title: Sprawa T-9/07: Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2007 r. — Grupo Promer Mon-Graphic przeciwko OHIM — PepsiCo (wzory)

text:
               10.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/35

         Skarga wniesiona w dniu 9 stycznia 2007 r. — Grupo Promer Mon-Graphic przeciwko OHIM — PepsiCo (wzory)
   (Sprawa T-9/07)
   (2007/C 56/66)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Grupo Promer Mon-Graphic, SA (Sabadell, Hiszpania) (przedstawiciel: R. Almaraz Palmero, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: PepsiCo, Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 października 2006 r. w sprawie R 1001/2005-3;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) oraz interwenienta PepsiCo Inc. kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji oraz kosztami postępowania przed Trzecią Izbą Odwoławczą.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: zarejestrowany wzór wspólnotowy nr 74463-1 — „artykuł(y) promocyjny(-e) do gier”

      Właściciel wzoru wspólnotowego: PepsiCo, Inc.

      Strona wnosząca o unieważnienie wzoru wspólnotowego: skarżąca

      Wzór należący do strony wnoszącej o unieważnienie: zarejestrowany wzór wspólnotowy nr 53186-001 — „metalowe płytki do gier”

      Decyzja Wydziału Unieważnień: stwierdzenie nieważności wzoru wspólnotowego

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie decyzji Wydziału Unieważnień i oddalenie wniosku o unieważnienie zarejestrowanego wzoru wspólnotowego

      Podniesione zarzuty: zaskarżony wzór wspólnotowy nr 74463-1 pozbawiony jest cechy nowości i indywidualnego charakteru w zestawieniu z zarejestrowanym wzorem wspólnotowym nr 53186-1, który korzysta z prawa pierwszeństwa wcześniejszego hiszpańskiego wzoru.


title: Sprawa C-434/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom w dniu 5 listopada 2009 r. — Shirley McCarthy przeciwko Secretary of State for the Home Department

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supreme Court of the United Kingdom w dniu 5 listopada 2009 r. — Shirley McCarthy przeciwko Secretary of State for the Home Department
   (Sprawa C-434/09)
   2010/C 11/30
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Supreme Court of the United Kingdom

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Shirley McCarthy

      Strona pozwana: Secretary of State for the Home Department

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy osoba posiadająca podwójne obywatelstwo Irlandii i Zjednoczonego Królestwa, która przez całe życie zamieszkuje w Zjednoczonym Królestwie, jest „beneficjentem” w rozumieniu art. 3 dyrektywy 2004/38/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady („dyrektywy”)?

               2)

               Czy osoba taka „zamieszkiwała legalnie” w przyjmującym państwie członkowskim w rozumieniu art. 16 dyrektywy w sytuacji, gdy nie była ona w stanie spełnić wymogów wynikających z art. 7 dyrektywy 2004/38/WE?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz.U. L 158, s. 77).


title: Sprawa T-655/11: Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2015 r. – FSL i in./Komisja (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek bananów we Włoszech, w Grecji i w Portugalii — Koordynacja przy ustalaniu cen — Dopuszczalność dowodów — Prawo do obrony — Nadużycie władzy — Dowód naruszenia — Obliczanie kwoty grzywny)

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/14

         Wyrok Sądu z dnia 16 czerwca 2015 r. – FSL i in./Komisja
   (Sprawa T-655/11) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek bananów we Włoszech, w Grecji i w Portugalii - Koordynacja przy ustalaniu cen - Dopuszczalność dowodów - Prawo do obrony - Nadużycie władzy - Dowód naruszenia - Obliczanie kwoty grzywny))
   (2015/C 262/18)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: FSL Holdings (Antwerpia, Belgia), Firma Léon Van Parys (Antwerpia) i Pacific Fruit Company Italy SpA (Rzym, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Vlaemminck, C. Verdonck, B. Van Vooren i B. Gielen)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. Kellerbauer i A. Biolan, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego – stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 7273 wersja ostateczna z dnia 12 października 2011 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] [sprawa COMP/39482 – Owoce egzotyczne (banany)], a tytułem żądania ewentualnego – obniżenie grzywny.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 1 decyzji Komisji C(2011) 7273 wersja ostateczna z dnia 12 października 2011 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] [sprawa COMP/39482 – Owoce egzotyczne (banany)] w zakresie, w jakim odnosi się on do okresu od 11 sierpnia 2004 r. do 19 stycznia 2005 r. i dotyczy spółek FSL Holdings, Firma Léon Van Parys i Pacific Fruit Company Italy SpA.

               2)

               Stwierdza się nieważność art. 2 decyzji C(2011) 7273 wersja ostateczna w zakresie, w jakim ustalono w nim kwotę grzywny nałożonej na spółki FSL Holdings, Firma Léon Van Parys i Pacific Fruit Company Italy na 8 9 19  000 EUR.

               3)

               Ustala się kwotę grzywny nałożonej na spółki FSL Holdings, Firma Léon Van Parys i Pacific Fruit Company Italy w art. 2 wskazanej decyzji C(2011) 7273 wersja ostateczna na 6 6 89  000 EUR.

               4)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               5)

               FSL Holdings, Firma Léon Van Parys i Pacific Fruit Company Italy zostają obciążone jedną trzecią własnych kosztów orz połową kosztów poniesionych przez Komisję Europejską.

               6)

               Komisja zostaje obciążona połową własnych kosztów oraz dwiema trzecimi kosztów poniesionych przez spółki FSL Holdings, Firma Léon Van Parys i Pacific Fruit Company Italy.

      (1)  Dz.U. C 58 z 25.2.2012.


title: Sprawa T-398/08: Skarga wniesiona w dniu 22 września 2008 r. — Stowarzyszenie Autorów ZAIKS przeciwko Komisji

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/53

         Skarga wniesiona w dniu 22 września 2008 r. — Stowarzyszenie Autorów „ZAIKS” przeciwko Komisji
   (Sprawa T-398/08)
   (2008/C 285/94)
   Język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Stowarzyszenie Autorów „ZAIKS” (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: B. Borkowska, M. Błeszyński, radcowie prawni)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               unieważnienie art. 3 oraz art. 4 ust. 2 i ust. 3 (w zakresie odnoszącym się do art. 3) decyzji Komisji z dnia 26 lipca 2008 r., dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 TWE i art. 53 Porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698-CISAC);

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kosztów prawem przepisanych.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej sprawie skarżąca wnosi o częściowe unieważnienie decyzji Komisji z dnia 26 lipca 2008 r., dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 TWE i art. 53 Porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698-CISAC) w zakresie, w jakim dotyczy ona uzgodnionych praktyk w kwestii warunków zarządzania prawami do publicznego korzystania z utworów muzycznych oraz udzielania odpowiednich licencji przez organizacje zbiorowego zarządzania przyjmujących postać stosowanych w umowach o wzajemnej reprezentacji ograniczeń członkostwa takich jak przewidziane we wzorze umowy Międzynarodowej Konfederacji Stowarzyszeń Autorów i Kompozytorów (wzór umowy CISAC) lub jak stosowanych w praktyce.
   Na poparcie swoich żądań skarżąca podnosi następujące zarzuty.

               —

               Nierozważenie w sposób wszechstronny wszystkich przesłanek istotnych do właściwej wykładni pojęcia „uzgodniona praktyka” przez niepełne uwzględnienie stanu faktycznego sprawy i nieuwzględnienie wszystkich nierozerwalnie ze sobą powiązanych elementów składających się na wykonywanie zbiorowego zarządu prawami autorskimi.

               —

               Błędną ocenę przyczyn leżących u podstaw przyjętej w umowach i wzajemnej reprezentacji zasady ich zasięgu terytorialnego.

               —

               Błędne przedstawienie i ocenę następstw ewentualnej zmiany dotychczasowego systemu wykonywania zbiorowego zarządzania prawami autorskimi.

               —

               Zaniechanie oceny wszystkich dowodów w sprawie przez nieuwzględnienie przedstawionych przez skarżącą faktów dotyczących specyfiki działania Stowarzyszenia Autorów ZAIKS oraz uregulowań polskiego prawa w zakresie zbiorowego zarządzania.


title: Sprawa C-543/15: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Association nationale des opérateurs détaillants en énergie (ANODE)/Premier ministre, Ministre de l’Écologie, du Développement durable et de l'Énergie

text:
               1.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/25

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 12 kwietnia 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État – Francja) – Association nationale des opérateurs détaillants en énergie (ANODE)/Premier ministre, Ministre de l’Écologie, du Développement durable et de l'Énergie
   (Sprawa C-543/15) (1)

   (2016/C 279/36)
   Język postępowania: francuski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 16 z 18.1.2016.


title: Sprawa C-242/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niemcy) w dniu 29 kwietnia 2013 r. — Commerz Nederland NV, inny uczestnik postępowania: Havenbedrijf Rotterdam NV

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niemcy) w dniu 29 kwietnia 2013 r. — Commerz Nederland NV, inny uczestnik postępowania: Havenbedrijf Rotterdam NV
   (Sprawa C-242/13)
   2013/C 207/38
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Hoge Raad der Nederlanden

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca kasację: Commerz Nederland NV

      Druga strona postępowania kasacyjnego: Havenbedrijf Rotterdam NV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy możliwość przypisania władzy publicznej udzielenia poręczenia przez przedsiębiorstwo publiczne — wymagana w celu zakwalifikowania pomocy jako pomoc państwa w rozumieniu art. 107 TFUE i 108 TFUE — musi być bezwzględnie wyłączona w sytuacji, gdy to poręczenie, jak w niniejszej sprawie, zostało udzielone przez (jedynego) członka zarządu przedsiębiorstwa publicznego, który wprawdzie był do tego uprawniony pod względem cywilnoprawnym, jednakże działał arbitralnie, świadomie zataił udzielenie poręczenia i naruszył postanowienia statutu przedsiębiorstwa publicznego w ten sposób, że nie uzyskał zgody rady nadzorczej, a ponadto należy przyjąć, że dany podmiot publiczny (w tym wypadku gmina) nie zamierzał udzielić poręczenia?

               2)

               Czy wyżej wskazane okoliczności, jeżeli nie sprzeciwiają się bezwzględnie możliwości przypisania władzy publicznej, nie mają znaczenia dla odpowiedzi na pytanie, czy udzielenie poręczenia może być przypisane władzy publicznej, czy też sąd powinien dokonać analizy w świetle pozostałych czynników przemawiających za przypisaniem władzy bądź przeciwko temu przypisaniu?


title: Sprawa T-141/14 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 maja 2014 r. – SolarWorld i in przeciwko Radzie [Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Dumping — Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chin — Ostateczne cło antydumpingowe — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru]

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/18

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 23 maja 2014 r. – SolarWorld i in przeciwko Radzie
   (Sprawa T-141/14 R)
   ([Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Dumping - Przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chin - Ostateczne cło antydumpingowe - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru])
   2014/C 235/23
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: SolarWorld AG (Bonn, Niemcy); Brandoni solare SpA (Castelfidardo, Włochy) oraz Solaria Energia y Medio Ambiente, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: L. Ruessmann, adwokat i J. Beck, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciel: B. Driessen, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania art. 3 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1238/2013 z dnia 2 grudnia 2013 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe oraz stanowiącego o ostatecznym poborze cła tymczasowego nałożonego na przywóz modułów fotowoltaicznych z krzemu krystalicznego i głównych komponentów (tj. ogniw) pochodzących lub wysyłanych z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. L 325, s. 1).

      Sentencja

               1)

                  Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

                  Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 października 2004 r. w sprawie T–54/02: Vereins- und Westbank AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Konkurencja — Art. 81 WE — Porozumienie w sprawie ustalenia cen i sposobów pobierania opłat za usługi wymiany gotówki — Niemcy — Procedura zaoczna)

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/13

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 14 października 2004 r.
   w sprawie T–54/02: Vereins- und Westbank AG przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Konkurencja - Art. 81 WE - Porozumienie w sprawie ustalenia cen i sposobów pobierania opłat za usługi wymiany gotówki - Niemcy - Procedura zaoczna)
   (2004/C 314/34)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie T–54/02 Vereins- und Westbanku AG z siedzibą w Hamburgu (Niemcy), reprezentowanego przez adwokatów: J. Schultego, M. Ewena i A. Neusa z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2003/25/WE z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie postępowania wszczętego na podstawie art. 81 Traktatu WE – [sprawa COMP/E-1/37.919 (ex 37.391) - Opłaty bankowe za konwersję walut strefy euro – Niemcy] (Dz.U. 2003, L 15, str. 1), Sąd (piąta izba) w składzie: P. Lindh, prezes, R. García-Valdecasas i J. D. Cooke, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał dnia 14 października 2004 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Decyzja Komisji 2003/25/WE z dnia 11 grudnia 2001 r. w sprawie postępowania wszczętego na podstawie art. 81 WE – [sprawa COMP/E-1/37.919 (ex 37.391) - Opłaty bankowe za konwersję walut strefy euro – Niemcy] jest nieważna w zakresie dotyczącym skarżącego.

               2)

               Komisja zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 97 z 20.4.2002.


title: Sprawa T-744/15: Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Puro Italian Style/EUIPO (smartline) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie unijnego znaku towarowego smartline — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/46

         Wyrok Sądu z dnia 13 grudnia 2016 r. – Puro Italian Style/EUIPO (smartline)
   (Sprawa T-744/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie unijnego znaku towarowego smartline - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 030/51)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Puro Italian Style SpA (Modena, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Terrano)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 października 2015 r. (sprawa R 2258/2014-1) dotyczącą zgłoszenia do rejestracji oznaczenia graficznego smartline jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Puro Italian Style SpA pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

      (1)  Dz.U. C 78 z 29.2.2016.


title: Sprawa T-747/15: Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2015 r. – EDF/Komisja

text:
               29.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/24

         Skarga wniesiona w dniu 22 grudnia 2015 r. – EDF/Komisja
   (Sprawa T-747/15)
   (2016/C 078/35)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Électricité de France (EDF) (Paryż, Francja) (przedstawiciel: M. Debroux, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie nieważności art. 1, 2, 3, 4 i 5 zaskarżonej decyzji ze względu na naruszenie istotnych wymogów proceduralnych, naruszenia prawa i błędy w ustaleniach faktycznych;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 1, 2 i 3 zaskarżonej decyzji, ponieważ kwota, do zwrotu której EDF została zobowiązana, jest bardzo poważnie zawyżona;

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji wszystkimi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi w ramach żądania głównego trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, oparty na naruszeniu art. 266 TFUE.

               2.

               Zarzut drugi, oparty na naruszeniu art. 107 TFUE. Zarzut ten dzieli się na dwie części.

                           —

                           Część pierwsza, dotycząca możliwości zastosowania testu inwestora prywatnego, obejmuje pięć zastrzeżeń:

                                       —

                                       Zastrzeżenie pierwsze, zgodnie z którym Komisja nie uwzględniła, nie przedstawiając żadnego uzasadnienia, szeregu dokumentów i dowodów, które zostały jej należycie przekazane przez Francję i EDF;

                                       —

                                       Zastrzeżenie drugie, zgodnie z którym Komisja systematycznie mieszała elementy objęte odpowiednio możliwością zastosowania testu inwestora prywatnego i stosowaniem tego testu;

                                       —

                                       Zastrzeżenie trzecie, zgodnie z którym Komisja niesłusznie wykluczyła możliwość zastosowania kryterium rozważnego inwestora prywatnego z tego tylko względu, że w ramach badania środka Francja w szczególności uwzględniła względy związane z jej statusem władzy publicznej obok względów związanych z jej statusem akcjonariusza;

                                       —

                                       Zastrzeżenie czwarte, zgodnie z którym Komisja niesłusznie stwierdziła, że EDF powinna dysponować formalnym biznesplanem, aby uzasadnić możliwość zastosowania kryterium rozważnego inwestora prywatnego;

                                       —

                                       Zastrzeżenie piąte, zgodnie z którym Komisja naruszyła charakter oraz przedmiot tego środka, kontekst, w jaki ów środek się wpisuje, oraz zamierzony przez niego cel i zasady, jakim podlega;

                           —

                           Część druga, dotycząca stosowania testu inwestora prywatnego, obejmuje trzy zastrzeżenia:

                                       —

                                       Zastrzeżenie pierwsze, zgodnie z którym Komisja niesłusznie uznała, że raport Oxera nie był dopuszczalny jako dowód;

                                       —

                                       Zastrzeżenie drugie, zgodnie z którym metoda Komisji była dotknięta oczywistymi błędami. Po pierwsze, Komisja nie uwzględniła ani kontekstu istniejącego w tamtym okresie, ani kryteriów stosowanych przez ówczesnych inwestorów. Po drugie, teza „prezentu podatkowego”, którą forsowała Komisja, nie tylko jest błędna z punktu widzenia prawa, ale również jest źródłem błędów w ocenie dotyczącej stosowności inwestycji. Po trzecie, Komisja dopuściła się licznych błędów w zakresie metody, a każdy z nich wystarczy, by wykazać, że Komisja nie udowodniła w oczywisty sposób, iż kryterium inwestora prywatnego nie zostało zastosowane;

                                       —

                                       Zastrzeżenie trzecie, dotyczące konsekwencji błędów w zakresie metody popełnionych przez Komisję.

               3.

               Zarzut trzeci, oparty na braku uzasadnienia zaskrzonej decyzji.

         Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi w ramach żądania ewentualnego dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy, podniesiony posiłkowo, dotyczy tego, że większa część domniemanej pomocy uległa przedawnieniu. Zarzut ten dzieli się na dwie części:

                           —

                           Część pierwsza, zgodnie z którą chodzi tu głównie o istniejącą pomoc wynikającą ze środka wdrożonego przed otwarciem dla konkurencji europejskiego rynku energii elektrycznej;

                           —

                           Część druga, zgodnie z którą znaczna część zarzucanej pomocy wynika ze środka wdrożonego ponad dziesięć lat przed pierwszą czynnością dochodzeniową;

               2.

               Zarzut drugi, podniesiony posiłkowo, dotyczy błędów w obliczeniach, których Komisja dopuściła się przy określeniu domniemanej pomocy. Ów zarzut dzieli się na trzy części:

                           —

                           Część pierwsza, zgodnie z którą Komisja popełniła błędy dotyczące całkowitej kwoty rezerw na odtworzenie;

                           —

                           Część druga, zgodnie z którą Komisja popełniła błędy dotyczące mającej zastosowanie stawki podatkowej;

                           —

                           Część trzecia, zgodnie z którą kwota zarzucanej pomocy powinna zostać skorygowana w oparciu o te poprawione dane.


title: Sprawa C-468/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 27 czerwca 2013 r. w sprawie T-367/12 MOL Magyar Olaj- és Gázipari Nyrt.przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)(OHIM), wniesione w dniu 28 sierpnia 2013 r. przez MOL Magyar Olaj- és Gázipari Nyrt.

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/45

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 27 czerwca 2013 r. w sprawie T-367/12 MOL Magyar Olaj- és Gázipari Nyrt.przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)(OHIM), wniesione w dniu 28 sierpnia 2013 r. przez MOL Magyar Olaj- és Gázipari Nyrt.
   (Sprawa C-468/13 P)
   2013/C 344/77
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: MOL Magyar Olaj- és Gázipari Nyrt. (przedstawiciel: adwokat K. Szamosi)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 27 czerwca 2013 r. w sprawie T-367/12 i stwierdzenie nieważności decyzji R 2532/2011-2 Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 30 maja 2012 r., w zakresie w jakim odwołanie interwenienta zostanie oddalone a oddalenie sprzeciwu interwenienta zostanie utrzymane w mocy; lub tytułem żądania ewentualnego

               —

               przekazanie sprawy do Sądu celem ponownego rozpoznania pod względem merytorycznym; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania przed Sądem i Trybunałem.

      Zarzuty i główne argumenty

               —

               rozstrzygnięcie Sądu, jeżeli chodzi o niedopuszczalność argumentów wysuniętych przez wnoszącego odwołanie przed OHIM jest, z jednej strony, pozbawione znaczenia dla sprawy i, z drugiej strony, nieuzasadnione i nieprawidłowe; w konsekwencji Sąd naruszył art. 44 regulaminu postępowania oraz art. 21 statutu Trybunału Sprawiedliwości.

               —

               nie było żadnej potrzeby i żadnego uzasadnienia prawnego by odrzucić dowody przedstawione przez wnoszącego odwołanie w ramach postępowania przed Sądem, a zatem Sąd naruszył art. 65 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 (1) oraz art. 135 § 4 regulaminu postępowania orzekając o niedopuszczalności przedstawionych przez wnoszącego odwołanie dowodów.

               —

               Sąd naruszył rozporządzenie nr 207/2009 w kontekście definicji właściwego kręgu odbiorców i jego znaczenia przy dokonywaniu oceny prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

               —

               Sąd naruszył rozporządzenie nr 207/2009 oraz utrwalone orzecznictwo orzekając, że rozpatrywane usługi należy uznać za identyczne.

               —

               Sąd nie dokonał jasnej i oddzielnej oceny aspektów podobieństwa wizualnego, fonetycznego i konceptualnego oraz nie zbadał okoliczności mających znaczenie dla sprawy w świetle tej oceny; w konsekwencji Sąd naruszył rozporządzenie nr 207/2009.

               —

               Sąd naruszył prawo, kiedy orzekł, że Izba Odwoławcza słusznie uznała, że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd w przypadku wcześniejszych znaków towarowych interwenienta i dokonanego przez wnoszącego odwołanie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-314/11: Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2011 r. — Fortress Participations przeciwko OHIM — Fortress Investment Group i Fortress Investment Group (UK) (FORTRESS)

text:
               13.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 238/32

         Skarga wniesiona w dniu 17 czerwca 2011 r. — Fortress Participations przeciwko OHIM — Fortress Investment Group i Fortress Investment Group (UK) (FORTRESS)
   (Sprawa T-314/11)
   2011/C 238/55
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Fortress Participations BV (Rotterdam, Niderlandy) (przedstawiciele: M.L.J. van de Braak, prawnik, B. Ladas, Solicitor i S. Malynicz, Barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą były również: Fortress Investment Group LLC (Nowy York, USA) i Fortress Investment Group (UK) Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 kwietnia 2011 r. w sprawie R 354/2009-2;

               —

               obciążenie pozwanej i innych uczestników postępowania własnymi kosztami postępowania przed OHIM i Sądem oraz kosztami poniesionymi przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie prawa do znaku: graficzny znak towarowy „FORTRESS” w kolorach czerwonym, czarnym i białym, dla usług z klas 35, 36 i 42 — wspólnotowy znak towarowy nr 3398451

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: skarżący
   Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wspólnotowego znaku towarowego: Fortress Investment Group LLC i Fortress Investment Group (UK) Ltd

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie prawa do znaku: wnoszący o unieważnienie uzasadniają swój wniosek względnymi podstawami unieważnienia zgodnie z art. 53 ust. 1 lit. c) w związku z art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009. W uzasadnieniu przywołane zostały również niezarejestrowane w Zjednoczonym Królestwie znaki towarowe „FORTRESS”, „FORTRESS INVESTMENTS” oraz „FORTRESS INVESTMENT GROUP”, używane w obrocie handlowym.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji
   Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009, ponieważ Izba Odwoławcza nie dokonała prawidłowej analizy goodwill [siły przyciągania odbiorców] w świetle uregulowania powództwa opartego na bezprawnym używaniu nazwy w Zjednoczonym Królestwie oraz nie dokonała oszacowania ryzyka wprowadzenia w błąd i wynikającej z tego szkody


title: Sprawa T-94/08: Wyrok Sądu z dnia 18 marca 2010 r. — Centre de coordination Carrefour przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — System pomocy dotyczący centrów koordynacyjnych mających siedzibę w Belgii — Nowa decyzja Komisji wydana w następstwie częściowego stwierdzenia nieważności przez Trybunał — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność)

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/41

         Wyrok Sądu z dnia 18 marca 2010 r. — Centre de coordination Carrefour przeciwko Komisji
   (Sprawa T-94/08) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - System pomocy dotyczący centrów koordynacyjnych mających siedzibę w Belgii - Nowa decyzja Komisji wydana w następstwie częściowego stwierdzenia nieważności przez Trybunał - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność)
   2010/C 113/65
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Centre de coordination Carrefour SNC (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: X. Clarebout i K. Platteau, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciel: J.P. Keppenne, pełnomocnik)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2008/283/WE z dnia 13 listopada 2007 r. w sprawie systemu pomocy ustanowionego przez Belgię na rzecz centrów koordynacyjnych mających siedzibę w Belgii, zmieniającej decyzję 2003/757/WE (Dz.U. 2008, L 90, s. 7) w zakresie, w jakim w decyzji tej nie przewidziano odpowiedniego okresu przejściowego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Centre de coordination Carrefour SNC ponosi koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 92 z 12.4.2008.


title: Sprawa C-121/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-109/09 Bernhard Rintisch przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 5 marca 2012 r. przez Bernharda Rintischa

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-109/09 Bernhard Rintisch przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 5 marca 2012 r. przez Bernharda Rintischa
   (Sprawa C-121/12 P)
   2012/C 165/16
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Bernhard Rintisch (przedstawiciel: A. Dreyer, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), Valfleuri Pâtes alimentaires SA

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               stwierdzenie nieważności orzeczenia siódmej izby Sądu (Sądu Pierwszej Instancji) z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie T-109/09;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok należy uchylić na tej podstawie, że Sąd naruszył art. 74 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 (1) [obecnie art. 76 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 (2)], oraz ze względu na nadużycie uprawnień. Według wnoszącego odwołanie Sąd dokonał błędnej wykładni art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94, stwierdzając, że Izba Odwoławcza słusznie nie wzięła pod uwagę dokumentów i dowodów przedstawionych przez wnoszącego odwołanie. Sąd błędnie orzekł, że Izba Odwoławcza zgodnie z prawem odmówiła skorzystania ze swobodnego uznania, sprzeciwiając się wzięciu pod uwagę wspomnianych dokumentów.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa T-282/14: Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Bayer MaterialScience/Komisja (Pomoc państwa — Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych — Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE — Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi — Umorzenie postępowania)

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/66

         Postanowienie Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. – Bayer MaterialScience/Komisja
   (Sprawa T-282/14) (1)

   ((Pomoc państwa - Środki przyjęte przez Niemcy na rzecz energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych - Decyzja o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE - Wydanie ostatecznej decyzji już po wniesieniu skargi - Umorzenie postępowania))
   (2015/C 294/80)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Bayer MaterialScience AG (Leverkusen, Niemcy) (przedstawiciele: C. Arhold, L. Petersen, F.-A. Wesche, N. Wimmer i T. Woltering, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche i R. Sauer, pełnomocnicy, wspierani przez C. von Donata i G. Quardt, adwokatów)

      Przedmiot

   Żądanie częściowego stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C (2013) 4424 final z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie wszczęcia określonego w art. 108 ust. 2 TFUE postępowania w przedmiocie środków wdrożonych przez Republikę Federalną Niemiec w formie wsparcia dla energii elektrycznej ze źródeł odnawialnych oraz odbiorców energochłonnych [pomoc państwa SA.33995 (2013/C) (ex 2013/NN)].

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania w sprawie wniosku o dopuszczenie Urzędu Nadzoru EFTA do sprawy w charakterze interwenienta.

               3)

               Bayer MaterialScience AG pokrywa koszty własne, a także poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Urząd Nadzoru EFTA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 223 z 14.7.2014.


title: Sprawa C-403/04 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 8 lipca 2004r. w sprawach połączonych T-67/00, T-68/00,T-71/00 i T-78/00, JFE Engineering Corp., Nippon Steel Corp., JFE Steel Corp. i Sumitomo Metal Industries Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Sumitomo Metal Industries Ltd.dnia 22 września 2004 r.

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/9

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) z dnia 8 lipca 2004r. w sprawach połączonych T-67/00, T-68/00,T-71/00 i T-78/00, JFE Engineering Corp., Nippon Steel Corp., JFE Steel Corp. i Sumitomo Metal Industries Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione przez Sumitomo Metal Industries Ltd.dnia 22 września 2004 r.
   (Sprawa C-403/04 P)
   (2004/C 284/19)
   W dniu 22 września 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (druga izba) wydanego dnia 8 lipca 2004 r. w sprawach połączonych T-67/00, T-68/00,T-71/00 i T-78/00, JFE Engineering Corp., Nippon Steel Corp., JFE Steel Corp. i Sumitomo Metal Industries Ltd przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesione przez Sumitomo Metal Industries Ltd, z siedzibą w Osace (Japonia), reprezentowaną przez C. Vajdę QC i G. Sproula, solicitor.
   Wnosząca odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               i)

               dopuszczenie, w całości albo w części, odwołania od wyroku w sprawach połączonych T-67/00, T-68/00, T-71/00 i T-78/00 i uchylenie tegoż wyroku w całości albo w części;

               ii)

               stwierdzenie nieważności, w całości albo w części, art. 1 i art. 3 do 6 decyzji w zakresie, w którym są one skierowane do SMI;

               iii)

               zasądzenie, jeżeli uznane to zostanie za stosowne, od Komisji na rzecz SMI kwoty nie mniejszej niż 1 012 332 euro, na którą składają się kwoty 217 183 euro (dodatkowe koszty gwarancji bankowej), 620 249 euro (dodatkowe koszty związane z utratą odsetek) i 175 000 euro, tytułem odszkodowania za naruszenie art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka,

               iv)

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez SMI w postępowaniu przed Sądem Pierwszej Instancji i przed Trybunałem Sprawiedliwości.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnosząca odwołanie podnosi, że wyrok Sądu Pierwszej Instancji powinien zostać uchylony z następujących względów:

               a)

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo poprzez przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów w sprawie, w której wnosząca odwołanie wykazała, że twierdzenie Komisji pozostaje w sprzeczności z gospodarczym interesem wnoszącej odwołanie i jest ono z tego względu nieracjonalne;

               b)

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów w sprawie, w której dowody z dokumentów są niejednoznaczne, a wnosząca odwołanie wskazała inne, wiarygodne wyjaśnienie przedmiotowego zachowania.

               c)

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, co do kwestii, jak dalece powinny zostać potwierdzone zakwestionowane oświadczenia, które Komisja przedstawia jako główne dowody, a które są niewiarygodne, wysoce niejednoznaczne i pozostają w sprzeczności z innymi dowodami.

               d)

               Sąd Pierwszej Instancji naruszył prawo uzasadniając w sposób sprzeczny i niewłaściwy swe przekonanie, że oświadczenie Pana Bechera (współpracownika Mannesmanna) z dnia 21 kwietnia 1997 r. potwierdziło oświadczenia Pana Verluci, prezesa zarządu Vallourec Oil Gas dotyczące przypuszczalnych naruszeń w zakresie sprawy rur przewodowych związanych z projektem.


title: Sprawa C-539/07: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/17

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-539/07)
   (2008/C 37/23)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: E. Montaguti i A. Nijenhuis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie umożliwiając w przypadku wszystkich wywołań jednego europejskiego numeru alarmowego „112” udostępnienia, w stopniu technicznie możliwym, władzom odpowiedzialnym za podjęcie działań w nagłych wypadkach informacji o miejscu, z którego został on wywołany, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 26 ust. 3 dyrektywy 2002/22/WE (1),

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2002/22/WE upłynął w dniu 24 lipca 2003 r.

      (1)  Dyrektywa 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywa o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, str. 51).


title: Sprawa C-288/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München (Niemcy) w dniu 15 czerwca 2015 r. – Medical Imaging Systems GmbH (MIS)/Hauptzollamt München

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/32

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht München (Niemcy) w dniu 15 czerwca 2015 r. – Medical Imaging Systems GmbH (MIS)/Hauptzollamt München
   (Sprawa C-288/15)
   (2015/C 294/39)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Finanzgericht München

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Medical Imaging Systems GmbH (MIS)

      Strona pozwana: Hauptzollamt München

      Pytania prejudycjalne

   Czy dla klasyfikacji do podpozycji 6211 33 10 00 0 „Ubiory robocze” Nomenklatury scalonej (1) decydujące znaczenie ma wyłącznie wygląd zewnętrzny lub przeznaczenie towaru, czy też przy zastosowaniu ogólnej reguły 3 lit. b) należy uwzględnić, jakie składniki towaru nadają mu jego zasadniczy charakter?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, s. 1), w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 927/2012 z dnia 9 października 2012 r. (Dz.U. L 304, s. 1).


title: Sprawa T-294/07: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 września 2008 r. — Stepek przeciwko OHIM — Masters Golf Company (GOLF-FASHION MASTERS THE CHOICE TO WIN) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego GOLF-FASHION MASTERS THE CHOICE TO WIN — Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy The Masters i wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy The Masters GOLF COMPANY — Wycofanie odwołania wniesionego do izby odwoławczej — Koszty poniesione w postępowaniu przed izbą odwoławczą)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/39

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 września 2008 r. — Stepek przeciwko OHIM — Masters Golf Company (GOLF-FASHION MASTERS THE CHOICE TO WIN)
   (Sprawa T-294/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego GOLF-FASHION MASTERS THE CHOICE TO WIN - Wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy The Masters i wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy The Masters GOLF COMPANY - Wycofanie odwołania wniesionego do izby odwoławczej - Koszty poniesione w postępowaniu przed izbą odwoławczą)
   (2008/C 301/67)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Wilhelm Stepek (Stadl-Paura, Austria) (przedstawiciele: H. Heigl, W. Berger i G. Lehner, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: The Masters Golf Company Ltd (Weston-Super-Mare, Zjednoczone Królestwo)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 maja 2007 r. (sprawa R 95/2007-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między The Masters Golf Company Ltd a Wilhelmem Stepkiem.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Wilhelm Stepek zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 235 z 6.10.2007.


title: Sprawa C-43/09 P: Postanowienie Trybunału z dnia 22 stycznia 2010 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Decyzja Komisji w sprawie zmniejszenia pomocy finansowej początkowo przyznanej z Fundusz Spójności na projekt nowego portu lotniczego w Atenach-Spacie — Skarga o stwierdzenie nieważności — Zasady niedziałania prawa wstecz, pewności prawa i proporcjonalności — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, w części oczywiście bezzasadne)

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/13

         Postanowienie Trybunału z dnia 22 stycznia 2010 r. — Republika Grecka przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-43/09 P) (1)

   (Odwołanie - Decyzja Komisji w sprawie zmniejszenia pomocy finansowej początkowo przyznanej z Fundusz Spójności na projekt nowego portu lotniczego w Atenach-Spacie - Skarga o stwierdzenie nieważności - Zasady niedziałania prawa wstecz, pewności prawa i proporcjonalności - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, w części oczywiście bezzasadne)
   2010/C 134/19
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Grecka (przedstawiciele: C. Meïdanis i M. Tassopoulou, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i B. Monte, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie T-404/05 Grecja przeciwko Komisji, którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr E(2005) 3243 z dnia 1 września 2005 r. dotyczącej zmniejszenia pomocy finansowej początkowo przyznanej z Funduszu Spójności na rzecz projektu nr 95/09/65/040 dotyczącego nowego międzynarodowego portu lotniczego Ateny-Spata

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Republika Grecka zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009


title: Sprawa C-614/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 8 września 2016 r. w sprawie T-470/13, Merck KGaA/Komisja Europejska, wniesione w dniu 28 listopada 2016 r. przez Merck KGaA

text:
               30.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/40

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 8 września 2016 r. w sprawie T-470/13, Merck KGaA/Komisja Europejska, wniesione w dniu 28 listopada 2016 r. przez Merck KGaA
   (Sprawa C-614/16 P)
   (2017/C 030/44)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Merck KGaA (przedstawiciele: B. Bär-Bouyssière, Rechtsanwalt, S. Smith, Solicitor, R. Kreisberger, Barrister i adwokat D. Mackersie)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Generics (UK) Ltd

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie pkt 1 sentencji zaskarżonego wyroku;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 spornej decyzji oraz art. 3 i art. 4 w zakresie, w jakim dotyczą spółki Merck;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, uchylenie pkt 2 sentencji zaskarżonego wyroku oraz obciążenie Komisji kosztami własnymi oraz kosztami poniesionymi przez spółkę Merck w postępowaniu przed Sądem oraz w postępowaniu odwoławczym.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               W ramach zarzutu pierwszego wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo orzekając, że ugody patentowe zawarte pomiędzy spółką Generics (UK) (zwaną dalej „spółką GUK”) i spółką Lundbeck były ograniczeniami konkurencji ze względu na cel w rozumieniu art. 101 ust. 1 TFUE:

                           i.

                           W ramach pierwszego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd popełnił błąd co do wyboru znajdującego zastosowanie kryterium prawnego oraz odpowiedniego podejścia w celu ustalenia czy ugody patentowe mogły być zakwalifikowane jako ograniczenia konkurencji ze względu na cel, w szczególności w świetle zasad prawnych wyrażonych w wyroku C-67/13 P Cartes Bancaires.

                           ii.

                           W ramach drugiego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo nie dokonując analizy treści ugód patentowych w celu oceny czy cechują się one dostatecznym stopniem szkodliwości.

                           iii.

                           W ramach trzeciego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie orzekł, że ugody patentowe cechują się dostatecznym stopniem szkodliwości, ponieważ były równoznaczne z porozumieniami polegającymi na wykluczeniu z rynku.

                           iv.

                           W ramach czwartego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie orzekł, że ugody patentowe odznaczały się dostatecznym stopniem szkodliwości poprzez unikanie sporu sądowego, którego wynik był niepewny.

                           v.

                           W ramach piątego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie uznał zapłatę na rzecz spółki GUK w ramach wykonania ugody patentowej jako podstawowy element ograniczenia konkurencji ze względu na cel.

                           vi.

                           W ramach szóstego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie oparł się na okolicznościach faktycznych niezwiązanych z treścią ugód patentowych w celu uzasadnienia faktu stwierdzenia ograniczenia konkurencji ze względu na cel.

                           vii.

                           W ramach siódmego argumentu wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie orzekł, że ugody patentowe dotyczące EOG wykraczały poza zakres patentów spółki Lundbeck.

               2.

               W ramach zarzutu drugiego wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo orzekając, że spółki GUK i Lundbeck były potencjalnymi konkurentami w momencie zawarcia ugód patentowych:

                           viii.

                           W ramach ósmego argumentu wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd nie rozważył czy osiem dróg dostępu do rynku przyjętych przez Komisję było opłacalnych z ekonomicznego punktu widzenia lub w praktyce możliwych do zrealizowania przez spółkę GUK w dostatecznie krótkim czasie.

                           ix.

                           W ramach dziewiątego argumentu wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd obciążył przeciwną stronę ciężarem dowodu na okoliczność potencjalnej konkurencji.

                           x.

                           W ramach dziesiątego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie orzekł, że fakt, iż strony zawarły ugody patentowe miał znaczenie dla oceny potencjalnej konkurencji.

                           xi.

                           W ramach jedenastego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd nie uwzględnił faktu, że ocena potencjalnej konkurencji nie mogła być przedmiotem badania w kontekście ograniczenia „ze względu na cel”.

               3.

               W ramach zarzutu trzeciego wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo utrzymując w mocy grzywnę nałożoną na wnoszącą odwołanie przez Komisję:

                           xii.

                           W ramach dwunastego argumentu, wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd błędnie orzekł, że Komisja była uprawniona do nałożenia grzywny na wnoszącą odwołanie lub ewentualnie do nałożenia grzywny wyższej niż symboliczna.


title: Sprawa C-274/12 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 21 marca 2012 r. w sprawie T-228/10 Telefónica przeciwko Komisji, wniesione w dniu 1 czerwca 2012 r. przez Telefónica SA

text:
               28.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 227/15

         Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 21 marca 2012 r. w sprawie T-228/10 Telefónica przeciwko Komisji, wniesione w dniu 1 czerwca 2012 r. przez Telefónica SA
   (Sprawa C-274/12 P)
   2012/C 227/21
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Telefónica SA (przedstawiciele: J. Ruiz Calzado, abogado, M. Núñez-Müller, Rechtsanwalt, J. Domínguez Pérez, abogado

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego postanowienia,

               —

               uznanie za dopuszczalną skargi o stwierdzenie nieważności wniesionej w sprawie T-228/10 i przesłanie sprawy Sądowi Unii Europejskiej celem wydania przezeń rozstrzygnięcia co do istoty sporu,

               —

               obciążenie Komisji całością kosztów poniesionych w obu instancjach w postępowaniach dotyczących dopuszczalności.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Sąd Unii Europejskiej naruszył prawo wydając rozstrzygnięcie naruszające prawo do skutecznej ochrony sądowej. Uznając w sposób ogólny, że zawsze pozostaje otwarta możliwość wniesienia przez sąd krajowy wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym Sąd naruszył przysługujące skarżącej w pierwszej instancji prawo do skutecznej ochrony przewidziane w art. 6 i 13 Europejskiej konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności i wyraźnie potwierdzone w art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej.

               2)

               Sąd Unii Europejskiej naruszył prawo dokonując błędnej wykładni orzecznictwa dotyczącego dopuszczalności skarg na decyzje w sprawie pomocy państwa uznających dany system pomocy za niezgodny z prawem i wspólnym rynkiem.

               3)

               Sąd Unii Europejskiej naruszył prawo dokonując wykładni art. 263 TFUE akapit czwarty, in fine. Sąd wyciągnął błędny pod względem prawnym wniosek, że takie jak zaskarżona decyzje w dziedzinie pomocy państwa wymagają środków wykonawczych w rozumieniu nowego postanowienia traktatowego. Sąd Unii Europejskiej nie wziął w swym postanowieniu pod uwagę tego, że negatywna decyzja w dziedzinie pomocy państwa wywiera bezpośrednie skutki polegające na uznaniu spornej pomocy za niezgodną z prawem i pociąga za sobą co do zasady nałożenie na państwo członkowskie obowiązku ich odzyskania.


title: Sprawy połączone C-316/07, od C-358/07 do C-360/07, C-409/07 i C-410/07: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 września 2010 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Verwaltungsgericht Giessen, Verwaltungsgericht Stuttgart — Niemcy) — Markus Stoß (C-316/07), Avalon Service Online Dienste GmbH (C-409/07), Olaf Amadeus Wilhelm Happel (C-410/07), Kulpa Automatenservice Asperg GmbH (C-358/07), SOBO Sport & Entertainment GmbH (C-359/07), Andreas Kunert (C-360/07) przeciwko Wetteraukreis (C-316/07, C-409/07, C-410/07), Land Baden-Württemberg (C-358/07, C-359/07, C-360/07) (Artykuły 43 WE i 49 WE — Swoboda przedsiębiorczości — Swoboda świadczenia usług — Organizowanie zakładów sportowych podlegające monopolowi państwowemu na szczeblu kraju związkowego — Cel obejmujący przeciwdziałanie zachętom do nadmiernych wydatków związanych z grami i zwalczanie uzależnienia od gier — Proporcjonalność — Środek ograniczający mający rzeczywiście ograniczyć okazje do gry i działalność w zakresie gier losowych w sposób spójny i systematyczny — Prowadzenie reklamy przez posiadacza monopolu i nakłanianie do udziału w loteriach — Inne gry losowe, które mogą być oferowane przez podmioty prywatne — Ekspansja w zakresie oferty innych gier losowych — Licencja wydana w innym państwie członkowskim — Brak obowiązku wzajemnego uznania)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/7

      Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 8 września 2010 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Verwaltungsgericht Giessen, Verwaltungsgericht Stuttgart — Niemcy) — Markus Stoß (C-316/07), Avalon Service Online Dienste GmbH (C-409/07), Olaf Amadeus Wilhelm Happel (C-410/07), Kulpa Automatenservice Asperg GmbH (C-358/07), SOBO Sport & Entertainment GmbH (C-359/07), Andreas Kunert (C-360/07) przeciwko Wetteraukreis (C-316/07, C-409/07, C-410/07), Land Baden-Württemberg (C-358/07, C-359/07, C-360/07)
      (Sprawy połączone C-316/07, od C-358/07 do C-360/07, C-409/07 i C-410/07) (1)

      (Artykuły 43 WE i 49 WE - Swoboda przedsiębiorczości - Swoboda świadczenia usług - Organizowanie zakładów sportowych podlegające monopolowi państwowemu na szczeblu kraju związkowego - Cel obejmujący przeciwdziałanie zachętom do nadmiernych wydatków związanych z grami i zwalczanie uzależnienia od gier - Proporcjonalność - Środek ograniczający mający rzeczywiście ograniczyć okazje do gry i działalność w zakresie gier losowych w sposób spójny i systematyczny - Prowadzenie reklamy przez posiadacza monopolu i nakłanianie do udziału w loteriach - Inne gry losowe, które mogą być oferowane przez podmioty prywatne - Ekspansja w zakresie oferty innych gier losowych - Licencja wydana w innym państwie członkowskim - Brak obowiązku wzajemnego uznania)
      (2010/C 288/12)
      Język postępowania: angielski

         Sądy krajowe

      Verwaltungsgericht Giessen, Verwaltungsgericht Stuttgart

         Strony w postępowaniu przed sądami krajowymi

         Strony skarżące: Markus Stoß (C-316/07), Avalon Service-Online-Dienste GmbH (C-409/07), Olaf Amadeus Wilhelm Happel (C-410/07), Kulpa Automatenservice Asperg GmbH (C-358/07), SOBO Sport & Entertainment GmbH (C-359/07), Andreas Kunert (C-360/07)

         Strony pozwane: Wetteraukreis (C-316/07, C-409/07, C-410/07), Land Baden-Württemberg (C-358/07, C-359/07, C-360/07)

         Przedmiot

      Wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Wykładnia art. 43 WE i art. 49 WE — Przepisy krajowe zabraniające pod sankcją karną i administracyjną prowadzenia działalności w zakresie przyjmowania zakładów sportowych bez zezwolenia wydanego przez właściwe władze, uniemożliwiające jednak w praktyce uzyskanie takiego pozwolenia w związku z ustanowieniem monopolu państwowego

         Sentencja

                  1)

                  Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, że:

                              a)

                              aby móc uzasadnić monopol państwowy dotyczący zakładów sportowych i loterii, taki jak w postępowaniach przed sądami krajowymi, celem obejmującym przeciwdziałanie zachętom do nadmiernych wydatków związanych z grami i zwalczanie uzależnienia od gier, zainteresowane władze krajowe nie muszą koniecznie być w stanie przedstawić badań przeprowadzonych przed przyjęciem rzeczonych środków potwierdzających proporcjonalność tychże środków;

                              b)

                              okoliczność, że państwo członkowskie uprzywilejowuje taki monopol w stosunku do systemu zezwalającego podmiotom prywatnym, które mogą wykonywać swoją działalność w ramach uregulowań o charakterze niewykluczającym, może spełniać wymóg proporcjonalności, jeżeli w odniesieniu do celu dotyczącego wysokiego poziomu ochrony konsumentów ustanowieniu tego monopolu towarzyszy wprowadzenie ram prawnych zapewniających, iż jego posiadacz będzie w rzeczywistości w stanie w sposób spójny i systematyczny realizować taki cel za pomocą oferty ilościowo współmiernej i jakościowo dostosowanej do rzeczonego celu oraz podlegającej ścisłej kontroli ze strony władz publicznych;

                              c)

                              okoliczność, że właściwe władze państwa członkowskiego mogłyby stanąć wobec pewnych trudności w celu zapewnienia przestrzegania rzeczonych monopoli przez organizatorów gier i zakładów z siedzibą za granicą, którzy zawieraliby przez Internet, z naruszeniem tych monopoli, zakłady z osobami objętymi właściwością miejscową rzeczonych władz, nie może jako taka mieć wpływu na ewentualną zgodność takiego monopolu z wymienionymi postanowieniami traktatu;

                              d)

                              w sytuacji, w której sąd krajowy stwierdza jednocześnie, że:

                                          —

                                          środki reklamowe posiadacza takiego monopolu dotyczące innych typów gier losowych również przez niego oferowanych nie ograniczają się do tego, co jest konieczne, aby ukierunkować konsumentów ku ofercie tego podmiotu poprzez odciągnięcie ich od innych kanałów niedozwolonych gier, lecz mają na celu wzmacnianie skłonności konsumentów do gry i stymulację ich czynnego w niej udziału, w celu maksymalizacji oczekiwanych z tej działalności dochodów;

                                          —

                                          inne rodzaje gier losowych mogą być prowadzone przez podmioty prywatne korzystające z zezwolenia, oraz;

                                          —

                                          w odniesieniu do innych rodzajów gier losowych nieobjętych rzeczonym monopolem i odznaczających się ponadto wyższym potencjałem uzależniającym niż gry objęte tym monopolem, właściwe władze prowadzą lub tolerują politykę ekspansji w zakresie oferty, mogącą wpływać na rozwój i stymulację działalności w zakresie gier, w szczególności w celu maksymalizacji wynikających z tej działalności dochodów;

                                    rzeczony sąd krajowy w uzasadniony sposób może przyjąć, iż taki monopol nie jest odpowiedni do zagwarantowania realizacji celu obejmującego przeciwdziałanie zachętom do nadmiernych wydatków związanych z grami i zwalczanie uzależnienia od gier, w jakim został on ustanowiony, przyczyniając się do ograniczania okazji do gry i działalności w tej dziedzinie w sposób spójny i systematyczny.

                  2)

                  Artykuły 43 WE i 49 WE należy interpretować w ten sposób, iż w obecnym stanie prawa Unii okoliczność, że podmiot posiada w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę, zezwolenie umożliwiające mu oferowanie gier losowych, nie stoi na przeszkodzie temu, aby inne państwo członkowskie uzależniało, z poszanowaniem wymogów prawa Unii, możliwość oferowania przez taki podmiot takich usług konsumentom znajdującym się na jego terytorium od posiadania zezwolenia wydanego przez jego własne władze.

         (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.

         Dz.U. C 283 z 24.11.2007.


title: Sprawa T-329/13: Postanowienie Sądu z dnia 16 października 2014 r. – Chatzithoma przeciwko Komisji i EBC (Skarga o stwierdzenie nieważności — Program wsparcia stabilności na Cyprze — Oświadczenie Eurogrupy dotyczące restrukturyzacji sektora bankowego na Cyprze — Błędne oznaczenie w skardze strony pozwanej — Niedopuszczalność)

text:
               15.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 448/23

         Postanowienie Sądu z dnia 16 października 2014 r. – Chatzithoma przeciwko Komisji i EBC
   (Sprawa T-329/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Program wsparcia stabilności na Cyprze - Oświadczenie Eurogrupy dotyczące restrukturyzacji sektora bankowego na Cyprze - Błędne oznaczenie w skardze strony pozwanej - Niedopuszczalność))
   (2014/C 448/30)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Petros Chatzithoma (Makedonitissa, Cypr); i Elenitsa Chatzithoma (Makedonitissa) (przedstawiciele: adwokaci E. Efstathiou, K. Efstathiou i K. Liasidou)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Smulders, J.-P. Keppenne i M. Konstantinidis, pełnomocnicy); Europejski Bank Centralny (EBC) (przedstawiciele: A. Sáinz de Vicuña Barroso, N. Lenihan i F. Athanasiou, pełnomocnicy, wspierani przez adwokatów W. Bussiana, W. Devroego i D. Artsa)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności oświadczenia Eurogrupy z dnia 25 marca 2013 r., dotyczącego w szczególności restrukturyzacji sektora bankowego na Cyprze.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Petros Chatzithoma i Elenitsa Chatzithoma pokrywają, poza własnymi kosztami, również koszty poniesione przez Komisję Europejską oraz Europejski Bank Centralny (EBC).

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa C-39/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 27 stycznia 2014 r. – Bodenverwertungs- und -verwaltungs GmbH (BVVG) i in.

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 27 stycznia 2014 r. – Bodenverwertungs- und -verwaltungs GmbH (BVVG) i in.
   (Sprawa C-39/14)
   2014/C 102/26
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Bodenverwertungs- und -verwaltungs GmbH (BVVG)

      Interwenienci: Thomas Erbs, Ursula Erbs

      Urząd udzielający zezwolenia: Landkreis Jerichower Land.

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 107 ust. 1 TFUE stoi na przeszkodzie krajowemu uregulowaniu, takiemu jak § 9 ust. 1 pkt 3 Grundstücksverkehrsgesetz (ustawy o obrocie nieruchomościami gruntowymi), które w celu polepszenia struktury rolnej zakazuje podmiotom zależnym od państwa, takim jak BVVG, sprzedaży gruntu rolnego wystawionego na sprzedaż w ramach publicznego przetargu na rzecz oferenta proponującego najwyższą cenę, jeśli oferta ta pozostaje znacząco nieproporcjonalna wobec wartości nieruchomości?


title: Sprawa T-245/11: Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2011 r. — ClientEarth and International Chemical Secretariat przeciwko ECHA

text:
               2.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/20

         Skarga wniesiona w dniu 6 maja 2011 r. — ClientEarth and International Chemical Secretariat przeciwko ECHA
   (Sprawa T-245/11)
   2011/C 194/33
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ClientEarth (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i The International Chemical Secretariat (Göteborg, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat P. Kirch)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Chemikaliów (ECHA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że strona pozwana naruszyła konwencję z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska;

               —

               stwierdzenie, że strona pozwana naruszyła rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 (1);

               —

               stwierdzenie, że strona pozwana naruszyła rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 (2);

               —

               stwierdzenie nieważności zawartej w odpowiedzi potwierdzającej strony pozwanej z dnia 4 marca 2011 decyzji o wstrzymaniu udostępnienia żądanych dokumentów; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami interwenienta w przypadku jego wstąpienia do sprawy.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca domaga się na podstawie art. 263 TFUE stwierdzenie nieważności zawartej w odpowiedzi potwierdzającej strony pozwanej z dnia 4 marca 2011 decyzji o odmowie dostępu do dokumentów zawierających nazwiska i dane kontaktowe podmiotów rejestrujących (wytwórców i importerów) znacznej liczby substancji uznawanych za niebezpieczne dla zdrowia ludzkiego i środowiska oraz ilości tych substancji obecnych na rynku UE.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi pięć zarzutów.

               1)

               Zarzut pierwszy, zgodnie z którym zaskarżona decyzja narusza art. 8 ust. 2 rozporządzenia nr 1049/2001 ze względu na nieudzielanie odpowiedzi w przepisanym terminie na potwierdzający wniosek strony skarżącej oraz niewskazanie przyczyn uzasadniających takie opóźnienie.

               2)

               Zarzut drugi, zgodnie z którym zaskarżona decyzja narusza art. 4 ust. 4 i art. 4 ust. 6 rozporządzenia nr 1049/2001 ze względu na nieskonsultowanie się z podmiotami rejestrującymi z zamiarem oceny, czy posiadają one handlowy interes w nieujawnianiu żądanych dokumentów, oraz nieprzedstawienie wystarczającego uzasadnienia w celu dowiedzenia, że było jednoznaczne, iż dokumenty te nie mają być ujawnione.

               3)

               Zarzut trzeci, zgodnie z którym zaskarżona decyzja narusza art. 4 ust. 1, 2, 3 i 4 konwencji z Aarhus ze względu na uniemożliwienie stronie skarżącej dostępu do żądanych informacji. Zaskarżona decyzja narusza także art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 z uwagi na odstąpienie od zawężającej wykładni wyjątków przewidzianych w art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001 z uwzględnieniem interesu publicznego w ujawnieniu dokumentów oraz okoliczności, czy żądane informacje dotyczą emisji do środowiska.

               4)

               Zarzut czwarty, zgodnie z którym zaskarżona decyzja narusza art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001 ze względu na niewykazanie, że ujawnienie żądanych dokumentów poważnie naruszyłoby proces podejmowania decyzji przez ECHA, oraz art. 4 ust. 2 tiret pierwsze tego rozporządzenia z uwagi na niewykazanie istnienia interesu handlowego w ich nieujawnianiu.

               5)

               Zarzut piąty, zgodnie z którym zaskarżona decyzja narusza art. 4 ust. 3 akapit drugie oraz art. 4 ust. 2 akapit pierwszy rozporządzenia nr 1049/2001 ze względu na niedokonanie oceny, czy istnieje interes publiczny przemawiający za ujawnieniem żądanych dokumentów, oraz nieprzedstawienie szczegółowego uzasadnienia odmowy ich ujawnienia.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13).

      (2)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa C-397/07: Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/31

         Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-397/07)
   (2007/C 269/54)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: E. Gippini Fournier i M. Afonso, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że:

                           —

                           poprzez uzależnienie od spełnienia określonych warunków przyznania obowiązkowego zwolnienia z podatku kapitałowego;

                           —

                           poprzez opodatkowanie podatkiem pośrednim przeniesienia do Hiszpanii rzeczywistego centrum zarządzania lub siedziby tych spółek, które nie podlegały podobnemu do hiszpańskiego podatkowi w państwie pochodzenia

                           —

                           poprzez opodatkowanie podatkiem pośrednim kapitału wykorzystywanego do przeprowadzania transakcji handlowych za pośrednictwem oddziału lub stałych przedsiębiorstw w jednym z państw członkowskich, które nie stosuje podatku podobnego do podatku hiszpańskiego;

                     Królestwo Hiszpanii naruszyło obowiązki ciążące na nim na mocy dyrektywy Rady 69/335/EWG (1) z dnia 17 lipca 1969 r.

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

               —

               Dyrektywa 69/335 postanawia o utrzymaniu status quo w odniesieniu do możliwości ponownego ustanowienia przez państwa członkowskie podatku kapitałowego lub ponownego opodatkowania tym podatkiem transakcji aktualnie z niej zwolnionych. W związku z tym Hiszpania nie może znieść zwolnień i opodatkować transakcji, do których zastosowanie znajduje system specjalny przewidziany w R.D.L. 4/2004 (dekrecie królewskim z mocą ustawy), a które znajdują się poza zakresem zastosowania dawnego art. 7.1. b) i 7.1.b) bis. Hiszpania powinna stosować zwolnienie przewidziane w art. 45.1. B.10 do wszystkich transakcji objętych zakresem zastosowania specjalnego systemu R.D.L. 4/2004, niezależnie od tego, czy ów system specjalny rzeczywiście znajduje zastosowanie.

               —

               Artykuł 4 dyrektywy 69/335 zawiera wyczerpujące wyliczenie zdarzeń podatkowych dla celów podatku kapitałowego. Zgodnie z art. 4 ust. 1 lit. g) podatkowi kapitałowemu podlega przeniesienie rzeczywistego centrum zarządzania spółki, stowarzyszenia lub osoby prawnej, która dla celów poboru podatku kapitałowego jest uważana za spółkę kapitałowa w państwie przyjmującym, pomimo, iż nie jest uważana za taką spółkę w państwie pochodzenia. W związku z powyższym Hiszpania nie może opodatkowywać podatkiem kapitałowym przeniesienia siedziby spółki wówczas, gdy dana spółka kapitałowa nie została opodatkowana podobnym podatkiem w państwie członkowskim pochodzenia. Przeniesienie siedziby do innego państwa członkowskiego przez spółkę kapitałową nie jest zdarzeniem podatkowym w rozumieniu podatku kapitałowego nawet wtedy, gdy państwo członkowskie, w którym spółka została utworzona, nie pobrała tego podatku. Ponadto brak jest przepisu, który wskazywałby, że prawo hiszpańskie ma zastosowanie jedynie do przypadków unikania opodatkowania lub oszustw podatkowych.

               —

               Hiszpania nie może opodatkowywać podatkiem kapitałowym części kapitału wykorzystywanego do przeprowadzania transakcji handlowych na terytorium hiszpańskim za pomocą oddziałów lub stałych przedsiębiorstw. Zgodnie z wyraźnym postanowieniem art. 2 ust. 1 dyrektywy 69/335 Hiszpania nie może opodatkowywać podatkiem kapitałowym spółek, których rzeczywiste centrum zarządzania znajduje się w innym państwie członkowskim niż Hiszpania. Artykuł 2 ust. 3 dyrektywy 69/335 przewidują środek, taki jak stosowany przez Hiszpanię, jedynie w szczególnym przypadku spółki, której siedziba i rzeczywiste centrum zarządzania znajdują się w państwie trzecim. Jeżeli chodzi o kwestię oszustwa podatkowego i unikana opodatkowania Komisja podkreśla, że przepisy hiszpańskie stosowane są bez jakichkolwiek ograniczeń lub różnic ze względu na to czy ma miejsce unikanie opodatkowania lub oszustwo podatkowe. W związku z tym Hiszpania nie może skutecznie powoływać się na takie uzasadnienie.

      (1)  Dyrektywa Rady 69/335/EWG z dnia 17 lipca 1969 r. dotycząca podatków pośrednich od gromadzenia kapitału (Dz.U. L 249, str. 25).


title: Sprawa C-403/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 14 czerwca 2012 r. w sprawie T-396/09 Vereniging Milieudefensie, Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht przeciwko Komisji, wniesione w dniu 27 sierpnia 2012 r. przez Komisję Europejską

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/26

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 14 czerwca 2012 r. w sprawie T-396/09 Vereniging Milieudefensie, Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht przeciwko Komisji, wniesione w dniu 27 sierpnia 2012 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-403/12 P)
   2013/C 9/44
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Oliver, J.-P. Keppenne, G. Valero Jordana, P. van Nuffel)

      Druga strona postępowania: Vereniging Milieudefensie, Stichting Stop Luchtverontreiniging Utrecht, Królestwo Niderlandów, Parlament Europejski, Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 14 czerwca 2012 r. w sprawie T-396/09;

               —

               rozstrzygnięcie sporu co do istoty i oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006)6121;

               —

               obciążenie skarżących w sprawie T-396/09 kosztami Komisji w tej i w niniejszej sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie dotyczy zasadniczo kwestii tego, czy w szczególności w świetle wyroku Trybunału z dnia 8 marca 2011 r. w sprawie C-240/09 Sąd był uprawniony do badania ważności art. 10 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 lit. g) rozporządzenia (WE) nr 1367/2006 (1) na podstawie art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus (2).
   Komisja podnosi dwa zarzuty odwołania.
   Po pierwsze, chociaż Sąd wskazał wprawdzie prawidłowo ścisłe warunki, na podstawie których zgodnie z orzecznictwem Trybunału jednostka może się powołać na postanowienia traktatów międzynarodowych w celu zbadania ważności aktów Unii (w szczególności, że badanie w świetle postanowień traktatu możliwe jest tylko wtedy, gdy nie sprzeciwia się temu charakter ani struktura tego traktatu, a treść jego postanowień jest bezwarunkowa i dostatecznie jasna), to jednak niesłusznie orzekł, że odstępstwo od tych warunków, które wynika z orzecznictwa w sprawach Fediol i Nakajima (wyroki Trybunału z dnia 22 czerwca 1989 r. w sprawie 70/87 i z dnia 7 maja 1991r. w sprawie C-69/89), dotyczy również art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus.
   Trybunał stwierdził już w wyroku w sprawie C-240/09, że art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus nie ma bezpośredniego skutku. Ponadto orzecznictwo w sprawach Fediol i Nakajima jako wyjątek należy interpretować ściśle; jest ono do tej pory stosowane jedynie na obszarze polityki handlowej i może być stosowane do innych obszarów polityki, jeżeli przesłanki tego są wyraźnie spełnione, co tu nie ma miejsca. Artykuł 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 nie zawiera bowiem żadnego odesłania do przepisów konwencji z Aarhus, a przepis ten nie stanowi też transpozycji zobowiązania nałożonego w tej konwencji w rozumieniu orzecznictwa w sprawie Nakajima. W końcu art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus nie jest wystarczająco wyraźny i dokładny, by móc stosować odstępstwo przewidziane na podstawie orzecznictwa Nakajima.
   Po drugie, Komisja podnosi posiłkowo, że Sąd dokonał błędnej wykładni art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus, orzekając, że art. 10 ust. 1 rozporządzenia nr 1367/2006 narusza ten przepis już z tego powodu, że przewidziana w tym art. 10 procedura kontrolna jest ograniczona do działań o charakterze indywidualnym, podczas gdy Sąd powinien był zbadać konkretnie, czy art. 9 ust. 3 konwencji z Aarhus nie został odpowiednio transponowany poprzez ogół procedur prawnych, którymi jednostka dysponuje na płaszczyźnie krajowej i unijnej.

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1367/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. w sprawie zastosowania postanowień Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska do instytucji i organów Wspólnoty (Dz.U. L 264, s. 13).

      (2)  Konwencja o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do [wymiaru] sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, sporządzona w Aarhus dnia 25 czerwca 1998 r., zatwierdzona decyzją Rady 2005/370/WE z dnia 17 lutego 2005 r. (Dz.U. L 124, s. 1).


title: Sprawa C-445/14: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 28 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Seusen Sume/Landkreis Stade, przy uczestnictwie: Der Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/26

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 28 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht – Niemcy) – Seusen Sume/Landkreis Stade, przy uczestnictwie: Der Vertreter des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht
   (Sprawa C-445/14) (1)

   (2015/C 320/38)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 439 z 8.12.2014.


title: Sprawa T-623/11: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2011 r. — PICO Food GmbH przeciwko OHIM — Sobieraj (MILANÓWEK CREAM FUDGE)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/38

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2011 r. — PICO Food GmbH przeciwko OHIM — Sobieraj (MILANÓWEK CREAM FUDGE)
   (Sprawa T-623/11)
   2012/C 32/75
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: PICO Food GmbH (Tamm, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat M. Douglas)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Bogumił Sobieraj (Milanówek, Polska)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 września 2011 r. w sprawie R 553/2010-1; oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Bogumił Sobieraj

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „MILANÓWEK CREAM FUDGE” dla towarów z klasy 30 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 6342455

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Niemczech graficzny znak towarowy nr 30522224 przedstawiający krowę dla towarów z klasy 30; zarejestrowany w Niemczech graficzny znak towarowy nr 30523439 „Original Sahne Muh-Muhs HANDGESCHNITTEN HANDGEWICKELT” dla towarów z klasy 30; zarejestrowany w Niemczech graficzny znak towarowy nr 30702751 „Original Sahne Muh-Muhs HANDGESCHNITTEN HANDGEWICKELT” dla towarów z klasy 30; zarejestrowany w Niemczech graficzny znak towarowy nr 30702748 „Original Sahne Muh-Muhs HANDGESCHNITTEN HANDGEWICKELT” dla towarów z klasy 30; zarejestrowany w Niemczech graficzny znak towarowy nr 30700574 „SAHNE TOFFEE LUXURY CREAM FUDGE” dla towarów z klasy 30

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na to, że Izba Odwoławcza błędnie zinterpretowała ustalone przez sądy europejskie ogólne zasady i stwierdziła, iż w przypadku znaków towarowych, na które powołano się w sprzeciwie, i zakwestionowanego zgłoszonego znaku towarowego nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd. Naruszenie art. 76 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 207/2009 ze względu na oparcie przez Izbę Odwoławczą jej decyzji na okolicznościach faktycznych, na które strony postępowania się nie powoływały.


title: Sprawa C-556/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 3 grudnia 2012 r. — TDC A/S przeciwko Teleklagenævnet

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 3 grudnia 2012 r. — TDC A/S przeciwko Teleklagenævnet
   (Sprawa C-556/12)
   2013/C 38/16
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: TDC A/S

      Strona pozwana: Teleklagenævnet

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zawarta w art. 2 lit. a) dyrektywy o dostępie (1) definicja pojęcia „dostęp” obejmuje dostęp w postaci instalacji przyłączy kablowych między znajdującym się w sieci dostępowej punktem rozdzielczym a znajdującym się u użytkownika końcowego segmentem końcowym sieci? Czy na odpowiedź ma wpływ to, że długość takiego przyłącza nie może przekraczać 30 metrów?

               2)

               Czy instalacja mających co najwyżej 30 metrów przyłączy kablowych między znajdującym się w sieci dostępowej punktem rozdzielczym a znajdującym się u użytkownika końcowego segmentem końcowym sieci wchodzi w zakres zawartego w art. 12 dyrektywy o dostępie w związku z jej art. 2 i 8 pojęcia „dostęp (do) i użytkowanie specyficznych elementów sieci oraz do urządzeń towarzyszących”?

               3)

               Czy na odpowiedź na pytania 1 i 2 dotyczące obowiązku zapewnienia dostępu w postaci instalacji przyłączy kablowych między znajdującym się w sieci dostępowej punktem rozdzielczym a znajdującym się u użytkownika końcowego segmentem końcowym sieci ma wpływ okoliczność, że właściciel sieci komunikacji elektronicznej musi dokonać inwestycji, która znacznie przekracza koszty nabycia sieci komunikacji elektronicznej, do której ma zostać zapewniony dostęp?

               4)

               Czy na odpowiedź na pytanie 3 ma wpływ to, że ten właściciel może, dzięki ustanowionemu mechanizmowi służącemu regulacji cen, odzyskać poniesione koszty instalacji przyłączy kablowych?

      (1)  Dyrektywa 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie) (Dz.U. L 108, s. 7)


title: Sprawa T-260/07: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2007 r. — Las Marismas de Lebrija przeciwko Radzie i Komisji

text:
               8.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/52

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2007 r. — Las Marismas de Lebrija przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-260/07)
   (2007/C 211/98)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Las Marismas de Lebrija S. Coop. And. (Sewilla, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat L. Ortiz Blanco)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               wydanie wyroku uwzględniającego niniejszą skargę o odszkodowanie, wniesioną na podstawie art. 288 WE, i zasądzającego skarżącej odszkodowanie od Rady i Komisji jako dłużników solidarnych w wysokości ogółem 1 575 122 EUR;

               —

               obciążenie pozwanych instytucji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są takie same jak w sprawie T-217/07 Las Palmeras przeciwko Radzie i Komisji.


title: Sprawa T-207/05: Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2005 r. przez Gudrun Schulze przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/36

         Skarga wniesiona w dniu 25 maja 2005 r. przez Gudrun Schulze przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-207/05)
   (2005/C 193/60)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 25 maja 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Gudrun Schulze, zamieszkałej w Brukseli, reprezentowanej przez adwokatów: Stéphane'a Rodriguesa i Alice Jaume przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               1)

               uchylenie decyzji organu powołującego oddalającej zażalenie skarżącej, wraz z decyzją o powołaniu na urzędnika z dnia 11 października 2004 r. w zakresie, w jakim ustala jej grupę zaszeregowania na podstawie art. 12 ust. 3 załącznika XIII regulaminu pracowniczego oraz stopień na podstawie obecnego art. 32 regulaminu,

               2)

               wskazanie organowi powołującemu skutków, jakie niesie z sobą uchylenie zaskarżonych decyzji, w szczególności zaklasyfikowania skarżącej do grupy zaszeregowania A*10, stopnia 4 z mocą wsteczną od dnia 16 czerwca 2004 r., daty wejścia w życie decyzji z dnia 11 października 2004 r. o powołaniu;

               3)

               ewentualnie, zasądzenie od Komisji odszkodowania za szkodę poniesioną przez skarżącą przez to, że nie została zaklasyfikowana do grupy zaszeregowania A*10, stopień 4 od dnia 16 czerwca 2004 r., daty wejścia w życie decyzji z dnia 11 października 2004 r. o powołaniu;

               4)

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Pomiędzy marcem 2000 r. a grudniem 2003 r. skarżąca była zatrudniona przez Komisję jako członek personelu tymczasowego, najpierw w ramach grupy zaszeregowania A4, a następnie, od stycznia 2001 r. w ramach grupy zaszeregowania A6. Od dnia 1 stycznia do dnia 30 kwietnia 2004 r. skarżąca była zatrudniana jako członek personelu pomocniczego w ramach grupy zaszeregowania AI 04.
   Przechodząc pomyślnie konkurs otwarty COM/A/3/02 dla administratorów w grupie zaszeregowania A7/A6 w dziedzinie „badania”, skarżąca została powołana na urzędnika na podstawie zaskarżonej decyzji z dnia 11 października 2004 r. Została ona powołana na stanowisko, na którym wykonywała zadania wcześniej jako członek personelu tymczasowego i pomocniczego. Zgodnie z art. 12 załącznika XIII regulaminu pracowniczego, skarżąca została zaklasyfikowana, w momencie zatrudnienia, do nowej grupy zaszeregowania A*6, niższej niż wcześniejsze grupy zaszeregowania A7/A6 odpowiadające grupom zaszeregowania A*8/A*10 w nowym systemie.
   Na poparcie swojej skargi, skarżąca zwraca uwagę na to, że art. 12 załącznika XIII regulaminu pracowniczego nie ma zastosowania w jej przypadku. Według skarżącej, przepis ten nie stosuje się do urzędników wpisanych na listę rezerwową. Laureaci konkursów wpisani na listę rezerwową nie mogą być uznani za urzędników.
   Skarżąca twierdzi ewentualnie jakoby przepis ten był bezprawny, gdyż narusza według niej zasadę równości traktowania laureatów konkursów ogłoszonych przed 1 maja 2004 r., jak również art. 5 ust. 5 regulaminu pracowniczego. Skarżąca twierdzi również, że w porównaniu z administratorami powołanymi do tej samej grupy zaszeregowania jej powołanie do grupy zaszeregowania A*6 stanowiło dyskryminację pośrednią ze względu na wiek w związku z tym, że nie została uznana jej długa kariera zawodowa. Ponadto, skarżąca uważa, że zasada równości traktowania pomiędzy urzędnikami wykonującymi te same zadania została również naruszona w związku z tym, że skarżąca posiada te same doświadczenia zawodowe i wykonuje te same zadania, co inni urzędnicy, którzy jednakże zostali zaklasyfikowani do wyższych grup zaszeregowania i otrzymują wyższe wynagrodzenie.
   Skarżąca podnosi również naruszenie art. 31 regulaminu pracowniczego, zasady uzasadnionych oczekiwań, zasady pewności prawa, zasady dobrej administracji, jak również obowiązku staranności. Skarżąca stwierdza, że zaskarżona decyzja naruszyła również zasadę uzasadnionych oczekiwań zaszeregowania jej na wyższym stopniu na podstawie art. 32 regulaminu pracowniczego, w wersji obowiązującej przez 1 maja 2004 r.
   Skarżąca wnosi wreszcie o odszkodowanie za szkodę i zadośćuczynienie za krzywdę poniesione w związku z jej powołaniem do niższej grupy zaszeregowania.


title: Sprawa C-69/09 P: Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) wydanego w dniu 26 listopada 2008 r. w sprawie T-393/06 Makhteshim-Agan Holding BV i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 14 lutego 2009 r. przez Makhteshim-Agan Holding BV, Makhteshim-Agan Italia Srl, Magan Italia Srl

text:
               4.4.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/22

         Odwołanie od postanowienia Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) wydanego w dniu 26 listopada 2008 r. w sprawie T-393/06 Makhteshim-Agan Holding BV i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 14 lutego 2009 r. przez Makhteshim-Agan Holding BV, Makhteshim-Agan Italia Srl, Magan Italia Srl
   (Sprawa C-69/09 P)
   (2009/C 82/39)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Makhteshim-Agan Holding BV, Makhteshim-Agan Italia Srl, Magan Italia Srl (przedstawiciele: K. Van Maldegem, C. Mereu, advocaten)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji w sprawie T-393106 i uznanie za dopuszczalną skargi wnoszących odwołanie o stwierdzenie nieważności oraz

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub

               —

               ewentualnie, przekazanie sprawy Sądowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania skargi wnoszących odwołanie o stwierdzenie nieważności i

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania (w tym kosztami postępowania przed Sądem Pierwszej Instancji).

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie podnoszą, że Sąd naruszył prawo, ponieważ odrzucił ich skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej zawartej w piśmie z dnia 12 października 2006 r., o niewłączaniu substancji czynnej azynfosu metylowego do załącznika I do dyrektywy Rady 91/414/EWG z dnia 15 lipca 1991 r. dotyczącej wprowadzania do obrotu środków ochrony roślin (1) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”).
   W szczególności wnoszący odwołanie utrzymują, że Sąd Pierwszej Instancji popełnił naruszenie prawa poprzez fakt odrzucenia skargi ze względów dopuszczalności. Błędnie orzekł, że zaskarżona decyzja nie jest aktem zaskarżalnym na podstawie art. 230 traktatu WE.

      (1)  Dz.U. L 230, s. 1