title: Sprawa T-642/11 P: Postanowienie Sądu z dnia 4 września 2012 r. — Mische przeciwko Parlamentowi (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Powołanie — Zaszeregowanie do grupy — Konkurs opublikowany przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego — Przeinaczenie okoliczności faktycznych — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               27.10.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/25

      Postanowienie Sądu z dnia 4 września 2012 r. — Mische przeciwko Parlamentowi
      (Sprawa T-642/11 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Powołanie - Zaszeregowanie do grupy - Konkurs opublikowany przed wejściem w życie nowego regulaminu pracowniczego - Przeinaczenie okoliczności faktycznych - Odwołanie oczywiście bezzasadne)
      (2012/C 331/48)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Harald Mische (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci R. Holland, J. Mische i M. Velardo)

         Druga strona postępowania: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Seyr i S. Alves, pełnomocnicy); Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Jensen i J. Herrmann, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 29 września 2011 r. w sprawie F-93/05 Mische przeciwko Parlamentowi (dotychczas nieopublikowany w Zbiorze) zmierzające do uchylenia tego wyroku.

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Harald Mische pokrywa własne koszty, jak również koszty poniesione przez Parlament Europejski w ramach postępowania w niniejszej instancji.

                  3)

                  Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

         (1)  Dz.U C 49 z 18.2.2012.


title: Sprawa C-239/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 10 maja 2017 r., Gert Teglgaard i Fløjstrupgård I/S/Fødevareministeriets Klagecenter

text:
               10.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 10 maja 2017 r., Gert Teglgaard i Fløjstrupgård I/S/Fødevareministeriets Klagecenter
   (Sprawa C-239/17)
   (2017/C 221/17)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniach głównych

      Strony skarżące: Gert Teglgaard i Fløjstrupgård I/S

      Strona pozwana: Fødevareministeriets Klagecenter

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy w sytuacji niestosowania się przez rolnika do wymogów podstawowych w zakresie zarządzania lub zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska w danym roku kalendarzowym i konieczności zastosowania obniżki płatności bezpośrednich dla takiego rolnika, zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 1782/2003 (1) w związku z art. 66 ust. 1 rozporządzenia Komisji nr 796/2004 (2), obniżka pomocy obliczana jest na podstawie płatności bezpośrednich dla tego rolnika:

                           (a)

                           w roku kalendarzowym, w którym doszło do niezgodności, czy

                           (b)

                           w (późniejszym) roku kalendarzowym, w którym ustalono/stwierdzono niezgodność?

               2.

               Czy rezultat pozostanie taki sam w świetle późniejszych przepisów zawartych w art. 23 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 73/2009 (3) w związku z art. 70 ust. 4 i art. 70 ust. 8 lit. a) rozporządzenia Komisji nr 1122/2009 (4)?

               3.

               Czy w sytuacji niestosowania się przez rolnika do wymogów podstawowych w zakresie zarządzania lub zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska w latach 2007 i 2008 i ustalenia/stwierdzenia takiej niezgodności po raz pierwszy w 2011 r., zastosowanie przy obliczeniu obniżki pomocy ma rozporządzenie Rady nr 1782/2003 w związku z rozporządzeniem Komisji nr 796/2004 czy też zastosowanie ma rozporządzenie Rady nr 73/2009 w związku z rozporządzeniem Komisji nr 1122/2009?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników oraz zmieniające rozporządzenia (EWG) nr 2019/93, (WE) nr 1452/2001, (WE) nr 1453/2001, (WE) nr 1454/2001, (WE) nr 1868/94, (WE) nr 1251/1999, (WE) nr 1254/1999, (WE) nr 1673/2000, (EWG) nr 2358/71 i (WE) nr 2529/2001 (Dz.U. L 270, s. 1)

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U. L 141, s. 18)

      (3)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników, zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz.U. L 30, s. 16)

      (4)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U. L 316, s. 65)


title: Sprawa T-489/11: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2011 r. — Ruse Industry przeciwko Komisji

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/36

         Skarga wniesiona w dniu 20 września 2011 r. — Ruse Industry przeciwko Komisji
   (Sprawa T-489/11)
   2011/C 347/66
   Język postępowania: bułgarski

      Strony

      Strona skarżąca: Ruse Industry AD (Ruse, Bułgaria) (przedstawiciele: adwokaci: A. Angelov i S. Pankov)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności art. 2–5 decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2011 r. dotyczącej przyznanej przez Bułgarię na rzecz Ruse Industry pomocy państwa C 12/2010 i N 389/2009

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2–5 decyzji Komisji z dnia 13 lipca 2011 r. dotyczącej przyznanej przez Bułgarię na rzecz Ruse Industry pomocy państwa C 12/2010 i N 389/2009;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 107 ust. 1 TFUE, gdyż zgodnie z tym przepisem to, co Komisja uważa za zaniechanie przez państwo podjęcia kroków w celu ściągnięcia należnych mu kwot, nie stanowi nowej pomocy państwa w rozumieniu art. 1 lit. c) rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (1) ani zmiany istniejącej pomocy państwa. Ponadto nie występuje zwiększenie ogólnego ryzyka dla państwa; niemniej nawet gdyby miało to miejsce, również nie mogłoby stanowić podstawy zakwalifikowania rozpatrywanych okoliczności jako nowej pomocy państwa.

               2)

               Zarzut drugi dotyczy naruszenia art. 263 ust. 2 trzecia alternatywa TFUE, w zakresie w jakim Komisja bez przytoczenia jakichkolwiek dowodów i podania powodów niesłusznie założyła, że okoliczność, iż państwo nie zażądało zwrotu należnych kwot, stanowi antykonkurencyjną korzyść dla spółki i dlatego jest niezgodna z rynkiem wewnętrznym.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczy wady proceduralnej, gdyż decyzja Komisji nie zawiera powodów, które doprowadziły do sformułowania przyjętych wniosków.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczy naruszenia art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/1999, gdyż w zaskarżonej decyzji nie podano ani wysokości kwoty, której zwrotu należy zażądać od skarżącej, ani odpowiednich odsetek według proporcjonalnej stopy ustalonej przez Komisję.

      (1)  Dz.U. L 83, S. 1.


title: Sprawa C-396/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curte de Apel Constanța (Rumunia) w dniu 27 lipca 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Ciprian Vasile Radu

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curte de Apel Constanța (Rumunia) w dniu 27 lipca 2011 r. — postępowanie karne przeciwko Ciprian Vasile Radu
   (Sprawa C-396/11)
   2011/C 282/29
   Język postępowania: rumuński

      Sąd krajowy

   Curtea de Apel Constanța

      Strona postępowania przed sądem krajowym

   Ciprian Vasile Radu

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy art. 5 ust. 1 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i art. 6, w związku z art. 48 i 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w związku także z art. 5 ust. 3 i 4 oraz art. 6 ust. 2 i 3 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, stanowią przepisy wspólnotowego prawa pierwotnego zawarte w traktatach założycielskich.

               2)

               Czy działanie właściwego organu sądowego państwa wykonania europejskiego nakazu aresztowania polegające na pozbawieniu wolności i przymusowym przekazaniu bez zgody osoby w stosunku do której wydany został europejski nakaz aresztowania (osoby, której dotyczy wniosek o aresztowanie i wydanie), stanowi ingerencję przez państwo wykonania mandatu w wolność osobistą osoby, której aresztowania i wydania zażądano, która to wolność jest zagwarantowana w prawie Unii na mocy art. 6 TUE w związku z art. 5 ust. 1 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i na mocy art. 6 w związku z art. 48 i 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w związku także z art. 5 ust. 3 i 4 oraz art. 6 ust. 2 i 3 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

               3)

               Czy ingerencja państwa wykonania europejskiego nakazu aresztowania w prawa i gwarancję przewidziane w art. 5 ust. 1 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i art. 6, w związku z art. 48 i 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w związku także z art. 5 ust. 3 i 4 oraz art. 6 ust. 2 i 3 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, powinna spełniać warunek konieczności w społeczeństwie demokratycznym i proporcjonalności względem szczególnego założonego celu.

               4)

               Czy właściwy organ sądowy państwa wykonania europejskiego nakazu aresztowania może oddalić wniosek o przekazanie bez naruszenia zobowiązań ustanowionych w traktatach założycielskich i innych przepisach prawa wspólnotowego, z uwagi na fakt, że nie zostały spełnione wszystkie konieczne przesłanki zgodnie z art. 5 ust. 1 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i art. 6, w związku z art. 48 i 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w związku także z art. 5 ust. 3 i 4 oraz art. 6 ust. 2 i 3 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.

               5)

               Czy właściwy organ sądowy państwa wykonania europejskiego nakazu aresztowania może oddalić wniosek o przekazanie bez naruszenia zobowiązań ustanowionych w traktatach założycielskich i innych przepisach prawa wspólnotowego z uwagi na brak transpozycji lub niepełną czy też nieprawidłową transpozycję (w znaczeniu niezachowania warunku wzajemności) decyzji ramowej Rady Unii Europejskiej 2002/584/WSiSW (1) przez państwo wydania europejskiego nakazu aresztowania.

               6)

               Czy przepisy art. 5 ust. 1 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i art. 6, w związku z art. 48 i 52 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w związku także z art. 5 ust. 3 i 4 oraz art. 6 ust. 2 i 3 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, do której odwołuje się art. art. 6 TUE, są sprzeczne z prawem krajowym państwa członkowskiego Unii Europejskiej — Rumunii, a w szczególności z tytułem III ustawy nr 302/2004, a także, czy decyzja ramowa Rady Unii Europejskiej 2002/584/WSiSW została prawidłowo transponowana na mocy tych przepisów.

      (1)  Decyzja ramowa Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. L 190, s. 1).


title: Sprawa T-487/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 lipca 2009 r. — Imperial Chemical Industries przeciwko OHIM (FACTORY FINISH)

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/47

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 2 lipca 2009 r. — Imperial Chemical Industries przeciwko OHIM (FACTORY FINISH)
   (Sprawa T-487/07) (1)

   2009/C 205/87

      Język postępowania: angielski

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 51 z 23.2.2008.


title: Sprawa C-503/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawach połączonych T-144/07, T-147/07, T-148/07, T-149/07, T-150/07 i T-154/07, ThyssenKrupp Liften Ascenseurs i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 30 września 2011 r. przez spółki ThyssenKrupp Elevator (CENE) GmbH, dawniej ThyssenKrupp Aufzüge GmbH oraz ThyssenKrupp Fahrtreppen GmbH

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/21

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawach połączonych T-144/07, T-147/07, T-148/07, T-149/07, T-150/07 i T-154/07, ThyssenKrupp Liften Ascenseurs i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 30 września 2011 r. przez spółki ThyssenKrupp Elevator (CENE) GmbH, dawniej ThyssenKrupp Aufzüge GmbH oraz ThyssenKrupp Fahrtreppen GmbH
   (Sprawa C-503/11 P)
   2011/C 347/31
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszące odwołanie: ThyssenKrupp Elevator (CENE) GmbH, dawniej ThyssenKrupp Aufzüge GmbH oraz ThyssenKrupp Fahrtreppen GmbH (przedstawiciel: K. Blau-Hansen, Rechtsanwältin)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawach połączonych T-144/07, T-147/07, T-148/07, T-149/07, T-150/07 i T-154/07 (ThyssenKrupp Liften Ascenseurs i in. przeciwko Komisji) w całości w zakresie, w jakim oddala on skargę i dotyczy wnoszącą odwołanie;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, dalsze zmniejszenie grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie w art. 2 zaskarżonej decyzji Komisji Europejskiej z dnia 21 lutego 2007 r.;

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego, zwrócenie Sądowi sprawy do ponownego rozpoznania oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszące odwołanie kierują swoje odwołanie przeciwko wyrokowi Sądu (ósma izba) wydanemu w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawach T-147/07 i in. (ThyssenKrupp Liften Ascenseurs i in. przeciwko Komisji) w zakresie, w jakim oddala on skargę złożoną w dniu 7 maja 2007 r. od decyzji Komisji Europejskiej C(2007) 512 wersja ostateczna z dnia 21 lutego 2007 r. (sprawa COMP/E 1/38.823 — PO/Windy i Schody ruchome) i dotyczy wnoszących odwołanie.
   Wnoszące odwołanie podnoszą niewłaściwość Komisji, naruszenie zasadniczych wymogów proceduralnych, naruszenie traktatu WE, TFUE oraz podlegających zastosowaniu norm prawnych w celu wykonania tych traktatów, jak również nadużycie władzy oraz naruszenie praw podstawowych łącznie w ramach czterech zarzutów:

               Po pierwsze, wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył prawo potwierdzając właściwość Komisji do wszczęcia postępowania w przedmiocie naruszenia. Stoją one na stanowisku, że Sąd powinien był stwierdzić nieważność decyzji Komisji z uwagi na niemożność zastosowania art. 101 TFUE (dawny art. 81 WE), ponieważ zarzucane spółkom lokalne naruszenia nie były w stanie wywrzeć wpływu na wymianę handlową między państwami członkowskimi. Nawet przy przyjęciu przez Sąd stosowania art. 101 TFUE, miał on obowiązek uwzględnić, że właściwość Komisji jest niezgodna z systemem właściwości równoległej na podstawie rozporządzenia 1/2003 (1), utworzonym w następstwie komunikatu dotyczącego współpracy w ramach sieci organów ds. konkurencji. Wreszcie, Sąd nie ocenił należycie, że późniejsze wszczęcie postępowania przez Komisję stanowi naruszenie objętej ochroną na gruncie praw podstawowych zasady pewności i legalności kar.

               Po drugie, wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył prawo potwierdzając decyzję Komisji w zakresie, w jakim doszła ona do wniosku co do solidarnej odpowiedzialności wnoszących odwołanie opierając się na globalnym obrocie koncernu ThyssenKrupp AG. Tym samym zaskarżony wyrok stanowi naruszenie art. 23 rozporządzenia 1/2003, zasady państwa prawa, wyrażającej się przez zasadę legalności kar (nulla poena sine lege), zasadę proporcjonalności kar, zasady, zgodnie z którą wszelkie wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść oskarżonego (in dubio pro reo) oraz zasady prawa karnego zgodnie z którą kara jest konsekwencją winy (nulla poena sine culpa). Wnoszące odwołanie uważają, że zaskarżony wyrok stanowi naruszenie prawa w zakresie, w jakim opiera się na postulacie, w myśl którego spółka zależna stanowi razem ze swoją spółką dominującą (oraz innymi spółkami grupy), jedną jednostkę gospodarczą uzasadniającą ich odpowiedzialność solidarną. Z drugiej strony, i niezależnie od wspomnianego zarzutu, wnoszące odwołanie podnoszą, że zaskarżony wyrok jest sprzeczny z zasadą nulla poena sine culpa w zakresie, w jakim zostały one skazana na zapłatę grzywny solidarnie z ich spółkami zależnymi. Wnoszące odwołanie, tytułem żądania ewentualnego, zarzucają Sądowi potwierdzenie tej odpowiedzialności solidarnej wbrew braku określenia przypadających na każdą spółkę udziałów w kwocie grzywny w stosunku z swoimi współdłużnikami solidarnymi.

               Po trzecie, wnoszące odwołanie podnoszą, że Sąd wydał wyrok z uchybieniem spoczywającego na nim obowiązku dokonania obszernej kontroli, przeprowadzając w sposób niewystarczający kontrolę proporcjonalnego charakteru wyjściowej kwoty grzywny, jak również współczynnika odstraszającego określonego przez Komisję oraz, z drugiej strony, w zakresie w jakim nie dokonał wystarczającej kontroli adekwatności uwzględnienia przez Komisję współpracy wnoszącej odwołanie, naruszając w ten sposób podstawowe prawo do sprawiedliwego postępowania sądowego oraz zasadę ochrony prawnej, która wchodzi w zakres tego prawa.

               Po czwarte, zarzuca się naruszenie zasady proporcjonalności oraz zasady równego traktowania w zakresie określenia kwoty wyjściowej względem naruszenia dotyczącego Niemiec, ponieważ obrót osiągnięty bez związku z nielegalnym zachowaniem również został uwzględniony przy obliczaniu kwoty wyjściowej, mimo że sprzeciwiały się temu względy nadrzędne. W tym względzie, Sąd właściwie przyjął zróżnicowane uzasadnienie względem Schindlera, natomiast zaniechał tego zróżnicowania niezgodnie z prawem względem wnoszących odwołanie.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu; Dz.U. L 1, s. 1.


title: Sprawa T-133/12: Wyrok Sądu z dnia 2 kwietnia 2014 r. – Ben Ali przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji — Zamrożenie funduszy — Podstawa prawna — Prawo własności — Artykuł 17 ust. 1 karty praw podstawowych — Modulacja w czasie skutków stwierdzenia nieważności — Odpowiedzialność pozaumowna — Brak szkody)

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/18

         Wyrok Sądu z dnia 2 kwietnia 2014 r. – Ben Ali przeciwko Radzie
   (Sprawa T-133/12) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji - Zamrożenie funduszy - Podstawa prawna - Prawo własności - Artykuł 17 ust. 1 karty praw podstawowych - Modulacja w czasie skutków stwierdzenia nieważności - Odpowiedzialność pozaumowna - Brak szkody))
   2014/C 151/23
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Mehdi Ben Tijani Ben Haj Hamda Ben Haj Hassen Ben Ali (Saint-Étienne-du-Rouvray, Francja) (przedstawiciel: A. de Saint Remy, avocat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: G. Étienne i S. Kyriakopoulou, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: É. Cujo i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2012/50/WPZiB z dnia 27 stycznia 2012 r. w sprawie zmiany decyzji 2011/72/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji (Dz.U. L 27, s. 11) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy skarżącego i po drugie żądanie wypłaty odszkodowania.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność załącznika do decyzji Rady 2011/72/WPZiB z dnia 31 stycznia 2011 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Tunezji, zmienionej decyzją wykonawczą Rady 2011/79/WPZiB z dnia 4 lutego 2011 r. wprowadzającą w życie decyzję 2011/72, w zakresie, w jakim ważność tego załącznika została przedłużona decyzją Rady 2012/50/WPZiB z dnia 27 stycznia 2012 r. w sprawie zmiany decyzji 2011/72, i w jakim zostało w nim wymienione nazwisko Mehdiego Ben Tijaniego Ben Hajego Hamda Ben Hajego Hassena Ben Alego.

               2)

               Skutki załącznika do decyzji 2011/72, zmienionej decyzją wykonawczą 2011/79 i przedłużonej decyzją 2012/50, względem Mehdiego Ben Tijaniego Ben Hajego Hamda Ben Hajego Hassena Ben Alego, pozostają w mocy do dnia upływu terminu do wniesienia odwołania od niniejszego wyroku, a gdy odwołanie zostanie wniesione w tym terminie, do dnia jego oddalenia.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona poza własnymi kosztami postępowania, kosztami poniesionymi przez Mehdiego Ben Tijaniego Ben Hajego Hamda Ben Hajego Hassena Ben Alego.

               5)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 165 z 9.6.2012.


title: Zaproszenie do składania aplikacji na stanowisko sekretarza Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej

text:
               26.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/6

         ZAPROSZENIE DO SKŁADANIA APLIKACJI
   na stanowisko sekretarza Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej
   2010/C 168/06
   Wkrótce powstanie wakat na stanowisku sekretarza Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Stanowisko to zostanie obsadzone zgodnie z procedurą przewidzianą w art. 12 regulaminu postępowania przed Trybunałem.
   Sekretarz zostaje mianowany na okres sześciu lat. Jego status i warunki zatrudnienia są uregulowane w statucie Trybunału, regulaminie postępowania przed Trybunałem oraz przepisach określających uposażenie członków Komisji i Trybunału Sprawiedliwości (rozporządzenie Rady nr 422/67/EWG z dnia 25 lipca 1967 r.).

      Charakter zadań

   Sekretarz wspiera Trybunał Sprawiedliwości w wykonywaniu jego funkcji sądowniczych. W związku z powyższym wykonuje on zadania opisane w art. 17 regulaminu postępowania przed Trybunałem.
   Sekretarz ma ponadto status sekretarza generalnego instytucji, składającej się z trzech sądów: Trybunału Sprawiedliwości, Sądu i Sądu do spraw Służby Publicznej. Działając z upoważnienia prezesa Trybunału odpowiada on za administrowanie instytucją oraz zarządzanie jej personelem i służbami. Z upoważnienia Trybunału do funkcji sekretarza należy także zatwierdzanie środków wpisanych do budżetu instytucji.

      Wymagania

   Kandydaci powinni:

               —

               posiadać obywatelstwo jednego z państw członkowskich Unii Europejskiej,

               —

               posiadać pełne wykształcenie wyższe prawnicze poświadczone dyplomem uniwersyteckim, jak również gruntowną znajomość prawa Unii Europejskiej i funkcjonowania jej sądów,

               —

               posiadać 15 lat doświadczenia zawodowego, z czego istotną część na stanowiskach o bardzo wysokim stopniu odpowiedzialności,

               —

               posiadać bardzo dobrą znajomość języka francuskiego i dobrą znajomość innego języka urzędowego Unii Europejskiej. Znajomość pozostałych języków urzędowych będzie brana pod uwagę przy ocenie kandydata.

      Zgłaszanie kandydatur

   Kandydatury na stanowisko sekretarza należy zgłaszać do Trybunału Sprawiedliwości wyłącznie za pośrednictwem poczty elektronicznej, na adres: Greffier.CJUE@curia.europa.eu najpóźniej do dnia 18 lipca 2010 r. Do zgłoszeń należy dołączyć życiorys zawierający pełne dane o wieku kandydata, jego obywatelstwie, tytułach i stopniach naukowych, znajomości języków, obecnych i wcześniej wykonywanych zajęciach oraz ewentualnym doświadczeniu sądowym i międzynarodowym.


title: Sprawa T-84/17: Postanowienie Sądu z dnia 18 maja 2017 r. – Consorzio IB Innovation/Komisja

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/54

         Postanowienie Sądu z dnia 18 maja 2017 r. – Consorzio IB Innovation/Komisja
   (Sprawa T-84/17) (1)

   (2017/C 231/70)
   Język postępowania: włoski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 95 z 27.3.2017.


title: Sprawa C-395/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 27 lipca 2011 r. — BLV Wohn- und Gewerbebau GmbH przeciwko Finanzamt Lüdenscheid

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 27 lipca 2011 r. — BLV Wohn- und Gewerbebau GmbH przeciwko Finanzamt Lüdenscheid
   (Sprawa C-395/11)
   2011/C 311/29
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: BLV Wohn- und Gewerbebau GmbH

      Strona pozwana: Finanzamt Lüdenscheid

      Przy udziale: Rolf & Co. OHG

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie roboty budowlane w rozumieniu art. 2 pkt 1 decyzji 2004/290/WE (1) obejmuje oprócz usług także dostawy?

               2)

               Jeżeli zezwolenie na wyznaczenie odbiorcy jako osoby zobowiązanej do zapłacenia podatku rozciąga się także na dostawy:
               Czy upoważnione państwo członkowskie jest uprawnione do stosowania zezwolenia jedynie częściowo do określonych podkategorii takich jak poszczególne rodzaje robót budowlanych i do świadczeń na rzecz określonych odbiorców?

               3)

               Jeśli państwo członkowskie jest uprawnione do tworzenia podkategorii: Czy istnieją ograniczenia tworzenia przez państwo członkowskie tych podkategorii?

               4)

               Jeśli państwo członkowskie nie jest uprawnione do tworzenia podkategorii w ogóle (zob. powyżej pytanie 2) albo ze względu na nieprzestrzegane ograniczenia (zob. powyżej pytanie 3):

                           a)

                           Jakie skutki prawne wynikają z niedopuszczalnego tworzenia podkategorii?

                           b)

                           Czy niedopuszczalne tworzenie podkategorii prowadzi do tego, że przepisu prawa krajowego nie należy stosować wyłącznie na korzyść niektórych podatników czy w ogóle nie należy go stosować?

      (1)  Decyzja Rady 2004/290/WE z dnia 30 marca 2004 r. zezwalająca Niemcom na zastosowanie odstępstwa od art. 21 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (Dz.U. L 94, s. 59).


title: Sprawa T-301/08: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2008 r. Laura Ashley przeciwko OHIM — Tiziana Bucci (LAURA ASHLEY)

text:
               27.9.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/21

         Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2008 r. Laura Ashley przeciwko OHIM — Tiziana Bucci (LAURA ASHLEY)
   (Sprawa T-301/08)
   (2008/C 247/42)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Laura Ashley Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: J. Guise, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Tiziana Bucci (Viareggio, Włochy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) wydanej w dniu 28 maja 2008 r. w sprawie R 1237/2007-1 i odrzucenie sprzeciwu;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „LAURA ASHLEY” dla towarów z klas 3, 18, 24 i 25

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Tiziana Bucci

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: międzynarodowa rejestracja pod nr 311 675 graficznego znaku towarowego „Ashley” dla towarów z klasy 25; graficzny znak towarowy „Ashley” dla towarów z klas 3, 18, 24 i 25 zarejestrowany we Włoszech pod nr 517 151; międzynarodowa rejestracja pod nr 646 926 graficznego znaku towarowego „Ashley's il primo Cashmere Italiano” dla towarów z klasy 25

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: odrzucenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94, jako że Izba Odwoławcza nie ustaliła czy skarżąca używała zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego bez uzasadnionej przyczyny.


title: Sprawa C-551/09: Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/32

         Skarga wniesiona w dniu 23 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-551/09)
   2010/C 63/52
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: K. Gross i M. Adam, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Austrii

      Żądania strony skarżącej

               1)

               Stwierdzenie, że Republika Austrii naruszyła swoje zobowiązania z art. 288 TFUE oraz z art. 1-3 decyzji Komisji z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 56/2007 (ex NN 77/2006) udzielonej przez Austrię na prywatyzację Banku Burgenland (2008/719/WE) w ten sposób, że nie podjęła wszystkich wymaganych działań w celu zwrotu pomocy.

               2)

               Stwierdzenie, że Republika Austrii naruszyła swoje zobowiązania z art. 288 TFUE oraz z art. 4 decyzji Komisji z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 56/2007 (ex NN 77/2006) udzielonej przez Austrię na prywatyzację Banku Burgenland (2008/719/WE) w ten sposób, że w terminie nie udzieliła Komisji informacji koniecznych do obliczenia kwoty pomocy.

               3)

               Obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zdaniem Komisji, dla Republiki Austrii upłynął termin do przekazania informacji niezbędnych do obliczenia kwoty pomocy określony w decyzji Komisji z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie pomocy państwa C 56/2007 (ex NN 77/2006) przyznanej przez Austrię dla prywatyzacji Banku Burgenland (2008/719/WE).
   Porozumienie w sprawie wysokości kwoty zwrotu osiągnięte przez Komisję i Republikę Austrii po upływie ww. terminu zostało odwołane przez Republikę Austrii z wyjaśnieniem, że spółka, której dotyczy żądanie zwrotu, w przypadku zobowiązania do zapłaty zamierza wycofać się z nabycia Banku Burgenland. Według informacji Republiki Austrii spowodowałoby to poważne konsekwencje dla gospodarki landu Burgenland. Zdaniem Komisji nie usprawiedliwia to jednak rezygnacji z żądanego zwrotu.
   Skarga do sądu na powyższą decyzję również nie ma wpływu na zobowiązanie do jej wykonania.


title: Sprawy połączone C-585/08 i C-144/09: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Peter Pammer przeciwko Reederei Karl Schlüter GmbH & Co KG (C-585/08), Hotel Alpenhof GesmbH przeciwko Oliverowi Hellerowi (C-144/09) (Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 15 ust. 1 lit. c) i ust. 3 — Jurysdykcja w sprawach dotyczących umów zawartych przez konsumentów — Umowa podróży frachtowcem — Pojęcie „impreza turystyczna” — Umowa hotelowa — Prezentacja podróży i hotelu na stronie internetowej — Pojęcie działalności „kierowanej do” państwa członkowskiego, w którym konsument ma miejsce zamieszkania — Kryteria — Dostępność strony internetowej)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/4

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 7 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Peter Pammer przeciwko Reederei Karl Schlüter GmbH & Co KG (C-585/08), Hotel Alpenhof GesmbH przeciwko Oliverowi Hellerowi (C-144/09)
   (Sprawy połączone C-585/08 i C-144/09) (1)

   (Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 15 ust. 1 lit. c) i ust. 3 - Jurysdykcja w sprawach dotyczących umów zawartych przez konsumentów - Umowa podróży frachtowcem - Pojęcie „impreza turystyczna” - Umowa hotelowa - Prezentacja podróży i hotelu na stronie internetowej - Pojęcie działalności „kierowanej do” państwa członkowskiego, w którym konsument ma miejsce zamieszkania - Kryteria - Dostępność strony internetowej)
   2011/C 55/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strony skarżące: Peter Pammer (C-585/08), Hotel Alpenhof GesmbH (C-144/09)

      Strona pozwana: Reederei Karl Schlüter GmbH & Co KG (C-585/08), Oliver Heller (C-144/09)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof (Austria) — Wykładnia art. 15 ust. 1 lit. c) i ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, s. 1) — Jurysdykcja w sprawach dotyczących umów zawartych przez konsumentów — Minimalne cechy strony internetowej wymagane do tego, aby można było uznać, iż działalność prezentowana na tej stronie jest kierowana do państwa członkowskiego, w którym konsument ma miejsce zamieszkania

      Sentencja

               1)

               Umowa mająca za przedmiot podróż frachtowcem, taka jak będąca przedmiotem postępowania przed sądem krajowym w sprawie C-585/08, stanowi umowę przewozu, która za cenę ryczałtową łączy przewóz i nocleg w rozumieniu art. 15 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych.

               2)

               W celu ustalenia, czy można uznać, iż przedsiębiorca, którego działalność jest prezentowana na jego stronie internetowej lub na stronie pośrednika, „kieruje” działalność do państwa członkowskiego, na terytorium którego konsument ma miejsce zamieszkania, w rozumieniu art. 15 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 44/2001, należy zbadać, czy przed ewentualnym zawarciem umowy z konsumentem z tych stron internetowych i ogólnej działalności przedsiębiorcy wynika, że zamierzał on prowadzić interesy z konsumentami zamieszkałymi w jednym lub kilku państwach członkowskich włącznie z tym, w którym konsument ma miejsce zamieszkania, w tym znaczeniu, że był gotowy do zawarcia z nimi umowy.
               Następujące elementy, których lista nie jest wyczerpująca, mogą stanowić oznaki pozwalające na uznanie, że działalność przedsiębiorcy jest kierowana do państwa członkowskiego, w którym konsument ma miejsce zamieszkania, a mianowicie międzynarodowy charakter działalności, podanie tras z jednego lub kilku państw członkowskich do miejsca, gdzie przedsiębiorca ma siedzibę, użycie języka lub waluty innych niż używane zwyczajowo w państwie członkowskim, w którym przedsiębiorca ma siedzibę, z możliwością rezerwacji i potwierdzenia rezerwacji w tym innym języku, podanie numerów telefonicznych z międzynarodowym numerem kierunkowym, zaangażowanie środków w usługę odsyłania w Internecie u operatora wyszukiwarki w celu ułatwienia konsumentom zamieszkałym w różnych państwach członkowskich dostępu do strony przedsiębiorcy lub pośrednika, używanie domeny pierwszego poziomu innej niż domena państwa członkowskiego, w którym przedsiębiorca ma siedzibę, oraz wzmianka o międzynarodowej klienteli złożonej z klientów zamieszkałych w różnych państwach członkowskich. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy oznaki te występują.
               Natomiast sama dostępność strony internetowej przedsiębiorcy lub pośrednika w państwie członkowskim, na terytorium którego konsument ma miejsce zamieszkania, nie jest wystarczająca. To samo dotyczy podania adresu elektronicznego, jak również innych namiarów czy użycia języka lub waluty, które są zwyczajowo używane w państwie członkowskim, w którym przedsiębiorca ma siedzibę.

      (1)  Dz.U. C 44 z 21.2.2009.

      Dz.U. C 153 z 4.7.2009.


title: Sprawa C-399/11: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Constitucional Madrid — Hiszpania) — postępowanie karne przeciwko Stefanowi Melloniemu (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych — Europejski nakaz aresztowania — Procedury wydawania osób między państwami członkowskimi — Orzeczenia wydane w wyniku rozprawy, na której dana osoba nie stawiła się osobiście — Wykonanie kary orzeczonej zaocznie — Możliwość wznowienia postępowania)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/12

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 26 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Constitucional Madrid — Hiszpania) — postępowanie karne przeciwko Stefanowi Melloniemu
   (Sprawa C-399/11) (1)

   (Współpraca policyjna i sądowa w sprawach karnych - Europejski nakaz aresztowania - Procedury wydawania osób między państwami członkowskimi - Orzeczenia wydane w wyniku rozprawy, na której dana osoba nie stawiła się osobiście - Wykonanie kary orzeczonej zaocznie - Możliwość wznowienia postępowania)
   2013/C 114/16
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Constitucional Madrid

      Strony w postępowaniu głównym

      Postępowanie karne przeciwko: Stefanowi Melloniemu

      Druga strona postępowania: Ministerio Fiscal

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Constitucional Madrid — Wykładnia art. 4a decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi (Dz.U. L 190, s. 1), zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r. zmieniającą decyzje ramowe 2002/584/WSiSW, 2005/214/WSiSW, 2006/783/WSiSW, 2008/909/WSiSW oraz 2008/947/WSiSW i tym samym wzmacniającą prawa procesowe osób oraz ułatwiającą stosowanie zasady wzajemnego uznawania do orzeczeń wydanych pod nieobecność danej osoby na rozprawie (Dz.U. L 81, s. 24) oraz art. 47, 48 i 53 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Orzeczenia wydane w wyniku rozprawy, na której dana osoba nie stawiła się osobiście — Wykonanie kary orzeczonej zaocznie — Możliwość wznowienia postępowania

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4a ust. 1 decyzji ramowej Rady 2002/584/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie europejskiego nakazu aresztowania i procedury wydawania osób między państwami członkowskimi, zmienionej decyzją ramową Rady 2009/299/WSiSW z dnia 26 lutego 2009 r., należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by wykonujący nakaz organ sądowy w wypadkach wskazanych w tym przepisie uzależnił wykonanie europejskiego nakazu aresztowania wydanego w celu wykonania kary od warunku stanowiącego, że sprawa zakończona wydanym zaocznie wyrokiem skazującym będzie mogła być ponownie rozpoznana w wydającym nakaz państwie członkowskim.

               2)

               Artykuł 4a ust. 1 decyzji ramowej 2002/584, zmienionej decyzją ramową 2009/299, jest zgodny z wymogami wynikającymi z art. 47 i art. 48 ust. 2 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               3)

               Artykuł 53 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że nie zezwala on państwu członkowskiemu na uzależnienie przekazania osoby skazanej zaocznie od warunku wymagającego umożliwienia w państwie członkowskim wydającym nakaz ponownego rozpoznania sprawy zakończonej wyrokiem skazującym w celu uniknięcia naruszenia prawa do sprawiedliwego procesu i prawa do obrony zagwarantowanych konstytucją.

      (1)  Dz.U. C 290 z 1.10.2011.


title: Sprawa T-177/12: Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2012 r. — Spraylat przeciwko ECHA

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/26

         Skarga wniesiona w dniu 20 kwietnia 2012 r. — Spraylat przeciwko ECHA
   (Sprawa T-177/12)
   2012/C 174/44
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Spraylat GmbH (Akwizgran, Niemcy) (przedstawiciel: K. Fischer, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności nałożonej na stronę skarżącą przez stronę pozwaną i podanej do wiadomości skarżącej w dniu 21 lutego 2012 r. opłaty administracyjnej (faktura nr 10030371);

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Z ostrożności procesowej strona skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji SME (2012) 1445 z dnia 15 lutego 2012 r.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy: naruszenie rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 (1) oraz rozporządzenia (WE) nr340/2008 (2)

               Strona skarżąca podnosi, że w świetle obu tych rozporządzeń uzasadnieniem nałożenia opłaty administracyjnej na podstawie art. 13 ust. 4 rozporządzenia nr 340/2008 może być tylko pokrycie nakładów ECHA ponoszonych przy rozpatrywaniu wniosków o rejestrację w zależności od wielkości przedsiębiorstwa oraz że wymogu tego nie uwzględniono przy ustalaniu opłaty administracyjnej na podstawie decyzji zarządu ECHA MB/D/29/2010. Według strony skarżącej niedopuszczalne jest również uzależnienie wysokości opłaty administracyjnej od wielkości przedsiębiorstwa, które skutkuje tym, że duże przedsiębiorstwa ponoszą częściowo nakłady związane z rozpatrywaniem wniosków o rejestrację składanych przez mniejsze przedsiębiorstwa.

               2)

               Zarzut drugi: Naruszenie zasady proporcjonalności
               Wskazana zasada wymaga, aby wysokość opłat administracyjnych nakładanych przez stronę pozwaną pozostawała w odpowiednim stosunku do wykonanych przez nią świadczeń. Skarżąca utrzymuje, że tak nie było, o czym świadczyć ma porównanie wysokości opłaty wynoszącej 20 700 EUR z zakresem rzeczywiście wykonanych przez stronę pozwaną świadczeń administracyjnych.

               3)

               Zarzut trzeci: naruszenie ogólnej zasady równości
               W tym względzie strona skarżąca podnosi, że zróżnicowanie wysokości opłaty administracyjnej w zależności od wielkości przedsiębiorstwa skutkuje niedozwolonym zróżnicowanym traktowaniem. Ponadto strona pozwana naruszyła zasadę równości poprzez zmianę swej praktyki administracyjnej, traktując skarżącą nierówno względem innych podmiotów ubiegających się o rejestrację, którym strona pozwana umożliwiła wprowadzanie korekt dotyczących wielkości przedsiębiorstwa również po otrzymaniu numeru rejestracyjnego, w celu uniknięcia nałożenia opłaty administracyjnej.

               4)

               Zarzut czwarty: naruszenie zasady pewności prawa i naruszenie prawa do dobrej administracji
               Chociaż strona pozwana stwierdziła, że prawidłowe określenie wielkości przedsiębiorstwa jest zadaniem trudnym, nie przyznała ona stronie skarżącej — naruszając w ten sposób prawo do dobrej administracji — możliwości skorygowania danych bez ponoszenia opłaty administracyjnej.

               5)

               Niedozwolone delegowanie na stronę pozwaną kompetencji prawodawczych
               Artykuł 13 ust. 4 rozporządzenia nr 340/2008 upoważnia stronę pozwaną do nakładania opłaty administracyjnej, nie określając jednocześnie jej szczegółowych uprawnień w tym zakresie, w tym granic opłaty. Według strony skarżącej jest to równoznaczne z niedozwolonym delegowaniem na stronę pozwaną kompetencji prawodawczych.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH), utworzenia Europejskiej Agencji Chemikaliów, zmieniające dyrektywę 1999/45/WE oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 793/93 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1488/94, jak również dyrektywę Rady 76/769/EWG i dyrektywy Komisji 91/155/EWG, 93/67/EWG, 93/105/WE i 2000/21/WE (Dz.U. L 396, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 340/2008 z dnia 16 kwietnia 2008 r. w sprawie opłat i należności wnoszonych na rzecz Europejskiej Agencji Chemikaliów na mocy rozporządzenia (WE) nr 1907/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rejestracji, oceny, udzielania zezwoleń i stosowanych ograniczeń w zakresie chemikaliów (REACH) (Dz.U. L 107 z 17.6.2008, s. 6)


title: Sprawa T-255/11: Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2011 r. — Fellah przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte w świetle sytuacji w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej — Wycofanie z listy zainteresowanych osób — Skarga o stwierdzenie nieważności — Umorzenie postępowania)

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/14

         Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2011 r. — Fellah przeciwko Radzie
   (Sprawa T-255/11) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte w świetle sytuacji w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej - Wycofanie z listy zainteresowanych osób - Skarga o stwierdzenie nieważności - Umorzenie postępowania)
   2012/C 39/27
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Zakaria Fellah (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat G. Collard)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen i G. Étienne, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2011/221/WPZiB z dnia 6 kwietnia 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/656/WPZiB przedłużającą obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 93, s. 20) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 330/2011 z dnia 6 kwietnia 2011 r., zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 560/2005 nakładające określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 93, s. 10).

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie skargi.

               2)

               Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona kosztami.

               3)

               Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie wniosku Komisji Europejskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 211 z 16.7.2011.


title: Sprawa F-118/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 28 czerwca 2016 r. – Kotula/Komisja (Służba publiczna — Urzędnicy — Artykuł 45 regulaminu pracowniczego — Postępowanie w sprawie awansu (2014) — Ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego — Lista urzędników przedstawionych do awansu przez dyrekcje generalne i szefów służb — Pominięcie nazwiska skarżącego — Przeniesienie do innej instytucji — Uwzględnienie sprawozdań z oceny sporządzonych przez poprzednią instytucje — Możliwość zakwestionowania przed wspólnym komitetem ds. awansów listy urzędników przedstawionych do awansu — Porównanie osiągnięć mogących ubiegać się o awans urzędników)

text:
               8.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 287/35

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (w składzie jednego sędziego) z dnia 28 czerwca 2016 r. – Kotula/Komisja
   (Sprawa F-118/15) (1)

   ((Służba publiczna - Urzędnicy - Artykuł 45 regulaminu pracowniczego - Postępowanie w sprawie awansu (2014) - Ogólne przepisy wykonawcze do art. 45 regulaminu pracowniczego - Lista urzędników przedstawionych do awansu przez dyrekcje generalne i szefów służb - Pominięcie nazwiska skarżącego - Przeniesienie do innej instytucji - Uwzględnienie sprawozdań z oceny sporządzonych przez poprzednią instytucje - Możliwość zakwestionowania przed wspólnym komitetem ds. awansów listy urzędników przedstawionych do awansu - Porównanie osiągnięć mogących ubiegać się o awans urzędników))
   (2016/C 287/43)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Marcin Kotula (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci N. de Montigny i J.-N. Louis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: pełnomocnicy C. Berardis-Kayser i G. Berscheid)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji o nieprzyznaniu skarżącemu awansu w ramach postępowania w sprawie awansu (2014).

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.15. s. 57.


title: Sprawa T-369/09: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2009 r. — Sociedade Quinta do Portal przeciwko OHIM — Vallegre-Vinhos do Porto (PORTO ALEGRE)

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/22

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2009 r. — Sociedade Quinta do Portal przeciwko OHIM — Vallegre-Vinhos do Porto (PORTO ALEGRE)
   (Sprawa T-369/09)
   2009/C 297/32
   Język skargi: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Sociedade Quinta do Portal, S.A. (Lisbona, Portugalia) (przedstawiciel: adwokat B. Belchior)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Vallegre-Vinhos do Porto, S.A. (Sabrosa, Portugalia)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 czerwca 2009 r. w sprawie R 1012/2008-1 oddalającej odwołanie skarżącej od decyzji Wydziału Unieważnień, na mocy której unieważniono słowny wspólnotowy znak towarowy PORTO ALEGRE; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy PORTO ALEGRE dla towarów z klasy 33

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Vallegre-Vinhos do Porto, S.A.

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Wcześniejszy słowny portugalski znak towarowy VISTA ALEGRE dla towarów z klasy 33

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Unieważnienie słownego wspólnotowego znaku towarowego PORTO ALEGRE

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza dokonała niepoprawnej wykładni tego przepisu i w konsekwencji błędnie stwierdziła, że w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-414/11: Postanowienie Sądu z dnia 8 lipca 2013 r. — Nutrichem Diät + Pharma przeciwko OHIM — Gervais Danone (Active) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               7.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/41

         Postanowienie Sądu z dnia 8 lipca 2013 r. — Nutrichem Diät + Pharma przeciwko OHIM — Gervais Danone (Active)
   (Sprawa T-414/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2013/C 260/73
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Nutrichem Diät + Pharma GmbH (Roth, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci D. Jochim i R. Egerer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo K. Klüpfel, następnie D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Compagnie Gervais Danone (Levallois Perret, Francja) (przedstawiciel: adwokat M. de Justo Bailey)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 maja 2011 r. (sprawa R 683/2010-1) dotyczącej postępowania w sprawie sprzeciwu między Nutrichem Diät + Pharma GmbH a Compagnie Gervais Danone

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca i interwenient pokrywają własne koszty oraz każde z nich połowę kosztów poniesionych przez stronę pozwaną.

      (1)  Dz.U. C 298 z 8.10.2011.


title: Sprawy połączone od T-354/07 do T-356/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 czerwca 2008 r. — Pfizer przeciwko OHIM — Isdin (FOTOPROTECTOR ISDIN) (Wspólnotowy znak towarowy — Wniosek o stwierdzenie nieważności — Wygaśnięcie — Umorzenie postępowania)

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/43

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 26 czerwca 2008 r. — Pfizer przeciwko OHIM — Isdin (FOTOPROTECTOR ISDIN)
   (Sprawy połączone od T-354/07 do T-356/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Wniosek o stwierdzenie nieważności - Wygaśnięcie - Umorzenie postępowania)
   (2008/C 223/75)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Pfizer Ltd (Sandwich, Kent, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci V. von Bomhard, A. Renck, T. Dolde i M. Hawkins, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: Ó. Mondéjar Ortuño, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Isdin, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat M. Esteve Sanz)
   Przedmiot sprawy
   Trzy skargi na decyzje Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 czerwca 2007 r. (odpowiednio sprawy R 567/2006-1, R 566/2006-1 i R 565/2006-1), dotyczące postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności między Pfizer Ltd a Isdin, SA
   Sentencja postanowienia

               1)

               Postępowanie zostaje umorzone.

               2)

               Isdin, SA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). Pfizer Ltd ponosi koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa C-496/06: Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/52

         Skarga wniesiona w dniu 4 grudnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-496/06)
   (2006/C 326/105)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: M. Condou-Durande i W. Bogensberger, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl (1), a w każdym razie nie powiadamiając o tych przepisach Komisji, Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Republice Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 6 lutego 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 31, str. 18.


title: Sprawa C-461/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Stockholms tingsrätt (Szwecja) w dniu 2 września 2011 r. — Ulf Kazimierz Radziejewski przeciwko Kronofogdemyndigheten i Stockholm

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Stockholms tingsrätt (Szwecja) w dniu 2 września 2011 r. — Ulf Kazimierz Radziejewski przeciwko Kronofogdemyndigheten i Stockholm
   (Sprawa C-461/11)
   2011/C 340/17
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Stockholms tingsrätt.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ulf Kazimierz Radziejewski.

      Strona pozwana: Kronofogdemyndigheten i Stockholm.

      Pytania prejudycjalne

   Czy można uznać, że zawarty w § 4 skuldsaneringslagen (2006:548) (ustawy nr 548 z 2006 r. o umorzeniu zobowiązań) wymóg posiadania miejsca zamieszkania w Szwecji może uniemożliwiać lub zniechęcać pracownika do opuszczenia Szwecji w celu skorzystania z prawa do swobodnego przemieszczania się, a tym samym czy można uznać, że jest on sprzeczny z zasadą swobodnego przepływu pracowników w ramach Unii, określonej w art. 45 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?


title: Sprawa T-295/08: Postanowienie Sądu z dnia 16 czerwca 2010 r. — CPS Color Group przeciwko OHIM — Fema Farben Putze (TEMACOLOR)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/59

         Postanowienie Sądu z dnia 16 czerwca 2010 r. — CPS Color Group przeciwko OHIM — Fema Farben Putze (TEMACOLOR)
   (Sprawa T-295/08) (1)

   ()
   2010/C 221/94
   Język postępowania: angielski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 247 z 27.9.2008


title: Sprawa C-583/13 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 czerwca 2015 r. – Deutsche Bahn AG, DB Mobility Logistics AG, DB Energie GmbH, DB Netz AG, Deutsche Umschlaggesellschaft Schiene-Straße (DUSS) mbH, DB Schenker Rail GmbH, DB Schenker Rail Deutschland AG/Komisja Europejska, Królestwo Hiszpanii, Urząd Nadzoru EFTA, Rada Unii Europejskiej [Odwołanie — Konkurencja — Sektor ruchu kolejowego i świadczenia pomocnicze — Nadużycie pozycji dominującej — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 20 i art. 28 ust. 1 — Postępowanie administracyjne — Decyzja nakazująca przeprowadzenie kontroli — Uprawnienia kontrolne Komisji — Prawo podstawowe do nienaruszalności miru domowego — Brak uprzedniego zezwolenia sądowego — Skuteczna kontrola sądowa — Przypadkowe wykrycie]

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 18 czerwca 2015 r. – Deutsche Bahn AG, DB Mobility Logistics AG, DB Energie GmbH, DB Netz AG, Deutsche Umschlaggesellschaft Schiene-Straße (DUSS) mbH, DB Schenker Rail GmbH, DB Schenker Rail Deutschland AG/Komisja Europejska, Królestwo Hiszpanii, Urząd Nadzoru EFTA, Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-583/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Konkurencja - Sektor ruchu kolejowego i świadczenia pomocnicze - Nadużycie pozycji dominującej - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 20 i art. 28 ust. 1 - Postępowanie administracyjne - Decyzja nakazująca przeprowadzenie kontroli - Uprawnienia kontrolne Komisji - Prawo podstawowe do nienaruszalności miru domowego - Brak uprzedniego zezwolenia sądowego - Skuteczna kontrola sądowa - Przypadkowe wykrycie])
   (2015/C 279/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Deutsche Bahn AG, DB Mobility Logistics AG, DB Energie GmbH, DB Netz AG, Deutsche Umschlaggesellschaft Schiene-Straße (DUSS) mbH DB Schenker Rail GmbH, DB Schenker Rail Deutschland AG (przedstawiciele: W. Deselaers, E. Venot i J. Brückner, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Malferrari i R. Sauer, pełnomocnicy), Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: A. Rubio González i L. Banciella Rodríguez-Miñón, pełnomocnicy), Urząd Nadzoru EFTA (przedstawiciele: M. Schneider, X. Lewis i M. Moustakali, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej

      Sentencja

               1.

               Wyrok Sądu Unii Europejskiej Deutsche Bahn i in./Komisja (T-289/11, T-290/11 i T-521/11, EU:T:2013:404) zostaje uchylony w części, w której oddalono w nim skargi dotyczące drugiej i trzeciej decyzji w sprawie kontroli C(2011) 2365 z dnia 30 marca 2011 r. i C(2011) 5230 z dnia 14 lipca 2011 r.

               2.

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej C(2011) 2365 z dnia 30 marca 2011 r. i C(2011) 5230 z dnia 14 lipca 2011 r.

               3.

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje oddalone.

               4.

               Deutsche Bahn AG, DB Mobility Logistics AG, DB Energie GmbH, DB Netz AG, Deutsche Umschlaggesellschaft Schiene-Straße (DUSS) mbH, DB Schenker Rail GmbH i DB Schenker Rail Deutschland AG pokrywają, poza połową własnych kosztów związanych z niniejszym odwołaniem, również połowę kosztów poniesionych przez Komisję Europejską w związku z niniejszym postępowaniem.

               5.

               Komisja Europejska pokrywa, poza połową własnych kosztów związanych z niniejszym odwołaniem, połowę poniesionych w związku z tym postępowaniem kosztów Deutsche Bahn AG, DB Mobility Logistics AG, DB Energie GmbH, DB Netz AG, Deutsche Umschlaggesellschaft Schiene-Straße (DUSS) mbH, DB Schenker Rail GmbH i DB Schenker Rail Deutschland AG.

               6.

               Deutsche Bahn AG, DB Mobility Logistics AG, DB Energie GmbH, DB Netz AG, Deutsche Umschlaggesellschaft Schiene-Straße (DUSS) mbH, DB Schenker Rail GmbH i DB Schenker Rail Deutschland AG pokrywają koszty w sprawie T-289/11.

               7.

               Komisja Europejska pokrywa koszty w sprawach T-290/11 i T-521/11.

               8.

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

               9.

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 24 z 25.1.2014.


title: Sprawa F-106/11: Skarga wniesiona w dniu 18 października 2011 r. — ZZ przeciwko EBC

text:
               28.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 25/68

      Skarga wniesiona w dniu 18 października 2011 r. — ZZ przeciwko EBC
      (Sprawa F-106/11)
      (2012/C 25/131)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

         Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

         Przedmiot i opis sporu

      Stwierdzenie nieważności decyzji zastępcy dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej Kadr, Budżetu i Organizacji nakładającej na skarżącego środek dyscyplinarny w postaci nagany na piśmie.

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji zastępcy dyrektora generalnego DG-H z dnia 15 kwietnia 2011 r. nakładającej na skarżącego środek dyscyplinarny w postaci nagany na piśmie i w razie potrzeby decyzji z dnia 4 sierpnia 2011 r. oddalającej zażalenie;

                  —

                  zasądzenie zadośćuczynienia za doznaną przez skarżącego krzywdę w wysokości 10 000 EUR;

                  —

                  obciążenie EBC kosztami postępowania.


title: Sprawa T-466/14: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2014 r. – Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/45

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2014 r. – Królestwo Hiszpanii przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-466/14)
   2014/C 261/72
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: A. Rubio González, Abogado del Estado)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie nieważności części decyzji Komisji z dnia 14 kwietnia 2014 r., w której stwierdza się, że umorzenie cła przywozowego zgodnie z art. 236 w związku z art. 220 ust. 2 lit. b) wspólnotowego kodeksu celnego [rozporządzenie (EWG) nr 2913/92] jest uzasadnione oraz ze umorzenie celnych należności przywozowych w innej wysokości nie jest uzasadnione w konkretnym przypadku (sprawa REM/02/2013) w zakresie odmowy umorzenia celnych należności przywozowych, które uznano niesłusznie za nieuzasadnione, i

               —

               Obciążenie kosztami pozwanej instytucji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa do dobrej administracji w związku z art. 872a rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 253, s. 1).

                           —

                           W tym zakresie stwierdza się, że w ramach postępowania takiego jak postępowanie w sprawie umorzenia, w którym Komisja może wystąpić o udzielenie wszelkich dodatkowych informacji, jakie uzna za stosowane, i powinna poinformować o powodach wydania decyzji odmownej, sprzeczna z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej jest decyzja, która zawiera odmowę z innych powodów, niż powody zawarte w jej wcześniejszym powiadomieniu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 220 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. L 302, s. 1).

                           —

                           Zdaniem skarżącej spełnione zostały przesłanki ustanowione przez utrwalone orzecznictwo i które są podstawą licznych decyzji Komisji o umorzeniu w sektorze tuńczyka w przeszłości. W szczególności, mamy do czynienia ze złożonością stanu prawnego, brakiem nieprawidłowej wersji ze strony eksportera, różnej wykładni przepisów na podstawie nieprawidłowej informacji, częściową odpowiedzialnością Komisji i utrzymywaniem się w czasie błędu właściwych organów, które nigdy nie stosowały we właściwy sposób przepisu.


title: Sprawa T-76/12: Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2015 r. – Nu Air Compressors and Tools/Komisja (Dumping — Przywóz sprężarek pochodzących z Chin — Częściowa odmowa zwrotu zapłaconych ceł antydumpingowych — Określenie ceny eksportowej — Odliczenie ceł antydumpingowych — Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności)

text:
               11.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/15

         Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2015 r. – Nu Air Compressors and Tools/Komisja
   (Sprawa T-76/12) (1)

   ((Dumping - Przywóz sprężarek pochodzących z Chin - Częściowa odmowa zwrotu zapłaconych ceł antydumpingowych - Określenie ceny eksportowej - Odliczenie ceł antydumpingowych - Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności))
   (2016/C 007/21)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Nu Air Compressors and Tools SpA (Robassomero, Włochy) (przedstawiciele: R. MacLean, solicitor oraz A Bochon, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Stobiecka-Kuik, K. Talabér-Ritz i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności w części decyzji Komisji C (2011) 8824 wersja ostateczna i C (2011) 8812 wersja ostateczna z dnia 6 grudnia 2011 r. dotyczących wniosków o zwrot ceł antydumpingowych zapłaconych w związku z przywozem sprężarek pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz, gdyby Sąd stwierdził nieważność owych decyzji, utrzymanie w mocy skutków tych decyzji do chwili, w której Komisja przyjmie środki konieczne dla celów wykonania wyroku Sądu.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 decyzji Komisji C (2011) 8824 wersja ostateczna i C (2011) 8812 wersja ostateczna z dnia 6 grudnia 2011 r. dotyczących wniosków o zwrot ceł antydumpingowych zapłaconych w związku z przywozem sprężarek pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w zakresie, w jakim nie przyznaje on na rzecz Nu Air Compressors and Tools SpA zwrotu nienależnie zapłaconych ceł antydumpingowych poza wskazanymi w nim kwotami.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 118 z 21.4.2012.


title: Sprawa T-165/06: Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2006 r. — Fiorucci przeciwko OHIM — EDWIN (słowny znak towarowy Elio Fiorucci )

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/27

         Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2006 r. — Fiorucci przeciwko OHIM — EDWIN (słowny znak towarowy „Elio Fiorucci”)
   (Sprawa T-165/06)
   (2006/C 190/50)
   Język skargi: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Elio Fiorucci (Przedstawiciele: Adriano Vanzetti, Giulio Sironi i Francesco Rossi, avvocati)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: EDWIN CO. LTD.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 kwietnia 2006 r. w sprawie R 238/2005-1 i stwierdzenie nieważności lub posiłkowo wygaśnięcia wspólnotowego znaku towarowego nr 000709006 „Elio Fiorucci”, zgłoszonego w dniu 23 grudnia 1997 r. i zarejestrowanego w dniu 6 kwietnia 1996 r.,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „Elio Fiorucci” (zgłoszenie nr 709.006 dla towarów z klas 3, 18 i 25)

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: EDWIN CO. LTD.

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Skarżący

      Prawo ze znaku towarowego przysługujące stronie wnoszącej o unieważnienie: Prawo do używania własnego nazwiska

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Uwzględnienie wniosku o stwierdzenie nieważności znaku

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie odwołania i odrzucenie wniosku o stwierdzenie nieważności znaku

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 52 ust. 2 lit. a), art. 12 lit. a) i art. 50 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego w świetle, odpowiednio, art. 8 ust. 3, art. 21 ust. 1 lit. a) i art. 26 ust. 1 lit. b) Codice della Prioprietà Industriale (włoskiego kodeksu własności przemysłowej).


title: Sprawa C-317/13: Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2013 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 226/7

         Skarga wniesiona w dniu 7 czerwca 2013 r. — Parlament Europejski przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-317/13)
   (2013/C 226/13)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Parlament Europejski (przedstawiciele: F. Drexler, A. Caiola i M. Pencheva, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/129/UE z dnia 7 marca 2013 r. w sprawie poddania 4-metyloamfetaminy środkom kontroli (1);

               —

               utrzymanie w mocy skutków wywoływanych przez decyzję Rady 2013/129/UE do czasu zastąpienia jej przez nowy akt przyjęty w zgodzie z obowiązującymi wymogami;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na wstępie Parlament przypomina, że preambuła zaskarżonej decyzji odsyła do następującej podstawy prawnej: art. 8 ust. 3 decyzji Rady 2005/387/WSiSW z dnia 10 maja 2005 r. w sprawie wymiany informacji, oceny ryzyka i kontroli nowych substancji psychoaktywnych (2) oraz Traktatu w sprawie funkcjonowania Unii Europejskiej. Parlament wywodzi z tego, że Rada odnosi się w sposób domyślny do art. 34 ust. 2 lit. c) dawnego traktatu o Unii Europejskiej.
   Parlament podnosi dwa zarzuty na poparcie swojej skargi o stwierdzenie nieważności.
   Po pierwsze, Parlament twierdzi, że Rada oparła swą decyzję na podstawie prawnej w postaci art. 34 ust. 2 lit. c) UE, który został uchylony z chwilą wejścia w życie traktatu z Lizbony. Z tego względu zaskarżona decyzji opiera się jedynie na decyzji 2005/387/WSiSW. Ta ostatnia stanowi jedynie pochodną podstawę prawną i wyłączne oparcie się na niej jest zatem niezgodne z prawem.
   Po drugie i w świetle tego, co zostało wskazane powyżej, Parlament stwierdza, że w ramach procedury decyzyjnej doszło do naruszenia istotnych wymogów proceduralnych. Z jednej strony, gdyby art. 34 ust. 2 lit. c) UE znajdował zastosowanie, to zgodnie z art. 39 ust. 1 UE należało przeprowadzić konsultacje z Parlamentem przed przyjęciem zaskarżonej decyzji. Tymczasem Parlament twierdzi, że tak się nie stało. Z drugiej strony, gdyby należało uznać, że podlegają zastosowaniu postanowienia obowiązujące po wejściu w życie traktatu z Lizbony, to Parlament powinien był zostać włączony do procedury legislacyjnej na podstawie art. 83 ust. 1 TFUE. W każdym z tych przypadków zaskarżona decyzja została przyjęta z naruszeniem istotnych wymogów proceduralnych, ponieważ Parlament nie brał udziału w jej przyjęciu.
   Wreszcie w przypadku gdyby Trybunał zdecydował się stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji, Parlament uważa, że należy — zgodnie z art. 264 akapit drugi TFUE — utrzymać w mocy skutki wywoływane przez zaskarżoną decyzję do chwili zastąpienia jej przez nowy akt przyjęty w zgodzie z obowiązującymi wymogami.

      (1)  Dz.U. L 72, s. 11.

      (2)  Dz.U. L 127, s. 32.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 maja 2005 r. w sprawie C-20/03 postepowanie karne przeciwko Marcelowi Burmanjerowi, René Alexandrowi Van Der Lindenowi, Anthony'emu De Jongowi (wniosek rechtbank van eerste aanleg te Brugge o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Swobodny przepływ towarów — Artykuł 28 WE — Środki o skutku równoważnym — Sprzedaż obwoźna — Zawieranie umów prenumeraty czasopism — Uprzednie zezwolenie)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 26 maja 2005 r.
   w sprawie C-20/03 postepowanie karne przeciwko Marcelowi Burmanjerowi, René Alexandrowi Van Der Lindenowi, Anthony'emu De Jongowi (1) (wniosek rechtbank van eerste aanleg te Brugge o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Swobodny przepływ towarów - Artykuł 28 WE - Środki o skutku równoważnym - Sprzedaż obwoźna - Zawieranie umów prenumeraty czasopism - Uprzednie zezwolenie)
   (2005/C 182/05)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-20/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez rechtbank van eerste aanleg te Brugge (Belgia) postanowieniem z dnia 17 stycznia 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 21 stycznia 2003 r., w postępowaniu karnym przeciwko Marcelowi Burmanjerowi, René Alexandrowi Van Der Lindenowi, Anthony'emu De Jongowi, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, A. Rosas (sprawozdawca), K. Lenaerts, S. von Bahr i K. Schiemann, sędziowie, rzecznik generalny: P. Léger, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 26 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Krajowy system, na mocy którego Państwo Członkowskie uznaje za wykroczenie sprzedaż obwoźną prenumerat czasopism na swoim terytorium bez uprzedniego zezwolenia nie jest sprzeczny z art. 28 WE, jeżeli system ten dotyczy jednakowo, bez względu na pochodzenie danych produktów, wszystkich zainteresowanych podmiotów gospodarczych prowadzących działalność na tym terytorium oraz jeżeli dotyczy w ten sam sposób, prawnie i faktycznie, handlu produktami krajowymi i pochodzącymi z innych Państw Członkowskich.
   Do sądu krajowego należy sprawdzenie, czy mając na względzie okoliczności sprawy przed nim zawisłej, stosowanie przepisów krajowych może zagwarantować, że krajowy system sprzedaży obwoźnej dotyczy w ten sam sposób, prawnie i faktycznie, handlu produktami krajowymi i pochodzącymi z innych Państw Członkowskich oraz, jeżeli tak nie jest, ustalenie, czy system taki usprawiedliwiony jest względami interesu ogólnego w rozumieniu nadanym temu pojęciu przez orzecznictwo Trybunału oraz czy jest on proporcjonalny w stosunku do tego celu.

      (1)  Dz.U. C 70 z 22.03.2003


title: Sprawa T-73/12: Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2015 r. – Einhell Germany i in./Komisja (Dumping — Przywóz sprężarek pochodzących z Chin — Częściowa odmowa zwrotu zapłaconych ceł antydumpingowych — Określenie ceny eksportowej — Odliczenie ceł antydumpingowych — Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności)

text:
               8.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/41

         Wyrok Sądu z dnia 18 listopada 2015 r. – Einhell Germany i in./Komisja
   (Sprawa T-73/12) (1)

   ((Dumping - Przywóz sprężarek pochodzących z Chin - Częściowa odmowa zwrotu zapłaconych ceł antydumpingowych - Określenie ceny eksportowej - Odliczenie ceł antydumpingowych - Dostosowanie w czasie skutków stwierdzenia nieważności))
   (2016/C 048/46)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Einhell Germany AG (Landau an der Isar, Niemcy); Hans Einhell Nederlands BV (Breda, Niderlandy); Einhell France SAS (Villepinte, Francja); Hans Einhell Österreich GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciele: R. MacLean, solicitor, i adwokat A. Bochon)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Stobiecka-Kuik, K. Talabér-Ritz i T. Maxian Rusche, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności w części decyzji Komisji z dnia 6 grudnia 2011 r. nr K (2011) 8831 wersja ostateczna, nr C (2011) 8825 wersja ostateczna, nr C (2011) 8828 wersja ostateczna oraz nr K (2011) 8810 wersja ostateczna, dotyczących wniosków o zwrot ceł antydumpingowych zapłaconych z tytułu przywozu pewnych sprężarek pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz, gdyby Sąd stwierdził nieważność owych decyzji, utrzymanie w mocy ich skutków do chwili, w której Komisja przyjmie środki konieczne dla celów wykonania wyroku Sądu.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 decyzji Komisji K (2011) 8831 wersja ostateczna, C (2011) 8825 wersja ostateczna, C (2011) 8828 wersja ostateczna i K (2011) 8810 wersja ostateczna z dnia 6 grudnia 2011 r. dotyczących wniosków o zwrot ceł antydumpingowych zapłaconych w związku z przywozem pewnych sprężarek pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w zakresie, w jakim nie udzielono w nich na rzecz Einhell Germany AG, Hans Einhell Nederlands BV, Einhell France SAS oraz Hans Einhell Österreich GmbH zwrotu nienależnie zapłaconych ceł antydumpingowych poza wskazanymi w nich kwotami.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 109 z 14.4.2012.


title: Sprawa C-222/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Teleklagenævnet (Dania) w dniu 25 kwietnia 2013 r. — TDC A/S przeciwko Erhvervsstyrelsen

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Teleklagenævnet (Dania) w dniu 25 kwietnia 2013 r. — TDC A/S przeciwko Erhvervsstyrelsen
   (Sprawa C-222/13)
   2013/C 207/22
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Teleklagenævnet

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: TDC A/S

      Strona pozwana: Erhvervsstyrelsen

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywa 2002/22/WE z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (zwana dalej „dyrektywą o usłudze powszechnej” (1)), a w szczególności jej art. 32, stoi na przeszkodzie ustanowieniu przez państwa członkowskie przepisów zgodnie z którymi przedsiębiorstwo nie jest uprawnione do żądania odrębnego pokrycia przez państwo członkowskie kosztów netto świadczenia dodatkowych usług obowiązkowych, które nie są objęte rozdziałem II tej dyrektywy, jeśli przedsiębiorstwo to, świadcząc inne usługi objęte przewidzianym w rozdziale II tej dyrektywy obowiązkiem świadczenia usługi powszechnej, osiąga zysk przekraczający straty związane ze świadczeniem tych dodatkowych usług obowiązkowych?

               2)

               Czy dyrektywa o usłudze powszechnej stoi na przeszkodzie ustanowieniu przez państwa członkowskie przepisów zgodnie z którymi przedsiębiorstwo jest uprawnione do żądania pokrycia przez państwo członkowskie kosztów netto świadczenia dodatkowych usług obowiązkowych, które nie są objęte rozdziałem II tej dyrektywy, tylko wtedy gdy te koszty netto skutkują niesprawiedliwym obciążeniem przedsiębiorstwa?

               3)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 2, czy państwo członkowskie może uznać, że świadczenie dodatkowych usług obowiązkowych, które nie są objęte rozdziałem II tej dyrektywy, nie skutkuje niesprawiedliwym obciążeniem przedsiębiorstwa, jeśli przedsiębiorstwo to jako całość osiągnęło zysk ze świadczenia wszystkich usług, w odniesieniu do których zostało ono zobowiązane do świadczenia usługi powszechnej, wliczając w to również te usługi, które przedsiębiorstwo to świadczyłoby nie będąc to tego zobowiązane na mocy obowiązku świadczenia usługi powszechnej?

               4)

               Czy dyrektywa o usłudze powszechnej stoi na przeszkodzie ustanowieniu przez państwo członkowskie przepisów, zgodnie z którymi podstawę obliczania kosztów netto ponoszonych przez wyznaczone przedsiębiorstwo przy świadczeniu usługi powszechnej zgodnie z rozdziałem II tej dyrektywy stanowi całość przychodów i kosztów związanych ze świadczeniem tej usługi, wliczając w to również te przychody i koszty, które przedsiębiorstwo to odpowiednio osiągałoby i ponosiło nie mając obowiązku świadczenia usługi powszechnej?

               5)

               Czy na odpowiedź na pytania 1–4 ma wpływ to, że zobowiązanie do świadczenia dodatkowych usług obowiązkowych dotyczy Grenlandii, która zgodnie z załącznikiem II do TFUE stanowi kraj lub terytorium zamorskie, jeśli władze duńskie nakładają to zobowiązanie na przedsiębiorstwo, które ma siedzibę w Danii i nie prowadzi poza tym na Grenlandii żadnej innej działalności?

               6)

               Jakie znaczenie dla odpowiedzi na pytania 1–5 mają art. 107 ust 1 oraz art. 108 ust. 3 TFUE oraz decyzja Komisji z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie stosowania art. 106 ust. 2 TFUE do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do zarządzania usługami świadczonymi w ogólnym interesie gospodarczym?

               7)

               Jakie znaczenie dla odpowiedzi na pytania 1–5 ma zasada jak najmniejszego zakłócania konkurencji na rynku, o której jest mowa m. in. w art. 1 ust. 2, art. 3 ust. 2 dyrektywy o usłudze powszechnej oraz w jej motywach 4, 18, 23 i 26 i załączniku IV część B do tej dyrektywy?

               8)

               Jeśli przepisy dyrektywy o usłudze powszechnej stoją na przeszkodzie przyjęciu uregulowań krajowych takich jak te, o których mowa w pytaniach 1, 2 i 4, czy te przepisy lub przeszkody mają bezpośredni skutek?

      (1)  Dz.U. L 108, s. 51


title: Sprawa T-380/11: Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2011 r. — Palirria Souliotis przeciwko Komisji

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/29

         Skarga wniesiona w dniu 15 lipca 2011 r. — Palirria Souliotis przeciwko Komisji
   (Sprawa T-380/11)
   2011/C 282/60
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Anonymi Viotechniki kai Emporiki Etairia Kataskevis Konservon — Palirria Souliotis AE (Psacha, Grecja) (przedstawiciel: S. Pappas, lawyer)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 447/2011 z dnia 6 maja 2011 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury scalonej (Dz.U. 2011 L 122, s. 63); i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty:

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, iż Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne ponieważ nie skonsultowała się z komitetem ds. nomenklatury. Ponadto Komisja nie rozpatrzyła opinii przedłożonej przez skarżącą.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego Komisja przekroczyła granice uprawnień przyznanych jej w art. 9 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. 1987 L 256, s. 1)

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego iż Komisja naruszyła prawo klasyfikując nadziewane liście winorośli pod kodem CN określonym w załączniku do zaskarżonego rozporządzenia.


title: Sprawa C-171/06 P: Odwołanie wniesione w dniu  31 marca 2006 r.  przez T.I.M.E. ART Uluslararasi Saat Ticareti ve dis Ticaret A.S. od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia  12 stycznia 2006 r  w sprawie T-147/03: Devinlec Développement Innovation Leclerc S.A./Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) T.I.M.E. ART Uluslararasi Saat Ticareti ve dis Ticaret A.S.

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/10

         Odwołanie wniesione w dniu 31 marca 2006 r. przez T.I.M.E. ART Uluslararasi Saat Ticareti ve dis Ticaret A.S. od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (czwarta izba) z dnia 12 stycznia 2006 r w sprawie T-147/03: Devinlec Développement Innovation Leclerc S.A./Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) T.I.M.E. ART Uluslararasi Saat Ticareti ve dis Ticaret A.S.
   (Sprawa C-171/06 P)
   (2006/C 121/17)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: T.I.M.E. ART Uluslararasi Saat Ticareti ve dis Ticaret A.S. [Przedstawiciele: M. Francetti i F. Jacobacci, avvocati]

      Pozostali uczestnicy postępowania: Devinlec Développement Innovation Leclerc SA, Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania wnoszącego odwołanie
   Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku wydanego przez Sąd Pierwszej Instancji w dniu 12 stycznia 2006 r. w sprawie T-147/03 z uwagi na to iż narusza on art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia WE nr 40/94 (1);

               —

               uwzględnienie żądań przedstawionych przez T.I.M.E. w postępowaniu w pierwszej instancji w piśmie z dnia 28 października 2003 r.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie zwraca się o uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji na takiej podstawie, iż Sąd ten naruszył i niewłaściwie zastosował art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 poprzez:

               —

               nieuwzględnienie mocy odróżniającej wcześniejszego znaku towarowego („QUEANTIEME”), która jest zasadniczą okolicznością, jaką należy wziąć pod uwagę przy dokonywaniu oceny istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd,

               —

               przyjęcie, iż mimo występującej pomiędzy obydwoma znakami różnicy koncepcyjnej, nadal istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd ze względu na ich podobieństwo fonetyczne i wizualne.

      (1)  Dz.U. L 11, 14.1.1994, str. 1-36


title: Sprawa C-200/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça Securitas (Portugalia) w dniu 12 kwietnia 2016 r. – Securitas – Serviços e Tecnologia de Segurança SA/Consultadoria de Aviação Comercial SA i in.

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/36

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça Securitas (Portugalia) w dniu 12 kwietnia 2016 r. – Securitas – Serviços e Tecnologia de Segurança SA/Consultadoria de Aviação Comercial SA i in.
      (Sprawa C-200/16)
      (2016/C 211/47)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Supremo Tribunal de Justiça Securitas

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Securitas – Serviços e Tecnologia de Segurança SA.

         Strona pozwana: Consultadoria de Aviação Comercial SA, Arthur George Resendes, Jorge Alberto Rodrigues Pereira, José Manuel Duque Medeiros, José Octávio Pimentel do Couto Macedo, Márcio Aurélio Mendes, Marco Paulo Viveiros Câmara, Milton César Pimentel Freitas, Milton Miguel Miranda Santos, Nelson Manuel Rego Sousa, Osvaldo Manuel Rego Arruda, Pedro Miguel Amaral Pacheco, Pedro Miguel Costa Tavares, Rui Miguel Costa Tavares, Rui Sérgio Gouveia Terra, Jaime Amorim Amaral Melo, Marcos Daniel Varandas Carvalho, Valter Eurico Rocha da Silva e Sousa

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy sytuacja opisana w postanowieniu stanowi przejęcie przedsiębiorstwa lub zakładu w taki sposób, że doszło do przeniesienia przedsiębiorstwa „ICTS” na skarżące przedsiębiorstwo „SECURITAS” w wyniku przeprowadzenia przetargu publicznego, w którym zamówienie zostało udzielone skarżącemu „SECURITAS”, który wygrał ów przetarg na świadczenie usług ochrony mienia i osób w porcie Ponta Delgada na wyspie Świętego Michała (Azory) i stanowi ona przejęcie jednostki gospodarczej w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit. a) dyrektywy Rady nr 2001/23/WE (1) z dnia 12 marca 2001 r.?

                  2.

                  Czy sytuacja opisana w postanowieniu stanowi zwykłe następstwo prawne konkurujących ze sobą przedsiębiorstw w wyniku udzielenia zamówienia na świadczenie usług przedsiębiorstwu wybranemu we wspomnianym przetargu publicznym w taki sposób, że wyłączona ona zostaje z pojęcia przejęcia przedsiębiorstwa lub zakładu w rozumieniu wspomnianej dyrektywy?

                  3.

                  Czy sprzeczny z prawem wspólnotowym dotyczącym definicji przejęcia przedsiębiorstwa lub zakładu wynikającej z dyrektywy Rady nr 2001/23/WE z dnia 12 marca jest pkt 2 klauzuli 13 wyżej wymienionej Zbiorowej Umowy o Pracę zawartej pomiędzy AES [Associação de Empresas de Segurança Privada (stowarzyszeniem przedsiębiorstw prywatnych ochrony mienia] AESIRF [Associação Nacional das Empresas de Segurança krajowym stowarzyszeniem przedsiębiorstw ochrony mienia] i STAD [Sindicato dos Trabalhadores dos Serviços de Portaria, Vigilância, Limpeza Domésticas e Atividades Diversas (związkiem zawodowym pracowników sektora usług dozorczych, nadzoru, sprzątania domu i innych] a także innymi związkami zawodowymi, w zakresie, w jakim stanowi on, że: „pojęciem przeniesienia przedsiębiorstwa lub zakładu nie jest objęta utrata klienta przez podmiot gospodarczy w wyniku udzielenia zamówienia na usługę innemu podmiotowi”?

         (1)  Dyrektywa Rady 2001/23/WE z dnia 12 marca 2001 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ochrony praw pracowniczych w przypadku przejęcia przedsiębiorstw, zakładów lub części przedsiębiorstw lub zakładów (Dz.U. 2001, L 82, s. 16).


title: Wyrok Trybunału z dnia 29 lipca 2016 r. w sprawie E-32/15 – Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2006/126/WE – Dyrektywa 2011/94/UE – Dyrektywa 2012/36/UE)

text:
               6.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/15

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 29 lipca 2016 r.
   w sprawie E-32/15
   Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu
   (Uchybienie zobowiązaniom przez państwo EFTA – Brak wdrożenia – Dyrektywa 2006/126/WE – Dyrektywa 2011/94/UE – Dyrektywa 2012/36/UE)
   (2017/C 108/13)
   W sprawie E-32/15 Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Księstwu Liechtensteinu – SKARGA o stwierdzenie, że Księstwo Liechtensteinu uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy aktów, o których mowa w pkt 24f w załączniku XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/126/WE z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie), dyrektywa Komisji 2011/94/UE z dnia 28 listopada 2011 r. zmieniająca dyrektywę 2006/126/WE i dyrektywa Komisji 2012/36/UE z dnia 19 listopada 2012 r. zmieniająca dyrektywę 2006/126/WE), dostosowanych do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia, nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wykonania przywołanych aktów lub nie powiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o ich przyjęciu, Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher (prezes), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Páll Hreinsson (sędzia), wydał w dniu 29 lipca 2016 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:
   Trybunał niniejszym:

               1.

               Orzeka, że Księstwo Liechtensteinu uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy aktów, o których mowa w pkt 24f w załączniku XIII do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/126/WE z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (przekształcenie), dyrektywa Komisji 2011/94/UE z dnia 28 listopada 2011 r. zmieniająca dyrektywę 2006/126/WE i dyrektywa Komisji 2012/36/UE z dnia 19 listopada 2012 r. zmieniająca dyrektywę 2006/126/WE), dostosowanych do Porozumienia protokołem 1 do tego Porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia, nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wykonania przywołanych aktów.

               2.

               Obciąża Księstwo Liechtensteinu kosztami postępowania.