title: Sprawa F-80/11: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2011 r. — ZZ przeciwko Europejskiemu Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób

text:
               29.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 319/30

         Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2011 r. — ZZ przeciwko Europejskiemu Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób
   (Sprawa F-80/11)
   2011/C 319/65
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: S. Orlandi, A. Coolen, J.-N. Louis, E. Marchal i D. Abreu Caldas, adwokaci)

      Strona pozwana: Europejskie Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o rozwiązaniu ze stroną skarżącą umowy o pracę z przyczyn dyscyplinarnych oraz wypłata określonej kwoty tytułem odszkodowania i zadośćuczynienia za straty materialne i krzywdę, jakich w swym przekonaniu doznała.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 11 października 2010 r. o wcześniejszym rozwiązaniu ze stroną skarżącą umowy o pracę za dwumiesięcznym wypowiedzeniem ze skutkiem na dzień 11 grudnia 2010 r.;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania oraz zasądzenie od niej na rzecz strony skarżącej kwoty 300 000 euro tytułem naprawienia szkody i zadośćuczynienia za krzywdę.


title: Sprawa T-712/13: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2013 r. — Monster Energy przeciwko OHIM (REHABILITATE)

text:
               1.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 61/16

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2013 r. — Monster Energy przeciwko OHIM (REHABILITATE)
   (Sprawa T-712/13)
   2014/C 61/29
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Monster Energy Company (Corona, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat P. Brownlow)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 października 2013 r. wydanej w sprawie R 609/2013-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „REHABILITATE” dla towarów z klas 5, 30 i 32 — zgłoszenie nr 10 834 802

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) i art. 4 rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa T-274/11 P: Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2011 r. — Mioni przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Członkowie personelu kontraktowego — Dodatek zagraniczny — Warunki przewidziane w art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Pojęcie zwykłego pobytu — Przeinaczenie faktów — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/14

         Postanowienie Sądu z dnia 7 grudnia 2011 r. — Mioni przeciwko Komisji
   (Sprawa T-274/11 P) (1)

   (Odwołanie - Służba publiczna - Członkowie personelu kontraktowego - Dodatek zagraniczny - Warunki przewidziane w art. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Pojęcie zwykłego pobytu - Przeinaczenie faktów - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)
   2012/C 39/28
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Gaëtan Barthélémy Maxence Mioni (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat L. Vogel)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Martin i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 15 marca 2011 r. w sprawie F-28/10 Mioni przeciwko Komisji, dotychczas nieopublikowanego w Zbiorze.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w części oddalone.

               2)

               Gaëtan Barthélémy Maxence Mioni pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w ramach postępowania w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 232 z 6.8.2011.


title: Sprawa C-372/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 13 lipca 2015 r. – Dow Chemical Ibérica S.A./Administración del Estado

text:
               21.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/41

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 13 lipca 2015 r. – Dow Chemical Ibérica S.A./Administración del Estado
   (Sprawa C-372/15)
   (2015/C 311/44)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Dow Chemical Ibérica S.A.

      Strona pozwana: Administración del Estado

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy decyzja [2013/448/UE] (1) jest sprzeczna z art. 296 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz z art. 41 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (2) w zakresie w jakim określenie współczynnika korygującego nastąpiło w oparciu o mechanizm, który – z naruszeniem obowiązku uzasadnienia – nie pozwala prowadzącym odnośne instalacje na zapoznanie się z informacjami, obliczeniami i kryteriami, które zostały uwzględnione dla celów jego przyjęcia?

               2)

               Czy decyzja 2013/448/UE, konkretyzując i ustalając w taki sposób, w jaki to czyni, maksymalny limit emisji przemysłowych oraz międzysektorowy współczynnik korygujący, przewidziane w art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE (3) i w art. 15 decyzji 2011/278/UE (4), narusza art. 10a ust. 1 i art. 23 ust. 3 rzeczonej dyrektywy z 2003 r. z tego powodu, że nie została przyjęta na podstawie procedury regulacyjnej połączonej z kontrolą, przewidzianej w decyzji Rady 1999/468/WE (5)?

               3)

               W świetle asymetrii, którą decyzja 2013/448/UE lub art. 15 decyzji 2011/278/UE tworzą między:

                           —

                           podstawą obliczeń, uregulowaną w art. 10a ust. 5 lit. a) i b) [dyrektywy 2003/87/WE], poprzez niewłączenie do tej podstawy emisji pochodzących z wytwarzania energii elektrycznej ze spalania gazów odlotowych i kogeneracji ciepła, co ma miejsce w instalacjach ujętych załączniku I do wymienionej dyrektywy oraz

                           —

                           kryteriów ustanowionych w art. 10a ust. 1 i 4 wymienionej dyrektywy dla celów bezpłatnego przydziału uprawnień do emisji, który z kolei obejmuje tę kategorię emisji:

                                       a)

                                       Czy decyzja 2013/448/UE lub art. 15 decyzji 2011/278/UE naruszają art. 10a ust. 5 w związku z art. 3 u) i art. 10a ust. 1 akapit trzeci in fine dyrektywy 2003/87 w ten sposób, że uznają, że emisje powodowane spalaniem gazów odlotowych lub wytwarzaniem ciepła w instalacjach wytwarzających energię elektryczną ujętych w załączniku I do rzeczonej dyrektywy są w każdym wypadku emisjami „wytwórców energii elektrycznej” dla celów ustalenia maksymalnego limitu emisji dla przemysłu i dlatego powinny być wyłączone z tych obliczeń?

                                       b)

                                       W razie negatywnej odpowiedzi na pytanie poprzednie, czy decyzja 2013/448/UE lub art. 15 decyzji 2011/278/UE naruszają art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/WE lub cele tej dyrektywy poprzez wykluczenie z podstawy obliczania uregulowanego w tym przepisie maksymalnego limitu emisji przemysłowych emisji pochodzących z wytwarzania energii elektrycznej z gazów odlotowych i w drodze kogeneracji, wytwarzanych w instalacjach ujętych w załączniku I do wymienionej dyrektywy, którym jednak mogą być przydzielone bezpłatnie uprawnienia do emisji na podstawie art. 10a ust. 1-4 dyrektywy?

               4)

               Czy decyzja Komisji [2013/448/UE] i w stosownym przypadku decyzja 2011/278/UE, którą wykonuje, są sprzeczne z art. 10a ust. 12 dyrektywy poprzez rozszerzenie międzysektorowego współczynnika korygującego na sektory określone w decyzji Komisji 2010/2/UE (6) (obecnie w decyzji 2014/746/UE (7)) jako narażone na znaczące ryzyko ucieczki emisji, z czego wynika zmniejszenie przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji?

               5)

               Czy decyzja [2013/448/UE] narusza art. 10a ust. 5 dyrektywy 2003/87/CE w zakresie, w jakim Komisja Europejska, dla celów ustalenia zweryfikowanych emisji z okresu 2005-2007, których dotyczą lit. a) i b) rzeczonego ustępu:

                           a)

                           Nie uwzględniła emisji, które nie były ujęte w niezależnym dzienniku transakcji Wspólnoty, nawet w przypadku emisji, których rejestracja nie była obowiązkowa w rozpatrywanym okresie.

                           b)

                           Dokonała w możliwym zakresie ekstrapolacji stosownych danych dotyczących emisji ze zweryfikowanych emisji w latach późniejszych niż rok 2008 poprzez odwrotne zastosowanie współczynnika 1,74 %.

                           c)

                           Wyłączyła wszystkie emisje pochodzące z instalacji zamkniętych przed dniem 30 czerwca 2011 r.?

      (1)  Decyzja Komisji z dnia 5 września 2013 r. dotycząca krajowych środków wykonawczych w odniesieniu do przejściowego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z art. 11 ust. 3 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, Dz.U. L 240, s. 27

      (2)  Dz.U. 2000, C 364, s. 1.

      (3)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE, Dz.U. L 275, s. 32..

      (4)  Decyzja Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, Dz.U. L 130, s. 1.

      (5)  Decyzja Rady 1999/468/WE z dnia 28 czerwca 1999 r. ustanawiająca warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji, Dz.U. L 184, s. 23.

      (6)  Decyzja Komisji 2010/2/UE z dnia 24 grudnia 2009 r. ustalająca, zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, wykaz sektorów i podsektorów uważanych za narażone na znaczące ryzyko ucieczki emisji, Dz.U. L 1, s. 10.

      (7)  Dz.U. L 308, s. 114.


title: Sprawa T-382/14: Wyrok Sądu z dnia 24 września 2015 r. – Rintisch/OHIM – Compagnie laitière européenne (PROTICURD) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską — Słowny znak towarowy PROTICURD — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe PROTI i PROTIPLUS — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Proti Power — Względna podstawa odmowy rejestracji — Dopuszczalność — Artykuł 59 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 i art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 216/96 — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 — Rzeczywiste używanie wcześniejszych znaków towarowych — Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               23.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 389/51

         Wyrok Sądu z dnia 24 września 2015 r. – Rintisch/OHIM – Compagnie laitière européenne (PROTICURD)
   (Sprawa T-382/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Wspólnotę Europejską - Słowny znak towarowy PROTICURD - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe PROTI i PROTIPLUS - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy Proti Power - Względna podstawa odmowy rejestracji - Dopuszczalność - Artykuł 59 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 i art. 8 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 216/96 - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 - Rzeczywiste używanie wcześniejszych znaków towarowych - Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 389/56)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bernhard Rintisch (Bottrop, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Dreyer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Compagnie laitière européenne SA (Condé-Sur-Vire, Francja) (przedstawiciel: adwokat C. Hertz-Eichenrode)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 14 marca 2014 r. (sprawa R 609/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy M. Bernhard Rintisch a Compagnie laitière européenne SA.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 14 marca 2014 r. (sprawa R 609/2011-4).

               2)

               OHIM pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Bernharda Rintischa.

               3)

               Compagnie laitière européenne SA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 282 z 25.8.2014.


title: Sprawa T-257/16: Postanowienie Sądu z dnia 28 lutego 2017 r. – NM/Rada Europejska (Skarga o stwierdzenie nieważności — Oświadczenie UE–Turcja z dnia 18 marca 2016 r. — Komunikat prasowy — Pojęcie „umowy międzynarodowej” — Określenie tożsamości podmiotu wydającego akt — Zakres tego aktu — Posiedzenie Rady Europejskiej — Spotkanie szefów państw lub rządów państw członkowskich Unii Europejskiej odbywające się w pomieszczeniach Rady Unii Europejskiej — Status przedstawicieli państw członkowskich Unii podczas spotkania z przedstawicielem państwa trzeciego — Artykuł 263 akapit pierwszy TFUE — Brak właściwości)

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/32

         Postanowienie Sądu z dnia 28 lutego 2017 r. – NM/Rada Europejska
   (Sprawa T-257/16) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Oświadczenie UE–Turcja z dnia 18 marca 2016 r. - Komunikat prasowy - Pojęcie „umowy międzynarodowej” - Określenie tożsamości podmiotu wydającego akt - Zakres tego aktu - Posiedzenie Rady Europejskiej - Spotkanie szefów państw lub rządów państw członkowskich Unii Europejskiej odbywające się w pomieszczeniach Rady Unii Europejskiej - Status przedstawicieli państw członkowskich Unii podczas spotkania z przedstawicielem państwa trzeciego - Artykuł 263 akapit pierwszy TFUE - Brak właściwości))
   (2017/C 121/46)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: NM (przedstawiciele: B. Burns, solicitor, P. O’Shea i I. Whelan, barristers)

      Strona pozwana: Rada Europejska (przedstawiciele: K. Pleśniak, Á. de Elera-San Miguel Hurtado i S. Boelaert, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie dotyczące stwierdzenia nieważności umowy, która miała zostać zawarta pomiędzy Radą Europejską a Republiką Turcji w dniu 18 marca 2016 r., zatytułowanej „Oświadczenie UE–Turcja (18 marca 2016)”

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona ze względu na brak właściwości Sądu do jej rozpoznania.

               2)

               Postępowanie w sprawie złożonych przez Królestwo Belgii, Republikę Grecką i Komisję Europejską wniosków o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

               3)

               NM i Rada Europejska pokrywają własne koszty.

               4)

               Królestwo Belgii, Republika Grecka i Komisja pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2016


title: Sprawa C-277/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Łotwa) w dniu 1 czerwca 2012 r. — Vitālijs Drozdovs przeciwko AAS „Baltikums”

text:
               4.8.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Augstākās tiesas Senāts (Łotwa) w dniu 1 czerwca 2012 r. — Vitālijs Drozdovs przeciwko AAS „Baltikums”
   (Sprawa C-277/12)
   2012/C 235/18
   Język postępowania: łotewski

      Sąd krajowy

   Augstākās tiesas Senāts

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vitālijs Drozdovs

      Strona pozwana: AAS „Baltikums”

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy w zakresie kwotowym obowiązkowej ochrony w przypadku uszkodzenia ciała ustalonym w art. 3 dyrektywy Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. — pierwszej dyrektywy w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (1) oraz w art. 1 i 2 drugiej dyrektywy Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych (2) mieści się zadośćuczynienie za krzywdę?

               2)

               W razie odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze, czy wykładni art. 3 dyrektywy Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. — pierwszej dyrektywy w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności oraz art. 1 i 2 drugiej dyrektywy Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych należy dokonywać w ten sposób, że stoją one na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego, na podstawie którego zakres odpowiedzialności cywilnej w tym państwie — maksymalna kwota zadośćuczynienia za szkody niematerialne (krzywdę) — zostaje ograniczony poprzez ustanowienie limitu, który jest istotnie niższy od limitu odpowiedzialności ubezpieczyciela w dyrektywach i ustawie?

      (1)  Dz.U. L 103, s. 1

      (2)  Dz.U. L 8, s. 17


title: Sprawa T-285/15: Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2015 r. – Syria Steel i Al Buroj Trading/Rada

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/56

         Skarga wniesiona w dniu 29 maja 2015 r. – Syria Steel i Al Buroj Trading/Rada
   (Sprawa T-285/15)
   (2015/C 302/72)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Syria Steel SA (Homs, Syria); Al Buroj Trading (Damaszek, Syria) (przedstawiciele: V. Davies, solicitor, T. Eicke, QC)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Skarżący wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2013/255/WPZiB z dnia 31 maja 2013 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 147, s. 14), ze zmianami, lub decyzji wykonawczej Rady (WPZiB) 2015/383 z dnia 6 marca 2015 r. w sprawie wykonania decyzji 2013/255/WPZiB dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (Dz.U. L 64, s. 41) w zakresie w jakim dotyczą one skarżących;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 36/2012 z dnia 18 stycznia 2012 r. w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii oraz uchylające rozporządzenie (UE) nr 442/2011 (Dz.U. L 16, s. 1), ze zmianami, lub rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2015/375 z dnia 6 marca 2015 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (Dz.U. L 64, s. 10) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżących;

               —

               zasądzenie od Unii Europejskiego na rzecz skarżących odszkodowania,

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący braku podstawy prawnej dla zastosowania wobec skarżących środków ograniczających lub oczywistego błędu w ocenie, gdyż między skarżącymi a osobami lub podmiotami, które Unia planowała w założeniu objąć środkami ograniczającymi, czyli osobami lub podmiotami wspierającymi reżim syryjski lub czerpiącymi z niego korzyści, nie ma żadnych racjonalnych powiązań.

               2.

               Zarzut drugi, w ramach którego skarżący podnoszą, że zaskarżone decyzje i rozporządzenia Rady stanowią naruszenie ich praw podstawowych, których ochrona wynika z Karty praw podstawowych Unii Europejskiej lub europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka, w tym prawa do dobrej administracji, prawa do obrony, obowiązku uzasadnienia i domniemania niewinności, prawa do skutecznego środka prawnego i sprawiedliwego procesu, swobody prowadzenia działalności gospodarczej oraz prawa własności.


title: Sprawa C-497/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawie T-81/09 Republika Grecka przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 września 2011 r. przez Republikę Grecką

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/12

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 lipca 2011 r. w sprawie T-81/09 Republika Grecka przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 27 września 2011 r. przez Republikę Grecką
   (Sprawa C-497/11 P)
   2011/C 340/21
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciele: P. Mylonopoulos, K. Boskovits i G. Michailopoulos)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie nieważności wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 13 lipca 2011 r. w sprawie T-81/09, w zakresie w jakim oddalono w nim skargę Republiki Greckiej;

               —

               uwzględnienie skargi wniesionej przez Republikę Grecką w sprawie T-81/09;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Zarzut pierwszy: błędna interpretacja i błędne zastosowanie art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 4253/88 i art. 12 rozporządzenia nr 2064/97 a także art. 54 i 57 rozporządzenia nr 1650/2002 w przedmiocie zakresu uprawnień kontrolnych przyznanych przez Komisję spółkom prywatnym.

               2)

               Zarzut drugi: błędne zastosowanie ogólnej zasady proporcjonalności i braki w uzasadnieniu w odniesieniu do projektu „sieć drogowa w północnej części Krety” z tego względu, że Komisja zastosowała do tego projektu korektę w wysokości 25 % powołując się jedynie na wcześniejszą kontrolę części tego projektu przeprowadzoną przez władze greckie.

               3)

               Zarzut trzeci: błędna interpretacja i błędne zastosowanie art. 2 rozporządzenia nr 2064/97 w odniesieniu do projektu „Kakia Skala” w zakresie w jakim Sąd dokonał oceny prawidłowości przebiegu audytu tego projektu w oparciu o elementy jakościowe.

               4)

               Zarzut czwarty: błędna interpretacja i błędne zastosowanie zasady równego traktowania oferentów i art. 22 ust. 1 dyrektywy 93/37 w odniesieniu do projektów „węzeł Varibobi — Bogiati i Afidnes — węzeł Markopoulo — sekcja 1” a także „Aerino — M. Monastiri”, „M. Monastiri — początek objazdu w Larissie” i „Objazd w Larissie” dlatego, że warunki przewidziane dla postępowania w sprawie zamówienia publicznego były z góry znane wszystkim zainteresowanym i niezbędne dla ekonomiki projektu.

               5)

               Zarzut piąty: brak przeanalizowania podstawowego argumentu Republiki Greckiej dotyczącego warunków postępowania w sprawie zamówienia publicznego na projekty „Aerino — M. Monastiri”, „M. Monastiri — początek objazdu w Larissie” i „Objazd w Larissie” stanowiący naruszenie prawa do obrony i zasady kontradyktoryjności postępowania.


title: Sprawa C-153/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 3 kwietnia 2014 r. – Minister van Buitenlandse Zaken przeciwko K i A

text:
               24.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Raad van State (Niderlandy) w dniu 3 kwietnia 2014 r. – Minister van Buitenlandse Zaken przeciwko K i A
   (Sprawa C-153/14)
   2014/C 194/17
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Raad van State

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca środek odwoławczy: Minister van Buitenlandse Zaken

      Druga strona postępowania: K i A

      Pytania prejudycjalne

               1)

                           a

                           Czy termin „środki dotyczące integracji”, ujęty w art. 7 ust. 2 dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (Dz.U. L 21, s. 12; sprostowanie Dz.U. 2012, L 71 [s. 55]), można interpretować w ten sposób, że właściwe organy państwa członkowskiego mogą wymagać od osoby należącej do rodziny członka rodziny rozdzielonej, by wykazała, że dysponuje ona znajomością języka urzędowego tego państwa członkowskiego na poziomie odpowiadającym poziomowi A1 europejskiego systemu opisu kształcenia językowego oraz podstawową wiedzą o społeczeństwie tego państwa członkowskiego, przed udzieleniem tej osobie zezwolenia na wjazd i pobyt?

                           b

                           Czy dla odpowiedzi na to pytanie ma znacznie – także w świetle kryterium proporcjonalności określonego w zielonej księdze Komisji Europejskiej z dnia 15 listopada 2011 r. (1) w sprawie prawa do łączenia rodzin – że regulacja krajowa obejmująca wymóg wspomniany w pytaniu 1.a przewiduje, iż o ile osoba należąca do rodziny nie wykazała, że ze względu na niepełnosprawność umysłową lub fizyczną trwale nie jest w stanie przystąpić do egzaminu z integracji obywatelskiej, wniosek o zezwolenie na wjazd i pobyt nie jest oddalany tylko w przypadku łącznego wystąpienia szczególnych okoliczności indywidualnych pozwalających na założenie, że osoba ta trwale nie jest w stanie uczynić zadość środkom dotyczącym integracji?

               2)

               Czy przy uwzględnieniu kryterium proporcjonalności określonego we wspomnianej zielonej księdze cel dyrektywy 2003/86/WE, a w szczególności jej art. 7 ust. 2, stoi na przeszkodzie temu, by koszty związane z egzaminem, którego przedmiotem jest ocena, czy osoba należąca do rodziny czyni zadość wspomnianym środkom dotyczącym integracji, wynosiły 350 EUR za każdorazowe podejście do egzaminu, a jednorazowy koszt pakietu przygotowującego do egzaminu wynosił 110 EUR?

      (1)  COM(2011) 735 wersja ostateczna.


title: Sprawa C-322/08: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/83/WE — Brak transpozycji w przepisanym terminie)

text:
               4.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 153/16

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 14 maja 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-322/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/83/WE - Brak transpozycji w przepisanym terminie)
   2009/C 153/30
   Język postępowania: szwedzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Condou-Durande i J. Enegren, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji (przedstawiciel: S. Johannesson, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Nieustanowienie w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony (Dz. U. L 304, s. 12).

      Sentencja

               1)

               Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu dostosowania się do dyrektywy Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Szwecji zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 223 z 30.8.2008


title: Sprawa T-399/07: Skarga wniesiona w dniu 31 października 2007 r. — Basell Polyolefine przeciwko Komisji

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/43

         Skarga wniesiona w dniu 31 października 2007 r. — Basell Polyolefine przeciwko Komisji
   (Sprawa T-399/07)
   (2007/C 315/81)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Basell Polyolefine GmbH (Wesseling, Niemcy) (przedstawiciele: D. Seeliger, E. Wagner i I. Liebach, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 23 sierpnia 2007 r.;

               —

               ewentualnie, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 23 sierpnia 2007 r. w zakresie, w jakim skarżącej odmówiono także częściowego dostępu do dokumentów oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji z dnia 23 sierpnia 2007 r. w sprawie odmowy przyznania skarżącej dostępu do dokumentów Komisji dotyczących decyzji w sprawie COMP/E-2/37.857 — Nadtlenki organiczne.
   W pierwszej kolejności skarżąca wskazuje na naruszenie art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 (1). Skarżąca stwierdza, że jako osoba prawna z siedzibą w państwie członkowskim ma ona prawo dostępu do dokumentów Komisji, które na podstawie art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 odnosi się również do dokumentów uzyskanych w ramach postępowania w zakresie prawa konkurencji.
   Skarżąca wskazuje również na naruszenie art. 4 ust. 2 tiret pierwsze i trzecie rozporządzenia nr 1049/2001 w związku z tym, że dostęp do dokumentów nie naruszałby podlegających ochronie interesów handlowych, a obecnie nie jest prowadzone żadne dochodzenie w sprawie spornego kartelu. Podnosi ona ponadto, że nadrzędny interes publiczny uzasadnia ujawnienie żądanych dokumentów.
   Skarżąca dodaje, że odmowa dostępu do żądanych dokumentów narusza art. 255 ust. 1 WE. Decyzja ta narusza także art. 6 ust. 2 UE w związku z art. 42 Karty Praw Podstawowych UE.
   Skarżąca wskazuje następnie na naruszenie art. 4 ust. 6 w związku z art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ ma ona prawo przynajmniej do częściowego dostępu do żądanych dokumentów. Powyższe przepisy zostały naruszone również z tego powodu, że Komisja nie wywiązała się z ciążącego na niej obowiązku konkretnego i indywidualnego rozpatrzenia każdego dokumentu.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, str. 43).


title: Sprawa T-186/05: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 sierpnia 2007 r. — SELEX Sistemi Integrati przeciwko Komisji (Skarga o odszkodowanie — Odpowiedzialność pozaumowna — Konkurencja — Decyzja Komisja w sprawie oddalenia skargi złożonej do niej na podstawie art. 82 WE — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna i w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej — Rzeczywiste poniesienie szkody)

text:
               20.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 247/34

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 sierpnia 2007 r. — SELEX Sistemi Integrati przeciwko Komisji
   (Sprawa T-186/05) (1)

   (Skarga o odszkodowanie - Odpowiedzialność pozaumowna - Konkurencja - Decyzja Komisja w sprawie oddalenia skargi złożonej do niej na podstawie art. 82 WE - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna i w części oczywiście pozbawiona podstawy prawnej - Rzeczywiste poniesienie szkody)
   (2007/C 247/56)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: SELEX Sistemi Integrati SpA, dawniej Alenia Marconi Systems SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Sciaudone)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Bouquet, L. Visaggio i F. Amato, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Żądanie odszkodowania za szkodę rzekomo poniesioną przez skarżącą w następstwie decyzji Komisji z dnia 12 lutego 2004 r., oddalającej skargę złożoną do niej przez skarżącą w niniejszym postępowaniu, dotyczącą rzekomego naruszenia przez Eurocontrol postanowień traktatu WE w dziedzinie konkurencji.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona jako niedopuszczalna, a w części oddalona jako oczywiście pozbawiona podstawy prawnej.

               2)

               SELEX Sistemi Integrati SpA pokrywa koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 217 z 3.9.2005.


title: Sprawa T-411/09: Postanowienie Sądu z dnia 12 stycznia 2011 r. — Ioannis Terezakis przeciwko Komisji Europejskiej (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Odmowa dostępu do części dokumentów — Zastąpienie zaskarżonej decyzji w trakcie postępowania — Odmowa wyciągnięcia wniosków — Umorzenie postępowania)

text:
               26.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/26

         Postanowienie Sądu z dnia 12 stycznia 2011 r. — Ioannis Terezakis przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa T-411/09) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Odmowa dostępu do części dokumentów - Zastąpienie zaskarżonej decyzji w trakcie postępowania - Odmowa wyciągnięcia wniosków - Umorzenie postępowania)
   2011/C 63/51
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ioannis Terezakis (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: początkowo B. Lombart, następnie P. Synoikis, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn i C. ten Dam, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 3 sierpnia 2009 r. odmawiającej skarżącej dostępu do niektórych części i do załączników określonych pism wymienionych pomiędzy Europejskim Urzędem ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz greckim ministerstwem ds. finansów dotyczących możliwych nadużyć podatkowych w związku z budową Międzynarodowego portu lotniczego w Atenach, Spacie (Grecja).

      Sentencja

               1)

               Nie ma już konieczności orzekania w przedmiocie skargi.

               2)

               Każda ze stron ponosi swoje własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa T-220/07: Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2007 r. — Transports Schiocchet — Excursions przeciwko Komisji

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/40

         Skarga wniesiona w dniu 18 czerwca 2007 r. — Transports Schiocchet — Excursions przeciwko Komisji
   (Sprawa T-220/07)
   (2007/C 199/76)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Transports Schiocchet — Excursions (Beuvillers, Francja) (przedstawiciel: D. Schönberger, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Komisji z uwagi na naruszenie praw podstawowych skarżącej przewidzianych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 517/72 z dnia 20 marca 1972 r.;

               —

               stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej Komisji z uwagi na naruszenie praw podstawowych skarżącej od dnia wejścia w życie rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r.;

               —

               zasądzenie od Komisji, na wskazanych powyżej podstawach, na rzecz skarżącej kwoty w wysokości 50 723 808,39 EUR lub każdej innej, również wyższej, kwoty ustalonej przez biegłego tytułem naprawienia poniesionej szkody, wraz z odsetkami za zwłokę w wysokości 8 % w skali rocznej od dnia wydania wyroku w sprawie do dnia zapłaty;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania;

               —

               zastrzeżenie na rzecz skarżącej wszelkich roszczeń, żądań i środków prawnych.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wniosła niniejszą skargę z tytułu odpowiedzialności pozaumownej o naprawienie szkody jaką miałaby ponieść w wyniku przyjęcia przez Komisję decyzji 89/524/EWG z dnia 7 września 1989 r. dotyczącej sporu między Luksemburgiem i Francją w przedmiocie regularnych wyspecjalizowanych usług przewozu osób między tymi państwami (1), która była przedmiotem skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej przez skarżącą i oddalonej wyrokiem Trybunału z dnia 16 kwietnia 1991 r. w sprawie C-354/89 Schiocchet przeciwko Komisji (2) jak też w wyniku przyjęcia rozporządzenia Rady (EWG) nr 684/92 z dnia 16 marca 1992 r. w sprawie wspólnych zasad międzynarodowego przewozu osób autokarem i autobusem (3).
   W swojej skardze skarżąca podnosi, że przyjmując rzeczone akty instytucje wspólnotowe naruszyły przysługujące jej prawa podstawowe z uwagi na konwalidację niezgodnej z prawem sytuacji, w jakiej znajdowali się jej konkurenci na rynku przewozów autokarowych między Luksemburgiem i Francją prowadzący swoją działalność bez uprzednich zezwoleń.

      (1)  Dz.U. L 272, str. 18.

      (2)  Rec. 1991, str. I-01775.

      (3)  Dz.U. L 74, str. 1.


title: Sprawa C-50/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte (Włochy) w dniu 3 lutego 2014 r. — CASTA i in. przeciwko A.S.L. di Ciriè, Chivasso e Ivrea (ASL TO4) i Regione Piemonte

text:
               29.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte (Włochy) w dniu 3 lutego 2014 r. — CASTA i in. przeciwko A.S.L. di Ciriè, Chivasso e Ivrea (ASL TO4) i Regione Piemonte
   (Sprawa C-50/14)
   2014/C 93/33
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Piemonte

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Consorzio Artigiano Servizio Taxi e Autonoleggio (CASTA), Galati Lucimorto Roberto — Autonoleggio Galati, Seren Bernardone Guido — Autonoleggio Seren Guido

      Strona pozwana: Azienda Sanitaria Locale di Ciriè, Chivasso e Ivrea (ASL T04), Regione Piemonte

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo Unii w dziedzinie zamówień publicznych — a mianowicie ogólne zasady wolnej konkurencji, niedyskryminacji, przejrzystości i proporcjonalności, jako że przedmiotem niniejszej sprawy są zamówienia objęte wyłączeniem — stoi na przeszkodzie przepisowi prawa krajowego pozwalającemu na bezpośrednie udzielanie zamówień na usługi transportu medycznego stowarzyszeniom wolontariatu, zorganizowanym głównie w oparciu o nieodpłatne świadczenia i w wypadku rzeczywistego zwrotu kosztów?

               2)

               W przypadku uznania, że rozpatrywany sposób udzielenia zamówienia publicznego jest zgodny z prawem wspólnotowym, czy konieczne jest wcześniejsze porównanie ofert pochodzących od większej liczby jednorodnych podmiotów (ewentualnie także wspólnotowych) uprawnionych do bezpośredniego uzyskania zamówienia, w celu ograniczenia ryzyka poniesienia niepotrzebnych lub nieracjonalnych kosztów, i czy zatem w taki sposób należy interpretować przepis prawa krajowego, który pozwala na bezpośrednie udzielenie zamówienia?

               3)

               W przypadku uznania, że rozpatrywany sposób udzielenia zamówienia publicznego jest zgodny z prawem wspólnotowym, czy stowarzyszenia wolontariatu, którym bezpośrednio udzielono zamówienia muszą być objęte szczegółowymi ograniczeniami procentowymi w zakresie równoległego dostępu do rynku, i czy zatem w taki sposób należy interpretować przepis prawa krajowego, który przewiduje, że działalność gospodarcza tych stowarzyszeń musi mieć charakter uboczny?


title: Sprawa C-459/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 2 czerwca 2016 r. w sprawach połączonych od T-426/10 do T-429/10 i od T-438/12 do T-441/12, Moreda-Riviere Trefilerías i in./Komisja, wniesione w dniu 12 sierpnia 2016 r. przez Trenzas y Cables de Acero PSC, S.L.

text:
               24.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 392/17

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 2 czerwca 2016 r. w sprawach połączonych od T-426/10 do T-429/10 i od T-438/12 do T-441/12, Moreda-Riviere Trefilerías i in./Komisja, wniesione w dniu 12 sierpnia 2016 r. przez Trenzas y Cables de Acero PSC, S.L.
   (Sprawa C-459/16 P)
   (2016/C 392/21)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Trenzas y Cables de Acero PSC, S.L. (przedstawiciele: F. González Díaz, A. Tresandi Blanco, V. Romero Algarra, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku wydanego przez Sąd w dniu 2 czerwca 2016 r. w sprawach od T-438/12 do T-441/12, a w szczególności w sprawie T-428/10, Trenzas y Cables de Acero PSC/Komisja Europejska;

               —

               obciążenie Komisji kosztami związanymi z postępowaniem w obu instancjach

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa przyjmując nieprawidłowe kryterium prawne i uznając, że Tycsa PSC stanowiła wraz z MRT jedną jednostkę gospodarczą ze względu na to, że Trenzas y Cables, spółka, która całkowicie kontrolowała spółkę Tycsa PSC, przestała istnieć, a MRT nie jest następcą prawnym spółki Trenzas y Cables.

               2.

               Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa przy stosowaniu odpowiedniego kryterium prawnego oraz uchybić obowiązkowi uzasadnienia ze względu na to, że nie wyjaśnił przyczyn, dla których oświadczeniom złożonym pod przysięgą przez dyrektorów generalnych spółki Tycsa PSC brak jest podstaw do uznania ich za istotną pod względem prawnym przesłankę istnienia jednej jednostki gospodarczej.

               3.

               Sąd miał dokonać nieprawidłowej kwalifikacji okoliczności związanej z wrażeniem odnoszonym przez konkurentów uznając wrażenie to za dodatkową, a zatem – istotną pod względem prawnym – przesłankę służącą wykazaniu istnienia jednostki gospodarczej składającej się ze spółek Tycsa PSC i GSW oraz spółek zależnych GSW.

               4.

               Sąd miał dokonać nieprawidłowej kwalifikacji okoliczności faktycznej polegającej na występowaniu tych samych osób wśród personelu spółek Tycsa PSC, GSW oraz spółek zależnych GSW, uznając tę okoliczność za dodatkową, a zatem – istotną pod względem prawnym – przesłankę służącą wykazaniu istnienia jednostki gospodarczej składającej się z tych spółek.

               5.

               Sąd miał dokonać nieprawidłowej kwalifikacji okoliczności polegającej na odbyciu przez spółkę Trenzas spotkania z konkurentem, uznając tę okoliczność za dodatkową przesłankę służącą wykazaniu tego, że spółka Tycsa PSC stanowi część jednostki gospodarczej, której spółką dominującą jest GSW.

               6.

               Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa przy ocenie materiału dowodowego, a w każdym razie uchybił obowiązkom spoczywającym na nim w zakresie sprawowanej kontroli sądowej oddalając przedstawiony przez skarżącą argument, zgodnie z którym nie należała ona do jednostki gospodarczej, na którą składały się spółki Trenzas y Cables i GSW, nie podejmując nawet próby oceny materiału dowodowego przedstawionego w celu obalenia domniemania wywierania decydującego wpływu.

               7.

               Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa związanego z przysługującym skarżącej prawem do obrony uznając, że w zakresie, w jakim Komisja oparła swą ocenę zdolności płatniczej skarżącej na okolicznościach znanych tej skarżącej i przez nią przedstawionych, instytucja ta uwzględniła przysługujące tej skarżącej prawo do bycia wysłuchaną.

               8.

               Sąd miał dopuścić się naruszenia prawa przy ocenie materiału dowodowego, a w każdym razie w nieprawidłowy sposób wykonał uprawnienia przysługujące mu w dziedzinie kontroli sądowej, a także – miał dopuścić się naruszenia prawa ze względu na uchybienie obowiązkowi uzasadnienia oraz, wreszcie, naruszenia prawa polegającego na przeinaczeniu materiału dowodowego dotyczącego możliwości uzyskania przez skarżącą finansowania zewnętrznego.

               9.

               Sąd miał się dopuścić naruszenia prawa przy ocenie materiału dowodowego, a w każdym razie – nie skorzystał z przysługującego mu nieograniczonego prawa orzekania ze względu na uznanie, że skarżąca nie przekazała Komisji informacji koniecznej do dokonania oceny wielkości majątku jej udziałowców; ponadto Sąd miał uchybić obowiązkowi uzasadnienia ze względu na nieprzedstawienie przyczyn, dla których powołane przez skarżącą sprawozdania sporządzone przez firmę Deloitte miały nie mieć mocy dowodowej.


title: Sprawa C-273/04: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 października 2007 r. — Rzeczpospolita Polska przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Decyzja Rady 2004/281/WE — Wspólna polityka rolna — Akt dotyczący warunków przystąpienia do Unii Europejskiej — Dostosowanie — Naruszenie zasady niedyskryminacji)

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 23 października 2007 r. — Rzeczpospolita Polska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-273/04) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Decyzja Rady 2004/281/WE - Wspólna polityka rolna - Akt dotyczący warunków przystąpienia do Unii Europejskiej - Dostosowanie - Naruszenie zasady niedyskryminacji)
   (2007/C 315/03)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: T. Nowakowski, E. Ośniecka-Tamecka, M. Szpunar, B. Majczyna, K. Rokicka i I. Niemirka, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: Republika Łotewska (przedstawiciele: A. Zikmane i E. Balode-Buraka, pełnomocnicy, Republika Litewska (przedstawiciel: D. Kriaučiūnas, pełnomocnik), Republika Węgierska (przedstawiciele: P. Gottfried i R. Somssich, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Ruggeri Laderchi, K. Zieleśkiewicz i F. Florindo Gijón, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. van Rijn, A. Stobiecka-Kuik i L. Visaggio, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 5 decyzji Rady 2004/281/WE z dnia 22 marca 2004 r. zmieniającej [dostosowującej] akt dotyczący warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej w następstwie reformy wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 93, str. 1) — Naruszenie zasady niedyskryminacji, równego traktowania i dobrej wiary
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Łotewska, Republika Litewska i Republika Węgierska oraz Komisja Wspólnot Europejskich pokrywają koszty własne.

      (1)  Dz.U. C 239 z 25.9.2004.


title: Sprawa T-168/05: Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2005 r. przez Arkema przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/28

         Skarga wniesiona w dniu 25 kwietnia 2005 r. przez Arkema przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-168/05)
   (2005/C 171/47)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 25 kwietnia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga spółki Arkema z siedzibą w Paryżu (Francja), reprezentowanej przez adwokata M. Debroux, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu:

               —

               o stwierdzenie nieważności artykułów 1 lit. d), 2 lit. c) i 4 pkt 9) decyzji Komisji C(2004) 4876 ostatecznej z dnia 19 stycznia 2005 r. w zakresie, w jakim dotyczą one Elf Aquitaine i nakładają na nią grzywnę, ze względu na naruszenie prawa oraz istotnych wymogów proceduralnych, a w związku z tym o zmianę art. 2 lit. c) i d) decyzji w zakresie, w jakim nakłada na Arkema zbyt wysoką grzywnę i o ustalenie niższego jej wymiaru;

               —

               ewentualnie o zmianę art. 2 lit. c) i d) decyzji w zakresie, w jakim nakładają one na Arkema i Elf Aquitaine zbyt wysoką grzywnę i o jej obniżenie

               —

               w obydwu przypadkach obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W zaskarżonej decyzji Komisja po pierwsze nałożyła na skarżącą oraz jej spółkę dominującą Elf Aquitaine SA solidarnie i łącznie i po drugie na skarżącą samodzielnie grzywnę w wysokości odpowiednio 45 000 000 EUR i 13 500 000 EUR z tytułu udziału wraz z innymi przedsiębiorstwami w porozumieniu dotyczącym sektora kwasu monochlorooctowego.
   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi po pierwsze, że Komisja kilkakrotnie naruszyła prawo przypisując działania strony skarżącej, których znaczenie i klasyfikacja nie są kwestionowane, Elf Aquitaine. W ten sposób Komisja naruszyła zasady dotyczące odpowiedzialności spółki dominującej za działania spółki zależnej ustanawiając de facto niewzruszalne domniemanie odpowiedzialności wywodząc je z faktu posiadania przez spółkę dominującą większości udziałów w jej spółce zależnej i w związku z tym nie wykazując, w jakim stopniu spółka dominująca brała rzeczywiście udział w tych działaniach. Zdaniem strony skarżącej to niewzruszalne domniemanie stanowi naruszenie zasady prawnej i handlowej autonomii spółki zależnej, zasady osobistej odpowiedzialności za naruszenia prawa konkurencji oraz zasady niedyskryminacji przedsiębiorstw na podstawie kryterium ich organizacji prawnej. Ponadto strona skarżąca podnosi, że Komisja nie dopełniła istotnych wymogów proceduralnych ponieważ nie przedstawiła żadnego uzasadnienia dla zastosowania niewzruszalnego domniemania.
   Po drugie strona skarżąca podnosi, że nałożona na nią grzywna jest zbyt wysoka, nieproporcjonalna i dyskryminująca. W uzasadnieniu tego twierdzenia strona skarżąca powołuje się na naruszenie zasady proporcjonalności w odniesieniu do określania początkowej kwoty grzywny, czynników służących określeniu grzywny na poziomie dostatecznie zniechęcającym oraz w odniesieniu do określenia mnożnika w związku z okresem trwania naruszenia.
   Ewentualnie strona skarżąca podnosi, że w przypadku gdyby Elf Aquitaine nie miała zostać zwolniona z grzywny podniesiony przez nią zarzut naruszenia zasady proporcjonalności jest wciąż zasadny. Dodatkowo strona skarżąca wskazuje, że dokonując obliczeń Komisja uwzględniła obrót Arkemy dwukrotnie, orzekając w związku z tym podwójną sankcję z tego samego tytułu.


title: Sprawa T-462/12: Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – Pilkington Group/Komisja (Konkurencja — Postępowanie administracyjne — Europejski rynek szkła samochodowego — Publikacja decyzji stwierdzającej naruszenie art. 81 WE — Oddalenie wniosku o poufne potraktowanie danych, które miałyby być objęte tajemnicą handlową — Obowiązek uzasadnienia — Poufność — Uzasadnione oczekiwania)

text:
               14.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 302/42

         Wyrok Sądu z dnia 15 lipca 2015 r. – Pilkington Group/Komisja
   (Sprawa T-462/12) (1)

   ((Konkurencja - Postępowanie administracyjne - Europejski rynek szkła samochodowego - Publikacja decyzji stwierdzającej naruszenie art. 81 WE - Oddalenie wniosku o poufne potraktowanie danych, które miałyby być objęte tajemnicą handlową - Obowiązek uzasadnienia - Poufność - Uzasadnione oczekiwania))
   (2015/C 302/54)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pilkington Group (St Helens, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Scott, S. Wisking, K. Fountoukakos-Kyriakakos, solicitors i C. Puech Baron, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Kellerbauer, P. Van Nuffel i G. Meessen, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2012) 5718 final z dnia 6 sierpnia 2012 r. w przedmiocie oddalenia wniosku o poufne potraktowanie złożonego przez Pilkington Group Ltd na podstawie art. 8 decyzji przewodniczącego Komisji Europejskiej 2011/695/UE z dnia 13 października 2011 r. w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji (sprawa COMP/39.125 – Szkło samochodowe)

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2012) 5718 final z dnia 6 sierpnia 2012 r. w przedmiocie oddalenia wniosku o poufne potraktowanie złożonego przez Pilkington Group Ltd na podstawie art. 8 decyzji przewodniczącego Komisji Europejskiej 2011/695/UE z dnia 13 października 2011 r. w sprawie funkcji i zakresu uprawnień urzędnika przeprowadzającego spotkanie wyjaśniające w niektórych postępowaniach z zakresu konkurencji (sprawa COMP/39.125 – Szkło samochodowe) w zakresie, w jakim dotyczy ona wniosku Pilkington Group Ltd dotyczącego motywu 115 decyzji C(2008) 6815 z dnia 12 listopada 2008 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Pilkington Group zostaje obciążona kosztami.

      (1)  Dz.U. C 379 z 8.12.2012.


title: Sprawa T-549/14: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2014 r. – Lidl Stiftung przeciwko OHIM – Horno del Espinar (Castello)

text:
               6.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 351/15

         Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2014 r. – Lidl Stiftung przeciwko OHIM – Horno del Espinar (Castello)
   (Sprawa T-549/14)
   2014/C 351/17
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Lidl Stiftung & Co. KG (Neckarsulm, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Wolter, M. Kefferpütz i A. Marx)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Horno del Espinar, SL (El Espinar, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 22 kwietnia 2014 r. w sprawach połączonych R 1233/2013-2 i R 1258/2013-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Castello” dla towarów z klas 29, 30 i 31 – zgłoszenie nr 6 8 19  973

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Horno del Espinar, SL

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Liczne wcześniejsze, wspólnotowy i krajowe, znaki towarowe zawierające między innymi element słowny „Castelló”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uwzględnienie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-278/14: Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2014 r. – Dairek Attoumi przeciwko OHIM – Diesel (Pasek)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/34

         Skarga wniesiona w dniu 27 kwietnia 2014 r. – Dairek Attoumi przeciwko OHIM – Diesel (Pasek)
   (Sprawa T-278/14)
   2014/C 253/49
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Mansour Dairek Attoumi (Badalona, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Manresa Medina i J.M. Manresa Medina)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Diesel SpA (Breganze, Włochy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               przywrócenie sprawy do etapu postępowania, w którym CD i faktury zostały przekazane stronie skarżącej, poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 18 lutego 2014 r. w sprawie R 855/2012-3; w przeciwnym wypadku

               —

               przywrócenie sprawy do stanu, w jakim znajdowała się tuż przed wydaniem decyzji przez Izbę Odwoławczą, poprzez stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i zawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania sądowego wszczętego przez właściciela niniejszego wzoru wspólnotowego wobec międzynarodowego znaku towarowego nr 608 499; w przeciwnym wypadku

               —

               uwzględnienie niniejszej skargi poprzez stwierdzenie, że strona wnosząca o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego nie wykazała używania swojego znaku, i w konsekwencji oddalenie wniosku o unieważnienie z tego właśnie względu; w przeciwnym wypadku

               —

               uwzględnienie niniejszej skargi poprzez oddalenie wniosku o unieważnienie ba podstawie przedstawionych argumentów;

               —

               wszystko to, obciążając stronę pozwaną i ewentualnie interwenienta popierającego jej żądania kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: Przedstawienie paska z elementem słownym „DIESEL” – zarejestrowany wzór wspólnotowy nr 1044150-0003

      Właściciel wzoru wspólnotowego: Strona skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego: Diesel SpA

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru: Słowne wspólnotowe i międzynarodowe znaki towarowe „DIESEL” zarejestrowane dla klas3, 9, 14, 16, 18, 24 i 25

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Uwzględnienie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               Nieprzekazanie stronie skarżącej CD z fakturami;

               —

               Niezawieszenie postępowania;

               —

               Strona skarżąca jest właścicielem hiszpańskiego znaku towarowego nr 2 585 042 „S.D.D. SUPER DIESEL DAIREK”;

               —

               Inny dowód używania przedstawiony przez stronę wnoszącą o unieważnienie prawa do wzoru nie byłby wystarczający;

               —

               Różnice między oznaczeniami.


title: Sprawa C-242/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 17 marca 2015 r. w sprawie T-89/09 Pollmeier Massivholz GmbH & Co. KG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 27 maja 2015 r. przez Land Hessen

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/30

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 17 marca 2015 r. w sprawie T-89/09 Pollmeier Massivholz GmbH & Co. KG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 27 maja 2015 r. przez Land Hessen
   (Sprawa C-242/15 P)
   (2015/C 236/41)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Land Hessen (pełnomocnicy: U. Soltész, A. Richter, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Pollmeier Massivholz GmbH & Co. KG, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 17 marca 2015 r. w sprawie T-89/09 w zakresie, w jakim została w nim stwierdzona nieważność decyzji Komisji K(2008)6017 wersja ostateczna z dnia 21 października 2008, Pomoc państwa N 512/2007 – Niemcy, Abalon Hardwood GmbH;

               —

               oddalenie skargi w całości;

               —

               obciążenie Pollmeier Massivholz GmbH & Co. KG kosztami postępowania przed Sądem i Trybunałem poniesionymi przez wnoszącego odwołanie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi łącznie cztery zarzuty:

               1.

               W zarzucie pierwszym wnoszący odwołanie wskazuje, że Sąd naruszył prawo, błędnie interpretując zakres uznania przysługujący Komisji. Ustalenie wartości pomocy udzielonej w formie gwarancji stanowi ekonomicznie złożoną kwestię, która podlega uznaniu Komisji. Podczas wieloletniej praktyki decyzyjnej Komisja korzystała z tego zakresu uznania w ten sposób, że obliczała wartość pomocy udzielonej w formie gwarancji niemieckich krajów związkowych zgodnie z wytycznymi niemieckich urzędów jako 0,5 % wartości gwarancji. Późniejsze wydanie komunikatu w sprawie gwarancji z 2000 r. nie może w tym względzie nic zmienić.

               2.

               Ponadto Sąd nie uwzględnił (zarzut drugi) tego, że pojęcie pomocy z art. 107 TFUE jest pojęciem obiektywnym, na które zatwierdzenie przez Komisję nie może mieć wpływu. Wartość pomocy udzielonej w formie gwarancji nie może ulec zmianie poprzez zatwierdzenie systemu pomocy. Ma to szczególne znaczenie w przypadku pomocy de minimis, ponieważ nie spełnia ona hipotezy art. 107 TFUE i dlatego nie może być przedmiotem decyzji zatwierdzającej Komisji.

               3.

               W zarzucie trzecim wnoszący odwołanie podnosi naruszenie zasady równości. Obliczanie wartości pomocy udzielonej w formie gwarancji na podstawie zatwierdzonych i niezatwierdzonych systemów pomocy dotyczy w sensie rzeczowym tego samego, co zostało potraktowane w różny sposób bez obiektywnego uzasadnienia. Ponadto Sąd naruszył prawo przez to, że przy zastosowaniu metody 0,5 % błędnie rozróżnił gwarancje na te udzielone przed i po wydaniu komunikatu w sprawie gwarancji z 2000 r. Praktyka Komisji w stosunku do Niemiec jest jednak w niniejszym przypadku bardziej szczegółowa niż ogólny komunikat w sprawie gwarancji, ponadto kwestionowana w tej sprawie metoda obliczenia byłaby dopuszczalna nawet wtedy, gdyby należało ją ocenić według kryteriów komunikatu w sprawie gwarancji z 2000 r.

               4.

               W zarzucie czwartym wnoszący odwołanie podnosi wreszcie naruszenie prawa przy ocenie zasad pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań. Oczekiwanie Land Hessen w stosunku do Komisji, która w swojej wieloletniej praktyce decyzyjnej zaakceptowała, a nawet w swoim piśmie z 1998 r. wyraźnie potwierdziła stosowanie metody 0,5 %, zasługuje na ochronę. Co więcej Komisja nie zakwestionowała metody 0,5 % podczas procedury szczegółowej kontroli obejmującej heskie wytyczne w sprawie gwarancji.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 158 z 21.6.2008 .

text:
               5.7.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/1

         (2008/C 171/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 158 z 21.6.2008.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 142 z 7.6.2008.

      Dz.U. C 128 z 24.5.2008.

      Dz.U. C 116 z 9.5.2008.

      Dz.U. C 107 z 26.4.2008.

      Dz.U. C 92 z 12.4.2008.

      Dz.U. C 79 z 29.3.2008.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa C-55/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 1 lutego 2017 r. – Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato/Vodafone Omnitel NV

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/21

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 1 lutego 2017 r. – Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato/Vodafone Omnitel NV
   (Sprawa C-55/17)
   (2017/C 239/27)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato

      Druga strona postępowania: Vodafone Omnitel NV

      Pytania prejudycjalne
       (1)

               1)

               Czy art. 8 i 9 dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. (2) stoją na przeszkodzie takiej wykładni odpowiednich krajowych przepisów transponujących (ustanowionych, odpowiednio, przez art. 24 i 25 kodeksu konsumenta), zgodnie z którą uznaje się, że podlega zakwalifikowaniu jako „bezprawny nacisk” i, zatem, jako „agresywna praktyka handlowa” mogąca „w istotny sposób” ograniczyć swobodę wyboru lub postępowania przeciętnego konsumenta takie zachowanie operatora telefonicznego, które polega na braku poinformowania [konsumenta] o zamieszczeniu na karcie SIM określonych usług telefonicznych (np. usługa automatycznej sekretarki lub dostępu do Internetu), szczególnie w sytuacji, w której samemu operatorowi telefonicznemu nie zostaje przypisane żadne rzeczywiste, dodatkowe i odmienne zachowanie?

               2)

               Czy pkt 29 załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE […] należy interpretować w ten sposób, że „dostawa niezamówiona” ma miejsce wtedy, kiedy operator telefonii komórkowej żąda od swojego klienta wynagrodzenia za usługę automatycznej sekretarki lub dostępu do Internetu i to w sytuacji charakteryzującej się tym, że:

                           —

                           operator telefoniczny, w momencie zawierania umowy telefonii ruchomej, zaniechał poprawnego poinformowania konsumenta o okoliczności, że usługi automatycznej sekretarki i dostępu do Internetu zostały zamieszczone na kacie SIM z takim skutkiem, że konsument może potencjalne korzystać z rzeczonych usług bez dokonywania ustawień ad hoc (setting);

                           —

                           w celu faktycznego skorzystania z tych usług konsument musi jednak wykonać konieczne do tego operacje (na przykład, wybrać numer automatycznej sekretarki w telefonie lub wprowadzić polecenia, które pozwalają na połączenie z Internetem);

                           —

                           operatorowi nie można niczego zarzucić jeżeli chodzi o tryb techniczny i operacyjny, za pośrednictwem których konsument faktycznie korzysta z tych usług, ani w odniesieniu do nieodłącznych takim trybom informacji i cen samych usług, ale przypisane mu zostaje jedynie wspomniane zaniechanie poinformowania [konsumenta] o zamieszczeniu usług na karcie SIM?

               3)

               Czy ratio dyrektywy „ogólnej” 2005/29/WE, jakim jest „sieć zabezpieczeń” dla ochrony konsumentów, a także motyw 10 i art. 3 ust. 4 tej samej dyrektywy 2005/29/WE, stoją na przeszkodzie uregulowaniu prawa krajowego, które przywraca ocenę poszanowania szczególnych obowiązków przewidzianych przez dyrektywę sektorową 2002/22/WE (3) w ochronie użytkowników, w ramach zastosowania dyrektywy ogólnej 2005/29/WE w przedmiocie nieuczciwych praktyk handlowych, wyłączając w konsekwencji interwencję urzędu właściwego do zwalczania naruszenia dyrektywy sektorowej w każdym przypadku, kiedy możliwe jest także ustalenie wystąpienia nieuczciwej praktyki handlowej?

               4)

               Czy zasadę szczególności usankcjonowaną przez art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE należy rozumieć jako zasadę regulującą stosunków pomiędzy porządkami prawnymi (porządek prawny ogólny i porządek prawny sektorowy), lub stosunków pomiędzy przepisami prawa (przepisy prawa ogólne i przepisy prawa szczególne), lub, jeszcze, stosunków pomiędzy urzędami odpowiedzialnymi za regulację odpowiednich sektorów i nadzór nad nimi?

               5)

               Czy pojęcie „kolizji”, o którym mowa w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, można uznać za spełnione tylko w przypadku radykalnej sprzeczności pomiędzy przepisami uregulowania w przedmiocie nieuczciwych praktyk handlowych i innymi przepisami wywodzącymi się z prawa Unii, które regulują specyficzne zagadnienia sektorowe praktyk handlowych lub czy jest wystarczające, aby omawiane przepisy narzucały reżim niezgodny z uregulowaniem w przedmiocie nieuczciwych praktyk handlowych w odniesieniu do specyfiki sektora, powodujący zbieg norm (Normenkollision) względem tego samego konkretnego przypadku?

               6)

               Czy pojęcie przepisów prawnych Wspólnoty, o którym mowa w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, uwzględnia jedynie przepisy zawarte w rozporządzeniach i dyrektywach europejskich oraz w normach dokonujących ich bezpośredniej transpozycji czy też dotyczy ono także przepisów ustawowych i rozporządzeń wykonawczych [w przedmiocie] zasad prawa europejskiego?

               7)

               Czy zasada szczególności, usankcjonowana w motywie 10 i art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, art. 20 i 21 dyrektywy 2002/22/WE oraz art. 3 i 4 dyrektywy 2002/21/WE (4) stoją na przeszkodzie takiej wykładni odpowiednich krajowych przepisów transponujących, zgodnie z którą uznaje się, że ilekroć w sektorze regulowanym, objętym sektorowym uregulowaniem „konsumpcyjnym” przyznającym uprawnienia regulacyjne i sankcyjne urzędowi sektora, ma miejsce postępowanie podpadające pod pojęcie „praktyki agresywnej” na mocy art. 8 i 9 dyrektywy 2005/29/WE lub „w każdych okolicznościach agresywnej” na mocy załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE, zawsze musi znaleźć zastosowanie uregulowanie ogólne w przedmiocie nieuczciwych praktyk, i to także wtedy, kiedy istnieje uregulowanie sektorowe, przyjęte w ochronie konsumentów i oparte na założeniach prawa Unii regulującego te same „praktyki agresywne” i „agresywnej w każdych okolicznościach” lub, w każdym razie, te same „praktyki nieuczciwe”?

      (1)  Uwaga: została tutaj przyjęta wzrastająca numeracja pytań prejudycjalnych, odmiennie od numeracji zawartej w postanowieniu o odesłaniu prejudycjalnym, w którym zawarte zostały dwie grupy pytań z pominięciem numeracji wzrastającej.

      (2)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22).

      (3)  Dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, s. 51 – wyd. spec. w jęz. polskim, rozdz. 13, t. 29, s. 367).

      (4)  Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz.U. L 108, s. 33 – wyd. spec. w jęz, polskim, rozdz. 13, t. 29, s. 349).


title: Sprawa C-617/15: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 18 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Hummel Holding A/S/Nike Inc., Nike Retail B.V. (Odesłanie prejudycjalne — Własność intelektualna — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Znak towarowy Unii Europejskiej — Artykuł 97 ust. 1 — Jurysdykcja międzynarodowa — Powództwo o naruszenie skierowane przeciwko spółce mającej siedzibę w państwie trzecim — Spółka pośrednio zależna mająca siedzibę na terytorium państwa członkowskiego sądu, do którego wniesiono powództwo — Pojęcie „przedsiębiorstwa”)

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/6

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 18 maja 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Hummel Holding A/S/Nike Inc., Nike Retail B.V.
   (Sprawa C-617/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Znak towarowy Unii Europejskiej - Artykuł 97 ust. 1 - Jurysdykcja międzynarodowa - Powództwo o naruszenie skierowane przeciwko spółce mającej siedzibę w państwie trzecim - Spółka pośrednio zależna mająca siedzibę na terytorium państwa członkowskiego sądu, do którego wniesiono powództwo - Pojęcie „przedsiębiorstwa”))
   (2017/C 239/08)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Hummel Holding A/S

      Strona pozwana: Nike Inc., Nike Retail B.V.

      Sentencja

   Artykuł 97 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że prawnie samodzielna spółka mająca siedzibę w państwie członkowskim, która jest spółką pośrednio zależną spółki dominującej niemającej swojej siedziby w Unii Europejskiej, stanowi w rozumieniu tego przepisu „przedsiębiorstwo” tej spółki dominującej, jeśli ta spółka zależna stanowi ośrodek działalności dysponujący w państwie członkowskim, w którym się znajduje, pewną formą rzeczywistej i stabilnej obecności, w ramach której prowadzona jest działalność gospodarcza, a która znajduje wyraz zewnętrzny w sposób trwały, jako przedłużenie działalności wspomnianej spółki dominującej.

      (1)  Dz.U. C 38 z 1.2.2016.


title: Sprawa C-313/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 22 marca 2017 r. w sprawie T-231/15, Haswani/Rada, wniesione w dniu 26 maja 2017 r. przez George’a Haswaniego

text:
               24.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/41

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 22 marca 2017 r. w sprawie T-231/15, Haswani/Rada, wniesione w dniu 26 maja 2017 r. przez George’a Haswaniego
   (Sprawa C-313/17 P)
   (2017/C 239/52)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: George Haswani (przedstawiciel: G. Karouni, avocat)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie pkt 39–47 oraz pkt 1, 3, 4 i 5 sentencji wyroku Sądu z dnia 22 marca 2017 r. (sprawa T-231/15), w którym Sąd uznał za niedopuszczalne żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady (WPZiB) 2016/850 z dnia 27 maja 2016 r. zmieniającej decyzję 2013/255/WPZiB dotyczącą środków ograniczających skierowanych przeciwko Syrii (1), i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) 2016/840 z dnia 27 maja 2016 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 36/2012 w sprawie środków ograniczających w związku z sytuacją w Syrii (2);

               —

               w konsekwencji nakazanie wykreślenia nazwiska George’a Haswaniego z załączników do wspomnianych wyżej aktów;

               —

               rozstrzygnięcie sprawy oraz stwierdzenie nieważności decyzji 2015/1836 (3) i rozporządzenia wykonawczego 2015/1828 (4);

               —

               rozstrzygnięcie sprawy i nakazanie Radzie zapłaty 700 000 EUR tytułem odszkodowania za wszystkie podnoszone przez skarżącego szkody;

               —

               uchylenie pkt 4 i 5 sentencji oraz pkt 91–93 wyroku, w zakresie, w jakim obciążono w nich George’a Haswaniego, poza kosztami związanymi z jego własnymi żądaniami, dwiema trzecimi kosztów poniesionych przez Radę;

               —

               obciążenie Rady całością kosztów postępowania zgodnie z art. 184 akapit czwarty regulaminu postępowania przed Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia prawa z tego powodu, że w pkt 39–47 wyroku Sąd uznał za niedopuszczalne w świetle wymogów ustanowionych w art. 86 § 4 regulaminu postępowania żądania stwierdzenia nieważności decyzji 2016/850 i rozporządzenia wykonawczego 2016/840, przedstawione przez S. Haswaniego w drugim piśmie dostosowującym skargę. To naruszenie prawa jest najbardziej widoczne w pkt 45 zaskarżonego wyroku.
   Zarzut drugi dotyczy naruszenia prawa z tego powodu, że w pkt 39–47 wyroku – a w szczególności w pkt 47 – Sąd orzekł, że w przypadku niespełnienia wymogów ustanowionych w art. 86 § 4 regulaminu postępowania może on odrzucić zawarte w piśmie dostosowującym skargę żądania jako niedopuszczalne, nie badając nawet, czy sekretarz skierował do skarżącego wezwanie do usunięcia braku.
   Zarzut trzeci dotyczy naruszenia prawa z tego powodu, że w pkt 39–47 zaskarżonego wyroku, a w szczególności z pkt 46 Sąd orzekł, że w piśmie dostosowującym skargę G. Haswani powinien był zawrzeć, oprócz dostosowanych żądań, ponowne przedstawienie dostosowanych zarzutów.
   W czwartej kolejności, w ramach przysługujących Trybunałowi uprawnień do rozstrzygnięcia sprawy, będzie on mógł jedynie stwierdzić niezgodność z prawem decyzji i rozporządzenia wykonawczego z 2015 r. (2015/1836 i 2015/1828), zgodnie z którymi zamraża się środki finansowe i zasoby gospodarcze należące do wpływowych przedsiębiorców prowadzących działalność z Syrii.

      (1)  Dz.U. 2016, L 141, s. 125.

      (2)  Dz.U. 2016, L 141, s. 30.

      (3)  Dz.U. 2015, L 266, s. 75.

      (4)  Dz.U. 2015, L 266, s. 1.


title: Sprawa T-329/16: Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2016 r. – Bristol-Myers Squibb Pharma EEIG/Komisja i EMA

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/27

         Skarga wniesiona w dniu 21 czerwca 2016 r. – Bristol-Myers Squibb Pharma EEIG/Komisja i EMA
   (Sprawa T-329/16)
   (2016/C 314/37)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bristol-Myers Squibb Pharma EEIG (Uxbridge, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: P. Bogaert i B. Van Vooren, adwokaci, oraz B. Kelly, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Europejska i Europejska Agencja Leków (EMA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że skarga jest dopuszczalna i zasadna;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonych aktów;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej i EMA kosztami postępowania poniesionymi przez stronę skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

   Poprzez niniejszą skargę strona skarżąca dąży do stwierdzenia nieważności aktu Komisji Europejskiej usuwającego „elotuzumab” z unijnego rejestru sierocych produktów leczniczych stosowanych u ludzi lub możliwego aktu Komisji Europejskiej lub Europejskiej Agencji Leków uznającego, że „elotuzumab” przestał spełniać kryteria oznaczenia jako sierocy produkt leczniczy w momencie wydania pozwolenia na dopuszczenie do obrotu dla „Empliciti”.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez zaskarżone akty art. 5 ust. 12 lit. b) rozporządzenia nr 141/2000 (1) w związku z zasadą proporcjonalności:

                           —

                           Po pierwsze, zgodnie z art. 5 ust. 12 lit. b) rozporządzenia nr 141/2000 produkt leczniczy, który uzyskał pozwolenie na dopuszczenie do obrotu po złożeniu wniosku o wydanie pozwolenia na dopuszczenie do obrotu sierocych produktów leczniczych, nie może zostać wzięty pod uwagę na podstawie art. 3 lit. b) rozporządzenia nr 141/2000.

                           —

                           Po drugie, zgodnie z art. 5 ust. 12 rozporządzenia nr 141/2000 oznaczenie jako sierocy produkt leczniczy może zostać cofnięte jedynie w przypadku, gdy kryteria ustanowione w art. 3 rozporządzenia nr 141/2000 nie są już spełniane.

                           —

                           Po trzecie, zgodnie z art. 5 ust. 12 lit. b) rozporządzenia nr 141/2000 EMA i Komisja muszą przedstawić odpowiednie dowody zgodne z celem tego rozporządzenia.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez zaskarżone akty art. 5 ust. 12 lit. b) rozporządzenia nr 141/2000 w związku z art. 5 ust. 8 rozporządzenia nr 141/2000, wobec braku formalnej decyzji Komisji.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 141/2000 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 1999 r. w sprawie sierocych produktów leczniczych (Dz.U. L 18, 22.1.2000, s. 1).


title: Sprawa T-365/06: Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2006 r. — Bateaux Mouches przeciwko OHIM — Castanet (Bateaux Mouches)

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/23

         Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2006 r. — Bateaux Mouches przeciwko OHIM — Castanet (Bateaux Mouches)
   (Sprawa T-365/06)
   (2007/C 42/41)
   Język skargi: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: SA Compagnie des Bateaux Mouches (Paryż, Francja) (przedstawiciel: adwokat D. de Leusse)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Jean-Noël Castanet (Paryż, Francja)
   Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie skargi spółki Compagnie des Bateaux Mouches za dopuszczalną,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 września 2006 r. (sprawa R 1172/2005-1 Castanet przeciwko Compagnie des Bateaux Mouches),

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „Bateaux Mouches” dla usług należących do klas 39, 41 i 42 — wspólnotowy znak towarowy nr 1 336 122

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Skarżąca

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Jean-Noël Castanet

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 (1), ponieważ w zaskarżonej decyzji błędnie uznano znak towarowy skarżącej za opisowy i pozbawiony charakteru odróżniającego oraz orzeczono, że skarżąca nie wykazała, iż w odniesieniu do danych usług jej znak towarowy uzyskał charakter odróżniający w następstwie używania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa T-327/08: Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — Armamento Li Causi przeciwko Komisji

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/37

         Skarga wniesiona w dniu 12 sierpnia 2008 r. — Armamento Li Causi przeciwko Komisji
   (Sprawa T-327/08)
   (2008/C 272/75)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Armamento Li Causi Snc (Marsala, Włochy) (przedstawiciele: A. Maiorana, avvocato, A. De Matteis, avvocato, A. De Francesco, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 530/2008 z dnia 12 czerwca 2008 r. opublikowanego w Dz.U. L 155 z dnia 13 czerwca 2008 r.

               —

               obciążenie przegranej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są tożsame z tymi podniesionymi w sprawie T-313/08 Veromar di Tudisco Alfio & Salvatore S.n.c. przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-188/14: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2014 r. – Grundig Multimedia przeciwko OHIM (GentleCare)

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/30

         Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2014 r. – Grundig Multimedia przeciwko OHIM (GentleCare)
   (Sprawa T-188/14)
   2014/C 151/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Grundig Multimedia AG (Stansstad, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci M. Neuner i S. Walter)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 24 stycznia 2014 r. w sprawie R 739/2013-5.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „GentleCare” dla towarów z klasy 7 – zgłoszenie nr 11 102 522

      Decyzja eksperta: Częściowe odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-4/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessischer Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 5 stycznia 2011 r. — Bundesrepublik Deutschland przeciwko Kavehowi Puidowi

text:
               26.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hessischer Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 5 stycznia 2011 r. — Bundesrepublik Deutschland przeciwko Kavehowi Puidowi
   (Sprawa C-4/11)
   2011/C 95/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Hessischer Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Bundesrepublik Deutschland

      Strona pozwana: Kaveh Puid

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 3 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 343/2003 (1), zgodnie z którym każde państwo członkowskie może rozpatrzyć wniosek o udzielenie azylu wniesiony do niego przez obywatela państwa trzeciego, nawet jeżeli na podstawie art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia za takie rozpatrzenie odpowiedzialne jest inne państwo członkowskie („odpowiedzialnym państwem członkowskim”) („prawo do przejęcia odpowiedzialności”), należy interpretować w ten sposób, że obowiązek skorzystania przez państwo członkowskie z uprawnienia przyznanego przez ten przepis w interesie osoby ubiegającej się o azyl może wynikać również z przyczyn, które nie są bezpośrednio związane z osobą samego ubiegającego się o azyl lub z innymi szczególnymi okolicznościami indywidualnego przypadku, lecz mają swe źródło w panującej w odpowiedzialnym państwie członkowskim sytuacji, która może zagrażać podstawowym prawom osób ubiegających się o azyl, przysługującym im na mocy Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (zwanej dalej „kartą”)?

               2)

               W przypadku gdyby na pytanie pierwsze należało udzielić odpowiedzi twierdzącej:
               Czy sytuacja, w której odpowiedzialne państwo członkowskie od dłuższego czasu i w sposób wyraźny nie spełnia jednego lub więcej z wymogów określonych w dyrektywie Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiającej minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl (Dz.U. L 31, s. 18) i w dyrektywie Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich (Dz.U. L 326, s. 13), stanowi właściwą podstawę do objęcia państwa członkowskiego obowiązkiem skorzystania z uprawnienia do przejęcia odpowiedzialności z powodu sytuacji panującej w odpowiedzialnym państwie członkowskim w celu zapewnienia poszanowania praw podstawowych przewidzianych w art. 3 ust. 1, art. 4, art. 18, art. 19 ust. 2 i art. 47 karty?

               3)

               W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi przeczącej:
               Czy na państwie członkowskim ciąży obowiązek skorzystania z uprawnienia przyznanego w art. 3 ust. 2 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 343/2003 w świetle wymienionych powyżej gwarancji ustanowionych w karcie tak czy inaczej wówczas, gdy w odpowiedzialnym państwie członkowskim istnieją szczególnie poważne nieprawidłowości, które istotnie podważają gwarancje procesowe osób ubiegających się o azyl lub mogą stanowić zagrożenie dla egzystencji lub fizycznej integralności osób ubiegających się o azyl, które zostaną przekazane?

               4)

               W przypadku udzielenia na pytania drugie lub trzecie odpowiedzi twierdzącej:
               Czy zobowiązanie państwa członkowskiego do skorzystania z uprawnienia przewidzianego w art. 3 ust. 2 rozporządzenia nr 343/2003 rodzi po stronie osoby ubiegającej się o azyl możliwe do dochodzenia na drodze prawnej prawo podmiotowe do domagania się przejęcia przez to państwo członkowskie odpowiedzialności za rozpatrzenie wniosku o udzielenie azylu?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiające kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz.U. L 50, s. 1).


title: Sprawa C-418/06 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 kwietnia 2008 r. — Królestwo Belgii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — EFOGR — Sektor roślin uprawnych — Rozliczenie rachunków EFOGR — Wiarygodny i funkcjonujący system kontroli — Wydatki wyłączne z finansowania wspólnotowego — Korekta ryczałtowa — Stosowanie z mocą wsteczną przepisów w dziedzinie kontroli — Obowiązki dorozumiane — Zasada proporcjonalności — Pewność prawa — Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/7

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 kwietnia 2008 r. — Królestwo Belgii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-418/06 P) (1)

   (Odwołanie - EFOGR - Sektor roślin uprawnych - Rozliczenie rachunków EFOGR - Wiarygodny i funkcjonujący system kontroli - Wydatki wyłączne z finansowania wspólnotowego - Korekta ryczałtowa - Stosowanie z mocą wsteczną przepisów w dziedzinie kontroli - Obowiązki dorozumiane - Zasada proporcjonalności - Pewność prawa - Nieograniczone prawo orzekania)
   (2008/C 142/09)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona wnosząca odwołanie: Królestwo Belgii (przedstawiciele: adwokaci A. Hubert i L. Van den Broeck, H. Gilliams, P. De Bandt i L. Goossens)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Nolin i L. Visaggio, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 25 lipca 2006 r. w sprawie T-221/04 Belgia przeciwko Komisji, mocą którego Sąd oddalił skargę zmierzającą do stwierdzenia nieważności w części decyzji Komisji 2004/136/WE z dnia 4 lutego 2004 r. wyłączającej z finansowania wspólnotowego niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz.U. L 40, str. 31,) w zakresie w jakim przewidywała ona korektę ryczałtową w wysokości 2 % wydatków zgłoszonych przez Belgię w sektorze roślin uprawnych
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Królestwo Belgii oraz Komisja Wspólnot Europejskich ponoszą własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006


title: Sprawa T-82/16: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2016 r. – International Gaming Projects/EUIPO – adp Gauselmann (TRIPLE EVOLUTION)

text:
               18.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 136/38

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2016 r. – International Gaming Projects/EUIPO – adp Gauselmann (TRIPLE EVOLUTION)
   (Sprawa T-82/16)
   (2016/C 136/53)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: International Gaming Projects Ltd (Valletta, Malta) (przedstawiciele: adwokaci M. Garayalde Niño, A. Alpera Plazas)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: adp Gauselmann GmbH (Espelkamp, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „TRIPLE EVOLUTION” – zgłoszenie nr 11 968 138

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 2 grudnia 2016 r. w sprawie R 725/2015-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               uwzględnienie skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

               —

               nakazanie rejestracji unijnego znaku towarowego TRIPLE EVOLUTION dla wszystkich zgłoszonych towarów i usług;

               —

               obciążenie EUIPO oraz adp Gauselmann kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Izba Odwoławcza błędnie uznała, że między spornymi oznaczeniami zachodzi prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia  24 listopada 2005 r.  w sprawie C-331/04 ATI EAC Srl e Viaggi di Maio Snc i in. przeciwko ACTV Venezia SpA i in. (wniosek Consiglio di Stato o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Zmówienia publiczne na usługi — Dyrektywy 92/50/EWG i 93/38/EWG — Kryteria udzielenia zamówienia — Najkorzystniejsza oferta — Przestrzeganie określonych w specyfikacji kryteriów udzielenia zamówienia — Rozbicie jednego z kryteriów udzielenia zamówienia określonych w specyfikacji lub ogłoszeniu o zamówieniu na podpunkty — Decyzja wprowadzająca ważenie — Zasada równego traktowania oferentów i zasada przejrzystości)

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/8

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 24 listopada 2005 r.
   w sprawie C-331/04 ATI EAC Srl e Viaggi di Maio Snc i in. przeciwko ACTV Venezia SpA i in. (1) (wniosek Consiglio di Stato o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Zmówienia publiczne na usługi - Dyrektywy 92/50/EWG i 93/38/EWG - Kryteria udzielenia zamówienia - Najkorzystniejsza oferta - Przestrzeganie określonych w specyfikacji kryteriów udzielenia zamówienia - Rozbicie jednego z kryteriów udzielenia zamówienia określonych w specyfikacji lub ogłoszeniu o zamówieniu na podpunkty - Decyzja wprowadzająca ważenie - Zasada równego traktowania oferentów i zasada przejrzystości)
   (2006/C 48/16)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie C- 331/04, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2004 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 29 lipca 2004 r., w postępowaniu: ATI EAC Srl e Viaggi di Maio Snc, EAC Srl, Viaggi di maio Snc przeciwko ACTV Venezia SpA, Provincia di Venezia, Comune di Venezia, przy udziale ATI La Linea SpA-CSSA, Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans, prezes izby, C. Gulmann (sprawozdawca), R. Schintgen, G. Arestis i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: M. Ferreira, główny administrator, wydał w dniu 24 listopada 2005 wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Artykuł 36 dyrektywy Rady 92/50/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącej się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi oraz art. 34 dyrektywy Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynującej procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji należy interpretować w ten sposób, że prawo wspólnotowe nie stoi na przeszkodzie temu, by komisja przetargowa przypisała konkretną wagę ustalonym wcześniej poszczególnym podpunktom kryterium oceny, rozdzielając pomiędzy nie określoną przez instytucję zamawiającą w specyfikacji lub ogłoszeniu o zamówieniu liczbę punktów dla tego kryterium, pod warunkiem, że decyzja taka:

               —

               nie zmienia określonych w specyfikacji lub ogłoszeniu o zamówieniu kryteriów udzielenia zamówienia;

               —

               nie zawiera informacji, które — jeżeli byłyby znane na etapie przygotowywania ofert- mogłyby mieć na nie wpływ;

               —

               nie została wydana z uwzględnieniem okoliczności, które mogłyby skutkować dyskryminacją jednego z oferentów.

      (1)  Dz.U. C 239 z 25.09.2004