title: Sprawa C-513/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Palermo (Włochy) w dniu 3 sierpnia 2018 r. – Autoservizi Giordano società cooperativa / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli – Ufficio di Palermo

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Provinciale di Palermo (Włochy) w dniu 3 sierpnia 2018 r. – Autoservizi Giordano società cooperativa / Agenzia delle Dogane e dei Monopoli – Ufficio di Palermo
      (Sprawa C-513/18)
      (2018/C 436/21)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Commissione Tributaria Provinciale di Palermo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Autoservizi Giordano società cooperativa

         Strona pozwana: Agenzia delle Dogane e dei Monopoli – Ufficio di Palermo

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 7 dyrektywy 2003/96/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że jego zakresem zastosowania objęte są wszystkie publiczne lub prywatne przedsiębiorstwa oraz podmioty prowadzące działalność w sektorze przewozu osób autobusem, w tym w zakresie wynajmu autobusu wraz z kierowcą, oraz czy przepis ten sprzeciwia się przepisom krajowym transponującym tę dyrektywę w zakresie, w jakim nie zaliczają one do podmiotów wykorzystujących olej gazowy do celów handlowych również podmiotów wykonujących działalność w zakresie wynajmu autobusu wraz z kierowcą?

                  2)

                  Czy przyznany państwom zakres uznania, o którym mowa we wspomnianym art. 7 ust. 2 dyrektywy 2003/96/WE („Państwa członkowskie mogą rozróżniać między handlowym i niehandlowym zastosowaniem oleju gazowego stosowanego jako materiał napędowy, pod warunkiem że wspólnotowe minimalne poziomy są przestrzegane i że stawka dla handlowego oleju gazowego wykorzystywanego jako materiał napędowy nie spada poniżej krajowego poziomu opodatkowania obowiązującego od dnia 1 stycznia 2003 r.”), oznacza, że przepis, który zalicza do handlowego oleju gazowego olej gazowy wykorzystywany do „okazjonalnego przewozu osób”, nie jest bezpośrednio skuteczny i bezwarunkowy?

                  3)

                  Czy art. 7 wspomnianej dyrektywy jest z punktu widzenia jego treści, po pierwsze, wystarczająco precyzyjny, a po drugie, bezwarunkowy, aby jednostka mogła się na niego bezpośrednio powoływać wobec władz danego państwa członkowskiego?

         (1)  Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. 2003, L 283, s. 51).


title: Sprawa T-26/17: Wyrok Sądu z dnia 17 października 2018 r. – Jalkh / Parlament Przywileje i immunitety – Poseł do Parlamentu Europejskiego – Decyzja o uchyleniu immunitetu poselskiego – Związek z funkcjami poselskimi – Równość traktowania – Pewność prawa – Uzasadnione oczekiwania – Postępowanie w sprawie uchylenia immunitetu – Prawo do obrony – Nadużycie władzy – Odpowiedzialność pozaumowna

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/40

      Wyrok Sądu z dnia 17 października 2018 r. – Jalkh / Parlament
      (Sprawa T-26/17) (1)

      (Przywileje i immunitety - Poseł do Parlamentu Europejskiego - Decyzja o uchyleniu immunitetu poselskiego - Związek z funkcjami poselskimi - Równość traktowania - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania - Postępowanie w sprawie uchylenia immunitetu - Prawo do obrony - Nadużycie władzy - Odpowiedzialność pozaumowna)
      (2018/C 436/56)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Jean-François Jalkh (Gretz-Armainvilliers, Francja) (przedstawiciele: adwokaci, początkowo J.P. Le Moigne, następnie M. Ceccaldi, na koniec F. Wagner)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo M. Dean i S. Alonso de León, następnie S. Alonso de León, N. Görlitz i S. Seyr, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, złożony na podstawie art. 263 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu P8_TA(2016)0430 z dnia 22 listopada 2016 r. o uchyleniu skarżącemu immunitetu poselskiego, a po drugie, złożony na podstawie art. 268 TFUE wniosek o naprawienie poniesionej przez skarżącego szkody.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Jean-François Jalkh pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski, łącznie z kosztami postępowania w sprawie środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 70 z 6.3.2017.


title: Sprawa C-515/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sardegna (Włochy) w dniu 6 sierpnia 2018 r. – Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato / Regione autonoma della Sardegna

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Sardegna (Włochy) w dniu 6 sierpnia 2018 r. – Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato / Regione autonoma della Sardegna
      (Sprawa C-515/18)
      (2018/C 436/22)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per la Sardegna

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

         Strona pozwana: Regione autonoma della Sardegna

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 (1) z dnia 23 października 2007 r. należy interpretować w ten sposób, że zobowiązuje on właściwy organ, który zamierza wydać decyzję o bezpośrednim udzieleniu zamówienia, do podjęcia niezbędnych środków w celu opublikowania lub przekazania informacji wszystkim podmiotom potencjalnie zainteresowanym świadczeniem usługi, niezbędnych do przygotowania poważnej i racjonalnej oferty?

                  2)

                  Czy art. 7 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 z dnia 23 października 2007 r. należy interpretować w ten sposób, że przed wydaniem decyzji o bezpośrednim udzieleniu zamówienia właściwy organ musi dokonać oceny porównawczej wszystkich ofert świadczenia usługi otrzymanych po opublikowaniu wstępnego ogłoszenia informacyjnego, o którym mowa we wspomnianym art. 7 ust. 4?

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczące usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70 (Dz.U. 2007, L 315, s. 1).


title: Sprawa C-593/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 lipca 2018 r. w sprawie T-445/14, ABB Ltd, ABB AB / Komisja Europejska, wniesione w dniu 21 września 2018 r. przez ABB Ltd, ABB AB

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/27

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 lipca 2018 r. w sprawie T-445/14, ABB Ltd, ABB AB / Komisja Europejska, wniesione w dniu 21 września 2018 r. przez ABB Ltd, ABB AB
      (Sprawa C-593/18 P)
      (2018/C 436/38)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: ABB Ltd, ABB AB (przedstawiciele: I. Vandenborre, advocaat, S. Dionnet, adwokat)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszących odwołanie

      Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku lub zastosowanie wszelkich innych środków, jakie Trybunał uzna za stosowne;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzut pierwszy: Sąd naruszył prawo, uznając, że Komisja zdołała wykazać, iż wnosząca odwołanie popełniła naruszenie, które obejmowało wszystkie podziemne kable elektryczne oraz osprzęt o napięciu między 110 kV i 220 kV. Sąd nie sprawdził, czy Komisja stwierdziła naruszenie w decyzji (1) w sposób „dostatecznie precyzyjny” i wystarczający pod względem prawnym. Sąd nie zastosował też odpowiednio kryteriów pozwalających wykazać, dzięki wystarczającej znajomości okoliczności faktycznych, udział wnoszącej odwołanie w naruszeniu.
      Zarzut drugi: Sąd nie zastosował zasady równego traktowania i domniemania niewinności, gdy potwierdził ustalenie Komisji, że w przypadku wnoszącej odwołanie okres naruszenia rozpoczął się w dniu 1 kwietnia 2000 r.
      Zarzut trzeci: Sąd naruszył spoczywający na nim obowiązek przedstawienia wystarczającego uzasadnienia w odniesieniu do swej oceny zarzutu wnoszącej odwołanie dotyczącego nierównego traktowania, gdy błędnie uznał, że wnosząca odwołanie zaakceptowała takie rozróżnienie w toku postępowania administracyjnego i gdy uznał tę okoliczność za istotny element swej analizy.

         (1)  Decyzja Komisji z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotycząca postępowania na podstawie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39610 – Kable elektryczne) [notyfikowana jako dokument C(2014) 2139 final] (Dz.U. 2014, C 319, s. 10).


title: Sprawa T-27/17: Wyrok Sądu z dnia 17 października 2018 r. – Jalkh / Parlament Przywileje i immunitety – Poseł do Parlamentu Europejskiego – Decyzja o uchyleniu immunitetu poselskiego – Związek z funkcjami poselskimi – Równość traktowania – Pewność prawa – Uzasadnione oczekiwania – Postępowanie w sprawie uchylenia immunitetu – Prawo do obrony – Nadużycie władzy – Odpowiedzialność pozaumowna

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/41

      Wyrok Sądu z dnia 17 października 2018 r. – Jalkh / Parlament
      (Sprawa T-27/17) (1)

      (Przywileje i immunitety - Poseł do Parlamentu Europejskiego - Decyzja o uchyleniu immunitetu poselskiego - Związek z funkcjami poselskimi - Równość traktowania - Pewność prawa - Uzasadnione oczekiwania - Postępowanie w sprawie uchylenia immunitetu - Prawo do obrony - Nadużycie władzy - Odpowiedzialność pozaumowna)
      (2018/C 436/57)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Jean-François Jalkh (Gretz-Armainvilliers, Francja) (przedstawiciele: adwokaci, początkowo J.P. Le Moigne, następnie M. Ceccaldi, na koniec F. Wagner)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo M. Dean i S. Alonso de León, następnie S. Alonso de León, N. Görlitz i S. Seyr, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, złożony na podstawie art. 263 TFUE wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu P8_TA(2016)0429 z dnia 22 listopada 2016 r. o uchyleniu skarżącemu immunitetu poselskiego, a po drugie, złożony na podstawie art. 268 TFUE wniosek o naprawienie poniesionej przez skarżącego szkody.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Jean-François Jalkh pokrywa własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski, łącznie z kosztami postępowania w sprawie środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 70 z 6.3.2017.


title: Sprawa C-652/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad – Bułgaria) – Nigyar Rauf Kaza Ahmedbekova, Rauf Emin Ogla Ahmedbekov / Zamestnik-predsedatel na Darzhavna agentsia za bezhantsite (Odesłanie prejudycjalne – Wspólna polityka w sprawach azylu i ochrony uzupełniającej – Normy dotyczące kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej – Dyrektywa 2011/95/UE – Artykuły 3, 4, 10 i 23 – Wnioski o udzielenie ochrony międzynarodowej złożone odrębnie przez członków jednej rodziny – Indywidualna ocena – Uwzględnienie zagrożeń dla członka rodziny w ramach indywidualnej oceny wniosku złożonego przez innego członka rodziny – Korzystniejsze normy, jakie mogą zostać utrzymane lub wprowadzone przez państwa członkowskie w celu rozszerzenia ochrony przysługującej na podstawie azylu lub ochrony uzupełniającej na członków rodziny osoby, której udzielono ochrony międzynarodowej – Ocena powodów prześladowania – Uczestnictwo we wniesienie przez obywatela Azerbejdżanu skargi do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka przeciwko państwu, którego jest obywatelem – Wspólne normy proceduralne – Dyrektywa 2013/32/UE – Artykuł 46 – Prawo do skutecznego środka zaskarżenia – Pełne rozpatrzenie ex nunc – Powody prześladowania lub okoliczności faktyczne, które nie zostały przedstawione organowi rozstrzygającemu, lecz zostały podniesione w ramach odwołania od decyzji wydanej przez ten organ)

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/4

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad – Bułgaria) – Nigyar Rauf Kaza Ahmedbekova, Rauf Emin Ogla Ahmedbekov / Zamestnik-predsedatel na Darzhavna agentsia za bezhantsite
      (Sprawa C-652/16) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Wspólna polityka w sprawach azylu i ochrony uzupełniającej - Normy dotyczące kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej - Dyrektywa 2011/95/UE - Artykuły 3, 4, 10 i 23 - Wnioski o udzielenie ochrony międzynarodowej złożone odrębnie przez członków jednej rodziny - Indywidualna ocena - Uwzględnienie zagrożeń dla członka rodziny w ramach indywidualnej oceny wniosku złożonego przez innego członka rodziny - Korzystniejsze normy, jakie mogą zostać utrzymane lub wprowadzone przez państwa członkowskie w celu rozszerzenia ochrony przysługującej na podstawie azylu lub ochrony uzupełniającej na członków rodziny osoby, której udzielono ochrony międzynarodowej - Ocena powodów prześladowania - Uczestnictwo we wniesienie przez obywatela Azerbejdżanu skargi do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka przeciwko państwu, którego jest obywatelem - Wspólne normy proceduralne - Dyrektywa 2013/32/UE - Artykuł 46 - Prawo do skutecznego środka zaskarżenia - Pełne rozpatrzenie ex nunc - Powody prześladowania lub okoliczności faktyczne, które nie zostały przedstawione organowi rozstrzygającemu, lecz zostały podniesione w ramach odwołania od decyzji wydanej przez ten organ))
      (2018/C 436/04)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administrativen sad Sofia-grad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Nigyar Rauf Kaza Ahmedbekova, Rauf Emin Ogla Ahmedbekov

         Strona pozwana: Zamestnik-predsedatel na Darzhavna agentsia za bezhantsite

         Sentencja

                  1)

                  Wykładni art. 4 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony należy dokonywać w ten sposób, że w ramach indywidualnej oceny wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej należy uwzględnić zagrożenie prześladowaniem i poważną krzywdą członka rodziny wnioskodawcy w celu ustalenia, czy ze względu na więź rodzinną łączącą go z tą osobą wnioskodawca sam jest narażony na prześladowanie lub poważną krzywdę.

                  2)

                  Dyrektywę 2011/95 oraz dyrektywę 2013/32 Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, aby wnioski o udzielenie ochrony międzynarodowej złożone odrębnie przez członków jednej rodziny były objęte środkami mającymi na celu zajęcie się kwestią wszelkich ewentualnych powiązań, ale stoją na przeszkodzie temu, by wnioski te były przedmiotem wspólnej oceny. Rzeczone dyrektywy stoją również na przeszkodzie temu, aby ocena jednego ze wspomnianych wniosków była zawieszona do czasu zakończenia procedury rozpatrywania innego spośród tych wniosków.

                  3)

                  Wykładni art. 3 dyrektywy 2011/95 należy dokonywać w ten sposób, że państwo członkowskie może postanowić – w przypadku udzielenia ochrony międzynarodowej członkowi danej rodziny zgodnie z systemem ustanowionym przez tę dyrektywę – o rozszerzeniu tej ochrony na innych członków tej rodziny, pod warunkiem że nie zachodzi w ich przypadku którakolwiek z podstaw wyłączenia określonych w art. 12 tej dyrektywy oraz że ich obecna sytuacja, zważywszy na potrzebę utrzymania jedności rodziny, wpisuje się w logikę ochrony międzynarodowej.

                  4)

                  Podstawa niedopuszczalności określona w art. 33 ust. 2 lit. e) dyrektywy 2013/32 nie dotyczy sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, w której osoba dorosła złożyła wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej w imieniu własnym oraz w imieniu swojego małoletniego dziecka, opierając się w szczególności na istnieniu więzi rodzinnej z inną osobą, która złożyła odrębny wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej.

                  5)

                  Uczestnictwa we wniesieniu przez osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową skargi do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka przeciwko swojemu państwu pochodzenia należy co do zasady traktować – w ramach oceny powodów prześladowania, o których mowa w art. 10 dyrektywy 2011/95 – nie jako dowód przynależności tej osoby do „szczególnej grupy społecznej” w rozumieniu ust. 1 lit. d) tego artykułu, lecz jako powód prześladowania z powodu „opinii politycznych” w rozumieniu ust. 1 lit. e) tego artykułu, pod warunkiem że istnieją uzasadnione powody do obaw, że owo uczestnictwo we wniesieniu skargi jest postrzegane przez władze tego państwa jako akt stanowiący działalność opozycyjną, wobec którego mogłyby one rozważyć zastosowanie represji.

                  6)

                  Artykuł 46 ust. 3 dyrektywy 2013/32 w związku z odesłaniem do procedury odwoławczej z art. 40 ust. 1 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że sąd pierwszej instancji rozpatrujący skargę na decyzję odmawiającą udzielenia ochrony międzynarodowej jest co do zasady zobowiązany dokonać oceny – po uprzednim zwróceniu się o to do organu rozstrzygającego – czy podstawy uzasadniające udzielenie takiej ochrony lub okoliczności faktyczne, które zostały powołane po raz pierwszy w toku postępowania odwoławczego, mimo że dotyczą zdarzeń lub obaw przed prześladowaniem, które miały zaistnieć przed wydaniem wspomnianej decyzji, a nawet przed złożeniem wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej, stanowią „nowe informacje”. Sąd ten nie jest natomiast zobowiązany do dokonania tej oceny, jeżeli uzna, że rzeczone podstawy i okoliczności faktyczne zostały podniesione w sposób spóźniony na etapie postępowania odwoławczego lub że nie zostały one przedstawione dostatecznie konkretnie, aby mogły zostać należycie zbadane, czy też jeszcze – jeśli chodzi o okoliczności faktyczne – jeżeli uzna, że nie są one istotne lub nie są dostatecznie odrębne od okoliczności, które organ rozstrzygający miał już możliwość uwzględnić.

         (1)  Dz.U. C 86 z 20.03.2017


title: Sprawa C-599/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 lipca 2018 r. w sprawie T-438/14, Silec Cable, General Cable / Komisja, wniesione w dniu 21 września 2018 r. przez Silec Cable SAS, General Cable Corp.

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/28

      Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 12 lipca 2018 r. w sprawie T-438/14, Silec Cable, General Cable / Komisja, wniesione w dniu 21 września 2018 r. przez Silec Cable SAS, General Cable Corp.
      (Sprawa C-599/18 P)
      (2018/C 436/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszące odwołanie: Silec Cable SAS, General Cable Corp. (przedstawiciele: I. Sinan, Barrister, C. Renner, Rechtsanwältin)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszących odwołanie

      Wnoszące odwołanie wnoszą do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego wyroku;

                  —

                  stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji (1) w zakresie, w jakim dotyczy Silec Cable i General Cable;

                  —

                  ewentualnie – zmianę art. 2 decyzji i obniżenie kwoty grzywny nałożonej na Silec Cable i General Cable w świetle argumentów podniesionych na poparcie niniejszego odwołania;

                  —

                  ewentualnie – przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

                  —

                  obciążenie Komisji Europejskiej wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      W ramach zarzutu pierwszego wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył prawo, ponieważ nie zastosował prawidłowo zasad dotyczących dowodów oraz przeinaczył przedstawione mu dowody odnoszące się do udziału wnoszącej odwołanie, Silec, w zarzucanym jej naruszeniu.
      Sąd nieprawidłowo zastosował kryterium otwartego i publicznego zdystansowania się celem odwrócenia ciężaru dowodu dotyczącego udziału wnoszącej odwołanie, Silec, w zarzucanym jej naruszeniu. Wnoszące odwołanie uważają, że Sąd naruszył też prawo, opierając się wyłącznie na subiektywnej opinii innych uczestników zarzucanego naruszenia celem wykazania udziału Silec w naruszeniu. Wnoszące odwołanie twierdzą ponadto, że Sąd zniekształcił przedstawione mu dowody oraz naruszył obowiązek zachowania tajemnicy zawodowej (art. 339 TFUE), gdy uznał, że wnosząca odwołanie, Silec, uczestniczyła w zarzucanym jej naruszeniu.
      W ramach zarzutu drugiego wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył zasadę równego traktowania, gdy odmówił uznania, że Silec uczestniczyła w zarzucanym jej naruszeniu jako „marginalny uczestnik”.
      Wnoszące odwołanie twierdzą, że Sąd uwzględnił zachowanie Safran/Sagem/Sagem Communications w sposób niezgodny z prawem, gdy dokonywał oceny indywidualnego uczestnictwa Silec w celu ustalenia kwoty grzywny. Wnoszące odwołanie podnoszą, że sam Sąd przedstawia w tym względzie ewidentnie sprzeczne wewnętrznie uzasadnienie. Wnoszące odwołanie wskazują ponadto, że Sąd porównał nieodpowiednie sytuacje faktyczne, gdy uznał, że Komisja nie postąpiła względem Silec w sposób dyskryminujący, odmawiając uznania Silec za marginalnego uczestnika.

         (1)  Decyzja Komisji z dnia 2 kwietnia 2014 r. dotycząca postępowania na podstawie art. 101 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i art. 53 porozumienia EOG (sprawa AT.39610 – Kable elektryczne) [notyfikowana jako dokument C(2014) 2139 final] (Dz.U. 2014, C 319, s. 10).


title: Sprawa T-109/17: Wyrok Sądu z dnia 18 października 2018 r. – FCA US/EUIPO – Busbridge (VIPER) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy VIPER – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy VIPER – Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego – Zakres używania wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 64 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/41

      Wyrok Sądu z dnia 18 października 2018 r. – FCA US/EUIPO – Busbridge (VIPER)
      (Sprawa T-109/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy VIPER - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy VIPER - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Zakres używania wcześniejszego znaku towarowego - Artykuł 57 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 64 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001])
      (2018/C 436/58)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: FCA US LLC (City of Auburn Hills, Michigan, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: C. Morcom, QC)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D. Hanf pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Robert Dennis Busbridge (Hookwood, Zjednoczone Królestwo)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 grudnia 2016 r. (sprawa R 554/2016-1), dotycząca postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między R.D. Busbridgem a FCA US.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  FCA US LLC zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 121 z 18.4.2017.


title: Sprawa C-668/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 października 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Federalna Niemiec (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Dyrektywa 2006/40/WE – Emisje z systemów klimatyzacji w pojazdach silnikowych – Artykuł 5 ust. 4 i 5 – Dyrektywa 2007/46/WE – Homologacja pojazdów silnikowych – Artykuły 12, 29, 30 i 46 – Pojazdy niespełniające wymogów technicznych – Odpowiedzialność władz krajowych)

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/6

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 października 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Federalna Niemiec
      (Sprawa C-668/16) (1)

      ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/40/WE - Emisje z systemów klimatyzacji w pojazdach silnikowych - Artykuł 5 ust. 4 i 5 - Dyrektywa 2007/46/WE - Homologacja pojazdów silnikowych - Artykuły 12, 29, 30 i 46 - Pojazdy niespełniające wymogów technicznych - Odpowiedzialność władz krajowych))
      (2018/C 436/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes, D. Kukovec i C. Becker, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: T. Henze i D. Klebs, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na tym państwie:

                              —

                              na mocy dyrektywy 2006/40/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. dotyczącej emisji z systemów klimatyzacji w pojazdach silnikowych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 70/156/EWG, a także art. 12 i 30 dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (dyrektywy ramowej), zmienionej rozporządzeniem Komisji (UE) nr 371/2010 z dnia 16 kwietnia 2010 r., nie przyjmując w przewidzianym w uzasadnionej opinii terminie środków niezbędnych do przywrócenia zgodności z ich homologowanymi typami 133 713 pojazdów typów 246, 176 i 117, sprzedawanych przez spółkę Daimler AG od dnia 1 stycznia do dnia 26 czerwca 2013 r., ze względu na to, że pojazdy te zostały wyposażone nie w zadeklarowany dla tych homologowanych typów czynnik chłodzący R1234yf, ale w czynnik chłodzący, którego współczynnik ocieplenia globalnego był wyższy niż 150, a więc przekraczał pułap przewidziany w art. 5 ust. 4 dyrektywy 2006/40, oraz

                              —

                              na mocy dyrektywy 2006/40, a także art. 46 w związku z art. 5 i 18 dyrektywy 2007/46, zmienionej rozporządzeniem nr 371/2010, nie przyjmując w terminie przewidzianym w uzasadnionej opinii środków niezbędnych do wprowadzenia w życie sankcji określonych w art. 46 tej ostatniej dyrektywy w celu zapewnienia, aby producenci przestrzegali art. 5 i 18 rzeczonej dyrektywy, dotyczących zgodności produkcji i wydawania świadectw zgodności.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Republika Federalna Niemiec pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

                  4)

                  Komisja Europejska pokrywa połowę własnych kosztów.

         (1)  Dz.U. C 70 z 6.3.2017.


title: Sprawa T-164/17: Wyrok Sądu z dnia 15 października 2018 r. – Apple and Pear Australia i Star Fruits Diffusion / EUIPO – Pink Lady America (WILD PINK) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego WILD PINK – Wcześniejsze słowne krajowe i unijne znaki towarowe PINK LADY – Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe Pink Lady – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001]

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/42

      Wyrok Sądu z dnia 15 października 2018 r. – Apple and Pear Australia i Star Fruits Diffusion / EUIPO – Pink Lady America (WILD PINK)
      (Sprawa T-164/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego WILD PINK - Wcześniejsze słowne krajowe i unijne znaki towarowe PINK LADY - Wcześniejsze graficzne unijne znaki towarowe Pink Lady - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia 2017/1001])
      (2018/C 436/59)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Apple and Pear Australia Ltd (Wiktoria, Australia) i Star Fruits Diffusion (Le Pontet, Francja) (przedstawiciele: adwokaci T. de Haan, P. Péters i H. Abraham)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i D. Walicka, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Pink Lady America LLC (Yakima, Waszyngton, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci, początkowo R. Manno i S. Travaglio, następnie R. Manno)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 stycznia 2017 r. (sprawa R 87/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Apple and Pear Australia i Star Fruits Diffusion, z jednej strony, a Pink Lady America, z drugiej strony.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 10 stycznia 2017 r. (sprawa R 87/2015-4).

                  2)

                  EUIPO pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Apple and Pear Australia Ltd i Star Fruits Diffusion, w tym połowę niezbędnych kosztów poniesionych przez nie w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

                  3)

                  Pink Lady America LLC pokrywa własne koszty oraz połowę kosztów poniesionych przez Apple and Pear Australia Ltd i Star Fruits Diffusion, w tym połowę niezbędnych kosztów poniesionych przez nie w związku z postępowaniem przed Izbą Odwoławczą EUIPO.

         (1)  Dz.U. C 144 z 8.5.2017.


title: Sprawa T-564/18: Skarga wniesiona w dniu 21 września 2018 r. – Bernis i in. / EBC

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/53

      Skarga wniesiona w dniu 21 września 2018 r. – Bernis i in. / EBC
      (Sprawa T-564/18)
      (2018/C 436/75)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ernests Bernis (Jurmala, Łotwa), Oļegs Fiļs (Jurmala), OF Holding SIA (Ryga, Łotwa) i Cassandra Holding Company SIA (Jurmala) (przedstawiciele: adwokaci O. Behrends, M. Kirchner i L. Feddern)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji ECB-SSM-2018-LVABL-2 WOANCA-2018-0007 z dnia 11 lipca 2018 r. o cofnięciu licencji bankowej wobec ABLV Bank, AS;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi siedem zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący nieprawidłowego przyjęcia przez EBC, że przesłanki cofnięcia licencji zostały spełnione.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący nieuwzględnienia przez EBC dyskrecjonalnego charakteru decyzji.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez EBC zasady proporcjonalności.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący nadużycia władzy przez EBC.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący braku właściwego uzasadnienia decyzji EBC.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący naruszenia istotnych wymogów proceduralnych.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący naruszenia zasady nemo auditur.


title: Sprawa C-519/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 7 sierpnia 2018 r. – TB / Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 7 sierpnia 2018 r. – TB / Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal
      (Sprawa C-519/18)
      (2018/C 436/23)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Fővárosi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: TB

         Strona pozwana: Bevándorlási és Menekültügyi Hivatal

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 10 ust. 2 dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (1) należy interpretować w ten sposób, że jeśli na podstawie tego artykułu państwo członkowskie zezwoli na wjazd członka rodziny niewymienionego w art. 4, może stosować do tego członka rodziny wyłącznie wymóg określony w art. 10 ust. 2 (pozostawania „na utrzymaniu uchodźcy”)?

                  2)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy posiadanie charakteru osoby „pozostającej na utrzymaniu” („dependency”), o którym mowa w art. 4 ust. 2 lit. a) dyrektywy, oznacza stan faktyczny, w którym do spełnienia tej przesłanki muszą łącznie występować poszczególne aspekty zależności, czy też wystarczy, że występuje dowolny z tych aspektów, w zależności od konkretnych okoliczności każdej sprawy? Czy w związku z tym zgodny z wymogiem określonym w art. 10 ust. 2 (pozostawania „na utrzymaniu uchodźcy”) jest przepis krajowy, który, wyłączając zindywidualizowaną ocenę, uznaje wyłącznie jedną okoliczność faktyczną (jeden aspekt wskazujący na zależność: „obiektywny brak możliwości, z uwagi na stan zdrowia, zapewnienia sobie utrzymania”) za warunek sprawiający, że przesłanka ta jest spełniona?

                  3)

                  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze, a zatem jeżeli państwo członkowskie może stosować inne wymogi oprócz wymogu określonego w art. 10 ust. 2 (pozostawania „na utrzymaniu uchodźcy”), czy oznacza to, że państwo członkowskie jest uprawnione do wprowadzenia, jeżeli uzna to za stosowne, dowolnego wymogu, w tym wymogów określonych w art. 4 ust. 2 i 3 w odniesieniu do innych członków rodziny, czy też może stosować wyłącznie wymóg określony w art. 4 ust. 3 dyrektywy? Jaką sytuację faktyczną oznacza wówczas wymóg „objectively unable to provide for their own needs on account of their state of health” z art. 4 ust. 3 dyrektywy? Czy należy go interpretować w ten sposób, że członek rodziny nie może „zaspokoić własnych potrzeb” czy że „nie jest w stanie” zadbać „o siebie”, czy też należy go w danym przypadku interpretować jeszcze inaczej?

         (1)  Dyrektywa Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (Dz.U. 2003, L 251, s. 12).


title: Sprawa T-567/18: Skarga wniesiona w dniu 21 września 2018 r. – VE / ESMA

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/54

      Skarga wniesiona w dniu 21 września 2018 r. – VE / ESMA
      (Sprawa T-567/18)
      (2018/C 436/76)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: VE (przedstawiciele: adwokaci N. Flandin i L. Levi)

         Strona pozwana: Europejski Urząd Nadzoru Giełd i Papierów Wartościowych (ESMA)

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji ESMA z dnia 11 czerwca 2018 r. oddalającej jego zażalenie na decyzję ESMA z dnia 14 listopada 2017 r. o rozwiązaniu z nim umowy o pracę;

                  —

                  w razie potrzeby, jednoczesne stwierdzenie nieważności decyzji ESMA z dnia 14 listopada 2017 r.;

                  —

                  zasądzenie zadośćuczynienia za doznaną przez skarżącego krzywdę;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, że skarżącemu nie doręczono decyzji o rozwiązaniu z nim umowy o pracę z zachowaniem właściwego okresu wypowiedzenia, określonego w jego umowie.

                  2.

                  Zarzut drugi, naruszenia prawa do bycia wysłuchanym.

                  3.

                  Zarzut trzeci, naruszenia obowiązku uzasadnienia, zgodnie z art. 41 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zawierającym obowiązek uzasadnienia decyzji przez administrację.

                  4.

                  Zarzut czwarty, błędnej podstawy prawnej decyzji o oddaleniu żądań skarżącego oraz decyzji o rozwiązaniu umowy, gdyż obie zostały wydane na podstawie sprawozdania z oceny (2016), które jest obarczone oczywistymi błędami w ocenie.

                  5.

                  Zarzut piąty, naruszenia zasady proporcjonalności.

                  6.

                  Zarzut szósty, naruszenia spoczywającego na stronie pozwanej obowiązku staranności, w związku z problemami zdrowotnymi skarżącego i jego ogólnymi warunkami pracy.


title: Sprawa T-171/17: Wyrok Sądu z dnia 16 października 2018 r. – M & K / EUIPO – Genfoot (KIMIKA) Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego KIMIKA – Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy KAMIK – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Rzeczywiste używanie – Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2017/1001]

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/43

      Wyrok Sądu z dnia 16 października 2018 r. – M & K / EUIPO – Genfoot (KIMIKA)
      (Sprawa T-171/17) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego KIMIKA - Wcześniejszy słowny unijny znak towarowy KAMIK - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Rzeczywiste używanie - Artykuł 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia 2017/1001])
      (2018/C 436/60)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: M & K Srl (Prato, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci, początkowo F. Caricato, następnie M. Cartella i B. Cartella)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: E. Markakis i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Genfoot, Inc. (Montreal, Quebec, Kanada) (przedstawiciele: adwokaci E. Saarmann i P. Baronikians)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 stycznia 2017 r. (sprawa R 1206/2016-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Genfoot a M & K.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  M & K Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 144 z 8.5.2017.


title: Sprawa C-12/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj – Rumunia) – Tribunalul Botoşani, Ministerul Justiţiei / Maria Dicu (Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Organizacja czasu pracy – Dyrektywa 2003/88/WE – Prawo do corocznego płatnego urlopu – Dyrektywa 2010/18/UE – Zmienione porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego – Urlop rodzicielski nieuznawany za okres świadczenia pracy)

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/7

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj – Rumunia) – Tribunalul Botoşani, Ministerul Justiţiei / Maria Dicu
      (Sprawa C-12/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Organizacja czasu pracy - Dyrektywa 2003/88/WE - Prawo do corocznego płatnego urlopu - Dyrektywa 2010/18/UE - Zmienione porozumienie ramowe dotyczące urlopu rodzicielskiego - Urlop rodzicielski nieuznawany za okres świadczenia pracy))
      (2018/C 436/06)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Cluj

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: Tribunalul Botoşani, Ministerul Justiţiei

         Druga strona postępowania: Maria Dicu

         Przy udziale: Curtea de Apel Suceava, Consiliul Superior al Magistraturii

         Sentencja

      Wykładni art. 7 dyrektywy 2003/88/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 4 listopada 2003 r. dotyczącej niektórych aspektów organizacji czasu pracy należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisowi krajowemu takiemu jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, który dla celów ustalenia prawa do gwarantowanego pracownikowi tym przepisem corocznego płatnego urlopu wypoczynkowego za dany okres rozliczeniowy nie uznaje okresu urlopu rodzicielskiego udzielonego temu pracownikowi w omawianym okresie za okres świadczenia pracy.

         (1)  Dz.U. C 104 z 3.4.2017.


title: Sprawa T-569/18: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2018 r. – W. Kordes’ Söhne Rosenschulen / EUIPO (Kordes’ Rose Monique)

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/54

      Skarga wniesiona w dniu 25 września 2018 r. – W. Kordes’ Söhne Rosenschulen / EUIPO (Kordes’ Rose Monique)
      (Sprawa T-569/18)
      (2018/C 436/77)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: W. Kordes’ Söhne Rosenschulen GmbH & Co KG (Klein Offenseth-Sparrieshoop, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat G. Würtenberger)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy Kordes’ Rose Monique – zgłoszenie nr 15 856 743

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 lipca 2018 r. w sprawie R 1929/2017-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. m) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  Naruszenie art. 95 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-600/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 24 września 2018 r. – UTEP 2006. SRL / Vas Megyei Kormányhivatal Hatósági Főosztály, Hatósági, Építésügyi és Oktatási Osztály

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/29

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 24 września 2018 r. – UTEP 2006. SRL / Vas Megyei Kormányhivatal Hatósági Főosztály, Hatósági, Építésügyi és Oktatási Osztály
      (Sprawa C-600/18)
      (2018/C 436/40)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: UTEP 2006. SRL.

         Druga strona postępowania: Vas Megyei Kormányhivatal Hatósági Főosztály, Hatósági, Építésügyi és Oktatási Osztály.

         Pytania prejudycjalne

      Czy postanowienia [art.] 92 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie wykładni art. 12/A kis- és középvállalkozásokról, fejlődésük támogatásáról szóló 2004. [évi] XXXIV. törvény (ustawy XXXIV z 2004 r. dotyczącej małych i średnich przedsiębiorstw oraz pomocy na ich rozwój, zwanej dalej „ustawą KKV”) i praktyce organów władzy stosowanej w związku z tym przepisem, zgodnie z którymi nie jest możliwe stosowanie art. 12/A ustawy KKV do przedsiębiorstw (podmiotów prawnych), które nie są zarejestrowane na Węgrzech, lecz w innym państwie członkowskim, ale które w pozostałym zakresie są zgodne z pojęciem małego i średniego przedsiębiorstwa, określonym we wspomnianej ustawie?


title: Sprawa C-602/18 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 lipca 2018r. w sprawie T-797/17 Star Television Productions / EUIPO – Marc Dorcel (STAR), wniesione w dniu 21 września 2018 r. przez Star Television Productions Ltd

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/30

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 lipca 2018r. w sprawie T-797/17 Star Television Productions / EUIPO – Marc Dorcel (STAR), wniesione w dniu 21 września 2018 r. przez Star Television Productions Ltd
      (Sprawa C-602/18 P)
      (2018/C 436/41)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Star Television Productions (przedstawiciel: D. Farnsworth, Solicitor)

         Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, Marc Dorcel
      Postanowieniem z dnia 18 października 2018 r. Trybunał (szósta izba) odrzucił odwołanie


title: Sprawa T-577/18: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2018 r. – Crédit agricole Corporate and Investment Bank / EBC

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/56

      Skarga wniesiona w dniu 25 września 2018 r. – Crédit agricole Corporate and Investment Bank / EBC
      (Sprawa T-577/18)
      (2018/C 436/79)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Credit agricole Corporate and Investment Bank (Montrouge, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Champsaur i A. Delors)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, na podstawie art. 256 i 263 TFUE, nieważności decyzji ECB-SSM-2018-FRCAG-76, wydanej przez EBC w dniu 16 lipca 2018 r.;

                  —

                  obciążenie EBC kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które są co do zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-576/18, Crédit agricole/EBC.


title: Sprawa C-616/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d'instance d’Épinal (Francja) w dniu 1 października 2018 r. – Cofidis SA / YU, ZT

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez tribunal d'instance d’Épinal (Francja) w dniu 1 października 2018 r. – Cofidis SA / YU, ZT
      (Sprawa C-616/18)
      (2018/C 436/42)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Tribunal d'instance d’Épinal

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Cofidis SA.

         Strona pozwana: YU, ZT.

         Pytania prejudycjalne

      Czy ochrona, jaką zapewnia konsumentom dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG (1), stoi na przeszkodzie krajowemu przepisowi, który w przypadku powództwa wytoczonego przeciwko konsumentowi przez przedsiębiorcę na podstawie zawartej między nimi umowy o kredyt, nie pozwala sądowi krajowemu, po upływie pięcioletniego terminu przedawnienia biegnącego od daty zawarcia tej umowy, na uwzględnienie i ukaranie, z urzędu lub w wyniku zarzutu podniesionego przez konsumenta, uchybienia przepisom dotyczącym obowiązku sprawdzenia zdolności kredytowej, o który[ch] mowa w art. 8 dyrektywy, uchybienia przepisom dotyczącym informacji, które należy umieścić w sposób jasny i zwięzły w umowach o kredyt, o których mowa w art. 10 i nast. dyrektywy oraz, bardziej ogólnie, uchybienia całości przewidzianych we wskazanej dyrektywie przepisów ustanowionych w celu ochrony konsumentów?

         (1)  Dz.U. L 133, s. 66.


title: Sprawa T-578/18: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2018 r. – CA Consumer Finance / EBC

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/56

      Skarga wniesiona w dniu 25 września 2018 r. – CA Consumer Finance / EBC
      (Sprawa T-578/18)
      (2018/C 436/80)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: CA Consumer Finance (Montrouge, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A. Champsaur i A. Delors)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny (EBC)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, na podstawie art. 256 i 263 TFUE, nieważności decyzji ECB-SSM-2018-FRCAG-77, wydanej przez EBC w dniu 16 lipca 2018 r.;

                  —

                  obciążenie EBC kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które są co do zasady identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-576/18, Crédit agricole/EBC.


title: Sprawa T-367/17: Wyrok Sądu z dnia 18 października 2018 r. – Linak / EUIPO – ChangZhou Kaidi Electrical (Sterowana elektrycznie kolumna podnosząca) Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający sterowaną elektrycznie kolumnę podnoszącą – Wcześniejszy wzór wspólnotowy – Podstawa unieważnienia – Brak indywidualnego charakteru – Poinformowany użytkownik – Brak innego całościowego wrażenia – Artykuł 6 rozporządzenia (WE) nr 6/2002

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/44

      Wyrok Sądu z dnia 18 października 2018 r. – Linak / EUIPO – ChangZhou Kaidi Electrical (Sterowana elektrycznie kolumna podnosząca)
      (Sprawa T-367/17) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający sterowaną elektrycznie kolumnę podnoszącą - Wcześniejszy wzór wspólnotowy - Podstawa unieważnienia - Brak indywidualnego charakteru - Poinformowany użytkownik - Brak innego całościowego wrażenia - Artykuł 6 rozporządzenia (WE) nr 6/2002)
      (2018/C 436/61)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Linak A/S (Nordborg, Dania) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard i J. Fuhrmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo G. Sakalaite-Orlovskiene i A. Folliard-Monguiral, następnie G. Sakalaite-Orlovskiene i J. Ivanauskas, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: ChangZhou Kaidi Electrical Co. Ltd (Changzhou, Chiny)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 marca 2017 r. (sprawa R 1411/2015-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Linak a ChangZhou Kaidi Electrical.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Linak A/S zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 249 z 31.7.2017.


title: Sprawa C-56/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad – Bułgaria) – Bahtiyar Fathi / Predsedatel na Darzhavna agentsia za bezhantsite [Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Granice, azyl i imigracja – Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 – Artykuł 3 – Ustalanie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego – Rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej bez wydania wyraźnej decyzji dotyczącej ustalenia państwa członkowskiego odpowiedzialnego za to rozpatrzenie – Dyrektywa 2011/95/UE – Artykuły 9 i 10 – Powody prześladowania oparte na religii – Dowód – Ustawodawstwo irańskie dotyczące apostazji – Dyrektywa 2013/32/UE – Artykuł 46 ust. 3 – Skuteczny środek zaskarżenia]

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/7

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad Sofia-grad – Bułgaria) – Bahtiyar Fathi / Predsedatel na Darzhavna agentsia za bezhantsite
      (Sprawa C-56/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Granice, azyl i imigracja - Rozporządzenie (UE) nr 604/2013 - Artykuł 3 - Ustalanie państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrywanie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego - Rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej bez wydania wyraźnej decyzji dotyczącej ustalenia państwa członkowskiego odpowiedzialnego za to rozpatrzenie - Dyrektywa 2011/95/UE - Artykuły 9 i 10 - Powody prześladowania oparte na religii - Dowód - Ustawodawstwo irańskie dotyczące apostazji - Dyrektywa 2013/32/UE - Artykuł 46 ust. 3 - Skuteczny środek zaskarżenia])
      (2018/C 436/07)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administrativen sad Sofia-grad

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Bahtiyar Fathi

         Strona pozwana: Predsedatel na Darzhavna agentsia za bezhantsite

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, aby organy państwa członkowskiego rozpatrzyły co do istoty wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej w rozumieniu art. 2 lit. d) tego rozporządzenia, nawet jeśli na podstawie kryteriów określonych we wspomnianym rozporządzeniu nie wydały one wyraźnej decyzji, że odpowiedzialność za takie rozpatrzenie spoczywa na tym państwie członkowskim.

                  2)

                  Artykuł 46 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej należy, w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, interpretować w ten sposób, że w ramach skargi wniesionej przez osobę ubiegającą się o ochronę międzynarodową na decyzję o uznaniu za bezzasadny złożonego przez nią wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej właściwy sąd państwa członkowskiego nie jest zobowiązany do zbadania z urzędu, czy określone w rozporządzeniu nr 604/2013 kryteria i mechanizmy ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wspomnianego wniosku zostały prawidłowo zastosowane.

                  3)

                  Artykuł 10 ust. 1 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony należy interpretować w ten sposób, że osoba ubiegająca się o udzielenie ochrony międzynarodowej, która na poparcie swojego wniosku powołuje się na ryzyko prześladowania ze względów opartych na religii, nie musi – w celu uzasadnienia swoich twierdzeń dotyczących przekonań religijnych – przedstawić oświadczeń lub dokumentów w odniesieniu do wszystkich elementów objętych pojęciem „religii”, o którym mowa w tym przepisie. To jednak na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wsparcia wspomnianych twierdzeń w sposób wiarygodny, poprzez przedstawienie okoliczności, które umożliwiają właściwemu organowi sprawdzenie prawdziwości tych informacji.

                  4)

                  Artykuł 9 ust. 1 i 2 dyrektywy 2011/95 należy interpretować w ten sposób, że zakaz, pod rygorem kary śmierci lub kary pozbawienia wolności, podejmowania działań sprzecznych z religią państwową państwa pochodzenia osoby ubiegającej się o ochronę międzynarodową może stanowić „akt prześladowania” w rozumieniu tego artykułu, pod warunkiem że taki zakaz prowadzi w praktyce do orzekania przez organy tego państwa takich kar, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

         (1)  Dz.U. C 112 z 10.04.2017.


title: Sprawa C-622/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 4 października 2018 r. – AR / Cooper International Spirits LLC, Établissements Gabriel Boudier SA, St Dalfour SAS

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/30

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 4 października 2018 r. – AR / Cooper International Spirits LLC, Établissements Gabriel Boudier SA, St Dalfour SAS
      (Sprawa C-622/18)
      (2018/C 436/43)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: AR

         Strona pozwana: Cooper International Spirits LLC, Établissements Gabriel Boudier SA, St Dalfour SAS

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 5 ust. 1 lit. b) oraz art. 10 i 12 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (1) należy interpretować w ten sposób, że właściciel znaku towarowego, który nigdy nie wykorzystywał tego znaku i którego prawa do tego znaku wygasły wraz z upływem okresu pięciu lat po opublikowaniu jego rejestracji, może uzyskać naprawienie szkody wynikłej z naruszenia praw do znaku, podnosząc negatywny wpływ na podstawową funkcję jego znaku towarowego spowodowany używaniem przez osobę trzecią, przed dniem wygaśnięcia praw, oznaczenia podobnego do wspomnianego znaku towarowego w odniesieniu do towarów lub usług identycznych z tymi, dla których znak ten został zarejestrowany, lub do nich podobnych?

         (1)  Dz.U. L 299, s. 25.


title: Sprawa C-73/17: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 października 2018 r. – Republika Francuska / Parlament Europejski [Skarga o stwierdzenie nieważności – Prawo instytucjonalne – Protokół w sprawie ustalenia siedzib instytucji i niektórych organów, jednostek organizacyjnych i służb Unii Europejskiej – Parlament Europejski – Pojęcie „posiedzenia budżetowego” odbywającego się w Strasburgu (Francja) – Artykuł 314 TFUE – Wykonywanie uprawnień budżetowych podczas dodatkowego posiedzenia plenarnego w Brukseli (Belgia)]

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/8

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 2 października 2018 r. – Republika Francuska / Parlament Europejski
      (Sprawa C-73/17) (1)

      ([Skarga o stwierdzenie nieważności - Prawo instytucjonalne - Protokół w sprawie ustalenia siedzib instytucji i niektórych organów, jednostek organizacyjnych i służb Unii Europejskiej - Parlament Europejski - Pojęcie „posiedzenia budżetowego” odbywającego się w Strasburgu (Francja) - Artykuł 314 TFUE - Wykonywanie uprawnień budżetowych podczas dodatkowego posiedzenia plenarnego w Brukseli (Belgia)])
      (2018/C 436/08)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: F. Alabrune, D. Colas, B. Fodda i E. de Moustier, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: R. Crowe i U. Rösslein, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę skarżącą: Wielkie Księstwo Luksemburga (przedstawiciele: D. Holderer i C. Schiltz, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Republika Francuska pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Parlament Europejski.

                  3)

                  Wielkie Księstwo Luksemburga pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 104 z 3.4.2017.


title: Sprawa C-633/18 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 27 lipca 2018 r. w sprawie T-101/17, Apple Distribution International / Komisja Europejska, wniesione w dniu 11 października 2018 r. przez Apple Distribution International

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/31

      Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 27 lipca 2018 r. w sprawie T-101/17, Apple Distribution International / Komisja Europejska, wniesione w dniu 11 października 2018 r. przez Apple Distribution International
      (Sprawa C-633/18 P)
      (2018/C 436/44)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Apple Distribution International (przedstawiciele: S. Schwiddessen, H. Lutz, Rechtsanwälte, N. Niejahr, Rechtsanwältin, A. Patsa, adwokaci)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości;

                  —

                  stwierdzenie, że zaskarżona decyzja dotyczy Apple w sposób bezpośredni i indywidualny;

                  —

                  przekazanie sprawy do Sądu do ponownego rozpoznania w celu wydania orzeczenia co do istoty; oraz

                  —

                  nakazanie Komisji pokrycia jej własnych kosztów oraz kosztów poniesionych przez Apple w ramach tego postępowania oraz postępowania przed Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Apple podnosi, że zaskarżone postanowienie jest obarczone naruszeniami prawa:

                  —

                  Po pierwsze, Sąd przeinaczył i pominął właściwe dowody w ramach oceny, czy zaskarżona decyzja ma znaczny wpływ na pozycję konkurencyjną Apple na rynku świadczenia usług wideo na żądanie w Niemczech (1).

                  —

                  Po drugie, Sąd nieprawidłowo zastosował prawne kryterium oceny indywidualnego oddziaływania poprzez stwierdzenie, że Apple nie należy do zamkniętej grupy przedsiębiorstw, które można było zidentyfikować w dniu wydania zaskarżonej decyzji na podstawie kryteriów właściwych dla członków wspomnianej grupy.

                  —

                  Po trzecie, Sąd naruszył art. 119 jego regulaminu postępowania oraz art. 36 statutu Trybunału Sprawiedliwości, gdyż nie przedstawił powodów, dla których stwierdził, że: (i) dowody przedstawione przez Apple w celu dokonania oceny wpływu, jaki rozpatrywana pomoc może mieć na jej pozycję konkurencyjną na rynku świadczenia usług wideo na żądanie w Niemczech są niewystarczające; oraz (ii) istnienie indywidualnego oddziaływania musi być ustalone w odniesieniu do momentu, w którym zaskarżony środek został opracowany, przyjęty i wprowadzony w życie na szczeblu krajowym.

                  —

                  Po czwarte, Sąd naruszył prawo Apple do obrony poprzez oparcie się na uwagach Komisji przedłożonych w odpowiedzi na pytania Sądu, co do których Apple nie miała możliwości przedstawienia swego stanowiska.

         (1)  Decyzja Komisji (UE) 2016/2042 z dnia 1 września 2016 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.38418 – 2014/C (ex 2014/N), którą Niemcy zamierzają wdrożyć na rzecz wsparcia produkcji i dystrybucji filmów (Dz.U. 2016, L 314, s. 63).


title: Sprawa C-521/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 6 sierpnia 2018 r. – Pegaso Srl Servizi Fiduciari i in. / Poste Tutela SpA

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 6 sierpnia 2018 r. – Pegaso Srl Servizi Fiduciari i in. / Poste Tutela SpA
      (Sprawa C-521/18)
      (2018/C 436/24)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Pegaso Srl Servizi Fiduciari, Sistemi di Sicurezza Srl, YW

         Strona pozwana: Poste Tutela SpA

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy na podstawie wskazanych powyżej cech spółka Poste Italiane s.p.a. powinna zostać uznana za „podmiot prawa publicznego” w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. d) decreto legislativo nr 50 z 2016 r. i odnośnych dyrektyw wspólnotowych (2014/23/UE (1), 2014/24/UE (2) i 2014/25/UE (3))?

                  2)

                  Czy wspomniana kwalifikacja obejmuje spółkę Poste Tutela s.p.a., która jest spółką zależną w 100 % i wobec której podjęto już uchwałę o połączeniu z Poste Italiane s.p.a., biorąc pod uwagę motyw 46 dyrektywy 2014/23/UE dotyczący kontrolowanych osób prawnych [zob. także wyrok Trybunału Sprawiedliwości, czwarta izba, z dnia 5 października 2017 r. w sprawie C-567/15: obowiązek przeprowadzenia procedury przetargowej przez spółki kontrolowane przez administrację publiczną; wyrok Consiglio di Stato (rady państwa) nr 6211, szósta izba, z dnia 24 listopada 2011 r.]?

                  3)

                  Czy wspomniane spółki są zobowiązane do przeprowadzenia postępowań o udzielenie zamówienia publicznego tylko w celu rozstrzygnięcia przetargów, które są związane z działalnością prowadzoną w sektorach specjalnych na podstawie dyrektywy 2014/25/UE, jako instytucje zamawiające, wobec których należy uznać, że ich status podmiotów prawa publicznego jest ujęty w zasadach części II Codice degli appalti (kodeksu zamówień publicznych), natomiast w odniesieniu do działalności kontraktowej niezwiązanej ze wspomnianymi sektorami mają one pełną swobodę działania wyłącznie zgodnie z zasadami prawa prywatnego, biorąc pod uwagę zasady określone w motywie 21 i art. 16 dyrektywy 2014/23/UE?

                  4)

                  Czy w odniesieniu do zamówień uznanych za niezwiązane z sektorami specjalnymi spółki te podlegają jednak – w przypadku gdy spełniają wymogi dotyczące podmiotów prawa publicznego – ogólnej dyrektywie 2014/24/UE (a zatem zasadom dotyczącym zamówień publicznych), nawet jeśli prowadzą – w wyniku ewolucji w stosunku do chwili ich utworzenia – głównie działalność przedsiębiorczą na zasadach konkurencji?

                  5)

                  Czy też jednak, w przypadku lokali, w których jednocześnie prowadzona jest działalność związana z usługą powszechną oraz działalność niezwiązana z tą usługą, pojęcie funkcjonalnego charakteru – w odniesieniu do usługi świadczonej w określonym interesie publicznym – można uznać za wykluczone w przypadku zamówień dotyczących zwyczajnego i nadzwyczajnego utrzymania, sprzątania, wyposażenia, a także usług dozoru i opieki nad lokalami?

                  6)

                  Czy wreszcie, w przypadku gdyby przyjęto stanowisko Poste Italiane s.p.a., powinno się uznać, że ogłoszenie o postępowaniu przetargowym należycie opublikowane, bez dalszych zawiadomień w tym względzie, w Gazzetta Ufficiale della Repubblica Italiana (dzienniku urzędowym Republiki Włoskiej) oraz w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, jest jedynie indywidualnie wiążącą decyzją, niepodlegającą wszystkim gwarancjom w zakresie przejrzystości i równego traktowania uregulowanym w kodeksie zamówień publicznych, jest sprzeczne z utrwaloną zasadą ochrony uzasadnionych oczekiwań uczestników przetargu?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/23/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania koncesji (Dz.U. 2014, L 94, s. 1).

         (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylająca dyrektywę 2004/18/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 65).

         (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/25/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, uchylająca dyrektywę 2004/17/WE (Dz.U. 2014, L 94, s. 243).


title: Sprawa C-105/17: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad – Varna – Bułgaria) – Komisia za zashtita na potrebitelite / Evelina Kamenova [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona konsumentów – Dyrektywa 2005/29/WE – Artykuł 2 lit. b) i d) – Dyrektywa 2011/83/UE – Artykuł 2 pkt 2 – Pojęcia „przedsiębiorcy” i „praktyk handlowych”]

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/9

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 4 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad – Varna – Bułgaria) – Komisia za zashtita na potrebitelite / Evelina Kamenova
      (Sprawa C-105/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 2005/29/WE - Artykuł 2 lit. b) i d) - Dyrektywa 2011/83/UE - Artykuł 2 pkt 2 - Pojęcia „przedsiębiorcy” i „praktyk handlowych”])
      (2018/C 436/09)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administrativen sad – Varna

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Komisia za zashtita na potrebitelite

         Strona pozwana: Evelina Kamenova

         Przy udziale: Okrazhna prokuratura – Varna

         Sentencja

      Artykuł 2 lit. b) i d) dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywy o nieuczciwych praktykach handlowych”) oraz art. 2 pkt 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/83/UE z dnia 25 października 2011 r. w sprawie praw konsumentów, zmieniającej dyrektywę Rady 93/13/EWG i dyrektywę 1999/44/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz uchylającej dyrektywę Rady 85/577/EWG i dyrektywę 97/7/WE Parlamentu Europejskiego i Rady należy interpretować w ten sposób, że osoba fizyczna, która publikuje na stronie internetowej jednocześnie pewną liczbę ogłoszeń sprzedaży różnych nowych i używanych produktów, taka jak pozwana w postępowaniu głównym, powinna zostać zakwalifikowana jako „przedsiębiorca” a taka działalność powinna stanowić „praktykę handlową” wyłącznie w wypadku, gdy osoba ta działa w celach związanych z jej działalnością handlową, gospodarczą, rzemieślniczą lub wykonywaniem wolnego zawodu, zbadanie czego należy do sądu odsyłającego w świetle wszystkich istotnych okoliczności niniejszej sprawy.

         (1)  Dz.U. C 144 z 8.5.2017.


title: Sprawa T-584/18: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2018 r. – Ukrselhosprom PCF i Versobank / EBC

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/57

      Skarga wniesiona w dniu 27 września 2018 r. – Ukrselhosprom PCF i Versobank / EBC
      (Sprawa T-584/18)
      (2018/C 436/81)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ukrselhosprom PCF LLC (Sołone, Ukraina) i Versobank AS (Talin, Estonia) (przedstawiciele: O. Behrends, L. Feddern i M. Kirchner, lawyers)

         Strona przeciwna: Europejski Bank Centralny

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji ECB/SSM/2018–EE-2 WHD-2017-0012 z dnia 17 lipca 2018 r. w przedmiocie cofnięcia licencji bankowej Versobank AS;

                  —

                  w konsekwencji stwierdzenie nieważności decyzji ECB-SSM-2018-EE-3 z dnia 14 sierpnia 2018 r. w przedmiocie kosztów związanych z wewnętrzną kontrolą administracyjną;

                  —

                  obciążenie strony przeciwnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 24 zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący braku kompetencji EBC do przyjmowania decyzji w odniesieniu do likwidacji Versobank AS.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący braku dokonania przez EBC oceny w odniesieniu do podstawowych pytań związanych z przeciwdziałaniem praniu pieniędzy i zwalczania finansowania terroryzmu.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący braku dokonania przez EBC starannego i bezstronnego badania i oceny wszystkich istotnych aspektów sprawy.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący niezgodnego z prawem powołania się przez EBC na podniesione przekazanie nieprawidłowych informacji w odniesieniu do działalności Versobank na Łotwie.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący braku uwzględnienia przez EBC pozytywnej roli wysoce kompetentnego i renomowanego zespołu menedżerów.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący braku zdefiniowania przez EBC istotnych wymogów regulacyjnych, które – jak podniesiono – naruszył Versobank.

                  7.

                  Zarzut siódmy dotyczący braku uwzględnienia przez EBC faktu, że zasadnicza część działalności nie stanowiła ryzyka w kontekście przeciwdziałania prania pieniędzy.

                  8.

                  Zarzut ósmy dotyczący braku przypisania wystarczającej wagi znacznej redukcji klientów w kategorii wysokiego ryzyka.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty dotyczący błędnego założenia przez EBC, że każde dodatkowe działanie korekcyjne byłoby nierealistyczne.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty dotyczący błędnych stwierdzeń w odniesieniu do ewentualnego nowego zarządu.

                  11.

                  Zarzut jedenasty dotyczący błędnych stwierdzeń dotyczących ewentualnego zawieszenia prawa głosowania.

                  12.

                  Zarzut dwunasty dotyczący błędnego oparcia się na podniesionym naruszeniu nakazu.

                  13.

                  Zarzut trzynasty dotyczący błędnych stwierdzeń dotyczących możliwości dalszego nakazu.

                  14.

                  Zarzut czternasty dotyczący niezgodnej z prawem odmowy możliwości samolikwidacji.

                  15.

                  Zarzut piętnasty dotyczący niezgodnej z prawem odmowy możliwości sprzedaży.

                  16.

                  Zarzut szesnasty dotyczący naruszenia zasady równego traktowania i zakazu dyskryminacji.

                  17.

                  Zarzut siedemnasty dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności.

                  18.

                  Zarzut osiemnasty dotyczący naruszenia zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i pewności prawa.

                  19.

                  Zarzut dziewiętnasty dotyczący naruszenia art. 19 i motywu 75 rozporządzenia nr 1024/2013 (1) oraz nadużycia władzy.

                  20.

                  Zarzut dwudziesty dotyczący naruszenia przysługującego Versobank i akcjonariuszom prawa do bycia wysłuchanym ze względu na zbyt krótki termin na przedstawienie uwag.

                  21.

                  Zarzut dwudziesty pierwszy dotyczący dalszych naruszeń prawa do obrony i prawa do bycia wysłuchanym przysługujących Versobank.

                  22.

                  Zarzut dwudziesty drugi dotyczący braku przedstawienia odpowiednio uzasadnionej decyzji.

                  23.

                  Zarzut dwudziesty trzeci dotyczący naruszenia przysługującego Versobank prawa dostępu do akt.

                  24.

                  Zarzut dwudziesty czwarty dotyczący naruszenia praw akcjonariuszy w związku z kontrolą przeprowadzoną przez Administracyjną Radę Odwoławczą zgodnie z art. 24 rozporządzenia nr 1024/2013.

         (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1024/2013 z dnia 15 października 2013 r. powierzające Europejskiemu Bankowi Centralnemu szczególne zadania w odniesieniu do polityki związanej z nadzorem ostrożnościowym nad instytucjami kredytowymi (Dz.U. 2013 L 287, s. 63).


title: Sprawa T-585/18: Skarga wniesiona w dniu 27 września 2018 r. – Şanli / Rada

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/59

      Skarga wniesiona w dniu 27 września 2018 r. – Şanli / Rada
      (Sprawa T-585/18)
      (2018/C 436/82)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Dalokay Şanli (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: adwokat D. Gürses)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 31 lipca 2018 r.;

                  —

                  usunięcie strony skarżącej z wykazu sporządzonego zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 2580/2001;

                  —

                  obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

                  1.

                  Zarzut pierwszy: naruszenie istotnych postanowień traktatowych regulujących kwestie proceduralne.

                  2.

                  Zarzut drugi: w ramach postępowania nie został przedstawiony żaden dowód prowadzenia przez stronę skarżącą działalności terrorystycznej.

                  3.

                  Zarzut trzeci: w postępowaniu prowadzącym do wydania zaskarżonej decyzji strona skarżąca nie miała możliwości podjęcia adekwatnej obrony.

                  4.

                  Zarzut czwarty: decyzja nie została dostatecznie uzasadniona.

                  5.

                  Zarzut piąty: decyzja została wydana z naruszeniem zasady subsydiarności oraz zasady proporcjonalności.

                  6.

                  Zarzut szósty: rozporządzenie nr 2580/2001 nie znajduje zastosowania, jako że PKK nie jest organizacją terrorystyczną.

                  7.

                  Zarzut siódmy: wydana decyzja jest niezgodna z zasadą współmierności środków.


title: Sprawa C-541/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 21 sierpnia 2018 r. – AS / Deutsches Patent- und Markenamt

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 21 sierpnia 2018 r. – AS / Deutsches Patent- und Markenamt
      (Sprawa C-541/18)
      (2018/C 436/25)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: AS

         Strona pozwana: Deutsches Patent- und Markenamt

         Pytania prejudycjalne

      Czy oznaczenie ma charakter odróżniający, jeżeli istnieją w praktyce istotne i oczywiste możliwości używania go do wskazania pochodzenia danych towarów i usług, nawet jeżeli nie chodzi przy tym o najbardziej prawdopodobną formę używania oznaczenia (1)?

         (1)  Wykładania art. 3 ust. 1 lit. b) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mającej na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. 2008, L 299, s. 25).


title: Sprawa C-242/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Legatoria Editoriale Giovanni Olivotto (L.E.G.O.) SpA / Gestore dei servizi energetici (GSE) SpA, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero delle Politiche Agricole e Forestali (Odesłanie prejudycjalne – Środowisko naturalne – Promowanie stosowania energii ze źródeł odnawialnych – Biopłyny wykorzystywane w instalacji termoelektrycznej – Dyrektywa 2009/28/WE – Artykuł 17 – Kryteria zrównoważonego rozwoju dla biopłynów – Artykuł 18 – Krajowe systemy certyfikacji zrównoważonego rozwoju – Decyzja wykonawcza 2011/438/UE – Dobrowolne systemy certyfikacji zrównoważonego rozwoju biopaliw i biopłynów zatwierdzone przez Komisję Europejską – Uregulowanie krajowe zobowiązujące pośredników do przedstawienia certyfikatów zrównoważonego rozwoju – Artykuł 34 TFUE – Swobodny przepływ towarów)

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/10

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Legatoria Editoriale Giovanni Olivotto (L.E.G.O.) SpA / Gestore dei servizi energetici (GSE) SpA, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero delle Politiche Agricole e Forestali
      (Sprawa C-242/17) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Środowisko naturalne - Promowanie stosowania energii ze źródeł odnawialnych - Biopłyny wykorzystywane w instalacji termoelektrycznej - Dyrektywa 2009/28/WE - Artykuł 17 - Kryteria zrównoważonego rozwoju dla biopłynów - Artykuł 18 - Krajowe systemy certyfikacji zrównoważonego rozwoju - Decyzja wykonawcza 2011/438/UE - Dobrowolne systemy certyfikacji zrównoważonego rozwoju biopaliw i biopłynów zatwierdzone przez Komisję Europejską - Uregulowanie krajowe zobowiązujące pośredników do przedstawienia certyfikatów zrównoważonego rozwoju - Artykuł 34 TFUE - Swobodny przepływ towarów))
      (2018/C 436/11)
      Język postępowania: włoski

         Sąd odsyłający

      Consiglio di Stato

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Legatoria Editoriale Giovanni Olivotto (L.E.G.O.) SpA

         Strona pozwana: Gestore dei servizi energetici (GSE) SpA, Ministero dell’Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero dello Sviluppo Economico, Ministero delle Politiche Agricole e Forestali

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 18 ust. 7 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych, zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE w związku z decyzją wykonawczą Komisji 2011/438/UE z dnia 19 lipca 2011 r. w sprawie zatwierdzenia programu „International Sustainability and Carbon Certification” w odniesieniu do wykazania spełnienia kryteriów zrównoważonego rozwoju zgodnie z dyrektywami Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE oraz 2009/30/WE należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on uregulowaniu krajowemu takiemu jak będące przedmiotem postępowania głównego, nakładającemu na podmioty gospodarcze w odniesieniu do certyfikacji spełniania kryteriów zrównoważonego rozwoju przez biopłyny szczególne warunki, inne i o szerszym zakresie niż warunki przewidziane w dobrowolnym systemie certyfikacji zrównoważonego rozwoju, takim jak system „ISCC”, zatwierdzony wspomnianą decyzją wykonawczą, przyjętą przez Komisję Europejską zgodnie z art. 18 ust. 4 tej dyrektywy, gdyż system ten został zatwierdzony tylko dla biopaliw, a warunki te odnoszą się jedynie do biopłynów.

                  2)

                  Prawo Unii, a w szczególności art. 34 TFUE i art. 18 ust. 1 i 3 dyrektywy 2009/28, należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się ono temu, by uregulowanie krajowe, takie jak będące przedmiotem postępowania głównego, wprowadzało krajowy system kontroli spełniania kryteriów zrównoważonego rozwoju przez biopłyny, który przewiduje, że wszystkie podmioty gospodarcze biorące udział w łańcuchu dostaw rozpatrywanego produktu, nawet jeżeli chodzi o pośredników, którzy nie wchodzą w fizyczne posiadanie danych partii biopłynów, podlegają pewnym obowiązkom certyfikacji, powiadamiania i informowania wynikającym z tego systemu.

         (1)  Dz.U. C 283 z 28.8.2017.


title: Sprawa C-544/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 20 sierpnia 2018 r. – HM Revenue & Customs / HD

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 20 sierpnia 2018 r. – HM Revenue & Customs / HD
      (Sprawa C-544/18)
      (2018/C 436/26)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Upper Tribunal

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: HM Revenue & Customs

         Strona pozwana: HD

         Pytania prejudycjalne

      Czy art. 49 TFUE należy interpretować w ten sposób, że osoba, która zaprzestaje samozatrudnienia w okolicznościach, gdy występują fizyczne ograniczenia wynikające z zaawansowanej ciąży i okresu poporodowego, zachowuje status „osoby samozatrudnionej” w rozumieniu tego artykułu, pod warunkiem że w rozsądnym okresie po urodzeniu dziecka powróci do aktywności zawodowej lub będzie poszukiwać pracy?


title: Sprawa C-635/18: Skarga wniesiona w dniu 11 października 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Federalna Niemiec

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/32

      Skarga wniesiona w dniu 11 października 2018 r. – Komisja Europejska / Republika Federalna Niemiec
      (Sprawa C-635/18)
      (2018/C 436/45)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Hermes i A.C. Becker, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 13 ust. 1 w związku z załącznikiem XI do dyrektywy 2008/50/WE (1), przekraczając w sposób systematyczny i ciągły począwszy od roku 2010 roczną wartość dopuszczalną dla dwutlenku azotu (NO2) w 26 strefach oceny i zarządzania jakością otaczającego powietrza (DEZBXX0001A aglomeracja Berlina, DEZCXX0007A aglomeracja Stuttgartu, DEZCXX0043S rejencja Tybinga, DEZCXX0063S rejencja Stuttgartu, DEZCXX0004A aglomeracja Fryburga, DEZCXX0041S rejencja Karlsruhe [bez aglomeracji], DEZCXX0006A aglomeracja Mannheim/Heidelberg, DEZDXX0001A aglomeracja Monachium, DEZDXX0003A aglomeracja Norymbergi/Fürth/Erlangen, DEZFXX0005S strefa III środkowej i północnej Hesji, DEZFXX0001A aglomeracja I [Ren-Men], DEZFXX0002A aglomeracja II [Kassel], DEZGLX0001A aglomeracja Hamburga, DEZJXX0015A Grevenbroich [zagłębie węgla brunatnego w dorzeczu Renu], DEZJXX0004A Kolonia, DEZJXX0009A Düsseldorf, DEZJXX0006A Essen, DEZJXX0017A Duisburg, Oberhausen, Mülheim, DEZJXX0005A Hagen, DEZJXX0008A Dortmund, DEZJXX0002A Wuppertal, DEZJXX0011A Akwizgran, DEZJXX0016S obszary miejskie i wiejskie Nadrenii Północnej-Westfalii, DEZKXX0006S Moguncja, DEZKXX0007S Wormacja/Frankenthal/Ludwigshafen, DEZKXX0004S Koblencja/Neuwied) oraz godzinową wartość dopuszczalną dla NO2 w dwóch z powyższych stref (DEZCXX0007A aglomeracja Stuttgartu, DEZFXX0001A aglomeracja I [Ren-Men]);

                  —

                  stwierdzenie, że od dnia 11 czerwca 2010 r. Republika Federalna Niemiec nie wywiązywała się z obowiązków ciążących na niej na mocy art. 23 ust. 1 akapity drugi i trzeci w związku z sekcją A załącznika XV do tej dyrektywy, a w szczególności z obowiązku upewnienia się, aby w 26 rozpatrywanych strefach okres przekroczenia był jak najkrótszy;

                  —

                  obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Od roku 2010 Republika Federalna Niemiec przekraczała w sposób ciągły i systematyczny – określone w załączniku XI dla NO2 – roczną wartość dopuszczalną oraz godzinową wartość dopuszczalną w odpowiednio 26 i 2 strefach, co stanowi naruszenie art. 13 ust. 1 w związku z załącznikiem XI do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/50/WE z dnia 21 maja 2008 r. w sprawie jakości powietrza i czystszego powietrza dla Europy.
      Wbrew art. 23 ust. 1 akapity drugi i trzeci w związku z załącznikiem XV do dyrektywy Republika Federalna Niemiec od dnia 11 czerwca 2010 r. nie podjęła działań w ramach planów ochrony jakości powietrza w 26 rozpatrywanych strefach, które pozwoliłyby w odpowiedni sposób zapewnić, by okres przekroczenia był jak najkrótszy. Nieodpowiedni charakter działań wynika między innymi z czasu trwania, zmiany i stopnia przekroczenia wartości dopuszczalnych, jak również z przeglądu planów ochrony jakości powietrza opracowanych dla rozpatrywanych stref.

         (1)  Dz.U. 2008, L 152, s. 1.


title: Sprawa C-337/17: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Szczecinie – Polska) – Feniks Sp. z o.o. / Azteca Products & Services SL [Odesłanie prejudycjalne – Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości – Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 – Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych – Jurysdykcja szczególna – Artykuł 7 pkt 1 lit. a) – Pojęcie „spraw dotyczących umowy” – Skarga pauliańska]

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/11

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 4 października 2018 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Szczecinie – Polska) – Feniks Sp. z o.o. / Azteca Products & Services SL
      (Sprawa C-337/17) (1)

      ([Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Rozporządzenie (UE) nr 1215/2012 - Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych - Jurysdykcja szczególna - Artykuł 7 pkt 1 lit. a) - Pojęcie „spraw dotyczących umowy” - Skarga pauliańska])
      (2018/C 436/12)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Sąd Okręgowy w Szczecinie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Feniks Sp. z o.o.

         Strona pozwana: Azteca Products & Services SL

         Sentencja

      W sytuacji takiej jak zaistniała w postępowaniu głównym skarga pauliańska – za pomocą której wierzyciel z tytułu wierzytelności wywodzonej z umowy dochodzi uznania za bezskuteczną w stosunku do siebie czynności, którą uważa za dokonaną z jego pokrzywdzeniem, i która polega na zbyciu przez jego dłużnika składnika majątku na rzecz osoby trzeciej – jest objęta zakresem zastosowania podstawy jurysdykcji międzynarodowej ustanowionej w art. 7 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych.

         (1)  Dz.U. C 300 z 11.9.2017.


title: Sprawa C-548/18: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Saarländischee Oberlandesgericht (Niemcy) w dniu 23 sierpnia 2018 r. – BGL BNP Paribas SA / TeamBank AG Nürnberg

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Saarländischee Oberlandesgericht (Niemcy) w dniu 23 sierpnia 2018 r. – BGL BNP Paribas SA / TeamBank AG Nürnberg
      (Sprawa C-548/18)
      (2018/C 436/27)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Saarländisches Oberlandesgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: BGL BNP Paribas SA

         Druga strona postępowania apelacyjnego: TeamBank AG Nürnberg

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 14 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 593/2008 z dnia 17 czerwca 2008 r. w sprawie prawa właściwego dla zobowiązań umownych (Rzym I) (1) znajduje zastosowanie do skutków wielokrotnego przelewu wierzytelności wobec osób trzecich?

                  2)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: jakiemu prawu podlegają w takim przypadku skutki wobec osób trzecich?

                  3)

                  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze: czy przepis ten znajduje odpowiednie zastosowanie?

                  4)

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie: Jakiemu prawu podlegają w takim przypadku skutki wobec osób trzecich?

         (1)  Dz.U. 2008, L 177, s. 6.


title: Sprawa T-368/17: Wyrok Sądu z dnia 18 października 2018 r. – Linak / EUIPO – ChangZhou Kaidi Electrical (Sterowana elektrycznie kolumna podnosząca) Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający sterowaną elektrycznie kolumnę podnoszącą – Wcześniejszy wzór wspólnotowy – Podstawa unieważnienia – Brak indywidualnego charakteru – Poinformowany użytkownik – Brak innego całościowego wrażenia – Artykuł 6 rozporządzenia (WE) nr 6/2002

text:
               3.12.2018

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 436/44

      Wyrok Sądu z dnia 18 października 2018 r. – Linak / EUIPO – ChangZhou Kaidi Electrical (Sterowana elektrycznie kolumna podnosząca)
      (Sprawa T-368/17) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający sterowaną elektrycznie kolumnę podnoszącą - Wcześniejszy wzór wspólnotowy - Podstawa unieważnienia - Brak indywidualnego charakteru - Poinformowany użytkownik - Brak innego całościowego wrażenia - Artykuł 6 rozporządzenia (WE) nr 6/2002)
      (2018/C 436/62)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Linak A/S (Nordborg, Dania) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard i J. Fuhrmann)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: początkowo G. Sakalaite-Orlovskiene i A. Folliard-Monguiral, następnie G. Sakalaite-Orlovskiene i J. Ivanauskas, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: ChangZhou Kaidi Electrical Co. Ltd (Changzhou, Chiny)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 marca 2017 r. (sprawa R 1412/2015-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Linak a ChangZhou Kaidi Electrical.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Linak A/S zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 249 z 31.7.2017.