title: Sprawa C-330/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad — Burgas (Bułgaria) w dniu 18 czerwca 2013 r. — Lukoil Neftohim Burgas AD przeciwko Nachalnik na Mitnicheski punkt „Pristanishte Burgas tsentar” pri Mitnitsa Burgas

text:
               24.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Administrativen sad — Burgas (Bułgaria) w dniu 18 czerwca 2013 r. — Lukoil Neftohim Burgas AD przeciwko Nachalnik na Mitnicheski punkt „Pristanishte Burgas tsentar” pri Mitnitsa Burgas
   (Sprawa C-330/13)
   2013/C 245/09
   Język postępowania: bułgarski

      Sąd odsyłający

   Administrativen sad — Burgas

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Lukoil Neftohim Burgas AD

      Strona pozwana: Nachalnik na Mitnicheski punkt „Pristanishte Burgas tsentar” pri Mitnitsa Burgas

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy wskazana w załączniku A do not wyjaśniających do działu 27 metoda określania [zawartości] składników aromatycznych w towarach należących do działu 27 CN jest niezgodna z definicją składników aromatycznych zawartą w ogólnych regułach [interpretacji] działu 27 HS? Jeżeli taka niezgodność ma miejsce: jak należy określać te składniki i czy odpowiednia i dopuszczalna jest metoda A8TM B 2007 [przypis tłum.: prawdopodobnie chodzi o metodę„АSТМ D 2007”]?

               2)

               Jakie znaczenie ma pojęcie „składniki niearomatyczne” zawarte w notach wyjaśniających do działu 27 CN i do działu 27 HS oraz w uwadze 2 do działu 27 HS? Czy jego zakres znaczeniowy pokrywa się z zakresem znaczeniowym pojęcia „niearomatyczne węglowodory”, czy też jest on szerszy? Jeżeli zakres znaczeniowy pierwszego pojęcia jest szerszy od zakresu znaczeniowego drugiego pojęcia: czy obejmuje on wszystkie składniki, które ze względu na masę nie są objęte zakresem znaczeniowym pojęcia „składniki aromatyczne”, czy też chodzi o składniki produktu takiego jak ten, którego dotyczy postępowanie główne, które ze względu na masę nie należą do żadnej z tych dwóch kategorii „składników aromatycznych” ani „składników niearomatycznych”?

               3)

               Czy jest dopuszczalna jedna i ta sama metoda określania zarówno składników aromatycznych jak i niearomatycznych w rozumieniu działu 27 CN i działu 27 HS, a jeżeli tak, to jaka jest to metoda? Jeżeli nie jest ona dopuszczalna, to jaką metodę należy zastosować odpowiednio do określenia składników aromatycznych, a jaką do określenia składników niearomatycznych?

               4)

               Która z dwóch pozycji: 2707, czy 2710 działu 27 CN opisuje produkt mający właściwości najbardziej zbliżone do właściwości produktu, którego dotyczy postępowanie główne?

               5)

               Na wypadek, gdyby obydwie pozycje opisywały produkt mający właściwości takie jak produkt, którego dotyczy postępowanie główne, w sposób równie zbliżony: Czy większa masa składników aromatycznych stanowi czynnik przyznający im decydujące znaczenie?

               6)

               Która z dwóch pozycji: 2707 i 2710 dotyczy produktów mających cechy, które są najbardziej podobne do właściwości produktu, którego dotyczy postępowanie główne?

               7)

               Czy zachodzi sprzeczność pomiędzy częścią not wyjaśniających do CN dotyczących pozycji 2707 99 91 i 2707 99 99 oraz uwagą 2 do działu 27 HS, czy też ostatnia uwaga nie ma charakteru wyczerpującego, lecz jedynie przykładowy?
               Zgodnie z notami wyjaśniającymi do CN dotyczącymi podpozycji 2707 99 91 i 2707 99 99»oleje ciężkie (inne niż surowe) otrzymywane w procesie wysokotemperaturowej destylacji smoły« — niespełniające łącznie czterech warunków określonych w tych notach wyjaśniających do CN i dotyczących tych podpozycji mają być klasyfikowane — zgodnie z ich właściwościami — do podpozycji »… 2710 19 31 do 2710 19 99 …«.
               Zgodnie z uwagą 2 do działu 27 HS określenie »oleje ropy naftowej i otrzymywane z minerałów bitumicznych«, o którym mowa w pozycji 2710, dotyczą również olejów podobnych, także składających się głównie z mieszanin węglowodorów nienasyconych, otrzymanych w dowolnym procesie, pod warunkiem, że masa składników niearomatycznych przewyższa masę składników aromatycznych.

               8)

               Czy zachodzi sprzeczność pomiędzy notami wyjaśniającymi do CN do podpozycji 2707 99 91 i 2707 99 99 (zaklasyfikowanie produktów z przewyższającą masą składników aromatycznych, niespełniających wszystkich czterech warunków określonych w lit. a)-d), do podpozycji 2710 19 31 do 2710 19 99) a częścią I lit. B) not wyjaśniających do pozycji 2710 HS, do których odsyłają noty wyjaśniające do działu 27 CN (i zgodnie z którymi do tej podpozycji nie należą oleje, w których masa składników aromatycznych przewyższa masę składników niearomatycznych, niezależnie od tego, czy zostały uzyskane w wyniku przetwarzania ropy naftowej, czy też w inny sposób)?

               9)

               Który tekst jest autentyczny i jakie jest autentyczne znaczenie drugiego zdania not wyjaśniających do CN dotyczących podpozycji 2707 99 91 i 2707 99 99, które w języku bułgarskim brzmi „Между тези продукти могат да се упоменат” [tłumaczenie dosłowne: „Jako przykłady tych produktów można wymienić”, w języku niemieckim: „Von diesen Erzeugnissen sind … zu nennen” [„do produktów tych zaliczają się”] a w języku angielskim „These products are” [produktami tymi są:]?

               10)

               Jak należy zaklasyfikować produkt posiadający właściwości takie jak produkt, którego dotyczy postępowanie główne w wypadku, gdy w produkcie tym masa składników aromatycznych przewyższa masę składników niearomatycznych, produkt ten nie spełnia jednak wszystkich czterech warunków określonych w pkt 1 not wyjaśniających do podpozycji 2707 99 91 i 2707 99 99 CN?


title: Sprawa C-427/15: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 18 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky – Republika Czeska) – NEW WAVE CZ, a.s./ALLTOYS, spol. s r. o. (Odesłanie prejudycjalne — Własność intelektualna — Dyrektywa 2004/48/WE — Postępowanie sądowe dotyczące naruszenia prawa własności intelektualnej — Prawo do informacji — Żądanie udzielenia informacji w ramach postępowania — Postępowanie związane z postępowaniem sądowym zakończonym stwierdzeniem naruszenia prawa własności intelektualnej)

text:
               6.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 70/5

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 18 stycznia 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Nejvyšší soud České republiky – Republika Czeska) – NEW WAVE CZ, a.s./ALLTOYS, spol. s r. o.
   (Sprawa C-427/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Własność intelektualna - Dyrektywa 2004/48/WE - Postępowanie sądowe dotyczące naruszenia prawa własności intelektualnej - Prawo do informacji - Żądanie udzielenia informacji w ramach postępowania - Postępowanie związane z postępowaniem sądowym zakończonym stwierdzeniem naruszenia prawa własności intelektualnej))
   (2017/C 070/07)
   Język postępowania: czeski

      Sąd odsyłający

   Nejvyšší soud České republiky

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: NEW WAVE CZ, a.s.

      Strona pozwana: ALLTOYS, spol. s r. o.

      Sentencja

   Artykuł 8 ust. 1 dyrektywy 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej należy interpretować w ten sposób, że stosuje się on do sytuacji – takiej jak rozpatrywana w sprawie głównej – w której po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowego skutkującego stwierdzeniem naruszenia prawa własności intelektualnej powód żąda w odrębnym postępowaniu przekazania informacji o pochodzeniu i sieciach dystrybucji towarów lub usług naruszających to prawo.

      (1)  Dz.U. C 371 z 9.11.2015.


title: Sprawa T-81/09: Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2009 r. — Grecja przeciwko Komisji

text:
               6.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/14

         Skarga wniesiona w dniu 24 lutego 2009 r. — Grecja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-81/09)
   2009/C 129/24
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Grecka (przedstawiciele: K. Meidanis i E. Lampadarios, wspomagani przez M. Tassopoulou)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C (2008) 8573 z dnia 15 grudnia 2008 r. zmniejszającej pomoc finansową z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego (EFRR) przyznaną na rzecz Grecji w ramach realizacji celu 1 programu operacyjnego „Dostępność i drogi główne” na mocy decyzji Komisji C (94) 3579 z dnia 16 grudnia 1994 r. zatwierdzającej pomoc finansową z EFRR, CCI nr 94.08.09.019, w zakresie, w jakim decyzja ta zmniejsza wysokość pomocy finansowej poprzez wprowadzenie korekt finansowych w kwotach 11 946 583,53 EUR i 17 488 622 EUR, co opisano bliżej w treści skargi;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca stoi na stanowisku, iż należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji z następujących względów:
   Po pierwsze — według strony skarżącej — zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem podstawowego wymogu proceduralnego wynikającego z art. 23 ust. 2 rozporządzenia (EWG) nr 4253/88 (1), gdyż kontrola, w oparciu o którą dokonano korekt finansowych i wprowadzono je w życie w odniesieniu do pewnych projektów, została przeprowadzona przy udziale osób, które nie były członkami personelu Komisji. Ponadto strona skarżąca twierdzi, iż naruszono zasadę przejrzystości, gdyż sprawozdanie z audytu ani nie wymienia nazwisk uczestniczących w audycie audytorów zatrudnionych przez firmę prywatną, ani nie zostało ono podpisane przez te osoby.
   Po drugie strona skarżąca podnosi, że decyzja nie zawiera wystarczającego, jasnego i precyzyjnego uzasadnienia.
   Po trzecie strona skarżąca twierdzi, iż zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem prawa, w szczególności dlatego, że i) zastosowano przepis, który nie obowiązywał w okresie realizacji programu, tj. w latach 1994–1999 oraz ii) Komisja dokonała błędnej wykładni przepisów prawa greckiego transponujących dyrektywę wspólnotową, a w każdym razie dlatego, że uzasadnienie decyzji jest niewystarczające.
   Po czwarte strona skarżąca utrzymuje, iż wydając zaskarżoną decyzję Komisja błędnie oceniła okoliczności faktyczne (błąd co do okoliczności faktycznych) oraz naruszyła zasadę proporcjonalności.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 4253/88 z dnia 19 grudnia 1988 r. ustanawiające przepisy wykonawcze do rozporządzenia (EWG) nr 2052/88 w odniesieniu do koordynacji działań różnych funduszy strukturalnych między nimi oraz z operacjami Europejskiego Banku Inwestycyjnego i innymi istniejącymi instrumentami finansowymi (Dz.U. L 374, s. 1).


title: Sprawa C-367/06: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 8 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               28.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/29

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 8 marca 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-367/06) (1)

   (2007/C 96/59)

      Język postępowania: angielski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 261 z 28.10.2006.


title: Sprawa T-22/14: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2014 r. – Bergallou przeciwko Parlamentowi i Radzie

text:
               14.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 112/43

         Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2014 r. – Bergallou przeciwko Parlamentowi i Radzie
   (Sprawa T-22/14)
   2014/C 112/56
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Amal Bergallou (Lot, Belgia) (przedstawiciel: adwokat M. Velardo)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności przepisów, w tym art. 7 (czas podróży) załącznika V regulaminu pracowniczego oraz art. 8 (koszty podróży) załącznika VII do regulaminu pracowniczego w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, Euratom) z dnia 22 października 2013 r. zmieniającym regulamin pracowniczy urzędników Unii Europejskiej i warunki zatrudnienia innych pracowników, opublikowanym w Dzienniku Urzędowym L 287 z dnia 29 października 2013 r. w zakresie w jakim prawo do kosztów podróży i czasu podróży jest związane z dodatkiem zagranicznym lub dodatkiem z tytułu zamieszkiwania za granicą;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej na rzecz strony skarżącej odszkodowania w wysokości 165 596,42 EUR oraz zadośćuczynienia w wysokości 40 000 EUR;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej odsetek za zwłokę i odsetek wyrównawczych w wysokości 6,75 % w odniesieniu do doznanej krzywdy i poniesionej szkody materialnej;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami poniesionymi przez stronę skarżącą w niniejszym postępowaniu.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca – dla której miejscem pochodzenia jest Maroko, lecz która nie korzysta z dodatku zagranicznego lub dodatku z tytułu zamieszkiwania za granicą i w związku z tym z chwilą reformy regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej utraciła prawo do zryczałtowanych kosztów podróży oraz zwiększenia wymiaru urlopu wypoczynkowego o dodatkowe dni czasu podróży – podnosi pięć zarzutów, co do zasady identycznych z zarzutami podniesionymi w sprawie T-20/14 Nguyen przeciwko Radzie lub do nich podobnych.


title: Sprawa T-172/10: Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2012 r. — Colas przeciwko OHIM — García-Teresa Gárate i Bouffard Vicente (BASE-SEAL) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BASE-SEAL — Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe przedstawiające romb — Wcześniejsze graficzne krajowe i międzynarodowe znaki towarowe COLAS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               28.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 126/14

         Wyrok Sądu z dnia 9 marca 2012 r. — Colas przeciwko OHIM — García-Teresa Gárate i Bouffard Vicente (BASE-SEAL)
   (Sprawa T-172/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BASE-SEAL - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe przedstawiające romb - Wcześniejsze graficzne krajowe i międzynarodowe znaki towarowe COLAS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 126/28
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Colas (Boulogne-Billancourt, Francja) (przedstawiciel: adwokat E. Logeais)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM były również: Rosario García-Teresa Gárate i Carmen Bouffard Vicente (Barcelona, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga o stwierdzenie nieważności na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej (OHIM) z dnia 4 lutego 2010 r. (sprawa R 450/2009-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między, po jednej stronie, Colas i, po drugiej stronie, Rosario Garcíą-Teresą Gárate i Carmen Bouffard Vicente.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 4 lutego 2010 r. (sprawa R 450/2009-4) dla towarów innych niż chemikalia stosowane w nauce, fotografii, rolnictwie, ogrodnictwie oraz leśnictwie, obornik i substancje chemiczne konserwujące artykuły spożywcze objęte omawianą decyzją.

               2)

               OHIM zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 161 z 19.6.2010.


title: Sprawa C-474/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal in Northern Ireland (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 września 2010 r. — Seaport (NI) Ltd, Magherafelt district Council, F P McCann (Developments) Ltd, Younger Homes Ltd, Heron Brothers Ltd, G Small Contracts, Creagh Concrete Products Ltd przeciwko Department of the Environment for Northern Ireland, Department of the Environment for Northern Ireland

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/16

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal in Northern Ireland (Zjednoczone Królestwo) w dniu 29 września 2010 r. — Seaport (NI) Ltd, Magherafelt district Council, F P McCann (Developments) Ltd, Younger Homes Ltd, Heron Brothers Ltd, G Small Contracts, Creagh Concrete Products Ltd przeciwko Department of the Environment for Northern Ireland, Department of the Environment for Northern Ireland
   (Sprawa C-474/10)
   ()
   2011/C 13/27
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Court of Appeal in Northern Ireland

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Seaport (NI) Ltd, Magherafelt district Council, FP McCann (Developments) Ltd, Younger Homes Ltd, Heron Brothers Ltd, G Small Contracts, Creagh Concrete Products Ltd

      Strona pozwana: Department of the Environment for Northern Ireland, Department of the Environment for Northern Ireland

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawidłowa jest wykładnia dyrektywy [2001/42] (1), zgodnie z którą w sytuacji, gdy organ państwa, który przygotowuje plan objęty art. 3 sam jest organem, na którym spoczywa ogólna odpowiedzialność za realizację zadań w dziedzinie środowiska naturalnego w państwie członkowskim, państwo to może odmówić wyznaczenia na podstawie art. 6 ust. 3 organu, który ma być konsultowany, zgodnie z art. 5 i art. 6?

               2)

               Czy prawidłowa jest wykładnia dyrektywy, zgodnie z którą w sytuacji, gdy organ państwa, który przygotowuje plan objęty art. 3 sam jest organem, na którym spoczywa ogólna odpowiedzialność za realizację zadań w dziedzinie środowiska naturalnego w państwie członkowskim, państwo członkowskie powinno zapewnić, że jako podmiot konsultacyjny wyznaczony zostanie później podmiot odrębny od tego organu?

               3)

               Czy prawidłowa jest wykładnia dyrektywy, zgodnie z którą ustanowiony w art. 6 ust. 2 dyrektywy wymóg, aby organy, o których mowa w art. 6 ust. 3 i społeczeństwo, w rozumieniu art. 6 ust. 4, otrzymywały odpowiednio wczesną i realną możliwość, „we właściwych ramach czasowych” wyrażenia swojej opinii, może zostać przetransponowany do prawa krajowego za pośrednictwem przepisów, zgodnie z którymi organ odpowiedzialny za przygotowanie planu każdorazowo zatwierdza termin, w jakim opinie muszą zostać wyrażone, czy też przepisy transponujące dyrektywę same muszą określać termin, względne różne terminy dla różnych okoliczności, w jakich opinie takie muszą być wyrażone?

      (1)  Dyrektywa 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko, Dz.U. L 197, s. 30


title: Sprawa T-543/13: Skarga wniesiona w dniu 4 października 2013 r. — Three-N-Products przeciwko OHIM — Munindra (PRANAYUR)

text:
               14.12.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 367/33

         Skarga wniesiona w dniu 4 października 2013 r. — Three-N-Products przeciwko OHIM — Munindra (PRANAYUR)
   (Sprawa T-543/13)
   2013/C 367/59
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Three-N-Products Private Ltd (Nowe Delhi, Indie) (przedstawiciel: adwokat N. Colombo)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Munindra Holding BV (Lelystad, Niderlandy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej nr R 638/2012-4 z dnia 25 lipca 2013 r. w całości i w rezultacie odrzucenie zgłoszenia przeciwstawnego znaku towarowego PRANAYUR;

               —

               obciążenie OHIM kosztami poniesionymi przez Three-N-Products Private Ltd;

               —

               obciążenie Munindra Holding B.V. kosztami poniesionymi przez Three-N-Products Private Ltd.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Munindra Holding BV

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „PRANAYUR” dla towarów z klas 5 i 30 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 7 170 095

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny znak towarowy „AYUR” i graficzne znaki towarowe zawierające element słowny „Ayur”

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-13/06: Skarga wniesiona w dniu  11 stycznia 2006 r.  przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               25.2.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 48/21

         Skarga wniesiona w dniu 11 stycznia 2006 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-13/06)
   (2006/C 48/39)
   Język postępowania: grecki
   W dniu 11 stycznia 2006 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Dimitrisa Triantafillou, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Greckiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że obejmując podatkiem VAT usługi w zakresie pomocy w razie awarii pojazdu drogowego, Republika Grecka uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 13 część B lit. a) szóstej dyrektywy (1).

               2)

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Komisja twierdzi, że choć grecka organizacja ELPA świadcząca usługi pomocy drogowej (Elliniki Leschi Aftokinitou kai Periigiseon, Grecki Klub Samochodowy i Turystyczny) nie jest objęta podmiotowym zakresem stosowania dyrektyw w sprawie ubezpieczeń, to wykonuje ona działalność ubezpieczeniową w rozumieniu art. 13 część B lit. a) szóstej dyrektywy.
   Komisja wskazuje na inne wersje językowe dyrektywy oraz na:

               —

               zasadę neutralności podatku VAT, która wymaga, by taka sama działalność była opodatkowana w ten sam sposób, bez względu na podmiot, który ją wykonuje,

               —

               okoliczność, że wykładni pojęcia „ubezpieczenie” dokonuje się w orzecznictwie (wyrok w sprawie C-349/96 CPP) w ten sposób, że obejmuje pomoc w razie awarii pojazdu drogowego,

               —

               odrębność przepisów podatkowych od innych przepisów wspólnotowych (dyrektyw w sprawie ubezpieczeń),

               —

               okoliczność, że działalność ubezpieczycieli w zakresie pomocy drogowej jest objęta zakresem stosowania dyrektywy ubezpieczeniowej 73/239 (zmienionej dyrektywą 84/641).

      (1)  Dz.U. L 145, 13.6.1977, str. 1.


title: Sprawa F-86/10: Skarga wniesiona w dniu 24 września 2010 r. — Dubus przeciwko Parlamentowi

text:
               20.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 317/49

         Skarga wniesiona w dniu 24 września 2010 r. — Dubus przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-86/10)
   ()
   2010/C 317/89
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Charles Dubus (Tervuren, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci E. Boigelot i S. Woog)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej o nieumieszczeniu skarżącego na liście urzędników, którzy otrzymali awans z grupy zaszeregowania AST3 do grupy zaszeregowania AST4 w ramach postępowania w sprawie awansów za 2009 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu o nieumieszczeniu skarżącego na liście urzędników, którzy otrzymali awans z grupy zaszeregowania AST3 do grupy zaszeregowania AST4 w ramach postępowania w sprawie awansów za 2009 r.;

               —

               w efekcie tego stwierdzenia nieważności przeprowadzenie nowej analizy porównawczej wyników w pracy skarżącego i innych kandydatów w ramach postępowania w sprawie awansów za 2009 r. i przyznanie skarżącemu awansu do grupy AST4 ze skutkiem wstecznym od dnia 1 stycznia 2009 r. wraz z odsetkami za zaległe wynagrodzenie w wysokości ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla podstawowych operacji refinansowania naliczanymi od dnia 1 stycznia 2009 r. powiększonymi o dwa punkty procentowe;

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.


title: Sprawa T-507/08: Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2008 r. — Psytech International przeciwko OHIM — Institute for Personality & Ability Testing (16PF)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/34

         Skarga wniesiona w dniu 21 listopada 2008 r. — Psytech International przeciwko OHIM — Institute for Personality & Ability Testing (16PF)
   (Sprawa T-507/08)
   (2009/C 19/64)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Psytech International Ltd (Pulloxhill, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: N. Phillips, solicitor, i N. Saunders, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Institute for Personality & Ability Testing, Inc. (Champaign, Stany Zjednoczone)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 23 lipca 2008 r. w sprawie R 1012/2007-2 oraz przekazanie OHIM wniosku o unieważnienie celem dalszego postępowania oraz

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Słowny znak towarowy „16PF” dla towarów i usług należących do klas 9, 16, 35, 41 i 42 — wspólnotowy znak towarowy nr 1 892 652

      Właściciel wspólnotowego znaku towarowego: Institute for Personality & Ability Testing, Inc.

      Strona wnosząca o unieważnienie wspólnotowego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b), art. 7 ust. 1 lit. c), art. 7 ust. 1 lit. d) i art. 51 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 z uwagi na to, że Izba Odwoławcza: i) powinna była, w oparciu o przedstawione dowody, ustalić, że zarejestrowany wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie jest pozbawiony jakiegokolwiek charakteru odróżniającego; ii) nie zastosowała prawidłowo kryterium prawnego i nie dokonała prawidłowej oceny przedstawionych dowodów; oraz iii) powinna była, w oparciu przedstawione dowody, ustalić, że zgłoszenie zarejestrowanego wspólnotowego znaku towarowego będącego przedmiotem wniosku o unieważnienie zostało dokonane w złej wierze.


title: Sprawa T-32/15: Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2016 r. – GRE/EUIPO (Mark1) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Mark1 — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               27.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 232/17

         Wyrok Sądu z dnia 12 maja 2016 r. – GRE/EUIPO (Mark1)
   (Sprawa T-32/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Mark1 - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 232/22)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH (Kloster Lehnin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I. Memmler i S. Schulz)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: D. Walicka, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 29 października 2014 r. (sprawa R 647/2014-1) dotyczącą rejestracji oznaczenia graficznego Mark 1 jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               GRE Grand River Enterprises Deutschland GmbH pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO).

      (1)  Dz.U. C 89 z 16.3.2015.


title: Sprawa F-2/05: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 18 czerwca 2008 r. — Kröppelin przeciwko Radzie

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/37

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 18 czerwca 2008 r. — Kröppelin przeciwko Radzie
   (Sprawa F-2/05)
   (2008/C 197/73)

      Język postępowania: francuski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy wskutek zawarcia ugody.


               7.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 267/1

         Złożenie ślubowania przez nowych członków Trybunału
   2009/C 267/02
   M. Safjan i D. Šváby, mianowani decyzją przedstawicieli rządów państw członkowskich Wspólnot Europejskich z dnia 25 lutego 2009 r. (1) sędziami Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich na okres od dnia 7 października 2009 r. do dnia 6 października 2015 r. złożyli w dniu 6 października 2009 r. ślubowanie przed Trybunałem.
   M. Berger, mianowana decyzją przedstawicieli rządów państw członkowskich Wspólnot Europejskich z dnia 8 lipca 2009 r. (2) sędzią Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich na okres od dnia 7 października 2009 r. do dnia 6 października 2012 r. złożyła w dniu 6 października 2009 r. ślubowanie przed Trybunałem.
   N. Jääskinen, mianowany decyzją przedstawicieli rządów państw członkowskich Wspólnot Europejskich z dnia 25 lutego 2009 r. (1) rzecznikiem generalnym Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich na okres od dnia 7 października 2009 r. do dnia 6 października 2015 r., złożył w dniu 6 października 2009 r. ślubowanie przed Trybunałem.

      (1)  Dz. U. L 63 z dnia 7 marca 2009 r., s. 13

      (2)  Dz. U. L 181 z dnia 14 lipca 2009 r., s. 26


title: Sprawa F-52/08 R: Postanowienie prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 3 lipca 2008 r. — Plasa przeciwko Komisji (Służba publiczna — Postępowanie w sprawie zastosowania środka tymczasowego — Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji o przeniesieniu — Pilny charakter — Brak)

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/21

         Postanowienie prezesa Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 3 lipca 2008 r. — Plasa przeciwko Komisji
   (Sprawa F-52/08 R)
   (Służba publiczna - Postępowanie w sprawie zastosowania środka tymczasowego - Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji o przeniesieniu - Pilny charakter - Brak)
   (2008/C 260/38)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Wolfgang Plasa (Algier, Algieria) (przedstawiciel: G. Vandersanden, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji z dnia 8 maja 2008 r., na mocy której Komisja Wspólnot Europejskich od dnia 1 sierpnia 2008 r. przenosi skarżącego do Brukseli (Belgia).
   Sentencja postanowienia

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-282/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 6 czerwca 2011 r. — Concepción Salgado González przeciwko Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS) y Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)

text:
               10.9.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Superior de Justicia de Galicia (Hiszpania) w dniu 6 czerwca 2011 r. — Concepción Salgado González przeciwko Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS) y Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS)
   (Sprawa C-282/11)
   2011/C 269/46
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Superior de Justicia de Galicia

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Concepción Salgado González

      Strona pozwana Instituto Nacional de la Seguridad Social (INSS) y Tesorería General de la Seguridad Social (TGSS).

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy zgodna z celami wspólnotowymi ujętymi w art. 48 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz w art. 3 rozporządzenia 1408/71/EWG (1) z dnia 14 lipca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się w Unii Europejskiej jest taka wykładnia załącznika VI lit. D) pkt 4), zgodnie z którą wysokość teoretycznego świadczenia hiszpańskiego jest obliczana na podstawie rzeczywistych składek ubezpieczonego opłacanych w latach bezpośrednio poprzedzających wpłatę ostatniej składki na rzecz hiszpańskiego systemu zabezpieczenia społecznego, zaś otrzymana w ten sposób suma jest dzielona przez 210, gdyż taki dzielnik został ustanowiony dla celów obliczenia podstawy wymiaru świadczenia emerytalnego przez art. 162 ust. 1 Ley General de la Seguridad Social (powszechnej ustawy o zabezpieczeniach społecznych)

               2)

               (w przypadku odpowiedzi przeczącej na pierwsze pytanie): Czy zgodna z celami wspólnotowymi ujętymi w art. 48 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz w art. 3 rozporządzenia 1408/71 […], jak również z literalnym brzmieniem załącznika VI lit. D) pkt 4) do rozporządzenia 1408/71/EWG z dnia 14 lipca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się w Unii Europejskiej, jest taka wykładnia ww. załącznika VI lit. D) pkt 4), zgodnie z którą wysokość teoretycznego świadczenia hiszpańskiego jest obliczana na podstawie rzeczywistych składek ubezpieczonego opłacanych w latach bezpośrednio poprzedzających wpłatę ostatniej składki na rzecz hiszpańskiego systemu zabezpieczenia społecznego, zaś otrzymana w ten sposób suma jest dzielona przez liczbę lat składkowych w Hiszpanii?

               3)

               (w przypadku odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie, niezależnie od tego, czy odpowiedź na pytanie pierwsze będzie twierdząca czy przecząca): „Czy w niniejszej sprawie znajduje zastosowanie w drodze analogii załącznik XI lit. G) pkt 3 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 (2) z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, w celu zapewnienia celów wspólnotowych określonych w art. 48 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz w art. 3 rozporządzenia 1408/71 […], i w konsekwencji, należy zastosować do okresu składkowego w Portugalii podstawę wymiaru składek w Hiszpanii, która jest czasowo najbliższa temu okresowi, z uwzględnieniem zmian wskaźnika cen detalicznych?

               4)

               (w przypadku odpowiedzi przeczącej na pytania: pierwsze, drugie i trzecie): W przypadku gdy okaże się, że żadna z przedstawionych powyżej wykładni w całości lub części nie jest prawidłowa, jaka wykładnia załącznika VI lit. D) pkt 4) do rozporządzenia 1408/71 […], która będąc użyteczną dla celów rozstrzygnięcia niniejszego sporu, jest jednocześnie najbardziej z celami wspólnotowymi określonymi w art. 48 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz w art. 3 rozporządzenia 1408/71/EWG z dnia 14 lipca 1971 r., jak również z literalnym brzmieniem załącznika VI lit. D) pkt 4)?

      (1)  Dz.U. L 149, s. 2.

      (2)  Dz.U. L 166, s.1.


title: Sprawa C-264/09: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Słowacji

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/19

         Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Słowacji
   (Sprawa C-264/09)
   2009/C 282/36
   Język postępowania: słowacki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: O. Beynet, F. Hoffmeister i J. Javorský, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Słowacka

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie zapewniając niedyskryminującego dostępu do systemu przesyłowego, Republika Słowacka uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na podstawie art. 20 ust. 1 i art. 9 lit. e) dyrektywy 2003/54/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2003 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 96/92/WE (1).

               —

               obciążenie Republiki Słowackiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin na przyjęcie przepisów transponujących upłynął w dniu 1 lipca 2004 r.

      (1)  Dz.U. L 176. s. 37, polskie wydanie specjalne: rozdział 12 tom 02 s. 211.


title: Sprawa F-66/13: Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2013 r. — ZZ przeciwko Europolowi

text:
               21.9.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 274/30

         Skarga wniesiona w dniu 4 lipca 2013 r. — ZZ przeciwko Europolowi
   (Sprawa F-66/13)
   2013/C 274/49
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat J.J. Ghosez)

      Strona pozwana: Europejski Urząd Policji (Europol)

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie nieprzedłużenia ze skarżącą umowy o pracę na czas określony.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez stronę pozwaną w dniu 28 września 2012 r., w której pozwana informuje skarżącą, że nie przedłuży z nią umowy na czas określony, która wygasa z dniem 31 grudnia 2012 r. oraz decyzji potwierdzającej oddalającej zażalenie skarżącej, wydanej w dniu 9 kwietnia 2013 r.;

               —

               Zasądzenie od pozwanej na rzecz skarżącej różnicy pomiędzy z jednej strony kwotą wynagrodzenia, które byłoby jej należne, gdyby pozostała na swoim stanowisku, a z drugiej strony kwotą wynagrodzenia, honorariów, zasiłku dla bezrobotnych lub jakiegokolwiek innego ekwiwalentnego zasiłku, które rzeczywiście uzyskiwała od dnia 1 stycznia 2013 r. zamiast wynagrodzenia pobieranego w charakterze członka personelu tymczasowego;

               —

               obciążenie Europolu kosztami postępowania.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 247 z 27.9.2008 .

text:
               11.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/1

         (2008/C 260/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 247 z 27.9.2008.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 236 z 13.9.2008.

      Dz.U. C 223 z 30.8.2008.

      Dz.U. C 209 z 15.8.2008.

      Dz.U. C 197 z 2.8.2008.

      Dz.U. C 183 z 19.7.2008.

      Dz.U. C 171 z 5.7.2008.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa T-72/09: Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2009 r. – Pilkington Group i in. przeciwko Komisji

text:
               1.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/24

         Skarga wniesiona w dniu 18 lutego 2009 r. – Pilkington Group i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-72/09)
   2009/C 102/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Pilkington Group Ltd (St Helens, Zjednoczone Krórestwo), Pilkington Automotive Ltd (Lathom, Zjednoczone Królestwo), Pilkington Automotive Deutschland GmbH (Witten, Niemcy), Pilkington Holding GmbH (Gelsenkirchen, Niemcy), Pilkington Italia SpA (San Salvo, Włochy) (przedstawiciele: J. Scott, S. Wisking i K. Fountoukakos-Kyriakakos, solicitors)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 lit. c) decyzji, ewentualnie stwierdzenie nieważności art. 1 lit. c) w zakresie, w jakim stanowi on, że Pilkington naruszyła art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG przed styczniem 1999 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 lit. c) decyzji lub znaczne obniżenie kwoty grzywny;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W swojej skardze skarżący żąda stosownie do art. 230 WE stwierdzenia nieważności części decyzji Komisji C (2008) 6815 z dnia 12 listopada 2008 r. (sprawa COMP/39.125 – szkło samochodowe), a w szczególności jej art. 1 lit. c) stanowiącego, że skarżący naruszyli art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG, uczestnicząc od 10 marca 1998 r. do 3 września 2002 r. w szeregu porozumień lub uzgodnionych praktyk w sektorze szyb samochodowych w ramach EOG, ewentualnie stwierdzenie nieważności art. 1 lit. c) zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim stanowi on, że skarżący naruszyli art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG przed dniem 15 stycznia 1999 r. Ponadto skarżący żądają stwierdzenia nieważności art. 2 lit. c) zaskarżonej decyzji, który nakłada na skarżących na zasadzie odpowiedzialności wspólnej i solidarnej grzywnę w wysokości 370 milionów EUR, lub znacznego obniżenia kwoty tej grzywny.
   Skarżący przedstawili jedenaście zarzutów na poparcie ich skargi, z których trzy dotyczą zawartych w decyzji poważnych błędów w opisie okoliczności faktycznych działań stanowiących naruszenie, siedem dotyczy błędów przy ustalaniu grzywny, podczas gdy według ostatniego ogół okoliczności sprawy miałby rzekomo miałby uzasadniać skorzystanie przez Trybunał z nieograniczonego prawa orzekania celem znacznego obniżenia kwoty grzywny.
   Po pierwsze skarżący twierdzą, że Komisja naruszyła art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG lub rozporządzenie (WE) nr 1/2003 (1), nieprawidłowo oceniając charakter i przez to znacznie wyolbrzymiając wagę działań stanowiących naruszenie. Podnosi się w szczególności, że Komisja w sposób istotny nieprawidłowo opisała działania stanowiące naruszenie, jako że nie stanowiły one w pełni ukształtowanego kartelu o wcześniej ustalonych zasadach ani nie służyły celowi dotyczącemu całego rynku.
   Po drugie skarżący podnoszą, że Komisja naruszyła art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG lub rozporządzenie (WE) nr 1/2003, nieprawidłowo szacując czas trwania działań stanowiących naruszenie po stronie skarżących, wnioskując w szczególności, że uczestniczyli oni w jednym i ciągłym naruszeniu poczynając od dnia 10 marca 1998 r.
   Po trzecie skarżący twierdzą, że Komisja naruszyła art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG lub rozporządzenie (WE) nr 1/2003, nieprawidłowo oceniając i znacznie wyolbrzymiając rozmiary ról każdego ze skarżących w działaniach stanowiących naruszenie.
   Po czwarte podnosi się, że Komisja naruszyła art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG lub art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 lub Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien (2), nakładając grzywnę będącą ewidentnie nadmierną ze względu na ogólny charakter działań opisanych w decyzji, w szczególności oceniając na 16% część wagi naruszenia sprzedaży do wykorzystania przy obliczaniu grzywny stosownie do pkt 19 – 23 Wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien.
   Po piąte skarżący twierdzą, że w następstwie błędu opisanego w przedstawionym powyżej drugim zarzucie Komisja naruszyła również art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG lub art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 lub Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien, obliczając kwotę podstawową grzywny nałożonej na skarżących przy użyciu współczynnika mnożenia za okres 4,5 roku.
   Po szóste skarżący twierdzą, że Komisja naruszyła art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG lub art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 lub Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien, nie biorąc pod uwagę przy ustalaniu nałożonej na skarżących grzywny odnoszących się do nich stosownych okoliczności łagodzących.
   Po siódme skarżący twierdzą, że Komisja naruszyła art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG lub art. 253 WE lub art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 lub Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien, wykorzystując niestosowne dane o sprzedaży celem obliczenia grzywny nałożonej na skarżących.
   Po ósme skarżący twierdzą, że Komisja naruszyła art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG lub art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 lub Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien, nakładając na skarżących grzywnę, która to niezależnie od wszelkich twierdzeń podniesionych w przedstawionych powyżej zarzutach jest przy uwzględnieniu ogółu okoliczności sprawy ewidentnie nieproporcjonalna.
   Po dziewiąte skarżący podnoszą, że Komisja naruszyła art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG lub rozporządzenie (WE) nr 1/2003 lub Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien z tego względu, że grzywna nałożona na skarżących jest nadmierna, uwzględniając nałożony na Komisję przez prawo wspólnotowe wymóg zapewnienia stronom równego traktowania przy nakładaniu grzywien stosownie do art. 23 rozporządzenia (WE) nr 1/2003.
   Po dziesiąte skarżący twierdzą Komisja naruszyła art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG lub art. 23 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 i pkt 32 Wytycznych w sprawie metody ustalania grzywien, nakładając na skarżących grzywnę, której kwota przekracza przewidziane we wspomnianych wyżej przepisach pułapy.
   Po jedenaste skarżący twierdzą, że nałożona na nich grzywna jest każdym wypadku ewidentnie nieproporcjonalna, nadmierna i niestosowna i uważają, że Trybunał powinien skorzystać z nieograniczonego prawa orzekania przysługującego mu na podstawie art. 229 WE i art. 31 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 celem skontrolowania wysokości grzywny i znacznego obniżenia jej kwoty.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003 L 1, s. 1)

      (2)  Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 23 ust. 2 lit. a) rozporządzenia 1/2003 (Dz.U. 2006 C 210, s.2)


title: Sprawa F-56/15: Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2015 r. – ZZ i ZZ/Komisja

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/46

         Skarga wniesiona w dniu 17 kwietnia 2015 r. – ZZ i ZZ/Komisja
   (Sprawa F-56/15)
   (2015/C 213/74)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ i ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji obniżających współczynnik korygujący mający zastosowanie do emerytury skarżących, zamieszkałych w Danii, wynikających z ich odcinków emerytury za czerwiec 2014 r. oraz zadośćuczynienie krzywdzie doznanej z racji rozbieżnych i wewnętrznie sprzecznych informacji udzielanych na uzasadnienie zaskarżonych decyzji.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji zawartych w odcinkach emerytury z czerwca 2014 r., w drodze których współczynnik korygujący mający zastosowanie do emerytury skarżących uległ obniżeniu z dniem 1 stycznia 2014 r.;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania oraz nakazanie jej zapłaty kwoty określonej ex aequo et bono tytułem zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 kwietnia 2005 r. w sprawie T-353/02 Duarte y Beltrán SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego INTEA — Wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe INTESA — Odmowa rejestracji — Względna podstawa odmowy rejestracji — Art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/13

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 13 kwietnia 2005 r.
   w sprawie T-353/02 Duarte y Beltrán SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego INTEA - Wcześniejsze krajowe słowne znaki towarowe INTESA - Odmowa rejestracji - Względna podstawa odmowy rejestracji - Art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2005/C 155/25)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie T-353/02 Duarte y Beltrán SA z siedzibą w Santander (Hiszpania), reprezentowanej początkowo przez adwokat N. Moya Fernández, a następnie przez adwokata J. Calderóna Chavera i adwokat T. Villate Consonni przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (pełnomocnicy: G. Schneider i P. Jurado Montejano), przy czym uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również Mirato SpA z siedzibą w Novare (Włochy), mającej za przedmiot skargę na decyzję drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 6 sierpnia 2002 r. (R 407/2001-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Duarte y Beltrán SA a Mirato SpA, Sąd Pierwszej Instancji (druga izba), w składzie: J. Pirrung, prezes, N.J. Forwood i I. Pelikánová, sędziowie; sekretarz: B. Pastor, zastępca sekretarza, wydał w dniu 13 kwietnia 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1

               Skarga zostaje oddalona.

               2

               Skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 44 z 22.2.2003 r.


title: Sprawa C-601/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 10 października 2012 r. w sprawie T-150/09 Ningbo Yonghong Fasteners przeciwko Radzie wniesione w dniu 20 grudnia 2012 r. przez Ningbo Yonghong Fasteners Co. Ltd

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 10 października 2012 r. w sprawie T-150/09 Ningbo Yonghong Fasteners przeciwko Radzie wniesione w dniu 20 grudnia 2012 r. przez Ningbo Yonghong Fasteners Co. Ltd
   (Sprawa C-601/12 P)
   2013/C 71/14
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ningbo Yonghong Fasteners Co. Ltd (przedstawiciele: F. Graafsma, J. Cornelis, advocaten)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej, Komisja Europejska, European Industrial Fasteners Institute AISBL (EIFI)

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 10 października 2012 r. w sprawie T-150/09 Ningbo Yonghong Fasteners Co., Ltd. przeciwko Radzie, w którym Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 (1) z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej;

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, w zakresie w jakim dotyczy wnoszącego odwołanie, oraz

               —

               obciążenie Rady Unii Europejskiej kosztami postępowania odwoławczego oraz kosztami postępowania przed Sądem w sprawie T-150/09.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnoszący odwołanie podnosi, że wnioski Sądu dotyczące pierwszego zarzutu podniesionego przed Sądem naruszają prawo w wielu aspektach oraz wypaczają środki dowodowe. Wnoszący odwołanie twierdzi zatem, że należy uchylić zaskarżony wyrok. Ponadto wnoszący odwołanie podnosi, że okoliczności faktyczne podniesione na poparcie pierwszego zarzutu zostały wykazane w wystarczającym stopniu, tak że Trybunał może orzekać w przedmiocie tego zarzuty. Wnoszący odwołanie kwestionuje wyłącznie wnioski Sądu dotyczące (początkowego) pierwszego zarzutu na podstawie trzech zarzutów odwołania.
   Po pierwsze, poprzez wprowadzenie kryterium „jedynej prawdopodobnej hipotezy”, z uwagi na które termin trzech miesięcy ustanowiony w art. 2 ust. 7 lit. c) akapit drugi rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 (2) z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowym”) nie znajduje rzekomo zastosowania, w zaskarżonym wyroku ten trzymiesięczny termin został pozbawiony znaczenia. W rezultacie, w zaskarżonym wyroku dokonano wykładni art. 2 ust. 7 lit. c) akapit drugi rozporządzenia podstawowego w niedopuszczalny z prawnego punktu widzenia sposób, gdyż sąd nie może dokonać wykładni powodującej, że całe przepisy lub ich fragmenty stają się zbędne lub niepotrzebne.
   Po drugie, badając skutki prawne nie zachowania terminu proceduralnego, w zaskarżonym wyroku zastosowano błędne kryterium, nakładając w związku z tym nieuzasadniony ciężar dowodu na wnoszącego odwołanie. Gdyby w zaskarżonym wyroku zastosowano odpowiednie kryterium, jak zostało ono określone przez Trybunał w poprzednich sprawach, uznano by, że nie zachowanie terminu proceduralnego uzasadniało stwierdzenie nieważności zaskarżonego rozporządzenia.
   Wreszcie, Sąd przyjmując te wnioski wypaczył przedstawione mu środki dowodowe.

      (1)  Dz.U. L 29, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 56, s. 1.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 13 lipca 2005 r. w sprawie T-5/04 Carlo Scano przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Konkurs wewnętrzny — Test wielokrotnego wyboru — Odmowa uwzględnienia niektórych pytań przez komisję — Równość traktowania — Zasada dobrej administracji — Zakres kontroli sądowej — Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga o odszkodowanie)

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/15

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 13 lipca 2005 r.
   w sprawie T-5/04 Carlo Scano przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Urzędnicy - Konkurs wewnętrzny - Test wielokrotnego wyboru - Odmowa uwzględnienia niektórych pytań przez komisję - Równość traktowania - Zasada dobrej administracji - Zakres kontroli sądowej - Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie)
   (2005/C 229/31)
   Język postępowania: francuski
   W sprawie T-5/04 Carlo Scano, urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, zamieszkały w Brukseli (Belgia), reprezentowany przez A. Lucasa, avocat, przeciwko Komisji Wspólnot Europe- jskich (pełnomocnik: J. Currall, wspierany przez D. Waelbroecka, avocat, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot po pierwsze, wniosek o uchylenie decyzji komisji konkursu wewnętrznego COM/PA/02, którego celem było awansowanie z kategorii B na kategorię A, ustalającej osiągnięte przez skarżącego wyniki z testów wstępnych, odmawiającej dopuszczenia go do egzaminu ustnego tego konkursu, o uchylenie późniejszych decyzji utrzymujących w mocy tą decyzję, unieważnienie listy laureatów tego konkursu w dziedzinie, w której dokonano oceny skarżącego i uchylenie innych decyzji podjętych na tej podstawie, oraz po drugie, o zasądzenie odszkodowania, Sąd Pierwszej Instancji (czwarta izba), w składzie: H. Legal, prezes izby, P. Mengozzi i I. Wiszniewska- Białecka, sędziowie; sekretarz I. Natsinas, administrator, wydał w dniu 13 lipca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Skarga zostaje oddalona.

               2.

               Każda ze stron ponosi własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 59 z 6.3.2004


title: Sprawa F-118/10: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 2 października 2012 r. — Psarras przeciwko ENISA (Służba publiczna — Obsadzenie stanowiska — Przeniesienie na inne stanowisko — Interes służby — Urlop z przyczyn osobistych)

text:
               9.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/30

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 2 października 2012 r. — Psarras przeciwko ENISA
   (Sprawa F-118/10) (1)

   (Służba publiczna - Obsadzenie stanowiska - Przeniesienie na inne stanowisko - Interes służby - Urlop z przyczyn osobistych)
   2013/C 38/56
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Aristidis Psarras (Heraklion, Grecja) (przedstawiciele: początkowo adwokaci É. Boigelot i S. Woog, następnie adwokat É. Boigelot)

      Strona pozwana: Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (przedstawiciele: E. Maurage, pełnomocnik, wspierany przez adwokatów D. Waelbroecka i A. Durona)

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Po pierwsze żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o złożeniu skarżącego z urzędu księgowego w Agencji i powołaniu innej osoby na to samo stanowisko. Po drugie żądanie zasądzenia na rzecz skarżącego pewnej kwoty tytułem naprawienia szkody spowodowanej przez zaskarżone akty oraz nękanie, którego ofiarą twierdzi być skarżący

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji zarządu Europejskiej Agencji ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji z dnia 7 lutego 2010 r. o złożeniu A. Psarrasa z urzędu księgowego ze skutkiem natychmiastowym i powołaniu pana X, pracownika wydziału ds. budżetu, na stanowisko księgowego na czas nieokreślony oraz decyzji z dnia 1 marca 2010 r., przyjętej w konsekwencji przez dyrektora wykonawczego i dotyczącej przeniesienia A. Psarrasa na inne stanowisko.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Europejska Agencja ds. Bezpieczeństwa Sieci i Informacji pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez A. Psarrasa.

      (1)  Dz.U. C 63 z 26.2.2011, s. 34


title: Sprawa F-29/13: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 20 października 2015 r. – Drakeford/EMA

text:
               30.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 398/80

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 20 października 2015 r. – Drakeford/EMA
   (Sprawa F-29/13) (1)

   (2015/C 398/96)
   Język postępowania: francuski
   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 207 z 20.7.2013, s. 57.


title: Sprawa T-371/10: Postanowienie Sądu z dnia 15 kwietnia 2011 r. — Amor przeciwko OHIM — Jablonex Group (AMORIKE)

text:
               11.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 173/15

         Postanowienie Sądu z dnia 15 kwietnia 2011 r. — Amor przeciwko OHIM — Jablonex Group (AMORIKE)
   (Sprawa T-371/10) (1)

   2011/C 173/33
   Język postępowania: angielski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 288 z 23.10.2010.


title: Sprawa T-442/11: Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2011 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji

text:
               1.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 290/17

         Skarga wniesiona w dniu 5 sierpnia 2011 r. — Evropaïki Dynamiki przeciwko Komisji
   (Sprawa T-442/11)
   2011/C 290/25
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: N. Korogiannakis i M. Dermitzakis, dikigoroi)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 maja 2011 r. w przedmiocie niepodjęcia działań zaradczych po tym, jak Europejski Rzecznik Praw Obywatelskich doszedł do wniosku, że decyzja podjęta przez Komisję w listopadzie 2006 r. by wybrać produkty i usługi innej spółki są niezgodne z właściwymi przepisami prawa UE o zamówieniach publicznych;

               —

               zasądzenie od Komisji odszkodowania na rzecz skarżącej z tytułu szkód poniesionych w wyniku decyzji z listopada 2006 r.;

               —

               zasądzenie od Komisji odszkodowania na rzecz skarżącej w wysokości 1 000 000 EUR z tytułu utraty możliwości udziału w procedurach przetargowych, które Komisja unieważniła;

               —

               zasądzenie od Komisji odszkodowania na rzecz skarżącej w wysokości 1 000 000 EUR z tytułu korzystania z praw własności intelektualnej na podstawie udzielonego zezwolenia;

               —

               zasądzenie od Komisji odszkodowania na rzecz skarżącej w wysokości 10 000 000 EUR z tytułu szkód niepieniężnych polegających na podważeniu reputacji i wiarygodności skarżącej;

               —

               nakazanie Komisji opublikowanie publicznego ogłoszenia informującego rynek i wszystkich użytkowników zainteresowanych CIRCA (narzędziem informatycznym możliwiającym elektroniczną współpracę pomiędzy pracownikami lub grupami osób położonymi w różnych miejscach), że CIRCA nie jest przestarzałą platformą, że platforma opracowana przez spółkę Alfresco Software Ltd nie jest uprzywilejowaną platformą, a użytkownicy mogą swobodnie wybrać inną dowolną platformę, która może zastąpić CIRCA; oraz

               —

               obciążenie Komisji kosztami zastępstwa prawnego oraz innymi kosztami i wydatkami poniesionymi w związku z niniejszą skargą, nawet gdyby miała ona zostać odrzucona bądź oddalona.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję obowiązków wynikających z art. 27, 88, 89 i 91 rozporządzenia finansowego (1), jak również art. 116, 122 i 124 rozporządzenia wykonawczego (2), dotyczących przeprowadzania przetargu ograniczonego albo nieograniczonego.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Komisję zasad niedyskryminacji i równego traktowania.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący naruszenia przez Komisję zasady dobrej administracji oraz obowiązku uzasadnienia.

               4)

               Zarzut czwarty dotyczący nadużycia kompetencji przez Komisję.

      (1)  Rozporzadzenie Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie rozporzadzenia finansowego majacego zastosowanie do budzetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 248, s. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE, Euratom) nr 2342/2002 z dnia 23 grudnia 2002 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1605/2002 w sprawie rozporządzenia finansowego mającego zastosowanie do budżetu ogólnego Wspólnot Europejskich (Dz.U. L 357, s. 1).


title: Sprawa T-6/13: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2013 r. — NICO przeciwko Radzie

text:
               9.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 71/24

         Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2013 r. — NICO przeciwko Radzie
   (Sprawa T-6/13)
   2013/C 71/38
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Naftiran Intertrade Co. (NICO) Sàrl (Pully, Szwajcaria) (przedstawiciele: J. Grayston, solicitor, adwokaci G. Pandey, P. Gjørtler, D. Rovetta, D. Sellers i N. Pilkington)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (1) oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 945/2012 z dnia 15 października 2012 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 267/2012 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (2) w zakresie, w jakim na podstawie zakwestionowanych aktów strona skarżąca została umieszczona w wykazie osób i podmiotów objętych środkami ograniczającymi; oraz

               —

               obciążenie Rady kosztami niniejszego postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona skarżąca podnosi pięć zarzutów dotyczących naruszenia istotnych wymogów proceduralnych oraz naruszenia traktatów i zasad prawa dotyczących ich stosowania: naruszenia prawa do bycia wysłuchanym, niewystarczającego uzasadnienia, naruszenia prawa do obrony, oczywistego błędu w ocenie oraz naruszenia podstawowego prawa własności.
   Skarżący uważa, że Rada nie wysłuchała strony skarżącej i że żadne przeciwne argumenty nie uzasadniłyby tego, w szczególności w odniesieniu do obciążeń nałożonych na bieżące zobowiązania umowne. Ponadto strona skarżąca twierdzi, że Rada nie przedstawiła wystarczającego uzasadnienia, co zostało potwierdzone przez Radę stronie skarżącej, podczas gdy wnioski o dostęp do dokumentów pozostały bez odpowiedzi. Strona skarżąca uważa, że wskutek tych pominięć Rada naruszyła prawo do obrony przysługujące stronie skarżącej, której odmówiono możliwości skutecznego ustosunkowania się do ustaleń Rady, jako że ustalenia te nie zostały stronie skarżącej ujawnione. Wbrew twierdzeniu Rady strona skarżąca podnosi, że nie jest spółką zależną NICO Ltd, jako że spółka ta nie istnieje już na Jersey, a w każdym razie Rada nie wykazała, że nawet gdyby strona skarżąca była spółką zależną, pociągałoby to za sobą korzyść gospodarczą dla państwa irańskiego, która byłaby sprzeczna z celem zakwestionowanych decyzji i rozporządzenia. Wreszcie strona skarżąca twierdzi, że nakładając środki na prawa własności oraz bieżące zobowiązania umowne zawiadywanie przez stronę skarżącą, Rada naruszyła podstawowe prawo do własności poprzez przyjęcie środków, których proporcjonalności nie można wykazać.

      (1)  Dz.U. L 282 z 16.10.2012, s. 58.

      (2)  Dz.U. L 282 z 16.10.2012, s. 16.


title: Sprawa T-514/08: Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2008 r. — Laboratorios Byly przeciwko OHIM — Ginis (BILLY'S Products)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/35

         Skarga wniesiona w dniu 26 listopada 2008 r. — Laboratorios Byly przeciwko OHIM — Ginis (BILLY'S Products)
   (Sprawa T-514/08)
   (2009/C 19/67)
   Język skargi: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Laboratorios Byly, SA (Barcelona, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat L. Plaza Fernandez-Villa)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Vasileios Ginis (Ateny, Grecja)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji,

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Vasileios Ginis

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „BILLY'S products” (zgłoszenie nr 4.215.273) dla towarów z klasy 3

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Strona skarżąca

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowne wspólnotowe znaki towarowe „BYLY” (zgłoszenie nr 156.216) dla towarów z klasy 3 i „byly” (zgłoszenie nr 2.604.015) dla towarów z klas 3 i 5 oraz usług z klasy 35

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Niewłaściwa interpretacja art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.


title: Sprawa C-17/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 12 stycznia 2016 r. – Oussama El Dakkak, Intercontinental SARL/Administration des douanes et droits indirects

text:
               7.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 90/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation (Francja) w dniu 12 stycznia 2016 r. – Oussama El Dakkak, Intercontinental SARL/Administration des douanes et droits indirects
   (Sprawa C-17/16)
   (2016/C 090/15)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour de cassation

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Oussama El Dakkak, Intercontinental SARL

      Strona pozwana: Administration des douanes et droits indirects

      Pytania prejudycjalne

   Czy art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1889/2005 z dnia 26 października 2005 r. (1) i art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 z dnia 15 marca 2006 r. (2) należy interpretować w ten sposób, że obywatel państwa trzeciego przebywający w strefie tranzytu międzynarodowego lotniska nie podlega obowiązkowi złożenia deklaracji wynikającego z art. 3 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1889/2005 z dnia 26 października 2005 r., czy też – przeciwnie – w ten sposób, ze obywatel ów podlega temu obowiązkowi w związku z tym, że przekroczył on granicę zewnętrzną Wspólnoty na przejściu granicznym w rozumieniu art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 562/2006 z dnia 15 marca 2006 r.?

      (1)  Rozporządzenie (WE) nr 1889/2005 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie kontroli środków pieniężnych wwożonych do Wspólnoty lub wywożonych ze Wspólnoty (Dz.U. L 309, s. 9).

      (2)  Rozporządzenie (WE) nr 562/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. ustanawiające wspólnotowy kodeks zasad regulujących przepływ osób przez granice (kodeks graniczny Schengen) (Dz.U. L 105, s. 1).


title: Sprawa C-7/06 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 listopada 2007 r. — Beatriz Salvador García przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Odwołanie — Urzędnicy — Wynagrodzenie — Dodatek zagraniczny — Przesłanka przewidziana w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie załącznika VII do regulaminu pracowniczego — Pojęcie praca wykonywana dla innego państwa )

text:
               26.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 22/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 listopada 2007 r. — Beatriz Salvador García przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-7/06 P) (1)

   (Odwołanie - Urzędnicy - Wynagrodzenie - Dodatek zagraniczny - Przesłanka przewidziana w art. 4 ust. 1 lit. a) tiret drugie załącznika VII do regulaminu pracowniczego - Pojęcie „praca wykonywana dla innego państwa’)
   (2008/C 22/08)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Beatriz Salvador García (przedstawiciele: R. García-Gallardo Gil-Fournier, D. Domínguez Pérez, A. Sayagués Torres, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall, pełnomocnik, J. Gutiérrez Gisbert, J. Rivas i M. Canal, adwokaci)
   Przedmiot
   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (pierwsza izba), wydanego w dniu 25 października 2005 r. w sprawie T-205/02 Salvador García przeciwko Komisji, mocą którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 27 marca 2002 r. odmawiającej przyznania dodatku zagranicznego przewidzianego w art. 4 ust. 1 załącznika VII do regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich oraz innych związanych z nim dodatków.
   Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone jako bezzasadne.

               2)

               B. Salvador García zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006.


title: Sprawa C-147/08: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Hamburg — Niemcy) — Jürgen Römer przeciwko Freie und Hansestadt Hamburg (Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy — Ogólne zasady prawa Unii — Artykuł 157 TFUE — Dyrektywa 2000/78/WE — Zakres stosowania — Pojęcie „wynagrodzenia” — Wyłączenia — Zakładowy system emerytalny w formie uzupełniającego świadczenia emerytalnego dla byłych pracowników wspólnot lokalnych i pozostałych przy życiu członków ich rodzin — Metoda obliczania tego świadczenia emerytalnego uprzywilejowująca świadczeniobiorców pozostających w związku małżeńskim w stosunku do świadczeniobiorców pozostających w zarejestrowanym związku partnerskim — Dyskryminacja ze względu na orientację seksualną)

text:
               2.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/2

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 10 maja 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Arbeitsgericht Hamburg — Niemcy) — Jürgen Römer przeciwko Freie und Hansestadt Hamburg
   (Sprawa C-147/08) (1)

   (Równe traktowanie w zakresie zatrudnienia i pracy - Ogólne zasady prawa Unii - Artykuł 157 TFUE - Dyrektywa 2000/78/WE - Zakres stosowania - Pojęcie „wynagrodzenia” - Wyłączenia - Zakładowy system emerytalny w formie uzupełniającego świadczenia emerytalnego dla byłych pracowników wspólnot lokalnych i pozostałych przy życiu członków ich rodzin - Metoda obliczania tego świadczenia emerytalnego uprzywilejowująca świadczeniobiorców pozostających w związku małżeńskim w stosunku do świadczeniobiorców pozostających w zarejestrowanym związku partnerskim - Dyskryminacja ze względu na orientację seksualną)
   2011/C 194/02
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Arbeitsgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Jürgen Römer

      Strona pozwana: Freie und Hansestadt Hamburg

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Arbeitsgericht Hamburg — Wykładnia zasady równego traktowania, art. 141 traktatu WE, art. 1, 2, 3 ust. 1 lit. c) i art. 3 ust. 3, jak również motywu 22 dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.U. L 303, s. 16) — Zakres stosowania dyrektywy — Wyłączenie wszelkiego rodzaju płatności dokonanych z systemów publicznych lub podobnych, włączając w to systemy zabezpieczenia społecznego i ochrony socjalnej — Wyłączenie przepisów prawa krajowego dotyczących stanu cywilnego i wynikających z tego świadczeń — Zakładowy system emerytalny w formie uzupełniającego świadczenia emerytalnego dla byłych pracowników wspólnot lokalnych i pozostałych przy życiu członków ich rodzin — Metoda obliczania emerytury uprzywilejowująca świadczeniobiorców pozostających w związku małżeńskim w porównaniu ze świadczeniobiorcami pozostającymi w zarejestrowanym związku partnerskim

      Sentencja

               1)

               Wykładni dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy należy dokonywać w ten sposób, że uzupełniające świadczenia emerytalne, takie jak wypłacane byłym pracownikom Freie und Hansestadt Hamburg i pozostałym przy życiu członkom ich rodzin na mocy Erstes Ruhegeldgesetz der Freien und Hansestadt Hamburg (ustawy kraju związkowego Hamburga o uzupełniających świadczeniach emerytalnych i świadczeniach dla pozostałych przy życiu członków rodzin pracowników Freie und Hansestadt Hamburg) w brzmieniu z dnia 30 maja 1995 r., stanowiące wynagrodzenie w rozumieniu art. 157 TFUE nie zostają wyłączone z zakresu przedmiotowego stosowania tej dyrektywy ani z uwagi na jej art. 3 ust. 3, ani na motyw 22.

               2)

               Przepisy art. 1 w związku z art. 2 i art. 3 ust. 1 lit. c) dyrektywy 2000/78 stoją na przeszkodzie przepisowi takiemu jak § 10 ust. 6 omawianej ustawy kraju związkowego Hamburga, zgodnie z którym świadczeniobiorca pozostający w związku partnerskim otrzymuje uzupełniające świadczenia emerytalne w niższej wysokości niż świadczeniobiorca pozostający w związku małżeńskim i niebędący w trwałej separacji, jeśli:

                           —

                           w danym państwie członkowskim małżeństwo jest zastrzeżone dla osób odmiennej płci i współistnieje z zarejestrowanym związkiem partnerskim, takim jak przewidziany w Gesetz über die Eingetragene Lebenspartnerschaft (ustawie o zarejestrowanych związkach partnerskich) z dnia 16 lutego 2001 r., który jest zastrzeżony dla osób tej samej płci oraz

                           —

                           istnieje bezpośrednia dyskryminacja ze względu na orientację seksualną, ponieważ w prawie krajowym zarejestrowany partner znajduje się w sytuacji prawnej i faktycznej porównywalnej z sytuacją osoby pozostającej w związku małżeńskim w odniesieniu do tego świadczenia. Ocena porównywalnego charakteru mieści się w kompetencjach sądu krajowego i powinna koncentrować się na odpowiednich prawach i obowiązkach małżonków oraz osób pozostających w zarejestrowanym związku partnerskim, uregulowanych w ramach odpowiadających im instytucji, mających znaczenie w świetle celu i warunków przyznawania rozpatrywanego świadczenia.

               3)

               W przypadku gdyby § 10 ust. 6 ustawy kraju związkowego Hamburga o uzupełniających świadczeniach emerytalnych i świadczeniach dla pozostałych przy życiu członków rodzin pracowników Freie und Hansestadt Hamburg w brzmieniu z dnia 30 maja 1995 r. stanowił dyskryminację w rozumieniu art. 2 dyrektywy 2000/78, osoba taka jak skarżący w postępowaniu przed sądem krajowym mogłaby dochodzić prawa do równego traktowania najwcześniej po upływie terminu do implementacji omawianej dyrektywy, czyli od dnia 3 grudnia 2003 r., bez potrzeby oczekiwania, by przepis ten został uzgodniony z prawem Unii przez ustawodawcę krajowego.

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008.


title: Sprawy T-131/11, T-132/11, T-137/11, od T-139/11 do T-141/11, od T-144/11 do T-148/11 i T-182/11: Postanowienie Sądu z dnia 4 czerwca 2012 r. — Ezzedine i in. przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające stosowane w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej — Skreślenie z wykazu osób i podmiotów — Śmierć strony skarżącej — Skarga o stwierdzenie nieważności — Umorzenie postępowania)

text:
               21.7.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/22

         Postanowienie Sądu z dnia 4 czerwca 2012 r. — Ezzedine i in. przeciwko Radzie
   (Sprawy T-131/11, T-132/11, T-137/11, od T-139/11 do T-141/11, od T-144/11 do T-148/11 i T-182/11) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające stosowane w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej - Skreślenie z wykazu osób i podmiotów - Śmierć strony skarżącej - Skarga o stwierdzenie nieważności - Umorzenie postępowania)
   2012/C 217/48
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Ibrahim Ezzedine (Abidżan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (sprawa T-131/11); Feh Lambert Kessé (Abidżan) (sprawa T-132/11); Georges Guiai Bi Poin (Abidżan) (sprawa T-137/11); Loba Emmanuel Patrice Gnango (Abidżan) (sprawa T-139/11); Badia Brice Guei (Abidżan) (sprawa T-140/11); Blé Brunot Dogbo (Abidżan) (sprawa T-141/11); Tiapé Edouard Kassarate (Abidżan) (sprawa T-144/11); Gagbei Faussignaux Vagba (Abidżan) (sprawa T-145/11); Claude Yoro (Abidżan) (sprawa T-146/11); Gogo Joachim Robe (Abidżan) (sprawa T-147/11); Philippe Mangou (Abidżan) (sprawa T-148/11); i Philippe Henry Dacoury-Tabley (Abidżan) (sprawa T-182/11) (przedstawiciele: w sprawach T-132/11, T-137/11, T-139/11, T-140/11, T-141/11, T-146/11, T-147/11 i T-182/11 G. Collard; w sprawie T-131/11 początkowo G. Collard, następnie F. Dressen i J.Y. Dupeux; oraz w sprawach T-144/11, T-145/11 i T-148/11 G. Collard i L. Aliot, adwokaci)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: B. Driessen oraz w sprawach T-131/11, T-132/11 i T-182/11 G. Étienne, w sprawach od T-139/11 do T-141/11 C. Fekete i w sprawach od T-144/11 do T-148/11 E. Dumitriu-Segnana, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Republika Wybrzeża Kości Słoniowej (przedstawiciele: J.P. Mignard i J.P. Benoit, adwokaci, w sprawach T-132/11, T-137/11, T-140/11, T-141/11 i od T-144/11 do T-148/11); i Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bordes i M. Konstantinidis oraz w sprawach T-137/11, od T-139/11 do T-141/11 i od T-144/11 do T-148/11 początkowo E. Cujo, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   W sprawach T-132/11, T-137/11, od T-139/11 do T-141/11 i od T-144/11 do T-148/11 żądania stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2011/18/WPZiB z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany decyzji Rady 2010/656/WPZiB przedłużającej obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 11, s. 36) i, po drugie, rozporządzenia Rady (UE) nr 25/2011 z dnia 14 stycznia 2011 r. w sprawie zmiany rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 11, s. 1), w sprawie T-131/11 żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2011/71/WPZiB z dnia 31 stycznia 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/656/WPZiB przedłużającą obowiązywanie środków ograniczających wobec Republiki Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 28, s. 60) oraz w sprawie T-182/11 żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, decyzji Rady 2011/71 i, po drugie, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 85/2011 z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wykonania rozporządzenia (WE) nr 560/2005 nakładającego określone szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom w związku z sytuacją w Republice Wybrzeża Kości Słoniowej (Dz.U. L 28, s. 32).

      Sentencja

               1)

               Sprawy T-132/11, T-137/11, od T-139/11 do T-141/11 i od T-144/11 do T-148/11 zostają połączone w celu wydania postanowienia.

               2)

               Postępowanie w przedmiocie skarg zostaje umorzone.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa, poza własnymi kosztami postępowania, koszty, które ponieśli Ibrahim Ezzedine, Feh Lambert Kessé, Georges Guiai Bi Poin, Loba Emmanuel Patrice Gnango, Badia Brice Guei, Blé Brunot Dogbo, Tiapé Edouard Kassarate, Gagbei Faussignaux Vagba, Claude Yoro, Gogo Joachim Robe, Philippe Mangou i Philippe Henry Dacoury-Tabley.

               4)

               Republika Wybrzeża Kości Słoniowej i Komisja Europejska pokrywają własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 130 z 30.4.2011.


title: Sprawa C-400/08: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwo Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swoboda przedsiębiorczości — Artykuł 43 WE — Uregulowanie krajowe dotyczące tworzenia centrów handlowych w Katalonii — Ograniczenia — Uzasadnienia — Proporcjonalność)

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/2

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 24 marca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwo Hiszpanii
   (Sprawa C-400/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swoboda przedsiębiorczości - Artykuł 43 WE - Uregulowanie krajowe dotyczące tworzenia centrów handlowych w Katalonii - Ograniczenia - Uzasadnienia - Proporcjonalność)
   2011/C 152/02
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. Traversa i R. Vidal Puig, pełnomocnicy, C. Fernández Vicién i A. Pereda Miquel, adwokaci)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciel: N. Díaz Abad, pełnomocnik)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciele: J. Bering Liisberg i R. Holdgaard, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 43 WE — Ograniczenia w tworzeniu centrów handlowych — Zezwolenia

      Sentencja

               1)

               Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 43 WE poprzez przyjęcie lub utrzymanie w mocy następujących przepisów:

                           —

                           artykułu 4 ust. 1 Ley 18/2005 de equipamientos comerciales (ustawy nr 18/2005 o placówkach handlowych) z dnia 27 grudnia 2005 r. w zakresie, w jakim zakazuje on otwierania dużych placówek handlowych poza skonsolidowanymi obszarami miejskimi ograniczonej liczby gmin;

                           —

                           artykułu 7 i art. 10 ust. 2 załącznika do Decreto 379/2006 por el que se aprueba el Plan territorial sectorial de equipamientos comerciales (dekretu 379/2006 zatwierdzającego sektorowy plan terytorialny dla placówek handlowych) z dnia 10 października 2006 r., a także jego załącznika 1, w zakresie, w jakim przepisy te ograniczają otwieranie nowych hipermarketów do ograniczonej liczby okręgów i wymagają, aby takie nowe hipermarkety nie absorbowały więcej niż 9 % wydatków na towary użytku codziennego i 7 % wydatków na inne towary;

                           —

                           artykułu 6 ust. 2 akapit pierwszy Ley 7/1996, de ordenación del comercio minorista (ustawy nr 7/1996 regulującej handel detaliczny) z dnia 15 stycznia 1996 r., art. 8 ustawy nr 18/2005 w sprawie placówek handlowych z dnia 27 grudnia 2005 r., art. 31 ust. 4 i art. 33 ust. 2 Decreto 378/2006 por el que se desarolla la Ley 18/2005 (dekretu nr 378/2006 w sprawie wykonania ustawy nr 18/2005) z dnia 10 października 2006 r. w zakresie, w jakim przepisy te wymagają stosowania progów odnośnie do udziału w rynku i wpływu na istniejący handel detaliczny, po których przekroczeniu nie możliwe jest otworzenie nowych dużych placówek handlowych lub nowych średnich placówek handlowych, i

                           —

                           artykułu 26 dekretu nr 378/2006 w sprawie wykonania ustawy nr 18/2005 w zakresie, w jakim reguluje on skład Comisión de Equipamientos Comerciales (komisji ds. placówek handlowych), zapewniając reprezentację interesów istniejącego handlu detalicznego i nie przewidując reprezentacji stowarzyszeń działających w dziedzinie ochrony środowiska i grup działających w interesie ochrony konsumentów.

               2)

               Nie ma konieczności orzekania w przedmiocie skargi w zakresie, w jakim dotyczy ona zgodności z art. 43 WE art. 33 ust. 5 i 7 dekretu nr 378/2006 z dnia 10 października 2006 r. w sprawie wykonania ustawy nr 18/2005.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Komisja Europejska, Królestwo Hiszpanii i Królestwo Danii pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 285 z 8.11.2008.


title: Sprawa C-523/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Gelderland (Niderlandy) w dniu 20 listopada 2014 r. – Aannemingsbedrijf Aertssen NV, Aertssen Terrassements SA/VSB Machineverhuur BV i in.

text:
               2.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 34/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Gelderland (Niderlandy) w dniu 20 listopada 2014 r. – Aannemingsbedrijf Aertssen NV, Aertssen Terrassements SA/VSB Machineverhuur BV i in.
   (Sprawa C-523/14)
   (2015/C 034/14)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Gelderland

      Strony w postępowaniu głównym

      Wnioskodawcy: Aannemingsbedrijf Aertssen NV, Aertssen Terrassements SA

      Druga strona postępowania: VSB Machineverhuur BV, Van Someren Bestrating BV, Jos van Someren

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy złożony przez [wnioskodawców] wniosek o ściganie połączony z żądaniem odszkodowania w rozumieniu art. 63 i nast. belgijskiego Wetboek van Strafvordering [kodeksu postępowania karnego], mając na uwadze sposób jego złożenia i stadium, na którym znajduje się postępowanie, jest objęty przedmiotowym zakresem zastosowania rozporządzenia nr 44/2001 (1)?
               W razie udzielenia na powyższe pytanie odpowiedzi twierdzącej:

               2)

               Czy art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że sprawa o roszczenie podniesione przed zagranicznym (belgijskim) sądem zawisła w rozumieniu tego przepisu również wtedy, gdy do belgijskiego sędziego śledczego [onderzoeksrechter] złożono wniosek o ściganie połączony z żądaniem odszkodowania a sądowe postępowanie przygotowawcze [vooronderzoek] nie zostało jeszcze zakończone?

               3)

               W razie udzielenia na poprzednie pytanie odpowiedzi twierdzącej: w którym momencie uważa się, że sprawa, która zawisła na skutek złożenia wniosku o ściganie połączonego z żądaniem odszkodowania zawisła lub powództwo zostało wytoczone dla celów stosowania art. 27 ust. 1 i art. 30 rozporządzenia nr 44/2001?

               4)

               W razie udzielenia na nie odpowiedzi przeczącej: czy art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że złożenie wniosku o ściganie połączonego z żądaniem odszkodowania może prowadzić do tego, że sprawa o roszczenie zawiśnie przed sądem belgijskim później w rozumieniu tego przepisu?

               5)

               W razie udzielenia na poprzednie pytanie odpowiedzi twierdzącej: w którym momencie uważa się, że sprawa zawisła lub powództwo zostało wytoczone dla celów stosowania art. 27 i art. 30 rozporządzenia nr 44/2001?

               6)

               Jeżeli złożono wniosek o ściganie połączony z żądaniem odszkodowania, lecz w momencie jego złożenia sprawa o roszczenie w rozumieniu art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 nie jest jeszcze zawisła i może stać się zawisła w toku rozpatrywania złożonego wniosku później, z mocą wsteczną od chwili jego złożenia, czy z art. 27 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 wynika, że sędzia przed którym zawisła sprawa o roszczenie po tym jak przed sądem belgijskim złożony został wniosek o ściganie połączony z żądaniem odszkodowania, musi zawiesić postępowanie do czasu ustalenia, czy sprawa o roszczenie w rozumieniu art. 27 ust. 1 [rozporządzenia nr 44/2001] zawisła przed sądem belgijskim?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. 2001, L 12, s. 1).


title: Sprawa C-260/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) w dniu 31 maja 2007 r. — PEDRO IV SERVICIOS S.L przeciwko TOTAL ESPAŇA S.A

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/23

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Audiencia Provincial de Barcelona (Hiszpania) w dniu 31 maja 2007 r. — PEDRO IV SERVICIOS S.L przeciwko TOTAL ESPAŇA S.A
   (Sprawa C-260/07)
   (2007/C 183/40)
   Język postępowania: hiszpański
   Sąd krajowy
   Audiencia Provincial de Barcelona
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: PEDRO IV SERVICIOS S.L

      Strona pozwana: TOTAL ESPAŇA S.A
   Pytania prejudycjalne
   W sytuacji gdy art. 12 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1984/83 (1) stanowi, że „w drodze odstępstwa od przepisu ust. 1 lit. c), jeżeli porozumienie dotyczy stacji paliw, którą dostawca wydzierżawił odsprzedawcy lub zezwolił w drodze prawnej lub faktycznej na jej używanie i pobieranie pożytków, obowiązki wyłącznego zakupu i zakazy konkurencji, o których mowa w niniejszym tytule mogą zostać nałożone na tego, kto rzeczywiście prowadzi stację paliw”, czy należy to rozumieć w ten sposób, że przepis dotyczy przypadku, gdy dostawca będący wydzierżawiającym jest pierwotnie właścicielem terenu i urządzeń, czy przeciwnie, wzmianka o wydzierżawieniu stacji paliw obejmuje każdy tytuł prawny przyznający dostawcy zgodne z prawem władztwo nad stacją, w związku z czym może on wydzierżawić ją właścicielowi gruntu bez obowiązku podporządkowania się ograniczeniom czasowym, jakie norma ta nakłada w przypadku umów o wyłączności zakupu?
   W razie możliwości zastosowania w niniejszej sprawie rozporządzenia (WE) nr 2790/1999 (2), to w sytuacji gdy zgodnie z jego art. 5 wyłączenia nie stosuje się, jeżeli umowa w sprawie wyłącznego zakupu została zawarta na okres przekraczający 5 lat, chociaż „okres pięciu lat nie ma zastosowania, gdy towary lub usługi kontraktowe są sprzedawane przez kupującego w pomieszczeniach i na terenie będących własnością dostawcy lub dzierżawionych przez niego od stron [osób] trzecich, niezwiązanych z nabywcą, pod warunkiem że czas trwania zobowiązania niekonkurowania nie przekroczy okresu zajmowania pomieszczeń i terenu przez kupującego”, czy należy przez to rozumieć, że wymieniając dzierżawę przepis ten dotyczy przypadku, gdy dostawca będący wydzierżawiającym jest pierwotnie właścicielem terenu i urządzeń, czy przeciwnie, wzmianka o wydzierżawieniu stacji paliw obejmuje każdy tytuł prawny przyznający dostawcy zgodne z prawem władztwo nad stacją, w związku z czym może on wydzierżawić ją właścicielowi gruntu bez obowiązku podporządkowania się ograniczeniom czasowym, jakie norma ta nakłada w przypadku umów o wyłączności zakupu?
   W sytuacji gdy art. 81 ust. 1 lit. a) przewiduje zakaz pośredniego ustalania cen zakupu lub sprzedaży, a zgodnie z motywem ósmym rozporządzenia Komisji (EWG) nr 1984/83 „[p]ozostałe postanowienia ograniczające konkurencję, w szczególności te, które ograniczają swobodę sprzedawcy w ustalaniu cen lub warunków odsprzedaży oraz wyborze klientów, nie podlegają zwolnieniu na podstawie niniejszego rozporządzenia”, przy czym ustalanie cen odsprzedaży nie figuruje wśród pozostałych ograniczeń konkurencji dozwolonych w jego art. 11, to czy należy przez to rozumieć, że taka konstrukcja obejmuje każdą formę ograniczania swobody odsprzedawcy w ustalaniu cen, jak ustalanie przez dostawcę marży dystrybucyjnej podmiotu prowadzącego stację paliw poprzez ustalanie ceny paliwa dostarczanego odsprzedawcy na najbardziej korzystnych warunkach wynegocjowanych z innymi stacjami, które mogą powstać w Barcelonie, a w żadnym razie nie wyższej od średniej ceny detalicznej ustalonej przez innych dostawców liczących się na rynku z dodaniem marży uważanej przez siebie za właściwą i uzyskanie w ten sposób ceny detalicznej, której dostawca nie narzuca wprost, lecz której stosowanie zaleca?
   W sytuacji gdy art. 81 ust. 1 lit. a) przewiduje zakaz pośredniego ustalania cen zakupu lub sprzedaży, a art. 4 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 2790/1999 z dnia 22 grudnia 1999 r. obejmuje, jako szczególnie poważne ograniczenie konkurencji, utrzymanie ceny odsprzedaży, to czy należy przez to rozumieć, że taka konstrukcja obejmuje każdą formę ograniczania swobody odsprzedawcy w ustalaniu cen, jak ustalanie przez dostawcę marży dystrybucyjnej podmiotu prowadzącego stację paliw poprzez ustalanie ceny paliwa dostarczanego odsprzedawcy na najbardziej korzystnych warunkach wynegocjowanych z innymi stacjami, które mogą powstać w Barcelonie, a w żadnym razie nie wyższej od średniej ceny detalicznej ustalonej przez innych dostawców liczących się na rynku z dodaniem marży uważanej przez siebie za właściwą i uzyskanie w ten sposób ceny detalicznej, której dostawca nie narzuca wprost, lecz której stosowanie zaleca?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 1984/83 z dnia 22 czerwca 1983 r. sprawie stosowania art. 85 ust. 3 traktatu do kategorii porozumień o wyłączności zakupu (Dz.U. L 173, s. 5).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2790/1999 z dnia 22 grudnia 1999 r. w sprawie stosowania art. 81 ust. 3 Traktatu do kategorii porozumień wertykalnych i praktyk uzgodnionych(Dz.U. L 336, s. 21).