title: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (druga izba) z dnia 2 lipca 2009 r.#Massimo Giannini przeciwko Komisja Europejska.#Sprawa F-49/08.

text:
      WYROK SĄDU DO SPRAW SŁUŻBY PUBLICZNEJ
      (druga izba)
      z dnia 2 lipca 2009 r.
      Sprawa F-49/08
      Massimo Giannini
      przeciwko
      Komisji Wspólnot Europejskich
      Służba publiczna – Personel kontraktowy – Zwolnienie po okresie próbnym – Świadczenie pracy w okresie próbnym w nieprawidłowych warunkach – Nieprawidłowości postępowania w sprawie oceny – Koszty podróży – Delegatura w państwie trzecim
      Przedmiot: Skarga wniesiona na podstawie art. 236 WE i art. 152 EWEA, w której M. Giannini żąda: stwierdzenia nieważności decyzji Komisji
         o jego zwolnieniu, doręczonej w dniu 10 lipca 2007 r., a w razie potrzeby stwierdzenia nieważności decyzji oddalającej zażalenie
         na tę decyzję; w rezultacie zasądzenia od Komisji wszelkich należności pieniężnych związanych z kontynuacją umowy o pracę;
         w każdym razie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 27 lipca 2007 r. i z dnia 20 września 2007 r. o potrąceniu z jego wynagrodzenia
         za sierpień 2007 r. kwoty 5218,22 EUR i w rezultacie zwrotu tej kwoty powiększonej o odsetki za zwłokę; w każdym razie stwierdzenia
         nieważności decyzji z dnia 28 sierpnia 2007 r. o ograniczeniu dodatku na zagospodarowanie do wysokości jednej trzeciej kwoty
         otrzymanej w listopadzie 2006 r. i o potrąceniu pozostałych dwóch trzecich, czyli 4278,50 EUR z wynagrodzenia za luty 2008 r.
         i w rezultacie nakazania zwrotu tej kwoty powiększonej o odsetki za zwłokę; zasądzenia odszkodowania i zadośćuczynienia, oszacowanych
         tymczasowo na 200 000 EUR.

      Orzeczenie: Stwierdza się nieważność decyzji Komisji z dnia 27 lipca 2007 r. nakazującej zwrot jednej trzeciej kwoty kosztów podróży przyznanej
         skarżącemu za rok 2007. Komisja wypłaci skarżącemu niesłusznie potrąconą na mocy decyzji z dnia 27 lipca 2007 r. kwotę, jednak
         poza kosztami podróży rodziny skarżącego; kwota ta zostanie powiększona o odsetki naliczane, począwszy od dnia potrącenia
         aż do dnia rzeczywistej spłaty, w oparciu o stawkę procentową ustaloną przez Europejski Bank Centralny dla głównych operacji
         refinansowania, obowiązującą w tym okresu, powiększoną o dwa punkty. Umarza się postępowanie w przedmiocie żądań stwierdzenia
         nieważności decyzji z dnia 28 sierpnia 2007 r., którą Komisja ograniczyła kwotę dodatku na zagospodarowanie dla skarżącego
         do wysokości jednej trzeciej kwoty otrzymanej w listopadzie 2006 r. W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona. Skarżący
         pokrywa własne koszty postępowania oraz trzy czwarte kosztów poniesionych przez Komisję. Komisja pokrywa jedną czwartą swoich
         kosztów postępowania.

      Streszczenie
      1.      Urzędnicy – Skarga – Nieograniczone prawo orzekania – Spory o charakterze majątkowym w rozumieniu art. 91 ust. 1 regulaminu
            pracowniczego – Pojęcie
      (regulamin pracowniczy, art. 91 ust. 1)
      2.      Urzędnicy – Personel kontraktowy – Zatrudnienie – Okres próbny – Przedmiot – Warunki przebiegu
      (warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 84)
      3.      Urzędnicy – Personel kontraktowy – Zaszeregowanie – Nadzór członka personelu kontraktowego należącego do grupy funkcyjnej
            IV przez urzędnika należącego do grupy funkcyjnej AST
      (warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 80 ust. 2)
      4.      Urzędnicy – Zatrudnienie – Okres próbny – Warunki przebiegu – Ostrzeżenie
      (regulamin pracowniczy, art. 34)
      5.      Postępowanie – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne
      (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21 akapit pierwszy, załącznik I, art. 7 ust. 3; regulamin Sądu Pierwszej Instancji,
            art. 44 § 1 lit. c); regulamin postępowania przed Sądem do spraw Służby Publicznej, art. 35 § 1)
      6.      Urzędnicy – Personel kontraktowy – Zatrudnienie – Okres próbny – Ocena wyników
      (warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 84 ust. 3)
      7.      Urzędnicy – Równość traktowania – Urzędnicy powołani na czas nieokreślony i pracownicy na okresie próbnym
      (regulamin pracowniczy, art. 43; warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 84)
      8.      Urzędnicy – Personel kontraktowy – Zatrudnienie – Okres próbny –Sprawozdanie z okresu próbnego – Zakres i treść
      (regulamin pracowniczy, art. 25; warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 11 akapit pierwszy, art. 81)
      9.      Urzędnicy – Personel kontraktowy – Zatrudnienie – Okres próbny –Sprawozdanie z okresu próbnego
      (regulamin pracowniczy, art. 25; warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 11 akapit pierwszy, art. 81, art. 84 ust. 3)
      10.    Urzędnicy – Personel kontraktowy – Zatrudnienie – Okres próbny – Decyzja o zwolnieniu
      (regulamin pracowniczy, art. 25; warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 11 akapit pierwszy, art. 81)
      11.    Urzędnicy – Personel kontraktowy – Zatrudnienie – Okres próbny –Negatywna ocena zdolności zainteresowanego do należytego wykonywania
            obowiazków – Przedłużenie okresu próbnego
      (warunki zatrudnienia innych pracowników, art. 84 ust. 3)
      12.    Urzędnicy – Zwrot kosztów – Koszty corocznej podróży
      (regulamin pracowniczy, załącznik VII, art. 8)
      13.    Urzędnicy – Zwrot kosztów – Koszty corocznej podróży
      (regulamin pracowniczy, załącznik VII, art. 8 ust. 4)
      1.      „Spory o charakterze majątkowym” w rozumieniu art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego stanowią nie tylko skargi pracowników
         o stwierdzenie odpowiedzialności instytucji, lecz również wszystkie te, które dotyczą zapłaty przez instytucję na rzecz pracownika
         kwoty, którą uważa on za należną mu na podstawie regulaminu pracowniczego lub innego aktu prawnego mającego zastosowanie do
         stosunku pracy. Nieograniczone prawo orzekania przyznane sądowi wspólnotowemu przez art. 91 ust. 1 regulaminu pracowniczego
         nakłada nań obowiązek zakończenia zawisłych przed nim sporów w sposób zupełny, to znaczy rozstrzygnięcia w przedmiocie całokształtu
         praw i obowiązków pracownika, z zastrzeżeniem przekazania odnośnej instytucji wykonania, pod swoją kontrolą, części orzeczenia
         na warunkach, które zostały przez ten sąd szczegółowo określone. A zatem do sądu wspólnotowego należy w razie potrzeby zasądzenie
         od instytucji zapłaty pewnej kwoty, do której skarżący ma prawo na podstawie regulaminu pracowniczego lub innego aktu prawnego.

      (zob. pkt 39–42)
      Odesłanie:
      Trybunał: sprawa C‑135/06 P Weißenfels przeciwko Parlamentowi, 18 grudnia 2007 r., Zb.Orz. s. I‑12041, pkt 65, 67, 68
      2.      Należy stwierdzić nieważność decyzji w sprawie zwolnienia po okresie próbnym, jeżeli skarżący nie miał możliwości w trakcie
         tego okresu świadczenia pracy w normalnych warunkach.

      Chociaż okres próbny, którego celem jest umożliwienie oceny umiejętności i zachowania urzędnika lub pracownika na okresie
         próbnym, nie może być zrównany z okresem szkolenia, to niemniej konieczne jest, aby zainteresowany w tym okresie próbnym mógł
         wykazać się swoimi kwalifikacjami. Warunek ten w praktyce oznacza, że zainteresowany w okresie próbnym powinien korzystać
         z odpowiednich wytycznych i porad, ażeby mógł dostosować się do szczególnych potrzeb stanowiska, które zajmuje.

      Wymaganego poziomu omawianych wytycznych i porad nie należy oceniać w sposób abstrakcyjny, lecz konkretnie, mając na uwadze
         charakter wykonywanych obowiązków. W tym kontekście nie można ignorować wcześniejszego doświadczenia urzędnika lub pracownika
         na okresie próbnym. O ile bowiem doświadczenie to nie może jako takie podważyć użyteczności okresu próbnego, to może określić
         stopień nadzoru, z jakiego powinien korzystać zainteresowany, aby okres próbny spełnił swe zadanie.

      (zob. pkt 65)
      Odesłanie:
      Trybunał: sprawa 3/84 Patrinos przeciwko KES, 15 maja 1985 r., Rec. s. 1421, pkt 20–24
      Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑26/91 Kupka-Floridi przeciwko KES, 1 kwietnia 1992 r., Rec. s. II‑1615, pkt 44; sprawa T‑568/93
         Correia przeciwko Komisji, 30 listopada 1994 r., RecFP s. I‑A‑271, II‑857, pkt 34; sprawa T‑96/95 Rozand-Lambiotte przeciwko
         Komisji, 5 marca 1997 r., RecFP s. I‑A‑35, II‑97, pkt 95

      Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑112/06 Krcova przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, 18 października 2007 r., Zb.Orz.SP
         s. I‑A‑1‑0000, II‑A‑1‑0000, pkt 48, odwołanie w toku przed Sądem Pierwszej Instancji, sprawa T‑498/07 P; sprawa F‑73/07 Doktor
         przeciwko Radzie, 16 kwietnia 2008 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑0000, II‑A‑1‑0000, pkt 31, 33–36, odwołanie w toku przed Sądem Pierwszej
         Instancji, sprawa T‑248/08 P

      3.      Z art. 80 ust. 2 warunków zatrudnienia innych pracowników wynika, że członkowie personelu kontraktowego należący do grupy
         funkcyjnej IV mogą wykonywać swe zadania pod nadzorem urzędników bez względu na ich kategorię. Przepis ten nie zabrania zatem,
         by członek personelu kontraktowego należący do grupy funkcyjnej IV mógł wykonywać zadania, w danym przypadku, pod nadzorem
         urzędnika należącego do grupy funkcyjnej AST.

      (zob. pkt 72)
      4.      Prawo urzędnika na okresie próbnym do świadczenia pracy w tym okresie w prawidłowych warunkach jest wystarczająco zagwarantowane
         poprzez ostrzeżenie ustne pozwalające mu na dostosowanie i poprawę pracy według wymogów służby.

      (zob. pkt 84)
      Odesłanie:
      Sąd Pierwszej Instancji: ww. sprawa Rozand-Lambiotte przeciwko Komisji, pkt 102
      5.      O ile poszczególne punkty skargi przed Sądem Pierwszej Instancji mogą zostać wsparte lub uzupełnione odesłaniami do określonych
         fragmentów dokumentów do niej załączonych, o tyle załączniki pełnią funkcję czysto dowodową i pomocniczą, nie można więc ich
         wykorzystać do rozwinięcia zarzutu, który został zwięźle przedstawiony w skardze, poprzez podniesienie zarzutów lub argumentów,
         które nie znajdują się w tej skardze. Skarżący jest zobowiązany do wskazania w swej skardze konkretnych zarzutów, które sąd
         ma rozstrzygnąć, oraz do przynajmniej zwięzłego przedstawienia okoliczności faktycznych i prawnych, na których zarzuty te
         zostały oparte.

      Tym bardziej przed Sądem do spraw Służby Publicznej załączniki nie mogą być wykorzystane do rozwinięcia zarzutu, który został
         zwięźle przedstawiony w skardze, poprzez podniesienie zarzutów lub argumentów, które nie znajdują się w tej skardze, ponieważ
         zgodnie z art. 7 ust. 3 załącznika I do statutu Trybunału Sprawiedliwości część pisemna postępowania przed tym sądem obejmuje
         zasadniczo tylko jedną wymianę pism procesowych, chyba że sąd ten postanowi inaczej. Ta specyficzna cecha postępowania przed
         Sądem do spraw Służby Publicznej wyjaśnia, dlaczego – w odróżnieniu od rozwiązań przyjętych w postępowaniu przed Sądem Pierwszej
         Instancji lub Trybunałem Sprawiedliwości zgodnie z art. 21 akapit pierwszy statutu Trybunału Sprawiedliwości – zarzuty i argumenty
         nie mogą być przedstawione w skardze w streszczonej formie. Takie mało restrykcyjne rozwiązanie powodowałoby bowiem w praktyce
         pozbawienie w znacznym stopniu skuteczności późniejszego przepisu szczególnego zawartego w załączniku I do statutu Trybunału
         Sprawiedliwości.

      (zob. pkt 86, 87)
      Odesłanie:
      Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑340/03 France Télécom przeciwko Komisji, 30 stycznia 2007 r., Zb.Orz. s. II‑107, pkt 167
      6.      Artykuł 84 ust. 3 warunków zatrudnienia innych pracowników przyznaje oceniającemu oraz organowi upoważnionemu do zawierania
         umów o pracę szeroki zakres uznania w odniesieniu do oceny przydatności pracownika na okresie próbnym i jego pracy pod kątem
         interesu służby. Tym samym sąd wspólnotowy nie może zastąpić swoją oceną oceny instytucji w odniesieniu do znaczenia elementów
         oceny okresu próbnego, a jego kontrola ogranicza się do stwierdzenia braku oczywistych błędów w ocenie lub nadużycia władzy.

      (zob. pkt 89)
      Odesłanie:
      Sąd Pierwszej Instancji: ww. sprawa Rozand-Lambiotte przeciwko Komisji, pkt112
      Sąd do spraw Służby Publicznej: ww. sprawa Krcova przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, pkt 62
      7.      Gwarancje proceduralne przyznane urzędnikom w trakcie postępowania w sprawie oceny nie mogą zostać rozszerzone na pracowników
         na okresie próbnym. Prawna i faktyczna sytuacja urzędników powołanych na czas nieokreślony i pracowników na okresie próbnym
         różnią się zasadniczo. W szczególności sytuacja faktyczna osoby na okresie próbnym nie jest porównywalna z sytuacją urzędnika
         od lat pełniącego swoje obowiązki. Co więcej, zasady dotyczące sprawozdań z oceny urzędników nie znajdują zastosowania do
         oceny osób na okresie próbnym. Sprawozdania z oceny urzędników zatrudnionych na czas nieokreślony oraz sprawozdanie z okresu
         próbnego spełniają odmienne funkcje, ponieważ sprawozdanie z okresu próbnego ma przede wszystkim oceniać zdatność osoby na
         okresie próbnym do wypełniania zadań należących do zakresu jej obowiązków, a rolą sprawozdania z oceny jest przede wszystkim
         zapewnienie administracji jak najpełniejszej okresowej informacji na temat pełnienia służby przez urzędnika.

      (zob. pkt 92, 95)
      Odesłanie:
      Sąd do spraw Służby Publicznej: ww. sprawa Doktor przeciwko Radzie, pkt 85, 86
      8.      Sprawozdanie z okresu próbnego członka personelu kontraktowego i późniejsze opinie, takie jak opinia przełożonego czy komitetu
         ds. sprawozdań nie stanowią decyzji niekorzystnych w rozumieniu art. 25 regulaminu pracowniczego, do którego odsyłają art. 11
         akapit pierwszy i art. 81 warunków zatrudnienia innych pracowników. W rezultacie, o ile sprawozdanie z okresu próbnego i późniejsze
         opinie powinny zawierać wystarczającą argumentację celem umożliwienia organowi upoważnionemu do zawierania umów o pracę uzasadnienia
         decyzji i jej podjęcia, nie muszą jednak w sposób szczegółowy opisywać wszystkich okoliczności faktycznych, na których się
         opierają. W szczególności oceniający nie jest zobowiązany opisywać wszystkich czynności pracownika na okresie próbnym ani
         wymieniać w sposób wyczerpujący i szczegółowy napotkanych przez niego w okresie próbnym trudności. Nie można ponadto wymagać
         od oceniającego, przełożonego pracownika czy od komitetu ds. sprawozdań, by omawiali wszystkie kwestie faktyczne i prawne
         podniesione przez pracownika na okresie próbnym w jego samoocenie lub w pismach uzupełniających.

      (zob. pkt 93)
      Odesłanie:
      Trybunał: sprawa 98/81 Munk przeciwko Komisji, 25 marca 1982 r., Rec. s. 1155, pkt 14
      9.      Chociaż art. 84 ust. 3 warunków zatrudnienia innych pracowników ma zapewniać personelowi kontraktowemu prawo do przedkładania
         ewentualnych uwag organowi upoważnionemu do zawierania umów o pracę i gwarantować, że uwagi te zostaną uwzględnione, art. 11
         akapit pierwszy tych warunków zatrudnienia innych pracowników oraz art. 25 regulaminu pracowniczego, do których odsyła art. 81
         warunków zatrudnienia innych pracowników w odniesieniu do personelu kontraktowego, nie dotyczą opinii wyrażonych przez przełożonych
         w ramach postępowania w sprawie oceny. Tym samym nie mogą oni być zobowiązani do zajęcia wyraźnego stanowiska w ramach uzasadnienia
         w przedmiocie wszystkich argumentów podnoszonych przez pracownika na okresie próbnym.

      (zob. pkt 103, 105)
      Odesłanie:
      Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑98/98 Trigari-Venturin przeciwko Centrum Tłumaczeń, 21 września 1999 r., RecFP s. I‑A‑159,
         II‑821, pkt 57

      10.    Decyzja o zwolnieniu członka personelu tymczasowego po zakończeniu okresu próbnego podlega wymogom uzasadnienia. Ponieważ
         art. 81 warunków zatrudnienia innych pracowników odsyła w odniesieniu do personelu kontraktowego do art. 11 akapit pierwszy
         warunków zatrudnienia innych pracowników, znajdującego zastosowanie względem personelu tymczasowego, i ponieważ ten ostatni
         przepis rozszerza na personel tymczasowy stosowanie art. 25 regulaminu pracowniczego, stanowiącego, że każda decyzja niekorzystna
         powinna zawierać uzasadnienie, decyzja o niepowołaniu członka personelu kontraktowego na czas nieokreślony po zakończeniu
         okresu próbnego winna być uzasadniona.

      Decyzja jest wystarczająco uzasadniona, gdy została wydana w kontekście znanym zainteresowanemu, pozwalającym mu zrozumieć
         zakres środka wobec niego podjętego. Tak jest, w przypadku gdy ta decyzja została poprzedzona spotkaniami z przełożonymi dotyczącymi
         rozpatrywanej sytuacji. Ponadto spełnia wymogi uzasadnienia decyzja, która odsyła do będącego już w posiadaniu zainteresowanego
         dokumentu, zawierającego informacje stanowiące podstawę decyzji instytucji.

      (zob. pkt 115, 117)
      Odesłanie:
      Trybunał: sprawy połączone C‑116/88 i C‑149/88 Hecq przeciwko Komisji, 7 marca 1990 r., Rec. s. I‑599, pkt 26, 27
      Sąd Pierwszej Instancji: sprawa T‑331/94 IPK przeciwko Komisji, 15 października 1997 r., Rec. s. II‑1665, pkt 52; ww. sprawa
         Trigari-Venturin przeciwko Centrum Tłumaczeń, pkt 84

      11.    Administracja korzysta z szerokiego zakresu uznania w odniesieniu do oceny przydatności urzędnika na okresie próbnym i jego
         pracy pod kątem interesu służby. W szczególności użycie w art. 84 ust. 3 warunków zatrudnienia innych pracowników sformułowania
         „w wyjątkowych przypadkach” wskazuje, że organ upoważniony do zawierania umów o pracę posiada szeroki zakres uznania w zakresie
         stwierdzenia, zgodnie ze stanem faktycznym i okolicznościami danego przypadku, w jakiej sytuacji wskazane jest przedłużenie
         okresu próbnego. W rezultacie sąd wspólnotowy może poddać dokonaną przez instytucję ocenę wyników okresu próbnego krytyce
         tylko w przypadku oczywistych błędów w ocenie lub nadużycia władzy.

      O ile ciążący na administracji obowiązek staranności wobec jej pracowników wymaga, by podejmując decyzję w sprawie sytuacji
         urzędnika organ brał pod uwagę wszystkie okoliczności mogące wpłynąć na tę decyzję, przy czym powinien mieć na względzie nie
         tylko interes służby, ale również interes danego urzędnika, o tyle obowiązek staranności nie może skutkować przekształceniem
         przewidzianej w art. 84 ust. 3 warunków zatrudnienia innych pracowników możliwości przedłużenia okresu próbnego „w wyjątkowych
         przypadkach” w zasadę, bez zmiany tego przepisu, który odzwierciedla równowagę wzajemnych praw i obowiązków ustanowionych
         w tym akcie prawnym w stosunkach pomiędzy administracją a pracownikami na okresie próbnym.

      (zob. pkt 126, 128, 129)
      Odesłanie:
      Sąd Pierwszej Instancji: sprawy połączone T‑373/00, T‑27/01, T‑56/01 i T‑69/01 Tralli przeciwko EBC, 27 czerwca 2002 r., RecFP
         s. I‑A‑97, II‑453, pkt 76

      Sąd do spraw Służby Publicznej: ww. sprawa Krcova przeciwko Trybunałowi Sprawiedliwości, pkt 62, 77
      12.    Artykuł 8 ust. 4 zdanie drugie załącznika VII do regulaminu pracowniczego reguluje kwestię kosztów podróży urzędnika, którego
         miejsce zatrudnienia znajduje się poza terytorium państw członkowskich. Przepis ten przewiduje prawo do zwrotu w każdym roku
         kalendarzowym kosztów podróży zainteresowanego i jego rodziny, z pominięciem zasady prorata z art. 8 ust. 3, mającego zastosowanie
         do urzędnika, którego miejsce zatrudnienia znajduje się na terytorium państwa członkowskiego. Pracownik zatrudniony w państwie
         trzecim ma tym samym prawo do pełnego zwrotu kosztów podróży niezależnie od faktycznego okresu pełnienia służby. Takie odmienne
         traktowanie nie jest dyskryminujące, ponieważ sytuacja urzędników, których miejsce zatrudnienia znajduje się na terytorium
         państwa członkowskiego, i sytuacja urzędników zatrudnionych poza terytorium państw członkowskich różnią się od siebie znacząco.

      (zob. pkt 155, 158–160)
      Odesłanie:
      Sąd do spraw Służby Publicznej: sprawa F‑43/05 Chassagne przeciwko Komisji, 23 stycznia 2007 r., Zb.Orz.SP s. I‑A‑1‑0000,
         II‑A‑1‑0000, pkt 97

      13.    Przewidziany w art. 8 ust. 4 załącznika VII do regulaminu pracowniczego mechanizm zwrotu kosztów podróży dla urzędników zajmujących
         stanowiska w państwach trzecich, zachowany przez prawodawcę wspólnotowego w trakcie reformy regulaminu pracowniczego w 2004 r.
         wymaga, by podróż faktycznie się odbyła, a jej koszty zostały faktycznie poniesione. Chociaż przepis ten nie wspomina już
         o obowiązku przedstawienia zaświadczeń, obowiązek taki jest nierozłącznie związany z warunkiem rzeczywistego odbycia podróży.

      (zob. pkt 168, 169)


title: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 15 lipca 2010 r. # Pannon Gép Centrum Kft przeciwko APEH Központi Hivatal Hatósági Főosztály Dél-dunántúli Kihelyezett Hatósági Osztály. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Baranya Megyei Bíróság - Węgry. # Szósta dyrektywa VAT - Dyrektywa 2006/112 - Prawo do odliczenia podatku naliczonego - Uregulowanie krajowe karzące każdy błąd formalny na fakturze utratą prawa do odliczenia. # Sprawa C-368/09.

text:
      Sprawa C‑368/09
      Pannon Gép Centrum kft
      przeciwko
      APEH Központi Hivatal Hatósági Főosztály Dél-dunántúli Kihelyezett Hatósági Osztály
      (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Baranya Megyei Bíróság)
      Szósta dyrektywa VAT – Dyrektywa 2006/112/WE – Prawo do odliczenia podatku naliczonego – Uregulowanie krajowe karzące każdy błąd formalny na fakturze utratą prawa do odliczenia
      Streszczenie wyroku
      Postanowienia podatkowe – Harmonizacja ustawodawstw – Podatki obrotowe – Wspólny system podatku od wartości dodanej – Odliczenie
            podatku naliczonego – Obowiązki podatnika – Posiadanie faktury zawierającej pewne informacje
      (dyrektywa Rady 2006/112, art. 167, 178 lit. a), art. 220 pkt 1, art. 226)
      Artykuł 167, art. 178 lit. a), art. 220 pkt 1 i art. 226 dyrektywy 2006/112 w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości
         dodanej powinny być interpretowane w ten sposób, iż sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu lub praktyce krajowej, na
         podstawie których organy krajowe odmawiają podatnikowi prawa do odliczenia od należnej od niego kwoty podatku VAT kwoty podatku
         należnego lub zapłaconego w związku z usługami, które zostały wyświadczone na jego rzecz z tego powodu, iż pierwotna faktura,
         znajdująca się w posiadaniu podatnika w chwili dokonywania odliczenia, zawierała błędną datę wykonania usług, oraz że brak
         było ciągłości numeracji na następnie skorygowanej fakturze i nocie korygującej unieważniającej pierwotną fakturę, jeżeli
         zostały spełnione przesłanki materialne odliczenia oraz jeżeli, przed podjęciem decyzji przez dany organ podatnik dostarczył
         mu skorygowaną fakturę, wskazującą prawidłową datę wykonania usług, nawet jeżeli brak jest ciągłości numeracji tej faktury
         i noty korygującej unieważniającej pierwotną fakturę.

      W istocie tylko dane wymienione w art. 226 dyrektywy 2006/112 powinny znajdować się obowiązkowo do celów podatku VAT na fakturach
         wydanych zgodnie z art. 220 owej dyrektywy. Z powyższego wynika, że państwa członkowskie nie mogą według swojego uznania powiązać
         wykonania prawa do odliczenia podatku od wartości dodanej z przestrzeganiem warunków dotyczących treści faktury, które nie
         zostały wyraźnie przewidziane przez przepisy wskazanej dyrektywy.

      (por. pkt 40, 41, 45; sentencja)
WYROK TRYBUNAŁU (trzecia izba)
      z dnia 15 lipca 2010 r.(*)

      Szósta dyrektywa VAT – Dyrektywa 2006/112/WE – Prawo do odliczenia podatku naliczonego – Uregulowanie krajowe karzące każdy błąd formalny na fakturze utratą prawa do odliczenia
      W sprawie C‑368/09
      mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Baranya
         Megyei Bíróság (Węgry) postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2009 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 14 września 2009 r.,
         w postępowaniu:

      Pannon Gép Centrum kft
      przeciwko
      APEH Központi Hivatal Hatósági Főosztály Dél‑dunántúli Kihelyezett Hatósági Osztály,
      TRYBUNAŁ (trzecia izba),
      w składzie: K. Lenaerts (sprawozdawca), prezes izby, R. Silva de Lapuerta, G. Arestis, J. Malenovský i T. von Danwitz, sędziowie,
      rzecznik generalny: N. Jääskinen,
      sekretarz: R. Grass,
      uwzględniając procedurę pisemną,
      rozważywszy uwagi przedstawione:
      –        w imieniu rządu węgierskiego przez J. Fazekas, M. Fehéra oraz K. Szíjjártó, działających w charakterze pełnomocników,
      –        w imieniu Komisji Europejskiej przez D. Triantafyllou oraz B.D. Simona, działających w charakterze pełnomocników,
      podjąwszy, po wysłuchaniu rzecznika generalnego, decyzję o rozstrzygnięciu sprawy bez opinii,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczy wykładni art. 17 ust. 1, art. 18 ust. 1 lit. a) oraz art. 22
         ust. 3 lit. a) i b) szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich
         w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U.
         L 145, s. 1, zwanej dalej „szóstą dyrektywą”), w brzmieniu zmienionym dyrektywą Rady 2001/115/WE z dnia 20 grudnia 2001 r.
         (Dz.U. 2002, L 15, s. 24).

      2        Wniosek ten został przedstawiony w ramach sporu pomiędzy Pannon Gép Centrum Kft (zwaną dalej „skarżącą”) a APEH Központi Hivatal
         Hatósági Főosztály Dél‑dunántúli Kihelyezett Hatósági Osztály (urzędowi skarbowemu właściwemu dla Południowego Kraju Zadunajskiego,
         podległemu centralnemu urzędowi skarbowemu, zwanemu dalej „APEH”) w przedmiocie odmowy przez ten urząd odliczenia od kwoty
         należnego od skarżącej podatku od wartości dodanej (zwanego dalej „podatkiem VAT”) podatku VAT związanego z wyświadczonymi
         na jej rzecz usługami.

       Ramy prawne
       Uregulowania Unii
      3        Dyrektywa Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U. L 347,
         s. 1) zgodnie z art. 411–413 uchyliła i zastąpiła z dniem 1 stycznia 2007 r. przepisy Unii w dziedzinie podatku VAT, a w szczególności
         szóstą dyrektywę. Zgodnie z motywami pierwszym i trzecim dyrektywy 2006/112 przeredagowanie szóstej dyrektywy było konieczne
         w celu jasnego i racjonalnego przedstawienia przepisów w przebudowanej strukturze i brzmieniu, bez wprowadzania zasadniczo
         zmian co do istoty. Przepisy dyrektywy 2006/112 są w ten sposób identyczne jak odpowiadające im przepisy szóstej dyrektywy.

      4        Zgodnie z art. 167 dyrektywy 2006/112, który przejmuje treść art. 17 ust. 1 szóstej dyrektywy, „prawo do odliczenia powstaje
         w momencie, gdy podatek, który podlega odliczeniu, staje się wymagalny”.

      5        Artykuł 168 lit. a) dyrektywy 2006/112, który zasadniczo ma tę samą treść co art. 17 ust. 2 lit. a) szóstej dyrektywy w brzmieniu
         wynikającym z art. 28f ust. 1 ostatniej z wymienionych dyrektyw stanowi:

      „Jeżeli towary i usługi wykorzystywane są na potrzeby opodatkowanych transakcji podatnika, podatnik jest uprawniony, w państwie
         członkowskim, w którym dokonuje tych transakcji, do odliczenia następujących kwot od kwoty VAT, którą jest zobowiązany zapłacić:

      a)      VAT należnego lub zapłaconego w tym państwie członkowskim od towarów i usług, które zostały mu dostarczone lub które mają
         być mu dostarczone przez innego podatnika”.

      6        Artykuł 178 dyrektywy 2006/112, który przejmuje co do zasady treść art. 18 ust. 1 szóstej dyrektywy w brzmieniu wynikającym
         z art. 28f ust. 2 ostatniej z wymienionych dyrektyw, zawiera następujące przepisy:

      „W celu skorzystania z prawa do odliczenia podatnik musi spełnić następujące warunki:
      a)      w celu dokonania odliczenia, o którym mowa w art. 168 lit. a), w odniesieniu do dostaw towarów i świadczenia usług, musi posiadać
         fakturę sporządzoną zgodnie z art. 220–236 i art. 238, 239 i 240;

      […]”.
      7        Artykuł 220 pkt 1 dyrektywy 2006/112, który przejmuje zasadniczo postanowienia art. 22 ust. 3 lit. a) szóstej dyrektywy w brzmieniu
         wynikającym z art. 28h ostatniej z wymienionych dyrektyw po zmianach dokonanych przez art. 2 ust. 2 dyrektywy 2001/115, stanowi:

      „Każdy podatnik upewnia się, że faktura została wystawiona przez niego, nabywcę lub usługobiorcę, lub w jego imieniu i na
         jego rzecz, przez osobę trzecią, w następujących przypadkach:

      1)      dostaw towarów lub świadczenia usług dokonywanych przez niego na rzecz innego podatnika lub na rzecz osoby prawnej niebędącej
         podatnikiem”.

      8        Artykuł 226 dyrektywy 2006/112 przejmuje zasadniczo postanowienia art. 22 ust. 3 lit. b) szóstej dyrektywy w brzmieniu wynikającym
         z art. 28f ostatniej z wymienionych dyrektyw po zmianach dokonanych przez art. 2 pkt 2 dyrektywy 2001/115 i ma następującą
         treść:

      „Bez uszczerbku dla przepisów szczególnych przewidzianych w niniejszej dyrektywie faktury wystawione zgodnie z przepisami
         art. 220 i 221, do celów VAT, zawierają wyłącznie następujące dane:

      1)      datę wystawienia faktury;
      2)      kolejny numer, nadany w ramach jednej lub kilku serii, który w sposób jednoznaczny identyfikuje fakturę;
      3)      numer identyfikacyjny VAT, […] pod którym podatnik dostarczył towary lub świadczył usługi;
      4)      numer identyfikacyjny VAT nabywcy lub usługobiorcy […];
      5)      pełną nazwę (nazwisko) i adres podatnika oraz nabywcy lub usługobiorcy;
      6)      ilość i rodzaj dostarczonych towarów lub zakres i rodzaj wykonanych usług;
      7)      datę dokonania lub zakończenia dostawy towarów lub wykonania usług […];
      8)      podstawę opodatkowania dla każdej stawki podatku lub zwolnienia, cenę jednostkową z wyłączeniem VAT, a także wszelkie upusty
         lub rabaty, o ile nie zostały one uwzględnione w cenie jednostkowej;

      9)      zastosowaną stawkę VAT;
      10)      kwotę VAT do zapłaty, chyba że zastosowano procedurę szczególną, która zgodnie z niniejszą dyrektywą wyklucza podawanie takiej
         informacji;

      […]”.
      9        Artykuł 273 dyrektywy 2006/112 przejmujący zasadniczo postanowienia art. 22 ust. 8 akapity pierwszy i drugi szóstej dyrektywy
         w brzmieniu wynikającym z art. 28f ostatniej z wymienionych dyrektyw po zmianach dokonanych przez art. 2 ust. 2 dyrektywy
         2001/115 stanowi:

      „Państwa członkowskie mogą nałożyć inne obowiązki, jakie uznają za niezbędne dla zapewnienia prawidłowego poboru VAT i zapobieżenia
         oszustwom podatkowym […].

      Możliwość przewidziana w akapicie pierwszym nie może zostać wykorzystana do nałożenia dodatkowych obowiązków związanych z fakturowaniem
         poza obowiązkami, które zostały określone [w szczególności w art. 226]”.

       Uregulowania krajowe
      10      Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 16 Általános forgalmi adóról szóló 1992. évi LXXIV. Törvény (ustawy o podatku od wartości dodanej,
         zwanej dalej „ustawą o podatku VAT”), która została uchylona z dniem 31 grudnia 2007 r., lecz ma zastosowanie do sprawy przed
         sądem krajowym, fakturą jest „każdy dokument wystawiony na papierze lub – po uzyskaniu uprzedniej zgody klienta i zgodnie
         z obowiązującymi przepisami szczególnymi – w postaci elektronicznej, mogący służyć do celów identyfikacji podatkowej i zawierający
         przynajmniej następujące informacje:

      a)      numer kolejny faktury,
      b)      datę wystawienia faktury,
      c)      nazwisko/nazwę, adres i numer identyfikacji podatkowej podatnika będącego sprzedawcą towarów lub usługodawcą,
      d)      nazwisko/nazwę, adres i numer wspólnotowej identyfikacji podatkowej klienta lub w jego braku numer identyfikacji podatkowej,
         jeżeli zobowiązanym do uiszczenia podatku jest klient,

      e)      w przypadku zwolnionej dostawy wewnątrzwspólnotowej – numer wspólnotowej identyfikacji podatkowej klienta,
      f)      datę dostarczenia towaru lub wykonania usługi,
      […]
      i)      cenę jednostkową towaru lub usługi bez kwoty podatku,
      j)      całkowitą wartość, bez podatku, wynagrodzenia za dostarczony towar lub wykonaną usługę,
      k)      zastosowaną stawkę podatkową,
      l)      całkowitą kwotę podatku należnego,
      m)      kwotę należności ogółem”.
      11      Artykuł 35 ust. 1 ustawy o podatku VAT stanowi:

      „Z prawa do odliczenia można skorzystać jedynie w przypadku posiadania dokumentów potwierdzających w sposób wiarygodny wysokość
         podatku naliczonego. Uwzględniane są następujące dokumenty:

      a)      faktury i faktury uproszczone, […]
      […]
      wystawione na podatnika”.
      12      Artykuł 1/E 24/1995. (XI. 22.) PM rendelet a számla, egyszerűsített számla és nyugta adóigazgatási azonosításáról, valamint
         a nyugta adását biztosító pénztárgép és taxaméter alkalmazásáról [rozporządzenia ministerstwa finansów nr 24/1995 (XI.22),
         ustalającego zasady wykorzystania do celów identyfikacji podatkowej faktur wydrukowanych przy użyciu narzędzi informatycznych]
         stanowi:

      „Faktura wydrukowana przy użyciu narzędzi informatycznych może służyć celom identyfikacji podatkowej jedynie wówczas, gdy
         narzędzia te są zgodne ze ścisłymi wymogami wystawiania faktur, polegającymi na tym, że:

      a)      program informatyczny używany do wystawiania faktur […] gwarantuje stale zachowanie kolejności numeracji, bez pominięć i powtórzeń”.
      13      Artykuł 165 ust. 2 Számvitelről szóló 2000. évi C. törvény (ustawy C. z 2000 r. o rachunkowości) przewiduje że dane mogą zostać
         wpisane do ksiąg rachunkowych jedynie wtedy, gdy znajdują potwierdzenie w dokumentach wydanych zgodnie z przepisami. Na podstawie
         art. 166 ust. 2 tej ustawy dane zawarte w dokumentach księgowych powinny być wiarygodne, rzetelne i prawidłowe, zarówno pod
         względem formalnym, jak i merytorycznym.

       Postępowanie przed sądem krajowym i pytania prejudycjalne
      14      Skarżąca w postępowaniu przed sądem krajowym zawarła w dniu 2 maja 2007 r. umowę z Betonút Szolgáltató és Építő Zrt (zwanej
         dalej „Betonút”), w której zobowiązała się względem Betonút do wykonania robót związanych z przebudową mostu. Skarżąca powierzyła
         wykonanie tych robót podwykonawcy J és B Pannon‑Bau kft (zwanemu dalej „podwykonawcą”).

      15      W dniu 20 listopada 2007 r. Betonút doręczyła skarżącej w postępowaniu przed sądem krajowym dokument potwierdzający wykonanie
         rzeczonych robót i na jego podstawie skarżąca ta wystawiła na tę spółkę faktury dotyczące wykonania tych robót, wskazując
         jako datę ich zakończenia dzień 20 listopada 2007 r. Z kolei podwykonawca wystawił na wniosek skarżącej w postępowaniu przed
         sądem krajowym dwie faktury dotyczące wykonanych przez niego robót, na których wskazał jako datę ich wykonania dzień 14 grudnia
         2007 r.

      16      W dniu 3 października 2007 r. skarżąca w postępowaniu przed sądem krajowym zawarła umowę z Gebrüder Haider Építőipari kft
         (zwanym dalej „Haider”), w której zobowiązała się wobec Haider do wykonania robót budowlanych związanych z konstrukcją kanalizacji
         burzowej. W celu wykonania umowy skarżąca w postępowaniu przed sądem krajowym również powierzyła te roboty podwykonawcy.

      17      Haider doręczył dokument potwierdzający wykonanie rzeczonych robót, wskazując jako datę ich wykonania dzień 11 grudnia 2007 r.,
         a faktura końcowa, która została wystawiona na tę spółkę przez skarżącą w postępowaniu przed sądem krajowym, wskazywała tę
         samą datę, to jest datę wykonania robót. Podwykonawca z kolei wystawił na skarżącą w postępowaniu przed sądem krajowym fakturę
         wskazującą jako datę wykonania tych samych robót, dzień 18 grudnia 2007 r.

      18      W deklaracji dotyczącej czwartego kwartału 2007 r. skarżąca w postępowaniu przed sądem krajowym wskazała trzy ww. faktury
         podwykonawcy i skorzystała z prawa do odliczenia podatku VAT.

      19      Organ podatkowy poddał tę deklarację kontroli podatkowej i stwierdził, że daty wykonania figurujące na potwierdzeniu wykonania
         robót wystawionym przez Betonút oraz przez Haider, a także na fakturach wystawionych na rzeczone spółki przez skarżącą w postępowaniu
         przed sądem krajowym były wcześniejsze niż daty widniejące na fakturach wystawionych przez podwykonawcę i wykorzystanych przez
         rzeczoną skarżącą przy dokonywaniu odliczenia podatku VAT.

      20      Skarżąca w postępowaniu przed sądem krajowym i podwykonawca wskazali organowi podatkowemu, że faktury wystawione przez podwykonawcę
         zawierają błędne daty wykonania robót.

      21      W dniu 29 września 2008 r. podwykonawca unieważnił trzy błędne faktury trzema notami korygującymi o numerach 2007/0000000124,
         2007/0000000125 i 2007/0000000126 oraz zastąpił je nowymi fakturami o numerach JESB20080000016, JESB20080000017 i JESB20080000018.
         Nowe faktury wskazywały datę wykonania prac zgodną z datą znajdującą się na fakturach doręczonych skarżącej w postępowaniu
         przed sądem krajowym.

      22      Decyzją z dnia 21 stycznia 2009 r. organ podatkowy pierwszej instancji nakazał skarżącej w postępowaniu przed sądem krajowym
         zapłatę, po pierwsze, podatku VAT związanego z usługami wyświadczonymi przez podwykonawcę, który odliczyła ona od podatku,
         do którego zapłaty była zobowiązana za czwarty kwartał 2007 r., oraz, po drugie, grzywny oraz odsetek za zwłokę. Zdaniem tego
         organu podatkowego skarżąca w postępowaniu przed sądem krajowym nie mogła posłużyć się fakturami pierwotnie wystawionymi przez
         podwykonawcę w celu dokonania odliczenia podatku VAT, ponieważ faktury te nie zawierały prawidłowej daty wykonania przez niego
         robót. Również i nowe faktury korygujące nie mogły stanowić podstawy odliczenia podatku VAT, ponieważ nie zapewniono ciągłości
         ich numeracji. Organ ten stwierdził w tym zakresie, że noty korygujące i faktury korygujące wystawione w tym samym dniu posługiwały
         się dwoma odmiennymi numeracjami, ponieważ numery not korygujących zaczynają się cyframi „2007”, podczas gdy numery faktur
         korygujących rozpoczynają się numerem „JESB2008”.

      23      Decyzją z dnia 29 kwietnia 2009 r. APEH utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji z dnia 21 stycznia
         2009 r.

      24      Skarżąca w postępowaniu przed sądem krajowym wniosła skargę do Baranya Megyei Bíróság (sądu okręgowego w Baranya).

      25      W postanowieniu odsyłającym Baranya Megyei Bíróság stwierdził, że zgodnie ze spornymi przepisami krajowymi w sposób, w jaki
         są one interpretowane przez Legfelsőbb Bíróság (węgierski sąd najwyższy) i stosowane przez administrację podatkową, podatnik
         może skorzystać z prawa do odliczenia wyłącznie na podstawie faktur wiarygodnych pod względem formalnym i merytorycznym. W związku
         z tym kwestionuje się wykonanie prawa do odliczenia, jeżeli faktura obarczona jest jakimkolwiek błędem formalnym. W niniejszej
         sprawie z powodu błędów w dacie wykonania robót wymienionych na fakturach podwykonawcy, organ podatkowy zakwestionował prawo
         do odliczenia wykonane na podstawie tych faktur, które niemniej jednak co do istoty były wiarygodne. Organ podatkowy bowiem
         nigdy nie zakwestionował tego, że transakcje handlowe wskazane na rzeczonych fakturach zostały wykonane za wskazanym na nich
         wynagrodzeniem.

      26      W tych okolicznościach Baranya Megyei Bíróság postanowił zawiesić postępowanie i zwrócić się do Trybunału z następującymi
         pytaniami prejudycjalnymi:

      „1)      Czy przepisy art. 13 ust. 1 pkt 16 általános forgalmi adóról szóló 1992. évi LXXIV. törvény (ustawy LXXIV z 1992 r. o podatku
         VAT), obowiązującej w czasie wystawienia faktury, i art. 1/E ust. 1 rozporządzenia ministra finansów nr 24/1995 (XI.22), biorąc
         pod uwagę w szczególności art. 13 ust. 1 pkt 16 lit. f) ustawy o podatku obrotowym, są zgodne z elementami faktur i pojęciem
         faktury określonymi w art. 2 [ust. 2] dyrektywy Rady 2001/115/WE?

      W przypadku odpowiedzi twierdzącej na to pytanie:
      2)      Czy jest sprzeczna z art. 17 ust. 1, art. 18 ust. 1 lit. a) lub art. 22 ust. 3 lit. a) i b) szóstej dyrektywy praktyka państwa
         członkowskiego polegająca na tym, że braki formalne faktur stanowiących podstawę do odliczeń karane są pozbawieniem tego prawa?

      3)      Czy w celu wykonania prawa do odliczenia wystarczające jest wypełnienie obowiązków ustanowionych w art. 22 ust. 3 lit. b)
         szóstej dyrektywy, czy też wykonanie prawa do odliczenia oraz uznanie faktury za wiarygodny dokument są możliwe jedynie wtedy,
         gdy zostały łącznie spełnione wszystkie wymogi i obowiązki przewidziane w dyrektywie 2001/115/WE?”.

       W przedmiocie pytań prejudycjalnych
       Uwagi wstępne
      27      Należy stwierdzić, że sąd odsyłający wnosi do Trybunału o orzeczenie co do zgodności uregulowania lub praktyki krajowej z prawem
         Unii.

      28      W tym względzie należy przypomnieć, że jakkolwiek w ramach postępowania prejudycjalnego Trybunał nie jest właściwy do rozstrzygania
         w przedmiocie zgodności przepisów prawa krajowego lub praktyki krajowej z prawem Unii, to wielokrotnie orzekał on, iż jest
         właściwy do udzielenia sądowi krajowemu wszelkich wskazówek w zakresie wykładni tego prawa, umożliwiających temu sądowi ocenę
         takiej zgodności, w celu wydania orzeczenia w zawisłej przed nim sprawie (zob. wyrok z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie
         C‑118/08 Transportes Urbanos i Servicios Generales, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 23 i przytoczone tam orzecznictwo).

      29      Trybunał powinien zatem w niniejszej sprawie ograniczyć swoje badanie do przepisów prawa Unii, dokonując ich wykładni, która
         będzie pomocna dla sądu krajowego, do którego należy ocena zgodności danego uregulowania krajowego lub danej praktyki krajowej
         z prawem wspólnotowym w celu rozstrzygnięcia zawisłego przed nim sporu (zob. analogicznie wyrok z dnia 31 stycznia 2008 r.
         w sprawie C‑380/05 Centro Europa 7, Zb.Orz. s. I‑349, pkt 51).

      30      W tych okolicznościach należy stwierdzić, że wniosek sądu odsyłającego, który odnosi się do art. 17 ust. 1, art. 18 ust. 1
         lit. a) oraz art. 22 ust. 3 lit. a) i b) szóstej dyrektywy, dotyczy wykładni tych przepisów.

      31      Niemniej jednak zgodnie z art. 411 i 413 dyrektywy 2006/112 dyrektywa ta uchyliła i zastąpiła szóstą dyrektywę z dniem 1 stycznia
         2007 r.

      32      Ponieważ wszystkie okoliczności faktyczne sprawy w postępowaniu przed sądem krajowym nastąpiły po dniu 1 stycznia 2007 r.,
         jedynie wykładnia dyrektywy 2006/112 jest właściwa dla sprawy przed sądem krajowym.

      33      Okoliczność, iż sąd krajowy na płaszczyźnie formalnej sformułował pytania prejudycjalne, odnosząc się wyłącznie do przepisów
         szóstej dyrektywy, nie stoi na przeszkodzie temu, aby Trybunał dostarczył temu sądowi wszystkich wskazówek interpretacyjnych,
         które mogą być przydatne dla osądzenia zawisłej przed nim sprawy, niezależnie od tego, czy sąd ten odniósł się do nich w treści
         pytań (zob. podobnie wyroki: z dnia 27 października 2009 r. w sprawie C‑115/08 ČEZ, Zb.Orz. s. I‑10265, pkt 81; z dnia 12 stycznia
         2010 r. w sprawie C‑341/08 Petersen, dotychczas nieopublikowany w Zbiorze, pkt 48).

      34      W tym zakresie należy podnieść, że tak jak to wynika z jej motywu trzeciego, dyrektywa 2006/112 stanowi przeredagowanie istniejących
         przepisów prawa, w szczególności szóstej dyrektywy, które co do zasady nie wprowadza istotnych zmian.

      35      W tych okolicznościach należy stwierdzić, że pytania prejudycjalne dotyczą wykładni art. 167, art. 178 lit. a), art. 220 pkt 1
         i art. 226 dyrektywy 2006/112 odpowiadających przepisom szóstej dyrektywy, o których mowa w postanowieniu odsyłającym.

       Co do istoty
      36      Przez swoje pytania, które należy rozpatrywać łącznie, sąd krajowy zasadniczo zmierza do ustalenia, czy art. 167, art. 178
         lit. a), art. 220 pkt 1 i art. 226 dyrektywy 2006/112 sprzeciwiają się uregulowaniu krajowemu, takiemu jak sporne w postępowaniu
         przed sądem krajowym, lub utrwalonej praktyce na podstawie takiego uregulowania, które odmawiają prawa do odliczenia podatku
         VAT wówczas, gdy faktura dotycząca towarów dostarczonych podatnikowi lub wyświadczonych mu usług zawierała pierwotnie błędną
         informację, a jej późniejsza korekta nie jest zgodna ze wszystkimi warunkami ustalonymi przez właściwe prawo krajowe.

      37      W tym zakresie należy przypomnieć, iż prawo do odliczenia przewidziane w art. 167 i nast. dyrektywy 2006/112 stanowi integralną
         część systemu podatku VAT i zasadniczo nie podlega ograniczeniu. Jest ono wykonywane w sposób bezpośredni w stosunku do całego
         podatku obciążającego transakcje powodujące naliczenie podatku (zob. w szczególności wyroki: z dnia 6 lipca 1995 r. w sprawie
         C‑62/93 BP Soupergaz, Rec. s. I‑1883, pkt 18; z dnia 21 marca 2000 r. w sprawach połączonych od C‑110/98 do C‑147/98 Gabalfrisa
         i in., Rec. str. I‑1577, pkt 43; a także z dnia 6 lipca 2006 r. w sprawach połączonych C‑439/04 i C‑440/04 Kittel i Recolta
         Recycling, Zb.Orz. s. I‑6161, pkt 47).

      38      Z postanowienia odsyłającego wynika, że w niniejszej sprawie zostały spełnione przesłanki materialne przewidziane w art. 168
         lit. a) dyrektywy 2006/112, aby skarżąca w postępowaniu przed sądem krajowym mogła skorzystać z prawa do odliczenia podatku
         VAT związanego z usługami wyświadczonymi na jej rzecz przez podwykonawcę. Usługi te faktycznie zostały wykorzystane na potrzeby
         opodatkowanych transakcji podatnika dokonanych w danym państwie członkowskim.

      39      Niemniej jednak na podstawie art. 178 lit. a) dyrektywy 2006/112 skorzystanie z prawa do odliczenia, o którym mowa w art. 168
         lit. a) tej dyrektywy związane jest z posiadaniem faktury. Zgodnie z art. 220 pkt 1 dyrektywy 2006/112 faktura powinna zostać
         wystawiona również w odniesieniu do wszystkich dostaw towarów lub świadczenia usług, które podatnik dokonuje na rzecz innego
         podatnika.

      40      Artykuł 226 dyrektywy 2006/112 stanowi, że bez uszczerbku dla szczególnych przepisów tej dyrektywy tylko dane wymienione w tym
         artykule powinny znajdować się obowiązkowo do celów podatku VAT na fakturach wydanych zgodnie z art. 220 tej dyrektywy.

      41      Z powyższego wynika, że państwa członkowskie nie mogą według swojego uznania powiązać wykonania prawa do odliczenia podatku
         VAT z przestrzeganiem warunków dotyczących treści faktury, które nie zostały wyraźnie przewidziane przez przepisy dyrektywy
         2006/112. Wykładnię tę potwierdza również art. 273 tej dyrektywy, który przewiduje, że państwa członkowskie mogą nałożyć inne
         obowiązki, jakie uznają za niezbędne dla zapewnienia prawidłowego poboru VAT i zapobieżenia oszustwom podatkowym, jednakże
         możliwość ta nie może zostać wykorzystana do nałożenia dodatkowych obowiązków związanych z fakturowaniem poza obowiązkami,
         które zostały określone w art. 226 rzeczonej dyrektywy.

      42      W ramach postępowania przed sądem krajowym odmówiono skarżącej przed sądem krajowym prawa do odliczenia podatku VAT związanego
         z usługami świadczonymi przez podwykonawcę z dwóch powodów. Po pierwsze, faktury pierwotnie wydane przez podwykonawcę wskazywały
         błędne daty wykonania świadczenia usług. Po drugie, faktury korygujące, co do których nie zostało zakwestionowane, iż zawierają
         prawidłowe daty wykonania, zostały uznane za nieposiadające ciągłej numeracji, ponieważ noty korygujące i faktury korygujące
         wydane tego samego dnia posługiwały się innymi numeracjami.

      43      Wiadomo, jak podnosi rząd węgierski, że faktura powinna zgodnie z art. 226 pkt 7 dyrektywy 2006/112 obowiązkowo wskazywać
         dokładną datę wykonania usług. Niemniej jednak z akt sprawy przekazanych Trybunałowi wynika, że w chwili, w której organ podatkowy
         pierwszej instancji odmówił skarżącej w postępowaniu przed sądem krajowym odliczenia podatku VAT związanego z usługami wyświadczonymi
         na jej rzecz przez podwykonawcę, organ ten był już w posiadaniu skorygowanych przez podwykonawcę faktur, które wskazywały
         prawidłowe daty. Z kolei dyrektywa 2006/112 nie zakazuje dokonywania korekty błędnych faktur.

      44      Z uwagi na to, co zostało powiedziane w pkt 38 i 41 niniejszego wyroku, jeżeli skorygowane faktury zawierają wszystkie dane
         wymagane przez dyrektywę 2006/112, a w szczególności w jej art. 226, do sądu krajowego należy zbadanie, czy w sprawie takiej
         w postępowaniu krajowym zostały spełnione wszystkie formalne i materialne przesłanki skorzystania przez skarżącą w postępowaniu
         przed sądem krajowym z odliczenia podatku VAT związanego ze świadczeniem usług przez wykonawcę. W tym zakresie należy podkreślić,
         iż art. 226 dyrektywy 2006/112 nie nakłada żadnego obowiązku, zgodnie z którym skorygowane faktury powinny należeć do tej
         samej serii, do której należą noty korygujące unieważniające błędne faktury.

      45      W tych okolicznościach na przedstawione pytania należy odpowiedzieć, iż art. 167, art. 178 lit. a), art. 220 pkt 1 i art. 226
         dyrektywy 2006/112 powinny być interpretowane w ten sposób, iż sprzeciwiają się one uregulowaniu krajowemu lub praktyce krajowej,
         na podstawie których organy krajowe odmawiają podatnikowi prawa do odliczenia od należnej od niego kwoty podatku VAT kwoty
         podatku należnego lub zapłaconego w związku z usługami, które zostały wyświadczone na jego rzecz, z tego powodu, iż pierwotna
         faktura, znajdująca się w posiadaniu podatnika w chwili dokonywania odliczenia, zawierała błędną datę wykonania usług, oraz
         że brak było ciągłości numeracji na następnie skorygowanej fakturze i nocie korygującej unieważniającej pierwotną fakturę,
         jeżeli zostały spełnione przesłanki materialne odliczenia oraz przed podjęciem decyzji przez dany organ podatnik dostarczył
         mu skorygowaną fakturę, wskazującą prawidłową datę wykonania usług, nawet jeżeli brak jest ciągłości numeracji tej faktury
         i noty korygującej unieważniającej pierwotną fakturę.

       W przedmiocie kosztów
      46      Dla stron postępowania przed sądem krajowym niniejsze postępowanie ma charakter incydentalny, dotyczy bowiem kwestii podniesionej
         przed tym sądem, do niego zatem należy rozstrzygnięcie o kosztach. Koszty poniesione w związku z przedstawieniem uwag Trybunałowi,
         inne niż poniesione przez strony postępowania przed sądem krajowym, nie podlegają zwrotowi.

      Z powyższych względów Trybunał (trzecia izba) orzeka, co następuje:
      Artykuł 167, art.  178 lit. a), art.  220 pkt 1 i art.  226 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie
            wspólnego systemu podatku od wartości dodanej powinny być interpretowane w ten sposób, iż sprzeciwiają się one uregulowaniu
            krajowemu lub praktyce krajowej, na podstawie których organy krajowe odmawiają podatnikowi prawa do odliczenia od należnej
            od niego kwoty podatku VAT kwoty podatku należnego lub zapłaconego w związku z usługami, które zostały wyświadczone na jego
            rzecz z tego powodu, iż pierwotna faktura, znajdująca się w posiadaniu podatnika w chwili dokonywania odliczenia, zawierała
            błędną datę wykonania usług, oraz że brak było ciągłości numeracji na następnie skorygowanej fakturze i nocie korygującej
            unieważniającej pierwotną fakturę, jeżeli zostały spełnione przesłanki materialne odliczenia oraz przed podjęciem decyzji
            przez dany organ podatnik dostarczył mu skorygowaną fakturę, wskazującą prawidłową datę wykonania usług, nawet jeżeli brak
            jest ciągłości numeracji tej faktury i noty korygującej unieważniającej pierwotną fakturę.
      Podpisy
      *Język postępowania: węgierski


Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 17 kwietnia 1997 r. # Pedro Burdalo Trevejo i in. przeciwko Fondo Garantía Salarial. # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Juzgado de lo Social nº 16 de Barcelona - Hiszpania. # Dyrektywa 77/187/EWG. # Sprawa C-336/95.


Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 26 września 1996 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rebublice Włoskiej. # Uchybienie zobowiązaniom - Dyrektywa 92/35/EWG - Dyrektywa 92/40/EWG. # Sprawa C-117/95.


Wyrok Sądu (druga izba) z dnia 10 lutego 2015 r.#Infocit – Prestação de Serviços, Comércio Geral e Indústria, Lda przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM).#Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie w sprawie sprzeciwu – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego DINKOOL – Wcześniejszy graficzny międzynarodowy znak towarowy DIN – Wcześniejszy krajowy identyfikator firmy DIN – Względne podstawy odmowy rejestracji – Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd – Artykuł 8 ust. 1 lit. b) i art. 8 ust. 4 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 207/2009.#Sprawa T-85/14.


Wyrok Trybunału (szósta izba) z dnia 11 stycznia 2001 r. # Azienda Agricola Monte Arcosu Srl przeciwko Regione Autonoma della Sardegna, Organismo Comprensoriale nº 24 della Sardegna i Ente Regionale per l'Assistenza Tecnica in Agricoltura (ERSAT). # Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym: Tribunale civile e penale di Cagliari - Włochy. # Rolnictwo. # Sprawa C-403/98.


Wyrok Trybunału z dnia 21 czerwca 1973 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Rebublice Włoskiej. # Sprawa 79-72.


Wyrok Trybunału z dnia 28 listopada 1991 r. # Bureau européen des unions de consommateurs przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich. # Sprawa C-170/89.


title: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 marca 2009 r. # Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Wielkiemu Księstwu Luksemburga. # Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Odpowiedzialność za środowisko naturalne - Dyrektywa 2004/35/WE - Zapobieganie i zaradzanie szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu. # Sprawa C-331/08.

text:
      Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 marca 2009 r. – Komisja przeciwko Luksemburgowi
      (sprawa C‑331/08)
      Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Odpowiedzialność za środowisko naturalne – Dyrektywa 2004/35/WE – Zapobieganie i zaradzanie szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu
      Skarga o stwierdzenie uchybienia zobowiązaniom państwa członkowskiego – Badanie zasadności przez Trybunał – Sytuacja, jaką należy wziąć pod uwagę – Sytuacja w chwili upływu terminu wyznaczonego w uzasadnionej opinii (art. 226 WE) (por. pkt 8)
      Przedmiot

               Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego – Nieustanowienie przepisów koniecznych w celu zastosowania się do dyrektywy
                  2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu
                  do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (Dz.U. L 143, s. 56).

            Sentencja

                  1)

                  	Nie ustanawiając w wyznaczonym terminie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych koniecznych w celu zastosowania
                     się do dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko
                     w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło
                     zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 19 tej dyrektywy.

                  2)

                  	Wielkie Księstwo Luksemburga zostaje obciążone kosztami postępowania.


title: Wyrok Sądu pierwszej instancji (ósma izba) z dnia 19 listopada 2008 r. # Rautaruukki Oyj przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego RAUTARUUKKI - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji -Charakter opisowy - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 - Wnioski dowodowe. # Sprawa T-269/06.

text:
      Wyrok Sądu Pierwszej Instancji (ósma izba) z dnia 19 listopada 2008 r.– Rautaruukki przeciwko OHIM (RAUTARUUKKI)
      (sprawa T‑269/06)
      Wspólnotowy znak towarowy – Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego RAUTARUUKKI – Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji –Charakter opisowy – Brak charakteru odróżniającego – Artykuł 7 ust. 1 lit. b) i c) oraz art. 7 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 40/94 – Wnioski dowodowe
      1.                     Wspólnotowy znak towarowy – Postępowanie odwoławcze – Skarga do sądu wspólnotowego – Właściwość Sądu (regulamin Sądu, art. 135
            § 4, rozporządzenie Rady nr 40/94, art. 63) (por. pkt 20, 21)
      2.                     Postępowanie – Skarga wszczynająca postępowanie – Wymogi formalne (statut Trybunału Sprawiedliwości, art. 21; regulamin Sądu,
            art. 44 § 1 lit. c)) por. pkt 33–35)
      3.                     Wspólnotowy znak towarowy – Definicja i uzyskanie wspólnotowego znaku towarowego – Bezwzględne podstawy odmowy rejestracji
            – Znaki towarowe pozbawione charakteru odróżniającego, opisowe lub o charakterze zwyczajowym (rozporządzenie Rady nr 40/94,
            art. 7 ust. 3) (por. pkt 50, 51)
      Przedmiot

               Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 20 lipca 2006 r. (sprawa R 48/2006‑4) dotyczącą rejestracji słownego
                  znaku towarowego RAUTARUUKKI jako wspólnotowego znaku towarowego.

            Informacje dotyczące sprawy

               Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy:

               Rautaruukki Oyj

               Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy:

               Słowny znak towarowy RAUTARUUKKI dla towarów m.in. z klasy 6 – zgłoszenie nr 3608081

               Decyzja eksperta:

               Odmowa rejestracji

               Decyzja Izby Odwoławczej:

               Oddalenie odwołania

      Sentencja

                  1)

                  	Skarga zostaje oddalona.

                  2)

                  	Rautaruukki Oyj zostaje obciążona kosztami postępowania.


title: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 2 października 2008 r. # K-Swiss Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM). # Odwołanie - Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 2868/95 - Termin do wniesienia skargi do Sądu Pierwszej Instancji - Decyzja OHIM - Doręczenie przesyłką ekspresową - Obliczanie terminu do wniesienia skargi. # Sprawa C-144/07 P.

text:
      Sprawa C‑144/07 P
      K-Swiss Inc.
      przeciwko
      Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)
      Odwołanie – Wspólnotowy znak towarowy – Rozporządzenie (WE) nr 2868/95 – Termin do wniesienia skargi do Sądu Pierwszej Instancji – Decyzja OHIM – Doręczenie przesyłką ekspresową – Obliczanie terminu do wniesienia skargi
      Streszczenie wyroku
      1.        Wspólnotowy znak towarowy – Procedura – Doręczenie
      (rozporządzenie Komisji nr 2868/95, art. 1 zasada 61 ust. 2, art. 1 zasada 62 ust. 1)
      2.        Wspólnotowy znak towarowy – Procedura – Doręczenie
      (rozporządzenie Komisji nr 2868/95, art. 1 zasada 68)
      1.        Doręczenie przesyłką ekspresową nie stanowi doręczenia listem poleconym z potwierdzeniem odbioru w rozumieniu zasady 62 ust. 1
         rozporządzenia nr 2868/95 wykonującego rozporządzenie nr 40/94 w sprawie wspólnotowego znaku towarowego.

      (por. pkt 20–22)
      2.        Jeżeli Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) nie jest w stanie udowodnić, że dokument został
         należycie doręczony, lub w przypadku naruszenia przepisów odnoszących się do doręczania tego rodzaju dokumentów, chociaż dokument
         ten został otrzymany przez adresata, z zasady 68 rozporządzenia nr 2868/95 wykonującego rozporządzenie nr 40/94 w sprawie
         wspólnotowego znaku towarowego wynika, że Urząd ma możliwość przedłożenia dowodu wykazującego datę otrzymania tego dokumentu
         oraz że taki dokument uważa się za doręczony w tym właśnie dniu.

      (por. pkt 23)

WYROK TRYBUNAŁU (druga izba)
      z dnia 2 października 2008 r.(*)

      Odwołanie – Wspólnotowy znak towarowy – Rozporządzenie (WE) nr 2868/95 – Termin do wniesienia skargi do Sądu Pierwszej Instancji – Decyzja OHIM – Doręczenie przesyłką ekspresową – Obliczanie terminu do wniesienia skargi
      W sprawie C‑144/07 P
      mającej za przedmiot odwołanie na podstawie art. 56 statutu Trybunału Sprawiedliwości, wniesione w dniu 11 marca 2007 r.,
      K‑Swiss, Inc., z siedzibą w West Lake Village, Kalifornia (Stany Zjednoczone), reprezentowana przez adwokata H.E. Hübnera,

      wnosząca odwołanie,
      w której drugą stroną jest:
      Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), reprezentowany przez O. Mondéjara Ortuña, działającego w charakterze pełnomocnika,

      strona pozwana w pierwszej instancji,
      TRYBUNAŁ (druga izba),
      w składzie: C.W.A. Timmermans, prezes izby, L. Bay Larsen, K. Schiemann, J. Makarczyk (sprawozdawca) i P. Kūris, sędziowie,
      rzecznik generalny: Y. Bot,
      sekretarz: L. Hewlett, główny administrator,
      uwzględniając procedurę pisemną i po przeprowadzeniu rozprawy w dniu 10 kwietnia 2008 r.,
      po zapoznaniu się z opinią rzecznika generalnego na posiedzeniu w dniu 8 maja 2008 r.,
      wydaje następujący
      Wyrok
      1        W swoim odwołaniu spółka K‑Swiss, Inc. (zwana dalej „K‑Swiss”) wnosi o uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot
         Europejskich z dnia 14 grudnia 2006 r. w sprawie T‑14/06 K‑Swiss przeciwko OHIM (Równoległe paski na bucie) (zwanego dalej
         „zaskarżonym postanowieniem”), na mocy którego Sąd odrzucił jako niedopuszczalną jej skargę, w której domagała się stwierdzenia
         nieważności decyzji Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 26 września 2005 r.
         (sprawa R 1109/2004‑1, zwanej dalej „sporną decyzją”), dotyczącej rejestracji w charakterze wspólnotowego znaku towarowego
         znaku o kształcie pięciu równoległych pasków umieszczonych na bocznej części wyobrażenia buta.

       Ramy prawne
      2        Zgodnie z art. 63 ust. 5 rozporządzenia Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego
         (Dz.U. 1994, L 11, s. 1) skargę na decyzje izby odwoławczej wnosi się do Sądu w terminie dwóch miesięcy od doręczenia tej
         decyzji.

      3        Zgodnie z art. 102 § 2 regulaminu Sądu terminy procesowe są przedłużane o dziesięciodniowy termin uwzględniający odległość.

      4        Na podstawie zasady 61 ust. 1 i 2 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2868/95 z dnia 13 grudnia 1995 r. wykonującego rozporządzenie
         nr 40/94 (Dz.U. L 303, s. 1), zmienionego przez rozporządzenie Komisji (WE) nr 1041/2005 z dnia 29 czerwca 2005 r. (Dz.U.
         L 172, s. 4, zwanego dalej „rozporządzeniem nr 2868/95”):

      „1.      W postępowaniu przed [OHIM] wszelkie zawiadomienia [doręczenia] dokonywane przez [OHIM] mają formę dokumentu oryginalnego,
         jego nieuwierzytelnionej kopii lub komputerowego wydruku [dokonanego] zgodnie z postanowieniami zasady 55 lub, w przypadku
         dokumentów pochodzących od stron, ich duplikatów lub nieuwierzytelnionych kopii.

      2.      Zawiadomienia [doręczenia] dokonuje się:
      a)      pocztą zgodnie z zasadą 62;
      b)      przez doręczenie do rąk własnych zgodnie z zasadą 63;
      c)      przez złożenie w skrytce pocztowej w [OHIM] zgodnie z zasadą 64;
      d)      przez przesłanie faksem lub innym środkiem technicznym zgodnie z zasadą 65;
      e)      przez publiczne zawiadomienie zgodnie z zasadą 66”.
      5        Zasada 62 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 2868/95 przewiduje:

      „1.      O decyzjach, od których przysługuje odwołanie w określonym terminie, wezwaniach do stawienia się i innych dokumentach, określonych
         przez prezesa [OHIM] zawiadamia się listem poleconym z potwierdzeniem odbioru. Wszystkie pozostałe powiadomienia wysyła się
         zwykłym listem. [Decyzje, od których przysługuje odwołanie w określonym terminie, wezwania do stawienia się i inne dokumenty
         określone przez prezesa OHIM doręcza się listem poleconym z potwierdzeniem odbioru. Wszystkie pozostałe zawiadomienia wysyła
         się zwykłym listem].

      […]
      3.      Jeżeli zawiadomienie wysłane jest listem poleconym z [potwierdzeniem] lub bez potwierdzenia odbioru, jest ono uważane za doręczone
         do właściwego adresata dziesiątego dnia po wysłaniu go pocztą, chyba że list nie doszedł do adresata lub doszedł do niego
         dopiero w późniejszym terminie. W przypadku jakiegokolwiek sporu [OHIM] ma obowiązek udowodnienia, że list dotarł do miejsca
         przeznaczenia lub, w zależności od przypadku, ustalenia daty jego doręczenia adresatowi”.

      6        Zasada 68 tego rozporządzenia stanowi wreszcie:

      „Jeżeli dokument dotarł do adresata, a [OHIM] nie jest w stanie udowodnić, że został on należycie doręczony, lub, w przypadku
         naruszenia przepisów odnoszących się do doręczania tego rodzaju dokumentów, dokument uważa się za doręczony w dniu, co do
         którego [OHIM] ustali, że był on dniem otrzymania tego dokumentu” [tłumaczenie nieoficjalne].

       Skarga do Sądu i zaskarżone postanowienie
      7        Pismem, które wpłynęło do sekretariatu Sądu w dniu 16 stycznia 2006 r., K‑Swiss wniosła skargę na sporną decyzję.

      8        Odrębnym pismem, które wpłynęło do sekretariatu Sądu w dniu 3 kwietnia 2006 r., OHIM podniósł, zgodnie z art. 114 § 1 regulaminu
         Sądu, zarzut niedopuszczalności.

      9        Uznając, że akta sprawy dostarczają wszystkich istotnych informacji, Sąd, bez dalszych czynności procesowych, podjął decyzję,
         wydając zaskarżone postanowienie, i odrzucił wniesioną przez K‑Swiss skargę jako niedopuszczalną.

      10      W pkt 22–30 tego postanowienia Sąd w następujący sposób uzasadnił swoje rozstrzygnięcie:

      „22      Sąd zgadza się ze skarżącą, że doręczenie [spornej] decyzji przez spółkę zajmującą się doręczaniem przesyłek [ekspresowych],
         taką jak DHL, nie figuruje wśród sposobów doręczenia przewidzianych w zasadzie 61 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95. Ponadto
         należy stwierdzić, że ani OHIM, ani skarżąca, która wręcz wyraźnie utrzymuje, iż doręczenie decyzji przez spółkę DHL nie stanowi
         doręczenia drogą pocztową, nie twierdzą, że przesyłka DHL doręczona skarżącej w dniu 28 października 2005 r. została wysłana
         listem poleconym, czy też, że spółka DHL jest uprawniona do świadczenia tego rodzaju usług w Niemczech lub że [sporna] decyzja
         została doręczona skarżącej jednym z innych sposobów przewidzianych w zasadzie 61 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95 i w zasadach 62–66
         tego rozporządzenia. W tym zakresie warto ponadto wskazać, że pismo przewodnie do przesyłki DHL doręczonej skarżącej w żaden
         sposób nie wskazuje, by chodziło tutaj o list polecony, a wręcz podkreśla, że przesyłka ta stanowi »jedynie doręczenie za
         pośrednictwem DHL«.

      23      Z powyższego wynika, że [sporna] decyzja nie została doręczona skarżącej zgodnie z wymogami wynikającymi z zastosowania zasad 61
         i 62 rozporządzenia nr 2868/95.

      24      Wbrew twierdzeniom skarżącej okoliczność ta nie prowadzi jednak do wniosku, że skarga została wniesiona w terminie.
      25      Należy bowiem pamiętać, że zgodnie z zasadą 68 rozporządzenia nr 2868/95, zatytułowaną »Nieprawidłowości w zawiadomieniu [doręczeniu]«,
         »jeżeli dokument dotarł do adresata, a [OHIM] nie jest w stanie udowodnić, że został on należycie doręczony, lub w przypadku
         naruszenia przepisów odnoszących się do doręczania tego rodzaju dokumentów, dokument uważa się za doręczony w dniu, co do
         którego [OHIM] ustali, że był on dniem otrzymania tego dokumentu« [tłumaczenie nieoficjalne].

      26      Przepis ten odczytywany w całości należy rozumieć w ten sposób, że przyznaje on OHIM możliwość ustalenia dnia, w którym dokument
         dotarł do adresata, jeżeli nie jest on w stanie udowodnić, że dokument został doręczony prawidłowo lub jeżeli przepisy odnoszące
         się do jego doręczenia nie były przestrzegane, a ponadto wiąże z tym dowodem skutki prawne prawidłowego doręczenia [wyrok
         Sądu z dnia 19 kwietnia 2005 r. w sprawach połączonych T‑380/02 i T‑128/03 Success‑Marketing przeciwko OHIM – Chipita (PAN & CO),
         Zb.Orz. s. II‑1233, pkt 64].

      27      W niniejszej sprawie między stronami pozostaje wszak bezsporne, że skarżąca otrzymała przesyłkę DHL w dniu 28 października
         2005 r., co zresztą potwierdza dokument monitorujący przesyłkę przechowywany w sekretariacie Izby Odwoławczej.

      28      A zatem zgodnie z zasadą 68 rozporządzenia nr 2868/95 należy uznać, że [sporna] decyzja została doręczona skarżącej w dniu
         28 października 2005 r., w związku z czym domniemanie ustanowione w zasadzie 62 ust. 3 rozporządzenia nr 2868/95 nie może
         znajdować zastosowania. Takie stanowisko jest poza tym zgodne z zasadą 70 ust. 2 rozporządzenia nr 2868/95, zgodnie z którą
         »[j]eżeli nie postanowiono inaczej, w przypadku gdy czynność procesowa jest zawiadomieniem [doręczeniem], odpowiednim zdarzeniem
         [od którego rozpoczyna biec termin] jest otrzymanie doręczanego dokumentu«. Jednocześnie zgodnie z utrwalonym orzecznictwem
         dotyczącym art. 230 akapit piąty WE w przypadku doręczenia aktu jego adresatowi termin na wniesienie skargi rozpoczyna swój
         bieg od dnia otrzymania aktu przez adresata (zob. podobnie wyrok Sądu z dnia 29 maja 1991 r. w sprawie T‑12/90 Bayer przeciwko
         Komisji, Rec. s. II‑219, pkt 19, utrzymany w mocy w postępowaniu odwoławczym wyrokiem Trybunału z dnia 15 grudnia 1994 r.
         w sprawie C‑195/91 P Bayer przeciwko Komisji, Rec. s. I‑5619).

      29      W tych okolicznościach, mając na uwadze, że zgodnie z art. 63 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94 skargę wnosi się do Sądu w terminie
         dwóch miesięcy od doręczenia decyzji izby odwoławczej, wydłużonym o dziesięciodniowy termin uwzględniający odległość na podstawie
         art. 102 § 2 regulaminu Sądu, należy stwierdzić, że termin na wniesienie skargi na [sporną] decyzję upłynął w dniu 9 stycznia
         2006 r.

      30      Skarga wniesiona w niniejszej sprawie w dniu 16 stycznia 2006 r. wpłynęła zatem po terminie i podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna”.
       Żądania stron
      11      Wnosząca odwołanie wnosi do Trybunału o:

      –        uchylenie zaskarżonego postanowienia;
      –        obciążenie OHIM kosztami postępowania.
      12      OHIM wnosi do Trybunału o:

      –        oddalenie odwołania jako bezzasadnego,
      –        obciążenie K‑Swiss kosztami postępowania.
       W przedmiocie odwołania
      13      Na poparcie odwołania K‑Swiss podnosi jedyny zarzut dotyczący naruszenia zasad 61, 62 i 68 rozporządzenia nr 2868/95.

       Argumentacja stron
      14      K‑Swiss przyznaje, że sporna decyzja została doręczona jej przesyłką ekspresową za pośrednictwem spółki DHL w dniu 28 października
         2005 r., uważa jednak, że konieczne jest określenie, czy takie doręczenie należy uznać za dokonane listem poleconym z potwierdzeniem
         odbioru w rozumieniu zasady 62 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95.

      15      W tym zakresie wnosząca odwołanie podkreśla, że potwierdzenie otrzymania załączone do dokumentu dostarczonego przez usługodawcę
         w zakresie przesyłek ekspresowych, takiego jak DHL, jest z punktu widzenia pełnionej przez niego funkcji identyczne ze zwrotką
         załączoną do listu poleconego z potwierdzeniem odbioru, z tą tylko różnicą, że w ramach usługi DHL nie przewiduje się przekazania
         nadawcy potwierdzenia odbioru.

      16      K‑Swiss wskazuje również, że OHIM zmienił swą praktykę w zakresie doręczeń decyzji izb odwoławczych oraz że z udzielonych
         sekretariatowi OHIM przez prezydium izb odwoławczych instrukcji z dnia 10 maja 2006 r. wynika, że doręczenie tych decyzji
         drogą pocztową odbywa się listem poleconym albo za pośrednictwem usług kurierskich. Nie sposób uznać, że OHIM świadomie przyjął
         praktykę nieuchronnie prowadzącą do nieprawidłowości w doręczeniu w rozumieniu art. 68 rozporządzenia nr 2868/95.

      17      Chociaż OHIM wnosi o oddalenie odwołania, to precyzuje on, że Sąd nie mógł zastosować zasady 68 rozporządzenia nr 2868/95,
         ponieważ doręczenie przesyłką ekspresową nie stanowi nieprawidłowości w doręczeniu. Zdaniem OHIM doręczanie decyzji izb odwoławczych
         w ten sposób winno być bowiem zrównane z doręczeniem drogą pocztową, zgodnie z postanowieniem zasady 62 tego rozporządzenia.

      18      OHIM uważa natomiast, że ustanowione w zasadzie 62 ust. 3 rozporządzenia nr 2868/95 domniemanie, zgodnie z którym zawiadomienie
         dokonane drogą pocztową jest uważane za doręczone do właściwego adresata dziesiątego dnia po wysłaniu go pocztą, może zostać
         obalone przez dowód wykazujący rzeczywistą datę doręczenia. Wobec tego OHIM stwierdza, że w niniejszej sprawie termin do wniesienia
         skargi na sporną decyzję upłynął w dniu 9 stycznia 2006 r. W konsekwencji w opinii OHIM Sąd przyjął satysfakcjonujące rozwiązanie,
         odrzucając skargę jako niedopuszczalną, chociaż błędnie zastosował właściwe przepisy rozporządzenia nr 2868/95.

       Ocena Trybunału
      19      Należy wskazać, że zasada 61 rozporządzenia nr 2868/95, która zawiera „przepisy ogólne dotyczące zawiadomień [doręczeń]”,
         wyczerpująco wymienia sposoby doręczania przez OHIM jego decyzji. Tak więc w ust. 2 tej zasady wskazano, że doręczenia można
         dokonać pocztą, do rąk własnych, przez złożenie w skrytce pocztowej w OHIM, przez przesłanie faksem lub innym środkiem technicznym
         albo przez publiczne zawiadomienie.

      20      Ponadto w razie doręczenia drogą pocztową z zasady 62 ust. 1 wspomnianego rozporządzenia wynika, że w przypadku decyzji, od
         których otrzymania zaczyna biec termin, takich jak sporna decyzja, doręczenia dokonuje się listem poleconym z potwierdzeniem
         odbioru.

      21      W pkt 22 zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził, iż strony nie utrzymywały, że przesyłka ekspresowa dostarczona przez DHL
         została wysłana listem poleconym ani że spółka DHL była uprawniona do świadczenia tego rodzaju usług w Niemczech, oraz zauważył,
         iż pismo przewodnie dołączone do tej przesyłki nie wskazywało, że chodziło tutaj o list polecony, a wręcz podkreślało, że
         przesyłka ta stanowiła „jedynie doręczenie za pośrednictwem DHL”.

      22      W świetle powyższego Sąd prawidłowo wywiódł, że taka forma doręczenia nie stanowiła doręczenia listem poleconym z potwierdzeniem
         odbioru w rozumieniu zasady 62 ust. 1 rozporządzenia nr 2868/95.

      23      Jednakże wbrew temu, co podnosi OHIM, jeżeli OHIM nie jest w stanie udowodnić, że dokument został należycie doręczony, lub
         w przypadku naruszenia przepisów odnoszących się do doręczania tego rodzaju dokumentów, chociaż dokument ten został otrzymany
         przez adresata, z zasady 68 rozporządzenia nr 2868/95, która została zasadnie zastosowana przez Sąd, wynika, że OHIM ma możliwość
         przedłożenia dowodu wykazującego datę otrzymania tego dokumentu oraz że taki dokument uważa się za doręczony w tym właśnie
         dniu.

      24      Równocześnie Sąd słusznie uznał, że skarga, wniesiona przez K‑Swiss w dniu 16 stycznia 2006 r., wpłynęła po terminie i powinna
         była zostać odrzucona jako niedopuszczalna.

      25      W istocie, po wskazaniu w pkt 27 zaskarżonego odwołania, że między stronami pozostawało bezsporne, że wnosząca odwołanie otrzymała
         przesyłkę DHL w dniu 28 października 2005 r., Sąd stwierdził w pkt 29 tego postanowienia, że zważywszy na postanowienia regulaminu
         Sądu i art. 63 ust. 5 rozporządzenia nr 40/94, termin do wniesienia skargi na sporną decyzję upłynął w dniu 9 stycznia 2006 r.

      26      Z ogółu powyższych rozważań wynika, że odwołanie należy oddalić jako bezzasadne.

       W przedmiocie kosztów
      27      Zgodnie z art. 69 § 2 regulaminu, mającym zastosowanie do postępowania odwoławczego na podstawie art. 118 regulaminu, kosztami
         zostaje obciążona, na żądanie strony przeciwnej, strona przegrywająca sprawę. Ponieważ OHIM wniósł o obciążenie wnoszącej
         odwołanie kosztami postępowania, a wnosząca odwołanie przegrała sprawę, należy obciążyć ją kosztami postępowania.

      Z powyższych względów Trybunał (druga izba) orzeka, co następuje:
      1)      Odwołanie zostaje oddalone.
      2)      K‑Swiss, Inc. zostaje obciążona kosztami postępowania.
      Podpisy
      * Język postępowania: angielski.


Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 18 czerwca 2015 r. # CX przeciwko Komisji Europejskiej. # Sprawa F-5/14.