title: Sprawa T-391/08: Skarga wniesiona w dniu 15 września 2008 r. — Ellinika Navpigeia przeciwko Komisji

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/29

         Skarga wniesiona w dniu 15 września 2008 r. — Ellinika Navpigeia przeciwko Komisji
   (Sprawa T-391/08)
   (2008/C 327/55)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Ellinika Navpigeia (Skaramagkas, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci I. Drosos, K. Loukopoulos, A. Chiotellis, Ch. Panagouleas, P. Tzioumas, A. Ballas, V. Voutsakis i X. Gioustas)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 ust. 2, art. 2, 3, 5, 6, art. 8 ust. 2, art. 9, 11–16, 18 i 19 decyzji z dnia 2 lipca 2008 r.„dotyczącej pomocy C 16/2004 (poprzednio NN 29/2004, CP 71/2002 i CP 133/2005), którą Grecja przyznała przedsiębiorstwu Ellinika Navpigeia A.E.”

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca, Ellinika Nafpigia A.E (Stocznie Greckie; zwana dalej „ENAE”), kwestionuje 12 z 16 środków nakazanych w decyzji Komisji C(2008) 3118 wersja ostateczna z dnia 2 lipca 2008 r. dotyczącej pomocy C 16/2004 (poprzednio NN 29/2004, CP 71/2002 i CP 133/2005), i opiera swą skargę o stwierdzenie nieważności na dziewięciu zarzutach.
   W pierwszym zarzucie skarżąca twierdzi, że Komisja nie zastosowała art. 298 WE, choć w zaskarżonej decyzji przyznała, iż ENAE jest stocznią wojskową.
   W drugim zarzucie skarżąca podnosi, że Komisja nie zastosowała w zaskarżonej decyzji art. 296 WE lub też, że zastosowała go w niewłaściwy sposób.
   W trzecim zarzucie skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła w zaskarżonej decyzji oczywisty błąd w ocenie, lub, tytułem ewentualnym, że nie uzasadniła jej w wystarczającym stopniu, uznając, iż zdolność kredytowa ENAE była w okresie od 1997 r. do czerwca 1999 r. ograniczona, a później - zerowa. W szczególności, w zaskarżonej decyzji Komisja a) nie dokonała oceny zdolności kredytowej ENAE w kontekście tego, że jest ona podmiotem prowadzącym działalność w dziedzinie przemysłu wojskowego; b) bezpodstawnie zakwestionowała wyniki gospodarcze ENAE, a także całkowicie akceptowalne gwarancje, jakie przedsiębiorstwo to było w stanie przedstawić w celu uzyskania finansowania przez bank prywatny, a także c) w bezzasadny sposób pominęła i w błędny sposób oceniła interes, jaki miał Elliniki Trapeza Viomikhanikis Anaptixis (Grecki Bank Rozwoju Przemysłu; zwany dalej „ETVA”), jako większościowy udziałowiec ENAE, w wartości swego udziału w tym przedsiębiorstwie i w uzyskaniu zwrotu z tego udziału.
   W czwartym zarzucie, dotyczącym niewłaściwego zastosowania pomocy, która przyjęła postać umorzenia długów na kwotę 160 milionów EUR, skarżąca podnosi, że sporna decyzja C 10/1994 nie ustanawiała warunków, ani nie była stosowana w niewłaściwy sposób; tytułem ewentualnym, skarżąca podnosi, że ENAE nie przyznano całej ww. kwoty i, co z tym idzie, nie można od niej odzyskać kwot, które nie zostały jej przyznane. Skarżąca twierdzi ponadto, że art. 296 WE musi znaleźć zastosowanie tak w przypadku oceny ewentualnego istnienia pomocy, jak i przy obliczaniu ewentualnej podlegającej zwrotowi korzyści. Wreszcie, odzyskanie pomocy narusza zasadę proporcjonalności, zasadę pewności prawa i zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań beneficjenta pomocy.
   W piątym zarzucie, dotyczącym niewłaściwego zastosowania zatwierdzonej w 2002 r. pomocy przeznaczonej na zamknięcie urządzeń pomocy na kwotę 29,5 miliona EUR ze względu na rzekome niespełnienie mającego na celu wyrównanie stanu konkurencji warunku ograniczającego moce naprawcze skarżącej, skarżąca twierdzi, że decyzja zatwierdzająca pomoc została zastosowana w błędny sposób.
   W zarzutach szóstym i siódmym, dotyczących niewłaściwego zastosowania pomocy inwestycyjnej na kwotę 22,9 miliona EUR i rzekomo niezgodnego z prawem wzięcia przez ETVA udziału w zwiększeniu, w celu realizacji tej inwestycji, kapitału akcyjnego, skarżąca twierdzi, iż decyzja zatwierdzająca pomoc N 401/1997 została zastosowana w błędny sposób, iż art. 87 ust. 1 WE został naruszony ze względu na błędne uznanie przez Komisję, że środek E10 stanowi bezprawnie przyznaną pomoc państwa, iż naruszona została zasada ochrony uzasadnionych oczekiwań, a także, iż nie zastosowano art. 296 WE.
   W ósmym zarzucie, dotyczącym pożyczek i gwarancji, jakie skarżąca otrzymała w spornym okresie 1997–2001 — dodatkowym w stosunku do zarzutu trzeciego, który dotyczy pożyczek i gwarancji w kontekście błędnej oceny jej zdolności kredytowej — skarżąca podnosi: a) niewłaściwe zastosowanie kryterium prywatnego inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej; b) niewłaściwe zastosowanie art. 87 ust. 2 WE, art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1540/1998 (1) oraz art. 4 dyrektywy 90/684/EWG (2); c) naruszenie zasady proporcjonalności oraz popełnienie oczywistego błędu w ocenie zdolności kredytowej, jaką ENAE miała po jej całkowitej prywatyzacji w czerwcu 2002 r. w odniesieniu do obliczenia podlegających odzyskaniu z tytułu spornych środków kwot ze względu na to, że Komisja w zaskarżonej decyzji nie obniżyła wysokości mającej zastosowanie referencyjnej stopy odsetek; oraz d) błąd w ustaleniach faktycznych dotyczących przyznanych skarżącej przez ETVA pożyczek i gwarancji, ze względu na to, że Komisja w zaskarżonej nie uwzględniła tego, że wskutek prywatyzacji ETVA rozpatrywane środki nie zawierają elementów pomocy państwa.
   W dziewiątym zarzucie, dotyczącym niezgodnego z prawem finansowania działalności ENAE o innym niż wojskowy charakterze, skarżąca podnosi: a) naruszenie art. 296 i 298 oraz art. 88 ust. 1 WE; b) niewłaściwe zastosowanie kryterium prywatnego inwestora działającego w warunkach gospodarki rynkowej w odniesieniu do umów o charakterze wojskowym, oraz c) brak uzasadnienia i niewłaściwą ocenę podlegających odzyskaniu kwot.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1540/98 z dnia 29 czerwca 1998 r. ustanawiające nowe zasady pomocy dla przemysłu stoczniowego (Dz.U. L 202 z 18.7.1998, s. 1).

      (2)  Dyrektywa Rady 90/684/EWG z dnia 21 grudnia 1990 r. w sprawie pomocy dla przemysłu stoczniowego (Dz.U. 1990 L 380, s. 27).


title: Sprawa C-374/14 P: Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 12 lutego 2015 r. – Walcher Meßtechnik GmbH/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) [Odwołanie — Regulamin postępowania przed Trybunałem — Artykuł 181 — Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego HIPERDRIVE — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) — Zasada ogólna równości traktowania]

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/12

         Postanowienie Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 12 lutego 2015 r. – Walcher Meßtechnik GmbH/Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa C-374/14 P) (1)

   ([Odwołanie - Regulamin postępowania przed Trybunałem - Artykuł 181 - Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego HIPERDRIVE - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) - Zasada ogólna równości traktowania])
   (2015/C 146/18)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Walcher Meßtechnik GmbH (przedstawiciel: S. Walter, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje w części odrzucone i w pozostałym zakresie oddalone.

               2)

               Walcher Meßtechnik GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 351 z 6.10.2014.


title: Sprawa T-284/05: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2005 r. przez Christosa Michaila przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/33

         Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2005 r. przez Christosa Michaila przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-284/05)
   (2005/C 229/71)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 14 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Christosa Michaila, zamieszkałego w Brukseli, Belgia, reprezentowanego przez Charalamposa Meïdaniego.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji–aktów,

               —

               zasądzenie na jej rzecz zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w wysokości dziewięćdziesięciu tysięcy (90 000) EUR,

               —

               rozstrzygnięcie co do kosztów zgodnie z obowiązującymi przepisami.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżący, który jest urzędnikiem Komisji wnosi o stwierdzenie nieważności dotyczącego go sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej za okres od 1 kwietnia 2003 r. do 31 grudnia 2003 r. oraz wnosi o zasądzenie zadośćuczynienia za krzywdę, jaką miał ponieść. W treści skargi skarżący twierdzi, że zaskarżone sprawozdanie nie zawierało opisu jego stanowiska, przy czym w okresie, którego dotyczy sprawozdanie, nie zajmował on po prostu żadnego stanowiska. Stwierdza on ponadto, że zaskarżone sprawozdanie nie zawiera nawet opisu celów, jakie należało osiągnąć, ani uzasadnienia przyznanej mu oceny oraz że zostało ono sporządzone przez niewłaściwy organ i osobę, a także że sprawozdania tego nie oparto na faktycznych działaniach skarżącego, lecz jedynie na ocenie zawartej w poprzednim sprawozdaniu z przebiegu kariery zawodowej skarżącego. Wskazując na powyższe skarżący stawia zarzuty: naruszenia art. 43 regulaminu pracowniczego, a także wszystkich przepisów wykonawczych, naruszenia art. 12a ww. regulaminu, dotyczącego mobbingu, rażącego błędu w ocenie elementów stanu faktycznego, fikcyjnego lub co najmniej niewystarczającego uzasadnienia zaskarżonych aktów, nadużycia władzy przez Komisję oraz naruszenia zasady sprawiedliwego i równego traktowania pracowników i zasady dobrej administracji.


title: Sprawa C-518/11: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam — Niderlandy) — UPC Nederland BV przeciwko Gemeente Hilversum (Sieci i usługi łączności elektronicznej — Dyrektywy 97/66/WE, 2002/19/WE, 2002/20/WE, 2002/21/WE i 2002/22/WE — Zakres zastosowania ratione materiae — Dostarczanie pakietu podstawowego programów radiowych i telewizyjnych dostępnych drogą kablową — Sprzedaż przez gminę sieci kablowej prywatnemu przedsiębiorstwu — Klauzula umowna dotycząca cen — Kompetencje krajowych organów regulacyjnych — Zasada lojalnej współpracy)

text:
               11.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 7 listopada 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te Amsterdam — Niderlandy) — UPC Nederland BV przeciwko Gemeente Hilversum
   (Sprawa C-518/11) (1)

   (Sieci i usługi łączności elektronicznej - Dyrektywy 97/66/WE, 2002/19/WE, 2002/20/WE, 2002/21/WE i 2002/22/WE - Zakres zastosowania ratione materiae - Dostarczanie pakietu podstawowego programów radiowych i telewizyjnych dostępnych drogą kablową - Sprzedaż przez gminę sieci kablowej prywatnemu przedsiębiorstwu - Klauzula umowna dotycząca cen - Kompetencje krajowych organów regulacyjnych - Zasada lojalnej współpracy)
   2014/C 9/05
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Gerechtshof te Amsterdam

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: UPC Nederland BV

      Strona pozwana: Gemeente Hilversum

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Gerechtshof te Amsterdam — Wykładnia art. 8 ust. 4 dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywy o dostępie) (Dz.U. L 108, s. 7), dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej) (Dz.U. L 108, s. 33), a także dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej) (Dz.U. L 108, s. 51) — Dostarczanie ogółu wolnodostępnych programów telewizyjnych i radiowych za pośrednictwem sieci kablowej — Gmina, która sprzedała należące do niej przedsiębiorstwo zarządzające siecią kablową — Ograniczenie cen detalicznych — Reguły konkurencji — Stosowanie przez sądy krajowe

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 lit. c) dyrektywy 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy ramowej) powinien być interpretowany w ten sposób, że usługa polegająca na dostarczaniu pakietu podstawowego programów radiowych i telewizyjnych dostępnego drogą kablową, za którą wystawiany jest rachunek obejmujący zarówno koszty transmisji jak i wynagrodzenie stacji nadawczych oraz opłaty na rzecz organizacji zbiorowego zarządzania prawami autorskimi w związku z rozpowszechnieniem treści utworów, wchodzi w zakres pojęcia „usługa łączności elektronicznej”, a zatem należy do przedmiotowego zakresu stosowania zarówno tej dyrektywy jak i dyrektywy 97/66/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 grudnia 1997 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej, dyrektywy 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywy o dostępie), dyrektywy 2002/20/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie zezwoleń na udostępnienie sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywy o zezwoleniach) i dyrektywy 2002/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie usługi powszechnej i związanych z sieciami i usługami łączności elektronicznej praw użytkowników (dyrektywy o usłudze powszechnej), stanowiących nowe ramy prawne dotyczące usług łączności elektronicznej, pod warunkiem że usługa ta obejmuje głównie przekaz treści telewizyjnych w sieci telewizji kablowej do odbiornika konsumenta końcowego.

               2)

               Dyrektywy te powinny być interpretowane w ten sposób, że od momentu upływu terminu ich transpozycji nie pozwalają one, aby jednostka taka jak będąca stroną w postępowaniu głównym ingerowała w stosowane wobec konsumentów końcowych opłaty za dostarczanie pakietu podstawowego programów radiowych i telewizyjnych dostępnego drogą kablową.

               3)

               Owe dyrektywy powinny być interpretowane w ten sposób, że nie pozwalają — w okolicznościach takich jak te, których dotyczy postępowanie główne, i w świetle zasady lojalnej współpracy — aby jednostka niebędąca krajowym organem regulacyjnym powoływała się wobec dostawcy pakietu podstawowego programów radiowych i telewizyjnych dostępnego drogą kablową na klauzulę pochodzącą z umowy zawartej przed wydaniem nowych ram prawnych dotyczących usług łączności elektronicznej i ograniczającą swobodę ustalania opłat przez tego dostawcę.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa F-58/14: Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2014 r. – ZZ przeciwko EAL

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/63

         Skarga wniesiona w dniu 23 czerwca 2014 r. – ZZ przeciwko EAL
   (Sprawa F-58/14)
   2014/C 292/82
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat S. Rodrigues)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków (EAL)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji EAL w sprawie nieprzedłużenia ze skarżącym umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego oraz żądanie odszkodowania za poniesioną szkodę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji EAL z dnia 12 września 2013 r. w sprawie nieprzedłużenia ze skarżącym umowy o pracę;

               —

               w stosownym wypadku stwierdzenie nieważności decyzji EAL z dnia 13 marca 2014 r. w sprawie oddalenia zażalenia skarżącego z dnia 19 listopada 2013 r. na ww. decyzję;

               —

               przyznanie skarżącemu odszkodowania za poniesioną szkodę majątkową;

               —

               przyznanie skarżącemu zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, szacowaną na 20  000 EUR;

               —

               obciążenie EAL kosztami postępowania.


title: Sprawa F-49/13: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2013 r. — ZZ przeciwko Radzie

text:
               27.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 215/20

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2013 r. — ZZ przeciwko Radzie
   (Sprawa F-49/13)
   2013/C 215/29
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci T. Bontinck i A. Guillerme)

      Strona pozwana: Rada Unii

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie niewzięcia pod uwagę kandydatury skarżącej na wolne stanowisko w Radzie.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności odmownej decyzji służby ds. mobilności Sekretariatu Generalnego Rady z dnia 17 stycznia 2013 r. w sprawie wzięcia pod uwagę kandydatury skarżącej na stanowisko 2244 DGA 2A, potwierdzonej w następstwie zażalenia skarżącej decyzją służby ds. mobilności z dnia 12 lutego 2013 r.;

               —

               obciążenie Rady Unii kosztami postępowania.


title: Sprawa C-270/08: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Węgierskiej

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/35

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Węgierskiej
   (Sprawa C-270/08)
   (2008/C 209/53)
   Język postępowania: węgierski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: W. Wils i V. Bottka, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Węgierska
   Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych, koniecznych w celu zastosowania się do dyrektywy 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym zmieniającej dyrektywę Rady 84/450/EWG, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 (1), a w każdym razie nie powiadamiając o ich ustanowieniu Komisji, Republika Węgierska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 19 tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Republiki Węgierskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 12 czerwca 2007 r.

      (1)  Dz.U. L 149, str. 22.


title: Sprawa C-363/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial de Póvoa de Lanhoso (Portugalia) w dniu 21 lipca 2010 r. — Maria de Jesus Barbosa Rodrigues przeciwko Companhia de Seguros Zurich SA

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/19

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Judicial de Póvoa de Lanhoso (Portugalia) w dniu 21 lipca 2010 r. — Maria de Jesus Barbosa Rodrigues przeciwko Companhia de Seguros Zurich SA
      (Sprawa C-363/10)
      ()
      (2010/C 288/31)
      Język postępowania: portugalski

         Sąd krajowy

      Tribunal Judicial de Póvoa de Lanhoso

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: Maria de Jesus Barbosa Rodrigues.

         Strona pozwana: Companhia de Seguros Zurich SA.

         Pytania prejudycjalne

      W razie zderzenia pojazdów, jeżeli wina za spowodowanie wypadku, w wyniku którego poniósł śmierć jeden z kierowców, nie może zostać przypisana żadnemu z kierujących, czy jest sprzeczna z prawem wspólnotowym, tj. art. 3 ust. 1 pierwszej dyrektywy (dyrektywy 72/166/EWG) (1), art. 2 ust. 1 drugiej dyrektywy (dyrektywy 84/5/EWG) (2) oraz art. 1 trzeciej dyrektywy (dyrektywy 90/232/EWG) (3) w świetle ich wykładni dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości, możliwość rozłożenia odpowiedzialności na zasadzie ryzyka [art. 506 ust 1 i 2 Código Civil (kodeksu cywilnego)], które to rozłożenie ma bezpośredni wpływ na wysokość odszkodowania — na rzecz rodziców ofiary (ponieważ takie rozłożenie odpowiedzialności na zasadzie ryzyka oznacza proporcjonalne obniżenie kwoty odszkodowania)?

         (1)  Dyrektywa Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. L 103, s. 1)

         (2)  Dyrektywa Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych (Dz.U. L 8, s. 17)

         (3)  Dyrektywa Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 129, s. 33)


title: Sprawa T-717/13: Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2013 r. — Chair Entertainment Group przeciwko OHIM — Libelle (SHADOW COMPLEX)

text:
               8.3.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/23

      Skarga wniesiona w dniu 27 grudnia 2013 r. — Chair Entertainment Group przeciwko OHIM — Libelle (SHADOW COMPLEX)
      (Sprawa T-717/13)
      (2014/C 71/43)
      Język skargi: angielski

         Strony

         Strona skarżąca: Entertainment Group LLC (Utah, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat E. Armijo Chávarri)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

         Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Libelle AG (Stuttgart, Niemcy)

         Żądania

      Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

                  —

                  stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 października 2013 r. w sprawie R 776/2011-2;

                  —

                  obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

         Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

         Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „SHADOW COMPLEX” dla towarów i usług z klasy 9 — zgłoszenie nr 8 235 434

         Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Libelle AG

         Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny wspólnotowy znak towarowy „DBShadow”, zarejestrowany pod numerem 1 457 944 dla towarów i usług z klas 9 i 42; słowny wspólnotowy znak towarowy „BusinessShadow”, zarejestrowany pod numerem 3 749 439 dla towarów i usług z klas 9 i 42; słowny niemiecki znak towarowy „BusinessShadow” dla towarów i usług z klas 9 i 42 oraz słowny niemiecki znak towarowy „FSShadow” dla towarów i usług z klas 9 i 42

         Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

         Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

         Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa F-157/12: Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2012 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/31

         Skarga wniesiona w dniu 21 grudnia 2012 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-157/12)
   2013/C 71/56
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i A. Tymen)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o przeniesieniu z urzędu i dorozumianej decyzji o odwołaniu strony skarżącej ze skutkiem wstecznym ze stanowiska doradcy dyrektora jednej z dyrekcji Parlamentu Europejskiego oraz wniosek o naprawienie poniesionej szkody.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 20 czerwca 2012 r. oddalającej zażalenie wniesione na decyzję o przeniesieniu z urzędu z dnia 20 marca 2012 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Przewodniczącego Parlamentu Europejskiego z dnia 20 marca 2012 r. odwołującej stronę skarżącą ze stanowiska doradcy dyrektora ze skutkiem wstecznym od dnia 15 marca 2012 r. i przenoszącej stronę skarżącą z tą samą datą do innej dyrekcji w charakterze doradcy;

               —

               uznanie szkody, którą strona skarżąca poniosła pod wieloma aspektami (zdrowa, godności, reputacji zawodowej, utraty równości szans w przebiegu kariery zawodowej) z racji mobbingu i złej administracji, których przypadki powtarzały się w sposób ciągły od 2009 r.;

               —

               nakazanie naprawienia tej szkody poprzez przyznanie stronie skarżącej odszkodowania w wysokości, którą można w sposób sprawiedliwy ustalić na 400 000 EUR;

               —

               obciążenie Parlamentu kosztami postępowania.


title: Sprawa C-52/09: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 lutego 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Stockholms tingsrätt — Szwecja) — Konkurrensverket przeciwko TeliaSonera AB (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 102 TFUE — Nadużycie pozycji dominującej — Ceny stosowane przez operatora telekomunikacyjnego — Usługi pośrednie ADSL — Usługi połączeń szerokopasmowych świadczone na rzecz użytkowników końcowych — Zaniżanie marży konkurentów lub efekt „nożyc cenowych” )

text:
               2.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 103/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 lutego 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Stockholms tingsrätt — Szwecja) — Konkurrensverket przeciwko TeliaSonera AB
   (Sprawa C-52/09) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 102 TFUE - Nadużycie pozycji dominującej - Ceny stosowane przez operatora telekomunikacyjnego - Usługi pośrednie ADSL - Usługi połączeń szerokopasmowych świadczone na rzecz użytkowników końcowych - Zaniżanie marży konkurentów lub efekt „nożyc cenowych”)
   2011/C 103/03
   Język postępowania: szwedzki

      Sąd krajowy

   Stockholms tingsrätt

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Konkurrensverket

      Strona pozwana: TeliaSonera AB

      Przy udziale: Tele2 Sverige AB

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Stockholms tingsrätt — Wykładnia art. 82 WE — Zjawisko nożyc cenowych — Ceny stosowane przez operatora telekomunikacyjnego, który wcześniej posiadał historyczny monopol na dostęp ADSL — Różnica pomiędzy cenami ustalonymi przez operatora dla operatorów pośrednich na hurtowe dostawy dostępu ADSL a cenami stosowanymi przez operatora wobec konsumentów w zakresie dostępu ADSL niewystarczająca na pokrycie dodatkowych kosztów ponoszonych przez samego operatora na detaliczną dostawę tych usług

      Sentencja

   W braku jakiegokolwiek obiektywnego uzasadnienia stosowanie przez pionowo zintegrowane przedsiębiorstwo posiadające pozycję dominującą na hurtowym rynku usług pośrednich ADSL praktyki cenowej polegającej na tym, że różnica między cenami stosowanymi na tym rynku i cenami stosowanymi na detalicznym rynku usług połączeń szerokopasmowych świadczonych na rzecz użytkowników końcowych nie jest wystarczająca, aby pokryć szczególne koszty, które samo to przedsiębiorstwo musi ponieść, aby uzyskać dostęp do tego rynku, może na podstawie art. 102 TFUE stanowić nadużycie.
   Przy dokonywaniu oceny, czy taka praktyka stanowi nadużycie, należy wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności każdego konkretnego przypadku. W szczególności:

               —

               co do zasady i przede wszystkim powinny zostać wzięte pod uwagę ceny i koszty przedsiębiorstwa, którego praktyka ta dotyczy, występujące na rynku usług detalicznych. Jedynie w przypadku, kiedy ze względu na okoliczności nie jest możliwe odwołanie się do tych cen i kosztów, należy zbadać ceny i koszty konkurentów występujące na tym rynku, oraz

               —

               konieczne jest wykazanie, że — w szczególności ze względu na niezbędny charakter produktu hurtowego — praktyka ta wywołuje skutek antykonkurencyjny, co najmniej potencjalny, na rynku detalicznym, przy czym nie ma to uzasadnienia ekonomicznego.

         Przy dokonywaniu takiej oceny co do zasady nie ma znaczenia:

               —

               brak po stronie przedsiębiorstwa, którego dotyczy omawiana praktyka, jakiegokolwiek regulacyjnego obowiązku świadczenia usług pośrednich ADSL na rynku hurtowym, na którym posiada ono pozycję dominującą;

               —

               stopień, w jakim to przedsiębiorstwo zdominowało ten rynek;

               —

               okoliczność, czy wspomniane przedsiębiorstwo nie posiada pozycji dominującej również na detalicznym rynku usług połączeń szerokopasmowych świadczonych na rzecz użytkowników końcowych;

               —

               okoliczność, czy klienci, wobec których stosowana jest taka praktyka cenowa, są nowymi czy dotychczasowymi klientami wspomnianego przedsiębiorstwa;

               —

               brak możliwości odzyskania przez przedsiębiorstwo dominujące ewentualnych strat, które mogło ponieść z powodu stosowania takiej praktyki cenowej, ani

               —

               stopień dojrzałości rynków, których dotyczy omawiana praktyka, ani pojawienie się na tych rynkach nowej technologii wymagającej bardzo wysokich nakładów.

      (1)  Dz.U. C 90 z 18.4.2009.


title: Sprawa C-117/12: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 7 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Burgos — Hiszpania) — La Retoucherie de Manuela S. L. przeciwko La Retoucherie de Burgos S. C. (Artykuł 99 regulaminu postępowania — Konkurencja — Porozumienia między przedsiębiorstwami — Artykuł 81 WE — Wyłączenie grupowe porozumień wertykalnych — Rozporządzenie (WE) nr 2790/1999 — Artykuł 5 lit. b) — Zobowiązanie niekonkurowania nałożone na kupującego na podstawie umowy franczyzy — Pomieszczenia i teren, na którym kupujący działał w czasie trwania porozumienia)

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/8

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 7 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Burgos — Hiszpania) — La Retoucherie de Manuela S. L. przeciwko La Retoucherie de Burgos S. C.
   (Sprawa C-117/12) (1)

   (Artykuł 99 regulaminu postępowania - Konkurencja - Porozumienia między przedsiębiorstwami - Artykuł 81 WE - Wyłączenie grupowe porozumień wertykalnych - Rozporządzenie (WE) nr 2790/1999 - Artykuł 5 lit. b) - Zobowiązanie niekonkurowania nałożone na kupującego na podstawie umowy franczyzy - Pomieszczenia i teren, na którym kupujący działał w czasie trwania porozumienia)
   2013/C 108/16
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Audiencia Provincial de Burgos

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: La Retoucherie de Manuela S. L.

      Strona pozwana: La Retoucherie de Burgos S. C.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Audiencia Provincial de Burgos — Wykładnia art. 5 lit. b) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2790/1999 z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych (Dz.U. L 336, s. 21) — Wyłączenia grupowe — Niewyłączone naruszenia konkurencji — Warunki nałożone na kupującego po zakończeniu umowy franczyzy — Pojęcie „pomieszczeń i terenu, na którym kupujący działał w czasie trwania porozumienia”

      Sentencja

   Artykuł 5 lit. b) rozporządzenia Komisji (WE) nr 2790/1999 z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 [WE] do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych należy interpretować w ten sposób, że fragment zdania „pomieszcze[nia] i teren[…], na którym kupujący działał w czasie trwania porozumienia” dotyczy tylko miejsc, na których towary lub usługi kontraktowe są oferowane do sprzedaży, a nie całości terytorium, na którym te towary i usługi mogą być sprzedawane na podstawie umowy franczyzy.

      (1)  Dz.U. C 151 z 26.5.2012.


title: Sprawa T-358/09: Wyrok Sądu z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Sociedad Agricola Requingua przeciwko OHIM — Consejo Regulador de la Denominación de Origen Toro (TORO DE PIEDRA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TORO DE PIEDRA — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy D. ORIGEN TORO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Prawo do bycia wysłuchanym — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/20

         Wyrok Sądu z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Sociedad Agricola Requingua przeciwko OHIM — Consejo Regulador de la Denominación de Origen Toro (TORO DE PIEDRA)
   (Sprawa T-358/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TORO DE PIEDRA - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy D. ORIGEN TORO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawo do bycia wysłuchanym - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009)
   2011/C 160/30
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sociedad Agricola Requingua Ltda (Santiago, Chile) (przedstawiciele: adwokaci E. Vorbuchner, C. Ley i M. Heidelberg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Consejo Regulador de la Denominación de Origen Toro (Toro, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 czerwca 2009 r. (sprawa R 1117/2008-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Consejo Regulador de la Denominación de Origen Toro a Sociedad Agricola Requingua Ltda.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Sociedad Agricola Requingua Ltda zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009.


title: Sprawa C-610/16 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 19 września 2016 r. w sprawie T-112/16, Gaki/Parlement, wniesione w dniu 28 listopada 2016 r. przez Anastasię-Soultanę Gaki

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/8

         Odwołanie od postanowienia Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 19 września 2016 r. w sprawie T-112/16, Gaki/Parlement, wniesione w dniu 28 listopada 2016 r. przez Anastasię-Soultanę Gaki
   (Sprawa C-610/16 P)
   (2017/C 195/12)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Anastasia-Soultana Gaki (przedstawiciel: G. Keisers, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Parlament Europejski

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2017 r., Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dziesiąta izba) odrzucił odwołanie i obciążył skarżącą kosztami postępowania.


title: Sprawa T-46/10: Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2014 r. – Faci przeciwko Komisji (Konkurencja  — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki  — Europejski rynek stabilizatorów termicznych na bazie ESBO/estrów  — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG  — Ustalanie cen, podział rynków i klientów oraz wymiana poufnych informacji handlowych  — Dowód jednej z części naruszenia  — Grzywny  — Równość traktowania  — Dobra administracja  — Rozsądny termin  — Proporcjonalność)

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/30

         Wyrok Sądu z dnia 20 marca 2014 r. – Faci przeciwko Komisji
   (Sprawa T-46/10) (1)

   ((Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek stabilizatorów termicznych na bazie ESBO/estrów - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Ustalanie cen, podział rynków i klientów oraz wymiana poufnych informacji handlowych - Dowód jednej z części naruszenia - Grzywny - Równość traktowania - Dobra administracja - Rozsądny termin - Proporcjonalność))
   2014/C 142/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Faci SpA (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: S. Piccardo, adwokat, S.Crosby, solicitor, i S. Santoro, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo K. Mojzesowicz, F. Ronkes Agerbeek i J. Bourke, następnie F. Ronkes Agerbeek, J. Bourke i F. Castilla Contreras i w końcu F. Ronkes Agerbeek, F. Castilla Contreras i R. Sauer, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2009) 8682 wersja ostateczna z dnia 11 listopada 2009 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/38.589 – Stabilizatory termiczne) lub żądanie ewentualne uchylenia grzywny nałożonej na skarżącą lub obniżenia jej kwoty.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Faci SpA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 100 z 17.4.2010.


title: Sprawa T-31/05: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2005 r. przez Sergio Rossi S.p.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

text:
               16.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 93/30

         Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2005 r. przez Sergio Rossi S.p.A. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa T-31/05)
   (2005/C 93/60)
   Język, w którym wniesiona została skarga: angielski
   W dniu 25 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Sergio Rossi S.p.A. z siedzibą w San Mauro Pascoli (Włochy), reprezentowanej przez A. Ruo, prawnika, przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory).
   Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również K & L Ruppert Stiftung & Co. Handels-KG z siedzibą w Weilheim (Niemcy).
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               K & L Ruppert Stiftung & Co. Handels-KG

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               słowny znak towarowy „ROSSI” dla towarów z klasy 25 (odzież wierzchnia i bielizna, rękawiczki, kołnierze, szale, krawaty, nakrycia głowy) – numer zgłoszenia 876 094

               Właściciel znaku lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Sergio Rossi

               Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Słowne i graficzne towarowe znaki krajowe i międzynarodowe „SERGIO ROSSI” dla towarów z klasy 25 (odzież włącznie z obuwiem, buty i pantofle, szale, krawaty...)

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Uwzględnienie sprzeciwu

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

               Podniesione zarzuty:

               Naruszenie art. 8 rozporządzenia Rady nr 40/94.


title: Sprawa T-146/08: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2008 r. — Deutsche Rockwool Mineralwoll przeciwko OHIM — Redrock Construction (REDROCK)

text:
               21.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 158/19

         Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2008 r. — Deutsche Rockwool Mineralwoll przeciwko OHIM — Redrock Construction (REDROCK)
   (Sprawa T-146/08)
   (2008/C 158/32)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Deutsche Rockwool Mineralwoll GmbH & Co. OHG (Gladbeck, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat S. Beckmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Redrock Construction s.r.o. (Praga, Czechy)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji pozwanego z dnia 18 lutego 2008 r. w sprawie R 506/2007-4;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Redrock Construction s.r.o.

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „REDROCK” dla towarów i usług z klas 1, 2, 17, 19, 36 i 37 (zgłoszenie nr 3 866 365)
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Niemiecki słowny znak towarowy „Rock” dla towarów i usług z klas 1, 6–8, 17, 19, 37 i 42 (nr 302 29 274), przy czym sprzeciw został skierowany przeciwko rejestracji dla wszystkich klas z wyjątkiem klasy 36

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu i częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i odrzucenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ w przypadku kolidujących znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd, a przynajmniej prawdopodobieństwo skojarzenia.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa F-136/06: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2006 r. — Reali przeciwko Komisji

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/38

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2006 r. — Reali przeciwko Komisji
   (Sprawa F-136/06)
   (2007/C 20/58)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Enzo Reali (Sofia, Bułgaria) (przedstawiciel: S. A. Pappas, Lawyer)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji organu upoważnionego do zawierania umów z dnia 30 sierpnia 2006 r. wydanej wskutek zażalenia wniesionego w dniu 7 lipca 2006 r. przez Enzo Realiego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący jest pracownikiem kontraktowym zaszeregowanym w grupie IV stopień 14. Twierdzi, że powinien zostać zaszeregowany do stopnia 16. ponieważ przy obliczaniu jego doświadczenia zawodowego Komisja winna była uwzględnić jego dyplom (Laurea in Scienze Agrarie) jako licencjat wraz z magisterium.
   Na poparcie swej skargi podnosi on, że:

               —

               Komisja naruszyła dyrektywę 89/48/EWG (1) zmienioną dyrektywą 2001/19/WE (2) oraz zasadę pomocniczości odmawiając uznania dyplomu skarżącego za odpowiadający licencjatowi wraz z magisterium, choć równoważność została już wcześniej uznana na szczeblu krajowym przez jego uniwersytet;

               —

               Komisja naruszyła zasadę niedyskryminacji przez nieprawidłową odmowę uznania magisterium skarżącego jako roku doświadczenia zawodowego;

               —

               Zaskarżona decyzja jest bezprawna z uwagi na oczywisty błąd w ocenie popełniony przy obliczaniu doświadczenia zawodowego skarżącego i przez brak uzasadnienia;

               —

               Podstawą oddalenia zażalenia były przepisy wprowadzające [art. 3 ust. 1 lit. c) ogólnych przepisów wprowadzających dotyczących postępowań w sprawie zatrudnienia i wykorzystania personelu kontraktowego w Komisji] wykraczające poza delegację dla Komisji w art. 86 ust. 6 Warunków zatrudnienia innych pracowników Wspólnot.

      (1)  Dyrektywa Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata (Dz.U. 1989 L 19, str. 16).

      (2)  Dyrektywa 2001/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 maja 2001 r. zmieniająca dyrektywy Rady 89/48/EWG i 92/51/EWG w sprawie ogólnego systemu uznawania kwalifikacji zawodowych oraz dyrektywy Rady 77/452/EWG, 77/453/EWG, 78/686/EWG, 78/687/EWG, 78/1026/EWG, 78/1027/EWG, 80/154/EWG, 80/155/EWG, 85/384/EWG, 85/432/EWG, 85/433/EWG i 93/16/EWG dotyczące zawodów pielęgniarki ogólnej, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej, architekta, farmaceuty i lekarza (Dz.U. L 2006, str. 1).


title: Sprawa C-588/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 18 grudnia 2014 r. – Sergiu Octav Constantinescu/Administrația Județeană a Finanțelor Publice Sălaj

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/17

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Cluj (Rumunia) w dniu 18 grudnia 2014 r. – Sergiu Octav Constantinescu/Administrația Județeană a Finanțelor Publice Sălaj
      (Sprawa C-588/14)
      (2015/C 107/23)
      Język postępowania: rumuński

         Sąd odsyłający

      Curtea de Apel Cluj

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Sergiu Octav Constantinescu

         Strona pozwana: Administrația Județeană a Finanțelor Publice Sălaj

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy mając na uwadze przepisy ustawy nr 9/2012 i przedmiot podatku przewidzianego w tej ustawie, art. 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wprowadzeniu przez państwo członkowskie Unii Europejskiej podatku od emisji zanieczyszczeń stosowanego przy rejestracji pojazdów samochodowych pochodzących z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który to podatek nie znajduje zastosowania przy rejestracji w związku z przeniesieniem prawa własności krajowych pojazdów samochodowych, w odniesienie do których został już zapłacony taki podatek lub analogiczny podatek, jeżeli wartość rezydualna takiego podatku, zawarta w wartości pojazdów samochodowych na rynku krajowym, jest niższa niż nowy podatek.

                  2)

                  Czy mając na uwadze przepisy ustawy nr 9/2012 i przedmiot podatku przewidzianego w tej ustawie, art. 110 TFUE należy interpretować w ten sposób, że stoi on na przeszkodzie wprowadzeniu przez państwo członkowskie Unii Europejskiej podatku od emisji zanieczyszczeń stosowanego przy rejestracji pojazdów samochodowych pochodzących z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który jest należny od krajowych pojazdów samochodowych tylko przy przeniesieniu prawa własności takiego pojazdu, wobec czego pojazd zagraniczny nie może być używany bez zapłaty podatku, podczas gdy pojazd krajowy może być używany w sposób nieograniczony czasowo bez zapłaty podatku do czasu przeniesienia prawa własności tego pojazdu, o ile takie przeniesienie ma miejsce, w następstwie czego dochodzi do rejestracji pojazdu na nowego właściciela.


title: Sprawa C-553/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 września 2010 r. w sprawie T-452/04 Éditions Jacob przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 25 listopada 2010 r. przez Komisję Europejską

text:
               12.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/5

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 września 2010 r. w sprawie T-452/04 Éditions Jacob przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 25 listopada 2010 r. przez Komisję Europejską
   (Sprawa C-553/10 P)
   2011/C 46/07
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, O. Beynet i S. Noë, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Éditions Odile Jacob SAS, Wendel Investissement SA, Lagardère SCA

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu z dnia 13 września 2010 r. w sprawie T-452/04 Éditions Jacob przeciwko Komisji, w którym Sąd stwierdził nieważność decyzji Komisji D(2004) 203365 z dnia 30 lipca 2004 r. dotyczącej zatwierdzenia Wendel Investissement jako nabywcy aktywów zbywanych zgodnie z decyzją Komisji 2004/422/WE z dnia 7 stycznia 2004 r. uznającą koncentrację za zgodną ze wspólnym rynkiem i z porozumieniem w sprawie Europejskiego Obszaru Gospodarczego (sprawa COMP/M.2978 — Lagardère/Natexis/VUP) (1);

               —

               w stosownym wypadku, definitywne rozstrzygnięcie kwestii będących przedmiotem niniejszego odwołania i oddalenie skargi o stwierdzenie nieważności; oraz

               —

               obciążenie strony skarżącej [Éditions Jacob] kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu odwołania Komisja podnosi trzy zarzuty.
   W ramach zarzutu pierwszego Komisja odwołanie twierdzi, że Sąd naruszył prawo, gdyż nie zbadał konsekwencji ewentualnego braku niezależności pełnomocnika od spółki Editis przy realizacji jego zadań dotyczących spółki Wendel. Według wnoszącej odwołanie brak niezależności osoby, której powierzono ocenę kandydata, ma znaczenie prawne jedynie wówczas, gdy zostanie dowiedzione, że przy dokonywaniu takiej oceny osoba ta kierowała się względami innymi niż troska o prawidłowe wykonanie powierzonych jej zadań.
   W ramach zarzutu drugiego wnosząca odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo i wypaczył fakty, uznając, że sprawozdanie przedstawione przez pełnomocnika miało decydujący wpływ na treść zaskarżonej decyzji, podczas gdy w rzeczywistości, chociaż Komisja winna wziąć je pod uwagę, to jednak nie jest ona związana opinią pełnomocnika i pozostaje zobowiązana do przeprowadzenia niezbędnego dochodzenia w celu zbadania, czy nabywca spełnia kryteria zatwierdzenia.
   W ramach zarzutu trzeciego, który składa się z dwóch części, Komisja twierdzi po pierwsze, że Sąd dokonał błędnej wykładni prawa w odniesieniu do kwestii skuteczności pierwszego zarzutu podniesionego przez skarżącą, dotyczącego ważności zaskarżonej decyzji, a po drugie, że naruszył w tym względzie obowiązek uzasadnienia.

      (1)  Dz.U. L 125, s. 54.


title: Sprawa T-210/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 września 2006 r. — British Aggregates przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Opłata środowiskowa od wydobycia kruszywa w Zjednoczonym Królestwie — Decyzja Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń — Skarga o stwierdzenie nieważności — Dopuszczalność — Osoba, której decyzja dotyczy indywidualnie — Selektywny charakter — Obowiązek uzasadnienia — Sumienne i bezstronne badanie)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/29

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 września 2006 r. — British Aggregates przeciwko Komisji
   (Sprawa T-210/02) (1)

   (Pomoc państwa - Opłata środowiskowa od wydobycia kruszywa w Zjednoczonym Królestwie - Decyzja Komisji o niewnoszeniu zastrzeżeń - Skarga o stwierdzenie nieważności - Dopuszczalność - Osoba, której decyzja dotyczy indywidualnie - Selektywny charakter - Obowiązek uzasadnienia - Sumienne i bezstronne badanie)
   (2006/C 281/48)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: British Aggregates Association (Lanark, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: C. Pouncey, solicitor i L. Van den Hende, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Flett i S. Meany, pełnomocnicy)

      Interwenient po stronie pozwanej: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: początkowo P. Ormond, a następnie T. Harris i R. Caudwell, pełnomocnicy, wspierane początkowo przez J. Stratford i M. Hall, barristers, a następnie przez M. Hall)
   Przedmiot
   Wniosek o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C (2002) 1478 wersja ostateczna z dnia 24 kwietnia 2002 r. dotyczącej sprawy pomocy państwa N 863/01 — Zjednoczone Królestwo/Opłata za wydobycie kruszywa.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Strona skarżąca pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Komisję.

               3)

               Interwenient pokrywa własne koszty

      (1)  Dz.U. C 219 z 14.9.2002


title: Sprawa C-567/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Nóra Baczó, János István Vizsnyiczai/Raiffeisen Bank Zrt [Odesłanie prejudycjalne — Ochrona konsumentów — Dyrektywa 93/13/EWG — Artykuł 7 — Umowa kredytu na zakup nieruchomości — Klauzula arbitrażowa — Nieuczciwy charakter — Powództwo wytoczone przez konsumenta — Krajowy przepis proceduralny — Brak właściwości sądu, przed który wytoczono powództwo o unieważnienie umowy adhezyjnej (standardowej), do rozpoznania żądania stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunków umownych zawartych w tejże umowie]

text:
               13.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 12 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Fővárosi Törvényszék – Węgry) – Nóra Baczó, János István Vizsnyiczai/Raiffeisen Bank Zrt
   (Sprawa C-567/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Ochrona konsumentów - Dyrektywa 93/13/EWG - Artykuł 7 - Umowa kredytu na zakup nieruchomości - Klauzula arbitrażowa - Nieuczciwy charakter - Powództwo wytoczone przez konsumenta - Krajowy przepis proceduralny - Brak właściwości sądu, przed który wytoczono powództwo o unieważnienie umowy adhezyjnej (standardowej), do rozpoznania żądania stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunków umownych zawartych w tejże umowie])
   (2015/C 118/11)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Fővárosi Törvényszék

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Nóra Baczó, János István Vizsnyiczai

      Strona pozwana: Raiffeisen Bank Zrt

      Sentencja

   Artykuł 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich powinien być interpretowany w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie krajowemu przepisowi proceduralnemu, na mocy którego sąd rejonowy właściwy do orzeczenia w przedmiocie wytoczonego przez konsumenta powództwa o unieważnienie umowy adhezyjnej (standardowej) nie jest właściwy, aby rozpoznać żądanie tego konsumenta dotyczące stwierdzenia nieuczciwego charakteru warunków umownych zawartych w tej samej umowie, chyba że stwierdzenie przez sąd rejonowy braku swojej właściwości pociąga za sobą niedogodności proceduralne mogące nadmiernie utrudnić wykonywanie praw przyznanych konsumentowi przez prawo Unii Europejskiej. Do sądu krajowego należy dokonanie niezbędnych ustaleń w tym zakresie.

      (1)  Dz.U. C 71 z 8.3.2014.


title: Sprawa T-125/10: Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2010 r. — Amecke Fruchtsaft przeciwko OHIM — Uhse (69 Sex up)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/34

         Skarga wniesiona w dniu 18 marca 2010 r. — Amecke Fruchtsaft przeciwko OHIM — Uhse (69 Sex up)
   (Sprawa T-125/10)
   2010/C 148/59
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Amecke Fruchtsaft GmbH & Co. KG (Menden, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci R. Kaase i J.C. Plate)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Beate Uhse Einzelhandels GmbH (Flensburg, Niemcy)

      Żądania strony skarżącej

               —

               uznanie skargi na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 stycznia 2010 r. w sprawie R 612/2009-1 wraz z załącznikami za dopuszczalną; oraz

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z powodu niezgodności z art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1);

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Beate Uhse Einzelhandels GmbH

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „69 Sex up” dla towarów i usług z klas 3, 5, 9, 29, 30, 32, 33, 38 i 41 (zgłoszenie nr 5 418 108)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy „sex:h:up” nr 305 31 669.9 dla towarów z klas 5, 29, 30 i 32

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu dla wszystkich zakwestionowanych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie zaskarżonej decyzji i oddalenie sprzeciwu

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, ponieważ w przypadku kolidujących ze sobą znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, s. 1).


title: Sprawa T-440/10: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2010 r. — Mahmoudian przeciwko Radzie

text:
               4.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/34

         Skarga wniesiona w dniu 24 września 2010 r. — Mahmoudian przeciwko Radzie
   (Sprawa T-440/10)
   ()
   2010/C 328/59
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Fereydoun Mahmoudian (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat A. Kronshagen)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności punktu 2 części IA załącznika do rozporządzenia Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu oraz decyzji Rady z dnia 26 lipca 2010 r. w zakresie, w jakim dotyczy skarżącego

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący domaga się stwierdzenia nieważności rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 (1) oraz decyzji Rady 2010/413 WPZiB (2) w sprawie podjęcia środków ograniczających wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — w zakresie w jakim nazwisko skarżącego zostało umieszczone w wykazie osób, grup i podmiotów, których fundusze i zasoby gospodarcze zostały zamrożone na podstawie tego przepisu.
   Zarzuty i główne argumenty podniesione przez skarżącego są identyczne z zarzutami i argumentami w sprawie T-439/10 Fulmen przeciwko Radzie, dotyczącej spółki, której skarżący jest dyrektorem generalnym.

      (1)  Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 668/2010 z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie wdrożenia art. 7 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 423/2007 dotyczącego środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 195, s. 25)

      (2)  Decyzja Rady z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylająca wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U. L 195, s. 39)


title: Sprawa C-317/14: Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 5 lutego 2015 r. – Komisja Europejska/Królestwo Belgii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Artykuł 45 TFUE – Rozporządzenie (UE) nr 492/2011 – Swobodny przepływ pracowników – Dostęp do zatrudnienia – Lokalna administracja publiczna – Znajomość języków – Środek dowodowy)

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/14

      Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 5 lutego 2015 r. – Komisja Europejska/Królestwo Belgii
      (Sprawa C-317/14) (1)

      ((Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Artykuł 45 TFUE - Rozporządzenie (UE) nr 492/2011 - Swobodny przepływ pracowników - Dostęp do zatrudnienia - Lokalna administracja publiczna - Znajomość języków - Środek dowodowy))
      (2015/C 107/18)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Enegren i D. Martin, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Królestwo Belgii (przedstawiciele: L. Van den Broeck, J. Van Holm et M. Jacobs, pełnomocnicy)

         Sentencja

                  1)

                  Wymagając od kandydatów na stanowiska pracy w lokalnej administracji publicznej w regionach francuskojęzycznym i niemieckojęzycznym, z dyplomów lub ze świadectw których to kandydatów nie wynika, że ukończyli oni naukę w danym języku, wykazania ich znajomości języka za pomocą jednego rodzaju świadectwa, wydawanego wyłącznie przez jeden urząd belgijski, po złożeniu egzaminu przeprowadzonego przez ten urząd na terytorium belgijskim, Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 45 TFUE i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 492/2011 z dnia 5 kwietnia 2011 r. w sprawie swobodnego przepływu pracowników wewnątrz Unii.

                  2)

                  Królestwo Belgii pokrywa koszty postępowania.

         (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa T-198/07: Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2007 r. — Cementownia Warta /Komisja

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/39

         Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2007 r. — Cementownia „Warta”/Komisja
   (Sprawa T-198/07)
   (2007/C 170/74)
   język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Cementownia „Warta” SA (przedstawiciele: P. K. Rosiak, radca prawny oraz F. Puel, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 26 marca 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgłoszonego przez Polskę zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej K (2007) 1295 wersja ostateczna z dnia 26 marca 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgłoszonego przez Polskę zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1), w której Komisja zdecydowała, iż pewne aspekty polskiego Krajowego Planu Rozdziału Uprawnień do Emisji CO2 na lata 2008-2012, notyfikowanego Komisji w dniu 30 czerwca 2006 r. są niezgodne z art. 9 ust. 1, art. 9 ust. 3, art. 10, art. 13 ust. 2 oraz kryteriami wymienionymi w załączniku III do dyrektywy 2003/87/WE. Kwestionowana decyzja redukuje o 26,7 % limit emisji dwutlenku węgla w latach 2008-2012 w stosunku do limitu zaproponowanego przez Polskę w notyfikowanym Komisji krajowym planie rozdziału uprawnień do emisji.
   Zarzuty i główne argumenty skargi podniesione przez skarżącą są identyczne z podniesionymi przez skarżącą w sprawie T-195/07.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.Urz. L 275, str. 32, Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t.7, str. 24).


title: Sprawa C-340/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez House of Lords — Zjednoczone Królestwo) — The Queen, M i in. przeciwko Her Majesty's Treasury (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami — Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych — Rozporządzenie (WE) nr 881/2002 — Artykuł 2 ust. 2 — Zakaz przekazywania funduszy na rzecz osób i podmiotów wymienionych w załączniku I do tego rozporządzenia — Zakres — Świadczenia wypłacane w ramach zabezpieczenia społecznego lub opieki społecznej małżonce osoby ujętej w wymienionym załączniku I)

text:
               19.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/6

      Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 kwietnia 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez House of Lords — Zjednoczone Królestwo) — The Queen, M i in. przeciwko Her Majesty's Treasury
      (Sprawa C-340/08) (1)

      (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami - Zamrożenie funduszy i zasobów gospodarczych - Rozporządzenie (WE) nr 881/2002 - Artykuł 2 ust. 2 - Zakaz przekazywania funduszy na rzecz osób i podmiotów wymienionych w załączniku I do tego rozporządzenia - Zakres - Świadczenia wypłacane w ramach zabezpieczenia społecznego lub opieki społecznej małżonce osoby ujętej w wymienionym załączniku I)
      (2010/C 161/08)
      Język postępowania: angielski

         Sąd krajowy

      House of Lords

         Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

         Strona skarżąca: The Queen, M i in.

         Strona pozwana: Her Majesty's Treasury

         Przedmiot

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — House of Lords — Wykładnia art. 2 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al Kaida i talibami i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie (Dz.U. L 139, s. 9) — Zakres zakazu przekazywania funduszy na rzecz osób wymienionych w załączniku I — Świadczenia wypłacane przez skarb państwa w ramach zabezpieczenia społecznego lub opieki społecznej małżonce takiej osoby

         Sentencja

      Artykuł 2 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 z dnia 27 maja 2002 r. wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al Kaida i talibami i uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 467/2001 zakazujące wywozu niektórych towarów i usług do Afganistanu, wzmacniające zakaz lotów i rozszerzające zamrożenie funduszy i innych środków finansowych w odniesieniu do talibów w Afganistanie, zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 561/2003 z dnia 27 marca 2003 r., należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie ma zastosowania do świadczeń wypłacanych w ramach zabezpieczeń społecznych lub opieki społecznej przez państwo członkowskie małżonce osoby oznaczonej przez Komitet powołany na mocy ust. 6 rezolucji 1267 (1999) Rady Bezpieczeństwa Narodów Zjednoczonych i wymienionej w załączniku I do tego rozporządzenia, ze zmianami, jedynie ze względu na to, że małżonka ta mieszka z oznaczoną osobą i przeznaczy lub może przeznaczyć część tych kwot na opłacenie towarów lub usług, które skonsumuje lub z których skorzysta również oznaczona osoba.

         (1)  Dz.U. C 260 z 11.10.2008.


title: Sprawa C-205/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Sibiu (Rumunia) w dniu 30 kwietnia 2015 r. – Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Brașov (DGRFP)/Vasile Toma, Birou Executor Judecătoresc Horațiu-Vasile Cruduleci

text:
               27.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Judecătoria Sibiu (Rumunia) w dniu 30 kwietnia 2015 r. – Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Brașov (DGRFP)/Vasile Toma, Birou Executor Judecătoresc Horațiu-Vasile Cruduleci
   (Sprawa C-205/15)
   (2015/C 245/08)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Judecătoria Sibiu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Direcția Generală Regională a Finanțelor Publice Brașov (DGRFP)

      Strona pozwana: Vasile Toma, Birou Executor Judecătoresc Horațiu-Vasile Cruduleci

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 4 ust. 3 TUE, art. 20, 21 i 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej mogą być interpretowane w ten sposób, że sprzeciwiają się przepisom takim jak art. 16 konstytucji i art. 30 OUG [nadzwyczajnego dekretu rządowego] nr 80/2013, które ustanawiają równość wobec prawa wyłącznie miedzy obywatelami będącymi osobami fizycznymi, a nie między takimi obywatelami a osobami prawnymi prawa publicznego, i które zwalniają a priori osoby prawne prawa publicznego z opłat sądowych i kaucji w ramach dostępu do wymiaru sprawiedliwości, uzależniając jednocześnie dostęp osób fizycznych do wymiaru sprawiedliwości od uiszczenia opłat sądowych/kaucji?


title: Sprawa F-60/10: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 8 lutego 2011 r. — Chiavegato przeciwko Komisji

text:
               19.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/28

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 8 lutego 2011 r. — Chiavegato przeciwko Komisji
   (Sprawa F-60/10) (1)

   2011/C 89/54
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy w następstwie zawarcia ugody.

      (1)  Dz.U. 60 z 25.9.2010, s. 28.


title: Sprawa C-149/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te ’s-Gravenhage (Niderlandy) w dniu 28 marca 2011 r. — Leno Merken BV przeciwko Hagelkruis Beheer BV

text:
               18.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/10

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te ’s-Gravenhage (Niderlandy) w dniu 28 marca 2011 r. — Leno Merken BV przeciwko Hagelkruis Beheer BV
   (Sprawa C-149/11)
   2011/C 179/18
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd krajowy

   Gerechtshof te ’s-Gravenhage

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Leno Merken BV

      Strona pozwana: Hagelkruis Beheer BV

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) należy interpretować w ten sposób, że do tego, aby wspólnotowy znak towarowy był rzeczywiście używany, wystarczy, by był on używany w jednym państwie członkowskim, jeśli — w przypadku, gdyby chodziło o krajowy znak towarowy — to używanie byłoby uznawane w danym państwie członkowskim za rzeczywiste [zob. wspólne oświadczenie nr 10 w sprawie art. 15 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (2) oraz wytycznych dotyczących postępowania w sprawie sprzeciwu przed OHIM]?

               2)

               W przypadku udzielenia na pierwsze pytanie odpowiedzi przeczącej, czy używanie wspólnotowego znaku towarowego w jednym państwie członkowskim nie może zostać w żadnym przypadku uznane za rzeczywiste używanie we Wspólnocie w rozumieniu art. 15 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009?

               3)

               Jeśli używanie wspólnotowego znaku towarowego w jednym państwie członkowskim nie może zostać w żadnym przypadku uznane za rzeczywiste używanie we Wspólnocie, jakie jeszcze kryteria należy zastosować w odniesieniu do zasięgu terytorialnego używania znaku towarowego przy ustalaniu, czy miało miejsce jego rzeczywiste używanie we Wspólnocie?

               4)

               Czy też, jeszcze inaczej, art. 15 rozporządzenia o znaku towarowym należy interpretować w ten sposób, że, aby ocenić, czy doszło do rzeczywistego używania we Wspólnocie, oceny tej należy dokonać w całkowitym oderwaniu od granic terytoriów poszczególnych państw członkowskich [i oprzeć się, przykładowo, na udziałach w rynku (produktu/geograficznym)]?

      (1)  Dz.U. L 78, s. 1

      (2)  Rozporządzenie w sprawie wspólnotowego znaku towarowego, Dz.U. 1994, L 11, s. 1


               16.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 216/8

         Skarga wniesiona w dniu 16 grudnia 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA przeciwko Islandii
   (Sprawa E-30/15)
   (2016/C 216/05)
   Skarga przeciwko Islandii została wniesiona do Trybunału EFTA w dniu 16 grudnia 2015 r. przez Urząd Nadzoru EFTA, reprezentowany przez Carstena Zatschlera, Clémence Perrin i Marlene Lie Hakkebo, działających w charakterze pełnomocników Urzędu Nadzoru EFTA, 35 Rue Belliard, 1040 Bruxelles/Brussel, BELGIQUE/BELGIË.
   Urząd Nadzoru EFTA występuje do Trybunału EFTA o:

               1)

               orzeczenie, że Islandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy aktu, o którym mowa w rozdziale XIII pkt 15q w załączniku II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym (dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/62/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. zmieniająca dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi – w zakresie zapobiegania wprowadzaniu sfałszowanych produktów leczniczych do legalnego łańcucha dystrybucji), dostosowanego do Porozumienia EOG protokołem 1 do tego porozumienia, oraz na mocy art. 7 Porozumienia, nie przyjmując w wyznaczonym terminie środków niezbędnych do wykonania przywołanego aktu lub nie powiadamiając Urzędu Nadzoru EFTA o ich przyjęciu;

               2)

               obciążenie Islandii kosztami postępowania.

      Kontekst prawny i faktyczny oraz zarzuty prawne przytoczone na poparcie skargi:

               —

               Skarga dotyczy niezastosowania się przez Islandię najpóźniej do dnia 14 marca 2015 r. do uzasadnionej opinii Urzędu Nadzoru EFTA z dnia 14 stycznia 2015 r. dotyczącej niewdrożenia przez to państwo do swojego krajowego porządku prawnego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/62/UE z dnia 8 czerwca 2011 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi – w zakresie zapobiegania wprowadzaniu sfałszowanych produktów leczniczych do legalnego łańcucha dystrybucji („akt prawny”), przywołanej w rozdziale XIII pkt 15q załącznika II do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, dostosowanej do Porozumienia protokołem 1 do tego porozumienia.

               —

               Urząd Nadzoru EFTA twierdzi, że Islandia uchybiła zobowiązaniom wynikającym z tego aktu prawnego oraz art. 7 Porozumienia EOG, nie przyjmując w przewidzianym terminie środków niezbędnych do wdrożenia aktu.


title: Sprawa C-113/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 26 lutego 2016 r. – Günther Horváth/Vas Megyei Kormányhivatal

text:
               13.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/24

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság (Węgry) w dniu 26 lutego 2016 r. – Günther Horváth/Vas Megyei Kormányhivatal
      (Sprawa C-113/16)
      (2016/C 211/30)
      Język postępowania: węgierski

         Sąd odsyłający

      Szombathelyi Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Günther Horváth

         Strona pozwana: Vas Megyei Kormányhivatal

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy przepisy państwa członkowskiego takie jak przepisy będące przedmiotem sporu w postepowaniu głównym, uzależniające utrzymanie praw użytkowania i używania ustanowionych w odniesieniu do terenów rolnych od wykazania więzi bliskiego pokrewieństwa z osobą, która ustanowiła te prawa i przewidujące, że w sytuacji gdy uprawniony z tytułu prawa użytkowania lub używania nie może dowieść więzi bliskiego pokrewieństwa, jego prawo wygasa z mocy ustawy bez jakiegokolwiek odszkodowania, stanowią ograniczenie niezgodne z art. 49 i 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej?

                  2)

                  Czy w świetle art. 49 i 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, przepisy państwa członkowskiego takie jak przepisy będące przedmiotem sporu w postepowaniu głównym, uzależniające utrzymanie praw użytkowania i używania ustanowionych w odniesieniu do terenów rolnych od wykazania więzi bliskiego pokrewieństwa z osobą, która ustanowiła te prawa i przewidujące, że w sytuacji gdy uprawniony z tytułu prawa użytkowania lub użytkowania nie może dowieść więzi bliskiego pokrewieństwa, jego prawo wygasa z mocy ustawy bez jakiegokolwiek odszkodowania, rzeczywiście mają wpływ w takim samym stopniu na obywateli danego państwa członkowskiego i obywateli pozostałych państw członkowskich?


title: Sprawa C-515/16: Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 15 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Versailles – Francja) – Enedis, SA/Axa Corporate Solutions SA, Ombrière Le Bosc SAS (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Artykuły 107 i 108 TFUE — Pomoc państwa — Pojęcie pomocy przyznawanej przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych — Energia elektryczna z promieniowania słonecznego — Obowiązek zakupu po cenie wyższej niż rynkowa — Całkowita rekompensata — Brak uprzedniego zgłoszenia)

text:
               29.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 168/19

         Postanowienie Trybunału (piąta izba) z dnia 15 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel de Versailles – Francja) – Enedis, SA/Axa Corporate Solutions SA, Ombrière Le Bosc SAS
   (Sprawa C-515/16) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Artykuły 107 i 108 TFUE - Pomoc państwa - Pojęcie pomocy przyznawanej przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych - Energia elektryczna z promieniowania słonecznego - Obowiązek zakupu po cenie wyższej niż rynkowa - Całkowita rekompensata - Brak uprzedniego zgłoszenia))
   (2017/C 168/24)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour d'appel de Versailles

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca apelację: Enedis, SA

      Druga strona postępowania: Axa Corporate Solutions SA, Ombrière Le Bosc SAS

      Sentencja

               1)

               Artykuł 107 ust. 1 TFUE należy interpretować w ten sposób, że mechanizm taki jak ten ustanowiony w rozpatrywanych w postępowaniu głównym przepisach, przewidujący obowiązek zakupu energii elektrycznej wytworzonej przez instalacje korzystające z energii słonecznej po cenie wyższej od ceny rynkowej, który jest finansowany przez odbiorców końcowych energii elektrycznej, należy uznać za pomoc przyznawaną przez państwo lub przy użyciu zasobów państwowych.

               2)

               Artykuł 108 ust. 3 TFUE należy interpretować w ten sposób, że w przypadku braku uprzedniego zgłoszenia Komisji Europejskiej stanowiącego pomoc państwa środka krajowego sądy krajowe mają obowiązek wyciagnięcia konsekwencji tej niezgodności z prawem, w szczególności w zakresie ważności aktów wykonawczych skutkujących wprowadzeniem tego środka pomocy w życie.

      (1)  Dz.U. C 475 z 19.12.2016.


title: Sprawa T-512/13 P: Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2014 r. – AN/Komisja (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Mobbing — Artykuł 22a ust. 3 regulaminu pracowniczego — Pominięcie rozstrzygnięcia — Przeinaczenie okoliczności faktycznych)

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/49

         Wyrok Sądu z dnia 12 grudnia 2014 r. – AN/Komisja
   (Sprawa T-512/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Mobbing - Artykuł 22a ust. 3 regulaminu pracowniczego - Pominięcie rozstrzygnięcia - Przeinaczenie okoliczności faktycznych))
   (2015/C 046/62)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: AN (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci É. Boigelot i R. Murru)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i C. Ehrbar, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 11 lipca 2013 r. w sprawie AN/Komisja, F-111/10, Zb.Orz.SP, EU:F:2013:114, mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) AN/Komisja, F-111/10, Zb.Orz.SP, EU:F:2013:114, zostaje uchylony w zakresie, w jakim pominięto w nim rozstrzygnięcie w przedmiocie zarzutu dotyczącego nieprawidłowości dochodzenia o sygnaturze CMS 07/041.

               2)

               W pozostałym zakresie odwołanie zostaje w części odrzucone, a w części oddalone.

               3)

               Skarga wniesiona przez AN do Sądu do spraw Służby Publicznej w sprawie F-111/10 zostaje oddalona.

               4)

               AN pokrywa własne koszy oraz połowę kosztów poniesionych przez Komisję Europejską związanych zarówno z postępowaniem przed Sądem do spraw Służby Publicznej, jak i z postępowaniem w niniejszej instancji.

               5)

               Komisja pokrywa połowę własnych kosztów związanych zarówno z postępowaniem przed Sądem do spraw Służby Publicznej, jak i z postępowaniem w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 367 z 14.12.2013.


title: Sprawa C-395/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel (Luksemburg) w dniu 27 sierpnia 2012 r. — État du Grand-duché de Luxembourg, Administration de l'enregistrement et des domaines przeciwko Edenred Luxembourg SA

text:
               24.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 366/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour d'appel (Luksemburg) w dniu 27 sierpnia 2012 r. — État du Grand-duché de Luxembourg, Administration de l'enregistrement et des domaines przeciwko Edenred Luxembourg SA
   (Sprawa C-395/12)
   2012/C 366/42
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour d'appel

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: État du Grand-duché de Luxembourg, Administration de l'enregistrement et des domaines.

      Strona pozwana: Edenred Luxembourg SA.

      Pytania prejudycjalne

   Czy usługi świadczone przez wystawcę bonów restauracyjnych w Luksemburgu na rzecz przedsiębiorców prowadzących restauracje zrzeszonych w jego sieci akceptującej te bony są zwolnione w całości lub w części z podatku VAT na podstawie postanowień art. 13 część B lit. d) pkt 3 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG (1) z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku z późn. zmianami, jeżeli wiadomo, że bon restauracyjny stanowi tytuł płatniczy jedynie za całość oraz że usługi te nie mają na celu zagwarantowania zapłaty za posiłek spożyty przez pracownika pracodawcy będącego klientem (ibid. B, d, 2), biorąc pod uwagę, że chodzi o bon restauracyjny wydany przez pracodawcę na rzecz jego pracowników w ramach uregulowania krajowego opisanego powyżej, oraz to, że zrzeszenie w sieci bonów restauracyjnych umożliwia korzystanie z klienteli składającej się z pracowników pracodawców będących klientami wystawcy bonów restauracyjnych, jak również i to, iż przejmuje on koszty postępowania związanego z bonami restauracyjnymi

      (1)  Dz.U. 145, s. 1.


title: Sprawa C-110/09: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 23 marca 2009 r. — Inter-Environnement Wallonie ASBL przeciwko Région wallonne

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d'État (Belgia) w dniu 23 marca 2009 r. — Inter-Environnement Wallonie ASBL przeciwko Région wallonne
   (Sprawa C-110/09)
   2009/C 129/15
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Inter-Environnement Wallonie ASBL

      Strona pozwana: Région wallonne

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy program zarządzania azotem dotyczący wyznaczonych stref zagrożenia, którego sporządzenie przewiduje art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 91/676 z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego (1), jest planem czy programem w rozumieniu art. 3 ust. 2 dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (2), który jest sporządzany na potrzeby sektora rolnictwa, leśnictwa, rybołówstwa, sektora energetycznego, sektora przemysłu, transportu, gospodarki odpadami, gospodarki wodnej, telekomunikacji, turystyki, inwestycji na terenach wiejskich i miejski, projektów dotyczących wykorzystania gruntów oraz czy program ten określa ramy zezwolenia na realizację projektów wymienionych w załącznikach I i II dyrektywy 85/377/EWG (3) w przyszłości?

               2)

               Czy program zarządzania azotem dotyczący wyznaczonych stref zagrożenia, którego sporządzenie przewiduje art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 91/676 z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego, jest planem czy programem w rozumieniu art. 3 ust. 2 dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko w odniesieniu, do którego, zważając na jego możliwy wpływ na te tereny, wymagana jest ocena zgodnie z art. 6 i 7 dyrektywy 92/43/EWG (4), w szczególności w sytuacji, gdy sporny program zarządzania azotem ma zastosowanie do wszystkich wyznaczonych stref zagrożenia w regionie Walonii?

               3)

               Czy program zarządzania azotem obejmujący wyznaczone strefy zagrożenia, którego sporządzenie przewiduje art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 91/676 z dnia 12 grudnia 1991 r., dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego, jest planem lub programem innym niż przewidziane art. 3 ust. 2 dyrektywy, który definiuje ramy zezwolenia na realizację projektów w przyszłości, dla których państwa członkowie winny określić, zgodnie z art. 3 ust. 4, że mogą one mieć znaczący wpływ na środowisko zgodnie z art. 3 ust. 5?

      (1)  Dz.U. L 375, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 197, s. 30.

      (3)  Dyrektywa Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne 85/337/EWG (Dz.U. L 175, s. 40).

      (4)  Dyrektywa Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. L 2003, s. 7)


title: Sprawa C-162/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundeskommunikationssenat — Austria) — Publikumsrat des Österreichischen Rundfunks przeciwko Österreichischer Rundfunk

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/30

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 26 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundeskommunikationssenat — Austria) — Publikumsrat des Österreichischen Rundfunks przeciwko Österreichischer Rundfunk
   (Sprawa C-162/11) (1)

   2011/C 311/50
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 179 z 18.6.2011.


title: Sprawa T-374/06: Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2006 r. — Rath przeciwko OHIM — Grandel (Epican)

text:
               24.2.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 42/26

         Skarga wniesiona w dniu 13 grudnia 2006 r. — Rath przeciwko OHIM — Grandel (Epican)
   (Sprawa T-374/06)
   (2007/C 42/46)
   Język skargi: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Matthias Rath (Kapstadt, Południowa Afryka) (przedstawiciele: adwokaci S. Ziegler, C. Kleiner i F. Dehn)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Dr. Grandel GmbH
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 5 października 2006 r. w zakresie, w jakim zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nie zostało dopuszczone do rejestracji dla towarów z klasy 5 „suplementy żywnościowe do celów niemedycznych, składające się głównie z witamin, aminokwasów, minerałów i mikroelementów, produkty dietetyczne do celów niemedycznych, a mianowicie aminokwasy i mikroelementy; wszystkie powyżej wymienione towary nieprzeznaczone do użytku przy leczeniu epilepsji”;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżący

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „Epican” dla towarów z klas 5, 30 i 32 (zgłoszenie nr 2 524 510)

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Dr. Grandel GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny znak towarowy „EPIGRAN” pierwotnie zarejestrowany dla towarów z klas 1, 3 i 5, a następnie jedynie dla towarów z klasy 3 (wspólnotowy znak towarowy nr 560 292), przy czym sprzeciw odnosił się jedynie do rejestracji w klasie 5.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu i częściowe odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: Zaskarżona decyzja narusza art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1), ponieważ w odniesieniu do pozostających w konflikcie znaków towarowych nie istnieje jakiekolwiek prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994, L 11, str. 1).


title: Sprawa T-20/15: Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2015 r. – Henkell & Co. Sektkellerei/OHIM – Ciacci Piccolomini d’Aragona di Bianchini (PICCOLOMINI)

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/34

         Skarga wniesiona w dniu 14 stycznia 2015 r. – Henkell & Co. Sektkellerei/OHIM – Ciacci Piccolomini d’Aragona di Bianchini (PICCOLOMINI)
   (Sprawa T-20/15)
   (2015/C 089/41)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Henkell & Co. Sektkellerei KG (Wiesbaden, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat J. Flick)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ciacci Piccolomini d’Aragona di Bianchini Società Agricola (Mediolan, Włochy)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający: Ciacci Piccolomini d’Aragona di Bianchini Società Agricola

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny wspólnotowy znak towarowy „PICCOLOMINI” – zgłoszenie nr 10 564 573

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 31 października 2014 r. w sprawie R 2265/2013-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM oraz Ciacci Piccolomini d’Aragona di Bianchini Società Agricola kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 42 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-59/14: Wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2015 r. – Blackrock/OHIM (INVESTING FOR A NEW WORLD) [Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego INVESTING FOR A NEW WORLD — Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               16.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 89/23

         Wyrok Sądu z dnia 29 stycznia 2015 r. – Blackrock/OHIM (INVESTING FOR A NEW WORLD)
   (Sprawa T-59/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego INVESTING FOR A NEW WORLD - Znak towarowy tworzony przez slogan reklamowy - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 089/27)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Blackrock, Inc. (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: S. Malynicz, barrister, K. Gilbert i M. Blair, solicitors)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHM z dnia 31 października 2013 r. (sprawa R 573/2013-1), dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego INVESTING FOR A NEW WORLD jako wspólnotowego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Blackrock, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 129 z 28.4.2014.