201806290721986832018/C 249/523262018TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180528424321Sprawa T-326/18: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2018 r. – Herrero Torres / EUIPO – DZ Licores (CARAJILLO LICOR 43 CUARENTA Y TRES)
 ---documentbreak--- C2492018PL4210120180528PL0052421432Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2018 r. – Herrero Torres / EUIPO – DZ Licores (CARAJILLO LICOR 43 CUARENTA Y TRES)
   (Sprawa T-326/18)2018/C 249/52Język skargi: hiszpański
      Strony

      Strona skarżąca: José-Ramón Herrero Torres (Castellón de la Plana, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J.V. Gil Martí)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: DZ Licores, SLU. (Kartagina, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: DZ Licores, SLU.

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy „CARAJILLO LICOR 43 CUARENTA Y TRES” – zgłoszenie nr 14 444 855

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 marca 2018 r. w sprawie R 2104/202017–5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z powodu jej niezgodności z prawem i zasądzenie kosztów postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 5 oraz art. 59 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


201806290571986502018/C 249/533342018TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180531434421Sprawa T-334/18: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2018 r. – Bodegas Altun / EUIPO – Codorníu (ANA DE ALTUN)
 ---documentbreak--- C2492018PL4310120180531PL0053431442Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2018 r. – Bodegas Altun / EUIPO – Codorníu (ANA DE ALTUN)
   (Sprawa T-334/18)2018/C 249/53Język skargi: hiszpański
      Strony

      Strona skarżąca: Bodegas Altun, SL (Baños de Ebro, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Oria Sousa-Montes)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Codorníu, SA (Esplugues de Llobregat, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy ANA DE ALTUN – zgłoszenie nr 11 860 913

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 marca 2018 r. w sprawie R 173/2018-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

            —

            Naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


201806290661986582018/C 249/42652017TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180417333422Sprawa T-65/17: Postanowienie Sądu z dnia 17 kwietnia 2018 r. – Westbrae Natural / EUIPO – Kaufland Warenhandel (COCONUT DREAM) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego COCONUT DREAM — Wycofanie sprzeciwu — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)
 ---documentbreak--- C2492018PL3320120180417PL0042332342Postanowienie Sądu z dnia 17 kwietnia 2018 r. – Westbrae Natural / EUIPO – Kaufland Warenhandel (COCONUT DREAM)
   (Sprawa T-65/17) (
         1
      )
   „(Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego COCONUT DREAM — Wycofanie sprzeciwu — Następcza bezprzedmiotowość sporu — Umorzenie postępowania)”2018/C 249/42Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Westbrae Natural, Inc. (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: D. McFarland, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: S. Hanne, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Kaufland Warenhandel GmbH & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 listopada 2016 r. (sprawa R 182/2016-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Kaufland Warenhandel a Westbrae Natural.

      Sentencja

            1)

            Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

            2)

            Westbrae Natural, Inc. pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

      (
         1
      )	Dz.U. C 86 z 20.3.2017.


201806290171986382018/C 249/046712017CJC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL201711273311Sprawa C-671/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 27 września 2017 r. w sprawie T-366/16, Gaki / Europol, wniesione w dniu 27 listopada 2017 r. przez Anastasię-Soultanę Gaki
 ---documentbreak--- C2492018PL310120171127PL00043131Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 27 września 2017 r. w sprawie T-366/16, Gaki / Europol, wniesione w dniu 27 listopada 2017 r. przez Anastasię-Soultanę Gaki
   (Sprawa C-671/17 P)2018/C 249/04Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Wnosząca odwołanie: Anastasia-Soultana Gaki (przedstawiciel: G. Keisers, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Agencja Unii Europejskiej ds. Współpracy Organów Ścigania (Europol)
   Postanowieniem z dnia 7 czerwca 2018 r. Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dziesiąta izba) w części oddalił odwołanie jako oczywiście bezzasadne, a w części je odrzucił jako oczywiście niedopuszczalne i postanowił, że wnosząca odwołanie pokryje własne koszty.


201806290561986672018/C 249/272102016TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180606222321Sprawa T-210/16: Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2018 r. – Lukash / Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie — Zamrożenie środków finansowych — Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Pozostawienie nazwy skarżącej w wykazie osób objętych tymi środkami — Obowiązek uzasadnienia — Nieprzestrzeganie kryteriów umieszczenia w wykazie — Błąd dotyczący okoliczności faktycznych — Błąd w ocenie — Prawo do obrony — Prawo do skutecznego środka prawnego — Prawo własności)
 ---documentbreak--- C2492018PL2210120180606PL0027221232Wyrok Sądu z dnia 6 czerwca 2018 r. – Lukash / Rada
   (Sprawa T-210/16) (
         1
      )
   „(Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w związku z sytuacją na Ukrainie — Zamrożenie środków finansowych — Wykaz osób, podmiotów i organów, w odniesieniu do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych — Pozostawienie nazwy skarżącej w wykazie osób objętych tymi środkami — Obowiązek uzasadnienia — Nieprzestrzeganie kryteriów umieszczenia w wykazie — Błąd dotyczący okoliczności faktycznych — Błąd w ocenie — Prawo do obrony — Prawo do skutecznego środka prawnego — Prawo własności)”2018/C 249/27Język postępowania: francuski
      Strony

      Strona skarżąca: Olena Lukash (Kijów, Ukraina) (przedstawiciele: adwokat M. Cessieux)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Naert i J.P. Hix, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie na podstawie art. 263 TFUE, mające na celu stwierdzenie nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2014/119/WPZiB z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 66, s. 26) i rozporządzenia Rady (UE) nr 208/2014 z dnia 5 marca 2014 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 66, s. 1), po drugie, decyzji Rady (WPZiB) 2015/364 z dnia 5 marca 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB (Dz.U. 2015, L 62, s. 25) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/357 z dnia 5 marca 2015 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 (Dz.U. 2015, L 62, s. 1), po trzecie, decyzji Rady (WPZiB) 2015/876 z dnia 5 czerwca 2015 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB (Dz.U. 2015, L 142, s. 30) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/869 z dnia 5 czerwca 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 (Dz.U. 2015, L 142, s. 1), po czwarte, decyzji Rady (WPZiB) 2016/318 z dnia 4 marca 2016 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB (Dz.U. 2016, L 60, s. 76) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/311 z dnia 4 marca 2016 r. wykonującego rozporządzenie (UE) nr 208/2014 (Dz.U. 2016, L 60, s. 1), oraz po piąte, decyzji Rady (WPZiB) 2017/381 z dnia 3 marca 2017 r. zmieniającej decyzję 2014/119/WPZiB (Dz.U. 2017, L 58, s. 34) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2017/374 z dnia 3 marca 2017 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 208/2014 (Dz.U. 2017, L 58, s. 1) w zakresie, w jakim umieszczono i utrzymano nazwisko skarżącej w wykazie osób, podmiotów i organów, do których stosuje się te środki ograniczające.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Olena Lukash zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 243 z 4.7.2016.


201806290271986372018/C 249/142662018CJC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180417101011Sprawa C-266/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Poznaniu (Polska) w dniu 17 kwietnia 2018 – Aqua med sp. z o.o. z siedzibą w Opalenicy przeciwko Irenie Skórze
 ---documentbreak--- C2492018PL1010120180417PL0014101101Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Poznaniu (Polska) w dniu 17 kwietnia 2018 – Aqua med sp. z o.o. z siedzibą w Opalenicy przeciwko Irenie Skórze
   (Sprawa C-266/18)2018/C 249/14Język postępowania: polski
      Sąd odsyłający

   Sąd Okręgowy w Poznaniu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Aqua med sp. z o.o. z siedzibą w Opalenicy

      Strona pozwana: Irena Skóra

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy przeprowadzana przez sąd krajowy z urzędu kontrola postanowień umowy zawartej z konsumentem w kwestii określenia sądu właściwego do rozpoznania sporu, a która znajduje oparcie w art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (
                  1
               ) i orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (w sprawie C-243/08 Pannom GSM Zrt. Przeciwko Erzsebet Sustiknć Gyórfi), winna także obejmować takie postanowienia umowy, które wprawdzie regulują kwestię właściwości sądu do rozstrzygania sporu między stronami, ale w ten tylko sposób, że odsyłają do regulacji prawa krajowego?

            2)

            W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze – czy podjęta przez sąd kontrola powinna doprowadzić do zastosowania reguł właściwości w taki sposób, aby zapewnić konsumentowi ochronę wynikającą z treści dyrektywy, a co za tym idzie możliwości rozpoznania sprawy przez sąd umiejscowiony najbliżej wobec miejsca zamieszkania/stałego pobytu konsumenta?

      (
         1
      )	Dz.U. L 95, s.29; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 15 Tom 002 P. 288 – 293


201806290141986762018/C 249/05152018CJC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL201801093312Sprawa C-15/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 9 stycznia 2018 r. – Finnair PLC / Igor Turtschin i in.
 ---documentbreak--- C2492018PL320120180109PL00053231Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 9 stycznia 2018 r. – Finnair PLC / Igor Turtschin i in.
   (Sprawa C-15/18)2018/C 249/05Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca i wnosząca skargę rewizyjną: Finnair PLC

      Strona pozwana i druga strona postępowania rewizyjnego: Igor Turtschin, Evgeniya Turtschina, Leon Turtschin
   Postanowieniem Trybunału z dnia 6 czerwca 2018 r. sprawa zostaje wykreślona z rejestru Trybunału.


201806290621986522018/C 249/543402018TC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180531444411Sprawa T-340/18: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2018 r. – Gibson Brands / EUIPO – Wilfer (Kształt gitary)
 ---documentbreak--- C2492018PL4410120180531PL0054441441Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2018 r. – Gibson Brands / EUIPO – Wilfer (Kształt gitary)
   (Sprawa T-340/18)2018/C 249/54Język skargi: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Gibson Brands (Nashville, Tennessee, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: K. Hughes, solicitor, A.Renck i C. Stöber, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Hans-Peter Wilfer (Markeneukirchen, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt gitary) – unijny znak towarowy nr 9 179 953

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 marca 2018 r. w sprawie R 415/2017-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

            —

            obciążenie EUIPO i Hansa-Petera Wilfera, na wypadek gdyby wstąpił do postępowania w charakterze interwenienta, kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

            —

            Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. a) w związku z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

            —

            naruszenie art. 52 ust. 2 w związku z art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009.


201806290191986782018/C 249/152672018CJC24920180716PL01PLINFO_JUDICIAL20180417101122Sprawa C-267/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 17 kwietnia 2018 r. – Delta Antrepriză de Construcţii şi Montaj 93 SA / Compania Naţională de Administrare a Infrastructurii Rutiere SA
 ---documentbreak--- C2492018PL1020120180417PL0015102112Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony Curtea de Apel Bucureşti (Rumunia) w dniu 17 kwietnia 2018 r. – Delta Antrepriză de Construcţii şi Montaj 93 SA / Compania Naţională de Administrare a Infrastructurii Rutiere SA
   (Sprawa C-267/18)2018/C 249/15Język postępowania: rumuński
      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Bucureşti

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Delta Antrepriză de Construcţii şi Montaj 93 SA

      Strona pozwana: Compania Naţională de Administrare a Infrastructurii Rutiere SA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 57 ust. 4 lit. g) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE (
         1
      ) można interpretować w ten sposób, że rozwiązanie umowy w sprawie zamówienia publicznego z powodu tego, że część robót została zlecona podwykonawcom bez zgody instytucji zamawiającej, stanowi znaczące lub uporczywe niedociągnięcie w spełnieniu istotnego wymogu w ramach wcześniejszej umowy w sprawie zamówienia publicznego, które prowadzi do wykluczenia wykonawcy z udziału w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego?
   (
         1
      )	Dz.U. 2014 L 94, s. 65.


201808030712050852018/C 294/653442018TC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180604515111Sprawa T-344/18: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2018 r. – Rubycon i Rubycon Holdings/Komisja
 ---documentbreak--- C2942018PL5110120180604PL0065511511Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2018 r. – Rubycon i Rubycon Holdings/Komisja
   (Sprawa T-344/18)2018/C 294/65Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Rubycon Corp. (Ina City, Japonia) i Rubycon Holdings Co. Ltd (Ina City) (przedstawiciele: J. Rivas Andrés, A. Federle i M. Relange, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2018) 1768 final z dnia 21 marca 2018 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia EOG w sprawie AT.40136 – Capacitors w zakresie dotyczącym Rubycon, w szczególności art. 1(h), art. 2(k), art. 2(l) i art. 4;

            —

            nakazanie znacznego obniżenia kwoty grzywny nałożonej na Rubycon na podstawie art. 2 zaskarżonej decyzji do poziomu niestanowiącego dyskryminacji oraz odpowiadającego wyjątkowemu zakresowi współpracy Rubyconu;

            —

            obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżące.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczy tego, że zaskarżona decyzja jest dotknięta naruszeniem prawa w zakresie, w jakim Komisja odmówiła przyznania Rubycon korzyści wynikających z „częściowego zwolnienia” na podstawie pkt 26 obwieszczenia Komisji w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych (
                  1
               ) z uwagi na zwiększoną wagę naruszenia.

            2.

            Zarzut drugi dotyczy tego, że zaskarżona decyzja jest niewystarczająco uzasadniona i dotknięta naruszeniem prawa w zakresie dotyczącym wniosku Komisji, aby nie odbiegać od wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1/2003 (
                  2
               ) i nie przyznawać Rubyconowi dodatkowego obniżenia grzywny, z naruszeniem obowiązujących w prawie Unii zasad proporcjonalności i równego traktowania oraz zasady adekwatności kar i sankcji.

      (
         1
      )	Obwieszczenie Komisji w sprawie zwalniania z grzywien i zmniejszania grzywien w sprawach kartelowych (Dz.U. 2006 C 298, s.17)
   (
         2
      )	Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (Dz.U. 2006 C, s.2).


201808030512050312018/C 294/333652018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180604252511Sprawa C-365/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 4 czerwca 2018 r. – Shell Italia E & P SpA / Ministero dello Sviluppo Ecconomico i in.
 ---documentbreak--- C2942018PL2510120180604PL0033251251Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia (Włochy) w dniu 4 czerwca 2018 r. – Shell Italia E & P SpA / Ministero dello Sviluppo Ecconomico i in.
   (Sprawa C-365/18)2018/C 294/33Język postępowania: włoski
      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Shell Italia E & P SpA

      Strona pozwana: Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero dell’Economia e delle Finanze, Autorità di Regolazione per l’Energia, Reti e Ambiente

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepisy zawarte w art. 6 ust. 1 dyrektywy 94/22/EWG (
         1
      ) i w motywie szóstym tej dyrektywy sprzeciwiają się przepisom krajowym, w szczególności art. 19 ust. 5a dekretu ustawodawczego nr 625 z 1996 r., który – w związku z wykładnią dokonaną przez Consiglio di Stato w wyroku nr 290/2018 – umożliwia wprowadzenie obowiązku stosowania, w odniesieniu do uiszczenia opłaty koncesyjnej, parametru QE opartego na notowaniach ropy naftowej i innych paliw, a nie wskaźnika Pfor opartego na cenie gazu na rynku krótkoterminowym?
   (
         1
      )	Dyrektywa 94/22/WE Parlamentu europejskiego i Rady z dnia 30 maja 1994 r. w sprawie warunków udzielania i korzystania z zezwoleń na poszukiwanie, badanie i produkcję węglowodorów (Dz.U L 164, s. 3, wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 6, t. 2, s. 262).


201808030172050452018/C 294/494012018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180618353622Sprawa C-401/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Praze (Republika Czeska) w dniu 18 czerwca 2018 r. – Herst, s.r.o. / Odvolací finanční ředitelství
 ---documentbreak--- C2942018PL3520120180618PL0049352362Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Praze (Republika Czeska) w dniu 18 czerwca 2018 r. – Herst, s.r.o. / Odvolací finanční ředitelství
   (Sprawa C-401/18)2018/C 294/49Język postępowania: czeski
      Sąd odsyłający

   Krajský soud v Praze

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Herst, s.r.o.

      Strona przeciwna: Odvolací finanční ředitelství

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy za podatnika w rozumieniu art. 138 ust. 2 lit. b) dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (
                  1
               ) (zwanej dalej „dyrektywą VAT”) należy uznać każdego podatnika? Jeśli tak nie jest, to w odniesieniu do których podatników przepis ten ma zastosowanie?

            2)

            Jeżeli Trybunał Sprawiedliwości stwierdzi, że art. 138 ust. 2 lit. b) dyrektywy VAT znajduje zastosowanie w sytuacji takiej, jak w postępowaniu głównym (w której nabywcą wyrobów jest podatnik zarejestrowany do celów podatku), to czy przepis ten należy interpretować w taki sposób, że w sytuacji gdy wysyłka lub transport tych wyrobów następuje zgodnie z odpowiednimi przepisami dyrektywy Rady 2008/118/WE w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG (
                  2
               ) (zwanej dalej „dyrektywą o podatku akcyzowym”), należy za dostawę uprawniającą do zwolnienia zgodnie z tym przepisem uznać dostawę mającą związek z procedurą w rozumieniu dyrektywy o podatku akcyzowym, nawet jeżeli poza tym nie są spełnione przesłanki zwolnienia przewidziane w art. 138 ust. 1 dyrektywy VAT ze względu na uznanie innej transakcji za transport towarów?

            3)

            Jeżeli Trybunał Sprawiedliwości stwierdzi, że art. 138 ust. 2 lit. b) dyrektywy VAT nie znajduje zastosowania w sytuacji takiej, jak w postępowaniu głównym, to czy fakt, że towary są przewożone w procedurze zawieszenia poboru akcyzy, jest rozstrzygający dla ustalenia, którą z szeregu następujących po sobie dostaw należy uznać za transport do celów prawa do zwolnienia z VAT zgodnie z art. 138 ust. 1 dyrektywy VAT?

            4)

            Czy podatnik nabywa „prawo do rozporządzania towarem jak właściciel” w rozumieniu dyrektywy VAT w sytuacji, gdy nabywa towar od innego podatnika bezpośrednio dla konkretnego odbiorcy w celu realizacji jego uprzedniego zamówienia (określającego rodzaj towaru, ilość, miejsce pochodzenia i czas dostawy), jeżeli sam fizycznie nie obraca towarem, ponieważ w związku z zawarciem umowy sprzedaży odbiorca towarów zgadza się na to, że sam zorganizuje transport towaru z miejsca jego pochodzenia, a podatnik jedynie pośredniczy w dostępie do zamówionego towaru za pośrednictwem swoich dostawców i przekazuje informacje niezbędne do odebrania towaru (w jego imieniu lub w imieniu jego poddostawców w łańcuchu dostaw), przy czym jego zyskiem z transakcji jest różnica między ceną zakupu i sprzedaży tego towaru, a w łańcuchu dostaw nie jest fakturowana cena transportu towaru?

            5)

            Czy skoro dyrektywa o podatku akcyzowym w swoich przepisach (np. w art. 4 pkt 1, art. 17 lub art. 19) stanowi bezpośrednio lub pośrednio poprzez ograniczenia w faktycznym obrocie danym towarem niezbędne warunki do przeniesienia „prawa do rozporządzania towarem (podlegającym podatkowi akcyzowemu) jak właściciel” w rozumieniu dyrektywy VAT, to za dostawę towaru na potrzeby VAT uznać należy również przyjęcie dostawy towaru w procedurze zawieszenia poboru podatku akcyzowego przez uprawnionego właściciela składu podatkowego lub zarejestrowanego odbiorcę, pozostające w zgodzie z warunkami wynikającymi z dyrektywy o podatku akcyzowym?

            6)

            Czy w związku z tym na potrzeby określenia dostawy, do której przyporządkowany jest transport w łańcuchu dostaw towaru w procedurze zawieszenia poboru podatku akcyzowego z pojedynczym transportem, również transport w rozumieniu ustawy VAT uważać należy za rozpoczęty i zakończony w zgodzie z przepisami art. 20 dyrektywy o podatku akcyzowym?

            7)

            Czy zasada neutralności VAT albo jakakolwiek inna zasada prawa unijnego stoi na przeszkodzie zastosowaniu konstytucyjnej zasady prawa krajowego in dubio mitius, która w sytuacji niejednoznaczności normy prawnej, kiedy norma obiektywnie pozwala na przyjęcie różnych wyników wykładni, nakazuje organom władzy publicznej przyjąć wynik wykładni na korzyść adresata normy prawnej (tu podatnika VAT)? Czy zastosowanie tej zasady byłoby w zgodzie z prawem unijnym chociaż wtedy, gdyby zostało ograniczone do sytuacji, w której istotne okoliczności faktyczne sprawy miały miejsce przed przedstawieniem wiążącej wykładni spornego zagadnienia prawnego przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który za właściwy uznał inny, mniej korzystny dla podatnika, wynik wykładni?
            W przypadku dopuszczalności zastosowania zasady in dubio mitius:

            8)

            Czy z perspektywy ograniczeń wynikających z prawa unijnego w czasie, w którym doszło do opodatkowanej transakcji w niniejszej sprawie (listopad–maj 2013 r.), uważać można było za niejasne i pozwalające na przyjęcie dwóch wyników wykładni zagadnienie, czy prawne pojęcie dostawy, ewentualnie transportu towaru, ma (albo nie ma) na potrzeby dyrektywy o podatku akcyzowym taki sam zakres, jak na potrzeby dyrektywy VAT?

      (
         1
      )	Dz.U. 2006, L 347, s. 1.
   (
         2
      )	Dz.U. 2009, L 9, s. 12.


201808030232050132018/C 294/233482018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180529171711Sprawa C-348/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 29 maja 2018 r. – Azienda Agricola Barausse Antonio e Gabriele – Società semplice / Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA)
 ---documentbreak--- C2942018PL1710120180529PL0023171171Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 29 maja 2018 r. – Azienda Agricola Barausse Antonio e Gabriele – Società semplice / Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA)
   (Sprawa C-348/18)2018/C 294/23Język postępowania: włoski
      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca apelację: Azienda Agricola Barausse Antonio e Gabriele – Società semplice

      Druga strona postępowania: Agenzia per le Erogazioni in Agricoltura (AGEA)

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 2 ust. 1 rozporządzenia (EWG) nr 3950/92 (
         1
      ) należy interpretować – także w świetle uzasadnienia dokonanego przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 5 maja 2011 r. w sprawach połączonych C-230/09 i C-231/09 w odniesieniu do art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 1788/2003/WE (
         2
      ) – w ten sposób, że ponowny przydział niewykorzystanej części krajowej ilości referencyjnej przeznaczonej na dostawy może zostać dokonany zgodnie z obiektywnymi kryteriami pierwszeństwa ustalonymi przez państwa członkowskie, czy też należy go interpretować w ten sposób, że ten etap wyrównania ma być podporządkowany wyłącznemu kryterium proporcjonalności?
   (
         1
      )	Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3950/92 z dnia 28 grudnia 1992 r. ustanawiające opłatę dodatkową w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 405, s. 1).
   (
         2
      )	Rozporządzenie Rady (WE) nr 1788/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych (Dz.U. L 270, s. 123).


201808030482050202018/C 294/052192016CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL201806285511Sprawa C-219/16 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 czerwca 2018 r. – Lowell Financial Services GmbH, dawniej GFKL Financial Services AG/Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec [Odwołanie – Pomoc państwa – Niemieckie ustawodawstwo podatkowe dotyczące przenoszenia niektórych strat na przyszłe lata podatkowe („klauzula restrukturyzacji”) – Decyzja stwierdzająca niezgodność systemu pomocy z rynkiem wewnętrznym – Skarga o stwierdzenie nieważności – Dopuszczalność – Artykuł 263 akapit czwarty TFUE – Osoba, której akt dotyczy indywidualnie – Artykuł 107 ust. 1 TFUE – Pojęcie pomocy państwa – Warunek dotyczący selektywności – Określenie ram odniesienia – Kwalifikacja prawna okoliczności faktycznych]
 ---documentbreak--- C2942018PL510120180628PL00055151Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 czerwca 2018 r. – Lowell Financial Services GmbH, dawniej GFKL Financial Services AG/Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec
   (Sprawa C-219/16 P) (
         1
      )
   „[Odwołanie — Pomoc państwa — Niemieckie ustawodawstwo podatkowe dotyczące przenoszenia niektórych strat na przyszłe lata podatkowe („klauzula restrukturyzacji”) — Decyzja stwierdzająca niezgodność systemu pomocy z rynkiem wewnętrznym — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Artykuł 263 akapit czwarty TFUE — Osoba, której akt dotyczy indywidualnie — Artykuł 107 ust. 1 TFUE — Pojęcie pomocy państwa — Warunek dotyczący selektywności — Określenie ram odniesienia — Kwalifikacja prawna okoliczności faktycznych]”2018/C 294/05Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Wnosząca odwołanie: Lowell Financial Services GmbH, dawniej GFKL Financial Services AG (przedstawiciele: M Schweda, J. Eggers, M. Knebelsberger i F. Loose, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, T. Maxian Rusche i K. Blanck-Putz, pełnomocnicy), Republika Federalna Niemiec

      Sentencja

            1)

            Odwołanie wzajemne zostaje oddalone.

            2)

            Uchyla się pkt 2 i 3 sentencji wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 4 lutego 2016 r., GFKL Financial Services/Komisja (T-620/11, EU:T:2016:59).

            3)

            Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2011/527/UE z dnia 26 stycznia 2011 r. w sprawie pomocy państwa C 7/10 (ex CP 250/09 i NN 5/10) przyznanej przez Niemcy – Program pomocy dotyczący przeniesienia strat podatkowych w przypadku restrukturyzacji przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji („Sanierungsklausel”).

            4)

            Komisja Europejska zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Lowell Financial Services GmbH zarówno w postępowaniu w pierwszej instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

      (
         1
      )	Dz.U. C 222 z 20.6.2016.


201808030042049972018/C 294/243492018CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180530181811Sprawa C-349/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vredegerecht te Antwerpen (Belgia) w dniu 30 maja 2018 r. – Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen (NMBS) / Mbutuku Kanyeba.
 ---documentbreak--- C2942018PL1810120180530PL0024181181Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vredegerecht te Antwerpen (Belgia) w dniu 30 maja 2018 r. – Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen (NMBS) / Mbutuku Kanyeba.
   (Sprawa C-349/18)2018/C 294/24Język postępowania: niderlandzki
      Sąd odsyłający

   Vredegerecht te Antwerpen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen (NMBS)

      Strona pozwana: Mbutuku Kanyeba

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy art. 9 pkt 4 [rozporządzenia (WE) nr] 1371/200[7] (
                  1
               ) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego praw i obowiązków pasażerów w ruchu kolejowym w zw. z art. 2 lit. a) i art. 3 dyrektywy 93/13 (
                  2
               ) należy interpretować w ten sposób, że między pasażerem a przewoźnikiem kolejowym w każdym wypadku powstaje stosunek prawny o charakterze umownym, nawet jeśli pasażer korzysta z usług świadczonych przez przewoźnika bez zakupu biletu?

            2)

            W razie udzielenia na powyższe pytanie odpowiedzi przeczącej, czy ochrona przed nieuczciwymi warunkami umownymi rozciąga się również na podróżnego, który korzysta z transportu publicznego bez zakupienia biletu i w związku z tym zachowaniem jest on zobowiązany do uiszczenia dopłaty przewyższającej cenę biletu na podstawie ogólnych warunków przewoźnika, które są uważane za powszechnie obowiązujące na podstawie swojego regulacyjnego charakteru lub też z uwagi na ich opublikowanie w dzienniku urzędowym państwa?

            3)

            Czy art. 6 dyrektywy 93/13 w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, który przewiduje, iż „Państwa członkowskie stanowią, że na mocy prawa krajowego nieuczciwe warunki w umowach zawieranych przez sprzedawców lub dostawców z konsumentami nie będą wiążące dla konsumenta, a umowa w pozostałej części będzie nadal obowiązywała strony, jeżeli jest to możliwe po wyłączeniu z niej nieuczciwych warunków” sprzeciwia się w każdym przypadku ograniczeniu warunku uznanego za nieuczciwy, jak również zastosowaniu w jego miejsce przepisów ogólnych?

            4)

            W razie udzielenia na powyższe pytanie odpowiedzi przeczącej, w jakich okolicznościach sąd krajowy może ograniczyć warunek umowny uznany za nieuczciwy, jak również zastosować w jego miejsce przepisy ogólne[?]

            5)

            W razie niemożliwości udzielenia na powyższe pytania odpowiedzi in abstracto, nasuwa się pytanie czy w przypadku, gdy państwowy przewoźnikiem kolejowym sankcjonuje osobę podróżującą bez ważnego biletu cywilnie przez zobowiązanie jej do uiszczenia dopłaty równej albo przewyższającej cenę za przejazd, a sąd uzna poddaną kontroli dopłatę za nieuczciwą w rozumieniu art. 2 pkt)a w zw. z art. 3 dyrektywy 93/13, to czy art. 6 dyrektywy 93/13 sprzeciwia się stwierdzeniu przez sąd tego warunku za nieważny i zastosowaniu ogólnych przepisów regulujących zasady odpowiedzialności w celu naprawienia szkody poniesionej przez państwowego przewoźnika kolejowego.

      (
         1
      )	Dz.U. 2007 L 315, s. 14.
   (
         2
      )	Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. 1993, L 95, s.29).


201808030552050322018/C 294/122302017CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL2018062791022Sprawa C-230/17: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – Erdem Deha Altiner, Isabel Hanna Ravn / Udlændingestyrelsen (Odesłanie prejudycjalne – Obywatelstwo Unii – Artykuł 21 ust. 1 TFUE – Dyrektywa 2004/38/WE – Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich – Prawo pobytu obywatela państwa trzeciego, członka rodziny obywatela Unii, w państwie członkowskim, którego przynależność państwową posiada obywatel Unii – Wjazd tego członka rodziny na terytorium danego państwa członkowskiego po powrocie do tego państwa członkowskiego obywatela Unii)
 ---documentbreak--- C2942018PL920120180627PL001292102Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 27 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret – Dania) – Erdem Deha Altiner, Isabel Hanna Ravn / Udlændingestyrelsen
   (Sprawa C-230/17) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Obywatelstwo Unii — Artykuł 21 ust. 1 TFUE — Dyrektywa 2004/38/WE — Prawo do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich — Prawo pobytu obywatela państwa trzeciego, członka rodziny obywatela Unii, w państwie członkowskim, którego przynależność państwową posiada obywatel Unii — Wjazd tego członka rodziny na terytorium danego państwa członkowskiego po powrocie do tego państwa członkowskiego obywatela Unii)”2018/C 294/12Język postępowania: duński
      Sąd odsyłający

   Østre Landsre

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Erdem Deha Altiner, Isabel Hanna Ravn

      Strona pozwana: Udlændingestyrelsen

      Sentencja

   Artykuł 21 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, które nie przewiduje przyznania na podstawie prawa Unii pochodnego prawa pobytu obywatelowi państwa trzeciego, który jest członkiem rodziny obywatela Unii posiadającego przynależność państwową tego państwa członkowskiego i który powraca do niego po pobycie – na podstawie prawa Unii i zgodnie z tym prawem – w innym państwie członkowskim, w sytuacji gdy wspomniany członek rodziny danego obywatela Unii nie wjechał na terytorium państwa członkowskiego pochodzenia tego obywatela Unii lub nie złożył w tym państwie wniosku o wydanie dokumentu pobytowego „w naturalnej konsekwencji” powrotu danego obywatela Unii do tego państwa członkowskiego, pod warunkiem że uregulowanie to wymaga, w ramach całościowej oceny, uwzględnienia również innych istotnych elementów, w szczególności tych, które mogą wykazać, że mimo odstępu czasowego między powrotem do rzeczonego państwa obywatela Unii a wjazdem do tego samego państwa członkowskiego członka jego rodziny życie rodzinne zbudowane i umocnione w przyjmującym państwie członkowskim nie ustało, a zatem może uzasadniać przyznanie zainteresowanemu członkowi rodziny pochodnego prawa pobytu. Dokonanie stosownych ustaleń należy do sądu odsyłającego.
   (
         1
      )	Dz.U. C 213 z 3.7.2017.


201808030462050182018/C 294/132462017CJC29420180820PL01PLINFO_JUDICIAL20180627101121Sprawa C-246/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – Ibrahima Diallo / État belge (Odesłanie prejudycjalne – Obywatelstwo Unii Europejskiej – Dyrektywa 2004/38/WE – Artykuł 10 ust. 1 – Wniosek o wydanie karty pobytu członka rodziny obywatela Unii – Wydanie – Termin – Wydanie i doręczenie decyzji – Skutki nieprzestrzegania terminu sześciu miesięcy – Autonomia proceduralna państw członkowskich – Zasada skuteczności)
 ---documentbreak--- C2942018PL1010120180627PL0013101112Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 27 czerwca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État – Belgia) – Ibrahima Diallo / État belge
   (Sprawa C-246/17) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Obywatelstwo Unii Europejskiej — Dyrektywa 2004/38/WE — Artykuł 10 ust. 1 — Wniosek o wydanie karty pobytu członka rodziny obywatela Unii — Wydanie — Termin — Wydanie i doręczenie decyzji — Skutki nieprzestrzegania terminu sześciu miesięcy — Autonomia proceduralna państw członkowskich — Zasada skuteczności)”2018/C 294/13Język postępowania: francuski
      Sąd odsyłający

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ibrahima Diallo

      Strona pozwana: État belge

      Sentencja

            1)

            Artykuł 10 dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, należy interpretować w ten sposób, że decyzja w sprawie wniosku o wydanie karty pobytu członka rodziny obywatela Unii Europejskiej powinna zostać wydana i doręczona w przewidzianym w tym przepisie terminie sześciu miesięcy.

            2)

            Dyrektywę 2004/38 należy interpretować w ten sposób, że stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które nakłada na właściwe organy krajowe obowiązek wydania zainteresowanemu z urzędu karty pobytu członka rodziny obywatela Unii Europejskiej, w przypadku przekroczenia terminu sześciu miesięcy, o którym mowa w art. 10 ust. 1 dyrektywy 2004/38, bez stwierdzenia uprzednio, że zainteresowany rzeczywiście spełnia warunki zamieszkiwania w przyjmującym państwie członkowskim zgodnie z prawem Unii.

            3)

            Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie orzecznictwu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którym po stwierdzeniu przez sąd nieważności decyzji o odmowie wydania karty pobytu członka rodziny obywatela Unii Europejskiej, właściwemu organowi krajowemu przysługuje automatycznie ponownie w całości określony w art. 10 ust. 1 dyrektywy 2004/38 termin sześciu miesięcy.

      (
         1
      )	Dz.U. C 231 z 17.7.2017.


title: Sprawa C-422/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano (Włochy) w dniu 28 czerwca 2018 r. – FR / Ministero dell’interno – Commissione Territoriale per il riconoscimento della Protezione Internazionale presso la Prefettura U.T.G. di Milano

text:
               3.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano (Włochy) w dniu 28 czerwca 2018 r. – FR / Ministero dell’interno – Commissione Territoriale per il riconoscimento della Protezione Internazionale presso la Prefettura U.T.G. di Milano
      (Sprawa C-422/18)
      (2018/C 311/10)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale di Milano

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: FR

         Strona pozwana: Ministero dell’interno – Commissione Territoriale per il riconoscimento della Protezione Internazionale presso la Prefettura U.T.G. di Milano

         Pytanie prejudycjalne

      Czy zasadę lojalnej współpracy oraz zasady równoważności i skutecznej ochrony prawnej, o których mowa w art. 4 ust. 3 i art. 19 ust. 1 TUE, art. 47 ust. 1 i 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, a także w dyrektywie 2013/32/UE (1) (w szczególności w art. 22 i 46), należy interpretować w ten sposób, że: a) prawo Unii wymaga, aby środek zaskarżenia, w przypadku, gdy prawo krajowe przewiduje go dla postępowań dotyczących oddalenia wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, automatycznie wywoływał skutek wstrzymujący?; b) stoją one na przeszkodzie postępowaniu takiemu jak włoskie postępowanie (art. 35a ust. 13 dekretu ustawodawczego nr 25/2008, zmienionego dekretem ustawodawczym nr 13/17, przekształconego w ustawę nr 46/17), w którym sąd rozpatrujący skargę osoby ubiegającej się o azyl – której wniosek został oddalony przez organ administracji rozpatrujący wnioski o udzielenie azylu i przez sąd pierwszej instancji – może oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji odmownej, biorąc pod uwagę tylko zasadność zarzutów odwoławczych zawartych w skardze na decyzję wydaną przez ten sam sąd, który rozpatruje wstrzymanie wykonania, nie zaś niebezpieczeństwo wyrządzenia poważnej i nieodwracalnej szkody?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. L 180, s. 60).


title: Sprawa C-424/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Veneto (Włochy) w dniu 27 czerwca 2018 r. – Italy Emergenza Cooperativa Sociale, Associazione Volontaria di Pubblica Assistenza „Croce Verde” / Ulss 5 Polesana Rovigo, Regione del Veneto

text:
               3.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/10

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Veneto (Włochy) w dniu 27 czerwca 2018 r. – Italy Emergenza Cooperativa Sociale, Associazione Volontaria di Pubblica Assistenza „Croce Verde” / Ulss 5 Polesana Rovigo, Regione del Veneto
      (Sprawa C-424/18)
      (2018/C 311/11)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Veneto

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Italy Emergenza Cooperativa Sociale, Associazione Volontaria di Pubblica Assistenza „Croce Verde”

         Strona przeciwna: Ulss 5 Polesana Rovigo, Regione del Veneto

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 10 lit. h) oraz motyw 28 dyrektywy 2014/24/UE (1) należy interpretować w ten sposób, że:

                              a)

                              usługi transportu sanitarnego, dla których wymagana jest w pojeździe obecność kierowcy pojazdów ratunkowych i co najmniej jednego ratownika, posiadającego kwalifikacje i kompetencje wynikające z zaliczenia kursu i egzaminu w przedmiocie ratownictwa, oraz

                              b)

                              usługi transportowe przewidziane w ramach podstawowych poziomów opieki zdrowotnej [Livelli Essenziali di Assistenza (LEA)] realizowane przy użyciu pojazdów ratowniczych objęte są wyłączeniem, o którym mowa w ww. art. 10 lit. h) czy też należą do usług, o których mowa w art. 74–77 wskazanej dyrektywy?

                  2)

                  Czy dyrektywę 2014/24/UE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona obowiązywaniu ustawodawstwa krajowego, które przewiduje, że nawet w braku akcji ratowniczej,

                              a)

                              usługi transportu sanitarnego, dla których wymagana jest w pojeździe obecność kierowcy pojazdów ratunkowych i co najmniej jednego ratownika, posiadającego kwalifikacje i kompetencje wynikające z zaliczenia kursu i egzaminu w przedmiocie ratownictwa, oraz,

                              b)

                              usługi transportowe przewidziane w ramach podstawowych poziomów opieki zdrowotnej (LEA) realizowane przy użyciu pojazdów ratowniczych są powierzane w pierwszej kolejności organizacjom wolontariackim w drodze bezpośredniego zawarcia umowy?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. L 94, s. 65).


title: Sprawa T-377/18: Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2018 r. – Intercept Pharma LTD i Intercept Pharmaceuticals Inc / Europejska Agencja Leków

text:
               3.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/13

      Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2018 r. – Intercept Pharma LTD i Intercept Pharmaceuticals Inc / Europejska Agencja Leków
      (Sprawa T-377/18)
      (2018/C 311/14)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Intercept Pharma LTD (Bristol, Zjednoczone Królestwo) i Intercept Pharmaceuticals Inc (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: L. Tsang, J. Mulryne, E. Amos, solicitors i H. Kerr-Peterson, barrister)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Leków

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji ASK-40399, zakomunikowanej skarżącym przez pozwaną w dniu 15 maja 2018 r., o ujawnieniu pewnych dokumentów na mocy rozporządzenia nr 1049/2001/WE, oraz

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy jest oparty na naruszeniu prawa przez pozwaną poprzez stwierdzenie, że tiret dotyczące „postępowania sądowego” w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1040/2001 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ dokumenty nie stanowią dokumentów „sporządzonych dla potrzeb postępowania sądowego”. Zgodnie z prawem pozwana powinna była stwierdzić, że wyłączenie ma zastosowanie.

                  2.

                  Zarzut drugi – podniesiony dodatkowo lub tytułem subsydiarnym – dotyczy tego, że jedynym prawnie dopuszczalnym wynikiem prawidłowego wyważenia na podstawie tiret dotyczącego „interesów handlowych” w art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001, byłaby decyzja o nieujawnianiu dokumentów, zważywszy na (i) istotną wagę prywatnego interesu skarżących w uniknięciu ujawnienia oraz (ii) jedynie niejasny i ogólny charakter interesu publicznego w ujawnieniu.


title: Sprawa T-444/18: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2018 r. – Peek & Cloppenburg/EUIPO – Peek & Cloppenburg (Peek & Cloppenburg)

text:
               3.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/17

      Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2018 r. – Peek & Cloppenburg/EUIPO – Peek & Cloppenburg (Peek & Cloppenburg)
      (Sprawa T-444/18)
      (2018/C 311/18)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Lange)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Peek & Cloppenburg KG, Hamburg (Hamburg, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Peek & Cloppenburg” – unijny znak towarowy nr 270 439

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 kwietnia 2018 r. w sprawie R 522/2006-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; oraz

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z § 15 ust. 2 ustawy o znakach towarowych;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z § 15 ust. 3 ustawy o znakach towarowych;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 63 rozporządzenia Rady (WE) 207/2009 w związku z zasadą 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Komisji nr 2868/95.


title: Sprawa C-276/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 24 kwietnia 2018 r. – KrakVet Marek Batko sp. K. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

text:
               3.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/2

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 24 kwietnia 2018 r. – KrakVet Marek Batko sp. K. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-276/18)
      (2018/C 311/03)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: KrakVet Marek Batko sp. K.

         Strona przeciwna: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy cele dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej [(„dyrektywy VAT”)] (1), w szczególności wymogi w zakresie zapobiegania konfliktom dotyczącym jurysdykcji między państwami członkowskimi i podwójnemu opodatkowaniu, o których mowa w motywach 17 i 62, oraz rozporządzenie Rady (UE) nr 904/2010 (2), w szczególności motywy 5, 7 i 8 oraz art. 28–30, należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie praktyce administracji podatkowej państwa członkowskiego, która poprzez określenie kwalifikacji transakcji, różniącej się zarówno od interpretacji prawnej tej samej transakcji oraz tych samych okoliczności faktycznych dokonanej przez administrację podatkową innego państwa członkowskiego, jak i od odpowiedzi na wniosek o wiążącą interpretację udzielonej przez administrację podatkową innego państwa członkowskiego na podstawie wspomnianej interpretacji, a także od wniosków potwierdzających obie interpretacje, do jakich wspomniana administracja dochodzi w wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej, powoduje podwójne opodatkowanie podatnika?

                  2)

                  Jeżeli z odpowiedzi na pierwsze pytanie wynika, że taka praktyka nie jest sprzeczna z prawem wspólnotowym, czy organ podatkowy państwa członkowskiego, uwzględniając dyrektywę 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz prawo Unii, może jednostronnie określić obowiązek podatkowy, nie biorąc pod uwagę, że administracja podatkowa innego państwa członkowskiego już kilkakrotnie potwierdziła, najpierw na wniosek podatnika, a następnie w decyzjach wydanych w wyniku przeprowadzonej kontroli, zgodność z prawem działania wspomnianego podatnika?
                  Czy też administracje podatkowe obu państw członkowskich powinny współpracować i osiągnąć porozumienie ze względu na zasadę neutralności podatkowej i zasadę zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, aby podatnik był zobowiązany do zapłaty [VAT] tylko w jednym z tych państw?

                  3)

                  W wypadku gdy z odpowiedzi na pytanie drugie wyniknie że administracja podatkowa państwa członkowskiego może jednostronnie zmienić kwalifikację podatkową, czy przepisy [dyrektywy VAT] należy interpretować w ten sposób, że administracja podatkowa drugiego państwa członkowskiego ma obowiązek zwrócić podatnikowi zobowiązanemu do zapłaty podatku VAT podatek określony przez tę administrację w odpowiedzi na wniosek o wiążącą interpretację i zapłacony za okres zakończony kontrolą, aby zapewnić przestrzeganie zarówno zasady zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, jak i zasady neutralności podatkowej?

                  4)

                  W jaki sposób należy interpretować wyrażenie zawarte w art. 33 ust. 1 zdanie pierwsze zharmonizowanej dyrektywy VAT, zgodnie z którym transport jest realizowany „przez dostawcę lub na jego rzecz”? Czy wyrażenie to obejmuje przypadek, w którym podatnik oferuje jako sprzedawca, na internetowej platformie sprzedażowej, możliwość zawarcia przez nabywcę umowy z przedsiębiorstwem logistycznym, z którym wspomniany sprzedawca współpracuje w zakresie transakcji innych niż sprzedaż, jeżeli nabywca może również swobodnie wybrać innego przewoźnika niż proponowany, a umowa przewozu jest zawierana przez nabywcę i przewoźnika bez udziału sprzedawcy?
                  Czy dla celów interpretacyjnych ma znaczenie – w szczególności biorąc pod uwagę zasadę pewności prawa – okoliczność, że do 2021 r. państwa członkowskie muszą zmienić przepisy transponujące wspomniany przepis [dyrektywy VAT] tak, aby art. 33 ust. 1 tej dyrektywy należało również stosować w przypadku pośredniej współpracy przy wyborze przewoźnika?

                  5)

                  Czy prawo Unii, w szczególności [dyrektywę VAT] należy interpretować w ten sposób, że wymienione poniżej okoliczności faktyczne, rozpatrywane łącznie lub osobno, mają znaczenie dla oceny, czy między niezależnymi przedsiębiorstwami, które wykonują dostawę, wysyłkę lub transport towarów, podatnik nawiązał, w celu obejścia art. 33 [dyrektywy VAT] i popełnienia w ten sposób nadużycia prawa, stosunki prawne mające na celu wykorzystanie okoliczności, że obciążenie podatkiem VAT jest niższe w innym państwie członkowskim:

                              5.1)

                              przedsiębiorstwo logistyczne wykonujące transport jest powiązane z podatnikiem i świadczy mu inne usługi niezależne od transportu;

                              5.2)

                              jednocześnie klient może w każdej chwili zrezygnować z możliwości zaproponowanej przez podatnika, to znaczy zlecenia transportu przedsiębiorstwu logistycznemu, z którym jest on powiązany umownie, i może powierzyć transport innemu przewoźnikowi lub odebrać towary osobiście?

         (1)  Dz.U. 2006, L 347, s. 1.

         (2)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 904/2010 z dnia 7 października 2010 r. w sprawie współpracy administracyjnej oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2010, L 268, s. 1).


title: Sprawa T-356/15: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Austria/Komisja (Pomoc państwa – Planowana przez Zjednoczone Królestwo pomoc na rzecz elektrowni jądrowej Hinkley Point C – Kontrakt na transakcje różnicowe, umowa z sekretarzem stanu oraz gwarancja kredytowa – Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym – Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE – Cel związany z interesem publicznym – Promowanie energii jądrowej – Konieczność interwencji państwa – Komunikat w sprawie gwarancji – Określenie elementu pomocy – Proporcjonalność – Pomoc inwestycyjna – Pomoc operacyjna – Prawo do przedstawienia uwag – Procedura udzielania zamówień publicznych – Obowiązek uzasadnienia)

text:
               3.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/12

      Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Austria/Komisja
      (Sprawa T-356/15) (1)

      ((Pomoc państwa - Planowana przez Zjednoczone Królestwo pomoc na rzecz elektrowni jądrowej Hinkley Point C - Kontrakt na transakcje różnicowe, umowa z sekretarzem stanu oraz gwarancja kredytowa - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym - Artykuł 107 ust. 3 lit. c) TFUE - Cel związany z interesem publicznym - Promowanie energii jądrowej - Konieczność interwencji państwa - Komunikat w sprawie gwarancji - Określenie elementu pomocy - Proporcjonalność - Pomoc inwestycyjna - Pomoc operacyjna - Prawo do przedstawienia uwag - Procedura udzielania zamówień publicznych - Obowiązek uzasadnienia))
      (2018/C 311/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Austrii (przedstawiciele: początkowo C. Pesendorfer i M. Klamert, a następnie G. Hesse i M. Fruhmann, pełnomocnicy, wspierani przez H. Kristoferitscha, adwokata)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Gippini Fournier, R. Sauer, T. Maxian Rusche i P. Němečková, pełnomocnicy)

         Interwenient wspierający żądania strony skarżącej: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: D. Holderer, pełnomocnik, wspierany przez P. Kinscha, adwokata)

         Interwenient wspierający żądania strony pozwanej: Republika Czeska (przedstawiciele: M. Smolek, T. Müller i J. Vláčil, pełnomocnicy), Republika Francuska (przedstawiciele: początkowo G. de Bergues, D. Colas i J. Bousin, a następnie D. Colas i J. Bousin, pełnomocnicy), Węgry (przedstawiciele: początkowo M. Fehér i M. Bóra, następnie B. Sonkodi, następnie A. Steiner, pełnomocnicy, wspierani przez P. Nagy’ego, adwokata, a wreszcie A. Steiner), Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik), Rumunia (przedstawiciele: początkowo R. Radu i M. Bejenar, a następnie M. Bejenar i C.-R. Canţăr, pełnomocnicy), Republika Słowacka (przedstawiciel: B. Ricziová, pełnomocnik), oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo C. Brodie i S. Brandon, następnie C. Brodie, S. Simmons i M. Holt, następnie C. Brodie, S. Simmons i D. Robertson, następnie C. Brodie i D. Robertson, następnie C. Brodie, a wreszcie C. Brodie i Z. Lavery, pełnomocnicy, wspierani przez T. Johnstona, barrister, i A. Robertsona, QC)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie mające na celu stwierdzenie nieważności decyzji Komisji (UE) 2015/658 z dnia 8 października 2014 r. w sprawie środka pomocy SA.34947 (2013/C) (ex 2013/N), który Zjednoczone Królestwo planuje wdrożyć w celu wsparcia elektrowni jądrowej Hinkley Point C (Dz.U. 2015, L 109, s. 44), w której to decyzji Komisja stwierdziła, że ten środek pomocowy jest zgodny z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE i zezwoliła na jego wdrożenie.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Republika Austrii pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  Republika Czeska, Republika Francuska, Wielkie Księstwo Luksemburga, Węgry, Rzeczpospolita Polska, Rumunia, Republika Słowacka oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 337 z 12.10.2015


title: Sprawa C-323/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 16 maja 2018 r. – Tesco-Global Áruházak Zrt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

text:
               3.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/4

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 16 maja 2018 r. – Tesco-Global Áruházak Zrt. / Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága
      (Sprawa C-323/18)
      (2018/C 311/04)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Tesco-Global Áruházak Zrt.

         Druga strona postępowania: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Fellebbviteli Igazgatósága

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy okoliczność, że podatnicy należący do kapitału zagranicznego, którzy prowadzą szereg sklepów poprzez jedną spółkę handlową i którzy wykonują działalność w zakresie handlu detalicznego w sklepach, są faktycznie zobowiązani do uiszczania podatku szczególnego w wysokości odpowiadającej najwyższemu przedziałowi silnie progresywnej stawki podatkowej, podczas gdy podatnicy należący do kapitału krajowego, którzy działają w systemie franczyzy pod jednym szyldem – poprzez sklepy, które co do zasady są odrębnymi spółkami handlowymi – są faktycznie objęci przedziałem zwolnionym z tego podatku lub też stosuje się do nich jedną z niższych stawek następujących po tym przedziale, tak że proporcja pomiędzy podatkiem uiszczonym przez spółki należące do kapitału zagranicznego a całkowitymi wpływami podatkowymi pochodzącymi z podatku szczególnego jest znacząco większa niż w przypadku podatników należących do kapitału krajowego, jest zgodna z postanowieniami traktatu FUE dotyczącymi zasady niedyskryminacji (art. 18 i 26 TFUE), zasady swobody przedsiębiorczości (art. 49 TFUE), zasady równości traktowania (art. 54 TFUE), zasady równych udziałów finansowych w kapitale spółek w rozumieniu art. 54 TFUE (art. 55 TFUE), zasady swobody świadczenia usług (art. 56 TFUE), zasady swobodnego przepływu kapitału (art. 63 i 65 TFUE) oraz zasady równości obciążeń podatkowych przedsiębiorstw (art. 110 TFUE)?

                  2)

                  Czy okoliczność, że podatnicy, którzy prowadzą szereg sklepów poprzez jedną spółkę handlową i którzy wykonują działalność w zakresie handlu detalicznego w sklepach, są faktycznie zobowiązani do uiszczania podatku szczególnego w wysokości odpowiadającej najwyższemu przedziałowi silnie progresywnej stawki podatkowej, podczas gdy podatnicy należący do kapitału krajowego, stanowiący ich bezpośrednią konkurencję i działający w systemie franczyzy pod jednym szyldem – poprzez sklepy, które co do zasady są odrębnymi spółkami handlowymi – są faktycznie objęci przedziałem zwolnionym z tego podatku lub też stosuje się do nich jedną z niższych stawek następujących po tym przedziale, tak że proporcja pomiędzy podatkiem uiszczonym przez spółki należące do kapitału zagranicznego a całkowitymi wpływami podatkowymi pochodzącymi z podatku szczególnego jest znacząco większa niż w przypadku podatników należących do kapitału krajowego, jest zgodna z postanowieniami traktatu FUE dotyczącymi zasady zakazu pomocy państwa (art. 107 ust. 1 TFUE)?

                  3)

                  Czy art. 107 i art. 108 ust. 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że ich skutki rozciągają się na środek podatkowy, którego integralnym elementem jest zwolnienie podatkowe (stanowiące pomoc państwa) finansowane poprzez wpływy podatkowe pochodzące z tego środka podatkowego, z tego powodu, iż ustawodawca osiągnął zakładaną kwotę wpływów budżetowych, które zostały ustalone przed wprowadzeniem podatku szczególnego od handlu detalicznego (według obrotu podmiotów działających na rynku), poprzez zastosowanie progresywnej stawki podatkowej według obrotu, a nie poprzez wprowadzenie ogólnej stawki podatkowej, tak że zamierzonym celem uregulowania jest przyznanie zwolnienia podatkowego części podmiotów działających na rynku?

                  4)

                  Czy jest zgodna z zasadą równorzędności procesowej i z zasadami skuteczności i pierwszeństwa prawa Unii praktyka organów państwa członkowskiego odpowiedzialnych za stosowanie prawa, zgodnie z którą w trakcie kontroli podatkowych wszczętych z urzędu lub też w następujących po nich postępowaniach sądowych – pomimo zasady skuteczności i obowiązku niestosowania niezgodnego przepisu prawa krajowego – nie jest możliwe złożenie wniosku o zwrot podatku zadeklarowanego zgodnie z krajowym uregulowaniem podatkowym sprzecznym z prawem Unii ze względu na to, że organ podatkowy lub sąd badają kwestię niezgodności z prawem Unii tylko w postępowaniach szczególnych rozpoczętych na wniosek strony, które mogą zostać wszczęte przed postępowaniem z urzędu, podczas gdy w przypadku dotyczącym podatku zadeklarowanego w sposób niezgodny z prawem krajowym nic nie stoi na przeszkodzie złożeniu wniosku o zwrot w postępowaniu przed organem podatkowym lub sądem?


title: Sprawa T-445/18: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2018 r. – Peek & Cloppenburg / EUIPO – Peek & Cloppenburg (Peek & Cloppenburg)

text:
               3.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/18

      Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2018 r. – Peek & Cloppenburg / EUIPO – Peek & Cloppenburg (Peek & Cloppenburg)
      (Sprawa T-445/18)
      (2018/C 311/19)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Lange)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Peek & Cloppenburg KG, Hamburg (Hamburg, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy Peek & Cloppenburg – zgłoszenie nr 2 791 416

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 24 stycznia 2018 r. w sprawie R 1270/2007-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z § 15 ust. 2 ustawy o znakach towarowych;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z § 15 ust. 3 ustawy o znakach towarowych;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 63 rozporządzenia Rady (WE) 207/2009 w związku z zasadą 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Komisji nr 2868/95.


title: Sprawa T-442/18: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2018 r. – Aeris Invest/EBC

text:
               3.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/15

      Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2018 r. – Aeris Invest/EBC
      (Sprawa T-442/18)
      (2018/C 311/16)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Aeris Invest Sàrl (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciele: S. Chimenos Minguella i G. Ferrer Gonzálvez, adwokaci)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego LS/MD/18/141 i LS/PT/2018/9, wydanych odpowiednio w dniach 8 maja 2018 r. i 9 lutego 2018 r. oraz

                  —

                  obciążenie Europejskiego Banku Centralnego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Niniejsze żądanie ma za przedmiot stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Banku Centralnego (zwanego dalej EBC) LS/MD/18/141, wydanej w dniu 8 maja 2018 r. w przedmiocie powtórnego wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów EBC, a także wcześniejszej decyzji Europejskiego Banku Centralnego LS/PT/2018/9, wydanej w dniu 9 lutego 2018 r. w przedmiocie wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów EBC.
      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

                  1.

                  W zarzucie pierwszym strona skarżąca podnosi, że wydane przez EBC decyzje odmawiające dostępu do żądanych dokumentów nie zostały wystarczająco uzasadnione ze względu na to, iż nie uwzględniono w nich należycie celu zamierzonego przez prawodawcę unijnego poprzez ustanowienie przysługującego osobom fizycznym i prawnym dostępu do dokumentów instytucji europejskich w ramach przejrzystej procedury oraz w świetle zasad dobrej administracji i partycypacji obywatelskiej. Ponadto użyte przez EBC argumenty są argumentami natury ogólnej. Tak samo EBC nie uwzględnił okoliczności polegającej na tym, że ujawnienie żądanych dokumentów nie ma wpływu na prawidłowy przebieg postępowania w przedmiocie wydania decyzji odnoszącej się do likwidacji instytucji kredytowych. Przedmiotowe postępowanie nie tylko zostało bowiem zakończone, ale również poddane kontroli sądowej, efektem czego ta odmowa dostępu czyni tę kontrolę bardziej skomplikowaną również dla samego Sądu. Wreszcie, w decyzjach tych nie uwzględniono faktu, że skarżąca zwraca się o udzielenie dostępu jedynie w celu skorzystania z usankcjonowanego w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej prawa do skutecznego środka prawnego.

                  2.

                  W zarzucie drugim strona skarżąca podnosi, że przyjmując zaskarżone decyzje EBC naruszył art. 4 ust. 1 lit. c) decyzji EBC/2004/3 w sprawie publicznego dostępu do dokumentów ze względu na zawartą w nich odmowę udzielenia stronie dostępu do żądanej przez nią informacji umotywowaną tym, iż dokumenty te miały być, w całości lub w części, objęte ogólnym domniemaniem niedostępności, ponieważ stanowią one dokumenty poufne chronione mającą zastosowanie w przypadku instytucji tajemnicą zawodową. To ogólne domniemanie niedostępności nie zostało wyraźnie przewidziane przez mające zastosowanie uregulowania sektorowe, a gdyby istniało, to nie znajdowałoby zastosowania, ponieważ wyjątków od prawa dostępu nie można interpretować rozszerzająco i w drodze analogii.

                  3.

                  W zarzucie trzecim strona skarżąca podnosi, że wydając zaskarżone decyzje EBC naruszył art. 4 ust. 1 lit. c) decyzji EBC/2004/3 ze względu na to, iż odmówił w nich stronie dostępu do żądanych dokumentów, ponieważ miałyby one być objęte, w całości lub w części, mającą zastosowanie w przypadku instytucji tajemnicą zawodową, podczas gdy są one potrzebne do celów przeprowadzenia postępowań sądowych, a odmowa dostępu do nich utrudnia, a wręcz – uniemożliwia sprawowanie wymiaru sprawiedliwości.

                  4.

                  W zarzucie czwartym strona skarżąca podnosi, że wydając zaskarżone decyzje EBC naruszył art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie i szóste decyzji EBC/2004/3 ze względu na stwierdzenie w nich, iż ujawnienie żądanych informacji może zaszkodzić systemowi bankowemu w jego całokształcie.

                  5.

                  W zarzucie piątym strona skarżąca podnosi, że wydając zaskarżone decyzje EBC naruszył art. 4 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze decyzji EBC/2004/3 ze względu na stwierdzenie w nich, iż ujawnienie żądanych dokumentów i informacji może zaszkodzić interesom handlowym Banco Santander i mieć wpływ na kontrole, które mogą zostać przeprowadzone w przyszłości.


title: Sprawa C-406/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 20 czerwca 2018 r. – PG / Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal

text:
               3.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/8

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 20 czerwca 2018 r. – PG / Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal
      (Sprawa C-406/18)
      (2018/C 311/08)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: PG

         Strona pozwana: Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 47 karty praw podstawowych i art. 31 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/3[2] (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie procedur”) (1) – w świetle art. 6 i 13 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka – należy interpretować w ten sposób, że jest możliwe, aby państwo członkowskie zapewniło prawo do skutecznego środka prawnego, nawet w przypadku gdy jego sądy nie mogą zmieniać decyzji wydanych w ramach procedur azylowych, ale mogą jedynie stwierdzić nieważność tych decyzji i zobowiązać organ administracyjny do przeprowadzenia nowego postępowania?

                  2)

                  Czy art. 47 karty praw podstawowych i art. 31 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/3[2] (zwanej dalej „dyrektywą w sprawie procedur”) –w świetle art. 6 i 13 europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka – należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie państwa członkowskiego ustanawiające jednolity wiążący łączny termin 60 dni odnośnie do sądowych postępowań azylowych, niezależnie od jakichkolwiek indywidualnych okoliczności i bez uwzględnienia szczególnych okoliczności sprawy oraz ewentualnych trudności dowodowych, jest zgodne ze wspomnianymi uregulowaniami?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. 2013, L 180, s. 60).


title: Sprawa T-446/18: Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2018 r. – Peek & Cloppenburg / EUIPO – Peek & Cloppenburg (Peek & Cloppenburg)

text:
               3.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/19

      Skarga wniesiona w dniu 16 lipca 2018 r. – Peek & Cloppenburg / EUIPO – Peek & Cloppenburg (Peek & Cloppenburg)
      (Sprawa T-446/18)
      (2018/C 311/20)
      Język skargi: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Peek & Cloppenburg KG, Düsseldorf (Düsseldorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat P. Lange)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Peek & Cloppenburg KG, Hamburg (Hamburg, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający: Strona skarżąca

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy Peek & Cloppenburg – zgłoszenie nr 4 295 069

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 kwietnia 2018 r. w sprawie R 1589/2007-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z § 15 ust. 2 ustawy o znakach towarowych;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001 w związku z § 15 ust. 3 ustawy o znakach towarowych;

                  —

                  Naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 63 rozporządzenia Rady (WE) 207/2009 w związku z zasadą 20 ust. 7 lit. c) rozporządzenia Komisji nr 2868/95.


title: Sprawa T-449/18: Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2018 r. – Ortlieb Sportartikel GmbH / EUIPO (oznaczenie graficzne przedstawiające ośmiokątny wielokąt)

text:
               3.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/20

      Skarga wniesiona w dniu 19 lipca 2018 r. – Ortlieb Sportartikel GmbH / EUIPO (oznaczenie graficzne przedstawiające ośmiokątny wielokąt)
      (Sprawa T-449/18)
      (2018/C 311/21)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Ortlieb Sportartikel GmbH (Heilsbronn, Niemcy) (przedstawiciele: Rechtsanwältin A. Wulf i Rechtsanwalt K. Schmidt-Hern)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie ośmiokątnego wielokąta) – zgłoszenie nr 16 047 466

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 kwietnia 2018 r. w sprawie R 1634/2017-1

         Żądanie

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesiony zarzut

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-564/17: Postanowienie Sądu z dnia 3 lipca 2018 r. – So / Rada i Komisja

text:
               3.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/20

      Postanowienie Sądu z dnia 3 lipca 2018 r. – So / Rada i Komisja
      (Sprawa T-564/17) (1)

      (2018/C 311/22)
      Język postępowania: angielski
      Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

         (1)  Dz.U. C 338 z 9.10.2017.


title: Sprawa T-783/17 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. – GE Healthcare / Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego – Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Dyrektywa 2001/83/WE – Zawieszenie zezwolenia na dopuszczenie do obrotu środków kontrastowych stosowanych u ludzi zawierających gadolin – Wniosek o zawieszenie wykonania – Brak pilnego charakteru)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/50

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 11 lipca 2018 r. – GE Healthcare / Komisja
      (Sprawa T-783/17 R)
      ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Dyrektywa 2001/83/WE - Zawieszenie zezwolenia na dopuszczenie do obrotu środków kontrastowych stosowanych u ludzi zawierających gadolin - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
      (2018/C 328/68)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: GE Healthcare A/S (Oslo, Norwegia) (przedstawiciele: D. Scannell, barrister, G. Castle i S. Oryszczuk, solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Mifsud-Bonnici i A. Sipos, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 278 i 279 TFUE i zmierzające do zawieszenia wykonania decyzji wykonawczej Komisji C(2017) 7941final z dnia 23 listopada 2017 r. dotyczącej, w ramach art. 31 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, pozwoleń na dopuszczenie do obrotu środków kontrastowych stosowanych u ludzi zawierających gadolin i co najmniej jedną z następujących substancji czynnych: kwas gadobenowy, gadobutrol, gadodiamidum, kwas gadopentetowy, kwas gadoterowy, gadoteridol, gadowersetamid i kwas gadoksetowy.

         Sentencja

                  1)

                  Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

                  2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-438/14: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Silec Cable i General Cable/Komisja (Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek kabli elektrycznych – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Pojęcie przedsiębiorstwa – Ciągłość gospodarcza – Jednolite i ciągłe naruszenie – Dowód naruszenia – Otwarte zdystansowanie się – Czas uczestniczenia – Równość traktowania – Waga naruszenia – Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/33

      Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Silec Cable i General Cable/Komisja
      (Sprawa T-438/14) (1)

      ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek kabli elektrycznych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Pojęcie przedsiębiorstwa - Ciągłość gospodarcza - Jednolite i ciągłe naruszenie - Dowód naruszenia - Otwarte zdystansowanie się - Czas uczestniczenia - Równość traktowania - Waga naruszenia - Nieograniczone prawo orzekania))
      (2018/C 328/43)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Silec Cable SAS (Montereau-Fault-Yonne, Francja) i General Cable Corp. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: I. Sinan, barrister, oraz I. De Beni, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito i H. van Vliet, pełnomocnicy, wspierani przez D. Bailey’a, barrister)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie zmierzające przede wszystkim do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 2139 final z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39610 – Kable elektryczne) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżących, i pomocniczo, do obniżenia kwoty nałożonych na nie grzywien.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Silec Cable SAS i General Cable Corp. zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 282 z 25.8.2014.


title: Sprawa C-96/17: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n° 2 de Terrassa – Hiszpania) – Gardenia Vernaza Ayovi / Consorci Sanitari de Terrassa (Odesłanie prejudycjalne – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP i ETUC – Skutki zwolnienia dyscyplinarnego zakwalifikowanego jako „niezgodne z prawem” – Pojęcie „warunków pracy” – Pracownik tymczasowy zatrudniony na czas nieokreślony – Odmienne traktowanie pracownika zatrudnionego na stałe i pracownika tymczasowego zatrudnionego na czas określony lub nieokreślony – Przywrócenie pracownika do pracy lub przyznanie odszkodowania)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/11

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 2 de Terrassa – Hiszpania) – Gardenia Vernaza Ayovi / Consorci Sanitari de Terrassa
      (Sprawa C-96/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP i ETUC - Skutki zwolnienia dyscyplinarnego zakwalifikowanego jako „niezgodne z prawem” - Pojęcie „warunków pracy” - Pracownik tymczasowy zatrudniony na czas nieokreślony - Odmienne traktowanie pracownika zatrudnionego na stałe i pracownika tymczasowego zatrudnionego na czas określony lub nieokreślony - Przywrócenie pracownika do pracy lub przyznanie odszkodowania))
      (2018/C 328/12)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Social no 2 de Terrassa

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Gardenia Vernaza Ayovi

         Strona pozwana: Consorci Sanitari de Terrassa

         Sentencja

      Klauzulę 4 pkt 1 Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony zawartego w dniu 18 marca 1999 r. przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), zawartego w załączniku do dyrektywy Rady 99/70/WE z dnia 28 czerwca 1999 r., należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ona na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którym gdy stwierdzono niezgodność z prawem zwolnienia dyscyplinarnego pracownika zatrudnionego na stałe w administracji publicznej, dany pracownik jest obligatoryjnie przywracany do pracy, podczas gdy w takiej samej sytuacji pracownik tymczasowy lub pracownik tymczasowy zatrudniony na czas nieokreślony, wykonujący takie same zadania jak ów pracownik zatrudniony na stałe, może nie zostać przywrócony do pracy i w zamian otrzymać odszkodowanie.

         (1)  Dz.U. C 151 z 15.5.2017.


title: Sprawa T-224/18 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – PV / Komisja (Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych – Służba publiczna – Mobbing – Decyzje podjęte przez Komisję w następstwie wydalenia ze służby – Postępowanie dyscyplinarne – Przeniesienie – Obniżenie wynagrodzenia do zera – Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych – Oczywista niedopuszczalność skargi głównej – Częściowa niedopuszczalność – Brak fumus boni iuris – Brak pilnego charakteru)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/51

      Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – PV / Komisja
      (Sprawa T-224/18 R)
      ((Postępowanie w przedmiocie środków tymczasowych - Służba publiczna - Mobbing - Decyzje podjęte przez Komisję w następstwie wydalenia ze służby - Postępowanie dyscyplinarne - Przeniesienie - Obniżenie wynagrodzenia do zera - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Oczywista niedopuszczalność skargi głównej - Częściowa niedopuszczalność - Brak fumus boni iuris - Brak pilnego charakteru))
      (2018/C 328/69)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: PV (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid, B. Mongin i R. Striani, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Oparte na art. 278 i 279 TFUE żądanie, z jednej strony, zawieszenia wykonania, po pierwsze, postępowania dyscyplinarnego CMS 13/087, po drugie, postępowania dyscyplinarnego CMS 17/025, po trzecie, decyzji o przywróceniu skarżącego do pracy oraz po czwarte – decyzji o obniżeniu wynagrodzenia skarżącego do zera a także, z drugiej strony, zastosowanie środka tymczasowego przenoszącego skarżącego do stowarzyszenia personelu „Génération 2004” lub innej dyrekcji generalnej Komisji.

         Sentencja

                  1)

                  Postępowanie w sprawie wniosku o zawieszenie postępowania dyscyplinarnego CMS 13/087 należy umorzyć.

                  2)

                  W pozostałym zakresie wniosek w przedmiocie środków tymczasowych zostaje oddalony.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-475/14: Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Prysmian i Prysmian cavi e sistemi/Komisja (Konkurencja – Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki – Europejski rynek kabli elektrycznych – Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE – Jednolite i ciągłe naruszenie – Niezgodność z prawem decyzji w sprawie kontroli – Rozsądny termin – Zasada dobrej administracji – Zasada odpowiedzialności osobistej – Odpowiedzialność solidarna za zapłatę grzywny – Wystarczający dowód naruszenia – Czas trwania naruszenia – Grzywny – Proporcjonalność – Równość traktowania – Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/40

      Wyrok Sądu z dnia 12 lipca 2018 r. – Prysmian i Prysmian cavi e sistemi/Komisja
      (Sprawa T-475/14) (1)

      ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek kabli elektrycznych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 101 TFUE - Jednolite i ciągłe naruszenie - Niezgodność z prawem decyzji w sprawie kontroli - Rozsądny termin - Zasada dobrej administracji - Zasada odpowiedzialności osobistej - Odpowiedzialność solidarna za zapłatę grzywny - Wystarczający dowód naruszenia - Czas trwania naruszenia - Grzywny - Proporcjonalność - Równość traktowania - Nieograniczone prawo orzekania))
      (2018/C 328/55)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Prysmian SpA (Mediolan, Włochy) i Prysmian Cavi e Sistemi Srl (Mediolan) (przedstawiciele: C. Tesauro, F. Russo, L. Armati i M. C. Toniolo, adwokaci)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo C. Giolito, L. Malferrari, P. Rossi i H. van Vliet, następnie C. Giolito, P. Rossi i H. van Vliet, pełnomocnicy, wspierani przez S. Kingstona, barrister)

         Interwenient popierający żądania strony skarżącej: The Goldman Sachs Group, Inc, (Nowy Jork, Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: W. Deselaers, J. Koponen oraz A. Mangiaracina, adwokaci)

         Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Pirelli & C. SpA (Mediolan) (przedstawiciele: M. Siragusa, G. Rizza, P. Ferrari, F. Moretti i A. Fava, adwokaci)

         Przedmiot

      Przedstawione na podstawie art. 263 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 2139 final z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39610 – Kable elektryczne), w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżących, a także, po drugie, obniżenia kwoty nałożonych na nie grzywien.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Prysmian SpA i Prysmian cavi e sistemi Srl pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

                  3)

                  The Goldman Sachs Group, Inc i Pirelli & C. SpA pokrywają własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 315 z 15.9.2014.


title: Sprawa C-103/17: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Messer France SAS, dawniej Praxair / Premier ministre, Commission de régulation de l’énergie, Ministre de l'Économie et des Finances, Ministre de l’Environnement, de l’Énergie et de la Mer (Odesłanie prejudycjalne – Harmonizacja przepisów podatkowych – Dyrektywa 92/12/EWG – Artykuł 3 ust. 2 – Dyrektywa 2003/96/WE – Artykuły 3 i 18 – Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej – Podatki akcyzowe – Istnienie innego opodatkowania pośredniego – Warunki – Uregulowanie krajowe przewidujące podatek na usługę użyteczności publicznej w zakresie energii elektrycznej – Pojęcie „szczególnego celu” – Przestrzeganie minimalnego poziomu opodatkowania)

text:
               17.9.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/12

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 25 lipca 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Messer France SAS, dawniej Praxair / Premier ministre, Commission de régulation de l’énergie, Ministre de l'Économie et des Finances, Ministre de l’Environnement, de l’Énergie et de la Mer
      (Sprawa C-103/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Harmonizacja przepisów podatkowych - Dyrektywa 92/12/EWG - Artykuł 3 ust. 2 - Dyrektywa 2003/96/WE - Artykuły 3 i 18 - Opodatkowanie produktów energetycznych i energii elektrycznej - Podatki akcyzowe - Istnienie innego opodatkowania pośredniego - Warunki - Uregulowanie krajowe przewidujące podatek na usługę użyteczności publicznej w zakresie energii elektrycznej - Pojęcie „szczególnego celu” - Przestrzeganie minimalnego poziomu opodatkowania))
      (2018/C 328/13)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d'État

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Messer France SAS, dawniej Praxair

         Druga strona postępowania: Premier ministre, Commission de régulation de l’énergie, Ministre de l'Économie et des Finances, Ministre de l’Environnement, de l’Énergie et de la Mer

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 18 ust. 10 zdanie drugie dyrektywy Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej należy interpretować w ten sposób, że do dnia 1 stycznia 2009 r. przestrzeganie minimalnych poziomów opodatkowania przewidzianych przez tę dyrektywę stanowiło wśród zasad opodatkowania energii elektrycznej przewidzianych przez prawo Unii jedyny obowiązek nałożony na Republikę Francuską.

                  2)

                  Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania należy interpretować w ten sposób, że ustanowienie innego podatku pośredniego ciążącego na energii elektrycznej nie jest uzależnione od wdrożenia zharmonizowanego podatku akcyzowego oraz że ponieważ podatek taki jak sporny w postępowaniu głównym nie stanowi takiego podatku akcyzowego, jego zgodność z dyrektywami 92/12 i 2003/96 powinna być oceniana w świetle warunków ustanowionych w art. 3 ust. 2 dyrektywy 92/12, aby mogły istnieć inne podatki pośrednie zmierzające do osiągnięcia szczególnych celów.

                  3)

                  Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy 92/12 należy interpretować w ten sposób, że podatek taki jak omawiany w postępowaniu głównym można zaklasyfikować jako „inny podatek pośredni” z uwagi na jego cel związany z ochroną środowiska, który zmierza do finansowania dodatkowych kosztów związanych z obowiązkiem zakupu zielonej energii, z wyłączeniem jego celów spójności terytorialnej i społecznej, takich jak geograficznie ujednolicone taryfy i obniżenie cen energii elektrycznej dla gospodarstw domowych znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej oraz celów wyłącznie administracyjnych, w szczególności finansowania kosztów związanych z funkcjonowaniem administracyjnym organów lub instytucji publicznych, takich jak médiateur national de l’énergie oraz Caisse des dépôts et consignations, z zastrzeżeniem dokonania przez sąd odsyłający weryfikacji przestrzegania przepisów podatkowych mających zastosowanie na potrzeby podatku akcyzowego.

                  4)

                  Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że odnośni podatnicy mogą dochodzić częściowego zwrotu podatku takiego jak omawiany w postępowaniu głównym w proporcji odpowiadającej części osiągniętych z tego podatku wpływów nieprzeznaczonych na szczególne cele, pod warunkiem że ów podatek nie został przerzucony przez owych podatników na ich własnych klientów, czego weryfikacji powinien dokonać sąd odsyłający.

         (1)  Dz.U. C 161 z 22.5.2017.


title: Sprawa T-73/17: Wyrok Sądu z dnia 12 września 2018 r. – RS / Komisja (Służba publiczna – Personel tymczasowy – Zatrudnienie – Konkurs wewnętrzny – Stworzenie listy rezerwy kadrowej celem naboru asystentów – Warunek dopuszczenia dotyczący wymogu nieprzerwanego okresu zatrudnienia przez 12 miesięcy poprzedzających upływ terminu zgłaszania kandydatur – Urlop z przyczyn osobistych – Niedopuszczenie do udziału w egzaminach konkursowych)

text:
               29.10.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/24

      Wyrok Sądu z dnia 12 września 2018 r. – RS / Komisja
      (Sprawa T-73/17) (1)

      ((Służba publiczna - Personel tymczasowy - Zatrudnienie - Konkurs wewnętrzny - Stworzenie listy rezerwy kadrowej celem naboru asystentów - Warunek dopuszczenia dotyczący wymogu nieprzerwanego okresu zatrudnienia przez 12 miesięcy poprzedzających upływ terminu zgłaszania kandydatur - Urlop z przyczyn osobistych - Niedopuszczenie do udziału w egzaminach konkursowych))
      (2018/C 392/28)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: RS (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 270 TFUE, zmierzające, po pierwsze, do stwierdzenia nieważności decyzji komisji konkursowej konkursu wewnętrznego COM/02/AST/16 (AST 2) dotyczącej odrzucenia kandydatury skarżącego, i po drugie, do zadośćuczynienia krzywdzie, jakiej miał doznać skarżący.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji komisji konkursowej konkursu wewnętrznego COM/02/AST/16 (AST 2) dotyczącej odrzucenia kandydatury RS.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 112 z 10.4.2017.