title: Sprawa T-313/04: Skarga wniesiona dnia 30 lipca 2004 r. przez Hewlett-Packard GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/45

         Skarga wniesiona dnia 30 lipca 2004 r. przez Hewlett-Packard GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-313/04)
   (2004/C 262/86)
   Język postępowania: niemiecki
   Dnia 30 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przez Hewlett-Packard GmbH, z siedzbą w Böblingen (Niemcy) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. Pełnomocnikami procesowymi strony skarżącej są Fabienne Boulanger, Marius Mrozek i Michael Tervooren, adwokaci.
   Strona skarżąca wnosi o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji REM 06/02 z dnia 7 kwietnia 2004 r. orzekającej, że w danym wypadku zwrot (należności celnych) nie jest uzasadniony.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Dnia 21 grudnia 1995 r. strona skarżąca dokonała odprawy celnej swoich towarów pochodzących z Singapuru (drukarki i tonery) znajdujących się w składzie celnym celem wprowadzenia ich na obszar celny Wspólnoty. W związku z odprawą celną tych towarów powstał dług celny. Zgodnie z oświadczeniem strony skarżącej odprawa celnej została dokonana dnia 21 grudnia 1995 r., aby zapewnić sobie możliwość skorzystania z preferencyjnych stawek opłat celnych obowiązujących do dnia 31 grudnia 1995 r. Według stanu prawnego z dnia odprawy celnej, od dnia 1 stycznia 1996 r. miały obowiązywać wyższe stawki opłat celnych za odprawę celną celem wprowadzenia towarów na obszar celny Wspólnoty. Na mocy rozporządzenia nr 3009/95 (1) z dniem 1 stycznia 1996 r. zostało wprowadzone zwolnienie z opłat celnych towarów o identycznym numerze celnym jak towary strony skarżącej.
   W listopadzie 1996 r. strona skarżąca złożyła do niemieckiego organu celnego wniosek żądając zwrotu żądanej kwoty. Wniosek został oddalony. Za zgodą strony skarżącej niemiecki organ celny przedłożył sprawę do rozstrzygnięcia Komisji.
   Strona skarżąca powołuje się na art. 239 kodeksu celnego i podnosi, że Komisja dokonując opóźnionej publikacji oraz poprzez zaniechanie odpowiednio wcześniejszego ogłoszenia celowo antydatowanego rozporządzenia nr 3009/95, pozostającego w związku z rozporządzeniem Rady nr 3093/95 (2) z dnia 22 grudnia 1995 r., opublikowanym dopiero 21 lutego 1996 r., naruszyła zasadę przewidywalności działań Organów Wspólnoty i tym samym zasadę pewności prawa.
   Strona skarżąca podnosi ponadto, że miało miejsce naruszenie art. 12 rozporządzenia Rady nr 2658/87 (3), który przewiduje obowiązek publikacji pełnej wersji nomenklatury scalonej do dnia 31 października danego roku na rok następny. Właśnie ten przepis ma zdaniem strony na celu zapewnienie niezawodnego informowania uczestników obrotu o planowanych zmianach prawa mających konsekwencje finansowe i stanowi z tego względu podstawę bezpiecznego planowania dla obywateli Wspólnoty, umożliwiając im dostosowanie swoich działań do nowej regulacji.
   Ponadto strona skarżąca stwierdza, że Komisja naruszyła względem strony skarżącej obowiązek staranności nie informując strony we właściwym czasie o kolejnych zaplanowanych zmianach nomenklatury scalonej. Poza tym, zdaniem strony Komisja wydała zaskarżoną decyzję na podstawie obiektywnie nieistniejących okoliczności, nadużywając swobody oceny na niekorzyść strony skarżącej. Wreszcie strona skarżąca podnosi, że nie działała w sposób oczywiście niedbały ani z zamiarem oszustwa.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 3009/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. zmieniające załącznik I rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 319, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 3093/95 z dnia 22 grudnia 1995 r. ustanawiające stawki celne, które mają być stosowane przez Wspólnotę, wynikające z negocjacji w ramach art. XXIV.6 GATT w następstwie przystąpienia Austrii, Finlandii i Szwecji do Unii Europejskiej (Dz.U. L 334, str. 1).

      (3)  Rozporządzenie Rady (EWG) 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. L 256, str. 1).


title: Sprawa C-231/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, Petrotel sp. z o.o./Polkomtel sp. z o.o. (Odesłanie prejudycjalne — Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywa 2002/21/WE — Artykuł 4 ust. 1 — Prawo odwołania się od decyzji krajowego organu regulacyjnego — Skuteczny mechanizm odwoławczy — Utrzymanie w mocy decyzji krajowego organu regulacyjnego do czasu rozpatrzenia odwołania — Skutki czasowe orzeczenia sądu krajowego uchylającego decyzję krajowego organu regulacyjnego — Możliwość uchylenia decyzji krajowego organu regulacyjnego ze skutkiem wstecznym — Zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań)

text:
               12.12.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/5

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 13 października 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, Petrotel sp. z o.o./Polkomtel sp. z o.o.
   (Sprawa C-231/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Sieci i usługi łączności elektronicznej - Dyrektywa 2002/21/WE - Artykuł 4 ust. 1 - Prawo odwołania się od decyzji krajowego organu regulacyjnego - Skuteczny mechanizm odwoławczy - Utrzymanie w mocy decyzji krajowego organu regulacyjnego do czasu rozpatrzenia odwołania - Skutki czasowe orzeczenia sądu krajowego uchylającego decyzję krajowego organu regulacyjnego - Możliwość uchylenia decyzji krajowego organu regulacyjnego ze skutkiem wstecznym - Zasady pewności prawa i ochrony uzasadnionych oczekiwań))
   (2016/C 462/06)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Najwyższy

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, Petrotel sp. z o.o

      Strona pozwana: Polkomtel sp. z o.o.

      Sentencja

   Artykuł 4 ust. 1 akapit pierwszy zdania pierwsze i trzecie oraz art. 4 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/140/WE z dnia 25 listopada 2009 r., w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że sąd krajowy rozpoznający odwołanie od decyzji krajowego organu regulacyjnego powinien móc uchylić ją z mocą wsteczną, jeżeli stwierdzi, iż jest to konieczne do udzielenia skutecznej ochrony praw przedsiębiorstwu, które wniosło odwołanie.

      (1)  Dz.U. C 294 z 7.9.2015.


title: Sprawa C-371/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg — Niemcy) — Nural Ziebell, dawniej Nural Örnek przeciwko Land Baden-Württemberg (Układ stowarzyszeniowy EWG — Turcja — Swobodny przepływ pracowników — Artykuł 7 akapit pierwszy tiret drugie i art.14 ust. 1 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia — Dyrektywy 64/221/EWG, 2003/109/WE i 2004/38/WE — Prawo pobytu Turka, który urodził się na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego i zamieszkiwał tam nieprzerwanie przez ponad 10 lat jako dziecko pracownika tureckiego — Wyroki skazujące — Zgodność z prawem decyzji o wydaleniu — Przesłanki)

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 8 grudnia 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg — Niemcy) — Nural Ziebell, dawniej Nural Örnek przeciwko Land Baden-Württemberg
   (Sprawa C-371/08) (1)

   (Układ stowarzyszeniowy EWG - Turcja - Swobodny przepływ pracowników - Artykuł 7 akapit pierwszy tiret drugie i art.14 ust. 1 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia - Dyrektywy 64/221/EWG, 2003/109/WE i 2004/38/WE - Prawo pobytu Turka, który urodził się na terytorium przyjmującego państwa członkowskiego i zamieszkiwał tam nieprzerwanie przez ponad 10 lat jako dziecko pracownika tureckiego - Wyroki skazujące - Zgodność z prawem decyzji o wydaleniu - Przesłanki)
   2012/C 32/03
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nural Ziebell, dawniej Nural Örnek

      Strona pozwana: Land Baden-Württemberg

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgerichtshof Baden-Württemberg (Niemcy) — Wykładnia art. 14 ust. 1 decyzji nr 1/80 Rady Stowarzyszenia z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Turcją — Rozszerzenie na obywateli tureckich zakresu zastosowania art. 28 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Dz. U. L 158, s 77), dopuszczającego wydalenie obywateli Unii jedynie z poważnych względów bezpieczeństwa publicznego — Decyzja o wydaleniu podjęta w następstwie licznych wyroków skazujących wydanych wobec obywatela tureckiego urodzonego i zamieszkałego od 34 lat na terytorium Niemiec

      Sentencja

   Wykładni art. 14 ust. 1 decyzji nr 1/80 z dnia 19 września 1980 r. w sprawie rozwoju stowarzyszenia, przyjętej przez Radę Stowarzyszenia utworzoną na mocy Układu ustanawiającego stowarzyszenie między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Turcji, podpisanego w dniu 12 września 1963 r. w Ankarze przez Republikę Turcji z jednej strony i przez państwa członkowskie EWG oraz Wspólnotę z drugiej strony, który został zawarty, zatwierdzony i ratyfikowany w imieniu tej ostatniej decyzją Rady 64/732/EWG z dnia 23 grudnia 1963 r. należy dokonywać w następujący sposób:

               —

               ochrona przed wydaleniem przyznana tym przepisem obywatelom tureckim nie ma tego samego zakresu co ochrona udzielona obywatelom Unii na podstawie art. 28 ust. 3 lit. a) dyrektywy 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniającej rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylającej dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG, a zatem system ochrony przed wydaleniem, z którego korzystają obywatele Unii, nie może być stosowany mutatis mutandis wobec tych obywateli tureckich dla potrzeb ustalenia znaczenia i zakresu tegoż art. 14 ust. 1

               —

               ten przepis decyzji nr 1/80 nie stoi na przeszkodzie przyjęciu, ze względów porządku publicznego, środka w postaci decyzji o wydaleniu wobec obywatela tureckiego, któremu przysługują prawa na podstawie art. 7 akapit pierwszy tiret drugie tej decyzji, jeżeli indywidualne zachowanie zainteresowanego stanowi aktualnie rzeczywiste i wystarczająco poważne zagrożenie dla jednego z podstawowych interesów społeczeństwa przyjmującego państwa członkowskiego, a środek ten jest niezbędny dla ochrony tego interesu. Do sądu odsyłającego należy ocena, w świetle wszystkich istotnych okoliczności charakteryzujących sytuację danego obywatela tureckiego, czy taki środek jest prawnie uzasadniony w sprawie głównej.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008.


title: Sprawa T-388/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia  5 kwietnia 2006 r.  — Kachakil Amar przeciwko OHIM (Wspólnotowy znak towarowy — Graficzny znak towarowy w kształcie podłużnej linii zakończonej trójkątem — Odmowa rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania)

text:
               3.6.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 131/40

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 5 kwietnia 2006 r. — Kachakil Amar przeciwko OHIM
   (Sprawa T-388/04) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Graficzny znak towarowy w kształcie podłużnej linii zakończonej trójkątem - Odmowa rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Uzyskanie charakteru odróżniającego w następstwie używania)
   (2006/C 131/74)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Habib Kachakil Amar (Walencja, Hiszpania) [Przedstawiciel: adwokat J.C. Heder]

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego [Przedstawiciel: O. Mondéjar, pełnomocnik]
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 lipca 2004 r. (R 175/2004-1), odmawiającą rejestracji graficznego znaku towarowego „podłużna linia zakończona trójkątem” w charakterze wspólnotowego znaku towarowego
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Skarżący zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 284 z 20.11.2004


title: Sprawa T-199/14: Wyrok Sądu z dnia 29 października 2015 r. – Vanbreda Risk & Benefits /Komisja (Zamówienia publiczne na usługi — Postępowanie przetargowe — Świadczenie usług ubezpieczenia mienia i osób — Odrzucenie oferty jednego z oferentów — Udzielenie zamówienia innemu oferentowi — Równość traktowania — Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom — Odpowiedzialność pozaumowna — Utrata szansy — Wyrok wstępny)

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/19

         Wyrok Sądu z dnia 29 października 2015 r. – Vanbreda Risk & Benefits /Komisja
   (Sprawa T-199/14) (1)

   ((Zamówienia publiczne na usługi - Postępowanie przetargowe - Świadczenie usług ubezpieczenia mienia i osób - Odrzucenie oferty jednego z oferentów - Udzielenie zamówienia innemu oferentowi - Równość traktowania - Wystarczająco istotne naruszenie normy prawnej przyznającej uprawnienia jednostkom - Odpowiedzialność pozaumowna - Utrata szansy - Wyrok wstępny))
   (2015/C 429/25)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Vanbreda Risk & Benefits (Atwerpia, Belgia) (przedstawiciele: początkowo adwokaci P. Teerlinck i P. de Bandt, a następnie P. Teerlinck, P. de Bandt i M. Gherghinaru)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Delaude i L. Cappelletti, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 30 stycznia 2014 r. odrzucającej przedstawioną przez skarżącą ofertę w ramach otwartego postępowania przetargowego OIB.DR.2/PO/2013/062/591, dotyczącego dostawy usług ubezpieczenia mienia i osób (Dz.U. 2013/S 155-269617), część 1 oraz decyzji o udzieleniu zamówienia na tę część innej spółce, a po drugie, żądanie odszkodowania.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 30 stycznia 2014 r. odrzucającej przedstawioną przez skarżącą ofertę w ramach części 1 otwartego postępowania przetargowego OIB.DR.2/PO/2013/062/591, dotyczącego dostawy usług ubezpieczenia mienia i osób (Dz.U. 2013/S 155-269617), oraz decyzji o udzieleniu zamówienia na tę część innej spółce.

               2)

               Unia Europejska zobowiązana jest naprawić szkodę poniesioną przez Vanbreda Risk & Benefits z tytułu utraty szansy otrzymania wspomnianego zamówienia oraz odpowiednich referencji dotyczących otrzymania zamówienia.

               3)

               W pozostałym zakresie żądanie odszkodowania zostaje oddalone.

               4)

               Strony poinformują Sąd w terminie sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku o ustalonej za obopólna zgodą kwocie odszkodowania należnego z tytułu naprawienia tej szkody.

      (1)  Dz.U. C 159 z 26.5.2014.


title: Sprawa F-114/10: Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2010 r. — Bowles i in. przeciwko EBC

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/37

         Skarga wniesiona w dniu 4 listopada 2010 r. — Bowles i in. przeciwko EBC
   (Sprawa F-114/10)
   2011/C 55/69
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Carlos Bowles i in. (Frankfurt nad Menem, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i M. Vandenbussche)

      Strona pozwana: Europejski Bank Centralny

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności odcinków wynagrodzenia skarżących za styczeń 2010 r. i kolejne miesiące w zakresie w jakim obejmują one podwyższenie wynagrodzenia o 2 % w następstwie postępowania w sprawie dostosowania wynagrodzeń za 2010 r. a także naprawienie szkody poniesionej przez skarżących.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności odcinków wynagrodzenia za styczeń 2010 r. i kolejne miesiące w zakresie w jakim zostało w nich zastosowane podwyższenie wynagrodzenia o 2 % tak aby zastosować podwyższenie o 2,1 % wyliczone w oparciu o dostosowanie Komisji wynoszące 3,6 %;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności decyzji o oddaleniu wniosków skarżących o ponowne rozpatrzenie sprawy i wniesionych przez nich zażaleń;

               —

               naprawienie szkody poniesionej przez skarżących, która obejmuje różnicę między podwyższeniem wynagrodzenia o 2 % zastosowanym niezgodnie z prawem od stycznia 2010 r. a podwyższeniem o 2,1 %, które powinno było przysługiwać skarżącym a więc podwyższenie wynagrodzenia oraz wszystkich pochodnych praw finansowych (w tym praw emerytalnych) o 0,1 % miesięcznie od stycznia 2010 r. Od kwot tych powinny zostać naliczone odsetki za okres od dnia ich wymagalności do dnia rzeczywistego dokonania zapłaty, których wysokość powinna zostać ustalona na podstawie znajdujących zastosowanie w tym okresie stóp procentowych ustanowionych przez Europejski Bank Centralny dla podstawowych operacji refinansowania, powiększonych o 2 punkty;

               —

               naprawienie szkody dotyczącej utraty siły nabywczej oszacowanej wstępnie ex aequo et bono na 5 000 EUR w przypadku każdego ze skarżących;

               —

               zadośćuczynienie za krzywdę oszacowaną ex aequo et bono na 5 000 EUR w przypadku każdego ze skarżących;

               —

               obciążenie Europejskiego Banku Centralnego kosztami postępowania


title: Sprawa C-331/13: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu – Rumunia) – Ilie Nicolae Nicula przeciwko Administraţia Finanţelor Publice a Municipiului Sibiu, Administraţia Fondului pentru Mediu (Odesłanie prejudycjalne — Zwrot podatków pobranych przez państwo członkowskie z naruszeniem prawa Unii)

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/7

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 15 października 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Sibiu – Rumunia) – Ilie Nicolae Nicula przeciwko Administraţia Finanţelor Publice a Municipiului Sibiu, Administraţia Fondului pentru Mediu
   (Sprawa C-331/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zwrot podatków pobranych przez państwo członkowskie z naruszeniem prawa Unii))
   (2014/C 462/12)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Tribunalul Sibiu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ilie Nicolae Nicula

      Strona pozwana: Administraţia Finanţelor Publice a Municipiului Sibiu, Administraţia Fondului pentru Mediu

      Sentencja

   Prawo Unii należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie systemowi zwrotu podatku pobranego z naruszeniem prawa Unii takiemu jak system rozpatrywany w postępowaniu głównym.

      (1)  Dz.U. C 260 z 7.9.2013.


title: Sprawa T-395/13: Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2013 r. — Miettinen przeciwko Radzie

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/23

         Skarga wniesiona w dniu 31 lipca 2013 r. — Miettinen przeciwko Radzie
   (Sprawa T-395/13)
   2013/C 274/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Samuli Miettinen (Espoo, Finlandia) (przedstawiciele: O. Brouwer i E. Raedts, lawyers)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 21 maja 2013 r. odmawiającej udzielenia pełnego dostępu do dokumentu 12979/12 zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. 2001 L 145, s. 43) doręczonej skarżącemu w dniu 21 maja 2013 r. w piśmie nr „06/c/02/1 3” (zwanej dalej zaskarżoną decyzją) oraz ponownej odmowy udzielenia dostępu z dnia 23 lipca 2013 r.;

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania zgodnie z art. 87 regulaminu postępowania przed Sądem wraz z kosztami interwenientów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.
   Zarzut pierwszy dotyczy naruszenia art. 4 ust. 2 tiret drugie i art. 4 ust. 3 akapit pierwszy rozporządzenia (WE) nr 1049/2001, w związku z tym, że zaskarżona decyzja jest oparta na błędnej interpretacji i na błędnym zastosowaniu wskazanych przepisów dotyczących odpowiednio ochrony postępowania sądowego i porady prawnej oraz ochrony procesu podejmowania decyzji:

               Po pierwsze Rada nie wykazała, że ujawnienie dokumentu 12979/12 naruszałoby możliwości jej służby prawnej w zakresie jego obrony w przyszłych postępowaniach sądowych, i że naruszałoby ono proces legislacyjny;

               Po drugie Rada nie wykazała, że dokument 12979/12 jest częściowo sensytywny lub o szczególnie szerokim zakresie, co uzasadniałoby obalenie domniemania sprzyjającemu ujawnianiu opinii prawnych w kontekście legislacyjnym;

               Po trzecie podniesione przez Radę naruszenie jest czysto hipotetyczne. Jest ono faktycznie oraz prawnie bezzasadne mając na uwadze, że treść opinii zawartej w dokumencie 12979/12 była już publicznie ujawniona w chwili wydawania zaskarżonej decyzji.

               Po czwarte Rada powołując art. 4 ust. 3 akapit pierwszy nie przeprowadziła badania przeważającego interesu publicznego rozważając jedynie ryzyko procesu podejmowania decyzji związane jej zdaniem z ujawnieniem, a nie pozytywne skutki takiego ujawnienia odnoszące się między innymi do legitymacji procesu podejmowania decyzji i powołując art. 4 ust. 2 tiret drugie nie przeprowadziła badania.

         Zarzut drugi dotyczy naruszenia obowiązku uzasadnienia na podstawie art. 296 TFUE, w związku z tym, że Rada uchybiła obowiązkowi uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób wystarczający i odpowiedni.


title: Sprawa C-487/04: Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/9

         Skarga wniesiona w dniu 25 listopada 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-487/04)
   (2005/C 31/19)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 25 listopada 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich reprezentowanej przez C. Cattabrigę i A. Bordes, działających w charakterze pełnomocników, przeciwko Republice Włoskiej.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, iż ustanawiając jednostronnie system śledzenia mleka w proszku przeznaczonego do użytku określonego rodzaju, który nie został przewidziany w całkowicie zharmonizowanym prawie wspólnotowym właściwym dla tego sektora, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 1255/1999 z dnia 17 maja 1999 r. (1) w sprawie wspólnej organizacji rynku mleka i przetworów mlecznych oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 2799/1999 z dnia 17 grudnia 1999 r. (2) ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia (WE) nr 1255/99 w odniesieniu do przyznawania pomocy w odniesieniu do mleka odtłuszczonego i mleka odtłuszczonego w proszku przeznaczonych na paszę oraz sprzedaży mleka odtłuszczonego w proszku o takim przeznaczeniu;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               1)

               Celem uniknięcia nadużyć w korzystaniu z pomocy w odniesieniu do odtłuszczonego mleka w proszku przeznaczonego na paszę, rozporządzenia (WE) nr 1255/1999 oraz nr 2799/1999 ustanawiają szczegółowy mechanizm kontroli przedsiębiorstw wykorzystujących ów produkt. Choć tego typu mechanizm pozostawia Państwom Członkowskim uprawnienie do podejmowania dodatkowych środków kontroli celem zapewnienia stosowania przepisów dotyczących przyznawania pomocy, nie upoważnia ich jednak do nakładania na przedsiębiorców działających w tym sektorze dodatkowych obowiązków o niejednorodnym charakterze w stosunku do środków, które rozporządzenie nr 2799/1999 nakłada na przedsiębiorców korzystających z pomocy.

               2)

               W szczególności, należy uznać za wykluczone uprawnienie Państw Członkowskich do jednostronnego nakładania wymogów, które wywierają wpływ na skład mleka w proszku, będącego przedmiotem rozporządzenia nr 2799/1999, takich jak dodawanie odczynników koloryzujących, których celem jest oznaczenie przeznaczenia produktu na paszę.

               3)

               Tego typu wymóg stanowi jedynie przeszkodę w handlu odtłuszczonym mlekiem w proszku między Państwami Członkowskimi. W istocie, ponieważ przeznaczenie produktu zwykle nie jest znane w momencie jego produkcji, nałożony przez ustawodawstwo włoskie wymóg dodawania odczynników zmusza przedsiębiorców wykonujących działalność handlową, mającą za przedmiot odtłuszczone mleko w proszku i zorientowaną na rynek włoski, do przeprowadzania skomplikowanych działań w zakresie części towaru przeznaczonego na ten rynek. Jak niejednokrotnie przypominano w orzecznictwie, w zakresie handlu wewnątrzwspólnotowego wspólne organizacje rynku opierają się na swobodzie gospodarczej i sprzeciwiają się wszelkim przepisom krajowym, które – jak w niniejszej sprawie – stwarzają przeszkody w handlu między Państwami Członkowskimi.

               4)

               Ponadto, rzeczone przepisy włoskie stwarzają zagrożenie dla wspólnej organizacji rynku w sektorze mleka, która w zakresie tego, co odnosi się do ustanowionych przez nią systemów pomocy, bazuje na jednolitych i stosowanych erga omnes wskazówkach. W rzeczy samej oczywistym jest, iż gdyby wszystkie Państwa Członkowskie, tak jak Włochy, uważały się za upoważnione do jednostronnego wprowadzania odnośnie odtłuszczonego mleka w proszku przeznaczonego na paszę zasad śledzenia ad hoc, prowadziłoby to przedsiębiorców działających w sektorze do nierozwiązywalnych kłopotów skutkiem tego, iż musieliby oni dostosować się do wielu odmiennych przepisów i zróżnicować swoje produkty w zależności od zasad stosowanych na każdym z 25 rynków krajowych.

               5)

               Nadto, rząd włoski nie może powoływać się na orzecznictwo, zgodnie z którym ustanowienie wspólnej organizacji rynku nie przeszkadza Państwom Członkowskim w stosowaniu norm krajowych, które realizują w interesie ogólnym cel odmienny od tego, jaki realizuje wspólna organizacja. Z lektury aktów przygotowawczych do ustawy nr 250/2000 jasno wynika bowiem, iż celem zawartych w niej przepisów jest zapobieganie sprzecznemu z prawem zmienianiu zadeklarowanego przeznaczenia odtłuszczonego mleka w proszku. Ustawa ta zmierza zatem do osiągnięcia tych samych celów, które stanowią podstawę art. 9 i nast. rozporządzenia nr 2799/1999.

               6)

               Z aktów przygotowawczych do ustawy nr 250/2000 wyczytać można również, iż decyzja władz włoskich w przedmiocie odejścia od reżimu kontroli ustanowionego w rozporządzeniu nr 2799/1999 znajduje swoje uzasadnienie w nieefektywności we Włoszech mechanizmów kontroli przewidzianych przez to rozporządzenie.

               7)

               Tego typu uzasadnienie pozostaje w sprzeczności z utrwalonym orzecznictwem, zgodnie z którym tam, gdzie Wspólnota ustanowiła wspólną organizację rynku w danym sektorze, Państwa Członkowskie winny powstrzymać się od wydawania wszelkich jednostronnych aktów, nawet jeśli mogłyby one służyć wspieraniu wspólnej polityki, przy czym trudności o charakterze praktycznym, które ujawniły się w fazie wykonywania aktu wspólnotowego, nie upoważniają Państwa Członkowskiego do jednostronnego uchylania się od wypełniania jego obowiązków.

               8)

               Wreszcie władze włoskie nie mogą powoływać się na fakt, iż ustawa nr 250/2000 nigdy nie znalazła zastosowania, albowiem nigdy nie został wydany dekret ministra, który miał za zadanie określenie owych odczynników oraz ustalenie odpowiednich metod ich stosowania. Jak już wielokrotnie orzekał Trybunał, okoliczność, iż dany akt prawny, pozostający w sprzeczności z prawem wspólnotowym, jest stosowany rzadko bądź nawet wcale, nie zmienia faktu istnienia uchybienia.

      (1)  Dz.U. L 160 z 26.6.1999, str. 48.

      (2)  Dz.U. L 340 z 31.12.1999, str. 3.


title: Sprawa F-67/09: Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2009 r. — Angulo Sanchez przeciwko Radzie

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/43

         Skarga wniesiona w dniu 10 lipca 2009 r. — Angulo Sanchez przeciwko Radzie
   (Sprawa F-67/09)
   2009/C 220/90
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Nicolas Angulo Sanchez (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i E. Marchal)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej odrzucających wnioski o urlop specjalny złożone przez skarżącego z uwagi na ciężką chorobę, na jaką cierpią jego rodzice.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady z dnia 8 października 2008 r. i z dnia 8 grudnia 2008 r. odrzucających wnioski skarżącego o skorzystanie z urlopu specjalnego z uwagi na bardzo poważną chorobę, na jaką cierpią jego rodzice;

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.


title: Sprawa C-668/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 października 2011 r. w sprawie T-38/05, Agroexpansión S.A. przeciwko Komisji Europejskiej wniesione w dniu 27 grudnia 2011 r. przez Alliance One International, Inc, dawniej Agroexpansión, S.A.

text:
               24.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/5

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 12 października 2011 r. w sprawie T-38/05, Agroexpansión S.A. przeciwko Komisji Europejskiej wniesione w dniu 27 grudnia 2011 r. przez Alliance One International, Inc, dawniej Agroexpansión, S.A.
   (Sprawa C-668/11 P)
   2012/C 89/07
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Alliance One International, Inc, dawniej Agroexpansión, S.A. (przedstawiciele: M. Odriozola i A. Vide, abogados)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu w sprawie T-38/05 Agroexpansión S.A. przeciwko Komisji.

               —

               Obniżenie kwoty grzywny nałożonej na wnoszącą odwołanie.

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Wnosząca odwołanie uważa, iż Komisja i Sąd w niewłaściwy sposób zastosowały art. 101 ust. 1 TFUE i art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1) poprzez uznanie spółki Dimon odpowiedzialną solidarnie za naruszenie popełnione przez Agroexpansión. Wnosząca odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył jej prawo do obrony i art. 296 TFUE, ustalając w wyroku (a zatem ex post facto) wymogi dowodowe zastosowane przez Komisję w decyzji (2). W konsekwencji, traktując pozostałe przedsiębiorstwa w sposób bardziej korzystny, Sąd naruszył zasadę równości traktowania ustanowioną w art. 20 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Ponadto Sąd nie mógł pominąć okoliczności, że Komisja nie uzasadniła prawidłowo w decyzji argumentów dotyczących obalenia domniemania.

               2)

               Wnosząca odwołanie uważa, że błędnie zastosowano wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien oraz zasad indywidualizacji sankcji i proporcjonalności względem okresu, w którym Agroexpansión nie była częścią grupy Dimon. Wnosząca odwołanie uważa, że do celów określenia wysokości sankcji nałożonej na Agroexpansión za okres poprzedzający jej włączenie do grupy Dimon nie należy stosować współczynnika korygującego do podstawowej kwoty grzywny nałożonej na Agroexpansión, ze względu na to, iż spółka ta nie była w tym okresie spółką zależną jakiejkolwiek międzynarodowej grupy. Tytułem żądania ewentualnego, na wypadek, gdyby Trybunał uznał, że należy zastosować jedną grzywnę, strona wnosząca odwołanie podnosi, iż grzywna ta powinna być obniżona, aby wykluczyć nieproporcjonalne zastosowanie mnożnika.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).

      (2)  Decyzja Komisji C(2004) 4030 wersja ostateczna z dnia 20 października 2004 r. w sprawie postępowania zgodnie z art. (81 ust. 1 WE) (sprawa COMP/C.38.238/B.2 — Surowiec tytoniowy — Hiszpania)


title: Sprawa T-419/13: Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2013 r. — Unión de Almacenistas de Hierros de España przeciwko Komisji

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/20

         Skarga wniesiona w dniu 14 sierpnia 2013 r. — Unión de Almacenistas de Hierros de España przeciwko Komisji
   (Sprawa T-419/13)
   2013/C 304/35
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Unión de Almacenistas de Hierros de España (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci A. Creus Carreras, A. Valiente Martin, C. Maldonado Márquez)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji z dnia 18 czerwca 2013 r.;

               —

               obciążenia Komisji kosztami niniejszego postępowania;

               —

               ponadto, by, w ramach środków organizacji postępowania, Sąd nakazał Komisji przedstawienie Sądowi dokumentów, do których dostępu odmówiła, aby Sąd mógł przeprowadzić właściwe badanie i sprawdzić prawdziwość argumentów zawartych w niniejszej skardze.

      Zarzuty i główne argumenty

   W lutym 2013 r. Unión de Almacenistas de Hierro de España (UAHE) złożyła wniosek o dostęp do określonych dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, posiadanych przez Komisję Europejską w ramach mechanizmu współpracy z organami krajowymi przewidzianego w art. 11 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, s. 1). W szczególności skarżąca złożyła wniosek o dostęp do wszystkich dokumentów i korespondencji wymienionych pomiędzy Dyrekcją Generalną ds. Konkurencji Komisji a Comisión Nacional de la Competencia (krajowym organem ds. konkurencji) dotyczących postępowań w sprawie nałożenia grzywny S-106/08 Almacenes de Hierro i S-254/10 Hierros Extremadura.
   Po pierwszym przedłużenia terminu do dnia 11 kwietnia 2013 r. Komisja skierowała do UAHE pismo, w którym:

               a)

               przyznała dostęp do potwierdzeń odbioru wysłanych do krajowego organu ds. konkurencji dotyczących obydwu postępowań w sprawie nałożenia grzywny;

               b)

               powiadomiła skarżącą, że nie posiadała informacji odnoszących się do wspomnianych postępowań w sprawie nałożenia grzywny i że posiadane przez nią dokumenty znajdujące się w aktach sprawy chronione są wyjątkami przewidzianymi w art. 4 rozporządzenia (WE) nr 1049/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie publicznego dostępu do dokumentów Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji (Dz.U. L 145, s. 43).

         UAHE ponowiła swoje żądanie i po pierwszym przedłużeniu terminu o 15 dni Komisja skierowała kolejne pismo w dniu 18 czerwca, w którym poinformowała skarżącą, ze przedłuża na czas nieokreślony termin odpowiedzi na wnioski o dostęp do dokumentów.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy, oparty na naruszeniu prawa przy dokonywaniu wykładni art. 4 rozporządzenia nr 1049/2001, z uwagi na to, że Komisja nie dokonała konkretnej, indywidualnej oceny stosowania wyjątków przewidzianych we wspomnianym przepisie do wniosków o dostęp będących przedmiotem niniejszego postępowania.

               2)

               Zarzut drugi, oparty na naruszeniu art. 4 ust. 2 tiret pierwsze rozporządzenia nr 1049/2001, ponieważ żądane informacje nie zawierają elementów, które mogą mieć wpływ na interesy handlowe osób trzecich. Wspomniane informacje mogą w każdym razie mieć wpływ na interesy samej skarżącej.

               3)

               Zarzut trzeci, oparty na naruszeniu art. 4 ust. 2 tiret trzecie rozporządzenia nr 1049/2001, zważywszy, na to, że wskazane w nim pojęcie śledztwa może odnosić się tylko do dochodzeń prowadzonych przez instytucje lub organy wspólnotowe, nie krajowe. Z drugiej strony okoliczności faktyczne, których dotyczy dochodzenie w obydwu postępowaniach w sprawie nałożenia grzywny, uległy przedawnieniu.

               4)

               Zarzut czwarty, oparty na naruszeniu art. 4 ust. 3 akapit drugi rozporządzenia nr 1049/2001 w zakresie, w jakim w kontekście żądanej dokumentacji, Komisja nie wydaje decyzji, ponieważ jej postawa jest czysto pasywna lub polega na samym odbiorze dokumentów i na przedłożeniu uwag. Z drugiej strony i w każdym razie powołany wyjątek może być stosowany tylko w odniesieniu do dokumentów wewnętrznych.


title: Sprawa T-374/04: Skarga wniesiona 20 września 2004 r. przez Republikę Federalną Niemiec przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/25

         Skarga wniesiona 20 września 2004 r. przez Republikę Federalną Niemiec przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-374/04)
   (2004/C 284/50)
   Język postępowania: niemiecki
   Dnia 20 września 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przez Republikę Federalną Niemiec przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. Pełnomocnikami procesowymi strony skarżącej są Claus-Dieter Quassowski, Annette Tiemann, wspierani przez Dietera Sellnera i Ulricha Karpensteina, adwokatów.
   Strona skarżąca wnosi o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji z dnia 7 lipca 2004 r. (K(2004) 2515/2 wersja ostateczna);

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 tej decyzji w zakresie, w jakim w lit. a)-c) nakazuje ona Republice Federalnej Niemiec dokonanie zmian i powiadomienie o zmianach krajowego planu rozdzielania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zaskarżona decyzja dotyczy krajowego planu rozdzielania przydziałów emisji gazów, który został przedstawiony przez Niemcy na podstawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/87/WE. W tej decyzji Komisja formułuje zarzuty przeciwko przewidzianej w krajowym planie rozdzielania dla Niemiec następczej korekcie rozdziału przydziałów emisji gazów (tak zwana „korekta redukująca ex-post”). Zdaniem Komisji z tego powodu plan ten jest niezgodny z załącznikiem III dyrektywy 2003/87/WE (1).
   Dla uzasadnienia swojej skargi strona skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza art. 9 ust. 3 w związku z załącznikiem III dyrektywy 2003/87. Załącznik III nie zabrania Państwom Członkowskim przeciwdziałania nadmiernemu rozdzieleniu przydziałów za pomocą korekty ex-post. Wręcz przeciwnie, na podstawie dyrektywy 2003/87 Państwa Członkowskie są zobowiązane do odwołania decyzji w sprawie rozdzielenia przydziałów, jeżeli została ona oparta na błędnych opisach.
   Zaskarżona decyzja narusza również art. 176 WE, ponieważ Komisja nie może zabronić Państwom Członkowskim wniesienia dodatkowego wkładu w ochronę klimatu, polegającego na odbieraniu rozdzielonych przydziałów w przypadkach, w których nie zrealizowały zamierzonego celu.
   Wreszcie, Komisja przeoczyła zdaniem strony skarżącej, że korekta ex-post nie może w nieuzasadniony sposób sprzyjać nowym operatorom, ponieważ przewidziana jest wyłącznie jako korekta redukująca. W związku z tym decyzja będąca przedmiotem skargi zawiera oczywisty błąd w uzasadnieniu.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiająca system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniająca dyrektywę Rady 96/61/WE, Dz. U. L 275 z 25.10.2003, str. 32.


title: Sprawa C-231/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 25 czerwca 2009 r. — Hauptzollamt Oldenburg przeciwko 1. Theodor Aissen, 2. Hermann Rohaan, interwenient Bundesministerium der Finanzen

text:
               12.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 220/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 25 czerwca 2009 r. — Hauptzollamt Oldenburg przeciwko 1. Theodor Aissen, 2. Hermann Rohaan, interwenient Bundesministerium der Finanzen
   (Sprawa C-231/09)
   2009/C 220/36
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hauptzollamt Oldenburg

      Strona pozwana: 1. Theodor Aissen, 2. Hermann Rohaan

      Interwenient: Bundesministerium der Finanzen

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawo wspólnotowe, a w szczególności art. 5 lit. k) rozporządzenia Rady (WE) nr 1788/2003 ustanawiającego opłatę wyrównawczą w sektorze mleka i przetworów mlecznych (1), należy rozumieć w ten sposób, że ilość referencyjna producenta, który podczas trwającego dwunastomiesięcznego okresu przejął gospodarstwo od innego producenta, nie obejmuje ilości mleka, którą w tym dwunastomiesięcznym okresie dostarczył już ten inny producent?

               2)

               Czy uregulowania prawa wspólnotowego albo ogólne zasady wspólnej organizacji rynku mleka i produktów mlecznych sprzeciwiają się regulacji prawa krajowego, która w ramach przewidzianego w art. 10 ust. 3 rozporządzenia nr 1788/2003 rozliczenia niewykorzystanego udziału ilości referencyjnej dla danego państwa z nadwyżkami dostaw w przypadku leżącym u podstaw pytania pierwszego pozwala producentowi, który przejął gospodarstwo podczas trwania dwunastomiesięcznego okresu, na uczestnictwo w podziale tego udziału także w tej części ilości referencyjnej, która została dostarczona przez innego producenta?

      (1)  Dz.U. L 270, s. 123.


title: Sprawa C-398/06: Skarga wniesiona w dniu 25 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów

text:
               2.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/30

         Skarga wniesiona w dniu 25 września 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-398/06)
   (2006/C 294/53)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel(-e): M. Condou-Durande i R. Troosters, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że utrzymując w mocy krajowe przepisy, według których osoby nieaktywne ekonomicznie oraz emeryci będący obywatelami Unii Europejskiej lub Europejskiego Obszaru Gospodarczego w celu uzyskania pozwolenia na pobyt muszą udowodnić, że posiadają trwałe środki utrzymania, Królestwo Niderlandów uchybiło ciążącym na nim zobowiązaniom wynikającym z dyrektywy Rady 90/364/EWG (1) z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie prawa pobytu, dyrektywy Rady 90/365/EWG (2) z dnia 28 czerwca 1990 r. w sprawie prawa pobytu pracowników i osób prowadzących działalność na własny rachunek, które zakończyły działalność zawodową oraz dyrektywy Rady 68/360/EWG (3) z dnia 15 października 1968 r. w sprawie zniesienia ograniczeń w przemieszczaniu się i pobycie pracowników Państw Członkowskich i ich rodzin we Wspólnocie

               —

               obciążenie Królestwa Niderlandów kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wymóg narzucony przez ustawodawstwo niderlandzkie posiadania wystarczających środków utrzymania przynajmniej przez okres jednego roku po to by uzyskać pozwolenie na pobyt nie jest zgodny z prawem wspólnotowym.

      (1)  Dz.U. L 180, str. 26.

      (2)  Dz.U. L 180, str. 28.

      (3)  Dz.U. L 257, str. 13.


title: Sprawa T-747/14: Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2014 r. – Merck przeciwko OHIM – Nestlé (HEALTHPRESSO)

text:
               22.12.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 462/32

         Skarga wniesiona w dniu 5 listopada 2014 r. – Merck przeciwko OHIM – Nestlé (HEALTHPRESSO)
   (Sprawa T-747/14)
   (2014/C 462/44)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Merck KGaA (Darmstadt, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci M. Best, U. Pfleghar i S. Schäffner)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Société de Produits Nestlé SA (Vevey, Szwajcaria)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Société de Produits Nestlé SA

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „HEALTHPRESSO” – zgłoszenie nr 1 0 0 03  028

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 sierpnia 2014 r. w sprawie R 1880/2013-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim Izba Odwoławcza uwzględniła sprzeciw i odrzuciła zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego dla towarów należących do klasy 30;

               —

               oddalenie sprzeciwu nr B 1 1 91  607;

               —

               obciążenie OHIM i Société de Produits Nestlé SA kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 96 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-382/13: Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2013 r. — Perfetti Van Melle SpA przeciwko OHIM (MARGARITAS)

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/20

         Skarga wniesiona w dniu 24 lipca 2013 r. — Perfetti Van Melle SpA przeciwko OHIM (MARGARITAS)
   (Sprawa T-382/13)
   2013/C 274/34
   Język skargi: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Perfetti Van Melle SpA (Lainate, Włochy) (przedstawiciel: adwokat P. Testa)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej z dnia 10 kwietnia 2013 r. w sprawie R 430/2012-1, w zakresie w jakim odrzuca ona zgłoszenie do rejestracji znaku towarowego „MARGARITAS” dla następujących towarów: słodyczy, ciast, cukierków, cukierków karmelowych miękkich, gumek, karmelków, gumy do żucia, żelatyny (słodycze), lukrecji, lizaków, karmelków „toffi”, cukru, czekolady, kakao”;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny wspólnotowy znak towarowy „MARGARITAS” dla towarów z klasy 30 — zgłoszenie znaku towarowego nr 10 261 105.

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009, ze względu na to, iż słowo „MARGARITA” nie posiada charakteru opisowego;

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009, ze względu na to, iż słowo „DAISY” nie opisuje istotnej cechy towaru;

               —

               naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, ze względu na to, iż słowo „MARGARITAS” posiada charakter odróżniający w odniesieniu do wyrobów cukierniczych.


title: Sprawa T-385/05: Skarga wniesiona w dniu  21 października 2005 r.  Transnáutica przeciwko Komisji

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/24

         Skarga wniesiona w dniu 21 października 2005 r. Transnáutica przeciwko Komisji
   (Sprawa T-385/05)
   (2005/C 330/59)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Transnáutica — Transportes e Navegação SA (Matosinhos, Portugalia) [Przedstawiciele: C. Fernández Vicién, I. Moreno-Tapia, D. Ortigão Ramos, B. Aniceto Silva, lawyers]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności w całości decyzji Komisji z dnia 6 lipca 2005 r. (REM 05/2004) dotyczącej postępowania w sprawie umorzenia i zwrotu należności celnych

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca jest spółką portugalską, prowadzącą działalność przede wszystkim w zakresie przewozu towarów. W roku 1994 inna portugalska spółka nadała z Portugalii do krajów nienależących wówczas do Wspólnoty pewną ilość przesyłek zawierających tytoń i alkohol etylowy, z zastosowaniem procedury wspólnotowego tranzytu zewnętrznego. Skarżąca została wskazana w odniesieniu do tych przesyłek jako główny zobowiązany w rozumieniu art. 96 Wspólnotowego Kodeksu Celnego. W późniejszym czasie ustalono, że zarząd skarżącej nic o tych transakcjach nie wiedział, gdyż jeden z pracowników skarżącej dopuścił się oszustwa posługując się poświadczeniem gwarancji skarżącej z naruszeniem wewnętrznych instrukcji.
   Wobec braku dowodów na okoliczność, że wskazane przesyłki dotarły do urzędu celnego przeznaczenia, skarżąca, będąca głównym zobowiązanym, została wezwana do uiszczenia odpowiednich należności celnych. Skarżąca wniosła o zwrot i umorzenie tych należności na podstawie art. 239 Wspólnotowego Kodeksu Celnego, podnosząc, że nie wiedząc o działaniach pracownika, na które nie wyraziła zgody, nie brała w żaden sposób udziału w oszustwie oraz współpracowała z władzami, a ponadto, że portugalskie organy celne nigdy nie poinformowały jej o podejrzeniu oszustwa w związku z przedmiotowymi transakcjami. Wniosek ten został oddalony na mocy zaskarżonej decyzji.
   Na poparcie skargi, skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne nie dokonując konsultacji z Komitetem celnym i wzywając skarżącą do wzięcia udziału w postępowaniu w bardzo późnym etapie. Skarżąca zarzuca również oczywiście błędną ocenę przedmiotowego stanu faktycznego przez Komisję oraz naruszenie obowiązku uzasadnienia decyzji. Skarżąca wskazuje również na naruszenie zasady dobrej administracji i prawa do obrony w związku z tym, że Komisja nie zbadała dokładnie i bezstronnie wszystkich istotnych aspektów sprawy. Wreszcie, skarżąca podnosi naruszenie zasady proporcjonalności, wobec faktu, że jej wniosek został oddalony, pomimo że Komisja i władze portugalskie wszczęły dochodzenie w celu wyjaśnienia, czy przedmiotowe działania stanowiły przemyt.


title: Sprawa C-117/09 P: Odwołanie od wyroku (Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba)) wydanego w dniu 14 stycznia 2009 r. w sprawie T-162/06 Kronoply GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 31 marca 2009 r. przez Kronoply GmbH, dawną Kronoply GmbH & Co. KG

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/26

         Odwołanie od wyroku (Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba)) wydanego w dniu 14 stycznia 2009 r. w sprawie T-162/06 Kronoply GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 31 marca 2009 r. przez Kronoply GmbH, dawną Kronoply GmbH & Co. KG
   (Sprawa C-117/09 P)
   2009/C 141/47
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Kronoply GmbH, dawna Kronoply GmbH & Co. KG (przedstawiciele: R. Nierer i L. Gordalla, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba) z dnia 14 stycznia 2009 r. w sprawie T-162/06;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 21 września 2005 r. w sprawie pomocy państwa C 5/2004 (wcześniej N 609/2003) uznającej za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc, którą Niemcy zamierzają przyznać na rzecz wnoszącej odwołanie;

               —

               tytułem żądania ewentualnego zawartego w drugiej części wniosku, przekazanie sprawy do Sądu Pierwszej Instancji w celu ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji i odwołania, a w szczególności kosztami poniesionymi przez wnoszącą odwołanie.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie dotyczy wyroku, którym Sąd Pierwszej Instancji oddalił skargę wnoszącej odwołanie o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 21 września 2005 r. uznającej za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc, którą Niemcy zamierzają przyznać na rzecz Kronoply GmbH & Co. KG. Zgodnie z zaskarżonym wyrokiem Komisja słusznie uznała, iż sporna pomoc nie wymaga od beneficjenta ani zaoferowania czegoś w zamian, ani wkładu w cel stanowiący przedmiot wspólnego zainteresowania i że wobec tego była to pomoc operacyjna na pokrycie bieżących kosztów, która nie mogła zostać zatwierdzona. Sąd uznał, iż sporna pomoc nie była konieczna, gdyż dotyczyła jedynie budowy zakładu produkcyjnego, że mimo to była przedmiotem wcześniejszego zgłoszenia i że projekt inwestycyjny został zrealizowany w całości ze środków stanowiących pomoc przyznaną w konsekwencji pierwszego zgłoszenia i to jeszcze przed drugim zgłoszeniem spornej pomocy.
   Wnosząca odwołanie podnosi na poparcie odwołania, że zaskarżony wyrok jest sprzeczny z art. 87 ust. 3 lit. a) i lit. c) WE, z wytycznymi w sprawie krajowej pomocy regionalnej, przyjętymi dla realizacji celów tego artykułu i z wielosektorowymi ramami pomocy regionalnej na rzecz dużych projektów inwestycyjnych z 1998 r. W związku z tym zarzuca ona również Sądowi naruszenie zasad ochrony uzasadnionych oczekiwań i równego traktowania.
   Naruszenie art. 87 ust. 3 lit a) i c) WE polega na dokonaniu przez Sąd błędnej wykładni i oceny kryterium konieczności i efektu zachęty.
   Jeśli chodzi o ocenę konieczności spornej pomocy, Sąd w niewłaściwy sposób ograniczył zakres stosowania art. 87 ust. 3 WE, uznając w sposób niezgodny z prawem, że beneficjent w odniesieniu do danego projektu inwestycyjnego mógł zgłosić tylko jedną pomoc i że każde nowe zgłoszenie powinno dotyczyć nowego projektu inwestycyjnego. Ponadto Sąd dokonał oceny konieczności, przyjmując jako punkt wyjścia datę, która z jednej strony była zupełnie nieistotna w kontekście decyzji wnoszącej odwołanie o dokonaniu inwestycji i na którą z drugiej strony nie miała ona żadnego wpływu. Istotną datą była w opinii Komisji i Sądu data notyfikacji spornej decyzji Komisji przez państwo członkowskie. Kierując wniosek o przyznanie pomocy do władz krajowych, wnosząca odwołanie uczyniła wszystko, co było konieczne i co pozostawało w jej mocy, w odniesieniu do stwierdzenia istnienia konieczności. Wnosząca odwołanie nie ma żadnego wpływu na datę notyfikowania pomocy Komisji. Logiczną konsekwencją takiego stanowiska Sądu i Komisji byłby brak konieczności zatwierdzenia pomocy w odniesieniu do wszelkich projektów, skoro decyzja Komisji dotycząca zgodności bądź niezgodności pomocy ze wspólnym rynkiem ma miejsce dopiero po zrealizowaniu lub zakończeniu projektu.
   Należy również zauważyć, że wnosząca odwołanie nie mogła bezpośrednio zaskarżyć decyzji Komisji dotyczącej uprzednio notyfikowanej pomocy. Gdy Komisja stwierdza zgodność ze wspólnym rynkiem pomocy, której kwota jest jednak niezgodna z wnioskiem beneficjenta pomocy skierowanym do władz krajowych, nie może on zaskarżyć przed Sądem Pierwszej Instancji korzystnej dlań decyzji. Upływ czasu pomiędzy pierwszą decyzją Komisji zatwierdzającą uprzednią pomoc i notyfikacją spornej pomocy wiązał się z wyczerpaniem przez wnoszącą odwołanie wszystkich dostępnych jej środków odwoławczych i prawnych, które w jej mniemaniu przysługiwały jej w odniesieniu do pisma Komisji dotyczącego odmowy zmiany pierwszej decyzji zatwierdzającej. Fakt, iż Republika Federalna Niemiec notyfikowała sporną pomoc dopiero po zrealizowaniu projektu inwestycyjnego wynika wyłącznie z zaistnienia sporu incydentalnego co do kwalifikacji tego pisma Komisji. W związku z tym argument, iż projekt inwestycyjny został już zrealizowany nie może stanowić podstawy oceny konieczności.
   Jeśli chodzi o kryterium efektu zachęty, Sąd celowo pozostawił tę kwestię otwartą. Nawet przy założeniu, że wbrew opinii wnoszącej odwołanie, konieczność i efekt zachęty są uznawane za odrębne przesłanki zatwierdzenia, w niniejszej sprawie obie te przesłanki zostały spełnione.
   W pkt 4.2 akapit trzeci wytycznych w sprawie krajowej pomocy regionalnej przewidziano, że kryterium efektu zachęty zostaje spełnione jeżeli beneficjent złożył wniosek o przyznanie pomocy przed rozpoczęciem prac nad danym projektem. W tym zakresie, jak wskazano powyżej, istotny jest jedynie wniosek skierowany do władz krajowych. Wnosząca odwołanie złożyła ten wniosek przed rozpoczęciem prac, a więc spełniła to kryterium. Sąd nie wziął tego pod uwagę, naruszając tym samym nie tylko art. 87 WE, lecz również wytyczne w sprawie krajowej pomocy regionalnej.
   Zaskarżony wyrok jest ponadto sprzeczny z wielosektorowymi ramami pomocy regionalnej na rzecz dużych projektów inwestycyjnych i z zasadą równego traktowania z uwagi na fakt, iż Sąd zatwierdził niespójną praktykę Komisji w zakresie oceny rynku. W ramach procedury notyfikacji w zakresie uprzedniej pomocy, Komisja wskazała, że przyjęła współczynnik 0,75 jako wartość czynnika „stanu konkurencji” dla rynku odpowiednich produktów, by zaledwie trzy tygodnie później dokonać w innej decyzji odmiennej oceny tego samego rynku i uznać za zgodny z wielosektorowymi ramami pomocy regionalnej na rzecz dużych projektów inwestycyjnych współczynnik 1,0. Choć Komisja dysponuje dużym zakresem uznania w odniesieniu do oceny gospodarczej stanu faktycznego, jest ona jednak ograniczona z uwagi fakt, że rynki jednakowych produktów są jednakowe, zwłaszcza w sytuacji, gdy oceny rynków dla tej samej grupy produktów dokonuje się w odstępie trzech tygodni.
   Kolejne naruszenie prawa przez Sąd polega na nieuwzględnieniu w najmniejszym stopniu argumentu wnoszącej odwołanie, iż była ona zobowiązana do ukończenia projektu w terminie 36 miesięcy od złożenia wniosku, pod rygorem utraty całości pomocy. Nie można czynić jej zarzutu z wywiązania się z tego zobowiązania. Działanie takie stanowi naruszenie art. 87 WE, jak również zasady, zgodnie z którą Komisja powinna działać z uwzględnieniem reguł zarządzania pomocą, którą przyznaje i realizuje.


title: Sprawa C-587/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 15 grudnia 2010 r. — Vogtländische Straßen-, Tief- und Rohrleitungsbau GmbH Rodewisch (VSTR) przeciwko Finanzamt Plauen, interwenient: Bundesministerium der Finanzen

text:
               12.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 80/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof (Niemcy) w dniu 15 grudnia 2010 r. — Vogtländische Straßen-, Tief- und Rohrleitungsbau GmbH Rodewisch (VSTR) przeciwko Finanzamt Plauen, interwenient: Bundesministerium der Finanzen
   (Sprawa C-587/10)
   2011/C 80/19
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhofs.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Vogtländische Straßen-, Tief- und Rohrleitungsbau GmbH Rodewisch (VSTR).

      Strona pozwana: Finanzamt Plauen.

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Bundesministerium der Finanzen.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych (1) zezwala państwom członkowskim na zwolnienie z podatku dostawy wewnątrzwspólnotowej tylko w przypadku, gdy podatnik przedstawił dokument księgowy numeru identyfikacyjnego VAT nabywcy?

               2)

               Czy dla odpowiedzi na to pytanie ma znaczenie:

                           —

                           czy nabywca jest przedsiębiorcą z siedzibą w państwie trzecim, który wprawdzie przesłał przedmiot dostawy z jednego państwa członkowskiego do innego w ramach transakcji łańcuchowej, ale nie był zarejestrowany w żadnym państwie członkowskim dla celów podatku obrotowego,

                           —

                           czy podatnik udokumentował złożenie zgłoszenia wewnątrzwspólnotowego nabycia przez nabywcę?

      (1)  Dz.U. L 145, s. 1.


title: Sprawa C-442/06: Skarga wniesiona w dniu 26 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/35

         Skarga wniesiona w dniu 26 października 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-442/06)
   (2006/C 326/74)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: D. Recchia i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez wydanie i utrzymanie w mocy dekretu ustawodawczego nr 36 z dnia 13 stycznia 2003 r. z późn. zm., który transponuje do krajowego porządku prawnego przepisy dyrektywy 1999/31/WE (1) w sposób niezgodny z tą dyrektywą, Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na podstawie przepisów art. 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 i 14 dyrektywy Rady 1999/31/WE z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowania odpadów;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Po otrzymaniu skargi Komisja zbadała zgodność uregulowań krajowych z dyrektywą 1999/31/WE. Stwierdzony przez Komisję brak zgodności jest wynikiem spóźnionej transpozycji dyrektywy przez Republikę Włoską. Dyrektywa ustanawia dwa różne reżimy prawne, w zależności od tego, czy chodzi o odpady nowe, czy wcześniejsze. W wyniku spóźnionej transpozycji przy pomocy wskazanego dekretu ustawodawczego niektóre odpady, które powinny były być poddane reżimowi ustanowionemu dla odpadów nowych, poddane zostały reżimowi przewidzianemu dla odpadów wcześniejszych.

      (1)  Dz.U. L 182, str. 1.


title: Sprawa C-279/16 P: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 czerwca 2017 r. – Królestwo Hiszpanii/Komisja Europejska, Republika Łotewska (Odwołanie — Skarga o stwierdzenie nieważności — EFOGR, EFRG i EFRROW — Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską — Wydatki poniesione przez Królestwo Hiszpanii)

text:
               21.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 277/17

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 15 czerwca 2017 r. – Królestwo Hiszpanii/Komisja Europejska, Republika Łotewska
   (Sprawa C-279/16 P) (1)

   ((Odwołanie - Skarga o stwierdzenie nieważności - EFOGR, EFRG i EFRROW - Wydatki wyłączone z finansowania przez Unię Europejską - Wydatki poniesione przez Królestwo Hiszpanii))
   (2017/C 277/22)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: M.J. García-Valdecasas Dorrego i V. Ester Casas, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Triantafyllou i I. Galindo Martín, pełnomocnicy), Republika Łotewska

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 279 z 1.8.2016.


title: Sprawa T-684/16: Skarga wniesiona w dniu 23 września 2016 r. – Ciarko spółka z ograniczoną odpowiedzialnością v EUIPO – Maan (okap kuchenny)

text:
               7.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 410/30

         Skarga wniesiona w dniu 23 września 2016 r. – Ciarko spółka z ograniczoną odpowiedzialnością v EUIPO – Maan (okap kuchenny)
   (Sprawa T-684/16)
   (2016/C 410/42)
   Język skargi: Polski

      Strony

      Strona skarżąca: Ciarko spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. (Sanok, Polska) (przedstawiciel: M. Żabińska, radca prawny)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Maan sp. z o.o. (Grójec, Polska)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego wzoru: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny wzór: wzór wspólnotowy nr 1 775 792-0002

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Trzeciej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13.07.2016 r. w sprawie R 1212/2015-3

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

   Naruszenie artykułów 25(1)(b), 4(1) i 6 rozporządzenia nr 6/2002.


title: Sprawa C-140/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Hecht-Pharma GmbH przeciwko Staatliches Gewerbeaufsichtsamst Lüneburg (Dyrektywa 2001/83/WE — Artykuł 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 2 — Pojęcie produktu leczniczego wedle funkcji — Produkt, co do którego nie stwierdzono, iż jest produktem leczniczym wedle funkcji — Uwzględnienie dawkowania substancji czynnych)

text:
               7.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/2

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 15 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht — Niemcy) — Hecht-Pharma GmbH przeciwko Staatliches Gewerbeaufsichtsamst Lüneburg
   (Sprawa C-140/07) (1)

   (Dyrektywa 2001/83/WE - Artykuł 1 pkt 2 oraz art. 2 ust. 2 - Pojęcie „produktu leczniczego wedle funkcji’ - Produkt, co do którego nie stwierdzono, iż jest produktem leczniczym wedle funkcji - Uwzględnienie dawkowania substancji czynnych)
   (2009/C 55/02)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Bundesverwaltungsgericht
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hecht-Pharma GmbH

      Strona pozwana: Staatliches Gewerbeaufsichtsamst Lüneburg

      Przy udziale: Vertreterin des Bundesinteresses beim Bundesverwaltungsgericht
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesverwaltungsgericht — Wykładnia art. 1 pkt 2 i art. 2 ust. 2 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67) zmienionej dyrektywą 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 136, s. 34) — Zaklasyfikowanie jako produktu leczniczego produktu zawierającego składnik mogący wywoływać zmiany fizjologiczne w przypadku zażycia dawki większej niż normalnie zalecana — Zastosowanie dyrektywy 2001/83/WE do produktu, który może być zaklasyfikowany jako produkt leczniczy, ale którego charakter produktu leczniczego nie został potwierdzony — Pojęcie produktu leczniczego
   Sentencja

               1)

               Artykuł 2 ust. 2 dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi zmienionej dyrektywą 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. należy interpretować w ten sposób, iż dyrektywa 2001/83 zmieniona dyrektywą 2004/27 nie znajduje zastosowania do produktu, co do którego nie stwierdzono naukowo, iż jest on produktem leczniczym wedle funkcji, gdy jednak nie można tego wykluczyć.

               2)

               Artykuł 1 pkt 2 lit. b) dyrektywy 2001/83 zmienionej dyrektywą 2004/27 należy interpretować w ten sposób, że kryteria sposobu użycia produktu, zasięgu jego dystrybucji, wiedzy na jego temat wśród konsumentów oraz ryzyka związanego z jego zastosowaniem są w dalszym ciągu istotne przy ustalaniu, czy dany produkt jest objęty zakresem definicji produktu leczniczego wedle funkcji.

               3)

               Artykuł 1 pkt 2 dyrektywy 2001/83 zmienionej dyrektywą 2004/27 należy interpretować w ten sposób, że z wyjątkiem substancji lub ich połączeń mających na celu postawienie diagnozy medycznej, dany produkt nie może zostać uznany za produkt leczniczy wedle funkcji, gdy biorąc pod uwagę jego skład, włączając w to dawkowanie substancji czynnych, dokonując oceny dla normalnych warunków użycia, nie nadaje się on do odzyskania, poprawy lub zmiany funkcji fizjologicznych w sposób znaczący poprzez powodowanie działania farmakologicznego, immunologicznego lub metabolicznego.

      (1)  Dz.U. C 117 z 26.5.2007.


title: Sprawa C-465/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 września 2009 r. w sprawach połączonych od T-30/01 do T-32/01 i od T-86/02 do T-88/02 Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 26 listopada 2009 r. przez Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/4

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (piąta izba w składzie powiększonym) wydanego w dniu 9 września 2009 r. w sprawach połączonych od T-30/01 do T-32/01 i od T-86/02 do T-88/02 Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, wniesione w dniu 26 listopada 2009 r. przez Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya
   (Sprawa C-465/09 P)
   2010/C 37/07
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Territorio Histórico de Vizcaya — Diputación Foral de Vizcaya (przedstawiciele: I. Sáenz-Cortabarría Fernández i M. Morales Isasi, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Territorio Histórico de Álava — Diputación Foral de Álava, Territorio Histórico de Guipúzcoa — Diputación Foral de Guipúzcoa, Comunidad Autónoma del País Vasco — Gobierno Vasco, Confederación Empresarial Vasca (Confebask), Komisja Wspólnot Europejskich i Comunidad Autónoma de la Rioja

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Stwierdzenie dopuszczalności i zasadności odwołania;

               —

               Uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               Uwzględnienie skargi złożonej w pierwszej instancji;

               —

               Pomocniczo, przekazanie sprawy Sadowi Pierwszej Instancji do ponownego rozpoznania i, w razie potrzeby, nakazanie przeprowadzenia odrzuconego środka dowodowego;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania w pierwszej instancji i postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

               1)

               Błąd co do prawa w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku dotyczący tego, iż sprawa T-32/01 stała się bezprzedmiotowa.

               2)

               Błąd co do prawa w stwierdzeniu Sądu Pierwszej Instancji, iż zamknięcie wstępnej fazy dochodzenia w odniesieniu do spornego przepisu podatkowego przed wejściem w życie rozporządzenia (WE) nr 659/1999 (1) wymagało istnienia wyraźnej decyzji Komisji w tym znaczeniu (skierowanej do państwa członkowskiego).

               3)

               Wypaczenie przez Sąd Pierwszej Instancji decyzji z dnia 28 listopada 2000 r. poprzez stwierdzenie, że decyzja ta stanowiła zakończenie wstępnej fazy dochodzenia spornego przepisu podatkowego, która to faza zapoczątkowana została skargą zarejestrowaną w kwietniu 1994 r. Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez brak stwierdzenia, iż ponowna ocena spornego przepisu podatkowego w 2000 r. powinna zostać dokonana w ramach postępowania przewidzianego dla pomocy istniejącej.

               4)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez naruszenie zasad procesowych dotyczących ciężaru i oceny dowodu, w szczególności w odniesieniu do dowodu z dokumentu, jaki stanowi decyzja z dnia 28 listopada 2000 r. (jej wiarygodność i moc dowodowa). Naruszenie prawa do sprawiedliwego procesu.

               5)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji uchybienie zasadom procesowym dotyczącym oceny i ciężaru dowodu w związku z obiektywnymi, mającymi znaczenie dla sprawy, spójnymi i logicznymi wskazówkami znajdującymi się w aktach, które świadczą o tym, że przed wydaniem decyzji z dnia 28 listopada 2000 r. Komisja wstępnie dokonała oceny spornego przepisu podatkowego i zamknęła dochodzenie. Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez brak przyjęcia, że ponowna ocena spornego środka podatkowego w roku 2000 powinna zostać dokonana w ramach postępowania przewidzianego dla pomocy istniejącej.

               6)

               Naruszenie prawa przez Sąd Pierwszej Instancji poprzez uchybienie zasadom procesowym w dziedzinie przeprowadzania dowodów oraz poprzez podjęcie decyzji o nie przeprowadzaniu dowodu wnioskowanego przez wnoszącą odwołanie dotyczącego ujawnienia określonych dokumentów Komisji, który w świetle argumentów, jakimi posłużył się Sad Pierwszej Instancji w celu oddalenia skargi wnoszącej odwołanie, okazuje się istotny dla obrony jej interesów. Naruszenie prawa do sprawiedliwego procesu, zasady równego prawa do obrony i prawa do obrony.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 WE traktatu WE.


title: Sprawa C-434/12: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad — Bułgaria) — Słynczewa siła EOOD przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrżawen fond Zemedelie Razplasztatelna agencija (Wspólna polityka rolna — EFRROW — Rozporządzenie (WE) nr 65/2011 — Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich — Wsparcie na rzecz tworzenia i rozwoju mikroprzedsiębiorstwa — Pojęcie sztucznie stworzonych warunków — Praktyki stanowiące nadużycie — Dowody)

text:
               9.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 325/7

         Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 12 września 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administratiwen syd Sofija-grad — Bułgaria) — Słynczewa siła EOOD przeciwko Izpylnitelen direktor na Dyrżawen fond Zemedelie Razplasztatelna agencija
   (Sprawa C-434/12) (1)

   (Wspólna polityka rolna - EFRROW - Rozporządzenie (WE) nr 65/2011 - Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich - Wsparcie na rzecz tworzenia i rozwoju mikroprzedsiębiorstwa - Pojęcie sztucznie stworzonych warunków - Praktyki stanowiące nadużycie - Dowody)
   2013/C 325/10
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administratiwen syd Sofija-grad

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Słynczewa siła EOOD

      Strona pozwana: Izpylnitelen direktor na Dyrżawen fond „Zemedelie” Razplasztatelna agencija

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Administratiwen syd Sofija-grad — Wykładnia art. 4 pkt 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. L 25, s. 8) — Wsparcie rozwoju obszarów wiejskich — Pojęcie sztucznie stworzonych warunków — Dopuszczalność orzecznictwa krajowego, zgodnie z którym dla stwierdzenia „sztucznie stworzonych warunków” wymagana jest więź prawna między wnioskodawcami, a art. 4 ust. 8 rozporządzenia (UE) nr 65/2011 jest stosowany z zastrzeżeniem trzech przesłanek kumulatywnych — Złożenie wniosków o pomoc przez różnych wnioskodawców, między którymi istnieje więź faktyczna i którzy korzystają z niezależnych sąsiadujących ze sobą działek wcześniej stanowiących jedną działkę — Konieczność wykazania zamierzonej koordynacji między wnioskodawcami lub osobami trzecimi w celu uzyskania korzyści — Kryteria dla stwierdzenia korzyści w rozumieniu art. 4 pkt 8 rozporządzenia (UE) nr 65/2011

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich należy interpretować w ten sposób, że przesłanki stosowania tego przepisu wymagają istnienia elementu obiektywnego i elementu subiektywnego. W ramach pierwszego z tych elementów do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych okoliczności danego przypadku pozwalających na stwierdzenie, że nie może zostać osiągnięty cel zamierzony przez system wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). W ramach drugiego elementu do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z sytemu wsparcia EFRROW ubiegający się o taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie sąd odsyłający może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więzi prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami.

               2)

               Artykuł 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011 należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie temu, by wniosek o płatność z systemu wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) został oddalony jedynie na tej podstawie, że projekt inwestycyjny, ubiegający się o skorzystanie z pomocy w ramach tego systemu, nie wykazuje niezależności funkcjonalnej lub że istnieje więź prawna między ubiegającymi się o taką pomoc, jednak przy braku uwzględnienia innych elementów obiektywnych rozpatrywanego przypadku.

      (1)  Dz.U. C 366 z 24.11.2012.


title: Sprawa C-118/10: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 grudnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Artykuł 108 ust. 1 i 2 TFUE — Pomoc przyznana przez Republikę Łotewską na zakup gruntów rolnych — Kompetencja Rady Unii Europejskiej — Istniejący system pomocy — Przystąpienie Republiki Łotewskiej do Unii Europejskiej — Pomoc przyznana przed przystąpieniem — Stosowne środki — Nierozerwalny charakter dwóch systemów pomocy — Zmiana okoliczności — Wyjątkowe okoliczności — Kryzys gospodarczy — Oczywisty błąd w ocenie — Zasada proporcjonalności)

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 4 grudnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-118/10) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Artykuł 108 ust. 1 i 2 TFUE - Pomoc przyznana przez Republikę Łotewską na zakup gruntów rolnych - Kompetencja Rady Unii Europejskiej - Istniejący system pomocy - Przystąpienie Republiki Łotewskiej do Unii Europejskiej - Pomoc przyznana przed przystąpieniem - Stosowne środki - Nierozerwalny charakter dwóch systemów pomocy - Zmiana okoliczności - Wyjątkowe okoliczności - Kryzys gospodarczy - Oczywisty błąd w ocenie - Zasada proporcjonalności)
   2014/C 45/04
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, L. Flynn, K. Walkerová i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: E. Sitbon i F. Florindo Gijón, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Litewska (przedstawiciele: D. Kriaučiūnas i L. Liubertaitė, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności — Stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2009/991/UE z dnia 16 grudnia 2009 r. w sprawie przyznania przez władze Republiki Łotewskiej pomocy państwa na zakup gruntów rolnych w okresie od dnia 1 stycznia 2010 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. (Dz.U. L 339, s. 34) — Brak kompetencji — Nadużycie władzy — Naruszenie zasady lojalnej współpracy między państwami członkowskimi a instytucjami — Oczywisty błąd w ocenie

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Litewska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 113 z 1.5.2010.


title: Sprawa C-28/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Częstochowie (Polska) w dniu 20 stycznia 2014 r. – Ryszard Pańczyk przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie

text:
               8.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 303/3

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy w Częstochowie (Polska) w dniu 20 stycznia 2014 r. – Ryszard Pańczyk przeciwko Dyrektorowi Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie
   (Sprawa C-28/14)
   2014/C 303/04
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Okręgowy w Częstochowie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ryszard Pańczyk

      Strona pozwana: Dyrektor Zakładu Emerytalno-Rentowego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w Warszawie
   Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2014 r. Trybunał Sprawiedliwości orzeka o oczywistym braku właściwości do udzielenia odpowiedzi na pytanie przedstawione przez Sąd Okręgowy w Częstochowie.


title: Sprawa T 15/09: Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2009 r. — Euro-Information przeciwko OHIM (EURO AUTOMATIC CASH)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/48

         Skarga wniesiona w dniu 15 stycznia 2009 r. — Euro-Information przeciwko OHIM (EURO AUTOMATIC CASH)
   (Sprawa T 15/09)
   (2009/C 69/105)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Européenne de traitement de l'Information (Euro-Information) (Strasburg, Francja) (przedstawiciel: adwokat A. Grolée)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 listopada 2008 r. w sprawie R 70/2006-4 w zakresie, w jakim odmówiono rejestracji zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego EURO AUTOMATIC CASH nr 4 114 864 w odniesieniu do wszystkich towarów i usług zgłoszonych w klasach 9, 35, 36, 37, 38 i 42;

               —

               zarejestrowanie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego EURO AUTOMATIC CASH nr 4 114 864 dla wszystkich towarów i usług wyszczególnionych w zgłoszeniu;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą w toku postępowania przed OHIM i w związku z niniejszą skargą na podstawie art. 87 regulaminu.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „EURO AUTOMATIC CASH” dla towarów i usług należących do klas 9, 35, 36, 37, 38 i 42 — zgłoszenie nr 4 114 864

      Decyzja eksperta: odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) i art. 7 ust. 2 rozporządzenia Rady nr 40/94 ze względu na to, że zgłoszony znak towarowy nie jest opisowy i wykazuje wymagane minimum charakteru odróżniającego.


title: Sprawa T-281/07: Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2007 r. — ecoblue przeciwko OHIM — BBVA (Ecoblue)

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/15

         Skarga wniesiona w dniu 23 lipca 2007 r. — ecoblue przeciwko OHIM — BBVA (Ecoblue)
   (Sprawa T-281/07)
   (2007/C 235/27)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: ecoblue AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci C. Osterrieth i T. Schmitz)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej pozwanego z dnia 25 kwietnia 2007. w sprawie R 844/2006-1,

               —

               odrzucenie sprzeciwu Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA wniesionego wobec zgłoszonego słownego znaku towarowego „Ecoblue”

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „Ecoblue” dla usług z klas 35, 36 i 38 (zgłoszenie nr 2 871 598).

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Banco Bilbao Vizcaya Argentaria, SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowne znaki towarowe „BLUE” (wspólnotowy znak towarowy nr 1 345 974), „BLUE JOVEN” (wspólnotowy znak towarowy nr 2 065 100), „BLUE BBVA” (wspólnotowy znak towarowy nr 2 065 621), „TARJETA BLUE BBVA” (wspólnotowy znak towarowy nr 2 277 291), „QNTAME BLUE” (wspólnotowy znak towarowy nr 2 391 878), „HIPOTECA BLUE” (wspólnotowy znak towarowy nr 2 392 181), „HIPOTECA BLUE JOVEN” (wspólnotowy znak towarowy nr 2 794 998) i „MOTOR BLUE JOVEN” (wspólnotowy znak towarowy nr 3 060 878)

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu i odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94, (1) ponieważ pozostające w konflikcie znaki towarowe nie są podobne i w konsekwencji nie istnieje jakiekolwiek prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa T-131/16 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 19 lipca 2016 r. – Belgia/Komisja [Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Pomoc państwa — Zwolnienie z podatku nadwyżki zysków niektórych przedsiębiorstw międzynarodowych — Zwolnienie podatkowe przyznane na podstawie wstępnych decyzji podatkowych (tax rulings) — Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny z rynkiem wewnętrznym i nakazująca odzyskanie pomocy — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilnego charakteru]

text:
               5.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 326/28

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 19 lipca 2016 r. – Belgia/Komisja
   (Sprawa T-131/16 R)
   ([Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Pomoc państwa - Zwolnienie z podatku nadwyżki zysków niektórych przedsiębiorstw międzynarodowych - Zwolnienie podatkowe przyznane na podstawie wstępnych decyzji podatkowych (tax rulings) - Decyzja uznająca system pomocy za niezgodny z rynkiem wewnętrznym i nakazująca odzyskanie pomocy - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilnego charakteru])
   (2016/C 326/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Bellgii (przedstawiciele: C. Pochet i J.-C. Halleux, pelnomocnicy, wspierani przez adwokatów M. Segura Catalán i M. Claytona)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: P.-J. Loewenthal i B. Stromsky, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek złożony na podstawie art. 278 i 279 TFUE, zmierzający do zarządzenia środków tymczasowych dotyczących zawieszenia wykonania art. 2, 3 i 4 decyzji Komisji C(2015) 9887 final z dnia 11 stycznia 2016 r., w sprawie wdrożonego przez Belgię programu pomocy państwa w postaci zwolnienia z podatku nadwyżek zysku SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN)

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-367/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 8 września 2009 r. — Belgisch Interventie- en Restitutiebureau przeciwko SGS Belgium NV, Firme Derwa NV i Centraal Beheer Achmea NV

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Hof van beroep te Antwerpen (Belgia) w dniu 8 września 2009 r. — Belgisch Interventie- en Restitutiebureau przeciwko SGS Belgium NV, Firme Derwa NV i Centraal Beheer Achmea NV
   (Sprawa C-367/09)
   2009/C 297/24
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Hof van beroep te Antwerpen (Belgia)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Belgisch Interventie- en Restitutiebureau

      Strona pozwana: SGS Belgium NV, Firme Derwa NV i Centraal Beheer Achmea NV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy art. 5 i art. 7 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (1) mają bezpośredni skutek w krajowych porządkach prawnych państw członkowskich, tak że państwa członkowskie nie mają żadnej swobody oceny, a organy krajowe nie muszą przyjmować żadnych przepisów wykonawczych?

               2)

               Czy spółkę wyspecjalizowaną w płaszczyźnie międzynarodowej w dziedzinie kontroli i nadzoru, zatwierdzoną w państwie członkowskim, w którym dokonano formalności celnych, w tym wypadku w Belgii, która wystawiła nieprawidłowe świadectwo rozładunku w rozumieniu art. 18 ust. 2 lit. c) rozporządzenia nr 3665/87 (2) należy uznać za podmiot gospodarczy w rozumieniu art. 1 rozporządzenia nr 2988/95, czy za osobę, która uczestniczyła w nieprawidłowości, czy za osobę, na której ciąży obowiązek poniesienia odpowiedzialności za nieprawidłowości lub obowiązek zapobiegania im w rozumieniu art. 7 ww. rozporządzenia?

               3)

               Czy podanie do wiadomości sprawozdania z kontroli przeprowadzonej przez Economische Inspectie, pismo wzywające do przedstawienia dodatkowych dokumentów wskazujących na dopuszczenie produktu do spożycia lub list polecony informujący o nałożeniu kary, należy uznać za akty, które odnoszą się do śledztwa lub postępowania w sprawie nieprawidłowości w rozumieniu art. 3 ust. 1 akapit trzeci rozporządzenia nr 2988/95 […]?

      (1)  Dz.U. L 312, s. 1

      (2)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3665/87z dnia 27 listopada 1987 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, Dz.U. 351, s. 1


title: Sprawa T-497/10: Skarga wniesiona w dniu 7 października 2010 r. — Divandari przeciwko Radzie

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/56

         Skarga wniesiona w dniu 7 października 2010 r. — Divandari przeciwko Radzie
   (Sprawa T-497/10)
   ()
   2010/C 328/87
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ali Divandari (Teheran, Iran) (przedstawiciele: S. Gadhia, S. Ashley, solicitors, D. Wyatt, QC, i R. Blakeley, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 1 tabeli A załącznika do rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 (1) w zakresie, w jakim odnosi się on do strony skarżącej;

               —

               stwierdzenie nieważności pkt 2 tabeli A załącznika II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB (2) w zakresie, w jakim odnosi się on do strony skarżącej;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszej sprawie strona skarżąca zwraca się o stwierdzenie częściowej nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady nr 668/2010 oraz decyzji Rady 2010/413/WPZiB w zakresie, w jakim strona skarżąca widnieje w wykazie osób fizycznych i prawnych, podmiotów i organów, których fundusze i zasoby gospodarcze są zamrożone zgodnie z tym uregulowaniem.
   Cztery zarzuty prawne, na które powołuje się strona skarżąca, są identyczne z zarzutami pierwszym, drugim i piątym powołanymi w sprawie T-492/10 Melli Bank przeciwko Radzie lub do nich podobne.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 195, s. 25).

      (2)  Decyzja Rady z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39).


title: Sprawa C-437/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Okresní Soud, Český Krumlov z dnia  28 listopada 2005 r.  w sprawie Jan Vorel przeciwko Nemocnice Český Krumlov

text:
               11.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 36/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Okresní Soud, Český Krumlov z dnia 28 listopada 2005 r. w sprawie Jan Vorel przeciwko Nemocnice Český Krumlov
   (Sprawa C-437/05)
   (2006/C 36/50)
   język postępowania: czeski
   W dniu 5 grudnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Okresní Soud, Český Krumlov z dnia 28 listopada 2005 r. w sprawie Jan Vorel przeciwko Nemocnice Český Krumlov.
   Okresní Soud, Český Krumlov zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:
   Czy z punktu widzenia zgodności z dyrektywą 93/104/WE (1) i z wyrokiem wydanym przez Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich w sprawie C-151/02 Kiel przeciwko Norbertowi Jaegerowi należy uważać, że w ramach analizy kwestii dotyczących prawa pracy oczekiwanie na pracę przez lekarza podczas dyżuru zakładowego na jego stanowisku pracy w szpitalu jest świadczeniem pracy?

      (1)  Dz.U. L 307, str. 18