title: Sprawa T-575/15: Wyrok Sądu z dnia 28 września 2016 r. – Kozmetika Afrodita/EUIPO – Núñez Martín i Machado Montesinos (AFRODITA COSMETICS) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego AFRODITA COSMETICS — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy EXOTIC AFRODITA MYSTIC MUSK OIL i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy AFRODITA MYSTIC MUSK OIL — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               14.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 419/43

         Wyrok Sądu z dnia 28 września 2016 r. – Kozmetika Afrodita/EUIPO – Núñez Martín i Machado Montesinos (AFRODITA COSMETICS)
   (Sprawa T-575/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego AFRODITA COSMETICS - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy EXOTIC AFRODITA MYSTIC MUSK OIL i wcześniejszy graficzny krajowy znak towarowy AFRODITA MYSTIC MUSK OIL - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 419/57)
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Kozmetika Afrodita d.o.o. (Rogaška Slatina, Słowenia) (przedstawiciel: adwokat B. Grešak)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: M. Rajh, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO byli również: Pedro Núñez Martín (Madryt, Hiszpania) i Carmen Guillermina Machado Montesinos (Madryt)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 28 lipca 2015 r. (sprawa R 2578/2014-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między z jednej strony P. Núñezem Martínem i C.G. Machado Montesinos, a z drugiej strony Kozmetika Afrodita.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Kozmetika Afrodita d.o.o. zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 406 z 7.12.2015.


title: Sprawa T-526/10: Wyrok Sądu z dnia 25 kwietnia 2013 r. — Inuit Tapiriit Kanatami i in. przeciwko Komisji (Handel produktami z fok — Rozporządzenie (WE) nr 1007/2009 — Sposoby stosowania — Rozporządzenie (UE) nr 737/2010 — Zakaz wprowadzania do obrotu rzeczonych produktów — Wyjątek na rzecz społeczności Eskimosów — Zarzut niezgodności z prawem — Podstawa prawna — Pomocniczość — Proporcjonalność — Nadużycie władzy)

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/14

         Wyrok Sądu z dnia 25 kwietnia 2013 r. — Inuit Tapiriit Kanatami i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-526/10) (1)

   (Handel produktami z fok - Rozporządzenie (WE) nr 1007/2009 - Sposoby stosowania - Rozporządzenie (UE) nr 737/2010 - Zakaz wprowadzania do obrotu rzeczonych produktów - Wyjątek na rzecz społeczności Eskimosów - Zarzut niezgodności z prawem - Podstawa prawna - Pomocniczość - Proporcjonalność - Nadużycie władzy)
   2013/C 164/25
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strony skarżące: Inuit Tapiriit Kanatami (Ottawa, Kanada); Inuit Tapiriit Kanatami (Ottawa, Kanada); Nattivak Hunters and Trappers Association (Qikiqtarjuaq, Kanada); Pangnirtung Hunters’ and Trappers’ Association (Pangnirtung, Kanada); Jaypootie Moesesie (Qikiqtarjuaq); Allen Kooneeliusie (Qikiqtarjuaq); Toomasie Newkingnak (Qikiqtarjuaq); David Kuptana (Ulukhaktok, Kanada); Karliin Aariak (Iqaluit, Kanada); Canadian Seal Marketing Group (Quebec, Kanada); Ta Ma Su Seal Products, Inc. (Cap-aux-Meules, Kanada); Fur Institute of Canada (Ottawa); NuTan Furs, Inc. (Catalina, Kanada); GC Rieber Skinn AS (Bergen, Norwegia); Inuit Circumpolar Council Greenland (ICC-Greenland) (Nuuk, Grenlandia, Dania); Johannes Egede (Nuuk); Kalaallit Nunaanni Aalisartut Piniartullu Kattuffiat (KNAPK) (Nuuk); William E. Scott & Son (Edynburg, Zjednoczone Królestwo); Association des chasseurs de phoques des Îles-de-la-Madeleine (Cap-aux-Meules); Hatem Yavuz Deri Sanayi iç Ve Diș Ticaret Ltd Șirketi (Istambuł, Turcja); Northeast Coast Sealers’ Co-Operative Society, Ltd (Fleur-de-Lys, Kanada) (przedstawiciele: adwokaci J. Bouckaert i H. Viaene)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: E. White, P. Oliver i K. Mifsud-Bonnici, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Parlament Europejski (przedstawiciele: początkowo I. Anagnostopoulou i L. Visaggio, następnie L. Visaggio i D. Gauci, pełnomocnicy); Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Moore i K. Michoel, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności rozporządzenia Komisji (UE) nr 737/2010 z dnia 10 sierpnia 2010 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1007/2009 w sprawie handlu produktami z fok (Dz.U. L 216, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Inuit Tapiriit Kanatami, Nattivak Hunters and Trappers Association, Pangnirtung Hunters’ and Trappers’ Association, J. Moesesie, A. Kooneeliusie, T. Newkingnak, D. Kuptana, K. Aariak, Canadian Seal Marketing Group, Ta Ma Su Seal Products, Inc., Fur Institute of Canada, NuTan Furs, Inc., GC Rieber Skinn AS, Inuit Circumpolar Council Greenland (ICC Greenland), J. Egede, Kalaallit Nunaanni Aalisartut Piniartullu Kattuffiat (KNAPK), William E. Scott & Son, Association des chasseurs de phoques des Îles de la Madeleine, Hatem Yavuz Deri Sanayi iç Ve Diș Ticaret Ltd Șirketi oraz Northeast Coast Sealers’ Co Operative Society, Ltd pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Parlament Europejski i Rada Unii Europejskiej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 13 z 15.1.2011.


               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/4

         Złożenie przysięgi przez nowego członka Sądu Pierwszej Instancji
   (2008/C 301/07)
   Mianowany sędzią Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich decyzją przedstawicieli rządów państw członkowskich Wspólnot Europejskich z dnia 22 lipca 2008 r. (1). na okres od dnia 1 września 2008 r. do dnia 31 sierpnia 2013 r. K. O'Higgins złożył przysięgę przed Trybunałem w dniu 15 września 2008 r.

      (1)  Dz.U. L 219 z 14.8.2008, s. 63.


title: Sprawa C-260/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 23 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Sigmaringen – Niemcy) – Sevda Aykul/Land Baden-Württemberg (Odesłanie prejudycjalne — Dyrektywa 2006/126/WE — Wzajemne uznawanie praw jazdy — Odmowa uznania przez państwo członkowskie ważności wydanego przez inne państwo członkowskie prawa jazdy osoby, która kierowała pojazdem pod wpływem środków odurzających)

text:
               22.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/2

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 23 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Verwaltungsgericht Sigmaringen – Niemcy) – Sevda Aykul/Land Baden-Württemberg
   (Sprawa C-260/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Dyrektywa 2006/126/WE - Wzajemne uznawanie praw jazdy - Odmowa uznania przez państwo członkowskie ważności wydanego przez inne państwo członkowskie prawa jazdy osoby, która kierowała pojazdem pod wpływem środków odurzających))
   (2015/C 205/02)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Verwaltungsgericht Sigmaringen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sevda Aykul

      Strona pozwana: Land Baden-Württemberg

      Sentencja

               1)

               Artykuł 2 ust. 1 i art. 11 ust. 4 akapit drugi dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy należy rozumieć w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie temu, by państwo członkowskie, na którego terytorium posiadacz wydanego w innym państwie członkowskim prawa jazdy przebywa tymczasowo, odmówiło uznania ważności tego prawa jazdy ze względu na noszące znamiona naruszenia prawa zachowanie posiadacza na tym terytorium po wystawieniu rzeczonego prawa jazdy, które to zachowanie zgodnie z prawem krajowym pierwszego państwa członkowskiego powoduje niezdolność do kierowania pojazdami o napędzie silnikowym.

               2)

               Państwo członkowskie, które odmawia uznania ważności prawa jazdy w sytuacji takiej jak ta będąca przedmiotem postępowania głównego, jest właściwe do ustalenia warunków, które posiadacz prawa jazdy musi spełnić, by odzyskać uprawnienie do kierowania pojazdami na terytorium tego państwa. Zadaniem sądu odsyłającego jest zbadanie, czy przez zastosowanie własnych przepisów rzeczone państwo członkowskie nie odmawia w rzeczywistości bezterminowo uznania prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie. W tej sytuacji do sądu odsyłającego należy zweryfikowanie, czy warunki przewidziane w prawie pierwszego państwa członkowskiego nie wykraczają – zgodnie z zasadą proporcjonalności – poza to, co jest odpowiednie i konieczne do realizacji celów dyrektywy 2006/126 polegających na poprawie bezpieczeństwa ruchu drogowego.

      (1)  Dz.U. C 189 z 29.6.2013.


title: Sprawa C-255/09: Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/29

         Skarga wniesiona w dniu 9 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-255/09)
   2009/C 205/51
   Język postępowania: portugalski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: E. Traversa i M. França, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska

      Żądania strony skarżącej

               —

               orzeczenie, że poprzez brak przewidzenia w Decreto-Lei [rozporządzeniu z mocą ustawy] 177/92 ustalającego warunki zwrotu kosztów leczenia poniesionych za granicą lub w jakimkolwiek innym przepisie prawa krajowego możliwości zwrotu pozaszpitalnych kosztów leczenia poniesionych w innym państwie członkowskim poza okolicznościami przewidzianymi w rozporządzeniu EWG nr 1048/71 (1) lub poza przypadkami, gdy ww. Decreto –Lei dopuszcza możliwość zwrotu pozaszpitalnych kosztów leczenia poniesionych w innym państwie członkowskim uzależniając daty zwrotu od uzyskania wcześniejszego zezwolenia, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej a mocy art. 49 WE;

               —

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja twierdzi, że Republika Portugalska naruszyła zobowiązania ciążące na niej na mocy art. 49 WE, w świetle wykładni nadanej temu przepisowi przez Trybunału Sprawiedliwości.
   Z orzecznictwa tego wynika, że art. 49 WE ma zastosowanie do pacjenta, który korzysta z odpłatnych usług medycznych w innym państwie członkowskim niż jego miejsce zamieszkania.
   W Portugalii Decreto-Lei nr 177/92 ustalający warunki zwrotu kosztów leczenia poniesionych za granicą nie przewiduje wyraźnie zwrotu pozaszpitalnych kosztów leczenia poniesionych w innym państwie członkowskim, poza wypadkami przewidzianymi w rozporządzeniu nr 1408/71, lub też, zgodnie z interpretacją dokonaną przez portugalskie organy, uzależnia zwrot owych pozaszpitalnych kosztów leczenia od uzyskania wcześniejszego zezwolenia na ścisłych warunkach.

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych i ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U. L 149, s.2).


title: Sprawa C-12/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Colloseum Holding AG przeciwko Levi Strauss & Co. (Znaki towarowe — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 15 ust. 1 — Pojęcie rzeczywistego używania — Znak towarowy używany wyłącznie jako element złożonego znaku towarowego lub w połączeniu z innym znakiem towarowym)

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/6

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 18 kwietnia 2013 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof — Niemcy) — Colloseum Holding AG przeciwko Levi Strauss & Co.
   (Sprawa C-12/12) (1)

   (Znaki towarowe - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 15 ust. 1 - Pojęcie rzeczywistego używania - Znak towarowy używany wyłącznie jako element złożonego znaku towarowego lub w połączeniu z innym znakiem towarowym)
   2013/C 164/10
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Colloseum Holding AG

      Strona pozwana: Levi Strauss & Co.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundesgerichtshof — Wykładnia art. 15 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, s. 1) — Pojęcie używania znaku towarowego — Uznanie, że miało miejsce używanie znaku towarowego stanowiącego część złożonego znaku towarowego w przypadku używania tego złożonego znaku towarowego — Uznanie, że miało miejsce używanie znaku towarowego, w przypadku gdy był on używany wyłącznie wraz z innym znakiem towarowym, a oba znaki towarowe były zarejestrowane osobno i łącznie jako złożony znak towarowy

      Sentencja

   Wymóg rzeczywistego używania znaku towarowego w rozumieniu art. 15 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego może zostać spełniony, w przypadku gdy zarejestrowany znak towarowy, który uzyskał swój charakter odróżniający w następstwie używania innego złożonego znaku towarowego, którego element stanowi, jest używany wyłącznie za pośrednictwem tego innego złożonego znaku towarowego lub w przypadku gdy jest on używany wyłącznie w połączeniu z innym znakiem, a połączenie tych dwóch znaków jest ponadto także zarejestrowane jako znak towarowy.

      (1)  Dz.U. C 89 z 24.3.2012.


title: Sprawa C-70/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 30 listopada 2011 r. w sprawie T-208/06 Quinn Barlo Ltd, Quinn Plastics NV i Quinn Plastics GmbH przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 10 lutego 2012 r. przez Quinn Barlo Ltd, Quinn Plastics NV i Quinn Plastics GmbH

text:
               9.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 165/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (trzecia izba) wydanego w dniu 30 listopada 2011 r. w sprawie T-208/06 Quinn Barlo Ltd, Quinn Plastics NV i Quinn Plastics GmbH przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 10 lutego 2012 r. przez Quinn Barlo Ltd, Quinn Plastics NV i Quinn Plastics GmbH
   (Sprawa C-70/12 P)
   2012/C 165/14
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Quinn Barlo Ltd, Quinn Plastics NV i Quinn Plastics GmbH (przedstawiciele: adwokaci F. Wijckmans i M. Visser)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszące odwołanie zwracają się do Trybunału sprawiedliwości o:

               —

               tytułem żądania głównego, uchylenie wyroku Sądu w zakresie, w jakim uznano w nim, że wnoszące odwołanie naruszyły art. 101 TFUE, ze względu na co nie stwierdzono nieważności art. 1 decyzji w odniesieniu do wnoszących odwołanie;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, uchylenie wyroku Sądu w zakresie, w jakim, w wykonaniu nieograniczonego prawa do orzekania Sąd zmniejszył kwotę wyjściową grzywny jedynie o 10 % i nie stwierdził nieważności decyzji w zakresie, w jakim przy obliczaniu grzywny wzięto w niej pod uwagę zwyżkę ze względu na czas trwania naruszenia;

               —

               tytułem żądania ewentualnego, uchylenie wyroku Sądu w zakresie, w jakim nie stwierdzono w nim nieważności decyzji w części, w której ograniczono w niej do 25 % obniżkę kwoty podstawowej ze względu na zróżnicowane traktowanie, oraz ustalenie przez Trybunał, w ramach nieograniczonego prawa do orzekania, wyższego współczynnika procentowego, który należycie odzwierciedla brak odpowiedzialności wnoszących odwołanie za uczestnictwo w kartelu w odniesieniu do mieszanek do formowania PMMA i wyrobów sanitarnych PMMA, gwarantując tym samym zgodność takiej obniżki z ogólną zasadą proporcjonalności;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania zgodnie z art. 69 2 regulaminu Trybunału Sprawiedliwości.

      Zarzuty i główne argumenty

   Quinn Barlo Ltd, Quinn Plastics NV i Quinn Plastics GmbH wnoszą o uchylenie — w zakresie określonym odwołaniu — wyroku Sądu z dnia 30 listopada 2011 r. w sprawie T-208/06 Quinn Barlo Ltd, Quinn Plastics NV i Quinn Plastics GmbH przeciwko Komisji Europejskiej. Wyrok Sądu dotyczy kartelu obejmującego szereg porozumień antykonkurencyjnych i uzgodnionych praktyk w sektorze metakrylanów [decyzja Komisji C(2006) 2098 wersja ostateczna z dnia 31 maja 2006 r. odnosząca się do postępowania na podstawie art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/F/38.645 — Metakrylany)]. W wyroku tym uznano, że Quinn Barlo Ltd, Quinn Plastics NV i Quinn Plastics GmbH naruszyły art. 81 WE i art. 53 porozumienia EOG, uczestnicząc w szeregu porozumień i uzgodnionych praktyk związanych z twardymi płytami z polimetylometakrylanu, oraz że spółki te ponoszą odpowiedzialność za ich udział w kartelu w okresie od kwietnia 1998 r. do końca października 1998 r. oraz od dnia 24 lutego 2000 r. do dnia 21 sierpnia 2000 r.
   W uzasadnieniu odwołania Quinn Barlo Ltd, Quinn Plastics NV i Quinn Plastics GmbH podnoszą trzy zarzuty.
   W ramach zarzutu pierwszego wnoszące odwołanie podnoszą zasadniczo, że Sąd błędnie zastosował prawo Unii Europejskiej, uznając, że popełniono naruszenie art. 101 TFUE, lub naruszył prawo w zakresie wykładni art. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1). Zgodnie ze stanowiskiem Komisji i Sądu naruszenie art. 101 TFUE zostało udowodnione w wymagany prawem sposób na podstawie oceny prawnej obejmującej: i) dowód obecności wnoszących odwołanie na czterech spotkaniach oraz ii) brak dowodu na to, że wnoszące odwołanie publicznie zdystansowały się od ustaleń z tych spotkań. Postępując w ten sposób Komisja i Sąd nie wzięły pod uwagę obiektywnych i niekwestionowanych okoliczności, świadczących o tym, że rzeczona ocena prawna była niewłaściwa, a w każdym razie niewystarczająca do ustalenia, że wnoszące odwołanie naruszyły art. 101 TFUE. W rezultacie, polegając na tej ocenie, Komisja i Sąd naruszyły art. 2 rozporządzenia nr 1/2003 oraz nie udowodniły w wymagany prawem sposób naruszenia art. 101 TFUE.
   Zarzut drugi składa się z dwóch części. W części pierwszej zarzutu drugiego wnoszące odwołanie podnoszą posiłkowo, że Sąd naruszył prawo w ten sposób, że nie poszanował ogólnej zasady domniemania niewinności przy korygowaniu dokonanej przez Komisję oceny czasu trwania zarzucanego naruszenia. W świetle ogólnego domniemania niewinności Sąd nie był uprawniony do rozciągnięcia pierwszego okresu domniemanego uczestnictwa poza datę drugiego spotkania. W drugiej części zarzutu drugiego podniesiono posiłkowo, że decyzja Sądu o wykonaniu nieograniczonego prawa orzekania poprzez zwiększenie kwoty wyjściowej o 10 % stanowi naruszenie prawa, gdyż decyzja taka narusza ogólne zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań i równego traktowania. W kontekście obydwu części zarzutu drugiego Sąd naruszył art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003.
   W zarzucie trzecim podniesiono posiłkowo, że Sąd naruszył prawo, utrzymując w mocy wynoszącą 25 % obniżkę kwoty podstawowej, zamiast przyznania większej obniżki. Postępując w ten sposób Sąd naruszył art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 oraz ogólną zasadę proporcjonalności.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 [WE] i 82 [WE] (Dz.U. 2003, L 1, s. 1)


title: Sprawa F-41/12: Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2012 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/38

         Skarga wniesiona w dniu 21 marca 2012 r. — ZZ przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-41/12)
   2012/C 138/90
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: R. Adam i P. Ketter, adwokaci)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego o rozwiązaniu umowy o zatrudnieniu strony skarżącej jako członka personelu tymczasowego na czas nieokreślony oraz żądanie odszkodowawcze

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu z dnia 20 czerwca 2011 r. o rozwiązaniu umowy o zatrudnieniu strony skarżącej jako członka personelu tymczasowego na czas nieokreślony;

               —

               w razie potrzeby stwierdzenie nieważności wyraźnej decyzji Parlamentu o nieuwzględnieniu zażalenia strony skarżącej;

               —

               orzeczenie o ponownym zatrudnieniu strony skarżącej w Parlamencie Europejskim;

               —

               subsydiarnie i gdyby, co nieprawdopodobne, Sąd uznał, że nie może orzec o ponownym zatrudnieniu, gdyż nie leży to ani w interesie strony skarżącej, ani Parlamentu, zasądzenie od Parlamentu Europejskiego odszkodowania za szkodę materialną w wysokości odpowiadającej wynagrodzeniu za 36 miesięcy, ewentualnie w innej kwocie oszacowanej ex aequo et bono, a także zadośćuczynienia za krzywdę w kwocie 15000 EUR;

               —

               zastrzeżenie na rzecz strony skarżącej na przyszłość wszelkich praw, dróg, środków i powództw, w szczególności prawa do dochodzenia dalszego odszkodowania z tytułu szkody poniesionej wskutek nieprawidłowego zachowania Parlamentu oraz do przedstawienia owych dowodów oraz wezwania świadków w sprawie;

               —

               obciążenie Parlamentu wszystkimi kosztami postępowania w instancji, w tym kosztów adwokackich poniesionych przez stronę skarżącą.


title: Sprawa T-353/08: Postanowienie Sądu z dnia 17 kwietnia 2013 r. — vwd Vereinigte Wirtschaftsdienste przeciwko Komisji

text:
               8.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 164/24

         Postanowienie Sądu z dnia 17 kwietnia 2013 r. — vwd Vereinigte Wirtschaftsdienste przeciwko Komisji
   (Sprawa T-353/08) (1)

   2013/C 164/41
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 301 z 22.11.2008.


title: Sprawa F-39/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 23 października 2013 r. — BQ przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu (Służba publiczna — Urzędnik — Sprawozdanie z oceny — Mobbing — Odszkodowanie — Dopuszczalność — Termin)

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/23

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 23 października 2013 r. — BQ przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa F-39/12) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnik - Sprawozdanie z oceny - Mobbing - Odszkodowanie - Dopuszczalność - Termin)
   2013/C 352/44
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: BQ (Bereldange, Lukesmburg) (przedstawiciele: adwokaci D. Abreu Caldas, S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i É. Marchal)

      Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy Unii Europejskiej (przedstawiciele: T. Kennedy, B. Schäfer i I. Ní Riagáin Düro, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności odmownej decyzji Trybunału Obrachunkowego w sprawie wniosku o uznanie istnienia niezgodnego z prawem zachowania, które zdaniem strony skarżącej wyrządziło jej szkodę i krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Zasądza się od Trybunału Obrachunkowego Unii Europejskiej zapłatę 2 000 EUR na rzecz BQ.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 138 z 12.5.2012, s. 38.


title: Sprawa T-166/01: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 września 2006 r. — Lucchini przeciwko Komisji (EWWiS — Pomoc państwa — Pomoc na rzecz środowiska naturalnego — Pomoc Włoch na rzecz przedsiębiorstwa sektora hutnictwa żelaza i stali Lucchini — Odmowa udzielenia zezwolenia na zamierzoną pomoc — Mające zastosowanie ramy prawne — Kwalifikacja zgłoszonych inwestycji do objęcia pomocą na rzecz ochrony środowiska naturalnego — Przesłanki zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem — Uzasadnienie)

text:
               18.11.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/28

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 19 września 2006 r. — Lucchini przeciwko Komisji
   (Sprawa T-166/01) (1)

   (EWWiS - Pomoc państwa - Pomoc na rzecz środowiska naturalnego - Pomoc Włoch na rzecz przedsiębiorstwa sektora hutnictwa żelaza i stali Lucchini - Odmowa udzielenia zezwolenia na zamierzoną pomoc - Mające zastosowanie ramy prawne - Kwalifikacja zgłoszonych inwestycji do objęcia pomocą na rzecz ochrony środowiska naturalnego - Przesłanki zgodności pomocy ze wspólnym rynkiem - Uzasadnienie)
   (2006/C 281/46)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Lucchini SpA (Brescia, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci G. Vezzoli i G. Belotti)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: V. Kreuschitz i V. Di Bucci, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji 2001/466/EWWiS z dnia 21 grudnia 2000 r., w zakresie w jakim uznaje ona za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc państwa w wysokości 13,5 miliarda ITL (6,98 milionów EUR), jaką Włochy zamierzają przyznać przedsiębiorstwu sektora hutnictwa żelaza i stali Lucchini SpA (Dz.U. 2001, L 163, str. 24)
   Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Komisji 2001/466/EWWiS z dnia 21 grudnia 2000 r., jaką Włochy zamierzają przyznać przedsiębiorstwom sektora hutnictwa żelaza i stali Lucchini SpA i Siderpotenza SpA, w zakresie w jakim zalicza ona do kwoty pomocy państwa przyznanej Lucchini SpA i uznanej za niezgodną ze wspólnym rynkiem kwoty 2,7 miliarda ITL (1,396 miliona EUR) i 1,38 miliarda ITL (713 550 EUR), które odpowiadają zgłoszonym przez władze włoskie inwestycjom służącym ochronie środowiska naturalnego w koksowni i sieci zaopatrywania w wodę i odprowadzania ścieków.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda strona pokrywa połowę kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 289 z 13.10.2001


title: Sprawa C-246/12 P: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 lutego 2013 r. — Ellinika Nafpigeia AE przeciwko Komisji Europejskiej (Odwołanie — Pomoc państwa — Przemysł stoczniowy — Decyzja uznająca środki pomocowe za niezgodne ze wspólnym rynkiem — Ochrona podstawowych interesów bezpieczeństwa narodowego — Warunki konkurencji na rynku wewnętrznym)

text:
               20.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 114/21

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 28 lutego 2013 r. — Ellinika Nafpigeia AE przeciwko Komisji Europejskiej
   (Sprawa C-246/12 P) (1)

   (Odwołanie - Pomoc państwa - Przemysł stoczniowy - Decyzja uznająca środki pomocowe za niezgodne ze wspólnym rynkiem - Ochrona podstawowych interesów bezpieczeństwa narodowego - Warunki konkurencji na rynku wewnętrznym)
   2013/C 114/31
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Ellinika Nafpigeia AE (przedstawiciele: I. Drosos i V. Karagiannis, Δικηγόροι)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Urraca Caviedes i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) z dnia 15 marca 2012 r. w sprawie T-391/08 Ellinika Nafpigeia przeciwko Komisji oddalającego skargę o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2008)3118 wersja ostateczna z dnia 2 lipca 2008 r. uznającej za niezgodną ze wspólnym rynkiem pomoc przyznaną na rzecz Ellinika Nafpigeia (Hellenic Shipyards „HSY”) przez władze greckie w ramach zmian wprowadzonych do początkowego planu inwestycyjnego dotyczącego restrukturyzacji tej stoczni [pomoc państwa C 16/2004 (ex NN29/2004, CP 71/2002 i CP 133/2005)]

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ellinika Nafpigeia AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 200 z 07.07.2012


title: Sprawa C-424/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Oradea (Rumunia) w dniu 18 września 2012 r. — SC Fatorie SRL przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Bihor

text:
               8.12.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 379/15

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Oradea (Rumunia) w dniu 18 września 2012 r. — SC Fatorie SRL przeciwko Direcția Generală a Finanțelor Publice Bihor
   (Sprawa C-424/12)
   2012/C 379/25
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Oradea

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SC Fatorie SRL

      Strona pozwana: Direcția Generală a Finanțelor Publice Bihor

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przepisy dyrektywy 2006/112/WE (1) umożliwiają zastosowanie sankcji w postaci utraty prawa do odliczenia podatku VAT przez podatnika, jeżeli:

                           (i)

                           faktura przedstawiona przez podatnika w celu skorzystania z prawa do odliczenia została sporządzona w sposób błędny przez podmiot trzeci, z pominięciem zastosowania procedur uproszczonych;

                           (ii)

                           podmiot uiścił podatek VAT określony w fakturze.

               2)

               Czy [obowiązująca w prawie Unii] zasada pewności prawa sprzeciwia się praktyce administracyjnej rumuńskich organów podatkowych, które:

                           (i)

                           początkowo na mocy nieodwołalnej decyzji administracyjnej przyznały prawo do odliczenia podatku VAT;

                           (ii)

                           następnie zmieniły przyjętą decyzję i nałożyły na podatnika obowiązek uiszczenia na rzecz skarbu państwa podatku VAT, co do którego skorzystano z prawa do odliczenia jak też odsetek za zwłokę.

               3)

               W przypadku gdy:

                           (i)

                           podatnik zapłacił podatek VAT błędnie określony w fakturze przez podmiot trzeci;

                           (ii)

                           organy podatkowe nie podjęły żadnych działań w celu zażądania od podmiotu trzeciego dokonania korekty faktury sporządzonej w błędny sposób;

                           (iii)

                           korekta faktury jest już niemożliwa z uwagi na upadłość podmiotu trzeciego, czy zasada neutralności podatkowej podatku VAT zezwala na pozbawienie podatnika prawa do odliczenia podatku VAT.

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347, s. 1).


title: Sprawa C-185/11: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 26 stycznia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Ubezpieczenia bezpośrednie inne niż ubezpieczenia na życie — Dyrektywy 73/239/EWG i 92/49/EWG — Nieprawidłowa i niepełna transpozycja)

text:
               10.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 73/6

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 26 stycznia 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Słowenii
   (Sprawa C-185/11) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Ubezpieczenia bezpośrednie inne niż ubezpieczenia na życie - Dyrektywy 73/239/EWG i 92/49/EWG - Nieprawidłowa i niepełna transpozycja)
   2012/C 73/09
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: K. Ph. Wojcik, M. Žebre oraz N. Yerrell, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Słoweńska (przedstawiciel: A. Vran, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 56 i 63 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej — Naruszenie art. 8 ust. 3 pierwszej dyrektywy Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie (Dz.U. L 228, s. 3) oraz art. 29 i 39 dyrektywy Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniającej dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie) (Dz.U. L 228, s. 1)

      Sentencja

               1)

               Dokonując nieprawidłowej i niepełnej transpozycji do krajowego porządku prawnego pierwszej dyrektywy Rady 73/239/EWG z dnia 24 lipca 1973 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do podejmowania i prowadzenia działalności w dziedzinie ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie, zmienionej dyrektywą 2005/68/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 listopada 2005 r. oraz dyrektywy Rady 92/49/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do ubezpieczeń bezpośrednich innych niż ubezpieczenia na życie oraz zmieniającej dyrektywy 73/239/EWG i 88/357/EWG (trzecia dyrektywa w sprawie ubezpieczeń innych niż ubezpieczenia na życie), zmienionej dyrektywą 2005/68, Republika Słoweńska uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 8 ust. dyrektywy 73/239 oraz na mocy art. 29 i 39 dyrektywy 92/49.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska i Republika Słoweńska pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 269 z 10.9.2011.


title: Sprawa C-112/13: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – A przeciwko B i in. [Artykuł 267 TFUE — Konstytucja krajowa — Obowiązkowe postępowanie wpadkowe w sprawie kontroli zgodności z konstytucją — Badanie zgodności ustawy krajowej zarówno z prawem Unii, jak i z krajową konstytucją — Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych — Brak znanego miejsca zamieszkania lub znanego miejsca pobytu pozwanego na terytorium państwa członkowskiego — Prorogacja jurysdykcji w wypadku wdania się w spór przez pozwanego — Kurator pozwanego nieznanego z miejsca pobytu]

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/10

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 11 września 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof – Austria) – A przeciwko B i in.
   (Sprawa C-112/13) (1)

   ([Artykuł 267 TFUE - Konstytucja krajowa - Obowiązkowe postępowanie wpadkowe w sprawie kontroli zgodności z konstytucją - Badanie zgodności ustawy krajowej zarówno z prawem Unii, jak i z krajową konstytucją - Jurysdykcja i wykonywanie orzeczeń sądowych w sprawach cywilnych i handlowych - Brak znanego miejsca zamieszkania lub znanego miejsca pobytu pozwanego na terytorium państwa członkowskiego - Prorogacja jurysdykcji w wypadku wdania się w spór przez pozwanego - Kurator pozwanego nieznanego z miejsca pobytu])
   2014/C 409/14
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Oberster Gerichtshof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: A

      Strona pozwana: B, C, D, E, F, G, H

      Sentencja

               1)

               Prawo Unii, a w szczególności art. 267 TFUE, należy interpretować w ten sposób, że stoi ono na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu takiemu jak to rozpatrywane w postępowaniu głównym, zgodnie z którym sądy powszechne orzekające w drugiej lub w ostatniej instancji muszą – w wypadku gdy uważają, że ustawa krajowa jest niezgodna z art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej – wnieść w toku postępowania wniosek do trybunału konstytucyjnego o uchylenie ustawy ze skutkiem erga omnes, zamiast odstąpić od jej stosowania w danej sprawie, jeśli priorytetowy charakter tego postępowania w sprawie kontroli zgodności z konstytucją stanowi przeszkodę dla wykonania przez te sądy powszechne ich uprawnienia do zwrócenia się do Trybunału z pytaniami prejudycjalnymi lub dla spełnienia ich obowiązku w tym zakresie, zarówno przed wniesieniem takiego wniosku do sądu krajowego sprawującego kontrolę zgodności z konstytucją ustaw, jak i, w danym wypadku, po wydaniu orzeczenia dotyczącego wspomnianego wniosku przez ten sąd. Natomiast prawo Unii, a w szczególności art. 267 TFUE, należy interpretować w ten sposób, że nie stoi ono na przeszkodzie takiemu uregulowaniu krajowemu, gdy wspomnianym sądom powszechnym pozostawiono swobodę:

                           —

                           zwrócenia się do Trybunału z każdym pytaniem prejudycjalnym, jakie uważają za niezbędne, na każdym etapie postępowania, który uznają za odpowiedni, nawet po zakończeniu postępowania wpadkowego dotyczącego ogólnej kontroli ustaw;

                           —

                           przyjęcia każdego niezbędnego środka w celu zapewnienia tymczasowej ochrony sądowej praw gwarantowanych przez porządek prawny Unii; oraz

                           —

                           odstąpienia, po zakończeniu takiego postępowania wpadkowego, od stosowania rozpatrywanego krajowego przepisu ustawowego, jeżeli uważają go za niezgodny z prawem Unii.
                           Do sądu odsyłającego należy zbadanie, czy uregulowanie krajowe rozpatrywane w postępowaniu głównym może być interpretowane zgodnie z tymi wymogami prawa Unii.

               2)

               Artykuł 24 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych, analizowany w świetle art. 47 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, należy interpretować w ten sposób, że – w wypadku gdy zgodnie z ustawodawstwem krajowym sąd krajowy ustanawia kuratora pozwanego nieznanego z miejsca pobytu na rzecz pozwanego, któremu nie doręczono pisma wszczynającego postępowanie ze względu na brak znanego miejsca zamieszkania – wdanie się w spór kuratora pozwanego nieznanego z miejsca pobytu nie stanowi uzasadniającego jurysdykcję krajową tego sądu wdania się tego pozwanego w spór w rozumieniu art. 24 tego rozporządzenia.

      (1)  Dz.U. C 226 z 3.8.2013.


title: Sprawa C-221/08: Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/23

         Skarga wniesiona w dniu 22 maja 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-221/08)
   (2008/C 209/34)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: R.Lyal, W. Mölls, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że poprzez przyjęcie i utrzymanie w mocy minimalnych i maksymalnych cen sprzedaży detalicznej papierosów, Irlandia uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 9 ust. 1 dyrektywy Rady 95/59/WE (1) z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych;

               —

               stwierdzenie, że poprzez brak dostarczenia niezbędnych informacji dotyczących właściwego prawa irlandzkiego w celu umożliwienia Komisji wykonania zadania kontroli zgodności z dyrektywą 95/59, Irlandia uchybiła zobowiązaniu ciążącemu na niej na mocy art. 10 WE;

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na podstawie Tobacco Products (Control of Advertising, Sponsorship and Sales Promotion)(No. 2) Regulations 1986 [rozporządzeń z 1986 r. dotyczących wyrobów tytoniowych (kontrola reklamy, sponsorowania i sprzedaży promocyjnych)] a także na podstawie porozumień dotyczących wprowadzenia tych rozporządzeń zawartych z producentami i importerami, Irlandia ustaliła minimalną cenę papierosów, która wynosiła nie mniej niż 3 % poniżej oszacowanej średniej ceny papierosów z danej kategorii. Ponadto, oprócz tego, że producenci i importerzy nie mogą ustalać cen niższych niż 3 % poniżej oszacowanej średniej ceny, Irlandia ustanowiła także cenę maksymalną papierosów. Taki system jest sprzeczny z art. 9 ust. 1 dyrektywy 95/59, zgodnie z którym producenci wyrobów tytoniowych „mają swobodę w ustalaniu maksymalnej ceny sprzedaży detalicznej dla każdego z produktów”.
   Zgodnie z art. 10 WE, państwa członkowskie maja obowiązek umożliwienia Komisji wypełniania jej zadań, w szczególności poprzez dostarczenie informacji, o które wystąpiono w trakcie postępowania o uchybienie. Komisja ponosi, że poprzez niedostarczenia jakiejkolwiek informacji dotyczącej właściwego prawa irlandzkiego, pomimo ponawianych wezwań ze strony Komisji, Irlandia uchybiła zobowiązaniu ciążącemu na niej na mocy art. 10 WE.

      (1)  (Dz.U. L 21, str. 40).


title: Sprawa F-117/12: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 grudnia 2012 r. — AD przeciwko Komisji (Służba publiczna — Wniesienie skargi po terminie — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/32

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 grudnia 2012 r. — AD przeciwko Komisji
   (Sprawa F-117/12)
   (Służba publiczna - Wniesienie skargi po terminie - Oczywista niedopuszczalność)
   2013/C 46/66
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: AD (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: É. Boigelot, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot sprawy

   Służba publiczna — Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o nieprzyznanie statusu dyplomatycznego partnerowi skarżącego oraz decyzji o odmowie pokrycia niektórych kosztów podróży tegoż partnera, a także żądanie odszkodowawcze

      Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje odrzucona jako oczywiście niedopuszczalna.

               2)

               AD pokrywa swoje własne koszty.


title: Sprawa T-677/15: Postanowienie Sądu z dnia 19 lipca 2016 r. – Panzeri/Parlament i Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu — Dodatek na koszty pomocy parlamentarnej — Odzyskanie nienależnie wypłaconych kwot — Zastąpienie zaskarżonego aktu w toku postępowania — Umorzenie postępowania — Akt przygotowawczy — Niedopuszczalność)

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/47

         Postanowienie Sądu z dnia 19 lipca 2016 r. – Panzeri/Parlament i Komisja
   (Sprawa T-677/15) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Przepisy dotyczące zwrotu kosztów i diet posłów do Parlamentu - Dodatek na koszty pomocy parlamentarnej - Odzyskanie nienależnie wypłaconych kwot - Zastąpienie zaskarżonego aktu w toku postępowania - Umorzenie postępowania - Akt przygotowawczy - Niedopuszczalność))
   (2016/C 335/62)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Pier Antonio Panzeri (Calusco d’Adda, Włochy) (przedstawiciel: adwokat C. Cerami)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: S. Seyr i G. Corstens, pełnomocnicy) i Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Baquero Cruz i D. Nardi, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie wniesione na podstawie art. 263 TFUE, zmierzające do stwierdzenia nieważności, z jednej strony – pisma dyrektora dyrekcji B „Uprawnienia finansowe i socjalne posłów” w dyrekcji generalnej ds. finansów Parlamentu Europejskiego z dnia 21 września 2015 r., dotyczącego odzyskania od skarżącego kwoty 83 764,34 EUR i zawierającego notę obciążeniową dotyczącą tej kwoty z dnia 18 września 2015 r., a z drugiej strony – pisma sekretarza generalnego Parlamentu z dnia 27 lipca 2012 r. informującego skarżącego o ustaleniach dochodzenia w sprawie wykorzystania przez niego diet poselskich.

      Sentencja

               1)

               Umarza się postępowanie w przedmiocie skargi o stwierdzenie nieważności, w zakresie w jakim została ona skierowana przeciwko pismu dyrektora dyrekcji B „Uprawnienia finansowe i socjalne posłów w dyrekcji generalnej ds. finansów Parlamentu Europejskiego z dnia 21 września 2015 r. oraz przeciwko nocie obciążeniowej nr 2015-1320 z dnia 18 września 2015 r.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna.

               3)

               Pier Antonio Panzeri pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               4)

               Parlament Europejski pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 27 z 25.1.2016.


title: Sprawa C-26/09: Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 5 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal — Zjednoczone Królestwo) — The Motor Insurers’ Bureau przeciwko Helphire (UK) Limited, Angel Assistance Limited

text:
               5.6.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 148/22

         Postanowienie prezesa trzeciej izby Trybunału z dnia 5 marca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Court of Appeal — Zjednoczone Królestwo) — The Motor Insurers’ Bureau przeciwko Helphire (UK) Limited, Angel Assistance Limited
   (Sprawa C-26/09) (1)

   2010/C 148/36

      Język postępowania: angielski

   Prezes trzeciej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009


title: Sprawa T-509/13: Postanowienie Sądu z dnia 1 października 2014 r. – Ratioparts-Ersatzteile przeciwko OHIM – IIC (NORTHWOOD)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/65

         Postanowienie Sądu z dnia 1 października 2014 r. – Ratioparts-Ersatzteile przeciwko OHIM – IIC (NORTHWOOD)
   (Sprawa T-509/13) (1)

   2014/C 409/86
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 344 z 23.11.2013.


title: Sprawa T-458/08: Wyrok Sądu z dnia 8 września 2010 r. — Wilfer przeciwko OHIM (Przedstawienie główki gitary) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego główkę gitary w kolorach srebrnym, szarym i brązowym — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) — Badanie stanu faktycznego z urzędu — Artykuł 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009) — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 73 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 75 zdanie pierwsze nr 207/2009) — Równość traktowania)

text:
               23.10.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 288/35

      Wyrok Sądu z dnia 8 września 2010 r. — Wilfer przeciwko OHIM (Przedstawienie główki gitary)
      (Sprawa T-458/08) (1)

      (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego przedstawiającego główkę gitary w kolorach srebrnym, szarym i brązowym - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009) - Badanie stanu faktycznego z urzędu - Artykuł 74 ust. 1 rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 76 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009) - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 73 zdanie pierwsze rozporządzenia nr 40/94 (obecnie art. 75 zdanie pierwsze nr 207/2009) - Równość traktowania)
      (2010/C 288/67)
      Język postępowania: niemiecki

         Strony

         Strona skarżąca: Hans-Peter Wilfer (Markeneukirchen, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat A. Kockläuner)

         Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

         Przedmiot

      Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 lipca 2008 r. (sprawa R 78/2007-4) dotycząca rejestracji oznaczenia graficznego przedstawiającego główkę gitary w kolorach srebrnym, szarym i brązowym jako wspólnotowego znaku towarowego.

         Sentencja

                  1)

                  Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  H.P. Wilfer zostaje obciążony kosztami postępowania.

         (1)  Dz.U. C 6 z 10.1.2008.


title: Sprawa T-41/02: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lutego 2007 r. — MCC przeciwko Komisji

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/53

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lutego 2007 r. — MCC przeciwko Komisji
   (Sprawa T-41/02) (1)

   (2007/C 82/112)

      Język postępowania: włoski

   Prezes czwartej izby w składzie powiększonym zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 109 z 4.5.2002.


title: Sprawa C-51/09 P: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 czerwca 2010 r. — Barbara Becker przeciwko Harman International Industries Inc. i Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (Odwołanie — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) — Słowny znak towarowy Barbara Becker — Sprzeciw właściciela słownych wspólnotowych znaków towarowych BECKER i BECKER ONLINE PRO — Ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Ocena podobieństwa oznaczeń pod względem koncepcyjnym)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/10

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 24 czerwca 2010 r. — Barbara Becker przeciwko Harman International Industries Inc. i Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-51/09 P) (1)

   (Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) - Słowny znak towarowy Barbara Becker - Sprzeciw właściciela słownych wspólnotowych znaków towarowych BECKER i BECKER ONLINE PRO - Ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Ocena podobieństwa oznaczeń pod względem koncepcyjnym)
   2010/C 221/15
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Barbara Becker (przedstawiciel: P. Baronikians, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Harman International Industries Inc. (przedstawiciel: M. Vanhegan, barrister), Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (pierwsza izba) z dnia 2 grudnia 2008 r. w sprawie T-212/07 Harman International Industries przeciwko OHIM — Becker (Barbara Becker), na mocy którego Sąd stwierdził nieważność decyzji R 502/2006-1 Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM) z dnia 7 marca 2007 r. uchylającej decyzję Wydziału Sprzeciwów odmawiającą rejestracji słownego znaku towarowego „Barbara Becker” dla towarów należących do klasy 9 w wyniku sprzeciwu wniesionego przez Harman International Industries, Inc.

      Sentencja

               1)

               Wyrok Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 2 grudnia 2008 r. w sprawie T-212/07 Harman International Industries przeciwko OHIM — Becker (Barbara Becker) zostaje uchylony.

               2)

               Sprawa zostaje przekazana Sądowi Unii Europejskiej do ponownego rozpoznania.

               3)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.

      (1)  Dz.U. C 82 z 4.4.2009.


title: Sprawa C-574/12: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Centro Hospitalar de Setúbal, EPE, Serviço de Utilização Comum dos Hospitais (SUCH) przeciwko Eurest Portugal – Sociedade Europeia de Restaurantes Lda [Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne na usługi — Dyrektywa 2004/18/WE — Udzielenie zamówienia bez wszczęcia postępowania przetargowego (tzw. zamówienie „in house” ) — Wykonawca zamówienia prawnie wyodrębniony od instytucji zamawiającej — Centrum świadczenia usług obsługi i wsparcia dla szpitali — Stowarzyszenie pożytku publicznego nieposiadające celu zarobkowego — Większość członków składająca się z instytucji zamawiających — Mniejszość członków składająca się z podmiotów prawa prywatnego, organizacji charytatywnych nieposiadających celu zarobkowego — Działalność w wysokości co najmniej 80 % rocznego obrotu prowadzona na rzecz członków]

text:
               25.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/8

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 19 czerwca 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Supremo Tribunal Administrativo – Portugalia) – Centro Hospitalar de Setúbal, EPE, Serviço de Utilização Comum dos Hospitais (SUCH) przeciwko Eurest Portugal – Sociedade Europeia de Restaurantes Lda
   (Sprawa C-574/12) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne na usługi - Dyrektywa 2004/18/WE - Udzielenie zamówienia bez wszczęcia postępowania przetargowego (tzw. zamówienie „in house”) - Wykonawca zamówienia prawnie wyodrębniony od instytucji zamawiającej - Centrum świadczenia usług obsługi i wsparcia dla szpitali - Stowarzyszenie pożytku publicznego nieposiadające celu zarobkowego - Większość członków składająca się z instytucji zamawiających - Mniejszość członków składająca się z podmiotów prawa prywatnego, organizacji charytatywnych nieposiadających celu zarobkowego - Działalność w wysokości co najmniej 80 % rocznego obrotu prowadzona na rzecz członków])
   2014/C 282/10
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Supremo Tribunal Administrativo

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Centro Hospitalar de Setúbal, EPE, Serviço de Utilização Comum dos Hospitais (SUCH)

      Strona pozwana: Eurest Portugal – Sociedade Europeia de Restaurantes Lda

      Sentencja

   Jeżeli wykonawcą zamówienia publicznego jest stowarzyszenie pożytku publicznego działające w celach niezarobkowych, którego członkami w chwili udzielenia tego zamówienia są nie tylko podmioty należące do sektora publicznego, lecz również instytucje prywatne solidarności społecznej działające w celach niezarobkowych, przesłanka dotycząca „analogicznej kontroli”, ustanowiona w orzecznictwie Trybunału, aby możliwe było uznanie udzielenia zamówienia publicznego za transakcję „in house” nie jest spełniona, co oznacza, że dyrektywa 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi znajduje zastosowanie.

      (1)  Dz.U. C 79 z 16.3.2013.


title: Sprawa C-46/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Bremen (Niemcy) w dniu 30 stycznia 2017 r. – Hubertus John/Freie Hansestadt Bremen

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/19

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landesarbeitsgericht Bremen (Niemcy) w dniu 30 stycznia 2017 r. – Hubertus John/Freie Hansestadt Bremen
   (Sprawa C-46/17)
   (2017/C 144/25)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Landesarbeitsgericht Bremen

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Hubertus John

      Strona pozwana: Freie Hansestadt Bremen

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy klauzulę 5 pkt 1 zawartego w dniu 18 marca 1999 r. porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, załączonego do dyrektywy Rady 1999/70/WE (1) z dnia 28 czerwca 1999 r. dotyczącej porozumienia ramowego w sprawie pracy na czas określony, zawartego przez Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC), Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE) oraz Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP), należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się ona regulacji krajowej, na podstawie której strony umowy o pracę mogą bez konieczności spełnienia dalszych wymogów i bez żadnego czasowego ograniczenia za pomocą porozumienia w trakcie trwania stosunku pracy w danym przypadku nawet wielokrotnie przesuwać ustalony termin rozwiązania stosunku pracy tylko dlatego, że pracownik na skutek osiągnięcia ustawowej granicy wieku emerytalnego nabył prawo do emerytury?

               2)

               W przypadku udzielenia przez Trybunał twierdzącej odpowiedzi na pytanie pierwsze:
               Czy niezgodność wymienionej w pytaniu 1 krajowej regulacji z klauzulą 5 pkt 1 porozumienia ramowego zachodzi także w przypadku pierwszego przesunięcia terminu rozwiązania stosunku pracy?

               3)

               Czy art. 1, art. 2 ust. 1 i art. 6 ust. 1 dyrektywy 2000/78/WE (2) Rady z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (dyrektywy 2000/78/WE) lub ogólnych zasad prawa wspólnotowego należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one regulacji krajowej, na podstawie której strony umowy o pracę mogą bez konieczności spełnienia dalszych wymogów i bez żadnego czasowego ograniczenia za pomocą porozumienia w trakcie trwania stosunku pracy w danym przypadku nawet wielokrotnie przesuwać ustalony termin rozwiązania stosunku pracy, tylko dlatego, że pracownik na skutek osiągnięcia ustawowej granicy wieku emerytalnego nabył prawo do emerytury?

      (1)  Dz.U. L 175, s. 43.

      (2)  Dz.U. L 303, s. 16.


title: Sprawa C-475/04: Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               18.12.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 314/10

         Skarga wniesiona w dniu 10 listopada 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-475/04)
   (2004/C 314/21)
   W dniu 10 listopada 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Georgiosa Zavvosa i Michaela Shottera, członków Służby Prawnej Komisji, przeciwko Republice Greckiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że Republika Grecka nie wydając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych dla zastosowania się do dyrektywy 2002/58/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej), a w każdym razie nie informując Komisji o tych przepisach, uchybiła zobowiązaniom, ciążącym na niej na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Greckiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 31 października 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 201 z 31.7.2002, str. 37.


title: Sprawa C-340/06: Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii

text:
               14.10.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 249/3

         Skarga wniesiona w dniu 4 sierpnia 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-340/06)
   (2006/C 249/08)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciel: U. Wölker, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Austrii
   Żądania strony skarżącej
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie, że nie ustanawiając przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu zastosowania się do dyrektywy 2003/4/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2003 r. w sprawie publicznego dostępu do informacji dotyczących środowiska i uchylającej dyrektywę Rady 90/313/EWG (1), a w każdym razie nie podając tych przepisów do wiadomości Komisji, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy,

               —

               obciążenie Republiki Austrii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 14 lutego 2005 r.

      (1)  Dz.U. 2003 L 41, str. 26-32


title: Sprawa T-293/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 września 2008 r. — NBC Fourth Realty przeciwko OHIM — Regalado Pareja i Pedrol (PK MAX)

text:
               22.11.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/63

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 września 2008 r. — NBC Fourth Realty przeciwko OHIM — Regalado Pareja i Pedrol (PK MAX)
   (Sprawa T-293/06) (1)

   (2008/C 301/118)

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 310 z 16.12.2006.


title: Sprawa T-275/06: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 listopada 2008 r. — Omya przeciwko Komisji

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/41

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 4 listopada 2008 r. — Omya przeciwko Komisji
   (Sprawa T-275/06) (1)

   (2008/C 327/75)

      Język postępowania: angielski

   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 294 z 2.12.2006.


title: Sprawa T-805/14: Postanowienie Sądu z dnia 25 maja 2016 r. – Stagecoach Group/EUIPO (MEGABUS.COM) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MEGABUS.COM — Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 — Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 — Skarga oczywiście niedopuszczalna i oczywiście pozbawiona podstawy prawnej]

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/39

         Postanowienie Sądu z dnia 25 maja 2016 r. – Stagecoach Group/EUIPO (MEGABUS.COM)
   (Sprawa T-805/14) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego MEGABUS.COM - Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 - Artykuł 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009 - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009 - Skarga oczywiście niedopuszczalna i oczywiście pozbawiona podstawy prawnej])
   (2016/C 260/48)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Stagecoach Group plc (Perth, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciel: adwokat G. Jacobs)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 7 października 2014 r. (sprawa R 1894/2013-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego MEGABUS.COM jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje w części odrzucona jako niedopuszczalna, a w pozostałym zakresie oddalona jako pozbawiona podstawy prawnej.

               2)

               Stagecoach Group plc zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 34 z 2.2.2015.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 17 czerwca 2004 r. w sprawie C-30/02 (wniosek Tribunal Tributário de Primeira Instância de Lisboa o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Recheio-Cash & Carry SA przeciwko Fazenda Pública/Registo Nacional de Pessoas Colectivas (Żądanie zwrotu nienależnego świadczenia — Termin 90 dni na złożenie odwołania — Zasada skuteczności)

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 17 czerwca 2004 r.
   w sprawie C-30/02 (wniosek Tribunal Tributário de Primeira Instância de Lisboa o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym): Recheio-Cash & Carry SA przeciwko Fazenda Pública/Registo Nacional de Pessoas Colectivas (1)

   (Żądanie zwrotu nienależnego świadczenia - Termin 90 dni na złożenie odwołania - Zasada skuteczności)
   (2004/C 201/02)
   Język postępowania: portugalski
   W sprawie C-30/02, której przedmiotem jest skierowany do Trybunału, na mocy art. 234 WE, przez Tribunal Tributário de Primeira Instância de Lisboa (Portugalia) wniosek o wydanie, w ramach zawisłego przed tym sądem sporu między Recheio – Cash & Carry SA a Fazenda Pública/Registo Nacional de Pessoas Colectivas, Ministério Público, orzeczenia w trybie prejudycjalnym w przedmiocie wykładni prawa wspólnotowego z zakresu żądania zwrotu świadczenia nienależnego, Trybunał (pierwsza izba), w składzie P. Jann, prezes izby, A. La Pergola i S. von Bahr (sprawozdawca), R. Silva de Lapuerta i K. Lenaerts, sędziowie, rzecznik generalny: D. Ruiz-Jarabo Colomer, sekretarz: M. Múgica Arzamendi, główny administrator, wydał w dniu 17 czerwca 2004 r. wyrok, który zawiera następujące rozstrzygnięcie:
   W przypadku żądania zwrotu podatku pobranego z naruszeniem prawa wspólnotowego, zasada skuteczności prawa wspólnotowego nie stoi na przeszkodzie ustaleniu 90-dniowego terminu zawitego liczonego od upływu terminu do dobrowolnego uiszczenia tego podatku.

      (1)  Dz.U. C 97 z 20.4.2002.


title: Sprawa T-68/11: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2011 r. — Kastenholz przeciwko OHIM — qwatchme (Cyferblaty)

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/15

         Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2011 r. — Kastenholz przeciwko OHIM — qwatchme (Cyferblaty)
   (Sprawa T-68/11)
   2011/C 113/30
   Język skargi: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Erich Kastenholz (Troisdorf, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat L. Acker)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: qwatchme A/S (Vejle East, Dania)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Trzeciej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 2 listopada 2010 r. w sprawie R 1086/2009-3;

               —

               przekazanie sprawy Wydziałowi Unieważnień celem zbadania podnoszonej przez stronę skarżącą ochrony z tytułu prawa autorskiego, która nie została właściwie rozpatrzona przez ten wydział;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania

      Zarzuty i główne argumenty

      Zarejestrowany wzór wspólnotowy będący przedmiotem wniosku o unieważnienie: Wzór nr 602636-0003 przedstawiający cyferblat

      Właściciel wzoru wspólnotowego: qwatchme A/S

      Strona wnosząca o unieważnienie prawa do wzoru wspólnotowego: Strona skarżąca

      Uzasadnienie wniosku o unieważnienie: Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. b) w związku z art. 4 oraz art. 25 ust. 1 lit. f) rozporządzenia (WE) nr 6/2002 (1) z powodu braku nowości i naruszenia praw autorskich do dzieł Paula Heimbacha.

      Decyzja Wydziału Unieważnień: Oddalenie wniosku o unieważnienie prawa do wzoru

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 25 ust. 1 lit. b) w związku z art. 5 i 6 rozporządzenia nr 6/2002, ponieważ Izba Odwoławcza nie dokonała w swej decyzji wyraźnego rozróżnienia między znamionami „nowości” i „indywidualnego charakteru”, jak również naruszenie art. 25 ust. 1 lit. f) wspomnianego rozporządzenia, ponieważ ani Izba Odwoławcza, ani Wydział Unieważnień OHIM nie przeanalizowały w sposób właściwy, czy rozpatrywany wzór wspólnotowy stanowi niedozwolone wykorzystanie dzieła, które jest chronione niemieckim prawem autorskim.

      (1)  Rozporządzenie Rady z dnia 12 grudnia 2001 r. w sprawie wzorów wspólnotowych (Dz.U. 2002, L 3, s. 1).


title: Sprawa C-70/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – Emmanuel Lebek/Janusz Domino [Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 34 pkt 2 — Pozwany, który nie wdał się w spór — Uznawanie i wykonywanie orzeczeń — Podstawy odmowy — Niedoręczenie w odpowiednim czasie pozwanemu, który nie wdał się w spór, dokumentu wszczynającego postępowanie — Pojęcie „środka zaskarżenia” — Wniosek o zwolnienie od skutków upływu terminu — Rozporządzenie (WE) nr 1393/2007 — Artykuł 19 ust. 4 — Doręczanie dokumentów sądowych i pozasądowych — Termin, w którym złożenie wniosku o zwolnienie od skutków upływu terminu jest dopuszczalne]

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/12

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 7 lipca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Sąd Najwyższy – Polska) – Emmanuel Lebek/Janusz Domino
   (Sprawa C-70/15) (1)

   ([Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 34 pkt 2 - Pozwany, który nie wdał się w spór - Uznawanie i wykonywanie orzeczeń - Podstawy odmowy - Niedoręczenie w odpowiednim czasie pozwanemu, który nie wdał się w spór, dokumentu wszczynającego postępowanie - Pojęcie „środka zaskarżenia” - Wniosek o zwolnienie od skutków upływu terminu - Rozporządzenie (WE) nr 1393/2007 - Artykuł 19 ust. 4 - Doręczanie dokumentów sądowych i pozasądowych - Termin, w którym złożenie wniosku o zwolnienie od skutków upływu terminu jest dopuszczalne])
   (2016/C 335/15)
   Język postępowania: polski

      Sąd odsyłający

   Sąd Najwyższy

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Emmanuel Lebek

      Strona pozwana: Janusz Domino

      Sentencja

               1)

               Pojęcie „środka zaskarżenia” występujące w art. 34 pkt 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy interpretować w ten sposób, że obejmuje ono także wniosek o zwolnienie od skutków upływu terminu, w przypadku gdy upłynął termin do wniesienia zwykłego środka zaskarżenia.

               2)

               Artykuł 19 ust. 4 akapit ostatni rozporządzenia (WE) nr 1393/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 listopada 2007 r. dotyczącego doręczania w państwach członkowskich dokumentów sądowych i pozasądowych w sprawach cywilnych i handlowych („doręczanie dokumentów”) oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1348/2000 należy interpretować w ten sposób, że wyłącza on zastosowanie przepisów prawa krajowego dotyczących składania wniosków o zwolnienie od skutków upływu terminu, w sytuacji gdy upłynął termin, w którym złożenie takich wniosków było dopuszczalne, taki jak termin określony w zawiadomieniu państwa członkowskiego, do którego odsyła ów przepis.

      (1)  Dz.U. C 171 z 26.5.2015.


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  12 stycznia 2006 r.  w sprawie C-183/03 Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (EFOGR — Decyzja 2003/102/WE — Wykluczenie wydatków z finansowania wspólnotowego — Rośliny uprawne)

text:
               11.3.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 60/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 12 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-183/03 Republika Federalna Niemiec przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (EFOGR - Decyzja 2003/102/WE - Wykluczenie wydatków z finansowania wspólnotowego - Rośliny uprawne)
   (2006/C 60/01)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C-183/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie nieważności, na podstawie art. 230 WE, wniesioną 24 kwietnia 2003 r. przez Republikę Federalną Niemiec (pełnomocnicy: W.-D. Plessing i A. Tiemann) przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. Niejahr i G. Braun), Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas, prezes izby, S. von Bahr (sprawozdawca) i J. Malenovský, A. Borg Barthet i A. Ó Caoimh., sędziowie; rzecznik generalny: A. Tizzano, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 12 stycznia 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Republika Federalna Niemiec zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 146 z 21.06.2003.


title: Sprawa T-63/07: Wyrok Sądu z dnia 17 marca 2010 r. — Mäurer + Wirtz przeciwko OHIM — Exportaciones Aceiteras Fedeoliva (tosca de FEDEOLIVA) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego tosca de FEDEOLIVA — Wcześniejsze słowne, wspólnotowy i krajowe, znaki towarowe TOSCA — Względne podstawy odmowy rejestracji — Nieuwzględnienie argumentu — Artykuł 74 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 76 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))

text:
               1.5.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/40

         Wyrok Sądu z dnia 17 marca 2010 r. — Mäurer + Wirtz przeciwko OHIM — Exportaciones Aceiteras Fedeoliva (tosca de FEDEOLIVA)
   (Sprawa T-63/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego tosca de FEDEOLIVA - Wcześniejsze słowne, wspólnotowy i krajowe, znaki towarowe TOSCA - Względne podstawy odmowy rejestracji - Nieuwzględnienie argumentu - Artykuł 74 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 40/94 (obecnie art. 76 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 207/2009))
   2010/C 113/62
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Mäurer + Wirtz GmbH & Co. KG (Stolberg, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat D. Eickemeier)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Exportaciones Aceiteras Fedeoliva, AIE (Jaén, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 18 grudnia 2006 r. (sprawa R 761/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Mülhens GmbH & Co. KG a Exportaciones Aceiteras Fedeoliva, AIE.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 18 grudnia 2006 r. (sprawa R 761/2006-2) w zakresie, w jakim oddala ona sprzeciw wniesiony na podstawie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego [obecnie art. 8 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego].

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Mäurer + Wirtz GmbH & Co. KG i Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) ponoszą swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa C-377/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de commerce de Bruxelles — Belgia) — Françoise-Eléonor Hanssens-Ensch (syndyk masy upadłościowej Agenor SA) przeciwko Wspólnocie Europejskiej (Artykuły 235 WE i 288 akapit drugi WE — Właściwość Trybunału do rozpoznania skargi o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej wniesionej przeciwko Wspólnocie Europejskiej — Skarga o pokrycie pasywów w rozumieniu art. 530 § 1 belgijskiego kodeksu spółek — Skarga wniesiona przez syndyka masy upadłościowej spółki akcyjnej przeciwko Wspólnocie Europejskiej — Właściwość sądów krajowych do rozpoznania takiej skargi)

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/13

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 29 lipca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal de commerce de Bruxelles — Belgia) — Françoise-Eléonor Hanssens-Ensch (syndyk masy upadłościowej Agenor SA) przeciwko Wspólnocie Europejskiej
   (Sprawa C-377/09) (1)

   (Artykuły 235 WE i 288 akapit drugi WE - Właściwość Trybunału do rozpoznania skargi o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej wniesionej przeciwko Wspólnocie Europejskiej - Skarga o pokrycie pasywów w rozumieniu art. 530 § 1 belgijskiego kodeksu spółek - Skarga wniesiona przez syndyka masy upadłościowej spółki akcyjnej przeciwko Wspólnocie Europejskiej - Właściwość sądów krajowych do rozpoznania takiej skargi)
   2010/C 246/20
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Tribunal de commerce de Bruxelles

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Françoise-Eléonor Hanssens-Ensch (syndyk masy upadłościowej Agenor SA)

      Strona pozwana: Wspólnota Europejska

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal de commerce de Bruxelles — Wykładnia art. 288 akapit drugi traktatu WE — Skarga o stwierdzenie odpowiedzialności wniesiona przez syndyka masy upadłościowej przeciwko Wspólnocie Europejskiej z powodu poważnego uchybienia, którego Wspólnota miała się dopuścić w ramach zarządzania de facto spółką handlową i które przyczyniło się do jej upadłości — Właściwość Trybunału do rozpoznania skargi o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej opartej na krajowych przepisach regulujących postępowanie upadłościowe

      Sentencja

   Skarga o stwierdzenie odpowiedzialności pozaumownej wniesiona przeciwko Wspólnocie Europejskiej, mimo że oparta jest na przepisach krajowych ustanawiających szczególny reżim prawny różniący się od ogólnego reżimu zainteresowanego państwa członkowskiego w przedmiocie odpowiedzialności cywilnej, nie należy, na mocy art. 235 WE w związku z art. 288 akapit drugi WE, do właściwości sądów krajowych.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009.


title: Sprawa T-118/15: Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2015 r. – Słowenia/Komisja

text:
               4.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/41

         Skarga wniesiona w dniu 6 marca 2015 r. – Słowenia/Komisja
   (Sprawa T-118/15)
   (2015/C 146/55)
   Język postępowania: słoweński

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Słowenii (przedstawiciel: L. Bembič, državni pravobranilec)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej 2014/950/UE Komisji z dnia 19 grudnia 2014 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (notyfikowana jako dokument nr C(2014) 10135) (Dz.U. L 369 z 24.12.2014, s. 71) w części odnoszącej się do Republiki Słowenii, czyli w zakresie w jakim dotyczy korekty finansowej wynoszącej 8 7 00  815,25 EUR dokonanej z powodu niezgodności w roku finansowym 2009 w odniesieniu do środka Cukier – fundusz restrukturyzacyjny,

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Tytułem ewentualnym na wypadek gdyby Sąd nie uwzględnił powyższego żądania Republiki Słowenii, państwo to wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wykonawczej 2014/950/UE Komisji z dnia 19 grudnia 2014 r. wyłączającej z finansowania Unii Europejskiej niektóre wydatki poniesione przez państwa członkowskie z tytułu Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR), Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) oraz Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (notyfikowana jako dokument nr C(2014) 10135) (Dz.U. L 369 z 24.12.2014, s. 71) w części odnoszącej się do Republiki Słowenii, czyli w zakresie w jakim dotyczy korekty finansowej wynoszącej 8 7 00  815,25 EUR dokonanej z powodu niezgodności w roku finansowym 2009 w odniesieniu do środka Cukier – fundusz restrukturyzacyjny, w wysokości przewyższającej kwotę 4 3 50  407,62 EUR,

               —

               obciążenie każdej ze stron jej własnymi kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy: błędne stosowanie TFUE lub przepisu dotyczącego jego stosowania, oczywisty błąd w ocenie, brak uzasadnienia decyzji i naruszenie zasady kontradyktoryjności.
               W tym względzie skarżąca podnosi, iż Komisja błędnie stwierdziła, że silosy stanowią nieodłączną część urządzeń produkcyjnych a skarżąca powinna z tego względu zdemontować je na podstawie planu kompleksowej restrukturyzacji.

               2.

               Zarzut drugi: naruszenie zasady legalności i lojalnej współpracy oraz naruszenie zasady ochrony zaufania do przepisów (uzasadnionych oczekiwań) oraz zasady patere legem quam ipse fecisti.
               W tym względzie skarżąca twierdzi, że do zaskarżonej korekty finansowej i do sporu dotyczącego zaskarżonej decyzji nie doszłoby: gdyby Komisja przed dniem 8 sierpnia 2008 r. (dzień, w którym skarżąca zatwierdziła zmianę planu restrukturyzacji w odniesieniu do utrzymania silosów) udzieliła odpowiedzi na pisemne pytanie samej skarżącej dotyczące utrzymania określonych konstrukcji, gdyby rzeczona instytucja zmieniła i uzupełniła rozporządzenie (WE) nr 968/2006 (1), gdyby po otrzymaniu zawiadomienia o zmianie planu restrukturyzacji poinformowała skarżącą o rzekomych niezgodnościach dotyczących utrzymania silosów lub gdyby poinformowała na piśmie wszystkie państwa członkowskie o sposobie, w jaki należy interpretować niejasne przepisy omawianego uregulowania.

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 968/2006 z dnia 27 czerwca 2006 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 320/2006 ustanawiającego tymczasowy system restrukturyzacji przemysłu cukrowniczego we Wspólnocie (Dz.U. L 176, s. 32).


title: Sprawa C-165/07: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landret (Dania) w dniu 27 marca 2007 r. — Skatteministeriet przeciwko Ecco Sko A/S

text:
               9.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vestre Landret (Dania) w dniu 27 marca 2007 r. — Skatteministeriet przeciwko Ecco Sko A/S
   (Sprawa C-165/07)
   (2007/C 129/12)
   Język postępowania: duński
   Sąd krajowy
   Vestre Landsret
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Skatteministeriet

      Strona pozwana: Ecco Sko A/S
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy interpretacji załącznika I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej (1), zmienionego rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2388/2000 z dnia 13 października 2000 r. (2), należy dokonywać w ten sposób, że obuwie, takie jak będące przedmiotem sprawy głównej, należy klasyfikować do pozycji CN 6403 jako obuwie ze skóry wyprawionej czy też do pozycji CN 6404 jako obuwie z cholewkami z materiałów włókienniczych?

               2)

               Czy dodatkowa uwaga 1 do działu 64 Nomenklatury Scalonej, zawarta w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 3800/92 z dnia 23 grudnia 1992 r. zmieniającym załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 (3), jest zgodna z uwagą 4(a) do działu 64 Nomenklatury Scalonej?

      (1)  Rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. 1987 L 256, str. 1).

      (2)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 2388/2000 z dnia 13 października 2000 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.U. 2000 L 264, str. 1).

      (3)  Dz.U. 1992 L 384, str. 8.


title: Sprawa F-132/14: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 6 października 2015 r. – CH/Parlament (Służba publiczna — Zatwierdzeni asystenci parlamentarni — Artykuł 266 TFUE — Działania zapewniające wykonanie wyroku Sądu stwierdzającego nieważność — Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zwolnienia z pracy — Stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej wniosek o udzielenie wsparcia przedstawiony na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego — Zakres obowiązku wspomagania w obliczu zaczątku dowodu na mobbing — Obowiązek prowadzenia dochodzenia administracyjnego przez OUZU — Możliwość wszczęcia krajowego postępowania sądowego przez urzędnika lub pracownika — Komitet doradczy ds. mobbingu i zapobiegania mu w miejscu pracy rozpatrujący skargi zatwierdzonych asystentów parlamentarnych wobec członków Parlamentu — Rola i uprawnienia — Szkoda i krzywda)

text:
               16.11.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 381/64

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 6 października 2015 r. – CH/Parlament
   (Sprawa F-132/14) (1)

   ((Służba publiczna - Zatwierdzeni asystenci parlamentarni - Artykuł 266 TFUE - Działania zapewniające wykonanie wyroku Sądu stwierdzającego nieważność - Stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie zwolnienia z pracy - Stwierdzenie nieważności decyzji oddalającej wniosek o udzielenie wsparcia przedstawiony na podstawie art. 24 regulaminu pracowniczego - Zakres obowiązku wspomagania w obliczu zaczątku dowodu na mobbing - Obowiązek prowadzenia dochodzenia administracyjnego przez OUZU - Możliwość wszczęcia krajowego postępowania sądowego przez urzędnika lub pracownika - Komitet doradczy ds. mobbingu i zapobiegania mu w miejscu pracy rozpatrujący skargi zatwierdzonych asystentów parlamentarnych wobec członków Parlamentu - Rola i uprawnienia - Szkoda i krzywda))
   (2015/C 381/90)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CH (przedstawiciele: adwokaci L. Levi, C. Bernard-Glanz i A. Tymen)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: E. Taneva i M. Dean, pelnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie przez skarżącą stwierdzenia nieważności odmownych decyzji Parlamentu Europejskiego wydanych w celu wykonania wyroku Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 12 grudnia 2013 r. w sprawie F-129/12 CH/Parlament, w sprawie wszczęcia dochodzenia administracyjnego dotyczącego skargi na mobbing skarżącej, wypłacenia skarżącej dodatkowej kwoty rekompensaty finansowej i przyznania jej wszystkich przysługujących jej świadczeń i dodatków związanych z istnieniem jej umowy akredytowanej asystentki parlamentarnej, której rozwiązanie zostało uznane za nieważne przez Sąd w ww. wyroku, oraz żądanie odszkodowania i zadośćuczynienia za wyrządzone jej szkodę i krzywdę.

      Sentencja wyroku

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 2 kwietnia 2014 r., utrzymanej w mocy decyzją z dnia 4 sierpnia 2014 r. oddalającą zażalenie, ponieważ Parlament Europejski odmówił, z naruszeniem art. 266 TFUE, wypłacenia CH dodatkowej kwoty 5  686 EUR w wykonaniu wyroku z dnia 12 grudnia 2013 r. CH/Parlament (F-129/12, EU:F:2013:203).

               2)

               Stwierdza się nieważność decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 3 marca 2014 r., utrzymanej w mocy decyzją z dnia 4 sierpnia 2014 r. oddalającą zażalenie, ponieważ w wyniku stwierdzenia nieważności mocą wyroku z dnia 12 grudnia 2013 r. CH/Parlament (F-129/12, EU:F:2013:203) odmownej decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 15 marca 2012 r. w sprawie wniosku CH o udzielenie wsparcia z dnia 22 grudnia 2011 r., Parlament Europejski nie zdecydował o wszczęciu dochodzenia administracyjnego w odniesieniu do podnoszonego mobbingu a tym samym naruszył art. 266 TFUE.

               3)

               W pozostałym zakresie żądania stwierdzenia nieważności zostają oddalone.

               4)

               Parlament Europejski wypłaci CH kwotę 5  686 EUR, powiększoną począwszy od dnia 1 lipca 2014 r., daty zakończenia zatrudnienia CH, o odsetki w wysokości ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych transakcji refinansowych, powiększonej o dwa punkty procentowe.

               5)

               Parlament Europejski wypłaci CH kwotę 25  000 EUR celem naprawienia doznanej krzywdy, powiększoną począwszy od dnia 4 sierpnia 2014 r. o odsetki w wysokości ustalonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych transakcji refinansowych, powiększonej o dwa punkty procentowe.

               6)

               W pozostałym zakresie żądania odszkodowania zostają oddalone.

               7)

               Parlament Europejski pokrywa własne koszty postępowania i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez CH.

      (1)  Dz.U. C 34 z 2.2.2015, s. 52.


title: Sprawa T-363/07: Skarga wniesiona w dniu 14 września 2007 r. — Hamdi przeciwko Radzie

text:
               10.11.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/66

         Skarga wniesiona w dniu 14 września 2007 r. — Hamdi przeciwko Radzie
   (Sprawa T-363/07)
   (2007/C 269/120)
   Język postępowania: niderlandzki
   Strony

      Strona skarżąca: Ahmed Hamdi (Amsterdam, Niderlandy) (przedstawiciel: J. Pauw, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej
   Żądania strony skarżącej

               —

               orzeczenie, że rozporządzenie (WE) nr 2580/2001 nie stosuje się lub stwierdzenie nieważności decyzji 2007/0445 w części, w jakiej dotyczą one skarżącego

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie skargi skarżący podnosi po pierwsze, że rozporządzenie Rady (WE) nr 2580/2001 w sprawie szczególnych środków restrykcyjnych skierowanych przeciwko niektórym osobom i podmiotom mających na celu zwalczanie terroryzmu (1) nie stosuje się do skarżącego, ponieważ między nim a wspólną polityką zagraniczną i bezpieczeństwa nie istnieje żaden związek.
   Po drugie skarżący twierdzi, że rozporządzenie nr 2580/2001 nie stosuje się do niego, ponieważ nie dokonuje on ani nie zamierza dokonać przestępstw o charakterze terrorystycznym, nie uczestniczy w nich ani ich nie ułatwia.
   Wreszcie skarżący twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza zasadę proporcjonalności, jest niewystarczająco uzasadniona oraz narusza prawa podstawowe, w szczególności prawo do spokojnego korzystania z mienia i prawo do poszanowania życia prywatnego.

      (1)  Dz.U. L 344 z 28.12.2001, s. 70.


title: Sprawa T-343/06: Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2006 r. — Shell Petroleum i in. przeciwko Komisji

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/16

         Skarga wniesiona w dniu 1 grudnia 2006 r. — Shell Petroleum i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-343/06)
   (2007/C 20/23)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Shell Petroleum NV (Haga, Niderlandy), The Shell Transport and Trading Company Ltd (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Shell Nederland Verkoopmaatschappij BV (Capelle aan den IJssel, Niderlandy) (Przedstawiciele: adwokaci O.W. Brouwer, W. Knibbeler i S. Verschuur)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej
   Shell Petroleum NV i The Shell Transport and Trading Company Ltd wnoszą do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności w całości decyzji Komisji z dnia 13 września 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE (w sprawie COMP/F/38.456 — Asfalt — Niderlandy, zwanej dalej „decyzją”) w zakresie, w jakim dotyczy ona Shell Petroleum NV i The Shell Transport and Trading Company Ltd lub

               —

               tytułem żądania ewentualnego, częściowe stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie, w jakim stwierdza się w niej, że Shell Petroleum NV i The Shell Transport and Trading Company Ltd naruszyły art. 81 WE w okresie między 1 kwietnia 1994 r. i 19 lutego 1996 r. oraz obniżenie nałożonej na nie grzywny oraz

               —

               w każdym razie, obniżenie grzywny nałożonej na Shell Petroleum NV i The Shell Transport and Trading Company Ltd na podstawie decyzji;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez Shell Petroleum NV i The Shell Transport and Trading Company Ltd w związku z zapłatą grzywny w całości lub w części albo też z ustanowieniem gwarancji bankowej;

               —

               podjęcie jakichkolwiek innych środków uznanych za właściwe przez Sąd.

         Shell Nederland Verkoopmaatschappij BV wnosi do Sądu o:

               —

               częściowe stwierdzenie nieważności decyzji w zakresie, w jakim stwierdza się w niej, że spółka Shell Nederland Verkoopmaatschappij BV naruszyła art. 81 WE w okresie między 1 kwietnia 1994 r. i 19 lutego 1996 r. oraz obniżenie nałożonej na nią grzywny oraz

               —

               w każdym razie, obniżenie grzywny nałożonej na Shell Nederland Verkoopmaatschappij BV na podstawie decyzji;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania, w tym kosztami poniesionymi przez Shell Verkoopmaatschappij BV w związku z zapłatą grzywny w całości lub w części albo też z ustanowieniem gwarancji bankowej;

               —

               podjęcie jakichkolwiek innych środków uznanych za właściwe przez Sąd.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące stwierdzają, że błędy co do prawa i błędy w ocenie leżą u podstaw następujących elementów decyzji:

               a)

               stwierdzenia, że Shell Verkoopmaatschappij BV był inicjatorem i liderem kartelu;

               b)

               przypisania The Shell Transport and Trading Company Ltd oraz Shell Petroleum NV odpowiedzialności za naruszenie;

               c)

               podwyższenia grzywny z powodu powtarzających się naruszeń;

               d)

               obliczenia kwoty wyjściowej grzywny dla Shell Nederland Verkoopmaatschappij BV;

               e)

               czasu trwania naruszenia.


title: Sprawa F-5/07: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 26 czerwca 2008 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu (Służba publiczna — Urzędnicy — Artykuł 44 ust. 1 lit. c) regulaminu Sądu Pierwszej Instancji — Zwięzłe przedstawienie zarzutów w skardze — Termin na wniesienie zażalenia — Nowy fakt — Oczywista niedopuszczalność)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/72

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 26 czerwca 2008 r. — Nijs przeciwko Trybunałowi Obrachunkowemu
   (Sprawa F-5/07) (1)

   (Służba publiczna - Urzędnicy - Artykuł 44 ust. 1 lit. c) regulaminu Sądu Pierwszej Instancji - Zwięzłe przedstawienie zarzutów w skardze - Termin na wniesienie zażalenia - Nowy fakt - Oczywista niedopuszczalność)
   (2008/C 209/131)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Bart Nijs (Bereldange, Luksemburg) (przedstawiciel: F. Rollinger, avocat)

      Strona pozwana: Trybunał Obrachunkowy Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. Kennedy, J.-M. Stenier, G. Corstens i J. Vermer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego (AIPN), który nie awansował skarżącego do stopnia A*11 w ramach awansów w roku 2006 — Stwierdzenie nieważności kilku decyzji dotyczących przebiegu kariery skarżącego i innych urzędników Trybunału Obrachunkowego — Stwierdzenie nieważności wyników wyborów do komitetu pracowniczego z 2006 r. w Trybunale Obrachunkowym — Żądanie odszkodowania.
   Sentencja postanowienia

               1)

               Skarga zostaje oddalona częściowo jako oczywiście niedopuszczalna i częściowo jako bezzasadna.

               2)

               B. Nijs zostaje obciążony całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 56 z 10.3.2007, s. 44.