title: Sprawa C-385/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 19 kwietnia 2013 r. w sprawach połączonych T-99/09 i T-308/09, Republika Włoska przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 4 lipca 2013 r. przez Republikę Włoską

text:
               31.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/24

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 19 kwietnia 2013 r. w sprawach połączonych T-99/09 i T-308/09, Republika Włoska przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 4 lipca 2013 r. przez Republikę Włoską
   (Sprawa C-385/13 P)
   2013/C 252/40
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Republika Włoska (przedstawiciele: G. Palmieri i P. Gentile, pełnomocnicy)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 19 kwietnia 2013 r. w sprawach połączonych T-99/09 i T-308/09 notyfikowanego rządowi włoskiemu w dniu 24 kwietnia 2013 r.;

               —

               rozstrzygnięcie sprawy co do istoty i stwierdzenie nieważności następujących aktów:

                           —

                           pisma nr 000841 z dnia 2 lutego 2009 r. autorstwa Komisji Europejskiej — Dyrekcji Generalnej ds. polityki regionalnej, mającego za przedmiot „wypłatę przez Komisję kwoty innej niż żądana”, które zawiera następującą decyzję: „dlatego terminem, od którego Komisja Europejska uważa za niedopuszczalne, koszty odnoszące się do działania 1.7 POR (Programma operativo regionale — regionalny program operacyjny) 2000-2006, jest dzień 29 czerwca 2007 r. a nie, jak poinformowano w ww. poprzednim piśmie z dnia 22 grudnia 2008 r., dzień 17 maja 2006 r.”;

                           —

                           pisma nr 001059 z dnia 6 lutego 2009 r. autorstwa Komisji Europejskiej — Dyrekcji Generalnej ds. polityki regionalnej, mającego za przedmiot „przerwanie postępowania ws. wniosków o dokonanie wypłaty i o udzielenie informacji dotyczących korekt finansowych na podstawie art. 39 rozporządzenia (WE) nr 1260/99 POR Kampania”, które zawiera następującą decyzję: „dlatego terminem, od którego Komisja Europejska uważa za niedopuszczalne koszty odnoszące się do działania 1.7 POR 2000-2006, jest dzień 29 czerwca 2007 r. a nie jak informowano wcześniej, dzień 17 maja 2006 r.”;

                           —

                           pisma nr 012480 z dnia 22 grudnia 2008 r. autorstwa Komisji Europejskiej — Dyrekcji Generalnej ds. polityki regionalnej, mającego za przedmiot POR Kampania 2000-2006 (nr CCI 1999 IT 16 1 PO 007) — skutki postępowania ws. naruszenia prawa wspólnotowego nr 2007/2195, dotyczącego zarządzania odpadami na terenie Kampanii, w drodze którego „Komisja prosi o odjęcie — przy najbliższym wniosku o wypłatę — kwoty odpowiadającej kosztom odnoszącym się do działania 1.7, poniesionym po dniu 29 czerwca 2007 r.”

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie swojej skargi Republika Włoska podnosi osiem następujących zarzutów:

               Zarzut pierwszy: naruszenie art. 9 lit. e), f), h), j), k), l), m), art. 32 ust. 3 akapit pierwszy lit. f), a także art. 32 ust. 4 i 5 oraz art. 31 ust. 2 akapit drugi rozporządzenia nr 1260/99 (1).

               Uznanie, że wniosek o płatność wkładu funduszu strukturalnego na działania przewidziane w ramach danego środka nie może zostać zaakceptowany ze względu na zawisłość postępowania w sprawie naruszenia, wymaga istnienia szczególnego i niemającego charakteru ogólnego związku pomiędzy tym naruszeniem i danym środkiem, zaś Komisja powinna wykazać rzeczywiste zagrożenie, że finansowanie środka spowoduje finansowanie naruszenia. Bez dodatkowej argumentacji „wystarczająco bezpośredni związek” wbrew temu, co twierdzi Sąd, nie wystarcza.

               Zarzut drugi: naruszenie art. 32 ust. 3 lit. f) hipoteza druga rozporządzenia nr 1260/1999.

               W niniejszym wypadku brak było w każdym razie również takiego związku, ponieważ Sąd stwierdził, iż z akt sprawy wynika, że w postępowaniu w sprawie naruszenia wspomniano o niewystarczającym selektywnym zbieraniu odpadów jako o jednym z powodów niewystarczającego charakteru składowisk, oraz że w ramach środka 1.7 była przewidziana pomoc na rzecz gmin na zwiększenie zbierania selektywnego. Sąd nie mógł zatem wyjaśnić, czy związek pomiędzy naruszeniem i środkiem poległ na tym, że finansowanie środka łagodziło naruszenie, czy też przeciwnie, czyniło je poważniejszym. Z tego względu powinien był wykluczyć istnienie jakiegokolwiek związku i uwzględnić zarzut pierwszy skargi wszczynającej postępowanie.

               Zarzut trzeci: brak uzasadnienia.

               W zarzucie trzecim skargi w pierwszej instancji rząd włoski skutecznie wykazał, że nie istniała żadna zbieżność pomiędzy naruszeniem i środkiem. Poprzez oddalenie zarzutu pierwszego Sąd potwierdził pogląd przeciwny bez zbadania dowodu przedstawionego przez rząd włoski i w ten sposób naraził się na zarzut braku uzasadnienia.

               Zarzut czwarty: naruszenie art. 32 ust. 3 lit. f) rozporządzenia nr 1260/1999. Brak uzasadnienia.

               Powyższe naruszenia dotyczą również fragmentów wyroku, w których Sąd oddalił zarzut drugi skargi w pierwszej instancji.

               Zarzut piąty: brak uzasadnienia.

               Brak uzasadnienia występuje również przy oddaleniu zarzutu trzeciego skargi wszczynającej postępowanie, w którym rząd włoski stwierdził, że uzasadnienie postępowań, których dotyczyła skarga, było oparte na piśmie Komisji z dnia 20 grudnia 2008 r., podważającym okoliczności pominięte w postępowaniu w sprawie naruszenia. Ten argument po prostu nie został przez Sąd wzięty pod uwagę.

               Zarzut szósty: naruszenie art. 32 ust. 3 lit. f) hipoteza druga rozporządzenia nr 1260/1999.

               Orzekając w przedmiocie zarzutu czwartego, Sąd w każdym razie faktycznie stwierdził, że pismo z dnia 20 października 2008 r. odsyłało do okoliczności faktycznych niezwiązanych z postępowaniem w sprawie naruszenia. Z tego powodu powinien był uwzględnić zarzut trzeci. Nie czyniąc tego, naruszył art. 32 ust. 3 lit. f) hipoteza druga rozporządzenia nr 1260/1999.

               Zarzut siódmy: naruszenie art. 32 ust. 3 lit. f) hipotezy pierwsza i druga oraz art. 39 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1260/1999.

               Sąd niesłusznie oddalił zarzut czwarty skargi wszczynającej postępowanie, dotyczący zachowania Komisji, która faktycznie zawiesiła płatności, powołując się na obawy dotyczące dobrego zarządzania środkiem; tymczasem taka sytuacja wymagała postępowania w sposób przewidziany w art. 39 ust. 1 i 2 rozporządzenia, przypomniany w art. 32 ust. 3 lit. f) hipoteza pierwsza. Sąd w rzeczywistości nie zdołał obalić twierdzenia rządu włoskiego, w myśl którego taki był powód decyzji wydanej przez Komisję.

               Zarzut ósmy: naruszenie art. 296 ust. 2 TFUE.

               Sąd niesłusznie wykluczył wystąpienie braku uzasadnienia ze strony Komisji. Ze względu na znaczenie tej kwestii Komisja powinna była wyjaśnić, dlaczego nie było sprzeczności pomiędzy ukaraniem, w ramach postępowania w sprawie naruszenia, niewystarczającego selektywnego zbierania odpadów i odmową finasowania środka zmierzającego właśnie do zwiększenia selektywnego zbierania.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1260/1999 z dnia 21 czerwca 1999 r. ustanawiające przepisy ogólne w sprawie funduszy strukturalnych (Dz.U. L 161, s. 1).


title: Sprawa T-271/10: Postanowienie Sądu z dnia 10 lipca2014 r.  – H przeciwko Radzie i in. (Skarga o stwierdzenie nieważności — Skarga o odszkodowanie — Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Urzędnik krajowy oddelegowany do Misji Policyjnej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie — Decyzja o przeniesieniu — Brak właściwości Sądu — Niedopuszczalność)

text:
               15.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/48

         Postanowienie Sądu z dnia 10 lipca2014 r. – H przeciwko Radzie i in.
   (Sprawa T-271/10) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Skarga o odszkodowanie - Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Urzędnik krajowy oddelegowany do Misji Policyjnej Unii Europejskiej w Bośni i Hercegowinie - Decyzja o przeniesieniu - Brak właściwości Sądu - Niedopuszczalność))
   2014/C 315/82
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: H (Katania, Włochy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci C. Mereu i M. Velardo, a następnie adwokat M. Velardo)

      Strony pozwane: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Vitro, G. Marhic i M.M. Joséphidès, pełnomocnicy); Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher i B. Eggers, pełnomocnicy); Misja Policyjna Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie (Sarajewo, Bośnia i Hercegowina)

      Przedmiot

   Po pierwsze, stwierdzenie nieważności, z jednej strony, decyzji z dnia 7 kwietnia 2010 r. podpisanej przez szefa personelu EUPM, na mocy której skarżąca została przeniesiona na stanowisko „Criminal Justice Adviser – Prosecutor” w biurze regionalnym w Banja Luce (Bośnia i Hercegowina) oraz z drugiej strony, w razie potrzeby, decyzji z dnia 30 kwietnia 2010 r. podpisanej przez szefa misji, o którym mowa w art. 6 decyzji Rady 2009/906/WPZiB z dnia 8 grudnia 2009 r. w sprawie Misji Policyjnej Unii Europejskiej (EUPM) w Bośni i Hercegowinie (BiH) (Dz.U. 2009 L 322, s. 22 ), potwierdzającej decyzję z dnia 7 kwietnia 2010 r., a po drugie, wniosek o odszkodowanie.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               H pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej i Komisję Europejską.

      (1)  Dz.U. C 221z 14.8.2010 R.


title: Sprawa C-19/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu (Polska) w dniu 17 stycznia 2017 r. – Skarb Państwa reprezentowany przez Wojewodę Dolnośląskiego przeciwko Gminie Trzebnica

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/6

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Okręgowy we Wrocławiu (Polska) w dniu 17 stycznia 2017 r. – Skarb Państwa reprezentowany przez Wojewodę Dolnośląskiego przeciwko Gminie Trzebnica
   (Sprawa C-19/17)
   (2017/C 161/08)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Okręgowy we Wrocławiu

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Skarb Państwa reprezentowany przez Wojewodę Dolnośląskiego

      Strona pozwana: Gmina Trzebnica

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy świadczenia z tytułu kar umownych bądź odszkodowań związanych z niewykonaniem lub nieterminowym wywiązaniem się ze zobowiązania otrzymywane przez beneficjenta stanowią przychód w rozumieniu zasady 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 448/2004 z dnia 10 marca 2004 r. zmieniającego Rozporządzenie (WE) nr 1685/2000 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania Rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 w odniesieniu do warunków, jakie muszą spełniać wydatki na działanie wspófinansowane z funduszy strukturalnych, uchylającego Rozporządzenie (WE) nr 1145/2003 (1)?

               2)

               W przypadku udzielenia twierdzącej odpowiedzi na pytanie 1:

                           a)

                           czy przychód w postaci kary umownej może ulec pomniejszeniu o poniesione przez beneficjenta straty lub dodatkowe koszty związane z niewykonaniem lub nieterminową realizacją umowy przez wykonawcę?

                           b)

                           czy świadczenie wykonawcy w postaci wykonywania na rzecz beneficjenta innych prac w żaden sposób niepowiązanych z przedmiotem finansowania w zamian za zwolnienie z obowiązku zapłaty kary umownej (datio in solutum) stanowi przychód w rozumieniu zasady 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 448/2004 z dnia 10 marca 2004 r. zmieniającego Rozporządzenie(WE) nr 1685/2000 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 w odniesieniu do warunków, jakie musza spełniać wydatki na działanie współfinansowane z funduszy strukturalnych, i uchylającego Rozporządzenie (WE) nr 1145/2003?

               3)

               W przypadku udzielenia twierdzącej odpowiedzi na pytania 1 i 2a), czy wartość uzyskanego przez beneficjenta przychodu stanowi wysokość naliczonej wykonawcy kary umownej, czy też wartość świadczenia zastępczego?

               4)

               Czy możliwe jest po zamknięciu pomocy w rozumieniu zasady 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 448/2004 z dnia 10 marca 2004 r. zmieniającego Rozporządzenie (WE) nr 1685/2000 ustanawiające szczegółowe zasady wykonania Rozporządzenia Rady (WE) nr 1260/1999 w odniesieniu do warunków, jakie muszą spełniać wydatki na działanie wspófinansowane z funduszy strukturalnych, uchylającego Rozporządzenie (WE) nr 1145/2003, pomniejszenie kwoty współfinansowania o wartość przychodów uzyskanych przez beneficjenta w trakcie otrzymywania pomocy?

               5)

               W przypadku twierdzącej odpowiedzi na pytanie 4, czy możliwe jest pomniejszenie kwoty współfinansowania o wartość uzyskanych przez beneficjenta przychodów, jeżeli nie zostały one zgłoszone Komisji przez państwo członkowskie przed zakończeniem pomocy?

      (1)  Dz.U. L 72, s. 66; Polskie wydanie specjalne: Rozdział 14 Tom 002 P. 3 – 14


title: Sprawa C-536/10 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 lipca 2011 r. — MPDV Mikrolab GmbH, Mikroprozessordatenverarbeitung und Mikroprozessorlabor przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Oznaczenie słowne ROI ANALYZER )

text:
               22.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 311/15

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 7 lipca 2011 r. — MPDV Mikrolab GmbH, Mikroprozessordatenverarbeitung und Mikroprozessorlabor przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-536/10 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Oznaczenie słowne „ROI ANALYZER”)
   2011/C 311/22
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: MPDV Mikrolab GmbH, Mikroprozessordatenverarbeitung und Mikroprozessorlabor (przedstawiciel: W. Göpfert, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (druga izba) z dnia 10 września 2010 r. w sprawie T-233/08 MPDV Mikrolab przeciwko OHIM, na mocy którego Sąd oddalił skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 15 kwietnia 2008 r. oddalającej odwołanie od decyzji eksperta, którą odmówiono rejestracji oznaczenia słownego „ROI ANALYZER” jako wspólnotowego znaku towarowego dla określonych towarów i usług należących do klas 9, 35 i 42 — Charakter odróżniający znaku towarowego

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone jako częściowo oczywiście niedopuszczalne i częściowo oczywiście bezzasadne.

               2)

               MPDV Mikrolab GmbH, Mikroprozessordatenverarbeitung und Mikroprozessorlabor zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 30 z 29.1.2011.


title: Sprawa T-698/15 P: Wyrok Sądu z dnia 1 marca 2017 r. – Silvan/Komisja [Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Postępowanie w sprawie awansu (2013) — Decyzja o nieawansowaniu skarżącego — Porównanie osiągnięć — Uwzględnienie sprawozdań z oceny — Brak naruszenia prawa]

text:
               18.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/27

         Wyrok Sądu z dnia 1 marca 2017 r. – Silvan/Komisja
   (Sprawa T-698/15 P) (1)

   ([Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Postępowanie w sprawie awansu (2013) - Decyzja o nieawansowaniu skarżącego - Porównanie osiągnięć - Uwzględnienie sprawozdań z oceny - Brak naruszenia prawa])
   (2017/C 121/38)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Juha Tapio Silvan (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci N. de Montigny i J.N. Louis)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i C. Berardis-Kayser)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu ds. Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 22 września 2015 r., Silvan/Komisja (F-83/14, EU:F:2015:106), mające na celu uchylenie tego wyroku.

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Juha Tapio Silvan pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

      (1)  Dz.U. C 59 z 15.2.2016.


title: Sprawa C-498/09 P: Postanowienie Trybunału z dnia 10 czerwca 2010 r. — Thomson Sales Europe przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Kodeks celny — Zwolnienie z należności celnych — Odstąpienie od retrospektywnego pokrycia należności celnych — Cło antidumpingowe — Brak rażącego niedbalstwa — Złożoność regulacji — Doświadczenie zawodowe — Staranność przedsiębiorcy — Odbiorniki telewizyjne z ekranem do odbioru kolorowego produkowane w Tajlandii — Akty zaskarżalne)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/17

      Postanowienie Trybunału z dnia 10 czerwca 2010 r. — Thomson Sales Europe przeciwko Komisji Europejskiej
      (Sprawa C-498/09 P) (1)

      (Odwołanie - Kodeks celny - Zwolnienie z należności celnych - Odstąpienie od retrospektywnego pokrycia należności celnych - Cło antidumpingowe - Brak rażącego niedbalstwa - Złożoność regulacji - Doświadczenie zawodowe - Staranność przedsiębiorcy - Odbiorniki telewizyjne z ekranem do odbioru kolorowego produkowane w Tajlandii - Akty zaskarżalne)
      (2010/C 288/28)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Wnoszący odwołanie: Thomson Sales Europe (przedstawiciele: adwokaci F. Foucault i F. Goguel)

         Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Bouyon i H. van Vliet, pełnomocnicy)

         Przedmiot

      Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 29 września 2009 r. w sprawach połączonych T-225/07 i T-364/07 Thomson Sales Europe przeciwko Komisji, w którym Sąd oddalił skargę wniesioną przez wnoszącą odwołanie, której przedmiotem było stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o sygn. akt REM nr 03/05 z dnia 7 maja 2007 r., na mocy której poinformowano władze francuskie, iż nie było uzasadnione przyznanie umorzenia należności celnych przywozowych, nałożonych na odbiorniki telewizyjne z ekranem do odbioru kolorowego produkowane w Tajlandii, o których mowa w ich wniosku z dnia 14 września 2005 r., a także stwierdzenie nieważności pisma Komisji z dnia 20 lipca 2007 r., w którym nie potwierdzono możliwości skorzystania z odstąpienia od retrospektywnego pokrycia należności celnych przywozowych nałożonych na te odbiorniki — Postępowanie w przedmiocie wniosku o umorzenie należności na podstawie art. 239 kodeksu celnego i wniosku o odstąpienie od pokrycia wskazanych należności na podstawie art. 220 ust. 2 lit. b) kodeksu celnego — Naruszenie prawa do obrony — Błędna kwalifikacja prawna okoliczności faktycznych

         Sentencja

                  1)

                  Odwołanie zostaje oddalone.

                  2)

                  Spółka Thomson Sales Europe zostaje obciążona kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 80 z 27.3.2010.


title: Sprawa C-327/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresní soud v Chebu (Republika Czeska) w dniu 5 lipca 2010 r. — Hypoteční banka, a.s. przeciwko Udonowi Mike’owi Lindnerowi

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/29

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Okresní soud v Chebu (Republika Czeska) w dniu 5 lipca 2010 r. — Hypoteční banka, a.s. przeciwko Udonowi Mike’owi Lindnerowi
   (Sprawa C-327/10)
   ()
   2010/C 246/49
   Język postępowania: czeski

      Sąd krajowy

   Okresní soud v Chebu (sąd powiatowy w Chebie)

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona powodowa: Hypoteční banka, a.s.

      Strona pozwana: Udo Mike Lindner

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Jeżeli jedna ze stron postępowania sądowego jest obywatelem państwa innego niż państwo, w którym toczy się postępowanie, to czy ta okoliczność stanowi o występowania elementu transgranicznego w rozumieniu art. 81 (dawniej art. 65) traktatu, będącego jedną z przesłanek zastosowania przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (1)?

               2)

               Czy rozporządzenie nr 44/2001 zabrania stosowania przepisów krajowych, umożliwiających wszczęcie postępowania przeciwko osobie, której miejsce pobytu jest nieznane?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie 2 — czy podejmowanie czynności procesowych przez kuratora, ustanowionego dla pozwanego przez sąd, może być uznane za poddanie się pozwanego jurysdykcji miejscowego sądu dla potrzeb art. 24 rozporządzenia nr 44/2001, nawet jeżeli przedmiotem sporu jest roszczenie oparte o umowę z udziałem konsumenta, a jurysdykcja sądów Republiki Czeskiej byłaby wykluczona na mocy art. 16 ust. 2 tego rozporządzenia?

               4)

               Czy wybór konkretnego sądu miejscowego może zostać uznany za podstawę jurysdykcji międzynarodowej wybranego sądu dla potrzeb art. 17 ust. 3 rozporządzenia nr 44/2001, a jeżeli tak, to czy występuje jurysdykcja międzynarodowa nawet w wypadku, gdy wybór miejscowej jurysdykcji jest nieważny, gdyż narusza on art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków [niedozwolonych postanowień] w umowach konsumenckich (2)?

      (1)  Dz.U. 2001, L 12, s. 1.

      (2)  Dz.U. L 95, s. 29.


title: Sprawa T-354/06: Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — BAM NBM Wegenbouw i HBG Civiel przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Niderlandzki rynek bitumu do nawierzchni drogowych — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Istnienie i zakwalifikowanie porozumienia — Ograniczenie konkurencji — Wytyczne w sprawie stosowania art. 81 WE do porozumień o współpracy horyzontalnej — Prawo do obrony — Grzywny — Czas trwania naruszenia)

text:
               17.11.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 355/16

         Wyrok Sądu z dnia 27 września 2012 r. — BAM NBM Wegenbouw i HBG Civiel przeciwko Komisji
   (Sprawa T-354/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Niderlandzki rynek bitumu do nawierzchni drogowych - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Istnienie i zakwalifikowanie porozumienia - Ograniczenie konkurencji - Wytyczne w sprawie stosowania art. 81 WE do porozumień o współpracy horyzontalnej - Prawo do obrony - Grzywny - Czas trwania naruszenia)
   2012/C 355/30
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: BAM NBM Wegenbouw BV (Bunnik, Niderlandy) i HBG Civiel BV (Gouda, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci M. Biesheuvel i J. de Pree)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Bouquet, A. Nijenhuis i F. Ronkes Agerbeek, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2006) 4090 wersja ostateczna z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na mocy art. 81 (WE) (sprawa COMP/F/38.456 — Asfalt (Niderlandy)) w zakresie, w jakim dotyczy ona skarżących.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               BAM NBM Wegenbouw BV i HBG Civiel BV zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 20 z 27.1.2007.


title: Sprawa T-229/05: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lipca 2007 r. — AEPI przeciwko Komisji (Konkurencja — Prawa autorskie i prawa pokrewne — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Obowiązki związane z postępowaniem w sprawie skarg do Komisji — Brak interesu wspólnotowego — Oddalenie)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/34

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 lipca 2007 r. — AEPI przeciwko Komisji
   (Sprawa T-229/05) (1)

   (Konkurencja - Prawa autorskie i prawa pokrewne - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Obowiązki związane z postępowaniem w sprawie skarg do Komisji - Brak interesu wspólnotowego - Oddalenie)
   (2007/C 199/65)
   Język postępowania: grecki
   Strony

      Strona skarżąca: AEPI Elliniki Etaireia pros Prostasian tis Pnevmatikis Idioktisias AE (Maroussi, Grecja) (przedstawiciel: adwokat T. Asprogerakas-Grivas)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. Christoforou i F. Castillo de la Torre, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji SG-Greffe (2005) D/201832 z dnia 18 kwietnia 2005 r. oddalającej złożoną do Komisji skargę dotyczącą rzekomego naruszenia art. 81 WE i 82 WE przez greckie organizacje zbiorowego zarządzania prawami autorskimi i prawami pokrewnymi w dziedzinie muzyki.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               AEPI Elliniki Etaireia pros Prostasian tis Pnevmatikis Idioktisias AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 205 z 20.8.2005.


title: Sprawa C-179/12 P: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 września 2013 r. — The Dow Chemical Company przeciwko Komisji (Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek kauczuku chloroprenowego — Ustalenie cen i podział rynku — Naruszenie art. 81 WE — Możliwość przypisania spółce dominującej zachowania spółki zależnej mającego znamiona naruszenia — Wspólna kontrola sprawowana przez dwie spółki dominujące — Decydujący wpływ — Prawo do obrony — Zwiększenie grzywny — Skutek odstraszający)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/28

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 26 września 2013 r. — The Dow Chemical Company przeciwko Komisji
   (Sprawa C-179/12 P) (1)

   (Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek kauczuku chloroprenowego - Ustalenie cen i podział rynku - Naruszenie art. 81 WE - Możliwość przypisania spółce dominującej zachowania spółki zależnej mającego znamiona naruszenia - Wspólna kontrola sprawowana przez dwie spółki dominujące - Decydujący wpływ - Prawo do obrony - Zwiększenie grzywny - Skutek odstraszający)
   2013/C 344/47
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: The Dow Chemical Company (przedstawiciel: D. Schroeder, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: P. Van Nuffel, V. Bottka i L. Malferrari, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 2 lutego 2012 r. wydanego w sprawie T-77/08 The Dow Chemical Company przeciwko Komisji, w której Sąd oddalił skargę o stwierdzenie częściowej nieważności decyzji Komisji C(2007) 5910 wersja ostateczna z dnia 5 grudnia 2007 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 [WE] i art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/38.629 — Kauczuk chloroprenowy) w przedmiocie kartelu na rynku kauczuku chloroprenowego w Europejskim Obszarze Gospodarczym (EOG) dotyczącego podziału rynku i ustalania cen, a także, tytułem żądania ewentualnego, o obniżenie kwoty nałożonej na wnoszącą odwołanie grzywny — Wspólne przedsiębiorstwo — Możliwość przypisania zachowania mającego znamiona naruszenia

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               The Dow Chemical Company zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 184 z 23.6.2012.


title: Sprawa T-565/15: Wyrok Sądu z dnia 20 września 2016 r. – Excalibur City/EUIPO – Ferrero (MERLIN’S KINDERWELT) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MERLIN’S KINDERWELT — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy KINDER — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak podobieństwa oznaczeń — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/42

         Wyrok Sądu z dnia 20 września 2016 r. – Excalibur City/EUIPO – Ferrero (MERLIN’S KINDERWELT)
   (Sprawa T-565/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MERLIN’S KINDERWELT - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy KINDER - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak podobieństwa oznaczeń - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 402/49)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Excalibur City s.r.o. (Znojmo, Republika Czeska) (przedstawiciel: adwokat E. Engin-Deniz)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Simandlova i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Ferrero SpA (Alba, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci L. Ghedina i F. Jacobacci)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 9 lipca 2015 r. (sprawa R 1538/2014-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Ferrero a Excalibur City.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) z dnia 9 lipca 2015 r. (sprawa R 1538/2014–1);

               2)

               EUIPO pokrywa, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Excalibur City s.r.o;

               3)

               Ferrero SpA pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 398 z 30.11.2015.


title: Sprawa T-383/15: Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2015 r. – DIMA Verwaltungs/OHIM (kształt pojemnika)

text:
               5.10.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 328/12

         Skarga wniesiona w dniu 14 lipca 2015 r. – DIMA Verwaltungs/OHIM (kształt pojemnika)
   (Sprawa T-383/15)
   (2015/C 328/11)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: DIMA Verwaltungs GmbH (Hamburg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Kerkhoff)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Trójwymiarowy wspólnotowy znak towarowy (Kształt pojemnika) – zgłoszenie nr 12 649 364

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 27 marca 2015 r. w sprawie R 2568/2014-5

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               nakazanie stronie pozwanej wznowienia procedury rejestracji;

               —

               ewentualnie stwierdzenie, że art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 nie stoi na przeszkodzie dla rejestracji i przekazanie sprawy Izbie Odwoławczej;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesiony zarzut

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-170/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2007 r. — Alrosa przeciwko Komisji (Konkurencja — Nadużycie pozycji dominującej — Światowy rynek produkcji i dostawy surowca diamentowego — Decyzja uznająca za wiążące zobowiązania zaproponowane przez przedsiębiorstwo znajdujące się w pozycji dominującej — Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 — Zasada proporcjonalności — Swoboda umów — Prawo do przedstawienia stanowiska)

text:
               25.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 199/37

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 11 lipca 2007 r. — Alrosa przeciwko Komisji
   (Sprawa T-170/06) (1)

   (Konkurencja - Nadużycie pozycji dominującej - Światowy rynek produkcji i dostawy surowca diamentowego - Decyzja uznająca za wiążące zobowiązania zaproponowane przez przedsiębiorstwo znajdujące się w pozycji dominującej - Artykuł 9 rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Zasada proporcjonalności - Swoboda umów - Prawo do przedstawienia stanowiska)
   (2007/C 199/70)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Alrosa Company Ltd (Mirny, Rosja) (przedstawiciele: adwokaci R. Subiotto, S. Mobley i K. Jones)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre, A. Whelan i R. Sauer, działający w charakterze pełnomocników)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2006/520/WE z dnia 22 lutego 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 82 [WE] i art. 54 porozumienia o EOG (Sprawa COMP/B-2/38.381 — De Beers) (Dz.U. L 205, str. 24), uznającej za wiążące zaproponowane przez spółkę De Beers zobowiązanie do zaprzestania zakupu surowca diamentowego od spółki Alrosa od 2009 r., po zakończeniu etapu stopniowego zmniejszania zakupu w latach 2006-2008 i kończącej postępowanie na podstawie art. 9 rozporządzenia Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 [WE] i 82 [WE] (Dz.U. 2003, L 1, str. 1).
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2006/520/WE z dnia 22 lutego 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 82 [WE] i art. 54 porozumienia o EOG (Sprawa COMP/B-2/38.381 — De Beers).

               2)

               Komisja pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Alrosa Company Ltd.

      (1)  Dz.U. C 212 z 2.9.2006.


title: Sprawa C-257/07: Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji

text:
               4.8.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 183/22

         Skarga wniesiona w dniu 31 maja 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Szwecji
   (Sprawa C-257/07)
   (2007/C 183/37)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: D. Kukovec oraz K. Nyberg)

      Strona pozwana: Królestwo Szwecji
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych w celu zastosowania się do dyrektywy 2004/17/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, a w każdym razie nie przekazując przepisów tych do wiadomości Komisji, Królestwo Szwecji uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy przywołanej dyrektywy;

               —

               obciążenie Królestwa Szwecji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 31 stycznia 2006 r.

      (1)  Dz.U. L 305, str. 46.


title: Sprawa C-685/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich (Austria) w dniu 18 grudnia 2015 r. – Online Games Handels GmbH i Frank Breuer i in./Landespolizeidirektion Oberösterreich.

text:
               4.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesverwaltungsgericht Oberösterreich (Austria) w dniu 18 grudnia 2015 r. – Online Games Handels GmbH i Frank Breuer i in./Landespolizeidirektion Oberösterreich.
   (Sprawa C-685/15)
   (2016/C 118/08)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landesverwaltungsgericht Oberösterreich

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Online Games Handels GmbH, Frank Breuer, Nicole Enter, Astrid Walden

      Strona pozwana: Landespolizeidirektion Oberösterreich

      Pytanie prejudycjalne

   Czy art. 56 TFUE wzgl. art. 49 TFUE i nast. w świetle art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w związku z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej należy rozumieć w ten sposób, że przepisy te w obliczu orzecznictwa Europejskiego Trybunału Praw Człowieka (w szczególności jeżeli chodzi o jego wyrok z dnia 18 maja 2010 r. w sprawie 64962/01, pkt 54), dotyczącego wymogów w zakresie obiektywności oraz bezstronności sądu, stoją na przeszkodzie przepisom krajowym, zgodnie z którymi dowody, jakie należy przedstawić w ramach postępowania administracyjnego o charakterze karnym, mające uzasadnić chroniony prawem karnym quasi-monopol w ramach krajowego rynku gier losowych, w świetle orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (w szczególności z uwzględnieniem wyroku z dnia 30 kwietnia 2014 r. w sprawie C-390/12 (1)) nie mają być opisane i określone przez organ karny (albo inny państwowy organ ścigania) w ramach ich funkcji jako przedstawicieli oskarżenia, lecz mają najpierw zostać opisane i określone raczej z własnej inicjatywy i niezależnie od aktywności stron postępowania przez sąd powołany (w postaci tej samej osoby lub funkcji) do rozstrzygnięcia o zgodności z prawem zaskarżonych środków karnych, a następnie przez ten sam sąd dowody te mają zostać w autonomiczny sposób śledczy przeprowadzone i ocenione?

      (1)  ECLI:EU:C:2014:281 – „Pfleger i in.”.


title: Sprawa C- 134/08: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 2 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Hauptzollamt Bremen przeciwko E. Tyson Parketthandel GmbH hanse j. (Rozporządzenie (WE) nr 2193/2003 — Dodatkowe cła przywozowe na niektóre produkty pochodzące ze Stanów Zjednoczonych Ameryki — Zakres zastosowania ratione temporis — Artykuł 4 ust. 2 — Produkty, które zostały wywiezione po wejściu w życie wskazanego rozporządzenia, jednak w odniesieniu do których można wykazać, że w dniu pierwszego zastosowania wskazanych ceł znajdowały się już w drodze do Wspólnoty — Opodatkowanie)

text:
               20.6.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/17

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 2 kwietnia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof — Niemcy) — Hauptzollamt Bremen przeciwko E. Tyson Parketthandel GmbH hanse j.
   (Sprawa C- 134/08) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 2193/2003 - Dodatkowe cła przywozowe na niektóre produkty pochodzące ze Stanów Zjednoczonych Ameryki - Zakres zastosowania ratione temporis - Artykuł 4 ust. 2 - Produkty, które zostały wywiezione po wejściu w życie wskazanego rozporządzenia, jednak w odniesieniu do których można wykazać, że w dniu pierwszego zastosowania wskazanych ceł znajdowały się już w drodze do Wspólnoty - Opodatkowanie)
   2009/C 141/28
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Hauptzollamt Bremen

      Strona pozwana: J.E. Tyson Parketthandel GmbH hanse j.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesfinanzhof — Wykładnia art. 4 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2193/2003 z dnia 8 grudnia 2003 r. ustanawiającego dodatkowe cła przywozowe na niektóre produkty pochodzące ze Stanów Zjednoczonych Ameryki (Dz.U. L 328, s. 3) — Objęcie dodatkowymi należnościami celnymi produktów, które zostały wywiezione ze Stanów Zjednoczonych Ameryki do Wspólnoty po wejściu w życie wskazanego rozporządzenia, jednak w odniesieniu do których można wykazać, że w dniu pierwszego zastosowania tych ceł znajdowały się już w drodze do Wspólnoty bez możliwości zmiany miejsca przeznaczenia.

      Sentencja

   Artykuł 4 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 2193/2003 z dnia 8 grudnia 2003 r. ustanawiającego dodatkowe cła przywozowe na niektóre produkty pochodzące ze Stanów Zjednoczonych Ameryki należy interpretować zgodnie z jego brzmieniem w ten sposób, że nie podlegają dodatkowym należnościom celnym produkty, w odniesieniu, do których można wykazać, że znajdują się w drodze do Wspólnoty Europejskiej w dniu wejścia w życie tego rozporządzenia oraz w odniesieniu, do których nie można zmienić miejsca przeznaczenia.

      (1)  Dz.U. C 171 z 5.7.2008.


title: Sprawa T-184/15: Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2015 r. – Trivisio Prototyping/Komisja

text:
               10.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/30

         Skarga wniesiona w dniu 14 kwietnia 2015 r. – Trivisio Prototyping/Komisja
   (Sprawa T-184/15)
   (2015/C 262/40)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Trivisio Prototyping GmbH (Trewir, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Bartosch i A. Böhlke)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2015) 633 wersja ostateczna z dnia 2 lutego 2015 r. w sprawie odzyskania kwoty 3 85  112,19 EUR wraz z odsetkami należnej od Trivisio Prototyping GmbH;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: błędna ocena stanu faktycznego

                           —

                           Strona skarżąca twierdzi między innymi, że w momencie podpisywania porozumień w sprawie pomocy finansowej ULTRA („Ultra portable augmented reality for industrial maintenance applications”), IMPROVE („Improving Display and Rendering Technology for Virtual Environments”) i CINeSPACE („Experiencing urban film and cultural heritage while on-the-move”) Komisja wiedziała o zaangażowaniu rosyjskich inżynierów lub w każdym razie powinna była o tym wiedzieć. Dodaje, iż odzyskanie żądanej kwoty stanowi w tych okolicznościach nadużycie.

               2.

               Zarzut drugi: brak naruszenia reguł określonych w załączniku 2 do porozumień w sprawie pomocy finansowej dotyczących zlecenia podwykonawstwa przez stronę skarżącą

                           —

                           Strona skarżąca utrzymuje, że między nią a każdorazowym pracodawcą rosyjskich inżynierów – niezależnie od faktu, że chodziło tu o różne osoby prawne – istniał stosunek kontroli, tak że reguły załącznika II do porozumień w sprawie porozumień finansowych dotyczące zlecenia podwykonawstwa nie zostały naruszone.

               3.

               Zarzut trzeci: posiłkowo, naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań

                           —

                           Posiłkowo, broniąc się przed kwestionowanym odzyskaniem spornej kwoty, strona skarżąca powołuje się na zasadę uzasadnionych oczekiwań.


title: Sprawa T-387/17: Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2017 r. – Triggerball/EUIPO (Kształt przedmiotu podobnego do kuli z kantami)

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/40

         Skarga wniesiona w dniu 20 czerwca 2017 r. – Triggerball/EUIPO (Kształt przedmiotu podobnego do kuli z kantami)
   (Sprawa T-387/17)
   (2017/C 256/47)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Triggerball GmbH (Baiern-Piusheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat H. Emrich)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Trójwymiarowy unijny znak towarowy (Kształt przedmiotu podobnego do kuli z kantami) – zgłoszenie nr 15 528 615

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 20 kwietnia 2017 r. w sprawie R 376/2017-4

      Żądanie

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-288/07: Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2007 r. — Alcan France przeciwko Komisji

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/17

         Skarga wniesiona w dniu 30 lipca 2007 r. — Alcan France przeciwko Komisji
   (Sprawa T-288/07)
   (2007/C 235/31)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Alcan France SAS (Paryż, Francja) (Przedstawiciele: M. Thill-Tayara, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Komisji i orzeczenie, że sporny środek nie stanowi pomocy państwa lub pomocniczo, stwierdzenie, że naruszenie zasady uzasadnionych oczekiwań i zasady udzielania rozsądnego terminu sprzeciwia się zwrotowi pomocy; w całości;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 zaskarżonej decyzji, kwalifikującej sporny środek jako pomoc;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 i 3 zaskarżonej decyzji, kwalifikującej sporny środek jako bezprawną pomoc;

               —

               stwierdzenie nieważności art. 4-6 zaskarżonej decyzji nakazującej zwrot pomocy;

               —

               obciążenie Komisji kosztami poniesionymi przez skarżącą w związku z zaskarżoną decyzją.

         Zarzuty i główne argumenty
   Decyzją z dnia 30 czerwca 1997 r. przyjętą na wniosek Komisji zgodnie z procedurą przewidzianą w dyrektywie 92/81/EWG (1) Rada zezwoliła państwom członkowskim na stosowanie lub dalsze stosowanie istniejącego obniżenia lub zwolnienia od podatku akcyzowego do niektórych olejów mineralnych używanych do określonych celów. Czterema kolejnymi decyzjami Rada przedłużała to zezwolenie, ostatnio do 31 grudnia 2006 r. Francji zezwolono na stosowanie tych obniżeń lub zwolnień do olejów mineralnych stosowanych jako ciężki olej napędowy do produkcji aluminium w regionie Gardanne.
   Pismem z dnia 30 grudnia 2001 r. Komisja notyfikowała Francji decyzję o wszczęciu postępowania przewidzianego w art. 88 ust. 2 traktatu WE w sprawie zwolnienia z podatku akcyzowego od ciężkich olejów mineralnych wykorzystywanych jako paliwo przy produkcji aluminium w regionie Gardanne (2). W następstwie tego postępowania Komisja przyjęła w dniu 7 grudnia 2005 r. decyzję 2006/323/WE, w której stwierdziła, że zwolnienia z podatku akcyzowego od olejów mineralnych stosowanych jako olej napędowy do produkcji aluminium w Gardanne w regionie Shannon oraz w Sardynii, wprowadzone odpowiednio, we Francji, Irlandii oraz we Włoszech, stanowią pomoc państwa w rozumieniu art. 87 ust. 1 WE, która częściowo jest niezgodna ze wspólnym rynkiem i nakazała zainteresowanym państwom członkowskim przystąpienie do zwrotu tejże pomocy (3).
   Komisja postanowiła rozciągnąć formalną procedurę badania zwolnienia z podatku akcyzowego od ciężkich olejów mineralnych wykorzystywanych przy produkcji aluminium o okres po 1 stycznia 2004 r. W dniu 7 lutego 2007 r. przyjęła decyzję C(2007) 286 wersja ostateczna z dnia 7 lutego 2007 r. dotyczącą zwolnienia z obowiązku uiszczenia podatku akcyzowego od olejów mineralnych stosowanych jako olej napędowy do produkcji aluminium w Gardanne w regionie Shannon oraz w Sardynii wprowadzanych w życie odpowiednio przez Francję, Irlandię i Włochy (pomoc państwa nr C 78-79-80/2001). Niniejsza skarga dotyczy właśnie tej decyzji.
   Na poparcie skargi skarżąca w pierwszej kolejności zarzuca nieważność decyzji ze względu na jej wady formalne, w zakresie, w jakim Francja nie została wezwana do przedstawienia uwag zgodnie z art. 88 WE, ponieważ jej zdaniem drugie postępowanie dotyczące okresu następującego po 2004 r., zostało wszczęte na podstawie motywów decyzji z dnia 7 grudnia 2005 r.
   Odnośnie do istoty sprawy skarżąca podnosi dwa zarzuty zmierzające do stwierdzenia nieważności.
   Poprzez zarzut pierwszy twierdzi, ze Komisja stwierdziła istnienie pomocy państwa z naruszeniem art. 87 i 88 zarówno w trakcie kwalifikacji pomocy, jak i w trakcie badania jej zgodności. Ponadto, w ramach tego zarzutu, podnosi naruszenie przez Komisję art. 1 lit. c) rozporządzenia 659/1999 (4) oraz błędy w stosowaniu kryterium selektywności pomocy. Twierdzi również, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wewnętrznie sprzeczne i niewystarczające, naruszając art. 253 WE. Skarżąca uważa ponadto, że podstawa prawna, na której oparła się Komisja w celu stwierdzenia niezgodności pomocy jest błędna, ponieważ nie zostały spełnione przesłanki stosowania wspólnotowych wytycznych dotyczących pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego (5).
   W drugim zarzucie, podniesionym tytułem subsydiarnym skarżąca twierdzi, ze zwrot nakazany przez Komisję pomocy narusza zasady uzasadnionych oczekiwań i pewności co do prawa.

      (1)  Dyrektywa Rady z dnia 19 października w sprawie harmonizacji struktury podatków akcyzowych od olejów mineralnych.

      (2)  Opublikowana w Dz.U. C 30 z 2 lutego 2002 r.

      (3)  Decyzja C [2005] 4436 wersja końcowa, pomoc państwa nr C 78-79-80/2001 (Dz.U. 2006, L 119, str. 12).

      (4)  Rozporządzenie Rady (WE) 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 traktatu WE (Dz.U. L 83, str. 1).

      (5)  Wspólnotowe wytyczne dotyczące pomocy państwa na rzecz ochrony środowiska naturalnego (Dz.U. 2001, C 37, str. 3).


title: Sprawa T-194/17: Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2017 r. – CeramTec/EUIPO – C5 Medical Werks (Przedstawienie kulki biodrowej)

text:
               22.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 161/37

         Skarga wniesiona w dniu 27 marca 2017 r. – CeramTec/EUIPO – C5 Medical Werks (Przedstawienie kulki biodrowej)
   (Sprawa T-194/17)
   (2017/C 161/53)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CeramTec (Plochingen, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci A. Renck i E. Nicolás Gómez)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: C5 Medical Werks (Grand Junction, Kolorado, Stany Zjednoczone)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Kolorowy graficzny unijny znak towarowy w kolorze różowym (Przedstawienie kulki biodrowej) – unijny znak towarowy nr 10 214 112

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 15 lutego 2017 r. w sprawie R 928/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie kosztami postępowania strony pozwanej lub – w razie wstąpienia do postępowania C5 Medical Werks – interwenienta.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 59 i 83 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-219/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 4 lutego 2016 r. w sprawie T-620/11, GFKL Financial Services AG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 19 kwietnia 2016 r. przez GFKL Financial Services GmbH, dawniej GFKL Financial Services AG

text:
               20.6.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 222/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (dziewiąta izba) wydanego w dniu 4 lutego 2016 r. w sprawie T-620/11, GFKL Financial Services AG/Komisja Europejska, wniesione w dniu 19 kwietnia 2016 r. przez GFKL Financial Services GmbH, dawniej GFKL Financial Services AG
   (Sprawa C-219/16 P)
   (2016/C 222/10)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnosząca odwołanie: GFKL Financial Services GmbH, dawniej GFKL Financial Services AG (przedstawiciele: Dr. M Schweda, J. Eggers, Dr. M. Knebelsberger, Dr. F. Loose, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Federalna Niemiec

      Żądania wnoszącej odwołanie

               1.

               Uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (dziewiąta izba) z dnia 4 lutego 2016 r. w sprawie T-620/11 w zakresie, w jakim skarga została w nim oddalona jako bezzasadna, oraz
               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2011) 275 z dnia 26 stycznia 2011 r. w sprawie pomocy państwa C 7/10 (ex CP 250/09 i NN 5/10) przyznanej przez Niemcy („KStG, Sanierungsklausel”) (1);

               2.

               posiłkowo: uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej (dziewiąta izba) z dnia 4 lutego 2016 r. w sprawie T-620/11 w zakresie, w jakim skarga została w nim oddalona jako bezzasadna, oraz przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania;

               3.

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie kwestionuje w swym odwołaniu okoliczność, że klauzula restrukturyzacji zawarta w § 8c ust. 1a KStG została uznana za pomoc selektywną.
   W uzasadnieniu odwołania wnosząca odwołanie podnosi dwa zarzuty:

      Zarzut pierwszy: naruszenie art. 107 ust. 1 TFUE
   Wnosząca odwołanie twierdzi, że klauzula restrukturyzacji nie jest środkiem selektywnym i nie stanowi pomocy w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE.

               —

               Sąd wyszedł z błędnego założenia, że wyjątkowe uregulowanie zawarte w § 8c ust. 1 KStG, w myśl którego w określonych wypadkach nabycia udziałów podlegające przeniesieniu straty przepadają, jest częścią układu odniesienia. W rzeczywistości przepis ten jest odstępstwem od układu odniesienia. Układ odniesienia stwarza generalnie możliwość przenoszenia strat na późniejsze okresy podatkowe.

               —

               Klauzula restrukturyzacji ma ponadto charakter ogólny, gdyż nie przyznaje żadnej korzyści selektywnej. Między przedsiębiorstwami znajdującymi się w trudnej sytuacji, do których ma zastosowanie klauzula restrukturyzacji, a wszystkimi innymi przedsiębiorstwami, w szczególności tymi zdrowymi pod względem gospodarczym, istniały istotne różnice, wobec czego obie te grupy przedsiębiorstw nie znajdowały się w sytuacjach porównywalnych. Ponadto przy badaniu, czy sytuacje te są porównywalne, Sąd przyjął scenariusz czysto teoretyczny. Grupy, które Sąd wziął pod uwagę w celach porównawczych, praktycznie nie występują bowiem w rzeczywistym obrocie prawnym.

               —

               Klauzula restrukturyzacji nie „sprzyja [również] niektórym przedsiębiorstwom lub produkcji niektórych towarów”. Jest ona potencjalnie dostępna dla wszystkich przedsiębiorstw i nie wyłącza z góry ze swego zakresu zastosowania żadnej kategorii przedsiębiorstw. Przesłanką jej zastosowania nie jest żadna „szczególna cecha” przedsiębiorstwa, ale zdarzenie gospodarcze, a mianowicie tzw. nabycie w celu restrukturyzacji.

               —

               Klauzula restrukturyzacji może ponadto być uzasadniona istotą i ogólnymi celami niemieckiego systemu podatkowego. Pomaga ona w urzeczywistnieniu podstawowych zasad niemieckiego podatku od osób prawnych, a mianowicie zasady przenoszenia strat, zasady opodatkowania według zgodności płatniczej, jak też ogólnego celu fiskalnego w postaci zapewnienia trwałych wpływów podatkowych.

      Zarzut drugi: naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań
   Zdaniem wnoszącej odwołanie wyrok Sądu narusza wynikającą z prawa Unii zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań. Żaden zachowujący najwyższą staranność podmiot gospodarczy nie był bowiem w stanie przewidzieć, że klauzula restrukturyzacji zostanie zakwalifikowana jako pomoc państwa. Porównywalne uregulowania obowiązujące w Niemczech i w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej nigdy nie były kwestionowane przez Komisję jako niezgodne z prawem w dziedzinie pomocy państwa.

      (1)  Dz.U. L 235, s. 26.


title: Sprawa C-164/14 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 7 lutego 2014 r. w sprawie T-180/13, Pesquerías Riveirenses i in. przeciwko Radzie, wniesione w dniu 4 kwietnia 2014 r. przez Pesquerias Riveirenses, S.L. i in.

text:
               26.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 159/21

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 7 lutego 2014 r. w sprawie T-180/13, Pesquerías Riveirenses i in. przeciwko Radzie, wniesione w dniu 4 kwietnia 2014 r. przez Pesquerias Riveirenses, S.L. i in.
   (Sprawa C-164/14 P)
   2014/C 159/28
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Pesquerias Riveirenses, S.L., Pesquera Campo de Marte, S.L., Pesquera Anpajo, S.L., Arrastreros del Barbanza, S.A., Martinez Pardavila e Hijos, S.L., Lijo Pesca, S.L., Frigorificos Hermanos Vidal, S.A., Pesquera Boteira, S.L., Francisco Mariño Mos y Otros, C.B., Juan Antonio Pérez Vidal y Hermano, C.B., Marina Nalda, S.L., Portillo y Otros, S.L., Vidiña Pesca, S.L., Pesca Hermo, S.L., Pescados Oubiña Perez, S.L., Manuel Pena Graña, Campo Eder, S.L., Pesquera Laga, S.L., Pesquera Jalisco, S.L., Pesquera Jopitos, S.L., Pesca-Julimar, S.L. (przedstawiciel: adwokat J. Tojeiro Sierto)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Uchylenie postanowienia Sądu odrzucającego jako niedopuszczalną wniesioną przez wnoszące odwołanie skargę o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady (UE) nr 40/2013 z dnia 21 stycznia 2013 r. (1). oraz wydanie nowego orzeczenia uznającego dopuszczalność wspomnianej skargi.

      Zarzuty i główne argumenty

   Istnienie bezpośredniego oddziaływania – naruszenie art. 263 TFUE
   Artykuł 263 akapit czwarty TFUE stanowi, że „każda osoba fizyczna lub prawna może wnieść [...] skargę na [...] akty regulacyjne, które dotyczą jej bezpośrednio i nie obejmują środków wykonawczych”. W tym celu bezpośrednie oddziaływanie i brak środków wykonawczych są dwoma odmiennymi wymogami, a istotna dla ustalenia bezpośredniego oddziaływania zaskarżonego aktu kwestia uprawnień dyskrecjonalnych państwa jest natomiast nieistotna dla ustalenia, czy akt krajowy można uznać za „środek wykonawczy” w rozumieniu art. 263 akapit czwarty TFUE.
   Wnoszące odwołanie uważają, że istnieje jasne i bezpośrednie oddziaływanie pomiędzy nimi, jako armatorami rybołówstwa poławiającymi błękitka, a rozporządzeniem, które ustanawia połowy tego gatunku i połowy te ogranicza. Zarządzanie zasobami błękitka jest dokonywane corocznie przez UE w drodze TAC (całkowitego dopuszczalnego połowu) i zdaniem wnoszących odwołanie ustalanie wspomnianych TAC jest nieprawidłowe, ponieważ nie uwzględnia najnowszych istniejących zaleceń naukowych i w konsekwencji fakt zarządzania błękitkiem jako jednym rodzajem zasobów, a nie jako dwoma odrębnymi zasobami powoduje, że całkowity dopuszczalny połów jest mniejszy od tego, jaki powinien przypadać wnoszącym odwołanie w wypadku gdyby zarządzano zasobami oddzielnie na północy i na południu. Przy wspomnianym ustalaniu TAC nie może mieć miejsca żaden późniejszy przydział uprawnień do połowów ze strony państw ani sposób zarządzania wykorzystany do ich rozdziału, ponieważ ich rozdział jest zawsze dokonywany na podstawie TAC pierwotnie ustalonego przez UE i w konsekwencji jedyny wybór lub alternatywa, jaką mają skarżące, aby okazać swój brak zgody na wspomniany TAC i na sposób jego ustanawiania lub zarządzanie rybołówstwem, polega na wniesieniu środków odwoławczych do europejskich sądów.

      (1)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 40/2013 z dnia 21 stycznia 2013 r. ustalające uprawnienia do połowów na 2013 r. dostępne w wodach UE oraz – dla statków UE – na określonych wodach nienależących do UE w odniesieniu do pewnych stad ryb oraz grup stad ryb, które są przedmiotem negocjacji lub umów międzynarodowych (Dz.U. L 23, s. 54).


title: Sprawa C-213/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 25 kwietnia 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Rominie Biolzi

text:
               1.9.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 292/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione (Włochy) w dniu 25 kwietnia 2014 r. – postępowanie karne przeciwko Rominie Biolzi
   (Sprawa C-213/14)
   2014/C 292/16
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strona w postępowaniu głównym

   Romina Biolzi

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE analizowane w świetle wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 16 lutego 2012 r. w sprawach połączonych C-72/10 i C-77/10 należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie ogłoszeniu przetargu na koncesje o czasie trwania krótszym od koncesji przyznanych w przeszłości, jeżeli wspomniany przetarg został ogłoszony rzekomo w celu usunięcia konsekwencji wynikających z bezprawnego wykluczenia pewnej liczby operatorów z wcześniejszych przetargów?

               2)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE analizowane w świetle powyższego wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie temu, aby wymóg dostosowania czasu wygaśnięcia koncesji stanowił odpowiednie uzasadnienie dla krótszego w porównaniu z koncesjami przyznanymi w przeszłości, czasu trwania koncesji objętych przetargiem?

               3)

               Czy art. 49 i nast. oraz art. 56 i nast. TFUE analizowane w świetle powyższego wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej należy interpretować w ten sposób, że postanowienia te stoją na przeszkodzie dla wprowadzenia obowiązku nieodpłatnego zbycia użytkowania środków materialnych i niematerialnych majątku, które tworzą sieć zarządzania grami i ich przyjmowania w wypadku zakończenia działalności, z powodu upływu końcowego terminu ważności koncesji lub z powodu decyzji o jej wygaśnięciu lub odebraniu?


title: Sprawa C-391/07: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Glencore Grain Rotterdam BV przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas (Rozporządzenie (WE) nr 800/1999 — Refundacje wywozowe do produktów rolnych — Artykuł 16 — Refundacja zróżnicowana — Dowód dokonania przywozowych formalności celnych — Przedstawienie kopii lub fotokopii dokumentu przewozowego — Rozporządzenie (WE) nr 1501/95 — Przyznanie refundacji wywozowych na rynku zbóż — Artykuł 13 — Odstępstwo od przepisów art. 16 rozporządzenia nr 800/1999)

text:
               24.1.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 4 grudnia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Glencore Grain Rotterdam BV przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-391/07) (1)

   (Rozporządzenie (WE) nr 800/1999 - Refundacje wywozowe do produktów rolnych - Artykuł 16 - Refundacja zróżnicowana - Dowód dokonania przywozowych formalności celnych - Przedstawienie kopii lub fotokopii dokumentu przewozowego - Rozporządzenie (WE) nr 1501/95 - Przyznanie refundacji wywozowych na rynku zbóż - Artykuł 13 - Odstępstwo od przepisów art. 16 rozporządzenia nr 800/1999)
   (2009/C 19/10)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Hamburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Glencore Grain Rotterdam BV

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Hamburg — Wykładnia art. 13 ust. 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych do zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż (Dz.U. L 147, s. 7) — Procedura uproszczona: obowiązek przedłożenia dokumentu przewozowego
   Sentencja
   Artykuł 13 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1501/95 z dnia 29 czerwca 1995 r. ustanawiającego niektóre szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 1766/92 w sprawie przyznawania refundacji wywozowych do zbóż oraz środków podejmowanych w przypadku występowania zakłóceń na rynku zbóż, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1259/97 z dnia 1 lipca 1997 r., należy interpretować w ten sposób, że fakt przedstawienia przez eksportera dowodu, że ilość co najmniej 1500 ton produktów zbożowych opuściła obszar celny Wspólnoty na statku nadającym się do transportu morskiego, nie zwalnia go z przewidzianego w art. 16 ust. 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiającego wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych obowiązku przedstawienia kopii lub fotokopii dokumentu przewozowego.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.11.2007.


title: Sprawa T-20/05: Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2005 r. przez Outokumpu OYJ i Outokumpu Copper Products OY przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               2.4.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/35

         Skarga wniesiona w dniu 21 stycznia 2005 r. przez Outokumpu OYJ i Outokumpu Copper Products OY przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-20/05)
   (2005/C 82/65)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 21 stycznia 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Outokumpu OYJ z siedzibą w Espoo (Finlandia) i Outokumpu Copper Products OY z siedzibą w Espoo (Finlandia), reprezentowanych przez J. Ratliff, barrister oraz F. Distefano i J. Luostarinen, lawyers, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.

   Skarżące wnoszą do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji Komisji z dnia 3 września 2004 r. (sprawa COMP/E-1/38.069 – miedziane rury instalacyjne), w zakresie, w jakim dotyczy ona grzywny nałożonej na skarżących;

               —

               obniżenie grzywny nałożonej na skarżące w przedmiotowej decyzji w ramach przysługującej mu jurysdykcji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania, w tym kosztami skarżących.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W zaskarżonej decyzji Komisja stwierdziła, że skarżące, podobnie jak inne przedsiębiorstwa, naruszyły art. 81 ust. 1 WE poprzez udział w serii porozumień i uzgodnionych praktykach polegających na ustalaniu cen i podziale rynku w sektorze miedzianych rur instalacyjnych.
   Na poparcie swojej skargi skarżące zarzucają po pierwsze, że Komisja naruszyła prawo zwiększając wymiar nałożonej na nie grzywny o 50 % za ponowne naruszenie, w oparciu o fakt, że wobec skarżących stwierdzono już podobne naruszenie w odniesieniu do stali nierdzewnej. W tym kontekście skarżące twierdzą, że Komisja naruszyła art. 23 rozporządzenia 1/2003 (1) oraz swoje własne wytyczne w sprawie wymierzania grzywien z 1998 r., podstawowe zasady proporcjonalności i równego traktowania, a także, że popełniła oczywisty błąd w ustaleniach.
   Ponadto skarżące zarzucają, że Komisja naruszyła prawo i popełniła błąd w ocenie stanu faktycznego zwiększając nałożoną na skarżące grzywnę o 50 % celem odstraszenia [od naruszeń]. W tym względzie twierdzą, iż Komisja oceniła takie odstraszające skutki błędnie oraz sprzecznie z art. 23 rozporządzenia Rady 1/2003, swoimi własnymi wytycznymi w sprawie wymierzania grzywien z 1998 r., a także z podstawowymi zasadami wymierzania grzywien, wymierzania kar i proporcjonalności, biorąc pod uwagę fakt, że skarżące stały się większe od innych spółek biorących udział w naruszeniu jedynie w drodze przejęcia [innych spółek] mającego miejsce już na samym końcu naruszenia lub nawet po nim,. W tym względzie skarżące podnoszą także, że Komisja popełniła błąd biorąc pod uwagę tylko obrót, nie zaś wszystkie okoliczności dotyczące skarżących.
   Wreszcie skarżące zarzucają, że Komisja w sposób oczywisty dopuściła się naruszenia prawa, biorąc pod uwagę przy wymierzaniu grzywny nie tylko „margines przetwórczy” przedsiębiorców wynikający z przetwarzania surowca miedzianego w rury instalacyjne, ale także obrót surowcem miedzianym, który nie był przedmiotem jakiejkolwiek bezprawnej współpracy. Zdaniem skarżących, rezultatem tego naruszenia jest nieproporcjonalnie wysoka grzywna.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1 z 4.1.2003, str. 1).


title: Sprawa C-441/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie (Rumunia) w dniu 8 sierpnia 2016 r. – SMS group GmbH/Direcţia Generală Regională a Finanțelor Publice a Municipiului București

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/30

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie (Rumunia) w dniu 8 sierpnia 2016 r. – SMS group GmbH/Direcţia Generală Regională a Finanțelor Publice a Municipiului București
   (Sprawa C-441/16)
   (2016/C 419/39)
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Înalta Curte de Casaţie şi Justiţie

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SMS group GmbH

      Strona pozwana: Direcţia Generală Regională a Finanțelor Publice a Municipiului București

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2, 3, 4 i 5 dyrektywy 79/1072/EWG (1) w związku z art. 17 ust. 2 i 3 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG (2) należy interpretować w ten sposób, że przepisy te stoją na przeszkodzie dla praktyki krajowych organów podatkowych, które uznają, że brak jest obiektywnych dowodów potwierdzających deklarowany przez podatnika zamiar wykorzystania towarów objętych przywozem w ramach jego działalności gospodarczej, gdy w dniu faktycznego przywozu umowa, w której wykonaniu podatnik nabył i przywiózł towary była zawieszona, przy czym zachodziło poważne ryzyko, że dalsza dostawa/czynność, do której przeznaczone były towary, nie dojdzie do skutku?

               2)

               Czy dowód dalszego obrotu towarami objętymi przewozem, czyli ustalenie okoliczności, że towary objęte przywozem były faktycznie przeznaczone do celów opodatkowanych czynności podatnika stanowi – a jeśli tak to w jaki sposób – dodatkowy warunek wymagany w celu zwrotu podatku VAT, inny niż warunki wyliczone w art. 3 i 4 dyrektywy 79/1072/EWG i zabroniony przez art. 6 tejże dyrektywy lub też konieczną informację w przedmiocie warunku zasadniczego dla zwrotu dotyczącą wykorzystania towarów objętych przywozem w ramach czynności podlegających opodatkowaniu, której organ podatkowy może żądać zgodnie z art. 6 dyrektywy?

               3)

               Czy art. 2, 3, 4 i 5 dyrektywy 79/1072/EWG w związku z art. 17 ust. 2 i 3 lit. a) dyrektywy 77/388/EWG można interpretować w ten sposób, że prawa do zwrotu podatku VAT można odmówić gdy przewidziana dalsza czynność, w której kontekście miały być wykorzystane towary objęte przywozem, nie dochodzi do skutku? Czy w takich okolicznościach znaczenia nabiera faktyczne przeznaczenie towarów, czyli okoliczność czy zostały one w każdym razie wykorzystane, w jaki sposób i na jakim terytorium, a mianowicie na terytorium państwa członkowskiego, w którym zapłacono podatek VAT lub poza tym państwem?

      (1)  Ósma dyrektywa Rady 79/1072/EWG z dnia 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do podatków obrotowych – warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju (Dz.U. L 331, s. 11).

      (2)  Szósta dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 145, s. 1).


title: Sprawa F-16/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 27 lutego 2013 r. — Kimman przeciwko Komisji

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/48

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 27 lutego 2013 r. — Kimman przeciwko Komisji
   (Sprawa F-16/12) (1)

   2013/C 114/74
   Język postępowania: francuski
   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 138 z 12.5.2012, s. 33.


title: Sprawa C-374/11: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 grudnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 75/442/EWG — Ścieki domowe usuwane na terenach wiejskich poprzez szamba — Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie zobowiązaniom — Art. 260 ust. 2 TFUE — Środki mające na celu wykonanie wyroku Trybunału — Kary pieniężne — Okresowa kara pieniężna — Ryczałt)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/9

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 19 grudnia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-374/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 75/442/EWG - Ścieki domowe usuwane na terenach wiejskich poprzez szamba - Wyrok Trybunału stwierdzający uchybienie zobowiązaniom - Art. 260 ust. 2 TFUE - Środki mające na celu wykonanie wyroku Trybunału - Kary pieniężne - Okresowa kara pieniężna - Ryczałt)
   2013/C 46/15
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciel: E. White, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciele: D. O’Hagen i E. Creedon, pełnomocnicy, A. Collins SC, M. Gray, BL)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Niewykonanie wyroku Trybunału z dnia 29 października 2009 r. w sprawie C-188/08 Komisja przeciwko Irlandii dotyczący naruszenia art. 4, 7, 8, 9,10, 11, 12, 13 i 14 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 lipca 1975 r. w sprawie odpadów (Dz.U. L 194, s. 39), zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. (Dz.U. L 78, s. 32) w odniesieniu do ścieków domowych usuwanych na terenach wiejskich poprzez szamba — Odpady nieobjęte inną legislacją — Żądanie nałożenia okresowej kary pieniężnej oraz ryczałtu

      Sentencja

               1)

               Nie podejmując wszelkich środków koniecznych do wykonania wyroku Trybunału z dnia 29 października 2009 r. w sprawie C-188/08 Komisja przeciwko Irlandii stwierdzającego uchybienie przez Irlandię obowiązkom wynikającym z art. 4 i 8 dyrektywy Rady 75/442/EWG z dnia 15 czerwca 1975 r. w sprawie odpadów zmienionej dyrektywą Rady 91/156/EWG z dnia 18 marca 1991 r. to państwo członkowskie uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 260 ust. 1 TFUE.

               2)

               Irlandia zostaje zobowiązana do zapłacenia na rzecz Komisji Europejskiej na rachunek „Zasoby własne Unii Europejskiej” okresowej kary pieniężnej w kwocie 12 000 EUR za każdy dzień zwłoki w podjęciu środków koniecznych do zastosowania się do ww. wyroku w sprawie Komisja przeciwko Irlandii, począwszy od dnia ogłoszenia niniejszego wyroku do dnia wykonania ww. wyroku w sprawie Komisja przeciwko Irlandii.

               3)

               Irlandia zostaje zobowiązana do wpłacenia na rzecz Komisji Europejskiej na rachunek „Zasoby własne Unii Europejskiej” ryczałtowej kwoty 2 000 000 EUR.

               4)

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 282 z 24.9.2011.


title: Sprawa T-127/09: Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2009 r. — Abdulrahim przeciwko Radzie i Komisji

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/12

         Skarga wniesiona w dniu 15 kwietnia 2009 r. — Abdulrahim przeciwko Radzie i Komisji
   (Sprawa T-127/09)
   2009/C 167/26
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Abdulbasit Abdulrahim (Londyn, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: J. Jones, Barrister i M. Arani, Solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej i Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie całkowitej lub częściowej nieważności rozporządzenia (WE) nr 881/2002 zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1330/2008 i/lub rozporządzenia Komisji (WE) nr 1330/2008, w zakresie w jakim dotyczą one bezpośrednio i indywidualnie skarżącego;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, oświadczenie, że rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 i/lub rozporządzenie Komisji (WE) nr 1330/2008 nie stosują się do skarżącego;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, zbadanie podstaw ujęcia nazwiska skarżącego w załączniku I do rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 i ustalenie czy decyzja Komisji dotycząca dołączenia nazwiska skarżącego do załącznika I jest prawidłowa oraz faktycznie i prawnie uzasadniona;

               —

               nakazanie pozwanym przedstawienia powodów i dostarczenia w ściśle określonym terminie dowodów dotyczących ujęcia nazwiska skarżącego w załączniku I do rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002;

               —

               stwierdzenie, że ujęcie nazwiska skarżącego w załączniku I jest nieprawidłowe oraz faktycznie i prawnie nieuzasadnione oraz nakazanie wykreślenia nazwiska skarżącego z załącznika I do rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002;

               —

               podjęcie wszelkich innych działań, jakie mogą okazać się prawidłowe;

               —

               obciążenie strony pozwanej Rady i/lub Komisji poniesionymi przez skarżącego kosztami postępowania;

               —

               zasądzenie od strony pozwanej Rady i/lub Komisji na rzecz skarżącego odszkodowania z tytułu utraty jego dochodów, utraconych korzyści a także tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący domaga się w niniejszej sprawie stwierdzenia częściowej nieważności rozporządzenia Rady (WE) nr 881/2002 wprowadzającego niektóre szczególne środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom i podmiotom związanym z Osamą bin Ladenem, siecią Al-Kaida i talibami, zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1330/2008 z dnia 22 grudnia 2008 r. (1), w zakresie w jakim skarżący figuruje w wykazie osób fizycznych i prawnych, grup i podmiotów, do których zgodnie z tymi przepisami stosuje się zamrożenie funduszy i środków gospodarczych. Tytułem żądania ewentualnego, skarżący wnosi do Sądu, na podstawie art. 241 WE, o oświadczenie, że rozporządzenie Rady (WE) nr 881/2002 i rozporządzenie Komisji (WE) nr 1330/2008 nie stosują się do skarżącego. Wnosi on również do Sądu o zasądzenie od pozwanych odszkodowania.
   Na poparcie swoich żądań skarżący podnosi, że zaskarżone rozporządzenia naruszają jego prawa podstawowe, jakie gwarantuje europejska Konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz Karta praw podstawowych Unii Europejskiej.
   Po pierwsze, skarżący utrzymuje, iż zaskarżone rozporządzenia naruszają jego prawo do bycia wysłuchanym, jego prawo do skutecznej kontroli sądowej i prawo do rzetelnego procesu sądowego z uwagi na to, że nie został on nigdy poinformowany przez Radę lub Komisję o przyczynach uzasadniających jego ujęcie w załączniku I oraz nie dostarczono mu żadnych dowodów na poparcie decyzji o umieszczeniu go w wykazie. W konsekwencji, skarżący podnosi, iż nie umożliwiono mu wypowiedzenia się w przedmiocie przyczyn i podstaw ujęcia jego nazwiska w załączniku I do zaskarżonego rozporządzenia i w związku z tym nie był on w stanie zakwestionować decyzji o umieszczeniu go w wykazie przed jakimkolwiek organem sądowym.
   Po drugie, skarżący utrzymuje, że zaskarżone środki naruszają jego prawo do poszanowania własności i stanowią nieproporcjonalną ingerencję w jego życie osobiste i rodzinne.

      (1)  Dz. U. L 345 z 23.12.2008, s. 60


title: Sprawa T-81/15: Wyrok Sądu z dnia 13 kwietnia 2016 r. – Facchinello/EUIPO – Olimpia Splendid (Synthesis) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku — Graficzny unijny znak towarowy Synthesis — Brak rzeczywistego używania znaku towarowego — Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem)

text:
               30.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 191/27

         Wyrok Sądu z dnia 13 kwietnia 2016 r. – Facchinello/EUIPO – Olimpia Splendid (Synthesis)
   (Sprawa T-81/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku - Graficzny unijny znak towarowy Synthesis - Brak rzeczywistego używania znaku towarowego - Artykuł 51 ust. 1 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Dowody przedstawione po raz pierwszy przed Sądem))
   (2016/C 191/35)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Danila Facchinello (Molinella, Włochy) (przedstawiciel: adwokat F. Torlontano)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: M. Capostagno i A. Folliard-Monguiral, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była) również, interwenient przed Sądem: Olimpia Splendid SpA (Gualtieri, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Ferrarese i G. Ferrarese).

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 21 listopada 2014 r. (sprawa R 2169/2013-1) dotyczącą postępowania w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia prawa do znaku między Olimpia Splendid SpA a Danilą Facchinello.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Danila Facchinello zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 118 z 13.4.2015.


title: Sprawa C-112/14: Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               16.6.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/11

         Skarga wniesiona w dniu 7 marca 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-112/14)
   2014/C 184/14
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal, L. Armati, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

      Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że przyjmując i utrzymując w mocy przepisy podatkowe dotyczące wypłaty zysków członkom spółek niebędących rezydentami, które przewidują różne traktowanie działalności krajowej i transgranicznej, Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom, które ciążą na nim na mocy art. 63 TFEU i art. 40 EOG lub, ewentualnie, art. 49 TFEU i art. 31 EOG;

               —

               obciążenie Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

         Zakwestionowane przepisy prawa krajowego

   Artykuł 13 Taxation of Chargeable Gains Act 1992 (ustawy o opodatkowaniu zysków z 1992 r.) przewiduje, że w przypadku osiągniecia zysków przez niektóre rodzaje spółek niebędących rezydentami, zyski te podlegają bezpośrednio opodatkowaniu po stronie udziałowców i innych uczestników, którzy zamieszkują lub maja siedzibę w Zjednoczonym Królestwie, niezależnie od tego, czy uzyskali oni w rzeczywistości dochód.

         Główne argumenty

   Obywatele Zjednoczonego Królestwa podlegają podatkowi od zysków w ramach niektórych rodzajów spółek, w których są udziałowcami, podczas gdy nie podlegaliby takiemu opodatkowaniu w sytuacji gdyby dane spółki były rezydentami w Zjednoczonym Królestwie. Taka różnica w zakresie opodatkowania może zniechęcać podatników w Zjednoczonym Królestwie do inwestowania w spółki niebędące rezydentami, co stanowi naruszenie art. 63 TFEU i art. 40 EOG.
   Sporny środek może zapobiegać niektórym formom unikania opodatkowania lub nadużyć podatkowych. Jednakże jego stosowanie nie ogranicza się do takich przypadków unikania opodatkowania lub nadużyć podatkowych, co powoduje, że środek ten jest nieuzasadniony.


title: Sprawa C-563/10: Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 11 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen — Niemcy) — Kashayar Khavand przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               25.6.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 186/17

         Postanowienie prezesa Trybunału z dnia 11 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberverwaltungsgericht für das Land Nordrhein-Westfalen — Niemcy) — Kashayar Khavand przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-563/10) (1)

   2011/C 186/31
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 38 z 5.2.2011.


title: Sprawa T-556/11: Skarga wniesiona w dniu 21 października 2011 r. — European Dynamics Luxembourg i in. przeciwko OHIM

text:
               7.1.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 6/21

         Skarga wniesiona w dniu 21 października 2011 r. — European Dynamics Luxembourg i in. przeciwko OHIM
   (Sprawa T-556/11)
   2012/C 6/39
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: European Dynamics Luxembourg SA (Ettelbrück, Luksemburg); European Dynamics Belgium SA (Bruksela, Belgia); i Evropaïki Dynamiki — Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciele: adwokaci N. Korogiannakis i M. Dermitzakis)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), w której odrzuca on ofertę złożoną przez skarżących w odpowiedzi na zaproszenie do składania ofert w przetargu nieograniczonym AO/029/10 (E-Alicante: usługi tworzenia i utrzymania oprogramowania) (1), doręczonej skarżącym pismem z dnia 11 sierpnia 2011 r., i wszystkich powiązanych z nią decyzji OHIM, w tym decyzji o przyznaniu zamówienia na wspomniane usługi pierwszemu, drugiemu i trzeciemu oferentowi w kaskadowej kolejności udzielania zamówień; i

               —

               zasądzenie od OHIM na rzecz skarżących odszkodowania za szkodę poniesioną w związku ze wspomnianym postępowaniem przetargowym w wysokości 67 500 000 EUR; i

               —

               zasądzenie od OHIM na rzecz skarżących odszkodowania z tytułu utraconych korzyści i zadośćuczynienia za podważenie ich reputacji i wiarygodności w wysokości 6 750 000 EUR, i

               —

               obciążenie OHIM kosztami poniesionymi przez skarżących w związku z niniejszym postępowaniem, nawet w przypadku oddalenia skargi.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi 3 zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący:

                           —

                           naruszenia przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) przepisu art. 100 ust. 2 rozporządzenia finansowego, gdyż:

                                       a)

                                       Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) nie przedstawił uzasadnienia;

                                       b)

                                       nie ujawnił zalet ofert przedstawionych przez oferentów, którzy wygrali przetarg.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący:

                           —

                           oczywistych błędów w ocenie; zastosowania nowych kryteriów udzielenia zamówienia sprzecznych ze specyfikacją istotnych warunków zamówienia; zastosowania kryteriów, które nie zostały wyjaśnione w czasie sesji pytań i odpowiedzi; niewystarczającego uzasadnienia; niejasnych i niczym niepopartych uwag poczynionych przez OHIM; zastosowania błędnego wzoru finansowego, co doprowadziło do przeinaczeń; zmiany przedmiotu oraz zakresu umowy.

               3)

               Zarzut trzeci dotyczący:

                           —

                           dyskryminacyjnego traktowania oferentów i niedochowania kryteriów wykluczenia w stosunku do oferentów, którzy wygrali przetarg; naruszenia art. 93 ust. 1 lit. f), art. 94 i 96 rozporządzenia finansowego oraz art. 133a i 134b przepisów wykonawczych, jak również naruszenia zasady dobrej administracji, ponieważ:

                                       a)

                                       członkowie zwycięskiego konsorcjum znajdują się w sytuacji konfliktu interesów;

                                       b)

                                       jeden z członków zwycięskiego konsorcjum dopuszcza się oszustwa, praktyk korupcyjnych i łapownictwa.

      (1)  Dz.U. 2011/S 10-013995.


title: Sprawa T-383/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 kwietnia 2009 r. — New Europe przeciwko Komisji (Niedopuszczalność skargi — Oznaczenie strony skarżącej — Osoba prawna prawa prywatnego — Pełnomocnictwo — Oczywista niedopuszczalność — Interwencja)

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/11

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 kwietnia 2009 r. — New Europe przeciwko Komisji
   (Sprawa T-383/08) (1)

   (Niedopuszczalność skargi - Oznaczenie strony skarżącej - Osoba prawna prawa prywatnego - Pełnomocnictwo - Oczywista niedopuszczalność - Interwencja)
   2009/C 167/23
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: New Europe (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokat A.M. Alamanou)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji wydanej w formie pisma z dnia 2 lipca 2008 r., na mocy której odmówiono skarżącej dostępu do danych dotyczących firm spółek i nazw osób wymienionych w ujawnionych przez Komisję dokumentach związanych ze sprawą „Eximo”.

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona jako niedopuszczalna.

               2)

               Skarżąca pokrywa własne koszty.

               3)

               Nie ma potrzeby orzekania w przedmiocie złożonego przez Europejskiego Inspektora Ochrony Danych wniosku o dopuszczenie do sprawy w charakterze interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa C-363/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 7 sierpnia 2008 r. — Romana Slanina przeciwko Unabhängiger Finanzsenat Aussenstelle Wien

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/22

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgerichtshof (Austria) w dniu 7 sierpnia 2008 r. — Romana Slanina przeciwko Unabhängiger Finanzsenat Aussenstelle Wien
   (Sprawa C-363/08)
   (2008/C 285/35)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgerichtshof (Austria)
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Romana Slanina

      Strona pozwana: Unabhängiger Finanzsenat Aussenstelle Wien
   Pytania prejudycjalne

               1.

               Czy z rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (1) (zwanego dalej: rozporządzeniem nr 1408/71) wynika, że niewykonująca działalności zawodowej rozwiedziona małżonka mężczyzny zamieszkałego i nieprowadzącego działalności na własny rachunek w Austrii zachowuje względem Austrii prawo do zasiłku rodzinnego (na dziecko), w sytuacji gdy obiera miejsce zamieszkania w innym państwie członkowskim i przenosi tam główny ośrodek jej życiowych interesów, i jeżeli nadal nie wykonuje tam działalności zawodowej?

               2.

               Czy dla udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze znaczenie ma okoliczność, iż Austria, gdzie pozostaje rozwiedziony małżonek, który zamieszkuje i pracuje zawodowo wyłącznie tam, przyznaje temu mężczyźnie pod pewnymi warunkami prawo do zasiłku rodzinnego (na dziecko), jeżeli rozwiedziona małżonka nie jest już uprawniona do tego zasiłku?

               3.

               Czy z rozporządzenia nr 1408/71 wynika uprawnienie rozwiedzionej małżonki do zasiłku rodzinnego (na dziecko) względem Austrii, gdzie mieszka i pracuje zawodowo rozwiedziony małżonek i ojciec dziecka, jeżeli okoliczności wskazane w pytaniu pierwszym zostaną zmienione w ten sposób, że małżonka podejmie w nowym państwie członkowskim działalność zawodową?

      (1)  Dz.U. L 149, s. 2.


title: Sprawa T-102/13: Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2013 r. — Heli-Flight przeciwko EASA

text:
               27.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 123/18

         Skarga wniesiona w dniu 14 lutego 2013 r. — Heli-Flight przeciwko EASA
   (Sprawa T-102/13)
   2013/C 123/31
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Heli-Flight GmbH & Co. KG (Reichelsheim, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Kittner)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Bezpieczeństwa Lotniczego (EASA)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej z dnia 13 stycznia 2012 r. oddalającej wniosek skarżącej o zatwierdzenie warunków lotu dotyczących helikoptera Robinson R66 (nr seryjny 0034);

               —

               stwierdzenie, że w zakresie dotyczącym wniosków skarżącej o zatwierdzenie warunków lotu dotyczących helikoptera Robinson R66 (nr seryjny 0034) z dni 11 lipca 2011 r. i 10 stycznia 2012 r. strona pozwana dopuściła się nieuzasadnionego zaniechania;

               —

               stwierdzenie, że strona pozwana jest zobowiązana do naprawienia skarżącej wszelkiej szkody wynikłej w związku z oddaleniem wniosków o zatwierdzenie warunków lotu dotyczących helikoptera Robinson R66 (nr seryjny 0034) z dni 11 lipca 2011 r. i 10 stycznia 2012 r. lub w związku z jej nieuzasadnionym zaniechaniem w zakresie decyzji w przedmiocie zatwierdzenia warunków lotu dotyczących owego helikoptera;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi zasadniczo, co następuje.

               1)

               Zdaniem skarżącej decyzja w przedmiocie zatwierdzenia warunków lotu nie stanowi decyzji uznaniowej. W tym kontekście podniesiono między innymi, że to strona pozwana, a nie skarżąca ponosi ciężar dowodu na okoliczność, że dany statek powietrzny jest zdolny do bezpiecznego lotu w zdefiniowanych warunkach.

               2)

               Ponadto skarżąca podnosi, że gdyby decyzja strony pozwanej w przedmiocie zatwierdzenia warunków lotu stanowiła decyzję uznaniową, wówczas strona pozwana nie wykonała swych uprawnień uznaniowych, a w każdym razie uczyniła to w sposób błędny. Zdaniem skarżącej powołanie się przez stronę pozwaną na wiedzę dotyczącą bezpieczeństwa powziętą na podstawie procesu certyfikacji typu, w którym skarżąca nie była stroną stanowi błąd przy podejmowaniu decyzji uznaniowej. Ponadto skarżąca podnosi, że w niniejszym postępowaniu strona pozwana nie skonkretyzowała w wystarczający sposób podniesionych wątpliwości co do bezpieczeństwa. W tym kontekście skarżąca podnosi, że nie umożliwiono jej ustosunkowania się w przedmiocie konkretnych źródeł niebezpieczeństwa. Ponadto skarżąca podnosi, że argumentacja strony pozwanej jest w sposób oczywisty wewnętrznie sprzeczna.

               3)

               Pomocniczo skarżąca podnosi, że przedstawiła dowód na okoliczność zdolności do bezpiecznego lotu omawianego statku powietrznego w zdefiniowanych warunkach.

               4)

               Wreszcie, w odniesieniu do wniosku o stwierdzenie nieważności skarżąca podnosi naruszenia przez stronę pozwaną obowiązku prawidłowej administracji. Zdaniem skarżącej strona pozwana nie dochowała obowiązku przeprowadzenia badań, nieprawidłowo powołała się na poufność w zakresie procesu certyfikacji typu, naruszyła prawo skarżącej do bycia wysłuchanym oraz naruszyła obowiązek uzasadnienia.