title: Sprawa T-430/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 kwietnia 2009 r. — Bodegas Montebello przeciwko OHIM — Montebello (MONTEBELLO RHUM AGRICOLE) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MONTEBELLO RHUM AGRICOLE — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy MONTEBELLO — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak podobieństwa towarów — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/39

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 29 kwietnia 2009 r. — Bodegas Montebello przeciwko OHIM — Montebello (MONTEBELLO RHUM AGRICOLE)
   (Sprawa T-430/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego MONTEBELLO RHUM AGRICOLE - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy MONTEBELLO - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak podobieństwa towarów - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   2009/C 141/79
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Bodegas Montebello, SA (Montilla, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci T. Andrade Boué, I. Lehmann Novo i A. Hernández Lehmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: P. López Fernández de Corres i J. Crespo Carrillo, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Montebello SARL (Petit-Bourg, Francja) (przedstawiciel: adwokat G.G. Lamoureux)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 7 września 2007 r. (sprawa R 223/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Bodegas Montebello, SA a Montebello SARL.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bodegas Montebello, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 22 z 26.1.2008.


title: Sprawa C-140/05: Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Zoll-Senat 3 (K) des Unabhängigen Finanzsenates z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie Amalia Valesko przeciwko Zollamt Klagenfurt

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia prejudycjalnego złożony postanowieniem Zoll-Senat 3 (K) des Unabhängigen Finanzsenates z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie Amalia Valesko przeciwko Zollamt Klagenfurt
   (Sprawa C-140/05)
   (2005/C 143/32)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 25 marca 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Zoll-Senat 3 (K) des Unabhängigen Finanzsenates z dnia 17 marca 2005 r. w sprawie Amalia Valesko przeciwko Zollamt Klagenfurt.
   Zoll-Senat 3 (K) des Unabhängigen Finanzsenates zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1)

               Czy postanowienia zawarte w aktach dotyczących warunków przystąpienia Republiki Słowenii do Unii Europejskiej, ZAŁĄCZNIK XIII — Lista na podstawie art. 24 Aktu Przystąpienia: Słowenia, pkt 6 Podatki, podpunkt 2 (
                     Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej z 23.9.2003, L 236), zgodnie z którymi bez uszczerbku dla art. 8 dyrektywy Rady 92/12/EWG w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania i po poinformowaniu Komisji Państwa Członkowskie, tak długo jak obowiązuje wspomniane uregulowanie wyjątkowe, mogą „utrzymać” w odniesieniu do papierosów przywożonych na ich terytorium ze Słowenii bez opłacania dodatkowych podatków akcyzowych takie same ograniczenia ilościowe jak w odniesieniu do papierosów, które wwożone są z krajów trzecich, należy interpretować w odniesieniu do terminu technicznego „utrzymać” w ten sposób, że te postanowienia traktatowe dopuszczają ograniczenia ilościowe, które w Państwie Członkowskim do momentu przystąpienia Republiki Słowenii obowiązywały między innymi w odniesieniu do Republiki Słowenii jako kraju trzeciego?

               2)

               W przypadku gdyby jednak Trybunał uznał, że przedmiotowych postanowień traktatowych nie należy interpretować w ten sposób, że dopuszczają one ograniczenia ilościowe, które obowiązywały w Państwie Członkowskim do momentu przystąpienia Republiki Słowenii między innymi w odniesieniu do Republiki Słowenii jako kraju trzeciego, stawia się pytanie:
               Czy art. 23, 25 i 26 Traktatu WE należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie Państwa Członkowskiego, zgodnie z którym zwolnienie z podatku akcyzowego wyrobów tytoniowych, wwożonych w osobistym bagażu podróżujących, którzy mają swoje zwykłe miejsce zamieszkania na obszarze podatkowym tego Państwa Członkowskiego i którzy wjeżdżają przez granicę lądową lub granicę na wodach śródlądowych bezpośrednio na obszar podatkowy tego Państwa Członkowskiego, ograniczone jest do 25 sztuk papierosów przy wjeździe z określonych innych Państw Członkowskich, nie jest sprzeczne z zasadami swobodnego przepływu towarów, jeżeli tego rodzaju ograniczenie ilościowe istnieje wyłącznie w odniesieniu do obszaru wolnocłowego tylko jednego kraju trzeciego (Szwajcarii), a jednocześnie dozwolone jest wwożenie do tego Państwa Członkowskiego ze wszystkich innych krajów trzecich 200 sztuk papierosów objętych zwolnieniem z podatku akcyzowego?


title: Sprawa T-186/11: Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2013 r. — Schőnberger przeciwko Parlamentowi (Skarga o stwierdzenie nieważności — Prawo do składania petycji — Petycja złożona do Parlamentu Europejskiego — Petycja uznana za dopuszczalną — Decyzja zamykająca procedurę rozpatrywania petycji — Akt niezaskarżalny — Niedopuszczalność)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/33

         Wyrok Sądu z dnia 7 marca 2013 r. — Schőnberger przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-186/11) (1)

   (Skarga o stwierdzenie nieważności - Prawo do składania petycji - Petycja złożona do Parlamentu Europejskiego - Petycja uznana za dopuszczalną - Decyzja zamykająca procedurę rozpatrywania petycji - Akt niezaskarżalny - Niedopuszczalność)
   2013/C 114/52
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Peter Schőnberger (Luksemburg, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat O. Mader)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Waldherr i U. Rősslein, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji ds. Petycji Parlamentu Europejskiego z dnia 25 stycznia 2011 r. w sprawie rozpatrzenia petycji, uznanej za dopuszczalną, złożonej przez skarżącego w dniu 2 października 2010 r. (petycja nr 1188/2010).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Peter Schőnberger pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Parlament Europejski.

      (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.


title: Sprawa C-221/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Stuttgart — Niemcy) — Krystyna Zablocka-Weyhermüller przeciwko Land Baden-Württemberg (Świadczenia dla pozostałych przy życiu małżonków ofiar działań wojennych — Wymóg posiadania miejsca zamieszkania na terytorium danego państwa — Artykuł 18 ust. 1 WE)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 4 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sozialgericht Stuttgart — Niemcy) — Krystyna Zablocka-Weyhermüller przeciwko Land Baden-Württemberg
   (Sprawa C-221/07) (1)

   (Świadczenia dla pozostałych przy życiu małżonków ofiar działań wojennych - Wymóg posiadania miejsca zamieszkania na terytorium danego państwa - Artykuł 18 ust. 1 WE)
   (2009/C 19/04)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Sozialgericht Stuttgart
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Krystyna Zablocka-Weyhermüller

      Strona pozwana: Land Baden-Württemberg
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Sozialgericht Stuttgart — Zgodność z prawem wspólnotowym przepisów krajowych ograniczających możliwość przenoszenia świadczeń przyznawanych pozostałym przy życiu małżonkom ofiar działań wojennych (Hinterbliebenenversorgung)
   Sentencja
   Wykładni art. 18 ust. 1 WE należy dokonać w ten sposób, że stanowi on przeszkodę dla ustawodawstwa państwa członkowskiego, na podstawie którego państwo to odmawia wypłaty pewnych świadczeń przyznawanych pozostałym przy życiu małżonkom ofiar działań wojennych z tego tylko powodu, że zamieszkują oni na terytorium pewnych określonych państw członkowskich.

      (1)  Dz.U. C 183 z 4.8.2007.


title: Sprawa C-674/13: Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec.

text:
               15.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/26

         Skarga wniesiona w dniu 17 grudnia 2013 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Federalnej Niemiec.
   (Sprawa C-674/13)
   2014/C 45/44
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: T. Maxian Rusche, R. Sauer, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 288 TFUE, art. 108 ust. 2 TFUE, zasady skuteczności, art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (1) oraz z art. 1, art. 4, art. 5 i art. 6 decyzji Komisji 2012/636/UE z dnia 25 stycznia 2012 r. w sprawie środka C-36/07 (ex NN 25/07) wdrożonego przez Niemcy na rzecz Deutsche Post AG (2) w związku z brakiem przyjęcia wszelkich wymaganych środków celem natychmiastowego i rzeczywistego wykonania decyzji Komisji poprzez całkowite odzyskanie udzielonej pomocy niezgodnej z rynkiem wewnętrznym i przekształcenie przepisów dotyczących pomocy ze skutkiem na przyszłość,

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Republika Federalna Niemiec uchybiła zobowiązaniom wynikającym z art. 288 TFUE, art. 108 ust. 2 TFUE, zasady skuteczności, art. 14 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE oraz z art. 1, art. 4, art. 5 i art. 6 decyzji Komisji 2012/636/UE z dnia 25 stycznia 2012 r. w sprawie środka C-36/07 (ex NN 25/07) wdrożonego przez Niemcy na rzecz Deutsche Post AG w związku z brakiem przyjęcia wszelkich wymaganych środków celem natychmiastowego i rzeczywistego wykonania decyzji Komisji poprzez całkowite odzyskanie udzielonej pomocy niezgodnej z rynkiem wewnętrznym i przekształcenie przepisów dotyczących pomocy ze skutkiem na przyszłość.
   Niemcy nie zgadzają się na pobranie danych w ramach wykonania decyzji 2012/636/UE celem odgraniczenia istotnego rynku usług doręczania paczek w okresie 2003 r. — 2012 r. (dla celów odzyskania pomocy) oraz po 2012 r. W ten sposób Niemcy uniemożliwiają wykonanie decyzji 2012/636/UE. W decyzji tej decydujące są bowiem nieregulowane usługi pocztowe w odniesieniu zarówno do odzyskania bezprawnie udzielonych w przeszłości pomocy niezgodnych z rynkiem wewnętrznym, jak również w odniesieniu do zniesienia/przekształcenia subwencji emerytalnych w przyszłości. Aby jednak można było stwierdzić, jakie to są usługi pocztowe analiza istotnego rynku usług doręczania paczek stanowi conditio sine qua non.
   Odmowa wykonania owej analizy uniemożliwia Niemcom dokonanie natychmiastowego i rzeczywistego odzyskania w pełni udzielonej pomocy niezgodnej z rynkiem wewnętrznym i przekształcenie przepisów dotyczących pomocy ze skutkiem na przyszłość.
   Pomocniczo, gdyby prawidłowe okazało się stanowisko Niemiec, wedle którego przy transpozycji decyzji 2012/636/UE Niemcy były uprawnione do skorzystania z prawomocnych decyzji i postanowień właściwych organów, quod non, Niemcy powinny były przyjąć jako punkt wyjścia samodzielny rynek usług doręczania paczek „B2B”. Pomiędzy Niemcami i Komisją istnieje zgodność co do tego, że Deutsche Post AG nie posiadała pozycji dominującej na tego rodzaju samodzielnym rynku doręczania paczek „B2B” w żadnym momencie od roku 2003. Rynek doręczania paczek „B2B” należy zatem do nieregulowanych usług pocztowych.
   Zarówno przy obliczaniu kwoty pomocy podlegającej odzyskaniu za okres 2003 r. -2012 r., jak również przy przekształcaniu przepisów w sprawie pomocy ze skutkiem na przyszłość Niemcy powinny były zakwalifikować jako niezgodne z wspólnym rynkiem subwencje emerytalne dla tych urzędników, którzy są przyporządkowani do usług doręczania paczek „B2B”. Niemcy powinny były odzyskać owe pomoce za okres przeszły i znieść je ze skutkami na przyszłość.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE, Dz.U. L 83, s.1.

      (2)  Notyfikowana jako dokument nr C(2012) 184, Dz.U. L 289, s. 1.


title: Sprawa C-141/15: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 marca 2017 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Rennes – Francja) – Doux SA, en redressement/Etablissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer) [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (WE) nr 543/2008 — Artykuł 15 ust. 1 — Artykuł 16 — Kurczaki mrożone i głęboko mrożone — Maksymalna zawartość wody — Nieaktualny charakter tej normy — Praktyczne środki kontroli — Analizy kontrolne — Rozporządzenie nr 612/2009 — Artykuł 28 — Refundacje wywozowe do produktów rolnych — Warunki przyznania — Należyta i uczciwa jakość produktów przyjęta w obrocie — Produkty wprowadzane do obrotu na normalnych warunkach]

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/2

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 9 marca 2017 r. – (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal administratif de Rennes – Francja) – Doux SA, en redressement/Etablissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer)
   (Sprawa C-141/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (WE) nr 543/2008 - Artykuł 15 ust. 1 - Artykuł 16 - Kurczaki mrożone i głęboko mrożone - Maksymalna zawartość wody - Nieaktualny charakter tej normy - Praktyczne środki kontroli - Analizy kontrolne - Rozporządzenie nr 612/2009 - Artykuł 28 - Refundacje wywozowe do produktów rolnych - Warunki przyznania - Należyta i uczciwa jakość produktów przyjęta w obrocie - Produkty wprowadzane do obrotu na normalnych warunkach])
   (2017/C 144/02)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Tribunal administratif de Rennes

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Doux SA, w postępowaniu naprawczym,

      Strona pozwana: Etablissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer)

      Sentencja

               1)

               Analiza pytania trzeciego nie wykazała istnienia żadnych okoliczności, które mogłyby wpłynąć na ważność zdefiniowanych w art. 15 ust. 1 i w załącznikach VI i VII do rozporządzenia Komisji (WE) nr 543/2008 z dnia 16 czerwca 2008 r. wprowadzającego szczegółowe przepisy wykonawcze do rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w sprawie niektórych norm handlowych w odniesieniu do mięsa drobiowego, zmienionego rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 1239/2012 z dnia 19 grudnia 2012 r., norm zawartości wody w mięsie mrożonych kurczaków.

               2)

               Wykładni art. 28 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 612/2009 z dnia 7 lipca 2009 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych, zmienionego rozporządzeniem Komisji (UE) nr 173/2011 z dnia 23 lutego 2011 r., należy dokonywać w taki sposób, że kurczaki mrożone i głęboko mrożone, w których zawartość wody przekracza dopuszczalne normy określone rozporządzeniem nr 543/2008, zmienionym rozporządzeniem wykonawczym nr 1239/2012, nie mogą być wprowadzane do obrotu na normalnych warunkach na terytorium Unii Europejskiej i nie spełniają wymogu należytej i uczciwej jakości przyjętej w obrocie, nawet jeśli posiadają świadectwo jakości wydane przez właściwy organ.

               3)

               Załączniki VI i VII do rozporządzenia nr 543/2008, zmienione rozporządzeniem wykonawczym nr 1239/2012, są wystarczająco precyzyjne, by mogły być podstawą przeprowadzania kontroli kurczaków mrożonych i głęboko mrożonych przeznaczonych do wywozu z prawem do refundacji wywozowej; okoliczność, że państwo członkowskie nie ustanowiło praktycznych środków kontroli, których przyjęcie zostało przewidziane w art. 18 ust. 2 wspomnianego rozporządzenia, nie czyni tych kontroli bezskutecznymi wobec danych przedsiębiorstw.

               4)

               Eksporter kurczaków mrożonych i głęboko mrożonych, zgodnie z art. 118 ust. 2 i art. 119 ust. 1 akapit drugi rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 450/2008 z dnia 23 kwietnia 2008 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny (zmodernizowany kodeks celny), po pierwsze, może być obecny lub reprezentowany przy rewizji towarów oraz przy pobieraniu próbek, a po drugie, może wystąpić z wnioskiem o dodatkową rewizję lub pobranie próbek, jeżeli uzna, że wyniki uzyskane przez właściwe organy nie są reprezentatywne.

      (1)  Dz.U. C 190 z 8.6.2015.


title: Sprawa F-98/15: Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2015 r. – ZZ/Parlament

text:
               7.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 294/86

         Skarga wniesiona w dniu 3 lipca 2015 r. – ZZ/Parlament
   (Sprawa F-98/15)
   (2015/C 294/105)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci L. Levi i A. Tymen)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 18 lipca 2014 r. zatwierdzającej stronę skarżącą na stanowisku kierownika wydziału w zakresie, w jakim decyzja ta nie przewiduje uznania z mocą wsteczną statusu kierownika wydziału i udzielenia z mocą wsteczną podwyżki wynagrodzenia podstawowego związanej z jej stanowiskiem (dodatku dla kadry zarządzającej) oraz żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia za podnoszone przez stronę skarżącą, odpowiednio, szkodę i krzywdę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji z dnia 18 lipca 2014 r. w zakresie, w jakim przewidziane jest, że podwyżka wynagrodzenia podstawowego związana z powołaniem strony skarżącej na stanowisko kierownika wydziału nastąpi dopiero po upływie dziewięciu miesięcy;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 20 marca 2015 r. oddalającej zażalenie strony skarżącej wniesione w dniu 29 sierpnia 2014 r.;

               —

               naprawienie poniesionych przez stronę skarżącą szkód materialnych i finansowych;

               —

               w każdym razie, obciążenie Parlamentu Europejskiego wszystkimi kosztami postępowania.


title: Sprawa C-245/07: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/17

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-245/07)
   (2007/C 155/33)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: G. Braun, P. Dejmek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Federalna Niemiec
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/50/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. zmieniającej dyrektywę Rady 96/48/WE (2) w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei dużych prędkości i dyrektywę 2001/16/WE (3) Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie interoperacyjności transeuropejskiego systemu kolei konwencjonalnej lub w każdym razie nie powiadamiając o ich przyjęciu Komisji Republika Federalna Niemiec uchybiła swoim zobowiązaniom, ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na dokonanie dyspozycji dyrektywy 2004/50/WE upłynął w dniu 30 kwietnia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 164, str. 114.

      (2)  Dz.U. L 235, str. 6.

      (3)  Dz.U. L 110, str. 1.


title: Sprawa C-186/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 20 kwietnia 2011 r. — Stanleybet International LTD, William Hill Organization Ltd i William Hill Plc przeciwko Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon i Ypourgos Politismou

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Symvoulio tis Epikrateias (Grecja) w dniu 20 kwietnia 2011 r. — Stanleybet International LTD, William Hill Organization Ltd i William Hill Plc przeciwko Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon i Ypourgos Politismou
   (Sprawa C-186/11)
   2011/C 186/26
   Język postępowania: grecki

      Sąd krajowy

   Symvoulio tis Epikrateias

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Stanleybet International LTD, William Hill Organization Ltd i William Hill Plc

      Strona pozwana: Ypourgos Oikonomias kai Oikonomikon i Ypourgos Politismou

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy krajowe które w celu ograniczenia oferty gier losowych przyznają wyłączne prawo prowadzenia, zarządzania, organizowania i zapewniania funkcjonowania gier losowych jednemu przedsiębiorstwu mającemu formę spółki akcyjnej i notowanemu na giełdzie papierów wartościowych są zgodne z art. 43 i 49 traktatu WE jeżeli ponadto przedsiębiorstwo to reklamuje organizowane przez nie gry losowe, rozszerza działalność na inne państwa, gracze mają swobodę uczestniczenia a maksymalna kwota zakładu i wygranej jest określana w odniesieniu do kuponu a nie w odniesieniu do gracza?

               2)

               W wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie, czy z art. 43 i 49 traktat WE zgodne są przepisy krajowe mające same w sobie na celu zwalczanie przestępczości poprzez kontrolę przedsiębiorstw działających w omawianym sektorze w sposób zapewniający, iż działalność taka jest prowadzona jedynie w obszarach podlegających kontroli, które przyznają wyłączne prawo prowadzenia, zarządzania, organizowania i zapewniania funkcjonowania gier losowych jednemu przedsiębiorstwu również w sytuacji gdy równoległym skutkiem przyznania tego prawa jest nieograniczone powiększanie się oferty; czy też konieczne jest w każdym razie — i aby ograniczenie takie było uważane za odpowiednie do osiągnięcia celu zwalczania przestępczości — by powiększanie się oferty było kontrolowane czyli by utrzymywało się w ramach niezbędnych dla realizacji tego celu i nie wykraczało poza te ramy. W wypadku gdyby wspomniane powiększanie się powinno być kontrolowane czy można uważać, iż jest ono kontrolowane gdy w sektorze tym wyłączne prawo zostaje przyznane podmiotowi mającemu cechy opisane w pierwszym pytaniu prejudycjalnym. Wreszcie w wypadku gdyby uznano, iż przyznanie wyłącznego prawa, o którym mowa prowadzi do kontrolowanego powiększania się oferty gier losowych czy przyznanie go jednemu przedsiębiorstwu wykracza poza to co niezbędne w znaczeniu takim, iż ten sam cel może zostać skutecznie zrealizowany również przez przyznanie takiego prawa więcej niż jednemu przedsiębiorstwu?

               3)

               Jeżeli w odniesieniu do dwóch powyższych pytań prejudycjalnych uznane zostanie iż przyznanie na mocy omawianych przepisów krajowych wyłącznego prawa prowadzenia, zarządzania, organizowania i zapewniania funkcjonowania gier losowych nie jest zgodne z art. 43 i 49 traktatu WE: a) czy, zgodnie ze wspomnianymi postanowieniami traktatu WE dopuszczalne jest aby w przejściowym okresie potrzebnym na przyjęcie przepisów zgodnych z traktatem WE organy krajowe nie rozpatrywały wniosków dotyczących rozpoczęcia takiej działalności złożonych przez podmioty mające siedzibę w innych państwach członkowskich; b) w wypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej, na podstawie jakich kryteriów określona powinna być długość okresu przejściowego; c) jeżeli okres przejściowy nie jest dopuszczalny, na podstawie jakich kryteriów organy krajowe powinny oceniać omawiane wnioski?


title: Sprawa C-484/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto (Portugalia) w dniu 30 listopada 2009 r. — Manuel Carvalho Ferreira Santos przeciwko Companhia Europeia de Seguros, S.A.

text:
               13.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/20

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação do Porto (Portugalia) w dniu 30 listopada 2009 r. — Manuel Carvalho Ferreira Santos przeciwko Companhia Europeia de Seguros, S.A.
   (Sprawa C-484/08)
   2010/C 37/21
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Tribunal da Relação do Porto

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Manuel Carvalho Ferreira Santos

      Strona pozwana: Companhia Europeia de Seguros, S.A..

      Pytania prejudycjalne

   W razie zderzenia pojazdów, jeżeli wypadek, w wyniku którego szkodę na osobie i szkodę materialną poniósł jeden z kierujących (poszkodowany, który domaga się odszkodowania), nie może zostać przypisany żadnemu z kierujących na zasadzie winy, czy jest sprzeczna z prawem wspólnotowym, tj. art. 3 ust. 1 dyrektywy 72/166/EWG (1), art. 2 ust. 1 dyrektywy 84/5/EWG (2) oraz art. 1 dyrektywy 90/232/EWG (3) w świetle ich wykładni dokonanej przez Trybunał Sprawiedliwości, możliwość rozłożenia odpowiedzialności na zasadzie ryzyka (art. 506 § 1 i 2 kodeksu cywilnego), które to rozłożenie ma bezpośredni wpływ na wysokość odszkodowania, jakie powinno zostać przyznane poszkodowanemu za szkodę majątkową i niemajątkową wynikającą z doznanych obrażeń ciała (skoro takie rozłożenie odpowiedzialności na zasadzie ryzyka oznacza proporcjonalne obniżenie kwoty odszkodowania)?

      (1)  Dyrektywa Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. L 103, str. 1)

      (2)  Druga Dyrektywa Rady 84/5/EWG z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych (Dz.U. L 8, str. 17)

      (3)  Trzecia Dyrektywa Rady 90/232/EWG z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 129, str. 33)


title: Sprawa T-362/16: Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2016 r. – Tillotts Pharma/EUIPO – Ferring (XENASA)

text:
               29.8.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/32

         Skarga wniesiona w dniu 19 czerwca 2016 r. – Tillotts Pharma/EUIPO – Ferring (XENASA)
   (Sprawa T-362/16)
   (2016/C 314/44)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tillotts Pharma AG (Rheinfelden, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokat M. Douglas)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Ferring BV (Hoofddorp, Niderlandy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „XENASA” – zgłoszenie nr 11 920 055

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 kwietnia 2016 r. w sprawie R 3264/2014-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-16/17: Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2017 r. – APF/Parlament

text:
               27.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/43

         Skarga wniesiona w dniu 13 stycznia 2017 r. – APF/Parlament
   (Sprawa T-16/17)
   (2017/C 063/56)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Alliance for Peace and Freedom (APF) (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: adwokat P. Richter)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. I.4.1. decyzji strony pozwanej z dnia 12 grudnia 2016 r. (nr FINS-2017-15) dotyczącej zmniejszenia kwoty płatności zaliczkowych do 33 % ustalonej kwoty maksymalnej oraz nakazu ustanowienia zabezpieczenia;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty, które są zasadniczo identyczne z zarzutami podniesionymi w sprawie T-13/17, Europa Terra Nostra/Parlament, lub podobne do nich.


title: Sprawa C-496/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/23

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 stycznia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-496/06) (1)

   (2008/C 79/41)

      Język postępowania: niemiecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 326 z 30.12.2006.


title: Sprawa T-197/14: Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2014 r. – La Zaragozana przeciwko OHIM – Charles Cooper (GREEN'S)

text:
               21.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/19

         Skarga wniesiona w dniu 20 marca 2014 r. – La Zaragozana przeciwko OHIM – Charles Cooper (GREEN'S)
   (Sprawa T-197/14)
   2014/C 235/25
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: La Zaragozana, SA (Saragossa, Hiszpania) (przedstawiciel: L. Broschat García, prawnik)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Charles Cooper Ltd (Leeds, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 21 stycznia 2014 r. w sprawie R 1284/2012-5.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Charles Cooper Ltd

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy zawierający element słowny „GREEN’S” dla towarów z klasy 32 – zgłoszenie nr 8 1 89  813

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny krajowy znak towarowy „AMBAR-GREEN”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Uchylenie decyzji Wydziału Sprzeciwów

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-245/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 stycznia 2008 r. — Komisja przeciwko Lior i in. (Klauzula arbitrażowa — Kompetencja Sądu — Skarga przeciwko europejskiemu ugrupowaniu reprezentującemu interesy ekonomiczne, jego członkom i byłym członkom — Częściowa niewłaściwość)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/39

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 stycznia 2008 r. — Komisja przeciwko Lior i in.
   (Sprawa T-245/04) (1)

   (Klauzula arbitrażowa - Kompetencja Sądu - Skarga przeciwko europejskiemu ugrupowaniu reprezentującemu interesy ekonomiczne, jego członkom i byłym członkom - Częściowa niewłaściwość)
   (2008/C 64/63)
   Język postępowania: francuski i grecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: początkowo H. Støvlbæk, pełnomocnik, wspierany przez M. Bra, adwokata, następnie H. Støvlbæk i M. Konstantinidis, pełnomocnicy, wspierani przez B. Wägenbaura, adwokata)

      Strona pozwana: Lior GEIE i in. (Bruksela, Belgia); Lior International NV (Hoeilaart, Belgia); Deira SA (Hoeilaart); Eutec Srl (Forli, Włochy); Mindshare Bvba (Sint-Martens-Latem, Belgia); Società politecnica italiana ricerche e progetti Srl (Città di Castello, Włochy); RPA SpA (Pérouse, Włochy); Carmen eV (Straubing, Niemcy) (przedstawiciel: V. Marien, adwokat); University College Dublin — Energy Research Group (Dublin, Irlandia) (przedstawiciele: F. Herbert i L. Demeyere, adwokaci); Beneport SA (Bruksela); Europe Information Service SA (Bruksela); Managium Sprl (Bruksela) (przedstawiciel: J.-P. Brusseleers, adwokat); i Aris Hellas EPE (Kifissia, Grecja) (przedstawiciel: K. Sakellariadis, adwokat)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na podstawie art. 238 WE, mająca za przedmiot uzyskanie solidarnego zobowiązania strony pozwanej do zwrotu zaliczek wypłaconych przez Komisję w ramach wykonania sześciu umów zawartych w ramach programu Thermie i jednej umowy zwartej w ramach programu Altener II.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna w zakresie, w jakim jest skierowana przeciwko Deira SA, Eutec Srl, Mindshare BVBA, Società politecnica italiana ricerche e progetti Srl, RPA Spa, Carmen eV, l'University College Dublin — Energy Research Group, Beneport SA, Europe Information Service SA, Managium SPRL i Aris Hellas Ele.

               2)

               Komisja ponosi własne koszty związane z wytoczeniem skargi przeciwko Deira, Eutec, Mindshare, Società politecnica italiana ricerche e progetti, RPA, Carmen, l'University College Dublin — Energy Research Group, Beneport, Europe Information Service, Managium et Aris Hellas ainsi que ceux de Deira, d'Eutec, de Mindshare, de Società politecnica italiana ricerche e progetti, de RPA, de Carmen, de l'University College Dublin — Energy Research Group, de Beneport, d'Europe Information Service i de Managium.

               3)

               Aris Hellas ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 213 z 6.9.2003 (uprzednio sprawa C-280/03).


title: Sprawa C-587/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 27 września 2012 r. w sprawie T-257/10 Włochy przeciwko Komisji, wniesione w dniu 13 grudnia 2012 r. przez Republikę Włoską

text:
               2.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/11

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 27 września 2012 r. w sprawie T-257/10 Włochy przeciwko Komisji, wniesione w dniu 13 grudnia 2012 r. przez Republikę Włoską
   (Sprawa C-587/12 P)
   2013/C 63/18
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri i P. Gentili, avvocati dello Stato)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku z dnia 27 września 2012 r., notyfikowanego w dniu 3 października 2012 r., wydanego przez Sąd w sprawie T-257/10 Republika Włoska przeciwko Komisji, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 264 TFUE, nieważności decyzji Komisji 2010 C(2010) 1711 wersja ostateczna z dnia 24 marca 2010 r. w sprawie pomocy państwa C 4/2003 (ex NN 102/2002), notyfikowanej pismem z dnia 25 marca 2010 r., nr SG Greffe (2010) D/4224, i w konsekwencji stwierdzenie nieważności tej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie odwołania Republika Włoska podnosi cztery zarzuty.
   Po pierwsze, podnosi ona naruszenie art. 108 ust. 2 i 3 TFUE oraz art. 4, 6, 7, 10, 13 i 20 rozporządzenia (WE) nr 659/99 (1). Zdaniem tego państwa członkowskiego Sąd popełnił błąd, stwierdzając, że w niniejszym przypadku Komisja mogła wydać nowa decyzję bez otwarcia nowego postępowania dochodzeniowego opartego na kontradyktoryjności przy udziale Republiki Włoskiej i innych zainteresowanych podmiotów.
   Po drugie, Republika Włoska podnosi naruszenie art. 296 ust. 2 TFUE i zasady powagi rzeczy osądzonej. Zdaniem tego państwa członkowskiego Sąd powinien był stwierdzić nieważność nowej decyzji Komisji, ponieważ został w niej powtórzona ta sama, błędna analiza, która była podstawą pierwszej decyzji.
   W trzeciej kolejności wnosząca odwołanie podnosi naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE i art. 1 ust. 1 lit. d) oraz art. 2 rozporządzenia (WE) nr 1998/2006 (2). Zdaniem wnoszącej odwołanie Sąd popełnił błąd, stwierdzając, że sporne środki nie zaliczają się do środków, które na podstawie tego rozporządzenia nie stanowią pomocy państwa.
   Po czwarte, zdaniem wnoszącej odwołanie zaskarżony wyrok jest niezgodny z art. 14 rozporządzenia (WE) nr 659/99 i zasadą proporcjonalności, ponieważ Sąd niesłusznie pominął okoliczność, że decyzja Komisji nakazuje odzyskanie korzyści, której w rzeczywistości przedsiębiorstwo nie otrzymało.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1).

      (2)  Rorzporządzenie Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis (Dz.U. L 379, s. 5).


title: Sprawa T-160/13: Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2013 r. — Bank Mellat przeciwko Radzie

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/25

         Skarga wniesiona w dniu 15 marca 2013 r. — Bank Mellat przeciwko Radzie
   (Sprawa T-160/13)
   2013/C 147/45
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bank Mellat (Teheran, Iran) (przedstawiciele: S. Zaiwalla, P. Reddy, F. Zaiwalla, solicitors, D. Wyatt, QC, i R. Blakeley, barrister)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 15 rozporządzenia Rady (UE) nr 1263/2012 (1); lub

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 15 rozporządzenia Rady (UE) nr 1263/2012 w zakresie, w jakim ma on zastosowanie do strony skarżącej; oraz

               —

               uznanie, że art. 1 pkt 6 decyzji Rady 2012/635/WPZiB (2) nie ma zastosowania do strony skarżącej; oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący tego, że embargo finansowe nie jest „niezbędnym środkiem” i z tego względu jest pozbawione podstawy prawnej na mocy art. 215 TFUE, jako że nie jest logicznie powiązane z odpowiednim celem polityki zagranicznej.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący tego, że embargo finansowe jest w każdym razie nieproporcjonalne do rzekomo realizowanego celu polityki zagranicznej i tym samym jest pozbawione podstawy prawnej na mocy art. 215 TFUE.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że embargo finansowe jest sprzeczne z ogólnymi zasadami prawa Unii i z art. 215 ust. 3 TFUE w szczególności oraz jest sprzeczne z zasadami proporcjonalności, pewności prawa, zakazu arbitralnego działania i wymogiem, zgodnie z którym sankcje powinny obejmować niezbędne gwarancje prawne.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący tego, że embargo finansowe narusza przysługujące stronie skarżącej prawa własności, prawa do prowadzenia działalności gospodarczej i prawa do swobodnego przepływu kapitału oraz zasadę proporcjonalności.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1263/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 356, s. 34).

      (2)  Decyzja Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotycząca zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 282, s. 58).


title: Sprawa T-392/09: Skarga wniesiona w dniu 2 października 2009 r. — 1. garantovaná przeciwko Komisji

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/25

         Skarga wniesiona w dniu 2 października 2009 r. — 1. garantovaná przeciwko Komisji
   (Sprawa T-392/09)
   2009/C 297/37
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: 1. garantovaná a.s. (Bratysława, Republika Słowacka) (przedstawiciele: M. Powell, Solicitor, A. Sutton i G. Forwood, Barristers)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 22 lipca 2009 r. dotyczącej procedury stosowania art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia EOG w sprawie COMP/F/39.396 — Węglik wapnia i odczynniki na bazie magnezu przeznaczone dla sektora stalowego i gazowego, w całości lub w części, w zakresie, w jakim decyzja ta jest skierowana do skarżącej;

               —

               posiłkowo, obniżenie kwoty grzywny nałożonej na skarżącą w art. 2 decyzji dotyczącej procedury stosowania art. 81 traktatu WE i art. 53 porozumienia EOG w sprawie COMP/F/39.396 — Węglik wapnia i odczynniki na bazie magnezu przeznaczone dla sektora stalowego i gazowego,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W drodze niniejszej skargi skarżąca dąży do stwierdzenia nieważności w części decyzji Komisji C(2009) 5791 wersja ostateczna z dnia 22 lipca 2009 r., stwierdzającej istnienie kartelu w sektorach węgliku wapnia i magnezu, prowadzące do naruszenia art. 81 WE, za które skarżącej przypisano odpowiedzialność solidarną ze spółką Novácke chemické závody a.s. („NCHZ”).
   Skarga została oparta na dwóch obszernych zarzutach.
   Po pierwsze, skarżąca podnosi, że Komisja popełniła oczywisty błąd w zakresie ustaleń faktycznych i prawnych przypisując działania NCHZ skarżącej, zarówno poprzez niezgodne z prawem przerzucenie na skarżącą ciężaru dowodu oraz nie wywiązując się z samego obowiązku przedstawienia dowodu. Skarżąca twierdzi, że Komisja błędnie zastosowała domniemanie mające zastosowanie do spółek dominujących posiadających spółki zależne, w stosunku do skarżącej, która była większościowym udziałowcem spółki bezpośrednio zaangażowanej w naruszenie prawa konkurencji. W każdym razie skarżąca twierdzi, że Komisja nie wykazała, iż skarżąca faktycznie i skutecznie wywierała decydujący wpływ na NCHZ w czasie trwania naruszenia.
   Po drugie, pomocniczo, jeżeli Trybunał potwierdzi przypisanie odpowiedzialności skarżącej, wówczas będzie się ona domagać obniżenia nałożonej na nią grzywny, na zasadzie odpowiedzialności solidarnej z NCHZ, w ramach przysługującego Trybunałowi nieograniczonego prawa orzekania w rozumieniu art. 229 WE, w związku z art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1), opierając się na niewłaściwym zastosowaniu przez Komisję 10 % granicy obrotu ustanowionej w art. 23 rozporządzenia (WE) nr 1/2003. Zdaniem skarżącej, Komisja popełniła oczywisty błąd używając roku 2007 jako roku odniesienia w celu obliczenia 10 % granicy obrotu, zamiast roku 2008.
   Ponadto, skarżąca twierdzi, że decyzja Komisji o odstąpieniu od ogólnej zasady zawartej w art. 23 ust. 2 (2) rozporządzenia (WE) nr 1/2003 jest równoznaczna z naruszeniem istotnego wymogu proceduralnego, ponieważ Komisja była zobowiązana do poszanowania przysługującego skarżącej prawa do bycia wysłuchanym zanim podjęła taką decyzję.
   Poza tym skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja jest wadliwa ze względu na to, że nie zawiera uzasadnienia dotyczącego odstąpienia od ogólnej zasady przyjmowania poprzedniego roku gospodarczego w celu obliczenia wynoszącej 10 % granicy obrotu.
   W odniesieniu do kwoty grzywny skarżąca twierdzi, że jest ona nieproporcjonalna w stosunku do słusznego celu, do którego zmierza, to jest do zapewnienia, niezakłóconej konkurencji na wspólnym rynku. Zdaniem skarżącej kwota grzywny zmniejszy liczbę konkurentów i wzmocni pozycję rynkową największej spółki Akzo Nobel, co sprzeciwia się celowi wyrażonemu w art. 3 WE.
   Wreszcie, skarżąca twierdzi, że Komisja popełniła błąd nie uwzględniając swych własnych wytycznych (2) przy ocenie zdolności skarżącej do zapłaty grzywny. Skarżąca podnosi w szczególności, że decyzja o odrzuceniu jej argumentów dotyczących tego, iż nie jest ona w stanie zapłacić grzywny jest wadliwa z uwagi na to, że jest niewystarczająco uzasadniona i oczywiście bezzasadna, ponieważ Komisja nie uwzględniła przedstawionych jej obiektywnych dowodów wykazujących, iż nałożenie grzywny zagroziłoby nieodwracalnie rentowności skarżącej oraz doprowadziłoby do pozbawienia jej aktywów wszelkiej wartości.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U. L 1, s. 1)

      (2)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (Dz.U. C 210, s. 2)


title: Sprawa C-127/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland (Irlandia) w dniu 25 marca 2008 r. — Blaise Baheten Metock, Hanette Eugenie Ngo Ikeng, Christian Joel Baheten, Samuel Zion Ikeng Baheten, Hencheal Ikogho, Donna Ikogho, Roland Chinedu, Marlene Babucke Chinedu, Henry Igboanusi, Roksana Batkowska przeciwko Minister for Justice, Equality and Law Reform

text:
               9.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 116/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland (Irlandia) w dniu 25 marca 2008 r. — Blaise Baheten Metock, Hanette Eugenie Ngo Ikeng, Christian Joel Baheten, Samuel Zion Ikeng Baheten, Hencheal Ikogho, Donna Ikogho, Roland Chinedu, Marlene Babucke Chinedu, Henry Igboanusi, Roksana Batkowska przeciwko Minister for Justice, Equality and Law Reform
   (Sprawa C-127/08)
   (2008/C 116/34)
   Język postępowania: angielski
   Sąd krajowy
   High Court of Ireland
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Blaise Baheten Metock, Hanette Eugenie Ngo Ikeng, Christian Joel Baheten, Samuel Zion Ikeng Baheten, Hencheal Ikogho, Donna Ikogho, Roland Chinedu, Marlene Babucke Chinedu, Henry Igboanusi, Roksana Batkowska

      Strona pozwana: Minister for Justice, Equality and Law Reform
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywa 2004/38/WE (1) zezwala państwu członkowskiemu na wprowadzenie ogólnego wymogu, zgodnie z którym małżonek obywatela Unii, będący obywatelem państwa trzeciego musi zgodnie z prawem zamieszkiwać w innym państwie członkowskim przed przybyciem do przyjmującego państwa członkowskiego, aby móc korzystać z uregulowań dyrektywy 2004/38/WE?

               2)

               Czy art. 3 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE obejmuje swym zakresem stosowania obywatela państwa trzeciego, który:

                           (i)

                           jest małżonkiem obywatela Unii zamieszkującego w przyjmującym państwie członkowskim i spełniającego warunki wymienione w art. 7 ust. 1 lit. a), b) lub c) oraz

                           (ii)

                           przebywa wówczas w przyjmującym państwie członkowskim z obywatelem Unii jako swym małżonkiem, bez względu na to kiedy i gdzie małżeństwo zostało zawarte lub kiedy i jak obywatel państwa trzeciego przybył do przyjmującego państwa członkowskiego?

               3)

               W przypadku odpowiedzi przeczącej na powyższe pytanie, czy art. 3 ust. 1 dyrektywy 2004/38/WE obejmuje swym zakresem stosowania małżonka obywatela Unii, będącego obywatelem państwa trzeciego, który:

                           (i)

                           jest małżonkiem obywatela Unii zamieszkującego w przyjmującym państwie członkowskim i spełniającego warunki wymienione w art. 7 ust. 1 lit. a), b) lub c) oraz

                           (ii)

                           przebywa w przyjmującym państwie członkowskim z obywatelem Unii jako swym małżonkiem

                           (iii)

                           przybył do przyjmującego państwa członkowskiego niezależnie od obywatela Unii

                           (iv)

                           następnie zawarł związek małżeński z obywatelem Unii w przyjmującym państwie członkowskim?

      (1)  Dz. U. L 158, str. 77.


title: Sprawa T-568/15: Wyrok Sądu z dnia 15 lutego 2017 r. – Morgese i in./EUIPO – All Star (2 STAR) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego 2 STAR — Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy ONE STAR — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               27.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/9

         Wyrok Sądu z dnia 15 lutego 2017 r. – Morgese i in./EUIPO – All Star (2 STAR)
   (Sprawa T-568/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego 2 STAR - Wcześniejszy graficzny unijny znak towarowy ONE STAR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2017/C 095/16)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Giuseppe Morgese (Barletta, Włochy), Pasquale Morgese (Barletta), Felice D’Onofrio (Barletta) (przedstawiciel: adwokat D. Russo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i G. Sakalaite-Orlovskiene, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: All Star CV (Hilversum, Niderlandy) (przedstawiciel: C. Sleep, solicitor)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 1 lipca 2015 r. (sprawa R 1906/2014-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między All Star z jednej strony a G. Morgesem, P. Morgesem i F. D’Onofrio z drugiej strony.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Giuseppe Morgese, Pasquale Morgese i Felice D’Onofrio zostają obciążeni kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 398 z 30.11.2015.


title: Sprawa C-147/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 25 marca 2011 r. — Secretary of State for Work and Pensions przeciwko Lucji Czop

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Zjednoczone Królestwo) w dniu 25 marca 2011 r. — Secretary of State for Work and Pensions przeciwko Lucji Czop
   (Sprawa C-147/11)
   2011/C 152/31
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Upper Tribunal (Zjednoczone Królestwo)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona apelująca: Secretary of State for Work and Pensions

      Druga strona postępowania apelacyjnego: Lucja Czop

      Pytania prejudycjalne

   Czy w stanie faktycznym, w którym skarżąca:

               a)

               jest obywatelką polską;

               b)

               przybyła do Zjednoczonego Królestwa przed przystąpieniem jej kraju do UE;

               c)

               rozpoczęła działalność gospodarczą na własny rachunek w rozumieniu art. 49 TFUE (dawnego art. 43 TWE);

               d)

               po przystąpieniu pozostawała w Zjednoczonym Królestwie, w dalszym ciągu prowadząc działalność gospodarczą na własny rachunek;

               e)

               nie prowadzi już działalności gospodarczej na własny rachunek;

               f)

               głównie w jej pieczy pozostaje dziecko, które przybyło do Zjednoczonego Królestwa i rozpoczęło naukę w ramach ogólnego systemu oświaty po przystąpieniu oraz po zakończeniu przez skarżącą prowadzenia działalności gospodarczej na własny rachunek

         skarżącej przysługuje prawo pobytu w Zjednoczonym Królestwie na tej podstawie, że spełnione są łącznie lub pojedynczo następujące przesłanki:

               a)

               ma zastosowanie rozporządzenie nr 1612/68 (1) w wykładni nadanej mu w orzeczeniach Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawach Baumbast i R przeciwko Secretary of State for the Home Department (sprawa C-413/99), Rec. 2002 s. 1-7091, London Borough of Harrow przeciwko Ibrahimowi (sprawa C-310/08) oraz Teixeira przeciwko London Borough of Lambeth (sprawa C-480/08);

               b)

               istnieje ogólna zasada prawa UE, która zrównuje pozycję pracowników i osób prowadzących działalność gospodarczą na własny rachunek;

               c)

               odmówienie skarżącej prawa pobytu utrudniłoby korzystanie ze swobody przedsiębiorczości lub zniechęciłoby do korzystania z niej?

      (1)  Dz.U. L 257, s. 2.


title: Sprawa T-527/10: Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2010 r. — Google przeciwko OHIM — Giersch Ventures (GMail)

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/41

         Skarga wniesiona w dniu 12 listopada 2010 r. — Google przeciwko OHIM — Giersch Ventures (GMail)
   (Sprawa T-527/10)
   ()
   2011/C 30/75
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Google, Inc. (Wilmington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci M. Kinkeldey i A. Bognár)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Giersch Ventures LLC (Los Angeles, Stany Zjednoczone)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 8 września 2010 r. w sprawie R 342/2010-4; i

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towary „GMail” dla towarów i usług z klas 9, 38 i 42 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 5685136

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Giersch Ventures LLC

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: zarejestrowany w Niemczech słowny znak towarowy nr 30666860 „G-mail” dla m.in. towarów i usług z klas 9, 38 i 42; zarejestrowany w Niemczech graficzny znak towarowy nr 30025697 „G-mail … und die Post geht richtig ab” dla usług z klas 38, 39 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja narusza art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na popełnienie przez Izbę Odwoławczą błędu: i) przy porównaniu pod względem wizualnym spornego znaku towarowego i wcześniejszego znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie; ii) poprzez niewzięcie pod uwagę sposobu postrzegania przez dane kręgi konsumentów; iii) poprzez założenie, że elementy słowne złożonych znaków towarowych są zawsze bardziej znaczące niż elementy wizualne, oraz poprzez pominięcie orzecznictwa w tym zakresie; iv) poprzez stwierdzenie, że wcześniejszy znak towarowy w całości nie może być uznany za samoistnie słaby; i v) poprzez stwierdzenie, że argumenty strony skarżącej co do znaczenia porównania znaków towarowych pod względem wizualnym w stosunku do porównania pod względem fonetycznym są nieprzekonujące.


title: Sprawa T-12/13: Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. – Sherwin-Williams Sweden/OHIM – Akzo Nobel Coatings International (ARTI) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego ARTI — Wcześniejszy słowny znak towarowy Beneluksu ARTITUDE i rejestracja międzynarodowa wcześniejszego znaku towarowego Beneluksu ARTITUDE — Odmowa rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Identyczne i wysoce podobne towary — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/34

         Wyrok Sądu z dnia 11 grudnia 2014 r. – Sherwin-Williams Sweden/OHIM – Akzo Nobel Coatings International (ARTI)
   (Sprawa T-12/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego ARTI - Wcześniejszy słowny znak towarowy Beneluksu ARTITUDE i rejestracja międzynarodowa wcześniejszego znaku towarowego Beneluksu ARTITUDE - Odmowa rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Identyczne i wysoce podobne towary - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 034/38)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Sherwin-Williams Sweden AB (Märsta, Szwecja) (przedstawiciel: adwokat L.-E. Ström)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Akzo Nobel Coatings International BV (Arnhem, Niderlandy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 października 2012 r. (sprawa R 2085/2011-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Akzo Nobel Coatings International BV a Sherwin-Williams Sweden Group AB.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Sherwin-Williams Sweden AB zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 86 z 23.3.2013.


title: Sprawa T-697/14: Postanowienie Sądu z dnia 9 marca 2017 r. – MIP Metro/EUIPO – Associated Newspapers (METRO)

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/61

         Postanowienie Sądu z dnia 9 marca 2017 r. – MIP Metro/EUIPO – Associated Newspapers (METRO)
   (Sprawa T-697/14) (1)

   (2017/C 144/87)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes szóstej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 409 z 17.11.2014.


title: Sprawa T-461/07: Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2007 r. — Visa Europe i Visa International Service Association przeciwko Komisji

text:
               23.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/49

         Skarga wniesiona w dniu 19 grudnia 2007 r. — Visa Europe i Visa International Service Association przeciwko Komisji
   (Sprawa T-461/07)
   (2008/C 51/91)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Visa Europe Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo) i Visa International Service Association (Wilmington, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: S. Morris, QC, H. Davies, Barrister, A. Howard, Barrister, V. Davies, Solicitor oraz H. Masters, Solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości lub

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 zaskarżonej decyzji, ewentualnie odpowiednie obniżenie ustalonej w nim grzywny oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze Visa Europe i Visa International Service Association (zwane dalej „Visa”) wnoszą, na podstawie art. 230 WE, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007)4471 wersja ostateczna z dnia 3 października 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (Sprawa COMP/D1/37860 — Morgan Stanley/Visa International i Visa Europe) w związku z tym, że stwierdzono w niej naruszenie przez Visa art. 81 WE i art. 53 EOG poprzez odmowę bankowi Morgan Stanley Bank International Limited (zwanemu dalej „Morgan Stanley”) członkostwa w Visa Europe przed 22 września 2006 r. z powodu tego, że bank ten posiadał i wykorzystywał konkurencyjny system kart oraz w związku z nałożeniem na skarżące grzywny w wysokości 10,2 mln EUR.
   Visa podnosi trzy zarzuty prawne w odniesieniu do naruszenia stwierdzonego przez Komisję. Visa twierdzi przede wszystkim, że ustalenie Komisji, zgodnie z którym odmówienie bankowi Morgan Stanley członkostwa w Visa stanowiło istotne ograniczenie konkurencji w świetle art. 81 ust. 1 WE, zawiera oczywiste błędy co do prawa oraz że Komisja nie przedstawiła koniecznych dowodów na poparcie tego ustalenia.

               a)

               Po pierwsze, przy zastosowaniu wyżej wspomnianego postanowienia Komisja miała zastosować błędne kryterium prawne i ekonomiczne, czyli kryterium „możliwego wzmocnienia konkurencji”, co miało ją w konsekwencji doprowadzić do dokonania błędnej pod względem faktycznym i ekonomicznym oceny rzekomych skutków odmówienia bankowi Morgan Stanley członkostwa w Visa. Strona skarżąca uznaje bowiem, że bankowi Morgan Stanley nie uniemożliwiono wejścia na rynek właściwy („rynek terminali płatniczych w Zjednoczonym Królestwie”).

               b)

               Po drugie, Komisja naruszyła istotne wymogi proceduralne, ponieważ na etapie decyzji zmieniła swoje argumenty dotyczące skutków ograniczających konkurencję i nie umożliwiła Visa zajęcia stanowiska w przedmiocie tych argumentów.

               c)

               Po trzecie, nawet gdyby uniemożliwiono bankowi Morgan Stanley wejście na rynek terminali płatniczych w Zjednoczonym Królestwie, strona skarżąca twierdzi, że nie wywołało to wystarczających skutków antykonkurencyjnych.

         W odniesieniu do nałożonej grzywny strona skarżąca na podstawie art. 229 WE podnosi następujące zarzuty prawne:

               a)

               Stosując podstawowe zasady prawa wspólnotowego do szczególnych okoliczności niniejszego przypadku oraz z uwagi na faktyczny brak pewności co do tego, czy odmówienie bankowi Morgan Stanley do członkostwa w Visa było niezgodne z prawem, Komisja nie miała obowiązku nakładać grzywny na stronę skarżącą. Visa stwierdza bowiem, że grzywna ta nie miała żadnego uzasadnienia, ponieważ sporne porozumienie było formalnie zgłoszone Komisji na podstawie rozporządzenia (EWG) nr 17/62 (1), a Komisja mogła nałożyć grzywnę na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (2) jedynie z powodu znacznych opóźnień w postępowaniu administracyjnym.

               b)

               Tytułem żądania ewentualnego Visa podnosi, że Komisja popełniła kilka błędów co do prawa przy ocenie wysokości grzywny, jaką mogła zgodnie z prawem nałożyć na skarżące. Na tej podstawie Visa twierdzi, że grzywna w wysokości 10,2 mln EUR była oczywiście nadmierna i nieproporcjonalna, ponieważ nie uwzględniała uzasadnionych wątpliwości co do bezprawności zachowania Visa.

         Visa podnosi wreszcie, że Komisja mogła nałożyć na skarżące grzywnę jedynie za okres, w odniesieniu do którego zostało udowodnione, że bankowi Morgan Stanley uniemożliwiono wejście na rynek terminali płatniczych w Zjednoczonym Królestwie. Nawet jeżeli wcześniejsze odmówienie bankowi Morgan Stanley członkostwa w Visa mogło zmieniać warunki konkurencji na rynku właściwym, nie mogło to wykraczać poza ten okres, a więc Komisja na podstawie wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien z 1998 r. nie powinna była zastosować mnożnika z tytułu czasu trwania naruszenia.

      (1)  Rozporządzenie Rady EWG nr 17 pierwsze rozporządzenie wprowadzające w życie art. 85 i 86 traktatu (Dz.U. 13, str. 204).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, str. 1).


title: Sprawa T-453/12: Wyrok Sądu z dnia 16 października 2013 r. — Zoo Sport przeciwko OHIM — K-2 (ZOOSPORT) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ZOOSPORT — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ZOOT i wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy SPORTS ZOOT SPORTS — Względna podstawa odmowy — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/15

         Wyrok Sądu z dnia 16 października 2013 r. — Zoo Sport przeciwko OHIM — K-2 (ZOOSPORT)
   (Sprawa T-453/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego ZOOSPORT - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy ZOOT i wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy SPORTS ZOOT SPORTS - Względna podstawa odmowy - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 352/28
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Zoo Sport Ltd (Leeds, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat I. Rungg)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: K-2 Corp. (Seattle, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 sierpnia 2012 r. (sprawa R 1119/2011-4), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy K-2 Corp. a Zoo Sport Ltd.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Zoo Sport Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013.


title: Sprawa F-88/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 listopada 2008 r. – Domínguez González przeciwko Komisji (Służba publiczna — Asystent techniczny — Zarzut braku kompetencji — Zarzut niedopuszczalności — Brak właściwości Sądu)

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/40

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 listopada 2008 r. – Domínguez González przeciwko Komisji
   (Sprawa F-88/07) (1)

   (Służba publiczna - Asystent techniczny - Zarzut braku kompetencji - Zarzut niedopuszczalności - Brak właściwości Sądu)
   2009/C 102/59
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Juan Luís Domínguez González (Girona, Hiszpania) (przedstawiciele: początkowo R. Nicolazzi Angelats, następnie R. Nicolazzi Angelats i M.-C. Oller Gil, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i L. Lozano Palacios, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie odszkodowania za szkodę, którą skarżący uważa, że poniósł ze względu na rozwiązanie z nim umowy o pracę z ECHO w następstwie wyników badania lekarskiego.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Sąd nie jest właściwy do rozstrzygnięcia niniejszego sporu.

               2)

               Każda ze stron poniesie swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008, s. 34.


title: Sprawa C-187/09: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2006/40/WE — Klimatyzacja w pojazdach silnikowych — Niepełna transpozycja)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/15

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 10 grudnia 2009 r. — Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-187/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/40/WE - Klimatyzacja w pojazdach silnikowych - Niepełna transpozycja)
   2010/C 24/25
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: O. Beynet i S. Walker, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciel: S. Ossowski, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — nieustanowienie w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2006/40/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. dotyczącej emisji z systemów klimatyzacji w pojazdach silnikowych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 70/156/EWG (Dz.U. L 161, s. 12)

      Sentencja

               1)

               nie ustanawiając wszystkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Komisji 2006/40/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 maja 2006 r. dotyczącej emisji z systemów klimatyzacji w pojazdach silnikowych oraz zmieniającej dyrektywę Rady 70/156/EWG Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 167 z 18.07.2009


title: Sprawa C-401/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 28 lipca 2011 r. — Blanka Soukupová przeciwko Ministerstvu zemědělství

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší správní soud (Republika Czeska) w dniu 28 lipca 2011 r. — Blanka Soukupová przeciwko Ministerstvu zemědělství
   (Sprawa C-401/11)
   2011/C 311/31
   Język postępowania: czeski

      Sąd krajowy

   Nejvyšší správní soud

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Blanka Soukupová

      Strona pozwana: Ministerstvo zemědělství

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy pojęcie „normalny wiek emerytalny” w momencie przekazywania gospodarstwa zgodnie z art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia (1) można interpretować jako „wiek wymagany do nabycia uprawnień do świadczeń emerytalnych” przez danego wnioskodawcę w świetle przepisów krajowych?

               2)

               Jeśli odpowiedź na pytanie pierwsze jest twierdząca, to czy zgodne z prawem Unii Europejskiej i z ogólnymi zasadami prawa Unii Europejskiej jest, aby „normalny wiek emerytalny” w momencie przekazywania gospodarstwa został określony odmiennie dla poszczególnych wnioskodawców, w zależności od ich płci i liczby dzieci, które wychowali?

               3)

               Jeśli odpowiedź na pytanie pierwsze jest przecząca, to jakie kryteria powinien wziąć pod uwagę sąd krajowy, dokonując wykładni pojęcia „normalny wiek emerytalny” w momencie przekazywania gospodarstwa zgodnie z art. 11 rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia?

      (1)  Dz.U. 1999 L 160, s. 80.


title: Sprawa C-58/07: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               24.3.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/11

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-58/07)
   (2007/C 69/26)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: pełnomocnicy M. Condou-Durande oraz A. Alcover San Pedro)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/110/WE z dnia 25 listopada 2003 r. w sprawie pomocy w przypadkach tranzytu do celów deportacji drogą powietrzną (1), a w każdym razie nie przekazując ich do wiadomości Komisji, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy 2003/110/WE w krajowym porządku prawnym upłynął w dniu 5 grudnia 2005 r.

      (1)  Dz.U. L 321, str. 26.


title: Sprawa T-382/04: Skarga wniesiona w dniu 23 września 2004 r. przez Heuschen & Schrouff Oriëntal Foods Trading BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/37

         Skarga wniesiona w dniu 23 września 2004 r. przez Heuschen & Schrouff Oriëntal Foods Trading BV przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-382/04)
   (2005/C 6/74)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 23 września 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Heuschen & Schrouff Oriental Foods Trading BV Dz siedzibą w Landgraaf (Niderlandy) reprezentowanej przez Hendrika Cornelisa De Bie, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 17 czerwca 2004 r. (REM 19/2002), w zakresie, w którym uznaje ona wniosek o umorzenie [należności] za bezzasadny;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca dokonuje przywozu papieru ryżowego, który był przez wiele lat deklarowany pod tym samym kodem CN. Zgodnie z rozporządzeniem nr 1196/97 Komisji z dnia 27 czerwca 1997 r. (1), towary te powinny być jednakże deklarowane pod innym kodem CN. Skarżąca podnosi, że w jej przypadku tak się nie stało. W przypadku tym zaistniała jednakże szczególna sytuacja, ponieważ niderlandzki urząd celny popełnił przy kontroli wiele błędów. Skarżąca wskazuje, że niderlandzki urząd celny nie zauważył nieprawidłowego zaklasyfikowania papieru ryżowego podczas różnych kontroli przeprowadzonych w okresie 8 miesięcy. Skarżąca wywodzi ponadto, że nie można jej zarzucić świadomego zachowania ani ewidentnego niedbalstwa.
   Uzasadniając skargę, skarżąca podnosi naruszenie art. 239 rozporządzenia nr 2913/92 (2) błędną ocenę stanu faktycznego przez Komisję i brak uzasadnienia decyzji. Skarżąca podnosi również naruszenie zasady dobrej administracji i zasady równości, ponieważ we wcześniejszych decyzjach Komisja prezentowała odmienne stanowisko. Wreszcie, skarżąca podnosi naruszenie zasady proporcjonalności.

      (1)  Rozporządzenie Komisji nr 1196/97 z dnia 27 czerwca 1997 r. dotyczące klasyfikacji niektórych towarów według Nomenklatury Scalonej (Dz.U. L 170, str. 13).

      (2)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.


title: Sprawa T-165/17: Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2017 r. – Emcur/EUIPO – Emcure Pharmaceuticals (EMCURE)

text:
               24.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/39

         Skarga wniesiona w dniu 10 marca 2017 r. – Emcur/EUIPO – Emcure Pharmaceuticals (EMCURE)
   (Sprawa T-165/17)
   (2017/C 129/59)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Emcur Gesundheitsmittel aus Bad Ems GmbH (Bad Ems, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat K. Bröcker)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Emcure Pharmaceuticals Ltd (Bhosari, Indie)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Emcure Pharmaceuticals Ltd

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Słowny unijny znak towarowy „EMCURE” – zgłoszenie nr 12 269 049

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 13 grudnia 2016 w sprawie R 790/2016-2

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-79/12: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 21 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Abla Iulia — Rumunia) — SC Mora IPR SRL przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Sibiu, Direcția Județeană pentru Accize și Operațiuni Vamale Sibiu (Podatki — Podatek VAT — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 211 — Płatność odroczona podatku VAT w imporcie)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/20

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 21 lutego 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Abla Iulia — Rumunia) — SC Mora IPR SRL przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Sibiu, Direcția Județeană pentru Accize și Operațiuni Vamale Sibiu
   (Sprawa C-79/12) (1)

   (Podatki - Podatek VAT - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 211 - Płatność odroczona podatku VAT w imporcie)
   2013/C 114/28
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Abla Iulia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SC Mora IPR SRL

      Strony pozwane: Direcția Generală a Finanțelor Publice Sibiu, Direcția Județeană pentru Accize și Operațiuni Vamale Sibiu

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Curtea de Apel Alba Julia — Wykładnia art. 211 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1) — Wykładnia art. 26 ust. 2 art. 28, art. 30 i art. 107 TFUE — Przysługujące państwom członkowskim prawo zezwolenia na odroczenie zapłaty podatku VAT w imporcie — Dopuszczalność uregulowań krajowych nakładających nieprzewidziany w dyrektywie warunek uzyskania zaświadczenia w sprawie odroczenia płatności — Kolejne zmiany ustawodawcze zwalniające jedynie niektórych podatników z zapłaty podatku VAT przy przywozie — Dyskryminacja — Naruszenie zakazu należności celnych przywozowych

      Sentencja

   Wykładni art. 211 dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej należy dokonywać w ten sposób, że nie stoi on na przeszkodzie stosowaniu uregulowań państwa członkowskiego, takich jak te w sprawie głównej, uzależniających odroczoną płatność podatku od wartości dodanej z tytułu importu towarów od uzyskania zaświadczenia nieprzewidzianego w dyrektywie, o ile warunki uzyskania takiego zaświadczenia są zgodne z zasadą neutralności fiskalnej, co podlega weryfikacji sądu krajowego.

      (1)  Dz.U. C 126 z 28.04.2012.


title: Sprawa T-576/14: Postanowienie Sądu z dnia 15 marca 2016 r. – Larymnis Larko/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Pomoc państwa — Prywatyzacja — Środki wsparcia na rzecz dłużniczki skarżącej — Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność)

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/43

         Postanowienie Sądu z dnia 15 marca 2016 r. – Larymnis Larko/Komisja
   (Sprawa T-576/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Pomoc państwa - Prywatyzacja - Środki wsparcia na rzecz dłużniczki skarżącej - Decyzja uznająca pomoc za niezgodną z rynkiem wewnętrznym - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność))
   (2016/C 156/57)
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Elliniki Metalleftiki kai Metallourgiki Larymnis Larko AE (Kallithea, Grecja) (przedstawiciel: V. Koulouris, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouchagiar, pełnomocnik, wspierany przez V. Chatzopoulosa, adwokat)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2014) 1805 z dnia 27 marca 2014 r. uznającej, że sprzedaż niektórych aktywów wykorzystywanych przez Larco General Mining & Metallurgical Company S.A. nie stanowi pomocy państwa [SA.37954 (2013/N)].

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Elliniki Metalleftiki kai Metallourgiki Larymnis Larko AE pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 395 z 10.11.2014.


title: Sprawa T-45/15: Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2016 r. – Hydrex/Komisja (Umowa o udzielenie dotacji na projekt dotyczący instrumentu finansowego na rzecz środowiska — Wezwanie do zapłaty — Decyzja stanowiąca tytuł egzekucyjny w rozumieniu art. 299 TFUE — Obowiązek uzasadnienia — Błędy w ocenie — Siła wyższa)

text:
               2.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/39

         Wyrok Sądu z dnia 16 marca 2016 r. – Hydrex/Komisja
   (Sprawa T-45/15) (1)

   ((Umowa o udzielenie dotacji na projekt dotyczący instrumentu finansowego na rzecz środowiska - Wezwanie do zapłaty - Decyzja stanowiąca tytuł egzekucyjny w rozumieniu art. 299 TFUE - Obowiązek uzasadnienia - Błędy w ocenie - Siła wyższa))
   (2016/C 156/51)
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Hydrex NV (Antwerpia, Belgia) (przedstawiciel: adwokat P. Van Eysendeyk)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: S. Lejeune i G. Wils, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2015) 103 final z dnia 12 stycznia 2015 r. dotyczącej skierowanego do skarżącej wezwania do zapłaty nr 3241405101 w przedmiocie kwoty 540 721,10 EUR.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Hydrex NV pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską, w tym koszty postępowania w przedmiocie zastosowania środka tymczasowego.

      (1)  Dz.U. C 96 z 23.3.2015.


title: Sprawa T-432/15: Postanowienie Sądu z dnia 7 marca 2017 r. – Inditex/EUIPO – Ffauf (ZARA)

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/62

         Postanowienie Sądu z dnia 7 marca 2017 r. – Inditex/EUIPO – Ffauf (ZARA)
   (Sprawa T-432/15) (1)

   (2017/C 144/91)
   Język postępowania: angielski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 320 z 28.9.2015.


title: Sprawa T-445/07: Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2007 r. — Behring & Söhne przeciwko Komisji

text:
               9.2.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 37/30

         Skarga wniesiona w dniu 7 grudnia 2007 r. — Behring & Söhne przeciwko Komisji
   (Sprawa T-445/07)
   (2008/C 37/46)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Behring & Söhne GmbH & Co. KG (Wuppertal, Niemcy) (przedstawiciele: P. Niggemann i K. Gaßner, Rechtsanwälte)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 4257 wersja ostateczna z dnia 19 września 2007 r. (COMP/E-1/39.168 — Galanteria: Zapięcia);

               —

               ewentualnie, obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą w zaskarżonej decyzji do grzywny w symbolicznej wysokości lub w każdym razie w odpowiedniej wysokości;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca kwestionuje decyzję Komisji C(2007) 4257 wersja ostateczna z dnia 19 września 2007 r. w sprawie COMP/E-1/39.168 — Galanteria: Zapięcia. W zaskarżonej decyzji na skarżącą i inne przedsiębiorstwa została nałożona grzywna za naruszenie art. 81 WE. W opinii Komisji skarżąca uczestniczyła w uzgadnianiu podwyżek cen oraz wymianie poufnych informacji dotyczących cen, jak również wprowadzała w życie podwyżki cen na rynkach „innych zapięć” oraz urządzeń do ich mocowania.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi cztery zarzuty prawne.
   W pierwszej kolejności podnosi ona, że zaskarżona decyzja narusza jej prawo do rzetelnego procesu, ponieważ nie miała ona możliwości zajęcia stanowiska w przedmiocie serii spotkań odbywanych w ramach tzw. „grupy Bazylea” i „grupy Wuppertal”, na których Komisja oparła swoje zarzuty dotyczące uzgadniania podwyżek cen i wymiany poufnych informacji dotyczących cen oraz wprowadzania w życie podwyżek cen.
   Po drugie, skarżąca twierdzi, że zarzucane jej naruszenie prawa kartelowego zakończyło się już na początku 1997 r., kiedy skarżąca przestała uczestniczyć w działalności „grupy Bazylea” i „grupy Wuppertal”.
   Skarżąca utrzymuje również, że nie można mówić o naruszeniu art. 81 WE, ponieważ Komisja nie udowodniła w wystarczający sposób uczestnictwa skarżącej w jakichkolwiek uzgodnieniach.
   Wreszcie skarżąca podnosi, że obliczenie grzywny jest błędne pod względem faktycznym. W tym względzie zaznacza w szczególności, że ustalenia pozwanej są nieprawidłowe zarówno w odniesieniu do czasu trwania domniemanego naruszenia, jak i jego wagi, oraz że kwota nałożonej grzywny jest nieproporcjonalna.


title: Sprawa C-613/11: Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2011 — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej przeciwko

text:
               4.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/16

         Skarga wniesiona w dniu 30 listopada 2011 — Komisja Europejska przeciwko Republice Włoskiej przeciwko
   (Sprawa C-613/11)
   2012/C 32/29
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: B. Stromsky i D. Grespan, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując w wyznaczonych terminach wszelkich środków koniecznych w celu odzyskania pomocy państwa uznanej za bezprawnie przyznaną i niezgodną ze wspólnym rynkiem w decyzji Komisji [2008/92/WE] z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie pomocy państwa udzielonej przez Włochy na rzecz sektora żeglugi w Sardynii (notyfikowanej w dniu 11 lipca 2007 r. i opublikowanej w Dzienniku Urzędowym L 29 z dnia 2 lutego 2008 r., s. 24), Republika Włoska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2 i 5 tej decyzji i na mocy traktatu TFUE oraz;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin na wykonanie decyzji upłynął w dniu 11 września 2007 r.
   Do dnia dzisiejszego Republika Włoska nie odzyskała całej pomocy uznanej za bezprawnie przyznaną w omawianej decyzji lub nie poinformowała Komisji o jej odzyskaniu. Trudności prawne i praktyczne przytoczone przez Włochy w celu usprawiedliwienia zwłoki w wykonaniu tej decyzji nie mają zatem charakteru takiego aby uzasadniać całkowitą niemożliwość wykonania tej decyzji o odzyskaniu zgodnie z orzecznictwem Trybunału a Włochy nigdy nie powołały się na wspomnianą całkowitą niemożliwość.
   Komisja zarzuca ponadto Włochom, iż poinformowały ją z opóźnieniem o postępach w krajowej procedurze zmierzającej do wykonania decyzji naruszając obowiązek informacji nałożony przez omawianą decyzję oraz przez zasadę lojalnej współpracy.


title: Sprawa T-65/05: Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2005 r. przez Thomasa Seldisa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               30.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 106/31

         Skarga wniesiona w dniu 7 lutego 2005 r. przez Thomasa Seldisa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-65/05)
   (2005/C 106/66)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 7 lutego 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Thomasa Seldisa, zamieszkałego w Amsterdamie (Niderlandy) reprezentowanego przez adwokatów Sébastiena Orlandiego, Xaviera Martina M., Alberta Coolena, Jeana-Noëla Louisa oraz Etienne Marchala przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu o:

               1)

               uchylenie decyzji Komisji z dnia 5 kwietnia 2004 r. o powołaniu skarżącego jako urzędnika na okres próbny — w tej części, w której nie klasyfikuje go ona przy naborze w grupie zaszeregowania A6 i wydana została bez zbadania możliwości zastosowania wobec niego dodatkowej zasady starszeństwa służbowego stosownie do art. 32 regulaminu pracowniczego oraz art. 4 wewnętrznych dyrektyw z dnia 11 października 1984 r.

               2)

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżący w niniejszej sprawie — urzędnik w okresie próbnym w Dyrekcji Generalnej Wspólne Centrum Badawcze — sprzeciwia się sklasyfikowaniu go przy powołaniu w grupie zaszeregowania A 7.
   W tej kwestii podnosi naruszenie art. 31 i 32 regulaminu pracowniczego, a także wewnętrznych dyrektyw z dnia 11 października 1984 r. w sprawie ustalania grup zaszeregowania i stopni personelu, a dokładniej kadry naukowo-technicznej, zajmującej stanowiska wynagradzane ze środków w budżecie badawczym.
   W odniesieniu do swych żądań skarżący podnosi w szczególności, że przy zatrudnieniu go jako urzędnika posiadał już doświadczenie zawodowe przekraczające osiem lat uprawniające do zastosowania wobec niego dodatkowej zasady starszeństwa służbowego.


title: Sprawa C-20/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 listopada 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Forlì — Włochy) — Postępowanie karne przeciwko Karlowi Josefowi Wilhelmowi Schwibbertowi (Dyrektywa 98/34/WE — Procedura udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych — Obowiązek notyfikacji projektów przepisów technicznych — Krajowa ustawa nakładająca obowiązek umieszczania znaku wyróżniającego krajowej instytucji odpowiedzialnej za pobieranie opłat z tytułu praw autorskich na sprzedawanych płytach kompaktowych — Pojęcie przepis techniczny )

text:
               22.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/4

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 8 listopada 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Forlì — Włochy) — Postępowanie karne przeciwko Karlowi Josefowi Wilhelmowi Schwibbertowi
   (Sprawa C-20/05) (1)

   (Dyrektywa 98/34/WE - Procedura udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych - Obowiązek notyfikacji projektów przepisów technicznych - Krajowa ustawa nakładająca obowiązek umieszczania znaku wyróżniającego krajowej instytucji odpowiedzialnej za pobieranie opłat z tytułu praw autorskich na sprzedawanych płytach kompaktowych - Pojęcie „przepis techniczny’)
   (2007/C 315/06)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Tribunale di Forlì
   Strona w postępowaniu karnym przed sądem krajowym
   Karl Josef Wilhelm Schwibbert
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunale di Forlì — Wykładnia art. 3 WE i art. 23 — 27 WE oraz dyrektywy Rady 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (Dz.U. L 346, str. 61) — Zgodność przepisów krajowych nakładających obowiązek opatrywania wszelkich nośników utworów kinematograficznych bądź audiowizualnych wystawionych do sprzedaży znakiem krajowego podmiotu odpowiedzialnego za egzekwowanie opłat z tytułu praw autorskich
   Sentencja
   Dyrektywę 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającą procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, zmienioną dyrektywą 98/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 lipca 1998 r. należy interpretować w ten sposób, że takie przepisy krajowe, jak te będące przedmiotem sporu przed sądem krajowym, w zakresie w jakim ustanowiły one, po tym, jak zaczęto stosować dyrektywę Rady 83/189 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającą procedurę przekazywania informacji dotyczących norm i przepisów technicznych, obowiązek umieszczania na płytach kompaktowych zawierających dzieła sztuki figuratywnej znak wyróżniający „SIAE”, w celu ich sprzedaży w danym państwie członkowskim, stanowią przepis techniczny, na który, wobec tego, że nie został notyfikowany Komisji, nie można się powoływać wobec jednostek.

      (1)  Dz.U. C 93 z 16.4.2007.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 października 2004 r. w sprawie C-360/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Dyrektywa 2000/39/WE — Ochrona zdrowia i bezpieczeństwa pracowników — Ryzyko związane z obecnością czynników chemicznych w miejscu pracy — Ustanowienie wartości granicznych narażenia na czynniki zewnętrzne podczas pracy — Brak transpozycji na całym obszarze danego Państwa Członkowskiego w wyznaczonym terminie)

text:
               8.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/15

      WYROK TRYBUNAŁU

   (druga izba)
   z dnia 28 października 2004 r.
   w sprawie C-360/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Dyrektywa 2000/39/WE - Ochrona zdrowia i bezpieczeństwa pracowników - Ryzyko związane z obecnością czynników chemicznych w miejscu pracy - Ustanowienie wartości granicznych narażenia na czynniki zewnętrzne podczas pracy - Brak transpozycji na całym obszarze danego Państwa Członkowskiego w wyznaczonym terminie)
   (2005/C 6/26)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-360/03, mającej za przedmiot skargę na uchybienie zobowiązaniom na podstawie art. 226 WE, wniesionej dnia 19 sierpnia 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: D. Martin i H. Kreppel) przeciwko Republice Austrii (pełnomocnicy: E. Riedl), Trybunał (druga izba), w składzie: C. W. A. Timmermans (sprawozdawca), prezes izby, C. Gulmann, J. Makarczyk, P. Kūris i J. Klučka, sędziowie, rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 28 października 2004 r. wyrok zawierający następujące rozstrzygnięcie:

               1)

               Nie ustanawiając, w wyznaczonym terminie, przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych do dostosowania się w pełni do dyrektywy Komisji 2000/39/WE z dnia 8 czerwca 2000 r. ustanawiającej pierwszą listę indykatywnych wartości granicznych narażenia na czynniki zewnętrzne podczas pracy w związku z wykonaniem dyrektywy Rady 98/24/EWG w sprawie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa pracowników przed ryzykiem związanym z czynnikami chemicznymi w miejscu pracy, Republika Austrii uchybiła swoim zobowiązaniom, które spoczywają na niej na mocy tej dyrektywy.

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 264 z 1.11.2003.