title: Sprawa C-334/05 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (trzecia izba) z dnia  15 czerwca 2005 r.  w sprawie T-7/04 Shaker di L. Laudato & C. sas przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego, w której stroną postępowania była także Limiñana y Botella, SL., wniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego w dniu  15 września 2005 r.  (faks z dnia  9 września 2005 r. )

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/13

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (trzecia izba) z dnia 15 czerwca 2005 r. w sprawie T-7/04 Shaker di L. Laudato & C. sas przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego, w której stroną postępowania była także Limiñana y Botella, SL., wniesione przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego w dniu 15 września 2005 r. (faks z dnia 9 września 2005 r.)
   (Sprawa C-334/05 P)
   (2005/C 296/25)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 15 września 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęło odwołanie Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego, reprezentowanego przez O. Montalta i M. Capostagna, od wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich (trzecia izba) z dnia 15 czerwca 2005 r. w sprawie T-7/04 Shaker di L. Laudato & C. Sas przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego, w której stroną postępowania była także Limiñana y Botella, SL.
   Wnoszący odwołanie zwraca się do Trybunału o:

               1.

               uchylenie zaskarżonego wyroku,

               2.

               obciążenie spółki Shaker kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Wnoszący odwołanie jest zdania, że w zaskarżonym wyroku Sąd Pierwszej Instancji niewłaściwie zinterpretował i zastosował art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.
   Utrwaloną zasadą jest, że ocena prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd w odniesieniu do znaków towarowych zgodnie z art. 8 ust. 1 b) rozporządzenia nr 40/94 dokonywana jest na dwóch odrębnych etapach: najpierw dokonywana jest pierwsza analiza porównawcza zarówno oznaczeń, jak i towarów, a następnie dokonywana jest całościowa ocena uzyskanych wyników, mająca na celu stwierdzenie, czy przeciętny konsument danych towarów mógłby uznać, że pochodzą one od tego samego przedsiębiorstwa lub od przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo. Jeśli chodzi zwłaszcza o porównanie oznaczeń badanie zmierzające do określenia stopnia podobieństwa powinno uwzględniać zarówno ich wygląd zewnętrzny, jak i aspekt fonetyczny oraz koncepcyjny, by można było sformułować całościową ocenę opartą na ogólnym wrażeniu wywieranym przez te znaki towarowe, ze szczególnym uwzględnieniem ich elementów odróżniających i dominujących.
   Wnoszący odwołanie twierdzi, że Sąd dopuścił się naruszenia ww. zasady, oraz że wykluczył istnienie wszelkiego prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, opierając się wyłącznie na wyglądzie zewnętrznym spornego znaku towarowego z pominięciem pozostałych czynników, których nie wolno zignorować i które wpływają na całościową ocenę prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.
   Wnoszący odwołanie twierdzi również, że zaskarżony wyrok jest oczywiście wewnętrznie sprzeczny i nielogiczny.


title: Sprawa T-393/10: Skarga wniesiona w dniu 14 września 2010 r. — Westfälische Drahtindustrie i in. przeciwko Komisji

text:
               6.11.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 301/49

         Skarga wniesiona w dniu 14 września 2010 r. — Westfälische Drahtindustrie i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-393/10)
   ()
   2010/C 301/78
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Westfälische Drahtindustrie GmbH (Hamm, Niemcy), Westfälische Drahtindustrie Verwaltungsgesellschaft mbH & Co. KG (Hamm), Pampus Industriebeteiligungen GmbH & Co. KG (Iserlohn, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat C. Stadler)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności art. 1 pkt 8 lit. a) i b) w zakresie, w jakim obciąża ona odpowiedzialnością za naruszenie art. 101 TFUE bądź art. 53 porozumienia EOG przed dniem 12 maja 1997 r. skarżące nr 1) i 2);

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 decyzji w zakresie, w jakim na skarżące nr od 1) do 3) nałożono w niej solidarnie grzywnę w wysokości 15 485 000 EUR, na skarżące nr 1) i 2) nałożono w niej solidarnie grzywnę w wysokości 30 115 000 EUR, a na skarżącą nr 1) — grzywnę w wysokości 10 450 000 EUR.

               —

               posiłkowo, odpowiednie obniżenie wysokości grzywien nałożonych na skarżące w art. 2 decyzji;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżące wnoszą skargę na decyzję Komisji C(2010) 4387 wersja ostateczna z dnia 30 czerwca 2010 r. w sprawie COMP/38.344 — Stal sprężająca) W zaskarżonej decyzji na skarżące i inne przedsiębiorstwa nałożono grzywny za naruszenie art. 101 TFUE, a także art. 53 porozumienia EOG. W ocenie Komisji skarżące uczestniczyły w ciągłym porozumieniu lub uzgodnionych praktykach w sektorze stali sprężającej na rynku wewnętrznym oraz na terenie EOG.
   W uzasadnieniu skargi skarżące podnoszą osiem zarzutów.
   W zarzucie pierwszym skarżące twierdzą, że naruszony został art. 25 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 1/2003 (1), gdyż błędnie przyjęto, że skarżące uczestniczyły w jednolitym i ciągłym naruszeniu.
   W ramach zarzutu drugiego skarżące podnoszą posiłkowo, że naruszony został art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003. Pozwana nie poszanowała bowiem podstawowych zasad obliczania grzywien, gdyż do czasu trwania naruszenia zaliczyła okres, w którym kartel przeżywał kryzys.
   W zarzucie trzecim skarżące podnoszą, że pozwana naruszyła art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003, gdyż wykorzystując przeciwko skarżącym dane zawarte we wniosku o obniżenie wysokości grzywny naruszyła zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań oraz zasadę, w świetle której organy administracji są związane własnymi decyzjami.
   W ramach zarzutu czwartego skarżące utrzymują, że pozwana popełniła naruszenie art. 23 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003, jako że dopuściła się licznych błędów w ocenie wagi naruszenia zarzucanego skarżącym.
   W zarzucie piątym skarżące podnoszą, że naruszony został art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 oraz obowiązek uzasadnienia przewidziany wart. 296 ust. 2 TFUE, a także w art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej. Twierdzą one w tym względzie, że przy ustalaniu wysokości grzywien pozwana w sposób arbitralny odstąpiła od przedstawionej w zaskarżonej decyzji metody obliczania.
   W zarzucie szóstym skarżące twierdzą, że wobec przekroczenia zakresu uznania i naruszenia zasady proporcjonalności przy ustalaniu wysokości grzywny, pozwana naruszyła art. 23 rozporządzenia nr 1/2003.
   W ramach zarzutu siódmego skarżące podnoszą, że naruszony został art. 296 ust. 2 TFUE oraz art. 41 ust. 2 lit. c) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, ponieważ pozwana nie uzasadniła zaskarżonej decyzji w odniesieniu do kwestii o zasadniczym znaczeniu.
   W zarzucie ósmym skarżące podnoszą wreszcie, że pozwana naruszyła wynikające z art. 27 rozporządzenia nr 1/2003 oraz art. 41 ust. 2 lit. a) Karty praw podstawowych Unii Europejskiej prawo skarżących do bycia wysłuchanymi, gdyż nie zostały one wysłuchane co do kwestii o zasadniczym znaczeniu.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz.U. L 1, s. 1).


title: Sprawa T-430/04: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lutego 2008 r. — Nomura Principal Investment et Nomura przeciwko Komisji

text:
               12.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 92/45

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 1 lutego 2008 r. — Nomura Principal Investment et Nomura przeciwko Komisji
   (Sprawa T-430/04) (1)

   (2008/C 92/89)

      Język postępowania: angielski

   Prezes piątej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 31 z 5.2.2005.


title: Sprawa C-23/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 17 stycznia 2011 r. — Fleischkontor Moksel GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas

text:
               9.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg (Niemcy) w dniu 17 stycznia 2011 r. — Fleischkontor Moksel GmbH przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-23/11)
   2011/C 113/06
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Finanzgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Fleischkontor Moksel GmbH

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy posiadacz pozwolenia na wywóz jest uprawniony do refundacji wywozowych tylko wtedy, gdy w zgłoszeniu wywozowym złożonym we właściwym urzędzie celnym (art. 5 ust. 7 rozporządzenia nr 800/1999) (1) jest wpisany w polu 2 jako eksporter?

               2)

               W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy właściwy do zapłaty refundacji urząd celny jest związany następczym sprostowaniem wpisu w polu 2 zgłoszenia wywozowego dokonanym przez urząd celny wyjścia?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi przeczącej na pytanie drugie: czy w przypadku takim jak rozpatrywany przez sąd krajowy urząd właściwy do dokonania refundacji może dosłownie zinterpretować wpis w polu 2 zgłoszenia wywozowego i odrzucić wniosek o dokonanie refundacji wywozowych w oparciu o okoliczność, że podmiot, który złożył wniosek o przyznanie mu refundacji nie jest eksporterem towaru objętego tym wnioskiem czy też urząd właściwy do dokonania refundacji ma w sytuacji gdy między oznaczeniem eksportera w polu 2 zgłoszenia wywozowego a poprzednim dokumentem, którym posłużono się w ramach wpisu w polu 40 i oznaczeniem posiadacza pozwolenia na wywóz podanego w polu 44 istnieją rozbieżności obowiązek zasięgnięcia informacji u podmiotu, który złożył wniosek o przyznanie refundacji i w razie potrzeby sprostowania z urzędu wpisu zawartego w polu 2 zgłoszenia wywozowego?

      (1)  Rozporządzenie Komisji (WE) nr 800/1999 z dnia 15 kwietnia 1999 r. ustanawiające wspólne szczegółowe zasady stosowania systemu refundacji wywozowych do produktów rolnych (Dz. U. L 102, s. 11).


title: Sprawa C-280/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 11 marca 2016 r. w sprawie T-439/15, Amrita i in./Komisja., wniesione w dniu 17 maja 2016 r. przez Società cooperativa Amrita arl i in.

text:
               18.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 260/33

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 11 marca 2016 r. w sprawie T-439/15, Amrita i in./Komisja., wniesione w dniu 17 maja 2016 r. przez Società cooperativa Amrita arl i in.
   (Sprawa C-280/16 P)
   (2016/C 260/41)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Soc. coop. Amrita arl; Cesi Marta; Comune Agricola Lunella - Soc. mutua coop. arl; Rollo Olga; Borrello Claudia; Società agricola Merico Maria Rosa di Consiglia, Marta e Vito Lisi; Marzo Luigi; Stasi Anna Maria; Azienda Agricola Crie di Miggiano Gianluigi; Castriota Maria Grazia; Azienda Agricola di Cagnoni Fiorella; Azienda Agricola Spirdo ss agr.; Impresa Agricola Stefania Stamerra; Azienda Agricola Clemente Pezzuto di Pezzuto Francesco; Simone Cosimo Antonio; Masseria Alti Pareti Soc. agr. arl (przedstawiciele: adwokaci L. Paccione, V. Stamerra)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Trbunałowi w celu orzeczenia w razie konieczności o legitymacji procesowej strony wnoszącej odwołanie;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu wnoszący odowołanie podnoszą następujące zarzuty:

               1.

                  Zarzut pierwszy: Naruszenie prawa. Błędna ocena okoliczności mających znaczenie dla rozstrzyganięcia sprawy. Niewystarczające i błędne uzasadnienie punktów 12–22 zaskarżonego postanowienia.

               Zaskarżone postanowienie zostało oparte na błędnym założeniu, że wnoszący odwołanie żądali stwierdzenia nieważności decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2015/789 z dnia 18 maja 2015 r. w sprawie środków zapobiegających wprowadzaniu do Unii i rozprzestrzenianiu się w niej organizmu Xylella fastidiosa (Wells et al.) (Dz.U. 2015 r., L 125, s. 36) w całości, a nie jej części precyzyjnie wskazanych w skardze inicjującej postępowanie w pierwszej instancji oraz w odpowiedzi na podniesiony przez Komisję zarzut niedopuszczalności.

               2.

                  Zarzut drugi: Naruszenie prawa. Błędna ocena okoliczności mających znaczenie dla rozstrzyganięcia sprawy. Uzasadnienie niewystarczające, błędne i wewnętrznie sprzeczne.

               Zgodnie z zaskarżonym postanowieniem decyzja Komisji wprowadza środki wykonawcze przyjęte przez państwo włoskie w celu wyznaczenia strefy zakażonej Xylella fastidiosa. Tezie tej przeczy bezsporny fakt, że decyzja ta w sposób bezwzględnie wiążący klasyfikuje jako strefę zakażoną całą prowincję admnistracyjną Lecce, której granice terytorialne są wyznaczone na mapie.

               3.

                  Zarzut trzeci: Niezgodność z prawem pkt 25 w związku z pkt 21 zaskarżonego postanowienia: uzasadnienie wewnętrznie sprzeczne, błędne i oczywiście bezpodstawne.

               Zgodnie z rozumowaniem Sądu z pkt 21 zaskarżonego postanowienia w celu dokonania oceny czy akt prawny zawiera środki wykonawcze, należy odnieść się do stanowiska osoby powołującej się na prawo do wniesienia środka odwoławczego. W pkt 25 zaskarżonego postanowienia Sąd odchodzi od takiego kryterium interpretacyjnego, ustosunkowując się negatywnie do kwestii legitymacji procesowej strony wnoszącej odwołanie.

               4.

                  Zarzut czwarty: Naruszenie prawa. Błędna ocena okoliczności mających znaczenie dla rozstrzyganięcia sprawy. Uzasadnienie niewystarczające, błędne i wewnętrznie sprzeczne

               Sąd stwierdził z jednej strony, że włoski Ministero delle Politiche Agricole przyjął w drodze rozporządzenia środki wykonawcze do art. 4, 6 i 7 decyzji Komisji, a z drugiej strony, zaprzecza sobie zauważając, że niektóre środki przewidziane w decyzji Komisji nie zostały ujęte w tym rozporządzeniu.

               5.

                  Zarzut piąty Naruszenie prawa. Błędna ocena okoliczności mających znaczenie dla rozstrzyganięcia sprawy. Uzasadnienie niewystarczające, błędne i wewnętrznie sprzeczne

               Punkt 24 zaskarżonego postanowienia nie uwzględnia rzeczywistej treści skargi inicjującej postepowanie w pierwszej instancji, w której wnoszący odwołanie zaskarżali art. 6 ust. 4 i art. 7 ust. 4 decyzji formułujący obowiązek korzystania z zabiegów fitosanitarnych zakazanych w rolnictwie ekologicznym. Obowiązek, który jest częścią środka niewymagającego wydania przepisów wykonawczych, powoduje bezpośrednio powstanie szkody po stronie wnoszących odwołanie, którzy z tego powodu ryzykują utratę certyfikacji ekologicznej.

               6.

                  Zarzut szósty: Naruszenie prawa. Błędna ocena okoliczności mających znaczenie dla rozstrzyganięcia sprawy. Uzasadnienie niewystarczające, błędne i wewnętrznie sprzeczne

               W punktach 33 i 34 zaskarżonego postanowienia Sąd nie uwzględnił dowodów z dokumentów przedstawionych w trakcie postępowania, powołanych na okoliczność indywidualnych szkód poniesionych przez wnoszących odwołanie wskutek zaskarżonych środków.

               7.

                  Zarzut siódmy: Naruszenie prawa. Brak orzeczenia w przedmiocie szkody powstałej bezpośrednio wskutek zaskarżononych środków.

               Sąd nie orzekł w przedmiocie obiektywnego zaistnienia szkody poniesionej przez skarżące przedsiębiorstwa bezpośrednio wskutek zastosowania przyjętych przez Komisję środków niewymagających wydania przepisów wykonawczych, które były przedmiotem skargi.


title: Sprawa F-45/06 REV: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 20 września 2011 r. — De Buggenoms i in. przeciwko Komisji (Służba publiczna — Postępowanie — Skarga o wznowienie postępowania — Artykuł 119 regulaminu postępowania przed Sądem — Orzeczenie Sądu — Skarga o wznowienie postępowania w sprawie postanowienia o wykreśleniu sprawy w następstwie cofnięcia skargi — Powaga rzeczy osądzonej — Brak — Niedopuszczalność badana z urzędu)

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/34

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 20 września 2011 r. — De Buggenoms i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa F-45/06 REV)
   (Służba publiczna - Postępowanie - Skarga o wznowienie postępowania - Artykuł 119 regulaminu postępowania przed Sądem - Orzeczenie Sądu - Skarga o wznowienie postępowania w sprawie postanowienia o wykreśleniu sprawy w następstwie cofnięcia skargi - Powaga rzeczy osądzonej - Brak - Niedopuszczalność badana z urzędu)
   2011/C 340/68
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Sandrine De Buggenoms i in. (Hoeilaart, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues, C. Bernard-Glanz i A. Blot)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Berscheid, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i J. Herrmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Skarga o wznowienie postępowania, wniesiona przez stronę skarżącą od postanowienia pierwszej izby Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 16 września 2010 r. w sprawie F-45/06

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga o wznowienie postępowania zostaje odrzucona jako niedopuszczalna.

               2)

               Strona skarżąca w postępowaniu o wznowienie postępowania pokrywa koszty Komisji Europejskiej.

               3)

               Rada Unii Europejskiej, interwenient w postępowaniu o wznowienie postępowania, pokrywa własne koszty.


title: Sprawy połączone F-20/08, F-34/08 i F-75/08: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 29 września 2009 r. — Aparicio, Simon i in. przeciwko Komisji (Służba publiczna — Pracownicy kontraktowi — Zatrudnienie — Postępowanie w sprawie naboru CAST 27/Relex — Brak wpisu do bazy danych — Unieważnienie pytań — Test rozumienia tekstu pisanego i operowania danymi liczbowymi — Równe traktowanie)

text:
               30.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 24/73

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 29 września 2009 r. — Aparicio, Simon i in. przeciwko Komisji
   (Sprawy połączone F-20/08, F-34/08 i F-75/08) (1)

   (Służba publiczna - Pracownicy kontraktowi - Zatrudnienie - Postępowanie w sprawie naboru CAST 27/Relex - Brak wpisu do bazy danych - Unieważnienie pytań - Test rozumienia tekstu pisanego i operowania danymi liczbowymi - Równe traktowanie)
   2010/C 24/135
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strony skarżące: Jorge Aparicio (Antiguo Cuscatlan, Salwador) i inni (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis i E. Marchal) (sprawa F-20/08)
   oraz
   Anne Simon (Nouackhott, Mauretania) (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis, E. Marchal) (sprawa F-34/08)
   oraz
   Jorge Aparicio (Antiguo Cuscatlan, Salwador) i inni (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, A. Coolen, J.N. Louis, E. Marchal) (sprawa F-75/08)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: J. Currall i B. Eggers, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Stwierdzenie nieważności decyzji EPSO o niewpisaniu nazwisk skarżących na listy laureatów w bazie danych postępowania w sprawie naboru CAST 27/Relex.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skargi w sprawach F-20/08, F-34/08 i F-75/08 zostają oddalone.

               2)

               J. Aparicio i inni skarżący, których nazwiska zostały wymienione w załączniku pod nr 1–18 zostają obciążeni kosztami postępowania w sprawie F-20/08 i dziewiętnastoma czterdziestymi szóstymi kosztów w sprawie F-75/08. A. Simon zostaje obciążona kosztami postępowania w sprawie F-34/08 i jedną czterdziestą szóstą kosztów w sprawie F-75/08. Skarżący, których nazwiska zostały wymienione w załączniku pod nr 19–40 i 42–46 zostają obciążeni dwudziestoma szóstymi czterdziestych szóstych kosztów w sprawie F-75/08.

      (1)  F-20/08: Dz. U. C 92 z 12.4.2008, s. 52.
   F-34/08: Dz. U. C 116 z 9.5.2008, s. 36.
   F-75/08: Dz. U. C 285 z 8.11.2008, s. 56.


title: Sprawa C-128/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 marca 2011 r. — UsedSoft GmbH przeciwko Oracle International Corp.

text:
               2.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 194/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesgerichtshof (Niemcy) w dniu 14 marca 2011 r. — UsedSoft GmbH przeciwko Oracle International Corp.
   (Sprawa C-128/11)
   2011/C 194/11
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundesgerichtshof

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: UsedSoft GmbH

      Strona pozwana: Oracle International Corp.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy ten, kto może powołać się na wyczerpanie prawa do dystrybucji kopii programu komputerowego, jest „uprawnionym nabywcą” w rozumieniu dyrektywy 2009/24/WE (1)?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy prawo do dystrybucji kopii programu komputerowego wyczerpuje zgodnie z art. 4 ust. 2 in initio dyrektywy 2009/24/WE sporządzenie przez nabywcę kopii poprzez ściągnięcie programu z Internetu na nośnik danych za zgodą uprawnionego?

               3)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej również na pytanie drugie: czy również ten, kto nabył „używaną” licencję na oprogramowanie, może w odniesieniu do sporządzenia kopii programu powołać się „jako uprawniony nabywca” na wyczerpanie prawa do dystrybucji kopii programu komputerowego sporządzonej przez pierwszego nabywcę poprzez ściągnięcie programu z Internetu na nośnik danych za zgodą uprawnionego, jeżeli pierwszy nabywca usunął swoją kopię programu lub jej nie używa?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/24/WE z dnia 23 kwietnia 2009 r. w sprawie ochrony prawnej programów komputerowych (wersja skodyfikowana); Dz.U. L 111, s. 16.


title: Sprawa C-164/14 P: Postanowienie Trybunału z dnia 24 lutego 2015 r. – Pesquerias Riveirenses, SL i in./Rada Unii Europejskiej (Odwołanie — Polityka rybołówstwa — Ochrona zasobów rybołówstwa — Zasoby rybołówstwa będące przedmiotem negocjacji lub umów międzynarodowych — Łączne uwzględnienie północnego i południowego składnika zasobu błękitka w Atlantyku północno-wschodnim do celów ustalenia TAC — Dopuszczalność odwołania — Akt, który nie dotyczy jednostek bezpośrednio — Odwołanie oczywiście bezzasadne)

text:
               15.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 198/15

         Postanowienie Trybunału z dnia 24 lutego 2015 r. – Pesquerias Riveirenses, SL i in./Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-164/14 P) (1)

   ((Odwołanie - Polityka rybołówstwa - Ochrona zasobów rybołówstwa - Zasoby rybołówstwa będące przedmiotem negocjacji lub umów międzynarodowych - Łączne uwzględnienie północnego i południowego składnika zasobu błękitka w Atlantyku północno-wschodnim do celów ustalenia TAC - Dopuszczalność odwołania - Akt, który nie dotyczy jednostek bezpośrednio - Odwołanie oczywiście bezzasadne))
   (2015/C 198/20)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Pesquerias Riveirenses, SL, Pesquerias Campo de Marte, SL, Pesquera Anpajo, SL, Arrastreros del Barbanza, SA, Martinez Pardavila e Hijos, SL, Lijo Pesca, SL, Frigorificos Hermanos Vidal, SA, Pesquera Boteira, SL, Francisco Mariño Mos y Otros, CB, Perez Vidal Juan Antonio y Hno, CB, Marina Nalda, SL, Portillo y Otros, SL, Vidiña Pesca, SL, Pesca Hermo, SL, Pescados Oubiña Perez, SL, Manuel Pena Graña, Campo Eder, SL, Pesquera Laga, SL, Pesquera Jalisco, SL, Pesquera Jopitos, SL, Pesca-Julimar, SL (przedstawiciel: J. Tojeiro Sierto, abogado)

      Druga strona postępowania: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: A. Westerhof Löfflerová i A. de Gregorio Merino, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Szmytkowska i I. Galindo Martín, pełnomocnicy)

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone jako oczywiście bezzasadne.

               2)

               Pesquerias Riveirenses, SL i in. pokrywają własne koszty oraz koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 159 z 26.5.2014.


title: Sprawa T-526/14: Wyrok Sądu z dnia 19 listopada 2015 r. – Matratzen Concord/OHIM – Barranco Rodriguez i Barranco Schnitzler (Matratzen Concord) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Matratzen Concord — Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe MATRATZEN — Względna podstawa odmowy rejestracji — Dowód używania — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               18.1.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 16/34

         Wyrok Sądu z dnia 19 listopada 2015 r. – Matratzen Concord/OHIM – Barranco Rodriguez i Barranco Schnitzler (Matratzen Concord)
   (Sprawa T-526/14) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Matratzen Concord - Wcześniejsze słowne krajowe znaki towarowe MATRATZEN - Względna podstawa odmowy rejestracji - Dowód używania - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 42 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2016/C 016/42)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Matratzen Concord GmbH (Kolonia, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat I. Selting)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: G. Schneider i D. Botis, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM byli również, interwenienci przed Sądem: Mariano Barranco Rodriguez (Sant Just Desvern, Hiszpania) i Pablo Barranco Schnitzler (Sant Just Desvern) (przedstawiciel: adwokat J. Iglesias Monravá)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 9 kwietnia 2014 r. (sprawa R 1523/2013-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między z jednej strony Mariano Barranco Rodriguez i Pablo Barranco Schnitzler a z drugiej strony Matratzen Concord GmbH

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Matratzen Concord GmbH zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 303 z 8.9.2014.


title: Sprawa T-507/04: Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2004 r. przez Arturo Ruiz Bravo-Villasante przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               14.5.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 115/22

         Skarga wniesiona w dniu 30 grudnia 2004 r. przez Arturo Ruiz Bravo-Villasante przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-507/04)
   (2005/C 115/42)
   Język postępowania: hiszpański
   W dniu 30 grudnia 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Arturo Ruiza Bravo-Villasantego zamieszkałego w Madrycie (Hiszpania), reprezentowanego przez adwokata José Luisa Fuertesa Suáreza, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu uprawnionego do rozpatrywania odwołań w sprawie mianowań: dyrektora Europejskiego Biura Doboru Kadr, z dnia 23 sierpnia 2004 r., rozstrzygającej odwołanie od decyzji komisji konkursowej w konkursie COM/B/2/02 dotyczącej wyników egzaminu ustnego i wykluczającej go z listy laureatów konkursu z dnia 22 kwietnia 2004 r.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszym postępowaniu skarżący odwołuje się od decyzji komisji konkursowej w konkursie COM/B/2/02 wykluczającej go na podstawie wyników egzaminu ustnego z końcowej listy laureatów.
   Skarżący twierdzi w tym względzie, że po tym jak zwrócił się do przewodniczącego komisji o ponowne sprawdzenie wyników egzaminu ustnego, otrzymał odpowiedź, iż komisja ograniczyła się w jego przypadku do zastosowania kryteriów oceny („grille d'évaluation”), które były stosowane do wszystkich kandydatów, oraz że sposób, w jaki komisja zastosowała procedurę w sprawie oceny, jest objęty tajemnicą obrad.
   Na poparcie swojego żądania skarżący powołuje się na naruszenie zasady przejrzystości oraz nieznajomość wspólnotowego pojęcia „dokumentu”, ponieważ decyzja o wyłączeniu została oparta na istniejącym dokumencie (la grille d'évaluation), którego jednak treści nie wyjaśnia się, lecz utrzymuje się ją w tajemnicy.


title: Sprawa C-174/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag (Niderlandy) w dniu 17 kwietnia 2015 r. – Vereniging Openbare Bibliotheken/Stichting Leenrecht, interwenienci: Nederlands Uitgeversverbond i in.

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/17

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Den Haag (Niderlandy) w dniu 17 kwietnia 2015 r. – Vereniging Openbare Bibliotheken/Stichting Leenrecht, interwenienci: Nederlands Uitgeversverbond i in.
   (Sprawa C-174/15)
   (2015/C 213/27)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Den Haag

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Vereniging Openbare Bibliotheken

      Strona pozwana: Stichting Leenrecht

      Interwenienci: Nederlands Uitgeversverbond i in.

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 lit. b) i art. 6 ust. 1 dyrektywy 2006/115 (1) należy interpretować w ten sposób, że „użyczenie” w rozumieniu tych przepisów oznacza również przekazanie do korzystania z chronionych prawem autorskim powieści, zbiorów opowiadań, biografii, książek podróżniczych, książek dla dzieci i literatury młodzieżowej, które nie służy osiągnięciu bezpośredniej lub pośredniej korzyści gospodarczej lub handlowej i dokonywane jest przez instytucję dostępną publicznie w ten sposób, że

                           —

                           kopia w postaci cyfrowej (reprodukcja A) zostaje umieszczona na serwerze instytucji z możliwością zwielokrotnienia tej kopii przez użytkownika poprzez pobranie na swój własny komputer (reprodukcja B),

                           —

                           przy czym z kopii sporządzonej przez użytkownika w wyniku pobrania (reprodukcji B) nie da się korzystać po upływie pewnego okresu oraz

                           —

                           inni użytkownicy nie mogą w tym okresie pobrać kopii (reprodukcji A) na swój komputer?

               2)

               Jeżeli na pytanie pierwsze należy udzielić odpowiedzi twierdzącej: czy art. 6 dyrektywy 2006/115 lub inny przepis prawa Unii sprzeciwia się temu, by państwa członkowskie wiązały stosowanie ograniczenia prawa użyczenia, o którym mowa w art. 6 dyrektywy 2006/115, z warunkiem, by oddana przez instytucję do dyspozycji kopia utworu (reprodukcja A) została wprowadzona do obrotu w drodze pierwszej sprzedaży lub innego pierwszego przeniesienia własności tej kopii w Unii przez podmiot praw autorskich lub za jego zezwoleniem w rozumieniu art. 4 ust. 2 dyrektywy 2001/29 (2)?

               3)

               Jeżeli na pytanie drugie należy udzielić odpowiedzi przeczącej: czy art. 6 dyrektywy 2006/115 ustanawia inne wymagania co do pochodzenia kopii oddanej do dyspozycji przez instytucję (reprodukcja A), na przykład, by kopia ta pochodziła z legalnego źródła?

               4)

               Jeżeli na pytanie drugie należy udzielić odpowiedzi twierdzącej: czy art. 4 ust. 2 dyrektywy 2001/29 należy interpretować w ten sposób, że pierwsza sprzedaż przedmiotów lub inne pierwsze przeniesienie własności w rozumieniu tego przepisu oznacza również czasowo nieograniczone przekazanie do korzystania z cyfrowej kopii chronionych prawem autorskim powieści, zbiorów opowiadań, biografii, książek podróżniczych, książek dla dzieci i literatury młodzieżowej, którego dokonuje się poprzez pobranie przez Internet?

      (1)  Dyrektywa 2006/115/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 grudnia 2006 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (wersja ujednolicona) (Dz.U. L 376, s. 28).

      (2)  Dyrektywa 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym (Dz.U. L 167, s. 10).


title: Sprawa C-444/11 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2011 r. w sprawach połączonych T-204/08 i T-212/08, Team Relocations NV i in. przeciwko Komisji wniesione w dniu 30 sierpnia 2011 r. przez Team Relocations NV i in.

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/9

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2011 r. w sprawach połączonych T-204/08 i T-212/08, Team Relocations NV i in. przeciwko Komisji wniesione w dniu 30 sierpnia 2011 r. przez Team Relocations NV i in.
   (Sprawa C-444/11 P)
   2011/C 347/14
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Team Relocations NV, Amertranseuro International Holdings Ltd, Trans Euro Ltd, Team Relocations Ltd

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnoszą do Sądu o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 czerwca 2011 r. w sprawach połączonych T-204/08 i T-212/08,

               —

               w przypadku gdyby Trybunał postanowił zastosować art. 61 ust. 1 zdanie drugie statutu Trybunału,

                           —

                           stwierdzenie nieważności art. 1 decyzji Komisji z dnia 11 marca 2008 r. w sprawie COMP/38.543 — Usługi w zakresie przeprowadzek międzynarodowych w zakresie, w jakim stanowi on, że wnoszące odwołanie naruszyły art. 81 WE i art. 53 ust. 1 porozumienia EOG w okresie od stycznia 1997 r. do września 2003 r.;

                           —

                           stwierdzenie nieważności art. 2 wspomnianej decyzji, w zakresie w jakim nakłada on na wnoszące odwołanie grzywnę w wysokości 3,49 mln EUR;

                           —

                           tytułem żądania ewentualnego znaczne obniżenie grzywny nałożonej na wnoszące odwołanie we wspomnianej decyzji;

                           —

                           tytułem dalszego żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 wspomnianej decyzji, w zakresie w jakim uznaje on Amertranseuro International Holdings Ltd za odpowiedzialną solidarnie za zapłatę grzywny w wysokości 1 300 000 EUR;

                           —

                           tytułem dalszego żądania ewentualnego, nakazanie Komisji ujawnienie czynników, które wzięła pod uwagę w celu przyznania Interdean NV 70 % obniżenia grzywny, która została jej wymierzona a w konsekwencji umożliwienie Team Relocations pisemne wyjaśnienie, dlaczego powody te mają również zastosowanie do jej sytuacji,

               —

               w każdym razie obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu swego odwołania wnoszący odwołanie podnoszą dziewięć zarzutów.
   Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia art. 101 TFUE i orzecznictwa Trybunału dotyczącego tego postanowienia, przeinaczenia dowodów, naruszenia zasad dotyczących ciężaru dowodu i obowiązku uzasadnienia, w zakresie, w jakim zaskarżony wyrok uznaje Team Relocations za odpowiedzialną za „jednolite i ciągłe naruszenie” określone w art. 1 decyzji w okresie od stycznia 1997 r. do września 2003 r.
   Zarzut drugi dotyczący naruszenia ust. 13 wytycznych Komisji w sprawie grzywien z 2006 r., naruszenia zasad dotyczących ciężaru dowodu, zasad in dubio pro reo i nulla poena sine culpa, w zakresie, w jakim zaskarżony wyrok uznaje, iż podstawową kwotę grzywny nałożonej na wnoszących odwołanie można ustalić na podstawie obrotu, na który zarzucane Team Relocations naruszenie nie miało żadnego wpływu.
   Zarzut trzeci dotyczący naruszenia zasady równego traktowania i zasady indywidualizacji kary oraz naruszenia orzecznictwa Trybunału dotyczącego stosowania tych zasad, naruszenia obowiązku uzasadnienia i naruszenia zasad dotyczących ciężaru dowodu w zakresie, w jakim w zaskarżonym wyroku orzeczono, iż w decyzji można było zastosować 17 % stawkę wartości sprzedaży do Team Relocations w celu ustalenia podstawowej kwoty grzywny.
   Zarzut czwarty dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, zasady proporcjonalności i art. 7 oraz art. 23 rozporządzenia nr 1/2003 (1) w zakresie, w jakim w zaskarżonym wyroku orzeczono, iż w decyzji można było pomnożyć odsetek wartości sprzedaży Team Relocations przez liczbę lat, w ciągu których uczestniczyła w naruszeniu.
   Zarzut piąty dotyczący naruszenia zasady patere legem quam ipse fecisti i obowiązku uzasadnienia, w zakresie, w jakim zaskarżony wyrok orzeka, że nałożenie na Team Relocations dodatkowej kwoty w wysokości 17 % wartości sprzedaży jest uzasadnione.
   Zarzut szósty dotyczący naruszenia art. 101 TFUE i orzecznictwa Trybunału dotyczącego tego postanowienia, obowiązku uzasadnienia, zasady patere legem quam ipse fecisti i przeinaczenia dowodów, w zakresie, w jakim w zaskarżonym wyroku orzeczono, iż decyzja słusznie stwierdza, że nie istnieją okoliczności łagodzące, które uzasadniają obniżenie w istotny sposób nałożonej na wnoszące odwołanie grzywny.
   Zarzut siódmy dotyczący naruszenia art. 101 TFUE, zasady niedyskryminacji i obowiązku uzasadnienia, w zakresie, w jakim w zaskarżonym wyroku uznano Amertranseuro International Holdings Ltd za solidarnie odpowiedzialną za zapłatę grzywny w wysokości 1 300 000 EUR.
   Zarzut ósmy dotyczący naruszenia zasady proporcjonalności i obowiązku uzasadnienia w zakresie, w jakim zaskarżony wyrok orzeka, że nałożona na Team Relocations grzywna spełnia wymóg proporcjonalności.
   Zarzut dziewiąty dotyczący naruszenia zasady niedyskryminacji, obowiązku uzasadnienia i zasady patere legem quam ipse fecisti, w zakresie, w jakim zaskarżony wyrok oddala ósmy zarzut Team Relocations oraz w zakresie, w jakim oddala on żądanie Team Relocations nakazania Komisji ujawnienia względów, na podstawie których obniżyła kwotę grzywny nałożonej na Interdean o 70 %.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Tekst mający znaczenie dla EOG), Dz.U. L 1, s. 1.


title: Sprawa T-26/06: Skarga wniesiona w dniu  25 stycznia 2006 r.  — Trioplast Wittenheim przeciwko Komisji

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/14

         Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2006 r. — Trioplast Wittenheim przeciwko Komisji
   (Sprawa T-26/06)
   (2006/C 96/28)
   Język postępowania: szwedzki
   Strony

      Strona skarżąca: Trioplast Wittenheim AS (Wittenheim, Francja) [Przedstawiciel: Tommy Pettersson, adwokat]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności art. 1 lit. g) decyzji w odniesieniu do okresu, za który obciążono skarżącą odpowiedzialnością za naruszenie;

               —

               stwierdzenie częściowej nieważności art. 2 lit. f) decyzji w odniesieniu do grzywny nałożonej na skarżącą lub, ewentualnie, obniżenie grzywny;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca podważa decyzję Komisji w sprawie COMP/F/38.354 — Worki przemysłowe [C(2005) 4634 wersja ostateczna, zwaną dalej „zaskarżoną decyzją”], na podstawie której nałożono na skarżącą grzywnę w wysokości 17,85 milionów EUR z tytułu uczestnictwa w antykonkurencyjnych działaniach na rynku worków przemysłowych w Belgii, Niemczech, Hiszpanii, Francji, Luksemburgu i Niderlandach, sprzecznych z art. 81 WE.
   Skarżąca nie zaprzecza, że brała udział w antykonkurencyjnych działaniach do dnia 23 marca 1999 r., lecz stwierdza, iż zaprzestała naruszenia w marcu 1999 r., kiedy nowy właściciele skarżącej, czyli spółka Trioplast Industrier, dowiedziała się o działaniach antykonkurencyjnych. Zdaniem skarżącej, Komisja błędnie więc oceniła czas trwania naruszenia popełnionego przez skarżącą.
   Skarżąca stwierdza ponadto, w odniesieniu do wagi naruszenia, że w porównaniu z innymi spółkami biorącymi udział w naruszeniu, Komisja nałożyła kwotę podstawową grzywny, która jest zbyt wysoka w stosunku do udziału skarżącej w rynku.
   Na poparcie swej skargi spółka stwierdza dodatkowo, że zastosowana przez Komisję metoda obliczania prowadząca do ustalenia grzywny była nieprawidłowa oraz, że należało zastosować inną metodę, uwzględniającą fakt, iż naruszenie skarżącej składało się z trzech odrębnych okresów, ponieważ skarżąca była własnością trzech różnych podmiotów (St. Gobain, FLS oraz Trioplast Industrier) w czasie popełnienia naruszenia. Zdaniem skarżącej, metoda zastosowana przez Komisję prowadzi do tego, że FLS i Trioplast Industrier odpowiadają solidarnie w stopniu przewyższającym całkowitą kwotę grzywny nałożonej na skarżącą oraz do tego, że w rzeczywistości FLS i Trioplast Industrier odpowiadają solidarnie również za okres, w którym żadna z tych spółek nie była właścicielem skarżącej.
   Następnie skarżąca podnosi, że Komisja powinna była uwzględnić fakt wystąpienia okoliczności łagodzących w odniesieniu do naruszenia popełnionego przez skarżącą, ponieważ skarżąca brała niewielki i bierny udział w naruszeniu. Ponadto, zdaniem skarżącej, Komisja nie uwzględniła zasady 10 % obrotu wynikającej z rozporządzenia nr 1/2003 (1) i powinna była zastosować względem skarżącej większą obniżkę niż zastosowała w zaskarżonej decyzji.
   Skarżąca twierdzi wreszcie, że Komisja nie zastosowała zasady pewności prawnej i proporcjonalności.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. L 1, 4.1.2003, str. 1).


title: Sprawa C-2/06: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Willy Kempter KG przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas (Wywóz bydła — Refundacje wywozowe — Ostateczna decyzja administracyjna — Wykładnia wyroku Trybunału — Skuteczność wyroku wydanego w trybie prejudycjalnym po dacie decyzji — Ponowne rozpatrzenie i wzruszenie — Ograniczenia czasowe — Zasada pewności prawa — Zasada współpracy — Artykuł 10 WE)

text:
               29.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 79/3

         Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 12 lutego 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Finanzgericht Hamburg — Niemcy) — Willy Kempter KG przeciwko Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   (Sprawa C-2/06) (1)

   (Wywóz bydła - Refundacje wywozowe - Ostateczna decyzja administracyjna - Wykładnia wyroku Trybunału - Skuteczność wyroku wydanego w trybie prejudycjalnym po dacie decyzji - Ponowne rozpatrzenie i wzruszenie - Ograniczenia czasowe - Zasada pewności prawa - Zasada współpracy - Artykuł 10 WE)
   (2008/C 79/03)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Finanzgericht Hamburg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Willy Kempter KG

      Strona pozwana: Hauptzollamt Hamburg-Jonas
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Finanzgericht Hamburg — Wykładnia art. 10 WE w świetle wyroku Trybunału z dnia 13 stycznia 2004 r. w sprawie C-453/00 Kühne & Heitz — Ponowne rozpatrzenie i rektyfikacja przez organ administracyjny ostatecznej decyzji w celu uwzględnienia wykładni znajdującego zastosowanie przepisu wspólnotowego, przyjętej w międzyczasie wyrokiem Trybunału, w sytuacji gdy adresat tej decyzji nie powołał się na naruszenie tego przepisu w skardze wszczynającej postępowanie sądowe, a żądanie ponownego rozpatrzenia sprawy wniósł dopiero po 19 miesiącach od ogłoszenia tego wyroku
   Sentencja

               1)

               W kontekście postępowania przed organem administracyjnym, zmierzającego do ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją administracyjną, która stała się ostateczna na mocy wyroku sądowego wydanego w ostatniej instancji, opartego na błędnej, w świetle późniejszego wyroku Trybunału, wykładni prawa wspólnotowego, prawo wspólnotowe nie wymaga, by skarżący w postępowaniu głównym powołał się na prawo wspólnotowe w ramach środka prawnego przewidzianego w systemie prawa krajowego, który wniósł przeciw spornej decyzji.

               2)

               Prawo wspólnotowe nie przewiduje żadnych ograniczeń czasowych w zakresie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją administracyjną, która stała się ostateczna. Państwa członkowskie maja jednak możliwość określenia rozsądnych terminów na wniesienie środka prawnego, przy zachowaniu wspólnotowych zasad skuteczności i równoważności.

      (1)  Dz.U. C 60 z 11.3.2006 r.


title: Sprawa C-386/05: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 maja 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Color Drack GmbH przeciwko Lexx International Vertriebs GmbH (Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Jurysdykcja szczególna — Artykuł 5 pkt 1 lit. b) tiret pierwsze — Sąd miejsca wykonania zobowiązania umownego, leżącego u podstaw żądań — Sprzedaż rzeczy ruchomych — Rzeczy dostarczone do wielu miejsc na terytorium tego samego państwa członkowskiego)

text:
               23.6.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 140/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 3 maja 2007 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Oberster Gerichtshof — Austria) — Color Drack GmbH przeciwko Lexx International Vertriebs GmbH
   (Sprawa C-386/05) (1)

   (Jurysdykcja i uznawanie orzeczeń sądowych oraz ich wykonywanie w sprawach cywilnych i handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Jurysdykcja szczególna - Artykuł 5 pkt 1 lit. b) tiret pierwsze - Sąd miejsca wykonania zobowiązania umownego, leżącego u podstaw żądań - Sprzedaż rzeczy ruchomych - Rzeczy dostarczone do wielu miejsc na terytorium tego samego państwa członkowskiego)
   (2007/C 140/07)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Oberster Gerichtshof
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Color Drack GmbH

      Strona pozwana: Lexx International Vertriebs GmbH
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Oberster Gerichtshof — Wykładnia art. 5 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.U. L 12, str. 1) — Jurysdykcja szczególna — Miejsce, w którym na podstawie umowy sprzedaży rzeczy zostały dostarczone — Wielość miejsc dostawy
   Sentencja
   Wykładni art. 5 pkt 1 lit. b) tiret pierwsze rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy dokonywać w taki sposób, że przepis ten znajduje zastosowanie w przypadku wielości miejsc dostaw w tym samym państwie członkowskim. W takim przypadku sądem właściwym dla rozpoznania wszelkich żądań znajdujących oparcie w umowie sprzedaży rzeczy ruchomych jest sąd, w którego okręgu znajduje się główne miejsce dostaw, które należy określić w zależności od kryteriów ekonomicznych. W braku czynników, które mogłyby posłużyć do określenia głównego miejsca dostaw, powód może pozwać pozwanego przed sąd miejsca dostawy według swego wyboru.

      (1)  Dz.U. C 10 z 14.1.2006


title: Sprawa C-163/06 P: Odwołanie wniesione w dniu  27 marca 2006 r.  przez Republikę Finlandii od postanowienia z dnia  9 stycznia 2006 r.  w sprawie T-177/05 Republika Finlandii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               1.7.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 154/6

         Odwołanie wniesione w dniu 27 marca 2006 r. przez Republikę Finlandii od postanowienia z dnia 9 stycznia 2006 r. w sprawie T-177/05 Republika Finlandii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-163/06 P)
   (2006/C 154/12)
   Język postępowania: fiński
   Strony

      Strona skarżąca:
      Republika Finlandii [Przedstawiciel: E. Bygglin]

      Druga strona postępowania: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               Uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich z dnia 9 stycznia 2006 r. w sprawie T-177/05 Republika Finlandii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, uznanie dopuszczalności skargi wniesionej przez Finlandię na podstawie art. 230 WE i przekazanie sprawy Sądowi, w celu rozpoznania jej przez niego co do meritum i zasądzenia od Komisji również zwrotu kosztów poniesionych przez Finlandię w ramach postępowania odwoławczego.

         Zarzuty i główne argumenty
   Finlandia uważa, że ogłoszone przez Sąd postanowienie narusza prawo wspólnotowe w rozumieniu art. 58 Statutu Trybunału.
   Finlandia uważa, że Sąd naruszył prawo uznając, że sporne pisma nie zawierają decyzji podlegającej zaskarżeniu na podstawie art. 230 WE.
   Jej zdaniem sporne pisma zawierają decyzję polegającą zaskarżeniu w rozumieniu 230 WE.
   Za pomocą tej decyzji Komisja pozbawiła w rzeczywistości Finlandię możliwości dokonania warunkowej płatności w rozumieniu orzecznictwa Trybunału.
   Zgodnie z orzecznictwem dotyczącym stosowania art. 230 WE, sporna decyzja wywołuje więc wiążące skutki prawne mające wpływ na interesy Finlandii i wyraźnie zmienia jej sytuację prawną. Zatem decyzja ta powoduje utratę przez Finlandię pewnego prawa, a więc w oczywisty sposób wywiera dla niej niekorzystne skutki.


title: Sprawa C-348/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano (Włochy) w dniu 22 czerwca 2016 r. – Sacko Moussa/Commissione Territoriale per il riconoscimento della Protezione internazionale di Milano

text:
               19.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 343/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano (Włochy) w dniu 22 czerwca 2016 r. – Sacko Moussa/Commissione Territoriale per il riconoscimento della Protezione internazionale di Milano
   (Sprawa C-348/16)
   (2016/C 343/40)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Milano

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Sacko Moussa

      Strona pozwana: Commissione Territoriale per il riconoscimento della Protezione internazionale di Milano

      Pytanie prejudycjalne

   Czy dyrektywę 2013/32/UE (1) (w szczególności art. 12, 14, 31 i 46) należy interpretować w ten sposób, że zezwala ona na procedurę taką jak włoska procedura (przewidziana w art. 19 ust. 9 dekretu ustawodawczego nr 150/2011), w ramach której sąd, do którego zwróciła się osoba ubiegająca o azyl – której wniosek w wyniku pełnego rozpatrzenia obejmującego przesłuchanie został oddalony przez organ administracyjny właściwy w zakresie wniosków o azyl – może oddalić skargę sądową bez przeprowadzenia rozprawy i wysłuchania stron, nie będąc zobowiązanym do ponownego przesłuchania wnioskodawcy, w sytuacji gdy skarga jest oczywiście bezzasadna i nie ma możliwości zakwestionowania odmowy organu administracyjnego?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2013/32/UE z dnia 26 czerwca 2013 r. w sprawie wspólnych procedur udzielania i cofania ochrony międzynarodowej (Dz.U. L 180, s. 60).


title: Sprawa C-90/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/25

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 22 listopada 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-90/06) (1)

   (2006/C 331/50)

      Język postępowania: portugalski

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 86 z 8.4.2006.


title: Sprawa C-484/08: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Caja de Ahorros y Monte de Piedad de Madrid przeciwko Asociación de Usuarios de Servicios Bancarios (Ausbanc) (Dyrektywa 93/13/EWG — Umowy konsumenckie — Warunki określające główny przedmiot umowy — Sądowa kontrola ich nieuczciwego charakteru — Wyłączenie — Bardziej rygorystyczne przepisy krajowe w celu zapewnienia wyższego stopnia ochrony konsumenta)

text:
               31.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/6

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 3 czerwca 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Supremo — Hiszpania) — Caja de Ahorros y Monte de Piedad de Madrid przeciwko Asociación de Usuarios de Servicios Bancarios (Ausbanc)
   (Sprawa C-484/08) (1)

   (Dyrektywa 93/13/EWG - Umowy konsumenckie - Warunki określające główny przedmiot umowy - Sądowa kontrola ich nieuczciwego charakteru - Wyłączenie - Bardziej rygorystyczne przepisy krajowe w celu zapewnienia wyższego stopnia ochrony konsumenta)
   2010/C 209/07
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Tribunal Supremo

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Caja de Ahorros y Monte de Piedad de Madrid

      Strona pozwana: Asociación de Usuarios de Servicios Bancarios (Ausbanc)

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Tribunal Supremo — Wykładnia art. 2 WE, art. 3 ust. 1 lit. g) WE i art. 4 ust. 2 WE oraz art. 8 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (Dz.U. L 95, s. 29) — Bardziej rygorystyczne przepisy krajowe mające na celu zapewnienie wyższego stopnia ochrony konsumenta — Kontrola warunków określających główny przedmiot umowy lub relację ceny i wynagrodzenia do dostarczonych w zamian towarów lub usług

      Sentencja

               1)

               Artykuł 4 ust. 2 i art. 8 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich należy interpretować w ten sposób, że nie stoją one na przeszkodzie uregulowaniu krajowemu, takiemu jak będące przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, które zezwala na kontrolę sądową nieuczciwego charakteru warunków umowy dotyczących określenia głównego przedmiotu umowy lub relacji ceny i wynagrodzenia do dostarczonych w zamian towarów lub usług, nawet jeżeli warunki te są wyrażone prostym i zrozumiałym językiem.

               2)

               Artykuł 2 WE, art. 3 ust. 1 lit. g) WE i art. 4 ust. 1 WE nie stoją na przeszkodzie takiej wykładni art. 4 ust. 2 i art. 8 dyrektywy 93/13, zgodnie z którą państwa członkowskie mogą przyjąć uregulowanie krajowe zezwalające na kontrolę sądową nieuczciwego charakteru warunków umowy dotyczących określenia głównego przedmiotu umowy lub relacji ceny i wynagrodzenia do dostarczanych w zamian towarów lub usług, nawet jeżeli warunki te są wyrażone prostym i zrozumiałym językiem.

      (1)  Dz.U. C 19 z 24.1.2009.


title: Sprawa T-10/02: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 czerwca 2006 r. — Girardot przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Urzędnicy — Pracownik tymczasowy — Niezgodne z prawem odrzucenie kandydatury — Uchylenie — Przywrócenie stanu rzeczy sprzed zdarzenia niezgodnego z prawem — Stosowne odszkodowanie pieniężne — Utrata szansy obsadzenia wolnego stanowiska — Ocena ex quo et bono)

text:
               12.8.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 190/16

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 6 czerwca 2006 r. — Girardot przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-10/02) (1)

   (Urzędnicy - Pracownik tymczasowy - Niezgodne z prawem odrzucenie kandydatury - Uchylenie - Przywrócenie stanu rzeczy sprzed zdarzenia niezgodnego z prawem - Stosowne odszkodowanie pieniężne - Utrata szansy obsadzenia wolnego stanowiska - Ocena ex quo et bono)
   (2006/C 190/27)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Marie-Claude Girardot (L'Haÿ-les-Roses, Francja)) (Przedstawiciele: N. Lhoëst i É. Schietere de Lophem. avocats)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: początkowo F. Clotuche-Duvieusart, L. Lozano Palcios i H. Tserepa-Lacombe, następnie F. Clotuche-Duvieusart i H. Tserepa-Lacombe, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Ustalenie wysokości słusznego odszkodowania pieniężnego należnego od Komisji na rzecz M.-C. Girardot zgodnie z wyrokiem Sądu Pierwszej Instancji z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie T-10/02 Girardot przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (RecFP, str. I-A-109 i II-483)
   Sentencja wyroku

               1)

               Wysokość słusznego odszkodowania pieniężnego należnego od Komisji Wspólnot Europejskich na rzecz M.-C. Girardot zgodnie z wyrokiem Sądu Pierwszej Instancji z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie T-10/02 Girardot przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich zostaje ustalona na kwotę 92 785 EUR, powiększoną o odsetki w wysokości określonej przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji refinansowania, podwyższonej o dwa punkty, naliczone od dnia 6 września 2004 r.

               2)

               Komisja ponosi koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 68 z 16.3.2002


title: Sprawa T-202/04: Skarga wniesiona dnia 27 maja 2004r. przez Modus Aktiengesellschaft przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM))

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/22

         Skarga wniesiona dnia 27 maja 2004r. przez Modus Aktiengesellschaft przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM))
   (Sprawa T-202/04)
   (2004/C 201/45)
   Język postępowania zostanie określony zgodnie z art. 131 § 2 Regulaminu Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich – język w którym został zgłoszony wniosek: angielski
   Dnia 27 maja 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (OHIM), przez Madaus Aktiengesellschaft z siedzibą w Koloni, (Niemcy), reprezentowaną przez I. Valdelomar Serrano, lawyer.
   Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była także Optima Health Limited.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               orzeczenie, iż OHIM popełnił błąd przy wydaniu zaskarżanej decyzji;

               —

               uchylenie zaskarżanej decyzji.

         Zarzuty i główne argumenty:

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Optima Healthcare Ltd, obecnie Optimal Health Ltd.

               Wspólnotowy znak towarowy będący przedmiotem wniosku:

               Słowny znak towarowy „ECHINAID” na produkty należące do klasy 5 (preparaty witaminowe, żywność dietetyczna do celów leczniczych, zioła do celów medycznych, preparaty farmaceutyczne i medyczne), (zgłoszenie nr 1666239)

               Właściciel znaku towarowego lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie:

               Madaus AG

               Znak towarowy lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie:

               Międzynarodowa rejestracja słownego znaku towarowowego „ECHINACIN” na produkty należące do klasy 5 (preparaty chemiczne do celów farmaceutycznych)

               Decyzja Wydziału Sprzeciwów:

               Odrzucenie sprzeciwu

               Decyzja Izby Odwoławczej.

               Oddalenie odwołania wniesionego przez Madaus

               Argumenty przywołane w skardze:

               Wnoszący skargę podnosi, iż Izba Odwoławcza mylnie zastosowała pojęcia rynku relewantnego i relewantnej opinii publicznej. Skarżący utrzymuje również, iż prefiks Echina nie ma charakteru opisowego i że istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2004 r. w sprawach połączonych T-67/00, T-68/00, T-71/00 i T-78/00, JFE Engineering Corp. i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Konkurencja Porozumienia — Rynek rur i przewodów stalowych bez szwu — EFTA — Kompetencje Komisji — Naruszenie — Grzywny)

text:
               25.9.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 239/13

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 8 lipca 2004 r.
   w sprawach połączonych T-67/00, T-68/00, T-71/00 i T-78/00, JFE Engineering Corp. i in. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Konkurencja Porozumienia - Rynek rur i przewodów stalowych bez szwu - EFTA - Kompetencje Komisji - Naruszenie - Grzywny)
   (2004/C 239/27)
   Język postępowania: angielski
   W sprawach połączonych T-67/00, T-68/00, T-71/00 i T-78/00, JFE Engineering Corp., dawnej NKK Corp., z siedzibą w Tokio (Japonia), reprezentowana początkowo przez M. Smitha i C. Maguire, solicitors, a następnie przez adwokatów A. Vandencasteele i V. Dehin oraz A.-L. Marmagioli, solicitor, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, Nippon Steel Corp., z siedzibą w Tokio, reprezentowana przez adwokatów J.-F. Bellisa i K. Van Hove'a, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, JFE Steel Corp., dawnej Kawasaki Steel Corp., z siedzibą w Tokio, reprezentowana przez adwokata A. Vandencasteele, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, Sumitomo Metal Industriels Ltd., z siedzibą w Tokio, reprezentowana przez C. Vajdę, QC, G. Sproul i F. Weitzman, solicitors, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. Erhart i A. Whelan oraz N. Khan, barrister, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), popieranej przez Urząd Nadzoru EFTA (pełnomocnicy: D. Sif Tynes i P. Bjørgan), której przedmiotem był wniosek o uchylenie decyzji Komisji 2003/382/WE z dnia 8 grudnia 1999 r. dotyczącej procedury stosowania art. 81 Traktatu WE (Sprawa IV/E-1/35.860-B – Rury stalowe bez szwu) (Dz. U. 2003, L 140, str. 1), lub – ewentualnie - wniosek o zmniejszenie wysokości nałożonej na skarżących grzywny, Sąd (druga izba) w składzie: N. J. Forwood, prezes, J. Pirrung i A. W. H. Meij, sędziowie; sekretarz: J. Plingers, administrator, wydał w dniu 8 lipca 2004 r. wyrok, którego rozstrzygnięcie brzmi następująco:

               1)

               Art. 1 ust. 2 decyzji Komisji 2003/382/WE z dnia 8 grudnia 1999 r. dotyczącej procedury stosowania art. 81 Traktatu WE (Sprawa IV/E-1/35.860-B – Rury stalowe bez szwu) zostaje uchylony w zakresie, w jakim ustala on istnienie uchybienia zarzucanego czterem skarżącym w owym przepisie przed datą 1 stycznia 1991 r. oraz po dacie 30 czerwca 1994 r.

               2)

               Wysokość grzywny nałożonej na czterech skarżących w art. 4 decyzji 2003/382 zostaje ustalona na 10 935 000 euro.

               3)

               W pozostałej części cztery skargi zostają oddalone.

               4)

               Czterej skarżący i Komisja poniosą własne koszty.

               5)

               Urząd Nadzoru EFTA poniesie własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 149 z 27.5.2000 r.


title: Sprawa C-123/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Max-Heinz Feilen/Finanzamt Fulda (Odesłanie prejudycjalne — Podatki — Swobodny przepływ kapitału — Podatek od spadków — Uregulowanie państwa członkowskiego przewidujące obniżenie podatku od spadków mające zastosowanie do spadków obejmujących majątek, który był już przedmiotem dziedziczenia powodującego pobranie takiego podatku w tym państwie członkowskim — Ograniczenie — Względy uzasadniające — Spójność systemu podatkowego)

text:
               12.9.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 335/15

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 30 czerwca 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundesfinanzhof – Niemcy) – Max-Heinz Feilen/Finanzamt Fulda
   (Sprawa C-123/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatki - Swobodny przepływ kapitału - Podatek od spadków - Uregulowanie państwa członkowskiego przewidujące obniżenie podatku od spadków mające zastosowanie do spadków obejmujących majątek, który był już przedmiotem dziedziczenia powodującego pobranie takiego podatku w tym państwie członkowskim - Ograniczenie - Względy uzasadniające - Spójność systemu podatkowego))
   (2016/C 335/19)
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundesfinanzhof

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Max-Heinz Feilen

      Strona pozwana: Finanzamt Fulda

      Sentencja

   Artykuł 63 ust. 1 TFUE i art. 65 TFUE nie stoją na przeszkodzie uregulowaniu państwa członkowskiego takiemu jak uregulowanie rozpatrywane w postępowaniu głównym, które przewiduje, w przypadku dziedziczenia przez osoby należące do określonej grupy podatkowej, obniżenie podatku od spadków, jeżeli spadek obejmuje majątek, który w okresie ostatnich dziesięciu lat poprzedzających jego nabycie w drodze dziedziczenia był już przedmiotem dziedziczenia, pod warunkiem że z tytułu owego wcześniejszego dziedziczenia pobrano podatek od spadków w tym państwie członkowskim.

      (1)  Dz.U. C 213 z 29.6.2015.


title: Sprawa T-418/08: Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — OSA przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE — Podział rynku geograficznego — Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania — Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych — Dowód — Domniemanie niewinności)

text:
               1.6.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 156/31

         Wyrok Sądu z dnia 12 kwietnia 2013 r. — OSA przeciwko Komisji
   (Sprawa T-418/08) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Prawa autorskie dotyczące publicznego wykonania utworów muzycznych w drodze przekazu internetowego, satelitarnego i retransmisji drogą kablową - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE - Podział rynku geograficznego - Porozumienia dwustronne między krajowymi organizacjami zbiorowego zarządzania - Uzgodniona praktyka polegająca na wyłączeniu możliwości przyznawania licencji wieloterytorialnych i wielorepertuarowych - Dowód - Domniemanie niewinności)
   2013/C 156/54
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ochranný svaz autorský pro práva k dílům hudebním o. s. (OSA) (Praga, Republika Czeska) (przedstawiciel: M. Favart, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Castillo de la Torre i A. Biolan, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę skarżącą: International Confederation of Societies of Authors and Composers (CISAC) (Neuilly-sur-Seine, Francja) (przedstawiciele: J.-F. Bellis i K. Van Hove, adwokaci); i European Broadcasting Union (EBU) (Grand-Saconnex, Szwajcaria) (przedstawiciele: D. Waelbroeck, adwokat i D. Slater, sollicitor)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC).

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność art. 3 decyzji Komisji C(2008) 3435 wersja ostateczna z dnia 16 lipca 2008 r. dotyczącej postępowania przewidzianego w art. 81 [WE] oraz w art. 53 porozumienia EOG (sprawa COMP/C2/38.698 — CISAC) w zakresie, w jakim dotyczy on Ochranný svaz autorský pro práva k dílům hudebním o. s. (OSA).

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Komisja Europejska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa C-289/07: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 3 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2004/17/WE — Koordynacja procedur udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych — Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/15

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 3 kwietnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-289/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2004/17/WE - Koordynacja procedur udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych - Brak transpozycji w wyznaczonym terminie)
   (2008/C 128/24)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: A. Caeiros i D. Kukovec, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (Przedstawiciele: L. Fernandes i F. Andrade e Sousa, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa — Brak przyjęcia w przewidzianym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (Dz.U. L 134, str. 1)
   Sentencja

               1)

               Nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 71 tej dyrektywy.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 183 z 4.8.2007.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 12 maja 2005 r. w sprawie C-452/03 RAL (Channel Islands) Ltd i in. przeciwko Commissioners of Customs & Excise (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division) (Podatek VAT — Szósta dyrektywa — Art. 9 ust. 1 i 2 — Automaty do gier — Działalność rozrywkowa lub podobna — Usługodawca mający przedsiębiorstwo poza terytorium Wspólnoty — Określenie miejsca świadczenia usług)

text:
               23.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 182/11

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 12 maja 2005 r.
   w sprawie C-452/03 RAL (Channel Islands) Ltd i in. przeciwko Commissioners of Customs & Excise (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division) (1)

   (Podatek VAT - Szósta dyrektywa - Art. 9 ust. 1 i 2 - Automaty do gier - Działalność rozrywkowa lub podobna - Usługodawca mający przedsiębiorstwo poza terytorium Wspólnoty - Określenie miejsca świadczenia usług)
   (2005/C 182/21)
   Język postępowania: angielski
   W sprawie C-452/03 mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 CE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Chancery Division (Zjednoczone Królestwo) postanowieniem z dnia 17 października 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 27 października 2003, w postępowaniu RAL (Channel Islands) Ltd, RAL Ltd, RAL Services Ltd, RAL Machines Ltd przeciwko Commissioners of Customs & Excise, Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Lenaerts (sprawozdawca), N. Colneric, K. Schiemann i E. Juhász, sędziowie, rzecznik generalny: M. Poiares Maduro, sekretarz: K. Sztranc, administrator wydał w dniu 12 maja 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Świadczenie usług polegające na umożliwieniu odbiorcom użytkowania, za wynagrodzeniem, automatów do gier zainstalowanych w salonach gier założonych na terytorium Państwa Członkowskiego należy uznać za działalność rozrywkową lub podobną w rozumieniu art. 9 ust. 2 lit. c) tiret pierwsze szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, w związku z czym miejscem świadczenia tej usługi jest miejsce jej faktycznego wykonywania.

      (1)  JO C 7 z 10.1.2004


title: Sprawa C-103/08: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Vorarlberg (Austria) w dniu 6 marca 2008 r. — Arthur Gottwald przeciwko Bezirkshauptmannschaft Bregenz

text:
               7.6.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 142/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Vorarlberg (Austria) w dniu 6 marca 2008 r. — Arthur Gottwald przeciwko Bezirkshauptmannschaft Bregenz
   (Sprawa C-103/08)
   (2008/C 142/20)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Unabhängiger Verwaltungssenat des Landes Vorarlberg
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Arthur Gottwald.

      Strona pozwana: Bezirkshauptmannschaft Bregenz
   Pytanie prejudycjalne
   Czy art. 12 WE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on stosowaniu przepisu krajowego, który przewiduje, iż nieodpłatne udostępnienie rocznej winiety dla pojazdu w celu korzystania z płatnych dróg krajowych ogranicza się do tych osób z bliżej określoną niepełnosprawnością, które mają miejsce zamieszkania lub miejsce stałego pobytu na terytorium kraju?


title: Sprawa T-435/08: Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 czerwca 2009 r. — Tokita Management Service przeciwko OHIM — Eminent Food (Tomatoberry)

text:
               15.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/33

         Postanowienie Sądu Pierwszej Instancji z dnia 25 czerwca 2009 r. — Tokita Management Service przeciwko OHIM — Eminent Food (Tomatoberry)
   (Sprawa T-435/08) (1)

   2009/C 193/54

      Język postępowania: angielski

   Prezes pierwszej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 313 z 6.12.2008.


title: Sprawa T-345/05: Skarga wniesiona w dniu  5 września 2005 r.  — V przeciwko Parlamentowi Europejskiemu

text:
               26.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 296/29

         Skarga wniesiona w dniu 5 września 2005 r. — V przeciwko Parlamentowi Europejskiemu
   (Sprawa T-345/05)
   (2005/C 296/63)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: V. (Binsted, Zjednoczone Królestwo) [Przedstawiciele: J. Lofthouse, barrister, M. Monan, C. Hayes, solicitors]

      Strona pozwana: Parlament Europejski
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie uchylenia immunitetu skarżącego

               —

               stwierdzenie, że zaskarżona decyzja, nawet jeśli zgodna z prawem, jest w każdym wypadku nieważna w zakresie uchylenia przywilejów, ponieważ dotyczy wyłącznie immunitetu

               —

               obciążenie Parlamentu Europejskiego kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący jest członkiem Parlamentu Europejskiego. Wszczęte zostało przeciwko niemu postępowanie karne a następnie wystąpiono z wnioskiem o potwierdzenie przez Parlament, że postępowanie przeciwko skarżącemu może być kontynuowane zgodnie z Protokołem w sprawie przywilejów i immunitetów Wspólnot Europejskich z 1965 r. oraz w każdym przypadku uchylenie wszelkich przywilejów lub immunitetu tak, aby postępowanie mogło być kontynuowane. Zaskarżoną decyzją Parlament postanowił uchylić immunitet skarżącego.
   Skarżący wnosi o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Podnosi, że decyzja narusza prawo w zakresie, w jakim przyjęto, że art. 8 protokołu z roku 1965 nie przyznaje ochrony przed postępowaniem sądowym. Skarżący argumentuje, że rozumowanie Parlamentu jest niespójne, jako że Parlament uchyla coś, czego istnieniu zaprzecza
   Następnie skarżący twierdzi, że Parlament nie uwzględnił sprawiedliwie i w pełni okoliczności i argumentów obydwu stron. W tym kontekście skarżący przywołuje również naruszenie art. 7 ust. 7 regulaminu wewnętrznego Parlamentu w zakresie, w jakim komisja wyraziła opinię w przedmiocie zasadności oskarżenia, mimo iż jest to zabronione.
   W końcu skarżący przywołuje brak pełnego i stosownego uzasadnienia zaskarżonej decyzji i podnosi, że nie było ono ani słuszne ani proporcjonalne.


title: Sprawa T-61/06: Skarga wniesiona w dniu  13 lutego 2006 r.  — Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/43

         Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2006 r. — Republika Włoska przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-61/06)
   (2006/C 86/82)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska [przedstawiciel: Paolo Gentili, Avvocato della Stato]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności noty z dnia 1 grudnia 2005 r. nr 12980 mającej za przedmiot poświadczenie i zestawienie wydatków pośrednich oraz wniosek o płatność. Jednolity Dokument Programowy Veneto, Cel 2 2000-2006 (nr CCI 2000.IT.16.2.DO.005);

               —

               stwierdzenie nieważności noty z dnia 13 grudnia 2005 r. nr 13683 mającej za przedmiot wypłatę przez Komisję kwoty innej niż wnioskowana. Jednolity Dokument Programowy Lombardia 2000-2006 (nr CCI 2000 IT 16 2 DO 014);

               —

               stwierdzenie nieważności noty z dnia 13 grudnia 2005 r. nr 13684 mającej za przedmiot wypłatę przez Komisję kwoty innej niż wnioskowana. Regionalny Program Operacyjny Pulia (nr CCI 1999 IT 16 1 PO 009);

               —

               stwierdzenie nieważności noty z dnia 13 grudnia 2005 r. nr 13687 mającej za przedmiot wypłatę przez Komisję kwoty innej niż wnioskowana. Jednolity Dokument Programowy Piemont (nr CCI 2000 IT 16 2 DO 007);

               —

               stwierdzenie nieważności noty z dnia 19 grudnia 2005 r. nr 14013 mającej za przedmiot wypłatę przez Komisję kwoty innej niż wnioskowana. Jednolity Dokument Programowy Toskania, Cel 2 (nr CCI 2000.IT.16.2.DO.001);

               —

               stwierdzenie nieważności noty z dnia 19 grudnia 2005 r. nr 14015 mającej za przedmiot Program Operacyjny Rozwój przedsiębiorczości lokalnej 2000-2006 (nr CCI 1999 IT 16 1 DO 002) — Wypłata przez Komisję kwoty innej niż wnioskowana;

               —

               stwierdzenie nieważności noty z dnia 19 grudnia 2005 r. nr 14016 mającej za przedmiot wypłatę przez Komisję kwoty innej niż wnioskowana. Regionalny Program Operacyjny Kampania (nr CCI 1999 IT 16 1 PO 007);

               —

               stwierdzenie nieważności noty z dnia 20 grudnia 2005 r. nr 14082 mającej za przedmiot wypłatę przez Komisję kwoty innej niż wnioskowana. Jednolity Dokument Programowy Cel 2 Lacjum 2000-2006 (nr CCI 2000 IT 16 2 DO 009);

               —

               stwierdzenie nieważności noty z dnia 20 grudnia 2005 r., nr 14108 mającej za przedmiot wypłatę przez Komisję kwoty innej niż wnioskowana. Jednolity Dokument Programowy Lombardia (nr CCI 2000 IT 16 2 DO 014);

               —

               stwierdzenie nieważności noty z dnia 21 grudnia 2005 r. nr 14133 mającej za przedmiot poświadczenie i zestawienie wydatków pośrednich oraz wniosek o płatność. Jednolity Dokument Programowy Veneto Cel 2 2000-2006 (nr CCI 2000 IT 16 2 DO 005);

               —

               stwierdzenie nieważności noty z dnia 21 grudnia 2005 r., nr 14154 mającej za przedmiot wypłatę przez Komisję kwoty innej niż wnioskowana. Regionalny Program Operacyjny Pulia (nr CCI 1999 IT 16 1 PO 009);

               —

               stwierdzenie nieważności noty z dnia 23 stycznia 2006 r. nr 00627 mającej za przedmiot wypłatę przez Komisję kwoty innej niż wnioskowana. Regionalny Program Operacyjny Pulia (nr CCI 1999 IT 16 1 PO 009);

               —

               stwierdzenie nieważności wszystkich aktów powiązanych oraz poprzedzających;

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są identyczne jak w sprawie T-345/04 Republika Włoska przeciwko Komisji. (1)

      (1)  Dz.U. C 262 z 23.10.2004, str. 55.


title: Sprawa T-217/14: Postanowienie Sądu z dnia 30 listopada 2015 r. – Gmina Kosakowo/Komisja (Skarga o stwierdzenie nieważności — Zastąpienie zaskarżonego aktu w toku postępowania — Umorzenie postępowania)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/53

         Postanowienie Sądu z dnia 30 listopada 2015 r. – Gmina Kosakowo/Komisja
   (Sprawa T-217/14) (1)

   ((Skarga o stwierdzenie nieważności - Zastąpienie zaskarżonego aktu w toku postępowania - Umorzenie postępowania))
   (2016/C 038/70)
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Gmina Kosakowo (Kosakowo, Polska) (przedstawiciel: M. Leśny, radca prawny)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: D. Grespan, S. Noë i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony skarżącej: Rzeczpospolita Polska (przedstawiciel: B. Majczyna, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2014/883/UE z dnia 11 lutego 2014 r. w sprawie środka SA.35388 (13/C) (ex 13/NN i ex 12/N) – Polska – Utworzenie portu lotniczego Gdynia-Kosakowo (Dz.U. L 357, s. 51).

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie zostaje umorzone.

               2)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez gminę Kosakowo w postępowaniu głównym.

               3)

               Gmina Kosakowo pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję w postępowaniu w przedmiocie środka tymczasowego.

               4)

               Rzeczpospolita Polska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 202 z 30.6.2014.


title: Sprawa C-84/11: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 24 lutego 2011 r. — Marja-Liisa Susisalo, Olli Tuomaala, Merja Ritala

text:
               14.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/9

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Korkein hallinto-oikeus (Finlandia) w dniu 24 lutego 2011 r. — Marja-Liisa Susisalo, Olli Tuomaala, Merja Ritala
   (Sprawa C-84/11)
   2011/C 145/13
   Język postępowania: fiński

      Sąd krajowy

   Korkein hallinto-oikeus

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strony skarżące: Marja-Liisa Susisalo, Olli Tuomaala, Merja Ritala

      Inni uczestnicy postępowania: Helsingin yliopiston apteekki, Lääkealan turvallisuus- ja kehittämiskeskus FIMEA

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 49 TFUE, dotyczący swobody przedsiębiorczości w rozumieniu prawa Unii, należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on stosowaniu przepisów lääkelaki (fińskiej ustawy o lekach) w sprawie systemu zezwoleń na prowadzenie apteki na tej podstawie, że warunki utworzenia oddziałów apteki uniwersytetu w Helsinkach różnią się od warunków mających zastosowanie do aptek prywatnych w następującym zakresie:

                           a)

                           Na podstawie zezwolenia wydanego przez Lääkealan turvallisuus- ja kehittämiskeskus (centralny urząd ds. rozwoju i bezpieczeństwa sektora farmaceutycznego, zwany dalej „FIMEA”) zgodnie z § 52 akapit pierwszy fińskiej ustawy o lekach może być utworzony oddział apteki prywatnej na obszarze, który ze względu na nieznaczną liczbę ludności nie spełnia minimalnych warunków ramowych wymaganych dla samodzielnej apteki, lecz w którym konieczne jest istnienie apteki ze względu na zaopatrzenie w leki; prywatny farmaceuta może prowadzić najwyżej trzy oddziały na podstawie zezwolenia wydanego oddzielnie dla każdego z nich. Oddział apteki uniwersytetu w Helsinkach może natomiast zostać utworzony na podstawie zezwolenia wydanego oddzielnie przez FIMEA na podstawie § 52 akapit trzeci fińskiej ustawy o lekach, przy czym ustawa lub inne przepisy krajowe nie ograniczają oceny w odniesieniu do wydania tego zezwolenia w inny sposób niż poprzez ustanowienie limitu 16 oddziałów apteki uniwersytetu w Helsinkach.

                           b)

                           W celu określenia lokalizacji oddziału apteki prywatnej FIMEA uwzględnia lokalizację apteki. Nie istnieje analogiczna zasada dla lokalizacji oddziałów apteki uniwersytetu w Helsinkach, które zostały utworzone w różnych miejscach w Finlandii.

               2)

               Jeżeli w świetle odpowiedzi na powyższe pytania Trybunał uzna, że art. 49 TFUE sprzeciwia się systemowi zezwoleń na prowadzenie oddziałów apteki uniwersytetu w Helsinkach, sąd krajowy zadaje jeszcze następujące pytania prejudycjalne:

                           a)

                           Czy ograniczenie swobody przedsiębiorczości dokonywane przez system zezwoleń na prowadzenie oddziałów apteki uniwersytetu w Helsinkach może być uzasadnione nadrzędnymi względami interesu ogólnego, które są niezbędne i proporcjonalne oraz wynikają ze szczególnych zadań apteki uniwersytetu w Helsinkach w zakresie kształcenia farmaceutycznego i zaopatrzenia w leki, biorąc pod uwagę okoliczność, że żadne odpowiednie szczególne zadania nie są przypisane oddziałom tej apteki?

                           b)

                           Czy ze wskazanych powyżej szczególnych zadań, nałożonych ustawą na aptekę uniwersytetu w Helsinkach wynika, że apteka ta może być uważana za przedsiębiorstwo, któremu powierzono usługi w ogólnym interesie gospodarczym w rozumieniu art. 106 ust. 2 TFUE, a jeśli tak, to czy rzeczone postanowienie TFUE pozwala na odstępstwo, w odniesieniu do oddziałów apteki uniwersytetu w Helsinkach, od wymogów w zakresie uprzednich zezwoleń administracyjnych wynikających z orzecznictwa Trybunału oraz z art. 49 TFUE, biorąc pod uwagę okoliczność, że żadne odpowiednie szczególne zadania nie są przypisane oddziałom apteki uniwersytetu w Helsinkach?


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia  20 października 2005 r.  w sprawie C-511/03 Staat der Nederlanden (Ministerie van landbouw; Natuurbeheer en Visserij) przeciwko Ten Kate Holding Musselkanaal BV i in. (wniosek Hoge Raad der Nederlanden o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym) (Wymogi ochrony zdrowia — Ochrona przed gąbczastą encefalopatią bydła (chorobą szalonych krów) — Żywienie przeżuwaczy białkami pochodzącymi od innych gatunków niż przeżuwacze — Odpowiedzialność Państwa Członkowskiego za szkody wyrządzone podmiotom prywatnym wskutek przypisywanych mu naruszeń prawa wspólnotowego — Prawo właściwe — Obowiązek wniesienia przeciwko Komisji skargi na bezczynność)

text:
               10.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 315/5

      WYROK TRYBUNAŁU

   (trzecia izba)
   z dnia 20 października 2005 r.
   w sprawie C-511/03 Staat der Nederlanden (Ministerie van landbouw; Natuurbeheer en Visserij) przeciwko Ten Kate Holding Musselkanaal BV i in. (1) (wniosek Hoge Raad der Nederlanden o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym)
   (Wymogi ochrony zdrowia - Ochrona przed gąbczastą encefalopatią bydła (chorobą szalonych krów) - Żywienie przeżuwaczy białkami pochodzącymi od innych gatunków niż przeżuwacze - Odpowiedzialność Państwa Członkowskiego za szkody wyrządzone podmiotom prywatnym wskutek przypisywanych mu naruszeń prawa wspólnotowego - Prawo właściwe - Obowiązek wniesienia przeciwko Komisji skargi na bezczynność)
   (2005/C 315/08)
   Język postępowania: niderlandzki
   W sprawie C-511/03, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Hoge Raad der Nederlanden (Niderlandy), postanowieniem z dnia 5 grudnia 2003 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 8 grudnia 2003 r., w postępowaniu: Staat der Nederlanden (Ministerie van Landbouw, Natuurbeheer en Visserij) przeciwko Ten Kate Holding Musselkanaal BV, Ten Kate Europrodukten BV, Ten Kate Producktie Maatschappij BV, Trybunał (trzecia izba), w składzie: A. Rosas (sprawozdawca), prezes izby, J.-P. Puissochet, S. von Bahr, U. Lõhmus i A. Ó Caoimh, sędziowie, rzecznik generalny: C. Stix-Hackl, sekretarz: M. Ferreira, główny administrator, wydał w dniu 20 października 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1.

               Prawo wspólnotowe nie przewiduje obowiązku Państwa Członkowskiego do wniesienia skargi o stwierdzenie nieważności na podstawie art. 230 WE ani skargi na bezczynność na podstawie art. 232 WE na korzyść jednego z jego obywateli. Jednakże prawo wspólnotowe nie sprzeciwia się w zasadzie temu, by prawo krajowe zawierało taki obowiązek lub przewidywało odpowiedzialność Państwa Członkowskiego za jego niedotrzymanie.

               2.

               Artykuł 1 ust. 2 decyzji Komisji 94/381/WE z dnia 27 czerwca 1994 r. dotyczącej niektórych środków ochronnych w odniesieniu do gąbczastej encefalopatii bydła (BSE) i żywienia białkami pochodzącymi od ssaków, w związku z art. 17 dyrektywy Rady 90/425/EWG z dnia 26 czerwca 1990 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych i zootechnicznych mających zastosowanie w handlu wewnątrzwspólnotowym niektórymi żywymi zwierzętami i produktami w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego i art. 17 dyrektywy Rady 89/662/EWG z dnia 11 grudnia 1989 r. dotyczącej kontroli weterynaryjnych w handlu wewnątrzwspólnotowym w perspektywie wprowadzenia rynku wewnętrznego, należy interpretować w ten sposób, że jeżeli informacje będące w dyspozycji Komisji Wspólnot Europejskich nie pozwalają na stwierdzenie, że kontrole przeprowadzane w ramach systemu umożliwiającego rozróżnienie białek pochodzących od przeżuwaczy od białek pochodzących od innych gatunków niż przeżuwacze, poddanego jej ocenie przez Państwo Członkowskie w celu uzyskania zezwolenia, przedstawiają wystarczające gwarancje w świetle ochrony zdrowia publicznego oraz jeżeli wniosek tego Państwa Członkowskiego został przedstawiony Stałemu Komitetowi Weterynaryjnemu, który nie zajął w jego sprawie stanowiska, w szczególności z powodu nowych informacji zmieniających postrzeganie ryzyka dla zdrowia publicznego, należy uznać, że Komisja nie jest zobowiązana do przedłożenia Radzie Unii Europejskiej wniosku w sprawie środków, jakie powinny zostać przedsięwzięte.

      (1)  Dz.U. C 59 z 06.03.2004


title: Sprawa T-366/14: Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2014 r. – August Storck przeciwko OHIM (2good)

text:
               4.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 253/48

         Skarga wniesiona w dniu 28 maja 2014 r. – August Storck przeciwko OHIM (2good)
   (Sprawa T-366/14)
   2014/C 253/63
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: August Storck KG (Berlin, Niemcy) (przedstawiciele: adwokaci I. Rohr, A. Richter, P. Goldenbaum i T. Melchert)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 lutego 2014 r. w sprawie R 996/2013-1;

               —

               nakazanie stronie pozwanej pokrycia własnych kosztów i kosztów poniesionych przez skarżącą.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską słownego znaku towarowego „2good” dla towarów z klasy 30 – rejestracja międzynarodowa nr 1 1 33  636

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-346/11 R: Postanowienie prezesa Sądu z dnia 30 września 2011 r. — Gollnisch przeciwko Parlamentowi (Środki tymczasowe — Uchylenie immunitetu członka Parlamentu Europejskiego — Wniosek o zawieszenie wykonania — Brak pilności)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/33

         Postanowienie prezesa Sądu z dnia 30 września 2011 r. — Gollnisch przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa T-346/11 R)
   (Środki tymczasowe - Uchylenie immunitetu członka Parlamentu Europejskiego - Wniosek o zawieszenie wykonania - Brak pilności)
   2011/C 347/57
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Bruno Gollnisch (Limonest, Francja) (przedstawiciel: G. Dubois, adwokat)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: R. Passos, D. Moore i K. Zejdová, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Parlamentu Europejskiego z dnia 10 maja 2011 r. o uchyleniu immunitetu parlamentarnego skarżącego.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa T-379/11 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 15 września 2011 r. — Hüttenwerke Krupp Mannesmann i in. przeciwko Komisji (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Środowisko naturalne — Przydział bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE — Ustalenie wskaźników dotyczących produktu objętych decyzją Komisji — Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego — Dopuszczalność — Pilny charakter)

text:
               26.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 347/33

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 15 września 2011 r. — Hüttenwerke Krupp Mannesmann i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-379/11 R)
   (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Środowisko naturalne - Przydział bezpłatnych uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE - Ustalenie wskaźników dotyczących produktu objętych decyzją Komisji - Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego - Dopuszczalność - Pilny charakter)
   2011/C 347/59
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Hüttenwerke Krupp Mannesmann GmbH (Duisburg, Niemcy); Rogesa — Roheisengesellschaft Saar mbH (Dillingen, Niemcy); Salzgitter Flachstahl GmbH (Salzgitter, Niemcy); ThyssenKrupp Steel Europe AG (Duisburg); i voestalpine Stahl GmbH (Linz, Austria) (przedstawiciele: S. Altenschmidt i C. Dittrich, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: G. Wilms, K. Mifsud-Bonnici i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji 2011/278/UE z dnia 27 kwietnia 2011 r. w sprawie ustanowienia przejściowych zasad dotyczących zharmonizowanego przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji w całej Unii na mocy art. 10a dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 130, s. 1).

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środka tymczasowego zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.