title: Sprawa C-706/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 grudnia 2020 r. – Amoena Ltd / The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez First-tier Tribunal (Tax Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 grudnia 2020 r. – Amoena Ltd / The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs
      (Sprawa C-706/20)
      (2021/C 110/20)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      First-tier Tribunal (Tax Chamber)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Amoena Ltd

         Strona przeciwna: The Commissioners for Her Majesty's Revenue & Customs

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy słowa „ich” i „one” użyte w pkt 53 wyroku (1) należy rozumieć jako odnoszące się do biustonoszy, czy protez piersi?

                  2)

                  Czy drugie zdanie pkt 53 wyroku sugeruje konieczność zastosowania innego kryterium kontroli niż to, które zostało wskazane w pkt 51 wyroku Amoeana i który opiera się na nocie wyjaśniającej do HS do pozycji 8473, zgodnie z którym biustonosze (tj. potencjalne akcesoria) muszą umożliwiać protezom piersi pełnienie funkcji innej niż ta, do której zostały „one” (przypuszczalnie protezy piersi) zaprojektowane, czy też zmierza do zastosowania kryterium kontroli określonego w pkt 51 tego wyroku, które wymaga, aby biustonosze pełniły funkcję związaną z główną funkcją protez piersi?

         (1)  Wyrok z dnia 19 grudnia 2019 r., Amoena (C-677/18, EU:C:2019:1142).


title: Sprawa C-707/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 30 grudnia 2020 r. – Gallaher Limited / The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/20

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 30 grudnia 2020 r. – Gallaher Limited / The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs
      (Sprawa C-707/20)
      (2021/C 110/21)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Upper Tribunal (Tax and Chancery Chamber)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Gallaher Limited

         Druga strona postępowania: The Commissioners for Her Majesty’s Revenue & Customs

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy można powołać się na art. 63 TFUE w odniesieniu do przepisów krajowych, takich jak Group Transfer Rules (uregulowania dotyczące transferów w ramach grupy), które mają zastosowanie jedynie do grup spółek?

                  2)

                  Jeśli nawet na art. 63 TFUE nie można się w sposób ogólniejszy powoływać w odniesieniu do Group Transfer Rules (uregulowań dotyczących transferów w ramach grupy), to czy jednak można powołać się na to postanowienie:

                              a)

                              w odniesieniu do przepływów kapitału ze spółki dominującej będącej rezydentem w państwie członkowskim Unii do spółki zależnej będącej rezydentem w Szwajcarii, gdy spółka dominująca posiada 100 % akcji (udziałów) zarówno w spółce zależnej będącej rezydentem w Szwajcarii, jak i w spółce zależnej będącej rezydentem w Zjednoczonym Królestwie, na którą podatek zostaje nałożony?

                              b)

                              w odniesieniu do dokonania przepływu kapitału ze spółki w 100 % zależnej będącej rezydentem w Zjednoczonym Królestwie do spółki w 100 % zależnej będącej rezydentem w Szwajcarii należącej do tej samej spółki dominującej mającej siedzibę w jednym z państw członkowskich Unii Europejskiej, biorąc pod uwagę, że obie te spółki są spółkami siostrzanymi, a nie spółkami znajdującymi się w relacji spółka dominująca – spółka zależna?

                  3)

                  Czy przepisy, takie jak Group Transfer Rules (uregulowania dotyczące transferów w ramach grupy), które nakładają natychmiastowe zobowiązanie podatkowe w przypadku przeniesienia aktywów ze spółki będącej rezydentem w Zjednoczonym Królestwie do spółki siostrzanej będącej rezydentem w Szwajcarii (która nie prowadzi działalności handlowej w Zjednoczonym Królestwie poprzez stały zakład), w sytuacji gdy obie te spółki są spółkami zależnymi należącymi w całości do jednej spółki dominującej będącej rezydentem w innym państwie członkowskim – w okolicznościach, w których takie przeniesienie zostałoby dokonane na zasadzie neutralności podatkowej, gdyby spółka siostrzana również była rezydentem w Zjednoczonym Królestwie (lub prowadziła działalność handlową w Zjednoczonym Królestwie poprzez stały zakład) – stanowią ograniczenie swobody przedsiębiorczości spółki dominującej w rozumieniu art. 49 TFUE lub ewentualnie ograniczenie swobody przepływu kapitału w rozumieniu art. 63 TFUE?

                  4)

                  Jeśli można powołać się na art. 63 TFEU:

                              a)

                              czy przeniesienie marek i związanych z nimi aktywów przez GL na JTISA za wynagrodzeniem, które miało odzwierciedlać wartość rynkową marek, stanowiło przepływ kapitału w rozumieniu art. 63 TFUE?

                              b)

                              czy przepływy kapitału dokonywane przez JTIH do JTISA, jej spółki zależnej będącej rezydentem w Szwajcarii, stanowią inwestycje bezpośrednie w rozumieniu art. 64 TFUE?

                              c)

                              zważywszy, że art. 64 TFUE ma zastosowanie jedynie do niektórych rodzajów przepływu kapitału, czy art. 64 TFUE może mieć zastosowanie w okolicznościach, w których przepływy kapitału mogą być zakwalifikowane zarówno jako inwestycje bezpośrednie (o których mowa w art. 64 TFUE), jak i jako inny rodzaj przepływu kapitału niewymieniony w art. 64 TFUE?

                  5)

                  Jeśli ograniczenie miało miejsce i jest bezsporne, że ograniczenie to było co do zasady uzasadnione nadrzędnymi względami interesu publicznego (a mianowicie koniecznością zachowania wyważonego rozdziału kompetencji podatkowych), czy ograniczenie to było konieczne i proporcjonalne w rozumieniu orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, w szczególności w sytuacji gdy dany podatnik zrealizował przychody z tytułu zbycia składnika aktywów równe pełnej wartości rynkowej tego składnika aktywów?

                  6)

                  Jeśli nastąpiło naruszenie swobody przedsiębiorczości lub prawa do swobodnego przepływu kapitału:

                              a)

                              czy prawo Unii wymaga, aby interpretować przepisy krajowe lub odstąpić od ich stosowania tak, aby zapewnić GL możliwość odroczenia płatności podatku?

                              b)

                              jeśli tak, to czy prawo Unii wymaga, aby interpretować przepisy krajowe lub odstąpić od ich stosowania tak, aby zapewnić GL możliwość odroczenia zapłaty podatku do momentu zbycia aktywów poza podgrupę, której spółką dominującą jest spółka będąca rezydentem w innym państwie członkowskim (tj. „na zasadzie realizacji”), lub czy możliwość zapłaty podatku w ratach (tj. „na zasadzie ratalnej”) może stanowić proporcjonalny środek zaradczy?

                              c)

                              jeśli co do zasady możliwość zapłaty podatku w ratach może stanowić proporcjonalny środek zaradczy:

                                          (i)

                                          czy jest tak jedynie w przypadku, gdy prawo krajowe zawierało taką możliwość w momencie zbycia aktywów, czy też jest zgodne z prawem Unii, aby taka możliwość została zapewniona w drodze środka zaradczego po zdarzeniu (mianowicie, aby sąd krajowy zapewnił taką możliwość po zdarzeniu poprzez zastosowanie wykładni zgodnej lub niestosowanie przepisów)?

                                          (ii)

                                          czy prawo Unii wymaga, aby sądy krajowe zapewniły środek zaradczy, który w możliwie najmniejszym stopniu ingeruje w daną swobodę wynikającą z prawa Unii, czy też wystarczy, aby sądy krajowe zapewniły środek zaradczy, który będąc proporcjonalnym, w możliwie najmniejszym stopniu odbiega od obowiązującego prawa krajowego?

                                          (iii)

                                          jaki okres spłaty rat jest konieczny?

                                          (iv)

                                          czy środek zaradczy obejmujący plan ratalny, w którym płatności stają się wymagalne przed datą ostatecznego rozstrzygnięcia kwestii spornych między stronami, jest sprzeczny z prawem Unii, tj. czy terminy płatności rat muszą być prospektywne?


title: Sprawa C-708/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez County Court at Birkenhead (Zjednoczone Królestwo) w dniu 30 grudnia 2020 r. – BT / Seguros Catalana Occidente, EB

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/21

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez County Court at Birkenhead (Zjednoczone Królestwo) w dniu 30 grudnia 2020 r. – BT / Seguros Catalana Occidente, EB
      (Sprawa C-708/20)
      (2021/C 110/22)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      County Court at Birkenhead

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona powodowa: BT

         Strona pozwana: Seguros Catalana Occidente, EB

         Pytania prejudycjalne

                  a)

                  Czy art. 13 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 1215/2012 (1) przewiduje wymóg, by podstawa roszczenia, na którą powołuje się poszkodowany, wytaczając powództwo przeciwko ubezpieczającemu/ubezpieczonemu, obejmowała sprawę dotyczącą ubezpieczenia?

                  b)

                  Jeżeli odpowiedź na pytanie a) jest twierdząca, czy okoliczność, iż powództwo, które poszkodowany zamierza wytoczyć przeciwko ubezpieczającemu/ubezpieczonemu, wynika z tych samych okoliczności faktycznych co powództwo bezpośrednie przeciwko ubezpieczycielowi i jest wytoczone w ramach tego samego postępowania, jest wystarczająca, aby uznać, że powództwo poszkodowanego obejmuje sprawę dotyczącą ubezpieczenia, nawet jeżeli podstawa roszczenia poszkodowanego wobec ubezpieczającego/ubezpieczonego nie ma związku z ubezpieczeniem?

                  c)

                  Ponadto i pomocniczo – jeżeli odpowiedź na pytanie a) jest twierdząca, to czy okoliczność istnienia sporu między ubezpieczycielem a poszkodowanym co do ważności lub skuteczności polisy ubezpieczeniowej wystarczy, by uzasadnić twierdzenie, iż powództwo poszkodowanego obejmuje sprawę dotyczącą ubezpieczenia?

                  d)

                  Jeżeli odpowiedź na pytanie a) jest przecząca, czy wystarczy, by przypozwanie ubezpieczającego/ubezpieczonego w ramach powództwa bezpośredniego wytoczonego przeciwko ubezpieczycielowi było dozwolone prawem właściwym dla powództwa bezpośredniego przeciwko ubezpieczycielowi?

         (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1215/2012 z dnia 12 grudnia 2012 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2012, L 351, s. 1).


title: Sprawa C-709/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Appeal Tribunal for Northern Ireland (sąd apelacyjny dla Północnej Irlandii, Zjednoczone Królestwo) w dniu 30 grudnia 2020 r. – CG / Department for Communities in Northern Ireland

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Appeal Tribunal for Northern Ireland (sąd apelacyjny dla Północnej Irlandii, Zjednoczone Królestwo) w dniu 30 grudnia 2020 r. – CG / Department for Communities in Northern Ireland
      (Sprawa C-709/20)
      (2021/C 110/23)
      Język postępowania: angielski

         Sąd odsyłający

      Appeal Tribunal (Irlandia Północna)

         Strony w postępowaniu głównym

         Wnosząca odwołanie: CG

         Strona przeciwna: Department for Communities in Northern Ireland

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 9 ust. 3 lit. c) ppkt (i) Universal Credit Regulations (przepisów w sprawie zasiłku na pokrycie kosztów utrzymania) (Irlandia Północna) z 2016 r. – wprowadzony na mocy Social Security (Income-related Benefits) (Updating and Amendment) (EU Exit) Regulations (przepisami o zabezpieczeniu społecznym, świadczenia związane z dochodem, uaktualnienie i zmiana, wystąpienie z UE) (Irlandia Północna) z 2019 r. – i wyłączający z prawa do zasiłków z zabezpieczenia społecznego obywateli UE mających prawo pobytu w kraju (zezwolenie na pobyt czasowy) (w tym przypadku „wstępny status osoby osiedlonej” zgodnie z załącznikiem UE do przepisów imigracyjnych Zjednoczonego Królestwa), jest bezprawnie dyskryminujący (bezpośrednio lub pośrednio) w rozumieniu art. 18 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz niezgodny ze zobowiązaniami ciążącymi na Zjednoczonym Królestwie na mocy European Communities Act 1972 (ustawy z 1972 r. o Wspólnotach Europejskich)?

                  2)

                  Na wypadek udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze i uznania art. 9 ust. 3) lit. c) ppkt (i) przepisów w sprawie zasiłku na pokrycie kosztów utrzymania z 2016 r. (Irlandia Północna) za pośrednio dyskryminujący, czy art. 9 ust. 3) lit. c) ppkt (i) przepisów w sprawie zasiłku na pokrycie kosztów utrzymania z 2016 r. (Irlandia Północna) jest uzasadniony zgodnie z art. 18 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i niezgodny ze zobowiązaniami ciążącymi na Zjednoczonym Królestwie na mocy European Communities Act 1972 (ustawy z 1972 r. o Wspólnotach Europejskich)?


title: Sprawa C-716/20: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 31 grudnia 2020 r. – RTL Television GmbH / Grupo Pestana S.G.P.S, S.A. SALVOR – Sociedade de Investimento Hoteleiro, S.A.

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/23

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça (Portugalia) w dniu 31 grudnia 2020 r. – RTL Television GmbH / Grupo Pestana S.G.P.S, S.A. SALVOR – Sociedade de Investimento Hoteleiro, S.A.
      (Sprawa C-716/20)
      (2021/C 110/24)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd odsyłający

      Supremo Tribunal de Justiça

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca skargę kasacyjną: RTL Television GmbH

         Strona przeciwna: Grupo Pestana S.G.P.S, S.A. SALVOR – Sociedade de Investimento Hoteleiro, S.A.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy zawarte w art. 1 ust. 3 dyrektywy Rady 93/83/EWG (1) z dnia 27 września 1993 r. pojęcie „retransmisji drogą kablową” należy interpretować w ten sposób, że poza równoczesnym nadawaniem przez nadawcę programu innego nadawcy obejmuje ono dokonywane równocześnie i w całości drogą kablową publiczne rozpowszechnianie pierwotnego przekazu programów telewizyjnych lub radiowych przeznaczonych do odbioru publicznego (niezależnie od tego, czy to publiczne rozpowszechnianie jest, czy też nie jest dokonywane przez nadawcę)?

                  2)

                  Czy równoczesne rozpowszechnianie programów kanału telewizyjnego nadawanych drogą satelitarną za pośrednictwem różnych odbiorników telewizyjnych zainstalowanych w pokojach hotelowych za pomocą kabla koncentrycznego stanowi retransmisję tych programów w rozumieniu pojęcia, o którym mowa w art. 1 ust. 3 dyrektywy Rady 93/83/EWG z dnia 27 września 1993 r.?

         (1)  Dyrektywa Rady nr 93/83/EWG z dnia 27 września 1993 r. w sprawie koordynacji niektórych zasad dotyczących prawa autorskiego oraz praw pokrewnych stosowanych w odniesieniu do przekazu satelitarnego oraz retransmisji drogą kablową (Dz.U.1993, L 248, s. 15).


title: Sprawa C-6/21 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 28 października 2020 r. w sprawie T-594/18, Pharma Mar / Komisja, wniesione w dniu 7 stycznia 2021 przez Republikę Federalną Niemiec

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/23

      Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 28 października 2020 r. w sprawie T-594/18, Pharma Mar / Komisja, wniesione w dniu 7 stycznia 2021 przez Republikę Federalną Niemiec
      (Sprawa C-6/21 P)
      (2021/C 110/25)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciele: S. Heimerl, J. Möller, pełnomocnicy)

         Druga strona postępowania: Pharma Mar, SA, Komisja Europejska

         Żądania wnoszącego odwołanie

      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

                  —

                  uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 28 października 2020 r. w sprawie T-594/18, Pharma Mar/Komisji;

                  —

                  utrzymanie w mocy decyzji wykonawczej Komisji C(2018) 4831 final z dnia 17 lipca 2018 r. w sprawie odmowy wydania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu na podstawie rozporządzenia (WE) nr 726/2004 (1) Parlamentu Europejskiego i Rady dla „Aplidin – plitidepsin”, produktu leczniczego stosowanego u ludzi i oddalenie skargi;

                  —

                  tytułem żądania ewentualnego, przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania; oraz

                  —

                  obciążenie skarżącej kosztami postępowania przed Trybunałem i Sądem.

         Zarzuty i główne argumenty

      Wnosząca odwołanie uważa, że Sąd naruszył prawo, po pierwsze, dokonując błędnej wykładni i błędnie stosując sekcję 3.2.2. polityki EMA dotyczącej postępowania w sprawie konkurencyjnych interesów z dnia 6 października 2016 r. (2). (zwanej dalej „polityką EMA”). Czyniąc to, Sąd wyszedł z błędnego założenia, że szpital uniwersytecki, w którym zatrudnieni byli dwaj eksperci, jest firmą farmaceutyczną w rozumieniu sekcji 3.2.2. polityki EMA.
      Po drugie, Sąd błędnie ocenił rozkład ciężaru dowodu. W szczególności błędne jest założenie, że w celu usunięcia powstałych w ten sposób wątpliwości Komisja powinna była przedstawić dowody na to, że centrum terapii komórkowej jest odrębną jednostką w ramach szpitala uniwersyteckiego, a zatem nie podlega jego kontroli. Wnosząca odwołanie powinna była raczej wykazać, że centrum terapii komórkowej w rzeczywistości podlega kontroli szpitala uniwersyteckiego.
      Po trzecie, Sąd naruszył prawo dokonując błędnej wykładni i niewłaściwie stosując sekcję 4.2.1.2 polityki EMA dotyczącej tzw. produktów konkurencyjnych. Z jednej strony Sąd naruszył prawo, uwzględniając działania drugiego biegłego w odniesieniu do niektórych produktów konkurencyjnych, a z drugiej strony błędnie stwierdził, w ramach swojej błędnej oceny dowodów, że na rynku istnieje niewiele, jeśli nie w ogóle, alternatywnych produktów leczniczych do leczenia szpiczaka mnogiego.
      Po czwarte, Sąd naruszył prawo nie uznając, że udział drugiego eksperta w Scientific Advisory Group for Oncology nie miał decydującego wpływu na przebieg lub wynik postępowania.

         (1)  Rozporządzenie (WE) nr 726/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. ustanawiające unijne procedury wydawania pozwoleń dla produktów leczniczych stosowanych u ludzi i do celów weterynaryjnych i nadzoru nad nimi oraz ustanawiające Europejską Agencję Leków (Dz.U. 2004, L 136, s. 1).

         (2)  EMA, Polityka Europejskiej Agencji Leków dotycząca postępowania w sprawie konkurencyjnych interesów z dnia 6 października 2016 r., EMA/626261/2014,Rev. 1.


title: Sprawa C-43/21: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 27 stycznia 2021 r. – FCC Česká republika s.r.o.

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/25

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 27 stycznia 2021 r. – FCC Česká republika s.r.o.
      (Sprawa C-43/21)
      (2021/C 110/27)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Nejvyšší správní soud (Republika Czeska)

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca w postępowaniu kasacyjnym: FCC Česká republika s.r.o.

         Strona przeciwna w postępowaniu kasacyjnym: Městská část Praha-Ďáblice, Spolek pro Ďáblice

         przy udziale: Ministerstvo životního prostředí

         Pytanie prejudycjalne

      Czy art. 3 pkt 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2010/75/UE (1) z dnia 24 listopada 2010 r. w sprawie emisji przemysłowych (zintegrowane zapobieganie zanieczyszczeniom i ich kontrola) należy interpretować w ten sposób, że pod pojęciem „istotnej zmiany” instalacji rozumieć należy także wydłużenie okresu składowania na składowisku odpadów, nawet jeśli jednocześnie nie dochodzi do zmiany zatwierdzonej maksymalnej powierzchni ani dopuszczalnej całkowitej pojemności składowiska?

         (1)  Dz.U. 2010, L 334, s. 17.


title: Sprawa T-585/18: Wyrok Sądu z dnia 10 lutego 2021 r. – Şanli / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w ramach walki z terroryzmem – Zamrożenie środków finansowych – Wykaz osób, grup i podmiotów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie – Skarga o stwierdzenie nieważności i skarga o odszkodowanie – Naruszenie wymogów formalnych – Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania – Niedopuszczalność]

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/26

      Wyrok Sądu z dnia 10 lutego 2021 r. – Şanli / Rada
      (Sprawa T-585/18) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w ramach walki z terroryzmem - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, grup i podmiotów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Skarga o stwierdzenie nieważności i skarga o odszkodowanie - Naruszenie wymogów formalnych - Artykuł 76 lit. d) regulaminu postępowania - Niedopuszczalność)
      (2021/C 110/28)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Dalokay Şanli (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: D. Gürses i J. M. Langenberg, avocats)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Van Overmeire i B. Driessen, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze sformułowane na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2018/1084 z dnia 30 lipca 2018 r. dotyczącej aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu i uchylenia decyzji (WPZiB) 2018/475 (Dz.U. 2018, L 194, s. 144) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2018/1071 z dnia 30 lipca 2018 r. w sprawie wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/468 (Dz.U. 2018, L 194, s. 23) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego, a po drugie, sformułowane na podstawie art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody wynikającej z niezgodności tych aktów z prawem.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

                  2)

                  Dalokay Şanli zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018.


title: Sprawa T-130/19: Wyrok Sądu z dnia 10 lutego 2021 r. – Spadafora / Komisja [Służba publiczna – Urzędnicy – Ogłoszenie o naborze – Stanowisko kierownika wydziału – Odrzucenie kandydatury – Personel średniego szczebla kierowniczego – Zasada bezstronności – Odpowiedzialność]

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/26

      Wyrok Sądu z dnia 10 lutego 2021 r. – Spadafora / Komisja
      (Sprawa T-130/19) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Ogłoszenie o naborze - Stanowisko kierownika wydziału - Odrzucenie kandydatury - Personel średniego szczebla kierowniczego - Zasada bezstronności - Odpowiedzialność)
      (2021/C 110/29)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Sergio Spadafora (przedstawiciel: adwokat G. Belotti)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Mongin i T. Bohr, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferrę)

         Interwenient popierający stronę pozwaną: CC (przedstawiciel: adwokat S. Orlandi)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE, po pierwsze, o stwierdzenie nieważności decyzji Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) z dnia 18 maja 2018 r., na mocy której CC została powołana na stanowisko kierownika wydziału [poufne] w dyrekcji [poufne], a po drugie, o zasądzenie od Komisji odszkodowania i zadośćuczynienia za szkodę i krzywdę, jakie skarżący wedle swej oceny miał ponieść w związku z tą decyzją.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Sergio Spadafora zostaje obciążony, poza własnymi kosztami postępowania, kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską i przez CC.

         (1)  Dz.U. C 139 z 15.4.2019


title: Sprawa T-157/19: Wyrok Sądu z dnia 10 lutego 2021 r. – Şanli / Rada [Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w ramach walki z terroryzmem – Zamrożenie środków finansowych – Wykaz osób, grup i podmiotów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych – Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie – Obowiązek uzasadnienia]

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/27

      Wyrok Sądu z dnia 10 lutego 2021 r. – Şanli / Rada
      (Sprawa T-157/19) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w ramach walki z terroryzmem - Zamrożenie środków finansowych - Wykaz osób, grup i podmiotów, do których ma zastosowanie zamrożenie środków finansowych i zasobów gospodarczych - Pozostawienie nazwiska skarżącego w wykazie - Obowiązek uzasadnienia)
      (2021/C 110/30)
      Język postępowania: niderlandzki

         Strony

         Strona skarżąca: Dalokay Şanli (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: D. Gürses i J. M. Langenberg, avocats)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: S. Van Overmeire i B. Driessen, pełnomocnicy)

         Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. Bulterman, J. Langer i J. Hoogveld, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze sformułowane na podstawie art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/25 z dnia 8 stycznia 2019 r. dotyczącej zmiany oraz aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu i uchylenia decyzji (WPZiB) 2018/1084 (Dz.U. 2019, L 6, s. 6) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/24 z dnia 8 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/1071 (Dz.U. 2019, L 6, s. 2) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego, a po drugie, sformułowane na podstawie art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody poniesionej zgodnie z jego twierdzeniem przez skarżącego w następstwie zastosowania tych aktów prawnych.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdzona zostaje nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2019/25 z dnia 8 stycznia 2019 r. dotyczącej zmiany oraz aktualizacji wykazu osób, grup i podmiotów objętych art. 2, 3 i 4 wspólnego stanowiska 2001/931/WPZiB w sprawie zastosowania szczególnych środków w celu zwalczania terroryzmu i uchylenia decyzji (WPZiB) 2018/1084 oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2019/24 z dnia 8 stycznia 2019 r. w sprawie wykonania art. 2 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu oraz uchylenia rozporządzenia wykonawczego (UE) 2018/1071 w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącego.

                  2)

                  W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Rada Unii Europejskiej zostaje obciążona, poza własnymi kosztami, kosztami poniesionymi przez Dalokaya Şanliego.

                  4)

                  Królestwo Niderlandów poniesie własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 172 z 20.5.2019.


title: Sprawa T-98/20: Wyrok Sądu z dnia 10 lutego 2021 r. – Biochange Group / EUIPO – mysuperbrand (medical beauty research) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku – Słowny unijny znak towarowy medical beauty research – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001] – Badanie stanu faktycznego – Artykuł 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001]

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/28

      Wyrok Sądu z dnia 10 lutego 2021 r. – Biochange Group / EUIPO – mysuperbrand (medical beauty research)
      (Sprawa T-98/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy medical beauty research - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001] - Badanie stanu faktycznego - Artykuł 95 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001)
      (2021/C 110/31)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Biochange Group GmbH (przedstawiciel: adwokat C. König)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: D.Walicka, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: mysuperbrand GmbH, dawniej Laubender GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat M. Woller)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 listopada 2019 r. (sprawa R 114/2019-2), dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Laubender a Biochange Group.

         Sentencja

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 8 listopada 2019 r. (sprawa R 114/2019-2) w części dotyczącej „żywności dla niemowląt”, należącej do klasy 5 w rozumieniu Porozumienia nicejskiego dotyczącego międzynarodowej klasyfikacji towarów i usług dla celów rejestracji znaków z dnia 15 czerwca 1957 r., ze zmianami.

                  2)

                  W pozostałej części skarga zostaje oddalona.

                  3)

                  Biochange Group GmbH, l’EUIPO i mysuperbrand GmbH pokrywają swoje własne koszty.

         (1)  Dz.U. C 114 z 6.4.2020.


title: Sprawa T-153/20: Wyrok Sądu z dnia 10 lutego 2021 r. – Bachmann / EUIPO (LIGHTYOGA) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego LIGHTYOGA – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/29

      Wyrok Sądu z dnia 10 lutego 2021 r. – Bachmann / EUIPO (LIGHTYOGA)
      (Sprawa T-153/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego LIGHTYOGA - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2021/C 110/32)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Gabriele Bachmann (Bad Grönenbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Weil)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 grudnia 2019 r. (sprawa R 2346/2019-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego LIGHTYOGA jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

                  2)

                  Gabriele Bachmann zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 191 z 8.6.2020.


title: Sprawa T-157/20: Wyrok Sądu z dnia 10 lutego 2021 r. – Bachmann / EUIPO (LIGHTYOGA) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego LIGHTYOGA – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/29

      Wyrok Sądu z dnia 10 lutego 2021 r. – Bachmann / EUIPO (LIGHTYOGA)
      (Sprawa T-157/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego LIGHTYOGA - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2021/C 110/33)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Gabriele Bachmann (Bad Grönenbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Weil)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 grudnia 2019 r. (sprawa R 2317/2019-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego LIGHTYOGA jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

                  2)

                  Gabriele Bachmann zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 191 z 8.6.2020.


title: Sprawa T-341/20: Wyrok Sądu z dnia 10 lutego 2021 r. – EAB / EUIPO (RADIOSHUTTLE) [Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego RADIOSHUTTLE – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Ograniczenie towarów wskazanych w zgłoszeniu znaku towarowego]

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/30

      Wyrok Sądu z dnia 10 lutego 2021 r. – EAB / EUIPO (RADIOSHUTTLE)
      (Sprawa T-341/20) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego RADIOSHUTTLE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Ograniczenie towarów wskazanych w zgłoszeniu znaku towarowego)
      (2021/C 110/34)
      Język postępowania: szwedzki

         Strony

         Strona skarżąca: EAB AB (Smålandsstenar, Szwecja) (przedstawiciele: adwokaci J. Norderyd i C. Sundén)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: T. von Schantz i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 23 marca 2020 r. (sprawa R 1428/2019-1) w sprawie zgłoszenia do rejestracji oznaczenia słownego RADIOSHUTTLE jako znaku towarowego Unii Europejskiej.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  EAB AB zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 255 z 3.8.2020.


title: Sprawa T-89/20: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2020 r. – PV / Komisja

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/30

      Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2020 r. – PV / Komisja
      (Sprawa T-89/20)
      (2021/C 110/35)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: PV (przedstawiciel: adwokat D. Birkenmaier)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną;

            w rezultacie:

                  —

                  stwierdzenie nieważności drugiego postępowania dyscyplinarnego CMS 17/025 w każdym z jego aspektów, decyzji trójstronnego organu powołującego z dnia 21 października 2019 r. o zwolnieniu oraz decyzji nr R/630/19 z dnia 25 marca 2020 r. o oddaleniu zażalenia złożonego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji nr D/456/19 z dnia 12 grudnia 2019 r. o oddaleniu wniosku o udzielenie wsparcia złożonego na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego oraz decyzji nr R/71/20 z dnia 20 maja 2020 r. o oddaleniu zażalenia złożonego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego;

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji (Réf Ares(2016)5348994) z dnia 15 września 2016 r. o wstrzymaniu wypłaty wynagrodzenia oraz decyzji nr R/519/19 z dnia 22 stycznia 2020 r. o oddaleniu zażalenia złożonego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego w oparciu o ogólną zasadę prawa „fraus omnia corrompit” ze względu na to, że owe decyzje nie podlegają żadnym terminom przedawnienia;

                  —

                  stwierdzenie nieważności pełnego wykazu fikcyjnych długów z dnia 21 września 2016 r. (Réf Ares(2016)5486800) oraz decyzji R/537/19 z dnia 29 stycznia 2020 r. o oddaleniu zażalenia złożonego na podstawie art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego z uwagi na przemilczenia i świadome działania z zamiarem pokrzydzenia w oparciu o ogólną zasadę prawa „fraus omnia corrompit”, ze względu na to, że owe decyzje nie podlegają żadnym terminom przedawnienia;

            zasądzenie odszkodowania na podstawie art. 268 i 340 TFUE;

                  —

                  zasądzenie obowiązku naprawienia krzywdy w kwocie 146 000 EUR oraz szkody majątkowej w kwocie 359 481,29 EUR wynikających ze spornych decyzji, łącznie 505 481,29 EUR, powiększonej o odsetki za zwłokę oraz odsetki wyrównawcze naliczone na dzień pełnej zapłaty tych kwot.

            w każdym wypadku,

                  —

                  obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania, w tym kosztami pomocy prawnej.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 10 zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący naruszenia art. 1, 3, 4 i art. 31 ust. 1 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), a także art. 1e ust. 2 i art. 12a regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem”), w zakresie, w jakim wspomniane przepisy zakazują mobbingu oraz ustanawiają prawo do bycia wysłuchanym.

                  2.

                  Zarzut drugi, dotyczący naruszenia karty oraz art. 9 ust. 3 załącznika IX do regulaminu pracowniczego, a także zasady „non bis in idem”.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia ogólnej zasady prawa w postaci zarzutu niewykonania umowy oraz zasady legalności.

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia art. 48 ust. 1 karty oraz art. 3 akapit drugi ogólnych przepisów wykonawczych z 2019 r. dotyczących spraw dyscyplinarnych ze względu na naruszenie domniemania niewinności.

                  5.

                  Zarzut piąty, dotyczący zajęcia akt postępowania dyscyplinarnego przez belgijskiego sędziego śledczego w związku ze „sfałszowaniem dokumentów”, skutkiem czego podważane zarzuty dyscyplinarne nie mają oparcia w prawie.

                  6.

                  Zarzut szósty, dotyczący braku wyrażenia zgody na kolejne zatrudnienie po pierwszym zwolnieniu w dniu 26 lipca 2016 r. i ponownym zatrudnieniu w dniu 16 września 2017 r., a także naruszenia art. 15 karty.

                  7.

                  Zarzut siódmy, dotyczący naruszenia art. 41 karty, art. 11a regulaminu pracowniczego dotyczącego konfliktu interesów oraz naruszenia zasad bezstronności i równości broni.

                  8.

                  Zarzut ósmy, dotyczący naruszenia art. 41 ust. 1 karty oraz zasady dobrej administracji w związku z przekroczeniem rozsądnego terminu na wszczęcie postępowania dyscyplinarnego CMS 17/025.

                  9.

                  Zarzut dziewiąty, dotyczący naruszenia ogólnej zasady prawa „fraus omnia corrompit” w związku ze sfałszowaniem podpisu pod ostatnią decyzją o wstrzymaniu wypłaty wynagrodzenia z dnia 15 września 2016 r., co unieważniało fikcyjny dług w wysokości 58 837,20 EUR.

                  10.

                  Zarzut dziesiąty, dotyczący nieprawidłowości, oczywistego oszustwa oraz świadomego działania z zamiarem pokrzywdzenia przez Urząd Administracji i Wypłacania Należności Indywidualnych (PMO), naruszenia zasad legalności i pewności prawa oraz ogólnej zasady prawa „fraus omnia corrompit”.


title: Sprawa T-36/21: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2021 r. – PO / Komisja

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/32

      Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2021 r. – PO / Komisja
      (Sprawa T-36/21)
      (2021/C 110/36)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: PO (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Blot)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Skarżący wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie, że niniejsza skarga jest dopuszczalna i zasadna;

            w konsekwencji:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 29 kwietnia 2020 r., na mocy której skarżący został poinformowany o nieuwzględnieniu jego wniosku o ponowne rozpatrzenie decyzji w sprawie nieumieszczenia jego nazwiska na „liście rezerwy kadrowej” w ramach konkursu otwartego ΕΡSO/ΑD/338/17;

                  —

                  w razie potrzeby, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 14 października 2020 r. oddalającej zażalenie skarżącego;

                  —

                  zasądzenie odszkodowania i zadośćuczynienia na rzecz skarżącego;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi skarżący podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”), naruszenia art. 1d Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), naruszenia art. 5 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16), naruszenia art. 2 Konwencji Narodów Zjednoczonych, naruszenia zasady niedyskryminacji oraz niezapewnienia racjonalnych usprawnień.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia obowiązku dbałości.


title: Sprawa T-39/21: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2021 r. – PP i in. / Parlament

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/33

      Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2021 r. – PP i in. / Parlament
      (Sprawa T-39/21)
      (2021/C 110/37)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: PP, PQ, PR, PS i PT (przedstawiciel: adwokat M. Casado García-Hirschfeld)

         Strona pozwana: Parlament Europejski

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uznanie niniejszej skargi za dopuszczalną i zasadną;

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji;

                  —

                  ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu zażaleń wniesionych przez strony skarżące na podstawia art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego;

                  —

                  zasądzenie od Parlamentu obowiązku naprawienia krzywdy szacowanej ex æquo et bono na 1000 EUR na osobę;

                  —

                  zasądzenie od Parlamentu obowiązku naprawienia szkody majątkowej wynoszącej 25 % wynagrodzenia wraz z narosłymi w międzyczasie odsetkami wyrównawczymi i odsetkami za zwłokę;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej wszystkimi kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na decyzję Parlamentu z dnia 31 marca 2020 r. dotyczącą pracy tymczasowej w niepełnym wymiarze czasu pracy poza miejscem zatrudnienia ze względów rodzinnych w związku z COVID-19 skarżący podnoszą cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy, dotyczący zarzutu niezgodności z prawem w zakresie, w jakim zaskarżone decyzje zostały wydane w oparciu o niezgodne z prawem normy wewnętrzne.

                  2.

                  Zarzut drugi, podzielony na dwie części:

                              —

                              część pierwsza, dotycząca naruszenia art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”) oraz oczywistego błędu w ocenie w zakresie, w jakim strona skarżąca oczywiście naruszyła pojęcie rozłąki z krajem.

                              —

                              część druga, dotycząca naruszenia art. 62 i 69 regulaminu pracowniczego oraz naruszenia zasad legalności i pewności prawa.

                  3.

                  Zarzut trzeci, dotyczący naruszenia zasad równego traktowania, niedyskryminacji, dobrej administracji i obowiązku staranności

                  4.

                  Zarzut czwarty, dotyczący naruszenia art. 85 regulaminu pracowniczego dotyczącego zwrotu nienależnych świadczeń.

            Skarżący żądają też naprawienia szkód majątkowych i krzywd poniesionych w związku z zaskarżonymi decyzjami.


title: Sprawa T-76/21: Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2021 r. – Masterbuilders, Heiermann, Schmidtmann / EUIPO – Cirillo (POMODORO)

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/34

      Skarga wniesiona w dniu 5 lutego 2021 r. – Masterbuilders, Heiermann, Schmidtmann / EUIPO – Cirillo (POMODORO)
      (Sprawa T-76/21)
      (2021/C 110/38)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Masterbuilders, Heiermann, Schmidtmann GbR (Tübingen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Hillers)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Francesco Cirillo (Berlin, Niemcy)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „POMODORO” – unijny znak towarowy nr 10 926 152

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 30 listopada 2020 r. w sprawie R 715/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  oddalenie w całości odwołania wniesionego w dniu 17 kwietnia 2020 r. przez właściciela unijnego znaku towarowego;

                  —

                  obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

         Podniesione zarzuty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  —

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że strona pozwana nie mogła wziąć pod uwagę pisma przedstawiającego podstawy odwołania i dowodów, jakie przedłożył na poparcie odwołania właściciel unijnego znaku towarowego, ze względu na to, że właściciel unijnego znaku towarowego nie złożył swojego pisma przedstawiającego podstawy odwołania w niepodlegającym przedłużeniu terminie czterech miesięcy;

                  —

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że nowe dowody są niedopuszczalne zgodnie z art. 27 ust. 4 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) 2017/1430;

                  —

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że pismo przedstawiające podstawy odwołania i nowe dowody nie wykazały istnienia rzeczywistego używania.


title: Sprawa T-79/21: Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2021 r. – Ryanair i AMS / Komisja

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/35

      Skarga wniesiona w dniu 3 lutego 2021 r. – Ryanair i AMS / Komisja
      (Sprawa T-79/21)
      (2021/C 110/39)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Ryanair DAC (Swords, Irlandia), Airport Marketing Services Ltd (AMS) (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: adwokaci E. Vahida, F.C. Laprévote, V. Blanc, S. Rating i I. Metaxas-Maranghidis)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji pozwanej (UE) z dnia 2 sierpnia 2019 r. w sprawie pomocy państwa SA.47867 2018/C (ex 2017/FC) wdrożonej przez Francję na rzecz przedsiębiorstw Ryanair i Airport Marketing Services (1); oraz

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi sześć zarzutów.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez pozwaną art. 41 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zasady dobrej administracji oraz prawa skarżących do obrony.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że pozwana naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE oraz obowiązek uzasadnienia, stwierdzając w sprostowaniu zaskarżonej decyzji, że test prywatnego operatora nie ma zastosowania, po tym jak w poprzedniej decyzji uznała, że ma on zastosowanie.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez pozwaną art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na błędne zastosowanie w zaskarżonej decyzji testu „rzeczywistej potrzeby”.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący naruszenia przez pozwaną art. 107 ust. 1 TFUE ze względu na błędne pominięcie regionu Montpellier i zapotrzebowania lotniska na usługi marketingowe.

                  5.

                  Zarzut piąty dotyczący tego, że pozwana naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ nie wskazała portu lotniczego Montpellier jako beneficjenta pomocy.

                  6.

                  Zarzut szósty dotyczący tego, że pozwana naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE, ponieważ nie wykazała selektywności.

         (1)  Dz.U. 2020, L 388, s. 1.


title: Sprawa T-84/21: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2021 r. – Jieyang Defa Industry / EUIPO – Mattel (Głowa lalki)

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/35

      Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2021 r. – Jieyang Defa Industry / EUIPO – Mattel (Głowa lalki)
      (Sprawa T-84/21)
      (2021/C 110/40)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Jieyang Defa Industry Co. Ltd (Jiedong, Chiny) (przedstawiciel: adwokat C. Bercial Arias)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Mattel, Inc. (El Segundo, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

         Sporny wzór: Wzór wspólnotowy nr 2 459 701–0001

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 14 grudnia 2020 r. w sprawie R 2021/2019-3

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  uwzględnienie skargi i stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO oraz ewentualnego interwenienta kosztami postępowania przed Sądem.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. b) w związku z art. 4 i 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 6/2002.


title: Sprawa T-86/21: Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2021 r. – Distintiva Solutions / EUIPO – Makeblock (Makeblock)

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/36

      Skarga wniesiona w dniu 8 lutego 2021 r. – Distintiva Solutions / EUIPO – Makeblock (Makeblock)
      (Sprawa T-86/21)
      (2021/C 110/41)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Distintiva Solutions S. Coop. Pequeña (Vitoria-Gasteiz, Hiszpania) (przedstawiciel: M.J. Sanmartín Sanmartín, abogada)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Makeblock Co. Ltd (Shenzhen, Chiny)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Właściciel spornego znaku towarowego: Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą

         Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający element słowny „Makeblock” – unijny znak towarowy nr 12 249 488

         Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

         Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 16 listopada 2020 r. w sprawie R 988/2020-5

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO jego kosztami i kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001;

                  —

                  naruszenie art. 7 ust. 1 lit. g) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/1001.


title: Sprawa T-87/21: Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2021 r. – Condor Flugdienst / Komisja

text:
               29.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 110/37

      Skarga wniesiona w dniu 12 lutego 2021 r. – Condor Flugdienst / Komisja
      (Sprawa T-87/21)
      (2021/C 110/42)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Condor Flugdienst GmbH (Kelsterbach, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Israel, J. Lang i M. Negro)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji; oraz

                  —

                  obciążenie pozwanej kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący tego, że pozwana naruszyła obowiązek wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego na podstawie art. 108 ust. 2 TFUE.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący tego, że pozwana popełniła oczywisty błąd w ocenie uznając, że pomoc na rzecz Lufthansy jest zgodna z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący tego, że pozwana uchybiła ciążącemu na niej obowiązkowi uzasadnienia.


title: Wniosek o wydanie przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Oslo tingrett w dniu 18 listopada 2020 r. w sprawie Q i inni przeciwko rządowi Norwegii (Sprawa E-16/20) 2021/C 113/05

text:
               31.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/10

      Wniosek o wydanie przez Trybunał EFTA opinii doradczej złożony przez Oslo tingrett w dniu 18 listopada 2020 r. w sprawie Q i inni przeciwko rządowi Norwegii
      (Sprawa E-16/20)
      (2021/C 113/05)
      W dniu 18 listopada 2020 r. do kancelarii Trybunału EFTA wpłynął wystosowany dnia 18 listopada 2020 r. przez Oslo tingrett (sąd rejonowy w Oslo) wniosek o wydanie w sprawie Q i inni przeciwko rządowi Norwegii opinii doradczej dotyczącej następujących kwestii:

                  1.

                  Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że art. 21 TFUE i dyrektywa 2004/38/WE przyznają prawo pobytu w państwie przyjmującym nieletniemu dziecku, które jest obywatelem innego państwa członkowskiego UE i które spełnia warunki określone w art. 7 ust. 1 lit. b), oraz że „te same przepisy” zezwalają rodzicowi, który jest głównym opiekunem tego dziecka, na pobyt z dzieckiem w przyjmującym państwie członkowskim, zob. np. sprawa C-86/12 Alokpa, pkt 29. Jednocześnie Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł również, że taki rodzic nie jest objęty zakresem podmiotowym dyrektywy, określonym w art. 3 ust. 1 (zob. sprawa Alokpa, pkt 24–26).
                  Czy w opisanej powyżej sytuacji prawo pobytu rodzica może opierać się wyłącznie na dyrektywie lub Porozumieniu EOG, czy też stosując takie prawo zakłada się, że dyrektywę należy stosować łącznie z art. 21 TFUE; czy też dyrektywę należy interpretować szeroko, w świetle art. 21 TFUE?

                  2.

                  Art. 12 ust. 3 dyrektywy 2004/38/WE przyznaje prawo do dalszego pobytu dziecku obywatela EOG, które jest zapisane do zatwierdzonej instytucji edukacyjnej, oraz osobie sprawującej władzę rodzicielską (faktyczną opiekę) nad dzieckiem w razie wyjazdu wspominanego obywatela z kraju. Czy dziecko będące jedynie zstępnym małżonka obywatela EOG, któremu — nawiązując do tego obywatela — przyznano prawo pobytu, może również wywodzić takie prawo z samej dyrektywy lub w świetle porozumienia EOG? Czy dotyczy to również sytuacji, w której obywatel EOG przed wyjazdem z kraju wystąpił o rozwód z rodzicem takiego dziecka?

                  3.

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie drugie: czy dotyczy to również sytuacji, w której małżeństwo matki lub ojca dziecka stanowiło nadużycie praw, o których mowa w art. 35 dyrektywy 2004/38/WE, ale obywatel EOG i dziecko uważali to małżeństwo za autentyczne?


title: Wyrok Trybunału z dnia 10 grudnia 2020 r. w sprawie E-13/19 Hraðbraut ehf. przeciwko Ministerstwu Edukacji, Nauki i Kultury, Verzlunarskóli Íslands ses., Tækniskólinn ehf. oraz Menntaskóli Borgarfjarðar ehf. (zamówienia publiczne – dyrektywa 2014/24/UE – zamówienie publiczne na usługi – art. 37 Porozumienia EOG – pojęcie „usług” – wykształcenie średnie II stopnia) 2021/C 113/06

text:
               31.3.2021

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/11

      WYROK TRYBUNAŁU
      z dnia 10 grudnia 2020 r.
      w sprawie E-13/19
      Hraðbraut ehf. przeciwko Ministerstwu Edukacji, Nauki i Kultury, Verzlunarskóli Íslands ses., Tækniskólinn ehf. oraz Menntaskóli Borgarfjarðar ehf.

            (zamówienia publiczne – dyrektywa 2014/24/UE – zamówienie publiczne na usługi – art. 37 Porozumienia EOG – pojęcie „usług” – wykształcenie średnie II stopnia)

      (2021/C 113/06)
      W sprawie E-13/19 Hraðbraut ehf. przeciwko Ministerstwu Edukacji, Nauki i Kultury, Verzlunarskóli Íslands ses., Tækniskólinn ehf. oraz Menntaskóli Borgarfjarðar ehf. — WNIOSEK złożony do Trybunału przez Komisję Odwoławczą ds. Zamówień Publicznych (Kærunefnd útboðsmála) na podstawie art. 34 Porozumienia między państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości, dotyczący wykładni dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/24/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie zamówień publicznych, uchylającej dyrektywę 2004/18/WE, w szczególności jej art. 2 ust. 1 pkt 9 i art. 74 — Trybunał w składzie: Páll Hreinsson (prezes), Per Christiansen (sędzia sprawozdawca) i Bernd Hammermann (sędzia), w dniu 10 grudnia 2020 r. wydał wyrok zawierający sentencję następującej treści:
      Zamówienia o cechach takich, jak opisane we wniosku, których przedmiotem nie jest świadczenie usług w rozumieniu dyrektywy 2014/24/UE, nie stanowią zamówień publicznych na usługi w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 9 tej dyrektywy.


title: Sprawa T-359/18: Wyrok Sądu z dnia 19 września 2019 r. – Unifarco/EUIPO – GD Tecnologie Interdisciplinari Farmaceutiche (TRICOPID) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego TRICOPID – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy TRICODIN – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/49

      Wyrok Sądu z dnia 19 września 2019 r. – Unifarco/EUIPO – GD Tecnologie Interdisciplinari Farmaceutiche (TRICOPID)
      (Sprawa T-359/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego TRICOPID - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy TRICODIN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 399/58)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Unifarco SpA (Santa Giustina, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Perani i J. Graffer)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: GD Tecnologie Interdisciplinari Farmaceutiche Srl (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci E. Pepe i M. Farinola)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 marca 2018 r. (sprawa R 2150/2017-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między GD Tecnologie Interdisciplinari Farmaceutiche a Unifarco.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Unifarco SpA pokrywa koszty postępowania, w tym koszty poniesione przez GD Tecnologie Interdisciplinari Farmaceutiche Srl w postępowaniu przed izbą odwoławczą Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

         (1)  Dz.U. C 276 z 6.8.2018.


title: Sprawa T-379/18: Wyrok Sądu z dnia 19 września 2019 r. – WI/Komisja (Służba publiczna – Emerytury i renty – Renta rodzinna – Zarejestrowany związek partnerski niebędący małżeństwem – Odmowa przyznania – Artykuł 1 ust. 2 lit. c) ppkt iv) załącznika VII do regulaminu pracowniczego – Możliwość zawarcia cywilnego związku małżeńskiego – Zasada dobrej administracji – Obowiązek staranności – Wyjątkowe okoliczności)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/49

      Wyrok Sądu z dnia 19 września 2019 r. – WI/Komisja
      (Sprawa T-379/18) (1)

      (Służba publiczna - Emerytury i renty - Renta rodzinna - Zarejestrowany związek partnerski niebędący małżeństwem - Odmowa przyznania - Artykuł 1 ust. 2 lit. c) ppkt iv) załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Możliwość zawarcia cywilnego związku małżeńskiego - Zasada dobrej administracji - Obowiązek staranności - Wyjątkowe okoliczności)
      (2019/C 399/59)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: WI (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Mongin i L. Radu Bouyon, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 16 sierpnia 2017 r. w zakresie, w jakim nie przyznaje ona skarżącemu renty rodzinnej, decyzji z dnia 13 września 2017 r. w zakresie, w jakim odmawia przyznania skarżącemu renty rodzinnej oraz decyzji z dnia 9 marca 2018 r. oddalającej zażalenie złożone przez skarżącego.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     WI zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 341 z 24.9.2018.


title: Sprawa T-502/18: Wyrok Sądu z dnia 17 września 2019 r. – Pharmadom/EUIPO – IRF (MediWell) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego MediWell – Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy WELL AND WELL i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy well & well LES PHARMACIENS – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/51

      Wyrok Sądu z dnia 17 września 2019 r. – Pharmadom/EUIPO – IRF (MediWell)
      (Sprawa T-502/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego MediWell - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy WELL AND WELL i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy well & well LES PHARMACIENS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 399/62)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Pharmadom (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciel: adwokat M.-P. Dauquaire)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: S. Bonne i H. O’Neill, pełnomocnicy).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: IRF s. r. o. (Bratysława, Słowacja)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 czerwca 2018 r. (sprawa R 6/2018-5), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Pharmadom a IRF.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Pharmadom zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 373 z 15.10.2018.


title: Sprawa T-528/18: Wyrok Sądu z dnia 12 września 2019 r. – XI/Komisja (Służba publiczna – Urzędnicy – Choroba zawodowa – Mobbing – Wniosek o udzielenie wsparcia – Oddalenie wniosku – Odpowiedź na zażalenie zawierająca dane medyczne – Tajemnica lekarska – Wniosek o usunięcie tych danych – Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych – Prawo do poszanowania życia prywatnego – Odpowiedzialność)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/52

      Wyrok Sądu z dnia 12 września 2019 r. – XI/Komisja
      (Sprawa T-528/18) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Choroba zawodowa - Mobbing - Wniosek o udzielenie wsparcia - Oddalenie wniosku - Odpowiedź na zażalenie zawierająca dane medyczne - Tajemnica lekarska - Wniosek o usunięcie tych danych - Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych - Prawo do poszanowania życia prywatnego - Odpowiedzialność)
      (2019/C 399/63)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: XI (przedstawiciele: adwokat N. Lhoëst)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid, B. Mongin i R. Striani, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Wniesione na podstawie art. 270 TFUE żądanie, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 25 maja 2018 r. (sprawa R/56/18) oddalającej zażalenie skarżącej na decyzję odmowną w sprawie jej wniosku o udzielenie wsparcia złożonego na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej, a po drugie, odszkodowania za poniesione przez skarżącą szkody.

         Sentencja

                  1)

                     Od Komisji Europejskiej zasądza się wypłacenie na rzecz XI kwoty 2 500 EUR.

                  2)

                     W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

                  3)

                     Każda ze stron pokrywa własne koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 408 z 12.11.2018.


title: Sprawa T-532/18: Wyrok Sądu z dnia 17 września 2019 r. – Aroma Essence/EUIPO – Refan Bulgaria (Gąbka toaletowa) (Wzór wspólnotowy – Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru – Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający gąbkę toaletową – Wcześniejsze wzory – Podstawy unieważnienia – Badanie przez izbę odwoławczą z urzędu okoliczności stanowiących ujawnienie – Ciężar dowodu spoczywający na wnoszącym o unieważnienie prawa do wzoru – Wymogi dotyczące przedstawienia wcześniejszego wzoru)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/53

      Wyrok Sądu z dnia 17 września 2019 r. – Aroma Essence/EUIPO – Refan Bulgaria (Gąbka toaletowa)
      (Sprawa T-532/18) (1)

      (Wzór wspólnotowy - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do wzoru - Zarejestrowany wzór wspólnotowy przedstawiający gąbkę toaletową - Wcześniejsze wzory - Podstawy unieważnienia - Badanie przez izbę odwoławczą z urzędu okoliczności stanowiących ujawnienie - Ciężar dowodu spoczywający na wnoszącym o unieważnienie prawa do wzoru - Wymogi dotyczące przedstawienia wcześniejszego wzoru)
      (2019/C 399/64)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Aroma Essence Ltd (Kazanłyk, Bułgaria) (przedstawiciel: adwokat A. Nastev)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Ivanauskas i H. O’Neill, pełnomocnicy)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Refan Bulgaria OOD (Trud, Bułgaria)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 19 lipca 2018 r. (sprawa R 1197/2017-3) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do wzoru między Aroma Essence a Refan Bulgaria.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Aroma Essence Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 392 z 29.10.2018.


title: Sprawa T-545/18: Wyrok Sądu z dnia 11 września 2019 r. – YL/Komisja (Służba publiczna – Urzędnicy – Awans – Postępowanie w sprawie awansu (2017) – Decyzja o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 7 ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2017 r. – Artykuł 45 regulaminu pracowniczego – Artykuł 9 ust. 3 załącznika IX do regulaminu pracowniczego – Nadużycie władzy – Kara dyscyplinarna)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/54

      Wyrok Sądu z dnia 11 września 2019 r. – YL/Komisja
      (Sprawa T-545/18) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Awans - Postępowanie w sprawie awansu (2017) - Decyzja o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 7 ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2017 r. - Artykuł 45 regulaminu pracowniczego - Artykuł 9 ust. 3 załącznika IX do regulaminu pracowniczego - Nadużycie władzy - Kara dyscyplinarna)
      (2019/C 399/65)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: YL (przedstawiciele: adwokaci P. Yon i B. de Lapasse)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo L. Radu Bouyon i R. Striani, następnie R. Radu Bouyon i B. Mongin, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie, na podstawie art. 270 TFUE, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji, podanej do wiadomości personelowi tej instytucji w dniu 13 listopada 2017 r., o nieawansowaniu skarżącego do grupy zaszeregowania AD 7 w ramach postępowania w sprawie awansu (2017), po drugie, awansowania skarżącego do grupy zaszeregowania AD 7 ze skutkiem od dnia 1 stycznia 2017 r., oraz po trzecie, zadośćuczynienia za krzywdę, jakiej skarżący w swej ocenie doznał.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     YL zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa T-633/18: Wyrok Sądu z dnia 17 września 2019 r. – Rose Gesellschaft/EUIPO – Iviton (TON JONES) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego TON JONES – Wcześniejsze graficzne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe Jones – Dowód rzeczywistego używania wcześniejszych znaków towarowych – Artykuł 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001 – Artykuł 18 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 – Artykuł 10 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/54

      Wyrok Sądu z dnia 17 września 2019 r. – Rose Gesellschaft/EUIPO – Iviton (TON JONES)
      (Sprawa T-633/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego TON JONES - Wcześniejsze graficzne, krajowy i międzynarodowy, znaki towarowe Jones - Dowód rzeczywistego używania wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 47 ust. 2 i 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Artykuł 18 ust. 1 rozporządzenia 2017/1001 - Artykuł 10 rozporządzenia delegowanego (UE) 2018/625)
      (2019/C 399/66)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Rose Gesellschaft mbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat R. Kornfeld)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: M. Fischer, pełnomocnik).

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: Iviton s. r. o. (Preszów, Słowacja)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 lipca 2018 r. (sprawa R 2136/2017-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Magda Rose GmbH & Co. KG a Iviton.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  Rose Gesellschaft mbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 455 z 17.12.2018.


title: Sprawa T-634/18: Wyrok Sądu z dnia 17 września 2019 r. – Geske/EUIPO (revolutionary air pulse technology) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego revolutionary air pulse technology – Względna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/55

      Wyrok Sądu z dnia 17 września 2019 r. – Geske/EUIPO (revolutionary air pulse technology)
      (Sprawa T-634/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego revolutionary air pulse technology - Względna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 399/67)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: André Geske (Lübbecke, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat R. Albrecht)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Sesma Merino i D. Walicka, pełnomocnicy).

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 5 września 2018 r. (sprawa R 2721/2017-2), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego revolutionary air pulse technology jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  André Geske pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 4 z 7.1.2019.


title: Sprawa T-678/18: Wyrok Sądu z dnia 19 września 2019 r. – Società agricola Giusti Dal Col/EUIPO – DMC (GIUSTI WINE) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską – Wniosek o przyznanie ochrony słownemu międzynarodowemu znakowi towarowemu GIUSTI WINE – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy DeGIUSTI – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/56

      Wyrok Sądu z dnia 19 września 2019 r. – Società agricola Giusti Dal Col/EUIPO – DMC (GIUSTI WINE)
      (Sprawa T-678/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Międzynarodowa rejestracja wskazująca Unię Europejską - Wniosek o przyznanie ochrony słownemu międzynarodowemu znakowi towarowemu GIUSTI WINE - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy DeGIUSTI - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 399/68)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Società agricola Giusti Dal Col Srl (Nervesa della Battaglia, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci M. Pizzigati i A. Mayr)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO będąca interwenientem przed Sądem: DMC Srl (San Vendemiano, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci B. Osti i C. Spagnolo)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 września 2018 r. (sprawa R 1154/2017-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy DMC a Società agricola Giusti Dal Col.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Società agricola Giusti Dal Col Srl zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 25 z 21.1.2019.


title: Sprawa T-761/18: Wyrok Sądu z dnia 19 września 2019 r. – La Caixa/EUIPO – Imagic Vision (imagin bank) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego imagin bank – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy imagic – Względna podstawa odmowy rejestracji – Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd – Brak podobieństwa oznaczeń – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/57

      Wyrok Sądu z dnia 19 września 2019 r. – La Caixa/EUIPO – Imagic Vision (imagin bank)
      (Sprawa T-761/18) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego imagin bank - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy imagic - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 399/70)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Fundación bancaria caixa d'estalvis i pensions de Barcelona La Caixa (Palma de Mallorca, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci I. Valdelomar Serrano, P. Román Maestre, D. Liern Cendrero, D. Gabarre Armengol i J.L. Rodríguez Fuensalida)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. O'Neill, pełnomocnik)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą EUIPO: Imagic Vision, SL (Madryt, Hiszpania)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 października 2018 r. (sprawa R 1954/2017-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Imagic Vision a Fundación bancaria caixa d’estalvis i pensions de Barcelona La Caixa.

         Sentencja

                  1)

                     Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 22 października 2018 r. (sprawa R 1954/2017-4).

                  2)

                     EUIPO pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Fundación bancaria caixa d’estalvis i pensions de Barcelona La Caixa.

         (1)  Dz.U. C 72 z 25.2.2019.


title: Sprawa T-34/19: Wyrok Sądu z dnia 11 września 2019 r. – Orkla Foods Danmark/EUIPO (PRODUCED WITHOUT BOILING SCANDINAVIAN DELIGHTS ESTABLISHED 1834 FRUIT SPREAD) (Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego PRODUCED WITHOUT BOILING SCANDINAVIAN DELIGHTS ESTABLISHED 1834 FRUIT SPREAD – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/58

      Wyrok Sądu z dnia 11 września 2019 r. – Orkla Foods Danmark/EUIPO (PRODUCED WITHOUT BOILING SCANDINAVIAN DELIGHTS ESTABLISHED 1834 FRUIT SPREAD)
      (Sprawa T-34/19) (1)

      (Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego PRODUCED WITHOUT BOILING SCANDINAVIAN DELIGHTS ESTABLISHED 1834 FRUIT SPREAD - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001)
      (2019/C 399/71)
      Język postępowania: duński

         Strony

         Strona skarżąca: Orkla Foods Danmark A/S (Taastrup, Dania) (przedstawiciel: adwokat S. Hansen)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. García Murillo i J.F. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 października 2018 r. (sprawa R 309/2018-2) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego PRODUCED WITHOUT BOILING SCANDINAVIAN DELIGHTS ESTABLISHED 1834 FRUIT SPREAD jako unijnego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     Orkla Foods Danmark A/S zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 112 z 25.3.2019.


title: Sprawa T-231/15 RENV: Postanowienie Sądu z dnia 11 września 2019 r. – Haswani/Rada (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa – Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii – Zamrożenie środków finansowych – Artykuł 86 regulaminu postępowania przed Sądem – Dostosowanie skargi – Dopuszczalność – Konieczność dostosowania zarzutów i argumentów – Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/59

      Postanowienie Sądu z dnia 11 września 2019 r. – Haswani/Rada
      (Sprawa T-231/15 RENV) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte wobec Syrii - Zamrożenie środków finansowych - Artykuł 86 regulaminu postępowania przed Sądem - Dostosowanie skargi - Dopuszczalność - Konieczność dostosowania zarzutów i argumentów - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna)
      (2019/C 399/72)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: George Haswani (Yabroud, Syria) (przedstawiciel: adwokat G. Karouni)

         Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Sikora-Kalėda i S. Kyriakopoulou, pełnomocnicy)

         Interwenient, popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Havas, R. Tricot i A. Bouquet, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Po pierwsze, oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2015/383 z dnia 6 marca 2015 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2015, L 64, s. 41), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/375 z dnia 6 marca 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2015, L 64, s. 10), decyzji Rady (WPZiB) 2015/837 z dnia 28 maja 2015 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2015, L 132, s. 82), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/828 z dnia 28 maja 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2015, L 132, s. 3), decyzji Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. 2016, L 141, s. 125) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/840 z dnia 27 maja 2016 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. 2016, L 141, s. 30) w zakresie, w jakim te akty dotyczą skarżącego, oraz po drugie, oparte na art. 268 TFUE żądanie naprawienia szkody, jaką skarżący miał ponieść wskutek tych aktów.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     George Haswani pokrywa koszty własne oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej w sprawach C-313/17 P i T-231/15 RENV.

                  3)

                     Komisja Europejska pokrywa koszty własne poniesione w sprawach C-313/17 P i T-231/15 RENV.

         (1)  Dz.U. C 213 z 29.6.2015.


title: Sprawa T-593/18: Postanowienie Sądu z dnia 17 czerwca 2019 r. – BS/Parlament (Służba publiczna – Urzędnicy – Zawiadomienie o zmianie uprawnień emerytalnych – Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu – Dodatek edukacyjny – Dziecko cierpiące na niepełnosprawność, która nie pozwala na samodzielne utrzymywanie się – Rzeczywiste utrzymywanie dziecka – Artykuł 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego – Zwrot nienależnych kwot – Oczywisty błąd w ocenie – Prawo do dobrej administracji – Skarga o stwierdzenie nieważności)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/60

      Postanowienie Sądu z dnia 17 czerwca 2019 r. – BS/Parlament
      (Sprawa T-593/18) (1)

      (Służba publiczna - Urzędnicy - Zawiadomienie o zmianie uprawnień emerytalnych - Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu - Dodatek edukacyjny - Dziecko cierpiące na niepełnosprawność, która nie pozwala na samodzielne utrzymywanie się - Rzeczywiste utrzymywanie dziecka - Artykuł 2 załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Zwrot nienależnych kwot - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo do dobrej administracji - Skarga o stwierdzenie nieważności)
      (2019/C 399/73)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: BS (przedstawiciele: adwokaci M. Maes i J.N. Louis)

         Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo D. Boytha i T. Lazian, następnie T. Lazian i C. González Argüelles, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności po pierwsze, zawiadomienia Parlamentu z dnia 10 sierpnia 2017 r. o zmianie uprawnień emerytalnych skarżącego oraz po drugie, „o ile zajdzie taka potrzeba”, decyzji o odzyskaniu nienależnych kwot w wysokości 1589,16 EUR za miesiące wrzesień, październik i listopad 2017 r. oraz 4815,16 EUR, co wynika z rozliczenia wypłaty emerytury skarżącego z grudnia 2017 r.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                     BS pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski.

         (1)  Dz.U. C 427 z 26.11.2018.


title: Sprawa T-617/18: Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2019 r. – ZH/ECHA (Służba publiczna – Personel tymczasowy – Sprawozdanie z oceny za rok 2016 – Zwolnienie chorobowe – Wniosek o odszkodowanie – Zażalenie złożone po upływie trzymiesięcznego terminu przewidzianego w art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego – Siła wyższa – Usprawiedliwiony błąd – Oczywista niedopuszczalność)

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/60

      Postanowienie Sądu z dnia 16 września 2019 r. – ZH/ECHA
      (Sprawa T-617/18) (1)

      (Służba publiczna - Personel tymczasowy - Sprawozdanie z oceny za rok 2016 - Zwolnienie chorobowe - Wniosek o odszkodowanie - Zażalenie złożone po upływie trzymiesięcznego terminu przewidzianego w art. 90 ust. 2 regulaminu pracowniczego - Siła wyższa - Usprawiedliwiony błąd - Oczywista niedopuszczalność)
      (2019/C 399/74)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: ZH (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i N. Flandin)

         Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (przedstawiciele: M. Heikkilä, T. Zbihlej i C.M. Bergerat, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Duron)

         Przedmiot

      Skarga na podstawie art. 270 TFUE o stwierdzenie nieważności sprawozdania z oceny skarżącej za 2016 r. oraz o naprawienie krzywdy, jakiej w swej ocenie doznała.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje odrzucona.

                  2)

                     ZH zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 436 z 3.12.2018.


title: Sprawa T-694/19: Skarga wniesiona w dniu 9 października 2019 r. – FI/Komisja

text:
               25.11.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/102

      Skarga wniesiona w dniu 9 października 2019 r. – FI/Komisja
      (Sprawa T-694/19)
      (2019/C 399/121)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: FI (przedstawiciel: F. Moyse, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 8 marca 2019 r., z dnia 1 kwietnia 2019 r. oraz z dnia 12 sierpnia 2019 r.;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Na poparcie skargi na decyzje odmowne Komisji z dnia 8 marca 2019 r., z dnia 1 kwietnia 2019 r. oraz z dnia 12 sierpnia 2019 r. w sprawie przyznania renty rodzinnej skarżący podnosi cztery zarzuty.

                  1.

                  Zarzut pierwszy dotyczący niezgodności z prawem art. 18–20 załącznika VIII do Regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej (zwanego dalej „regulaminem pracowniczym”), co wynika z naruszenia zasady równego traktowania i dyskryminacji ze względu na wiek, charakter stosunku prawnego, wspólne życie i niepełnosprawność.

                  2.

                  Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa w odniesieniu do stosowania art. 18 i 20 załącznika VIII do regulaminu pracowniczego, ponieważ Komisja powinna była dokonać wykładni tych przepisów w ten sposób, że odnoszą się one do wspólnego życia małżeńskiego w parze, bez względu na to, czy para pozostaje w związku małżeńskim, zawarła związek partnerski czy też pozostaje w wolnym związku.

                  3.

                  Zarzut trzeci dotyczący błędu w wykładni pojęcia małżonka w rozumieniu przepisów mających zastosowanie do renty rodzinnej, ponieważ zmiany zachodzące w społeczeństwie zachodni wymagałyby szerokiej wykładni tego pojęcia.

                  4.

                  Zarzut czwarty dotyczący oczywistego błędu w ocenie, wynikającego z nieuwzględnienia szczególnej sytuacji skarżącego. Skarżący twierdzi w tym względzie, po pierwsze, że mieszkał z żoną przez ponad dziewiętnaście lat, a po drugie, że jego małżeństwo trwało cztery lata, siedem miesięcy i osiem dni.


title: Sprawa T-783/17: Wyrok Sądu z dnia 19 września 2019 r. – GE Healthcare/Komisja (Produkty lecznicze stosowane u ludzi – Zawieszenie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu środków kontrastowych zawierających gadolin – Artykuły 31 i 116 dyrektywy 2001/83/WE – Zasada ostrożności – Równość traktowania – Proporcjonalność – Bezstronność)

text:
               2.12.2019

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 406/28

      Wyrok Sądu z dnia 19 września 2019 r. – GE Healthcare/Komisja
      (Sprawa T-783/17) (1)

      (Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Zawieszenie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu środków kontrastowych zawierających gadolin - Artykuły 31 i 116 dyrektywy 2001/83/WE - Zasada ostrożności - Równość traktowania - Proporcjonalność - Bezstronność)
      (2019/C 406/36)
      Język postępowania: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: GE Healthcare A/S (Oslo, Norwegia) (przedstawiciele: D. Scannell, barrister, G. Castle i S. Oryszczuk, solicitors)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Wilderspin i A. Sipos, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji C(2017) 7941 final z dnia 23 listopada 2017 r. dotyczącej, w ramach art. 31 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie Wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. 2001, L 311, s. 67), pozwoleń na dopuszczenie do obrotu środków kontrastowych stosowanych u ludzi zawierających gadolin i co najmniej jedną z następujących substancji czynnych: „kwas gadobenowy, gadobutrol, gadodiamidum, kwas gadopentetowy, kwas gadoterowy, gadoteridol, gadowersetamid i kwas gadoksetowy”, w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy Omniscanu.

         Sentencja

                  1)

                     Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                     GE Healthcare A/S zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami postępowania w przedmiocie środków tymczasowych.

         (1)  Dz.U. C 42 z 5.2.2018.