title: Sprawa C-378/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London (Zjednoczone Królestwo) w dniu 3 sierpnia 2012 r. — Nnamdi Onuekwere przeciwko Secretary of State for the Home Department

text:
               29.9.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 295/25

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London (Zjednoczone Królestwo) w dniu 3 sierpnia 2012 r. — Nnamdi Onuekwere przeciwko Secretary of State for the Home Department
   (Sprawa C-378/12)
   2012/C 295/45
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   Upper Tribunal (Immigration and Asylum Chamber) London

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Nnamdi Onuekwere

      Strona pozwana: Secretary of State for the Home Department

      Pytania prejudycjalne

               1)

               1W jakich okolicznościach, o ile w ogóle, okres pozbawienia wolności stanowi legalny pobyt dla celów związanych z nabyciem prawa stałego pobytu na mocy art. 16 dyrektywy o obywatelstwie 2004/38 (1)?

               2)

               Czy jeżeli okres pozbawienia wolności nie może być uznany za legalny pobyt, to osoba, która odbywała karę pozbawienia wolności, jest uprawniona do zsumowania okresów pobytu przed i po odbyciu tej kary dla celów obliczenia pięcioletniego okresu zamieszkiwania wymaganego do nabycia prawa stałego pobytu na mocy wspomnianej dyrektywy?

      (1)  Dyrektywa 2004/38/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie prawa obywateli Unii i członków ich rodzin do swobodnego przemieszczania się i pobytu na terytorium państw członkowskich, zmieniająca rozporządzenie (EWG) nr 1612/68 i uchylająca dyrektywy 64/221/EWG, 68/360/EWG, 72/194/EWG, 73/148/EWG, 75/34/EWG, 75/35/EWG, 90/364/EWG, 90/365/EWG i 93/96/EWG (Tekst mający znaczenie dla EOG)
   Dz.U. L 158, s. 77


title: Sprawa F-112/15: Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               28.9.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 320/55

         Skarga wniesiona w dniu 3 sierpnia 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-112/15)
   (2015/C 320/76)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat R. Rata)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie nieujęcia nazwiska skarżącego na liście urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu (2014).

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego Komisji Europejskiej z dnia 14 listopada 2014 r., wydanej w formie Informacji Administracyjnych nr 41-2014, ustanawiającej listę urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu (2014) w zakresie, w jakim nazwisko skarżącego nie zostało na niej ujęte;

               —

               obciążenie Komisji Europejskiej jej własnymi kosztami oraz kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącego.


title: Sprawa C-571/11: Postanowienie Prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 16 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Comercial Cluj — Rumunia) — SC Volksbank România SA przeciwko Andreia Câmpan, Ioan Dan Câmpan

text:
               13.4.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 108/18

         Postanowienie Prezesa ósmej izby Trybunału z dnia 16 listopada 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunalul Comercial Cluj — Rumunia) — SC Volksbank România SA przeciwko Andreia Câmpan, Ioan Dan Câmpan
   (Sprawa C-571/11) (1)

   2013/C 108/39
   Język postępowania: rumuński
   Prezes ósmej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 25 z 28.1.2012.


title: Sprawa F-74/15: Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2015 r. – ZZ/Komisja

text:
               24.8.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 279/55

         Skarga wniesiona w dniu 11 maja 2015 r. – ZZ/Komisja
   (Sprawa F-74/15)
   (2015/C 279/71)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: M. Velardo, avvocato)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o podwyższeniu dodatku jedynie o 20 % kapitału przewidzianego dla przypadku całkowitej, trwałej niezdolności do pracy zgodnie z art. 14 wspólnych zasad ubezpieczenia urzędników Wspólnot od ryzyka wypadku i choroby zawodowej oraz zadośćuczynienie za krzywdę, jakiej strona skarżąca miała doznać, a także zasądzenie od Komisji zapłaty odsetek za zwłokę.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 26 czerwca 2014 r., na mocy której Komisja podwyższyła o 20 % dodatek, o którym mowa w art. 14 zasad ubezpieczenia urzędników Wspólnot Europejskich od ryzyka wypadku i choroby zawodowej w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2006 r., ze względu na poważne nieprawidłowości w wydanej w dniu 8 stycznia 2014 r. opinii komisji lekarskiej w zakresie, w jakim nie uwzględniła ona wszystkich wniosków strony skarżącej i przyznała na podstawie art. 14 wspólnych zasad jedynie 20 % dodatku z tytułu zaburzenia funkcji układu sercowego i oddechowego nie biorąc pod uwagę szkód psychicznych ani zaburzeń funkcjonalnych snu spowodowanych zmianami odleżynowymi lewego boku;

               —

               zasądzenie od Komisji zapłaty zadośćuczynienia ustalonego zgodnie z zasadami słuszności na kwotę 50  000 EUR za poniesioną przez stronę skarżącą krzywdę i związanego z opóźnieniem w zapłacie przyznanego dodatku;

               —

               zasądzenie od Komisji zapłaty obliczonej przez nią samą kwoty odsetek za zwłokę od kwoty 98  372,51 EUR za okres od upływu sześciu miesięcy od dnia złożenia wniosku o pogorszeniu stanu zdrowia do dnia faktycznej wypłaty kapitału, według znajdujących zastosowanie w tym okresie stóp procentowych ustalonych przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji finansowych, powiększonych o dwa punkty;

               —

               zasądzenie od Komisji zapłaty obliczonej przez nią samą kwoty odsetek za zwłokę od kwoty, która zostanie ustalona w wyniku niniejszego postępowania, za okres od dnia wydania wyroku do dnia faktycznej zapłaty, według znajdujących zastosowanie w tym okresie stóp procentowych ustalonych przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji finansowych, powiększonych o dwa punkty;

               —

               w każdym razie, obciążenie Komisji kosztami postępowania oraz kosztami sądowymi.


title: Sprawy połączone C-105/09 i C-110/09: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 czerwca 2010 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Conseil d’État — Belgia) — Terre wallonne ASBL (C-105/09), Inter-Environnement Wallonie ASBL (C-110/09) przeciwko Région wallonne (Dyrektywa 2001/42/WE — Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko — Dyrektywa 91/676/EWG — Ochrona wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego — Programy działania w odniesieniu do wyznaczonych stref zagrożenia)

text:
               14.8.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 221/13

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 czerwca 2010 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Conseil d’État — Belgia) — Terre wallonne ASBL (C-105/09), Inter-Environnement Wallonie ASBL (C-110/09) przeciwko Région wallonne
   (Sprawy połączone C-105/09 i C-110/09) (1)

   (Dyrektywa 2001/42/WE - Ocena wpływu niektórych planów i programów na środowisko - Dyrektywa 91/676/EWG - Ochrona wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego - Programy działania w odniesieniu do wyznaczonych stref zagrożenia)
   2010/C 221/20
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Conseil d’État

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Terre wallonne ASBLC-105/09), Inter-Environnement Wallonie ASBL (C-110/09)

      Strona pozwana: Région wallonne

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Conseil d’État — Wykładnia art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego (Dz.U. L 375, s. 1) oraz art. 3 ust. 2 i 4 dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko (Dz.U. L 197, s. 30) — Ustanowienie programów działania w odniesieniu do wyznaczonych stref zagrożenia — Charakter i zakres obowiązku — Niezbędna ocena wpływu na środowisko programu zarządzania azotem

      Sentencja

   Program działania przyjęty zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy Rady 91/676/EWG z dnia 12 grudnia 1991 r. dotyczącej ochrony wód przed zanieczyszczeniami powodowanymi przez azotany pochodzenia rolniczego jest co do zasady planem lub programem określonym w art. 3 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2001/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 27 czerwca 2001 r. w sprawie oceny wpływu niektórych planów i programów na środowisko, w przypadku gdy stanowi „plan” lub „program” w rozumieniu art. 2 lit. a) tej ostatniej dyrektywy i gdy zawiera środki, od których przestrzegania uzależnione jest wydanie zezwolenia, które może być przyznane na realizację przedsięwzięć wymienionych w załącznikach I i II do dyrektywy Rady 85/337/EWG z dnia 27 czerwca 1985 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko naturalne zmienionej dyrektywą Rady 97/11/WE z dnia 3 marca 1997 r.

      (1)  Dz.U. C 129 z 6.6.2009


title: Sprawa T-589/10: Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2010 r. — Just Music Fernsehbetrieb przeciwko OHIM — France Télécom (Jukebox)

text:
               5.3.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 72/20

         Skarga wniesiona w dniu 29 grudnia 2010 r. — Just Music Fernsehbetrieb przeciwko OHIM — France Télécom (Jukebox)
   (Sprawa T-589/10)
   2011/C 72/34
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Just Music Fernsehbetrieb GmbH (Landshut, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat T. Kaus)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: France Télécom SA (Paryż, Francja)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 14 października 2010 r. w sprawie R 1408/2009-1;

               —

               nakazanie OHIM uchylenia dotyczącej sprzeciwu decyzji z dnia 30 września 2010 r. w sprawie B 1304494 i uwzględnienia zgłoszenia nr 6163778 w całości;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania;

               —

               obciążenie France Télécom kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą przed Izbą Odwoławczą i Wydziałem Sprzeciwów; i

               —

               ewentualnie zawieszenie postępowania do czasu wydania ostatecznej decyzji w przedmiocie wniosku o stwierdzenie wygaśnięcia prawa do znaku towarowego złożonego przez skarżącą w dniu 21 grudnia 2010 r. do OHIM w odniesieniu do wcześniejszego wspólnotowego znaku towarowego nr 3693108.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „Jukebox” dla usług z klas 38 i 41 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego 6163778

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: France Télécom

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny wspólnotowy znak towarowy nr 3693108 „JUKE BOX” dla towarów i usług z klas 9, 16, 35, 38, 41 i 42

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja narusza: i) art. 15 i 42 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na nieprzedstawienie dowodu rzeczywistego używania znaku towarowego, na który powołano się w sprzeciwie — wspólnotowego znaku towarowego nr 3693108 „JUKE BOX”; ii) art. 8 ust. 1 lit. b), art. 9 i art. 65 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na dokonanie przez Izbę Odwoławczą błędnej oceny podobieństwa spornego znaku towarowego; i iii) art. 78 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 ze względu na nieskorzystanie przez Izbę Odwoławczą z uprawnień kontrolnych i nieskorzystanie z pełnego zakresu swoich kompetencji.


title: Sprawa T-422/04: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 listopada 2006 r. — Lavagnoli przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Służba publiczna — Awans — Postępowanie w sprawie awansu za rok 2003 — Odmowa awansu — Przyznanie punktów awansu)

text:
               30.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 331/37

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 listopada 2006 r. — Lavagnoli przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-422/04) (1)

   (Służba publiczna - Awans - Postępowanie w sprawie awansu za rok 2003 - Odmowa awansu - Przyznanie punktów awansu)
   (2006/C 331/82)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Luciano Lavagnoli (Berchem, Luksemburg) (przedstawiciele: początkowo G. Bounéou i F. Frabetti, nastepnie F. Frabetti, avocats)

      Strona pozwana: Komisji Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: G. Berscheid i H. Krämer, pełnomocnicy)
   Przedmiot sprawy
   Po pierwsze uchylenie listy urzędników awansowanych w ramach postępowania w sprawie awansu za rok 2003, w zakresie w jakim nie obejmuje ona nazwiska skarżącego, jak również wszystkich aktów poprzedzających wydanie tej decyzji i po drugie, ewentualnie, uchylenie decyzji dotyczącej przyznania punktów awansu wydanej w ramach tego postępowania, w zakresie w jakim dotyczy skarżącego.
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Każda ze stron ponosi własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 45 z 19.2.2005.


title: Sprawa C-162/04: Skarga wniesiona dnia 31 marca 2004 r. przez Republikę Finlandii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               29.5.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 146/1

         Skarga wniesiona dnia 31 marca 2004 r. przez Republikę Finlandii przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa C-162/04)
   (2004/C 146/02)
   Dnia 31 marca 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich sporządzona przez Republikę Finlandii, reprezentowaną przez A. Guimaraes-Purokoski, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:
   tytułem roszczenia głównego:

               i)

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2004/136/WE z dnia 4 lutego 2004 r. w sprawie wykluczenia finansowania wspólnotowego niektórych wydatków Państw Członkowskich na Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (FEOGA) (1), w zakresie, w jakim ma ona zastosowanie do Finlandii;

               ii)

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.
               tytułem roszczenia alternatywnego:

               iii)

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji 2004/136/WE z dnia 4 lutego 2004 w sprawie wykluczenia finansowania wspólnotowego niektórych wydatków Państw Członkowskich na Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (FEOGA), w zakresie, w jakim dotyczy ona kwoty 3.194.596 Euro;

               iv)

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Finlandia twierdzi, iż wydając zaskarżoną decyzję:

               i)

               Komisja niewłaściwie zastosowała art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 3887/92 (2) i dokonała błędnej oceny sytuacji Pohjois-Karjalassa. Ustaliła ona jedynie, iż fiński system kontroli pomocy obszarowej posiada wyraźne luki w Pohjois-Karjalassa i że władze fińskie nie podjęły środków korygujących, których podjęcia żądała;

               ii)

               Komisja dokonała błędnej oceny sytuacji w Pohjois-Pohjanmaalla, Pohjois-Savossa, Finlandii centralnej, Kainuussa i w Laponii. Ustaliła ona jedynie, iż fiński system kontroli pomocy obszarowej posiada wyraźne luki w przedmiotowych regionach i że władze fińskie nie podjęły środków korygujących, których podjęcia żądała Komisja;

               iii)

               Komisja naruszyła zasadę proporcjonalności obejmując zakresem zaskarżonej decyzji obszar wykraczający poza Pohjois-Karjalan, Pohjois-Pohjanmaata, Pohjois-Savossa, Finlandię centralną, Kainuussa oraz Laponię. Wreszcie,

               iv)

               Komisja ustaliła jedynie, że sposoby dokonywania pomiarów stosowane w ramach systemu kontroli pomocy obszarowej w Pohjois-Karjalan, Pohjois-Pohjanmaan, Pohjois-Savon, Finlandii centralnej, Kainuun oraz Laponii są niezgodne z prawem wspólnotowym.

      (1)  Dz.U. L 40 z dnia 12 lutego 2004 r., str. 31.

      (2)  Rozporządzenie Komisji (EWG) nr 3887/92 dnia 23 grudnia 1992 r., ustanawiające szczegółowe zasady stosowania zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli niektórych wspólnotowych systemów pomocy, Dz.U. L 391 z dnia 31 grudnia 1992 r., str. 36.


title: Sprawa F-76/07: Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2007 r. — Birkhoff przeciwko Komisji

text:
               6.10.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 235/30

         Skarga wniesiona w dniu 17 lipca 2007 r. — Birkhoff przeciwko Komisji
   (Sprawa F-76/07)
   (2007/C 235/56)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Gerard Birkhoff (Weitnau, Niemcy) (przedstawiciel: K. Hösgen, adwokat)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego (nr R/16/07) z dnia 18 kwietnia 2007 r. w sprawie zażalenia wniesionego przez skarżącego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżący, emerytowany urzędnik Komisji Wspólnot Europejskich, ma na utrzymaniu córkę, która cierpi na porażenie poprzeczne i z tego powodu wymaga wózka inwalidzkiego. Zgodnie z informacjami przedstawionymi przez skarżącego poprzedni wózek stał się bezużyteczny w wyniku złamania spowodowanego przez blokadę. Skarżący wniósł o przejęcie kosztów nabycia nowego wózka inwalidzkiego. Wniosek ten Komisja oddaliła.
   Skarżący podnosi naruszenie jego praw powołując się na art. 72 i 110 regulaminu urzędników Wspólnot Europejskich w związku z pkt 4 lit. F) rozdziału XII załącznika I do wspólnych przepisów dotyczących ubezpieczenia w razie choroby urzędników Wspólnot Europejskich.


title: Sprawa C-512/10: Skarga wniesiona w dniu 26 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej

text:
               29.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 30/16

         Skarga wniesiona w dniu 26 października 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Rzeczypospolitej Polskiej
   (Sprawa C-512/10)
   ()
   2011/C 30/26
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (Przedstawiciele: H. Støvlbæk i K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że w związku z wdrożeniem pierwszego pakietu kolejowego Rzeczpospolita Polska uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 6 ust. 3 i załącznika II do dyrektywy Rady z 29 lipca 1991r. 91/440/EWG w sprawie rozwoju kolei wspólnotowych z późniejszymi zmianami (1) oraz art. 4 ust.2 i art.14 ust.2 dyrektywy Parlamentu europejskiego i Rady z dnia 26 lutego 2001r. 2001/14/WE w sprawie alokacji zdolności przepustowej infrastruktury kolejowej i pobierania opłat za użytkowanie infrastruktury kolejowej oraz przyznawania świadectw bezpieczeństwa (2); jak również na mocy art. 6 ust.2 i 3 Dyrektywy 2001/14/WE, art. 6 ust.1 Dyrektywy 2001/14/WE w związku z art. 7 ust.3 i 4 Dyrektywy 91/440/EWG z późniejszymi zmianami oraz art. 7 ust. 3 i art. 8 ust. 1 Dyrektywy 2001/14/WE;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Komisja podnosi cztery zarzuty uchybienia przez Rzeczpospolitą Polskę postanowieniom pierwszego pakietu kolejowego.
   Po pierwsze, zdaniem Komisji, Rzeczpospolita Polska nie przewidziała mechanizmów zapewniających niezależność decyzyjną i organizacyjną zarządcy infrastruktury pełniącego funkcje podstawowe jakim jest PLK S.A. (Polskie Linie Kolejowe, Spółka Akcyjna) od holdingu tj. zarówno spółki dominującej PKP S.A. jak i innych spółek zależnych holdingu będących przewoźnikami kolejowymi.
   Po drugie, Rzeczpospolita Polska nie podjęła, zdaniem Komisji, właściwych środków — zgodnie z art. 6 ust.1, pierwszy akapit dyrektywy 2001/14/WE i art. 7 ust.3 i 4 dyrektywy 91/440/EWG — w celu zapewnienia osiągnięcia przez zarządcę infrastruktury PLK S.A. równowagi finansowej w stosownym czasie. Państwo polskie dopuszcza, aby PLK S.A. kumulowała straty do 2012 roku.
   Po trzecie, zdaniem Komisji, Rzeczpospolita Polska nie przewidziała szczególnego systemu zachęt wymaganego przez art. 6 ust. 2 i 3 Dyrektywy 2001/14/WE dla PLK S.A. w celu zmniejszenia kosztów i opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej.
   Po czwarte, zdaniem Komisji, Rzeczpospolita Polska nie podjęła — wbrew art. 7 ust.3 dyrektywy 2001/14/WE — należytych środków, aby opłaty za minimalny dostęp do infrastruktury kolejowej obliczane były na podstawie kosztów bezpośrednio ponoszonych w wyniku przewozu pociągiem. Ponadto, państwo polskie nie przewidziało mechanizmu kontrolnego wymaganego przez art. 8 ust.1 dyrektywy 2001/14/WE pozwalającego na sprawdzenie, czy różne segmenty rynku są w stanie wytrzymać pod względem ekonomicznym podwyższone opłaty za dostęp i korzystanie z infrastruktury kolejowej.

      (1)  Dz.U. L 237, s. 25

      (2)  Dz.U. L 75, s. 29


title: Sprawa T-182/11: Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2011 r. — Dacoury-Tabley przeciwko Radzie

text:
               21.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 152/29

         Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2011 r. — Dacoury-Tabley przeciwko Radzie
   (Sprawa T-182/11)
   2011/C 152/51
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Philippe Henry Dacoury-Tabley (Abidjan, Wybrzeże Kości Słoniowej) (przedstawiciel: adwokat G. Collard)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie, że, jeśli chodzi o stronę skarżącą Philippa Henriego DACOURY-TABLEYA, rozporządzenie Rady nr 85/2011 z dnia 31 stycznia 2011 r. opublikowane w dniu 2 lutego 2011 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej oraz decyzja Rady 2011/71/WPZiB z dnia 31 stycznia 2011 r. opublikowana w dniu 2 lutego 2011 r. w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej są pozbawione podstaw faktycznych.

               —

               w konsekwencji,

                           —

                           stwierdzenie nieważności rozporządzenia Rady nr 85/2011 z dnia 31 stycznia 2011 r. oraz decyzji Rady 2011/71/WPZiB z dnia 31 stycznia 2011 r.;

                           —

                           ewentualnie, nakazanie, aby nazwisko Philippa Henriego DACOURY -TABLEYA zostało usunięte z wykazu załączonego do tego rozporządzenia i do tej decyzji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia obowiązku uzasadnienia, z uwagi na to, że wpisanie strony skarżącej do wykazu osób i podmiotów, w stosunku do których mają zastosowanie środki ograniczające, nastąpiło z powodów stereotypowych bez wskazania żadnego konkretnego stanu faktycznego, który umożliwiłby ocenę stosowności takiego wpisu.

               2)

               Zarzut drugi dotyczący oczywistego błędu w ocenie, w zakresie w jakim:

                           —

                           zarzuca się stronie skarżącej, że odmówiła podporządkowania się władzy A. Ouattary, w sytuacji gdy próbowała ona podporządkować tej władzy Centralny Bank Państw Zachodniej Afryki (zwany dalej „BCEAO”), którego była ona prezesem;

                           —

                           zarzuca się stronie skarżącej udział w finansowaniu nielegalnego rządu L. Gbagbo, w sytuacji gdy transakcje BCEAO nie wykazały żadnego takiego wkładu finansowego;

                           —

                           strona skarżąca nie była już poza tym prezesem BCEAO w momencie wydania zaskarżonego rozporządzenia i zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa C- 19/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten i Stockholm — Migrationsöverdomstolen — Szwecja) — Migrationsverket przeciwo Edgarowi Petrosianowi, Nelli Petrosian, Svetlanie Petrosian, Davidowi Petrosianowi, Maxime Petrosianowi (Prawo azylu — Rozporządzenie (WE) nr 343/2003 — Przyjęcie z powrotem przez państwo członkowskie osoby ubiegającej się o azyl, której wniosek został odrzucony i która znajduje się w innym państwie członkowskim, gdzie złożyła kolejny wniosek o udzielenie azylu — Początek biegu terminu, w którym należy dokonać przekazania osoby ubiegającej się o azyl — Procedura transferu będąca przedmiotem odwołania mogącego posiadać skutek zawieszający)

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/10

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 29 stycznia 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Kammarrätten i Stockholm — Migrationsöverdomstolen — Szwecja) — Migrationsverket przeciwo Edgarowi Petrosianowi, Nelli Petrosian, Svetlanie Petrosian, Davidowi Petrosianowi, Maxime Petrosianowi
   (Sprawa C- 19/08) (1)

   (Prawo azylu - Rozporządzenie (WE) nr 343/2003 - Przyjęcie z powrotem przez państwo członkowskie osoby ubiegającej się o azyl, której wniosek został odrzucony i która znajduje się w innym państwie członkowskim, gdzie złożyła kolejny wniosek o udzielenie azylu - Początek biegu terminu, w którym należy dokonać przekazania osoby ubiegającej się o azyl - Procedura transferu będąca przedmiotem odwołania mogącego posiadać skutek zawieszający)
   (2009/C 69/15)
   Język postępowania: szwedzki
   Sąd krajowy
   Kammarrätten i Stockholm — Migrationsöverdomstolen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Migrationsverket

      Strona pozwana: Edgar Petrosian, Nelli Petrosian, Svetlana Petrosian, David Petrosian, Maxime Petrosian
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Kammarrätten i Stockholm, Migrationsöverdomstolen (Szwecja) — Wykładnia art. 20 ust. 1 lit. d) i art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz.U. L 50, s. 1) — Odebranie przez państwo członkowskie wnioskodawcy o azyl, który w innym państwie członkowskim złożył kolejny wniosek o azyl — Początek okresu, w którym trzeba dokonać przekazania wnioskodawcy o azyl.
   Sentencja
   Wykładni art. 20 ust. 1 lit. d) i art. 20 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiającego kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego należy dokonywać w ten sposób, że w przypadku gdy ustawodawstwo wnioskującego państwa członkowskiego dopuszcza odwołanie o skutku zawieszającym, termin na wykonanie przekazania zaczyna biec nie już w momencie wydania tymczasowego orzeczenia sądowego zawieszającego wykonanie procedury transferu, lecz dopiero począwszy od wydania orzeczenia sądowego rozstrzygającego co do istoty sprawy, które nie może już stanowić przeszkody dla takiego wykonania.

      (1)  Dz.U. C 64 z 8.3.2008.


title: Sprawa T-88/17: Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2017 r. – Hiszpania/Komisja

text:
               27.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 95/25

         Skarga wniesiona w dniu 13 lutego 2017 r. – Hiszpania/Komisja
   (Sprawa T-88/17)
   (2017/C 095/33)
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Królestwo Hiszpanii (przedstawiciele: M. Sampol Pucurull i M. García-Valdecasas Dorrego, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               Stwierdzenie częściowej nieważności, w odniesieniu do agencji płatniczej Estremadury, decyzji wykonawczej Komisji (UE) 2016/2113 z dnia 30 listopada 2016 r. w sprawie rozliczenia rachunków agencji płatniczych państw członkowskich dotyczących wydatków finansowanych przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w ostatnim roku realizacji programu dla okresu programowania 2007–2013 EFRROW (16 października 2014 r. – 31 grudnia 2015 r.) w zakresie, w jakim Komisja nie dokonała na rzecz tej agencji zwrotu kwoty 5 364 682,52 EUR.

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy oparty na naruszeniu art. 69 rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 z dnia 20 września 2005 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (Dz.U. 2005 L 277, s. 1), zmienionego rozporządzeniem Rady (WE) nr 473/2009 z dnia 25 maja 2009 r. (Dz.U. 2009 L 144, s. 3), ponieważ uniemożliwia on odliczenie kwoty 5 364 682,52 EUR (kwoty, które nie mogą być ponownie wykorzystane) przy rozliczaniu rachunków z tytułu wydatków finansowanych przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) w ostatnim roku realizacji programu dla okresu programowania 2007–2013 EFRROW.

               2.

               Zarzut drugi, podniesiony posiłkowo, na wypadek gdyby Sąd orzekł, że Komisja nie naruszyła art. 69 rozporządzenia (WE) nr 1698/2005, oparty na stwierdzeniu, że działanie Komisji stanowi działanie arbitralne wykraczające poza przysługujący jej zakres uznania i naruszające również zasadę uzasadnionych oczekiwań.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia  15 listopada 2005 r.  w sprawie C-392/02 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Danii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Środki własne Wspólnot — Należności celne wymagane zgodnie z prawem, które nie zostały pokryte wskutek błędu państwowych organów celnych — Odpowiedzialność finansowa Państw Członkowskich)

text:
               24.12.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 330/1

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 15 listopada 2005 r.
   w sprawie C-392/02 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Danii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Środki własne Wspólnot - Należności celne wymagane zgodnie z prawem, które nie zostały pokryte wskutek błędu państwowych organów celnych - Odpowiedzialność finansowa Państw Członkowskich)
   (2005/C 330/01)
   Język postępowania: duński
   W sprawie C-392/02, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 7 listopada 2002 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: H.-P. Hartvig i G. Wilms) przeciwko Królestwu Danii (pełnomocnik: J.Molde), popieranemu przez Królestwo Belgii (pełnomocnik: A. Snoecx), Republikę Federalną Niemiec (pełnomocnik: W.-D. Plessing wspierany przez D. Sellnera oraz U. Karpensteina, Rechtsanwälte), Republikę Włoską (pełnomocnik I. M. Braguglia, wspierany przez G. de Bellisa, avvocato dello Stato), Królestwo Niderlandów (pełnomocnicy: H. G. Sevenster oraz J. van Bakel), Republikę Portugalską (pełnomocnicy: L. Fernandes, Â. Seiça Neves oraz J. A. dos Ajnos), Królestwo Szwecji (pełnomocnicy: A. Kruse, K. Wistrand oraz A. Falk), Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, Prezes, P. Jann, C. W. A. Timmermans, A. Rosas i J. Makarczyk prezesi izb, C. Gulmann, A. La Pergola, J.-P. Puissochet, S. von Bahr (sprawozdawca), P. Kūris, U. Lõhmus, E. Levits i A. Ó Caoimh, sędziowie; rzecznik generalny: L.A. Geelhoed, sekretarz: H. von Holstein zastępca sekretarza, wydał w dniu 15 listopada 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Nie udostępniając Komisji Wspólnot Europejskich środków własnych w wysokości 140 409,60 DKK i odsetek za zwłokę liczonych od dnia 20 grudnia 1999 r., Królestwo Danii uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy prawa wspólnotowego, a w szczególności naruszyło art. 2 i 8 decyzji Rady 94/728/WE, Euratom z dnia 31 października 1994 r. w sprawie systemu środków własnych Wspólnot Europejskich.

               2)

               Królestwo Danii zostaje obciążone kosztami postępowania.

               3)

               Królestwo Belgii, Republika Federalna Niemiec, Republika Włoska, Królestwo Niderlandów, Republika Portugalska i Królestwo Szwecji pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 31 z 8.2.2003


title: Sprawa T-117/17: Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2017 – Proximus/Rada

text:
               15.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 151/36

         Skarga wniesiona w dniu 23 lutego 2017 – Proximus/Rada
   (Sprawa T-117/17)
   (2017/C 151/47)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Proximus SA/NV (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: B. Schutyser, adwokat)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji, doręczonej skarżącej w dniu 23 grudnia 2016 r., o udzieleniu zamówienia innemu oferentowi a nie skarżącej;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jeden zarzut, poprzez który twierdzi, że, wbrew wymogom prawa Unii Europejskiej, metodologia zastosowana do oceny ofert nie pozwala na wybranie najkorzystniejszej ekonomicznie oferty.


title: Sprawa F-127/15: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 21 lipca 2016 r. – Pinto Ferreira/Komisja (Służba publiczna – Urzędnicy – Kara dyscyplinarna – Artykuł 9 ust. 2 załącznika IX do regulaminu pracowniczego – Potrącenie z emerytury – Działalność pozazawodowa, na którą nie udzielono zezwolenia – Niezłożenie wniosku o udzielenie zezwolenia)

text:
               3.10.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 364/37

      Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 21 lipca 2016 r. – Pinto Ferreira/Komisja
      (Sprawa F-127/15) (1)

      ((Służba publiczna - Urzędnicy - Kara dyscyplinarna - Artykuł 9 ust. 2 załącznika IX do regulaminu pracowniczego - Potrącenie z emerytury - Działalność pozazawodowa, na którą nie udzielono zezwolenia - Niezłożenie wniosku o udzielenie zezwolenia))
      (2016/C 364/45)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: António Gaspar Pinto Ferreira (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci C. W. Godfrey, C. Antoine i M. Gomes Lopes)

         Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Ehrbar i F. Simonetti, pełnomocnicy)

         Przedmiot sprawy

      Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji w sprawie wymierzenia kary dyscyplinarnej – z powodu wykonywania działalności pozazawodowej, na którą nie udzielono zezwolenia – w postaci potrącania z emerytury skarżącego przez okres dwunastu miesięcy kwoty 185 EUR, która to decyzja zacznie obowiązywać od dnia, w którym przejdzie on na emeryturę.

         Sentencja wyroku

                  1)

                  Stwierdza się nieważność decyzji z dnia 16 grudnia 2014 r., na mocy której organ powołujący Komisji Europejskiej wymierzył Antóniowi Gasparowi Pincie Ferreirze karę przewidzianą w art. 9 ust. 2 załącznika IX do regulaminu pracowniczego urzędników Unii Europejskiej.

                  2)

                  Komisja Europejska pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążona kosztami poniesionymi przez A. Pinta Ferreirę.

         (1)  Dz.U. C 414 z 14.12.2015 r., s. 43.


title: Sprawa C-53/05: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 92/100/EWG — Prawo autorskie — Najem i użyczenie — Brak transpozycji w zakreślonym terminie)

text:
               2.9.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 212/7

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 lipca 2006 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-53/05) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 92/100/EWG - Prawo autorskie - Najem i użyczenie - Brak transpozycji w zakreślonym terminie)
   (2006/C 212/12)
   Język postępowania: portugalski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele P. Andrade i W. Wils, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Portugalska (Przedstawiciele: L. Fernandes i N. Gonçalves, pełnomocnicy)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 1 i 5 dyrektywy Rady 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej (Dz.U. L 346, str. 61)
   Sentencja

               1)

               Zwolniwszy z obowiązku zapłaty wynagrodzenia należnego twórcom z tytułu publicznego użyczenia wszystkie kategorie przedsiębiorstw biorące utwory w publiczne użyczenie, Republika Portugalska uchybiła zobowiązaniom państwa członkowskiego, które na niej ciążą na mocy art. 1 i 5 dyrektywy Rady 92/100/EWG z dnia 19 listopada 1992 r. w sprawie prawa najmu i użyczenia oraz niektórych praw pokrewnych prawu autorskiemu w zakresie własności intelektualnej.

               2)

               Republika Portugalska zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 82 z 2.4.2005


title: Sprawa T-218/08: Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2008 r. — Lemans przeciwko OHIM — Stephen Turner (ICON)

text:
               2.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 197/33

         Skarga wniesiona w dniu 11 czerwca 2008 r. — Lemans przeciwko OHIM — Stephen Turner (ICON)
   (Sprawa T-218/08)
   (2008/C 197/57)
   Język skargi: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Lemans Corporation (Janesville, Stany Zjednoczone) (przedstawiciel: M. Cover, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą był również: Stephen Turner (Luddington, Zjednoczone Królestwo)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 28 marca 2008 r. w sprawie R 589/2007-2;

               —

               stwierdzenie, że sprzeciw powinien zostać odrzucony oraz że zgłoszony znak towarowy może zostać zarejestrowany; i

               —

               obciążenie drugiej strony w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą kosztami postępowania, obejmującymi koszty poniesione w związku z postępowaniami odwoławczymi przed Izbą Odwoławczą i Sądem Pierwszej Instancji.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Graficzny znak towarowy „ICON” dla towarów i usług z klas 9, 18 i 25 — zgłoszenie nr 2 197 366
   Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: Druga strona w postępowaniu przed Izbą Odwoławczą
   Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Słowny krajowy znak towarowy „IKON” dla towarów z klasy 9 — rejestracja w Zjednoczonym Królestwie nr 2 243 676

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Odrzucenie zgłoszenia w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Izba Odwoławcza popełniła błąd w ustaleniach, stwierdzając, że druga strona postępowania przysługiwała legitymacja do wniesienia sprzeciwu.


title: Sprawa C-701/15: Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 13 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia – Włochy) – Malpensa Logistica Europa SpA/SEA – Società Esercizi Aeroportuali SpA (Odesłanie prejudycjalne — Zamówienia publiczne — Transport — Pojęcie „eksploatacji obszaru geograficznego w celu udostępniania przewoźnikom powietrznym portów lotniczych lub innych terminali” — Dyrektywy 2004/17/WE i 96/67/WE — Przepisy krajowe nieprzewidujące uprzedniego przeprowadzenia postępowania przetargowego w celu przyznania powierzchni w porcie lotniczym)

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/4

         Wyrok Trybunału (dziewiąta izba) z dnia 13 lipca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia – Włochy) – Malpensa Logistica Europa SpA/SEA – Società Esercizi Aeroportuali SpA
   (Sprawa C-701/15) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Zamówienia publiczne - Transport - Pojęcie „eksploatacji obszaru geograficznego w celu udostępniania przewoźnikom powietrznym portów lotniczych lub innych terminali” - Dyrektywy 2004/17/WE i 96/67/WE - Przepisy krajowe nieprzewidujące uprzedniego przeprowadzenia postępowania przetargowego w celu przyznania powierzchni w porcie lotniczym))
   (2017/C 293/05)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale Amministrativo Regionale per la Lombardia

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Malpensa Logistica Europa SpA

      Strona pozwana: SEA – Società Esercizi Aeroportuali SpA

      przy udziale: Beta-Trans SpA

      Sentencja

   Artykuł 7 dyrektywy 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującej procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych należy interpretować w ten sposób, że przepis ten nie stoi na przeszkodzie przepisom krajowym takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które nie przewidują uprzedniego przeprowadzenia nieograniczonego przetargu w wypadku przyznawania powierzchni przeznaczonej na cele obsługi naziemnej, z którym nie wiąże się zapłata wynagrodzenia przez podmiot zarządzający portem lotniczym, również gdy chodzi o przyznanie tymczasowe.

      (1)  Dz.U. C 136 z 18.4.2016.


title: Sprawa F-73/09: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Sukup przeciwko Komisji (Służba publiczna — Wynagrodzenie i dodatki — Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu — Dodatek szkolny — Przyznanie ze skutkiem wstecznym)

text:
               27.8.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 252/50

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 13 kwietnia 2011 r. — Sukup przeciwko Komisji
   (Sprawa F-73/09) (1)

   (Służba publiczna - Wynagrodzenie i dodatki - Dodatek na dziecko pozostające na utrzymaniu - Dodatek szkolny - Przyznanie ze skutkiem wstecznym)
   2011/C 252/108
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Viktor Sukup (Bruksela, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Rodrigues i C. Bernard-Glanz)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i D. Martin, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji biura Komisji Europejskiej „administrowanie i rozliczanie należności indywidualnych” o nieprzyznaniu skarżącemu dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu ani dodatku szkolnego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Viktor Sukup zostaje obciążony całością kosztów postępowania.

      (1)  Dz.U. C 267 z 7.11.2009, s. 84.


title: Sprawa T-401/04: Skarga wniesiona dnia 1 października 2004 r. przez Bactria Industriehygiene-Service Verwaltungs GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               22.1.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 19/28

         Skarga wniesiona dnia 1 października 2004 r. przez Bactria Industriehygiene-Service Verwaltungs GmbH przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-401/04)
   (2005/C 19/59)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 1 października 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Bactria Industriehygiene-Service Verwaltungs GmbH, Kirchheimboladen, Niemcy, reprezentowanej przez adwokatów K. Van Maldegema i C. Mereu, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               nakazanie pozwanej udzielenia odpowiedzi na wniosek skarżącej;

               —

               lub tytułem subsydiarnym, o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej D 341571 (04);

               —

               nakazanie pozwanej zapłaty odszkodowania na rzecz skarżącej w tymczasowej wysokości 1 euro, tytułem szkody poniesionej w wyniku niewykonania przez pozwaną obowiązków ciążących na niej na podstawie prawa wspólnotowego poprzez nieudzielanie odpowiedzi skarżącej, lub subsydiarnie, tytułem szkody powstałej w związku z podjęciem decyzji Komisji Europejskiej D 341571 (4), wraz z należnymi odsetkami, do czasu dokonania dokładnego wyliczenia i określenia dokładnej wysokości odszkodowania;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Podniesione zarzuty są podobne do zarzutów podniesionych w sprawie T-400/04 Arch Chemicals i Arch Timber Protection przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-240/08: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2009 r. — Procter & Gamble przeciwko OHIM — Laboratorios Alcala Farma (oli) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego oli — Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe OLAY — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])

text:
               29.8.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/36

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 8 lipca 2009 r. — Procter & Gamble przeciwko OHIM — Laboratorios Alcala Farma (oli)
   (Sprawa T-240/08) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego oli - Wcześniejsze słowne wspólnotowe znaki towarowe OLAY - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94 [obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   2009/C 205/66
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: The Procter & Gamble Company (Cincinnati, Ohio, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: T. Scourfield, N. Beckett, solicitors, i A. Speck, barrister)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Laboratorios Alcala Farma SL (Madryt, Hiszpania)

      Przedmiot sprawy

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 kwietnia 2008 r. (sprawa R 1481/2007-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy The Procter & Gamble Company a Laboratorios Alcala Farma, SL.

      Sentencja wyroku

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               The Procter & Gamble Company zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawa T-488/11: Wyrok Sądu z dnia 12 czerwca 2014 r. – Sarc przeciwko Komisji (Pomoc państwa — Umowa licencyjna oprogramowania — Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa — Skarga o stwierdzenie nieważności — Brak istotnego wpływu na pozycję konkurencyjną — Niedopuszczalność — Uprawnienia procesowe zainteresowanych stron — Dopuszczalność — Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego — Brak poważnych trudności — Korzyść)

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/9

         Wyrok Sądu z dnia 12 czerwca 2014 r. – Sarc przeciwko Komisji
   (Sprawa T-488/11) (1)

   ((Pomoc państwa - Umowa licencyjna oprogramowania - Decyzja stwierdzająca brak pomocy państwa - Skarga o stwierdzenie nieważności - Brak istotnego wpływu na pozycję konkurencyjną - Niedopuszczalność - Uprawnienia procesowe zainteresowanych stron - Dopuszczalność - Brak wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego - Brak poważnych trudności - Korzyść))
   2014/C 245/11
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Scheepsbouwkundig Advies- en Rekencentrum (Sarc) BV (Bussum, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci H. Speyart i R. Bolhaar)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: H. van Vliet, K. Talabér-Ritz i S. Noë, pełnomocnicy)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: początkowo C. Wissels, M. Noort i B. Koopman, a następnie C. Wissels, M. Noort, J. Langer i M. Bulterman, pełnomocnicy) i Technische Universiteit Delft (Delft, Niderlandy) (przedstawiciele: adwokaci R. van den Tweel i P. Huurnink)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2011) 642 wersja ostateczna z dnia 10 maja 2011 r., w postępowaniu w sprawie pomocy państwa NN 68/2010 – Niderlandy, uznającej po zakończeniu wstępnego etapu badania, że umowa licencyjna dotycząca wykorzystania kodu źródłowego oprogramowania zawarta między Technische Universiteit Delft a Delftship BV nie stanowi pomocy państwa.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Scheepsbouwkundig Advies- en Rekencentrum (Sarc) BV zostaje obciążona własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską i Technische Universiteit Delft.

               3)

               Królestwo Niderlandów pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 331 z 12.11.2011.


title: Sprawa T-12/11: Wyrok Sądu z dnia 6 września 2013 r. — Iran Insurance przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej — Zamrożenie funduszy — Podstawa prawna — Naruszenie prawa międzynarodowego — Obowiązek uzasadnienia — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Oczywisty błąd w ocenie — Prawo własności — Proporcjonalność — Równość traktowania — Niedyskryminacja)

text:
               19.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 304/12

         Wyrok Sądu z dnia 6 września 2013 r. — Iran Insurance przeciwko Radzie
   (Sprawa T-12/11) (1)

   (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające podjęte wobec Iranu w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu broni jądrowej - Zamrożenie funduszy - Podstawa prawna - Naruszenie prawa międzynarodowego - Obowiązek uzasadnienia - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Oczywisty błąd w ocenie - Prawo własności - Proporcjonalność - Równość traktowania - Niedyskryminacja)
   2013/C 304/22
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Iran Insurance Company (Teheran, Iran) (przedstawiciel: adwokat D. Luff)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i G. Marhic, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający żądania strony pozwanej Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher i M. Konstantinidis, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Z jednej strony, żądanie stwierdzenia nieważności, po pierwsze, załącznika II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB (Dz.U L 195, s. 39), zmienionej decyzją Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r. (Dz.U. L 281, s. 81) oraz załącznika VIII do rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007 (Dz.U. L 281, s. 1) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżącej, po drugie, decyzji wydanej w odniesieniu do skarżącej „zawartej w” piśmie z dnia 28 października 2010 r., po trzecie, decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/413 (Dz.U. L 319, s. 71), oraz rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 961/2010 (Dz.U. L 319, s. 11) w zakresie, w jakim są one w stanie wpłynąć na sytuację skarżącej, po czwarte, decyzji wydanej w odniesieniu do skarżącej „zawartej w” piśmie z dnia 5 grudnia 2011 r., po piąte, załącznika IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie nr 961/2010 (Dz.U. L 88 s. 1) w zakresie, w jakim dotyczy on skarżącej, oraz po szóste, każdego wydanego w przyszłości rozporządzenia i każdej wydanej w przyszłości decyzji Rady lub Komisji, które uzupełniałaby lub zmieniałyby jeden z aktów zaskarżonych w kontekście niniejszej skargi, oraz z drugiej strony, żądanie stwierdzenia, że w odniesieniu do skarżącej nie mogą mieć zastosowania art. 12 i art. 20 ust. 1 lit. b) decyzji 2010/413, art. 16 ust. 2, art. 26 rozporządzenia nr 961/2010, art. 1 pkt 7 decyzji Rady 2012/35/WPZiB z dnia 23 stycznia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413 (Dz.U. L 19, s. 22), art. 23 ust. 2, art. 35 rozporządzenia nr 267/2012, art. 1 pkt 8 decyzji Rady 2012/635/WPZiB z dnia 15 października 2012 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413 (Dz.U. L 282, s. 58), art. 1 pkt 11 rozporządzenia Rady (UE) nr 1263/2012 z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającego rozporządzenie nr 267/2012 (Dz.U. L 356, s. 34) oraz art. 1 pkt 2 decyzji Rady 2012/829/WPZiB z dnia 21 grudnia 2012 r. zmieniającej decyzję 2010/413 (Dz.U. L 356, s. 71).

      Sentencja

               1)

               Skarga jest niedopuszczalna w zakresie, w jakim zmierza do stwierdzenia nieważności wszystkich wydanych w przyszłości rozporządzeń lub wszystkich wydanych w przyszłości decyzji Rady Unii Europejskiej lub Komisji Europejskiej, które uzupełniałyby lub zmieniałyby jeden z aktów zaskarżonych w kontekście niniejszej skargi.

               2)

               Nie ma potrzeby orzekania ani w przedmiocie żądań stwierdzenia nieważności decyzji wydanych w odniesieniu do Iran Insurance Company „zawartych w” pismach Rady z dnia 28 października 2010 r. i z dnia 5 grudnia 2011 r., ani w przedmiocie zarzutu niedopuszczalności skargi wysuniętego przez Radę i wspieranego przez Komisję jedynie wobec żądań stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w odniesieniu do Iran Insurance Company „zawartej w” piśmie Rady z dnia 28 października 2010 r.

               3)

               Stwierdza się nieważność załącznika II do decyzji Rady 2010/413/WPZiB z dnia 26 lipca 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającej wspólne stanowisko 2007/140/WPZiB, zmienionej decyzją Rady 2010/644/WPZiB z dnia 25 października 2010 r., załącznika VIII do rozporządzenia Rady (UE) nr 961/2010 z dnia 25 października 2010 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 423/2007, decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. zmieniającej decyzję 2010/413, rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia nr 961/2010 oraz załącznika IX do rozporządzenia Rady (UE) nr 267/2012 z dnia 23 marca 2012 r. w sprawie środków ograniczających wobec Iranu i uchylającego rozporządzenie nr 961/2010 w zakresie, w jakim dotyczą one Iran Insurance Company.

               4)

               Skutki załącznika II do decyzji 2010/413, zmienionej decyzją 2010/644, następnie decyzją 2011/783, w odniesieniu do Iran Insurance Company, pozostają w mocy, do chwili, gdy skuteczne stanie się stwierdzenie nieważności załącznika IX do rozporządzenia nr 267/2012 w zakresie, w jakim dotyczy on Iran Insurance Company.

               5)

               Rada pokrywa, oprócz własnych kosztów, koszty poniesione przez Iran Insurance Company.

               6)

               Komisja pokrywa własne koszty postępowania.

      (1)  Dz.U. C 63 z 26.2.2011.


title: Sprawa C-56/12 P: Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 24 listopada 2011 r. w sprawie T-296/09 European Federation of Ink and Ink Cartridge Manufacturers (EFIM) przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 3 lutego 2012 r. przez European Federation of Ink and Ink Cartridge Manufacturers (EFIM)

text:
               21.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 118/11

         Odwołanie od wyroku Sądu (piąta izba) wydanego w dniu 24 listopada 2011 r. w sprawie T-296/09 European Federation of Ink and Ink Cartridge Manufacturers (EFIM) przeciwko Komisji Europejskiej, wniesione w dniu 3 lutego 2012 r. przez European Federation of Ink and Ink Cartridge Manufacturers (EFIM)
   (Sprawa C-56/12 P)
   2012/C 118/18
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: European Federation of Ink and Ink Cartridge Manufacturers (EFIM) (przedstawiciel: D. Ehle, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Lexmark International Technology SA

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uchylenie w całości wyroku Sądu z dnia 24 listopada 2011 r. w sprawie T-296/09 oraz rozstrzygnięcie co do istoty znajdującego się u podstaw tego wyroku sporu prawnego;

               —

               Uwzględnienie żądań sformułowanych w pierwszej instancji i tym samym stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej K(2009) 4125 z dnia 20 maja 2009 r. w postępowaniu na podstawie art. 82 WE (art. 102 TFUE);

               —

               Obciążenie Komisji i Lexmark International Technology S.A. kosztami postępowania obu instancji.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi pięć zarzutów przeciwko wyrokowi Sądu z dnia 24 listopada 2011 r. Dotyczą one błędnego pod względem prawnym zaprzeczenia interesu unijnego oraz priorytetowego charakteru dochodzenia w przedmiocie kartelu w decyzji Komisji z dnia 20 maja 2009 r.
   Po pierwsze, Sąd niezgodnie z prawem nie stwierdził nieważności decyzji Komisji w zakresie, w jakim uznano w niej dowód kolektywnej i indywidualnej rynkowej dominacji producentów drukarek atramentowych względem podporządkowanego rynku kardridżów i atramentu za mało wiarygodny.
   Po drugie, wnosząca odwołanie kwestionuje niezgodne z prawem zaprzeczenie prawdopodobieństwa dowodu pozycji dominującej producentów drukarek na ich rynkach kardridżów.
   Po trzecie, Sąd dokonał błędnej kwalifikacji pod względem prawnym znaczenia kryterium o priorytetowym charakterze, istotnego z punktu widzenia decyzji o otwarciu dochodzenia. Ponadto Sąd błędnie nie dokonał stwierdzenia, że Komisja w zaskarżonej decyzji naruszyła ciążący na niej obowiązek uzasadnienia odnośnie do rozważenia kryterium znaczenia, wagi i kontynuacji bezprawnego działania.
   Po czwarte, wnosząca odwołanie podnosi, że wyrok w związku z oceną prawną rozstrzygnięcia Komisji co do rozważenia pod kątem błędnego skorzystania ze swobodnego uznania wykazuje naruszenie prawa poprzez brak stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, pomimo odmowy przez Komisję bez uzasadnienia wszczęcia dochodzenia pod pretekstem złożonego charakteru oraz nieproporcjonalnych zasobów.


title: Sprawa C-351/08: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 listopada 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundessozialgericht — Niemcy) — Christian Grimme przeciwko Deutsche Angestellten-Krankenkasse (Swobodny przepływ osób — Członek rady administrującej spółki akcyjnej prawa szwajcarskiego zarządzający jej oddziałem w Niemczech — Obowiązek przystąpienia do niemieckiego zabezpieczenia emerytalnego — Zwolnienie z tego obowiązku członków zarządu spółek akcyjnych prawa niemieckiego)

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/4

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 12 listopada 2009 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundessozialgericht — Niemcy) — Christian Grimme przeciwko Deutsche Angestellten-Krankenkasse
   (Sprawa C-351/08) (1)

   (Swobodny przepływ osób - Członek rady administrującej spółki akcyjnej prawa szwajcarskiego zarządzający jej oddziałem w Niemczech - Obowiązek przystąpienia do niemieckiego zabezpieczenia emerytalnego - Zwolnienie z tego obowiązku członków zarządu spółek akcyjnych prawa niemieckiego)
   2010/C 11/05
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Bundessozialgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Christian Grimme

      Strona pozwana: Deutsche Angestellten-Krankenkasse

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Deutsche Rentenversicherung Bund, Bundesagentur für Arbeit, BGl Bertil Grimme AG Insurance Brokers

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Bundessozialgericht (Niemcy) — Wykładnia art. 1, art. 5, art. 7 i art. 16 umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób oraz art. 12, art. 17, art. 18 i art. 19 załącznika I do tej umowy (Dz.U. L 114 z dnia 30.4.2002, s. 6) — Krajowe przepisy, nakładające na członka rady administrującej spółki akcyjnej prawa szwajcarskiego, prowadzącego sprawy oddziału tej spółki w Niemczech, obowiązek przystąpienia do niemieckiego systemu zabezpieczenia emerytalnego, wyłączając z tego obowiązku członków zarządu spółek akcyjnych prawa niemieckiego

      Sentencja

   Postanowienia umowy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi, z jednej strony, a Konfederacją Szwajcarską, z drugiej strony, w sprawie swobodnego przepływu osób, podpisanej w Luksemburgu w dniu 21 czerwca 1999 r., a w szczególności jej art. 1, 5, 7 i 16, jak również art. 12 i 17-19 załącznika I do niej nie stoją na przeszkodzie istnieniu przepisów państwa członkowskiego wymagających, by osoba będąca obywatelem tego państwa członkowskiego i zatrudniona na jego terytorium podlegała ustawowemu systemowi zabezpieczenia emerytalnego tego państwa, mimo że członkowie zarządu spółki akcyjnej prawa tego państwa członkowskiego nie podlegają obowiązkowi przynależenia do tego systemu zabezpieczenia

      (1)  Dz.U. C 272 z 25.10.2008.


title: Sprawa C-120/16: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de primera instancia n° 60 de Madrid (Hiszpania) w dniu 29 lutego 2016 r. – Abanca Corporación Bancaria S.A./Juan José González Rey i in.

text:
               17.5.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 175/11

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de primera instancia no 60 de Madrid (Hiszpania) w dniu 29 lutego 2016 r. – Abanca Corporación Bancaria S.A./Juan José González Rey i in.
   (Sprawa C-120/16)
   (2016/C 175/12)
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd odsyłający

   Juzgado de primera instancia no 60 de Madrid

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona powodowa: Abanca Corporación Bancaria, S.A.

      Strona pozwana: Juan José González Rey, María Consuelo González Rey et Francisco Rodríguez Alonso

      Pytanie prejudycjalne

   Czy domaganie się stanowiących wynagrodzenie banku odsetek w uzgodnionej umownie wysokości w sytuacji, w której należałoby się domagać odsetek za zwłokę, stanowi działanie zgodne z dyrektywą 93/13 (1), czy też, przeciwnie, oznacza ono zabronioną w orzecznictwie TSUE zmianę warunków umownych?

      (1)  Dyrektywa 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich, Dz.U. 1993, L 95, s. 29.


title: Sprawa T-386/06: Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2006 r. — Pegler przeciwko Komisji

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/34

         Skarga wniesiona w dniu 15 grudnia 2006 r. — Pegler przeciwko Komisji
   (Sprawa T-386/06)
   (2007/C 20/51)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Pegler Ltd (Doncaster, Zjednoczone Królestwo) (przedstawiciele: R. Thompson, QC, i A. Collinson, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1 i 3 decyzji COMP/F-1/38.121 w odniesieniu do skarżącej,

               —

               stwierdzenie nieważności art. 2 lit. h) decyzji w zakresie, w jakim skarżąca jest odpowiedzialna solidarnie za zapłatę grzywny,

               —

               ewentualnie obniżenie kwoty grzywny nałożonej w art. 2 lit. h) decyzji do 5.2 miliona EUR,

               —

               obniżenie kwoty grzywny, za której zapłatę skarżąca jest odpowiedzialna solidarnie zgodnie z art. 2 lit. h) do 1.7 miliona EUR,

               —

               w każdym razie obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca żąda stwierdzenia częściowej nieważności decyzji Komisji C(2006) 4180 wersja ostateczna z dnia 20 września 2006 r. w sprawie COMP/F-1/38.121- Złącza, na której mocy Komisja stwierdziła, że skarżąca wraz z innymi przedsiębiorstwami naruszyła art. 81 WE i art. 53 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym, ustalając ceny, uzgadniając taryfy, upusty i rabaty, uzgadniając mechanizmy wprowadzenia podwyżek cen, dzieląc między siebie rynki krajowe, klientów i wymieniając inne handlowe informacje.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca podnosi, że Komisja nie uwzględniła pisemnych dowodów, które zostały jej przedstawione przez skarżącą w odniesieniu do faktów i że z następujących powodów zaskarżona decyzja powinna była zostać wyłącznie skierowana do Tomkins, poprzedniej spółki dominującej skarżącej.
   Jeśli chodzi o okres między 31 grudnia 1998 a 20 stycznia 1989 r. Komisja, zdaniem skarżącej, przypisała skarżącej odpowiedzialność jedynie ze względu na przejęcie w dniu 20 stycznia 1989 r. nazwy „Pegeer Ltd” i ze względu na istnienie stosunku zlecenia między nią a przedsiębiorstwem FHT Holdings Ltd (zwanym dalej „FHT”), należącym do Tomkins group, chociaż skarżąca nie nabyła w związku z tym żadnych aktywów, nie przejęła pracowników ani długów i pozostała bezczynna, nie uzyskując żadnego wynagrodzenia z tytułu działalności w charakterze zleceniobiorcy FHT.
   Jeśli chodzi o okres pomiędzy dniem 20 stycznia 1989 a 29 października 1993 r. skarżąca podnosi, że Komisja przypisała skarżącej odpowiedzialność za akty, które mogły być jedynie podjęte w charakterze zleceniobiorcy FHT, skoro do FHT należały aktywa, pracownicy czy długi jednostki „Pegler”.
   Komisja nie określiła wyraźnego adresata zaskarżonej decyzji i zamiast tego skierowała swoją decyzję w odniesieniu do tych samych faktów do dwóch różnych przedsiębiorstw.
   Skarżąca podnosi ponadto, że Komisja sprzecznie z zasadą równego traktowania, art. 23 rozporządzenia 1/2003 (1) i wytycznymi Komisji (2) nałożyła na dwa różne przedsiębiorstwa solidarną odpowiedzialność za zapłatę grzywny ustaloną nie w odniesieniu do indywidualnej sytuacji różnych przedsiębiorstw, ale raczej w odniesieniu do indywidualnej sytuacji tylko jednego z nich, tj. Tomkins.
   Ewentualnie skarżąca podnosi, że Komisja nie postąpiła zgodnie ze swoimi wytycznymi w sprawie metody ustalania grzywien, z własną utrwaloną praktyką i zasadami niedyskryminacji oraz równego traktowania, ustalając kwotę grzywny, za której zapłatę jest odpowiedzialna skarżąca, w odniesieniu do indywidualnej sytuacji innego przedsiębiorstwa, Tomkins. Skarżąca dalej twierdzi, że Komisja popełniła błąd obliczając kwotę grzywny.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 Traktatu (Dz.U. 2003 L 1, str. 1)

      (2)  Komunikat Komisji z dnia 14 stycznia 1998 r. zatytułowany „Wytyczne w sprawie metody ustalania grzywien nakładanych na mocy art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 oraz art. 65 ust. 5 Traktatu ustanawiającego Europejską Wspólnotę Węgla i Stali” (Dz.U. 1998 C 9, str. 3)


title: Sprawa T-355/14 R: Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 8 grudnia 2014 r. – STC/Komisja (Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego — Zamówienia publiczne na usługi — Procedura przetargowa — Budowa i konserwacja instalacji trójgeneracyjnej — Odrzucenie oferty złożonej przez oferenta — Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych — Brak fumus boni juris)

text:
               16.2.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 56/23

         Postanowienie Prezesa Sądu z dnia 8 grudnia 2014 r. – STC/Komisja
   (Sprawa T-355/14 R)
   ((Postępowanie w przedmiocie środka tymczasowego - Zamówienia publiczne na usługi - Procedura przetargowa - Budowa i konserwacja instalacji trójgeneracyjnej - Odrzucenie oferty złożonej przez oferenta - Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych - Brak fumus boni juris))
   (2015/C 056/32)
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: STC SpA (Forlì, Włochy) (przedstawiciele: adwokaci A. Marelli i G. Delucca)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Cappelletti, L. Di Paolo i F. Moro, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Zasadniczo po pierwsze, wniosek o zawieszenie wykonania decyzji Komisji z dnia 3 kwietnia 2014 r. odrzucającej ofertę złożoną przez STC w ramach postępowania w sprawie udzielenia zamówienia publicznego JRC IPR 2013 C04 0031 OC na budowę instalacji trójgeneracyjnej z turbiną gazową na placówce w Isprze (Włochy) Wspólnego Centrum Badawczego (WCB) i powiązaną z tym konserwacją (Dz.U. 2013/S 137-237146), decyzji Komisji w sprawie udzielenia zamówienia publicznego CPL Concordia, oraz w drodze konsekwencji wszystkich innych kolejnych decyzji, a po drugie wniosek o zawieszenie wykonania decyzji odmownej Komisji w sprawie wniosku o udzielenie dostępu do dokumentów, jak również środka tymczasowego pozwalającego na pełne korzystanie z prawa dostępu do dokumentów dotyczących postępowania w sprawie udzielenia zamówienia publicznego.

      Sentencja

               1)

               Wniosek o zastosowanie środków tymczasowych zostaje oddalony.

               2)

               Rozstrzygnięcie o kosztach nastąpi w orzeczeniu kończącym postępowanie w sprawie.


title: Sprawa C-239/13 P: Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 lutego 2013 r. w sprawach połączonych od T-278/00 do T-280/00, od T-282/00 do T-286/00 i od T-288/00 do T-295/00 Albergo Quatro Fontane i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 kwietnia 2013 r. przez Bonvecchiati Srl

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/24

         Odwołanie od postanowienia Sądu (czwarta izba) wydanego w dniu 20 lutego 2013 r. w sprawach połączonych od T-278/00 do T-280/00, od T-282/00 do T-286/00 i od T-288/00 do T-295/00 Albergo Quatro Fontane i in. przeciwko Komisji, wniesione w dniu 29 kwietnia 2013 r. przez Bonvecchiati Srl
   (Sprawa C-239/13 P)
   2013/C 207/37
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Bonvecchiati Srl (przedstawiciele: A. Bianchini i F. Busetto, avvocati)

      Druga strona postępowania: Comitato „Venezia vuole vivere”, Komisja Europejska

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie zaskarżonego postanowienia Sądu;

               —

               uwzględnienie żądań podniesionych w pierwszej instancji i w konsekwencji

                           —

                           stwierdzenie nieważności, o ile będzie to wymagane oraz w granicach interesu skarżących, decyzji Komisji Europejskiej nr 2000/394/WE z dnia 25 listopada 1999 r. w sprawie pomocy na rzecz przedsiębiorstw z terenu miast Wenecji i Chioggii w formie obniżenia wysokości składek na zabezpieczenie społeczne na mocy ustaw nr 30/1997 i 206/1995;

                           —

                           tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności wyżej wspomnianej decyzji w zakresie, w jakim nakłada obowiązek odzyskania udzielonych obniżek i wymaga zwiększenia wysokości domniemanych obniżek podlegających odzyskaniu o odsetki za okresy rozpatrywane w tej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w obu instancjach.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona wnosząca odwołanie podnosi na jego poparcie dziewięć zarzutów.

                  Zarzut pierwszy: błędny charakter postanowienia z powodu nieuwzględnienia okoliczności, że rozpatrywane środki ze względu na swój odszkodowawczy charakter nie stanowiły korzyści dla beneficjentów.

                  Zarzut drugi: błędny charakter postanowienia z powodu braku wykluczenia lub przynajmniej dokonania oceny możliwości, iż rozpatrywane środki wpłyną na konkurencję i wewnątrzwspólnotową wymianę handlową.

                  Zarzut trzeci: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątków wskazanych w art. 87 ust. 2 lit. b) WE (obecnie art. 107 ust. 2 lit. b) TFUE) i w art. 87ust. 3 lit. b) WE (obecnie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE).

                  Zarzut czwarty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątku wskazanego w art. 87 ust. 3 lit. c) WE (obecnie art. 107 ust. 3 lit. c) TFUE).

                  Zarzut piaty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątków wskazanych w art. 87 ust. 3) lit. d) i e) (obecnie art. 107 ust. 3 lit. d) i e) TFUE).

                  Zarzut szósty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania wyjątku wskazanego w art. 86 ust. 2 WE (obecnie art. 106 ust. 2 TFUE).

                  Zarzut siódmy: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia istnienia pomocy i w konsekwencji naruszenia art. 88 ust. 3 WE (obecnie art. 108 ust. 3 TFUE) i art. 15 rozporządzenia nr 659/1999 (1).

                  Zarzut ósmy: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w odniesieniu do nakazu odzyskania.

                  Zarzut dziewiąty: błędny charakter postanowienia z powodu wykluczenia zastosowania art. 14 ust. 1 rozporządzenia nr 659/1999 w odniesieniu do naliczenia odsetek.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE (Dz.U. L 83, s. 1.)


title: Sprawa T-517/13: Wyrok Sądu z dnia 29 października 2015 r. – Éditions Quo Vadis/OHIM – Gómez Hernández („QUO VADIS”) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego „QUO VADIS” — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy QUO VADIS — Względna podstawa odmowy rejestracji — Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009]

text:
               21.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 429/18

         Wyrok Sądu z dnia 29 października 2015 r. – Éditions Quo Vadis/OHIM – Gómez Hernández („QUO VADIS”)
   (Sprawa T-517/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego „QUO VADIS” - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy QUO VADIS - Względna podstawa odmowy rejestracji - Artykuł 8 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 207/2009])
   (2015/C 429/23)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Éditions Quo Vadis (Carquefou, Francja) (przedstawiciele: adwokaci F. Valentin i J. Canlorbe)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: J. Crespo Carrillo i A. Schifko, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również: Francisco Gómez Hernández (Jacarilla, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 10 lipca 2013 r. (sprawa R 1166/2012-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Francisco Gómezem Hernándezem a Éditions Quo Vadis.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Éditions Quo Vadis zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 352 z 30.11.2013.


title: Sprawa T-374/09: Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2013 r. — Lorenz Shoe Group przeciwko OHIM — Fuzhou Fuan Leather Plastics Clothing Making (Ganeder) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego „Ganeder” — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy „Ganeder” — Względna podstawa odmowy rejestracji — Podobieństwo oznaczeń — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               18.1.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 15/14

         Wyrok Sądu z dnia 28 listopada 2013 r. — Lorenz Shoe Group przeciwko OHIM — Fuzhou Fuan Leather Plastics Clothing Making (Ganeder)
   (Sprawa T-374/09) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w przedmiocie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego „Ganeder” - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy „Ganeder” - Względna podstawa odmowy rejestracji - Podobieństwo oznaczeń - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2014/C 15/18
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Lorenz Shoe Group AG (Taufkirchen an der Pram, Austria) (przedstawiciele: początkowo adwokat M. Douglas, następnie adwokat N. Hebeis)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: R. Pethke i A. Schifko, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Fuzhou Fuan Leather Plastics Clothing Making Co. Ltd (Cangshan Fuzhou, Chiny) (przedstawiciel: adwokat A. Paschke)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 16 lipca 2009 r. (sprawa R 1289/2008-1) dotyczącą postepowania w przedmiocie sprzeciwu pomiędzy shoe fashion group Lorenz AG a Fuzhou Fuan Leather Plastics Clothing Making Co. Ltd

      Sentencja

               1)

               Stwierdzona zostaje nieważność decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 16 lipca 2009 r. (sprawa R 1289/2008-1).

               2)

               OHIM pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Lorenz Shoe Group AG.

               3)

               Fuzhou Fuan Leather Plastics Clothing Making Co. Ltd pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 282 z 21.11.2009.


title: Sprawa C-96/12: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Guimarães (Portugalia) w dniu 22 marca 2012 r. — Domingos Freitas i Maria Adília Monteiro Pinto przeciwko Companhia de Seguros Allianz Portugal SA

text:
               12.5.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal da Relação de Guimarães (Portugalia) w dniu 22 marca 2012 r. — Domingos Freitas i Maria Adília Monteiro Pinto przeciwko Companhia de Seguros Allianz Portugal SA
   (Sprawa C-96/12)
   2012/C 138/06
   Język postępowania: portugalski

      Sąd krajowy

   Tribunal da Relação de Guimarães.

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Domingos Freitas i Maria Adília Monteiro Pinto.

      Strona pozwana: Companhia de Seguros Allianz Portugal SA.

      Pytania prejudycjalne

   Czy w przypadku wypadku drogowego, w którym uczestniczył pojazd samochodowy i rower prowadzony przez nieletniego, z którego to wypadku wynikają szkody majątkowe i niemajątkowe, wyłączenie odpowiedzialności cywilnej za takie szkody, jeżeli winę za zdarzenie powodujące powstanie szkody można przypisać zachowaniu rowerzysty, jest sprzeczne lub nie z prawem wspólnotowym, a w szczególności z art. 3 ust. 1 pierwszej dyrektywy (72/166/EWG) (1), art. 2 ust 1 drugiej dyrektywy (84/5/EWG) (2) i art. 1a trzeciej dyrektywy (90/232/EWG) (3), wprowadzonym przez art. 4 piątej dyrektywy (2005/14/EWG) (4) (wszystkie dotyczące obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za ruch pojazdów), biorąc pod uwagę orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości w zakresie dotyczącym okoliczności, w których może zostać ograniczona odpowiedzialność z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej za ruch pojazdów?

      (1)  Dyrektywa Rady 72/166/EWG z dnia 24 kwietnia 1972 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych i egzekwowania obowiązku ubezpieczania od takiej odpowiedzialności (Dz.U. L 103, s. 1)

      (2)  Druga Dyrektywa Rady z dnia 30 grudnia 1983 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów silnikowych (Dz.U. L 8, s.17)

      (3)  Trzecia Dyrektywa Rady z dnia 14 maja 1990 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 129, s. 33)

      (4)  Dyrektywa 2005/14/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. zmieniająca dyrektywy Rady 72/166/EWG, 84/5/EWG, 88/357/EWG i 90/232/EWG oraz dyrektywę 2000/26/WE Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczące ubezpieczenia w zakresie odpowiedzialności cywilnej za szkody powstałe w związku z ruchem pojazdów mechanicznych (Dz.U. L 149, s. 14).


title: Sprawa T-406/07: Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2007 r. — Caisse Fédérale du Crédit Mutuel Centre Est Europe przeciwko OHIM (PAYWEB CARD)

text:
               12.1.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 8/21

         Skarga wniesiona w dniu 14 listopada 2007 r. — Caisse Fédérale du Crédit Mutuel Centre Est Europe przeciwko OHIM (PAYWEB CARD)
   (Sprawa T-406/07)
   (2008/C 8/38)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Caisse Fédérale du Crédit Mutuel Centre Est Europe (Strasburg, Francja) (przedstawiciele: adwokaci P. Greffe i J. Schouman)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 12 września 2007 r. w sprawie R 120/2007-1, doręczonej w dniu 17 września 2007 r., w której odmówiono rejestracji zgłoszonego wspólnotowego znaku towarowego PAYWEB CARD (zgłoszenie nr 3 861 051) w odniesieniu do wszystkich objętych zgłoszeniem towarów i usług z klas 9, 36 i 38;

               —

               uwzględnienie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego PAYWEB CARD o nr 3 861 051 w odniesieniu do wszystkich wymienionych w nim towarów i usług.

         Zarzuty i główne argumenty

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Słowny znak towarowy „PAYWEB CARD” dla towarów i usług z klas 9, 36 i 38 (zgłoszenie nr 3 861 051)

      Decyzja eksperta: Odrzucenie zgłoszenia

      Decyzja Izby Odwoławczej: Oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) i c) rozporządzenia Rady nr 40/94 (1), jako że, w ocenie skarżącej, wbrew zawartym w zaskarżonej decyzji stwierdzeniom, określenie „PAYWEB CARD” nie ma w odniesieniu do objętych zgłoszeniem towarów i usług charakteru opisowego, lecz — wprost przeciwnie — ma charakter odróżniający.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 11, str. 1).


title: Sprawa F-50/09: Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2009 r. — Missir Mamachi di Lusignano przeciwko Komisji

text:
               18.7.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 167/27

         Skarga wniesiona w dniu 12 maja 2009 r. — Missir Mamachi di Lusignano przeciwko Komisji
   (Sprawa F-50/09)
   2009/C 167/55
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Strona skarżąca: Livio Missir Mamachi di Lusignano (Kerkhove-Avelgem, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci F. Di Gianni i R. Antonini)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Przedmiot i opis sporu

   Wniosek o naprawienie szkody majątkowej i krzywdy wynikających z zabójstwa urzędnika Komisji i jego małżonki.

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji organu powołującego z dnia 3 lutego 2009 r., odrzucającej zażalenie nr R/406/08 dotyczące wniosku o naprawienie szkody i krzywdy wynikających z zabójstwa Alessandra Missira Mamachi di Lusignano i jego małżonki, do którego doszło w dniu 18 września 2006 r. w Rabacie (Maroko), gdzie znajdował się on w związku ze swoją służbą;

               —

               tytułem naprawienia szkody majątkowej, nakazanie Komisji zapłaty na rzecz spadkobierców i następców prawnych Alessandra Missira Mamachi di Lusignano kwoty 2 552 837,96 EUR, odpowiadającej 26 rocznym wynagrodzeniom zabitego urzędnika z możliwością ponownego jej oszacowania przy uwzględnieniu ewentualnego rozwoju jego kariery (zarówno w zakresie automatycznego przeniesienia na kolejne stopnie jak i w zakresie ewentualnych awansów do wyższych grup zaszeregowania służbowego);

               —

               nakazanie Komisji zapłaty na rzecz uprawnionych spadkobierców i następców prawnych Alessandra Missira Mamachi di Lusignano kwoty 250 000 EUR tytułem naprawienia krzywdy odniesionej przez ofiarę zabójstwa przed jej śmiercią;

               —

               nakazanie Komisji zapłaty na rzecz uprawnionych spadkobierców i następców prawnych Alessandra Missira Mamachi di Lusignano kwoty 1 276 512 EUR tytułem naprawienia krzywdy odniesionej przez nich jako potomstwo ofiary i świadkowie jego tragicznego zabójstwa;

               —

               nakazanie Komisji zapłaty na rzecz Livia Missira Mamachi di Lusignano kwoty 212 752 EUR tytułem naprawienia krzywdy odniesionej przezeń jako ojca ofiary;

               —

               nakazanie Komisji zapłaty odsetek wyrównawczych i naliczonych w międzyczasie odsetek za zwłokę;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.


title: Sprawa T-175/04: Skarga wniesiona dnia 7 maja 2004 r. przez Donala Gordona przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               10.7.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/17

         Skarga wniesiona dnia 7 maja 2004 r. przez Donala Gordona przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-175/04)
   (2004/C 179/33)
   Język postępowania: angielski
   Dnia 7 maja 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich przez Donala Gordona zamieszkałego w Brukseli (Belgia), reprezentowanego przez M. Byrne'a, solicitor.
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               Uchylenie decyzji organu uprawnionego do mianowania wydanej w odpowiedzi na zażalenie skarżącego R/402/03;

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 26 kwietnia 2002 r. w sprawie ogólnych zasad stosowania art. 43 regulaminu pracowniczego urzędników lub odpowiednich obowiązujących przepisów w zakresie, w jakim sprawozdania zostają sporządzane zanim wszystkie odwołania dotyczące tego samego stopnia zaszeregowania w tym samym dziale są rozpatrzone;

               —

               Stwierdzenie nieważności noty administracyjnej 99-2002 z dnia 3 grudnia 2002 lub odpowiednich obowiązujących przepisów w zakresie, w jakim wyznacza ona wymaganą średnią ocenę;

               —

               Przyznanie skarżącemu odszkodowania za szkodę w związku z jego niewykorzystanymi perspektywami zawodowymi, zadośćuczynienia za krzywdę moralną, jak również odszkodowania za uszczerbek na zdrowiu;

               —

               Obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżący, na poparcie swojej skargi, podnosi przede wszystkim naruszenie podstawowego wymogu proceduralnego oraz prawa do obrony, ponieważ weryfikujący urzędnik prowadzący sprawę nie wysłuchał urzędnika zainteresowanego w terminie 5 dni roboczych, jak tego wymaga art. 7(5) decyzji Komisji z dnia 26 kwietnia 2002 r. w sprawie ogólnych zasad stosowania art. 43 regulaminu pracowniczego urzędników.
   Ponadto skarżący podnosi oczywisty błąd w ocenie popełniony przez weryfikującego urzędnika prowadzącego sprawę przez podpisanie sprawozdania z przebiegu kariery zawodowej pomimo nieprawidłowych i sprzecznych ze sobą danych, którymi dysponował. Skarżący podnosi następnie nadużycie władzy polegające na zaniechaniu podjęcia jakichkolwiek kroków w celu skorygowania tak oczywistego błędu w ocenie.
   Skarżący podnosi w końcu naruszenie podstawowego wymogu proceduralnego oraz prawa do obrony polegającego na tym, że wewnętrzny system odwoławczy ustanowiony w decyzji Komisji z dnia 26 kwietnia 2002 r. uczyniono z natury nieskutecznym przez fakt, że w momencie wszczęcia postępowania odwoławczego inne sprawozdania w tym samym dziale, z którymi sprawozdanie stanowiące przedmiot zażalenia było powiązane przez średnią ocenę, zostały nieodwołalnie uprawomocnione oraz przez fakt istnienia ograniczonej liczby punktów zachowanych na wypadek uwzględnienia zażaleń.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w  Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 86 z 8.4.2006 .

text:
               22.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 96/40

         (2006/C 96/62)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 86 z 8.4.2006.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 74 z 25.3.2006.

      Dz.U. C 60 z 11.3.2006.

      Dz.U. C 48 z 25.2.2006.

      Dz.U. C 36 z 11.2.2006.

      Dz.U. C 22 z 28.1.2006.

      Dz.U. C 10 z 14.1.2006.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex: http://europa.eu.int/eur/lex

               CELEX: http://europa.eu.int/celex


title: Sprawa C-342/10: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 listopada 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Swobodny przepływ kapitału — Artykuł 63 TFUE — Porozumienie EOG — Artykuł 40 — Opodatkowanie dywidend wypłacanych na rzecz funduszy emerytalnych niebędących rezydentami)

text:
               12.1.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 9/5

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 8 listopada 2012 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-342/10) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Swobodny przepływ kapitału - Artykuł 63 TFUE - Porozumienie EOG - Artykuł 40 - Opodatkowanie dywidend wypłacanych na rzecz funduszy emerytalnych niebędących rezydentami)
   2013/C 9/06
   Język postępowania: fiński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: R. Lyal i I. Koskinen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Finlandii (przedstawiciel: J. Heliskoski, pełnomocnik)

      Interwenienci popierający stronę pozwaną: Królestwo Danii (przedstawiciel: C. Vang, pełnomocnik), Republika Francuska (przedstawiciele: G. de Bergues i N. Rouam, pełnomocnicy), Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: C. Wissels i M. Noort, pełnomocnicy), Królestwo Szwecji (przedstawiciele: A. Falk i S. Johannesson, pełnomocnicy), Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej (przedstawiciele: H. Walker, pełnomocnik, wspierany przez G. Facennę, barrister)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 63 TFUE i art. 40 porozumienia EOG — Dyskryminacja podatkowa — Przepisy krajowe obejmujące dywidendy wypłacane przez spółki będące rezydentami na rzecz zagranicznych funduszy emerytalnych surowszym reżimem podatkowym niż stosowany do krajowych funduszy emerytalnych

      Sentencja

               1)

               Ustanawiając i utrzymując w mocy dyskryminacyjny system opodatkowania dywidend wypłacanych na rzecz funduszy emerytalnych niebędących rezydentami Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 63 TFUE i art. 40 Porozumienia o Europejskim Obszarze Gospodarczym z dnia 2 maja 1992 r.

               2)

               Republika Finlandii pokrywa własne koszty oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską.

               3)

               Królestwo Danii, Republika Francuska, Królestwo Niderlandów, Królestwo Szwecji oraz Zjednoczone Królestwo Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej pokrywają własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 234 z 28.8.2010.