title: Sprawa C-460/21: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 7 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia) – Vapo Atlantic SA/Autoridade Tributária e Aduaneira [Odesłanie prejudycjalne – Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem – Podatek akcyzowy – Dyrektywa 2008/118/WE – Artykuł 1 ust. 2 – Opodatkowanie, dla szczególnych celów, innymi podatkami pośrednimi – „Szczególne cele” – Pojęcie – Finansowanie przedsiębiorstwa publicznego posiadającego koncesję na zarządzanie siecią dróg krajowych – Cele polegające na obniżeniu szkodowości i wspieraniu równowagi środowiskowej – Cel czysto budżetowy – Odmowa zwrotu podatku oparta na bezpodstawnym wzbogaceniu – Przesłanki]

text:
               28.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/5

      Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 7 lutego 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD) – Portugalia) – Vapo Atlantic SA/Autoridade Tributária e Aduaneira
      (Sprawa C-460/21) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Podatek akcyzowy - Dyrektywa 2008/118/WE - Artykuł 1 ust. 2 - Opodatkowanie, dla szczególnych celów, innymi podatkami pośrednimi - „Szczególne cele” - Pojęcie - Finansowanie przedsiębiorstwa publicznego posiadającego koncesję na zarządzanie siecią dróg krajowych - Cele polegające na obniżeniu szkodowości i wspieraniu równowagi środowiskowej - Cel czysto budżetowy - Odmowa zwrotu podatku oparta na bezpodstawnym wzbogaceniu - Przesłanki)
      (2022/C 138/05)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Vapo Atlantic SA

         Druga strona postępowania: Autoridade Tributária e Aduaneira

         Sentencja

      Postanowieniem z dnia 7 lutego 2022 r. Trybunał (ósma izba) orzeka, że:

                  1)

                  Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG, należy interpretować w ten sposób, że opłata, z której wpływy przeznaczone są w sposób ogólny na finansowanie przedsiębiorstwa publicznego posiadającego koncesję na zarządzanie siecią dróg krajowych i której struktura nie wskazuje w żaden sposób na zamiar zniechęcania do używania paliw wykorzystywanych najczęściej w transporcie drogowym, nie służy „szczególnym celom” w rozumieniu tego przepisu.

                  2)

                  Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie temu, by organy krajowe mogły uzasadnić odmowę zwrotu opłaty pośredniej sprzecznej z dyrektywą 2008/118, przyjmując domniemanie przerzucenia tej opłaty na osoby trzecie, a tym samym bezpodstawnego wzbogacenia podatnika.

         (1)  Data złożenia skargi: 26/07/2021.


title: Sprawa C-829/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessischen Verwaltungsgerichtshofs (Niemcy) w dniu 24 grudnia 2021 r. – TE, RU, reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego TE/ Stadt Frankfurt am Main

text:
               28.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/16

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessischen Verwaltungsgerichtshofs (Niemcy) w dniu 24 grudnia 2021 r. – TE, RU, reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego TE/ Stadt Frankfurt am Main
      (Sprawa C-829/21)
      (2022/C 138/18)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Hessischen Verwaltungsgerichtshofs

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: TE, RU, reprezentowana przez przedstawiciela ustawowego TE

         Strona przeciwna: Stadt Frankfurt am Main

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy § 38a ust. 1 Gesetz über den Aufenthalt, die Erwerbstätigkeit und die Integration von Ausländern im Bundesgebiet (Aufenthaltsgesetz) [ustawy o pobycie, działalności zarobkowej i integracji cudzoziemców na terytorium federalnym (ustawy o pobycie), zwanej dalej „AufenthG)”], który zgodnie z prawem krajowym wykłada się w ten sposób, że rezydent długoterminowy, który zmienia państwo pobytu, musi posiadać status rezydenta długoterminowego w pierwszym państwie członkowskim również w momencie odnowienia dokumentu pobytowego, jest zgodny z przepisami art. 14 i nast. dyrektywy 2003/109/WE (1), zwanej dalej „dyrektywą 2003/109”, które stanowią jedynie, że rezydent długoterminowy ma prawo do zamieszkiwania na terytorium państw członkowskich innych niż państwo, które przyznało mu status rezydenta długoterminowego, na okres przekraczający trzy miesiące, jeżeli spełnione są warunki określone w rozdziale III tej dyrektywy?

                  2)

                  Czy zgodnie z przepisami art. 14 i nast. dyrektywy 2003/109 organ do spraw cudzoziemców rozpoznający wniosek o odnowienie dokumentu pobytowego na podstawie § 38a ust. 1 AufenthG, jeżeli spełnione są pozostałe warunki odnowienia z ograniczonym okresem ważności i cudzoziemiec w szczególności posiada stałe i regularne dochody, jest uprawniony do ustalenia ze skutkiem w postaci utraty przez cudzoziemca prawa do pobytu, że cudzoziemiec ten w międzyczasie, a więc po przeprowadzeniu się do drugiego państwa członkowskiego, utracił status prawny rezydenta długoterminowego w pierwszym państwie członkowskim zgodnie z art. 9 ust. 4 pkt 2 dyrektywy 2003/109? Czy stan istotny dla rozstrzygnięcia określa się na moment ostatniej decyzji organu, ewentualnie ostatniego orzeczenia sądu?

                  3)

                  W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytania pierwsze i drugie:
                  Czy na rezydencie długoterminowym spoczywa ciężar dowodu co do tego, że przysługujące mu prawo do pobytu rezydenta długoterminowego w pierwszym państwie członkowskim nie wygasło?
                  W przypadku odpowiedzi przeczącej: czy sąd lub organ krajowy są uprawnione do badania, czy wygasł wydany rezydentowi długoterminowemu dokument pobytowy z nieograniczonym okresem ważności, czy też byłoby to sprzeczne z wynikającą z prawa Unii zasadą wzajemnego uznawania decyzji organów?

                  4)

                  Czy obywatelce państwa trzeciego posiadającej dokument pobytowy dla rezydentów długoterminowych z nieograniczonym okresem ważności, która wjechała do Niemiec z Włoch i która ma stałe i regularne dochody, można zarzucić, że nie przedstawiła dowodu potwierdzającego posiadanie odpowiednich warunków mieszkaniowych, chociaż Niemcy nie skorzystały z upoważnienia zawartego w art. 15 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2003/109, a skierowanie tej obywatelki państwa trzeciego do mieszkania socjalnego było konieczne tylko dlatego, że dopóki nie posiada ona żadnego dokumentu pobytowego zgodnie z § 38a AufenthG, to nie jest jej wypłacany zasiłek na dziecko?

         (1)  Dyrektywa Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotycząca statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi (Dz.U. 2004, L 16, s. 44).


title: Sprawa C-745/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank den Haag, zittingsplaats Zwolle (Niderlandy) w dniu 2 grudnia 2021 r. – L.G./Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

text:
               28.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/5

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank den Haag, zittingsplaats Zwolle (Niderlandy) w dniu 2 grudnia 2021 r. – L.G./Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid
      (Sprawa C-745/21)
      (2022/C 138/06)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Rechtbank den Haag, zittingsplaats Zwolle

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: L.G.

         Druga strona postępowania: Staatssecretaris van Justitie en Veiligheid

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy prawo Unii stoi na przeszkodzie temu, aby w ramach określania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu, dobru dziecka, z którym wnioskodawczyni była w ciąży w momencie złożenia tego wniosku, było na mocy przepisu prawa krajowego przyznawane samodzielne znaczenie?

                  2.

                              a.

                              Czy art. 16 ust. 1 rozporządzenia dublińskiego (1) stoi na przeszkodzie temu, aby przepis ten znalazł zastosowanie w sytuacji, gdy chodzi o małżonka wnioskodawcy przebywającego legalnie w państwie członkowskim, do którego skierowano wniosek?

                              b.

                              Jeżeli nie, to czy ciąża skarżącej powoduje, że jest ona uważana za uzależnioną – w rozumieniu tego przepisu – od pomocy swojego małżonka, z którym jest w ciąży?

                  3.

                  Jeżeli prawo Unii nie stoi na przeszkodzie temu, aby w ramach określania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu, dobru nienarodzonego dziecka na mocy przepisu prawa krajowego przyznane było samodzielne znaczenie, to czy art. 16 ust. 1 rozporządzenia dublińskiego może mieć zastosowanie do relacji pomiędzy nienarodzonym dzieckiem, a przebywającym legalnie w państwie członkowskim, do którego skierowano wniosek, ojcem tego nienarodzonego dziecka?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 604/2013 z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie ustanowienia kryteriów i mechanizmów ustalania państwa członkowskiego odpowiedzialnego za rozpatrzenie wniosku o udzielenie ochrony międzynarodowej złożonego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego lub bezpaństwowca, Dz.U. 2013, L 180, s. 31.


title: Sprawa T-36/22: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2022 r. – Romedor Pharma/EUIPO – Perfect Care Distribution (PERFECT FARMA CERVIRON)

text:
               28.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/23

      Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2022 r. – Romedor Pharma/EUIPO – Perfect Care Distribution (PERFECT FARMA CERVIRON)
      (Sprawa T-36/22)
      (2022/C 138/27)
      Język skargi: rumuński

         Strony

         Strona skarżąca: Romedor Pharma SRL (Focşani, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat E. Dicu)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Perfect Care Distribution (Bukareszt, Rumunia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy PERFECT FARMA CERVIRON – unijny znak towarowy nr 10 864 511

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 listopada 2021 r. w sprawie R 522/2021-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie skargi w postaci, w jakiej została sformułowana i uzasadniona;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i w konsekwencji, uwzględnienie wniosku o unieważnienie unijnego znaku towarowego nr 10 864 511.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie przepisów art. 60 ust. 1 lit. c) w związku z art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-760/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien (Austria) w dniu 10 grudnia 2021 r. – Kwizda Pharma GmbH

text:
               28.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/6

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Wien (Austria) w dniu 10 grudnia 2021 r. – Kwizda Pharma GmbH
      (Sprawa C-760/21)
      (2022/C 138/07)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgericht Wien

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Kwizda Pharma GmbH

         Pozwany organ: Landeshauptmann von Wien

         Pytania prejudycjalne

      Verwaltungsgericht Wien w celu wykładni rozporządzenia (UE) nr 609/2013 (1) i dyrektywy 2002/46/WE (2) kieruje do Trybunału następujące pytania:

                  1a)

                  Czy dany produkt, aby został zaklasyfikowany jako żywność specjalnego przeznaczenia medycznego, musi wykazywać w udowodniony sposób zdolność do osiągania deklarowanych rezultatów specyficznych dla choroby lub dolegliwości wyłącznie w ramach dietetycznego odżywiania wskazanego dla zdrowia ze względu na tą chorobę lub dolegliwość w odniesieniu do wymagań związanych z tą dolegliwością lub chorobą dotyczących przyjmowania środków spożywczych?

                  1b)

                  Czy w tym kontekście można uznać, że dietetyczne odżywianie ma miejsce tylko wtedy, gdy dana osoba zmienia sposób odżywiania się w taki sposób, że przyjmowane są inne lub dodatkowe składniki odżywcze, które organizm przyswaja przez trawienie?

                  1c)

                  Czy dla zaklasyfikowania jako żywność specjalnego przeznaczenia medycznego dodatkowo konieczne jest również, aby dolegliwość lub choroba, ze względu na którą produkt jest przeznaczony, wymagała dietetycznego odżywiania w ten sposób, aby pacjent przyjmował zawarte w produkcie składniki odżywcze, które nie mogą być przyjmowane w drodze normalnej diety?

                  1d)

                  Czy żywność specjalnego przeznaczenia medycznego powinna spełniać swoje działanie lecznicze jedynie poprzez to, że zawiera wszystkie lub niektóre z tych składników odżywczych, których nie można przyjmować w drodze normalnej diety, ale które są konieczne lub wymagane do utrzymania przez pacjenta funkcji życiowych?

            W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej: jakiego rodzaju muszą być składniki danego produktu, aby spełniał on wymogi żywności specjalnego przeznaczenia medycznego?

                  2a)

                  Czy zaklasyfikowanie danego produktu jako suplementu żywnościowego wyklucza możliwość zaklasyfikowania tego produktu również jako żywności specjalnego przeznaczenia medycznego?

                  2b)

                  W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej: według jakich kryteriów należy ustalić, że określony suplement żywnościowy nie może być zaklasyfikowany jako żywność specjalnego przeznaczenia medycznego?

                  2c)

                  Czy „dietetyczne odżywianie” w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. g) rozporządzenia (UE) nr 609/2013 może wyczerpywać się również przez stosowanie „suplementów żywnościowych”, o których mowa w dyrektywie 2002/46/WE w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych?

                  2d)

                  Czy dana żywność staje się żywnością specjalnego przeznaczenia medycznego już wtedy, gdy zawiera składniki odżywcze, które można również przyjmować w drodze spożywania suplementów żywnościowych lub innych środków spożywczych, których skład nie jest jednak przygotowany specjalnie ze względu na daną chorobę lub daną dolegliwość?

                  3)

                  Według jakich kryteriów należy odróżnić produkt leczniczy od żywności specjalnego przeznaczenia medycznego lub odgraniczyć je od siebie?

                  4)

                  Czy wymóg w art. 2 ust. 2 lit. g) rozporządzenia (UE) nr 609/2013, zgodnie z którym składniki istotne dla zaklasyfikowania jako żywność specjalnego przeznaczenia medycznego muszą rozwijać swoje działanie w ramach dietetycznego odżywiania, które nie może zostać osiągnięte przez zmianę normalnej diety, należy interpretować w ten sposób, że pacjent, ze względu na którego chorobę lub dolegliwość jest wprowadzana do obrotu żywność specjalnego przeznaczenia medycznego, nie jest w stanie pokryć w sposób wystarczający własnych wymagań żywieniowych poprzez przyjmowanie ogólnie dostępnej żywności?

                  5a)

                  Czy sformułowanie „w przypadku których dietetyczne odżywianie nie może zostać osiągnięte jedynie przez zmianę normalnej diety” w art. 2 ust. 2 lit. g) rozporządzenia (UE) nr 609/2013 jest względne, jeżeli należy uznać, że wymóg ten jest spełniony również wtedy, gdy przyjmowanie składników odżywczych wymagane ze względu na daną chorobę lub daną dolegliwość można osiągnąć poprzez ogólnie dostępną żywność (w szczególności suplementów żywnościowych) jedynie ze szczególnym trudem?

                  5b)

                  W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, według jakich kryteriów należy ustalić, że trud związany z przyjmowaniem ogólnie dostępnej żywności spełnia wymóg polegający na tym, że „dietetyczne odżywianie nie może zostać osiągnięte jedynie przez zmianę normalnej diety”, określony w art. 2 ust. 2 lit. g) rozporządzenia (UE) nr 609/2013? Czy spełnienie tej przesłanki można uznać już wtedy, gdyby pacjent był zobowiązany do spożywania oddzielnie kilku ogólnie dostępnych suplementów żywnościowych?

                  6a)

                  Co należy rozumieć pod pojęciem składnika odżywczego w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. g) rozporządzenia (UE) nr 609/2013?

                  6b)

                  Według jakich kryteriów należy ustalić, czy określony składnik produktu powinien zostać zaklasyfikowany jako składnik odżywczy w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. g) rozporządzenia (UE) nr 609/2013?

                  7a)

                  Czy zawarty w art. 2 ust. 2 lit. g) rozporządzenia (UE) nr 609/2013 wymóg „stosowan[ia] pod nadzorem lekarza” jest spełniony już wtedy, gdy produkt ten jest sprzedawany w aptece bez konieczności wystawienia wcześniejszej recepty lekarskiej?

                  7b)

                  Według jakich kryteriów należy ustalić, czy w odniesieniu do określonego produktu jest spełniony wymóg stosowania pod nadzorem lekarza w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. g) rozporządzenia (UE) nr 609/2013?

                  7c)

                  Jaka jest konsekwencja ewentualnej okoliczności, że rzeczony wymóg stosowania pod nadzorem lekarza w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. g) rozporządzenia (UE) nr 609/2013 nie jest spełniony w konkretnym przypadku lub nawet ogólnie?

                  8a)

                  Czy należy uznać, że chodzi o żywność specjalnego przeznaczenia medycznego tylko wtedy, gdy NIE może ona być stosowana pod nadzorem lekarza?

                  8b)

                  W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, według jakich kryteriów należy ustalić, czy żywność może być stosowana również bez nadzoru lekarza?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 609/2013 z dnia 12 czerwca 2013 r. w sprawie żywności przeznaczonej dla niemowląt i małych dzieci oraz żywności specjalnego przeznaczenia medycznego i środków spożywczych zastępujących całodzienną dietę, do kontroli masy ciała oraz uchylające dyrektywę Rady 92/52/EWG, dyrektywy Komisji 96/8/WE, 1999/21/WE, 2006/125/WE i 2006/141/WE, dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/39/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 41/2009 i (WE) nr 953/2009 (Dz.U. 2013, L 181, s. 35).

         (2)  Dyrektywa 2002/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 10 czerwca 2002 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do suplementów żywnościowych (Dz.U. 2002, L 183, s. 51).


title: Sprawa C-833/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional (Hiszpania) w dniu 31 grudnia 2021 r. Endesa Generación S.A.U/Tribunal Económico Administrativo Central

text:
               28.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Nacional (Hiszpania) w dniu 31 grudnia 2021 r. Endesa Generación S.A.U/Tribunal Económico Administrativo Central
      (Sprawa C-833/21)
      (2022/C 138/19)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Audiencia Nacional

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Endesa Generación S.A.U

         Druga strona postępowania: Tribunal Económico Administrativo Central

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy hiszpańskie przepisy krajowe ustanawiające podatek od węgla wykorzystywanego do wytwarzania energii elektrycznej są zgodne z art. 14 ust. 1 lit. a) dyrektywy 2003/96/WE (1), jeżeli – pomimo wskazania, że ich celem jest ochrona środowiska – cel ten nie znajduje odzwierciedlenia w strukturze podatku, a dochody z niego są przeznaczone na finansowanie kosztów systemu elektroenergetycznego?

                  2)

                  Czy można uznać, że cel związany z ochroną środowiska znajduje konkretny wyraz w strukturze podatku poprzez fakt, iż stawki podatku są ustalane w odniesieniu do wartości opałowej węgla wykorzystywanego do wytwarzania energii elektrycznej?

                  3)

                  Czy cel związany z ochroną środowiska zostaje osiągnięty przez sam fakt, że podatki są nakładane na niektóre produkty energetyczne pochodzące z nieodnawialnych źródeł energii oraz że wykorzystanie tych produktów energetycznych, które są uważane za mniej szkodliwe dla środowiska, nie podlega opodatkowaniu?

         (1)  Dyrektywa Rady 2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów energetycznych i energii elektrycznej (Dz.U. 2003, L 283, s. 51)


title: Sprawa T-37/22: Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2022 r. – Romedor Pharma/EUIPO – Perfect Care Distribution (Cerviron)

text:
               28.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/24

      Skarga wniesiona w dniu 19 stycznia 2022 r. – Romedor Pharma/EUIPO – Perfect Care Distribution (Cerviron)
      (Sprawa T-37/22)
      (2022/C 138/28)
      Język skargi: rumuński

         Strony

         Strona skarżąca: Romedor Pharma SRL (Focşani, Rumunia) (przedstawiciel: adwokat E. Dicu)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Perfect Care Distribution (Bukareszt, Rumunia)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy CERVIRON – unijny znak towarowy nr 18 100 664

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 listopada 2021 r. w sprawie R 520/2021-2

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie skargi w postaci, w jakiej została sformułowana i uzasadniona;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i w konsekwencji, uwzględnienie wniosku o unieważnienie unijnego znaku towarowego nr 18 100 664.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie przepisów art. 60 ust. 1 lit. c) w związku z art. 8 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa C-30/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Weliko Tyrnowo (Bułgaria) w dniu 12 stycznia 2022 r. – DV/Direktor na Teritoriałno podelenie na Nacionałnija osiguritelen institut – Wielkie Tyrnowo

text:
               28.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/18

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd – Weliko Tyrnowo (Bułgaria) w dniu 12 stycznia 2022 r. – DV/Direktor na Teritoriałno podelenie na Nacionałnija osiguritelen institut – Wielkie Tyrnowo
      (Sprawa C-30/22)
      (2022/C 138/21)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Administratiwen syd – Weliko Tyrnowo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca w postępowaniu głównym: DV

         Strona przeciwna w postępowaniu głównym: Direktor na Teritoriałno podelenie na Nacionałnija osiguritelen institut – Wielkie Tyrnowo

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 30 ust. 2 w związku z art. 30 ust. 1 lit. a) Umowy o wystąpieniu Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej z Unii Europejskiej i Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej (zwanej dalej „umową”) należy interpretować w ten sposób, że osoby wskazane w drugim z tych postanowień są objęte podmiotowym zakresem stosowania art. 31 ust. 1 tej umowy, jeśli bez przerwy były one równocześnie zarówno obywatelami tego samego państwa członkowskiego, jak i podlegały ustawodawstwu Zjednoczonego Królestwa przez cały okres przejściowy, lub należy interpretować w ten sposób, że osoby określone w art. 30 ust. 1 lit. a) tej umowy są objęte podmiotowym zakresem stosowania art. 31 ust. 1 wyłącznie, gdy wykonują pracę najemną na terytorium Zjednoczonego Królestwa w chwili zakończenia okresu przejściowego lub po tym okresie?

                  2)

                  Czy art. 30 ust. 2 w związku z art. 30 ust. 1 lit. c) umowy należy interpretować w ten sposób, że osoby wskazane w tym drugim postanowieniu są objęte podmiotowym zakresem stosowania art. 31 ust. 1 tej umowy, jeśli osoby te w charakterze obywateli Unii bez przerwy przez cały okres przejściowy przebywały wyłącznie na terytorium Zjednoczonego Królestwa, podczas gdy równocześnie z powyższym przez cały ten okres przejściowy do chwili jego upływu podlegały ustawodawstwu tego samego państwa członkowskiego, lub należy interpretować w ten sposób, że osoby określone w art. 30 ust. 1 lit. c) tej umowy nie są objęte podmiotowym zakresem stosowania art. 31 ust. 1, gdy przestały przebywać na terytorium Zjednoczonego Królestwa po upływie okresu przejściowego?

                  3)

                  Na wypadek gdyby wykładnia art. 30 ust. 2 w związku z art. 30 ust. 1 lit. a) i c) umowy prowadziła do wniosku dotyczącego niemożności stosowania tych postanowień do okoliczności faktycznych w postępowaniu głównym ze względu na przerwę w pobycie na terytorium Zjednoczonego Królestwa obywatela Unii po upływie okresu przejściowego, czy z wykładni art. 30 ust. 4 w związku z art. 30 ust. 3 tej umowy wynika, że osoby przebywające lub pracujące w państwie przyjmującym lub w państwie miejsca zatrudnienia nie są już objęte zakresem stosowania art. 31 ust. 1, jeśli ich stosunki prawne jako osób zatrudnionych (pracowników) zostały zakończone i w wyniku tego utraciły one prawo pobytu i opuściły terytorium państwa miejsca zatrudnienia, odpowiednio państwa przyjmującego, po upływie okresu przejściowego, lub postanowienia te należy interpretować w ten sposób, że ograniczenie określone w art. 30 ust. 4 dotyczy prawa pobytu lub prawa do pracy wykonanych po upływie okresu przejściowego – przy czym bez znaczenia jest, kiedy następnie prawa te wygasły, jeśli istniały po upływie tego okresu przejściowego?


title: Sprawa C-16/22: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Graz (Austria) w dniu 6 stycznia 2022 r. – Staatsanwaltschaft Graz/MS

text:
               28.3.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Graz (Austria) w dniu 6 stycznia 2022 r. – Staatsanwaltschaft Graz/MS
      (Sprawa C-16/22)
      (2022/C 138/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Graz

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnioskodawca: Staatsanwaltschaft Graz

         Druga strona postępowania: MS

         Inny uczestnik: Finanzamt für Steuerstrafsachen und Steuerfahndung Düsseldorf

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 1 ust. 1 zdanie pierwsze i art. 2 lit. c) ppkt i) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/41/UE (1) należy interpretować w ten sposób, że za „organ sądowy” i „organ wydający” w rozumieniu tych przepisów należy uznać również niemiecki urząd skarbowy do spraw przestępstw podatkowych i dochodzeń podatkowych, który na podstawie przepisów krajowych jest upoważniony do wykonywania praw i obowiązków prokuratury w odniesieniu do określonych przestępstw?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie europejskiego nakazu dochodzeniowego w sprawach karnych (Dz.U. 2014, L 130, s. 1).


title: Sprawa C-89/22: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg – Niemcy) – Passengers friend GmbH/British Airways plc [Transport lotniczy – Odszkodowanie dla pasażerów lotniczych w przypadku dużego opóźnienia lotu – Lot łączony podzielony na dwa etapy – Duże opóźnienie w miejscu docelowym powstałe podczas drugiego etapu lotu wykonanego przez nieeuropejskiego przewoźnika lotniczego – Żądanie odszkodowania skierowane do europejskiego przewoźnika lotniczego, który wykonał pierwszy etap lotu]

text:
               23.5.2022

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/9

      Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 marca 2022 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Amtsgericht Hamburg – Niemcy) – Passengers friend GmbH/British Airways plc
      (Sprawa C-89/22) (1)

      (Transport lotniczy - Odszkodowanie dla pasażerów lotniczych w przypadku dużego opóźnienia lotu - Lot łączony podzielony na dwa etapy - Duże opóźnienie w miejscu docelowym powstałe podczas drugiego etapu lotu wykonanego przez nieeuropejskiego przewoźnika lotniczego - Żądanie odszkodowania skierowane do europejskiego przewoźnika lotniczego, który wykonał pierwszy etap lotu)
      (2022/C 207/12)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Amtsgericht Hamburg

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Passengers friend GmbH

         Strona pozwana: British Airways plc

         Sentencja

      Sprawa C-89/22 zostaje wykreślona z rejestru Trybunału.

         (1)  Data złożenia: 10.2.2022.


title: Sprawa C-186/18: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 14 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – José Cánovas Pardo SL / Club de Variedades Vegetales Protegidas [Odesłanie prejudycjalne – Wspólnotowa ochrona odmian roślin – Rozporządzenie (WE) nr 2100/94 – Artykuł 96 – Obliczanie terminów przedawnienia roszczeń, o których mowa w art. 94 i 95 – Rozpoczęcie biegu terminu – Data przyznania wspólnotowego prawa do ochrony oraz powzięcia wiedzy o naruszeniu i poznania tożsamości sprawcy – Data zaprzestania rozpatrywanych działań – Kolejność zdarzeń – Działania o charakterze ciągłym – Ograniczenie do działań podjętych ponad trzy lata wcześniej]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/2

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 14 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – José Cánovas Pardo SL / Club de Variedades Vegetales Protegidas
      (Sprawa C-186/18) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólnotowa ochrona odmian roślin - Rozporządzenie (WE) nr 2100/94 - Artykuł 96 - Obliczanie terminów przedawnienia roszczeń, o których mowa w art. 94 i 95 - Rozpoczęcie biegu terminu - Data przyznania wspólnotowego prawa do ochrony oraz powzięcia wiedzy o naruszeniu i poznania tożsamości sprawcy - Data zaprzestania rozpatrywanych działań - Kolejność zdarzeń - Działania o charakterze ciągłym - Ograniczenie do działań podjętych ponad trzy lata wcześniej)
      (2021/C 502/02)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: José Cánovas Pardo SL

         Strona pozwana: Club de Variedades Vegetales Protegidas

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 96 rozporządzenia Rady (WE) nr 2100/94 z dnia 27 lipca 1994 r. w sprawie wspólnotowego systemu ochrony odmian roślin należy interpretować w ten sposób, że trzyletni termin przedawnienia przewidziany w tym przepisie dla roszczeń na podstawie art. 94 i 95 tego rozporządzenia rozpoczyna bieg – niezależnie od okoliczności, czy działanie stanowiące naruszenie chronionej odmiany nadal trwa, lub też od dnia, w którym wspomniane działanie ustało – po pierwsze, w dniu ostatecznego udzielenia wspólnotowego prawa do ochrony, a po drugie, w dniu, w którym posiadacz wspólnotowego prawa do ochrony dowiedział się o istnieniu tego działania i o tożsamości jego sprawcy.

                  2)

                  Artykuł 96 rozporządzenia nr 2100/94 należy interpretować w ten sposób, że ulegają przedawnieniu jedynie roszczenia na podstawie art. 94 i 95 tego rozporządzenia dotyczące całości działań stanowiących naruszenie chronionej odmiany, które zostały podniesione ponad trzy lata od, z jednej strony, ostatecznego przyznania wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin, a z drugiej strony – dowiedzenia się przez posiadacza wspólnotowego prawa do ochrony o istnieniu każdego z działań będących częścią tej całości działań rozpatrywanego odrębnie i o tożsamości ich sprawcy.

         (1)  Dz.U. C 211 z 18.6.2018.


title: Sprawa C-373/19: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 21 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Finanzamt München Abteilung III / Dubrovin & Tröger GbR – Aquatics [Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 132 ust. 1 lit. i) i j) – Zwolnienia dotyczące określonych czynności wykonywanych w interesie ogólnym – Kształcenie dzieci lub młodzieży, kształcenie powszechne lub wyższe – Kształcenie powszechne lub wyższe – Podstawowe kursy pływania]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/3

      Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 21 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Finanzamt München Abteilung III / Dubrovin & Tröger GbR – Aquatics
      (Sprawa C-373/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 132 ust. 1 lit. i) i j) - Zwolnienia dotyczące określonych czynności wykonywanych w interesie ogólnym - Kształcenie dzieci lub młodzieży, kształcenie powszechne lub wyższe - Kształcenie powszechne lub wyższe - Podstawowe kursy pływania)
      (2021/C 502/03)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Finanzamt München Abteilung III

         Druga strona postępowania: Dubrovin & Tröger GbR – Aquatics

         Sentencja

      Pojęcie „kształcenia powszechnego lub wyższego” w rozumieniu art. 132 ust. 1 lit. i) i j) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy interpretować w ten sposób, że nie obejmuje ono udzielania lekcji pływania przez szkołę pływania.

         (1)  Dz.U. C 27 z 27.1.2020.


title: Sprawa C-583/19 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 października 2021 r. – Belén Bernaldo de Quirós / Komisja Europejska [Odwołanie – Służba publiczna – Postępowanie dyscyplinarne – Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej – Artykuł 3 załącznika IX – Decyzja Komisji C(2004) 1588 ustanawiająca ogólne przepisy wspomniany wykonawcze dotyczące prowadzenia dochodzeń administracyjnych i postępowań dyscyplinarnych – Artykuł 4 ust. 4 – Dochodzenie administracyjne – Wysłuchanie zainteresowanego urzędnika – Upoważnienie Biura Dochodzeń i Postępowań Dyscyplinarnych Komisji (IDOC) do przeprowadzenia tego wysłuchania – Prawo do obrony – Prawo do bycia wysłuchanym]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/3

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 października 2021 r. – Belén Bernaldo de Quirós / Komisja Europejska
      (Sprawa C-583/19 P) (1)

      (Odwołanie - Służba publiczna - Postępowanie dyscyplinarne - Regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej - Artykuł 3 załącznika IX - Decyzja Komisji C(2004) 1588 ustanawiająca ogólne przepisy wspomniany wykonawcze dotyczące prowadzenia dochodzeń administracyjnych i postępowań dyscyplinarnych - Artykuł 4 ust. 4 - Dochodzenie administracyjne - Wysłuchanie zainteresowanego urzędnika - Upoważnienie Biura Dochodzeń i Postępowań Dyscyplinarnych Komisji (IDOC) do przeprowadzenia tego wysłuchania - Prawo do obrony - Prawo do bycia wysłuchanym)
      (2021/C 502/04)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Belén Bernaldo de Quirós (przedstawiciele: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Mongin i A.C. Simon, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Belén Bernaldo de Quirós zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 19 z 20.01.2020.


title: Sprawa C-662/19 P: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 października 2021 r. – NRW.Bank / Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB), Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska [Odwołanie – Unia gospodarcza i walutowa – Unia bankowa – Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych – Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych (SRM) – Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) – Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) – Ustalenie składki ex ante za rok 2016 – Skarga o stwierdzenie nieważności – Termin na wniesienie skargi – Przekroczenie terminu – Akt zaskarżalny – Akt potwierdzający]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/4

      Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 14 października 2021 r. – NRW.Bank / Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB), Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska
      (Sprawa C-662/19 P) (1)

      (Odwołanie - Unia gospodarcza i walutowa - Unia bankowa - Restrukturyzacja i uporządkowana likwidacja instytucji kredytowych i firm inwestycyjnych - Jednolity mechanizm restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji instytucji kredytowych i niektórych firm inwestycyjnych (SRM) - Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) - Jednolity fundusz restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji (SRF) - Ustalenie składki ex ante za rok 2016 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Termin na wniesienie skargi - Przekroczenie terminu - Akt zaskarżalny - Akt potwierdzający)
      (2021/C 502/05)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Wnoszący odwołanie: NRW.Bank (przedstawiciele: J. Seitz, J. Witte i D. Flore, Rechtsanwälte)

         Pozostali uczestnicy postępowania: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) (przedstawiciele: H. Ehlers, J. Kerlin i P.A. Messina, pełnomocnicy, których wspierali B. Meyring, S. Schelo, T. Klupsch i S. Ianc, Rechtsanwälte), Rada Unii Europejskiej (A. Sikora-Kalėda i J. Bauerschmidt, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo D. Triantafyllou, K.-P. Wojcik i A. Steiblytė, a następnie D. Triantafyllou i A. Steiblytė, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Wyrok Sądu Unii Europejskiej z dnia 26 czerwca 2019 r., NRW.Bank/SRB (T-466/16, niepublikowany, EU:T:2019:445), zostaje uchylony.

                  2)

                  Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

                  3)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

         (1)  Dz.U. C 399 z 25.11.2019.


title: Sprawa C-683/19: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Viesgo Infraestructuras Energéticas SL / Administración General del Estado i in. [Odesłanie prejudycjalne – Wspólne zasady rynku wewnętrznego energii elektrycznej – Dyrektywa 2009/72/WE – Artykuł 3 ust. 2 i 6 – Nałożenie obowiązków użyteczności publicznej – Finansowanie bonu społecznego w celu ochrony odbiorców wrażliwych – Obowiązki przejrzystości i niedyskryminacji]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/4

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 14 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo – Hiszpania) – Viesgo Infraestructuras Energéticas SL / Administración General del Estado i in.
      (Sprawa C-683/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Wspólne zasady rynku wewnętrznego energii elektrycznej - Dyrektywa 2009/72/WE - Artykuł 3 ust. 2 i 6 - Nałożenie obowiązków użyteczności publicznej - Finansowanie bonu społecznego w celu ochrony odbiorców wrażliwych - Obowiązki przejrzystości i niedyskryminacji)
      (2021/C 502/06)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Supremo

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Viesgo Infraestructuras Energéticas SL

         Druga strona postępowania: Administración General del Estado, Iberdrola SA, Naturgy Energy Group SA, dawniej Gas Natural SDG SA, EDP España SAU, dawniej Hidroeléctrica del Cantábrico SA, CIDE Asociación de Distribuidores de Energía Eléctrica, Endesa SA, Agri-Energía SA, Navarro Generación SA, Electra del Cardener SA, Serviliano García SA, Energías de Benasque SL, Candín Energía SL, Cooperativa Eléctrica Benéfica Catralense, Cooperativa Valenciana, Eléctrica Vaquer SA, Hijos de José Bassols SA, Electra Aduriz SA, El Gas SA, Estabanell y Pahisa SA, Electra Caldense SA, Cooperativa Popular de Fluid Electric Camprodón SCCL, Fuciños Rivas SL, Electra del Maestrazgo SA

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie temu, by koszt z tytułu obowiązku użyteczności publicznej, który polega na dostarczaniu energii elektrycznej po obniżonej taryfie niektórym odbiorcom wrażliwym, ponosiły wyłącznie spółki dominujące grup spółek lub, w stosownych przypadkach, spółki, które prowadzą jednocześnie działalność w zakresie wytwarzania, dystrybucji i sprzedaży energii elektrycznej, ponieważ kryterium to, wybrane przez ustawodawcę krajowego w celu dokonania rozróżnienia między spółkami, które muszą ponosić ten koszt, a tymi, które są z niego całkowicie zwolnione, prowadzi do nieuzasadnionej obiektywnie różnicy w traktowaniu różnych spółek działających na tym rynku.

                  2)

                  Artykuł 3 ust. 2 dyrektywy 2009/72 należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie temu, by system finansowania obowiązku użyteczności publicznej polegającego na dostarczaniu energii elektrycznej po obniżonej taryfie niektórym odbiorcom wrażliwym został ustanowiony bez ograniczeń czasowych i bez środka kompensującego.

         (1)  Dz.U. C 423 z 16.12.2019.


title: Sprawa C-824/19: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – TC, UB / Komisia za zashtita ot diskriminatsia, VA [(Odesłanie prejudycjalne – Polityka społeczna – Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy – Dyrektywa 2000/78/WE – Zakaz dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność – Artykuł 2 ust. 2 lit. a) – Artykuł 4 ust. 1 – Artykuł 5 – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Artykuły 21 i 26 – Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych – Obowiązki ławnika w postępowaniu karnym – Osoba niewidoma – Całkowite wykluczenie z uczestnictwa w sprawach karnych)]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/5

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 21 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Varhoven administrativen sad – Bułgaria) – TC, UB / Komisia za zashtita ot diskriminatsia, VA
      (Sprawa C-824/19) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Równość traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy - Dyrektywa 2000/78/WE - Zakaz dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność - Artykuł 2 ust. 2 lit. a) - Artykuł 4 ust. 1 - Artykuł 5 - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuły 21 i 26 - Konwencja Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych - Obowiązki ławnika w postępowaniu karnym - Osoba niewidoma - Całkowite wykluczenie z uczestnictwa w sprawach karnych))
      (2021/C 502/07)
      Język postępowania: bułgarski

         Sąd odsyłający

      Varhoven administrativen sad

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: TC, UB

         Druga strona postępowania: Komisia za zashtita ot diskriminatsia, VA

         Przy udziale: Varhovna administrativna prokuratura

         Sentencja

      Wykładni art. 2 ust. 2 lit. a) i art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy w świetle art. 21 i 26 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawach osób niepełnosprawnych, zatwierdzonej w imieniu Wspólnoty Europejskiej decyzją Rady 2010/48/WE z dnia 26 listopada 2009 r., należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie pozbawieniu osoby niewidomej jakiejkolwiek możliwości wykonywania obowiązków ławnika sądowego w postępowaniu karnym.

         (1)  Dz.U. C 27 z 27.1.2020.


title: Sprawa C-825/19: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Thüringer Finanzgericht – Niemcy) – Beeren-, Wild-, Feinfrucht GmbH / Hauptzollamt Erfurt [Odesłanie prejudycjalne – Unia celna – Procedura końcowego przeznaczenia – Pozwolenie z mocą wsteczną – Rozporządzenie (UE) nr 952/2013 – Unijny kodeks celny – Artykuł 211 ust. 2 – Zakres stosowania ratione temporis – Warunki – Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 – Artykuł 294 ust. 2 – Zakres]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/6

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Thüringer Finanzgericht – Niemcy) – Beeren-, Wild-, Feinfrucht GmbH / Hauptzollamt Erfurt
      (Sprawa C-825/19) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Unia celna - Procedura końcowego przeznaczenia - Pozwolenie z mocą wsteczną - Rozporządzenie (UE) nr 952/2013 - Unijny kodeks celny - Artykuł 211 ust. 2 - Zakres stosowania ratione temporis - Warunki - Rozporządzenie (EWG) nr 2454/93 - Artykuł 294 ust. 2 - Zakres)
      (2021/C 502/08)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Thüringer Finanzgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Beeren-, Wild-, Feinfrucht GmbH

         Druga strona postępowania: Hauptzollamt Erfurt

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 211 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny należy interpretować w ten sposób, iż nie ma on zastosowania do wniosku o przedłużenie pozwolenia z mocą wsteczną złożonego przed dniem 1 maja 2016 r., od którego to dnia artykuł ten obowiązuje na podstawie art. 288 ust. 2 tego rozporządzenia, nawet jeśli decyzja w przedmiocie tego wniosku została wydana po tym dniu.

                  2)

                  Artykuł 294 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1602/2000 z dnia 24 lipca 2000 r., należy interpretować w ten sposób, że wydanie przez organy celne nowego pozwolenia z mocą wsteczną dla czynności i towarów tego samego rodzaju co te będące przedmiotem pierwotnego pozwolenia nie podlega warunkom ustanowionym w ust. 3 tego artykułu.

         (1)  Dz.U. C 77 z 9.3.2020.


title: Sprawa C-29/20: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Köln – Niemcy) – Biofa AG / Sikma D. Vertriebs GmbH und Co. KG [Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie (UE) nr 528/2012 – Artykuł 3 ust. 1 lit. a) i c) – Pojęcia „produktu biobójczego” i „substancji czynnej” – Warunki – Sposób działania inny niż poprzez działanie czysto fizyczne lub mechaniczne – Artykuł 9 ust. 1 lit. a) – Zatwierdzenie substancji czynnej – Zakres zatwierdzenia]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/6

      Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 14 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Köln – Niemcy) – Biofa AG / Sikma D. Vertriebs GmbH und Co. KG
      (Sprawa C-29/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (UE) nr 528/2012 - Artykuł 3 ust. 1 lit. a) i c) - Pojęcia „produktu biobójczego” i „substancji czynnej” - Warunki - Sposób działania inny niż poprzez działanie czysto fizyczne lub mechaniczne - Artykuł 9 ust. 1 lit. a) - Zatwierdzenie substancji czynnej - Zakres zatwierdzenia)
      (2021/C 502/09)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Oberlandesgericht Köln

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: Biofa AG

         Strona pozwana: Sikma D. Vertriebs GmbH und Co. KG

         Sentencja

      Artykuł 3 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 528/2012 z dnia 22 maja 2012 r. w sprawie udostępniania na rynku i stosowania produktów biobójczych, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 334/2014 z dnia 11 marca 2014 r., w związku z art. 3 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 528/2012 należy interpretować w ten sposób, że przeznaczony do niszczenia, odstraszania lub unieszkodliwiania organizmów szkodliwych produkt, który zawiera substancję czynną zatwierdzoną na podstawie rozporządzenia wykonawczego Komisji zgodnie z art. 9 ust. 1 lit. a) tego rozporządzenia, nie jest z uwagi już na samo to zatwierdzenie objęty zakresem pojęcia „produktu biobójczego” w rozumieniu wspomnianego art. 3 ust. 1 lit. a) tiret pierwsze, wobec czego do właściwego sądu krajowego należy zbadanie, czy ów produkt spełnia wszystkie przewidziane w tym przepisie warunki objęcia go zakresem tego pojęcia. Jednakże w przypadku gdy skład wspomnianego produktu jest identyczny ze składem produktu biobójczego przedstawionego jako reprezentatywny w ramach wniosku o zatwierdzenie tej substancji czynnej, ów sąd jest zobowiązany uznać, iż produkt ten wchodzi w zakres rzeczonego pojęcia.

         (1)  Dz.U. C 191 z 8.6.2020.


title: Sprawy połączone C-45/20 i C-46/20: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 października 2021 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – E / Finanzamt N (C-45/20) i Z / Finanzamt G (C-46/20) [Odesłanie prejudycjalne – Podatek od wartości dodanej (VAT) – Dyrektywa 2006/112/WE – Artykuł 167, art. 168 lit. a), art. 250 i art. 252 – Odliczenie podatku naliczonego – Nieruchomość – Pomieszczenie biurowe – Instalacja fotowoltaiczna – Decyzja o przyporządkowaniu dająca prawo do odliczenia – Powiadomienie o decyzji o przyporządkowaniu – Termin zawity na wykonanie prawa do odliczenia – Domniemanie przyporządkowania do prywatnego majątku podatnika w braku powiadomienia o decyzji o przyporządkowaniu – Zasada neutralności – Zasada pewności prawa – Zasady równoważności i proporcjonalności]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/7

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 października 2021 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – E / Finanzamt N (C-45/20) i Z / Finanzamt G (C-46/20)
      (Sprawy połączone C-45/20 i C-46/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 167, art. 168 lit. a), art. 250 i art. 252 - Odliczenie podatku naliczonego - Nieruchomość - Pomieszczenie biurowe - Instalacja fotowoltaiczna - Decyzja o przyporządkowaniu dająca prawo do odliczenia - Powiadomienie o decyzji o przyporządkowaniu - Termin zawity na wykonanie prawa do odliczenia - Domniemanie przyporządkowania do prywatnego majątku podatnika w braku powiadomienia o decyzji o przyporządkowaniu - Zasada neutralności - Zasada pewności prawa - Zasady równoważności i proporcjonalności)
      (2021/C 502/10)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesfinanzhof

         Strony w postępowaniach głównych

         Strony wnoszące skargi rewizyjne: E (C-45/20), Z (C-46/20)

         Strony przeciwne: Finanzamt N (C-45/20), Finanzamt G (C-46/20)

         Sentencja

      Artykuł 168 lit. a) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, zmienionej dyrektywą Rady 2009/162/UE z dnia 22 grudnia 2009 r., w związku z art. 167 tej zmienionej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym interpretowanym przez sąd krajowy tak, że w przypadku gdy podatnikowi przysługuje prawo do zadecydowania o przyporządkowaniu danego dobra do majątku swego przedsiębiorstwa, a najpóźniej z chwilą upływu ustawowego terminu na złożenie rocznej deklaracji podatku obrotowego nie umożliwiono właściwemu krajowemu organowi podatkowemu stwierdzenia takiego przyporządkowania owego dobra w oparciu o wyraźną decyzję lub wystarczające wskazówki, organ ten może odmówić związanego z tym dobrem prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej, uznając, że przyporządkowano je do prywatnego majątku podatnika, chyba że konkretne zdefiniowane w prawie przesłanki korzystania z tej możliwości wskazują na to, że nie jest ona zgodna z zasadą proporcjonalności.

         (1)  Dz.U. C 191 z 8.6.2020.


title: Sprawa C-231/20: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – MT / Landespolizeidirektion Steiermark [Odesłanie prejudycjalne – Swoboda świadczenia usług – Artykuł 56 TFUE – Gry losowe – Udostępnianie zakazanych loterii – Sankcje – Proporcjonalność – Minimalne grzywny – Kumulacja – Brak górnej granicy – Zastępcza kara pozbawienia wolności – Proporcjonalny udział w kosztach postępowania – Artykuł 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/8

      Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 14 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof – Austria) – MT / Landespolizeidirektion Steiermark
      (Sprawa C-231/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Swoboda świadczenia usług - Artykuł 56 TFUE - Gry losowe - Udostępnianie zakazanych loterii - Sankcje - Proporcjonalność - Minimalne grzywny - Kumulacja - Brak górnej granicy - Zastępcza kara pozbawienia wolności - Proporcjonalny udział w kosztach postępowania - Artykuł 49 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej)
      (2021/C 502/11)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Verwaltungsgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: MT

         Strona przeciwna: Landespolizeidirektion Steiermark

         Sentencja

                  1)

                  Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w postępowaniu dotyczącym nałożenia sankcji za naruszenie monopolu w dziedzinie gier losowych sąd krajowy, do którego zwrócono się o ocenę zgodności z prawem sankcji nałożonej za takie naruszenie, powinien konkretnie ocenić zgodność z art. 56 TFUE sankcji przewidzianych w mających zastosowanie przepisach w świetle konkretnych zasad ich ustalania.

                  2)

                  Artykuł 56 TFUE należy interpretować w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie przepisom krajowym przewidującym bezwzględnie, w przypadku udostępnienia do celów komercyjnych zakazanych loterii:

                              —

                              nałożenie minimalnej grzywny od każdego niedozwolonego automatu do gier, bez górnego limitu łącznej kwoty nałożonych grzywien, pod warunkiem że łączna kwota nałożonych grzywien nie będzie niewspółmierna do korzyści gospodarczej, jakiej mogłyby przysporzyć podlegające karze wykroczenia;

                              —

                              wymierzenie zastępczej kary pozbawienia wolności od każdego niedozwolonego automatu do gier, bez górnej granicy wymiaru orzeczonych zastępczych kar pozbawienia wolności, pod warunkiem że wymiar faktycznie nałożonej zastępczej kary pozbawienia wolności nie jest nadmierny w stosunku do wagi stwierdzonych wykroczeń, oraz

                              —

                              udział w kosztach postępowania wynoszący 10 % nałożonych grzywien, pod warunkiem że udział ten nie jest nadmierny w stosunku do rzeczywistego kosztu takiego postępowania ani nie narusza prawa dostępu do sądu ustanowionego w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

         (1)  Dz.U. C 304 z 14.9.2020.


title: Sprawa C-244/20: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña – Hiszpania) – F.C.I. / Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS) [Odesłanie prejudycjalne – Dyrektywa 79/7/CEE – Artykuł 3 ust. 2 – Równość traktowania mężczyzn i kobiet w dziedzinie zabezpieczenia społecznego – Świadczenia z tytułu renty rodzinnej – Renta wdowia wynikająca ze związku partnerskiego – Klauzula wyłączająca – Ważność – Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na płeć – Świadczenie niewchodzące w zakres stosowania dyrektywy 79/7 – Niedopuszczalność – Artykuł 21 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Niedyskryminacja ze względu na płeć – Artykuł 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – Prawo własności – Sytuacja prawna niewchodząca w zakres stosowania prawa Unii – Brak właściwości]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/9

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña – Hiszpania) – F.C.I. / Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)
      (Sprawa C-244/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 79/7/CEE - Artykuł 3 ust. 2 - Równość traktowania mężczyzn i kobiet w dziedzinie zabezpieczenia społecznego - Świadczenia z tytułu renty rodzinnej - Renta wdowia wynikająca ze związku partnerskiego - Klauzula wyłączająca - Ważność - Zakaz wszelkiej dyskryminacji ze względu na płeć - Świadczenie niewchodzące w zakres stosowania dyrektywy 79/7 - Niedopuszczalność - Artykuł 21 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Niedyskryminacja ze względu na płeć - Artykuł 17 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej - Prawo własności - Sytuacja prawna niewchodząca w zakres stosowania prawa Unii - Brak właściwości)
      (2021/C 502/12)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Tribunal Superior de Justicia de Cataluña

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnoszący odwołanie: F.C.I.

         Druga strona postępowania: Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS)

         Sentencja

                  1)

                  Pierwsze pytanie prejudycjalne przedstawione przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña (najwyższy trybunał sprawiedliwości Katalonii, Hiszpania) jest niedopuszczalne.

                  2)

                  Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania prejudycjalne od drugiego do czwartego, przedstawione przez Tribunal Superior de Justicia de Cataluña (najwyższy trybunał sprawiedliwości Katalonii).

         (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2020.


title: Sprawa C-360/20: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Argeş – Rumunia) – Ministerul Lucrărilor Publice, Dezvoltării şi Administraţiei, dawniej Ministerul Dezvoltării Regionale şi Administraţiei Publice / NE [Odesłanie prejudycjalne – Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej – Artykuł 325 TFUE – Zwalczanie oszustw i wszelkich innych bezprawnych działań – Konwencja w sprawie ochrony interesów finansowych Unii – Pojęcie „nadużyć finansowych” – Noszące znamiona naruszenia zachowanie w okresie utrzymania trwałości projektu]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/9

      Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 14 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Argeş – Rumunia) – Ministerul Lucrărilor Publice, Dezvoltării şi Administraţiei, dawniej Ministerul Dezvoltării Regionale şi Administraţiei Publice / NE
      (Sprawa C-360/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ochrona interesów finansowych Unii Europejskiej - Artykuł 325 TFUE - Zwalczanie oszustw i wszelkich innych bezprawnych działań - Konwencja w sprawie ochrony interesów finansowych Unii - Pojęcie „nadużyć finansowych” - Noszące znamiona naruszenia zachowanie w okresie utrzymania trwałości projektu)
      (2021/C 502/13)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Tribunalul Argeş

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ministerul Lucrărilor Publice, Dezvoltării şi Administraţiei, anciennement Ministerul Dezvoltării Regionale şi Administraţiei Publice

         Strona przeciwna: NE

         Sentencja

                  1)

                  Pojęcie „nadużyć finansowych naruszających interesy finansowe” Unii Europejskiej, zawarte w art. 1 ust. 1 lit. a) Konwencji sporządzonej na podstawie artykułu K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich, podpisanej w Brukseli w dniu 26 lipca 1995 r., należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono wykorzystanie fałszywych lub nieprawidłowych oświadczeń złożonych po wykonaniu projektu korzystającego z finansowania w celu stworzenia pozorów przestrzegania obowiązków przewidzianych w okresie utrzymania trwałości projektu.

                  2)

                  Zasadę pierwszeństwa prawa Unii należy interpretować w ten sposób, że nakłada ona na sąd krajowy obowiązek dokonywania wykładni przepisów prawa krajowego w sposób zgodny ze zobowiązaniami wynikającymi z art. 325 ust. 1 i 2 TFUE w związku z art. 1 ust. 1 lit. a) Konwencji sporządzonej na podstawie artykułu K.3 Traktatu o Unii Europejskiej, o ochronie interesów finansowych Wspólnot Europejskich, podpisanej w Brukseli w dniu 26 lipca 1995 r., o ile taka wykładnia nie prowadzi do naruszenia zasady ustawowej określoności czynów zabronionych i kar.

         (1)  Dz.U. C 390 z 16.11.2020.


title: Sprawa C-373/20: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 14 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie – Polska) – A.M. / Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [Odesłanie prejudycjalne – Rolnictwo – Wspólna polityka rolna – Systemy wsparcia bezpośredniego – Wspólne zasady – System płatności jednolitych – Rozporządzenie (WE) nr 1120/2009 – Artykuł 2 lit. c) – Pojęcie „trwałych użytków zielonych” – Płodozmian – Naturalne i okresowe podtopienia łąk oraz pastwisk położonych w strefie szczególnej ochrony przyrodniczej]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/10

      Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 14 października 2021 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie – Polska) – A.M. / Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
      (Sprawa C-373/20) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Rolnictwo - Wspólna polityka rolna - Systemy wsparcia bezpośredniego - Wspólne zasady - System płatności jednolitych - Rozporządzenie (WE) nr 1120/2009 - Artykuł 2 lit. c) - Pojęcie „trwałych użytków zielonych” - Płodozmian - Naturalne i okresowe podtopienia łąk oraz pastwisk położonych w strefie szczególnej ochrony przyrodniczej)
      (2021/C 502/14)
      Język postępowania: polski

         Sąd odsyłający

      Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: A.M.

         Strona przeciwna: Dyrektor Z. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa

         Sentencja

      Artykuł 2 lit. c) rozporządzenia Komisji (WE) nr 1120/2009 z dnia 29 października 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania systemu płatności jednolitej przewidzianego w tytule III rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników należy interpretować w ten sposób, że z zakresu pojęcia „trwałych użytków zielonych” w rozumieniu tego przepisu nie są wyłączone łąki ani pastwiska, które znajdują się na obszarze specjalnej ochrony i które podlegają naturalnym i okresowym podtopieniom lub zalaniom, ponieważ takie podtopienia lub zalania nie mogą same w sobie skutkować poddaniem owych gruntów „płodozmianowi” w rozumieniu wspomnianego przepisu.

         (1)  Dz.U. C 423 z 7.12.2020.


title: Sprawa C-464/20 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 października 2021 r. – KF / Centrum Satelitarne Unii Europejskiej [Odwołanie – Prawo instytucjonalne – Personel Centrum Satelitarnego Unii Europejskiej (Satcenu) – Personel kontraktowy – Szczegółowe zasady dochodzenia administracyjnego prowadzonego w stosunku do strony skarżącej – Wznowienie dochodzenia – Wykonanie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 25 października 2018 r., KF/Centrum Satelitarne Unii Europejskiej (T-286/15, EU:T:2018:718) – Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie i zadośćuczynienie]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/11

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 października 2021 r. – KF / Centrum Satelitarne Unii Europejskiej
      (Sprawa C-464/20 P) (1)

      (Odwołanie - Prawo instytucjonalne - Personel Centrum Satelitarnego Unii Europejskiej (Satcenu) - Personel kontraktowy - Szczegółowe zasady dochodzenia administracyjnego prowadzonego w stosunku do strony skarżącej - Wznowienie dochodzenia - Wykonanie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 25 października 2018 r., KF/Centrum Satelitarne Unii Europejskiej (T-286/15, EU:T:2018:718) - Skarga o stwierdzenie nieważności oraz o odszkodowanie i zadośćuczynienie)
      (2021/C 502/15)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnosząca odwołanie: KF (przedstawiciel: A. Kunst, Rechtsanwältin)

         Druga strona postępowania: Centrum Satelitarne Unii Europejskiej (przedstawiciele: adwokaci A. Guillerme i T. Payan)

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  KF zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 433 z 14.12.2020.


title: Sprawa C-27/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 17 listopada 2020 r. w sprawie T-257/20, González Calvet / SRB, wniesione w dniu 13 stycznia 2021 r. przez Ramóna Gonzáleza Calveta i Joana Gonzáleza Calveta

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/11

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 17 listopada 2020 r. w sprawie T-257/20, González Calvet / SRB, wniesione w dniu 13 stycznia 2021 r. przez Ramóna Gonzáleza Calveta i Joana Gonzáleza Calveta
      (Sprawa C-27/21 P)
      (2021/C 502/16)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Ramón González Calvet i Joan González Calvet (przedstawiciel: P. Molina Bosch, abogado)

         Druga strona postępowania: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji
      Postanowieniem z dnia 30 września 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości (ósma izba) odrzucił odwołanie jako oczywiście niedopuszczalne i w części oczywiście bezzasadne i postanowił, że Ramón González Calvet i Joan González Calvet ponoszą koszty własne.


title: Sprawa C-145/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 11 lutego 2021 r. w sprawie T-697/20, Castillejo Oriol / Hiszpania i Komisja, wniesione w dniu 27 lutego 2021 r. przez José María Castillejo Oriol

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/11

      Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 11 lutego 2021 r. w sprawie T-697/20, Castillejo Oriol / Hiszpania i Komisja, wniesione w dniu 27 lutego 2021 r. przez José María Castillejo Oriol
      (Sprawa C-145/21 P)
      (2021/C 502/17)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: José María Castillejo Oriol (przedstawiciel: J. Jover Padró, abogado)

         Druga strona postępowania: Królestwo Hiszpanii i Komisja Europejska
      Postanowieniem z dnia 6 października 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziewiąta izba) odrzucił odwołanie jako oczywiście niedopuszczalne i częściowo bezzasadne i postanowił, że José María Castillejo Oriol poniesie koszty własne.


title: Sprawa C-225/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 3 lutego 2021 r. w sprawie T-701/20, Segura del Oro Pulido / Komisja, wniesione w dniu 17 marca 2021 r. przez Luisa Gonzalo Segurę del Oro Pulido

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/12

      Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 3 lutego 2021 r. w sprawie T-701/20, Segura del Oro Pulido / Komisja, wniesione w dniu 17 marca 2021 r. przez Luisa Gonzalo Segurę del Oro Pulido
      (Sprawa C-225/21 P)
      (2021/C 502/18)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Luis Gonzalo Segura del Oro Pulido (przedstawiciel: J. Jover Padró, abogado)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska
      Postanowieniem z dnia 29 września 2021 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziewiąta izba) odrzucił odwołanie jako oczywiście bezzasadne i postanowił, że Luis Gonzalo Segura del Oro Pulido poniesie własne koszty.


title: Sprawa C-497/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Schleswig-Holsteinisches Verwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 13 sierpnia 2021 r. – SI i in. / Republika Federalna Niemiec

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/12

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Schleswig-Holsteinisches Verwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 13 sierpnia 2021 r. – SI i in. / Republika Federalna Niemiec
      (Sprawa C-497/21)
      (2021/C 502/19)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Schleswig-Holsteinisches Verwaltungsgericht

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: SI, TL, ND, VH, YT, HN

         Strona przeciwna: Republika Federalna Niemiec

         Pytania prejudycjalne

                  1.

                  Czy przepis krajowy, na mocy którego wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej może zostać odrzucony jako niedopuszczalny kolejny wniosek, jest zgodny z art. 33 ust. 2 lit. d) i art. 2 lit. q) dyrektywy 2013/32/UE (1), jeżeli bezskuteczna pierwsza procedura azylowa została przeprowadzona w innym państwie członkowskim UE?

                  2.

                  W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy przepis krajowy, na mocy którego wniosek o udzielenie ochrony międzynarodowej może zostać odrzucony jako niedopuszczalny kolejny wniosek, jest zgodny z art. 33 ust. 2 lit. d) i art. 2 lit. q) dyrektywy 2013/32/UE również wtedy, gdy bezskuteczna pierwsza procedura azylowa została przeprowadzona w Danii?

                  3.

                  W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie: czy przepis krajowy, na mocy którego wniosek o udzielenie azylu jest niedopuszczalny w przypadku kolejnego wniosku, i który to przepis nie rozróżnia statusu uchodźcy i statusu ochrony uzupełniającej, jest zgodny z art. 33 ust. 2 [lit. d)] dyrektywy 2013/32/UE?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. 2013, L 180, s. 60).


title: Sprawa C-580/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 22 września 2021 r. – EEW Energy from Waste Großräschen GmbH / MNG Mitteldeutsche Netzgesellschaft Strom GmbH

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 22 września 2021 r. – EEW Energy from Waste Großräschen GmbH / MNG Mitteldeutsche Netzgesellschaft Strom GmbH
      (Sprawa C-580/21)
      (2021/C 502/20)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bundesgerichtshof

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: EEW Energy from Waste Großräschen GmbH

         Strona pozwana: MNG Mitteldeutsche Netzgesellschaft Strom GmbH

         Przy udziale: 50Hertz Transmission GmbH

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 16 ust. 2 lit. c) w związku z art. 2 lit. a) i e) dyrektywy 2009/28/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że w przypadku wprowadzania energii elektrycznej do sieci pierwszeństwo należy przyznać również takim instalacjom, w których energia elektryczna jest wytwarzana poprzez termiczną utylizację odpadów mieszanych, które zawierają zmienną frakcję odpadów przemysłowych i komunalnych ulegających biodegradacji?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: Czy przyznanie pierwszeństwa w przypadku wprowadzania energii elektrycznej zgodnie z art. 16 ust. 2 lit. c) dyrektywy 2009/28/WE jest uzależnione od wielkości frakcji odpadów ulegających biodegradacji zastosowanej w sposób opisany w punkcie pierwszym przy wytwarzaniu energii elektrycznej?

                  3)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: Czy istnieje próg istotności dla frakcji odpadów ulegających biodegradacji, poniżej którego wyłączone jest stosowanie do wytwarzanej energii elektrycznej przepisów dotyczących energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych?

                  4)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie: Do jakiej frakcji odnosi się ten próg lub w jaki sposób należy go ustalić?

                  5)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze i drugie: Czy w przypadku zastosowania przepisów dotyczących energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych do energii elektrycznej, która jest tylko częściowo wytwarzana z odpadów ulegających biodegradacji, można zastosować koncepcję prawną zawartą w art. 5 ust. 3 akapit drugi dyrektywy 2009/28/WE w ten sposób, że przepisy te mają zastosowanie tylko do części energii elektrycznej wytworzonej z odnawialnych źródeł energii i część ta jest obliczana na podstawie wartości energetycznej poszczególnych źródeł energii?

         (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniająca i w następstwie uchylająca dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U. L 140, s. 16).


title: Sprawa C-593/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 24 września 2021 r. – NY / Herios SARL

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/13

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Belgia) w dniu 24 września 2021 r. – NY / Herios SARL
      (Sprawa C-593/21)
      (2021/C 502/21)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: NY

         Strona pozwana: Herios SARL

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 17 ust. 2 lit. a) tiret pierwsze dyrektywy Rady 86/653/EWG z dnia 18 grudnia 1986 r. w sprawie koordynacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przedstawicieli handlowych działających na własny rachunek (1) należy interpretować w ten sposób, że w sytuacji takiej jak rozpatrywana świadczenie wyrównawcze należne głównemu przedstawicielowi handlowemu w związku z klientelą pozyskaną przez przedstawiciela handlowego działającego jako podwykonawca nie stanowi „znacznej korzyści” dla głównego przedstawiciela handlowego?

         (1)  Dz.U. 1986, L 382, s. 17.


title: Sprawa C-595/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerisches Verwaltungsgericht Ansbach (Niemcy) w dniu 27 września 2021 r. – LSI – Germany GmbH / Freistaat Bayern

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/14

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bayerisches Verwaltungsgericht Ansbach (Niemcy) w dniu 27 września 2021 r. – LSI – Germany GmbH / Freistaat Bayern
      (Sprawa C-595/21)
      (2021/C 502/22)
      Język postępowania: niemiecki

         Sąd odsyłający

      Bayerisches Verwaltungsgericht Ansbach

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: LSI – Germany GmbH

         Druga strona postępowania: Freistaat Bayern (reprezentowany przez Bayerische Kontrollbehörde für Lebensmittelsicherheit und Veterinärwesen)

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy pojęcie „nazwy produktu” w pkt 4 części A załącznika VI do rozporządzenia (UE) nr 1169/2011 (1) należy interpretować w ten sposób, że jest ono równoznaczne z „nazwą środka spożywczego” w rozumieniu art. 17 ust. 1–3 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011?

                  2)

                  W wypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie pierwsze:
                  Czy „nazwa produktu” to nazwa, pod którą środek spożywczy jest oferowany w handlu i w reklamie i pod którą jest on powszechnie znany konsumentom, nawet jeśli nie jest to nazwa środka spożywczego, lecz nazwa chroniona, nazwa marki lub nazwa wymyślona w rozumieniu art. 17 ust. 4 rozporządzenia (UE) nr 1169/2011?

                  3)

                  W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie:
                  Czy „nazwa produktu” może również składać się z dwóch elementów, z których jeden jest nazwą rodzajową lub określeniem ogólnym chronionym na podstawie prawa o znakach towarowych i niezwiązanym z poszczególnym środkiem spożywczym, które jest uzupełnione w odniesieniu do poszczególnych produktów o konkretyzujący dopisek (stanowiący drugą część nazwy produktu)?

                  4)

                  W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie trzecie:
                  Który z dwóch elementów nazwy produktu należy uznać za miarodajny dla danych szczegółowych zgodnie z pkt 4 lit. b) części A załącznika VI do rozporządzenia (UE) nr 1169/2011, jeżeli te dwa elementy nazwy produktu są wydrukowane na opakowaniu w różnych rozmiarach?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności oraz zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (Dz.U. 2011 L 304, s. 18).


title: Sprawa C-600/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 28 września 2021 r. – QE / Caisse régionale de Crédit mutuel de Loire-Atlantique et du Centre Ouest

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 28 września 2021 r. – QE / Caisse régionale de Crédit mutuel de Loire-Atlantique et du Centre Ouest
      (Sprawa C-600/21)
      (2021/C 502/23)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Cour de cassation

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: QE

         Strona pozwana: Caisse régionale de Crédit mutuel de Loire-Atlantique et du Centre Ouest

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy wykładni art. 3 ust. 1 i art. 4 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one w przypadku umów konsumenckich umownemu zwolnieniu z wymogu wezwania do zapłaty, nawet jeśli zwolnienie to jest przewidziane w sposób wyraźny i jednoznaczny w umowie?

                  2)

                  Czy wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 26 stycznia 2017 r., Banco Primus (C-421/14), należy rozumieć w ten sposób, że przekraczające 30 dni opóźnienie w płatności jednej raty należności głównej, odsetek lub świadczeń dodatkowych może stanowić niewykonanie zobowiązania o charakterze wystarczająco poważnym w stosunku do kwoty kredytu i okresu, na który go udzielono oraz ogólnej równowagi stosunków umownych?

                  3)

                  Czy wykładni art. 3 ust. 1 i art. 4 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. należy dokonywać w ten sposób, że sprzeciwiają się one warunkowi umowy przewidującemu natychmiastową wymagalność zapłaty całego długu w przypadku opóźnienia w płatności przekraczającego 30 dni, jeśli prawo krajowe, które nakazuje wysłanie wezwania do zapłaty przed stwierdzeniem natychmiastowej wymagalności zapłaty całego długu, pozwala na odstąpienie przez strony od tego warunku, wymagając w takim wypadku odpowiedniego uprzedniego powiadomienia?

                  4)

                  Czy wskazane przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 26 stycznia 2017 r., Banco Primus (C-421/14), cztery kryteria oceny przez sąd krajowy ewentualnie nieuczciwego charakteru warunku umowy dotyczącego natychmiastowej wymagalności zapłaty całego długu w przypadku niewywiązywania się przez dłużnika przez określony czas z ciążących na nim zobowiązań są kryteriami, które mają być spełnione łącznie, czy też alternatywnie?

                  5)

                  Czy w przypadku, gdyby kryteria te miały być spełnione łącznie, można by jednak wykluczyć nieuczciwy charakter tego warunku umowy ze względu na relatywnie różną wagę tego czy innego kryterium?

         (1)  Dz.U. 1993, L 95, s. 29.


title: Sprawa C-607/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 30 września 2021 r. – XXX / État belge

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/15

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État (Belgia) w dniu 30 września 2021 r. – XXX / État belge
      (Sprawa C-607/21)
      (2021/C 502/24)
      Język postępowania: francuski

         Sąd odsyłający

      Conseil d’État (Belgia)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: XXX

         Strona pozwana: État belge

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy w ramach badania pojęcia osoby pozostającej na utrzymaniu w rozumieniu art. 2 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (1), należy uwzględnić sytuację wnioskodawcy, który przebywa już na terytorium państwa, w którym zamieszkał członek rodziny rozdzielonej?

                  2)

                  W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy należy ustanowić różnicę w traktowaniu wnioskodawcy, który przebywa na terytorium tego państwa zgodnie z prawem i wnioskodawcy, który przebywa tam nielegalnie?

                  3)

                  Czy art. 2 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, należy interpretować w ten sposób, że aby zostać uznanym za pozostającego na utrzymaniu i w związku z tym podlegać definicji „członka rodziny”, o której mowa w tym przepisie, bezpośredni wstępny może powołać się na sytuację rzeczywistej zależności materialnej w państwie pochodzenia, potwierdzonej dokumentami, które w chwili złożenia wniosku o wydanie karty pobytowej dla członka rodziny obywatela Unii mają już kilka lat, z tego względu, że wyjazd z państwa pochodzenia i złożenie wniosku o wydanie karty pobytowej w przyjmującym państwie członkowskim nie zbiegają się w czasie?

                  4)

                  W przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie trzecie, jakie są kryteria oceny sytuacji zależności materialnej wnioskodawcy, który ubiega się o dołączenie do obywatela Unii lub jego partnerki korzystając ze statusu wstępnego, nie mogąc przy tym uzyskać zezwolenia na pobyt na podstawie wniosku złożonego bezpośrednio po opuszczeniu państwa pochodzenia?

         (1)  Dz.U. 2004, L 158, s. 77.


title: Sprawa T-191/16: Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r. – Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro / Komisja [Pomoc finansowa – Szósty program ramowy w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji, przyczyniający się do utworzenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej i innowacji (2002 – 2006) – Umowa dotycząca pomocy finansowej Unii na rzecz projektu w dziedzinie współpracy medycznej – Decyzja stanowiąca tytuł egzekucyjny – Właściwość Komisji – Umowy o udzielenie dotacji – Odzyskanie części wypłaconego wkładu finansowego – Klauzula arbitrażowa – Koszty kwalifikowalne – Uzasadnione oczekiwania]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/17

      Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r. – Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro / Komisja
      (Sprawa T-191/16) (1)

      (Pomoc finansowa - Szósty program ramowy w dziedzinie badań, rozwoju technologicznego i demonstracji, przyczyniający się do utworzenia Europejskiej Przestrzeni Badawczej i innowacji (2002 – 2006) - Umowa dotycząca pomocy finansowej Unii na rzecz projektu w dziedzinie współpracy medycznej - Decyzja stanowiąca tytuł egzekucyjny - Właściwość Komisji - Umowy o udzielenie dotacji - Odzyskanie części wypłaconego wkładu finansowego - Klauzula arbitrażowa - Koszty kwalifikowalne - Uzasadnione oczekiwania)
      (2021/C 502/25)
      Język postępowania: grecki

         Strony

         Strona skarżąca: Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: adwokat E. Tzannini)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Katsimerou, L. André i J. Estrada de Solà, pełnomocnicy, których wspierała adwokat E. Roussou)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2016) 1080 final z dnia 16 lutego 2016 r. dotyczącej odzyskania kwoty 109 415,20 EUR wraz z odsetkami, wypłaconej skarżącej w ramach pomocy finansowej w celu wsparcia projektu w zakresie badań medycznych.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Lito Maieftiko Gynaikologiko kai Cheirourgiko Kentro AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2016.


title: Sprawa T-240/18: Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r. – Polskie Linie Lotnicze „LOT” / Komisja [Konkurencja – Koncentracje – Transport lotniczy – Decyzja uznająca koncentrację za zgodną z rynkiem wewnętrznym i z porozumieniem EOG – Rynek właściwy – Ocena wpływu koncentracji na konkurencję – Brak zobowiązania – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/17

      Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r. – Polskie Linie Lotnicze „LOT” / Komisja
      (Sprawa T-240/18) (1)

      (Konkurencja - Koncentracje - Transport lotniczy - Decyzja uznająca koncentrację za zgodną z rynkiem wewnętrznym i z porozumieniem EOG - Rynek właściwy - Ocena wpływu koncentracji na konkurencję - Brak zobowiązania - Obowiązek uzasadnienia)
      (2021/C 502/26)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Polskie Linie Lotnicze „LOT” S.A. (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: adwokaci M. Jeżewski i M. König)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Wildpanner, T. Franchoo i J. Szczodrowski, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: easyJet plc (Luton, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: M. Odriozola Alén i T. Reeves, adwokaci, oraz I. Terlecka, radca prawny)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 8776 final z dnia 12 grudnia 2017 r. uznającej koncentrację za zgodną z rynkiem wewnętrznym i z porozumieniem EOG (sprawa COMP/M.8672 – easyJet/Niektóre aktywa Air Berlin).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Polskie Linie Lotnicze „LOT” S.A. zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 200 z 11.6.2018.


title: Sprawa T-296/18: Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r. – Polskie Linie Lotnicze „LOT” / Komisja [Konkurencja – Koncentracje – Transport lotniczy – Decyzja uznająca koncentrację za zgodną z rynkiem wewnętrznym i z porozumieniem EOG – Rynek właściwy – Ocena wpływu koncentracji na konkurencję – Zobowiązania – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/18

      Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r. – Polskie Linie Lotnicze „LOT” / Komisja
      (Sprawa T-296/18) (1)

      (Konkurencja - Koncentracje - Transport lotniczy - Decyzja uznająca koncentrację za zgodną z rynkiem wewnętrznym i z porozumieniem EOG - Rynek właściwy - Ocena wpływu koncentracji na konkurencję - Zobowiązania - Obowiązek uzasadnienia)
      (2021/C 502/27)
      Język postępowania: polski

         Strony

         Strona skarżąca: Polskie Linie Lotnicze „LOT” S.A. (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: adwokaci M. Jeżewski i M. König)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Wildpanner, T. Franchoo i J. Szczodrowski, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: Deutsche Lufthansa AG (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci S. Völcker i R. Benditz)

         Przedmiot

      Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2017) 9118 final z dnia 21 grudnia 2017 r. uznającej koncentrację za zgodną z rynkiem wewnętrznym i z porozumieniem EOG (sprawa COMP/M.8633 – Lufthansa/Niektóre aktywa Air Berlin).

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Polskie Linie Lotnicze „LOT” S.A. zostają obciążone kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 231 z 2.7.2018.


title: Sprawy połączone T-671/18 i T-140/19: Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r. – ZU / Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Przeniesienie w interesie służby – Artykuł 12a regulaminu pracowniczego – Mobbing – Artykuł 25 regulaminu pracowniczego – Obowiązek uzasadnienia – Prawo do obrony i prawo do bycia wysłuchanym – Oczywisty błąd w ocenie – Zasada dobrej administracji i obowiązek dbałości – Artykuł 22a regulaminu pracowniczego – Nadużycie władzy – Artykuł 24 regulaminu pracowniczego – Wniosek o udzielenie wsparcia – Oddalenie wniosku – Postępowanie w sprawie oceny za 2017 r. – Sprawozdanie z oceny – Postępowanie w sprawie oceny za 2018 r. – Propozycja nieawansowania – Odpowiedzialność]

text:
               13.12.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 502/19

      Wyrok Sądu z dnia 20 października 2021 r. – ZU / Komisja
      (Sprawy połączone T-671/18 i T-140/19) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Przeniesienie w interesie służby - Artykuł 12a regulaminu pracowniczego - Mobbing - Artykuł 25 regulaminu pracowniczego - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony i prawo do bycia wysłuchanym - Oczywisty błąd w ocenie - Zasada dobrej administracji i obowiązek dbałości - Artykuł 22a regulaminu pracowniczego - Nadużycie władzy - Artykuł 24 regulaminu pracowniczego - Wniosek o udzielenie wsparcia - Oddalenie wniosku - Postępowanie w sprawie oceny za 2017 r. - Sprawozdanie z oceny - Postępowanie w sprawie oceny za 2018 r. - Propozycja nieawansowania - Odpowiedzialność)
      (2021/C 502/28)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ZU (przedstawiciel: adwokat C. Bernard-Glanz)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Melo Sampaio, D. Milanowska i L. Vernier, pełnomocnicy, których wspierają adwokaci D. Waelbroeck i A. Duron)

         Przedmiot

      W sprawie T-671/18, skarga na podstawie art. 270 TFUE mająca na celu, po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 12 października 2018 r. przenoszącej skarżącego do Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) w Brukseli (Belgia), pisma Komisji z dnia 29 października 2018 r., w którym potwierdziła ona tymczasowo, że datą przydzielenia skarżącego do pracy w OLAF-ie będzie dzień 1 grudnia 2018 r. i przekazała mu praktyczne informacje dotyczące jego powrotu do Brukseli oraz decyzji oddalającej zażalenie na obie te decyzje, oraz po drugie, naprawienie szkody, jaką skarżący miał ponieść w wyniku, między innymi, tych decyzji oraz, w sprawie T-140/19, skarga na podstawie art. 270 TFUE mająca na celu stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącego za rok 2017, propozycji nieawansowania go w 2018 r., oddalenia jego wniosku o udzielenie wsparcia złożonego w dniu 26 stycznia 2018 r. oraz decyzji oddalających zażalenia wniesione na te trzy decyzje.

         Sentencja

                  1)

                  Skargi w sprawach połączonych T-671/18 i T-140/19 zostają oddalone.

                  2)

                  ZU zostaje obciążony kosztami postępowania, w tym kosztami związanymi z postępowanie w sprawie środka tymczasowego w sprawie T-671/18 R.

         (1)  Dz.U. C 16 z 14.1.2019.