
      (2022/C 11/09)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division (business and property courts, insolvency and companies list)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: BJ, działający w charakterze syndyka masy upadłości pana M, oraz OV, działający w charakterze syndyka masy upadłości pana M

         Strona pozwana: pani M, MH, ILA, pan M

         Sentencja

      Artykuł 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie przepisowi prawa państwa członkowskiego, który uzależnia co do zasady pełne i automatyczne wyłączenie z masy upadłości uprawnień emerytalnych wynikających z programu emerytalnego od wymogu, aby w chwili ogłoszenia upadłości dany program był zatwierdzony do celów podatkowych w tym państwie, jeżeli wymóg ten jest ustanowiony w sytuacji, w której obywatel Unii, który przed ogłoszeniem upadłości skorzystał z przysługującego mu prawa do swobodnego przemieszczania się, osiedlając się na stałe w tym państwie w celu prowadzenia tam działalności gospodarczej na własny rachunek, wywodzi uprawnienia emerytalne z programu emerytalnego ustanowionego i zatwierdzonego do celów podatkowych w państwie członkowskim pochodzenia, chyba że ograniczenie swobody przedsiębiorczości przewidziane w tym przepisie krajowym jest uzasadnione, gdy stanowi nadrzędny wzgląd interesu ogólnego, jest odpowiednie dla zagwarantowania realizacji celu, któremu służy ten przepis, i nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tego celu.

         (1)  Dz.U. C 262 z 10.8.2020.


title: Sprawa C-611/21 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 5 lipca 2021 r. w sprawie T-128/21, Bese/EUIPO – Mixtec (rubyred CRANBERRY), wniesione w dniu 20 września 2021 r. przez Lajos Bese

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/6

      Odwołanie od postanowienia Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 5 lipca 2021 r. w sprawie T-128/21, Bese/EUIPO – Mixtec (rubyred CRANBERRY), wniesione w dniu 20 września 2021 r. przez Lajos Bese
      (Sprawa C-611/21 P)
      (2022/C 191/07)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: Lajos Bese

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
      Postanowieniem z dnia 11 lutego 2022 r. wiceprezes Trybunału orzekł, że odwołanie zostaje odrzucone jako niedopuszczalne oraz że Lajos Bese pokrywa własne koszty.


title: Sprawa C-50/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Paris (Francja) w dniu 25 stycznia 2022 r. – SOGEFINANCEMENT/RW, UV

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Paris (Francja) w dniu 25 stycznia 2022 r. – SOGEFINANCEMENT/RW, UV
      (Sprawa C-50/22)
      (2022/C 191/16)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour d'appel de Paris

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SOGEFINANCEMENT

         Strona pozwana: RW, UV

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w świetle zasad pewności prawa i autonomii proceduralnej państw członkowskich zasada skuteczności sankcji wynikająca z art. 23 dyrektywy 2008/48/WE (1) sprzeciwia się temu, aby sąd nie mógł uwzględnić z urzędu przepisu prawa krajowego wynikającego z art. 14 wspomnianej dyrektywy, opatrzonego zgodnie z prawem krajowym sankcją nieważności umowy, po upływie przysługującego konsumentowi pięcioletniego terminu przedawnienia do żądania unieważnienia umowy kredytu w drodze wniesienia powództwa lub w drodze podniesienia zarzutu?

                  2)

                  Czy w świetle zasad pewności prawa i autonomii proceduralnej państw oraz zasady dyspozycyjności zasada skuteczności sankcji wynikająca z art. 23 dyrektywy 2008/48/WE sprzeciwia się temu, aby sąd nie mógł orzec nieważności umowy kredytu po uwzględnieniu z urzędu przepisu prawa krajowego wynikającego z art. 14 ww. dyrektywy w sytuacji, gdy konsument nie wysunął takiego żądania unieważnienia ani nawet nie wyraził na nie zgody?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (Dz.U. 2008, L 133, s. 66).


title: Sprawa T-141/22: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2022 r. – Sport1/EUIPO – SFR (SFR SPORT1)

text:
               10.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/35

      Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2022 r. – Sport1/EUIPO – SFR (SFR SPORT1)
      (Sprawa T-141/22)
      (2022/C 191/45)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Sport1 GmbH (Ismaning, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Krekel i C. Otto)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Société française du radiotelephone – SFR (Paryż, Francja)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „SFR SPORT1” w kolorach czerwonym, białym i czarnym – zgłoszenie nr 16 161 317

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 grudnia 2021 r. w sprawie R 2329/2020-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-499/18 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 maja 2021 r. – Bayer CropScience AG, Bayer AG / Association générale des producteurs de maïs et autres céréales cultivées de la sous-famille des panicoïdées (AGPM) i in. [Odwołanie – Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 – Artykuły 4 i 21 – Kryteria zatwierdzenia – Przegląd zatwierdzenia – Środki ochrony roślin – Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 485/2013 – Substancje czynne klotianidyna i imidachlopryd – Nasiona zaprawione środkami ochrony roślin zawierającymi te substancje czynne – Zakaz stosowania do użytku nieprofesjonalnego – Zasada ostrożności]

text:
               12.7.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 278/2

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 6 maja 2021 r. – Bayer CropScience AG, Bayer AG / Association générale des producteurs de maïs et autres céréales cultivées de la sous-famille des panicoïdées (AGPM) i in.
      (Sprawa C-499/18 P) (1)

      (Odwołanie - Rozporządzenie (WE) nr 1107/2009 - Artykuły 4 i 21 - Kryteria zatwierdzenia - Przegląd zatwierdzenia - Środki ochrony roślin - Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 485/2013 - Substancje czynne klotianidyna i imidachlopryd - Nasiona zaprawione środkami ochrony roślin zawierającymi te substancje czynne - Zakaz stosowania do użytku nieprofesjonalnego - Zasada ostrożności)
      (2021/C 278/02)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Bayer CropScience AG, Bayer AG (przedstawiciele: M. Zdzieborska, Solicitor, A. Robert, avocate, K. Nordlander, advokat, C. Zimmermann, avocat i P. Harrison, solicitor)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Association générale des producteurs de maïs et autres céréales cultivées de la sous-famille des panicoïdées (AGPM), The National Farmers’ Union (NFU) (przedstawiciele: początkowo H. Mercer, QC, i J. Robb, barrister, których upoważnił N. Winter, solicitor, a następnie H. Mercer, QC, J. Robb, barrister, i K. Tandy, advocate), Association européenne pour la protection des cultures (ECPA) (przedstawiciele: początkowo D. Abrahams, E. Mullier i I. de Seze, avocats, a następnie D. Abrahams i E. Mullier, avocats), Rapool-Ring GmbH Qualitätsraps deutscher Züchter, European Seed Association (ESA) (przedstawiciele: początkowo P. de Jong, avocat, K. Claeyé, advocaat, i E. Bertolotto, avocate, a następnie P. de Jong, avocat, i K. Claeyé, advocaat), Agricultural Industries Confederation Ltd (przedstawiciele: początkowo P. de Jong, avocat, K. Claeyé, advocaat, i E. Bertolotto, avocate, a następnie J. Gaul i P. de Jong, avocats, oraz K. Claeyé, advocaat), Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Eggers, P. Ondrůšek, X. Lewis i I. Naglis, pełnomocnicy), Union nationale de l’apiculture française (UNAF) (przedstawiciele: B. Fau i J.-F. Funke, avocats), Deutscher Berufs- und Erwerbsimkerbund eV, Österreichischer Erwerbsimkerbund (pełnomocnicy: B. Tschida i A. Willand, Rechtsanwälte), Pesticide Action Network Europe (PAN Europe), Bee Life European Beekeeping Coordination (Bee Life), Buglife – The Invertebrate Conservation Trust, Stichting Greenpeace Council (Greenpeace) (przedstawiciel: B. Kloostra, advocaat), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: początkowo C. Meyer-Seitz, A. Falk, H. Shev, J. Lundberg i E. Karlsson, a następnie C. Meyer-Seitz, H. Shev i E. Karlsson, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający Komisję Europejską: Stichting De Bijenstichting (przedstawiciel: L. Smale, advocate)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie, w zakresie, w jakim zostało wniesione przez Bayer AG, jest niedopuszczalne.

                  2)

                  W zakresie, w jakim odwołanie zostało wniesione przez Bayer CropScience AG, zostaje ono oddalone.

                  3)

                  Bayer CropScience AG i Bayer AG pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję Europejską, Union nationale de l’apiculture française (UNAF), Deutscher Berufs- und Erwerbsimkerbund eV, Österreichischer Erwerbsimkerbund, Pesticide Action Network Europe (PAN Europe), Bee Life European Beekeeping Coordination (Bee Life), Buglife – The Invertebrate Conservation Trust i Stichting Greenpeace Council (Greenpeace).

                  4)

                  The National Farmers’ Union (NFU) i Agricultural Industries Confederation Ltd oraz Stichting De Bijenstichting pokrywają własne koszty.

                  5)

                  Królestwo Szwecji pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 381 z 22.10.2018.