title: Sprawy od T-230/01 do T-232/01 i od T-267/01 do T-269/01: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 września 2009 r. — Diputación Foral de Álava i in. przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Korzyści podatkowe przyznane przez jednostkę samorządu terytorialnego państwa członkowskiego — Obniżenie podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych — Decyzje uznające systemy pomocy za niezgodne ze wspólnym rynkiem i nakazujące odzyskanie wypłaconej pomocy — Organizacje zawodowe — Dopuszczalność — Wycofanie zarzutu — Kwalifikacja jako nowej pomocy lub pomocy istniejącej — Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań — Zasada pewności prawa — Zasada proporcjonalności)

text:
               24.10.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/20

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 9 września 2009 r. — Diputación Foral de Álava i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy od T-230/01 do T-232/01 i od T-267/01 do T-269/01) (1)

   (Pomoc państwa - Korzyści podatkowe przyznane przez jednostkę samorządu terytorialnego państwa członkowskiego - Obniżenie podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych - Decyzje uznające systemy pomocy za niezgodne ze wspólnym rynkiem i nakazujące odzyskanie wypłaconej pomocy - Organizacje zawodowe - Dopuszczalność - Wycofanie zarzutu - Kwalifikacja jako nowej pomocy lub pomocy istniejącej - Zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań - Zasada pewności prawa - Zasada proporcjonalności)
   2009/C 256/34
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca w sprawie T-230/01: Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava (Hiszpania) i Comunidad autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco (Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo adwokat R. Falcón Tella, a następnie adwokaci M. Morales Isasi i I. Sáenz-Cortabarría Fernández)

      Strona skarżąca w sprawie T-231/01: Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya (Hiszpania) i Comunidad autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco (przedstawiciele: początkowo adwokat R. Falcón Tella, a następnie adwokaci M. Morales Isasi i I. Sáenz-Cortabarría Fernández)

      Strona skarżąca w sprawie T-232/01: Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa (Hiszpania) i Comunidad autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco (przedstawiciele: początkowo adwokat R. Falcón Tella, a następnie adwokaci M. Morales Isasi i I. Sáenz-Cortabarría Fernández)

      Strona skarżąca w sprawach od T-267/01 do T-269/01: Confederación Empresarial Vasca (Confebask) (Bilbao, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. Araujo Boyd, L. Ortiz Blanco i V. Sopeña Blanco)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo pełnomocnik J. Buendía Sierra, a następnie pełnomocnicy F. Castillo de la Torre i C. Urraca Caviedes)

      Interwenienci popierający żądania strony skarżącej w sprawie T-230/01: Cámara Oficial de Comercio e Industria de Álava (Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci I. Sáenz-Cortabarría Fernández i M. Morales Isasi) i Confederación Empresarial Vasca (Confebask) (Bilbao) (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. Araujo Boyd i R. Sanz, a następnie adwokaci M. Araujo Boyd, L. Ortiz Blanco i V. Sopeña Blanco)

      Interwenienci popierający żądania strony skarżącej w sprawie T-231/01: Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Vizcaya (Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci I. Sáenz-Cortabarría Fernández i M. Morales Isasi) oraz Confederación Empresarial Vasca (Confebask) (Bilbao) (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. Araujo Boyd i R. Sanz, a następnie adwokaci M. Araujo Boyd, L. Ortiz Blanco i V. Sopeña Blanco)

      Interwenienci popierający żądania strony skarżącej w sprawie T-232/01: Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Guipúzcoa (Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci I. Sáenz-Cortabarría Fernández i M. Morales Isasi) oraz Confederación Empresarial Vasca (Confebask) (Bilbao) (przedstawiciele: początkowo adwokaci M. Araujo Boyd i R. Sanz, a następnie adwokaci M. Araujo Boyd, L. Ortiz Blanco i V. Sopeña Blanco)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Comunidad Autónoma de la Rioja (Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci A. Bretón Rodriguez, J. M. Criado Gámez i I. Serrano Blanco)

      Przedmiot sprawy

   W sprawach od T-230/01 do T-267/01, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2002/892/WE z dnia 11 lipca 2001 r. w sprawie systemu pomocy państwa wprowadzonego przez Hiszpanię na rzecz niektórych nowoutworzonych przedsiębiorstw w prowincji Álava (Dz. U. 2002, L 314, s. 1), w sprawach T-231/01 i T-268/01, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2002/806/WE z dnia 11 lipca 2001 r. w sprawie systemu pomocy państwa wprowadzonego przez Hiszpanię na rzecz niektórych nowoutworzonych przedsiębiorstw w prowincji Vizcaya (Dz. U. 2002, L 279, s. 35), i, w sprawach T-232/01 i T-269/01, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2002/540/WE z dnia 11 lipca 2001 r. w sprawie systemu pomocy państwa wprowadzonego przez Hiszpanię na rzecz niektórych nowoutworzonych przedsiębiorstw w prowincji Guipúzcoa (Dz.U. 2002, L 174, s. 31).

      Sentencja wyroku

               1)

               Sprawy T-230/01, T-231/01, T-232/01, T-267/01, T-268/01 i T-269/01 zostają połączone do celu wydania wyroku.

               2)

               Skargi zostają oddalone.

               3)

               W sprawach od T-230/01 do T-232/01:

                           —

                           Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava, Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya, Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa i Comunidad autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco ponoszą swe własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję i Comunidad autónoma de La Rioja;

                           —

                           Confederación Empresarial Vasca (Confebask), Cámara Oficial de Comercio e Industria de Álava, Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Vizcaya i Cámara Oficial de Comercio, Industria y Navegación de Guipúzcoa ponoszą swe własne koszty.

               4)

               W sprawach od T-267/01 do T-269/01 Confebask ponosi swe własne koszty, a także koszty poniesione przez Komisję i Comunidad autónoma de La Rioja.

      (1)  Dz.U. C 348 z 8.12.2001


title: Sprawa C-452/11 P: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 19 grudnia 2012 r. — Heineken Nederland BV, Heineken NV przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Niderlandzki rynek piwa — Decyzja Komisji stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Grzywny — Okres trwania postępowania administracyjnego — Wysokość grzywny)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/10

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 19 grudnia 2012 r. — Heineken Nederland BV, Heineken NV przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-452/11 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Niderlandzki rynek piwa - Decyzja Komisji stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Grzywny - Okres trwania postępowania administracyjnego - Wysokość grzywny)
   2013/C 46/17
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Heineken Nederland BV, Heineken NV (przedstawiciele: T. Ottervanger i M. de Jong, advocaten)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Van Nuffel i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy, wspomagani przez M. Slotbooma, advocaat)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 16 czerwca 2011 r., Heineken Nederland i Heineken przeciwko Komisji (T-240/07), na podstawie którego Sąd stwierdził nieważność art. 1 decyzji Komisji C(2007) 1697 z dnia 18 kwietnia 2007 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 WE (sprawa COMP/B/37.766 — Niderlandzki rynek piwa), w zakresie w jakim Komisja Europejska stwierdza tam, że Heineken NV i Heineken Nederland BV uczestniczyły w naruszeniu polegającym na sporadycznym uzgadnianiu warunków handlowych innych niż cena, proponowanych konsumentom indywidualnym w sektorze „horeca” w Niderlandach.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Heineken Nederland BV i Heineken NV zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 340 z 19.11.2011 r.


title: Sprawa C-490/07: Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Cypryjskiej

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/30

         Skarga wniesiona w dniu 7 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Cypryjskiej
   (Sprawa C-490/07)
   (2007/C 315/50)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Patakia, A. Alcover San Pedro)

      Strona pozwana: Republika Cypryjska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając systemu promującego odzysk, recykling, regenerację oraz niszczenie substancji regulowanych,

               —

               stosując system zarządzania substancjami regulowanymi działający w oparciu o składowanie starych urządzeń zawierających substancje regulowane używane przy budowie odpowiednich instalacji lub do wysyłki w celu umieszczenia zagranicą,

               —

               nie wskazując ilości zużytych substancji regulowanych odzyskanych, poddanych recyklingowi, regeneracji lub zniszczonych,

               —

               stosując programy szkolenia, które są dobrowolne, bez przyjęcia odpowiednich ram prawnych, określających minimalne wymagania kwalifikacyjne dla personelu zajmującego się recyklingiem zużytych substancji zawartych w urządzeniach chłodniczych, klimatyzacyjnych oraz pompach cieplnych, urządzeniach zawierających rozpuszczalniki, systemach przeciwpożarowych i gaśnicach,

               —

               nie przyjmując wszystkich środków prewencyjnych możliwych w praktyce, aby stacjonarne urządzenia zawierające płyn chłodniczy w ilości powyżej 3 kg były kontrolowane corocznie pod kątem wycieków oraz nie określając minimalnych wymagań kwalifikacyjnych dla zaangażowanego personelu Republika Cypryjska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 16 ust. 1, art. 16 ust. 5 zdanie pierwsze i drugie oraz art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 2037/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 czerwca 2000 r. w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową.

               —

               obciążenie Republiki Cypryjskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               1.

               W dniu 6 kwietnia 2005 r. władze Republiki Cypryjskiej przedłożyły Komisji sprawozdanie dotyczące stosowania art. 16 i 17 rozporządzenia nr 2037/2000/WE w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową.

               2.

               Komisja po zbadaniu wskazanego sprawozdania ustaliła, że Republika Cypryjska nie ustanowiła systemu środków mających promować odzysk, recykling, regenerację oraz niszczenie substancji regulowanych, w tym odpowiednich instalacji, jak też nie ustanowiła ram prawnych definiujących odpowiedzialność za zbieranie i usunięcie czy też wycofywanie substancji regulowanych.

               3.

               Komisja stwierdziła ponadto, że nie istnieją niezbędne kompletne ramy prawne, określające minimalne wymagania kwalifikacyjne dla personelu zajmującego się recyklingiem substancji regulowanych oraz że istniejące programy szkolenia są dobrowolne.

               4.

               Komisja stwierdziła wreszcie, że w odniesieniu do obowiązku rocznej kontroli urządzeń zawierających płyn chłodniczy w ilości powyżej 3 kg i obowiązku określenia minimalnych wymagań kwalifikacyjnych dla zaangażowanego personelu, przyjęcie odpowiednich przepisów krajowych pozostaje w zawieszeniu.

               5.

               Komisja twierdzi zatem, że Republika Cypryjska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 16 ust. 1, art. 16 ust. 5 zdanie pierwsze i drugie oraz art. 17 ust. 1 rozporządzenia nr 2037/2000 w sprawie substancji zubożających warstwę ozonową.


title: Sprawa T-227/12 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 24 października 2012 r. — Saobraćajni institut CIP przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zamówienia publiczne na usługi — Przetarg dotyczący sporządzenia dokumentacji technicznej dla projektu modernizacji kolei — Wykluczenie strony skarżącej z udziału w tym przetargu — Unieważnienie postępowania przetargowego po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               22.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 399/23

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 24 października 2012 r. — Saobraćajni institut CIP przeciwko Komisji
   (Sprawa T-227/12 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zamówienia publiczne na usługi - Przetarg dotyczący sporządzenia dokumentacji technicznej dla projektu modernizacji kolei - Wykluczenie strony skarżącej z udziału w tym przetargu - Unieważnienie postępowania przetargowego po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania)
   2012/C 399/45
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Saobraćajni institut CIP d.o.o. (Belgrad, Serbia) (przedstawiciel: adwokat A. Lojpur)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher i E. Georgieva, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek, którego przedmiotem jest w istocie zastosowanie środka tymczasowego nakazującego zawieszenie postępowania przetargowego związanego z ogłoszeniem o zamówieniu, opublikowanym w dniu 3 kwietnia 2012 r., dotyczącym sporządzenia dokumentacji technicznej dla projektu modernizacji kolei, wykluczającym skarżącą z udziału w postępowaniu przetargowym.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w przedmiocie wniosku o zastosowanie środka tymczasowego zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.


title: Sprawa C-38/07 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 listopada 2008 r. — Heuschen & Schrouff Oriëntal Foods Trading BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Umorzenie należności celnych przywozowych — Decyzja Komisji — Artykuł 239 kodeksu celnego — Zaistnienie szczególnej sytuacji — Brak oszustwa — Oczywiste zaniedbanie ze strony importera)

text:
               10.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 20 listopada 2008 r. — Heuschen & Schrouff Oriëntal Foods Trading BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-38/07 P) (1)

   (Odwołanie - Umorzenie należności celnych przywozowych - Decyzja Komisji - Artykuł 239 kodeksu celnego - Zaistnienie szczególnej sytuacji - Brak oszustwa - Oczywiste zaniedbanie ze strony importera)
   (2009/C 6/04)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Heuschen & Schrouff Oriëntal Foods Trading BV (przedstawiciel: H. de Bie, advocaat)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich, (przedstawiciel: X. Lewis, pełnomocnik i F. Tuytschaever, advocaat)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 30 listopada 2006 r. w sprawie T-382/04 Heuschen & Schrouff Oriëntal Foods przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 17 czerwca 2004 r. (REM 19/2002), stwierdzającej że umorzenie należności celnych przywozowych nie jest w danej sprawie uzasadnione
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Heuschen & Schrouff Oriëntal Foods Trading BV zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 14.4.2007.


title: Sprawa T-120/12: Postanowienie Sądu z dnia 20 listopada 2012 r. — Shahid Beheshti University przeciwko Radzie (Skarga o stwierdzenie nieważności — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Termin do wniesienia skargi — Przekroczenie terminu — Niedopuszczalność)

text:
               26.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/48

         Postanowienie Sądu z dnia 20 listopada 2012 r. — Shahid Beheshti University przeciwko Radzie
   (Sprawa T-120/12) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu niedopuszczenia do rozprzestrzeniania broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Termin do wniesienia skargi - Przekroczenie terminu - Niedopuszczalność)
   2013/C 26/97
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Shahid Beheshti University (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat J.M. Thouvenin)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: R. Liudvinaviciute-Cordeiro i A Varnav, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/299/WPZiB z dnia 23 maja 2011 r., zmieniającej decyzję 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 136, s. 65), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 503/2011 z dnia 23 maja 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 136, s. 26), decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 71), rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, s. 11) w zakresie, w jakim te akty dotyczą skarżącej, oraz decyzji zawartej w piśmie Rady skierowanym do skarżącej w dniu 5 grudnia 2011 r.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Shahid Beheshti University pokrywa własne koszty oraz koszy poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

      (1)  Dz.U. C 165 z 9.6.2012.


title: Sprawy połączone T-457/04 i T-223/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 października 2008 r. — Camar przeciwko Komisji (Wspólna organizacja rynków — Banany — Środki przejściowe — Artykuł 30 rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 — Wyrok stwierdzający bezczynność Komisji — Odmowa wykonania wyroku Sądu — Skarga o stwierdzenie nieważności — Wniosek o nakazanie wykonania wyroku poprzez zapłatę ekwiwalentu pieniężnego — Zadośćuczynienie za krzywdę — Niezgodne z prawem powstrzymanie się przez Komisję od działania — Skarga o odszkodowanie — Przerwanie biegu przedawnienia — Artykuł 46 statutu Trybunału Sprawiedliwości — Niedopuszczalność)

text:
               6.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/27

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 października 2008 r. — Camar przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone T-457/04 i T-223/05) (1)

   (Wspólna organizacja rynków - Banany - Środki przejściowe - Artykuł 30 rozporządzenia Rady (EWG) nr 404/93 - Wyrok stwierdzający bezczynność Komisji - Odmowa wykonania wyroku Sądu - Skarga o stwierdzenie nieważności - Wniosek o nakazanie wykonania wyroku poprzez zapłatę ekwiwalentu pieniężnego - Zadośćuczynienie za krzywdę - Niezgodne z prawem powstrzymanie się przez Komisję od działania - Skarga o odszkodowanie - Przerwanie biegu przedawnienia - Artykuł 46 statutu Trybunału Sprawiedliwości - Niedopuszczalność)
   (2008/C 313/46)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Camar Srl (Florencja, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci W. Viscardini, S. Donà i M. Paolin)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: pierwotnie L. Visaggio, a następnie F. Clotuche-Duvieusart, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata A. Dal Ferro)
   Przedmiot sprawy
   W odniesieniu do sprawy T-457/04 skarga dotyczy, po pierwsze, stwierdzenia nieważności decyzji Komisji odmawiającej wykonania pkt 1) sentencji wyroku Sądu z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawach połączonych T-79/96, T-260/97 i T-117/98 Camar i Tico przeciwko Komisji i Radzie (Rec. s. II-2193), przedstawionej w piśmie z dnia 10 września 2004 r., po drugie, nakazania Komisji wykonania pkt 1) sentencji ww. wyroku w sprawach Camar i Tico przeciwko Komisji i Radzie poprzez zapłatę ekwiwalentu pieniężnego wartości niewydanych pozwoleń, i po trzecie, nakazania Komisji zadośćuczynienia krzywdzie, a w odniesieniu do sprawy T-223/05 skarga dotyczy nakazania Komisji zapłaty odszkodowania, z tytułu odpowiedzialności pozaumownej Wspólnoty Europejskiej, za szkodę, którą miała ponieść skarżąca.
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji zawartej w piśmie dyrektora generalnego Dyrekcji Generalnej ds. Rolnictwa z dnia 10 września 2004 r. odmawiającej wykonania pkt 1) sentencji wyroku Sądu z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawach połączonych T-79/96, T-260/97 i T-117/98 Camar i Tico przeciwko Komisji i Radzie.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga w sprawie T-457/04 zostaje oddalona jako bezzasadna.

               3)

               Skarga w sprawie T-223/05 zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               4)

               W sprawie T–457/04 zarówno Camar Srl, jak i Komisja pokryją połowę własnych kosztów oraz połowę kosztów poniesionych przez stronę przeciwną.

               5)

               W sprawie T-223/05 Camar zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję.

      (1)  Dz.U. C 31 z 5.2.2005.


title: Sprawa C-437/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 26 sierpnia 2011 r. — Ekkerhard Schauß przeciwko Transportes Aéreos Portugueses SA

text:
               12.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 26 sierpnia 2011 r. — Ekkerhard Schauß przeciwko Transportes Aéreos Portugueses SA
   (Sprawa C-437/11)
   2011/C 331/16
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ekkerhard Schauß

      Strona pozwana: Transportes Aéreos Portugueses SA

      Pytanie prejudycjalne

   Czy pasażer ma prawo do odszkodowania na podstawie art. 7 rozporządzenia (WE) nr 261/2004 (1), gdy opóźnienie odlotu nie osiąga limitów czasowych określonych w art. 6 ust. 1 rozporządzenia, ale przylot do ostatniego miejsca docelowego następuje co najmniej trzy godziny po planowym czasie przylotu?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiające wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylające rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (Dz.U. L 46, s. 1)


title: Sprawa T-379/05: Skarga wniesiona w dniu  14 października 2005 r.  — Zuffa przeciwko OHIM

text:
               14.1.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 10/23

         Skarga wniesiona w dniu 14 października 2005 r. — Zuffa przeciwko OHIM
   (Sprawa T-379/05)
   (2006/C 10/46)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Zuffa, LLC (Las Vegas, USA) [Przedstawiciele: S. Malynicz, barrister, M. Blair, solicitor]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 8 sierpnia 2005 r. w sprawie R 24/2005-1,

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „ULTIMATE FIGHTING” dla towarów i usług zaliczanych do klas 9, 16, 25, 28 i 41 — zgłoszenie nr 2 766 590

      Decyzja eksperta: Odmowa rejestracji w odniesieniu do wszystkich towarów i usług wymienionych w zgłoszeniu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Wyrażenie „ULTIMATE FIGHTING” jako całość nie jest nazwą rodzajową ani potoczną wszystkich towarów i usług wymienionych w zgłoszeniu. Izba Odwoławcza nie przeprowadziła właściwej analizy znaku jako całości w odniesieniu do wszystkich towarów i usług objętych zgłoszeniem.


title: Sprawa T-401/16: Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2016 r. – Hiszpania/Komisja

text:
               17.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 383/16

         Skarga wniesiona w dniu 29 lipca 2016 r. – Hiszpania/Komisja
   (Sprawa T-401/16)
   (2016/C 383/22)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Hiszpania (przedstawiciele: Centeno Huerta y M. García-Valdecasas Dorrego, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenia nieważności ogłoszenia o konkursie otwartym EPSO/AD/323/16-Prowadzący dochodzenia (AD 7) i EPSO/AD/324/16-Prowadzący dochodzenia (AD 9): Kierownik;

               —

               Obciążenia Komisji kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 1 i 2 rozporządzenia 1/58 i art. 22 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz art. 1d regulaminu pracowniczego, ze względu na ograniczenie systemu komunikacji EPSO z kandydatami, co również dotyczy formularza zgłoszeniowego.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 1 i 6 rozporządzenia 1/58, art. 22 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 1d ust. 1 i 6, art. 27, art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego i art. 1 załącznika III do regulaminu pracowniczego, gdyż ograniczono w niewłaściwy sposób wybór drugiego języka tylko do trzech, czyli angielskiego, francuskiego i niemieckiego, z pominięciem pozostałych języków urzędowych Unii Europejskiej.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący dyskryminacji ze względu na język zakazanej w art. 1 rozporządzenia 1/58, art. 22 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, art. 1d ust. 1 i 6, art. 27, art. 28 lit. f) regulaminu pracowniczego i art. 1 załącznika III do regulaminu pracowniczego, ze względu na arbitralny charakter wyboru języków angielskiego, francuskiego i niemieckiego.

         Skarżąca wyjaśnia w tym względzie, że te podstawy skargi należy interpretować w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 27 listopada 2012 r. w sprawie C-566/10 P, Włochy/Komisja, wyroków Sądu z dnia 24 września 2015 r. w sprawach połączonych Hiszpania/Komisja i Włochy/Komisja (T-191/13 i T-124/13) i z dnia 17 grudnia 2015 r. (T-275/13, T-295/13 i T-510/13, Włochy/Komisja), które są prawomocne, ponieważ Komisja nie wniosła od nich odwołania, a których wykonanie nie znajduje odzwierciedlenia w niniejszym ogłoszeniu.


title: Sprawa T-60/05: Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2005 r. przez Union française de l'express (UFEX) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/39

         Skarga wniesiona w dniu 2 lutego 2005 r. przez Union française de l'express (UFEX) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-60/05)
   (2005/C 93/71)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 2 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Union française de l'express (UFEX), z siedzibą w Roissy Charles de Gaulle (Francja), DHL International SA, z siedzibą w Roissy Charles de Gaulle (Francja), Federal Express International (Francja) SNC, z siedzibą w Gennevilliers (Francja) oraz CRIE, z siedzibą w Asnières (Francja), reprezentowanych przez adwokatów Morgana de Rivery'ego i Jacquesa Derennea, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji SG-Greffe (2004) D/205294 z dnia 19 listopada 2004 r.;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty:
   Niniejsza skarga ma na celu stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej zażalenie złożone przez UFEX w grudniu 1990 r., wówczas pod nazwą SFEI, przeciwko la Poste z powodu subwencji wzajemnych stanowiących nadużycie pozycji dominującej na korzyść société française de messagerie internationale (SFMI). Decyzja ta stanowi dalszy ciąg wniosku o ponowne wszczęcie postępowania przed Komisją w następstwie stwierdzenia nieważności przez sąd wspólnotowy decyzji Komisji z dnia 30 grudnia 1994 r. oddalającej pierwotne zażalenie.
   Podstawową kwestią podniesioną w niniejszej sprawie jest wciąż ta sama, która stanowiła przedmiot ww. wyroków Trybunału i Sądu; tj. czy strona pozwana dochowała swoim obowiązkom w ramach badania zażalenia. Skarżący utrzymują, że zaskarżona decyzja, oddalając zażalenie pod pretekstem braku interesu wspólnotowego, narusza normy prawne dotyczące oceny interesu wspólnotowego, jest sprzeczna w swoim uzasadnieniu oraz zawiera szereg naruszeń prawa odnośnie oddalenia części zażalenia opartej na art. 86 WE, 82 WE, 3 lit. g) WE oraz 10 WE.
   Skarżący podnoszą w szczególności, że Komisja popełniła błąd w ocenie niezbędnych elementów składających się na definicję interesu wspólnotowego, ponieważ w celu uzasadnienia swoich wniosków co do braku interesu wspólnotowego powinna ona ocenić wagę oraz czas trwania zarzucanych w zażaleniu naruszeń. W konsekwencji nie wystarczy ustalić, czy trwają skutki antykonkurencyjne oraz, w razie ich braku, że nie występuje jakikolwiek interes wspólnotowy w kontynuowaniu badania zażalenia.
   Odnośnie czasu trwania naruszenia, skarżący krytykują fakt, że Komisja poprzestała na sprawdzeniu utrzymywania się skutków ubocznych wobec zarzucanych naruszeń (rozwój części rynku, wystąpienie z rynku, wrażliwość popytu na ceny, brak utrzymujących się skutków w dziedzinie cen itd.), nie niepokojąc się skutkiem głównym o charakterze strukturalnym, tj. że SFMI-Chronopost została umieszczona w pozycji lidera na rynku oraz tam utrzymana.
   Odnośnie uzasadnienia zostało zasygnalizowane, że Komisja w zaskarżonej decyzji twierdzi, z jednej strony, iż jest w stanie zweryfikować poziom pokrycia kosztów poczty, co stanowiłoby zarówno z punktu widzenia art. 82 WE jak i 87 WE jedynym sposobem, kalkulacji pozwalającym upewnić się o istnieniu subwencji wzajemnych a, z drugiej strony, iż powodem, dla którego nie zweryfikowała poziomu pokrycia kosztów poczty na podstawie art. 82 WE jest to, że stanowiłoby to powtórzenie pracy, którą ona sama powinna wykonać w ramach części zażalenia dotyczącej pomocy państwa.
   Skarżący sprzeciwiają się także twierdzeniu Komisji, zgodnie z którym korzyści przyznane na rzecz Chronopost w dziedzinie odprawy celnej i zwolnienia z opłat pochodzą z działań Francji w ramach jej władzy publicznej i nie wchodzą w zakres zastosowania art. 82 WE i 86 WE.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 lipca 2005 r. w sprawie C-304/02 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Rybołówstwo — Zobowiązania do kontroli nałożone na Państwa Członkowskie — Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie — Niewykonanie — Artykuł 228 WE — Ryczałt — Okresowa kara pieniężna)

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 12 lipca 2005 r.
   w sprawie C-304/02 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Francuskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Rybołówstwo - Zobowiązania do kontroli nałożone na Państwa Członkowskie - Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie - Niewykonanie - Artykuł 228 WE - Ryczałt - Okresowa kara pieniężna)
   (2005/C 217/06)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie C-304/02, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 228 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 27 sierpnia 2002 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. Nolin, H. van Lier i T. van Rijn) przeciwko Republice Francuskiej (pełnomocnicy: G. de Bergues i A. Colomb), Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann (sprawozdawca) i C. W. A. Timmermans, prezesi izb, C. Gulmann, J.-P. Puissochet i R. Schintgen, N. Colneric, S. von Bahr i J. N. Cunha Rodrigues, sędziowie; rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, następnie M.-F. Contet, główny administrator, i H. v. Holstein, zastępca sekretarza, wydał w dniu 12 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

                           —

                           Nie zapewniając w stopniu wymaganym w przepisach wspólnotowych kontroli działalności połowowej i

                           —

                           nie zapewniając w stopniu wymaganym na podstawie przepisów wspólnotowych ścigania naruszeń ustawodawstwa w dziedzinie rybołówstwa,

                     Republika Francuska nie podjęła wszystkich kroków niezbędnych do wykonania wyroku z dnia 11 czerwca 1991 r. w sprawie C-64/88 Komisja przeciwko Francji i tym samym uchybiła zobowiązaniom, jakie ciążą na niej na mocy art. 228 WE.

               2)

               Republika Francuska jest zobowiązana do zapłaty na rzecz Komisji Wspólnot Europejskich, na rachunek „Dochody własne Wspólnoty Europejskiej”, okresowej kary pieniężnej w wysokości 57 761 250 euro za każdy okres półroczny, licząc od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku, na koniec którego ww. wyrok z dnia 11 czerwca 1991 r. w sprawie Komisja przeciwko Francji nie będzie w pełni wykonany.

               3)

               Republika Francuska jest zobowiązana do zapłaty na rzecz Komisji, na rachunek „Dochody własne Wspólnoty Europejskiej”, ryczałtu w kwocie 20 000 000 euro.

               4)

               Republika Francuska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 247 z 12.10.2002


title: Sprawa T-614/15: Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2016 r. – Azur Space Solar Power/EUIPO (Przedstawienie czarnych kresek i tafelek) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Graficzny znak towarowy przedstawiający czarne kreski i tafelki — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               23.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/28

         Wyrok Sądu z dnia 24 listopada 2016 r. – Azur Space Solar Power/EUIPO (Przedstawienie czarnych kresek i tafelek)
   (Sprawa T-614/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Graficzny znak towarowy przedstawiający czarne kreski i tafelki - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 022/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Azur Space Solar Power GmbH (Heilbronn, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci J. Nicodemus i S. Stöcker)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 września 2015 r. (sprawa R 3233/2014-4) dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską graficznego znaku towarowego przedstawiającego czarne kreski i tafelki.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Azur Space Solar Power GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa C-210/17 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 28 lutego 2017 r. w sprawie T-257/16, NM/Rada Europejska, wniesione w dniu 21 kwietnia 2017 r. przez NM

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/14

         Odwołanie od postanowienia Sądu (pierwsza izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 28 lutego 2017 r. w sprawie T-257/16, NM/Rada Europejska, wniesione w dniu 21 kwietnia 2017 r. przez NM
   (Sprawa C-210/17 P)
   (2017/C 231/18)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: NM (przedstawiciele: P. O’Shea, BL, I. Whelan, BL, i B. Burns, Solicitor)

      Druga strona postępowania: Rada Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału Sprawiedliwości o:

               —

               uchylenie w całości wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 28 lutego 2017 r., w którym Sąd ten uznał, że wniesioną doń skargę należy odrzucić ze względu na brak właściwości do jej rozpoznania i wydania rozstrzygnięcia w jej przedmiocie;

               —

               wydanie prawomocnego wyroku w sprawie będącej przedmiotem odwołania i stwierdzenie, że Sąd Unii Europejskiej dopuścił się naruszenia prawa uznając się za niemający właściwości do wydania rozstrzygnięcia, i obciążenia pozwanej w sprawie T-257/16 kosztami poniesionymi przez wnoszącego odwołanie w związku z wydaniem postanowienia przez Sąd i rozstrzygnięciem, jakie wyda Trybunał Sprawiedliwości w niniejszym postępowaniu odwoławczym;

               —

               przekazanie sprawy Sądowi Unii Europejskiej celem wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie podniesionych w niej kwestii wraz ze wskazaniem, że Sąd ten jest właściwy do jego wydania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Brak uzasadnienia;

               2.

               Brak odpowiedniej oceny kwestii tego, czy zaskarżona umowa była w rzeczywistości decyzją pozwanej;

               3.

               Nieuwzględnienie istotnych okoliczności faktycznych;

               4.

               Brak uwzględnienia przedłożonych dowodów;

               5.

               Brak dogłębnego zbadania i pełnej oceny istotnych okoliczności sprawy;

               6.

               Brak podjęcia dalszych koniecznych działań;

               7.

               Wydanie rozstrzygnięcia mimo braku wystarczającej ilości informacji;

               8.

               Uchybienie zasadom ustanowionym przez Trybunał w sprawie C-294/83.


title: Sprawa C-398/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 25 kwietnia 2013 r. w sprawie T-526/10 Inuit Tapiriit Kanatami i in. przeciwko Komisji Europejskiej, Radzie Unii Europejskiej, Parlamentowi Europejskiemu, wniesione w dniu 12 lipca 2013 r. przez Inuit Tapiriit Kanatami i in.

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 25 kwietnia 2013 r. w sprawie T-526/10 Inuit Tapiriit Kanatami i in. przeciwko Komisji Europejskiej, Radzie Unii Europejskiej, Parlamentowi Europejskiemu, wniesione w dniu 12 lipca 2013 r. przez Inuit Tapiriit Kanatami i in.
   (Sprawa C-398/13 P)
   2013/C 274/20
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Inuit Tapiriit Kanatami, Nattivak Hunters and Trappers Association, Pangnirtung Hunters' and Trappers' Association, Jaypootie Moesesie, Allen Kooneeliusie, Toomasie Newkingnak, David Kuptana, Karliin Aariak, Canadian Seal Marketing Group, Ta Ma Su Seal Products, Inc., Fur Institute of Canada, NuTan Furs, Inc., GC Rieber Skinn AS, Inuit Circumpolar Council, Johannes Egede, Kalaallit Nunaanni Aalisartut Piniartullu Kattuffiat (KNAPK), William E. Scott & Son, Association des chasseurs de phoques des Îles-de-la-Madeleine, Hatem Yavuz Deri Sanayi iç Ve Diș Ticaret Ltd Șirketi, Northeast Coast Sealers' Co-Operative Society, Ltd (przedstawiciele: adwokaci H. Viaene i J. Bouckaert)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej, Parlament Europejski

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszący odwołanie zwracają się do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu, stwierdzenie bezprawności i niemożności stosowania zgodnie z art. 277 TFUE rozporządzenia nr 1007/2009 (1) oraz stwierdzenie nieważności rozporządzenia nr 737/2010 (2) zgodnie z art. 263 TFUE, jeżeli Trybunał Sprawiedliwości uzna, że spełnione są wszystkie przesłanki wymagane w celu rozstrzygnięcia skargi o stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia co do istoty;

               —

               tytułem ewentualnym uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami wnoszących odwołanie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie zostało oparte na dwóch podstawowych zarzutach, a mianowicie przekonaniu, że: 1) Sąd naruszył prawo przy stosowaniu art. 95 traktatu WE oraz 2) Sąd naruszył prawo przy wykładni i stosowaniu zasad dotyczących praw podstawowych.
   W ramach pierwszego zarzutu odwołania wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył prawo w ten sposób, że nie zbadał, czy przesłanki odwołania do art. 95 WE jako podstawy prawnej były spełnione w stosownym czasie. Wnoszący odwołanie argumentują, że przesłanki odwołania do art. 95 WE jako podstawy prawnej powinny być spełnione w chwili wystąpienia przez Komisję z wnioskiem. Wskazują także, że niespełnienie przesłanek odwołania do art. 95 WE jako podstawy prawnej nie może zostać naprawione na etapie kontroli sądowej. Wnoszący odwołanie twierdzą także, że Sąd naruszył prawo stosując błędne kryterium przy ocenie, czy różnice istniejące między krajowymi przepisami regulującymi handel produktami z fok były tego rodzaju, że uzasadniały interwencję prawodawcy Unii na podstawie art. 95 WE. W zaskarżonym wyroku Sąd zastosował próg oparty na kryterium nie-znikomego charakteru handlu przedmiotowymi produktami między państwami członkowskimi. Nie-znikomy charakter handlu danym produktem jest jednakże całkowicie odmiennym kryterium od „względnie istotnego” charakteru takiej wymiany, to jest kryterium stosowanego przez Trybunał Sprawiedliwości w jego odpowiednim orzecznictwie.
   W ramach drugiego zarzutu odwołania wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył prawo odwołując się wyłącznie do postanowień karty. Zgodnie ze stanowiskiem wnoszących odwołanie sam fakt, że ochrona przyznana przez artykuły europejskiej konwencji praw człowieka przez nie powołane została wprowadzona do prawa Unii na mocy odpowiednio art. 17, 7, 10 i 11 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, nie zwalnia Sądu z obowiązku uwzględnienia postanowień europejskiej konwencji praw człowieka jako zasad ogólnych prawa. Wnoszący odwołanie wskazują również, że Sąd naruszył prawo wyłączając z zakresu prawa własności interesy o charakterze handlowym i przyjmując, że „nie można rozciągać […] praw[a] własności na ochronę zwykłych interesów […] o charakterze handlowym” oraz pozbawiając wnoszących odwołanie gwarancji ustanowionych w art. 1 protokołu nr 1 do europejskiej konwencji praw człowieka. Twierdzą także, iż Sąd naruszył prawo nie badając rozporządzenia podstawowego w świetle art. 19 Deklaracji Organizacji Narodów Zjednoczonych o Prawach Ludności Rdzennej. Zważywszy, że Unia musi przestrzegać prawa międzynarodowego w wykonywaniu swych kompetencji, i że rozporządzenie podstawowe powinno w konsekwencji być interpretowane w świetle art. 19 wspomnianej deklaracji, Sąd miał obowiązek zbadać, czy instytucje Unii Europejskiej uzyskały — przed przyjęciem rozporządzenia podstawowego — uprzednią zgodę wnoszących odwołanie wyrażoną w sposób dobrowolny i z pełnym rozeznaniem.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1007/2009 z dnia 16 września 2009 r. w sprawie handlu produktami z fok (Dz.U. L 286, s. 36).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (UE) nr 737/2010 z dnia 10 sierpnia 2010 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1007/2009 w sprawie handlu produktami z fok (Dz.U. L 216, s. 1).


title: Sprawa C-438/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Rzeczpospolita Polska) — Bogusław Juliusz Dankowski przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Łodzi (Szósta dyrektywa VAT — Prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT — Wykonane usługi — Podatnik niewpisany do rejestru VAT — Obowiązkowe wzmianki w treści faktury dla celów podatku VAT — Krajowe przepisy podatkowe — Wyłączenie prawa do odliczenia na mocy art. 17 ust. 6 szóstej dyrektywy VAT)

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 grudnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Naczelny Sąd Administracyjny — Rzeczpospolita Polska) — Bogusław Juliusz Dankowski przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Łodzi
   (Sprawa C-438/09) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT - Wykonane usługi - Podatnik niewpisany do rejestru VAT - Obowiązkowe wzmianki w treści faktury dla celów podatku VAT - Krajowe przepisy podatkowe - Wyłączenie prawa do odliczenia na mocy art. 17 ust. 6 szóstej dyrektywy VAT)
   2011/C 63/15
   Język postępowania: polski

      Sąd krajowy

   Naczelny Sąd Administracyjny

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bogusław Juliusz Dankowski

      Strona pozwana: Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Naczelny Sąd Administracyjny — Wykładnia art. 17 ust. 6 dyrektywy 77/388/EWG: szóstej dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Zgodność z powyższym przepisem przepisów krajowych wyłączających możliwość odliczenia naliczonego podatku VAT z tytułu świadczenia usług, na podstawie faktury wystawionej z naruszeniem prawa krajowego przez osobę niezarejestrowaną w ewidencji podatników VAT

      Sentencja

               1)

               Artykuł 18 ust. 1 lit. a) oraz art. 22 ust. 3 lit. b) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, w brzmieniu ustalonym na mocy dyrektywy Rady 2006/18/WE z dnia 14 lutego 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że podatnikowi przysługuje prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej zapłaconego z tytułu nabycia usług wykonanych przez innego podatnika niezarejestrowanego jako podatnik podatku od wartości dodanej, w sytuacji gdy odnośne faktury zawierają wszystkie informacje wymagane przez wskazany art. 22 ust. 3 lit. b), a w szczególności zawierają informacje niezbędne do ustalenia tożsamości osoby, która wystawiła te faktury, oraz rodzaju wykonanych usług.

               2)

               Artykuł 17 ust. 6 szóstej dyrektywy 77/388 w brzmieniu ustalonym na mocy dyrektywy 2006/18 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom krajowym, na mocy których podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku od wartości dodanej zapłaconego innemu podatnikowi będącemu usługodawcą niezarejestrowanym dla celów tego podatku.

      (1)  Dz.U. C 37 z 13.2.2010.


title: Sprawa F-122/13: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2013 r. — ZZ przeciwko Europolowi

text:
               22.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 52/53

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2013 r. — ZZ przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-122/13)
   2014/C 52/105
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci J. Kempeners i M. Itani)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Europolu w sprawie nieprzedłużenia umowy o pracę ze skarżącą na czas nieokreślony i zasądzenie od Europolu kwoty wynoszącej różnicę między kwotą wynagrodzenia, które mogłaby w dalszym ciągu otrzymywać w Europolu a kwotą wszelkich innych świadczeń, które faktycznie pobierała.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Europolu z dnia 6 maja 2013 r., w drodze której Europol poinformował skarżącą, że nie przedłuży z nią umowy o pracę na czas określony, wygasającej w dniu 31 października 2013 r.;

               —

               zasądzenie od Europolu na rzecz skarżącej kwoty wynoszącej różnicę między kwotą wynagrodzenia, które byłoby jej należne, gdyby pozostała zatrudniona w jego służbach, a kwotą wynagrodzenia, honorariów, zasiłku dla bezrobotnych lub jakiegokolwiek innego świadczenia zastępczego, które rzeczywiście uzyskiwała od dnia 1 października 2013 r. zamiast wynagrodzenia pobieranego w Europolu;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.


title: Sprawa T-379/14: Postanowienie Sądu z dnia 17 grudnia 2015 r. – Universal Music/OHIM – Yello Strom (Yellow Lounge) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               22.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 68/26

         Postanowienie Sądu z dnia 17 grudnia 2015 r. – Universal Music/OHIM – Yello Strom (Yellow Lounge)
   (Sprawa T-379/14) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 068/34)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Universal Music GmbH (Berlin, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Viefhus)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo G. Schneider, następnie G. Schneider i D. Walicka, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Yello Strom GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Gründig-Schnelle)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 marca 2014 r. (sprawa R 274/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Yello Strom GmbH a Universal Music GmbH.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Universal Music GmbH i Yello Strom GmbH pokrywają własne koszty oraz każda z nich połowę kosztów poniesionych przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).

      (1)  Dz.U. C 292 z 1.9.2014.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  15 grudnia 2005 r.  w sprawie C-344/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (Dyrektywa 79/409/EWG — Ochrona dzikiego ptactwa — Wiosenny odstrzał określonych ptaków wodnych)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/3

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 15 grudnia 2005 r.
   w sprawie C-344/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Finlandii (1)

   (Dyrektywa 79/409/EWG - Ochrona dzikiego ptactwa - Wiosenny odstrzał określonych ptaków wodnych)
   (2006/C 48/06)
   Język postępowania: fiński
   W sprawie C-344/03 mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 31 stycznia 2005 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: G. Valero Jordana i P. Aalto) przeciwko Republice Finlandii (pełnomocnik: T. Pynnä), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann (sprawozdawca), R. Schintgen, G. Arestis i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: K. Sztranc, administrator, wydał w dniu 15 grudnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 9 ust. 1 lit. c) dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa, zmienionej aktem dotyczącym warunków przystąpienia Republiki Austrii, Republiki Finlandii i Królestwa Szwecji oraz dostosowania traktatów ustanawiających Unię Europejską, ponieważ nie wykazała, że w ramach wiosennego odstrzału ptactwa wodnego w Finlandii kontynentalnej i w prowincji Åland:

                           —

                           przewidziany w tym przepisie warunek wprowadzenia odstępstwa dotyczący braku innego zadowalającego rozwiązania niż odstrzał wiosenny został spełniony w odniesieniu do edredona, gągoła, szlachara, tracza nurogęsi, uhli i czernicy oraz że

                           —

                           przewidziany w tym przepisie warunek wprowadzenia odstępstwa polegający na tym, że odstrzał ptaków może odbywać się jedynie w małych ilościach, został spełniony w odniesieniu do edredona, tracza nurogęsi, szlachara i uhli.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Republika Finlandii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 226 z 20.09.2003 r.


title: Sprawa C-337/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sø- og Handelsretten (Dania) w dniu 1 lipca 2011 r. — HK Danmark działający w imieniu Lone Skouboe Werge przeciwko Pro Display A/S w upadłości

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sø- og Handelsretten (Dania) w dniu 1 lipca 2011 r. — HK Danmark działający w imieniu Lone Skouboe Werge przeciwko Pro Display A/S w upadłości
   (Sprawa C-337/11)
   2011/C 269/63
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Sø- og Handelsretten

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: HK Danmark działający w imieniu Lone Skouboe Werge

      Strona pozwana: Pro Display A/S w upadłości

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           a)

                           Czy każda osoba, która z powodu urazów fizycznych, mentalnych lub psychicznych nie może świadczyć pracy lub może świadczyć ją jedynie w ograniczonym zakresie w okresie, który pod względem długości spełnia wymogi określone w pkt 45 wyroku Trybunału w sprawie C-13/05 Navas (1), jest objęta pojęciem niepełnosprawności w rozumieniu dyrektywy 2000/78?

                           b)

                           Czy stan spowodowany chorobą zdiagnozowaną medycznie jako nieuleczalna może być objęty pojęciem niepełnosprawności w rozumieniu tej dyrektywy?

                           c)

                           Czy stan spowodowany zdiagnozowaną medycznie chorobą przejściową może być objęty pojęciem niepełnosprawności w rozumieniu dyrektywy?

               2)

               Czy trwałe ograniczenie zdolności funkcjonalnej, które nie pociąga za sobą potrzeby specjalnych środków pomocniczych lub im podobnych, a oznacza jedynie, że dana osoba nie jest zdolna do pracy w pełnym wymiarze czasu, należy uznać za niepełnosprawność w rozumieniu dyrektywy 2000/78 (2)?

               3)

               Czy skrócenie czasu pracy należy do środków objętych art. 5 dyrektywy 2000/78?

               4)

               Czy dyrektywa 2000/78 stoi na przeszkodzie stosowaniu przepisu krajowego, zgodnie z którym pracodawca jest uprawniony do zwolnienia pracownika ze skróconym okresem wypowiedzenia, jeżeli pracownik pobierał wynagrodzenie w okresach choroby przez ogółem 120 dni w okresie 12 kolejnych miesięcy, w wypadku gdy pracownika należy uznać za osobę niepełnosprawną w rozumieniu dyrektywy, jeżeli

                           a)

                           nieobecność była spowodowana niepełnosprawnością lub

                           b)

                           nieobecność była spowodowana faktem, że pracodawca nie podjął w konkretnej sytuacji wymaganych środków, aby umożliwić osobie niepełnosprawnej wykonywanie pracy?

      (1)  Wyrok z dnia 16 lipca 2006 r., Zb.Orz. s. I-6467.

      (2)  Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16)


title: Sprawa C-176/12: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Association de médiation sociale przeciwko Union locale des syndicats CGT i in. (Polityka społeczna — Dyrektywa 2002/14/WE — Karta praw podstawowych Unii Europejskiej — Artykuł 27 — Uzależnienie utworzenia organu przedstawicielskiego pracowników od pewnego progu liczbowego zatrudnianych pracowników — Obliczanie progu liczbowego — Uregulowanie krajowe niegodne z prawem Unii — Rola sądu krajowego)

text:
               22.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 85/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 stycznia 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation — Francja) — Association de médiation sociale przeciwko Union locale des syndicats CGT i in.
   (Sprawa C-176/12) (1)

   (Polityka społeczna - Dyrektywa 2002/14/WE - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Artykuł 27 - Uzależnienie utworzenia organu przedstawicielskiego pracowników od pewnego progu liczbowego zatrudnianych pracowników - Obliczanie progu liczbowego - Uregulowanie krajowe niegodne z prawem Unii - Rola sądu krajowego)
   2014/C 85/04
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: Association de médiation sociale

      Druga strona postępowania: Union locale des syndicats CGT, Hichem Laboubi, Union départementale CGT des Bouches-du-Rhône i Confédération générale du travail (CGT)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Cour de cassation (Francja) — Wykładnia przepisów dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej — Wspólna deklaracja Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji w przedmiocie reprezentacji pracowników (Dz.U. L 80, s. 29) — Wykładnia art. 27, 51, 52 i 53 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej — Wykładnia art. 6 ust. 1 i 3 TUE — Możliwość powołania się na wymienione powyżej przepisy w sporze między jednostkami celem weryfikacji zgodności krajowych przepisów dokonujących transpozycji dyrektywy — Dopuszczalność krajowego przepisu ustawowego, który wyłącza przy obliczaniu stanu liczebnego personelu przedsiębiorstwa, w szczególności do celów określenia progu liczbowego warunkującego dopuszczalność utworzenia organu przedstawicielskiego pracowników, pracowników zatrudnionych na podstawie pewnych kategorii umów o pracę

      Sentencja

   Artykuł 27 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, sam bądź w związku z przepisami dyrektywy 2002/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 marca 2002 r. ustanawiającej ogólne ramowe warunki informowania i przeprowadzania konsultacji z pracownikami we Wspólnocie Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że gdy krajowy środek dokonujący transpozycji tej dyrektywy, taki jak art. L. 1111 3 francuskiego code du travail, okazuje się niezgodny z prawem Unii, to nie może być on powoływany w sporze pomiędzy jednostkami w celu spowodowania odstąpienia od stosowania tego przepisu prawa krajowego niezgodnego z prawem Unii.

      (1)  Dz.U. C 184 z 23.6.2012.


title: Sprawa T-162/09: Wyrok Sądu z dnia 19 kwietnia 2012 r. — Würth i Fasteners (Shenyang) przeciwko Radzie (Skarga o stwierdzenie nieważności — Dumping — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/17

         Wyrok Sądu z dnia 19 kwietnia 2012 r. — Würth i Fasteners (Shenyang) przeciwko Radzie
   (Sprawa T-162/09) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Dumping - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność)
   2012/C 165/28
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Adolf Würth GmbH & Co. KG (Künzelsau, Niemcy) oraz Arnold Fasteners (Shenyang) Co. Ltd (Shenyang, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci M. Karl i M. Mayer)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo adwokaci J.-P. Hix, pełnomocnik, wspierany przez G. Berrischa i G. Wolfa, następnie J.-P. Hix i B. Driessen, pełnomocnicy, wspierani przez G. Berrischa)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet i B. Martenczuk, pełnomocnik) oraz European Industrial Fasteners Institute AISBL (EIFI) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo J. Bourgeois, Y. van Gerven i E. Wäktare, następnie adwokat J. Bourgeois)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 29, s. 17)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Adolf Würth GmbH & Co. KG i Arnold Fasteners (Shenyang) Co. Ltd pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej oraz przez European Industrial Fasteners Institute AISBL.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 167 z 18.7.2009.


title: Sprawa T-365/07: Postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2011 r. — Traxdata France przeciwko OHIM — Ritrax (TRAXDATA, TEAM TRAXDATA) (Wspólnotowy znak towarowy — Skarga o stwierdzenie nieważności — Bezczynność strony skarżącej — Umorzenie postępowania)

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/13

         Postanowienie Sądu z dnia 12 grudnia 2011 r. — Traxdata France przeciwko OHIM — Ritrax (TRAXDATA, TEAM TRAXDATA)
   (Sprawa T-365/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Skarga o stwierdzenie nieważności - Bezczynność strony skarżącej - Umorzenie postępowania)
   2012/C 39/24
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Traxdata France SARL (przedstawiciele: początkowo F. Valentin, B. Amaudric du Chaffaut i G. Courtois, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Ritrax Corporation Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: M. H. Blair, M. J. Gilbert, S. S. Malynicz i C. A. N. Balme, adwokaci)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 maja 2007 r. (sprawy połączone R 1337/2005-1, R 1338/2005-1, R 1339/2005-1 i R 1340/2005-1) dotyczącą postępowania o unieważnienie między Ritrax Corporation Ltd a Traxdata France SARL

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Traxdata France SARL zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa T-511/10: Postanowienie Sądu z dnia 7 maja 2014 r. – Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Wnioski o kosztorys — Odmowa dostępu — Zastąpienie zaskarżonego aktu w toku postępowania — Niedostosowanie żądań stwierdzenia nieważności — Umorzenie postępowania)

text:
               22.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 329/12

         Postanowienie Sądu z dnia 7 maja 2014 r. – Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-511/10) (1)

   ((Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Wnioski o kosztorys - Odmowa dostępu - Zastąpienie zaskarżonego aktu w toku postępowania - Niedostosowanie żądań stwierdzenia nieważności - Umorzenie postępowania))
   2014/C 329/14
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis i M. Dermitzakis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira, E. Manhaeve i C. ten Dam, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji Ares(2010)508190 z dnia 12 sierpnia 2010 r. w sprawie odmowy udzielenia dostępu do wniosków o kosztorys sporządzonych w ramach niektórych umów ramowych zarządzanych przez Urząd Publikacji Unii Europejskiej.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie skargi.

               2)

               Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE i Komisja Europejska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011.


title: Sprawa T-278/17: Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2017 r. – Bank of New York Mellon/EUIPO – Nixen Partners (NEXEN)

text:
               11.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 300/39

         Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2017 r. – Bank of New York Mellon/EUIPO – Nixen Partners (NEXEN)
   (Sprawa T-278/17) (1)

   (2017/C 300/49)
   Język postępowania: angielski
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 213 z 3.7.2017.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 lipca 2004 r. w sprawie T-39/03, DaimlerChrysler AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe, wzory i modele) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               9.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 251/16

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 5 lipca 2004 r.
   w sprawie T-39/03, DaimlerChrysler AG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe, wzory i modele) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   (2004/C 251/29)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T-39/03, DaimlerChrysler AG, z siedzibą w Stuttgartcie (Niemcy), reprezentowana przez N. Siebertza, adwokata, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe, wzory i modele) (OHIM) (pełnomocnik: G. Schneider), w roli interwenienta przed Sądem Pierwszej Instancji Amon Leasing GmbH, z siedzibą w Monachium (Niemcy), reprezentowana przez S. Lüfta, adwokata, której przedmiotem jest skarga na decyzję czwartej izby OHIM z dnia 4 listopada 2002 r. (sprawa R 329/2001-4), Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, N. J. Forwood i I. Pelikánová, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał dnia 5 lipca 2004 r. postanowienie o następującej treści:

               1)

               Nie ma podstaw do orzekania w sprawie.

               2)

               Strona skarżąca poniesie koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 101 z 26.4.2003.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 1 marca 2005 r. w sprawie C-377/02 (wniosek Raad van State o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Léon Van Parys NV przeciwko Belgisch Interventie- en Restitutiebureau (BIRB) (Wspólna organizacja rynku — Banany — GATT 1994 — Art. I i XIII — Umowa ramowa z dnia 23 kwietnia 1993 r. pomiędzy EWG i grupą z Kartageny — Skutek bezpośredni — Zalecenia i postanowienia Organu Rozstrzygania Sporów WTO — Skutki prawne)

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 1 marca 2005 r.
   w sprawie C-377/02 (wniosek Raad van State o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Léon Van Parys NV przeciwko Belgisch Interventie- en Restitutiebureau (BIRB) (1)

   (Wspólna organizacja rynku - Banany - GATT 1994 - Art. I i XIII - Umowa ramowa z dnia 23 kwietnia 1993 r. pomiędzy EWG i grupą z Kartageny - Skutek bezpośredni - Zalecenia i postanowienia Organu Rozstrzygania Sporów WTO - Skutki prawne)
   (2005/C 106/06)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-377/02, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Raad van State (Belgia), postanowieniem z dnia 7 października 2002 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 21 października 2002 r., w postępowaniu: Léon Van Parys NV przeciwko Belgisch Interventie- en Restitutiebureau (BIRB), Trybunał (wielka izba), w składzie, V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans i A. Borg Barthet, prezesi izb, J.-P. Puissochet i R. Schintgen (sprawozdawca), N. Colneric, S. von Bahr, G. Arestis, M. Ilešič, J. Malenovský, J. Klučka i U. Lõhmus, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 1 marca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               W okolicznościach takich jak w postępowaniu przed sądem krajowym przedsiębiorca nie może powołać się przed sądem krajowym na niezgodność rozporządzenia wspólnotowego z niektórymi przepisami Światowej Organizacji Handlu, również wówczas, gdy Organ Rozstrzygania Sporów, o którym mowa w art. 2 ust. 1 Uzgodnienia w sprawie zasad i procedur regulujących rozstrzyganie sporów, stanowiącego załącznik 2 do Porozumienia ustanawiającego tę organizację, przyjętego decyzją Rady 94/800/WE z dnia 22 grudnia 1994 r. dotyczącą zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej w dziedzinach wchodzących w zakres jej kompetencji, porozumień, będących wynikiem negocjacji wielostronnych w ramach Rundy Urugwajskiej (1986-1994), stwierdził niezgodność rzeczonej regulacji z tymi przepisami.

      (1)  Dz.U. C 7 z 11.01.2003.


title: Sprawa C-507/14: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça – Portugalia) – P/M (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Brak uzasadnionych wątpliwości — Jurysdykcja w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 — Artykuł 16 ust. 1 lit. a) — Określenie chwili, w której postępowanie przed sądem zostaje wszczęte — Wniosek o zawieszenie postępowania — Brak wpływu)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/12

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 16 lipca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal de Justiça – Portugalia) – P/M
   (Sprawa C-507/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Brak uzasadnionych wątpliwości - Jurysdykcja w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 2201/2003 - Artykuł 16 ust. 1 lit. a) - Określenie chwili, w której postępowanie przed sądem zostaje wszczęte - Wniosek o zawieszenie postępowania - Brak wpływu))
   (2015/C 320/16)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal de Justiça.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca środek odwoławczy: P

      Druga strona postępowania: M

      Sentencja

   Artykuł 16 ust. 1 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 2201/2003 z dnia 27 listopada 2003 r. dotyczącego jurysdykcji oraz uznawania i wykonywania orzeczeń w sprawach małżeńskich oraz w sprawach dotyczących odpowiedzialności rodzicielskiej, uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1347/2000 należy interpretować w ten sposób, że uważa się, iż postępowanie przed sądem zostało wszczęte w chwili wniesienia do tego sądu pisma wszczynającego postępowanie bądź pisma równorzędnego nawet jeśli w międzyczasie postępowanie zostało zawieszone z inicjatywy powoda lub wnioskodawcy, o ile pismo to nie zostało doręczone drugiej stronie postępowania, ani nie powzięła ona o nim wiedzy, ani nie przystąpiła ona do udziału w tym postępowaniu w żaden inny sposób, pod warunkiem, że następnie powód lub wnioskodawca nie zaniechał podjęcia czynności, do których podjęcia był obowiązany dla celów doręczenia pisma drugiej stronie postępowania.

      (1)  Dz.U. C 65 z 23.2.2015.


title: Sprawa T-397/13: Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2013 r. — Tilly-Sabco przeciwko Komisji

text:
               5.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 291/4

         Skarga wniesiona w dniu 6 sierpnia 2013 r. — Tilly-Sabco przeciwko Komisji
   (Sprawa T-397/13)
   2013/C 291/04
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Tilly-Sabco (Guerlesquin, Francja) (przedstawiciele: adwokaci R. Milchior i F. Le Roquais)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uznanie za dopuszczalną skargi o stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 689/2013 z dnia 18 lipca 2013 r. ustalającego refundacje wywozowe dla mięsa drobiowego (Dz.U. UE L 196/13 z dnia 19 lipca 2013 r.);

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 689/2013 z dnia 18 lipca 2013 r. ustalającego refundacje wywozowe dla mięsa drobiowego (Dz.U. UE L 196/13 z dnia 19 lipca 2013 r.);

               —

               obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący nadużycia proceduralnego, ze względu na to, że został naruszony regulamin wewnętrzny komitetu zarządzającego, ponieważ Komisja nie umożliwiła komitetowi zbadania wszystkich informacji niezbędnych do przedłożenia opinii o projekcie aktu, który ma być wydany zgodnie z procedurą ustanowioną w rozporządzenia nr 182/2011 (1).

               2)

               Zarzut drugi dotyczący uchybienia proceduralnego i braku właściwości, ze względu na to, że zaskarżone rozporządzenie zostało wydane z podpisem Dyrektora Generalnego ds. Rolnictwa i Rozwoju Obszarów Wiejskich w imieniu przewodniczącego Komisji bez wykazania, że istnieje akt delegacji i oświadczenie uprawnionego.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący braku uzasadnienia zaskarżonego rozporządzenia, w zakresie, w jakim:

                           —

                           jego motyw szósty nie może stanowić wystarczającego uzasadnienia rozporządzenia, które odchodzi od zwykłej praktyki Komisji polegającej na ustalaniu kwoty refundacji na podstawie różnicy między cenami danych produktów na rynku wspólnotowym a cenami na rynku światowym oraz

                           —

                           uzasadnienie jest niespójne i wewnętrznie sprzeczne, ze względu na to, że jest odtworzeniem w niezmienionej postaci poprzedniego rozporządzenia wykonawczego nr 360/2013 bez uwzględnienia kryteriów rozwojowych wskazanych w art. 164 rozporządzenia nr 1234/2007 (2).

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący naruszenia prawa lub przynajmniej oczywistego błędu w ocenie, ponieważ informacje przedstawione przez Komisję komitetowi zarządzającemu nie spełniały wymogów ustanowionych w art. 164 ust. 3 rozporządzenia nr 1234/2007.

               5)

               Zarzut piąty dotyczący naruszenia uzasadnionych oczekiwań, ponieważ strona skarżąca słusznie oczekiwała, wskutek zapewnień otrzymanych od Komisji, że system dodatnich refundacji będzie utrzymany aż do zakończenia obecnie obowiązującej wspólnej polityki rolnej.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 182/2011 z dnia 16 lutego 2011 r. ustanawiające przepisy i zasady ogólne dotyczące trybu kontroli przez państwa członkowskie wykonywania uprawnień wykonawczych przez Komisję (Dz.U. L 55, s. 13).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia 22 października 2007 r. ustanawiające wspólną organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe dotyczące niektórych produktów rolnych (rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji rynku) (Dz.U. L 299, s. 1).


title: Sprawa C-199/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État w dniu  2 maja 2006 r.  — Centre d'exportation du livre français (CELF) i Ministre de la culture et de la communication przeciwko Société internationale de diffusion et d'édition

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État w dniu 2 maja 2006 r. — Centre d'exportation du livre français (CELF) i Ministre de la culture et de la communication przeciwko Société internationale de diffusion et d'édition
   (Sprawa C-199/06)
   (2006/C 154/25)
   Język postępowania: francuski
   Sąd krajowy
   Conseil d'État (Francja)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Centre d'exportation du livre français, Ministre de la culture et de la communication

      Strona pozwana: Société internationale de diffusion et d'édition
   Pytania prejudycjalne

               1)

               W pierwszej kolejności, czy art. 88 traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską pozwala państwu członkowskiemu, które przyznało bezprawnie pomoc przedsiębiorstwu — przy czym sąd tego państwa stwierdził tę bezprawność ze względu na to, iż ta pomoc nie została uprzednio zgłoszona Komisji zgodnie z wymogami określonymi w tym samym art. 88 ust. 3 — na nieżądanie zwrotu tej pomocy od będącego jej beneficjentem podmiotu gospodarczego ze względu na to, że Komisja, do której złożyły skargę osoby trzecie, uznała pomoc za zgodną ze wspólnym rynkiem i zapewniła zatem w rzeczywistości sprawowaną przez nią w wyłączny sposób kontrolę nad tą zgodnością?

               2)

               Po drugie, jeśli ten obowiązek zwrotu zostanie potwierdzony, czy przy obliczaniu kwoty podlegającej zwrotowi należy uwzględnić okresy, podczas których sporna pomoc była uznana przez Komisję Europejską za zgodną z zasadami wspólnego rynku, zanim Sąd Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich nie stwierdził nieważności tych decyzji?


title: Postanowienie Trybunału (pierwsza izba) z dnia 19 stycznia 2005 r. w sprawie C-206/03 (wniosek High Court of Justice (England & Wales) Chancery Division o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Commissioners of Customs & Excise przeciwko SmithKline Beecham plc (Art. 104 § 3 regulaminu — Wspólna Taryfa Celna — Pozycje taryfowe — Plastry z nikotyną — Znaczenie prawne opinii dotyczącej klasyfikacji Światowej Organizacji Celnej)

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/10

      POSTANOWIENIE TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 19 stycznia 2005 r.
   w sprawie C-206/03 (wniosek High Court of Justice (England & Wales) Chancery Division o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Commissioners of Customs & Excise przeciwko SmithKline Beecham plc (1)

   (Art. 104 § 3 regulaminu - Wspólna Taryfa Celna - Pozycje taryfowe - Plastry z nikotyną - Znaczenie prawne opinii dotyczącej klasyfikacji Światowej Organizacji Celnej)
   (2005/C 106/18)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-206/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez High Court of Justice (England and Wales) Chancery Division (Zjednoczone Królestwo) postanowieniem z dnia 7 grudnia 2000 r., które wpłynęło do Trybunału dnia 14 maja 2003 r., w postępowaniu: Commissioners of Customs & Excise przeciwko SmithKline Beecham plc, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann (sprawozdawca), prezes izby, N. Colneric, K. Schiemann, E. Juhász i E. Levits, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 19 stycznia 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Plastry z nikotyną tego rodzaju, jak będące przedmiotem postępowania głównego, klasyfikowane są do pozycji 3004 nomenklatury scalonej, zamieszczonej w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2086/97 z dnia 4 listopada 1997.

               2.

               Jeżeli właściwe władze wydały nieprawidłową wiążącą informację taryfową, sąd krajowy jest zobowiązany na podstawie art. 10 WE podjąć, w ramach swych kompetencji, wszelkie kroki niezbędne dla uchylenia tej informacji i wydania nowej wiążącej informacji taryfowej, zgodnej z prawem wspólnotowym.
               W tym kontekście szczegółowy tryb i skutki przyjętych w konsekwencji skargi decyzji sądu krajowego określone są — w granicach wyznaczonych przez zasady równoważności i skuteczności — przez prawo krajowe.
               W tym przedmiocie art. 12 ust. 5 kodeksu celnego, zmienionego rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 82/97 z dnia 19 grudnia 1996 r. nie stoi na przeszkodzie temu, by sąd krajowy uchylił decyzję właściwego organu celnego, która pozostając w zgodzie z opinią WCO dotyczącą klasyfikacji narusza nomenklaturę scaloną, zamieszczoną w załączniku I do rozporządzenia nr 2658/87, zmienionym rozporządzeniem nr 2086/97, i oświadczył, że klasyfikacja towaru powinna być dokonywana w sposób odmienny od przewidzianego w tej opinii klasyfikacyjnej.

      (1)  Dz.U. C 158 z 05.07.2003


title: Sprawa C-158/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale di Trieste (Włochy) w dniu 16 kwietnia 2008 r. — Agenzia delle Dogane Circoscrizione doganale di Trieste przeciwko Pometon SpA

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Commissione Tributaria Regionale di Trieste (Włochy) w dniu 16 kwietnia 2008 r. — Agenzia delle Dogane Circoscrizione doganale di Trieste przeciwko Pometon SpA
   (Sprawa C-158/08)
   (2008/C 158/19)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Commissione Tributaria Regionale di Trieste (Włochy)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Agenzia Dogane Circoscrizione doganale di Trieste

      Strona pozwana: Pometon SpA
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zasadne jest stwierdzenie, że procedura uszlachetniania czynnego, przeprowadzona przez POMETON S.p.A. może naruszać zasady polityki celnej Wspólnoty, a w szczególności zasady ogólnego i szczególnego ustawodawstwa antydumpingowego, oraz zasady Wspólnotowego Kodeksu Celnego (rozporządzenie [EWG] 2913/1992) (1). W szczególności wnosi się o ustalenie czy wykładni art. 13 rozporządzenia (WE) nr 384/96 (2) należy dokonywać w ten sposób, że stanowi zasadę o charakterze ogólnym, mającą zastosowanie jako klauzula ogólna prawa wspólnotowego, wiążąca bezpośrednio również władze krajowe i podatników, poza tym że ma zastosowanie do nałożenie ceł antydumpingowych; np. wnosi się o ustalenie czy może on zostać powołany przy wykonywaniu kontroli celnych w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 14) Wspólnotowego Kodeksu Celnego (rozporządzenie [EWG] nr 2913/1992);

               2)

               czy wykładni art. 13 rozporządzenia (WE) nr 384/96 dotyczącego obejścia ceł antydumpingowych, w związku z art. 114 i nast. Wspólnotowego Kodeksu Celnego (rozporządzenie [EWG] nr 2913/1992) dotyczącym uszlachetniania czynnego, i art. 202, 204, 212 i 214 dotyczącymi powstania długu celnego, można dokonywać w ten sposób, że objęcie towaru cłem antydumpingowym nie jest wyłączone w przypadku wcześniej zaaranżowanego nabycia tego produktu przez podmiot z państwa nie objętego cłem anydumpingowym, który nabył ten produkt w państwie podlegającym cłu antydumpingowemu, i bez poddania go modyfikacjom dokonał jego czasowego przywozu do Wspólnoty w ramach procedury uszlachetniania czynnego, by następnie dokonać jego powrotnego przywozu w postaci przetworzonej, tymczasowo na kilka godzin, sprzedając go niezwłocznie tej samej spółce z państwa wspólnotowego, która dokonała uszlachetnienia czynnego;

               3)

               czy w braku przepisów wspólnotowych przewidujących sankcje — których to przepisów niniejszy sąd nie zidentyfikował — sąd krajowy państwa członkowskiego może zastosować przepisy własnego porządku prawnego, które pozwalają na stwierdzenie, przy spełnieniu przewidzianych w nich przesłanek, nieważności umów przewidujących powierzenie towarów w ramach uszlachetniania czynnego i sprzedaż produktu kompensacyjnego, takie jak art. 1343 (bezprawność podstawy), art. 1344 (umowa w celu obejścia prawa), art. 1345 (bezprawność motywu) włoskiego kodeksu cywilnego oraz art. 1414 i nast. włoskiego kodeksu cywilnego dotyczące pozorności, w przypadku stwierdzonego i udowodnionego naruszenia wskazanych powyżej zasad wspólnotowych;

               4)

               czy, również z innych względów lub w świetle innych kryteriów interpretacyjnych, które Trybunał Sprawiedliwości wskaże, czynności opisane powyżej, zaaranżowane wcześniej w celu obejścia cła antydumpingowego, są zgodne z procedurą uszlachetniania czynnego, czy też istotnie naruszają zasady celne w zakresie stosowania cła antydumpingowego, które Trybunał Sprawiedliwości wskaże;

               5)

               czy, również z innych względów lub w świetle innych kryteriów interpretacyjnych, które Trybunał Sprawiedliwości wskaże, omawiane czynności stanowią ostateczny przywóz podlegający cłu antydumpingowemu?

      (1)  Dz.U. L 302, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 56 z 6.3.1996, str. 1.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 25 listopada 2004 r. w sprawie C-447/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (Uchybienie zobowiązaniom Państwa — Środowisko naturalne — Gospodarka odpadami — Teren fabryki i składowiska w prowincji Foggia — Dyrektywa 75/442/EWG zmieniona dyrektywą 91/156/EWG — art. 4 i 8)

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/6

      WYROK TRYBUNAŁU

   (piąta izba)
   z dnia 25 listopada 2004 r.
   w sprawie C-447/03 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa - Środowisko naturalne - Gospodarka odpadami - Teren fabryki i składowiska w prowincji Foggia - Dyrektywa 75/442/EWG zmieniona dyrektywą 91/156/EWG - art. 4 i 8)
   (2005/C 19/10)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C-447/03, Komisja Wspólnot Europejskich, reprezentowana przez R. Amorosiego i M. Konstantidinisa, przeciwko Republice Włoskiej, reprezentowanej przez I. M. Braguglię wspieranego przez M. Fiorillego, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie uchybienia w trybie art. 226 WE wniesioną w dniu 22 października 2003 r., Trybunał (piąta izba) w składzie: C. Gulman, pełniący funkcję prezesa piątej izby, G. Arestis i J. Klučka (sprawozdawca), sędziowie; rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 25 listopada 2004 r. wyrok, zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Nie przyjmując niezbędnych środków w celu zapewnienia, aby odpady magazynowane lub składowane znajdujące się na terenie dawnej fabryki Enichem w Manfredonii ( prowincja Foggia, Włochy) oraz na składowisku odpadów miejskich Pariti I położonym w okolicach Manfredonii były odzyskiwane lub unieszkodliwiane bez zagrażania zdrowiu ludzkiemu i bez stosowania procesów lub metod, które mogłyby szkodzić środowisku naturalnemu oraz nie przyjmując niezbędnych uregulowań, aby posiadacz odpadów magazynowanych lub składowanych znajdujących się na terenie dawnej fabryki Enichem, posiadacz odpadów znajdujących się na składowisku Pariti I, jak również na składowisku odpadów miejskich Conte di Troia, przekazali je prywatnemu lub publicznemu punktowi zbierania odpadów lub przedsiębiorstwu, które wykonuje czynności wymienione w załącznikach II A lub II B dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów, w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. lub odzyskiwali lub unieszkodliwiali je na własną rękę, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 i 8 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Włoska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 7 z 10.1.2004.


title: Sprawa C-455/09: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 22 września 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/17

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 22 września 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczpospolitej Polskiej
   (Sprawa C-455/09) (1)

   2011/C 80/32
   Język postępowania: polski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 24 z 30.1.2010.


title: Sprawa C-52/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/37

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 25 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-52/06) (1)

   (2006/C 294/71)

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 74 z 25.3.2006


               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/39

         Sprostowanie do komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-689/13
   (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej
         C 85 z dnia 22 marca 2014 r.
      )
   2014/C 129/47
   Komunikat w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-689/13 Bilbaína de Alquitranes i in. przeciwko Komisji otrzymuje brzmienie:

         „Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2013 r. – Bilbaína de Alquitranes i in. przeciwko Komisji
         (Sprawa T-689/13)
         2014/C 85/37
         Język postępowania: angielski

            Strony

            Strona skarżąca: Bilbaína de Alquitranes, SA (Luchana-Baracaldo, Vizcaya, Hiszpania); Deza a.s. (Valašské Meziříčí, Republika Czeska); Industrial Química del Nalón, SA (Oviedo, Hiszpania); Koppers Denmark A/S (Nyborg, Dania); Koppers UK Ltd (Scunthorpe, Zjednoczone Królestwo); Koppers Netherlands BV (Uithoorn, Niderlandy); Rütgers Basic Aromatics GmbH (Castrop-Rauxel, Niemcy); Rütgers Belgium NV (Zelzate, Belgia); Rütgers Poland Sp. z o.o. (Kędzierzyn- Koźle, Polska); Bawtry Carbon International Ltd (Doncaster, Zjednoczone Królestwo); Grupo Ferroatlántica, SA (Madrid, Hiszpania); SGL Carbon GmbH (Meitingen, Niemcy); SGL Carbon GmbH (Bad Goisern am Hallstättersee, Austria); SGL Carbon (Passy, Francja); SGL Carbon, SA (La Coruña, Hiszpania); SGL Carbon Polska S.A. (Racibórz, Polska); ThyssenKrupp Steel Europe AG (Duisburg, Niemcy) i Tokai Erftcarbon GmbH (Grevenbroich, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci K. Van Maldegem i C. Mereu)

            Strona pozwana: Komisja Europejska

            Żądania

         Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                     —

                     stwierdzenie dopuszczalności i zasadności skargi,

                     —

                     stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu w zakresie, w jakim klasyfikuje CTPHT jako H400 i H410,

                     —

                     obciążenie Komisji kosztami niniejszego postępowania.

            Zarzuty i główne argumenty

         Skarżące wnoszą o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 944/2013 z dnia 2 października 2013 r. dostosowującego do postępu naukowo-technicznego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin (rozporządzenia CLP) (Dz.U. L 261, s. 5) w części, w której pak, smoła węglowa wysokotemperaturowa, numer CAS 65996-93-2 (zwany dalej „CTPHT”), jest klasyfikowany jako „Aquatic Acute 1 (H400)” i „Aquatic Chronic 1 (H410)” (zwanej dalej „zaskarżonym aktem”).
         Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty:

                     1.

                     Zaskarżony akt jest niezgodny z prawem, gdyż narusza przepisy rozporządzenia REACH i rozporządzenia CLP dotyczące zaklasyfikowania materiałów jako toksycznych dla środowiska wodnego oraz badań, które należy uznać w tym zakresie, jak też zasadę równego traktowania, w zakresie, w jakim odrzuca badania przeprowadzone zgodnie z rozporządzeniem REACH i wytycznymi OECD i wymaga przeprowadzenia testów, które nie są oparte na uznanej metodzie standardowej.

                     2.

                     Zaskarżony akt jest niezgodny z prawem, gdyż jest oparty na oczywistym błędzie w ocenie, bo nie uwzględniono w nim obojętnych właściwości CTPHT, które mają wyraźne istotne oddziaływanie na badanie światłem UV i na zastosowanie metody podsumowującej. Określono w nim współczynniki M dla składników PAH, nie dokonując prawidłowej oceny przywołanych badań, i odrzucono informacje dostarczone przez skarżące bez wystarczającego uzasadnienia.

                     3.

                     Zaskarżony akt jest niezgodny z prawem, gdyż narusza zasady przejrzystości i prawa do obrony obowiązujące w prawie Unii.


title: Sprawa C-239/12 P: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 28 maja 2013 r. — Abdulbasit Abdulrahim przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej (Odwołanie — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami — Rozporządzenie (WE) nr 881/2002 — Skarga o stwierdzenie nieważności — Wykreślenie zainteresowanego z wykazu osób i podmiotów — Interes prawny)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/34

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 28 maja 2013 r. — Abdulbasit Abdulrahim przeciwko Radzie Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-239/12 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB) - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami - Rozporządzenie (WE) nr 881/2002 - Skarga o stwierdzenie nieważności - Wykreślenie zainteresowanego z wykazu osób i podmiotów - Interes prawny)
   2013/C 225/57
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Abdulbasit Abdulrahim (przedstawiciele: P. Moser, QC, i E. Grieves, barrister, upoważnieni przez H. Millera, solicitor)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Finnegan i G. Étienne, pełnomocnicy), Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Paasivirta i G. Valero Jordana, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od postanowienia Sądu (druga izba) z dnia 28 lutego 2012 r. w sprawie T-127/09 Abdulrahim przeciwko Radzie i Komisji, którym Sąd umorzył postępowanie w przedmiocie skargi mającej na celu stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 1330/2008 z dnia 22 grudnia 2008 r. zmieniającego po raz 103. rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzające niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami (Dz.U. L 345, s. 60) — Wykreślenie zainteresowanego z wykazu osób i podmiotów.

      Sentencja

               1)

               Postanowienie Sądu Unii Europejskiej z dnia 28 lutego 2012 r. w sprawie T-127/09 Abdulrahim przeciwko Radzie i Komisji zostaje uchylone w zakresie, w jakim postanowiono w nim o umorzeniu postępowania w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej do Sądu przez Abdulbasita Abdulrahima.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana do Sądu Unii Europejskiej w celu ponownego rozpoznania skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez Abdulbasita Abdulrahima.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 200 z 7.7.2012.