title: Sprawa T-58/12: Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2012 r. — Nabipour i inni przeciwko Radzie

text:
               14.4.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 109/23

         Skarga wniesiona w dniu 9 lutego 2012 r. — Nabipour i inni przeciwko Radzie
   (Sprawa T-58/12)
   2012/C 109/50
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ghasem Nabipour (Teheran, Iran), Mansour Eslami (Madliena, Malta), Mohamad Talai (Hamburg, Niemcy), Mohammad Moghaddami Fard (Teheran), Alireza Ghezelayagh (Singapur, Singapur), Gholam Hossein Golparvar (Teheran), Hassan Jalil Zadeh (Teheran), Mohammad Hadi Pajand (Londyn, Zjednoczone Królestwo), Ahmad Sarkandi (Zjednoczone Emiraty Arabskie), Seyed Alaeddin Sadat Rasool (Teheran) i Ahmad Tafazoly (Szanghaj, Chińska Republika Ludowa) (przedstawiciele: S. Kentridge, QC (Queen’s Counsel), M. Lester, barrister, i M. Taher, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej

      Żądania

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Rady 2011/783/WPZiB z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącej zmiany decyzji 2010/413/WPZiB w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, z 2.12.2011, s. 71) i rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 1245/2011 z dnia 1 grudnia 2011 r. dotyczącego wykonania rozporządzenia (UE) nr 961/2010 w sprawie środków ograniczających wobec Iranu (Dz.U. L 319, z 2.12.2011, s. 11) w zakresie, w jakim dotyczą one skarżących;

               —

               stwierdzenie, że zakaz podróży nie ma zastosowania do żadnego ze skarżących;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi skarżący podnoszą cztery zarzuty. Twierdzą, że umieszczając ich nazwiska w wykazach dołączonych do zaskarżonej decyzji i zaskarżonego rozporządzenia, Rada:

               —

               nie przedstawiała odpowiedniego lub wystarczającego uzasadnienia;

               —

               naruszyła kryteria dotyczące umieszczenia w wykazie lub dopuściła się oczywistego błędu w ocenie przy stwierdzeniu, że kryteria te zostały spełnione w odniesieniu do zachowania się skarżących;

               —

               naruszyła w sposób nieuzasadniony lub nieproporcjonalny przysługujące skarżącym prawa podstawowe, w tym ich prawo do ochrony własności, działalności gospodarczej i reputacji oraz życia prywatnego i rodzinnego; oraz

               —

               nie zagwarantowała skarżącym prawa do obrony i prawa do skutecznej kontroli sądowej.


title: Sprawa F-153/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 6 maja 2014 r. – Forget przeciwko Komisji [Służba publiczna — Urzędnik — Wynagrodzenie — Dodatki rodzinne — Dodatek na gospodarstwo domowe — Warunek przyznania — Zarejestrowany związek partnerski prawa luksemburskiego — Para partnerów pozostających w stałym związku niemałżeńskim mogąca zawrzeć małżeństwo cywilne — Urzędnik niespełniający warunków określonych w art. 1 ust. 2 lit. c) ppkt iv) załącznika VII do regulaminu pracowniczego]

text:
               24.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 421/49

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (pierwsza izba) z dnia 6 maja 2014 r. – Forget przeciwko Komisji
   (Sprawa F-153/12) (1)

   ([Służba publiczna - Urzędnik - Wynagrodzenie - Dodatki rodzinne - Dodatek na gospodarstwo domowe - Warunek przyznania - Zarejestrowany związek partnerski prawa luksemburskiego - Para partnerów pozostających w stałym związku niemałżeńskim mogąca zawrzeć małżeństwo cywilne - Urzędnik niespełniający warunków określonych w art. 1 ust. 2 lit. c) ppkt iv) załącznika VII do regulaminu pracowniczego])
   2014/C 421/67
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Claude Forget (Steinfort, Luksemburg) (przedstawiciel: adwokat M. Kerger)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: J. Currall i G. Gattinara. pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i A. Bisch, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności odmownej decyzji w sprawie przyznania dodatku na gospodarstwo domowe oraz renty rodzinnej na rzecz partnerki skarżącego.

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               C. Forget pokrywa własne koszty oraz zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Komisję Europejską.

               3)

               Rada Unii Europejskiej pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 55 z 23.2.2013, s. 26.


title: Wyrok Trybunału (wielka izba) z dnia 14 grudnia 2004 r. C-434/02 Arnold André GmbH & Co. KG przeciwko Landrat des Kreises Herford. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Verwaltungsgericht Minden (Niemcy) (Dyrektywa 2001/37/WE — Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych — Art. 8 — Zakaz wprowadzania do obrotu wyrobów tytoniowych do stosowania doustnego — Ważność)

text:
               19.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 45/4

      WYROK TRYBUNAŁU

   (wielka izba)
   z dnia 14 grudnia 2004 r.
   C-434/02 Arnold André GmbH & Co. KG przeciwko Landrat des Kreises Herford. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Verwaltungsgericht Minden (Niemcy) (1)

   (Dyrektywa 2001/37/WE - Produkcja, prezentowanie i sprzedaż wyrobów tytoniowych - Art. 8 - Zakaz wprowadzania do obrotu wyrobów tytoniowych do stosowania doustnego - Ważność)
   (2005/C 45/06)
   Język postępowania: niemiecki
   W sprawie C- 434/02, mającej za przedmiot wniosek o wydanie, na podstawie art. 234 WE, orzeczenia w trybie prejudycjalnym, złożony przez Verwaltungsgericht Minden (Niemcy), postanowieniem z dnia 14 listopada 2002 r., które wpłynęło do Trybunału w dniu 29 listopada 2002 r., w postępowaniu: Arnold André GmbH & Co. KG przeciwko Landrat des Kreises Herford, Trybunał (wielka izba), w składzie: V. Skouris, prezes izby, P. Jann, C. W. A. Timmermans i K. Lenaerts, prezesi izb, C. Gulmann, J.-P. Puissochet, N. Colneric, S. von Bahr i J. N. Cunha Rodrigues (sprawozdawca), sędziowie, rzecznik generalny: L. A. Geelhoed, sekretarz: H. von Holstein, zastępca sekretarza, M.-F. Contet, główny administrator, wydał w dniu 14 grudnia 2004 r., wyrok, którego sentencja brzmi następująco:
   Analiza przedstawionego pytania nie wykazała nic, co mogłoby rzucać cień na ważność art. 8 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/37/WE z dnia 5 czerwca 2001 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich, dotyczących produkcji, prezentowania i sprzedaży wyrobów tytoniowych.

      (1)  Dz.U. C 44 z 22.02.2003


title: Sprawa F-128/12: Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 marca 2014 r. – CR przeciwko Parlamentowi (Służba publiczna — Wynagrodzenie — Dodatki rodzinne — Prawo do dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu — Zwrot nadpłaconych kwot — Zamiar wprowadzenia administracji w błąd — Dowód — Brak możliwości powołania się względem administracji na pięcioletni termin na podniesienie żądania zwrotu nadpłaconych kwot — Zarzut niezgodności z prawem — Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi — Zasada zgodności — Zarzut niezgodności z prawem podniesiony po raz pierwszy w skardze — Dopuszczalność)

text:
               28.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 129/36

         Wyrok Sądu do spraw Służby Publicznej (trzecia izba) z dnia 12 marca 2014 r. – CR przeciwko Parlamentowi
   (Sprawa F-128/12) (1)

   ((Służba publiczna - Wynagrodzenie - Dodatki rodzinne - Prawo do dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu - Zwrot nadpłaconych kwot - Zamiar wprowadzenia administracji w błąd - Dowód - Brak możliwości powołania się względem administracji na pięcioletni termin na podniesienie żądania zwrotu nadpłaconych kwot - Zarzut niezgodności z prawem - Postępowanie poprzedzające wniesienie skargi - Zasada zgodności - Zarzut niezgodności z prawem podniesiony po raz pierwszy w skardze - Dopuszczalność))
   2014/C 129/43
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: CR (przedstawiciele: adwokaci A. Salerno i B. Cortese)

      Strona pozwana: Parlament Europejski (przedstawiciele: V. Montebelle-Demogeot et E. Taneva, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bauer i A. Bisch, pełnomocnicy)

      Przedmiot sprawy

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji o przystąpieniu, na podstawie art. 85 ust. 2 regulaminu pracowniczego, do odzyskania wszelkich kwot dodatku na dziecko pozostające na utrzymaniu, wypłaconych skarżącemu bez podstawy prawnej, a nie tylko tych wypłaconych mu bez podstawy prawnej w okresie ostatnich pięciu lat

      Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               CR ponosi własne koszty i zostaje obciążony kosztami poniesionymi przez Parlament Europejski.

               3)

               Rada Unii Europejskiej, mająca status interwenienta, ponosi własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 26 z 26.1.2013, s. 73.


title: Sprawa C-534/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 września 2010 r. w sprawie T-135/08 Schniga przeciwko CPVO — Elaris i Brookfield New Zealand (Gala Schnitzer), wniesione w dniu 17 grudnia 2010 r. przez Brookfield New Zealand Ltd, Elaris SNC

text:
               5.2.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/2

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 13 września 2010 r. w sprawie T-135/08 Schniga przeciwko CPVO — Elaris i Brookfield New Zealand (Gala Schnitzer), wniesione w dniu 17 grudnia 2010 r. przez Brookfield New Zealand Ltd, Elaris SNC
   (Sprawa C-534/10 P)
   2011/C 38/03
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Brookfield New Zealand Ltd, Elaris SNC (przedstawiciel: M. Eller, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: Wspólnotowy Urząd Ochrony Odmian Roślin, Schniga GmbH

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu;

               —

               przekazanie sprawy Sądowi do ponownego rozpoznania bądź ewentualnie wyrokiem ostatecznym oddalenie skargi strony skarżącej Schniga GmbH i w rezultacie potwierdzenie decyzji Izby Odwoławczej CPVO z dnia 21 listopada 2007 r. w sprawach A-003/2007 i A-004/2007;

               —

               zasądzenie zwrotu kosztów.

      Zarzuty i główne argumenty

   Strona wnosząca odwołanie wnosi o uchylenie zaskarżonego wyroku na następujących podstawach:
   I.   Niedopuszczalność trzeciego zarzutu wysuniętego przez stronę skarżącą Schniga GmbH. Niezgodne z prawem ponowne rozpatrzenie okoliczności faktycznych poddanych ocenie Izby Odwoławczej. Naruszenie art. 73 ust. 2 rozporządzenia nr 2100/94 (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem”).

               —

               Trzeci zarzut wysunięty przez stronę skarżącą Schniga GmbH na poparcie jej skargi o stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej i uwzględniony w zaskarżonym wyroku powinien zostać uznany za niedopuszczalny, gdyż wymagał on ponownego rozpatrzenia okoliczności faktycznych, na co nie zezwala przepis art. 73 ust. 2 rozporządzenia.

               —

               Sąd naruszył art. 73 ust. 2 rozporządzenia poprzez niezgodne z prawem ponowne rozpatrzenie ustaleń faktycznych Izby Odwoławczej dotyczących rzeczywistej treści żądania w indywidualnej sprawie w rozumieniu art. 55 ust. 4 rozporządzenia i rozumienia ich przez stronę skarżącą.

         II.   Naruszenie art. 55 ust. 4 w związku z art. 61 ust. 1 lit. b) i art. 80 rozporządzenia nr 2100/94 (zwanego dalej „rozporządzeniem”).

               —

               Sąd stwierdził (lub w sposób dorozumiany założył) mylnie, że art. 55 ust. 4 rozporządzenia przyznaje Urzędowi uprawnienie do kierowania żądań w indywidualnych sprawach, których naruszenie powoduje odrzucenie wniosku na podstawie art. 61 ust. 1 lit. b) rozporządzenia, nie tylko w odniesieniu do jakości materiału, który ma zostać przedstawiony w pewnym terminie, ale także w odniesieniu do dokumentacji poświadczającej tę jakość.

               —

               Sąd stwierdził (lub w sposób dorozumiany założył) mylnie, że art. 55 ust. 4 rozporządzenia przyznaje Urzędowi uprawnienie do dzielenia żądań w indywidualnych sprawach na dwa autonomiczne i niezależne żądania, jedno dotyczące samego materiału i jedno dotyczące dokumentacji poświadczającej jakość, których naruszenie powoduje odrzucenie wniosku na podstawie art. 61 ust. 1 lit. b) rozporządzenia.

               —

               Sąd stwierdził (lub w sposób dorozumiany założył) mylnie, że art. 55 ust. 4 w związku z art. 61 ust. 1 lit. b) rozporządzenia przyznaje Urzędowi uprawnienie do zezwalania na ponowne dostarczenie materiału, w sytuacji gdy uprzednio wyznaczony termin na dostarczenie materiału pewnej jakości już upłynął, tylko ponieważ termin na przesłanie dokumentacji poświadczającej jakość takiego materiału jeszcze nie upłynął.

               —

               Sąd stwierdził (lub w sposób dorozumiany założył) mylnie, że art. 55 ust. 4 w związku z art. 61 ust. 1 lit. b) rozporządzenia przyznaje Urzędowi uprawnienie do zezwalania na ponowne dostarczenie materiału wolnego od wirusów, gdy termin na dostarczenie wspomnianego materiału upłynął i gdy było już zupełnie jasne, że wspomniany materiał nie jest wolny od wirusów.

               —

               Sąd ponadto stwierdził (lub w sposób dorozumiany założył) mylnie — przy uwzględnieniu, że dostarczony materiał był zakażony wirusem i z tego powodu świadectwo fitosanitarne dla tego materiału nie mogło zostać przesłane ani nigdy nie miało zostać przesłane — iż określenie „w możliwie najkrótszym czasie” w odniesieniu do wezwania do przesłania brakującego świadectwa fitosanitarnego dla dostarczonego już materiału nie może być interpretowane jako termin — a w każdym razie nie jako termin, który upłynął — w odniesieniu do żądania w indywidualnej sprawie w rozumieniu art. 55 ust. 4 prowadzący do odrzucenia wniosku na podstawie art. 61 ust. 1 lit. b) rozporządzenia.

               —

               Sąd ponadto stwierdził (lub w sposób dorozumiany założył) mylnie, że art. 55 ust. 4 rozporządzenia przyznaje Urzędowi pełny zakres uznania w przedmiocie upewnienia się bez dalszej kontroli hierarchicznej lub sądowej co do prawnej precyzji i jasności jego żądań w indywidualnych sprawach, których naruszenie powoduje odrzucenie wniosku na podstawie art. 61 ust. 1 lit. b) rozporządzenia, i poza tym mylnie stwierdził (lub w sposób dorozumiany założył), że Urząd może przeprowadzić taką ocenę uznaniową: a) bez względu na to, czy wnioskodawca formalnie i terminowo zwrócił się o przywrócenie do stanu pierwotnego na podstawie art. 80 rozporządzenia, i b) bez wzięcia pod uwagę rzeczywistego zrozumienia przez wnioskodawcę takiego żądania lub jego dobrej bądź złej wiary odnośnie do interpretacji takiego żądania.

      (1)  Dz.U. L 227, s. 1.


title: Sprawa C-523/14: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Gelderland – Niderlandy) – Aannemingsbedrijf Aertssen NV, Aertssen Terrassements SA/VSB Machineverhuur BV, Van Someren Bestrating BV, Jos van Someren [Odesłanie prejudycjalne — Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości — Współpraca sądowa w sprawach cywilnych — Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 — Artykuł 1 — Zakres stosowania — Zawiadomienie o przestępstwie połączone z powództwem adhezyjnym — Artykuł 27 — Zawisłość sporu — Sprawa zawisła przed sądem innego państwa członkowskiego — Sądowe postępowanie przygotowawcze w toku — Artykuł 30 — Moment, od którego powództwo uważa się za wytoczone przed sąd]

text:
               14.12.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 414/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 22 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank Gelderland – Niderlandy) – Aannemingsbedrijf Aertssen NV, Aertssen Terrassements SA/VSB Machineverhuur BV, Van Someren Bestrating BV, Jos van Someren
   (Sprawa C-523/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Przestrzeń wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości - Współpraca sądowa w sprawach cywilnych - Rozporządzenie (WE) nr 44/2001 - Artykuł 1 - Zakres stosowania - Zawiadomienie o przestępstwie połączone z powództwem adhezyjnym - Artykuł 27 - Zawisłość sporu - Sprawa zawisła przed sądem innego państwa członkowskiego - Sądowe postępowanie przygotowawcze w toku - Artykuł 30 - Moment, od którego powództwo uważa się za wytoczone przed sąd])
   (2015/C 414/13)
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Rechtbank Gelderland

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Aannemingsbedrijf Aertssen NV, Aertssen Terrassements SA

      Strona pozwana: VSB Machineverhuur BV, Van Someren Bestrating BV, Jos van Someren

      Sentencja

               1)

               Artykuł 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych należy intepretować w ten sposób, że złożone do sędziego śledczego zawiadomienie o przestępstwie połączone z powództwem adhezyjnym objęte jest zakresem stosowania tego rozporządzenia z tego względu, że jego przedmiotem jest odszkodowanie pieniężne za szkodę podnoszoną przez składającego zawiadomienie.

               2)

               Artykuł 27 ust. 1 rozporządzenia 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że sprawa jest zawisła w rozumieniu tego przepisu wtedy, gdy do sędziego śledczego złożono zawiadomienie o przestępstwie połączone z powództwem adhezyjnym, mimo że śledztwo w danej sprawie nie zostało jeszcze zakończone.

               3)

               Artykuł 30 rozporządzenia nr 44/2001 należy interpretować w ten sposób, że w przypadku gdy dana osoba składa do sędziego śledczego zawiadomienie o przestępstwie połączone z powództwem adhezyjnym poprzez wniesienie dokumentu, który zgodnie z obowiązującym prawem krajowym nie musi być doręczony przed jego wniesieniem, należy przyjąć, że powództwo zostało wytoczone w momencie złożenia tego zawiadomienia.

      (1)  Dz.U. C 34 z 2.2.2015.


title: Sprawa T-908/16: Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2016 r. – Starbucks (HK)/EUIPO – Now Wireless (nowwireless)

text:
               13.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/28

         Skarga wniesiona w dniu 20 grudnia 2016 r. – Starbucks (HK)/EUIPO – Now Wireless (nowwireless)
   (Sprawa T-908/16)
   (2017/C 046/32)
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Starbucks (HK) Ltd (Hong Kong, Chiny) (przedstawiciel: P. Kavanagh, solicitor)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Druga strona w postępowaniu przed izbą odwoławczą: Now Wireless Ltd (Whyteleafe, Zjednoczone Królestwo)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Zgłaszający: Now Wireless Ltd

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy zawierający elementy słowne „nowwireless” – zgłoszenie nr 6 782 569

      Postępowanie przed EUIPO: Postępowanie w sprawie sprzeciwu

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 17 października 2016 r. w sprawie R 662/2016-4

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji wydanej przez Wydział Sprzeciwów;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) and art. 8 ust. 5 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-127/16 P: Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 17 grudnia 2015 r. w sprawie T-242/12, SNCF/Komisja, wniesione w dniu 26 lutego 2016 r. przez SNCF Mobilités (SNCF)

text:
               25.4.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 145/25

         Odwołanie od wyroku Sądu (siódma izba) wydanego w dniu 17 grudnia 2015 r. w sprawie T-242/12, SNCF/Komisja, wniesione w dniu 26 lutego 2016 r. przez SNCF Mobilités (SNCF)
   (Sprawa C-127/16 P)
   (2016/C 145/32)
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: SNCF Mobilités (SNCF) (przedstawiciele: P. Beurier, O. Billard, G. Fabre, V. Landes, adwokaci)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska, Republika Francuska, Mory S.A. w stanie likwidacji, Mory Team w stanie likwidacji

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uznanie odwołania za dopuszczalne i uzasadnione;

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie T-242/12 Société nationale des chemins de fer français (SNCF)/Komisja;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania w całości.

      Zarzuty i główne argumenty

   Wnosząca odwołanie podnosi liczne zarzuty na poparcie swoich żądań.
   Po pierwsze, że wypaczając sens art. 3 ust. 2 decyzji Sernam 2 dotyczącej zbycia całości aktywów Sernamu, Sąd dopuścił się licznych naruszeń prawa i uchybił ciążącemu na nim obowiązkowi uzasadnienia.
   Po drugie, uznając, że wymogi otwartości i przejrzystości znajdujące zastawanie w postępowaniu przetargowym, przewidziane w art. 3 ust. 2 decyzji Sernam 2 zakładają bezwzględnie, że wybrany kandydat winien jako taki uczestniczyć w postępowaniu przetargowym od początku i w sposób niezależny, Sąd dopuścił się naruszenia prawa.
   Po trzecie, uznając, że oferta kadry zarządzającej Sernamu była dużo mniej korzystna dla sprzedawcy niż wstępne oferty innych kandydatów, Sąd dokonał przeinaczenia okoliczności faktycznych i dopuścił się naruszenia prawa.
   Po czwarte, uznając, że Komisja nie rozgraniczyła przedmiotu i ceny sprzedaży całości aktywów Sernamu, Sąd dopuścił się naruszenia prawa, uchybił ciążącemu na nim obowiązkowi uzasadnienia i wydał wewnętrznie sprzeczny wyrok.
   Po piąte, uznając, że wpisanie na listę wierzytelności likwidacji sądowej spółki Sernam S.A. wierzytelności odpowiadającej kwocie pomocy w wysokości 41 mln EUR nie było zgodne z art. 4 decyzji Sernam 2, Sąd dopuścił się naruszenia prawa i dokonał przeinaczenia rozstrzygnięcia decyzji Sernam 2.
   Po szóste, uznając że zasada inwestora prywatnego działającego w warunkach gospodarki rynkowej nie znajdowała zastosowania do zbycia całości aktywów Sernamu, Sąd dopuścił się naruszenia prawa, uchybił ciążącemu na nim obowiązkowi uzasadnienia i dokonał przeinaczenia rozstrzygnięcia decyzji Sernam 2.


title: Sprawa C-112/06: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej

text:
               21.3.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/30

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 2 października 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej
   (Sprawa C-112/06) (1)

   (2009/C 69/55)

      Język postępowania: grecki

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 121 z 20.5.2006.


title: Sprawa C-255/07: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii

text:
               24.5.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 128/28

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 lutego 2008 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-255/07) (1)

   (2008/C 128/57)

      Język postępowania: hiszpański

   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 183 z 4.8.2007.


title: Sprawa T-353/05: Skarga wniesiona w dniu 20 września 2005 r. — Kubanski/Komisja

text:
               12.11.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 281/32

         Skarga wniesiona w dniu 20 września 2005 r. — Kubanski/Komisja
   (Sprawa T-353/05)
   (2005/C 281/59)
   Język postępowania: włoski
   Strony

      Strona skarżąca: Gabrielle Gioancarla Sharon Kubanski (Leggiuno, Włochy) [Przedstawiciele: Massimo Condinanzi i Devis Bono, avvocatti]

      Strona pozwana: Komisja Wspólnot Europejskich
   Żądania strony skarżącej

               —

               uchylenie decyzji Komisji z dnia 14 czerwca 2005 r. oddalającej zażalenie wniesione przez skarżącą w dniu 16 lutego 2005 r. pod nr R/170/05 i w konsekwencji uchylenie decyzji D(2002)34440 z dnia 16 grudnia 2004 r.;

               —

               zasądzenie od Komisji różnicy w wynagrodzeniu począwszy od dnia 16 stycznia 2005 r. do dnia faktycznego przywrócenia skarżącej do grupy zaszeregowania B IV stopień 2, której wysokość zostanie ustalona w trakcie postępowania za pomocą ewentualnie powołanych biegłych;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   W niniejszej skardze skarżąca kwestionuje decyzję, mocą której pozwana rozwiązała ze skarżąca umowę członka personelu tymczasowego zawartą na czas określony w dniu 4 października 2004 r. Przypomina w związku z tym, że dla uzasadnienia tego rozwiązania Komisja argumentowała, że skarżąca nie spełnia wymogów określonych w art. 5 regulaminu pracowniczego. W szczególności instytucja ta stoi na stanowisku, że rodzaj dokumentów potwierdzających kwalifikacje (diploma di Addetto agli Uffici Turistici) nie pozwala na zaszeregowanie jej w grupie B*4 stopień 2, którą przyznano jej w umowie.
   Na poparcie swych żądań skarżąca podnosi;

               —

               okoliczność, że wymogi stawiane przez ogłoszenie o konkursie COM/2004/5352/R leżącego u podstaw postępowania w sprawie powołania skarżącej oraz niniejszego postępowania nie wskazują by kandydaci musieli mieć określony rodzaj dokumentów potwierdzających kwalifikacje;

               —

               naruszenie oraz błędne zastosowanie art. 5 ust. 3 lit. a) pkt ii) oraz iii) regulaminu pracowniczego urzędników Wspólnot europejskich. Skarżąca podnosi w tym względzie, że z jednej strony dyplom, o który chodzi stanowi dokument zaświadczający, że zainteresowana ukończyła trwającą 3 lata szkołę średnią dającą jej tytuł zawodowy otwierający dostęp do wyższych studiów, a z drugiej, że w okresie pomiędzy 1 maja 2001 r. a 30 kwietnia 2004 r. zajmowała we Wspólnym Centrum Badawczym Ispra stanowisko identyczne z tym, będącym przedmiotem konkursu w niniejszej sprawie;

               —

               naruszenie art. 14, 47 do 50a warunków zatrudnienia innych pracowników;

               —

               naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań;

               —

               bezprawność działania administracji z punktu widzenia naruszenia zasady pewności prawnej i nierównego traktowania.


title: Sprawa F-29/13: Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2013 r. — ZZ przeciwko EMA

text:
               20.7.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 207/57

         Skarga wniesiona w dniu 28 marca 2013 r. — ZZ przeciwko EMA
   (Sprawa F-29/13)
   2013/C 207/95
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: adwokaci S. Orlandi, J.-N. Louis, D. Abreu Caldas)

      Strona pozwana: Europejska Agencja Leków

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji o nieprzedłużeniu ze skarżącym umowy o pracę w charakterze członka personelu tymczasowego oraz żądanie zadośćuczynienia

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 30 sierpnia 2012 r. o nieprzedłużeniu ze skarżącym umowy o pracę, zakończeniu jego stosunku pracy z dniem 30 kwietnia 2013 r. oraz urlopowaniu go z urzędu;

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 26 lutego 2013 r. oddalającej wniosek o przedłużenie umowy o pracę;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania oraz zasądzenie od niej na rzecz skarżącego kwoty 25 000 EUR tytułem zadośćuczynienia.


title: Sprawa C-421/13: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 24 lipca 2013 r. — Apple Inc. przeciwko Deutsches Patent- und Markenamt

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/8

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Bundespatentgericht (Niemcy) w dniu 24 lipca 2013 r. — Apple Inc. przeciwko Deutsches Patent- und Markenamt
   (Sprawa C-421/13)
   2013/C 313/15
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd odsyłający

   Bundespatentgericht

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona wnosząca odwołanie: Apple Inc.

      Druga strona postępowania: Deutsches Patent- und Markenamt

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy art. 2 dyrektywy (1) należy interpretować w ten sposób, że ochrona w odniesieniu do „opakowania towaru” może obejmować również oprawę stanowiącą ucieleśnienie usługi?

               2)

               Czy art. 2 i 3 ust. 1 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że oznaczenie mające postać oprawy stanowiącej ucieleśnienie usługi, może zostać zarejestrowane jako znak towarowy?

               3)

               Czy art. 2 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że wymóg możliwości przedstawienia w formie graficznej jest spełniony wyłącznie poprzez przedstawienie w formie rysunków, bądź za pomocą uzupełnień takich jak opis opakowania [oprawy] lub bezwzględnych wielkości podanych w metrach lub względnych wielkości z oznaczeniem proporcji?

               4)

               Czy art. 2 dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że zakres ochrony przyznanej przez znak usługi detalicznej obejmuje również towary produkowane przez samego sprzedawcę detalicznego?

      (1)  Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/95/WE z dnia 22 października 2008 r. mająca na celu zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do znaków towarowych (Dz.U. L 299, s. 25)


title: Sprawa C-223/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem College van Beroep voor het bedrijfsleven, z dnia 17 maja 2005 r., w sprawie H. van Rooy sr. en H. de Rooy jr. przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem College van Beroep voor het bedrijfsleven, z dnia 17 maja 2005 r., w sprawie H. van Rooy sr. en H. de Rooy jr. przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   (Sprawa C-223/05)
   (2005/C 193/22)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 17 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem College van Beroep voor het bedrijfsleven, z dnia 17 maja 2005 r., w sprawie H. van Rooy sr. en H. de Rooy jr. przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit.
   College van Beroep voor het bedrijfsleven zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy prawo wspólnotowe ustanawia obowiązek dokonania z urzędu analizy zarzutów, które nie zostały podniesione przy wszczęciu sporu, które jednakże wynikają z dyrektywy 85/511/EWG (1)?

               2.

               Jeżeli na pytanie 1 zostanie udzielona odpowiedź twierdząca:
               Czy wynikający z art. 11 ust. 1 tiret pierwsze w związku z art. 13 ust. 1 tiret drugie dyrektywy 85/511/EWG obowiązek Państw Członkowskich, polegający na zapewnieniu, aby analizy laboratoryjne mające na celu wykrycie pryszczycy były przeprowadzane przez laboratorium wskazane w załączniku B do dyrektywy 85/511/EWG, ma skutek bezpośredni?

               3.

                           a)

                           Czy art. 11 ust. 1 dyrektywy 85/511/EWG należy interpretować w ten sposób, iż z faktu że pryszczyca zostanie stwierdzona przez laboratorium nie wskazane w załączniku B do dyrektywy 85/511/EWG należy wyciągnąć konsekwencje prawne ?

                           b)

                           Jeżeli na pytanie 3 a) zostanie udzielona odpowiedź twierdząca:
                           Czy art. 11 ust. 1 dyrektywy 85/511/EWG ma na celu ochronę interesów jednostek, takich jak skarżący w postępowaniu przed sądem odsyłającym? W przypadku odpowiedzi przeczącej: czy jednostki, takie jak skarżący w postępowaniu przed sądem odsyłającym mogą powoływać się na ewentualne uchybienie zobowiązaniom ciążącym na podstawie tego przepisu na organach Państw Członkowskich?

                           c)

                           Jeżeli z odpowiedzi na pytanie 3 b) będzie wynikało, że jednostki mogą powoływać się na art. 11 ust. 1 dyrektywy 85/511/EWG:
                           Jakie konsekwencje prawne należy wyciągnąć w przypadku, gdy pryszczyca zostanie wykryta przez laboratorium nie wskazane w załączniku B do dyrektywy 85/511/EWG?

               4.

               Czy załącznik B do dyrektywy 85/511/EWG należy, przy uwzględnieniu postanowień art. 11 i 13 tej dyrektywy interpretować w ten sposób, że określenie „Centraal Diergeneeskundig Instituut, Lelystad” może lub musi odnosić się również do ID-Lelystad B.V.?

               5.

               Jeżeli z odpowiedzi na powyższe pytania będzie wynikało, że pryszczyca może zostać stwierdzona przez laboratorium nie wskazane w załączniku B do dyrektywy 85/511/EWG lub, że załącznik B do dyrektywy 85/511/EWG należy interpretować w ten sposób, że określenie „Centraal Diergeneeskundig Instituut, Lelystad” może lub musi się odnosić również do ID-Lelystad B.V., to:
               czy dyrektywę 85/511/EWG należy interpretować w ten sposób, że stanowi ona, iż krajowy organ administracji uprawniony do wydawania decyzji jest związany wynikami analiz przeprowadzonych przez laboratorium wskazane w załączniku B do dyrektywy 85/511/EWG lub przez laboratorium nie wskazane w tym załączniku — gdyby z odpowiedzi na pytanie 3 a) wynikało, że organ administracji może zastosować środki kontroli w oparciu o wyniki uzyskane przez takie laboratorium, lub czy określenie kompetencji w tym zakresie należy do autonomii proceduralnej Państwa Członkowskiego i czy sąd przed którym toczy się postępowanie główne musi zbadać, czy właściwe przepisy mają zastosowanie niezależnie od tego, czy analizy laboratoryjne są przeprowadzane na podstawie zobowiązania wspólnotowego czy krajowego, jak również, czy stosowanie krajowych procedur nadzwyczaj nie utrudnia implementacji przepisów wspólnotowych lub czyni ją praktycznie niemożliwą?

               6.

               Jeżeli z odpowiedzi na pytanie 5 będzie wynikało, że kwestia związania krajowych organów wynikami laboratoryjnymi jest uregulowana przez dyrektywę 85/511/EWG:
               Czy organy krajowe są w sposób bezwarunkowy związane wynikiem analiz laboratoryjnych mających na celu wykrycie pryszczycy? Jeżeli nie, to jaki zakres swobodnego uznania pozostawia dyrektywa 85/511?EWG tym organom krajowym?

      (1)  Dyrektywa Rady 85/511/EWG z dnia 18 listopada 1985 r. wprowadzająca wspólnotowe środki zwalczania pryszczycy (Dz.U. Dz 315, str. 11)


title: Sprawa C-120/11: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Santa Maria Capua Vetere — Włochy) — Procura della Repubblica przeciwko Yeboah Kwadwo

text:
               8.10.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 298/18

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 13 lipca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tribunale di Santa Maria Capua Vetere — Włochy) — Procura della Repubblica przeciwko Yeboah Kwadwo
   (Sprawa C-120/11) (1)

   2011/C 298/33
   Język postępowania: włoski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 145 z 14.5.2011.


title: Sprawa C-317/10 P: Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 27 kwietnia 2010 r. w sprawach połączonych T-303/06 i T-337/06 UniCredito Italiano SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i Union Investment Privatfonds GmbH, wniesione w dniu 2 lipca 2010 r. przez Union Investment Privatfonds GmbH

text:
               11.9.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 246/25

         Odwołanie od wyroku Sądu wydanego w dniu 27 kwietnia 2010 r. w sprawach połączonych T-303/06 i T-337/06 UniCredito Italiano SpA przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) i Union Investment Privatfonds GmbH, wniesione w dniu 2 lipca 2010 r. przez Union Investment Privatfonds GmbH
   (Sprawa C-317/10 P)
   ()
   2010/C 246/43
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Union Investment Privatfonds GmbH (przedstawiciel: J. Zindel, Rechtsanwalt)

      Druga strona postępowania: UniCredito Italiano SpA i Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               Uchylenie wyroku z dnia 27 kwietnia 2010 r. w sprawach połączonych T-303/06 i T-337/06 w całości

               —

               Oddalenie skargi

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej OHIM z dnia 5 września 2006 r. w sprawie R 196/2005-2 i uwzględnienie sprzeciwu wniesionego przez skarżącą wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego 2 236 164„UNIWEB” dla usług „czynności dotyczące nieruchomości”

               —

               Stwierdzenie nieważności decyzji Izby Odwoławczej OHIM z dnia 25 września 2006 r. w sprawie R 502/2005-2 i uwzględnienie sprzeciwu wniesionego przez skarżącą wobec rejestracji wspólnotowego znaku towarowego 2 330 066„UniCredit Wealth Management” dla usług „czynności dotyczące nieruchomości”

      Zarzuty i główne argumenty

   Skarżąca zarzuca niewłaściwe zastosowanie art. 8 ust. 1 lit. b) zdanie ostatnie rozporządzenia (WE) nr 40/94 (1). Dodatkowo twierdzi ona, że zaskarżony wyrok wydany został w oparciu o niepełny stan faktyczny i częściowo nieodpowiadający rzeczywistości.
   Sąd — błędnie i inaczej niż OHIM, który uwzględnił zasadniczo środki odwoławcze skarżącej — nie uznał, iż sporne znaki towarowe należą do dużej grupy znaków. Należy zauważyć, że wszystkie znaki z tej grupy charakteryzują się ta samą pierwszą sylabą połączoną, bez żadnej przerwy, z innym pojęciem z sektora inwestycji. Zgłoszone znaki towarowe charakteryzują się tymi samymi cechami odróżniającymi. Sąd błędnie ocenił okoliczności faktyczne i uznał, że porównywane znaki odróżniają się strukturalnie, ponieważ pierwsza sylaba połączona jest z elementem angielskojęzycznym, podczas gdy w znakach skarżącej sylaba ta owiązana jest z elementem niemieckojęzycznym. Jednakże Sąd nie wziął pod uwagę, że przy stosowaniu art. 8 ust. 1 lit. b) in fine rozporządzenia nr 40/94 w sytuacji istnienia grupy znaków należy uwzględnić wszystkie znaki należące do tej grupy. W tym zakresie należy podkreślić, że skarżąca również używa słów z języka angielskiego oraz elementów międzynarodowych, a zatem stanowisko Sądu jest obiektywnie błędne.
   Skarżąca podnosi ponadto, że Sąd również błędnie założył, iż znaki stosowane przez skarżącą do oznaczania funduszy inwestycyjnych były zawsze używane łącznie z wskazaniem przedsiębiorcy emitenta. Podważone zostało to jednak w świetle dowodów przedstawionych przez skarżącą w postępowaniu przed OHIM, z których wynika, jak to podniesiono, że w materiałach prasowych dotyczących funduszy lub przy udzielaniu porad inwestycyjnych nazwa emitenta nie była wymieniana.
   Skarżąca podkreśla, że zaskarżony wyrok nie jest odpowiednio uzasadniony, ponieważ nie jest jasne, w jaki sposób Sąd zdołał określić punkt widzenia niemieckiego odbiorcy, mający zasadnicze znaczenie przy analizie niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd.
   Jednakże było to niezbędne w świetle faktu, że skarżąca, przedstawiając szereg decyzji niemieckiego urzędu patentowego i orzeczeń niemieckich sądów, wykazała, iż zarówno urząd ten, jak i sądy przyjmują, że niemiecka opinia publiczna jest wprowadzana w błąd w sytuacji, w której pewne znaki towarowe zawierające tą samą pierwszą sylabę, co w znakach skarżącej, są rejestrowane lub używane przez osoby trzecie dla oznaczenia usług z sektora finansowego.
   Wreszcie skarżąca podnosi, że podobnie jak OHIM, również Sąd nie zdał sobie sprawy z istnienie niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd ze względu na podobieństwo usług także w sektorze „czynności dotyczących nieruchomości”. W przypadku funduszy nieruchomości oznaczanych znakami towarowymi skarżącej spodziewany przez inwestorów wzrost wartości osiągany jest między innymi w drodze czynności zarządzania nieruchomościami oraz najmu lub sprzedaży nieruchomości. Skarżąca twierdzi więc, że zarówno OHIM, jak i Sąd wyszli z błędnego założenia, iż zarządzanie funduszem nieruchomości ogranicza się do akumulacji kapitału. OHIM utożsamił z pojęciem „czynności dotyczące nieruchomości” jedynie działalność analogiczną do pośrednictwa, przez co nie wziął pod uwagę, że pojęcie to ma znacznie szerszy zakres.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 40/94 z dnia 20 grudnia 1993 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. 1994 L 11, s. 1).


title: Sprawa T-128/07: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 marca 2008 r. — Suez przeciwko OHIM (Delivering the essentials of life) (Wspólnotowy znak towarowy — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Delivering the essentials of life — Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji — Brak charakteru odróżniającego — Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)

text:
               26.4.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 107/25

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 12 marca 2008 r. — Suez przeciwko OHIM (Delivering the essentials of life)
   (Sprawa T-128/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Delivering the essentials of life - Bezwzględna podstawa odmowy rejestracji - Brak charakteru odróżniającego - Artykuł 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 40/94)
   (2008/C 107/42)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Strona skarżąca: Suez (Paryż, Francja) (przedstawiciele: P. Combeau i D. Régnier, adwokaci)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego(znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: A. Folliard-Monguiral, pełnomocnik)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Pierwszej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 2 lutego 2007 r. (sprawa R 811/2006-1) dotyczącą wniosku o rejestrację znaku towarowego Delivering the essentials of life jako wspólnotowego znaku towarowego.
   Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Suez zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 140 z 23.6.2007.


title: Sprawa C-300/08 P: Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 23 kwietnia 2008 r. w sprawie T-35/07 Leche Celta przeciwko OHIM, wniesione w dniu 7 lipca 2008 r. przez Leche Celata, S.L.

text:
               30.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/36

         Odwołanie od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) wydanego w dniu 23 kwietnia 2008 r. w sprawie T-35/07 Leche Celta przeciwko OHIM, wniesione w dniu 7 lipca 2008 r. przez Leche Celata, S.L.
   (Sprawa C-300/08 P)
   (2008/C 223/57)
   Język postępowania: francuski
   Strony

      Wnoszący odwołanie: Leche Celta, S.L. (przedstawiciele: adwokaci J. Calderón Chavero, T. Villate Consonni)

      Druga stronapostępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory), Celia, S.A.
   Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie T-35/07, na tej podstawie, że znaki CELIA i CELTA w sposób oczywisty nie mogą współistnieć na rynku;

               —

               rozstrzygnięcie o kosztach.

         Zarzuty i główne argumenty
   W odwołaniu wnoszący odwołanie nie zgadza się zasadniczo z oceną dokonaną przez Sąd Pierwszej Instancji dotyczącą podobieństwa pomiędzy obydwoma znakami towarowymi. W rzeczywistości bowiem zdaniem wnoszącego, podobieństwo pomiędzy obydwoma znakami jest tak duże, że właściwy krąg odbiorców nie może dostrzec różnicy pomiędzy nimi, tym bardziej, gdy oznaczone nimi towary są takie same. W związku z tym Sąd Pierwszej Instancji dopuścił się licznych błędów przy dokonywaniu oceny uznając za znikomy stopień podobieństwa słownego i koncepcyjnego pomiędzy obydwoma znakami.


title: Sprawa T-269/05: Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2005 r. przez Raffaele'a Dalmassa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               17.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 229/30

         Skarga wniesiona w dniu 8 lipca 2005 r. przez Raffaele'a Dalmassa przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-269/05)
   (2005/C 229/65)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 8 lipca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Raffaele'a Dalmassa, zamieszkałego w Schaerbeek (Belgia), reprezentowanego przez Lucasa Vogela, avocat, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   Skarżący wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               uchylenie decyzji podjętej w dniu 21 marca 2005 r. przez organ właściwy do zawierania umów, na mocy której oddalono wniosek — zakwalifikowany ponownie jako zażalenie — złożony przez skarżącego w dniu 7 grudnia 2004 r. przeciwko decyzji ustalającej klasyfikację i wynagrodzenie skarżącego jako członka personelu kontraktowego zgodnie z postanowieniami umowy, która weszła w życie w dniu 16 września 2004 r.

               —

               w razie konieczności uchylenie również pierwotnej decyzji, na mocy której ustalono klasyfikację i wynagrodzenie skarżącego jako członka personelu kontraktowego, zgodnie z umową, która weszła w życie w dniu 16 września 2004 r.

               —

               zasądzenie od strony pozwanej odszkodowania w wysokości 25.000 EUR, z wyraźnym zastrzeżeniem późniejszego podwyższenia, obniżenia lub uściślenia tej kwoty.

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty:
   Zarzuty i główne argumenty są identyczne z tymi, jakie powołano w sprawie T-253/05 Fernandez Tulon przeciwko Komisji.


title: Sprawy połączone od C-235/10 do C-239/10: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg — Luksemburg) — David Claes przeciwko Landsbanki Luxembourg SA, w likwidacji (Odesłanie prejudycjalne — Polityka społeczna — Dyrektywa 98/59/WE — Zwolnienia grupowe — Rozwiązanie umowy o pracę ze skutkiem natychmiastowym w następstwie orzeczenia sądowego zarządzającego rozwiązanie i likwidację pracodawcy będącego osobą prawną — Brak przeprowadzenia konsultacji z przedstawicielami pracowników — Zrównanie likwidatora z pracodawcą)

text:
               30.4.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 130/8

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 3 marca 2011 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg — Luksemburg) — David Claes przeciwko Landsbanki Luxembourg SA, w likwidacji
   (Sprawy połączone od C-235/10 do C-239/10) (1)

   (Odesłanie prejudycjalne - Polityka społeczna - Dyrektywa 98/59/WE - Zwolnienia grupowe - Rozwiązanie umowy o pracę ze skutkiem natychmiastowym w następstwie orzeczenia sądowego zarządzającego rozwiązanie i likwidację pracodawcy będącego osobą prawną - Brak przeprowadzenia konsultacji z przedstawicielami pracowników - Zrównanie likwidatora z pracodawcą)
   2011/C 130/14
   Język postępowania: francuski

      Sąd krajowy

   Cour de cassation du Grand-Duché de Luxembourg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: David Claes (C-235/10), Sophie Jeanjean (C-236/10), Miguel Rémy (C-237/10), Volker Schneider (C-238/10), Xuan-Mai Tran (C-239/10)

      Strona pozwana: Landsbanki Luxembourg SA, w likwidacji

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym– Cour de cassation (Luksemburg) — Wykładnia art. 1, 2 i 3 dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych (Dz. U. L 225, s. 16) — Przepisy krajowe przewidujące rozwiązanie umowy o pracę ze skutkiem natychmiastowym w następstwie stwierdzenia przez sąd upadłości wynikającej z zaprzestania działalności — Brak przeprowadzenia konsultacji z przedstawicielami pracowników przed przystąpieniem do zwolnień — Zrównanie likwidatora z pracodawcą

      Sentencja

               1)

               Artykuły 1–3 dyrektywy Rady 98/59/WE z dnia 20 lipca 1998 r. w sprawie zbliżania ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do zwolnień grupowych należy interpretować w ten sposób, że znajdują one zastosowanie do zaprzestania działalności przez podmiot będący pracodawcą w następstwie orzeczenia sądowego o zarządzeniu jego rozwiązania lub likwidacji z powodu niewypłacalności, nawet jeżeli prawo krajowe stanowi, że w razie takiego zaprzestania działalności umowy o pracę zawarte z pracownikami zostają rozwiązane ze skutkiem natychmiastowym.

               2)

               Obowiązki wynikające z art. 2 i 3 dyrektywy 98/59 powinny być spełniane aż do czasu definitywnej utraty osobowości prawnej przez podmiot, którego rozwiązanie i likwidacja zostały zarządzone. Obowiązki ciążące na pracodawcy na podstawie tych artykułów powinny zostać wykonane przez kierownictwo podmiotu, o który chodzi, jeżeli kierownictwo to nadal funkcjonuje, nawet gdyby jego kompetencje w zakresie zarządzania tymże podmiotem były ograniczone bądź przez likwidatora podmiotu, jeżeli zarządzanie podmiotem zostało w całości przejęte przez tegoż likwidatora.

      (1)  Dz.U. C 209 z 31.7.2010.


title: Sprawa C-204/04: Skarga wniesiona dnia 7 maja 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec

text:
               7.8.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 201/7

         Skarga wniesiona dnia 7 maja 2004 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Federalnej Niemiec
   (Sprawa C-204/04)
   (2004/C 201/14)
   Dnia 7 maja 2004 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Republice Federalnej Niemiec sporządzona przez Komisję Wspólnot Europejskich reprezentowaną przez Nicolę Yerrell, członkinię Służb Prawnych Komisji i Horsta-Petera Kreppla, sędziego sądu pracy oddelegowanego do Służb Prawnych Komisji w ramach wymiany z urzędnikami krajowymi, z adresem do doręczeń w Luksemburgu.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1.

               stwierdzenie, że Republika Federalna Niemiec pośrednio dyskryminuje kobiety, stanowiące znacznie przeważającą część zatrudnionych w niepełnym wymiarze czasu pracy, pracujących 18 godzin roboczych tygodniowo w niemieckiej służbie cywilnej, ponieważ

                           a)

                           na mocy § 14 ust. 2 Bundespersonalvetretungsgesetz (ustawa o reprezentacji pracowniczej w federalnej służbie cywilnej) i odpowiadających temu przepisowi uregulowaniach w ustawodawstwach landów

                                       —

                                       Bawaria

                                       —

                                       Berlin

                                       —

                                       Brema

                                       —

                                       Hesja

                                 zatrudnieni w niepełnym wymiarze godzin, którzy regularnie pracują mniej niż 18 godzin tygodniowo lub

                           b)

                           w landach

                                       —

                                       Meklemburgia-Przedpomorze

                                       —

                                       Saksonia

                                       —

                                       Schlezwik-Holsztyn

                                       —

                                       Turyngia

                                 mniej niż połowę normalnego tygodniowego czasu pracy,

                           c)

                           w landach

                                       —

                                       Badenia-Wirtembergia

                                       —

                                       Brandenburgia

                                       —

                                       Nadrenia-Palatynat

                                       —

                                       Saksonia-Anhalt

                                 mniej niż jedną trzecią normalnego tygodniowego czasu pracy,

                           d)

                           w landzie Północna Nadrenia-Westfalia
                           mniej niż dwie piąte normalnego tygodniowego czasu pracy,

                           e)

                           w landzie Dolna Saksonia
                           pracownicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze godzin, którzy w jednym roku byli zatrudnieni przez okres do 2 miesięcy w wymiarze mniej niż 15 godzin tygodniowo,
                           są pozbawieni biernego prawa wyborczego w wyborach do reprezentacji pracowniczych,
                           co narusza zasadę równego traktowania kobiet i mężczyzn, zawartą w art. 1, 2 i 5 dyrektywy 76/207/WE (1) oraz w klauzuli 4 załącznika do dyrektywy Rady 97/81/WE (2) dotyczącej Porozumienia ramowego dotyczącego pracy w niepełnym wymiarze godzin zawartego przez Europejską Unię Konfederacji Przemysłowych i Pracodawców (UNICE), Europejskie Centrum Przedsiębiorstw Publicznych (CEEP) oraz Europejską Konfederację Związków Zawodowych (ETUC).

               2.

               obciążenie Republiki Federalnej Niemiec kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Pozbawienie pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin w służbie cywilnej, którzy pracują regularnie mniej niż 18 godzin tygodniowo (w niektórych landach liczba godzin została określona na niższym poziomie), biernego prawa wyborczego w wyborach do reprezentacji pracowniczych w ramach federacji, jak również w prawie wszystkich landach oznacza pośrednią dyskryminację kobiet, ponieważ stanowią one znacznie przeważającą część pracowników zatrudnionych w niepełnym wymiarze godzin. Stanowi to zatem naruszenie dyrektywy 76/207/EWG. Ponadto, taka regulacja nie jest zgodna również z dyrektywą 97/81/WE, jako że zgodnie z nią, pracownicy zatrudnieni w niepełnym wymiarze godzin nie mogą być traktowani w mniej korzystny sposób niż zatrudnieni w pełnym wymiarze godzin, o ile odmienne traktowanie nie znajduje uzasadnienia w przyczynach o charakterze obiektywnym..
   Jednakże brak jest obiektywnych przyczyn dla pozbawienia biernego prawa wyborczego. Ograniczona obecność wymienionych pracowników w miejscu pracy mogłaby zostać zrekompensowana elastycznym kształtowaniem czasu pracy i nowoczesnymi środkami komunikacji. Takie ograniczenie dotyczące biernego prawa wyborczego nie ma swojego odpowiednika w Betriebsverfassungsgesetz (ustawa o ustroju przedsiębiorstw), która reguluje wybory rad pracowniczych w sektorze prywatnym. Rady pracownicze mają takie same zadania, jak reprezentacje pracownicze w służbie cywilnej. Reprezentacja wyłączonej grupy w gremiach reprezentujących pracowników jest wskazana ze względu na ich szczególne interesy, które w przeciwnym wypadku pozostałyby nieuwzględnione.

      (1)  Dz.U. L 39, str. 40.

      (2)  Dz.U. L 14, str. 9.


title: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 15 czerwca 2005 r. w sprawie T-17/02 Fred Olsen SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (Pomoc państwa — Transport morski — Istniejąca pomoc — Nowa pomoc — Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym)

text:
               20.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 205/17

      WYROK SĄDU PIERWSZEJ INSTANCJI

   z dnia 15 czerwca 2005 r.
   w sprawie T-17/02 Fred Olsen SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (1)

   (Pomoc państwa - Transport morski - Istniejąca pomoc - Nowa pomoc - Usługi świadczone w ogólnym interesie gospodarczym)
   (2005/C 205/29)
   Język postępowania: hiszpański
   W sprawie T-17/02 Fred Olsen SA, z siedzibą w Santa Cruz de Tenerife (Hiszpania), reprezentowana przez adwokatów R. Marín Correa oraz F. Marín Riaño, przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich (pełnomocnik: J. Buendía Sierra, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), popieranej przez Królestwo Hiszpanii (pełnomocnik: N. Díaz Abad, abogado del Estado, z adresem do doręczeń w Luksemburgu), mającej za przedmiot wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji z dnia 25 lipca 2001 r. dotyczącej sprawy pomocy państwa NN 48/2001 — Hiszpania — Pomoc państwa dla przedsiębiorstwa transportu morskiego Trasmediterránea (Dz.U. 2002, C 96, str. 4), Sąd Pierwszej Instancji (druga izba w składzie powiększonym), w składzie: J. Pirrung, prezes, A. W. H. Meij, N. J. Forwood, I. Pelikánová i S. Papasavvas, sędziowie; sekretarz: J. Palacio González, główny administrator, wydał w dniu 15 czerwca 2005 r. wyrok, którego sentencja brzmi następująco:

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona jej własnymi kosztami oraz kosztami poniesionymi przez Komisję.

               3)

               Królestwo Hiszpanii pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 97 z 20.4.2002


title: Sprawa C-10/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour administrative (Wielkie Księstwo Luksemburga) z dnia 11 stycznia 2005 r. w sprawie Cynthia Mattern i Hajrudin Cikotic przeciwko Ministre du travail et de l'emploi

text:
               19.3.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 69/7

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour administrative (Wielkie Księstwo Luksemburga) z dnia 11 stycznia 2005 r. w sprawie Cynthia Mattern i Hajrudin Cikotic przeciwko Ministre du travail et de l'emploi
   (Sprawa C-10/05)
   (2005/C 69/15)
   Język postępowania: francuski
   W dniu 14 stycznia 2005 r. do sekretariatu Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem Cour administrative (Wielkie Księstwo Luksemburga) z dnia 11 stycznia 2005 r. w sprawie Cynthia Mattern i Hajrudin Cikotic przeciwko Ministre du travail et de l'emploi
   Cour administrative (Wielkie Księstwo Luksemburga) zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na pytanie czy reguły wspólnotowe dotyczące swobodnego przepływu pracowników znajdują zastosowanie do sytuacji obywatela państwa trzeciego będącego małżonkiem obywatela wspólnotowego, który zdobył wykształcenie zawodowe i odbył staż zawodowy w Państwie Członkowskim innym niż państwo jego obywatelstwa i czy w związku z tym strona nieposiadająca obywatelstwa wspólnotowego może zostać zwolniona z obowiązku posiadania pozwolenia na pracę na podstawie reguł gwarantujących obywatelom wspólnotowym i członkom ich rodzin, którzy są obywatelami państw trzecich prawo swobodnego przepływu pracowników.


title: Sprawa T-250/05: Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2005 r. przez European Dynamics S.A. przeciwko Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich

text:
               3.9.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 217/50

         Skarga wniesiona w dniu 24 czerwca 2005 r. przez European Dynamics S.A. przeciwko Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-250/05)
   (2005/C 217/106)
   Język postępowania: angielski
   W dniu 24 czerwca 2005 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga European Dynamics S.A., z siedzibą w Atenach (Grecja), reprezentowanej przez adwokata N. Korogiannakisa, przeciwko Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich (OPOCE).
   Skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji OPOCE, mocą której nie wybrał on oferty skarżącej i udzielił zamówienia wygrywającemu wykonawcy,

               —

               obciążenie OPOCE kosztami postępowania poniesionymi przez skarżącą, a także innymi kosztami i wydatkami poniesionymi w związku ze skargą, nawet w razie jej oddalenia.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżąca spółka złożyła w odpowiedzi na ogłoszenie OPOCE o przetargu nr 6019-1 na świadczenie usług związanych z gromadzeniem, wytwarzaniem i rozpowszechnianiem publikacji elektronicznych, a w szczególności suplementu do Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej (Dz.U. S.). Mocą zaskarżonej decyzji oferta skarżącej została odrzucona, a zamówienie zostało udzielone innemu oferentowi.
   Na poparcie swojej skargi skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja podjęta została z naruszeniem zasady niedyskryminacji, ponieważ OPOCE nie podjął stosownych działań, by zbadać i rozwiązać problem, na który zwróciła mu uwagę skarżąca, a który polegał na tym, że tylko niewielka liczba przedsiębiorstw wytwarzających CD-ROMy, usytuowanych w odległości około dwóch godzin drogi od Luksemburga, była w stanie dostarczyć je w ilości zażądanej w ogłoszeniu o przetargu. W związku z powyższym uczestnicy przetargu zmuszeni byli opracować oferty w porozumieniu z tymi przedsiębiorstwami, wskutek czego byli od nich zależni w kwestii ceny i jakości. Zdaniem skarżącej, istniały rozwiązania alternatywne, lecz OPOCE nie podjął żadnych działań. Doprowadziło to do sytuacji, w której tylko jedna oferta mogła być uznana za spełniającą kryteria oceny technicznej.
   Skarżąca wskazuje ponadto na dwa oczywiste błędy w ocenie zawarte w sprawozdaniu z oceny, a mianowicie: błędne przyjęcie, że zaproponowana przez skarżącą cena była o jakieś 800 000 EUR wyższa niż w rzeczywistości oraz niesłuszne stwierdzenie, że produkcja nie wydaje się być możliwa do zrealizowania oraz że w ofercie zabrakło informacji dotyczących CD-ROMu.
   Wreszcie skarżąca twierdzi, że zaskarżona decyzja jest dotknięta wadą, ponieważ nie dopełniono obowiązku dostarczenia stosownych informacji oraz uzasadnienia.


title: Sprawa T-479/11: Skarga wniesiona w dniu 9 września 2011 r. — Francja przeciwko Komisji

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/26

         Skarga wniesiona w dniu 9 września 2011 r. — Francja przeciwko Komisji
   (Sprawa T-479/11)
   2011/C 340/54
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Republika Francuska (przedstawiciele: E. Belliard, G. de Bergues, B. Beaupère-Manokha i J. Gstalter, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W skardze skarżąca wnosi do Sądu o stwierdzenie nieważności decyzji Komisji Europejskiej C(2011) 4483 wersja ostateczna z dnia 29 czerwca 2011 r. w sprawie pomocy państwa nr C 35/2008 udzielonej przez Francję przedsiębiorstwu publicznemu o charakterze przemysłowo-handlowym „Institut Français du Pétrole”.
   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi trzy zarzuty.

               1)

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia prawa polegającego na tym, że Komisja nie wykazała w wymagany prawem sposób istnienia pomocy państwa. Zdaniem skarżącej bowiem, w celu stwierdzenia istnienia pomocy państwa, Komisja naruszyła reguły dotyczące postępowania dowodowego w dziedzinie pomocy państwa, i to zarówno w odniesieniu do kwestii ciężaru dowodu, jak i wymaganego standardu dowodowego.

               2)

               Zarzut drugi podzielony na cztery części dotyczący błędów w ustaleniach faktycznych oraz naruszenia prawa, o których świadczy okoliczność, że Komisja przyjęła, iż istnieje dorozumiana i nieograniczona gwarancja na rzecz Institut Français du Pétrole. Strona skarżąca podnosi, że:

                           —

                           z badania prawa francuskiego nie można wywieść istnienia zasady gwarantowania przez państwo długów Institut Français du Pétrole;

                           —

                           brak zastosowania wobec Institut Français du Pétrole procedur prawa wspólnotowego w dziedzinie postępowania upadłościowego i układowego nie oznacza, że wierzyciele takiego przedsiębiorstwa znajdują się w mniej korzystnej sytuacji niż wierzyciele przedsiębiorstwa podlegającego prawu handlowemu;

                           —

                           mechanizmy umożliwiające pociągnięcie państwa do odpowiedzialności nie mogą być utożsamiane z mechanizmem nieograniczonej gwarancji oraz

                           —

                           ewentualne utrzymanie niektórych wierzytelności związanych ze zobowiązaniami z tytułu świadczenia usług publicznych Institut Français du Pétrole nie ma związku ze statusem przedsiębiorstwa.

               3)

               Zarzut trzeci podzielony na dwie części dotyczący błędnej interpretacji pojęcia korzyści w rozumieniu art. 107 ust. 1 TFUE, przez to że:

                           —

                           Komisja, zdaniem skarżącej, błędnie uznała, że istnienie gwarancji, jeżeli byłaby ustalona, prowadziłoby do powstania korzyści po stronie Institut Français du Pétrole oraz

                           —

                           tytułem żądania ewentualnego, Komisja naruszyła pojęcie korzyści, gdy uznała, że domniemana korzyść, jaką uzyskał Institut Français du Pétrole ze względu na okoliczność, że jego ustawowa gwarancja została przekazana jej spółkom zależnym prawa prywatnego Axens i Prosernat.


title: Sprawa T-244/10: Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2012 r. — Tsakiris-Mallas przeciwko OHIM — Seven (7 Seven Fashion Shoes) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego 7 Seven Fashion Shoes — Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe Seven i 7seven — Częściowa odmowa rejestracji — Względne podstawy odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Podobieństwo oznaczeń — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)

text:
               23.6.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 184/10

         Wyrok Sądu z dnia 8 maja 2012 r. — Tsakiris-Mallas przeciwko OHIM — Seven (7 Seven Fashion Shoes)
   (Sprawa T-244/10) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego wspólnotowego znaku towarowego 7 Seven Fashion Shoes - Wcześniejsze graficzne krajowe znaki towarowe Seven i 7seven - Częściowa odmowa rejestracji - Względne podstawy odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Podobieństwo oznaczeń - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009)
   2012/C 184/16
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Tsakiris-Mallas AE (Ateny, Grecja) (przedstawiciel: N. Simantiras, adwokat)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: J. Crespo Carrillo, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Seven SpA (Leinì, Włochy) (przedstawiciel: D. Sindico, adwokat)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 22 marca 2010 r. (sprawa R 1045/2009-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Seven SpA a Tsakiris-Mallas AE.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Tsakiris-Mallas AE zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 221 z 14.8.2010.


title: Sprawa C-224/05: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem College van Beroep voor het bedrijfsleven, z dnia 17 maja 2005 r., w sprawach 1. Maatschap H. en J. van 't Oever, 2. Maatschap F. van 't Oever en W. Fien, 3. B. van 't Oever, 4. Maatschap A. en J. Fien, 5. Maatschap K. Koers en J. Stellingwerf, 6. H. Koers, 7. Maatschap K. en G. Polinder oraz 8. G. van Wijhe przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit

text:
               6.8.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 193/14

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem College van Beroep voor het bedrijfsleven, z dnia 17 maja 2005 r., w sprawach 1. Maatschap H. en J. van 't Oever, 2. Maatschap F. van 't Oever en W. Fien, 3. B. van 't Oever, 4. Maatschap A. en J. Fien, 5. Maatschap K. Koers en J. Stellingwerf, 6. H. Koers, 7. Maatschap K. en G. Polinder oraz 8. G. van Wijhe przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit
   (Sprawa C-224/05)
   (2005/C 193/23)
   Język postępowania: niderlandzki
   W dniu 17 maja 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynął wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony postanowieniem College van Beroep voor het bedrijfsleven, z dnia 17 maja 2005 r., w sprawach 1. Maatschap H. en J. van 't Oever, 2. Maatschap F. van 't Oever en W. Fien, 3. B. van 't Oever, 4. Maatschap A. en J. Fien, 5. Maatschap K. Koers en J. Stellingwerf, 6. H. Koers, 7. Maatschap K. en G. Polinder oraz 8. G. van Wijhe przeciwko Minister van Landbouw, Natuur en Voedselkwaliteit.
   College van Beroep voor het bedrijfsleven zwrócił się do Trybunału o udzielenie odpowiedzi na następujące pytania:

               1.

               Czy prawo wspólnotowe ustanawia obowiązek dokonania z urzędu analizy zarzutów, które nie zostały podniesione przy wszczęciu sporu, które jednakże wynikają z dyrektywy 85/511/EWG (1)?

               2.

               Jeżeli na pytanie 1 zostanie udzielona odpowiedź twierdząca:
               Czy wynikający z art. 11 ust. 1 tiret pierwsze w związku z art. 13 ust. 1 tiret drugie dyrektywy 85/511/EWG obowiązek Państw Członkowskich, polegający na zapewnieniu, aby analizy laboratoryjne mające na celu wykrycie pryszczycy były przeprowadzane przez laboratorium wskazane w załączniku B do dyrektywy 85/511/EWG, ma skutek bezpośredni?

               3.

                           a)

                           Czy art. 11 ust. 1 dyrektywy 85/511/EWG należy interpretować w ten sposób, iż z faktu że pryszczyca zostanie stwierdzona przez laboratorium nie wskazane w załączniku B do dyrektywy 85/511/EWG należy wyciągnąć konsekwencje prawne ?

                           b)

                           Jeżeli na pytanie 3 a) zostanie udzielona odpowiedź twierdząca:
                           Czy art. 11 ust. 1 dyrektywy 85/511/EWG ma na celu ochronę interesów jednostek, takich jak skarżący w postępowaniu przed sądem odsyłającym? W przypadku odpowiedzi przeczącej: czy jednostki, takie jak skarżący w postępowaniu przed sądem odsyłającym mogą powoływać się na ewentualne uchybienie zobowiązaniom ciążącym na podstawie tego przepisu na organach Państw Członkowskich?

                           c)

                           Jeżeli z odpowiedzi na pytanie 3 b) będzie wynikało, że jednostki mogą powoływać się na art. 11 ust. 1 dyrektywy 85/511/EWG:
                           Jakie konsekwencje prawne należy wyciągnąć w przypadku, gdy pryszczyca zostanie wykryta przez laboratorium nie wskazane w załączniku B do dyrektywy 85/511/EWG?

               4.

               Czy załącznik B do dyrektywy 85/511/EWG należy, przy uwzględnieniu postanowień art. 11 i 13 tej dyrektywy interpretować w ten sposób, że określenie „Centraal Diergeneeskundig Instituut, Lelystad” może lub musi odnosić się również do ID-Lelystad B.V.?

               5.

               Jeżeli z odpowiedzi na powyższe pytania będzie wynikało, że pryszczyca może zostać stwierdzona przez laboratorium nie wskazane w załączniku B do dyrektywy 85/511/EWG lub, że załącznik B do dyrektywy 85/511/EWG należy interpretować w ten sposób, że określenie „Centraal Diergeneeskundig Instituut, Lelystad” może lub musi się odnosić również do ID-Lelystad B.V., to:
               czy dyrektywę 85/511/EWG należy interpretować w ten sposób, że stanowi ona, iż krajowy organ administracji uprawniony do wydawania decyzji jest związany wynikami analiz przeprowadzonych przez laboratorium wskazane w załączniku B do dyrektywy 85/511/EWG lub przez laboratorium nie wskazane w tym załączniku — gdyby z odpowiedzi na pytanie 3 a) wynikało, że organ administracji może zastosować środki kontroli w oparciu o wyniki uzyskane przez takie laboratorium, lub czy określenie kompetencji w tym zakresie należy do autonomii proceduralnej Państwa Członkowskiego i czy sąd przed którym toczy się postępowanie główne musi zbadać, czy właściwe przepisy mają zastosowanie niezależnie od tego, czy analizy laboratoryjne są przeprowadzane na podstawie zobowiązania wspólnotowego czy krajowego, jak również, czy stosowanie krajowych procedur nadzwyczaj nie utrudnia implementacji przepisów wspólnotowych lub czyni ją praktycznie niemożliwą?

               6.

               Jeżeli z odpowiedzi na pytanie 5 będzie wynikało, że kwestia związania krajowych organów wynikami laboratoryjnymi jest uregulowana przez dyrektywę 85/511/EWG:
               Czy organy krajowe są w sposób bezwarunkowy związane wynikiem analiz laboratoryjnych mających na celu wykrycie pryszczycy? Jeżeli nie, to jaki zakres swobodnego uznania pozostawia dyrektywa 85/511?EWG tym organom krajowym?

      (1)  Dyrektywa Rady 85/511/EWG z dnia 18 listopada 1985 r. wprowadzająca wspólnotowe środki zwalczania pryszczycy (Dz.U. Dz 315, str. 11)


title: Sprawa T-457/04: Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2004 r. przez Camar S.r.l. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               5.2.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 31/28

         Skarga wniesiona w dniu 22 listopada 2004 r. przez Camar S.r.l. przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-457/04)
   (2005/C 31/53)
   Język postępowania: włoski
   W dniu 22 listopada 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Camar S.r.l. reprezentowanej przez Wilmę Viscardini, Simonettę Donà i Mario Paolina przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich.
   Skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               stwierdzenie nieważności udzielonej przez Komisję odmowy, wyrażonej przez dyrektora generalnego ds. rolnictwa w piśmie z dnia 10 września 2004 r. (nr D (2004) 29695 A/25707), które wpłynęło dnia 20 września 2004 r.;

               —

               zapewnienie wykonania pkt 1 sentencji wyroku z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawach połączonych T-79/96, T-260/97 i T-117/98;

               —

               nakazanie Komisji wykonania pkt 1 sentencji tego wyroku poprzez wypłatę ekwiwalentu pieniężnego pozwoleń na przywóz, których miała na podstawie wyżej powołanego wyroku udzielić, a których nie udzieliła, o wysokości 5 065 600 € albo innej ewentualnie ustalonej przez Sąd kwoty, zrewaloryzowanej oraz powiększonej o obliczone według ustalonej przez Sąd stopy odsetki należne za okres od dnia 8 czerwca 2000 r. aż do dnia uregulowania należności;

               —

               zasądzenie od Komisji zadośćuczynienia – na zasadzie słuszności - za doznaną przez skarżącą z powodu niewykonania wyroku z dnia 8 czerwca 2000 r. na osobach jej wspólników krzywdę;

               —

               obciążenie Komisji kosztami związanymi z wniesieniem niniejszej skargi.

         Zarzuty i główne argumenty
   Na poparcie swoich zarzutów skarżąca podnosi, że bezczynność Komisji – która nie tylko nie podjęła żadnych konkretnych środków, ale nawet nie zaproponowała Camar środków odpowiednich do zapewnienia wykonania wydanego w sprawie T-79/96 wyroku (bezczynność, która trwa od 8 czerwca 2000 r.), a także jej wyraźna, zakomunikowana w piśmie z dnia 10 września 2004 r. odmowa wykonania tego wyroku, stanowią poważne naruszenie art. 233 WE.
   Ponieważ nie jest już możliwe udzielenie pozwoleń, które Komisja miała przyznać skarżącej w wykonaniu tego wyroku – ze względu na to, że przywóz bananów z krajów trzecich zostanie całkowicie zliberalizowany i nie będzie już stosowany wobec niego kontyngent taryfowy – Camar wnosi o wykonanie wyroku poprzez wypłatę odszkodowania pieniężnego, które to odszkodowanie, zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, jest dopuszczalne, gdy nie jest możliwe wykonanie wyroku w określony sposób.
   Skarżąca żąda ponadto sprawiedliwego zadośćuczynienia za krzywdę, której doznała wskutek niewykonania wyroku z dnia 8 czerwca 2000 r. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, okoliczność ta sama w sobie jest już podstawą do odszkodowania, ponieważ narusza zasadę ochrony uzasadnionych oczekiwań. W tym przypadku naruszenie zasady ochrony uzasadnionych oczekiwań jest ponadto tym poważniejsze, że zostały dane Camar podstawy do oczekiwania wobec wyrażonego przez Komisję w piśmie z dnia 20 maja 2003 r. zamiaru zapewnienia wykonania wyroku, które to pismo zostało teraz odwołane.


title: Sprawa C-308/04 P: Odwołanie wniesione w dniu 19 lipca 2004 r. przez SGL Carbon AG od wyroku drugiej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wydanego w dniu 29 kwietnia 2004 r. w sprawach połączonych T-236/01, T-239/01, T-244/01 do T-246/01, T-251/01 oraz T-252/01, Tokai i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, dotyczące sprawy T-239/01

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/14

         Odwołanie wniesione w dniu 19 lipca 2004 r. przez SGL Carbon AG od wyroku drugiej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wydanego w dniu 29 kwietnia 2004 r. w sprawach połączonych T-236/01, T-239/01, T-244/01 do T-246/01, T-251/01 oraz T-252/01, Tokai i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, dotyczące sprawy T-239/01
   (Sprawa C-308/04 P)
   (2004/C 262/26)
   W dniu 19 lipca 2004 r. SGL Carbon AG wniosła do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich odwołanie od wyroku drugiej izby Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wydanego w dniu 29 kwietnia 2004 r. w sprawach połączonych T-236/01, T-239/01, T-244/01 do T-246/01, T-251/01 oraz T-252/01, Tokai i inni przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, dotyczące sprawy T-239/01. Pełnomocnikami procesowymi skarżącej są Dr. Martin Klusmann i Dr. Kirsten Beckmann, adwokaci, Freshfields Bruckhaus Deringer, Freiligrathstr. 1, D-40479 Düsseldorf.
   Skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               częściowe uchylenie wyroku Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich w sprawie T-239/01 (1) w zakresie oddalającym skargę w tej części, w której jest skierowana przeciwko art. 3 i 4 decyzji pozwanej z dnia 18 lipca 2001 r., podtrzymując wnioski złożone przed Sądem Pierwszej Instancji;

               2)

               ewentualnie, stosowne obniżenie grzywny nałożonej na skarżącą w art. 3 decyzji COMP/E-1/36.490 i stosowne obniżenie odsetek liczonych od powstania zawisłości sprawy i odsetek za zwłokę określonych w art. 4 decyzji w związku z pismem pozwanej z dnia 23 lipca 2001 r. (SG 2001) D/290091;

               3)

               ewentualnie, przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Sąd Pierwszej Instancji przy uwzględnieniu stanowiska Trybunału Sprawiedliwości;

               4)

               obciążanie pozwanej kosztami postępowania w całości.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżąca przedstawia siedem zarzutów zmierzających do uchylenia art. 3 i art. 4 decyzji Komisji w postaci wyroku pierwszej instancji.

               1)

               Skarżąca zarzuca w pierwszej kolejności naruszenie zasady ne bis in dem poprzez brak uwzględnienia kary nałożonej za te same czyny w Ameryce Północnej jeszcze przed wydaniem zaskarżonej decyzji Komisji. Skarżąca podnosi, że ze względu na tożsamość materialnego zakresu ochrony wynikającego z norm zakazujących, służących ochronie konkurencji w Europie i Ameryce Północnej, powinno nastąpić przynajmniej zaliczenie sankcji nałożonych uprzednio w tej samej sprawie. Wynika to bezpośrednio z szeroko rozwiniętej zasady ne bis in idem, która znajduje zastosowanie w stosunkach prawa wspólnotowego do prawa państw trzecich albo z ujętej jeszcze szerzej zasady „natural justice”, obowiązującej od wyroku „Walt Wilhelm”. Ponadto Trybunał Sprawiedliwości potwierdził zasadniczo w sprawie Boehringer obowiązek zaliczania sankcji nałożonych w Stanach Zjednoczonych w przypadku zaistnienia idem, czego nie dostrzegł Sąd Pierwszej Instancji.

               2)

               W zakresie stwierdzeń Sądu Pierwszej Instancji dotyczących określenia podstawowej kwoty grzywny, skarżąca zarzuca, że Sąd niesłusznie zaniechał dokonania wobec skarżącej dopasowania kwoty podstawowej poprzez jej obniżenie, chociaż powinno to nastąpić przy nie dyskryminującym stosowaniu odpowiednich kryteriów wymiaru ustalonych przez Sąd.

               3)

               W trzecim zarzucie podniesiona jest niedopuszczalność szczególnego podwyższenia kwoty grzywny o 25 % w związku z rozmowami telefonicznymi o charakterze ostrzegawczym przed wszczęciem kontroli Komisji. Rozmowy te nie wypełniają znamion czynu karalnego i wbrew twierdzeniom Sądu, traktowanie ich jako okoliczności obciążającej przy obliczeniu wysokości grzywny zgodnie z art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17 narusza zasadę nulla poena sine lege. Wyrok w sprawie Sarrió, przytaczany przez Sąd na uzasadnienie przeciwnego stanowiska nie znajduje zastosowania, ponieważ w stanie faktycznym leżącym u podstaw tej sprawy uwzględnione zostały, jako zwiększające wysokość grzywny, te okoliczności obciążające, które zaistniały w związku z popełnieniem czynu, a nie późniejsze działania, które miały następczo zapobiec wykryciu czynu. Ponadto Sąd w sposób domniemywany przypisał na niekorzyść skarżącej pewne okoliczności, co narusza reguły dowodowe.

               4)

               W kwestii obliczenia wysokości grzywny skarżąca zarzuca ponadto przekroczenie górnej granicy sankcji wynoszącej równowartość 10 % obrotu koncernu, ustalonej w art. 15 ust. 2 rozporządzenia nr 17. Jeżeli Komisja przyjęłaby jako kryterium odpowiednie obroty z roku 2000 lub z roku 1999, to powinna była zmniejszyć kwotę grzywny do wysokości 10 % obrotu koncernu sprzed zastosowania regulacji dotyczącej świadka koronnego. Sąd Pierwszej Instancji niesłusznie pozostawił tę kwestię otwartą, błędnie przyjmując, że nie ma ona znaczenia dla oddalenia zgłoszonych w tym zakresie zarzutów.

               5)

               Ponadto skarżąca zarzuca niedostateczne uwzględnienie znaczenia dokumentów, do których wgląd został jej odmówiony w związku z niepełnym udostępnieniem akt. Skarżąca uzupełnia swe twierdzenia podniesione w postępowaniu w pierwszej instancji, wskazując, że Sąd Pierwszej Instancji dopiero w wyroku wykorzystał nowe i obciążające dokumenty, które nie były znane skarżącej i co do których nie została ona przedtem wysłuchana przed Sądem.

               6)

               Skarżąca zarzuca ponadto naruszenie zasady proporcjonalności i prawa do własności poprzez całkowite nieuwzględnienie przy obliczaniu wysokości grzywny bezsprzecznie obniżonej zdolności finansowej skarżącej. Sankcje w sprawach karteli nie mogą prowadzić do zagrożenia bytu adresatów sankcji. Zdaniem skarżącej, miarą oceny stosowności sankcji i ich sprawiedliwego zastosowania w konkretnym przypadku jest samo zainteresowane przedsiębiorstwo. Kierowanie się tym, które części przedsiębiorstwa są do uratowania po upadłości spowodowanej nałożeniem grzywny jest generalnie niedopuszczalne. Sankcje powinny być obliczane w taki sposób, aby nie wymierzać gospodarczych „wyroków śmierci”.

               7)

               Ostatecznie, skarżąca podnosi brak rozpoznania jej wielostopniowo sformułowanych zarzutów dotyczących nałożenia odsetek za zwłokę i odsetek liczonych od powstania zawisłości sprawy, które to zarzuty zostały w rezultacie jedynie oddalone. Sąd Pierwszej Instancji niesłusznie nie wziął pod uwagę, że zarówno brak jest podstawy prawnej do nałożenia odsetek, jak i do określenia ich wysokości, przyjętej w niniejszej sprawie. Nawet jeśliby uznać, że nałożenie odsetek jest zasadniczo dopuszczalne, aby zapobiec nadużywaniu skargi, to dla osiągnięcia tego celu właściwe jest, co najwyżej, nałożenie odsetek w znacznie obniżonej wysokości. Ma to szczególne znaczenie w związku z drastycznie podwyższoną wysokością sankcji, co prowadzi do równie drastycznego zwiększenia całkowitej kwoty nałożonych odsetek. W zaskarżonym wyroku nie zostały rozpoznane podniesione zarzuty materialne. Zamiast tego rozpoznano zarzut, którego skarżąca nie podniosła.

      (1)  Jeszcze niepublikowane w Zbiorze Orzecznictwa.


title: Sprawa F-83/11: Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji

text:
               19.11.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 340/41

         Skarga wniesiona w dniu 26 sierpnia 2011 r. — ZZ przeciwko Komisji
   (Sprawa F-83/11)
   2011/C 340/86
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: ZZ (przedstawiciele: S. Rodrigues, A. Blot i C. Bernard-Glanz, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Przedmiot i opis sporu

   Stwierdzenie nieważności decyzji komisji konkursu EPSO/AST/112/10 — Asystenci (Ast 3) o niedopuszczeniu skarżącej do testów oceniających.

      Żądania strony skarżącej

               —

               Tytułem żądania głównego:

                           —

                           stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 17 maja 2011 r. odmawiającej skarżącej udziału w testach oceniających konkursu EPSO/AST/112/10 — asystenci w stopniu AST3;

                           —

                           w konsekwencji orzeczenie, że należy ponownie włączyć skarżącą w proces rekrutacji uruchomiony w drodze tego konkursu, w razie potrzeby poprzez zorganizowanie nowych testów oceniających.

               —

               tytułem żądania subsydiarnego, na wypadek nieuwzględnienia żądania głównego, quod non, zasądzenie od strony pozwanej kwoty tymczasowo oszacowanej na 20 000 euro tytułem naprawienia szkody — z ustawowymi odsetkami o daty wyroku w niniejszej sprawie;

               —

               w każdym razie zasądzenie od strony pozwanej kwoty tymczasowo oszacowanej na 20 000 euro tytułem zadośćuczynienia — z ustawowymi odsetkami o daty wyroku w niniejszej sprawie;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.


title: Sprawa T-858/16: Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2016 r. – Dow Corning i Dow Corning Europe/Komisja

text:
               13.2.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/20

         Skarga wniesiona w dniu 6 grudnia 2016 r. – Dow Corning i Dow Corning Europe/Komisja
   (Sprawa T-858/16)
   (2017/C 046/23)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Dow Corning Corporation (Midland, Michigan, Stany Zjednoczone) i Dow Corning Europe (Seneffe, Belgia) (przedstawiciele: adwokaci S. Verschuur, M. Stroungi i L. Mélia)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania strony skarżącej

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. 1–4 decyzji Komisji z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie zastosowanego przez Królestwo Belgii systemu pomocy państwa dotyczącego zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) (zwanej dalej „zaskarżoną decyzją”) (1);

               —

               tytułem żądania ewentualnego, stwierdzenie nieważności art. 2 ust. 1 zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   W uzasadnieniu skargi strona skarżąca formułuje cztery zarzuty:

               1.

               W ramach zarzutu pierwszego strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 1 lit. d) rozporządzenia 2015/1589 (2) błędnie kwalifikując interpretacje indywidualne zwalniające z opodatkowania nadmiernych zysków jako system pomocy, dopuszczając się w ten sposób wielokrotnie poważnych naruszeń prawa, oczywistych błędów co do faktów i oczywistych błędów w ocenie, a także udzielając niewystarczającego uzasadnienia.

               2.

               W ramach zarzutu drugiego strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE, dopuszczając się poważnego naruszenia prawa oraz oczywistego błędu w ocenie przy interpretacji i stosowaniu systemu odniesienia w celu oceny czy interpretacje indywidualne zwalniające z opodatkowania nadmiernych zysków przyznawały selektywną korzyść.

               3.

               W ramach zarzutu trzeciego strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 107 ust. 1 TFUE, dokonując błędnego ustalenia, że interpretacje indywidualne zwalniające z opodatkowania nadmiernych zysków przyznawały selektywną korzyść, dopuszczając się w ten sposób wielokrotnie oczywistych błędów co do faktów i oczywistych błędów w ocenie, nie przeprowadzając starannego i bezstronnego badania, a także udzielając niewystarczającego uzasadnienia.

               4.

               W ramach zarzutu czwartego strona skarżąca twierdzi, że Komisja naruszyła art. 16 rozporządzenia 2015/1589 oraz zasady prawa Unii dopuszczając się poważnego naruszenia prawa i oczywistego błędu w ocenie oraz udzielając niewystarczającego uzasadnienia co do wyboru metody obliczenia wysokości pomocy, która miała zostać przyznana.

      (1)  Decyzja Komisji (UE) 2016/1699 z dnia 11 stycznia 2016 r. w sprawie programu pomocy państwa dotyczącego zwolnienia z opodatkowania nadmiernych zysków SA.37667 (2015/C) (ex 2015/NN) wdrożonego przez Belgię [notyfikowana jako dokument nr C(2015) 9837] (Dz.U. L 260, 2016, s.61)

      (2)  Rozporządzenie Rady (UE) 2015/1589 z dnia 13 lipca 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady stosowania art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. 2015, L 248, s. 9)


title: Sprawa T-431/07: Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2011 r. — Gebr. Heller Maschinenfabrik przeciwko OHIM — Fernández Martinez (HELLER) (Wspólnotowy znak towarowy — Sprzeciw — Wycofanie sprzeciwu — Umorzenie postępowania)

text:
               11.2.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 39/13

         Postanowienie Sądu z dnia 15 grudnia 2011 r. — Gebr. Heller Maschinenfabrik przeciwko OHIM — Fernández Martinez (HELLER)
   (Sprawa T-431/07) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Sprzeciw - Wycofanie sprzeciwu - Umorzenie postępowania)
   2012/C 39/25
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Gebr. Heller Maschinenfabrik GmbH (Nürtingen, Niemcy) (przedstawiciele: W. Keßler i S. Baur, adwokaci).

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: początkowo S. Schäffner, następnie R. Pethke, pełnomocnicny)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM był również: Manuel Fernández Martinez (Elche, Hiszpania)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 11 września 2007 r. (sprawa R 974/2006-2) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Manuelem Fernándezem Martinezem a Gebr. Heller Maschinenfabrik GmbH.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Strona skarżąca zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 37 z 9.2.2008.


title: Sprawa C-448/13 P: Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 6 czerwca 2013 r. w sprawie T-515/11 Delphi Technologies, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 7 sierpnia 2013 r. przez Delphi Technologies, Inc.

text:
               26.10.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 313/10

         Odwołanie od wyroku Sądu (szósta izba) wydanego w dniu 6 czerwca 2013 r. w sprawie T-515/11 Delphi Technologies, Inc. przeciwko Urzędowi Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM), wniesione w dniu 7 sierpnia 2013 r. przez Delphi Technologies, Inc.
   (Sprawa C-448/13 P)
   2013/C 313/19
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnosząca odwołanie: Delphi Technologies, Inc. (przedstawiciele: C. Albrecht, J. Heumann, Rechtsanwälte)

      Druga strona postępowania: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM)

      Żądania wnoszącego odwołanie

               —

               uchylenie wyroku Sądu z dnia 6 czerwca 2013 r. w sprawie T-515/11, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w zakresie, w jakim oddalono w niej wniesione przez Delphi Technologies, Inc. odwołanie od decyzji eksperta z dnia 25 sierpnia 2010 r. oraz obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Odwołanie dotyczy wyroku szóstej izby Sądu Unii Europejskiej w sprawie T-515/11 oddalającego skargę o stwierdzenie nieważności na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej utrzymującą w mocy odrzucenie zgłoszenia wspólnotowego znaku towarowego „INNOVATION FOR THE REAL WORLD”.
   Odwołanie opiera się na trzech zarzutach:

               1)

               Sąd naruszył art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (1) poprzez brak poprawnego ustalenia właściwego kręgu odbiorców i poziomu świadomości. Towary są skierowane wyłącznie do profesjonalistów, którzy cechują się wysokim poziomem świadomości w odniesieniu do sloganów promocyjnych.

               2)

               Sąd ponadto naruszył art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia w sprawie wspólnotowego znaku towarowego poprzez zastosowanie zbyt ścisłego kryterium przy ocenie dotyczącej tego, czy zgłoszony znak towarowy ma charakter odróżniający. W szczególności Sąd błędnie zrozumiał wytyczne określone w niedawnym orzecznictwie, a zwłaszcza w wyroku w sprawie C-398/08 P Audi przeciwko OHIM.

               3)

               Po trzecie, Sąd naruszył ogólne zasady równego traktowania i dobrej administracji, które są podstawowymi zasadami prawidłowej administracji Unii Europejskiej. Powinna zostać wzięta pod uwagę okoliczność, że OHIM rejestrował w przeszłości slogany o identycznej strukturze zawierające słowo „INNOVATION”, mimo że uprzednie decyzje nie są wiążące.

         Wnosząca odwołanie podnosi, że z tego względu należy stwierdzić nieważność zaskarżonej decyzji i uznać, iż slogan „INNOVATION FOR THE REAL WORLD” ma samoistny charakter odróżniający.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 27 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1).