title: Sprawa C-179/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank/L.F. Evans (Odesłanie prejudycjalne – Ustalenie ustawodawstwa mającego zastosowanie do pracownika w dziedzinie zabezpieczenia społecznego – Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 – Zastosowanie – Zatrudnienie obywatela państwa członkowskiego w konsulacie państwa trzeciego położonego na terytorium innego państwa członkowskiego, w którym pracownik ten zamieszkuje – Konwencja wiedeńska o stosunkach konsularnych – Artykuł 71 ust. 2 – Ustawodawstwo krajowe przyznające ułatwienia, przywileje i immunitety stałym rezydentom)

text:
               2.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/4

      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 15 stycznia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Centrale Raad van Beroep – Niderlandy) – Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank/L.F. Evans
      (Sprawa C-179/13) (1)

      (Odesłanie prejudycjalne - Ustalenie ustawodawstwa mającego zastosowanie do pracownika w dziedzinie zabezpieczenia społecznego - Rozporządzenie (EWG) nr 1408/71 - Zastosowanie - Zatrudnienie obywatela państwa członkowskiego w konsulacie państwa trzeciego położonego na terytorium innego państwa członkowskiego, w którym pracownik ten zamieszkuje - Konwencja wiedeńska o stosunkach konsularnych - Artykuł 71 ust. 2 - Ustawodawstwo krajowe przyznające ułatwienia, przywileje i immunitety stałym rezydentom)
      (2015/C 073/05)
      Język postępowania: niderlandzki

         Sąd odsyłający

      Centrale Raad van Beroep

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona wnosząca apelację: Raad van bestuur van de Sociale verzekeringsbank

         Druga strona postępowania: L.F. Evans

         Sentencja

      Artykuł 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie, zmienionego i uaktualnionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 118/97 z dnia 2 grudnia 1996 r., zmienionym rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1992/2006 z dnia 18 grudnia 2006 r., w związku z art. 16 tego rozporządzenia należy interpretować w ten sposób, że w okresie, w jakim obywatel państwa członkowskiego był zatrudniony w urzędzie konsularnym państwa trzeciego położonym na terytorium państwa członkowskiego, którego nie jest on obywatelem, lecz w którym pracownik ten zamieszkuje, obywatel ten nie podlega ustawodawstwu państwa członkowskiego w rozumieniu tego przepisu, o ile zgodnie z ustawodawstwem państwa członkowskiego swojego miejsca zamieszkania, przyjętego na podstawie art. 71 ust. 2 Konwencji wiedeńskiej o stosunkach konsularnych, sporządzonej w Wiedniu w dniu 24 kwietnia 1963 r., obywatel ten nie jest objęty krajowym systemem zabezpieczenia społecznego.

         (1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013.


title: Sprawa C-38/09 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 kwietnia 2010 r. — Ralf Schräder przeciwko Wspólnotowemu Urzędowi Ochrony Odmian Roślin (CPVO) (Odwołanie — Kontrola Trybunału — Rozporządzenia (WE) nr 2100/94 i 1239/95 — Rolnictwo — Wspólnotowy system ochrony odmian roślin — Odrębny charakter zgłoszonej odmiany — Powszechna znajomość danej odmiany — Dowód — Odmiana rośliny SUMCOL 01)

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/9

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 15 kwietnia 2010 r. — Ralf Schräder przeciwko Wspólnotowemu Urzędowi Ochrony Odmian Roślin (CPVO)
   (Sprawa C-38/09 P) (1)

   (Odwołanie - Kontrola Trybunału - Rozporządzenia (WE) nr 2100/94 i 1239/95 - Rolnictwo - Wspólnotowy system ochrony odmian roślin - Odrębny charakter zgłoszonej odmiany - Powszechna znajomość danej odmiany - Dowód - Odmiana rośliny SUMCOL 01)
   2010/C 148/13
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ralf Schräder (przedstawiciel: T. Leidereiter, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin (CPVO) (przedstawiciele: M. Ekvad, B. Kiewiet, pełnomocnicy, A. von Mühlendahl, Rechtsanwalt)

      Przedmiot

   Odwołanie wniesione od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (siódma izba) z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie T-187/06 Schräder przeciwko CPVO, w którym Sąd oddalił wniesioną przez wnoszącego odwołanie skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej Wspólnotowego Urzędu Ochrony Odmian Roślin (CPVO) z dnia 2 maja 2006 r. oddalającej odwołanie od wydanej przez CPVO decyzji w przedmiocie odrzucenia wniosku o przyznanie wspólnotowego prawa do ochrony odmian roślin w odniesieniu do odmiany rośliny SUMCOL 01 — Odrębny charakter zgłoszonej odmiany — Dowody, które mogły zostać uwzględnione przy ustalaniu powszechnej znajomości danej odmiany — Błąd w ustaleniach faktycznych — Naruszenie prawa do bycia wysłuchanym

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Ralf Schräder zostaje obciążony kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009.


title: Sprawa T-420/03: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 czerwca 2008 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — Abril Sánchez i Ricote Saugar (Boomerang TV ) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Boomerang TV — Wcześniejsze słowne i graficzne krajowe i wspólnotowe znaki towarowe BOOMERANG i Boomerang — Względne podstawy odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Brak powszechnie znanego znaku towarowego w rozumieniu art. 6 bis konwencji paryskiej — Brak szkodliwości dla renomy — Nieprzedstawienie przed Wydziałem Sprzeciwów dowodów na istnienie pewnych wcześniejszych znaków towarowych lub tłumaczenia takich dowodów — Przedstawienie dowodów po raz pierwszy przed izbą odwoławczą — Artykuł 8 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 2 lit. c), art. 8 ust. 5 i art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 — Zasada 16 ust. 2 i 3, zasada 17 ust. 2 i zasada 20 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/19

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 17 czerwca 2008 r. — El Corte Inglés przeciwko OHIM — Abril Sánchez i Ricote Saugar (BoomerangTV)
   (Sprawa T-420/03) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego BoomerangTV - Wcześniejsze słowne i graficzne krajowe i wspólnotowe znaki towarowe BOOMERANG i Boomerang - Względne podstawy odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Brak powszechnie znanego znaku towarowego w rozumieniu art. 6 bis konwencji paryskiej - Brak szkodliwości dla renomy - Nieprzedstawienie przed Wydziałem Sprzeciwów dowodów na istnienie pewnych wcześniejszych znaków towarowych lub tłumaczenia takich dowodów - Przedstawienie dowodów po raz pierwszy przed izbą odwoławczą - Artykuł 8 ust. 1 lit. b), art. 8 ust. 2 lit. c), art. 8 ust. 5 i art. 74 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Zasada 16 ust. 2 i 3, zasada 17 ust. 2 i zasada 20 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 2868/95)
   (2008/C 197/32)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci J. Rivas Zurdo i E. López Leiva)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: I. de Medrano Caballero, pełnomocnik)

      Uczestnikami postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM byli również, interwenienci przed Sądem: José Matías Abril Sánchez i Pedro Ricote Saugar (Madryt) (przedstawiciel: adwokat J.M. Iglesias Monravá)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 1 października 2003 r. (sprawa R 88/2003-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między El Corte Inglés, SA a J.M. Abrilem Sánchezem i P. Ricotem Saugarem.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               El Corte Inglés, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 47 z 21.2.2004.


title: Sprawa C-510/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 kwietnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret — Dania) — DR, TV2 Danmark A/S przeciwko NCB — Nordisk Copyright Bureau (Zbliżanie ustawodawstw — Prawa autorskie i prawa pokrewne — Dyrektywa 2001/29/WE — Artykuł 5 ust. 2 lit. d) — Prawo do publicznego udostępniania dzieł — Wyjątek od prawa do zwielokrotnienia — Ulotne nagrania dzieł dokonane przez organizacje radiowe i telewizyjne przy pomocy własnego sprzętu i dla własnych programów — Nagrania dokonane przy pomocy sprzętu osoby trzeciej — Odpowiedzialność nadawczej organizacji radiowej i telewizyjnej z tytułu mających charakter szkody skutków działań i zaniechań osoby trzeciej)

text:
               16.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 174/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 kwietnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Østre Landsret — Dania) — DR, TV2 Danmark A/S przeciwko NCB — Nordisk Copyright Bureau
   (Sprawa C-510/10) (1)

   (Zbliżanie ustawodawstw - Prawa autorskie i prawa pokrewne - Dyrektywa 2001/29/WE - Artykuł 5 ust. 2 lit. d) - Prawo do publicznego udostępniania dzieł - Wyjątek od prawa do zwielokrotnienia - Ulotne nagrania dzieł dokonane przez organizacje radiowe i telewizyjne przy pomocy własnego sprzętu i dla własnych programów - Nagrania dokonane przy pomocy sprzętu osoby trzeciej - Odpowiedzialność nadawczej organizacji radiowej i telewizyjnej z tytułu mających charakter szkody skutków działań i zaniechań osoby trzeciej)
   2012/C 174/10
   Język postępowania: duński

      Sąd krajowy

   Østre Landsret

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: DR, TV2 Danmark A/S

      Strona pozwana: NCB — Nordisk Copyright Bureau

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Østre Landsret — Wykładnia art. 5 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10) — Warunki objęcia wyjątkiem w zakresie prawa do zwielokrotniania — Nagrania ulotne dokonywane przez nadawcze organizacje radiowe i telewizyjne przy pomocy własnego sprzętu i dla własnych programów — Nadawca, który zamówił u zewnętrznych i niezależnych producentów telewizyjnych programy w celu nadawania ich w ramach własnej działalności nadawczej

      Sentencja

               1)

               Wyrażenie „przy pomocy własnego sprzętu” znajdujące się w art. 5 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym powinno otrzymać wykładnię autonomiczną i jednolitą w ramach prawa Unii.

               2)

               Artykuł 5 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2001/29 analizowany w świetle jej motywu 41 należy interpretować w ten sposób, że własny sprzęt (nadawczej) organizacji radiowej i telewizyjnej obejmuje sprzęt każdej osoby trzeciej działającej w imieniu albo na odpowiedzialność tej organizacji.

               3)

               W celu ustalenia, czy nagranie dokonane przy pomocy sprzętu osoby trzeciej przez nadawczą organizację radiową i telewizyjną dla własnych programów jest objęte wyjątkiem przewidzianym w art. 5 ust. 2 lit. d) dyrektywy 2001/29 w związku z ulotnymi nagraniami, sąd krajowy musi dokonać oceny, czy w okolicznościach sprawy osobę tę można uznać za działającą konkretnie „w imieniu” nadawczej organizacji radiowej i telewizyjnej albo przynajmniej „na odpowiedzialność” tej organizacji. W tej ostatniej kwestii zasadnicze znaczenie ma okoliczność, że względem osób trzecich, w szczególności autorów, których prawa mogą zostać naruszone wskutek bezprawnego nagrania ich utworu, (nadawcza) organizacja radiowa i telewizyjna ma obowiązek naprawy wszelkich mających charakter szkody skutków działań i zaniechań osoby trzeciej, takiej jak zewnętrzna i niezależna pod względem prawnym spółka produkcji telewizyjnej, związana z danym nagraniem, tak jak gdyby działania i zaniechania były dokonane przez samą (nadawczą) organizację radiową i telewizyjną.

      (1)  Dz.U. C 346 z 18.12.2010.


title: Sprawa F-14/10: Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji

text:
               22.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 134/54

         Skarga wniesiona w dniu 25 lutego 2010 r. — Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa F-14/10)
   2010/C 134/90
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: adwokat G. Cipressa)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie przewlekłości postępowania w przedmiocie stwierdzenia częściowej niezdolności do pracy i zasądzenie od pozwanej naprawienia szkody wyrządzonej skarżącemu.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji o oddaleniu wniosku z dnia 30 stycznia 2009 r.;

               —

               stwierdzenie nieważności aktu, którym zostało oddalone zażalenie z dnia 20 lipca 2009 r. na decyzję o oddaleniu wniosku z dnia 30 stycznia 2009 r.;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności pisma ADMIN.B.2/MB/ls D(09)29562 z dnia 6 listopada 2009 r. doręczonego skarżącemu w dniu 16 grudnia 2009 r.;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie, że czas trwania postępowania na podstawie art. 73 regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot Europejskich mającego na celu uzyskanie przez skarżącego gwarancji prawnych w związku z wypadkiem, którego doznał on w dniu 12 września 2003 r. przekroczył pięć lat;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie, że czas trwania tego postępowania przekroczył to co należy uważać za rozsądny czas trwania;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 10 000 EUR lub takiej wyższej albo niższej kwoty, którą Sąd uzna za prawidłową i słuszną tytułem naprawienia szkody majątkowej i niemajątkowej, która skarżący niesłusznie poniósł w związku z czasem trwania tego postępowania, który przekroczył to co należy uważać za rozsądny czas trwania;

               —

               zasądzenie od Komisji na rzecz skarżącego kwoty 10 000 EUR (słownie: dziesięciu tysięcy Euro) lub takiej wyższej albo niższej kwoty, którą Sąd uzna za prawidłową i słuszną, włącznie z odsetkami w wysokości 10 % z coroczną kapitalizacją za okres od następnego dnia po otrzymaniu przez Komisję wniosku z dnia 30 stycznia 2009 r. do dnia rzeczywistej zapłaty tej kwoty;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.


title: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 marca 2005 r. w sprawie T-266/00, Confartigianato Venezia, Transport Lines Snc i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pomoc państwa — Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność ze wspólnym rynkiem bezprawnych systemów pomocy i nakładająca obowiązek windykacji pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem — Wyłączenie z krajowego postępowania windykacyjnego — Skarga o stwierdzenie nieważności — Brak interesu prawnego — Niedopuszczalność)

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/18

      POSTANOWIENIE SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 10 marca 2005 r.
   w sprawie T-266/00, Confartigianato Venezia, Transport Lines Snc i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Pomoc państwa - Decyzja Komisji stwierdzająca niezgodność ze wspólnym rynkiem bezprawnych systemów pomocy i nakładająca obowiązek windykacji pomocy niezgodnej ze wspólnym rynkiem - Wyłączenie z krajowego postępowania windykacyjnego - Skarga o stwierdzenie nieważności - Brak interesu prawnego - Niedopuszczalność)
   (2005/C 155/36)
   Język postępowania: włoski
   W sprawie T-266/00, Confartigianato Venezia, Transport Lines i 15 innych skarżących, których wykaz został dołączony do niniejszego postanowienia, wszystkie z siedzibą w Wenecji (Włochy), reprezentowanych przez adwokata A. Vianello, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: V. Di Bucci, wspierany przez adwokata A. Dal Ferro, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy dla przedsiębiorstw w Wenecji i Chioggii w drodze obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995 (Dz.U. 2000 L 150, str. 50), Sąd Pierwszej Instancji (druga izba w składzie powiększonym), w składzie: J. Pirrung, prezes izby, A.W.H. Meij, N.J. Forwood, I. Pelikánová i S. Papasavvas, sędziowie; sekretarz: H. Jung, wydał w dniu 10 marca 2005 r. postanowienie, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona jako niedopuszczalna, w zakresie, w jakim została ona wniesiona przez Transport Lines Snc, C.A.T.I.L. Consorzio Artigiano Trasportatori Interni Lagunari, C.A.T.I.L. Servizi srl, Translion snc, Cooperativa Trasportatori Lagunari arl, Barich aldo e figlio snc, S.A.L.P.A. Trasporti snc, Laguna Trasporti di Tosi Pietro, Puppola Trasporti e C. snc, Simionato Roberto, Venerando Gianfranco snc, Boscolo „Bielo” Ivano srl, Grassi Mario, Laguna Veneta Cooperativa Trasporti srl, Brussa Sas oraz Il Fornaio di Colussi Gloria.

               2)

               Transport Lines Snc, C.A.T.I.L. Consorzio Artigiano Trasportatori Interni Lagunari, C.A.T.I.L. Servizi srl, Translion snc, Cooperativa Trasportatori Lagunari arl, Barich aldo e figlio snc, S.A.L.P.A. Trasporti snc, Laguna Trasporti di Tosi Pietro, Puppola Trasporti e C. snc, Simionato Roberto, Venerando Gianfranco snc, Boscolo „Bielo” Ivano srl, Grassi Mario, Laguna Veneta Cooperativa Trasporti srl, Brussa Sas oraz Il Fornaio di Colussi Gloria pokrywają koszty własne.

               3)

               Komisja zostaje obciążona kosztami, które poniosła do chwili obecnej w związku ze skargami wniesionymi przez ww. szesnaście skarżących spółek.

               4)

               Jeśli chodzi o pozostałą część sprawy, rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie.

      (1)  Dz.U. C 355 z 9.12.2000


title: Sprawa T-405/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 31 marca 2009 r. — ArcelorMittal Luxembourg i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Wspólnotowy rynek belek — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS, po wygaśnięciu traktatu EWWiS, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1/2003 — Kompetencje Komisji — Zarzucenie zachowania stanowiącego naruszenie — Przedawnienie — Prawo do obrony)

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/33

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 31 marca 2009 r. — ArcelorMittal Luxembourg i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-405/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Wspólnotowy rynek belek - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 65 EWWiS, po wygaśnięciu traktatu EWWiS, na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1/2003 - Kompetencje Komisji - Zarzucenie zachowania stanowiącego naruszenie - Przedawnienie - Prawo do obrony)
   2009/C 113/66
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ArcelorMittal Luksembourg SA, dawniej Arcelor Luxembourg SA (Luksemburg, Wielkie Księstwo Luksemburga), ArcelorMittal Belval & Differdange SA, dawniej Arcelor Profil Luxembourg SA (Esch-sur-Alzette, Wielkie Księstwo Luksemburga) i ArcelorMittal International SA, dawniej Arcelor International SA (Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat A. Vandencasteele)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: X. Lewis i F. Arbault, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2006) 5342 wersja ostateczna z dnia 8 listopada 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 65 EWWiS w sprawie porozumień i uzgodnionych praktyk z udziałem europejskich producentów belek (sprawa COMP/F/38.907 — Belki stalowe).

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji C(2006) 5342 wersja ostateczna z dnia 8 listopada 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 65 EWWiS w sprawie porozumień i uzgodnionych praktyk z udziałem europejskich producentów belek (sprawa COMP/F/38.907 — Belki stalowe) w zakresie, w jakim decyzja ta dotyczy ArcelorMittal Belval & Differdange SA i ArcelorMittal International SA.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona jako bezzasadna.

               3)

                  Komisja zostaje obciążona — poza swymi własnymi kosztami — także kosztami poniesionymi przez ArcelorMittal Belval & Differdange i ArcelorMittal International w zakresie, w jakim w niniejszej sprawie stanowi to kwestię sporną między tymi stronami.

               4)

               ArcelorMittal Luxembourg SA zostaje obciążona — poza swymi własnymi kosztami — także kosztami poniesionymi przez Komisję w zakresie, w jakim w niniejszej sprawie stanowi to kwestię sporną między tymi stronami.

      (1)  Dz.U. C 42 z 24.2.2007.


title: Sprawa T-43/13: Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2013 r. — Donnici przeciwko Parlamentowi

text:
               16.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/31

         Skarga wniesiona w dniu 29 stycznia 2013 r. — Donnici przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-43/13)
   2013/C 79/52
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Beniamino Donnici (Castrolibero, Włochy) (przedstawiciele: V. Vallefuoco i J. Van Gyseghem, avvocati)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Skarżący wnosi do Sądu o stwierdzenie poważnego uchybienia Parlamentu Europejskiego w odniesieniu do wydanej przez tę instytucję w dniu dnia 24 maja 2007 r. decyzji wyrządzającej mu szkodę, której nieważność Trybunał stwierdził w wyroku z dnia 30 kwietnia 2009 r. i w konsekwencji zasądzenie zapłaty przez Parlament Europejski odszkodowania za szkody majątkowe i niemajątkowe, które poniósł i poniesie w przyszłości skarżący w wyniku wspomnianej bezprawnej decyzji, również poprzez zapłatę słusznego odszkodowania w kwocie 1 720 470 EUR lub w mniejszej kwocie, którą ustali Sąd. Ponadto skarżący wnosi o zasądzenie zapłaty przez stronę pozwaną kosztów niniejszego postępowania i wynagrodzeń.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżący, którym w niniejszej sprawie jest ta sama osoba co w sprawach T-215/07 i C-9/08 Donnici przeciwko Parlamentowi, żąda odszkodowania za szkody poniesione w wyniku decyzji pozwanej instytucji odmawiającej uznania ważności jego mandatu członka Parlamentu Europejskiego, której nieważność następnie stwierdził Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej
   Na poparcie swej skargi skarżący podnosi, że w niniejszej sprawie spełnione są wszystkie ustanowione w orzecznictwie przesłanki dotyczące stwierdzenia odpowiedzialności pozaumownej instytucji Unii, w szczególności jeżeli chodzi o:

               —

               bezprawny charakter zarzucanego zachowania,

               —

               rzeczywisty charakter szkody,

               —

               związek przyczynowy oraz

               —

               winę Unii, czyli powagę popełnionego przez nią naruszenia. W tym względzie skarżący twierdzi, że w decyzji będącej u podstaw niniejszej sprawy pozwana instytucja w wystarczająco poważny i wyraźny sposób naruszyła przepis mający na celu przyznanie uprawnień jednostkom.


title: Sprawa T-198/13: Postanowienie Sądu z dnia 3 lutego 2014 r. – Imax przeciwko OHIM – Himax Technologies (IMAX) (Wspólnotowy znak towarowy  — Sprzeciw  — Wycofanie sprzeciwu  — Umorzenie postępowania)

text:
               12.5.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/35

         Postanowienie Sądu z dnia 3 lutego 2014 r. – Imax przeciwko OHIM – Himax Technologies (IMAX)
   (Sprawa T-198/13) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania))
   2014/C 142/45
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Imax Corporation (Mississauga, Kanada) (przedstawiciele: adwokat V. von Bomhard i K. Hughes, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: L Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Himax Technologies, Inc. (Hsinhua, Tajwan)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Piątej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 23 stycznia 2013 r. (sprawa R 740/2012-5) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Himax Technologies, Inc. a Imax Corporation.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 171 z 15.6.2013.


title: Sprawa T-192/07: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2007 r. — Comité de défense de la viticulture charentaise przeciwko Komisji

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/36

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2007 r. — Comité de défense de la viticulture charentaise przeciwko Komisji
   (Sprawa T-192/07)
   (2007/C 170/69)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Comité de défense de la viticulture charentaise (Sainte-Sévère, Francja) (przedstawiciel: adwokat C.-E. Gudin)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji nr SG-Greffe (2007) D/202076 z dnia 3 kwietnia 2007 r. skierowanej do przedstawiciela skarżącej, a więc aktu zaskarżonego w niniejszej skardze;

               —

               uznanie za nieważną i niebyłą całości decyzji Komisji, w której oddaliła skargę złożoną do Komisji przez skarżącą.

         Zarzuty i główne argumenty
   W decyzji z dnia 3 kwietnia 2007 r. Komisja nie uwzględniła skargi złożonej do niej przez skarżącą, dotyczącej rzekomego naruszenia art. 81 WE przez Institut National des Appellations d'Origine (INAO) we Francji oraz rzekomego naruszenia art. 81 i 82 WE przez wielkie przedsiębiorstwa zajmujące się obrotem koniakiem (Sprawa COMP/38863/B2-MODEF). W niniejszej skardze skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności tej decyzji.
   Na poparcie swej skargi skarżąca podnosi trzy zarzuty.
   Zarzut pierwszy oparty jest na rzekomym braku uprawnień członka Komisji, który był sygnatariuszem zaskarżonego aktu, ponieważ podpisał on ten akt „w imieniu Komisji”.
   W drugim zarzucie skarżąca podnosi, że decyzja była w niewystarczającym stopniu uzasadniona, ponieważ w piśmie w sprawie oddalenia złożonej do niej skargi Komisja nie ustosunkowała się do wszystkich okoliczności wskazanych przez skarżącą.
   W zarzucie trzecim skarżąca stwierdza, że Komisja nie zbadała złożonej do niej skargi z wystarczającą powagą.


title: Sprawa T-170/17 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 18 maja 2017 r. – RW/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Służba publiczna — Urzędnicy — Skierowanie na urlop i na emeryturę — Wiek emerytalny — Artykuł 42 c regulaminu pracowniczego — Wniosek o zawieszenie wykonania — Fumus boni iuris — Pilny charakter — Wyważenie interesów)

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/26

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 18 maja 2017 r. – RW/Komisja
   (Sprawa T-170/17 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Służba publiczna - Urzędnicy - Skierowanie na urlop i na emeryturę - Wiek emerytalny - Artykuł 42 c regulaminu pracowniczego - Wniosek o zawieszenie wykonania - Fumus boni iuris - Pilny charakter - Wyważenie interesów))
   (2017/C 231/33)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: RW (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi i T. Martin)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Berscheid i A. C. Simon, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek na podstawie art. 278 i 279 TFUE mający na celu zawieszenie wykonania decyzji Komisji z dnia 2 marca 2017 r. w sprawie skierowania skarżącego na urlop w interesie służby i na emeryturę z urzędu ze skutkiem na dzień 1 czerwca 2017 r.

      Sentencja

               1)

               Zawiesza się wykonanie decyzji Komisji Europejskiej z dnia 2 marca 2017 r. w sprawie skierowania RW na urlop w interesie służby i na emeryturę z urzędu ze skutkiem na dzień 1 czerwca 2017 r.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-781/14: Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2016 r. – TVR Automotive/OHIM – Cardoni (TVR ENGINEERING) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego TVR ENGINEERING — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy TVR — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak podobieństwa oznaczeń — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               14.3.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/43

         Wyrok Sądu z dnia 28 stycznia 2016 r. – TVR Automotive/OHIM – Cardoni (TVR ENGINEERING)
   (Sprawa T-781/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego TVR ENGINEERING - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy TVR - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak podobieństwa oznaczeń - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 098/56)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: TVR Automotive Ltd (Whiteley, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: adwokaci A. von Mühlendahl i H. Hartwig)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również: Fabio Cardoni (Mediolan, Włochy)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 8 września 2014 r. (sprawa R 2532/2013-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy TVR Automotive Ltd a Fabiem Cardonim.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               TVR Automotive Ltd zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2015.


title: Sprawa C-121/06 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia  14 grudnia 2005 r.  w sprawie T-135/01 Giorgio Fedon & Figli Spa, Fedon America, Inc. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i Radzie Unii Europejskiej wniesione przez Giorgio Fedon & Figli SpA, Fedon America, Inc. w dniu  1 marca 2006 r.

text:
               6.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/7

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 14 grudnia 2005 r. w sprawie T-135/01 Giorgio Fedon & Figli Spa, Fedon America, Inc. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich i Radzie Unii Europejskiej wniesione przez Giorgio Fedon & Figli SpA, Fedon America, Inc. w dniu 1 marca 2006 r.
   (Sprawa C-121/06 P)
   (2006/C 108/11)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Wnoszące odwołanie: Giorgio Fedon & Figli SpA, Fedon America, Inc. [przedstawiciele: I. Van Bael, A. Cevese, F. Di Gianni i R. Antonini, adwokaci]

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich i Rada Unii Europejskiej
   Żądania

               —

               uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 14 grudnia 2005 r.,

               —

               uznanie, że stan postępowania umożliwia wydanie wyroku w sprawie i rozstrzygnięcie jej co do istoty poprzez przyznanie wnoszącym odwołanie prawa do odszkodowania za szkody, za których powstanie odpowiedzialność ponoszą, z tytułu zgodnego lub niezgodnego z prawem działania, pozwane.

               —

               w każdym wypadku obciążenie pozwanych kosztami niniejszego postępowania oraz kosztami postępowania w pierwszej instancji,

               —

               tytułem żądania ewentualnego zasądzenie słusznego odszkodowania na rzecz wnoszących odwołanie z powodu nieracjonalnego czasu trwania postępowania przed Sądem,

               —

               podjęcie wszelkich innych środków niezbędnych w świetle wymogów słuszności.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszące odwołanie twierdzą, że zaskarżony wyrok jest wadliwy z tego względu, że całkowicie brak jest w nim uzasadnienia w odniesieniu do jednego z głównych przedstawionych argumentów, w świetle którego w okolicznościach faktycznych rozpatrywanej sprawy były one uprawnione do powołania się na decyzję Organu Apelacyjnego Światowej Organizacji Handlu w celu wykazania w swej skardze o odszkodowanie bezprawności postępowania Wspólnoty.


title: Sprawa C-44/09: Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 12 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/44

         Postanowienie prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 12 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-44/09) (1)

   2010/C 63/71

      Język postępowania: grecki

   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 69 z 21.3.2009.


title: Sprawa C-376/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 27 kwietnia 2016 r. w sprawie T-556/11, European Dynamics Luxembourg SA, European Dynamics Belgium SA, Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 7 lipca 2016 r. przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej

text:
               31.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 402/14

         Odwołanie od wyroku Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 27 kwietnia 2016 r. w sprawie T-556/11, European Dynamics Luxembourg SA, European Dynamics Belgium SA, Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 7 lipca 2016 r. przez Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej
   (Sprawa C-376/16 P)
   (2016/C 402/17)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciele: N. Bambara, pełnomocnik, P. Wytinck i B. Hoorelbeke, advocaten)

      Druga strona postępowania: European Dynamics Luxembourg SA, European Dynamics Belgium SA, Evropaïki Dynamiki – Proigmena Systimata Tilepikoinonion Pliroforikis kai Tilematikis AE

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnosi do Sądu o:

               —

               tytułem żądania głównego,

                           —

                           uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu w całości,

                           —

                           oddalenie żądania stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji i żądania zasądzenia odszkodowania, przedstawionych przez stronę skarżącą w pierwszej instancji;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

               —

               tytułem dalszego żądania ewentualnego, uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu w zakresie, w jakim nakazano w nim zapłatę odszkodowania na rzecz European Dynamics Luxembourg za utratę szansy zawarcia umowy ramowej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd;

               —

               obciążenie strony skarżącej w pierwszej instancji całością kosztów postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

               1.

               Odwołanie jest oparte na czterech głównych zarzutach, a mianowicie: 1) Sąd naruszył prawo przy wykładni i stosowaniu zasad równości szans i przejrzystości, a w każdym wypadku przeinaczył okoliczności faktyczne; 2) Sąd naruszył prawo przy wykładni i stosowaniu kryteriów dotyczących oczywistych błędów w ocenie i, w niektórych wypadkach, przeinaczył okoliczności faktyczne; 3) Sąd naruszył prawo przy stosowaniu art. 100 ust. 2 ogólnego rozporządzenia finansowego w związku z art. 296 akapit drugi TFUE; 4) Sąd naruszył prawo, przyznając odszkodowanie ze względu na utratę szansy.

               2.

               Poprzez zarzut pierwszy wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd orzekł ponad żądanie (ultra petita), naruszając art. 21 statutu Trybunału, art. 76 ust. 1 i art. 84 ust. 1 regulaminu postępowania przed Sądem lub, posiłkowo, naruszył prawo, orzekając: że naruszenie zasad równości szans i staranności może skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji; że należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim EUIPO nie zażądał, ani nie otrzymał od Siemens SA i Siemens SL zaświadczeń o niekaralności, wykazujących brak określonych w art. 93 i 94 rozporządzenia finansowego podstaw do wykluczenia. Poprzez drugą część pierwszego zarzutu wnoszący odwołanie wskazuje także, że Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne, orzekając, że EUIPO nie zażądał, ani nie przedstawił dowodów, które – zgodnie z art. 134b zasad wykonania rozporządzenia finansowego – wystarczają, aby wykazać brak podstaw wykluczenia Siemens SL, mając na względzie, iż akta sprawy zawierają wyciąg z „registro mercantil”, który jest dokumentem równoważnym z zaświadczeniem o niekaralności w rozumieniu art. 134b zasad wykonania rozporządzenia finansowego.

               3.

               Poprzez zarzut drugi wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo, nie rozpatrując, czy ustalone oczywiste błędy w ocenie – popełnione przez komisję przetargową w ramach oceny oferty European Dynamics – mogły mieć wpływ na ostateczny rezultat zaskarżonej decyzji o udzieleniu zamówienia. Wnoszący odwołanie podkreśla, że Sąd powinien rozpatrzyć, czy ustalone oczywiste błędy w ocenie skutkowałyby odmiennym wynikiem postępowania w sprawie udzielenia zamówienia, rozpatrując, czy ustalone oczywiste błędy mają wpływ na ocenę przyznaną w odniesieniu do danego kryterium, w wypadku gdy istnieje szereg innych względów (niedotkniętych oczywistym błędem w ocenie), które także mają wpływ na przyznane oceny. Ponadto wnoszący odwołanie wskazuje, że przy licznych okazjach Sąd przeinaczył okoliczności faktyczne, stosował nieprawidłowe kryteria, aby ustalić oczywiste błędy w ocenie, ograniczając się do zastąpienia własną oceną okoliczności faktycznych oceny dokonanej przez EUIPO, a także naruszył prawo orzekając, że niewystarczające uzasadnienie można uznać za dowód oczywistego błędu w ocenie.

               4.

               Poprzez zarzut trzeci wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo, wymagając, aby w uzasadnieniu decyzji wskazano, w jaki sposób każda (negatywna) uwaga wywarła wpływ na liczbę punktów przyznanych za każde szczegółowe kryterium oraz za każdy podpunkt i – w ten sposób – zastosował bardziej rygorystyczne kryterium w zakresie obowiązku uzasadnienia niż kryterium wynikające z utrwalonego orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości. Z tego względu Sąd naruszył prawo, gdy stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji z powodu naruszenia art. 100 ust. 2 ogólnego rozporządzenia finansowego w związku z art. 296 TFUE.

               5.

               Poprzez zarzut czwarty wnoszący odwołanie podnosi, że Sąd naruszył prawo, przyznając odszkodowanie pierwszej ze skarżących w pierwszej instancji, mając na względzie, iż nie została wykazana jedna z kumulatywnych przesłanek powstania odpowiedzialności pozaumownej instytucji Unii (a mianowicie istnienie bezprawnego zachowania). Posiłkowo, wnoszący odwołanie podnosi, że nawet jeśli odwołanie EUIPO nie zostanie uwzględnione na podstawie pierwszego zarzutu, to i tak zaskarżony wyrok należy uchylić w zakresie, w jakim nałożono w nim obowiązek zapłaty odszkodowania, mając na względzie, iż w tej sprawie nie zostało wykazane istnienie związku przyczynowego między pozostałym bezprawnym zachowaniem (oczywistym błędem w ocenie i brakiem uzasadnienia) a podnoszoną szkodą. Alternatywnie, wnoszący odwołanie wykazał, że Sąd naruszył prawo, przyznając odszkodowanie z powodu utraty szansy, mając na względzie, iż taka podstawa przyznania odszkodowania nie może być rozpatrywana jako zasada ogólna, wspólna dla praw państw członkowskich, i w ten sposób naruszył wyraźny przepis art. 340 TFUE.


title: Sprawa C-189/07: Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/10

         Skarga wniesiona w dniu 3 kwietnia 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-189/07)
   (2007/C 129/17)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: P. Oliver i F. Jimeno Fernández, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że
               nie przeprowadzając wystarczających kontroli, inspekcji i nadzoru w ramach swojego terytorium i na obszarze wód morskich podlegających jego suwerenności lub jurysdykcji, działalności połowowej, w tym działań polegających na wyładunku i sprzedaży gatunków, do których odnoszą się przepisy regulujące minimalne rozmiary wymagane na mocy rozporządzeń (WE) nr 850/98 (1) i 2406/96 (2) oraz
               nie wykazując należytej staranności w podejmowaniu właściwych działań wobec osób odpowiedzialnych za naruszenia uregulowań wspólnotowych, w szczególności nie podejmując działań o charakterze administracyjnym lub nie wszczynając postępowań karnych oraz nie nakładając na osoby odpowiedzialne odstraszających sankcji,
               Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 2 ust. 1 i art. 31 ust. 1 i 2 rozporządzenia (EWG) nr 2847/93 (3);

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Znajdujące zastosowanie ramy prawne wymagają by państwa członkowskie:

               —

               wdrożyły skuteczny system kontroli, inspekcji i nadzoru działań polegających na wyładunku i sprzedaży gatunków, do których odnoszą się przepisy regulujące minimalny wymagany rozmiar;

               —

               stosowały sankcje odstraszające wobec osób odpowiedzialnych za naruszenia uregulowań wspólnotowych;

               —

               skutecznie egzekwowały sankcje, które mogą być nakładane na osoby odpowiedzialne, w celu zapobieżenia niesłusznemu wzbogaceniu w wyniku nielegalnej działalności.

         W niniejszym przypadku zostało należycie stwierdzone, że Królestwo Hiszpanii nie spełniło zobowiązań, które na nim ciążą na mocy przepisów wspólnotowych w dziedzinie kontroli i sankcji za naruszenia w zakresie działalności połowowej. Uchybienie to zostało stwierdzone nie tylko przez inspektorów wspólnotowych, ale także przez pozwaną, która uznała uchybienie.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 850/98 z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez środki techniczne dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich (Dz.U. 1998 L 125, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 2406/96 z dnia 26 listopada 1996 r. ustanawiające wspólne normy handlowe w odniesieniu do niektórych produktów rybołówstwa (Dz.U. 1996 L 334, str. 1).

      (3)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiające system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa (Dz.U. 1993 L 261, str. 1).


title: Sprawa T-145/12: Wyrok Sądu z dnia 25 kwietnia 2013 r. — Bayerische Motoren Werke przeciwko OHIM (ECO PRO) (Wspólnotowy znak towarowy — Międzynarodowa rejestracja wskazująca Wspólnotę Europejską — Słowny znak towarowy ECO PRO — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/16

         Wyrok Sądu z dnia 25 kwietnia 2013 r. — Bayerische Motoren Werke przeciwko OHIM (ECO PRO)
   (Sprawa T-145/12) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Międzynarodowa rejestracja wskazująca Wspólnotę Europejską - Słowny znak towarowy ECO PRO - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2013/C 164/30
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Bayerische Motoren Werke AG (Monachium, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Onken)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: P. Bullock, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 18 stycznia 2012 r. (sprawa R 1418/2011-4) dotyczącą międzynarodowej rejestracji wskazującej Wspólnotę Europejską oznaczenia słownego ECO PRO.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Bayerische Motoren Werke AG zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 165 z 9.6.2012.


title: Sprawa C-543/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 27 listopada 2014 r. – Ordre des barreaux francophones et germanophone i in./Conseil des ministres

text:
               9.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/24

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour constitutionnelle (Belgia) w dniu 27 listopada 2014 r. – Ordre des barreaux francophones et germanophone i in./Conseil des ministres
   (Sprawa C-543/14)
   (2015/C 046/31)
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Cour constitutionnelle

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ordre des barreaux francophones et germanophone i in.,
   Vlaams Netwerk van Verenigingen waar armen het woord nemen ASBL i in.,
   Jimmy Tessens i in.,
   Orde van Vlaamse Balies,
   Ordre des avocats du barreau d’Arlon i in.

      Strona pozwana: Conseil des ministres

      Pytania prejudycjalne

               1.

                           a)

                           Czy poddając usługi świadczone przez adwokatów podatkowi VAT bez uwzględnienia, w świetle prawa do korzystania z pomocy adwokata i zasady równości broni, okoliczności, że podmiot, który nie korzysta z pomocy prawnej, podlega opodatkowaniu podatkiem VAT lub nie podlega takiemu opodatkowaniu, dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (1) jest zgodna z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 14 Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych i z art. 6 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności w zakresie, w jakim art. 47 karty przyznaje każdemu prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia jego sprawy, możliwość uzyskania porady prawnej, skorzystania z pomocy obrońcy i przedstawiciela oraz prawo do pomocy prawnej, o ile dana osoba nie posiada wystarczających środków, jeżeli pomoc ta jest konieczna dla zapewnienia skutecznego dostępu do wymiaru sprawiedliwości?

                           b)

                           Czy z tych samych względów dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. jest zgodna z art. 9 ust. 4, 5 Konwencji o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do wymiaru sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska, podpisanej w Aarhus w dniu 25 czerwca 1998 r., w zakresie, w jakim przytoczone przepisy konwencji z Aarhus przewidują prawo dostępu do wymiaru sprawiedliwości i wskazują, że dostęp taki ma być niedyskryminujący ze względu na koszty dzięki „stworzeni[u] odpowiedniego mechanizmu udzielania pomocy, aby zlikwidować lub redukować finansowe i inne ograniczenia dostępu do wymiaru sprawiedliwości”?

                           c)

                           Czy usługi świadczone przez adwokatów w ramach krajowego systemu pomocy prawnej mogą zostać zaliczone do usług ściśle związanych z opieką i pomocą społeczną, o których mowa w art. 132 ust. 1 lit. g) ww. dyrektywy 2006/112/WE, czy też mogą one zostać zwolnione na mocy innego przepisu dyrektywy? W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na to pytanie, czy wykładnia dyrektywy 2006/112/WE, zgodnie z którą dyrektywa ta nie zezwala na zwolnienie z podatku VAT usług świadczonych przez adwokatów na rzecz podmiotów, które korzystają z pomocy prawnej w ramach krajowego systemu pomocy prawnej, jest zgodna z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 14 Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych i z art. 6 europejskiej Konwencji praw człowieka i podstawowych wolności?

               2.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania sformułowane w pkt 1, czy art. 98 dyrektywy 2006/112/WE w zakresie, w jakim nie przewiduje on możliwości zastosowania stawki obniżonej podatku VAT do usług świadczonych przez adwokatów w danym przypadku w zależności od tego, czy podmiot niekorzystający z pomocy prawnej podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, czy też nie podlega takiemu opodatkowaniu, jest zgodny z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej w związku z art. 14 Międzynarodowego paktu praw obywatelskich i politycznych i z art. 6 europejskiej Konwencji praw człowieka i podstawowych wolności w zakresie, w jakim art. 47 karty przyznaje każdemu prawo do sprawiedliwego rozpatrzenia jego sprawy, możliwość uzyskania porady prawnej, skorzystania z pomocy obrońcy i przedstawiciela oraz prawo do pomocy prawnej, o ile dana osoba nie posiada wystarczających środków, jeżeli pomoc ta jest konieczna dla zapewnienia skutecznego dostępu do wymiaru sprawiedliwości?

               3.

               W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania sformułowane w pkt 1, czy art. 132 dyrektywy 2006/112/WE jest zgodny z zasadą równości i niedyskryminacji w rozumieniu art. 20 i 21 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej i art. 9 Traktatu o Unii Europejskiej w związku z art. 47 karty, w zakresie, w jakim nie przewiduje on, w ramach działalności wykonywanej w interesie publicznym, zwolnienia z podatku VAT usług świadczonych przez adwokatów, podczas gdy inne usługi podlegają takiemu zwolnieniu jako usługi świadczone w interesie publicznym, na przykład: usługi świadczone przez pocztę państwową, różne usługi medyczne czy też usługi związane z kształceniem, sportem lub kulturą, i podczas gdy rozpatrywana różnica w traktowaniu usług świadczonych przez adwokatów i usług zwolnionych z podatku przez art. 132 dyrektywy budzi uzasadnione wątpliwości, ponieważ usługi świadczone przez adwokatów przyczyniają się do poszanowania niektórych praw podstawowych?

               4.

                           a)

                           W przypadku udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytania sformułowane w pkt 1 i 3, czy wykładnia art. 371 dyrektywy 2006/112/WE może zostać dokonana, zgodnie z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, w taki sposób, że zezwala on państwu członkowskiemu na częściowe utrzymanie zwolnienia usług świadczonych przez adwokatów, jeżeli usługi te są wykonywane na rzecz podmiotów niebędących podatnikami VAT?

                           b)

                           Czy wykładnia art. 371 dyrektywy 2006/112/WE może zostać dokonana, zgodnie z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, również w taki sposób, że zezwala on państwu członkowskiemu na częściowe utrzymanie zwolnienia usług świadczonych przez adwokatów, jeżeli usługi te są wykonywane na rzecz podmiotów, które korzystają z pomocy prawnej w ramach krajowego systemu pomocy prawnej?

      (1)  Dz.U. L 347, s. 1.


title: Sprawa T-154/09: Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2013 r. — MRI przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Europejski rynek przewodów morskich — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG — Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych — Pojęcie ciągłego lub powtarzającego się naruszenia — Przedawnienie — Obowiązek uzasadnienia — Równość traktowania — Pewność prawa — Grzywny — Waga i czas trwania naruszenia — Okoliczności łagodzące — Współpraca)

text:
               29.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 189/17

         Wyrok Sądu z dnia 17 maja 2013 r. — MRI przeciwko Komisji
   (Sprawa T-154/09) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Europejski rynek przewodów morskich - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG - Ustalanie cen, podział rynku i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Pojęcie ciągłego lub powtarzającego się naruszenia - Przedawnienie - Obowiązek uzasadnienia - Równość traktowania - Pewność prawa - Grzywny - Waga i czas trwania naruszenia - Okoliczności łagodzące - Współpraca)
   2013/C 189/31
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Manuli Rubber Industries SpA (MRI) (Mediolan, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci L. Radicati di Brozolo, M. Pappalardo i E. Marasà)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: V. Di Bucci, S. Noë i L. Prete, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Tytułem żądania głównego stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 428 wersja ostateczna z dnia 28 stycznia 2009 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 (WE) i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.406 — Przewody morskie) w części, w jakiej decyzja ta odnosi się do skarżącej, oraz, tytułem żądania ewentualnego, uchylenie nałożonej na skarżącą w tej decyzji grzywny lub znaczne obniżenie jej kwoty.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 2 lit. f) decyzji Komisji C(2009) 428 wersja ostateczna z dnia 28 stycznia 2009 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 (WE) i art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/39.406 — Przewody morskie).

               2)

               Kwota grzywny nałożona na spółkę MRI zostaje ustalona na 4 900 000 EUR.

               3)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               4)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 141 z 20.6.2009.


title: Sprawa C-495/08: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/17

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Zjednoczonemu Królestwu Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   (Sprawa C-495/08)
   (2009/C 32/27)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: P. Oliver oraz J.-B. Laignelot, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej
   Żądania strony skarżącej

               1)

               Stwierdzenie przez Trybunał, że poprzez:
               niezapewnienie, by indywidualne decyzje w przedmiocie odstąpienia od przeprowadzenia oceny wpływu na środowisko zgodnie z art. 4 ust. 2 dyrektywy Rady 85/337/EWG (1) z późniejszymi zmianami były wystarczająco uzasadnione oraz
               niezapewnienie, by wnioski w przedmiocie oceny planów wydobycia zasobów mineralnych („ROMP”) złożone w Walii przed dniem 15 listopada 2000 r. zostały poddane wymogom tej dyrektywy
               Zjednoczone Królestwo uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy;

               2)

               Obciążenie Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zgodnie z ustawodawstwem Zjednoczonego Królestwa, uzasadnienie należy sporządzić jedynie w wypadku, gdy ocena wpływu na środowisko (OWŚ) zostanie uznana za konieczną; jeżeli, z jakiegokolwiek powodu, organ właściwy do spraw zagospodarowania przestrzennego albo Sekretarz Stanu dojdzie do wniosku, iż OWŚ nie jest niezbędna, wówczas żaden przepis nie wymaga, by wniosek ten w jakikolwiek sposób uzasadniać. Komisja twierdzi, że indywidualne decyzje podejmowane przez państwa członkowskie w przedmiocie odstąpienia od przeprowadzenia OWŚ zgodnie z art. 4 ust. 2–4 dyrektywy powinny być w odpowiedni sposób uzasadnione.
   Ponadto Zjednoczone Królestwo nie ustanowiło w Walii przepisów, które poddałyby wnioski w przedmiocie oceny planów wydobycia zasobów mineralnych („Review of Mineral Planning”, „ROMP”) wymogom dyrektywy.

      (1)  Dyrektywa Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne (Dz.U. L 175, s. 40).


title: Sprawa T-285/16: Postanowienie Sądu z dnia 15 maja 2017 r. – Dominator International/EUIPO (DREAMLINE) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską — Słowny znak towarowy DREAMLINE — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 — Artykuł 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 — Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna — Artykuł 126 regulaminu postępowania]

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/24

         Postanowienie Sądu z dnia 15 maja 2017 r. – Dominator International/EUIPO (DREAMLINE)
   (Sprawa T-285/16) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską - Słowny znak towarowy DREAMLINE - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 - Artykuł 7 ust. 2 rozporządzenia nr 207/2009 - Skarga w części oczywiście niedopuszczalna, a w części prawnie oczywiście bezzasadna - Artykuł 126 regulaminu postępowania])
   (2017/C 231/30)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Dominator International GmbH (Wiedeń, Austria) (przedstawiciel: adwokat N. Gugerbauer)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Schifko, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 4 marca 2016 r. (sprawa R 1669/2015-2) dotyczącą rejestracji międzynarodowej wskazującej Unię Europejską słownego znaku towarowego DREAMLINE.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona, a w pozostałym zakresie oddalona.

               2)

               Dominator International GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 260 z 18.7.2016.


title: Sprawa T-385/10 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 7 grudnia 2010 r. — ArcelorMittal Wire France i in. przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Konkurencja — Decyzja Komisji nakładająca grzywnę — Gwarancja bankowa — Wniosek o zawieszenie wykonania — Szkoda finansowa — Brak wyjątkowych okoliczności — Brak pilnego charakteru)

text:
               19.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 55/24

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 7 grudnia 2010 r. — ArcelorMittal Wire France i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-385/10 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Konkurencja - Decyzja Komisji nakładająca grzywnę - Gwarancja bankowa - Wniosek o zawieszenie wykonania - Szkoda finansowa - Brak wyjątkowych okoliczności - Brak pilnego charakteru)
   2011/C 55/43
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ArcelorMittal Wire France (Bourg-en-Bresse, Francja); ArcelorMittal Fontaine (Fontaine-l'Évêque, Belgia); i ArcelorMittal Verderio Srl (Verderio Inferiore, Włochy) (przedstawiciele: H. Calvet, O. Billard i M. Pittie, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Giolito, L. Parpala i V. Bottka, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania art. 2 decyzji Komisji z dnia 30 czerwca 2010 r. C(2010) 4387 wersja ostateczna dotyczącej postępowania na podstawie art. 101 [TFUE] oraz art. 53 porozumienia EOG (Sprawa COMP/38.344 — Stal sprężająca), zmienionej decyzją Komisji z dnia 30 września 2010 r. C(2010) 6676 wersja ostateczna.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-352/13: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 maja 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Dortmund – Niemcy) – Cartel Damage Claims (CDC) Hydrogen Peroxide SA/Akzo Nobel NV, Solvay SA/NV, Kemira Oyj, FMC Foret SA (Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Jurysdykcja szczególna — Artykuł 6 pkt 1 — Powództwo przeciwko wielu spółkom posiadającym siedziby w różnych państwach członkowskich, uczestniczącym w różnych miejscach i w różnym czasie w kartelu uznanym za niezgodny z art. 81 WE i art. 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, którego celem jest zasądzenie od nich solidarnie odszkodowania oraz solidarnego zobowiązania do udzielenia informacji — Jurysdykcja sądu, przed który wytoczono powództwo w odniesieniu do współpozwanych — Cofnięcie pozwu wobec pozwanego z siedzibą w państwie członkowskim siedziby sądu, przed który wytoczono powództwo — Jurysdykcja w wypadku odpowiedzialności z tytułu czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego — Artykuł 5 pkt 3 — Klauzule prorogacyjne — Artykuł 23 — Skuteczne stosowanie zakazu karteli)

text:
               20.7.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 236/3

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 21 maja 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Dortmund – Niemcy) – Cartel Damage Claims (CDC) Hydrogen Peroxide SA/Akzo Nobel NV, Solvay SA/NV, Kemira Oyj, FMC Foret SA
   (Sprawa C-352/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Jurysdykcja w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja szczególna - Artykuł 6 pkt 1 - Powództwo przeciwko wielu spółkom posiadającym siedziby w różnych państwach członkowskich, uczestniczącym w różnych miejscach i w różnym czasie w kartelu uznanym za niezgodny z art. 81 WE i art. 53 porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, którego celem jest zasądzenie od nich solidarnie odszkodowania oraz solidarnego zobowiązania do udzielenia informacji - Jurysdykcja sądu, przed który wytoczono powództwo w odniesieniu do współpozwanych - Cofnięcie pozwu wobec pozwanego z siedzibą w państwie członkowskim siedziby sądu, przed który wytoczono powództwo - Jurysdykcja w wypadku odpowiedzialności z tytułu czynu niedozwolonego lub czynu podobnego do czynu niedozwolonego - Artykuł 5 pkt 3 - Klauzule prorogacyjne - Artykuł 23 - Skuteczne stosowanie zakazu karteli))
   (2015/C 236/04)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landgericht Dortmund

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Cartel Damage Claims (CDC) Hydrogen Peroxide SA

      Strona pozwana: Akzo Nobel NV, Solvay SA/NV, Kemira Oyj, FMC Foret, SA

      Sentencja

               1)

               Artykuł 6 pkt 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że przewidziana przez ten przepis zasada koncentracji jurysdykcji w wypadku wielości pozwanych może znajdować zastosowanie w ramach powództwa, którego celem jest zasądzenie od nich solidarnie odszkodowania, oraz, w ramach tej odpowiedzialności, solidarnego zobowiązania do udzielenia informacji skierowanego przeciwko przedsiębiorstwom uczestniczącym w różny sposób pod względem geograficznym i czasowym w jednolitym i ciągłym naruszeniu zakazu karteli przewidzianego w prawie Unii i stwierdzonego w decyzji Komisji Europejskiej, i to nawet wtedy, gdy powód cofnął w międzyczasie pozew w stosunku do jedynego spośród współpozwanych, który ma siedzibę lub miejsce zamieszkania w państwie członkowskim siedziby sądu, przed który wytoczono powództwo, chyba że zostanie stwierdzone, iż pomiędzy powodem i wspomnianym współpozwanym w chwili wniesienia pozwu istniała zmowa mająca na celu sztuczne spowodowanie spełnienia przesłanek stosowania tego przepisu, względnie sztuczne utrzymanie stanu ich spełnienia.

               2)

               Artykuł 5 pkt 3 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że w wypadku powództwa, w którym wobec pozwanych mających siedziby w różnych państwach członkowskich dochodzone jest roszczenie odszkodowawcze z tytułu stwierdzonego przez Komisję jednolitego i ciągłego naruszenia art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia o EOG, w którym pozwani uczestniczyli w kilku państwach członkowskich, w różnych miejscach i w różnym czasie, zdarzenie wywołujące szkodę nastąpiło osobno w odniesieniu do każdego z poszkodowanych podmiotów, tak że każdy z nich będzie mógł zgodnie z art. 5 pkt 3 rozporządzenia wytoczyć powództwo albo przed sądem miejsca, w którego obszarze właściwości kartel stanowiący przedmiot postępowania głównego został definitywnie zawarty, albo, w danym wypadku, przed sądem, w którego obszarze właściwości zawarte zostało szczególne porozumienie, które można zidentyfikować jako jedyne zdarzenie powodujące powstanie szkody, albo przed sądem, w którego obszarze właściwości leży siedziba danego przedsiębiorstwa.

               3)

               Artykuł 23 ust. 1 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że w wypadku powództw o odszkodowanie z tytułu naruszenia art. 101 TFUE i art. 53 porozumienia o EOG zezwala on na uwzględnienie zawartych w umowach o dostawy klauzul prorogacyjnych, nawet jeśli prowadzi to do wyłączenia zasad ustalania jurysdykcji przewidzianych w art. 5 pkt 3 lub art. 6 pkt 1 tego rozporządzenia, pod warunkiem że owe klauzule odnoszą się do sporów dotyczących odpowiedzialności wynikającej z naruszenia prawa konkurencji.

      (1)  Dz.U. C 298 z 12.10.2013.


title: Wykreślenie sprawy T-249/03

text:
               28.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/38

         Wykreślenie sprawy T-249/03
   (2004/C 217/70)

      (Język postępowania: francuski)

   Postanowieniem z dnia 11 czerwca 2004 r. prezes Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich zarządził wykreślenie sprawy T-249/03: Y przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.


title: Sprawa T-500/17: Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – Hubei Xinyegang Special Tube/Komisja

text:
               25.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 318/25

         Skarga wniesiona w dniu 7 sierpnia 2017 r. – Hubei Xinyegang Special Tube/Komisja
   (Sprawa T-500/17)
   (2017/C 318/32)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Hubei Xinyegang Special Tube Co. Ltd (Huangshi, Chiny) (przedstawiciele: adwokaci E. Vermulst i J. Cornelis)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/804 z dnia 11 maja 2017 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych rur i przewodów rurowych bez szwu z żelaza innego niż żeliwo lub stali innej niż nierdzewna, o przekroju okrągłym i o średnicy zewnętrznej przekraczającej 406,4 mm pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz.U. 2017, L 121, s. 3), przynajmniej w zakresie, w jakim dotyczy ono strony skarżącej, oraz

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi cztery zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia przez Komisję art. 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia podstawowego (1), a także art. 3.1 i 3.2 porozumienia antydumpingowego WTO przy ustalaniu podcięcia cenowego. Zdaniem strony skarżącej Komisja ograniczyła się do przeprowadzenia porównania matematycznego cen za rok 2015 bez uwzględnienia dynamicznej oceny zmian i trendów cenowych w stosunkach pomiędzy cenami w przywozie a cenami krajowymi. Strona skarżąca podnosi ponadto, iż Komisja nie ustaliła podcięcia cenowego dla całego produktu.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia przez Komisję art. 3 ust. 6 rozporządzenia podstawowego (i art. 3.5 porozumienia antydopingowego WTO) poprzez oparcie analizy związku przyczynowego na niezgodnym z prawem ustaleniu podcięcia cenowego.

               3.

               Zarzut trzeci dotyczący tego, że przy ustalaniu związku przyczynowego pomiędzy przywozem towarów po cenach dumpingowych a szkodą dla przemysłu Unii Komisja popełniła oczywisty błąd, uznając, że 1) istniało powiązanie między przywozem towarów po cenach dumpingowych a szkodą dla przemysłu Unii; oraz że 2) inne czynniki (spadek wyników eksportowych i popytu oraz wzrost przywozu z innych krajów) nie przerywają, indywidualnie lub łącznie, tego związku przyczynowego.

               4.

               Zarzut czwarty dotyczący uchybienia przez Komisję spoczywającego na niej zobowiązaniu do zachowania należytej staranności i przestrzegania zasady dobrej administracji poprzez odmówienie przeprowadzenia analizy szkody i związku przyczynowego w podziale na segmenty, przez co Komisja nie zapewniła, że jej ustalenia w z zakresie szkody i związku przyczynowego nie były niezniekształcone.

      (1)  Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Unii Europejskiej (Dz.U. 2016, L 176, s. 21).


title: Sprawa C-109/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — Laboratoires Lyocentre przeciwko Lääkealan turvallisuus- ja kehittämiskeskus, Sosiaali- ja terveysalan lupa- ja valvontavirasto (Odesłanie prejudycjalne — Zbliżanie ustawodawstw — Wyroby medyczne — Dyrektywa 93/42/EWG — Produkty lecznicze stosowane u ludzi — Dyrektywa 2001/83/WE — Uprawnienie właściwego organu krajowego do zaklasyfikowania jako produktu leczniczego stosowanego u ludzi produktu sprzedawanego w innym państwie członkowskim jako opatrzony oznakowaniem CE wyrób medyczny — Mająca zastosowanie procedura)

text:
               23.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 344/22

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 października 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus — Finlandia) — Laboratoires Lyocentre przeciwko Lääkealan turvallisuus- ja kehittämiskeskus, Sosiaali- ja terveysalan lupa- ja valvontavirasto
   (Sprawa C-109/12) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Zbliżanie ustawodawstw - Wyroby medyczne - Dyrektywa 93/42/EWG - Produkty lecznicze stosowane u ludzi - Dyrektywa 2001/83/WE - Uprawnienie właściwego organu krajowego do zaklasyfikowania jako produktu leczniczego stosowanego u ludzi produktu sprzedawanego w innym państwie członkowskim jako opatrzony oznakowaniem CE wyrób medyczny - Mająca zastosowanie procedura)
   2013/C 344/37
   Język postępowania: fiński

      Sąd odsyłający

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Laboratoires Lyocentre

      Strona pozwana: Lääkealan turvallisuus- ja kehittämiskeskus, Sosiaali- ja terveysalan lupa- ja valvontavirasto

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Korkein hallinto-oikeus — Wykładnia dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych (Dz.U. L 169, s. 1) oraz dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 311, s. 67), zmienionej dyrektywą 2004/27/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. zmieniającej dyrektywę 2001/83/WE w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi (Dz.U. L 136, s. 34) — Dopochowowy preparat zawierający żywe bakterie kwasu mlekowego — Uprawnienie właściwego organu krajowego do zaklasyfikowania jako produktu leczniczego w rozumieniu dyrektywy 2001/83, ze względu na jego farmakologiczne, immunologiczne i metaboliczne działanie, preparatu sprzedawanego w innym państwie członkowskim jako opatrzony oznakowaniem CE wyrób medyczny w rozumieniu dyrektywy 93/42 — Mająca zastosowanie procedura

      Sentencja

               1)

               Zaklasyfikowanie produktu w jednym państwie członkowskim, na podstawie dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych, zmienionej dyrektywą 2007/47/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. jako wyrobu medycznego opatrzonego oznakowaniem CE nie stoi na przeszkodzie zaklasyfikowaniu tego samego produktu przez właściwe organy innego państwa członkowskiego, ze względu na jego działanie farmakologiczne, immunologiczne lub metaboliczne, jako produktu leczniczego w rozumieniu art. 1 ust. 2 lit. b) dyrektywy 2001/83/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 listopada 2001 r. w sprawie wspólnotowego kodeksu odnoszącego się do produktów leczniczych stosowanych u ludzi, zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1901/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r.

               2)

               Właściwe organy państwa członkowskiego, w celu zaklasyfikowania jako produktu leczniczego na podstawie dyrektywy 2001/83, zmienionej rozporządzeniem nr 1901/2006, produktu zaklasyfikowanego już w innym państwie członkowskim jako wyrób medyczny opatrzony oznakowaniem CE na podstawie dyrektywy 93/42, zmienionej dyrektywą 2007/47, muszą, przed zastosowaniem postępowania w przedmiocie klasyfikacji przewidzianego w dyrektywie 2001/83, zmienionej rozporządzeniem nr 1901/2006, zastosować procedurę przewidzianą w art. 18 dyrektywy 93/42, zmienionej dyrektywą 2007/47, oraz, w razie potrzeby, procedurę przewidzianą w art. 8 rzeczonej dyrektywy 93/42.

               3)

               Produkt, który wprawdzie nie jest identyczny z innym produktem zaklasyfikowanym jako produkt leczniczy, ale zawiera ten sam składnik i działa w ten sam sposób co ów produkt, zasadniczo nie może być sprzedawany w jednym i tym samym państwie członkowskim jako wyrób medyczny w rozumieniu dyrektywy 93/42, zmienionej dyrektywą 2007/47, chyba że z uwagi na inną cechę charakterystyczną tego produktu, istotną w świetle art. 1 ust. 2 lit. a) rzeczonej dyrektywy 93/42, konieczne jest, aby był on klasyfikowany i sprzedawany jako wyrób medyczny, czego ustalenie należy do sądu odsyłającego.

      (1)  Dz.U. C 133 z 5.5.2012.


title: Sprawa T-7/15: Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2015 r. – Leopard/OHIM – Smart Market (LEOPARD true racing)

text:
               9.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 81/24

         Skarga wniesiona w dniu 8 stycznia 2015 r. – Leopard/OHIM – Smart Market (LEOPARD true racing)
   (Sprawa T-7/15)
   (2015/C 081/31)
   Język skargi: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Leopard SA (Howald, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat P. Lê Dai)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Smart Market, SLU (Alcantarilla, Hiszpania)

      Dane dotyczące postępowania przed OHIM

      Zgłaszający sporny znak towarowy: Strona skarżąca

      Przedmiotowy sporny znak towarowy: Graficzny wspólnotowy znak towarowy zawierający elementy słowne „LEOPARD true racing” – zgłoszenie do rejestracji nr 10 139 202

      Postępowanie przed OHIM: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 października 2014 r. w sprawie R 1866/2013-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-117/14: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 5 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social n° 23 de Madrid – Hiszpania) – Grima Janet Nisttahuz Poclava/Jose María Ariza Toledano (Odesłanie prejudycjalne – Karta praw podstawowych Unii Europejskiej – Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC – Uregulowanie krajowe przewidujące możliwość zawierania umów o pracę na czas nieokreślony z rocznym okresem próbnym – Wprowadzenie w życie prawa Unii – Brak – Brak właściwości Trybunału)

text:
               30.3.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/13

      Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 5 lutego 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Social no 23 de Madrid – Hiszpania) – Grima Janet Nisttahuz Poclava/Jose María Ariza Toledano
      (Sprawa C-117/14) (1)

      ((Odesłanie prejudycjalne - Karta praw podstawowych Unii Europejskiej - Porozumienie ramowe w sprawie pracy na czas określony zawarte przez UNICE, CEEP oraz ETUC - Uregulowanie krajowe przewidujące możliwość zawierania umów o pracę na czas nieokreślony z rocznym okresem próbnym - Wprowadzenie w życie prawa Unii - Brak - Brak właściwości Trybunału))
      (2015/C 107/17)
      Język postępowania: hiszpański

         Sąd odsyłający

      Juzgado de lo Social no 23 de Madrid

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Grima Janet Nisttahuz Poclava

         Strona pozwana: Jose María Ariza Toledano

         Sentencja

      Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej nie jest właściwy do udzielenia odpowiedzi na pytania przedstawione w trybie prejudycjalnym przez Juzgado de lo Social no 23 de Madrid (Hiszpania) postanowieniem z dnia 4 marca 2014 r.

         (1)  Dz.U. C 151 z 19.5.2014.


title: Sprawa C-72/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht Leipzig (Niemcy) w dniu 13 lutego 2012 r. — Gemeinde Altrip i in. przeciwko Land Rheinland-Pfalz

text:
               5.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 133/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesverwaltungsgericht Leipzig (Niemcy) w dniu 13 lutego 2012 r. — Gemeinde Altrip i in. przeciwko Land Rheinland-Pfalz
   (Sprawa C-72/12)
   2012/C 133/28
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesverwaltungsgericht Leipzig.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Gemeinde Altrip, Gebrüder Hört GbR, Willi Schneider

      Strona pozwana: Land Rheinland-Pfalz.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 6 ust. 1 dyrektywy 2003/35/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidującej udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniającej w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie były zobowiązane do uznania, że przepisy prawa krajowego przyjęte w celu transpozycji art. 10a dyrektywy 85/337/EWG (2) mają zastosowanie również do takich administracyjnych postępowań w sprawie wydania zezwolenia, które zostały wszczęte przed dniem 25 czerwca 2005 r., jednakże w ramach których zezwolenia zostały przyznane dopiero po tym dniu?

               2)

               W razie udzielenia na pytanie pierwsze odpowiedzi twierdzącej:
               Czy art. 10a dyrektywy 85/337/EWG w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne, w brzmieniu zmienionym dyrektywą 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. należy interpretować w ten sposób, że państwa członkowskie były zobowiązane do objęcia zakresem zastosowania przepisów prawa krajowego, przyjętych w celu transpozycji art. 10a dyrektywy 85/337/EWG i dotyczących kwestionowania zgodności z przepisami proceduralnymi decyzji, również przypadku co prawda przeprowadzonej, ale dotkniętej uchybieniami oceny skutków wywieranych na środowisko naturalne?

               3)

               W razie udzielenia na pytanie drugie odpowiedzi twierdzącej:
               Czy w przypadkach, w których administracyjne prawo proceduralne państwa członkowskiego przewiduje co do zasady, zgodnie z art. 10a ust. 1 lit. b) dyrektywy 85/337/EWG, że dostęp członków zainteresowanej społeczności do procedury odwoławczej przed sądem jest zależny od powołania się na naruszenie prawa, art. 10a dyrektywy 85/337/EWG należy interpretować w ten sposób, że

                           a)

                           skarga wniesiona do sądu, kwestionująca zgodność z przepisami proceduralnymi decyzji, do których stosuje się przepisy dyrektywy o udziale społeczeństwa, może być skuteczna i skutkować uchyleniem decyzji tylko wtedy, jeśli w świetle okoliczności danego przypadku istnieje konkretna możliwość, że bez uchybień proceduralnych zaskarżona decyzja miałaby inną treść i jeśli ponadto jednocześnie uchybienie proceduralne narusza przysługującą skarżącemu materialnoprawną pozycję prawną lub

                           b)

                           w przypadku decyzji, w odniesieniu do których mają zastosowanie przepisy dyrektywy o udziale społeczeństwa, w ramach kwestionowania przed sądem zgodności z przepisami proceduralnymi uchybienia proceduralne muszą być brane pod uwagę w szerszym zakresie?

                     Jeżeli na ww. pytanie należy odpowiedzieć w rozumieniu pkt b):
               Jakie wymogi co do istoty należy postawić względem uchybień proceduralnych, aby mogły one zostać uwzględnione na korzyść skarżącego w ramach kwestionowania zgodności decyzji z przepisami proceduralnymi?

      (1)  Dyrektywa 2003/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. przewidująca udział społeczeństwa w odniesieniu do sporządzania niektórych planów i programów w zakresie środowiska oraz zmieniająca w odniesieniu do udziału społeczeństwa i dostępu do wymiaru sprawiedliwości dyrektywy Rady 85/337/EWG i 96/61/WE (Dz.U. L 156, s. 17)

      (2)  Dyrektywa Rady z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne 85/337/EWG (Dz.U. L 175, s. 40)


title: Sprawa T-722/13: Postanowienie Sądu z dnia 17 lipca 2014 r. – The Directv Group przeciwko OHIM – Bolloré (DIRECTV) (Wspólnotowy znak towarowy — Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku — Wycofanie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku — Umorzenie postępowania)

text:
               13.10.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 361/8

         Postanowienie Sądu z dnia 17 lipca 2014 r. – The Directv Group przeciwko OHIM – Bolloré (DIRECTV)
   (Sprawa T-722/13) (1)

   ((Wspólnotowy znak towarowy - Wniosek o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku - Wycofanie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku - Umorzenie postępowania))
   2014/C 361/09
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Directv Group, Inc. (El Segundo, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: adwokat F. Valentin)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Bolloré (Ergué Gabéric, Francja) (przedstawiciel: adwokat S. Legrand)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 października 2013 r. (sprawa R 1960/2012-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Bolloré a The Directv Group, Inc.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez stronę pozwaną i przez interwenienta.

      (1)  Dz.U. C 112 z 14.4.2014.


title: Sprawa C-82/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 19 lutego 2013 r. — Società cooperativa Madonna dei Miracoli przeciwko Regione Abruzzo, Ministero delle Politiche Agricole e Forestali

text:
               25.5.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 147/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 19 lutego 2013 r. — Società cooperativa Madonna dei Miracoli przeciwko Regione Abruzzo, Ministero delle Politiche Agricole e Forestali
   (Sprawa C-82/13)
   2013/C 147/15
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Società cooperativa Madonna dei Miracoli

      Druga strona postępowania: Regione Abruzzo, Ministero delle Politiche Agricole e Forestali

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy prawdą jest, że Komisja Europejska cofnęła przyznanie dotacji wspólnotowej i jaka decyzja została podjęta?
               Ewentualnie:

               2)

               Jakie znaczenie prawne należy przypisać bezczynności Komisji, w wyniku której nie wypłacono dotacji wspólnotowej?

               3)

               Czy bezczynność Komisji Europejskiej, która nie dokonała wypłaty dotacji wspólnotowej stoi na przeszkodzie zastosowaniu art. 42 lit. a) ustawy regionalnej nr 31/82 regionu Abruzji, na podstawie którego przyznano wnoszącej odwołanie dotację regionalną, pomocniczą w stosunku do dotacji wspólnotowej, a zatem czy bezczynność ta stoi na przeszkodzie wypłacie dotacji wspólnotowej?
               W każdym przypadku:

               4)

               Jakie są obowiązki Włoch jako państwa członkowskiego w przypadku uporczywej bezczynności Komisji Europejskiej?


title: Sprawa C-316/06: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środowisko naturalne — Dyrektywa 91/271/EWG — Oczyszczanie ścieków komunalnych)

text:
               8.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 285/5

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 września 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-316/06) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środowisko naturalne - Dyrektywa 91/271/EWG - Oczyszczanie ścieków komunalnych)
   (2008/C 285/07)
   Język postępowania: angielki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: S. Pardo Quintillán i D. Lawunmi, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia (przedstawiciele: D. O'Hagan, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 4 ust. 1 i 3 dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 30 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych (Dz.U. L 135, s. 40) — Brak zapewnienia by ścieki komunalne przed odprowadzeniem były poddawane wtórnemu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu (aglomeracje Bray, Howth, Letterkenny, Shanaganagh, Sligo i Tramore County)
   Sentencja

               1)

               Nie zapewniając, w odniesieniu do zrzutów z aglomeracji określonych jako IE22, Bray, IE31, Howth, IE34, Letterkenny, IE40, Shanaganagh, IE41, Sligo i IE45, Tramore County Waterford, by ścieki komunalne przed odprowadzeniem były poddawane wtórnemu lub innemu równie skutecznemu oczyszczaniu, najpóźniej do dnia 31 grudnia 2000 r. oraz nie zapewniając, by wspomniane zrzuty w przywołanym terminie spełniały odpowiednie wymagania załącznika I.B do dyrektywy Rady 91/271/EWG z dnia 30 maja 1991 r. dotyczącej oczyszczania ścieków komunalnych, Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 1 i 3 tej dyrektywy.

               2)

               Irlandia zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 224 z 16.9.2006.


title: Sprawa C-3/12: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Syndicat OP 84 przeciwko Établissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgrimer), który wstąpił w prawa Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l’horticulture (VINIFLHOR), które z kolei wstąpiło w prawa Office national interprofessionnel des fruits, des légumes et de l’horticulture (ONIFLHOR) (Rolnictwo — Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej — Pojęcie okresu kontroli — Możliwość rozszerzenia przez państwo członkowskie okresu kontroli w przypadku praktycznej niemożności przeprowadzenia kontroli w wyznaczonym terminie — Zwrot pobranej pomocy — Kary)

text:
               3.8.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 225/23

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 13 czerwca 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Conseil d’État — Francja) — Syndicat OP 84 przeciwko Établissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgrimer), który wstąpił w prawa Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l’horticulture (VINIFLHOR), które z kolei wstąpiło w prawa Office national interprofessionnel des fruits, des légumes et de l’horticulture (ONIFLHOR)
   (Sprawa C-3/12) (1)

   (Rolnictwo - Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej - Pojęcie okresu kontroli - Możliwość rozszerzenia przez państwo członkowskie okresu kontroli w przypadku praktycznej niemożności przeprowadzenia kontroli w wyznaczonym terminie - Zwrot pobranej pomocy - Kary)
   2013/C 225/37
   Język postępowania: francuski

      Sąd odsyłający

   Conseil d'État

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Syndicat OP 84

      Strona pozwana: Établissement national des produits de l’agriculture et de la mer (FranceAgriMer), który wstąpił w prawa Office national interprofessionnel des fruits, des légumes, des vins et de l’horticulture (VINIFLHOR), które z kolei wstąpiło w prawa Office national interprofessionnel des fruits, des légumes et de l’horticulture (ONIFLHOR)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d’État — Wykładnia art. 2 ust. 4 rozporządzenia Rady (EWG) nr 4045/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli przez państwa członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej i uchylającego dyrektywę 77/435/EWG (Dz.U. L 388, s. 18) — Pojęcie okresu kontroli — Możliwość rozszerzenia przez państwo członkowskie okresu kontroli w przypadku praktycznej niemożności przeprowadzenia kontroli ze względu na zachowanie beneficjentów pomocy — Zwrot pobranej pomocy — Kary

      Sentencja

   Artykuł 2 ust. 4 akapit pierwszy rozporządzenia Rady (EWG) nr 4045/89 z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie kontroli przez państwa członkowskie transakcji stanowiących część systemu finansowania przez Sekcję Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej i uchylającego dyrektywę 77/435/EWG, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 3094/94 z dnia 12 grudnia 1994 r., należy interpretować w ten sposób, że organ administracji może w razie potrzeby kontynuować czynności kontrolne zapowiedziane w okresie kontroli biegnącym od dnia 1 lipca danego roku do dnia 30 czerwca następnego roku poza tym okresem, nie wywołując nieprawidłowości proceduralnych, na które kontrolowany podmiot mógłby powołać się w stosunku do decyzji wydanej na podstawie wyników tej kontroli.

      (1)  Dz.U. C 89 z 24.3.2012.


title: Sprawa T-376/04: Skarga wniesiona w dniu 17 września 2004 r. przez Polyelectrolyte Producers Group przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               20.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 284/26

         Skarga wniesiona w dniu 17 września 2004 r. przez Polyelectrolyte Producers Group przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-376/04)
   (2004/C 284/51)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 17 września 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Radzie Unii Europejskiej i Komisji Wspólnot Europejskich przez Polyelectrolyte Producers Group z siedzibą w Brukseli (Belgia), reprezentowaną przez K. Van Maldegem i C. Mereu, prawników.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji strony pozwanej zezwalającej Norwegii na stosowanie surowszych ograniczeń dotyczących stężenia akrylamidowych substancji chemicznych niż stosowane we Wspólnocie, zawartych w decyzji Wspólnego Komitetu EOG nr 59/2004 z dnia 26 kwietnia 2004 r. (1) zmieniającej Załącznik II (Przepisy techniczne, normy, badania i certyfikacja) do Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym oraz uchylenie stanowiska przyjętego przez Wspólnotę dla celów wydania wyżej wymienionej decyzji;

               —

               stwierdzenie niezgodności z prawem oraz braku zastosowania względem skarżącej decyzji Wspólnego Komitetu EOG z dnia 26 marca 1999 r. (2) dotyczącej Porozumienia o EOG – Załącznik II, Rozdział XV – odnośnie zweryfikowanych przepisów w zakresie substancji niebezpiecznych w części, w której dopuszcza ona stosowanie przez Norwegię surowszych ograniczeń dotyczących stężenia akryloamidowych substancji chemicznych niż te, które stosowane są we Wspólnocie;

               —

               nakazanie stronie pozwanej wypłacenia skarżącej odszkodowania z tytułu poniesionej szkody w związku z wydaniem zaskarżonego aktu w wysokości wynoszącej wstępnie jeden euro wraz z odsetkami do czasu ustalenia dokładnej wysokości;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   W uzasadnieniu niniejszej skargi skarżąca podnosi, że w związku z brakiem uregulowań wspólnotowych brakowało kompetencji do przyjęcia zaskarżonych środków na podstawie art. 102 Porozumienia o EOG. Ponadto skarżąca stwierdza, że zaskarżone środki ograniczają swobodę przepływu towarów i w związku z tym naruszają art. 1, 3 i 97 Porozumienia o EOG. Podnosi ona również, że naruszają one art. 30 i 31 dyrektywy 97/548 (3). Skarżąca wskazuje także na naruszenia ogólnych zasad prawa wspólnotowego, mianowicie zasady pewności prawa i uzasadnionych oczekiwań, współmierności oraz zakazu dyskryminacji, jak również podstawowych wymogów proceduralnych, mianowicie potrzeby konsultacji z Parlamentem Europejskim i obowiązku wykazania podstaw.
   Odnośnie swego roszczenia o odszkodowanie, skarżąca podnosi, że w wyniku zaskarżonych środków poniosła szkodę zarówno materialną, poprzez konieczność opatrzenia poliakryloamidu sprzedawanego w Norwegii bardziej restrykcyjnymi etykietami i wskazaniami zagrożenia, co wiąże się z dodatkowymi kosztami, jak również niematerialną, ponieważ, zdaniem skarżącej, norweskie środki, na które strona pozwana wyraziła zgodę, postawiły w złym świetle klasyfikację poliakryloamidu używaną poza granicami Norwegii.

      (1)  Dz.U. L 277, str. 30.

      (2)  Dz.U. C 185, str. 6.

      (3)  Dyrektywa Rady 67/548/EWG z dnia 27 czerwca 1967 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawodawczych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do klasyfikacji, pakowania i etykietowania substancji niebezpiecznych, Dz.U. P 196 z 1967 r., str. 1.