title: Sprawa C-273/16: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Agenzia delle Entrate / Federal Express Europe Inc. [Odesłanie prejudycjalne — Podatek od wartości dodanej (VAT) — Szósta dyrektywa 77/388/EWG — Dyrektywa 2006/112/WE — Zwolnienie z VAT — Artykuł 86 ust. 1 lit. b) i art. 144 — Zwolnienie z należności celnych przywozowych towarów o niewielkiej wartości lub o charakterze niehandlowym — Zwolnienie świadczenia usług dotyczącego przywozu towarów — Krajowe przepisy opodatkowujące podatkiem VAT koszty transportu dokumentów i towarów o niewielkiej wartości pomimo ich charakteru dodatkowego względem towarów niepodlegających opodatkowaniu]

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Agenzia delle Entrate / Federal Express Europe Inc.
   (Sprawa C-273/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Podatek od wartości dodanej (VAT) - Szósta dyrektywa 77/388/EWG - Dyrektywa 2006/112/WE - Zwolnienie z VAT - Artykuł 86 ust. 1 lit. b) i art. 144 - Zwolnienie z należności celnych przywozowych towarów o niewielkiej wartości lub o charakterze niehandlowym - Zwolnienie świadczenia usług dotyczącego przywozu towarów - Krajowe przepisy opodatkowujące podatkiem VAT koszty transportu dokumentów i towarów o niewielkiej wartości pomimo ich charakteru dodatkowego względem towarów niepodlegających opodatkowaniu])
   (2017/C 402/06)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Agenzia delle Entrate

      Strona pozwana: Federal Express Europe Inc.

      Sentencja

   Artykuł 144 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w związku z jej art. 86 ust. 1 lit. b) należy interpretować w ten sposób, że przepis ten stoi na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które w celu stosowania zwolnienia z podatku od wartości dodanej do świadczeń dodatkowych, w tym usług transportowych, wymagają nie tylko żeby ich wartość była włączona do podstawy opodatkowania, lecz również aby faktycznie zostały one opodatkowane podatkiem od wartości dodanej w urzędzie celnym w momencie przywozu.

      (1)  Dz.U. C 343 z 19.9.2016.


title: Sprawa T-704/16: Wyrok Sądu z dnia 17 października 2017 r. – Murka/EUIPO (SCATTER SLOTS) { Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SCATTER SLOTS — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/32

         Wyrok Sądu z dnia 17 października 2017 r. – Murka/EUIPO (SCATTER SLOTS)
   (Sprawa T-704/16) (1)

   ({ Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego SCATTER SLOTS - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Charakter odróżniający uzyskany w następstwie używania - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2017/C 402/41)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Murka Ltd (Tortola, Brytyjskie Wyspy Dziewicze) (przedstawiciel: adwokat S. Santos Rodriguez)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: J. Ivanauskas, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 czerwca 2016 r. (sprawa R 471/2016-1),dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego SCATTER SLOTS jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Murka Ltd zostaje obciążona kosztami postęowania.

      (1)  Dz.U. C 454 z 5.12.2016.


title: Sprawa C-341/16: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Hanssen Beleggingen BV / Tanja Prast-Knipping. [Odesłanie prejudycjalne — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Jurysdykcja — Artykuł 2 ust. 1 — Jurysdykcja sądów miejsca zamieszkania pozwanego — Artykuł 22 pkt 4 — Jurysdykcja wyłączna w sprawach, których przedmiotem jest rejestracja lub ważność praw własności intelektualnej — Spór, którego przedmiotem jest ustalenie, czy dana osoba została prawidłowo wpisana do rejestru jako właściciel znaku towarowego]

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 5 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberlandesgericht Düsseldorf – Niemcy) – Hanssen Beleggingen BV / Tanja Prast-Knipping.
   (Sprawa C-341/16) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja - Artykuł 2 ust. 1 - Jurysdykcja sądów miejsca zamieszkania pozwanego - Artykuł 22 pkt 4 - Jurysdykcja wyłączna w sprawach, których przedmiotem jest rejestracja lub ważność praw własności intelektualnej - Spór, którego przedmiotem jest ustalenie, czy dana osoba została prawidłowo wpisana do rejestru jako właściciel znaku towarowego])
   (2017/C 402/07)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberlandesgericht Düsseldorf

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Hanssen Beleggingen BV

      Strona pozwana: Tanja Prast-Knipping

      Sentencja

   Artykuł 22 pkt 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje on zastosowania do sporów mających na celu ustalenie, czy dana osoba została prawidłowo wpisana do rejestru jako właściciel znaku towarowego.

      (1)  Dz.U. C 326 z 5.9.2016 r.


title: Sprawa C-592/16: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Mons – Belgia) – Cabinet d’Orthopédie Stainier SPRL / État belge

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/20

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 14 września 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Mons – Belgia) – Cabinet d’Orthopédie Stainier SPRL / État belge
   (Sprawa C-592/16) (1)

   (2017/C 402/25)
   Język postępowania: francuski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 38 z 6.2.2017.


title: Sprawa C-437/16 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 5 października 2017 r. – Wolf Oil Corp. / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), SCT Lubricants UAB (Odwołanie — Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Słowny znak towarowy CHEMPIOIL — Wcześniejszy graficzny znak towarowy CHAMPION — Oddalenie sprzeciwu)

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/7

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 5 października 2017 r. – Wolf Oil Corp. / Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO), SCT Lubricants UAB
   (Sprawa C-437/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy CHEMPIOIL - Wcześniejszy graficzny znak towarowy CHAMPION - Oddalenie sprzeciwu))
   (2017/C 402/08)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Wolf Oil Corp. (przedstawiciele: P. Maeyaert i J. Muyldermans, advocaten)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (EUIPO) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik), SCT Lubricants UAB (przedstawiciel: S. Labesius, Rechtsanwalt)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone, a w pozostałym zakresie oddalone.

               2)

               Wolf Oil Corp. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 428 z 21.11.2016.


title: Sprawa C-130/17: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 września 2017 r. – Komisja Europejska / Republika Bułgarii

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/20

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 11 września 2017 r. – Komisja Europejska / Republika Bułgarii
   (Sprawa C-130/17) (1)

   (2017/C 402/26)
   Język postępowania: bułgarski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 144 z 8.5.2017.


title: Sprawa T-737/14 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 28 września 2017 r. – Vnesheconombank / Rada (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające przyjęte ze względu na działania Rosji destabilizujące sytuację na Ukrainie — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru)

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/33

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 28 września 2017 r. – Vnesheconombank / Rada
   (Sprawa T-737/14 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające przyjęte ze względu na działania Rosji destabilizujące sytuację na Ukrainie - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru))
   (2017/C 402/43)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Bank for Development and Foreign Economic Affairs (Vnesheconombank) (Moskwa, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci J. Viñals Camallonga, J. Iriarte Ángel i L. Barriola Urruticoechea)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: F. Florindo Gijón i P. Mahnič Bruni, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, S. Pardo Quintillán i D. Gauci, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE o zawieszenie wykonania decyzji Rady 2014/512/WPZiB z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczącej środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 229, s. 13) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 833/2014 z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczącego środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. 2014, L 229, s. 1) w zakresie, w jakim akty te dotyczą strony skarżącej

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-405/17 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 24 kwietnia 2017 r. w sprawie T-814/16, Krassimira Georgieva Mladenova / Parlament Europejski, wniesione w dniu 4 lipca 2017 r. przez Krassimirę Georgievą Mladenovą

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/7

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 24 kwietnia 2017 r. w sprawie T-814/16, Krassimira Georgieva Mladenova / Parlament Europejski, wniesione w dniu 4 lipca 2017 r. przez Krassimirę Georgievą Mladenovą
   (Sprawa C-405/17 P)
   (2017/C 402/09)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Krassimira Georgieva Mladenova

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski
   Postanowieniem z dnia 10 października 2017 r. Trybunał Sprawiedliwości (dziesiąta izba) uznał odwołanie za niedopuszczalne.


title: Sprawa T-642/17: Skarga wniesiona w dniu 21 września 2017 r. – González Buñuel i in. / SRB

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/44

         Skarga wniesiona w dniu 21 września 2017 r. – González Buñuel i in. / SRB
   (Sprawa T-642/17)
   (2017/C 402/58)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Antonio González Buñuel (Barcelona, Hiszpania) i 12 innych skarżących (przedstawiciele: adwokaci J. De Castro Martín, M. Azpitarte Sánchez i J. Ruiz de Villa Jubany)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji SRB w sprawie BANCO POPULAR ESPAÑOL (SRB/EES/2017/08);

               —

               zasądzenie od SRB na rzecz skarżących, na podstawie art. 340 akapit drugi TFUE i 41 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, zapłaty z ustanowionego zgodnie z art. 67 rozporządzenia 806/2014 jednolitego funduszu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji odszkodowania za szkody wyrządzone skarżącym bezpośrednio w następstwie wydania zaskarżonej decyzji w sprawie BANCO POPULAR ESPAÑOL, kwota którego to odszkodowania odpowiada wartości rynkowej instrumentów kapitałowych instytucji bankowej w dniu poprzedzającym (6 czerwca 2017 r.) wykonanie programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji; tytułem ewentualnym, na wypadek gdyby Sąd nie uwzględnił powyższego żądania odszkodowawczego, żądanie zasądzenia od SRB zapłaty na rzecz skarżących odszkodowania w wysokości różnicy, która zostanie określona w ramach przewidzianej w art. 20 ust. 16 rozporządzenia 806/2014 wyceny przez niezależną osobę, między kwotą otrzymaną przez wspomnianych skarżących, jako płatność z tytułu swoich roszczeń w wyniku zastosowania wspomnianej decyzji, a kwotą, którą otrzymaliby w ramach standardowego postępowania upadłościowego; oraz

               —

               na podstawie art. 133 i 134 regulaminu postępowania przez Sądem, obciążenie SRB kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/ Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sánchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa T-682/17: Skarga wniesiona w dniu 2 października 2017 r. – Khadi and Village Industries Commission / EUIPO – BNP Best Natural Products (khadi Naturprodukte aus Indien)

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/52

         Skarga wniesiona w dniu 2 października 2017 r. – Khadi and Village Industries Commission / EUIPO – BNP Best Natural Products (khadi Naturprodukte aus Indien)
   (Sprawa T-682/17)
   (2017/C 402/69)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Khadi and Village Industries Commission (Bombaj, Indie) (przedstawiciele: J. Guise, N. Rose i V. Ellis, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: BNP Best Natural Products GmbH (Monachium, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: BNP Best Natural Products GmbH

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „khadi Naturprodukte aus Indien” – zgłoszenie nr 8 216 343

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 lipca 2017 r. w sprawie R 2085/2016-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz unieważnienie prawa do spornego unijnego znaku towarowego;

               —

               zasądzenie zwrotu kosztów na rzecz strony skarżącej.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Izba Odwoławcza przeinaczyła dowody;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. g) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-211/14 RENV: Wyrok Sądu z dnia 10 października 2017 r. – Klement / OHIM – Bullerjan (Kształt piekarnika) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Trójwymiarowy unijny znak towarowy — Kształt piekarnika — Rzeczywiste używanie znaku towarowego — Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Charakter używania znaku towarowego — Postać różniąca się pod względem elementów, które nie zmieniają charakteru odróżniającego]

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/21

         Wyrok Sądu z dnia 10 października 2017 r. – Klement / OHIM – Bullerjan (Kształt piekarnika)
   (Sprawa T-211/14 RENV) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Trójwymiarowy unijny znak towarowy - Kształt piekarnika - Rzeczywiste używanie znaku towarowego - Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) i art. 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Charakter używania znaku towarowego - Postać różniąca się pod względem elementów, które nie zmieniają charakteru odróżniającego])
   (2017/C 402/27)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Toni Klement (Dippolddiswalde, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Weiser)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: A. Schifko i D. Hanf, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również: Bullerjan GmbH (Isernhagen-Kirchhorst, Niemcy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 stycznia 2014 r. (sprawa R 927/2013-1) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Tonim Klementem a Bullerjan.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Toni Klement zostaje obciążony własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) przed Sądem i Trybunałem.

      (1)  Dz.U. C 245 z 28.7.2014.


title: Sprawa C-492/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Tübingen (Niemcy) w dniu 11 sierpnia 2017 r. – Südwestrundfunk / Tilo Rittinger, Patric Wolter, Harald Zastera, Dagmar Fahner, Layla Sofan, Marc Schulte

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Tübingen (Niemcy) w dniu 11 sierpnia 2017 r. – Südwestrundfunk / Tilo Rittinger, Patric Wolter, Harald Zastera, Dagmar Fahner, Layla Sofan, Marc Schulte
   (Sprawa C-492/17)
   (2017/C 402/10)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Tübingen

      Strony w postępowaniu głównym

      Wierzyciel i strona wnosząca zażalenie oraz strona przeciwna w postępowaniu zażaleniowym: Südwestrundfunk

      Dłużnicy i strony przeciwne w postępowaniu zażaleniowym oraz strony wnoszące zażalenie: Tilo Rittinger, Patric Wolter, Harald Zastera, Dagmar Fahner, Layla Sofan, Marc Schulte

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ustawa kraju związkowego Badenia-Wirtembergia z dnia 18 października 2011 r. zur Geltung des Rundfunkbeitragsstaatsvertrags [w sprawie obowiązywania umowy państwowej o składkach abonamentowych (zwana dalej „RdFunkBeitrStVtrBW”)], zawartej w dniu 17 grudnia 2010 r., zmienionej ostatnio przez art. 4 Neunzehnter Rundfunkänderungsstaatsvertrag (dziewiętnastej umowy państwowej w sprawie zmiany umowy państwowej o składkach abonamentowych) z dnia 3 grudnia 2015 r. [ustawa z dnia 23 lutego 2016 r. – Gesetzblatt Baden-Württemberg (Dziennik Ustaw kraju związkowego Badenia-Wirtembergia, zwany dalej „GBl”) s. 126, 129] jest niezgodna z prawem Unii, gdyż nakładana w nim bezwarunkowo na każdą osobę dorosłą zamieszkałą w niemieckim kraju związkowym Badenia-Wirtembergia składka abonamentowa na rzecz nadawców SWR [Südwestrundfunk (Radio i Telewizja Południowo-Zachodnia)] i ZDF [Zweites Deutsches Fernsehen, (Drugi Program Telewizji Niemieckiej)] stanowi naruszającą prawo Unii preferującą pomoc publiczną udzielaną wyłącznie na rzecz tych nadawców publicznych, a działającą na niekorzyść nadawców prywatnych? Czy art. 107/108 TFUE powinien być interpretowany w ten sposób, że ustawa dotycząca składki abonamentowej wymagała zgody Komisji i z uwagi na jej brak jest bezskuteczna?

               2)

               Czy art. 107/108 TFUE powinien być interpretowany w ten sposób, że obejmuje on uregulowanie zawarte w ustawie krajowej RdFunkBeitrStVtrBW, zgodnie z którym na każdą dorosłą osobę zamieszkałą w Badenii-Wirtembergii nakłada się co do zasady bezwarunkową składkę uiszczaną na rzecz nadawców będących wyłącznie nadawcami publicznymi/urzędowymi, gdyż składka ta zawiera naruszającą prawo Unii preferującą pomoc publiczną w celu wykluczenia technicznego nadawców z państw Unii Europejskiej, ponieważ składki będą wykorzystane do stworzenia konkurencyjnej ścieżki przekazu (monopol DVB-T2), w stosunku do której nie przewiduje się, że będzie używana przez nadawców zagranicznych? Czy art. 107/108 TFUE powinien być interpretowany w ten sposób, że nie obejmuje on wyłącznie bezpośrednich świadczeń pieniężnych, lecz także inne istotne pod względem gospodarczym przywileje (prawo do wydawania tytułów wykonawczych, uprawnienie do działania zarówno jako przedsiębiorca jak też jako organ, korzystniejsze traktowanie w kwestii obliczania długów)?

               3)

               Czy można pogodzić z zasadą równego traktowania oraz z zakazem uprzywilejowującej pomocy publicznej sytuację, w której niemiecki nadawca telewizyjny zorganizowany w formie publiczno-prawnej i posiadający uprawnienia organu administracyjnego, konkurujący jednakże jednocześnie z nadawcami prywatnymi na rynku reklam, na podstawie krajowej ustawy kraju związkowego Badenia-Wirtembergia jest uprzywilejowany wobec nadawców prywatnych w ten sposób, że przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego nie musi uzyskiwać w sądach powszechnych tytułów wykonawczych dla swoich wierzytelności w stosunku do widzów tak jak jego prywatni konkurenci, lecz może wydać sam bez udziału sądu tytuł wykonawczy, który w takim samym stopniu uprawnia do przeprowadzenia postępowania egzekucyjnego?

               4)

               Czy można pogodzić z art. 10 EKPC/art. 4 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej (wolność informacji) okoliczność, że państwo członkowskie w ustawie krajowej, a mianowicie ustawie kraju związkowego Badenia-Wirtembergia, przewiduje, iż nadawca telewizyjny wyposażony w uprawnienia organu administracji może żądać pod rygorem kary grzywny w celu finansowania działalności tego nadawcy składki abonamentowej od każdej osoby dorosłej zamieszkującej w strefie objętej zasięgiem emisji jego programów, niezależnie od tego, czy osoba ta w ogóle posiada odbiornik, czy też odbiera jedynie programy innych nadawców, a mianowicie nadawców zagranicznych lub prywatnych?

               5)

               Czy ustawa krajowa RdFunkBeitrStVtrBW, w szczególności jej § 2 i 3, jest zgodna z unijną zasadą równego traktowania oraz unijnym zakazem dyskryminacji, w wypadku gdy składka abonamentowa należna bezwarunkowo od każdego mieszkańca w celu finansowania publicznego nadawcy telewizyjnego obciąża per capita osobę samotnie wychowującą dzieci wielokrotnością tego, co obciąża członka grupy współdzielącej mieszkanie? Czy dyrektywę 2004/113/WE należy intepretować w ten sposób, że obejmuje ona sporną składkę i że wystarcza dyskryminacja pośrednia, jeżeli z uwagi na okoliczności faktyczne kobiety w 90 % takich wypadków ponoszą większe obciążenie?

               6)

               Czy ustawa krajowa RdFunkBeitrStVtrBW, w szczególności jej § 2 i 3, jest zgodna z unijną zasadą równego traktowania oraz unijnym zakazem dyskryminacji, jeżeli składka abonamentowa należna bezwarunkowo od każdego mieszkańca w celu finansowania publicznego nadawcy telewizyjnego dla osób, które ze względów zawodowych muszą posiadać drugie miejsce pobytu, jest dwukrotnie wyższa niż w wypadku innych osób czynnych zawodowo?

               7)

               Czy ustawa krajowa RdFunkBeitrStVtrBW, w szczególności jej § 2 i 3, jest zgodna z unijną zasadą równego traktowania, unijnym zakazem dyskryminacji oraz unijną swobodą przedsiębiorczości, jeżeli składka abonamentowa należna bezwarunkowo od każdego mieszkańca w celu finansowania publicznego nadawcy telewizyjnego jest tak skonstruowana, że obywatel niemiecki mający taką samą możliwość odbioru, mieszkający bezpośrednio przed granicą z sąsiadującym państwem członkowskim Unii Europejskiej, jest zobowiązany do zapłaty składki abonamentowej wyłącznie z uwagi na położenie miejsca zamieszkania, podczas gdy obywatel niemiecki mieszkający bezpośrednio za granicą nie jest zobowiązany do jej zapłaty; podobnie obywatel Unii Europejskiej będący obcokrajowcem, który ze względów zawodowych musi przyjąć miejsce zamieszkania bezpośrednio za wewnętrzną granicą Unii Europejskiej, jest obciążony składką abonamentową, natomiast nie jest obciążony tą składką obywatel Unii Europejskiej z miejscem zamieszkania bezpośrednio przed tą granicą – nawet w wypadku gdy obaj nie są zainteresowani odbiorem niemieckiego nadawcy?


title: Sprawa T-648/17: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2017 r. – Dadimer i in. / SRB

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/45

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2017 r. – Dadimer i in. / SRB
   (Sprawa T-648/17)
   (2017/C 402/59)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Dadimer S.L. (Madryt, Hiszpania) i 11 innych skarżących (przedstawiciele: adwokaci M. Romero Rey i I. Salama Salama)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 263 TFUE, decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB) SRB/EES/2017/08 z dnia 7 czerwca 2017 r. w sprawie przyjęcia programu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español S.A.;

               —

               zasądzenie, zgodnie z art. 340 akapit drugi TFUE i art. 41 ust. 3 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, od Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji na rzecz skarżących zapłaty odszkodowania za poniesione szkody w kwocie odpowiadającej wartości nominalnej obligacji uaktualnionej w dniu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji wraz z odsetkami za zwłokę należnymi od tego dnia do momentu, w którym zostanie dokonany zwrot;

               —

               obciążenie, na podstawie art. 133 i 134 regulaminu postępowania przed Sądem, Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/ Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sánchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


title: Sprawa T-170/16: Postanowienie Sądu z dnia 11 października 2017 r. – Guardian Glass España, Central Vidriera/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Korzyści podatkowe przyznane przez jednostkę samorządu terytorialnego państwa członkowskiego — System pomocy uznany za niezgodny z rynkiem wewnętrznym — Wykonanie decyzji — Obowiązek zbadania indywidualnej sytuacji beneficjentów — Brak zajęcia stanowiska przez Komisję — Akt niepodlegający zaskarżeniu — Niedopuszczalność)

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/34

         Postanowienie Sądu z dnia 11 października 2017 r. – Guardian Glass España, Central Vidriera/Komisja
   (Sprawa T-170/16) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Korzyści podatkowe przyznane przez jednostkę samorządu terytorialnego państwa członkowskiego - System pomocy uznany za niezgodny z rynkiem wewnętrznym - Wykonanie decyzji - Obowiązek zbadania indywidualnej sytuacji beneficjentów - Brak zajęcia stanowiska przez Komisję - Akt niepodlegający zaskarżeniu - Niedopuszczalność))
   (2017/C 402/44)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Guardian Glass España, Central Vidriera, SLU (Llodio, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci M. Araujo Boyd, D. Armesto Macías oraz A. Lamadrid de Pablo)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, B. Stromsky oraz P. Němečková, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie oparte na art. 263 TFUE i zmierzające do stwierdzenia nieważności decyzji Komisji zawartej w dokumencie z dnia 15 lipca 2015 r. zatytułowanym „Spory podatkowe w Kraju Basków (Álava) – Nieformalna informacja dotycząca dodatkowych wymogów zgodności z wytycznymi w sprawie pomocy państwa na cele regionalne 1998”.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Postępowanie w sprawie wniosku Królestwa Hiszpanii o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

               3)

               Guardian Glass España, Central Vidriera, SLU pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty przypadające na wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 243 z 4.7.2016.


title: Sprawa T-683/17: Skarga wniesiona w dniu 2 października 2017 r. – Khadi and Village Industries Commission / EUIPO – BNP Best Natural Products (Khadi Ayurveda)

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/53

         Skarga wniesiona w dniu 2 października 2017 r. – Khadi and Village Industries Commission / EUIPO – BNP Best Natural Products (Khadi Ayurveda)
   (Sprawa T-683/17)
   (2017/C 402/70)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Khadi and Village Industries Commission (Bombaj, Indie) (przedstawiciele: J. Guise, N. Rose i V. Ellis, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: BNP Best Natural Products GmbH (Monachium, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: BNP Best Natural Products GmbH

      Sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „Khadi Ayurveda” – zgłoszenie nr 13 118 724

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 lipca 2017 r. w sprawie R 2086/2016-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz unieważnienie prawa do spornego unijnego znaku towarowego;

               —

               zasądzenie zwrotu kosztów na rzecz strony skarżącej.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 76 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Izba Odwoławcza przeinaczyła dowody;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. g) i art. 52 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 52 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-493/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverfassungsgericht (Niemcy) w dniu 15 sierpnia 2017 r. – Heinrich Weiss i in.

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverfassungsgericht (Niemcy) w dniu 15 sierpnia 2017 r. – Heinrich Weiss i in.
   (Sprawa C-493/17)
   (2017/C 402/11)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverfassungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Heinrich Weiss, Jürgen Heraeus, Patrick Adenauer, Bernd Lucke, Hans-Olaf Henkel, Joachim Starbatty, Bernd Kölmel, Ulrike Trebesius, Peter Gauweiler, Johann Heinrich von Stein, Gunnar Heinsohn, Otto Michels, Reinhold von Eben-Worlée, Michael Göde, Dagmar Metzger, Karl-Heinz Hauptmann, Stefan Städter, Markus C. Kerber i in.

      Druga strona postępowania: Niemiecki rząd federalny, Bundestag, Europejski Bank Centralny, niemiecki bank federalny

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/774 z dnia 4 marca 2015 r. w sprawie programu zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych (EBC/2015/10) (1) w brzmieniu decyzji Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/2101 z dnia 5 listopada 2015 r. zmieniającej decyzję (UE) 2015/774 w sprawie programu zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych (EBC/2015/33) (2), decyzji Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/702 z dnia 18 kwietnia 2016 r. zmieniającej decyzję (UE) 2015/774 w sprawie programu zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych (EBC/2016/8) (3) oraz decyzji Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2016/1041 z dnia 22 czerwca 2016 r. w sprawie kwalifikowania rynkowych instrumentów dłużnych emitowanych lub w pełni gwarantowanych przez Republikę Grecką i uchylającej decyzję (UE) 2015/300 (EBC/2016/18) (4) względnie sposób jej wykonania narusza art. 123 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?
               Czy w szczególności zostaje naruszony art. 123 ust. 1 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, gdy w ramach programu zakupu aktywów sektora publicznego na rynkach wtórnych (PSPP)

                           a)

                           szczegóły zakupu zostają podane do wiadomości w sposób uzasadniający na rynkach faktyczną pewność, że Eurosystem częściowo nabędzie obligacje emitowane przez państwa członkowskie?

                           b)

                           również następczo nie zostają podane do wiadomości szczegóły dochowania terminów minimalnych między emisją papieru wartościowego na rynek pierwotny a jego wykupem na rynku wtórnym, w związku z czym w tym zakresie nie jest możliwa kontrola sądowa?

                           c)

                           wszystkie nabyte obligacje nie zostają ponownie sprzedane, lecz są zatrzymywane do dnia ich zapadalności i w związku z tym zostają one wycofane z rynku?

                           d)

                           Eurosystem nabywa nominalnie rynkowe dłużne papiery wartościowe o ujemnej stopie zwrotu do wykupu?

               2.

               Czy decyzja wskazana w pkt 1 narusza art. 123 TFUE w każdym razie wówczas, gdy biorąc pod uwagę zmienione warunki na rynkach finansowych, w szczególności ze względu na zmniejszenie liczby nabywalnych dłużnych papierów wartościowych, jej dalsze wykonanie wymaga stałego rozluźniania pierwotnie obowiązujących zasad zakupu i określone w orzecznictwie Trybunału ograniczenia programu zakupu obligacji, jaki stanowi PSPP, tracą swą skuteczność?

               3.

               Czy wskazana w pkt 1 decyzja Europejskiego Banku Centralnego (UE) 2015/774 z dnia 4 marca 2015 r. w aktualnym brzmieniu narusza art. 119 i art. 127 ust. 1 i 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 17–24 Protokołu w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego, ponieważ wykracza poza uregulowany w wymienionych przepisach mandat Europejskiego Banku Centralnego dotyczący polityki pieniężnej i w związku z tym ingeruje w kompetencje państw członkowskich?
               Czy przekroczenie mandatu Europejskiego Banku Centralnego wynika w szczególności z tego, że

                           a)

                           decyzja wskazana w pkt 1, ze względu na wartość PSPP, wynoszącą w dniu 12 maja 2017 r. 1 534,8 miliardów EUR znacznie wpływa na warunki refinansowania państw członkowskich?

                           b)

                           decyzja wskazana w pkt 1, biorąc pod uwagę wskazaną w pkt a) poprawę warunków refinansowania państw członkowskich i jej wpływ na banki komercyjne, wywiera nie tylko pośrednie skutki w zakresie polityki gospodarczej, lecz również jej obiektywnie stwierdzalne skutki wskazują na cele programu leżące w polityce gospodarczej, przynajmniej równorzędnie z celami polityki pieniężnej?

                           c)

                           decyzja wskazana w pkt 1 narusza zasadę proporcjonalności ze względu na jej silne skutki w zakresie polityki gospodarczej?

                           d)

                           decyzji wskazanej w pkt 1 nie można zbadać pod kątem trwałego niezbędnego charakteru i proporcjonalności ze względu na brak szczególnego uzasadnienia podczas realizacji trwającej więcej niż dwa lata?

               4.

               Czy decyzja wskazana w pkt 1 narusza w każdym razie art. 119 i art. 127 ust. 1 i 2 TFUE oraz art. 17–24 Protokołu w sprawie Statutu Europejskiego Systemu Banków Centralnych i Europejskiego Banku Centralnego z tego względu, że wartość PSPP, jego trwająca więcej niż dwa lata realizacja oraz wynikające z tego skutki w zakresie polityki gospodarczej skłaniają do odmiennej oceny niezbędnego charakteru i proporcjonalności PSPP i w związku z tym stanowi on od określonego momentu przekroczenie mandatu w zakresie polityki pieniężnej Europejskiego Banku Centralnego?

               5.

               Czy ewentualnie przyjęty w decyzji wskazanej w pkt 1 nieograniczony rozdział ryzyka przy niewykonaniu zobowiązania obligacji rządów centralnych i zrównanych z nimi emitentów pomiędzy krajowe banki centralne Eurosystemu narusza art. 123 i art. 125 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz art. 4 ust. 2 Traktatu o Unii Europejskiej, gdy w związku z tym konieczna może stać się rekapitalizacja krajowych banków centralnych środkami budżetowymi?

      (1)  Dz.U. L 121, s. 20.

      (2)  Dz.U. L 305, s. 106.

      (3)  Dz.U. L 121, s. 24.

      (4)  Dz.U. L 169, s. 14.


title: Sprawa T-691/17: Skarga wniesiona w dniu 28 września 2017 r. – hoechstmass Balzer / EUIPO (Kształt taśmy mierniczej)

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/54

         Skarga wniesiona w dniu 28 września 2017 r. – hoechstmass Balzer / EUIPO (Kształt taśmy mierniczej)
   (Sprawa T-691/17)
   (2017/C 402/71)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: hoechstmass Balzer GmbH (Sulzbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Zapfe)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt taśmy mierniczej) – zgłoszenie nr 15 004 997

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 lipca 2017 r. w sprawie R 2331/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 lipca 2017 r. (sprawa R 2331/2016-4) – zaskarżonej decyzji – w odniesieniu do trójwymiarowego znaku towarowego 015004997;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami niniejszego postępowania i postępowania przed Izbą Odwoławczą;
               posiłkowo

               —

               ograniczenie wykazu towarów należących do klasy 9 poprzez dodanie wzmianki „krawiecki” do „krawieckich taśm mierniczych” i stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 lipca 2017 r. w zakresie, w jakim dotyczy ona „krawieckich taśm mierniczych”.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-649/17: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2017 r. – ViaSat / Komisja

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/45

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2017 r. – ViaSat / Komisja
   (Sprawa T-649/17)
   (2017/C 402/60)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ViaSat, Inc. (Carlsbad, Kalifornia, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci J. Ruiz Calzado, L. Marco Perpiñà i S. Semey)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności dorozumianej decyzji odmownej Komisji Europejskiej z dnia 13 lipca 2017 r. polegającej na braku udzielenia odpowiedzi w wyznaczonym terminie na ponowny wniosek strony skarżącej, złożony w dniu 31 maja 2017 r. o udzielenie dostępu do dokumentu, o który skarżąca zwróciła się po raz pierwszy w dniu 20 marca 2017 r. we wniosku opatrzonym sygnaturą GestDem 2017/17;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu strona skarżąca podnosi sześć zarzutów

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia przez Komisję ciążącego na niej na podstawie art. 296 akapit drugi TFUE obowiązku uzasadniania.

                           —

                           Strona skarżąca podnosi w pierwszej kolejności całkowity brak uzasadnienia, mając na względzie dorozumianą odmowę udzielenia dostępu do żądanego dokumentu, zatytułowanego „Plan podejmowania środków w celu osiągnięcia zgodności wybranych i upoważnionych operatorów MSS ze wspólnymi warunkami przewidzianymi w decyzji 626/2008/CE (1), uwzględniający pośrednie kroki oraz odpowiednie terminy realizacji”. Jeżeli Sąd uzna, że Komisja spełniła już ciążący na niej na mocy art. 7 ust. 1 rozporządzenia nr 1049/2001 (2) obowiązek uzasadnienia w piśmie informującym o odmowie z dnia 5 maja 2017 r., będącym odpowiedzią na pierwotny wniosek strony skarżącej, którego uzasadnienie należy w sposób dorozumiały uznać za identyczne z uzasadnieniem dorozumianej decyzji odmownej przyjętej na podstawie art. 8 ust. 3 tego rozporządzenia, strona skarżąca wnosi do Sądu o rozpatrzenie następujących zarzutów dotyczących tego uzasadnienia.

               2.

               Zarzut drugi dotyczy braku przeprowadzenia przez Komisję konkretnego i zindywidualizowanego badania dokumentu, o dostęp do którego wnosi strona skarżąca.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczy braku uzasadnienia i błędnego zastosowania przez Komisję wyjątku dotyczącego ochrony interesów handlowych, ujętego w art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczy braku uzasadnienia i błędnego zastosowania przez Komisję wyjątku dotyczącego ochrony dochodzenia, ujętego w art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001.

               5.

               Zarzut piąty dotyczy błędnego wniosku Komisji, że brak jest nadrzędnego interesu, który przemawiałby za ujawnieniem dokumentu, w rozumieniu art. 4 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001.

               6.

               Zarzut szósty dotyczy błędnego wniosku Komisji, że brak jest możliwości zezwolenia na częściowe ujawnienie dokumentu, w rozumieniu art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001.

      (1)  Decyzja Parlamentu Europejskiego i Rady nr 626/2008/WE z dnia 30 czerwca 2008 r. w sprawie selekcji i zezwoleń dotyczących systemów dostarczających satelitarne usługi komunikacji ruchomej (MSS) (Dz.U. 2008, L 172, s. 15).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001, L 145, s.43).


title: Sprawa T-233/15: Wyrok Sądu z dnia 10 października 2017 r. – Cofra / EUIPO – Armand Thiery (1841) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy 1841 — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy AD-1841-TY — Względna podstawa odmowy rejestracji — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Uwzględnienie dowodów uzupełniających — Artykuł 57 ust. 2 li art. 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 64 ust. 1 i art. 95 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001 — Zasada 40 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 19 ust 2. rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/1430] — Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [art. 18 ust. 1 akapit drugi lit. a) rozporządzenia 2017/1001] — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001]}

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/22

         Wyrok Sądu z dnia 10 października 2017 r. – Cofra / EUIPO – Armand Thiery (1841)
   (Sprawa T-233/15) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy 1841 - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy AD-1841-TY - Względna podstawa odmowy rejestracji - Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego - Uwzględnienie dowodów uzupełniających - Artykuł 57 ust. 2 li art. 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 64 ust. 1 i art. 95 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2017/1001 - Zasada 40 ust. 6 rozporządzenia (WE) nr 2868/95 [obecnie art. 19 ust 2. rozporządzenia delegowanego (UE) 2017/1430] - Artykuł 15 ust. 1 akapit drugi lit. a) rozporządzenia nr 207/2009 [art. 18 ust. 1 akapit drugi lit. a) rozporządzenia 2017/1001] - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia 2017/1001]})
   (2017/C 402/28)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Cofra Holding AG (Zug, Szwajcaria) (przedstawiciel: adwokat M. Aznar Alonso)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Capostagno i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Armand Thiery SAS (Levallois Perret, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Grolée)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 lutego 2015 r. (sprawa R 805/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Armand Thiery a Cofra Holding.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Cofra Holding AG pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione w związku z niniejszym postępowaniem przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) i przez Armand Thiery SAS.

      (1)  Dz.U. C 213 z 29.6.2015.


title: Sprawa T-207/16: Postanowienie Sądu z dnia 28 września 2017 r. – Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis / Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Nigdy niewydane akty — Wniosek o umorzenie postępowania — Wniosek o interpretację, że skarga dotyczy innego aktu, niż zaskarżone akty — Oddalenie — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/34

         Postanowienie Sądu z dnia 28 września 2017 r. – Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis / Komisja
   (Sprawa T-207/16) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Nigdy niewydane akty - Wniosek o umorzenie postępowania - Wniosek o interpretację, że skarga dotyczy innego aktu, niż zaskarżone akty - Oddalenie - Oczywista niedopuszczalność))
   (2017/C 402/45)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis (Saloniki, Grecja) (przedstawiciel: adwokat V. Christianos)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Delaude i A. Katsimerou, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności wydanej jakoby decyzji o wykluczeniu skarżącej oraz wydanej jakoby decyzji o zamieszczeniu i aktywowaniu ostrzeżenia dotyczącego wykluczenia skarżącej w systemie wczesnego ostrzegania lub w systemie wczesnego wykrywania i wykluczania.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               Komisja pokrywa poza własnymi kosztami w postępowaniu głównym i w postępowaniu w przedmiocie środków tymczasowych dwie trzecie kosztów poniesionych przez Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis w tych postępowaniach.

               3)

               Aristoteleio Panepistimio Thessalonikis pokrywa jedną trzecią swoich kosztów w tych postępowaniach.

      (1)  Dz.U. C 251 z 11.7.2016.


title: Sprawa T-435/15: Wyrok Sądu z dnia 10 października 2017 r. – Kolachi Raj Industrial / Komisja {Dumping — Przywóz rowerów wysyłanych z Kambodży, Pakistanu i Filipin — Rozszerzenie na ten przywóz ostatecznego cła antydumpingowego wprowadzonego na przywóz rowerów pochodzących z Chin — Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/776 — Artykuł 13 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 — Działalność montażowa — Pochodzenie [provenance i origine] części rowerowych — Świadectwa pochodzenia — Niewystarczająca wartość dowodowa — Koszty wytworzenia części rowerowych}

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/23

         Wyrok Sądu z dnia 10 października 2017 r. – Kolachi Raj Industrial / Komisja
   (Sprawa T-435/15) (1)

   ({Dumping - Przywóz rowerów wysyłanych z Kambodży, Pakistanu i Filipin - Rozszerzenie na ten przywóz ostatecznego cła antydumpingowego wprowadzonego na przywóz rowerów pochodzących z Chin - Rozporządzenie wykonawcze (UE) 2015/776 - Artykuł 13 ust. 2 lit. a) i b) rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 - Działalność montażowa - Pochodzenie [provenance i origine] części rowerowych - Świadectwa pochodzenia - Niewystarczająca wartość dowodowa - Koszty wytworzenia części rowerowych})
   (2017/C 402/29)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Kolachi Raj Industrial (Private) Ltd (Karachi, Pakistan) (przedstawiciel: P. Bentley, QC)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J.-F. Brakeland, M. França i A. Demeneix, pełnomocnicy)

      Interweniet popierający stronę pozwaną: European Bicycle Manufacturers Association (EBMA) (przedstawiciele: L. Ruessmann, adwokat i J. Beck, solicitor)

      Przedmiot

   Skarga oparta na rt.. 263 TFUE, zmierzająca do stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/776 z dnia 18 maja 2015 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe, wprowadzone rozporządzeniem Rady (UE) nr 502/2013 wobec przywozu rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz rowerów wysyłanych z Kambodży, Pakistanu i Filipin, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Kambodży, Pakistanu i Filipin, (Dz.U. 2015, L 122, s. 4), w zakresie, w jakim dotyczy ono skarżącej.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/776 z dnia 18 maja 2015 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe, wprowadzone rozporządzeniem Rady (UE) nr 502/2013 wobec przywozu rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz rowerów wysyłanych z Kambodży, Pakistanu i Filipin, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Kambodży, Pakistanu i Filipin, w zakresie, w jakim dotyczy ono Kolachi Raj Industrial (Private) Ltd.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami własnym oraz kosztami poniesionymi przez Kolachi Raj Industrial (Private).

               3)

               European Bicycle Manufacturers Association (EBMA) pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 328 z 5.10.2015.


title: Sprawa C-511/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 21 sierpnia 2017 r. – Lintner Györgyné / UniCredit Bank Hungary Zrt.

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék (Węgry) w dniu 21 sierpnia 2017 r. – Lintner Györgyné / UniCredit Bank Hungary Zrt.
   (Sprawa C-511/17)
   (2017/C 402/12)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Törvényszék

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Lintner Györgyné

      Strona pozwana: UniCredit Bank Hungary Zrt.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (1) należy intepretować – przy uwzględnieniu również przepisów krajowych nakazujących obowiązkowe zastępstwo procesowe – w ten sposób, że każdy z warunków umowy należy przeanalizować odrębnie od kątem tego, czy może on zostać uznany za nieuczciwy, niezależnie od tego, czy badanie całości postanowień umownych jest rzeczywiście konieczne dla orzeczenia w przedmiocie roszczenia sformułowanego w żądaniu pozwu?

               2)

               Czy też, przeciwnie do tego, co zostało zasugerowane w pytaniu pierwszym, art. 6 ust. 1 dyrektywy w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że dla ustalenia nieuczciwego charakteru warunku umowy, na którym oparte jest roszczenie, należy rozpatrzyć wszystkie pozostałe postanowienia tej umowy?

               3)

               W przypadku udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej, czy może to oznaczać, że aby ustalić nieuczciwy charakter danego warunku umowy, konieczne jest przeanalizowanie całej umowy, czyli że badanie nieuczciwego charakteru każdego z warunków umowy nie może być dokonywane odrębnie, w sposób niezależny od postanowienia umownego podważonego w żądaniu pozwu?

      (1)  Dyrektywa Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. (Dz.U. 1993, L 95, s. 29; sprostowanie: Dz.U. 2016, L 276, s. 17).


title: Sprawa T-670/15: Wyrok Sądu z dnia 11 października 2017 r. – Osho Lotus Commune/EUIPO – Osho International Foundation (OSHO) {Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku — Słowny unijny znak towarowy OSHO — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru opisowego — Charakter odróżniający — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Brak sprzeczności z porządkiem publicznym — Artykuł 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/24

         Wyrok Sądu z dnia 11 października 2017 r. – Osho Lotus Commune/EUIPO – Osho International Foundation (OSHO)
   (Sprawa T-670/15) (1)

   ({Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku - Słowny unijny znak towarowy OSHO - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru opisowego - Charakter odróżniający - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia (UE) 2017/1001] - Brak sprzeczności z porządkiem publicznym - Artykuł 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (UE) 2017/1001]})
   (2017/C 402/30)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Osho Lotus Commune eV (przedstawiciel: adwokat M. Viefhues)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: P. Ivanov i A. Schifko, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Osho International Foundation (Zurych, Szwajcaria) (przedstawiciel: B. Brandreth, barrister)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 22 września 2015 r. (sprawa R 1997/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie unieważnienia prawa do znaku między Osho Lotus Commune a Osho International Foundation.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Osho Lotus Commune eV pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

               3)

               Osho International Foundation pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016


title: Sprawa T-694/17: Skarga wniesiona w dniu 10 października 2017 r. – Link Entertainment / EUIPO – García-Sanjuan Machado (SAVORY DELICIOUS ARTISTS & EVENTS)

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/55

         Skarga wniesiona w dniu 10 października 2017 r. – Link Entertainment / EUIPO – García-Sanjuan Machado (SAVORY DELICIOUS ARTISTS & EVENTS)
   (Sprawa T-694/17)
   (2017/C 402/72)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Link Entertainment, SLU (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat E. Estella Garbayo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Sandra García Sanjuan Machado (Barcelona, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „SAVORY DELICIOUS ARTISTS & EVENTS” – unijny znak towarowy nr 12 672 853

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 lipca 2017 r. w sprawie R 1758/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji i orzeczenie, że nie należy unieważniać prawa do unijnego znaku towarowego nr 12 672 853 „SAVORY DELICIOUS ARTISTS & EVENTS” w odniesieniu do klas 35 i 41;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania odwoławczego i postępowania dotyczącego unieważnienia prawa do znaku.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 60 ust. 1 lit. a) rozporządzenia nr 2017/1001 w związku z art. 8 ust. 1 lit. b) tego rozporządzenia.


title: Sprawa C-527/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 5 września 2017 r. – LN

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 5 września 2017 r. – LN
   (Sprawa C-527/17)
   (2017/C 402/13)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundespatentgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca zażalenie: LN

      Strona zainteresowana: Deutsches Patent- und Markenamt

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 469/2009 z dnia 6 maja 2009 r. dotyczącego dodatkowego świadectwa ochronnego dla produktów leczniczych (1) należy interpretować w ten sposób, że zatwierdzenie zgodnie z dyrektywą 93/42/EWG (2) kombinacji wyrobu medycznego i produktu leczniczego w rozumieniu art. 1 ust. 4 dyrektywy 93/42/EWG dla celów rozporządzenia należy traktować równoznacznie z ważnym pozwoleniem na dopuszczenie do obrotu zgodnie z dyrektywą 2001/83/WE (3) w wypadku, gdy składnik produktu leczniczego został sprawdzony w ramach postępowania o zezwolenie zgodnie z pkt 7.4 ust. 1 załącznika I do dyrektywy 93/42/EWG przez organ ds. produktów leczniczych państwa członkowskiego UE zgodnie z dyrektywą 2001/83/WE pod kątem jego jakości, bezpieczeństwa i przeznaczenia?

      (1)  Dz.U. L 152, s. 1.

      (2)  Dyrektywa Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotycząca wyrobów medycznych, Dz.U. L 169, s. 1.

      (3)  Dyrektywa 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, Dz.U. L 311, s. 67.


title: Sprawa T-74/17: Postanowienie Sądu z dnia 2 października 2017 r. – Danjaq / EUIPO – Formosan (Shaken, not stirred)

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/55

         Postanowienie Sądu z dnia 2 października 2017 r. – Danjaq / EUIPO – Formosan (Shaken, not stirred)
   (Sprawa T-74/17) (1)

   (2017/C 402/73)
   Język postępowania: angielski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 121 z 18.4.2017.


title: Sprawa C-532/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgerichts Hamburg (Niemcy) w dniu 11 września 2017 r. – Wolfgang Wirth i in. / Thomson Airways Ltd.

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgerichts Hamburg (Niemcy) w dniu 11 września 2017 r. – Wolfgang Wirth i in. / Thomson Airways Ltd.
   (Sprawa C-532/17)
   (2017/C 402/14)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Wolfgang Wirth, Theodor Mülder, Ruth Mülder, Gisela Wirth

      Strona pozwana: Thomson Airways Ltd.

      Pytania prejudycjalne

   Czy pojęcie „obsługującego przewoźnika lotniczego” ujęte w rozporządzeniu (WE) nr 261/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 lutego 2004 r. ustanawiającym wspólne zasady odszkodowania i pomocy dla pasażerów w przypadku odmowy przyjęcia na pokład albo odwołania lub dużego opóźnienia lotów, uchylającym rozporządzenie (EWG) nr 295/91 (1) należy interpretować w ten sposób, że za obsługującego przewoźnika lotniczego w rozumieniu tego rozporządzenia uznaje się przewoźnika lotniczego, który wydzierżawia samolot wraz z załogą innemu przewoźnikowi lotniczemu w ramach tzw. wet lease na umownie określoną liczbę lotów, jednak nie ponosi głównej odpowiedzialności operacyjnej za dane loty, przy czym potwierdzenie rezerwacji pasażera wskazuje, że lot jest „wykonywany przez…” właśnie tego przewoźnika?

      (1)  Dz.U. 2004, L 46, s. 1.


title: Sprawa C-540/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 15 września 2017 r. – Bundesrepublik Deutschland / Adel Hamed

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht (Niemcy) w dniu 15 września 2017 r. – Bundesrepublik Deutschland / Adel Hamed
   (Sprawa C-540/17)
   (2017/C 402/15)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesverwaltungsgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca w postępowaniu rewizyjnym: Bundesrepublik Deutschland

      Druga strona w postępowaniu rewizyjnym: Adel Hamed

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo Unii stoi na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie (w niniejszej sprawie: Niemcy) w ramach transpozycji upoważnienia zawartego w art. 33 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2013/32/ UE (1) lub poprzedzającego uregulowania zawartego w art. 25 ust. 2 lit a) dyrektywy 2005/85/WE (2) odrzuciło wniosek o udzielnie ochrony międzynarodowej z uwagi na niedopuszczalność ze względu na nadanie statusu uchodźcy w innym państwie członkowskim (w niniejszej sprawie: Bułgaria), jeżeli konstrukcja ochrony międzynarodowej, a mianowicie warunki życiowe osób uznanych za uchodźców w tym innym państwie członkowskim, które udzieliło już wnioskodawcy ochrony międzynarodowej (w niniejszej sprawie: Bułgaria),

                           a)

                           jest niezgodna z wymogami wynikającymi z art. 20 i nast. dyrektywy 2011/95/UE (3) lub

                           b)

                           narusza art. 4 karty praw podstawowych lub art. 3 EKPC?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze lit. a) lub b): czy dotyczy to także sytuacji, w której

                           a)

                           osoby uznane za uchodźców w państwie członkowskim nadania im tego statusu (w niniejszej sprawie: Bułgaria) nie otrzymują żadnych świadczeń na pokrycie kosztów utrzymania lub otrzymują je jedynie w znacznie ograniczonym zakresie w porównaniu do innych państw członkowskich, jednakże pod tym względem nie są traktowane inaczej niż obywatele owego państwa członkowskiego,

                           b)

                           osoby uznane za uchodźców są co prawda formalnie zrównane w kwestii warunków życia z obywatelami danego państwa, jednakże faktycznie mają utrudniony dostęp do związanych z tym świadczeń i dla zapewnienia rzeczywistego równego traktowania z obywatelami krajowymi brakuje programu integracyjnego o odpowiedniej skali i dostosowanego do szczególnych potrzeb tej kategorii osób?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. 2013, L 180, s. 60).

      (2)  Dyrektywa Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich (Dz.U. 2005, L 326, s. 13).

      (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/95/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie norm dotyczących kwalifikowania obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako beneficjentów ochrony międzynarodowej, jednolitego statusu uchodźców lub osób kwalifikujących się do otrzymania ochrony uzupełniającej oraz zakresu udzielanej ochrony (Dz.U. 2011, L 337, s. 9).


title: Sprostowanie do komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-501/17 (Dz.U. C 338 z 9.10.2017)

text:
               27.11.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/57

         Sprostowanie do komunikatu w Dzienniku Urzędowym w sprawie T-501/17
   (
         Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej C 338 z dnia 9 października 2017 r.
      )
   (2017/C 402/75)
   Komunikat w Dz.U. w sprawie T-501/17, Mutualidad Complementaria de Previsión Social Renault España/Komisja i SBR otrzymuje brzmienie:

      Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – Mutualidad Complementaria de Previsión Social Renault España/Komisja i SRB
      (Sprawa T-501/17)
      (2017/C 338/17)
      Język postępowania: hiszpański

         Strony

         Strona skarżąca: Mutualidad Complementaria de Previsión Social Renault España (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: A. Solana López, adwokat)

         Strona pozwana: Komisja Europejska i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności, a w konsekwencji uchylenie decyzji Komisji (UE) 2017/1246 z dnia 7 czerwca 2017 r. zatwierdzającej plan restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji Banco Popular Español, S.A. przedstawionego przez Jednolitą Radę ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, a tym samym wnosi o stwierdzenie nieważności wspomnianej decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji (SRB/EES/2017/08) w przedmiocie przyjęcia planu restrukturyzacji i uporządkowanej likwidacji w odniesieniu do Banco Popular Español pod numerem 80H66LPTDLMOP28XF25,

                  —

                  pomocniczo i na wypadek braku stwierdzenia wyżej wskazanej nieważności, o częściowe stwierdzenie nieważności uchylenie decyzji SRB w części dotyczącej w lit. b) i c) pkt 6.1 art. 6 wspomnianej decyzji Jednolitej Rady (SRB) konwersji i późniejszego umorzenia 64 695 udziałów preferencyjnych (zaklasyfikowanych błędnie jako instrument kapitału dodatkowego stopnia 1 Banco Popular Español), podczas gdy były to instrumenty wyemitowane przez POPULAR ESPAÑOL, S.A. (ISIN D00910702).

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarzuty i główne argumenty są podobne do podniesionych w sprawach: T-478/17, Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji; T-481/17, Fundación Tatiana Pérez de Guzmán el Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji; T-482/17, Comercial Vascongada Recalde/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji; T-483/17, García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji; T-484/17, Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji; T-497/17, Sánchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji; i T-498/17, Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


201711170351555792017/C 412/45872017TC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20171019313222Sprawa T-87/17: Wyrok Sądu z dnia 19 października 2017 r. – Kuka Systems / EUIPO (Matrix light) {Znak towarowy Unii Europejskiej – Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Matrix light – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji – Charakter opisowy – Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}
 ---documentbreak--- C4122017PL3120120171019PL0045312322Wyrok Sądu z dnia 19 października 2017 r. – Kuka Systems / EUIPO (Matrix light)
   (Sprawa T-87/17) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego Matrix light — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (UE) 2017/1001]}”2017/C 412/45Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Kuka Systems GmbH (Augsburg, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci B. Maneth i C. Huch-Hallwachs)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 grudnia 2016 r. (sprawa R 886/2016-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego Matrix light jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Kuka Systems GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 104 z 3.4.2017.


201711170341555672017/C 412/345022015TC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20171019242411Sprawa T-502/15: Wyrok Sądu z dnia 19 października 2017 r. – Hiszpania / Komisja (EFRG i EFRROW – Wydatki wyłączone z finansowania – Wydatki poniesione przez Hiszpanię – Ryczałtowe korekty finansowe – Rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 i (UE) nr 1306/2013 – Obowiązek uzasadnienia – Ciężar dowodu – Proporcjonalność – Prawo do obrony)
 ---documentbreak--- C4122017PL2410120171019PL0034241241Wyrok Sądu z dnia 19 października 2017 r. – Hiszpania / Komisja
   (Sprawa T-502/15) (
         1
      )
   „(EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania — Wydatki poniesione przez Hiszpanię — Ryczałtowe korekty finansowe — Rozporządzenia (WE) nr 1290/2005 i (UE) nr 1306/2013 — Obowiązek uzasadnienia — Ciężar dowodu — Proporcjonalność — Prawo do obrony)”2017/C 412/34Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: początkowo L. Banciella Rodríguez-Miñón, następnie M. Sampol Pucurull, A. Gavela Llopis i V. Ester Casas, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo J. Guillem Carrau i D. Triantafyllou, następnie D. Triantafyllou i I. Galindo Martín, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 263 TFUE żądanie stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/1119 z dnia 22 czerwca 2015 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2015, L 182, s. 39) w zakresie, w jakim dotyczy to niektórych korekt dokonanych z jednej strony wobec Katalonii, a z drugiej strony, wobec Wysp Kanaryjskich.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (
         1
      )	Dz.U. C 346 z 19.10.2015.


201711170181555712017/C 412/235312017CJC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20170908151511Sprawa C-531/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 8 września 2017 r. – Vetsch Int. Transporte GmbH
 ---documentbreak--- C4122017PL1510120170908PL0023151151Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Niemcy) w dniu 8 września 2017 r. – Vetsch Int. Transporte GmbH
   (Sprawa C-531/17)2017/C 412/23Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę w postępowaniu rewizyjnym: Vetsch Int. Transporte GmbH

      Druga strona postępowania: Zollamt Feldkirch Wolfurt

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy należy odmówić zwolnienia z podatku na podstawie artykułu 138 dyrektywy Rady 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (
                  1
               ) z tytułu wewnątrzwspólnotowego przemieszczenia towaru z jednego państwa członkowskiego, jeżeli podatnik dokonujący tego przemieszczenia do innego państwa członkowskiego co prawda w tym innym państwie członkowskimi złożył deklarację podatkową obejmującą wewnątrzwspólnotowe nabycie związane z owym wewnątrzwspólnotowym przemieszczeniem towaru, jednakże w związku z późniejszą opodatkowaną transakcją dotyczącą tych towarów popełnia oszustwo podatkowe w innym państwie członkowskim, deklarując niezgodnie z prawdą, że ma miejsce zwolniona z podatku wewnątrzwspólnotowa dostawa dokonywana właśnie z tego innego państwa członkowskiego?

            2)

            Czy dla treści odpowiedzi na pytanie pierwsze znaczenie ma okoliczność, czy podatnik już w momencie wewnątrzwspólnotowego przemieszczenia towarów miał zamiar popełnienia oszustwa podatkowego w odniesieniu do późniejszej transakcji tymi towarami?

      (
         1
      )	Dz.U. 2006, L 347, s. 1.


201711170491555782017/C 412/467732016TC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20171016323211Sprawa T-773/16: Postanowienie Sądu z dnia 16 października 2017 r. – Salehi / Komisja [Skarga na bezczynność – Rozporządzenie (WE) nr 539/2001 – Nieprzyjęcie przez Komisję aktów wykonawczych tymczasowo zawieszających zwolnienie niektórych kategorii obywateli danego państwa trzeciego z obowiązku wizowego – Zajęcie stanowiska przez Komisję – Oczywista niedopuszczalność]
 ---documentbreak--- C4122017PL3210120171016PL0046321321Postanowienie Sądu z dnia 16 października 2017 r. – Salehi / Komisja
   (Sprawa T-773/16) (
         1
      )
   „[Skarga na bezczynność — Rozporządzenie (WE) nr 539/2001 — Nieprzyjęcie przez Komisję aktów wykonawczych tymczasowo zawieszających zwolnienie niektórych kategorii obywateli danego państwa trzeciego z obowiązku wizowego — Zajęcie stanowiska przez Komisję — Oczywista niedopuszczalność]”2017/C 412/46Język postępowania: niemiecki
      Strony

      Strona skarżąca: Dominik Salehi (Brema, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Drews)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Cattabriga i G. Wils, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Oparte na art. 265 TFUE żądanie stwierdzenia, że Komisja niezgodnie z prawem zaniechała wydania aktu wykonawczego w rozumieniu art. 1 lit. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 539/2001 z dnia 15 marca 2001 r. wymieniającego państwa trzecie, których obywatele muszą posiadać wizy podczas przekraczania granic zewnętrznych, oraz te, których obywatele są zwolnieni z tego wymogu (Dz.U. 2001, L 81, s. 1), i powiadomienia o tym skarżącego.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje odrzucona.

            2)

            Dominik Salehi zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 53 z 20.2.2017.


201711170071555592017/C 412/245352017CJC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20170911161611Sprawa C-535/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 11 września 2017 r. – NK w charakterze zarządcy w postępowaniu upadłościowym dotyczącym majątku OJ BV i PI / BNP Paribas Fortis NV
 ---documentbreak--- C4122017PL1610120170911PL0024161161Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy) w dniu 11 września 2017 r. – NK w charakterze zarządcy w postępowaniu upadłościowym dotyczącym majątku OJ BV i PI / BNP Paribas Fortis NV
   (Sprawa C-535/17)2017/C 412/24Język postępowania: niderlandzki
      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca skargę kasacyjną: NK w charakterze zarządcy w postępowaniu upadłościowym dotyczącym majątku OJ BV i PI

      Druga strona postępowania: BNP Paribas Fortis NV

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy roszczenie odszkodowawcze, którego – na podstawie powierzonego mu na mocy art. 68 ust. 1 Faillissementswet zadania związanego z zarządem i podziałem masy upadłości – zarządca masy upadłości dochodzi w imieniu ogółu wierzycieli upadłego wobec osoby trzeciej w związku z tym, że dopuściła się ona względem wierzycieli czynów niedozwolonych, a w przypadku uwzględnienia którego zasądzone odszkodowanie zasili masę upadłości, jest objęte zakresem wyłączenia przewidzianego w art. 1 ust. 2 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (
                  1
               )?

            2)

            Na wypadek udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej i gdy w związku z tym opisane roszczenie jest objęte zakresem stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego (
                  2
               ), czy roszczenie to podlega, zgodnie z art. 4 ust. 1 rzeczonego rozporządzenia, prawu państwa członkowskiego, w którym zostało wszczęte postępowanie upadłościowe zarówno w kwestii uprawnienia zarządcy masy upadłości do dochodzenia odnośnego roszczenia, jak i właściwego dla tego roszczenia prawa materialnego?

            3)

            Na wypadek udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej, czy sąd państwa członkowskiego, w którym zostało wszczęte postępowanie upadłościowe musi brać pod uwagę – bezpośrednio, względnie w drodze analogii –:

                     a)

                     art. 13 rozporządzenia Rady (WE) nr 1346/2000 z dnia 29 maja 2000 r. w sprawie postępowania upadłościowego, co oznacza, że osoba, wobec której zarządca masy upadłości dochodzi roszczenia odszkodowawczego na rzecz ogółu wierzycieli, może na swoją obronę wykazać, że jej działanie – oceniane w świetle prawa, które miałoby zastosowanie do roszczenia gdyby roszczenie z tytułu czynu niedozwolonego zostało podniesione nie przez zarządcę, lecz przez indywidualnego wierzyciela – nie prowadzi do powstania po jej stronie odpowiedzialności odszkodowawczej;

                     b)

                     art. 17 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 864/2007 z dnia 11 lipca 2007 r. dotyczącego prawa właściwego dla zobowiązań pozaumownych (Rzym II) w związku z art. 13 rozporządzenia […] nr 1346/2000 […], to znaczy zasady bezpieczeństwa i postępowania obowiązujące w miejscu podjęcia zarzucanych czynów niedozwolonych, takie jak zasady postępowania przez banki?

      (
         1
      )	Dz.U. 2001, L 12, s. 1.
   (
         2
      )	Dz.U. 2000, L 160, s. 1.


201711170381555942017/C 412/475802017TC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20170824323322Sprawa T-580/17: Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2017 r. – Karp/Parlament
 ---documentbreak--- C4122017PL3220120170824PL0047322332Skarga wniesiona w dniu 24 sierpnia 2017 r. – Karp/Parlament
   (Sprawa T-580/17)2017/C 412/47Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: Kevin Karp (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci N. Lambers i R. Ben Ammar)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            stwierdzenie nieważności decyzji organu upoważnionego do zawierania umów o pracę dla grupy EFDD w Parlamencie Europejskim, na mocy której zaklasyfikowano go do grupy funkcyjnej II, stopień 4, szczebel 1, powierzając mu zadania doradcze zgodne z wynagrodzeniem grupy funkcyjnej IV do momentu zakończenia umowy o pracę w dniu 11 listopada 2016 r.;

            —

            przyznanie skarżącemu odszkodowania za jakoby poniesioną przez niego szkodę i doznaną krzywdę, w tym za rzekomą utratę szansy zatrudnienia po zakończeniu umowy o pracę.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

            1.

            Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 80 Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej (WZIP).

                     —

                     Skarżący utrzymuje, że otrzymał zaszeregowanie odpowiadające grupie funkcyjnej I na podstawie pierwszej umowy i dolnym stopniom grupy funkcyjnej II na podstawie zaoferowanej mu drugiej umowy o pracę, podczas gdy ogromna większość zadań powierzonych skarżącemu w zakresie jego umów o pracę pierwszej i drugiej były zadaniami administracyjnymi i doradczymi.

            2.

            Zarzut drugi dotyczący naruszenia art. 82 WZIP.

                     —

                     Artykuł 82 WZIP stanowi, że członek personelu kontraktowego zostaje zatrudniony w grupie funkcyjnej IV, jeżeli może wykazać się poziomem wykształcenia odpowiadającego ukończonym studiom uniwersyteckim trwającym co najmniej trzy lata, potwierdzonym dyplomem lub szkoleniem zawodowym na równoważnym poziomie. Skarżący spełnił te kryteria i należało odpowiednio dostosować jego grupę zaszeregowania.

            3.

            Zarzut trzeci dotyczący zarzut nadużycia praw wynikających z korzystania z kolejnych umów o pracę na czas określony.

                     —

                     Skarżący podnosi nadużycie praw przez organ powołujący przy wyborze oferowanych mu umów, a w szczególności w swojej decyzji o nieprzedłużeniu z nim umowy o pracę lub o niezaoferowaniu mu umowy o pracę na czas nieokreślony.

            4.

            Zarzut czwarty dotyczący nadużycia władzy na mocy decyzji o nieprzedłużeniu umowy ze skarżącym.

                     —

                     Powody nieprzedłużenia umowy o pracę ze skarżącym nie są uzasadnione i stanowią nadużycie uprawnień uzasadniających wniosek o odszkodowanie.

            5.

            Zarzut piąty dotyczący utraty szansy zatrudnienia.

                     —

                     Skarżący był utrzymywany w nieświadomości w odniesieniu do możliwości przedłużenia jego umowy. Nigdy nie otrzymał właściwej decyzji od organu powołującego i nie mógł zorganizować swojego odejścia, na przykład poprosić o przeniesienie lub złożyć kandydaturę na inne stanowisko.


201711170161555632017/C 412/255462017CJC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20170918161722Sprawa C-546/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 18 września 2017 r. – DISA Gas SAU / Administración del Estado, Redexis Gas S.L., i Repsol Butano S.A.
 ---documentbreak--- C4122017PL1620120170918PL0025162172Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo (Hiszpania) w dniu 18 września 2017 r. – DISA Gas SAU / Administración del Estado, Redexis Gas S.L., i Repsol Butano S.A.
   (Sprawa C-546/17)2017/C 412/25Język postępowania: hiszpański
      Sąd odsyłający

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: DISA Gas SAU

      Strona pozwana: Administración del Estado, Redexis Gas S.L. i Repsol Butano S.A.

      Pytania prejudycjalne

            1.

            Czy, w świetle orzecznictwa wynikającego z wyroku w sprawie Federutility [wydanego przez TSUE w dniu 20 kwietnia 2010 r. (C-265/08)], ustalanie ceny maksymalnej dla butli gazu skroplonego, jako środka mającego chronić odbiorców znajdujących się w trudnej społecznie sytuacji, jest zgodne z tym orzecznictwem oraz zasadą proporcjonalności w przypadku, gdy zachodzą, kumulatywnie lub rozłącznie, przedstawione poniżej okoliczności?

                     —

                     przyjęty środek ma charakter powszechnie obowiązujący w odniesieniu do wszystkich konsumentów i przez czas nieokreślony „dopóki warunki konkurencji na tym rynku nie zostaną uznane za wystarczające”,

                     —

                     środek ten obowiązuje od ponad [1]8 lat,

                     —

                     środek ten może przyczyniać się do stagnacji obecnej sytuacji ograniczonej konkurencji ze względu na utrudnienie wejścia na ten rynek nowych podmiotów gospodarczych.

            2.

            Czy, w świetle orzecznictwa wynikającego z wyroku w sprawie Federutility [wydanego przez TSUE w dniu 20 kwietnia 2010 r. (C-265/08)], nałożenie na podmiot zajmujący na danym terytorium pozycję dominującą obowiązku dostawy do domu butli będącego pochodną ropy naftowej gazu skroplonego, ze względu na ochronę odbiorców znajdujących się w trudnej społecznie sytuacji czy też zamieszkałych na trudno dostępnych obszarach, jest zgodne z tym orzecznictwem oraz zasadą proporcjonalności w przypadku, gdy zachodzą, kumulatywnie lub rozłącznie, przedstawione powyżej okoliczności?


201711170081555432017/C 412/121562016CJC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL201710127711Sprawa C-156/16: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 12 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München – Niemcy) – Tigers GmbH / Hauptzollamt Landshut (Odesłanie prejudycjalne – Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 412/2013 – Artykuł 1 ust. 3 – Wspólnotowy kodeks celny – Artykuł 78 – Zasada uwarunkowania stosowania indywidualnych stawek cła antydumpingowego przedstawieniem ważnej faktury – Dopuszczalność przedstawienia ważnej faktury handlowej po dokonaniu zgłoszenia celnego – Odmowa zwrotu kosztów)
 ---documentbreak--- C4122017PL710120171012PL00127171Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 12 października 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München – Niemcy) – Tigers GmbH / Hauptzollamt Landshut
   (Sprawa C-156/16) (
         1
      )
   „(Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie wykonawcze (UE) nr 412/2013 — Artykuł 1 ust. 3 — Wspólnotowy kodeks celny — Artykuł 78 — Zasada uwarunkowania stosowania indywidualnych stawek cła antydumpingowego przedstawieniem ważnej faktury — Dopuszczalność przedstawienia ważnej faktury handlowej po dokonaniu zgłoszenia celnego — Odmowa zwrotu kosztów)”2017/C 412/12Język postępowania: niemiecki
      Sąd odsyłający

   Finanzgericht München

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Tigers GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Landshut

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 412/2013 z dnia 13 maja 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe i stanowiącego o ostatecznym pobraniu tymczasowego cła nałożonego na przywóz ceramicznych zastaw stołowych i naczyń kuchennych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej należy interpretować w ten sposób, iż przepis ten zezwala na przedstawienie ważnej faktury handlowej po dokonaniu zgłoszenia celnego w celach ustalenia ostatecznego cła antydumpingowego, w sytuacji gdy spełnione są wszystkie inne wcześniejsze przesłanki konieczne do uzyskania szczególnej stawki cła antydumpingowego dla przedsiębiorstwa i gdy zapewnione jest przestrzeganie prawidłowego stosowania ceł antydumpingowych, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.
   (
         1
      )	Dz.U. C 211 z 13.6.2016.


201711170091555442017/C 412/265722017CJC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20170928171711Sprawa C-572/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 28 września 2017 r. – Riksåklagaren / Imran Syed
 ---documentbreak--- C4122017PL1710120170928PL0026171171Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Högsta domstolen (Szwecja) w dniu 28 września 2017 r. – Riksåklagaren / Imran Syed
   (Sprawa C-572/17)2017/C 412/26Język postępowania: szwedzki
      Sąd odsyłający

   Högsta domstolen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Riksåklagaren (prokuratur generalny)

      Druga strona postępowania: Imran Syed

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy sytuacja, gdy towary z chronionym motywem są niezgodnie z prawem oferowane do sprzedaży w sklepie może oznaczać naruszenie wyłącznego prawa autorskiego do rozpowszechniania na podstawie art. 4 ust. 1 dyrektywy 2001/29 (
                  1
               ) w odniesieniu nawet do towarów z podobnym motywem, które są przechowywane w magazynie przez osobę oferującą te towary na sprzedaż?

            2)

            Czy ma znaczenie to, że towary znajdują się w magazynie połączonym ze sklepem lub w innym miejscu?

      (
         1
      )	Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. 2001, L 167, s. 10).


201711170361555802017/C 412/485972017TC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20170828333421Sprawa T-597/17: Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2017 r. – Poza Poza / SRB
 ---documentbreak--- C4122017PL3310120170828PL0048331342Skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2017 r. – Poza Poza / SRB
   (Sprawa T-597/17)2017/C 412/48Język postępowania: hiszpański
      Strony

      Strona skarżąca: Máximo Poza Poza (Murcja, Hiszpania) (przedstawiciel: P. Poza Cisneros, adwokat)

      Strona pozwana: Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

            —

            uwzględnienie wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Jednolitej Rady ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji o zajęciu akcji Banco Popular i wydanie wyroku, w którym Sąd stwierdzi nieważność decyzji, a w konsekwencji zwrot skarżącemu akcji i pozostałych instrumentów kapitałowych Banco Popular, a w przeciwnym wypadku i tytułem ewentualnym, zasądzenie odszkodowania odpowiadającego wartości netto aktywów Banco Popular z dnia 22 maja 2017 r. szacowanej na 2675424 EUR.

      Zarzuty i główne argumenty

   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawach T-478/17 Mutualidad de la Abogacía i Hermandad Nacional de Arquitectos Superiores y Químicos/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-481/17 Fundación Tatiana Pérez de Guzmán y Bueno i SFL/Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-482/17 Comercial Vascongada Recalde/ Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-483/17 García Suárez i in./Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-484/17 Fidesban i in./Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji, T-497/17 Sánchez del Valle i Calatrava Real State 2015/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji oraz T-498/17 Pablo Álvarez de Linera Granda/Komisja i Jednolita Rada ds. Restrukturyzacji i Uporządkowanej Likwidacji.


201711170521556122017/C 412/362022016TC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20171024252622Sprawa T-202/16: Wyrok Sądu z dnia 24 października 2017 r. – Keturi kambariai / EUIPO – Coffee In (coffee inn) {Znak towarowy Unii Europejskiej – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego coffee inn – Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy coffee in – Względna podstawa odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] – Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego – Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 47 ust. 2 rozporządzenia 2017/2001)}
 ---documentbreak--- C4122017PL2520120171024PL0036252262Wyrok Sądu z dnia 24 października 2017 r. – Keturi kambariai / EUIPO – Coffee In (coffee inn)
   (Sprawa T-202/16) (
         1
      )
   „{Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego coffee inn — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy coffee in — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (UE) 2017/1001] — Rzeczywiste używanie wcześniejszego znaku towarowego — Artykuł 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 (obecnie art. 47 ust. 2 rozporządzenia 2017/2001)}”2017/C 412/36Język postępowania: angielski
      Strony

      Strona skarżąca: UAB Keturi kambariai (Wilno, Litwa) (przedstawiciel: adwokat R. Pumputienė)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Lukošiūtė, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: OÜ Coffee In (Tallinn, Estonia) (przedstawiciel: adwokat P. Lätt)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 3 marca 2016 r. (sprawa R 137/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Coffee a Keturi kambariai.

      Sentencja

            1)

            Skarga zostaje oddalona.

            2)

            UAB Keturi kambariai zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (
         1
      )	Dz.U. C 270 z 25.7.2016.


201711170041555422017/C 412/275732017CJC41220171204PL01PLINFO_JUDICIAL20170928181811Sprawa C-573/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 28 września 2017 r. – Openbaar Ministerie / Daniel Adam Popławski
 ---documentbreak--- C4122017PL1810120170928PL0027181181Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Amsterdam (Niderlandy) w dniu 28 września 2017 r. – Openbaar Ministerie / Daniel Adam Popławski
   (Sprawa C-573/17)2017/C 412/27Język postępowania: niderlandzki
      Sąd odsyłający

   Rechtbank Amsterdam

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnioskodawca: Openbaar Ministerie

      Strona przeciwna: Daniel Adam Popławski

      Pytania prejudycjalne

            1)

            Czy w sytuacji, w której organ sądowy odpowiedzialny za wykonanie wniosku o wydanie nie może dokonać wykładni wdrażających decyzję ramową przepisów prawa krajowego w sposób prowadzący do osiągnięcia rezultatu zgodnego z decyzją ramową, musi on – w oparciu o zasadę pierwszeństwa – odstąpić od stosowania przepisów prawa krajowego niezgodnych z przepisami owej decyzji ramowej?

            2)

            Czy oświadczenie państwa członkowskiego w rozumieniu art. 28 ust. 2 decyzji ramowej 2008/909/WSiSW (
                  1
               ) złożone nie „przy przyjęciu niniejszej decyzji ramowej”, lecz w późniejszym okresie, jest prawnie skuteczne?

      (
         1
      )	Decyzja ramowa Rady 2008/909/WSiSW z dnia 27 listopada 2008 r. o stosowaniu zasady wzajemnego uznawania do wyroków skazujących na karę pozbawienia wolności lub inny środek polegający na pozbawieniu wolności – w celu wykonania tych wyroków w Unii Europejskiej, Dz.U. 2008, L 327, s. 27.