title: Sprawa C-119/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 25 lutego 2016 r. – C Danmark I/Skatteministeriet

text:
               25.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 270/27

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret (Dania) w dniu 25 lutego 2016 r. – C Danmark I/Skatteministeriet
   (Sprawa C-119/16)
   (2016/C 270/32)
   Język postępowania: duński

      Sąd odsyłający

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: C Danmark I

      Strona pozwana: Skatteministeriet

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 1 ust. 1 dyrektywy 2003/49/WE (1) w związku z jej art. 1 ust. 4 należy interpretować w ten sposób, że objęta zakresem zastosowania art. 3 tej dyrektywy spółka będąca rezydentem państwa członkowskiego, która w okolicznościach takich jak okoliczności rozpatrywanej sprawy otrzymuje odsetki od spółki zależnej z innego państwa członkowskiego, jest „właścicielem” tych odsetek w rozumieniu tej dyrektywy?

                           1.1.

                           Czy pojęcie „właściciel [odsetek]” użyte w art. 1 ust. 1 dyrektywy 2003/49/WE w związku z jej art. 1 ust. 4 należy interpretować zgodnie z odpowiadającym mu pojęciem użytym w art. 11 modelowej konwencji podatkowej z 1977 r.?

                           1.2.

                           Jeśli na pytanie 1.1. należy odpowiedzieć twierdząco, czy pojęcie to należy zatem interpretować jedynie z uwzględnieniem komentarzy do tego art. 11 modelowej konwencji podatkowej z 1977 r. (pkt 8), czy też przy dokonywaniu tej wykładni tej można zastosować późniejsze komentarze, m.in. te dokonane w dodatkach z 2003 r. w przedmiocie „spółek pośredniczących” (pkt 8.1, obecnie pkt 10.1), czy też te dokonane w dodatkach z 2014 r. w przedmiocie „obowiązków umownych i wynikających z przepisów prawnych” (pkt 10.2)?

                           1.3.

                           Jeśli komentarze z 2003 r. mogą zostać zastosowane przy dokonywaniu tej wykładni, czy warunkiem uznania spółki za niebędącą „właścicielem [odsetek]” w rozumieniu dyrektywy 2003/49/WE jest stwierdzenie rzeczywistego przepływu środków do podmiotu uznanego w państwie, w którym spółka dokonująca wypłaty odsetek jest rezydentem, za „właściciela” rozpatrywanych odsetek, a jeśli tak – czy dalszym warunkiem tego uznania jest stwierdzenie, że ten rzeczywisty przepływ miał miejsce w ścisłym związku czasowym z wypłatą odsetek czy też miał postać wypłaty odsetek?

                                       1.3.1.

                                       Jakie znaczenie ma w tym względzie to, czy pożyczka została udzielona za pomocą kapitału akcyjnego, czy rozpatrywane odsetki są dopisywane do kapitału („rolled up”), czy spółka otrzymująca odsetki przekazała je następnie w obrębie grupy do będącej rezydentem w tym samym państwie członkowskim spółki dominującej mając na celu optymalizację wyników pod względem podatkowym zgodnie z obowiązującymi w tym państwie przepisami, czy rozpatrywane odsetki zostały następnie przekształcone w kapitał spółki udzielającej pożyczki, czy odbiorca odsetek ma umowny lub wynikający z przepisów prawa obowiązek do przekazania ich innemu podmiotowi oraz to, czy znaczna część podmiotów uznanych w państwie, w którym spółka dokonująca wypłaty odsetek jest rezydentem, za „właścicieli odsetek”, jest rezydentami w innych państwach, również członkowskich, z którymi Dania zawarła umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania, efektem czego zgodnie z duńskim ustawodawstwem jest brak podstawy do pobrania podatku u źródła, jeśli te podmioty były pożyczkodawcami i otrzymały odsetki w sposób bezpośredni?

                           1.4.

                           Jakie znaczenie dla rozpatrzenia kwestii, czy spółkę otrzymującą odsetki można uznać za ich „właściciela” w rozumieniu dyrektywy ma to, że sąd odsyłający po dokonaniu oceny okoliczności faktycznych stwierdzi, iż spółka otrzymująca odsetki – pomimo tego, że nie jest ani umownie, ani na podstawie przepisów prawa zobowiązana do dalszego przekazania otrzymanych odsetek innemu podmiotowi – nie ma „pełnego” prawa do „korzystania i pobierania korzyści” z odsetek o którym mowa w sporządzonych w 2014 r. komentarzach do modelowej konwencji podatkowej z 1977?

               2.

               Czy powołanie się przez państwo członkowskie na art. 5 ust. 1 dyrektywy o stosowaniu w przypadku zwalczania nadużyć i oszustw przepisów krajowych czy też na art. 5 ust. 2 wiąże się z przyjęciem założenia, że to państwo członkowskie przyjęło szczególny przepis wykonawczy do art. 5 dyrektywy czy też że w tym prawie krajowym ustanowione zostały powszechnie obowiązujące przepisy czy też zasady dotyczące nadużyć i oszustw podatkowych oraz uchylania się od opodatkowania, które mogą być interpretowane zgodnie z tym art. 5?

                           2.1.

                           Jeśli na pytanie 2 należy odpowiedzieć twierdząco, czy § 2 ust. 2 lit. d) duńskiej ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zgodnie z którym ograniczony obowiązek podatkowy w zakresie dochodu z odsetek nie obejmuje „odsetek zwolnionych z opodatkowania […] z tytułu dyrektywy 2003/49/WE w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich”, można uznać za taki szczególny krajowy przepis, o którym mowa w art. 5 dyrektywy?

               3.

               Czy postanowienie zawarte w podpisanej przez dwa państwa członkowskie umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania sporządzonej zgodnie z modelową konwencją OECD, zgodnie z którą opodatkowanie odsetek jest uzależnione od tego, czy spółkę otrzymującą odsetki można uznać za ich właściciela, stanowi oparte na umowie postanowienie niezbędne do zapobiegania nadużyciom finansowym, o którym mowa w art. 5 dyrektywy?

               4.

               Czy państwo członkowskie, które nie chce uznać tego, że spółka z innego państwa członkowskiego jest właścicielem odsetek, i podnosi, że ta spółka z innego państwa członkowskiego jest sztucznie stworzoną spółką pośredniczącą, jest zgodnie z dyrektywą 2003/49/WE czy też art. 10 WE zobowiązane do udzielenia informacji o tym, kogo w tej sytuacji państwo to uznaje za właściciela [odsetek]?

               5.

               Jeśli będąca rezydentem w danym państwie członkowskim spółka (dominująca) nie może w danym przypadku zostać uznana, w związku z dyrektywą 2003/49/WE, za zwolnioną z opodatkowania u źródła odnośnie odsetek otrzymanych od spółki (zależnej) będącej rezydentem w innym państwie członkowskim, a spółka dominująca w tym drugim państwie członkowskim jest uznana za objętą w nim w zakresie tych odsetek ograniczonym obowiązkiem podatkowym, czy art. 43 WE w związku z art. 48 WE wyklucza ustawodawstwo, zgodnie z którym to drugie państwo członkowskie nakłada na (zależną) spółkę zobowiązaną do potrącenia podatku u źródła w przypadku zwłoki w płatności wymóg uiszczenia odsetek za zwłokę o wyższej stawce niż stawka odsetek za zwłokę wymaganych w państwie członkowskich w przypadku skierowania wierzytelności podatkowej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych (obejmującej m. in. dochód z odsetek) wobec spółki będącej rezydentem tego samego państwa członkowskiego?

               6.

               Jeśli będąca rezydentem w danym państwie członkowskim spółka (dominująca) nie może w danym przypadku zostać uznana, w związku z dyrektywą 2003/49/WE, za zwolnioną z opodatkowania u źródła odnośnie odsetek otrzymanych od spółki (zależnej) będącej rezydentem w innym państwie członkowskim, a spółka dominująca w tym drugim państwie członkowskim jest uznana w tym państwie członkowskim odnośnie tych odsetek za podatnika objętego ograniczonym obowiązkiem podatkowym, czy art. 43 WE z związku z art. 48 WE (bądź też art. 56 WE), razem lub każdy z osobna, wyklucza ustawodawstwo, zgodnie z którym,

                           a)

                           to inne państwo członkowskie nakłada na spółkę wypłacającą odsetki obowiązek potrącenia podatku od odsetek u źródła oraz odpowiedzialność wobec organów publicznych za niepobrany u źródła podatek, jeśli nie ma takiego obowiązku potrącenia podatku u źródła w przypadku, gdy spółka otrzymująca odsetki jest rezydentem w tym innym państwie członkowskim?

                           b)

                           spółka dominująca w tym innym państwie członkowskim nie ma obowiązku płacenia zaliczek na podatek dochodowy od osób prawnych przez dwa pierwsze lata podatkowe, lecz może zacząć płacić ten podatek dopiero znacznie później niż data wymagalności podatku potrącanego u źródła?

                     Trybunał jest proszony o udzielenie odpowiedzi na pytanie 6 łącznie z odpowiedzią na pytanie 5.

      (1)  Dyrektywa Rady 2003/49/WE z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich Dz.U. 2003, L 157, s. 49


title: Sprawa T-603/14: Postanowienie Sądu z dnia 15 września 2015 r. – Drex Technologies/Rada

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/60

         Postanowienie Sądu z dnia 15 września 2015 r. – Drex Technologies/Rada
   (Sprawa T-603/14) (1)

   (2015/C 381/82)
   Język postępowania: francuski
   Prezes siódmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 361 z 13.10.2014.


title: Sprawa C-70/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 17 lutego 2009 r. – Alexander Hengartner i Rudolf Gasser przeciwko Landesregierung Vorarlberg

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 17 lutego 2009 r. – Alexander Hengartner i Rudolf Gasser przeciwko Landesregierung Vorarlberg
   (Sprawa C-70/09)
   2009/C 102/17
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgerichtshof (Austria)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Alexander Hengartner
   Rudolf Gasser

      Strona pozwana: Landesregierung Vorarlberg

      Pytanie prejudycjalne

   Czy, gdy osoba uprawniona do polowania sprzedaje na terytorium krajowym ubitą przez siebie zwierzynę, polowanie stanowi działalność gospodarczą na własny rachunek w rozumieniu art. 43 WE, nawet jeśli, ogólnie rzecz biorąc, działalność ta nie ma na celu osiągnięcia zysku?


title: Sprawa T-351/09: Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2011 r. — Acetificio Marcello de Nigris przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Rejestracja chronionego oznaczenia geograficznego — Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie — Niedopuszczalność)

text:
               24.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/17

         Postanowienie Sądu z dnia 7 lipca 2011 r. — Acetificio Marcello de Nigris przeciwko Komisji
   (Sprawa T-351/09) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Rejestracja chronionego oznaczenia geograficznego - Akt niedotyczący skarżącego indywidualnie - Niedopuszczalność)
   2011/C 282/32
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Acetificio Marcello de Nigris Srl (Afragola, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci P. Perani i P. Pozzi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Rossi i B. Rasmussen, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri i S. Fiorentino, avvocati dello Stato)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności rozporządzenia Komisji (WE) nr 583/2009 dnia 3 lipca 2009 r. rejestrującego nazwę w rejestrze chronionych nazw pochodzenia i chronionych oznaczeń geograficznych [Aceto Balsamico di Modena (ChOG)] (Dz.U. L 175, s. 7).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Postępowanie w przedmiocie wniosku Consorzio Filiera Aceto Balsamico di Modena o wstąpienie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

               3)

               Acetificio Marcello de Nigris Srl pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Republika Włoska i Consorzio Filiera Aceto Balsamico di Modena pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 256 z 24.10.2009.


title: Sprawa T-368/10: Skarga wniesiona w dniu 3 września 2010 r. — Rubinetteria Cisal przeciwko Komisji

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/61

      Skarga wniesiona w dniu 3 września 2010 r. — Rubinetteria Cisal przeciwko Komisji
      (Sprawa T-368/10)
      ()
      (2010/C 288/110)
      Język postępowania: włoski

         Strony

         Strona skarżąca: Rubinetteria Cisal SpA (Alzo Frazione di Pella, Włochy) (przedstawiciel: adwokat M. Pinnarò)

         Strona pozwana: Komisja Europejska

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji C(2010) 4185 z dnia 23 czerwca 2010 r.;

                  —

                  ewentualnie zmniejszenie grzywny do bardziej odpowiedniej kwoty jeżeli Sąd nie stwierdzi jej nieważności;

                  —

                  obciążenie Komisji kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Decyzji zaskarżonej w niniejszym postępowaniu dotyczy również sprawa T-364/10 Duravit i in. przeciwko Komisji.
      Na poparcie swoich żądań skarżąca podnosi następujące zarzuty:
      I.   Naruszenie i nieprawidłowe zastosowanie art. 101 TFUE i art. 53 EOG
      W tym względzie skarżąca twierdzi, że w części dotyczącej Cisal decyzja jest całkowicie błędna, ponieważ Cisal nie była członkiem kartelu (choćby nieświadomie) ograniczając się do wymiany informacji handlowych, które nie są poufne ani zastrzeżone i (w prawie wszystkich przypadkach) dotyczą decyzji podjętych niezależnie, które były już na rynku znane.
      II.   Naruszenie zasady proporcjonalności i równości
      Zdaniem skarżącej Komisja pominęła fakt, że czynniki takie jak rola, udział, odpowiedzialność, korzyści itd. przedstawiają się różnie w przypadku każdego z producentów. W niniejszym przypadku pozwana nie wyjaśniła dlaczego wobec Cisal należy zastosować maksymalną karę w sytuacji gdy: i) Cisal nie była członkiem jednego z dwóch związków (Michelangelo); ii) nigdy nie utrzymywała kontaktów dwustronnych; iii) nie uczestniczyła w spotkaniach, podczas których zajmowano się wszystkimi trzema produktami (lecz jedynie w takich, które dotyczyły armatury i artykułów ceramicznych); iv) zawsze przypadał jej nieznaczny udział w rynku.
      Co się tyczy ustalenia wysokości grzywny skarżąca utrzymuje, że Komisja powinna była wziąć pod uwagę i ustalić konkretny wpływ naruszenia na rynek i poszerzenie zakresu właściwego rynku geograficznego a także wziąć pod uwagę rzeczywiste możliwości ekonomiczne Cisal w zakresie zakłócenia konkurencji oraz konkretnie posiadane przez nią wpływy.
      Skarżąca podnosi również, że podstawy obliczenia, którymi posłużono się w ramach ustalenia wysokości grzywny były błędne a także iż okoliczności łagodzące nie zostały wzięte pod uwagę.


title: Sprawa T-394/16: Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2016 r. – Omnicom International Holdings/EUIPO – eBay (DATABAY)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/16

      Skarga wniesiona w dniu 25 lipca 2016 r. – Omnicom International Holdings/EUIPO – eBay (DATABAY)
      (Sprawa T-394/16)
      (2016/C 364/13)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Omnicom International Holdings, Inc. (Nowy York, Nowy York, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: D. Farnsworth, solicitor)

         Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

         Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: eBay, Inc. (San Jose, Kalifornia, Stany Zjednoczone)

         Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

         Zgłaszający sporny znak towarowy: strona skarżąca

         Przedmiotowy sporny znak towarowy: słowny znak towarowy Unii Europejskiej „DATABAY” – zgłoszenie nr 12 353 975

         Postępowanie przed EUIPO: postępowanie w sprawie sprzeciwu

         Zaskarżona decyzja: decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 12 maja 2016 r. w sprawie R 925/2015-1

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

                  —

                  obciążenie EUIPO jego własnymi kosztami postępowania oraz kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą.

         Podniesione zarzuty

                  —

                  naruszenie art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/200.


title: Sprawa T-294/07: Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2007 r. — Stepek przeciwko OHIM (GOLF-FASHION MASTERS THE CHOICE TO WIN)

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/19

         Skarga wniesiona w dniu 27 lipca 2007 r. — Stepek przeciwko OHIM (GOLF-FASHION MASTERS THE CHOICE TO WIN)
   (Sprawa T-294/07)
   (2007/C 235/35)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: M. Wilhelm Stepek (Stadl-Paura, Austria) (przedstawiciele: adwokaci H. Heigl, W. Berger i G. Lehner)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą było również: The Masters Golf Company Ltd.
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 23 maja 2007 r. w sprawie R 95/2007-1 została wydana niesłusznie,

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 23 maja 2007 r. w sprawie R 95/2007-1

               —

               obciążenie The Masters Golf Company Ltd. kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącego.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „GOLF-FASHION MASTERS THE CHOICE TO WIN” dla towarów z klas 3, 9, 12, 18, 24, 25 i 28 (zgłoszenie nr 3 136 041)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: The Masters Golf Company Ltd.

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny krajowy znak towarowy „The Master” dla towarów z klasy 25 i graficzny znak towarowy „The Masters GOLF COMPANY” (wspólnotowy znak towarowy nr 1 582 535) dla towarów z klas 12, 25 i 28.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia dla towarów z klas 12, 25 i 28

      Decyzja Izby Odwoławczej: zakończenie postępowania odwoławczego i stwierdzenie niedopuszczalności odwołania

      Podniesione zarzuty: bezprawność decyzji o niedopuszczalności i obciążeniu The Masters Golf Company Ltd.


title: Sprawa T-333/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 grudnia 2009 r. — Bull i.in. przeciwko Komisji

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/49

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 16 grudnia 2009 r. — Bull i.in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-333/08) (1)

   2010/C 37/74

      Język postępowania: francuski

   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008.


title: Sprawa T-77/14: Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – EE/OHIM (Przedstawienie białych punktów na szarym tle) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego białe punkty na szarym tle — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               26.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 354/30

         Wyrok Sądu z dnia 10 września 2015 r. – EE/OHIM (Przedstawienie białych punktów na szarym tle)
   (Sprawa T-77/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego białe punkty na szarym tle - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 354/33)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: EE Ltd (Hatfield, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: P. Brownlow, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Geroulakos, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 24 października 2013 r. (sprawa R 704/2013-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego białe punkty na szarym tle jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               EE Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 135 z 5.5.2014.


title: Sprawa T-404/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 26 października 2006 r. w sprawie F-1/05 Landgren przeciwko Europejskiej Fundacji Kształcenia wniesione w dniu 22 grudnia 2006 r. przez Europejską Fundację Kształcenia

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/37

         Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej wydanego w dniu 26 października 2006 r. w sprawie F-1/05 Landgren przeciwko Europejskiej Fundacji Kształcenia wniesione w dniu 22 grudnia 2006 r. przez Europejską Fundację Kształcenia
   (Sprawa T-404/06 P)
   (2007/C 42/64)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Europejska Fundacja Kształcenia (Turyn, Włochy) (przedstawiciel: G. Vandersanden, avocat)

      Druga strona postępowania: Pia Landgren
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uznanie niniejszego odwołania za dopuszczalne i zasadne;

               —

               uchylenie w konsekwencji wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 26 października 2006 r. w sprawie F-1/05 Landgren przeciwko Europejskiej Fundacji Kształcenia, będącego przedmiotem niniejszego odwołania i uznanie w związku z tym, że decyzja o zwolnieniu pozwanej z dnia 25 czerwca 2004 r. była zgodna z prawem i tym samym nie istnieje podstawa prawna do jakiegokolwiek odszkodowania;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania w niniejszej instancji oraz jej własnymi kosztami w postępowaniu przed Sądem do spraw Służby Publicznej.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wyrokiem z dnia 26 października 2006 r., o uchylenie którego strona wnosi w niniejszej sprawie, Sąd do spraw Służby Publicznej uchylił decyzję Europejskiej Fundacji Kształcenia z dnia 25 czerwca 2004 r. o rozwiązaniu umowy P. Landgren na czas nieokreślony w charakterze członka personelu tymczasowego i zobowiązał strony do porozumienia się w sprawie odszkodowania pieniężnego za niezgodną z prawem decyzję.
   Na poparcie wniosku o uchylenie tego wyroku Fundacja podnosi dwa zarzuty, z których pierwszy oparty jest na naruszeniu zakresu obowiązku uzasadnienia. Wnosząca odwołanie twierdzi, że nie istnieje żadna podstawa prawna zobowiązująca pozwaną do uzasadniania decyzji o zwolnieniu członka personelu tymczasowego i że stwierdzając odmiennie, zaskarżony wyrok naruszył art. 47 warunków zatrudnienia innych pracowników (1) oraz orzecznictwo dotyczące tego przepisu. Ponadto skarżąca w odwołaniu podnosi, że zaskarżony wyrok błędnie opiera się na porozumieniach i umowach, które nie mają zastosowania w stosunkach między instytucjami a ich personelem. Twierdzi również, że zaskarżony wyrok zawiera sprzeczność między formalnym wymogiem uzasadnienia i zgodnością z prawem wiedzy, jaką posiadała zainteresowana co do przyczyn decyzji o rozwiązaniu umowy.
   W ramach drugiego zarzutu, wnosząca odwołanie podnosi, że zaskarżony wyrok zawiera błąd co do prawa związany po pierwsze ze zniekształceniem okoliczności faktycznych a po drugie z naruszeniem interesu ogólnego, jako że przeprowadzono w nim błędną ocenę okoliczności, o których P. Landgren wiedziała i które stanowiły uzasadnienie decyzji o zwolnieniu.

      (1)  Warunki zatrudnienia innych pracowników Wspólnot określił art. 3 rozporządzenia rady (EWG, Euratom, EWWiS) nr 259/68 z dnia 29 lutego 1968 r. w sprawie regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich oraz warunków zatrudnienia innych pracowników (Dz.U. L 56, str. 1).


title: Sprawa T-87/07: Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2007 r. — Scil Proteins przeciwko OHIM — Indena (affilene)

text:
               26.5.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 117/27

         Skarga wniesiona w dniu 22 marca 2007 r. — Scil Proteins przeciwko OHIM — Indena (affilene)
   (Sprawa T-87/07)
   (2007/C 117/43)
   Język, w którym została sporządzona skarga: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Scil Proteins GmbH (Halle, Niemcy) (przedstawiciel: V. Dalichau, prawnik)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Indena SpA (Mediolan, Włochy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej z dnia 23 stycznia 2006 r. oraz decyzji o sprostowaniu wydanej przez Drugą Izbę Odwoławczą w dniu 31 stycznia 2007 r. w sprawie R 10/2006-2 w części odrzucającej sprzeciw w odniesieniu do towarów: „ekstrakty roślin leczniczych do użytku […] w przemyśle kosmetycznym i spożywczym, nie dla celów diagnostycznych”;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Indena SpA

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „affilene ”dla towarów należących do klasy 1 — zgłoszenie nr 2 751 931

      Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Wspólnotowy słowny znak towarowy „AFFILIN ”dla towarów należących do klas 1 i 5

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uwzględnienie sprzeciwu w części

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94, ponieważ rozpatrywane znaki towarowe są do siebie podobne w stopniu mogącym wprowadzać w błąd również w odniesieniu do towarów, dla których Izba Odwoławcza dopuściła możliwość rejestracji.


title: Sprawa C-213/15 P: Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 27 lutego 2015 r. w sprawie T-188/12 Patrick Breyer/Komisja Europejska, wniesione w dniu 8 maja 2015 r. przez Komisję Europejską

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/7

         Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) wydanego w dniu 27 lutego 2015 r. w sprawie T-188/12 Patrick Breyer/Komisja Europejska, wniesione w dniu 8 maja 2015 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-213/15 P)
   (2015/C 245/10)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Van Nuffel i H. Krämer, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Patrick Breyer, Republika Finlandii, Królestwo Szwecji

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku

               —

               rozpoznanie sprawy co do istoty i oddalenie skargi

               —

               obciążenie skarżącego kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

   W swym odwołaniu Komisja Europejska żąda uchylenia wyroku z dnia 27 lutego 2015 r. Breyer/Komisja, T-188/12, EU:T:2015:124 w zakresie, w jakim Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji z dnia 3 kwietnia 2012 r., na mocy której Komisja odmówiła skarżącemu udzielenia pełnego dostępu do dokumentów dotyczących transpozycji dyrektywy 2006/24 (1) przez Republikę Austrii oraz do dokumentów dotyczących sprawy, w której wydany został wyrok z dnia 29 lipca 2010 r. Komisja/Austria (2) w zakresie, w jakim na mocy tej decyzji odmówiono dostępu do pism procesowych złożonych przez Republikę Austrii w tej sprawie.
   Skarżący oparł swą skargę o stwierdzenie nieważności spornej decyzji na jednym zarzucie, w którym podniósł zasadniczo naruszenie art. 2 ust. 3 rozporządzenia nr 1049/2001 (3). Sąd stwierdził nieważność spornej decyzji w zakresie, w jakim na jej mocy odmówiono dostępu do pism procesowych złożonych przez Republikę Austrii w ramach wskazanej sprawy. W odniesieniu do podniesionego zarzutu Sąd stwierdził zasadniczo, że omawiane pisma procesowe stanowią dokumenty w rozumieniu art. 2 ust. 3 w związku z art. 3 lit. a) rozporządzenia nr 1049/2001, że są one w konsekwencji objęte zakresem stosowania owego rozporządzenia, i że art. 15 ust. 3 tiret czwarte TFUE nie stoi na przeszkodzie zastosowaniu owego rozporządzenia do pism procesowych, o których mowa ze względu na ich szczególny charakter.
   Na poparcie swego odwołania Komisja podniosła zarzut dotyczący błędnej wykładni art. 15 ust. 3 TFUE, na której Sąd oparł swój wniosek, wedle którego przepis ów nie sprzeciwiał się zastosowaniu rozporządzenia nr 1049/2001 do omawianych pism procesowych ze względu na ich szczególny charakter.

      (1)  Dyrektywa 2006/24/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie zatrzymywania generowanych lub przetwarzanych danych w związku ze świadczeniem ogólnie dostępnych usług łączności elektronicznej lub udostępnianiem publicznych sieci łączności oraz zmieniająca dyrektywę 2002/58/WE (Dz.U. L 105, s. 54).

      (2)  C-189/09, EU:C:2010:455.

      (3)  Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).


title: Sprawa T-300/10: Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2012 r. — Internationaler Hilfsfonds przeciwko Komisji (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Dokumenty dotyczące umowy LIEN 97-2011 — Częściowa odmowa dostępu — Określenie przedmiotu wniosku wstępnego — Wyjątek dotyczący ochrony prywatności i integralności osoby fizycznej — Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji — Zasada dobrej administracji — Konkretna analiza każdego dokumentu — Obowiązek uzasadnienia)

text:
               30.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/19

         Wyrok Sądu z dnia 22 maja 2012 r. — Internationaler Hilfsfonds przeciwko Komisji
   (Sprawa T-300/10) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Dokumenty dotyczące umowy LIEN 97-2011 - Częściowa odmowa dostępu - Określenie przedmiotu wniosku wstępnego - Wyjątek dotyczący ochrony prywatności i integralności osoby fizycznej - Wyjątek dotyczący ochrony procesu podejmowania decyzji - Zasada dobrej administracji - Konkretna analiza każdego dokumentu - Obowiązek uzasadnienia)
   2012/C 194/29
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Internationaler Hilfsfonds eV (Rosbach, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Kaltenecker)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Costa de Oliveira oraz T. Scharf, pełnomocnicy, wspierani przez adwokata R. van der Houta)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji z dnia 29 kwietnia 2010 r. odmawiającej skarżącej pełnego dostępu do akt dotyczących umowy LIEN 97-2011.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 29 kwietnia 2010 r. w części, w jakiej dotyczy ona dorozumianej odmowy przyznania dostępu do dokumentów, które Komisja przekazała współpracownikowi Europejskiego Rzecznika Praw Obywatelskich, innych niż dokumenty wskazane przez tego współpracownika w aktach 1–4 z akt dotyczących umowy LIEN 97-2011.

               2)

               Stwierdza się również nieważność decyzji Komisji Europejskiej z dnia 29 kwietnia 2010 r. w części, w jakiej dotyczy ona dorozumianej albo wyraźnej odmowy przyznania dostępu do dokumentów z akt dotyczących umowy LIEN 97-2011 określonych w pkt 106, 134, 194 i 196 niniejszego wyroku.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja pokrywa własne koszty oraz osiem dziesiątych kosztów poniesionych przez Internationaler Hilfsfonds eV.

      (1)  Dz.U. C 246 z 11.9.2010.


title: Sprawa T-266/13: Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2013 r. — Brainlab przeciwko OHIM (Curve)

text:
               27.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/14

         Skarga wniesiona w dniu 16 maja 2013 r. — Brainlab przeciwko OHIM (Curve)
   (Sprawa T-266/13)
   2013/C 215/18
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Brainlab AG (Feldkirchen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Bauer)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 15 marca 2013 r. w sprawie R 2073/2012-4 i decyzji Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 września 2012 r. w postępowaniu rejestracyjnym nr 008608473;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowne znaki towarowe „Curve” dla towarów i usług z klas 9, 10, 35, 38, 41, 42, 44 i 45 — zgłoszenie nr 8 608 473

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. f) rozporządzenia nr 207/2009


title: Sprawa C-356/13: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 20 listopada 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 91/676/EWG — Ochrona wód przed zanieczyszczeniami azotanami pochodzenia rolniczego — Niewystarczające określenie wód zanieczyszczonych lub wód, które mogą zostać zanieczyszczone — Niewystarczające wyznaczenie stref zagrożenia — Programy działania — Środki niekompletne)

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/5

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 20 listopada 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-356/13) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 91/676/EWG - Ochrona wód przed zanieczyszczeniami azotanami pochodzenia rolniczego - Niewystarczające określenie wód zanieczyszczonych lub wód, które mogą zostać zanieczyszczone - Niewystarczające wyznaczenie stref zagrożenia - Programy działania - Środki niekompletne))
   (2015/C 026/06)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Manhaeve i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Sentencja

               1)

               Nie określając w wystarczający sposób wód, które mogą zostać zanieczyszczone azotanami pochodzenia rolniczego, wyznaczając w sposób niewystarczający strefy zagrożenia i przyjmując programy działania przewidziane w art. 5 dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego, które obejmują środki niezgodne z tą dyrektywą, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom spoczywającym na niej na mocy art. 3 dyrektywy 91/676 w związku z załącznikiem I do niej, jak też na mocy art. 5 wymienionej dyrektywy w związku z częścią A pkt 2 załącznika II oraz ust. 1 pkt 1 załącznika III do niej.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa C-233/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (České republiky) w dniu 30 maja 2008 r. — Milan Kyrian przeciwko Celní úřad Tábor

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/26

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (České republiky) w dniu 30 maja 2008 r. — Milan Kyrian przeciwko Celní úřad Tábor
   (Sprawa C-233/08)
   (2008/C 209/38)
   Język postępowania: czeski
   Sąd krajowy
   Nejvyšší správní soud
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Milan Kyrian

      Strona pozwana: Celní úřad Tábor
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy art. 12 ust. 3 dyrektywy Rady 76/308/EWG z dnia 15 marca 1976 r. w sprawie wzajemnej pomocy przy windykacji roszczeń dotyczących niektórych opłat, ceł, podatków i innych obciążeń należy interpretować w ten sposób, że w przypadku, gdy kwestionowane są środki dochodzenia roszczeń przed sądem krajowym państwa członkowskiego, w którym ma siedzibę organ współpracujący, sąd ten jest uprawniony do badania, zgodnie z przepisami tego państwa członkowskiego, czy dokument umożliwiający egzekucję (tytuł wykonawczy) jest wykonalny i został prawidłowo doręczony dłużnikowi (1)?

               2.

               Czy z ogólnych zasad prawa wspólnotowego, w szczególności z zasad rzetelnego procesu, dobrej administracji i państwa prawa wynika, że doręczenie dłużnikowi dokumentu umożliwiającego egzekucję (tytułu wykonawczego), sporządzonego w nieznanym mu języku, niebędącym również językiem urzędowym w państwie, w którym dokument ten został dłużnikowi doręczony, dotknięte jest wadą umożliwiającą odmowę egzekucji na podstawie takiego dokumentu?

      (1)  Dz.U. L 73, str. 18.


title: Sprawa C-58/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 6 lutego 2014 r. – Hauptzollamt Hannover przeciwko Amazon EU Sàrl

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 6 lutego 2014 r. – Hauptzollamt Hannover przeciwko Amazon EU Sàrl
   (Sprawa C-58/14)
   2014/C 142/16
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona pozwana i skarżąca w postępowaniu rewizyjnym: Hauptzollamt Hannover

      Strona skarżąca i druga strona postępowania rewizyjnego: Amazon EU Sàrl

      Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy opis towaru zawarty w podpozycji 8543 7010 Nomenklatury Scalonej (1) należy rozumieć w ten sposób, że objęte są nim jedynie urządzenia posiadające wyłącznie funkcje tłumaczenia lub słownikową?

               2.

               W przypadku udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi przeczącej
               Czy podpozycją 8543 7010 Nomenklatury Scalonej objęte są też urządzenia, w przypadku których funkcja tłumaczenia lub słownikowa nie ma istotnego znaczenia w stosunku do funkcji głównej (w niniejszym przypadku funkcja czytnika E-booków)?

      (1)  Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej zmienionym rozporządzeniem Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87, Dz.U. L 284, s.1.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 69 z 24.3.2007 .

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/1

         (2007/C 82/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 69 z 24.3.2007.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 56 z 10.3.2007.

      Dz.U. C 42 z 24.2.2007.

      Dz.U. C 20 z 27.1.2007.

      Dz.U. C 331 z 30.12.2006.

      Dz.U. C 326 z 30.12.2006.

      Dz.U. C 310 z 16.12.2006.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-37/07: Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2007 r. — El Morabit przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/44

         Skarga wniesiona w dniu 16 lutego 2007 r. — El Morabit przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa T-37/07)
   (2007/C 82/95)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Mohamed El Morabit (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: U. Sarikaya, avocat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Rady.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący kwestionuje decyzję Rady, mocą której ta ostatnia postanowiła wpisać go na listę osób, grup i podmiotów poddanych restrykcjom, o których mowa w rozporządzeniu Rady (WE) nr 2580/2001 z dnia 27 grudnia 2001 r. w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mającym na celu zwalczanie terroryzmu (1).
   Skarżący podnosi, że wprawdzie sąd uznał go za winnego przynależności do organizacji kryminalnej o celach terrorystycznych, ale on wniósł apelację od tego wyroku. Według skarżącego istnieje poważana szansa na uniewinnienie go w apelacji. Jego zdaniem decyzja Rady jest zatem przedwczesna.

      (1)  Dz.U. L 344 z 28.12.2001, str. 70.


title: Sprawa C-375/06: Skarga wniesiona w dniu 14 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               28.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/16

         Skarga wniesiona w dniu 14 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-375/06)
   (2006/C 261/29)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: A. Caeiros i B. Schima, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska
   Żądania strony skarżącej

               —

               tytułem żądania głównego, stwierdzenie, iż nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/105/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2003 r. zmieniającej dyrektywę Rady 96/82/WE w sprawie kontroli niebezpieczeństwa poważnych awarii związanych z substancjami niebezpiecznymi (1), Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 przywołanej dyrektywy 2003/105/WE;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie, że nie podając tych przepisów niezwłocznie do wiadomości Komisji, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 2 przywołanej dyrektywy 2003/105/WE;

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 1 lipca 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 345, str. 97.


title: Sprawa C-572/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 14 listopada 2016 r. – INEOS Köln GmbH/Bundesrepublik Deutschland

text:
               20.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 53/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Berlin (Niemcy) w dniu 14 listopada 2016 r. – INEOS Köln GmbH/Bundesrepublik Deutschland
   (Sprawa C-572/16)
   (2017/C 053/29)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Berlin

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: INEOS Köln GmbH

      Strona pozwana: Bundesrepublik Deutschland

      Pytanie prejudycjalne

   Czy przepisy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (1) oraz przepisy decyzji Komisji z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE (2) (2011/278/UE) sprzeciwiają się uregulowaniu państwa członkowskiego, które w okresie rozliczeniowym 2013–2020 przewiduje termin zawity prawa materialnego dla niezgłoszonych w terminie wniosków o przydział bezpłatnych uprawnień do emisji dla działających dotychczas instalacji i wyklucza przy tym korektę błędów lub uzupełnienie (niepełnych) danych we wniosku o przydział, stwierdzonych dopiero po upływie terminu ustanowionego w państwie członkowskim?

      (1)  Dz.U. L 275, s. 32.

      (2)  Dz.U. L 130, s. 1.


title: Sprawa C-449/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 16 czerwca 2011 r. w sprawie T-195/06 Solvay Solexis przeciwko Komisji, wniesione w dniu 1 września 2011 r. przez Solvay Solexis SpA

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/29

         Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 16 czerwca 2011 r. w sprawie T-195/06 Solvay Solexis przeciwko Komisji, wniesione w dniu 1 września 2011 r. przez Solvay Solexis SpA
   (Sprawa C-449/11 P)
   2011/C 311/48
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Solvay Solexis SpA (przedstawiciele: T. Salonico, G.L. Zampa i G. Barone, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku oraz stwierdzenie nieważności decyzji, w zakresie, w jakim stwierdzono w nich, że Ausimont uczestniczył w naruszeniu w okresie od maja do września 1997 r., a w konsekwencji ponowne obliczenie kwoty grzywny nałożonej na wnoszącego odwołanie w art. 2 decyzji;

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku i decyzji w zakresie, w jakim w odniesieniu do okresu późniejszego niż okres od maja do września 1997 r. nie uznano w nich, że naruszenie Ausimont miało mniejszą wagę, ze względu na to, że nie uczestniczył on w porozumieniu dotyczącym ograniczenia zdolności produkcyjnych, i umieszczono go w niewłaściwej kategorii dla potrzeb określenia kwoty podstawowej grzywny, a w konsekwencji ponowne obliczenie kwoty grzywny nałożonej na wnoszącego odwołanie w art. 2 decyzji;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, uchylenie zaskarżonego wyroku w zakresie wskazanym powyżej i przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               I.

               Naruszenie art. 101 TFUE i art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1), niewystarczające i wewnętrznie sprzeczne uzasadnienie oraz związane z tym wypaczenie dowodów, gdyż nie wykazano, że postępowanie Ausimontu w okresie od maja 1995 r. do września 1997 r. można uznać za uczestnictwo w „porozumieniu” lub „uzgodnionych praktykach”. Ponadto nieuzasadnione jest oddalenie obiektywnych dowodów przedstawionych przez skarżącą w celu wykazania, że we wskazanym okresie Ausimont działał w sposób niezależny i zgodny z zasadami konkurencji.

               II.

               Naruszenie zasad równego traktowania, niedyskryminacji i pewności prawa, w szczególności ze względu na brak przestrzegania wytycznych z 1998 w. w sprawie obliczania grzywien (2), a także brak uzasadnienia i oczywiste wypaczenie dowodów w odniesieniu do oceny wagi naruszenia Ausimontu i określenia wysokości nałożonej na to przedsiębiorstwo grzywny.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, s. 1, polskie wydanie specjalne: rozdział 8, tom 2 s. 205–229)

      (2)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 traktatu EWWiS (Dz.U. C 9, s. 3, polskie wydanie specjalne: rozdział 8, tom 1, s. 171–173)


title: Sprawa T-103/14 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 18 września 2014 r. – Frucona Košice przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Alkohole i wyroby spirytusowe — Umorzenie zobowiązania podatkowego w ramach zbiorowego postępowania upadłościowego — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie — Wniosek o zawieszenie wykonania — Nowy wniosek — Brak nowych okoliczności faktycznych — Brak fumus boni juris — Brak pilnego charakteru)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/44

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 18 września 2014 r. – Frucona Košice przeciwko Komisji
   (Sprawa T-103/14 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Alkohole i wyroby spirytusowe - Umorzenie zobowiązania podatkowego w ramach zbiorowego postępowania upadłościowego - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym i nakazująca jej odzyskanie - Wniosek o zawieszenie wykonania - Nowy wniosek - Brak nowych okoliczności faktycznych - Brak fumus boni juris - Brak pilnego charakteru))
   2014/C 409/63
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Frucona Košice a.s. (Koszyce, Słowacja) (przedstawiciele: K. Lasok, QC, B. Hartnett, J. Holmes, barristers, oraz adwokat O. Geiss)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Armati, P.J. Loewenthal i K. Walkerová, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji 2014/342/UE z dnia 16 października 2013 r. w sprawie pomocy państwa nr SA.18211 (C 25/05) (ex NN 21/05) udzielonej przez Republikę Słowacką na rzecz Frucona Košice a.s. (Dz.U. 2014, L 176, s. 38), w zakresie, w jakim instytucja ta nakazała w niej Republice Słowackiej odzyskanie tej pomocy.

      Sentencja

               1)

               Wniosek w przedmiocie środka tymczasowego zostaje odrzucony.

               2)

               Rozstrzygniecie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-173/09: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad — Bułgaria) — Georgi Iwanow Ełczinow przeciwko Nacionałna zdrawnoosiguritełna kasa (Zabezpieczenie społeczne — Swobodne świadczenie usług — Ubezpieczenie zdrowotne — Szpitalne świadczenia zdrowotne udzielane w innym państwie członkowskim — Uprzednia zgoda — Warunki zastosowania art. 22 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 — Warunki refundacji osobie objętej ubezpieczeniem społecznym kosztów leczenia szpitalnego poniesionych w innym państwie członkowskim — Obowiązek sądu niższej instancji stosowania się do wskazówek interpretacyjnych wydanych przez sąd wyższej instancji)

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/6

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 5 października 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad — Bułgaria) — Georgi Iwanow Ełczinow przeciwko Nacionałna zdrawnoosiguritełna kasa
   (Sprawa C-173/09) (1)

   (Zabezpieczenie społeczne - Swobodne świadczenie usług - Ubezpieczenie zdrowotne - Szpitalne świadczenia zdrowotne udzielane w innym państwie członkowskim - Uprzednia zgoda - Warunki zastosowania art. 22 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 - Warunki refundacji osobie objętej ubezpieczeniem społecznym kosztów leczenia szpitalnego poniesionych w innym państwie członkowskim - Obowiązek sądu niższej instancji stosowania się do wskazówek interpretacyjnych wydanych przez sąd wyższej instancji)
   2010/C 328/09
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd krajowy

   Administratiwen syd Sofija-grad

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Georgi Iwanow Ełczinow

      Strona pozwana: Nacionałna zdrawnoosiguritełna kasa

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Administratiwen syd Sofija-grad — Wykładnia art. 49 traktatu WE, art. 22 ust.1 lit. c) i ust. 2 akapit drugi rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s. 2) w wersji zmienionej i zaktualizowanej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r. (Dz.U. L 28, s. 1) — Ubezpieczenie zdrowotne — Odmowa wydania przez właściwy organ krajowy zgody na finansowanie z jego budżetu (formularz E 112) w zakresie uzyskania skuteczniejszej opieki medycznej w państwie członkowskim innym od państwa członkowskiego zamieszkania ubezpieczonego — Założenie koniecznego związku pomiędzy tym finansowaniem a istnieniem tego rodzaju opieki na terytorium krajowym — Sformułowanie „nie może uzyskać leczenia w państwie członkowskim, w którym zamieszkuje” — Warunki zgody na finansowanie i reżim mający zastosowanie do zwrotu poniesionych kosztów — Obowiązek sądu krajowego niższej instancji stosowania się do wskazówek interpretacyjnych sądu wyższej instancji, które sąd niższej instancji ocenia jako sprzeczne z prawem wspólnotowym

      Sentencja

               1)

               Prawo Unii sprzeciwia się temu, by sąd krajowy, który orzeka po przekazaniu mu sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd wyższej instancji w wyniku odwołania, był związany, zgodnie z krajowym prawem procesowym, oceną prawną dokonaną przez sąd wyższej instancji, jeżeli uzna, uwzględniając wykładnię, o której dokonanie zwrócił się do Trybunału, że wskazana ocena nie jest zgodna z prawem Unii.

               2)

               Artykuł 49 WE i art. 22 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem (WE) nr 1992/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 18 grudnia 2006 r. sprzeciwiają się przepisom państwa członkowskiego interpretowanym w ten sposób, że wyłączają one w każdym przypadku pokrycie kosztów świadczeń szpitalnych udzielonych w innym państwie członkowskim bez uzyskania uprzedniej zgody.

               3)

               W zakresie dotyczącym świadczeń medycznych, które nie mogą zostać udzielone w państwie członkowskim, na którego terytorium zamieszkuje osoba objęta ubezpieczeniem społecznym, art. 22 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 1408/71, w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem nr 118/97, ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem nr 1992/2006 powinien być interpretowany w ten sposób, że nie można odmówić wydania zgody wymaganej na podstawie art. 22 ust. 1 lit. c) ppkt (i) tego rozporządzenia, gdy:

                           —

                           świadczenia przewidziane w ustawodawstwie krajowym są ujęte na liście, w której nie wskazano w sposób wyraźny i dokładny metody stosowanego leczenia, określono natomiast rodzaje leczeń pokrywanych przez właściwą instytucję oraz w zastosowaniu zwykłych zasad interpretacji i na podstawie badania opartego na obiektywnych i niedyskryminujących kryteriach, biorąc pod uwagę wszelkie istotne wskazania medyczne i dostępne dane naukowe, zostało ustalone, że ta metoda leczenia odpowiada rodzajom leczenia wskazanym na tej liście; oraz

                           —

                           równie skuteczne leczenie alternatywne nie może zostać przeprowadzone we właściwym czasie w państwie członkowskim, na którego terytorium zamieszkuje osoba objęta ubezpieczeniem społecznym.

                     Przepis ten stoi na przeszkodzie temu, by organy krajowe rozstrzygające w przedmiocie wniosku o wydanie uprzedniej zgody zakładały przy stosowaniu tego przepisu, że leczenie szpitalne, które nie może zostać przeprowadzone w państwie członkowskim, na którego terytorium zamieszkuje osoba objęta ubezpieczeniem społecznym, nie należy do świadczeń pokrywanych zgodnie z ustawodawstwem tego państwa, i odwrotnie, że leczenie szpitalne należące do tych świadczeń może zostać przeprowadzone w tym państwie członkowskim.

               4)

               Jeżeli zostanie stwierdzone, że odmowa wydania zgody wymaganej na podstawie art. 22 ust. 1 lit. c) ppkt (i) rozporządzenia nr 1408/71 w wersji zmienionej i uaktualnionej rozporządzeniem nr 118/97 ze zmianami wprowadzonymi rozporządzeniem nr 1992/2006 była bezzasadna, w sytuacji gdy leczenie szpitalne zostało zakończone i związane z nim koszty zostały poniesione przez osobę objętą ubezpieczeniem społecznym, sąd krajowy powinien zobowiązać właściwą instytucję, zgodnie z krajowymi przepisami proceduralnymi, do refundacji tej osobie kwoty, jaka musiałaby zostać pokryta w zwykłym trybie, gdyby zgoda została udzielona prawidłowo.
               Kwota ta jest równa kwocie określanej według przepisów ustawodawstwa obowiązującego instytucję państwa członkowskiego, na którego terytorium zostały udzielone świadczenia szpitalne. Jeżeli kwota ta jest niższa od kwoty, która zostałaby wypłacona na podstawie ustawodawstwa obowiązującego w państwie członkowskim miejsca zamieszkania w przypadku hospitalizacji przeprowadzonej na jego terytorium, instytucja właściwa ma ponadto obowiązek przyznać osobie objętej ubezpieczeniem społecznym refundację uzupełniającą w wysokości równej różnicy pomiędzy tymi dwoma kwotami, do wysokości faktycznie poniesionych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 180 z 1.8.2009.


title: Sprawa C-406/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 6 lipca 2017 r. – Acea Energia SpA/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato i in.

text:
               9.10.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 338/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio (Włochy) w dniu 6 lipca 2017 r. – Acea Energia SpA/Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato i in.
   (Sprawa C-406/17)
   (2017/C 338/05)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per il Lazio

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Acea Energia SpA

      Strona pozwana: Autorità Garante della Concorrenza e del Mercato, Autorità per l’Energia Elettrica il Gas e il Sistema Idrico, Autorità per le Garanzie nelle Comunicazioni

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy „ratio” dyrektywy „ogólnej” 2005/29/WE (1), rozumianej jako „siatka zabezpieczająca” dla ochrony konsumentów, jak też w szczególności jej motyw 10, art. 3 ust. 4 i art. 5 ust. 3 sprzeciwiają się normie krajowej, która sprowadza ocenę poszanowania konkretnych obowiązków przewidzianych w dyrektywach sektorowych 2009/72/WE (2) i 2009/73/WE (3) dla ochrony użytkowników w ramach stosowania dyrektywy ogólnej 2005/29/WE o nieuczciwych praktykach handlowych, wykluczając w konsekwencji interwencję organu sektorowego – w niniejszym wypadku AEEGSI – mającą na celu zwalczanie naruszeń dyrektywy sektorowej w każdym wypadku, w którym naruszenie mogłoby stanowić również nieprawidłową lub nieuczciwą praktykę handlową?

               2)

               Czy zasadę lex specialis, o której mowa w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, należy postrzegać jako zasadę regulującą stosunki między uregulowaniami (uregulowanie ogólne i uregulowanie sektorowe) czy jako regulującą stosunki między normami (normy ogólne i normy szczególne) lub też stosunki między niezależnymi organami powołanymi do regulacji i monitorowania danych sektorów?

               3)

               Czy pojęcie „kolizji” w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE można uznać za spełnione tylko w wypadku radykalnej sprzeczności między przepisami dotyczącymi nieuczciwych praktyk handlowych i innymi normami prawa Unii, które regulują szczególne aspekty praktyk handlowych, czy też wystarczy, by rozpatrywane normy ustanawiały regulację różniącą się od uregulowania dotyczącego nieuczciwych praktyk handlowych, która prowadzi do kolizji norm w odniesieniu do danego stanu faktycznego?

               4)

               Czy pojęcie przepisów prawnych Wspólnoty, o którym mowa w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, odnosi się tylko do przepisów zawartych w rozporządzeniach i dyrektywach europejskich oraz przepisów bezpośrednio ich transponujących czy też obejmuje również przepisy ustawowe i wykonawcze wdrażające zasady prawa europejskiego?

               5)

               Czy zasada lex specialis, przewidziana w motywie 10 i w art. 3 ust. 4 dyrektywy 2005/29/WE, oraz art. 37 dyrektywy 2009/72/WE i art. 41 dyrektywy 2009/73/WE sprzeciwiają się interpretacji odpowiednich krajowych przepisów transponujących w ten sposób, że w każdym wypadku, w którym w sektorze reglamentowanym, który podlega sektorowemu reżimowi prawa ochrony konsumentów przyznającemu uprawnienia regulacyjne i uprawnienia do nakładania kar organowi sektorowemu, wystąpi zachowanie objęte pojęciem „praktyki agresywnej” w rozumieniu art. 8 i 9 dyrektywy 2005/29/WE lub „agresywnej w każdych okolicznościach” w rozumieniu załącznika I do dyrektywy 2005/29/WE, ma zawsze zastosowanie uregulowanie ogólne dotyczące nieuczciwych praktyk i to również wtedy, gdy istnieje uregulowanie sektorowe przyjęte dla ochrony (tychże) konsumentów i oparte na przepisach prawa Unii, które w sposób wyczerpujący reguluje wspomniane „praktyki agresywne” i „agresywne w każdych okolicznościach” lub w każdym razie „praktyki nieprawidłowe lub nieuczciwe”?

      (1)  Dyrektywa 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotycząca nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniająca dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”) (Dz.U. L 149, s. 22).

      (2)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/72/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylająca dyrektywę 2003/54/WE (Dz.U. L 211, s. 55).

      (3)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/73/WE z dnia 13 lipca 2009 r. dotycząca wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylająca dyrektywę 2003/55/WE (Dz.U. L 211, s. 94).


title: Sprawa C-192/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 24 kwietnia 2012 r. — Melvin West przeciwko Virallinen syyttäjä

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein oikeus (Finlandia) w dniu 24 kwietnia 2012 r. — Melvin West przeciwko Virallinen syyttäjä
   (Sprawa C-192/12)
   2012/C 184/10
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Korkein oikeus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Melvin West.

      Strona pozwana: Virallinen syyttäjä (prokuratura)

      Pytanie prejudycjalne

   Czy do celów stosowania art. 28 ust. 2 decyzji ramowej [2002/584/WSiSW] przez „wykonujące nakaz państwo członkowskie” należy rozumieć państwo członkowskie, z którego osoba została pierwotnie przekazana na mocy europejskiego nakazu aresztowania drugiemu państwu członkowskiemu, czy też to drugie państwo członkowskie, z którego osoba ta została przekazana trzeciemu państwu członkowskiemu, do którego obecnie zwrócono się o kolejne przekazanie do czwartego państwa członkowskiego? Czy ewentualnie wymagana jest zgoda obu państw członkowskich?


title: Sprawa T-701/16 P: Odwołanie wniesione w dniu 30 września 2016 r. przez Komisję Europejską od wyroku wydanego w dniu 21 lipca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-91/15, AV/Komisja

text:
               16.1.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 14/37

         Odwołanie wniesione w dniu 30 września 2016 r. przez Komisję Europejską od wyroku wydanego w dniu 21 lipca 2016 r. przez Sąd do spraw Służby Publicznej w sprawie F-91/15, AV/Komisja
   (Sprawa T-701/16 P)
   (2017/C 014/45)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser, T. S. Bohr i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: AV (Cadrezzate, Włochy)

      Żądania

   Wnosząca odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               przekazanie sprawy do Sądu rozpatrującego sprawę w pierwszej instancji;

               —

               rozstrzygnięcie o kosztach w orzeczeniu kończącym postepowanie w sprawie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący dwóch naruszeń prawa, jakie popełnił Sąd do spraw Służby Publicznej (SSP). Po pierwsze, SSP stwierdził nieważność spornej decyzji, czyli decyzji Komisji z dnia 16 września 2014 r., w sprawie zastosowania wobec drugiej strony postępowania zastrzeżenia lekarskiego, o którym mowa w art. 32 Warunków zatrudnienia innych pracowników Unii Europejskiej i w sprawie odmowy przyznania jej renty inwalidzkiej, podczas gdy stwierdzenie nieważności decyzji ze względu na naruszenie zasady rozsądnego terminu stanowiło jedynie wyjątek. Po drugie, SSP błędnie ustalił, że przewlekłość w wydaniu decyzji mogła wpłynąć na treść samej decyzji. Wnosząca odwołanie podnosi ponadto naruszenie obowiązku uzasadnienia w odniesieniu do tego drugiego aspektu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia prawa, które wynika z tego, że ponieważ SSP stwierdził nieważność spornej decyzji, gdy orzekł, iż termin przebiegu postępowań administracyjnych uznany za przewlekły miał wpływ na treść samej decyzji, zaskarżony wyrok naruszał zasadę powagi rzeczy osądzonej.


title: Sprawa C-603/11: Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 21 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juridiction de Proximité de Chartres — Francja) — Hervé Fontaine przeciwko Mutuelle Générale de l'Éducation Nationale (Konkurencja — Artykuły 101 TFUE i 102 TFUE — Dodatkowe ubezpieczenie zdrowotne — Porozumienia w przedmiocie świadczeń zdrowotnych zawierane przez towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych z wybranymi przez nie lekarzami — Różnica w traktowaniu — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/5

         Postanowienie Trybunału (szósta izba) z dnia 21 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juridiction de Proximité de Chartres — Francja) — Hervé Fontaine przeciwko Mutuelle Générale de l'Éducation Nationale
   (Sprawa C-603/11) (1)

   (Konkurencja - Artykuły 101 TFUE i 102 TFUE - Dodatkowe ubezpieczenie zdrowotne - Porozumienia w przedmiocie świadczeń zdrowotnych zawierane przez towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych z wybranymi przez nie lekarzami - Różnica w traktowaniu - Oczywista niedopuszczalność)
   2013/C 108/08
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Juridiction de Proximité de Chartres

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Hervé Fontaine

      Strona pozwana: Mutuelle Générale de l'Éducation Nationale

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Juridiction de Proximité de Chartres — Wykładnia art. 101 i 102 TFUE — Konkurencja — Krajowe przepisy zakazujące towarzystwom dodatkowych ubezpieczeń wzajemnych dostosowywania ich świadczeń w zależności od warunków wykonywania procedur [medycznych] i udzielania świadczeń [opieki zdrowotnej] — Zakaz zawierania przez towarzystwa ubezpieczeń wzajemnych umów w przedmiocie świadczeń zdrowotnych z wybranymi przez nie lekarzami — Różnica w traktowaniu w stosunku do innych przedsiębiorstw i instytucji zabezpieczenia społecznego podlegających code des assurances lub code de sécurité sociale — Ograniczenia

      Sentencja

   Złożony przez juge de proximité de Chartres postanowieniem z dnia 17 listopada 2011 r. wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym jest w oczywisty sposób niedopuszczalny.

      (1)  Dz.U. C 39 z 11.02.2012.


title: Sprawa C-263/05: Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/27

         Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-263/05)
   (2005/C 217/54)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 23 czerwca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez M. Kontantinidisa i L. Cimaglię, członków Służby Prawnej Komisji, przeciwko Republice Włoskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że przyjmując i utrzymując w mocy przepis (art. 14 decreto legge [dekretu — ustawy] nr 138 z dnia 8 lipca 2002 r., który został następnie zatwierdzony przez ustawę nr 178 z dnia 8 sierpnia 2002 r.) wyłączający z zakresu zastosowania decreto legislativo [dekretu — ustawy] nr 22 z 1997 r. — stanowiącego transpozycję do włoskiego porządku prawnego dyrektywy Rady nr 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. (1)„zmieniającą dyrektywę 75/442/EWG (2) w sprawie odpadów” — substancje i przedmioty przeznaczone do unieszkodliwiania lub regeneracji, które nie zostały wyraźnie wyszczególnione w załącznikach B i C do decreto legislativo nr 22/97, a także rzeczy, substancje i materiały stanowiące pozostałości z produkcji, które posiadacz zdecydował się usunąć lub ciąży na nim obowiązek takiego usunięcia, w sytuacji gdy te rzeczy, substancje i materiały mogą być — lub rzeczywiście są — ponownie wykorzystywane w cyklu produkcyjnym lub konsumpcyjnym pod warunkiem, że nie są poddane wcześniejszej obróbce i nie stanowią one zagrożenia dla środowiska, jak również po wcześniejszej obróbce, która jednak nie stanowi działania [polegającego na] regeneracji takiego jak te, które zostały wyszczególnione w załączniku C do decreto legislativo nr 22/97, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 1 lit. a) dyrektywy 75/442/EWG o odpadach, zmienionej przez dyrektywę 91/156/EWG.

               2)

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Odesłanie zawarte w tekście art. 14 ust. 1 pkt a) i b) ustawy nr 178/2002, odpowiednio do „unieszkodliwiania lub regeneracji” oraz do „działań [polegających na] unieszkodliwianiu lub regeneracji” jest w obu przypadkach uzupełnione wyjaśnieniem: „zgodnie z załącznikami B i C do decreto legislativo nr 22”.
   Wyjaśnienie to, którego nie występuje w pozostałej części tekstu pkt c) tego samego artykułu, wydaje się rozróżniać, z jednej strony, ogólnie rozumiane działania [polegające na] unieszkodliwianiu lub regeneracji oraz, z drugiej strony, szczególne działania tego rodzaju przewidziane w załącznikach B i C do decreto legislativo nr 22/97.
   W kontekście tego rozróżnienia z art. 6 ust. 1 lit. a) decreto legislativo nr 22/97 w zw. z art. 14 pkt. a) i b) ustawy nr 178/2002 wyraźnie wynika, że ten ostatni przepis skutkuje ograniczeniem zakresu pojęcia odpadu, pojęcia, które nie może obejmować wszystkich materiałów, substancji i przedmiotów zaliczających się do kategorii określonych w załączniku A i w stosunku do których posiadacz podejmuje — lub zamierza podjąć — jakiekolwiek działania [polegające na] unieszkodliwianiu lub regeneracji i zawarcia w tym pojęciu jedynie tych materiałów, substancji i rzeczy, wobec których podjęto lub zamierzano podjąć działania [polegające na] unieszkodliwieniu lub regeneracji takie jak te, które wyraźnie zostały wyszczególnione w załącznikach B i C do decreto legislativo nr 22/97.
   W określonym przez włoskiego ustawodawcę systemie, w którym pojęcie odpadu zostało uzależnione w sposób ograniczający od spełnienia ww. wymogów, ewentualne uznanie za odpady, a w konsekwencji poddanie wymogom przepisów regulujących gospodarkę odpadami, zostałoby wykluczone w odniesieniu do wszystkich materiałów, substancji i rzeczy, których dotyczy załącznik A i wobec których posiadacz podejmuje lub zamierza podjąć działania [polegające na] unieszkodliwianiu, które nie zostałyby wyszczególnione w załączniku B do decreto legislativo nr 22/97 lub też działania [polegające na] regeneracji, które nie zostałyby wyszczególnione w jego załączniku C.
   Komisja jest zdania, że takie wyłączenie stanowi nieuzasadnione ograniczenie pojęcia odpadu, a zatem zakresu zastosowania włoskich przepisów regulujących gospodarkę odpadami. Wykładnia zaproponowana przez prawodawcę włoskiego skutkuje ograniczeniem zastosowania przepisów dyrektywy jedynie do przypadków określonych w prawodawstwie włoskim, wyłączając z zakresu jego zastosowania inne przypadki, niemożliwe do przewidzenia, które mogłyby w przeciwnym przypadku podlegać jego wymogom i wobec których niezbędne okazuje się zastosowanie wykładni rozszerzającej — takiej, o jakiej mowa w pkt 36 wyroku w sprawie Palin Granit. Takie stanowisko ustawodawcy włoskiego jest sprzeczne z przepisami dyrektywy, które to przepisy nie mogą zostać uchylone przez normę prawa krajowego.

      (1)  Dz.U. L 78 z 26.3.1991, str.32

      (2)  Dz.U. L 194 z 25.7.1975, str.39


title: Sprawa C-405/14: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 11 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – PST CLC a.s./Generální ředitelství cel (Odesłanie prejudycjalne — Klasyfikacja taryfowa — Ważność pkt 2 tabeli zawartej w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 384/2004 w okresie od 22 marca 2004 r. do 22 grudnia 2009 r. — Stosowalność tego przepisu do zgłoszeń celnych złożonych w roku 2008 — Klasyfikacja produktów przeznaczonych do komputerów, składających się z rozpraszacza ciepła i wentylatora)

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/10

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 11 czerwca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud – Republika Czeska) – PST CLC a.s./Generální ředitelství cel
   (Sprawa C-405/14) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Klasyfikacja taryfowa - Ważność pkt 2 tabeli zawartej w załączniku do rozporządzenia (WE) nr 384/2004 w okresie od 22 marca 2004 r. do 22 grudnia 2009 r. - Stosowalność tego przepisu do zgłoszeń celnych złożonych w roku 2008 - Klasyfikacja produktów przeznaczonych do komputerów, składających się z rozpraszacza ciepła i wentylatora))
   (2015/C 320/14)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: PST CLC a.s.

      Strona pozwana: Generální ředitelství cel

      Sentencja

               1)

               Punkt 2 tabeli zawartej w załączniku do rozporządzenia Komisji (WE) nr 384/2004 z dnia 1 marca 2004 r. dotyczącego klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej był nieważny w okresie obowiązywania tego rozporządzenia, czyli od dnia 22 marca 2004 r. do dnia 22 grudnia 2009 r.

               2)

               O ile sporne produkty składały się z rozpraszacza ciepła i wentylatora oraz były przeznaczone wyłącznie do zamontowania w komputerach, co podlega weryfikacji przez sąd krajowy, ich klasyfikacji taryfowej należy dokonać na podstawie ogólnych reguł interpretacji Nomenklatury scalonej przewidzianych w rozporządzeniu Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1214/2007 z dnia 20 września 2007 r.

      (1)  Dz.U. C 431 z 1.12.2014.


title: Sprawa T-529/09: Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2012 r. — In ‘t Veld przeciwko Radzie (Dostęp do dokumentów — Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 — Opinia służb prawnych Rady na temat zalecenia Komisji dotyczącego upoważnienia do rozpoczęcia negocjacji celem zawarcia umowy międzynarodowej — Częściowa odmowa dostępu — Wyjątek dotyczący ochrony interesu publicznego w dziedzinie stosunków międzynarodowych — Wyjątek dotyczący ochrony porad prawnych — Konkretne i przewidywalne zagrożenie dla danego interesu — Nadrzędny interes publiczny)

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/9

         Wyrok Sądu z dnia 4 maja 2012 r. — In ‘t Veld przeciwko Radzie
   (Sprawa T-529/09) (1)

   (Dostęp do dokumentów - Rozporządzenie (WE) nr 1049/2001 - Opinia służb prawnych Rady na temat zalecenia Komisji dotyczącego upoważnienia do rozpoczęcia negocjacji celem zawarcia umowy międzynarodowej - Częściowa odmowa dostępu - Wyjątek dotyczący ochrony interesu publicznego w dziedzinie stosunków międzynarodowych - Wyjątek dotyczący ochrony porad prawnych - Konkretne i przewidywalne zagrożenie dla danego interesu - Nadrzędny interes publiczny)
   2012/C 184/14
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sophie in ‘t Veld (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: O. Brouwer i J. Blockx, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: początkowo M. Bauer, C. Fekete i O. Petersen, następnie M. Bauer i C. Fekete, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. O’Reilly i P. Costa de Oliveira, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 29 października 2009 r. odmawiającej pełnego dostępu do dokumentu nr 11897/09 z dnia 9 lipca 2009 r. zawierającego opinię służb prawnych Rady, zatytułowanego Zalecenia Komisji dla Rady dotyczące upoważnienia do rozpoczęcia negocjacji pomiędzy Unią Europejską a Stanami Zjednoczonymi Ameryki celem zawarcia umowy międzynarodowej o udostępnieniu departamentowi skarbu Stanów Zjednoczonych danych z komunikatów finansowych w ramach zapobiegania terroryzmowi i finansowaniu terroryzmu oraz walki z tym zjawiskiem — Podstawa prawna

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Rady z dnia 29 października 2009 r. w części odmawiającej dostępu do nieujawnionych części dokumentu nr 11897/09 innych niż te, które dotyczą swoistej treści planowanej umowy lub wytycznych negocjacyjnych.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokryje swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa F-28/14: Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2014 r. – ZZ przeciwko ESDZ

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/44

         Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2014 r. – ZZ przeciwko ESDZ
   (Sprawa F-28/14)
   2014/C 184/73
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci J.N. Louis i D. de Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Europejska Służba Działań Zewnętrznych (ESDZ)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Wysokiej Przedstawiciel Unii Europejskiej o rozwiązaniu umowy o pracę skarżącego w charakterze członka personelu tymczasowego, o odmowie wysłuchania go w sprawie stosowania mobbingu, o oddaleniu jego wniosku o powołanie zewnętrznego eksperta dochodzeniowego oraz o zarejestrowaniu jego skargi jako wniosku.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wysokiej Przedstawiciel Unii Europejskiej, Wiceprzewodniczącej Komisji Europejskiej z dnia 20 grudnia 2013 r. o rozwiązaniu z dniem 31 marca 2014 r. umowy o pracę skarżącego w charakterze członka personelu tymczasowego w rozumieniu art. 2 lit. e) WZIP;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wysokiej Przedstawiciel o odmowie wysłuchania skarżącego, mimo że skarżący wyraźnie tego zażądał w piśmie przewodnim do swojej skargi z dnia 9 grudnia poprzedniego roku przeciwko Chief Operating Officer ESDZ w sprawie stosowania mobbingu;

               —

               stwierdzenia nieważności decyzji Wysokiej Przedstawiciel o oddaleniu wniosku skarżącego o powołanie zewnętrznego eksperta dochodzeniowego bardzo wysokiej rangi, posiadającego duże doświadczenie w zakresie warunków zatrudnienia w instytucjach Unii Europejskiej oraz będącego całkowicie bezstronnym, w celu ustalenia okoliczności faktycznych, wyciągnięcia z nich wniosków oraz przedstawienia Wysokiej Przedstawiciel zaleceń dotyczących środków, jakie należy podjąć w następstwie wspomnianej skargi;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Wysokiej Przedstawiciel o zarejestrowaniu jego skargi jako wniosku oraz przekazaniu jej do rozpatrzenia przez DG HR.D.2 „Zagadnienia Prawne, Komunikacja i Stosunki z Zainteresowanymi Podmiotami”, której żaden z członków nie jest w grupie zaszeregowania takiej jak urzędnik, przeciwko któremu skarga została złożona, ani nie posiada jego uprawnień;

               —

               obciążenie ESDZ kosztami postępowania.


title: Sprawa C-117/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n °23 de Madrid (Hiszpania) w dniu 11 marca 2014 r. – Grima Janet Nisttauz Poclava przeciwko Jose María Ariza Toledano (Taberna del Marqués)

text:
               19.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 23 de Madrid (Hiszpania) w dniu 11 marca 2014 r. – Grima Janet Nisttauz Poclava przeciwko Jose María Ariza Toledano (Taberna del Marqués)
   (Sprawa C-117/14)
   2014/C 151/17
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de lo Social no 23 de Madrid.

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Grima Janet Nisttauz Poclava.

      Strona pozwana: Jose María Ariza Toledano (Taberna del Marqués).

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy sprzeczne z prawem Unii i zgodne z prawem podstawowym zagwarantowanym w art. 30 [Karty praw podstawowych Unii Europejskiej] (1), jest uregulowanie krajowe, które przewiduje roczny okres próbny w przypadku umowy zawartej na czas nieokreślony w ramach wsparcia dla przedsiębiorców, w trakcie którego to okresu dopuszcza się możliwość dowolnego rozwiązania umowy?

               2)

               Czy roczny okres próbny w przypadku umowy zawartej na czas nieokreślony w ramach wsparcia dla przedsiębiorców narusza cele i przepisy dyrektywy Rady 99/70/WE (2) z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej Porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), a w szczególności klauzulę 1 i 3?

      (1)  Dz.U. 2000, C 364, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 175, s. 43.


title: Sprawa T-145/04: Skarga wniesiona dnia 16 kwietnia 2004 r. przez Elisabettę Righini przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               10.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/10

         Skarga wniesiona dnia 16 kwietnia 2004 r. przez Elisabettę Righini przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-145/04)
   (2004/C 179/20)
   Język postępowania: francuski
   Dnia 16 kwietnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Elisabettę Righini, zamieszkałą w Brukseli, reprezentowaną przez Erica Boigelot, adwokata.
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Uchylenie decyzji Komisji o przypisaniu skarżącej w momencie podjęcia przez nią obowiązków stopnia A7-3, niezależnie od tego, czy miałaby być ona pracownikiem czasowym czy też urzędnikiem-stażystą, o której to decyzji powiadomiono skarżącą w dniu 27 maja 2003 r. i 30 czerwca 2003 r.;

               —

               Obciążenie strony pozwanej kosztami zgodnie z art. 87 ust. 2 Regulaminu Sądu Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżąca sprzeciwia się przypisaniu jej kategorii A7, poziom trzeci w chwili nominacji jako urzędnika stażysty dnia 21 maja 2003 r.
   Na poparcie swoich twierdzeń podnosi ona:

               —

               naruszenie art. 31, ust. 2 Statutu;

               —

               naruszenie decyzji Komisji z dnia 1 września 1983 r. zmienionej dnia 7 lutego 1996 r. w sprawie kryteriów nominacji na określony stopień i przypisywania określonego poziomu podczas zatrudniania pracowników tymczasowych i urzędników;

               —

               pogwałcenie niektórych ogólnych zasad prawa, takich, jak zasada równego traktowania, zasada pewności prawa i zasada należytej staranności oraz zasad, zgodnie z którymi decyzja wydana przez AIPN powinna mieć odpowiednią podstawę i nie może być dotknięta oczywistym błędem w ocenie.

         Skarżąca podkreśla, iż zarówno jej wyjątkowe kwalifikacje jak i profil stanowiska, z którym wiązała się konieczność zatrudnienia osoby szczególnie wykwalifikowanej, uzasadniały przypisanie jej stopnia A6.


title: Sprawa T-338/09: Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2009 r. — Müller-Boré & Partner przeciwko OHIM — Popp u.a. (MBP)

text:
               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/73

         Skarga wniesiona w dniu 27 sierpnia 2009 r. — Müller-Boré & Partner przeciwko OHIM — Popp u.a. (MBP)
   (Sprawa T-338/09)
   2009/C 267/132
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Müller-Boré & Partner (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Osterrieth i T. Schmitz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą byli również: E. Popp (Monachium, Niemcy), W.E. Sajda (Monachium), J. Bohnenberger (Monachium), V. Kruspig (Monachium)

      Żądania strony skarżącej

               —

               dokonanie zmiany decyzji Czwartej Izby Odwoławczej pozwanego Urzędu z dnia 23 czerwca 2009 r. w sprawie R 1176/2007-4 poprzez oddalenie w całości odwołania i sprzeciwu;

               —

               obciążenie pozwanego Urzędu kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „MBP” dla usług z klas 35 i 42 (zgłoszenie nr 1 407 857)

      Właściciel znaku lub oznaczenia,

      na które powołano się w sprzeciwie: E. Popp, W.E. Sajda, J. Bohnenberger i V. Kruspig

      Znak lub oznaczenie,

      na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „ip_law@mbp.” Dla usług z klasy 42 (wspólnotowy znak towarowy nr 667 105) oraz szczególna nazwa handlowa „mbp.de” w rozumieniu niemieckiej ustawy o znakach towarowych

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1), ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych nie istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-639/11: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 20 marca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego  — Rejestracja pojazdów silnikowych  — Artykuły 34 TFUE i 36 TFUE  — Dyrektywa 70/311/EWG  — Dyrektywa 2007/46/WE  — Ruch prawostronny w państwie członkowskim  — Ustanowiony dla celów rejestracji obowiązek przeniesienia na lewą stronę układu kierowniczego samochodów osobowych umieszczonego po prawej stronie)

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/3

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 20 marca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-639/11) (1)

   ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rejestracja pojazdów silnikowych - Artykuły 34 TFUE i 36 TFUE - Dyrektywa 70/311/EWG - Dyrektywa 2007/46/WE - Ruch prawostronny w państwie członkowskim - Ustanowiony dla celów rejestracji obowiązek przeniesienia na lewą stronę układu kierowniczego samochodów osobowych umieszczonego po prawej stronie))
   2014/C 142/03
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Wilms, G. Zavvos i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciele: B. Majczyna i M. Szpunar, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Litewska (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas i R. Krasuckaitė, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Naruszenie art. 34 TFUE, art. 2a dyrektywy Rady 70/311/EWG z dnia 8 czerwca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do układów kierowniczych pojazdów silnikowych i ich przyczep, ze zmianami (Dz.U. L 133, s. 10), a także art. 4 ust. 3 dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (Dz.U. L 263 s. 1) – Uregulowania państwa członkowskiego zakazujące rejestracji samochodów z kierownicą z prawej strony

      Sentencja

               1)

               Uzależniając rejestrację na swym terytorium nowych oraz wcześniej zarejestrowanych w innych państwach członkowskich samochodów osobowych z układem kierowniczym umieszczonym po prawej stronie od przełożenia koła kierownicy na lewą stronę, Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2a dyrektywy Rady 70/311/EWG z dnia 8 czerwca 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do układów kierowniczych pojazdów silnikowych i ich przyczep, art. 4 ust. 3 dyrektywy 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającej ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów (dyrektywa ramowa) oraz art. 34 TFUE.

               2)

               Rzeczpospolita Polska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Litewska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 73 z 10.3.2012.


title: Sprawa T-526/14: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2014 r. – Matratzen Concord przeciwko OHIM – Barranco Rodriguez (Matratzen Concord)

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/52

         Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2014 r. – Matratzen Concord przeciwko OHIM – Barranco Rodriguez (Matratzen Concord)
   (Sprawa T-526/14)
   2014/C 303/61
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Matratzen Concord GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat I. Selting)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą byli również: Mariano Barranco Rodriguez i Pablo Barranco Schnitzler (Sant Just Desvern, Hiszpania)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 9 kwietnia 2014 r. w sprawie R 1523/2013-1;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Matratzen Concord” dla towarów z klas 10, 20, 24 i 35 – zgłoszenie nr 1 0 3 59  404

      Właściciele znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Mariano Barranco Rodriguez i Pablo Barranco Schnitzler

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny krajowy znak towarowy „MATRATZEN” dla towarów z klas 20 i 35

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 oraz art. 41 ust. 1 lit. a) i art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-204/04: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia  22 marca 2006 r.  — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/12

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 marca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-204/04) (1)

   (2006/C 154/26)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 201 z 7.8.2004


title: Wykreślenie sprawy C-362/03

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/13

         Wykreślenie sprawy C-362/03 (1)

   (2004/C 284/27)
   Postanowieniem z dnia 22 lipca 2004 r. Prezes Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy C-362/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii.

      (1)  Dz.U. C 264 z 1.11.2003 r.


title: Sprawa C-383/08: Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 16 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/30

         Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 16 listopada 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-383/08) (1)

   ()
   2011/C 30/48
   Język postępowania: włoski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa T-7/13: Postanowienie Sądu z dnia 3 kwietnia 2014 r. – ADEAS przeciwko Komisji (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym pod pewnymi warunkami — Stowarzyszenie — Brak indywidualnego oddziaływania — Niedopuszczalność)

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/30

         Postanowienie Sądu z dnia 3 kwietnia 2014 r. – ADEAS przeciwko Komisji
   (Sprawa T-7/13) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Decyzja uznająca pomoc za zgodną z rynkiem wewnętrznym pod pewnymi warunkami - Stowarzyszenie - Brak indywidualnego oddziaływania - Niedopuszczalność))
   2014/C 184/52
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Association pour la défense de l’épargne et de l’actionnariat des salariés de France Télécom-Orange (ADEAS) (Paryż, Francja) (przedstawiciele: adwokaci A.L. Lefort des Ylouses i A.S. Gay)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Flynn, D. Grespan i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji 2012/540/UE z dnia 20 grudnia 2011 r. w sprawie pomocy państwa C 25/08 (ex NN 23/08) – Reforma systemu finansowania świadczeń emerytalnych urzędników państwowych zatrudnionych we France Télécom wdrożona przez Francję na rzecz France Télécom (Dz.U. 2012, L 279, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Postępowanie w sprawie wniosku Republiki Francuskiej o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta zostaje umorzone.

               3)

               L’association pour la défense de l’épargne et de l’actionnariat des salariés de France Télécom-Orange (ADEAS) pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Republika Francuska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 79 z 16.3.2013.