title: Sprawa C-295/17: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugalia) w dniu 22 maja 2017 r. – MEO – Serviços de Comunicações e Multimédia, S.A./Autoridade Tributária e Aduaneira

text:
               7.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 256/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa — CAAD) (Portugalia) w dniu 22 maja 2017 r. – MEO – Serviços de Comunicações e Multimédia, S.A./Autoridade Tributária e Aduaneira
   (Sprawa C-295/17)
   (2017/C 256/10)
   Język postępowania: portugalski

      Sąd odsyłający

   Tribunal Arbitral Tributário (Centro de Arbitragem Administrativa – CAAD)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: MEO – Serviços de Comunicações e Multimédia, S.A.

      Strona pozwana: Autoridade Tributária e Aduaneira

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 ust. 1 lit. c), art. 64 ust. 1, art. 66 lit. a) i art. 73 dyrektywy 2006/112/WE (1) należy interpretować w ten sposób, że operator telekomunikacyjny (telewizji, Internetu, sieci ruchomej i sieci stacjonarnej) jest zobowiązany do zapłaty podatku od wartości dodanej za pobranie od klientów –w przypadku, w którym z przyczyn leżących po stronie klienta zostaje rozwiązana umowa przewidująca obowiązek związania umową na dany okres (okres lojalnościowy) przed końcem takiego okresu – z góry określonej kwoty odpowiadającej wartości raty podstawowej należnej od klienta zgodnie z umową, pomnożonej przez liczbę rat brakujących do czasu zakończenia okresu lojalnościowego, w okolicznościach, w których, gdy owa kwota jest wykazana w fakturze, i niezależnie od jej rzeczywistego pobrania, operator zaprzestał już świadczenia usług, w sytuacji gdy:

                           a)

                           wynikającym z umowy celem kwoty wykazanej w fakturze jest zniechęcenie klienta do niezachowania okresu lojalnościowego, do którego przestrzegania się zobowiązał i naprawienie szkód poniesionych przez operatora ze względu na niezachowanie okresu lojalnościowego –zasadniczo, za utracone korzyści, które osiągnąłby, gdyby umowa obowiązywała do końca okresu, za ustalenie niższych stawek, za udostępnienie urządzeń lub innych ofert bezpłatnie lub po obniżonej cenie, lub za koszty reklamy i pozyskania klientów –;

                           b)

                           zawarcie umów, w których przewidziano okres lojalnościowy, wiąże się z wyższym wynagrodzeniem dla osób preferujących ich zawarcie, niż wynagrodzenie za zawarcie umów bez okresu lojalnościowego, gdy w jednym lub w drugim przypadku (to znaczy w umowach, w których przewidziano okres lojalnościowy lub umowach bez okresu lojalnościowego), wynagrodzenie jest obliczane na podstawie kwoty rat ustalonej w zawartych umowach;

                           c)

                           kwota wykazana w fakturze może być zakwalifikowana w prawie krajowym jako warunek dotyczący kary umownej?

               2)

               Czy ewentualny brak wystąpienia jednej lub kilku okoliczności wskazanych w szeregu liter tego samego pytania może zmienić odpowiedź na pytanie pierwsze?

      (1)  Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. 2006 L 347, s. 1)


title: Sprawa C-265/09 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) wydanego w dniu 29 kwietnia 2009 r. w sprawie T-23/07 Borco-Marken-Import Matthiesen GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 15 lipca 2009 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/7

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (szósta izba) wydanego w dniu 29 kwietnia 2009 r. w sprawie T-23/07 Borco-Marken-Import Matthiesen GmbH & Co. KG przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), wniesione w dniu 15 lipca 2009 r. przez Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)
   (Sprawa C-265/09 P)
   2009/C 233/11
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider)

      Druga strona postępowania: Borco-Marken-Import Matthiesen GmbH & Co. KG

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku;

               —

               oddalenie skargi na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu z dnia 30 listopada 2006 r. w sprawie R 808/2006-4 lub ewentualnie odrzucenie skargi skierowanej do Sądu;

               —

               obciążenie drugiej strony postępowania kosztami zarówno postępowania w pierwszej instancji, jak i postępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejsze odwołanie zostało wniesione od wyroku Sądu Pierwszej Instancji, na mocy którego stwierdzono nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego z dnia 30 listopada 2006 r. o odmowie rejestracji oznaczenia „α” zgłoszonego przez drugą stronę postępowania. Sąd uznał, że Izba Odwoławcza błędnie zastosowała art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 (zwanego dalej „rozporządzeniem nr 40/94”), ponieważ stwierdzenie o braku charakteru odróżniającego oparła jedynie na okoliczności, że w zapisie oznaczenia nie wprowadzono żadnej różnicy graficznej lub dodatkowego elementu graficznego w stosunku do standardowego zapisu kroju pisma limes New Roman, nie przeprowadzając konkretnej analizy jego zdolności do odróżniania, z punktu widzenia właściwego kręgu odbiorców, zgłoszonych towarów od towarów pochodzących od konkurentów skarżącej.
   Jako podstawa odwołania przytoczony został art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 90/94. Urząd uważa, że dokonana przez Sąd wykładnia tego przepisu jest niewłaściwa pod trzema względami.
   Po pierwsze, wbrew temu, co uznał Sąd, badanie zgodności z art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 nie zawsze wymaga, by charakter odróżniający musiał być stwierdzony na podstawie konkretnego badania odnoszącego się do poszczególnych towarów. W przypadku poszczególnych kategorii oznaczeń (np. oznaczeń trójwymiarowych, kolorowych znaków towarowych, sloganów, nazw domen) w orzecznictwie dopuszcza się w badanie konkretnego charakteru odróżniającego w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94 na podstawie ogólnych stwierdzeń o sposobie ich postrzegania przez konsumentów oraz jego uwarunkowaniu i w związku z tym często pomija się konkretne badanie towarów i usług objętych zgłoszeniem. W orzecznictwie przyjmuje się także, że w przypadku niektórych kategorii oznaczeń konkretny charakter odróżniający może zostać uzyskany jedynie w następstwie używania.
   Po drugie, Sąd nie uwzględnił, że badanie charakteru odróżniającego stanowi decyzję o charakterze prognostycznym i w związku z tym zawsze jest pewnego rodzaju przypuszczeniem.
   Po trzecie, Sąd błędnie ocenił rozłożenie ciężaru dowodu w ramach rozpatrywania art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 40/94, ponieważ przyjął, że Urząd musi dowieść brakującego charakteru odróżniającego zgłoszonego oznaczenia, odnosząc się zawsze do konkretnych faktów. Postępowanie rejestrowe jest postępowaniem administracyjnym, a nie kontradyktoryjnym, w ramach którego podstawy odmowy rejestracji muszą zostać dowiedzione zgłaszającemu przez Urząd. W przypadku gdy skarżący podnosi, że wbrew dokonanej przez Urząd ocenie zgłoszony znak towarowy ma charakter odróżniający, to ma on obowiązek wykazać, w drodze konkretnych i potwierdzonych danych, że zgłoszony znak towarowy ma charakter odróżniający –samoistny lub uzyskany w następstwie używania.


title: Sprawa F-15/15: Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2015 r. – ZZ/Komisja Europejska

text:
               20.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 127/40

         Skarga wniesiona w dniu 26 stycznia 2015 r. – ZZ/Komisja Europejska
   (Sprawa F-15/15)
   (2015/C 127/55)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: adwokat M. Mock)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji strony pozwanej ustalających ryczałtową wypłatę kosztów podróży z miejsca zatrudnienia do miejsca pochodzenia na podstawie art. 8 załącznika VII do regulaminu pracowniczego, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem (UE, Euratom) nr 1023/2013 z dnia 22 października 2013 r.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności rozliczeń wynagrodzenia nr 6/2014 i 7/2014, potwierdzonych decyzją strony pozwanej z dnia 15 października 2014 r., doręczonej w dniu 17 października 2014 r., w zakresie, w jakim ta ostatnia decyzja dotyczy ustalenia ryczałtowej wypłaty kosztów podróży z miejsca zatrudnienia do miejsca pochodzenia;

               —

               w wypadku stwierdzenia nieważności, nakazanie stronie pozwanej ustalenia nowej wypłaty ryczałtowej uwzględniającej powody stwierdzenia nieważności;

               —

               rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów zgodnie z obowiązującymi przepisami.


title: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia  26 stycznia 2006 r.  w sprawie C-514/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego — Artykuły 43 WE i 49 WE — Ograniczenia w swobodzie przedsiębiorczości oraz w swobodnym świadczeniu usług — Prywatne agencje ochrony — Wymogi — Osobowość prawna — Minimalny kapitał zakładowy — Kaucja — Minimalna liczba pracowników — Dyrektywy 89/48/EWG oraz 92/51/EWG — Uznawanie kwalifikacji zawodowych)

text:
               8.4.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (pierwsza izba)
   z dnia 26 stycznia 2006 r.
   w sprawie C-514/03: Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom Państwa Członkowskiego - Artykuły 43 WE i 49 WE - Ograniczenia w swobodzie przedsiębiorczości oraz w swobodnym świadczeniu usług - Prywatne agencje ochrony - Wymogi - Osobowość prawna - Minimalny kapitał zakładowy - Kaucja - Minimalna liczba pracowników - Dyrektywy 89/48/EWG oraz 92/51/EWG - Uznawanie kwalifikacji zawodowych)
   (2006/C 86/06)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie C-514/03, mającej za przedmiot skargę o stwierdzenie, na podstawie art. 226 WE, uchybienia zobowiązaniom Państwa Członkowskiego, wniesioną w dniu 8 grudnia 2003 r., Komisja Wspólnot Europejskich (pełnomocnicy: M. Patakia i L. Escobar Guerrero) przeciwko Królestwu Hiszpanii (pełnomocnicy: E. Braquehais Conesa), Trybunał (pierwsza izba), w składzie: P. Jann, prezes izby, K. Schiemann, N. Colneric, J. N. Cunha Rodrigues i E. Levits (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: J. Kokott, sekretarz: R. Grass, wydał w dniu 26 stycznia 2006 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Utrzymując w mocy przepisy ustawy nr 23/1992 z dnia 30 lipca 1992 r. w sprawie ochrony prywatnej oraz dekretu królewskiego nr 2364/1994 z dnia 9 grudnia 1994 r. zatwierdzające rozporządzenie w sprawie ochrony prywatnej, które nakładają na zagraniczne prywatne agencje ochrony szereg wymogów warunkujących wykonywanie ich działalności w Hiszpanii, tj. obowiązek:

                           —

                           posiadania statusu osoby prawej,

                           —

                           posiadania określonego minimalnego kapitału zakładowego,

                           —

                           wpłacenia kaucji do instytucji hiszpańskiej,

                           —

                           zatrudnienia pracowników w określonej minimalnej liczbie, o ile dane przedsiębiorstwo prowadzi działalność w innych dziedzinach niż transport i dystrybucja materiałów wybuchowych,

                           —

                           ogólny posiadania przez ich pracowników specjalnego zezwolenia administracyjnego wydanego przez władze hiszpańskie oraz
                           nie ustanawiając przepisów niezbędnych dla zagwarantowania uznania poświadczeń kompetencji zawodowych do wykonywania działalności prywatnego detektywa, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą, po pierwsze, na mocy art. 43 WE i 49 WE oraz, po drugie, na mocy dyrektyw Rady 89/48/EWG z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie ogólnego systemu uznawania dyplomów ukończenia studiów wyższych, przyznawanych po ukończeniu kształcenia i szkolenia zawodowego, trwających co najmniej trzy lata i dyrektywy 92/51/EWG z dnia 18 czerwca 1992 r. w sprawie drugiego ogólnego systemu uznawania kształcenia i szkolenia zawodowego, uzupełniającego dyrektywę 89/48/EWG.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami w wysokości trzech czwartych kosztów poniesionych przez Komisję Wspólnot Europejskich i pokrywa własne koszty.

               4)

               Komisja Wspólnot Europejskich pokrywa jedną czwartą własnych kosztów.

      (1)  Dz.U. C 47 z 21.2.2004.


title: Sprawa T-203/07: Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2007 r. — Cemex Polska/Komisja

text:
               21.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 170/40

         Skarga wniesiona w dniu 5 czerwca 2007 r. — Cemex Polska/Komisja
   (Sprawa T-203/07)
   (2007/C 170/76)
   język postępowania: polski
   Strony

      Strona skarżąca: Cemex Polska sp.z o.o. (Przedstawiciele: F. Puel i M. Szpunar, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 26 marca 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgłoszonego przez Polskę zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżąca wnosi o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej K(2007) 1295 wersja ostateczna z dnia 26 marca 2007 r. dotyczącej krajowego planu rozdziału uprawnień do emisji gazów cieplarnianych zgłoszonego przez Polskę zgodnie z dyrektywą 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (1), w której Komisja zdecydowała, iż pewne aspekty polskiego Krajowego Planu Rozdziału Uprawnień do Emisji CO2 na lata 2008-2012, notyfikowanego Komisji w dniu 30 czerwca 2006 r. są niezgodne z art. 9 ust. 1, art. 9 ust. 3, art. 10, art. 13 ust. 2 oraz kryteriami wymienionymi w załączniku III do dyrektywy 2003/87/WE. Kwestionowana decyzja redukuje o 26,7 % limit emisji dwutlenku węgla w latach 2008-2012 w stosunku do limitu zaproponowanego przez Polskę w notyfikowanym Komisji krajowym planie rozdziału uprawnień do emisji.
   Zarzuty i główne argumenty skargi podniesione przez skarżącą są identyczne z podniesionymi przez skarżącą w sprawie T-195/07.

      (1)  Dyrektywa 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych we Wspólnocie oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz.Urz. L 275, str. 32, Dz.Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t.7, str. 24).


title: Sprawa C-285/13 P: Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. – Bimbo, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) [Odwołanie — Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 40/94 — Artykuł 8 — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Caffè KIMBO — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BIMBO — Znak towarowy powszechnie znany — Częściowe oddalenie sprzeciwu — Odwołanie oczywiście niedopuszczalne)

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/5

         Postanowienie Trybunału (siódma izba) z dnia 12 czerwca 2014 r. – Bimbo, SA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
   (Sprawa C-285/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Artykuł 181 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 40/94 - Artykuł 8 - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego Caffè KIMBO - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Wcześniejszy słowny krajowy znak towarowy BIMBO - Znak towarowy powszechnie znany - Częściowe oddalenie sprzeciwu - Odwołanie oczywiście niedopuszczalne))
   2014/C 261/07
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Bimbo, SA (przedstawiciel: N. Fernández Fernández-Pacheco, abogado)

      Pozostali uczestnicy postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik); Café do Brasil SpA (przedstawiciele: M. Mostardini i F. Mellucci, avvocati)

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje odrzucona.

               2)

               Bimbo SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 252 z 31.8.2013.


title: Sprawa C-158/05: Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               11.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 143/26

         Skarga wniesiona w dniu 6 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-158/05)
   (2005/C 143/41)
   Język postępowania: niemiecki
   W dniu 6 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez G. Brauna oraz M. Huttunena, z adresem do doręczeń w Luksemburgu, przeciwko Republice Federalnej Niemiec.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec nie przyjmując przepisów ustawowych i wykonawczych koniecznych do transpozycji dyrektywy 2002/30/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 marca 2002 r. w sprawie ustanowienia zasad i procedur w odniesieniu do wprowadzenia ograniczeń odnoszących się do poziomu hałasu w portach lotniczych Wspólnoty lub, w każdym razie, nie informując o tym Komisji, uchybiła swoim zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy Traktatu oraz tej dyrektywy.

               2.

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Termin dokonania transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 28 września 2003 r.

      (1)  Dz.U. L 85, str. 40


title: Sprawa C-28/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 23 stycznia 2015 r. – Koninklijke KPN NV i in./Autoriteit Consument en Markt (ACM)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/28

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez College van Beroep voor het Bedrijfsleven (Niderlandy) w dniu 23 stycznia 2015 r. – Koninklijke KPN NV i in./Autoriteit Consument en Markt (ACM)
   (Sprawa C-28/15)
   (2015/C 138/40)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   College van Beroep voor het Bedrijfsleven

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Koninklijke KPN NV i KPN BV, T-Mobile Netherlands BV, Tele2 Nederland BV, Ziggo BV, Vodafone Libertel BV, UPC Nederland BV i UPC Business BV

      Strona pozwana: Autoriteit Consument en Markt (ACM)

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 4 ust. 1 dyrektywy ramowej (1) w związku z art. 8 i 13 dyrektywy o dostępie (2) należy interpretować w ten sposób, że w sporze dotyczącym zgodności z prawem opartej na kosztach taryfy nałożonej przez krajowy organ regulacyjny (KOR) na rynku hurtowym zakańczania połączeń sąd krajowy może co do zasady przyjąć inne rozstrzygnięcie niż to, które jest wskazane w zaleceniu Komisji z dnia 7 maja 2009 r. w sprawie uregulowań dotyczących stawek za zakańczanie połączeń w sieciach stacjonarnych i ruchomych w UE (2009/396/WE) (3), w którym zaleca się metodę pure BULRIC jako właściwą regulację cen na rynkach zakańczania połączeń, jeżeli uzna, że wymagają tego okoliczności faktyczne zawisłej przed nim sprawy lub względy prawa krajowego lub ponadkrajowego?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: w jakim zakresie sąd krajowy może przy ocenie regulacji cen opartej na kosztach

                           a)

                           zbadać w świetle art. 8 ust. 3 dyrektywy ramowej argument KOR, że wspierany jest rozwój rynku wewnętrznego, uwzględniając rozmiar faktycznego wpływu na funkcjonowanie rynku wewnętrznego?

                           b)

                           zbadać w świetle celów politycznych i zasad regulacyjnych określonych w art. 8 dyrektywy ramowej i art. 13 dyrektywy o dostępie, czy regulacja cenowa jest

                                       i)

                                       proporcjonalna,

                                       ii)

                                       właściwa,

                                       iii)

                                       odpowiednia i uzasadniona?

                           c)

                           zażądać od KOR, by wystarczająco uwiarygodnił, że

                                       i)

                                       określony w art. 8 ust. 2 dyrektywy ramowej cel wspierania przez KOR konkurencji w dziedzinie udostępniania sieci i usług łączności elektronicznej jest faktycznie realizowany i że faktycznie zapewnia się użytkownikom maksymalne korzyści, jeżeli chodzi o różnorodność, ceny i jakość,

                                       ii)

                                       określony w art. 8 ust. 3 dyrektywy ramowej cel wspierania rozwoju rynku wewnętrznego jest faktycznie realizowany i

                                       iii)

                                       określony w art. 8 ust. 4 dyrektywy ramowej cel promowania interesów obywateli jest faktycznie realizowany?

                           d)

                           udzielając odpowiedzi w świetle art. 16 ust. 3 dyrektywy ramowej oraz art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy o dostępie na pytanie, czy regulacja cen jest właściwa, uwzględnić okoliczność, że regulacja ta została nałożona na rynku, na którym podlegające regulacji przedsiębiorstwa posiadają znaczącą pozycję, ale w wybranej postaci (metoda pure BULRIC) służy wspieraniu jednego z celów dyrektywy ramowej – interesów użytkowników końcowych – na innym rynku, który nie mógł podlegać regulacji?

      (1)  Dyrektywa 2002/21/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie wspólnych ram regulacyjnych sieci i usług łączności elektronicznej (dyrektywa ramowa) (Dz.U. L 108, s. 33).

      (2)  Dyrektywa 2002/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 7 marca 2002 r. w sprawie dostępu do sieci łączności elektronicznej i urządzeń towarzyszących oraz wzajemnych połączeń (dyrektywa o dostępie) (Dz.U. L 7).

      (3)  Dz.U. L 124, s. 67.


title: Sprawa C-417/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 10 maja 2016 r. w sprawie T-806/14 August Storck KG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 27 lipca 2016 r. przez August Storck KG

text:
               21.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 428/3

         Odwołanie od wyroku Sądu (pierwsza izba) wydanego w dniu 10 maja 2016 r. w sprawie T-806/14 August Storck KG/Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej, wniesione w dniu 27 lipca 2016 r. przez August Storck KG
   (Sprawa C-417/16 P)
   (2016/C 428/04)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: August Storck KG (przedstawiciel: I. Rohr, P. Goldenbaum, Rechtsanwältinnen)

      Druga strona postępowania: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Żądania wnoszącego odwołanie

   Strona wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 10 maja 2016 r. w sprawie T 806/14;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji izby odwoławczej w sprawie R0644/2014-5; tytułem ewentualnym, w stosownym przypadku przekazanie sprawy do Sądu do ponownego rozpoznania;

               —

               obciążenie EUIPO własnymi kosztami, a także kosztami poniesionymi przez stronę wnoszącą odwołanie w postępowaniu przed Trybunałem Sprawiedliwości, Sądem i izbą odwoławczą.

      Zarzuty i główne argumenty

               I.

               Zarzut pierwszy: Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 (1) – Zastosowanie błędnych kryteriów

                           1.

                           Sąd niesłusznie wymaga do tego, by znak towarowy miał charakter odróżniający, aby „różnił się w sposób znaczący od normy lub zwyczajów obowiązujących w danym sektorze”. Sąd stosuje kryterium trójwymiarowych znaków towarowych polegające na wyglądzie samych znaków, bez elementu graficznego lub słownego, które to kryterium jest bardziej surowe niż kryterium mającego zastosowanie do zwykłych znakowych towarowych. Kryterium to nie powinno było zostać zastosowane, ponieważ zgłoszony znak towarowy jest dwuwymiarowym znakiem towarowym, zawierającym element graficzny. Zastosowanie bardziej surowego kryterium jest sprzeczne z utrwalonym orzecznictwem.

                           2.

                           Sąd popełnił błąd poprzez oparcie swego wniosku na wyroku Storck/OHIM, C-25/05 P, EU:C:2006:422. Sprawa ta nie jest w żadnym zakresie porównywalna do niniejszej sprawy, ponieważ dotyczyła produktu (opakowanego) bez żadnego elementu graficznego lub słownego.

                           3.

                           Zastosowanie bardziej surowych przepisów niż te mające zastosowanie do słownych i graficznych znaków towarowych nie jest skądinąd uzasadnione, ponieważ zakres ochrony zgłoszonego znaku towarowego jest węższy nawet od zakresu ochrony rejestracji obejmującej sam element graficzny. Poprzez zastosowanie bardziej surowych przepisów Sąd naruszył art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009, który stanowi, że nie są rejestrowane (tylko) znaki towarowe, które pozbawione są odróżniającego charakteru.

               II.

               Zarzut drugi: naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009 – Niezastosowanie zasady szczególności

                           4.

                           Sąd zakwalifikował produkty rozpatrywane w niniejszej sprawie, w zbyt szerokim znaczeniu, jako produkty tanie, do codziennej konsumpcji i których zakup nie jest poprzedzony długim namysłem. Doprowadziło to do sformułowania przez Sąd błędnego wniosku, że właściwy krąg odbiorców ma niski poziom uwagi, w szczególności co się tyczy cech opakowania.

                           5.

                           Sąd powinien był raczej zbadać, w odniesieniu do konkretnych produktów (czyli produktów cukierniczych, czekolady i wyrobów czekoladowych, ciast i lodów), jaki jest poziom uwagi konsumentów i jaką rolę odgrywa w tym zakresie konkretne opakowanie, takie jak objęte zgłoszonym znakiem towarowym. Sąd nie zbadał bardzo typowej sytuacji w zakresie zakupu tych produktów.

                           6.

                           Nie uwzględniając szczególnych cech rozpatrywanych produktów, Sąd nie zastosował zasady szczególności. Gdyby Sąd uczynił to prawidłowo, uwzględniłby fakt, że konsumenci rozpatrywanych produktów zazwyczaj zwracają szczególną uwagę na kolory, kształt i wzornictwo opakowania. Konsumenci rozpatrywanych produktów nie mają żadnego problemu w zidentyfikowaniu pochodzenia produktów tylko na podstawie kombinacji linii, kolorów i kształtów, takiej jak kombinacja objęta zgłoszonym znakiem towarowym.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie znaku towarowego Unii Europejskiej (Dz.U. L 78, s. 1).


title: Sprawa C-204/05: Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii

text:
               9.7.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 171/9

         Skarga wniesiona w dniu 10 maja 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-204/05)
   (2005/C 171/16)
   Język postępowania francuski
   W dniu 10 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez B. Stromskiego i F. Simonetti, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Królestwu Belgii.
   Komisja Wspólnot Europejskich wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, jakie na nim ciążą na mocy art. 28 i 30 Traktatu WE, wymagając w Belgii zezwolenia od dystrybutorów materiałów medycznych objętych klasą 1 i mających siedzibę w innym Państwie Członkowskim Wspólnoty oraz nakładając na lekarzy, psychologów, osoby wykonujące zawody paramedyczne i pracowników opieki społecznej w zakresie, w jakim zawodowo prowadzą działalność w wyspecjalizowanym ośrodku, obowiązek zaopatrzenia się w materiały sterylne u farmaceutów lub dystrybutorów, hurtowników, importerów lub producentów zatwierdzonych przez ministerstwo zdrowia;

               2.

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Komisja kwestionuje obowiązujące w Belgii ustawodawstwo, które stawia dystrybutorom wymóg posiadania zezwolenia w przypadku sprzedaży materiałów sterylnych z oznakowaniem CE lekarzom, pielęgniarzom, psychologom, osobom wykonującym zawody paramedyczne i pracownikom opieki społecznej. Obowiązek ten dotyczy bez różnicy zarówno dystrybutorów mających siedzibę w Belgii, jak i w innym Państwie Członkowskim. Jednakże może on utrudnić dystrybutorom, którzy nie mają siedziby w Belgii sprzedaż owym szczególnym odbiorcom tych materiałów medycznych.


title: Sprawa C-95/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano (Włochy) w dniu 27 lutego 2014 r. – Unione nazionale industria conciaria (UNIC), Unione Nazionale dei Consumatori di Prodotti in Pelle, Materie Concianti, Accessori e Componenti (Unicopel) przeciwko FS Retail, Luna srl, Gatsby srl

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/2

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Milano (Włochy) w dniu 27 lutego 2014 r. – Unione nazionale industria conciaria (UNIC), Unione Nazionale dei Consumatori di Prodotti in Pelle, Materie Concianti, Accessori e Componenti (Unicopel) przeciwko FS Retail, Luna srl, Gatsby srl
   (Sprawa C-95/14)
   2014/C 245/03
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Tribunale di Milano

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Unione nazionale industria conciaria (UNIC)
   Unione Nazionale dei Consumatori di Prodotti in Pelle, Materie Concianti, Accessori e Componenti (Unicopel)

      Strona pozwana: FS Retail
   Luna srl
   Gatsby srl

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 34, 35 i 36 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, właściwie interpretowane, stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 3 ust. 2 ustawy krajowej nr 8 z dnia 14 stycznia 2013 r. ustanawiającemu obowiązek etykietowania wskazującego państwo pochodzenia w odniesieniu do produktów otrzymanych w wyniku obróbki w krajach zagranicznych, które wykorzystują włoskie oznaczenie „skóra” – w odniesieniu do produktów ze skóry zgodnie z prawem poddanej obróbce lub wprowadzonej do obrotu w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej, ponieważ taka ustawa stanowi środek o skutku równoważnym z ograniczeniem ilościowym zakazanym przez art. 34 TFUE i nieuzasadnionym w świetle art. 36 TFUE?

               2)

               Czy art. 34, 35 i 36 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej, właściwie interpretowane, stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 3 ust. 2 ustawy krajowej nr 8 z dnia 14 stycznia 2013 r. ustanawiającemu obowiązek etykietowania wskazującego państwo pochodzenia w odniesieniu do produktów otrzymanych w wyniku obróbki w krajach zagranicznych, które wykorzystują włoskie oznaczenie „skóra” – w odniesieniu do produktów ze skóry zgodnie z prawem poddanej obróbce lub wprowadzonej do obrotu w państwach niebędących członkami Unii Europejskiej, ponieważ taka ustawa stanowi środek o skutku równoważnym z ograniczeniem ilościowym zakazanym przez art. 34 TFUE i nieuzasadnionym w świetle art. 36 TFUE?

               3)

               Czy art. 3 i 5 dyrektywy 94/11/WE (1), właściwie interpretowane, stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 3 ust. 2 ustawy krajowej nr 8 z dnia 14 stycznia 2013 r. ustanawiającemu obowiązek etykietowania wskazującego państwo pochodzenia w odniesieniu do produktów otrzymanych w wyniku obróbki w krajach zagranicznych, które wykorzystują włoskie oznaczenie „skóra” – w odniesieniu do produktów ze skóry zgodnie z prawem poddanej obróbce lub wprowadzonej do obrotu w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej?

               4)

               Czy art. 3 i 5 dyrektywy 94/11/WE, właściwie interpretowane, stoją na przeszkodzie stosowaniu art. 3 ust. 2 ustawy krajowej nr 8 z dnia 14 stycznia 2013 r. ustanawiającemu obowiązek etykietowania wskazującego państwo pochodzenia w odniesieniu do produktów otrzymanych w wyniku obróbki w krajach zagranicznych, które wykorzystują włoskie oznaczenie „skóra” – w odniesieniu do produktów ze skóry otrzymanej przez obróbkę w państwach niebędących członkami Unii Europejskiej i niewprowadzonych jeszcze do obrotu w Unii?

               5)

               Czy art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 (2) z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny, właściwie interpretowany, stoi na przeszkodzie stosowaniu art. 3 ust. 2 ustawy krajowej nr 8 z dnia 14 stycznia 2013 r. ustanawiającemu obowiązek oznakowania wskazującego państwo pochodzenia w odniesieniu do produktów otrzymanych w wyniku obróbki w krajach zagranicznych, które wykorzystują włoskie oznaczenie „skóra” – w odniesieniu do produktów ze skóry otrzymanej przez obróbkę w państwach członkowskich Unii Europejskiej i niewprowadzonych jeszcze do obrotu w Unii?

               6)

               Czy art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny, właściwie interpretowany, stoi na przeszkodzie stosowaniu art. 3 ust. 2 ustawy krajowej nr 8 z dnia 14 stycznia 2013 r. ustanawiającemu obowiązek etykietowania wskazującego państwo pochodzenia w odniesieniu do produktów otrzymanych w wyniku obróbki w krajach zagranicznych, które wykorzystują włoskie oznaczenie „skóra” – w odniesieniu do produktów ze skóry otrzymanej przez obróbkę w państwach niebędących członkami Unii Europejskiej i niewprowadzonych jeszcze do obrotu w Unii?

      (1)  Dz.U. L 100, s.37.

      (2)  Dz.U. L 269,s.1.


title: Sprawa F-50/14: Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji

text:
               28.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 245/32

         Skarga wniesiona w dniu 3 czerwca 2014 r. – ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-50/14)
   2014/C 245/43
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciel: S. Orlandi, avocat)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji odmownej Komisji w sprawie przyznania skarżącej dodatku zagranicznego.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji odmownej z dnia 3 października 2013 r. w sprawie przyznania skarżącej dodatku zagranicznego;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa C-466/08: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Cypryjskiej

text:
               27.2.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 51/27

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 17 listopada 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Cypryjskiej
   (Sprawa C-466/08) (1)

   2010/C 51/44

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 327 z 20.12.2008.


title: Sprawa C-114/09: Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               16.5.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 113/28

         Skarga wniesiona w dniu 25 marca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-114/09)
   2009/C 113/51
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: E. Adsera Ribera i P. Dejmek, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii

      Żądania strony skarżącej

               —

               Stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy 2006/68/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 6 września 2006 r. zmieniającej dyrektywę Rady 77/91/EWG (2) w sprawie tworzenia spółek akcyjnych i utrzymywania oraz zmian wysokości ich kapitału, a w każdym razie nie informując o tym Komisji, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy tej dyrektywy.

               —

               obciążenie Królestwa Hiszpanii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin wyznaczony na dostosowanie prawa wewnętrznego do dyrektywy 2006/69/WE upłynął w dniu 15 kwietnia 2008 r.

      (1)  Dz.U. L 264, s. 32

      (2)  Dz.U. L 26, s. 1


title: Sprawa C-621/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-258/10 Orange przeciwko Komisji, wniesione w dniu 28 listopada 2013 r. przez Orange, dawniej France Télécom

text:
               8.2.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/8

         Odwołanie od wyroku Sądu (ósma izba) wydanego w dniu 16 września 2013 r. w sprawie T-258/10 Orange przeciwko Komisji, wniesione w dniu 28 listopada 2013 r. przez Orange, dawniej France Télécom
   (Sprawa C-621/13 P)
   2014/C 39/15
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Orange, dawniej France Télécom (przedstawiciele: adwokaci H. Viaene i D. Gillet)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Francuska, Département des Hauts-de-Seine, Sequalum SAS

      Żądania wnoszącej odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku Sądu Unii Europejskiej z dnia 16 września 2013 r. wydanego w sprawie T-258/10 Orange przeciwko Komisji Europejskiej i jeżeli Trybunał uważa, że dysponuje wszelkimi elementami niezbędnymi do wydania ostatecznego orzeczenia co do istoty sprawy, stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 7426 wersja ostateczna z dnia 30 września 2009 r. dotyczącej rekompensaty kosztów związanych z powierzeniem usługi publicznej polegającej na stworzeniu i obsłudze ultraszerokopasmowej sieci łączności elektronicznej w departamencie Hauts-de-Seine (pomoc państwa N 331/2008 — Francja);

               —

               ewentualnie, uchylenie kwestionowanego wyroku i skierowanie sprawy do Sądu w celu ponownego podjęcia postępowania;

               —

               obciążenie Komisji, Département i Sequalum całymi kosztami postępowania, z wyjątkiem kosztów poniesionych przez Republikę Francuską;

               —

               stwierdzenie, że Republika Francuska pokrywa własne koszty.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi cztery zarzuty na poparcie swojego odwołania.
   W pierwszej kolejności wnosząca odwołanie uważa, że Sąd naruszył ciążący na nim obowiązek uzasadnienia wynikający z art. 36 i 53 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości, ponieważ orzekł w niewystarczający i wewnętrznie sprzeczny sposób w przedmiocie zarzutu dotyczącego braku zawodności rynku. Wnosząca odwołanie zarzuca w szczególności Sądowi, że oddalił jej argument, zgodnie z którym projekt THD 92 nie może zostać uznany za usługę w ogólnym interesie gospodarczym z powodu braku zawodności rynku wynikającej z obecności konkurencyjnych operatorów oferujących analogiczne usługi.
   W drugiej kolejności wnosząca odwołanie czyni Sądowi zarzut, że naruszył prawo przy ocenie momentu, w którym należy ocenić istnienie takiej zawodności rynku. I tak zdaniem wnoszącej odwołanie zawodność ta powinna zostać oceniona w momencie, w którym zostaje wydany środek mający na celu zaradzenie zawodności rynku.
   W trzeciej kolejności wnosząca odwołanie zarzuca Sądowi, że naruszył prawo przy dokonywaniu wykładni pkt 78 Wytycznych (1), uznając, iż „szczegółowa analiza”, jaką należy przeprowadzić w przypadku każdej pomocy państwa planowanej w tradycyjnym obszarze czarnym, nie wymaga wszczęcia formalnego postępowania wyjaśniającego przewidzianego w art. 108 ust. 2 TFUE.
   Wreszcie wnosząca odwołanie uważa, że stwierdzenie dokonane przez Sąd, że obszary, których wewnętrzna stopa zwrotu mieści się między 9 a 10,63 %, nie podlegają rekompensacie, jest ewidentnie nieprawidłowe. Skutki prawne, jakie w opinii Sądu wynikają z tego stwierdzenia, czyli brak nadmiernej rekompensaty i tym samym zgodność rozpatrywanego projektu z trzecim kryterium orzecznictwa wynikającym z wyroku w sprawie Altmark, są zatem błędne.

      (1)  Komunikat Komisji — Wytyczne wspólnotowe w sprawie stosowania przepisów dotyczących pomocy państwa w odniesieniu do szybkiego wdrażania sieci szerokopasmowych (Dz.U. 2009, C 235, s. 7).


title: Sprawa C-331/09: Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska

text:
               19.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 312/10

         Skarga wniesiona w dniu 17 sierpnia 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich/Rzeczpospolita Polska
   (Sprawa C-331/09)
   2009/C 312/17
   Język postępowania: polski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: K. Gross i A. Stobiecka-Kuik, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Rzeczpospolita Polska

      Żądania

               —

               stwierdzenie, że w związku z niewypełnieniem zobowiązań wynikających z decyzji Komisji z dnia 23 października 2007 r. w sprawie pomocy państwa nr C 23/2006, ex NN 35/2006, notyfikowanej jako dokument nr C(2007) 5087, udzielonej przez Polskę na rzecz producenta stali Grupy Technologie Buczek, opublikowanej w Dz.U. L 116/2008, a w każdym razie w związku z brakiem powiadomienia Komisji o wypełnieniu tych zobowiązań, Rzeczpospolita Polska naruszyła przepisy wynikające z Artykułu 249, ustęp 4, Traktatu oraz Artykułu 3, 4 i 5 przedmiotowej decyzji;

               —

               obciążenie Rzeczpospolitej Polskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Dnia 23 października 2007 r. Komisja przyjęła decyzję nakazującą odzyskanie pomocy od polskiego producenta stali — grupy Technologii Buczek, w szczególności Technologii Buczek SA (zwanej dalej „TB”) i jej spółek zależnych: Huty Buczek (zwanej dalej „HB”) oraz Buczek Automotive (zwanej dalej „BA”), które nieprawidłowo realizowały zatwierdzony uprzednio plan restrukturyzacji i w dalszym ciągu otrzymywały niezgodną z prawem pomoc operacyjną. Ta pomoc operacyjna przybrała formę nieegzekwowania zobowiązań publicznoprawnych. Rzeczpospolita Polska została powiadomiona o decyzji dnia 24 października 2007 r. za pośrednictwem jej stałego przedstawiciela przy Unii Europejskiej. Jednocześnie Komisja wezwała Rzeczpospolitą Polską do przyjęcia wszelkich niezbędnych środków w celu odzyskania bezprawnie udzielonej pomocy.
   Do chwili wniesienia skargi pomoc udzielona na rzecz HB i BA nie została zwrócona.
   Według władz polskich powodem znacznego opóźnienia w odzyskiwaniu pomocy poza czysto technicznymi przeszkodami są przepisy polskiego prawa upadłościowego. Polskie władze wyjaśniły, że pomoc państwa, o której mowa w decyzji miała formę nieegzekwowania zobowiązań TB, mimo że w rzeczywistości korzyść z pomocy czerpały jej spółki zależne. W tej sytuacji TB formalnie odpowiadałoby za wszystkie zobowiązania, w tym kwoty, które należy odzyskać od HB i BA. Przepisy polskiego prawa rzekomo uniemożliwiają umorzenie takich należności z wyjątkiem przypadków „całkowitej niemożności”. Ponadto, jeśli roszczenia te zostają zgłoszone, syndyk masy upadłości TB zobowiązany jest do spłacenia tych należności, w tym kwot, które należałoby odzyskać od spółek zależnych. Ponadto, jeśli należności te zostają zwrócone, przestaje istnieć podstawa prawna do dochodzenia tych samych kwot od HB i BA.
   Zdaniem Komisji jednakże nie wystarczy, aby Rzeczpospolita Polska skorzystała z wszystkich przysługujących jej środków. Wynikiem zastosowania tych środków musi być skuteczne i bezzwłoczne wykonanie decyzji, w przeciwnym razie należy założyć, że Rzeczpospolita Polska nie wypełniła swoich zobowiązań. Naruszenie obowiązku odzyskania przez państwo członkowskie ma miejsce, kiedy kroki podjęte przez to państwo członkowskie nie miały żadnego wpływu na faktyczny zwrot danej kwoty.


title: Wyrok Trybunału z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie E-2/10 – między Þór Kolbeinssonem a państwem islandzkim (Bezpieczeństwa i zdrowie pracowników – Dyrektywy 89/391/EWG i 92/57/EWG – Artykuł 3 Porozumienia EOG – Odpowiedzialność pracodawców i pracowników za wypadki przy pracy – Odpowiedzialność państwa)

text:
               12.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 141/11

         WYROK TRYBUNAŁU
   z dnia 10 grudnia 2010 r.
   w sprawie E-2/10
   między Þór Kolbeinssonem a państwem islandzkim
   (Bezpieczeństwa i zdrowie pracowników – Dyrektywy 89/391/EWG i 92/57/EWG – Artykuł 3 Porozumienia EOG – Odpowiedzialność pracodawców i pracowników za wypadki przy pracy – Odpowiedzialność państwa)
   2011/C 141/11
   W sprawie E-2/10 między Þór Kolbeinssonem a państwem islandzkim – WNIOSEK skierowany do Trybunału na mocy art. 34 Porozumienia pomiędzy państwami EFTA w sprawie ustanowienia Urzędu Nadzoru i Trybunału Sprawiedliwości przez Héraðsdómur Reykjavíkur (Sąd Rejonowy w Reykjaviku), Islandia, dotyczący wykładni dyrektywy Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy oraz dyrektywy Rady 92/57/EWG z dnia 24 czerwca 1992 r. w sprawie wprowadzenia w życie minimalnych wymagań w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w miejscach tymczasowych lub ruchomych budów (ósmej dyrektywy szczegółowej w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG), Trybunał w składzie: Carl Baudenbacher, prezes, Thorgeir Örlygsson oraz Henrik Bull (sędzia-sprawozdawca), sędziowie, wydał w dniu 10 grudnia 2010 r. wyrok zawierający sentencję następującej treści:

               1)

               Z zastrzeżeniem okoliczności wyjątkowych nie jest zgodne z dyrektywą Rady 89/391/EWG z dnia 12 czerwca 1989 r. w sprawie wprowadzenia środków w celu poprawy bezpieczeństwa i zdrowia pracowników w miejscu pracy oraz dyrektywą Rady 92/57/EWG z dnia 24 czerwca 1992 r. w sprawie wprowadzenia w życie minimalnych wymagań w zakresie bezpieczeństwa i ochrony zdrowia w miejscach tymczasowych lub ruchomych budów (ósmą dyrektywą szczegółową w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy 89/391/EWG) interpretowanych w świetle art. 3 Porozumienia EOG uznanie pracownika za odpowiedzialnego, zgodnie z krajowym prawem deliktów, za całą lub większą część szkody poniesionej w razie wypadku przy pracy z powodu zaniedbania wspólnego w razie ustalenia, że pracodawca nie dostosował się z własnej inicjatywy do zasad bezpieczeństwa i nie zapewnił odpowiednich warunków w miejscu pracy.
               Wyjątkowe okoliczności mogą zaistnieć w razie, gdy pracownik spowodował wypadek umyślnie lub działał z rażącym niedbalstwem, ale nawet w takich sprawach zupełna odmowa odszkodowania byłaby nieproporcjonalna i niezgodna z dyrektywą, z zastrzeżeniem przypadków, w których pracownik byłby znacząco bardziej odpowiedzialny za wypadek niż pracodawca.

               2)

               Państwo należące do EOG może być uznane za odpowiedzialne za naruszenie zasady dotyczącej zaniedbania wspólnego właściwej dla dyrektywy 89/391/EWG oraz 92/57/EWG w świetle art. 3 Porozumienia EOG, pod warunkiem że naruszenie jest wystarczająco poważne. Do sądu krajowego należy ocena zgodnie z utrwalonym orzecznictwem na temat odpowiedzialności państwa za naruszenia prawa EOG, czy ten warunek został spełniony w sprawie przed nim zawisłej.


title: Sprawa C-13/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău (Rumunia) w dniu 15 stycznia 2014 r. – Municipiul Piatra Neamț przeciwko Municipiul Piatra Neamț/Ministerul Dezvoltării Regionale și Administrației Publice

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Curtea de Apel Bacău (Rumunia) w dniu 15 stycznia 2014 r. – Municipiul Piatra Neamț przeciwko Municipiul Piatra Neamț/Ministerul Dezvoltării Regionale și Administrației Publice
   (Sprawa C-13/14)
   2014/C 261/19
   Język postępowania: rumuński

      Sąd odsyłający

   Curtea de Apel Bacă

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca Municipiul Piatra Neamț

      Druga strona postępowania: Ministerul Dezvoltării Regionale și Administrației Publice
   Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2014 r., Trybunał (ósma izba) stwierdził oczywistą niedopuszczalność wniosku o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym.


title: Sprawa C-91/07: Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej

text:
               14.4.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 82/25

         Skarga wniesiona w dniu 19 lutego 2007 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Włoskiej
   (Sprawa C-91/07)
   (2007/C 82/47)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: M. Condou-Durande i E. De Persio, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Włoska
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że nie przyjmując przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Rady 2003/86/WE z dnia 22 września 2003 r. w sprawie prawa do łączenia rodzin (1) lub w każdym razie nie powiadamiając o nich Komisji, Republika Włoska uchybiła swoim zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy tej dyrektywy;

               —

               obciążenie Republiki Włoskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Termin na transpozycję dyrektywy 2003/86/WE upłynął w dniu 3 października 2005 r.

      (1)  Dz. U. L 251, str. 12.


title: Sprawa C-611/13 P: Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Hansa Metallwerke AG i in./Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej [Odwołanie — Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek — Koordynacja cen sprzedaży i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych — Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 — Artykuł 23 ust. 2 — Pułap wynoszący 10 % obrotu — Obowiązek uzasadnienia — Ochrona uzasadnionych oczekiwań]

text:
               3.4.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 104/3

         Wyrok Trybunału (pierwsza izba) z dnia 26 stycznia 2017 r. – Hansa Metallwerke AG i in./Komisja Europejska, Rada Unii Europejskiej
   (Sprawa C-611/13 P) (1)

   ([Odwołanie - Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Belgijski, niemiecki, francuski, włoski, niderlandzki i austriacki rynek instalacji sanitarnych do łazienek - Koordynacja cen sprzedaży i wymiana szczególnie chronionych informacji handlowych - Rozporządzenie (WE) nr 1/2003 - Artykuł 23 ust. 2 - Pułap wynoszący 10 % obrotu - Obowiązek uzasadnienia - Ochrona uzasadnionych oczekiwań])
   (2017/C 104/04)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Wnoszące odwołanie: Hansa Metallwerke AG, Hansa Nederland BV, Hansa Italiana Srl, Hansa Belgium, Hansa Austria GmbH (przedstawiciele: S. Cappellari, H.J. Hellmann i C. Malz, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: L. Malferrari i R. Sauer, pełnomocnicy), Rada Unii Europejskiej

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje oddalone.

               2)

               Hansa Metallwerke AG, Hansa Nederland BV, Hansa Italiana Srl, Hansa Belgium i Hansa Austria GmbH zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014.


title: Sprawa T-285/07: Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2007 r. — Włochy przeciwko Parlamentowi i Komisji

text:
               22.9.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/15

         Skarga wniesiona w dniu 18 lipca 2007 r. — Włochy przeciwko Parlamentowi i Komisji
   (Sprawa T-285/07)
   (2007/C 223/25)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Republika Włoska (przedstawiciel: P. Gentili, Avvocato dello Stato)

      Strona pozwana: Parlament Europejski i Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności ogłoszenia o otwartym konkursie EPSO/AD/95/07 w celu utworzenia rezerwy rekrutacyjnej 20 administratorów (AD5) w dziedzinie informacji (biblioteka/dokumentacja) opublikowanego jedynie w wydaniu angielskim, francuskim i niemieckim
                     Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej z dnia 8 maja 2007 r. C 103 A.

         Zarzuty i główne argumenty
   Zarzuty i główne argumenty są podobne do tych podniesionych w sprawie T-156/07 Hiszpania przeciwko Komisji.


title: Sprawa T-400/14: Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2014 r. – Premo przeciwko OHIM – Prema Semiconductor (PREMO)

text:
               11.8.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 261/39

         Skarga wniesiona w dniu 4 czerwca 2014 r. – Premo przeciwko OHIM – Prema Semiconductor (PREMO)
   (Sprawa T-400/14)
   2014/C 261/65
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Premo, SL (Campanillas, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Cornu, F. de Visscher i E. De Gryse)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Prema Semiconductor GmbH (Moguncja, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Piątej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 1 kwietnia 2014 r. w sprawie R 1000/2013-5;

               —

               tytułem subsydiarnym, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim uwzględniono w niej sprzeciw wniesiony w odniesieniu do „cewek indukcyjnych”, „transformatorów” oraz „filtrów hałasu”;

               —

               obciążenie OHIM, oraz w stosownym wypadku interwenienta, kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: Strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską graficznego znaku towarowego zawierającego element słowny „PREMO” dla towarów z klasy 9 – Rejestracja międzynarodowa wskazująca Unię Europejską nr 9 73  341

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Prema Semiconductor GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: Krajowy znak towarowy „PREMA” dla towarów z klasy 9

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: Częściowe uwzględnienie sprzeciwu

      Decyzja Izby Odwoławczej: Częściowe oddalenie odwołania
   Podniesione zarzuty:

               —

               naruszenie zasady 22 ust. 6 rozporządzenia Komisji nr 2868/95 oraz prawa skarżącej do obrony;

               —

               naruszenie art. 42 ust. 2 i 3 rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa T-531/12: Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2012 r. — Tifosi Optics przeciwko OHIM — Tom Tailor (T)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/18

         Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2012 r. — Tifosi Optics przeciwko OHIM — Tom Tailor (T)
   (Sprawa T-531/12)
   2013/C 46/34
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tifosi Optics, Inc. (Watkinsville, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci A. Tornato i D. Hazan)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Tom Tailor GmbH (Hamburg, Niemcy)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie w całości nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 17 września 2012 r. w sprawie R 729/2011-2, oraz

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: graficzny znak towarowy „T” dla towarów z klas 9 i 25 — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 8543183

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Tom Tailor GmbH

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: graficzny znak towarowy „T” zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy pod nr 1368232 dla towarów z klas 9, 18 i 25; graficzny znak towarowy „T” zarejestrowany jako wspólnotowy znak towarowy pod nr 2747996 dla towarów z klas 3, 6, 9, 14, 18, 21, 24, 25 i 28.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: oddalenie sprzeciwu w całości

      Decyzja Izby Odwoławczej: uchylenie zaskarżonej decyzji i odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009


title: Sprawa T-212/16: Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2016 r. – El Corte Inglés/EUIPO — Elho Business & Sport (FRee STyLe)

text:
               4.7.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 243/40

         Skarga wniesiona w dniu 9 maja 2016 r. – El Corte Inglés/EUIPO — Elho Business & Sport (FRee STyLe)
   (Sprawa T-212/16)
   (2016/C 243/44)
   Język skargi: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: El Corte Inglés, SA (Madryt, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat J. Rivas Zurdo)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Elho Business & Sport Vertriebs GmbH (Monachium, Niemcy)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Właściciel spornego znaku towarowego: Strona skarżąca

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „FRee STyLe” – unijny znak towarowy nr 10 317 642

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie unieważnienia prawa do znaku

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 10 lutego 2016 r. w sprawie R 377/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie strony lub stron, które żądają oddalenia niniejszej skargi, kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. l lit. c) rozporządzenia nr 207/2009 w związku z art. 52 ust. 1 lit. a) tego aktu;

               —

               Współistnienie kolidujących ze sobą znaków towarowych oraz innych oznaczeń zawierających określenie „FREE STYLE”;

               —

               Niezastosowanie się przez Izbę Odwoławczą w jej decyzji do ustanowionego w art. 76 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 207/2009 obowiązku odrzucenia dowodów przedstawionych przez wnoszącego odwołanie po upływie wyznaczonego w tym celu terminu.


title: Sprawa C-531/09: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 1 września 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               18.12.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 346/38

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 1 września 2010 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-531/09) (1)

   ()
   2010/C 346/70
   Język postępowania: portugalski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 51 z 27.2.2010.


title: Sprawa C-524/07: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Art. 28 WE i 30 WE — Rejestracja starych używanych pojazdów uprzednio zarejestrowanych w innych państwach członkowskich — Wymogi techniczne dotyczące emisji zanieczyszczeń i poziomu hałasu — Zdrowie publiczne — Ochrona środowiska)

text:
               7.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 32/9

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 11 grudnia 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Austrii
   (Sprawa C-524/07) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Art. 28 WE i 30 WE - Rejestracja starych używanych pojazdów uprzednio zarejestrowanych w innych państwach członkowskich - Wymogi techniczne dotyczące emisji zanieczyszczeń i poziomu hałasu - Zdrowie publiczne - Ochrona środowiska)
   (2009/C 32/15)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciel: B. Schizma, pełnomocnik)

      Strona pozwana: Republika Austrii (Przedstawiciele: E. Riedl i G. Eberhard, pełnomocnik)
   Przedmiot
   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Naruszenie art. 28 WE i art. 30 WE — Regulacja krajowa uzależniająca rejestrację przywożonych pojazdów używanych, uprzednio zarejestrowanych w innym państwie członkowskim od spełnienia określonych wymogów technicznych, podczas gdy używane pojazdy o tej samej charakterystyce znajdujące się już na rynku krajowym nie są poddane takim wymogom przy ponownej rejestracji
   Sentencja

               1)

               Wymagając, aby przy pierwszej rejestracji w Austrii pojazdy zarejestrowane uprzednio w innych państwach członkowskich, które ze względu na swój wiek nie przeszły homologacji WE, spełniały bardziej surowe normy w zakresie maksymalnych wartości dotyczących emisji zanieczyszczeń i poziomu hałasu niż wymogi, które musiały uprzednio spełniać, w szczególności niż wymogi określone w dyrektywach Rady: 93/59/EWG z dnia 28 czerwca 1993 r. zmieniającej dyrektywę 70/220/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do działań, jakie mają być podjęte w celu ograniczenia zanieczyszczania powietrza przez emisje z pojazdów silnikowych i 92/97/EWG z dnia 10 listopada 1992 r. zmieniającej dyrektywę 70/157/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego pojazdów silnikowych, podczas gdy dopuszczone już do ruchu w Austrii pojazdy o tej samej charakterystyce nie podlegają temu wymogowi przy ich ponownej rejestracji w tym państwie członkowskim, Republika Austrii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 28 WE.

               2)

               Republika Austrii zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.


title: Sprawa C-473/08: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 stycznia 2010 r. wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ingenieurbüro Eulitz GbR Thomas und Marion Eulitz przeciwko Finanzamt Dresden I (Szósta dyrektywa VAT — Artykuł 13 część A ust. 1 lit. j) — Zwolnienie — Nauczanie prywatne przez nauczycieli obejmujące edukację szkolną i uniwersytecką — Usługi świadczone przez niezależnego nauczyciela w ramach kursu ustawicznego szkolenia zawodowego organizowanego przez podmiot trzeci)

text:
               13.3.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 63/14

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 28 stycznia 2010 r. wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Ingenieurbüro Eulitz GbR Thomas und Marion Eulitz przeciwko Finanzamt Dresden I
   (Sprawa C-473/08) (1)

   (Szósta dyrektywa VAT - Artykuł 13 część A ust. 1 lit. j) - Zwolnienie - Nauczanie prywatne przez nauczycieli obejmujące edukację szkolną i uniwersytecką - Usługi świadczone przez niezależnego nauczyciela w ramach kursu ustawicznego szkolenia zawodowego organizowanego przez podmiot trzeci)
   2010/C 63/22
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Sächsisches Finanzgericht

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ingenieurbüro Eulitz GbR Thomas und Marion Eulitz

      Strona pozwana: Finanzamt Dresden I

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Sächsisches Finanzgericht — Wykładnia art. 13 część A ust. 1 lit. j) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U. L 145, s. 1) — Zwolnienie obejmujące „nauczanie prywatne przez nauczycieli obejmujące edukację szkolną i uniwersytecką” — Nauczanie przez dyplomowanego inżyniera w ramach kursów dokształcania w szkole prywatnej prowadzących do nadania kwalifikacji w ramach specjalizacji podyplomowej w zakresie ochrony przeciwpożarowej inżynierom i architektom — Świadczenie w sposób ciągły usług nauczania i równoczesne wykonywanie zadań w zakresie zarządzania niektórymi cyklami szkolenia — Pobieranie wynagrodzenia również w przypadku anulowania kursu w razie braku zapisów

      Sentencja

               1)

               Wykładni art. 13 część A ust. 1 lit. j) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych — wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku, należy dokonywać w ten sposób, że świadczenie polegające na nauczaniu, wykonywane przez dyplomowanego inżyniera w mającym formę prywatnoprawnego stowarzyszenia instytucie kształcenia, w ramach cykli szkoleń kończących się egzaminem, dla uczestników, którzy uzyskali już przynajmniej tytuł architekta lub inżyniera po ukończeniu instytutu szkolnictwa wyższego, względnie uzyskali inne równoważne wykształcenie, może stanowić „nauczanie […] obejmujące edukację szkolną i uniwersytecką” w rozumieniu tego przepisu. Działalność inna niż w charakterze nauczyciela sensu stricto może również zostać uznana za takie nauczanie, pod warunkiem że jest wykonywana w ramach przekazywania wiedzy i umiejętności pomiędzy nauczycielem a uczniami lub studentami w zakresie edukacji szkolnej lub uniwersyteckiej. W niezbędnym zakresie do sądu krajowego należy weryfikacja, czy wszystkie z rozpatrywanych przed sądem krajowym rodzajów działalności stanowią „nauczanie” obejmujące „edukację szkolną i uniwersytecką”.

               2)

               Wykładni art. 13 część A ust. 1 lit. j) tej dyrektywy należy dokonywać w ten sposób, że w takich jak rozpatrywane przed sądem krajowym okolicznościach, osoba — taka jak Thomas Eulitz, będący wspólnikiem w spółce, która wniosła skargę do sądu krajowego, świadczący usługi jako nauczyciel w ramach kursów kształcenia organizowanych przez podmiot trzeci — nie może zostać uznana za osobę nauczającą „prywatnie” w rozumieniu tego przepisu.

      (1)  Dz.U. C 44 z dnia 21.2.2009.


title: Sprawa T-622/15: Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2017 r. – Deere/EUIPO (EXHAUST-GARD) [Znak towarowy Unii Europejskiej — Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego EXHAUST-GARD — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Charakter opisowy — Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Prawo do obrony — Artkuł 75 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               19.6.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 195/20

         Wyrok Sądu z dnia 27 kwietnia 2017 r. – Deere/EUIPO (EXHAUST-GARD)
   (Sprawa T-622/15) (1)

   ([Znak towarowy Unii Europejskiej - Zgłoszenie słownego unijnego znaku towarowego EXHAUST-GARD - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Charakter opisowy - Artykuł 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Prawo do obrony - Artkuł 75 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2017/C 195/27)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Deere & Company (Wilmington, Delaware, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: początkowo adwokaci N. Weber i T. Heitmann, następnie adwokat N. Weber)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: H. Kunz, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 8 września 2015 r. (sprawa R 196/2014-4) dotyczącą rejestracji oznaczenia słownego EXHAUST-GARD jako unijnego znaku towarowego.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Deere & Company zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 7 z 11.1.2016.


title: Sprawa C-366/11: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/10

         Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Królestwu Belgii
   (Sprawa C-366/11)
   2011/C 298/20
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: I. Hadjiyiannis i A. Marghelis, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Belgii

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Królestwo Belgii nie opracowując planów gospodarowania wodami w dorzeczu do dnia 22 grudnia 2009 r. (zarówno w odniesieniu do obszarów dorzeczy leżących całkowicie na jego terytorium jak i międzynarodowych obszarów dorzeczy) i nie przekazując Komisji kopii planów gospodarowania wodami w dorzeczu do dnia do dnia 22 marca 2010 r., uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na podstawie art. 13 ust. 2, 3 i 6 oraz art. 15 ust. 1 dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r. ustanawiającej ramy wspólnotowego działania w dziedzinie polityki wodnej (1). Ponadto stwierdzenie, że nie wszczynając procedur dotyczących informowania społeczeństwa i konsultacji w przedmiocie planów gospodarowania wodami w dorzeczu najpóźniej do dnia 22 grudnia 2008 r. Królestwo Belgii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na podstawie art. 14 ust. 1 lit. c) wspomnianej dyrektywy; oraz

               —

               obciążenie Królestwa Belgii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin transpozycji dyrektywy 2000/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2000 r upłynął w dniu 22 grudnia 2003 r. Tymczasem w dniu wniesienia niniejszej skargi strona pozwana nie podjęła jeszcze wszystkich działań niezbędnych w celu wdrożenia dyrektywy lub w każdym razie nie poinformowała o nich Komisji.

      (1)  Dz.U. L 327, s. 1.


title: Sprawa T-458/09: Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2009 r. – Slovak Telekom a.s. przeciwko Komisji

text:
               16.1.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 11/36

         Skarga wniesiona w dniu 13 listopada 2009 r.– Slovak Telekom a.s. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-458/09)
   2010/C 11/67
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Slovak Telekom a.s. (Bratysława, Republika Słowacka) (przedstawiciele: M. Maier, L. Kjølbye i D. Geradin, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Niniejszym skarżąca zwraca się o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2009) 6840 z dnia 3 września 2009 r. nakazującej jej, na podstawie art. 18 ust. 3 oraz art. 24 ust. 1 rozporządzenia Rady nr 1/2003 (1), dostarczenie informacji w ramach sprawy COMP/39523 — Slovak Telekom, dotyczącej postępowania na podstawie art. 82 WE; w przypadku niespełnienia sformułowanych w niej żądań decyzja ta przewiduje nałożenie kar pieniężnych.
   Na poparcie swego żądania skarżąca przedstawia następujące argumenty:

               Po pierwsze, skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003 w odniesieniu do informacji dotyczących okresu poprzedzającego przystąpienie Republiki Słowackiej do UE. Skarżąca stoi na stanowisku, że przed tym przystąpieniem Komisja nie miała uprawnień do stosowania prawa wspólnotowego w odniesieniu do działań, które miały miejsce na terytorium Republiki Słowackiej, a zatem nie może ona korzystać z przyznanych jej w tym artykule uprawnień dochodzeniowych, aby uzyskać dotyczące tego samego okresu informacje.

               Po drugie, skarżąca podnosi, że zaskarżona decyzja narusza zasadę sprawiedliwego procesu, o której mowa w art. 41 ust. 1 Karty Praw Podstawowych. Przeprowadzone przez Komisję dochodzenie w przedmiocie zachowania skarżącej w okresie, kiedy prawo wspólnotowe nie znajdowało zastosowania w stosunku do skarżącej, która nie miała obowiązku go przestrzegać, może wyrządzać tej ostatniej szkodę.

               Po trzecie, skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja narusza zasadę proporcjonalności znajdującej wyraz w art. 18 ust. 3 rozporządzenia nr 1/2003, zgodnie z którym Komisja może żądać od przedsiębiorstw dostarczenia jej wszelkich niezbędnych informacji. Skarżąca podnosi w tym względzie, że Komisja nie wykazała istnienia koniecznego związku pomiędzy żądanymi przez nią informacjami dotyczącymi okresu sprzed przystąpienia a rzekomo niezgodnym z prawem zachowaniem po dniu 1 maja 2004 r. W opinii skarżącej wynika z tego, że Komisja nie potrzebuje informacji i dokumentów dotyczących okresu sprzed przystąpienia do tego, aby ocenić, czy zachowanie skarżącej po tym przystąpieniu jest zgodne z prawem wspólnotowym.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu, Dz.U. L 1, s. 1.


title: Sprawa C-72/15: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Divisional Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 18 lutego 2015 r. – OJSC Rosneft Oil Company/Her Majesty’s Treasury, Secretary of State for Business, Innovation and Skills, The Financial Conduct Authority

text:
               11.5.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/12

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Divisional Court) (Zjednoczone Królestwo) w dniu 18 lutego 2015 r. – OJSC Rosneft Oil Company/Her Majesty’s Treasury, Secretary of State for Business, Innovation and Skills, The Financial Conduct Authority
   (Sprawa C-72/15)
   (2015/C 155/13)
   Język postępowania: angielski

      Sąd odsyłający

   High Court of Justice (England & Wales), Queen’s Bench Division (Divisional Court)

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: OJSC Rosneft Oil Company

      Druga strona postępowania: Her Majesty’s Treasury, Secretary of State for Business, Innovation and Skills, The Financial Conduct Authority

      Pytania prejudycjalne

   Przedłożone pytania dotyczą decyzji Rady 2014/512/WPZiB (1), zmienionej decyzją Rady 2014/659/WPZiB (2) oraz decyzją Rady 2014/872/WPZiB (3) (zwanych dalej łącznie „decyzją”), i rozporządzenia (UE) nr 833/2014 (4), zmienionego rozporządzeniem (UE) nr 960/2014 (5) oraz rozporządzeniem (UE) nr 1290/2014 (6) (zwanych dalej łącznie „rozporządzeniem UE”). Pytania są następujące:

               1)

               Czy przy uwzględnieniu w szczególności art. 19 ust. 1 TUE, art. 24 TUE, art. 40 TUE, art. 47 [Karty podstawowych praw Unii Europejskiej] i art. 275 akapit drugi TFUE Trybunał Sprawiedliwości jest właściwy do wydania orzeczenia w trybie prejudycjalnym na podstawie art. 267 TFUE w sprawie ważności art. 1 ust. 2 lit. b)–d), art. 1 ust. 3, art. 4, 4a i 7 oraz załącznika III do decyzji?

               2)

                           a)

                           Czy jeden lub więcej z następujących przepisów (zwanych dalej „mającymi znaczenie środkami”) rozporządzenia UE oraz – w zakresie, w jakim Trybunał jest właściwy – decyzji, jest nieważny:

                                       i)

                                       artykuły 4 i 4a decyzji;

                                       ii)

                                       artykuły 3, 3a, art. 4 ust. 3 i 4 oraz załącznik II do rozporządzenia UE; (zwane dalej łącznie „przepisami dotyczącymi sektora naftowego”);

                                       iii)

                                       artykuł 1 ust. 2 lit. b)–d), art. 1 ust. 3 oraz załącznik III do decyzji;

                                       iv)

                                       artykuł 5 ust. 2 lit. b)–d), art. 5 ust. 3 oraz załącznik VI do rozporządzenia UE; (zwane dalej łącznie „przepisami dotyczącymi papierów wartościowych i pożyczek”);

                                       v)

                                       artykuł 7 decyzji; oraz

                                       vi)

                                       artykuł 11 rozporządzenia UE.

               2)

                           b)

                           Czy w zakresie, w jakim mające znaczenie środki są ważne, sprzeczne z zasadą pewności prawa i zasadą nulla poena sine lege certa jest nakładanie przez państwo członkowskie sankcji karnych na podstawie art. 8 rozporządzenia UE, zanim zakres danego przestępstwa został w wystarczającym stopniu wyjaśniony przez Trybunał Sprawiedliwości?

               3)

               W zakresie, w jakim mające znaczenie zakazy lub ograniczenia, o których mowa w pytaniu 2a), są ważne:

                           a)

                           Czy termin „pomoc finansowa” użyty w art. 4 ust. 3 rozporządzenia UE obejmuje przetwarzanie płatności przez bank lub inną instytucję finansową?

                           b)

                           Czy art. 5 rozporządzenia UE zakazuje emisji lub innych transakcji, których przedmiotem są globalne kwity depozytowe („GDR-y”) wydane w dniu 12 września 2014 r. lub po tym dniu na podstawie umowy depozytowej z jednym z podmiotów wymienionych w załączniku VI w odniesieniu do akcji w jednym z tych podmiotów, jeśli akcje takie zostały wyemitowane przed dniem 12 września 2014 r.?

                           c)

                           Jeśli Trybunał uzna, że istnieje brak jasności, który może zostać odpowiednio usunięty przez Trybunał poprzez udzielenie dalszych wskazówek, jaka jest prawidłowa wykładnia terminów „łupki” i „wody o głębokości przekraczającej 150 metrów” użytych w art. 4 decyzji oraz art. 3 i 3a rozporządzenia UE? W szczególności, jeśli TSUE uzna to za konieczne i stosowne, czy może on dokonać geologicznej wykładni terminu „łupki”, która powinna być stosowana przy wdrażaniu rozporządzenia, oraz wyjaśnić, czy pomiaru „wód o głębokości przekraczającej 150 metrów” należy dokonywać od miejsca wiercenia czy od innego miejsca?

      (1)  Decyzja Rady 2014/512/WPZiB z dnia 31 lipca 2014 r. dotycząca środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. L 229, s. 13).

      (2)  Decyzja Rady 2014/659/WPZiB z dnia 8 września 2014 r. zmieniająca decyzję 2014/512/WPZiB dotyczącą środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. L 271, s. 54).

      (3)  Decyzja Rady 2014/872/WPZiB z dnia 4 grudnia 2014 r. zmieniająca decyzję 2014/512/WPZiB dotyczącą środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie oraz decyzję 2014/659/WPZiB zmieniającą decyzję 2014/512/WPZiB (Dz.U. L 349, s. 58).

      (4)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 833/2014 z dnia 31 lipca 2014 r. dotyczące środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. L 229, s. 1).

      (5)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 960/2014 z dnia 8 września 2014 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 833/2014 dotyczące środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie (Dz.U. L 271, s. 3).

      (6)  Rozporządzenie Rady (UE) nr 1290/2014 z dnia 4 grudnia 2014 r. zmieniające rozporządzenie (UE) nr 833/2014 dotyczące środków ograniczających w związku z działaniami Rosji destabilizującymi sytuację na Ukrainie oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 960/2014 zmieniające rozporządzenie (UE) nr 833/2014 (Dz.U. L 349, s. 20).


title: Sprawa T-422/08: Skarga wniesiona w dniu 30 września 2008 r. — Sacem przeciwko Komisji

text:
               20.12.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 327/31

         Skarga wniesiona w dniu 30 września 2008 r. — Sacem przeciwko Komisji
   (Sprawa T-422/08)
   (2008/C 327/58)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Société des auteurs, compositeurs et éditeurs de musique (Sacem) (Neuilly-sur-Seine, Francja) (przedstawiciel: adwokat H. Calvet)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Komisję w dniu 16 lipca 2008 r. w sprawie COMP/C2/38.698 CISAC w zakresie, w jakim a) stwierdza ona w swym art. 1, na podstawie art. 81 traktatu WE oraz art. 53 porozumienia o EOG, że skarżąca ustanawiała w zawieranych przez siebie porozumieniach o wzajemnej reprezentacji ograniczenia zrzeszania się odpowiadające art. 11(II) wzoru umowy CISAC lub faktycznie stosowała ograniczenia zrzeszania się, a także b) nakazuje jej w konsekwencji w swym art. 4.1 natychmiastowe zaprzestanie tego naruszenia, jeśli nie uczyniła tego do tej pory, oraz informowanie Komisji o wszelkich podjętych w tym celu środkach;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Komisję w dniu 16 lipca 2008 r. w sprawie COMP/C2/38.698 CISAC w zakresie, w jakim a) stwierdza ona w swym art. 3, na podstawie art. 81 traktatu WE oraz art. 53 porozumienia o EOG, że skarżąca koordynowała terytorialne rozgraniczenia wzajemnych upoważnień w taki sposób, aby ograniczyć do terytorium krajowego każdej z tych organizacji zakres obowiązywania licencji oraz b) nakazuje jej w konsekwencji w swym art. 4.2 zaprzestanie tego naruszenia w ciągu stu dwudziestu dni począwszy od daty podania do wiadomości decyzji w przedmiocie naruszenia, a także informowanie Komisji w tym samym terminie o wszelkich podjętych w tym celu środkach;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji wydanej przez Komisję w dniu 16 lipca 2008 r. w sprawie COMP/C2/38.698 CISAC w zakresie, w jakim nakazuje ona skarżącej wstrzymanie się od tej pory od wszelkich opisanych w art. 1 i art. 3 działań i zachowań, a także wszelkich działań i zachowań mający identyczny lub podobny skutek;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej sprawie skarżąca zwraca się o częściowe stwierdzenie nieważności wydanej przez Komisję w dniu 16 lipca 2008 r. decyzji dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 WE i art. 53 EOG (Sprawa COMP/C2/38.698 CISAC) w sprawie uzgodnionych praktyk dotyczących warunków zarządzania prawami do publicznych wykonań utworów muzycznych, a także warunków przyznawania stosownych licencji przez organizacje zbiorowego zarządzania, przyjmujących postać stosowanych w porozumieniach o wzajemnej reprezentacji ograniczeń zrzeszania się odpowiadających wzorowi umowy stosowanemu przez Międzynarodową Konfederację Stowarzyszeń Kompozytorów („wzór umowy CISAC”) lub faktycznego stosowania ograniczeń zrzeszania się.
   Skargę swą skarżąca opiera w pierwszej kolejności na tym, że Komisji naruszyła jej prawo do obrony oraz istotne wymogi proceduralne:

               —

               uznając w zaskarżonej decyzji, że skarżąca brała udział w rzekomej praktyce uzgodnionej, podczas gdy skierowane do skarżącej pismo w sprawie przedstawienia zarzutów zostało oparte na teorii efektu sieciowego; skarżąca została zatem pozbawiona możliwości przedstawienia argumentów na swą obronę przed zarzutem uczestnictwa w rzekomej praktyce uzgodnionej;

               —

               nie uzasadniając podniesienia przeciwko skarżącej zarzutu dotyczącego ograniczeń zrzeszania się, które miały zostać zawarte w zawartych między europejskimi stowarzyszeniami autorów umowach o wzajemnej reprezentacji lub też które miały być faktycznie stosowane, podczas gdy skarżąca wykazała, że usunęła te klauzule i ich nie stosowała;

               —

               nie podając - w odniesieniu do naruszenia dotyczącego rzekomej praktyki uzgodnionej, a zatem, w odniesieniu do zakresu obowiązywania nakazu - definicji działalności, której dotyczy zaskarżona decyzja.

         Po drugie, skarżąca podnosi, że Komisja naruszyła art. 81 WE oraz art. 53 porozumienia o EOG:

               —

               uznając, że skarżąca popełniła naruszenie z tytułu klauzuli dotyczącej zrzeszania się, podczas gdy skarżąca wykazała, że usunęła te klauzule i ich nie stosowała;

               —

               popełniając oczywisty błąd w ocenie w odniesieniu do przekazu drogą satelitarną, podczas gdy stowarzyszenia autorów upoważniły się wzajemnie do wydawania operatorom zajmującym się przekazem satelitarnym zezwolenia obejmujące terytoria kilku organizacji zbiorowego zarządzania (multi-territorial) oraz zasięg wpływu satelity wykorzystywanego do nadawania ich programów;

               —

               przyjmując w zaskarżonej decyzji nieprecyzyjną definicję rynku właściwego;

               —

               uznając, że skarżąca uczestniczyła w rzekomej praktyce uzgodnionej, i nie przedstawiając na to dowodu;

               —

               wyciągając wniosek o istnieniu praktyki uzgodnionej, podczas gdy rzekome uzgodnienie stanowisk między stowarzyszeniami autorów nie mogło ograniczyć konkurencji;

               —

               zakazując stowarzyszeniom autorów „wszelkich działań i zachowań mający skutek identyczny lub podobny” jak rzekome praktyki uzgodnione, które miały spowodować przewidziane w porozumieniach o wzajemnej reprezentacji rozgraniczenia terytorialne, i twierdząc jednocześnie, że każde stowarzyszenie miało swobodę ustalania w stosunkach dwustronnych treści zawieranych przez siebie umów o wzajemnej reprezentacji - ze względu na to, że te sprzeczności naruszają zasadę pewności prawa.


title: Sprawa T-146/07: Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2007 r. — United Technologies przeciwko Komisji

text:
               7.7.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/30

         Skarga wniesiona w dniu 7 maja 2007 r. — United Technologies przeciwko Komisji
   (Sprawa T-146/07)
   (2007/C 155/57)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: United Technologies Corp. (Hartford, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokat A. Winckler i J. Temple Lang, solicitor)

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie lub znaczne obniżenie grzywny nałożonej na UTC w zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji wszystkimi poniesionymi przez UTC kosztami, które są związane z tą sprawą; i

               —

               zarządzenie wszelkich środków, które Trybunał uzna za stosowne.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca, na podstawie art. 230 WE, wnosi o częściowe stwierdzenie nieważności decyzji Komisji C(2007) 512 wersja ostateczna z dnia 21 lutego 2007 r. (sprawa COMP/E-1/38.823 — PO/Windy i Schody ruchome), w której skarżąca wraz z innymi przedsiębiorstwami zostali obciążeni odpowiedzialnością za udział w czterech jednolitych, złożonych i ciągłych naruszeniach art. 81 ust. 1 WE polegających na podziale rynków poprzez uzgadnianie i/lub koordynację przetargów i umów sprzedaży, instalację, obsługę i modernizację wind i schodów ruchomych.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca w pierwszej kolejności twierdzi, że Komisja niesłusznie uznała, iż czysto prawna własność należącej do niej w całości spółki zależnej uzasadnia uznanie odpowiedzialności spółki dominującej. W związku z tym, skarżąca twierdzi, że i) art. 23 ust. 2 rozporządzenia nr 1/2003 (1) wymaga dowodu na umyślność lub zaniedbanie, ii) spółka dominująca powinna wykonywać rzeczywistą kontrolę nad polityką handlową spółki zależnej w trakcie okresu objętego naruszeniem lub mieć świadomość zachowania jej spółki zależnej i nie robić nic w celu jego przerwania, oraz iii) odpowiedzialność spółki dominującej za jej spółki zależne z tytułu naruszenia przepisów dotyczących przeciwdziałania praktykom monopolistycznym musi wynikać z rzeczywistego zachowania a nie jedynie przysługujących uprawnień do ingerencji.
   Następnie skarżąca twierdzi, że obaliła każde domniemanie odpowiedzialności, jako, że jej spółki zależne autonomicznie ustalały ich bieżące zachowanie handlowe i ich odpowiedzialni pracownicy nie słuchali jej poleceń po tym jak skarżąca podjęła rozsądne kroki w celu zapewnienia zgodności z zasadami konkurencji. Ponadto, zdaniem skarżącej, Komisja nie uzasadniła swojego twierdzenia co do tego, że skarżąca nie obaliła domniemania odpowiedzialności.
   Skarżąca ponadto uważa, że podwyższenie nałożonej na skarżącą grzywny o 70 % z tytułu rozmiaru i w celu odstraszenia jest nieuzasadnione i nieproporcjonalne.
   Wreszcie, skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła zasadę równego traktowania obciążając skarżącą odpowiedzialnością za niezgodne z prawem zachowanie jej spółek zależnych podczas gdy Komisja zastosowała inne kryteria prawne w celu stwierdzenia, że spółka Mitsubishi Electric Corporation Japan nie była odpowiedzialna za zachowanie swojej spółki zależnej.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 1/2003 z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie wprowadzenia w życie reguł konkurencji ustanowionych w art. 81 i 82 traktatu (Dz. U. 2003 L 1, str. 1).


title: Sprawa C-405/09: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Środki własne Unii — Procedury dotyczące poboru należności przywozowych lub wywozowych — Opóźnienie w stwierdzeniu związanych z tymi należnościami środków własnych)

text:
               28.5.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 160/8

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 7 kwietnia 2011 r. — Komisja Europejska przeciwko Republice Finlandii
   (Sprawa C-405/09) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Środki własne Unii - Procedury dotyczące poboru należności przywozowych lub wywozowych - Opóźnienie w stwierdzeniu związanych z tymi należnościami środków własnych)
   2011/C 160/06
   Język postępowania: fiński

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: A. Caeiros i M. Huttunen, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Republika Finlandii (przedstawiciele: A. Guimaraes-Purokoski i M. Pere, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Republika Federalna Niemiec (przedstawiciel: B. Klein, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa — Naruszenie art. 2, 6 i 9–11 rozporządzeń Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 155, s. 1), oraz rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot (Dz.U. L 130, s. 1), i art. 220 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny (Dz.U. L 302, s. 1) — Nieprzestrzeganie, w przypadku pokrycia retrospektywnego, wyznaczonych terminów na uwzględnienie i stwierdzenie wspólnotowych środków własnych

      Sentencja

               1)

               Stosując procedurę, zgodnie z którą środki własne Unii Europejskiej zostają stwierdzone dopiero po przyznaniu dłużnikowi terminu co najmniej czternastu dni na przedstawienie jego uwag, a także nieprzestrzegając, w przypadku pokrycia retrospektywnego, wyznaczonych terminów na zapisanie tych środków, co pociąga za sobą opóźnienie ich wpłaty, Republika Finlandii uchybiła zobowiązaniom ciążącym na niej na mocy art. 2, 6 i 9–11 rozporządzeń Rady (EWG, Euratom) nr 1552/89 z dnia 29 maja 1989 r. wykonującego decyzję 88/376/EWG, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, zmienionego rozporządzeniem Rady (Euratom, WE) nr 1355/96 z dnia 8 lipca 1996 r., oraz rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 1150/2000 z dnia 22 maja 2000 r. wykonującego decyzję 94/728/WE, Euratom w sprawie systemu środków własnych Wspólnot, i art. 220 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy kodeks celny.

               2)

               Republika Finlandii zostaje obciążona kosztami postępowania.

               3)

               Republika Federalna Niemiec pokrywa swoje własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 312 z 19.12.2009


title: Sprawa T-300/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 września 2008 r. — Promat przeciwko OHIM — Puertas Proma (Promat) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Promat — Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy PROMA — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               25.10.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 272/23

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 10 września 2008 r. — Promat przeciwko OHIM — Puertas Proma (Promat)
   (Sprawa T-300/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Promat - Wcześniejszy graficzny wspólnotowy znak towarowy PROMA - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 272/42)
   Język postępowania: niemiecki
   Strony

      Strona skarżąca: Promat GmbH (Ratingen, Niemcy) (przedstawiciele: J. Krenzel i S. Beckmann, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: G. Schneider, pełnomocnik)

      Uczestnikiem postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również: Puertas Proma, SAL (Villacañas, Hiszpania)
   Przedmiot
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 4 maja 2006 r. (sprawa R 1058/2005-1) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Puertas Proma, SAL a Promat GmbH.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Promat GmbHzostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 310 z 16.12.2006.