title: Sprawa C-191/05: Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej

text:
               25.6.2005

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 155/9

         Skarga wniesiona w dniu 28 kwietnia 2005 r. przez Komisję Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Portugalskiej
   (Sprawa C-191/05)
   (2005/C 155/18)
   Język postępowania: portugalski
   W dniu 28 kwietnia 2005 r. do Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga Komisji Wspólnot Europejskich, reprezentowanej przez Michaela van Becka i Antónia Caeirosa, działających w charakterze pełnomocników, z adresem do doręczeń w Luksemburgu przeciwko Republice Portugalskiej.
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               1)

               stwierdzenie, że poprzez zmianę granic obszaru specjalnej ochrony (OSS) „Moura, Mourão e Barrancos”, polegającą na wyłączeniu obszarów ochrony dzikiego ptactwa, którego ochrona stanowiła uzasadnienie dla ustanowienia przedmiotowego OSS, Republika Portugalii uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 1 dyrektywy Rady 79/409/EWG z dnia 2 kwietnia 1979 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (1);

               2)

               obciążenie Republiki Portugalskiej kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty:

               1)

               Obszar specjalnej ochrony „Moura, Mourão e Barrancos” został utworzony przez rząd portugalski w dniu 23 września 1999 r. rozporządzeniem z mocą ustawy (Decreto-Lei) nr 384-B/99 z dnia 23 września 1999 r. Granice tego obszaru zostały ustalone w załączniku XXIV do tego rozporządzenia.

               2)

               Z informacji przedstawionych przez władze portugalskie wynika, iż dokonana rozporządzeniem z mocą ustawy nr 141/2002 z dnia 20 maja zmiana granic OSS „Moura Mourão, e Barrancos” nie ma żadnej podstawy naukowej. Tymczasem z orzecznictwa Trybunału wynika, iż można dokonać wyłączenia gatunków, których ochrona uznana została wcześniej za konieczną, jedynie w oparciu o względy naukowe.

      (1)  Dz.U. L 103, str. 1.


title: Sprawa C-511/13 P: Odwołanie wniesione w dniu 23 września 2013 r. przez Philips Lighting Poland S.A., Philips Lighting BV od wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 11 lipca 2013 r. w sprawie T-469/07 Philips Lighting Poland S.A., Philips Lighting BV przeciwko Radzie Unii Europejskiej

text:
               30.11.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 352/9

         Odwołanie wniesione w dniu 23 września 2013 r. przez Philips Lighting Poland S.A., Philips Lighting BV od wyroku Sądu (piąta izba) z dnia 11 lipca 2013 r. w sprawie T-469/07 Philips Lighting Poland S.A., Philips Lighting BV przeciwko Radzie Unii Europejskiej
   (Sprawa C-511/13 P)
   2013/C 352/16
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Philips Lighting Poland S.A., Philips Lighting BV (przedstawiciele: M.L. Catrain González, abogada, E.A. Wright, H. Zhu, Barristers)

      Druga strona postepowania: Rada Unii Europejskiej, Hangzhou Duralamp Electronics Co., Ltd, GE Hungary Ipari és Kereskedelmi Zrt. (GE Hungary Zrt), Komisja Europejska, Osram GmbH

      Żądania wnoszących odwołanie

   Wnoszący odwołanie wnoszą do Trybunału o:

               —

               uchylenie zaskarżonego wyroku i stwierdzenie nieważności spornego rozporządzenia w zakresie w jakim dotyczy wnoszących odwołanie;

               —

               obciążenie Rady kosztami postępowania przed Sądem i kosztami podstępowania odwoławczego.

      Zarzuty i główne argumenty

   W niniejszym odwołaniu wnoszący odwołanie żądają uchylenia zaskarżonego wyroku i stwierdzenia nieważności spornego rozporządzenia w zakresie w jakim:

               1)

               Sąd dokonał błędnej wykładni art. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. (1) (zwanego dalej „rozporządzeniem podstawowego”) (zwanego dalej „art. 9 ust. 1”) stwierdzając, że Rada może zastosować art. 9 ust. 1 a fortiori w sytuacjach, które nie są objęte zakresem stosowania tego przepisu (np. w przypadku gdy nie wycofano skargi, lecz brak jest raczej uzasadnienia skargi). Rozszerzająca wykładnia art. 9 ust. 1 dokonana przez Sąd nie znajduje poparcia ani w treści ani w systematyce przepisów rozporządzenia podstawowego. Jest ona sprzeczna również z praktyką instytucji w ostatnich 25 latach, w którym to okresie odwołanie się do art. 9 ust. 1 w wyniku wycofania skargi prowadziło zawsze do zakończenia odnośnego dochodzenia.

               2)

               Sąd naruszył prawo błędnie interpretując i w rezultacie błędnie stosując art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4 rozporządzenia podstawowego (zwane dalej „art. 4 ust. 1 i art. 5 ust. 4”) przy definiowaniu pojęcia „przemysł wspólnotowy”. Doprowadziło to do błędnego wniosku, że większa część całkowitej produkcji wspólnotowej musi być określona w drodze zastosowania tylko jednego z dwóch progów wymaganych w art. 5 ust. 4, czyli progu wynoszącego 25 %. Błędna definicja „przemysłu wspólnotowego” wypaczyła dokonaną przez instytucje analizę szkody, która zamiast zostać określoną na podstawie skutku przywozu będącego przedmiotem dumpingu na „przemysł wspólnotowy” jak stanowi art. 3 ust. 1 rozporządzenia podstawowego (zwany dalej „art. 3 ust. 1”), i jak zostało zdefiniowane w art. 5 ust. 4, została oszacowana na podstawie sytuacji „popierającego przedsiębiorstwa” lub „największego producenta”. Żaden z tych terminów nie jest używany w rozporządzeniu podstawowym do celów określenia „szkody”.

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed dumpingowym przywozem z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej, Dz.U. L 56, s. 1.


title: Sprawa C-592/13: Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 6 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Ministero dell'Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero della Salute, Ministero dello Sviluppo economico/Ediltecnica SpA (Odesłanie prejudycjalne — Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem — Artykuł 191 ust. 2 TFUE — Dyrektywa 2004/35/WE — Odpowiedzialność za środowisko naturalne — Przepisy krajowe nieprzewidujące możliwości nałożenia przez administrację na właścicieli zanieczyszczonych nieruchomości, którzy nie przyczynili się do tego zanieczyszczenia, obowiązku wykonania środków zapobiegawczych i zaradczych i przewidujące tylko obowiązek zwrotu kosztów działań podjętych przez administrację — Zgodność z zasadami „zanieczyszczający płaci”, ostrożności, działania zapobiegawczego, naprawiania szkody w pierwszym rzędzie u źródła)

text:
               1.2.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 38/12

         Postanowienie Trybunału (ósma izba) z dnia 6 października 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato – Włochy) – Ministero dell'Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero della Salute, Ministero dello Sviluppo economico/Ediltecnica SpA
   (Sprawa C-592/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Artykuł 99 regulaminu postępowania przed Trybunałem - Artykuł 191 ust. 2 TFUE - Dyrektywa 2004/35/WE - Odpowiedzialność za środowisko naturalne - Przepisy krajowe nieprzewidujące możliwości nałożenia przez administrację na właścicieli zanieczyszczonych nieruchomości, którzy nie przyczynili się do tego zanieczyszczenia, obowiązku wykonania środków zapobiegawczych i zaradczych i przewidujące tylko obowiązek zwrotu kosztów działań podjętych przez administrację - Zgodność z zasadami „zanieczyszczający płaci”, ostrożności, działania zapobiegawczego, naprawiania szkody w pierwszym rzędzie u źródła))
   (2016/C 038/15)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Consiglio di Stato

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Ministero dell'Ambiente e della Tutela del Territorio e del Mare, Ministero della Salute, Ministero dello Sviluppo economico

      Strona pozwana: Ediltecnica SpA

      Sentencja

   Dyrektywę 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu należy interpretować w ten sposób, iż nie stoi ona na przeszkodzie przepisom krajowym, takim jak rozpatrywane w postępowaniu głównym, które w sytuacji, gdy jest niemożliwe zidentyfikowanie podmiotu odpowiedzialnego za zanieczyszczenie nieruchomości lub wyegzekwowanie od tego podmiotu środków zaradczych, nie pozwalają właściwemu organowi na nałożenie obowiązku wykonania środków zapobiegawczych i zaradczych na właściciela tej nieruchomości, który nie jest odpowiedzialny za zanieczyszczenie, i jest on tylko zobowiązany do zwrotu kosztów działań podjętych przez właściwy organ w granicach wartości rynkowej terenu określonej po zakończeniu działań.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014.


title: Sprawa C-149/11: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te 's-Gravenhage — Niderlandy) — Leno Merken BV przeciwko Hagelkruis Beheer BV (Wspólnotowy znak towarowy — Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 — Artykuł 15 ust. 1 — Pojęcie rzeczywistego używania znaku towarowego — Zasięg terytorialny używania — Używanie wspólnotowego znaku towarowego na obszarze jednego państwa członkowskiego — Wystarczający charakter)

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/3

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 19 grudnia 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gerechtshof te 's-Gravenhage — Niderlandy) — Leno Merken BV przeciwko Hagelkruis Beheer BV
   (Sprawa C-149/11) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Rozporządzenie (WE) nr 207/2009 - Artykuł 15 ust. 1 - Pojęcie rzeczywistego używania znaku towarowego - Zasięg terytorialny używania - Używanie wspólnotowego znaku towarowego na obszarze jednego państwa członkowskiego - Wystarczający charakter)
   2013/C 46/05
   Język postępowania: niderlandzki

      Sąd odsyłający

   Gerechtshof te ’s-Gravenhage

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Leno Merken BV

      Strona pozwana: Hagelkruis Beheer BV

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Gerechtshof te ’s-Gravenhage — Wykładnia art. 15 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego (Dz.U. L 78, s. 1) — Używanie znaku towarowego — Rzeczywiste używanie — Pojęcie — Używanie wspólnotowego znaku towarowego na terytorium jednego państwa członkowskiego — Używanie uznawane przez to ostatnie państwo za rzeczywiste w przypadku, gdyby chodziło o identyczny krajowy znak towarowy.

      Sentencja

   Artykuł 15 ust. 1 rozporządzenia Rady (WE) nr 207/2009 z dnia 26 lutego 2009 r. w sprawie wspólnotowego znaku towarowego należy interpretować w ten sposób, że oceny wymogu, zgodnie z którym znak towarowy powinien być „rzeczywiście używany […] we Wspólnocie” w rozumieniu tego przepisu, należy dokonać w oderwaniu od granic terytoriów państw członkowskich.
   Wspólnotowy znak towarowy jest „rzeczywiście używany” w rozumieniu art. 15 ust. 1 rozporządzenia nr 207/2009, gdy korzysta się z niego zgodnie z jego podstawową funkcją i w celu zachowania lub stworzenia udziałów w rynku we Wspólnocie Europejskiej dla oznaczonych wspomnianym znakiem towarowym towarów lub usług. Do sądu odsyłającego należy dokonanie oceny, czy warunki te zostały spełnione w sprawie rozpatrywanej w postępowaniu głównym, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności faktycznych mających znaczenie, takich jak w szczególności cechy rozpatrywanego rynku, charakter towarów lub usług chronionych znakiem towarowym, zakres terytorialny i ilościowy używania, jak również częstotliwość i regularność tego używania.

      (1)  Dz.U. C 179 z 18.06.2011.


title: Sprawa T-57/17: Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2017 r. – Pegasus/Parlament

text:
               13.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 78/42

         Skarga wniesiona w dniu 31 stycznia 2017 r. – Pegasus/Parlament
   (Sprawa T-57/17)
   (2017/C 078/57)
   Język postępowania: niemiecki

      Strony

      Strona skarżąca: Pegasus (Bruksela, Belgia) (przedstawiciel: P. Richter, Rechtsanwalt)

      Strona pozwana: Parlament Europejski

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności art. I.4.1 decyzji pozwanej instytucji z dnia 12 grudnia 2016 r. (nr FINS 2017 16) w sprawie obniżenia kwoty płatności zaliczkowych do 33 % ustalonego limitu kwotowego oraz zarządzenia ustanowienia zabezpieczenia;

               —

               obciążenie pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi jedyny zarzut, który w zasadniczym zakresie jest identyczny względnie podobny do zarzutu podniesionego w sprawie T-54/17, CLF/Parlament.


title: Sprawa C-493/10: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland w dniu 15 października 2010 r. — M.E. i in. przeciwko Refugee Applications Commissioner, Minister for Justice, Equality and Law Reform

text:
               15.1.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 13/18

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Ireland w dniu 15 października 2010 r. — M.E. i in. przeciwko Refugee Applications Commissioner, Minister for Justice, Equality and Law Reform
   (Sprawa C-493/10)
   ()
   2011/C 13/32
   Język postępowania: angielski

      Sąd krajowy

   High Court of Ireland

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: M.E. i in.

      Strona pozwana: Refugee Applications Commissioner, Minister for Justice, Equality and Law Reform

      Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy przenoszące państwo członkowskie jest zobowiązane na podstawie dyrektywy Rady (WE) nr 343/2003 (1) do oceny przestrzegania przez przyjmujące państwo członkowskie art. 18 Karty praw podstawowych Unii Europejskiej, dyrektyw Rady 2003/9/WE (2), 2004/83/WE (3) i 2005/85/EC (4) oraz rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003?

               2)

               W razie udzielania odpowiedzi twierdzącej i jeżeli stwierdzono, że przyjmujące państwo członkowskie nie przestrzega jednego lub większej liczby tychże przepisów, czy przenoszące państwo członkowskie jest zobowiązane do przyjęcia odpowiedzialności za rozpatrzenie wniosku na podstawie art. 3 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 343/2003?

      (1)  Rozporządzenie Rady (WE) nr 343/2003 z dnia 18 lutego 2003 r. ustanawiające kryteria i mechanizmy określania państwa członkowskiego właściwego dla rozpatrywania wniosku o azyl, wniesionego w jednym z państw członkowskich przez obywatela państwa trzeciego (Dz.U. L 50, s. 1).

      (2)  Dyrektywa Rady 2003/9/WE z dnia 27 stycznia 2003 r. ustanawiająca minimalne normy dotyczące przyjmowania osób ubiegających się o azyl (Dz.U. L 31, s. 18).

      (3)  Dyrektywa Rady 2004/83/WE z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie minimalnych norm dla kwalifikacji i statusu obywateli państw trzecich lub bezpaństwowców jako uchodźców lub jako osoby, które z innych względów potrzebują międzynarodowej ochrony oraz zawartości przyznawanej ochrony (Dz.U. L 304, s. 2).

      (4)  Dyrektywa Rady 2005/85/WE z dnia 1 grudnia 2005 r. w sprawie ustanowienia minimalnych norm dotyczących procedur nadawania i cofania statusu uchodźcy w państwach członkowskich (Dz.U. L 326, s. 13).


title: Sprawa C-394/16: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main – Niemcy) – FMS Wertmanagement AöR/Heta Asset Resolution AG

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/22

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 21 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Frankfurt am Main – Niemcy) – FMS Wertmanagement AöR/Heta Asset Resolution AG
   (Sprawa C-394/16) (1)

   (2017/C 086/29)
   Język postępowania: niemiecki
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

      (1)  Dz.U. C 419 z 14.11.2016.


title: Sprawa T-699/13 P: Postanowienie Sądu z dnia 18 września 2014 r. – Marcuccio przeciwko Komisji (Odwołanie — Służba publiczna — Urzędnicy — Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako oczywiście niedopuszczalnej — Brak tożsamości między skargą przesłaną za pośrednictwem faksu a złożonym następnie oryginałem — Termin do wniesienia skargi — Przekroczenie terminu — Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne)

text:
               17.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 409/43

         Postanowienie Sądu z dnia 18 września 2014 r. – Marcuccio przeciwko Komisji
   (Sprawa T-699/13 P) (1)

   ((Odwołanie - Służba publiczna - Urzędnicy - Odrzucenie skargi w pierwszej instancji jako oczywiście niedopuszczalnej - Brak tożsamości między skargą przesłaną za pośrednictwem faksu a złożonym następnie oryginałem - Termin do wniesienia skargi - Przekroczenie terminu - Odwołanie w części oczywiście niedopuszczalne, a w części oczywiście bezzasadne))
   2014/C 409/62
   Język postępowania: włoski

      Strony

      Wnoszący odwołanie: Luigi Marcuccio (Tricase, Włochy) (przedstawiciel: G. Cipressa, avocat)

      Druga strona postępowania: Komisja Europejska (przedstawiciele: C. Berardis-Kayser i G. Gattinara, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Odwołanie mające na celu uchylenie postanowienia Sądu do spraw Służby Publicznej Unii Europejskiej (druga izba) z dnia 17 października 2013 r. w sprawie F-145/12 Marcuccio przeciwko Komisji (RecFP, EU:F:2013:162).

      Sentencja

               1)

               Odwołanie zostaje odrzucone.

               2)

               Luigi Marcuccio pokrywa własne koszty postępowania oraz koszty poniesione przez Komisję Europejską w niniejszej instancji.

               3)

               Luigi Marcuccio wpłaci na rzecz Sądu kwotę 2  000 EUR zgodnie z art. 90 regulaminu postępowania.

      (1)  Dz.U. C 52 z 22.2.2014.


title: Sprawa T-285/06: Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2008 r. — Torres przeciwko OHIM — Bodegas Cándido (TORRE DE FRIAS) (Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TORRE DE FRIAS — Wcześniejsze słowne krajowe i międzynarodowe znaki towarowe TORRES i LAS TORRES — Względna podstawa odmowy rejestracji — Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd)

text:
               21.2.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 44/43

         Wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 18 grudnia 2008 r. — Torres przeciwko OHIM — Bodegas Cándido (TORRE DE FRIAS)
   (Sprawa T-285/06) (1)

   (Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego TORRE DE FRIAS - Wcześniejsze słowne krajowe i międzynarodowe znaki towarowe TORRES i LAS TORRES - Względna podstawa odmowy rejestracji - Brak prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd)
   (2009/C 44/73)
   Język postępowania: hiszpański
   Strony

      Strona skarżąca: Miguel Torres, SA (Vilafranca del Penedés, Hiszpania) (przedstawiciele: adwokaci E. Armijo Chávarri, M. Baz de San Ceferino i A. Castán Pérez-Gómez)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciele: O. Mondéjar Ortuño i J. García Murillo, pełnomocnicy)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również, interwenient przed Sądem: Bodegas Cándido, SA (Burgos, Hiszpania) (przedstawiciel: adwokat C. Hernández Hernández)
   Przedmiot sprawy
   Skarga na decyzję Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 27 lipca 2006 r. (sprawa R 1069/2000-2), dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między Miguel Torres, SA a Bodegas Cándido, SA
   Sentencja wyroku

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Miguel Torres, SA zostaje obciążona kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 310 z 16.12.2006.


title: Sprawa C-511/16: Skarga wniesiona w dniu 29 września 2016 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luksemburga

text:
               28.11.2016

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 441/13

      Skarga wniesiona w dniu 29 września 2016 r. – Komisja Europejska/Wielkie Księstwo Luksemburga
      (Sprawa C-511/16)
      (2016/C 441/17)
      Język postępowania: francuski

         Strony

         Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele: M. van Beek, G. von Rinteln, pełnomocnicy)

         Strona pozwana: Wielkie Księstwo Luksemburga

         Żądania strony skarżącej

                  —

                  stwierdzenie, że nie przyjmując, najpóźniej do dnia 1 czerwca 2015 r., przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do wykonania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/27/UE z dnia 26 lutego 2014 r. zmieniającej dyrektywy Rady 92/58/EWG, 92/85/EWG, 94/33/WE, 98/24/WE oraz dyrektywę 2004/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w celu dostosowania ich do rozporządzenia (WE) nr 1272/2008 w sprawie klasyfikacji, oznakowania i pakowania substancji i mieszanin, a w każdym razie nie powiadamiając Komisji o takich przepisach, Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 6 ust. 1 tejże dyrektywy;

                  —

                  nałożenie na Wielkie Księstwo Luksemburga, zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE, okresowej kary pieniężnej o dziennej stawce w wysokości 8 710 euro, naliczanej od dnia ogłoszenia wyroku w niniejszej sprawie z tytułu naruszenia obowiązku poinformowania o środkach podjętych w celu dokonania transpozycji dyrektywy 2014/27/UE;

                  —

                  obciążenie Wielkiego Księstwa Luksemburga kosztami postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty

      Termin na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 1czerwca 2015 r.
      Wielkie Księstwo Luksemburga uchybiło ciążącemu na nim obowiązkowi poinformowania o środkach podjętych w celu dokonania transpozycji przed upływem przewidzianego w art. 6 ust. 1 dyrektywy 2014/27/UE terminu transpozycji.


title: Sprawa T-309/04: Skarga wniesiona dnia 28 lipca 2004 r. przez TV 2/DANMARK A/S przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich

text:
               23.10.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 262/43

         Skarga wniesiona dnia 28 lipca 2004 r. przez TV 2/DANMARK A/S przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich
   (Sprawa T-309/04)
   (2004/C 262/82)
   Język postępowania: duński
   Dnia 28 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich wpłynęła skarga przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich wniesiona przez TV 2/DANMARK A/S, z siedzibą w Odense (Dania), reprezentowaną przez Olafa Koktvedgaarda, adwokata.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie w całości, ewentualnie w części, nieważności decyzji Komisji z dnia 19 maja 2004 r. C(2004)1814 fin w sprawie C 2/2003 (ex NN 22/2002) dotyczącej środków przyznanych przez Danię dla TV2/Danmark

               —

               obciążenie Komisji kosztami postępowania

         Zarzuty i główne argumenty:
   W zaskarżonej decyzji Komisja uznała pomoc, która została w latach 1995-2004 udzielona TV2/Danmark w formie opłat abonamentowych oraz innych środków, za zgodną z zasadami wspólnego rynku, za wyjątkiem kwoty 628,2 milionów DKK, która w opinii Komisji stanowi sprzeczną z normami Traktatu pomoc państwa. Królestwo Danii zostało zobowiązane do zażądania zwrotu tej kwoty od strony skarżącej.
   Celem poparcia złożonych wniosków strona skarżąca domaga się uznania, że zaskarżona decyzja została podjęta z pominięciem istotnych przepisów proceduralnych, art. 87 ust. 1 WE, art. 86 ust. 2 WE, art. 295 WE oraz przepisów protokołu dotyczącego systemu radiofonii i telewizji publicznej. Konkretnie, strona skarżąca podnosi w szczególności, że:

               —

               naruszono zasadę kontradyktoryjności, wzięto pod uwagę przy obliczaniu nadmiernej kompensacji kwotę, która nie odnosi się do okresu objętego postępowaniem oraz, że podstawa i uzasadnienie oszacowania kapitału własnego TV2 są niewystarczające;

               —

               podstawą badania Komisji nie była sytuacja w momencie przyznawania poszczególnych środków dla TV2;

               —

               wpływy z opłat abonamentowych uzyskane przez TV2, a w latach 1995-1997 środki finansowe z reklam uzyskane przez TV2 za pośrednictwem TV2-Fonden, nie stanowią pomocy państwa, ponieważ nie są środkami publicznymi;

               —

               nie mamy do czynienia z pomocą państwa, pomimo że udzielone środki mogły przekraczać koszty netto realizacji zadań z tytułu pełnienia misji publicznej, ponieważ środki te nie zostały zużyte na subsydiowanie skrośne (pokrywanie kosztów jednego rodzaju prowadzonej przez przedsiębiorstwo działalności gospodarczej przychodami pochodzącymi z innego rodzaju działalności ) działalności komercyjnej;

               —

               TV2 nie uzyskała żadnej korzyści gospodarczej, której nie uzyskałaby w normalnych warunkach rynkowych, ponieważ osiągnięta nadwyżka nie przekracza normalnego zysku z wykonywania przez TV2 zadań z tytułu pełnienia misji publicznej i ponieważ struktura kapitału własnego TV2 była uzasadniona przyczynami rynkowymi;

               —

               struktura kapitału własnego TV2 nie wykracza poza poziom potrzebny do pełnienia zadań z tytułu pełnienia misji publicznej;

               —

               nie można zażądać zwrotu od spółki akcyjnej TV2/Danmark A/S, utworzonej po zakończeniu postępowania, ponieważ wzbogacenie nie dotyczyło tej spółki;

               —

               należy stwierdzić nieważność żądania zwrotu odsetek od kwoty podlegającej zwrotowi, ponieważ odsetki już są zawarte w tej kwocie.


title: Sprawa C-217/14: Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Irlandii

text:
               14.7.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 223/6

         Skarga wniesiona w dniu 2 maja 2014 r. – Komisja Europejska przeciwko Irlandii
   (Sprawa C-217/14)
   2014/C 223/09
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Europejska (przedstawiciele P. Hetsch, L. Flynn, K. Herrmann, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Irlandia

      Żądania strony skarżącej:

               —

               stwierdzenie, że w odniesieniu do dyrektywy 2009/72/WE (1) Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 lipca 2009 r. dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego energii elektrycznej i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE, nie przyjmując do dnia 3 marca 2011 r. przepisów transponujących definicje zawarte w jej art. 2 pkt 8, 18, 21, 22, 32, 33 i 34 oraz wymogi ustanowione w jej art. 9 ust. 1–7 i 12 w związku z art. 9 ust. 11, w jej art. 16 ust. 1 zdanie drugie i trzecie i ust. 2 i 3, w jej art. 38 ust. 1 zdanie drugie, w jej art. 39 ust. 1, 4 i 8 oraz w jej art. 40 ust. 1–3, 5 i 7, a w każdym razie nie informując Komisji o takich przepisach Irlandia uchybiła zobowiązaniom, które ciążą na niej na mocy art. 49 ust. 1 tej dyrektywy;

               —

               nałożenie na Irlandię okresowej kary pieniężnej zgodnie z art. 260 ust. 3 TFUE w wysokości 20  358 EUR za każdy dzień od dnia ogłoszenia wyroku Trybunału, płatnej na rachunek środków własnych Unii Europejskiej, z uwagi na niewypełnienie zobowiązania obejmującego poinformowanie o środkach podjętych w celu transpozycji dyrektywy przyjętej zgodnie z procedurą ustawodawczą; oraz

               —

               obciążenie Irlandii kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Termin wyznaczony na dokonanie transpozycji dyrektywy upłynął w dniu 3 marca 2011 r.

      (1)  Dz.U. L 211, s. 55.


title: Sprawa C-105/07: Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 stycznia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen — Belgia) — N. V. Lammers & Van Cleeff przeciwko Belgische Staat (Swoboda przedsiębiorczości — Swobodny przepływ kapitału — Postanowienia podatkowe — Podatek dochodowy od osób prawnych — Odsetki wypłacane przez spółkę zależną tytułem wynagrodzenia za pożyczkę udzieloną przez spółkę dominującą mającą siedzibę w innym państwie członkowskim — Przekwalifikowanie odsetek na opodatkowane dywidendy — Brak przekwalifikowania w przypadku odsetek wypłacanych spółce będącej rezydentem)

text:
               8.3.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 64/12

         Wyrok Trybunału (czwarta izba) z dnia 17 stycznia 2008 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen — Belgia) — N. V. Lammers & Van Cleeff przeciwko Belgische Staat
   (Sprawa C-105/07) (1)

   (Swoboda przedsiębiorczości - Swobodny przepływ kapitału - Postanowienia podatkowe - Podatek dochodowy od osób prawnych - Odsetki wypłacane przez spółkę zależną tytułem wynagrodzenia za pożyczkę udzieloną przez spółkę dominującą mającą siedzibę w innym państwie członkowskim - Przekwalifikowanie odsetek na opodatkowane dywidendy - Brak przekwalifikowania w przypadku odsetek wypłacanych spółce będącej rezydentem)
   (2008/C 64/17)
   Język postępowania: niderlandzki
   Sąd krajowy
   Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: N. V. Lammers & Van Cleeff

      Strona pozwana: Belgische Staat
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen — Wykładnia art. 12 WE, art. 43 WE, art. 48 WE, art. 56 WE i art. 58 WE — Krajowe przepisy podatkowe, które przekwalifikowują odsetki wypłacane przez spółkę zależną tytułem wynagrodzenia za pożyczkę udzieloną przez spółkę dominującą mającą siedzibę w innym państwie członkowskim na opodatkowane dywidendy, jednakże nie w przypadku odsetek wypłacanych spółce będącej rezydentem.
   Sentencja
   Artykuły 43 WE i 48 WE sprzeciwiają się przepisom krajowym takim jakie są przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, na mocy których odsetki wypłacane przez spółkę z siedzibą w jednym państwie członkowskim członkowi zarządu, który jest spółką mającą siedzibę w innym państwie członkowskim, podlegają przekwalifikowaniu na dywidendy, a tym samym podlegają opodatkowaniu, jeśli na początku okresu podatkowego suma oprocentowanych pożyczek jest wyższa niż wpłacony kapitał wraz z opodatkowanymi rezerwami, podczas gdy w tych samych okolicznościach odsetki wypłacane członkowi zarządu, który jest spółką mającą siedzibę w tym samym państwie członkowskim, nie podlegają przekwalifikowaniu na dywidendy, a tym samym nie podlegają opodatkowaniu.

      (1)  Dz.U. C 95 z 28.4.2007.


title: Sprawa C-377/14: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Praze (Republika Czeska) w dniu 7 sierpnia 2014 r. – Ernst Georg Radlinger i Helena Radlingerová przeciwko FINWAY a.s.

text:
               10.11.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 395/22

      Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Krajský soud v Praze (Republika Czeska) w dniu 7 sierpnia 2014 r. – Ernst Georg Radlinger i Helena Radlingerová przeciwko FINWAY a.s.
      (Sprawa C-377/14)
      (2014/C 395/28)
      Język postępowania: czeski

         Sąd odsyłający

      Krajský soud v Praze.

         Strony w postępowaniu głównym

         Strona skarżąca: Ernst Georg Radlinger i Helena Radlingerová.

         Strona pozwana: FINWAY a.s.

         Pytania prejudycjalne

                  1)

                  Czy art. 7 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG (1) z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (zwanej dalej „dyr ektywą o nieuczciwych warunkach”) i art. 22 ust. 2 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE (2) z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylającej dyrektywę Rady 87/102/EWG (zwanej dalej „dyrektywą o umowach o kredyt konsumencki”), względnie inne przepisy prawa UE o ochronie konsumentów stoją na przeszkodzie:

                              —

                              koncepcji zákon č. 182/2006 Sb., o úpadku a způsobech jeho řešení (ustawy nr 182/2006 o upadłości i sposobach jej przeprowadzania), zmienionej zákon č. 185/2013 Sb. (ustawą nr 185/2013, zwaną dalej „prawem upadłościowym”), która zezwala sądowi na badanie prawdziwości, wysokości lub kolejności wierzytelności wynikających ze stosunków konsumenckich tylko na podstawie powództwa incydentalnego wniesionego przez syndyka masy upadłościowej, wierzyciela lub (w świetle ww. ograniczeń) dłużnika (konsumenta)?

                              —

                              krajowym przepisom postępowania upadłościowego ograniczającym prawo dłużnika (konsumenta) do wystąpienia do sądu z wnioskiem o badanie zgłoszonych wierzytelności wierzycieli (dostawców dóbr i usług) jedynie do wypadków, w których zezwolono na przeprowadzenie upadłości konsumenta w formie oddłużenia, a w tym zakresie tylko w stosunku do niezabezpieczonych wierzytelności wierzycieli, przy czym w przypadku wykonalnych wierzytelności uznanych postanowieniem właściwego organu zarzuty dłużnika są dalej ograniczone jedynie do możliwości twierdzenia, że wierzytelność wygasła albo jest przedawniona zgodnie z § 192 ust. 3 i § 410 ust. 2 i 3 prawa upadłościowego?

                  2)

                  W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytanie pierwsze: czy sąd w postępowaniu w przedmiocie badania wierzytelności na podstawie umowy o kredyt konsumencki powinien uwzględnić z urzędu, nawet w braku podniesienia zarzutu przez konsumenta, naruszenie przez kredytodawcę obowiązku informowania na podstawie art. 10 ust. 2 dyrektywy o umowach o kredyt konsumencki oraz wyciągnąć określone w prawie krajowym konsekwencje w postaci nieważności postanowień umownych?

            W przypadku udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pytania pierwsze i drugie:

                  3)

                  Czy wyżej przywołane przepisy dyrektyw wywołują skutek bezpośredni i czy na przeszkodzie ich bezpośredniego stosowania stoi okoliczność, że wszczęcie postępowania incydentalnego przez sąd z urzędu (lub z punktu widzenia prawa krajowego niedopuszczalność badania wierzytelności ze względu na nieskuteczne podważenie przez dłużnika-konsumenta) wkracza w stosunki horyzontalne między konsumentem a dostawcą dóbr i usług?

                  4)

                  Jaka kwota stanowi „całkowitą kwotę kredytu” zgodnie z art. 10 ust. 2 lit. d) dyrektywy o umowach o kredyt konsumencki, a jakie kwoty występują jako „kwoty wypłaty” (Ck) przy obliczaniu rocznej stopy oprocentowania (zwanej dalej „APR”) według formuły przedstawionej w załączniku I do dyrektywy o umowach o kredyt konsumencki, jeśli umowa kredytowa formalnie obiecuje wypłatę określonej kwoty pieniężnej, lecz równocześnie stanowi, że gdy tylko kredyt zostanie wypłacony wierzytelności kredytodawcy z tytułu opłaty za udzielenie kredytu i z tytułu pierwszej raty kredytowej (lub kolejnych) będą w pewnym zakresie potrącone z tej kwoty, a tym samym te potrącone kwoty w rzeczywistości nigdy nie zostaną wypłacone konsumentowi lub na jego rzecz, i pozostają cały czas w dyspozycji kredytodawcy? Czy zaliczenie tych kwot, które w rzeczywistości nie są wypłacane wpływa na wysokość obliczanego APR?

            Bez względu na odpowiedzi udzielone na poprzednie pytania:

                  5)

                  Czy przy ocenie, czy ww. uzgodnione odszkodowanie jest rażąco wysokie w rozumieniu pkt 1 lit. e) załącznika do dyrektywy o nieuczciwych warunkach konieczne jest dokonanie oceny łącznego skutku wszystkich klauzul dotyczących kar, tak jak zostały uzgodnione, bez względu na to, czy wierzyciel faktycznie domaga się ich pełnej realizacji i bez względu na to, czy niektóre z nich mogą z punktu widzenia norm prawa krajowego zostać uznane za nieważnie zawarte, czy też konieczne jest uwzględnienie jedynie całkowitej kwoty kar faktycznie żądanych lub możliwych do zażądania?

                  6)

                  W razie, gdyby uznano, że kary umowne stanowią nadużycie, czy konieczne jest niestosowanie wszystkich tych kar cząstkowych, które tylko rozpatrywane łącznie doprowadziły sąd do wniosku, że kwota odszkodowania była rażąco wysoka w rozumieniu pkt 1 lit. e) załącznika do dyrektywy o nieuczciwych warunkach lub tylko niektórych z nich (a w tym wypadku, w świetle jakich kryteriów należy to oceniać)?

         (1)  Dz.U. L 95, s. 29.

         (2)  Dz.U. L 133, s. 66.


title: Sprawa T-337/04: Skarga wniesiona dnia 29 lipca 2004 r. przez Athanasiosa Pitsiorlasa przeciwko Radzie Wspólnot Europejskich i Europejskiemu Bankowi Centralnemu (ECB)

text:
               6.11.2004

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 273/35

         Skarga wniesiona dnia 29 lipca 2004 r. przez Athanasiosa Pitsiorlasa przeciwko Radzie Wspólnot Europejskich i Europejskiemu Bankowi Centralnemu (ECB)
   (Sprawa T-337/04)
   (2004/C 273/67)
   Język postępowania: grecki
   Dnia 29 lipca 2004 r. do Sądu Pierwszej Instancji Wspólnot Europejskich została wniesiona skarga przeciwko Radzie Wspólnot Europejskich i Europejskiemu Bankowi Centralnemu (ECB) przez Athanasiosa Pitsiorlasa, zamieszkałego w Salonikach, Grecja, reprezentowanego przez Dimitriosa Papafilippou, prawnika.
   Strona skarżąca wnosi do Sądu Pierwszej Instancji o:

               —

               zasądzenie na rzecz skarżącego od dwóch Instytucji Wspólnotowych solidarnie zapłaty: z tytułu poniesionej szkody materialnej, sumy równej różnicy wyliczonych zarobków na równorzędnym stanowisku w ECB za okres od kwietnia 2001 r. do dnia upływu trzech miesięcy od daty doręczenia wyroku Sądu Pierwszej Instancji, o ile będzie on korzystny dla skarżącego, i dochodów skarżącego jako prawnika w tym okresie, oraz sumy 90.000 EURO tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, wraz z odsetkami liczonymi od dnia wniesienia skargi;

               —

               obciążenie obydwu Instytucji kosztami postępowania i innymi kosztami.

         Zarzuty i główne argumenty:
   Skarżący wcześniej już wniósł do Sądu Pierwszej Instancji skargę o unieważnienie decyzji Rady i Europejskiego Banku Centralnego (sprawa T-3/00), (1) odmawiającej mu dostępu do Porozumienia „Basle/Cyborg” w sprawie wprowadzenia Europejskiego Systemu Monetarnego. Skarżący podnosił, iż porozumienie to potrzebne mu było do dokończenia pracy doktorskiej, którą pisał.
   W niniejszej skardze, skarżący podnosi, że decyzja Rady i Europejskiego Banku Centralnego odmawiająca mu dostępu była bezprawna z tych samych powodów, które przywołane zostały przez niego we wcześniejszej skardze. Dodatkowo podnosi, iż z powodu odmownej decyzji, do dnia dzisiejszego nie był w stanie ukończyć swojej pracy doktorskiej. Skarżący twierdzi, iż jako posiadacz tytułu doktora specjalizującego się w prawie ekonomicznym i monetarnym, zostałby zatrudniony w instytucji lub organizacji międzynarodowej. W związku z powyższym, twierdzi, iż poniósł szkodę materialną w wysokości równej różnicy pomiędzy zarobkami, jakie mógłby otrzymywać na takim stanowisku w okresie od 1 kwietnia 2001 r., jeśli ukończyłby pracę doktorską i zostałby zatrudniony na takim stanowisku, do trzech miesięcy od doręczenia wyroku Sądu Pierwszej Instancji, a jego dotychczasowymi i przyszłymi zarobkami z tytułu wykonywania pracy prawnika w Grecji. Niniejszą skargą skarżący dochodzi zatem odszkodowania za szkodę materialną i zadośćuczynienia za doznaną szkodę niematerialną.

      (1)  Dz.U. C 122, z 29.4.2000, str. 35.


title: Sprawa T-392/17: Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2017 r. – TE/Komisja

text:
               4.9.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 293/36

         Skarga wniesiona w dniu 14 czerwca 2017 r. – TE/Komisja
   (Sprawa T-392/17)
   (2017/C 293/45)
   Język postępowania: czeski

      Strony

      Strona skarżąca: TE (przedstawiciel: adwokat J. Bartončík)

      Strona pozwana: Komisja Europejska

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji o wszczęciu dochodzenia prowadzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych;

               —

               obciążenie strony pozwanej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Na poparcie skargi strona skarżąca podnosi dwa zarzuty.

               1.

               Zarzut pierwszy dotyczący naruszenia głównej zasady prawa Unii, a mianowicie zasady pomocniczości.

               2.

               Zarzut drugi dotyczący naruszenia zasady ne bis in idem.


title: Sprawa T-256/11: Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2014 r. – Ezz i in. przeciwko Radzie (Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa — Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie — Zamrożenie funduszy — Podstawa prawna — Obowiązek uzasadnienia — Błąd dotyczący okoliczności faktycznych — Prawo do obrony — Prawo do skutecznej ochrony sądowej — Prawo własności — Swoboda prowadzenia działalności gospodarczej)

text:
               7.4.2014

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 102/32

         Wyrok Sądu z dnia 7 lutego 2014 r. – Ezz i in. przeciwko Radzie
   (Sprawa T-256/11) (1)

   ((Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa - Środki ograniczające skierowane przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie - Zamrożenie funduszy - Podstawa prawna - Obowiązek uzasadnienia - Błąd dotyczący okoliczności faktycznych - Prawo do obrony - Prawo do skutecznej ochrony sądowej - Prawo własności - Swoboda prowadzenia działalności gospodarczej))
   2014/C 102/51
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Ahmed Abdelaziz Ezz (Giza, Egipt); Abla Mohammed Fawzi Ali Ahmed (Londyn, Zjednoczone Królestwo); Khadiga Ahmed Ahmed Kamel Yassin (Londyn); i Shahinaz Abdel Azizabdel Wahab Al Naggar (Giza) (przedstawiciele: początkowo M. Lester, barrister, i J. Binns, solicitor, następnie J. Binns, J. Lewis, QC, B. Kennelly, barrister, i I. Burton, solicitor)

      Strona pozwana: Rada Unii Europejskiej (przedstawiciele: M. Bishop i I. Gurov, pełnomocnicy)

      Interwenient popierający stronę pozwaną: Komisja Europejska (przedstawiciele: F. Erlbacher, M. Konstantinidis i A. Bordes, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   Żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Rady 2011/172/WPZiB z dnia 21 marca 2011 r. dotyczącej środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2011 L 76, s. 63) oraz rozporządzenia Rady (UE) nr 270/2011 z dnia 21 marca 2011 r. w sprawie środków ograniczających skierowanych przeciwko niektórym osobom, podmiotom i organom w związku z sytuacją w Egipcie (Dz.U. 2011 L 76, s. 4), w zakresie, w jakim akty te dotyczą skarżących.

      Sentencja

               1)

               Skarga zostaje oddalona.

               2)

               Ahmed Abdelaziz Ezz oraz Abla Mohammed Fawzi Ali Ahmed, Khadiga Ahmed Ahmed Kamel Yassin i Shahinaz Abdel Azizabdel Wahab Al Naggar pokrywają, poza własnymi kosztami, koszty poniesione przez Radę Unii Europejskiej.

               3)

               Komisja Europejska pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 89 z 19.3.2011.


title: Sprawa C-492/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 28 listopada 2006 r. — Consorzio Elisoccorso San Raffaele przeciwko Elilombarda s.r.l.

text:
               27.1.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 20/13

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Consiglio di Stato (Włochy) w dniu 28 listopada 2006 r. — Consorzio Elisoccorso San Raffaele przeciwko Elilombarda s.r.l.
   (Sprawa C-492/06)
   (2007/C 20/19)
   Język postępowania: włoski
   Sąd krajowy
   Consiglio di Stato
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Consorzio Elisoccorso San Raffaele

      Strona pozwana: Elilombarda s.r.l.
   Pytanie prejudycjalne
   „Czy art. 1 dyrektywy Rady 89/665/EWG (1) z dnia 21 grudnia 1989 r. w sprawie koordynacji przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do stosowania procedur odwoławczych w zakresie udzielania zamówień publicznych na dostawy i roboty budowlane, w wersji zmienionej przez dyrektywę Rady 92/50/EWG (2) z dnia 18 czerwca 1992 r. odnoszącą się do koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na usługi należy rozumieć w ten sposób, iż sprzeciwia się on temu, aby zgodnie z prawem krajowym odwołanie od decyzji udzielenia zamówienia mogło zostać wniesione indywidualnie przez zaledwie jednego z członków stowarzyszenia ad hoc nieposiadającego osobowości prawnej, które to stowarzyszenie jako takie uczestniczyło w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego i które nie uzyskało owego zamówienia”.

      (1)  Dz.U. L 395, str. 33.

      (2)  Dz.U. L 209, str. 1.


title: Sprawa C-546/13: Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 6 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Agenzia delle Dogane, Ufficio di Verona dell’Agenzia delle Dogane przeciwko ADL American Dataline Srl [Odesłanie prejudycjalne — Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 — Wspólna taryfa celna — Klasyfikacja taryfowa — Nomenklatura scalona — Pozycje 8471 i 8518 — Głośniki odtwarzające dźwięk poprzez przetworzenie sygnału elektromagnetycznego w fale dźwiękowe podłączane wyłącznie do komputera i sprzedawane oddzielnie]

text:
               12.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 7/10

         Wyrok Trybunału (dziesiąta izba) z dnia 6 listopada 2014 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Agenzia delle Dogane, Ufficio di Verona dell’Agenzia delle Dogane przeciwko ADL American Dataline Srl
   (Sprawa C-546/13) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Rozporządzenie (EWG) nr 2658/87 - Wspólna taryfa celna - Klasyfikacja taryfowa - Nomenklatura scalona - Pozycje 8471 i 8518 - Głośniki odtwarzające dźwięk poprzez przetworzenie sygnału elektromagnetycznego w fale dźwiękowe podłączane wyłącznie do komputera i sprzedawane oddzielnie])
   (2015/C 007/13)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Agenzia delle Dogane, Ufficio di Verona dell’Agenzia delle Dogane

      Strona pozwana: ADL American Dataline Srl

      Sentencja

   Nomenklaturę scaloną zawartą w załączniku I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej taryfy celnej zmienionym, kolejno, rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2388/2000 z dnia 13 października 2000 r., rozporządzeniem Komisji (WE) nr 2031/2001 z dnia 6 sierpnia 2001 r., rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1832/2002 z dnia 1 sierpnia 2002 r. oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1789/2003 z dnia 11 września 2003 r. należy interpretować w ten sposób, że towary tego rodzaju, jak towary sporne w postępowaniu głównym, które są podłączane do komputera wyposażonego w system operacyjny „MAC OS 9” lub system nowszy, należy sklasyfikować jako głośniki do podpozycji 8518 22 90 owej nomenklatury.

      (1)  Dz.U. C 21.12.2013.


title: Sprawa T-305/17: Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2017 r. – Red Bull/EUIPO (Przedstawienie równoległoboku składającego się z dwóch części o różnych kolorach)

text:
               17.7.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 231/47

         Skarga wniesiona w dniu 17 maja 2017 r. – Red Bull/EUIPO (Przedstawienie równoległoboku składającego się z dwóch części o różnych kolorach)
   (Sprawa T-305/17)
   (2017/C 231/60)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Red Bull GmbH (Fuschl am See, Austria) (przedstawiciele: adwokaci A. Renck i S. Petivlasova)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (EUIPO)

      Dane dotyczące postępowania przed EUIPO

      Sporny znak towarowy: Graficzny unijny znak towarowy (Przedstawienie równoległoboku składającego się z dwóch części o różnych kolorach) – zgłoszenie nr 14 326 508

      Zaskarżona decyzja: Decyzja Pierwszej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 26 stycznia 2017 r. w sprawie R 2582/2015-1

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji;

               —

               obciążenie EUIPO kosztami postępowania.

      Podniesione zarzuty

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 1 lit. b) rozporządzenia nr 207/2009;

               —

               Naruszenie art. 7 ust. 3 rozporządzenia nr 207/2009.


title: Sprawa C-150/06 P: Odwołanie wniesione w dniu  17 marca 2006 r.  przez Arizona Chemical BV, Eastman Belgium BVBA, Cray Valley Iberica SA od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia  14 grudnia 2005 r.  w sprawie T-369/03 Arizona Chemical B.V, Eastman Belgium BVBA, Resinall Europe BVBA, Cray Valley Iberica SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, popieranej przez Finlandię

text:
               20.5.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 121/7

         Odwołanie wniesione w dniu 17 marca 2006 r. przez Arizona Chemical BV, Eastman Belgium BVBA, Cray Valley Iberica SA od wyroku Sądu Pierwszej Instancji (trzecia izba) z dnia 14 grudnia 2005 r. w sprawie T-369/03 Arizona Chemical B.V, Eastman Belgium BVBA, Resinall Europe BVBA, Cray Valley Iberica SA przeciwko Komisji Wspólnot Europejskich, popieranej przez Finlandię
   (Sprawa C-150/06 P)
   (2006/C 121/13)
   Język postępowania: angielski
   Strony

      Strona skarżąca: Arizona Chemical B.V, Eastman Belgium BVBA, Cray Valley Iberica SA (przedstawiciele: K. Van Maldegem i C. Mereu, avocats)

      Pozostałe strony postępowania: Komisja Wspólnot europejskich, Finlandia, Resinall Europe BVBA
   Żądania strony skarżącej
   Strona skarżąca wnosi do Trybunału o:

               —

               stwierdzenie dopuszczalności i zasadności niniejszego odwołania;

               —

               uchylenie postanowienia Sądu Pierwszej Instancji z dnia 14 grudnia 2005 r. w sprawie T-369/03;

               —

               stwierdzenie dopuszczalności żądań skarżących w sprawie T-369/03;

               —

               orzeczenie co do istoty sprawy lub ewentualnie skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd Pierwszej Instancji; oraz

               —

               obciążenie Komisji Wspólnot Europejskich całością kosztów postępowania.

         Zarzuty i główne argumenty
   Skarżące podnoszą, że orzeczenie Sądu Pierwszej Instancji należy uchylić z następujących przyczyn:

               1)

               niespójny tok rozumowania i błędne zastosowanie prawnych kryteriów dopuszczalności, obowiązujących w stosunku do adresata wiążącego aktu prawnego wywołującego skutki prawne.
               Skarżące podnoszą, że Sąd Pierwszej Instancji (zwany dalej „SPI”) naruszył prawo, ponieważ nie oparł swego rozumowania na fakcie, że zaskarżona decyzja jest wiążącym aktem prawnym wywołującym skutki prawne, który w sposób wyraźny zmienia sytuację prawną skarżących.

               2)

               błędna wykładnia przepisów obowiązujących w zakresie oceny danych skarżących na podstawie dyrektywy 67/548/EWG.
               Skarżące podnoszą, że SPI naruszył prawo, ponieważ uznał, że ocena danych skarżących oraz ostateczna decyzja Komisji w przedmiocie istotnego charakteru tych danych jako podstawy do zmiany klasyfikacji nie stanowi postępowania administracyjnego, od którego przysługuje odwołanie do sądu.

               3)

               błędna wykładnia przepisów i praw skarżących w świetle dyrektywy 67/548/EWG.
               Skarżące podnoszą, że SPI naruszył prawo uznając, że skarżące nie mogły wnieść sprawy ze względu na to, że zamierzały zaskarżyć akt prawny o charakterze generalnym.

               4)

               naruszenie prawa skarżących do skutecznej ochrony sądowej.
               Skarżące podnoszą, że SPI naruszył prawo uznając, że skarżące mogły odwołać się od zaskarżonej decyzji na szczeblu krajowym.

               5)

               naruszenie prawa z powodu uznania, że skarga skarżących wniesiona została po terminie.
               Skarżące utrzymują, że termin do wniesienia skargi odszkodowawczej nie upłynął, ponieważ rozpoczął on bieg najwcześniej z chwilą wydania decyzji Komisji z 1999 r. w sprawie odmowy zmiany klasyfikacji, a najpóźniej — z chwilą wydania zaskarżonej decyzji.


title: Sprawa C-63/09: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 maja 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil nr 4 — Hiszpania) — Axel Walz przeciwko Clickair S.A. (Transport lotniczy — Konwencja montrealska — Odpowiedzialność przewoźników w zakresie przyjętego bagażu — Artykuł 22 ust. 2 — Ograniczenie odpowiedzialności w razie zniszczenia, utraty, uszkodzenia lub opóźnienia bagażu — Pojęcie „szkoda” — Szkoda materialna i krzywda)

text:
               3.7.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 179/10

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 6 maja 2010 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Juzgado de lo Mercantil nr 4 — Hiszpania) — Axel Walz przeciwko Clickair S.A.
   (Sprawa C-63/09) (1)

   (Transport lotniczy - Konwencja montrealska - Odpowiedzialność przewoźników w zakresie przyjętego bagażu - Artykuł 22 ust. 2 - Ograniczenie odpowiedzialności w razie zniszczenia, utraty, uszkodzenia lub opóźnienia bagażu - Pojęcie „szkoda” - Szkoda materialna i krzywda)
   2010/C 179/15
   Język postępowania: hiszpański

      Sąd krajowy

   Juzgado de lo Mercantil nr 4

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Axel Walz

      Strona pozwana: Clickair S.A.

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Juzgado de lo Mercantil nr 4 (Barcelona) — Wykładnia art. 22 ust. 2 Konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego (konwencji montrealskiej), (decyzja Rady 2001/539/WE z dnia 5 kwietnia 2001 r., Dz.U. L 194, s. 39) — Właściwość Trybunału — Wykładnia art. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2027/97 z dnia 9 października 1997 r. w sprawie odpowiedzialności przewoźnika lotniczego z tytułu wypadków lotniczych (Dz.U. L 285, s. 1) — Odpowiedzialność przewoźników lotniczych w zakresie transportu lotniczego pasażerów i ich bagażu — Ograniczenie w razie zniszczenia, utraty, uszkodzenia lub opóźnienia bagażu — Szkoda materialna i krzywda

      Sentencja

   Pojecie „szkoda” leżące u podstaw art. 22 ust. 2 konwencji o ujednoliceniu niektórych zasad dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego, zawartej w Montrealu w dniu 28 maja 1999 r., ustalającego granicę odpowiedzialności przewoźnika lotniczego za szkodę wynikającą między innymi z utraty bagażu, powinno być interpretowane w ten sposób, iż obejmuje ono zarówno szkodę materialną, jak i krzywdę.

      (1)  Dz.U. C 102 z 1.5.2009.


title: Sprawy połączone C-329/06 i C-343/06: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 czerwca 2008 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Verwaltungsgericht Sigmaringen, Verwaltungsgericht Chemnitz — Niemcy) — Arthur Wiedemann (C-329/06) przeciwko Land Baden-Württemberg i Peter Funk (C-343/06) przeciwko Stadt Chemnitz (Dyrektywa 91/439/EWG — Wzajemne uznawanie praw jazdy — Cofnięcie prawa jazdy przez państwo członkowskie z powodu używania narkotyków lub alkoholu — Nowe prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim — Odmowa uznania uprawnienia do kierowania pojazdami w pierwszym państwie członkowskim — Miejsce zamieszkania niezgodne z dyrektywą 91/439/EWG)

text:
               15.8.2008

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 209/5

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 26 czerwca 2008 r. (wnioski o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożone przez Verwaltungsgericht Sigmaringen, Verwaltungsgericht Chemnitz — Niemcy) — Arthur Wiedemann (C-329/06) przeciwko Land Baden-Württemberg i Peter Funk (C-343/06) przeciwko Stadt Chemnitz
   (Sprawy połączone C-329/06 i C-343/06) (1)

   (Dyrektywa 91/439/EWG - Wzajemne uznawanie praw jazdy - Cofnięcie prawa jazdy przez państwo członkowskie z powodu używania narkotyków lub alkoholu - Nowe prawo jazdy wydane w innym państwie członkowskim - Odmowa uznania uprawnienia do kierowania pojazdami w pierwszym państwie członkowskim - Miejsce zamieszkania niezgodne z dyrektywą 91/439/EWG)
   (2008/C 209/07)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Verwaltungsgericht Sigmaringen, Verwaltungsgericht Chemnitz
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strony skarżące: Arthur Wiedemann (C-329/06), Peter Funk (C-343/06)

      Strony pozwane: Land Baden-Württemberg (C-329/06), Stadt Chemnitz (C-343/06)
   Przedmiot
   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Verwaltungsgericht Sigmaringen — Wykładnia art. 1 ust. 2, art. 7 ust. 1 lit. a) i art. 8 ust. 2 i 4 oraz załącznika III do dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy (Dz.U. L 237, s. 1), zmienionej dyrektywą Rady 96/47/WE z dnia 23 lipca 1996 r. zmieniającą dyrektywę 91/439/EWG w sprawie praw jazdy (Dz.U. L 235, s. 1) — Odmowa uznania ważności prawa jazdy uzyskanego w innym państwie członkowskim w drodze wyłudzenia przez posiadacza, wobec którego w państwie miejsca zamieszkania wydano decyzję administracyjną w sprawie cofnięcia krajowego prawa jazdy z powodu używania narkotyków — Nadużycie prawa
   Sentencja

               1)

               Artykuł 1 ust. 2, art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy Rady 91/439/EWG z dnia 29 lipca 1991 r. w sprawie praw jazdy zmienionej rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 września 2003 r. należy interpretować w ten sposób, że art. 1 ust. 2, art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/439 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one temu, aby państwo członkowskie, w okolicznościach takich jak mające miejsce w postępowaniach przed sądami krajowymi, odmówiło uznania na swoim terytorium uprawnienia do kierowania wynikającego z prawa jazdy wydanego później przez inne państwo członkowskie poza okresem zakazu ubiegania się o nowe prawo jazdy nałożonego na zainteresowaną osobę, a zatem ważności tego prawa jazdy, dopóki jego posiadacz nie spełni warunków wymaganych w tym pierwszym państwie członkowskim do wydania nowego prawa jazdy w następstwie cofnięcia wcześniejszego prawa jazdy, w tym badania zdolności do kierowania potwierdzającego, że nie istnieją już powody uzasadniające to cofnięcie.
               W tych samych okolicznościach przepisy te nie sprzeciwiają się temu, aby państwo członkowskie odmówiło uznania na swoim terytorium uprawnienia do kierowania wynikającego z prawa jazdy wydanego później przez inne państwo członkowskie, jeżeli na podstawie figurujących w nim wzmianek lub innych niepodważalnych informacji pochodzących z państwa członkowskiego wydającego wiadome jest, że gdy to prawo jazdy zostało wydane, jego posiadacz, wobec którego na terytorium pierwszego państwa członkowskiego zastosowano środek polegający na cofnięciu poprzedniego prawa jazdy, nie miał normalnego miejsca zamieszkania na terytorium państwa członkowskiego wydającego.

               2)

               Artykuł 1 ust. 2 i art. 8 ust. 2 i 4 dyrektywy 91/439 zmienionej rozporządzeniem nr 1882/2003 sprzeciwiają się temu, aby państwo członkowskie, które zgodnie z tą dyrektywą jest zobowiązane do uznania uprawnienia do kierowania wynikającego z prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie, tymczasowo zawiesiło to uprawnienie, podczas gdy to ostatnie państwo członkowskie bada sposoby wydania tego prawa jazdy. Natomiast w tych samych okolicznościach przepisy te nie sprzeciwiają się temu, aby państwo członkowskie postanowiło zawiesić to uprawnienie, gdy ze wzmianek w tym prawie jazdy lub z innych niepodważalnych informacji pochodzących z tego innego państwa członkowskiego wynika, że warunek miejsca zamieszkania nałożony przez art. 7 ust. 1 lit. b) tej dyrektywy nie był spełniony w chwili wydania tego prawa jazdy.

      (1)  Dz.U. C 249 z 14.10.2006.

      Dz.U. C 281 z 18.11.2006.


title: Sprawa C-393/06: Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vergabekontrollsenat des Landes Wien (Austria) w dniu 22 września 2006 r. — Ing. Aigner, Wasser-Wärme-Umwelt GmbH przeciwko Fernwärme Wien GmbH

text:
               16.12.2006

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 310/4

         Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Vergabekontrollsenat des Landes Wien (Austria) w dniu 22 września 2006 r. — Ing. Aigner, Wasser-Wärme-Umwelt GmbH przeciwko Fernwärme Wien GmbH
   (Sprawa C-393/06)
   (2006/C 310/06)
   Język postępowania: niemiecki
   Sąd krajowy
   Vergabekontrollsenat des Landes Wien
   Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Ing. Aigner, Wasser-Wärme-Umwelt GmbH

      Strona pozwana: Fernwärme Wien GmbH
   Pytania prejudycjalne

               1)

               Czy dyrektywę 2004/17/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. koordynującą procedury udzielania zamówień przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i usług pocztowych (1) (zwaną dalej „dyrektywą 2004/17/WE”) należy interpretować w ten sposób, że podmiot zamawiający, który prowadzi działalność w dziedzinach wskazanych w art. 3 tej dyrektywy, jest objęty zakresem jej zastosowania także w odniesieniu do innej dodatkowej działalności wykonywanej w warunkach konkurencji?

               2)

               W razie udzielenia odpowiedzi twierdzącej na pierwsze pytanie wyłącznie w odniesieniu do instytucji zamawiających: Czy przedsiębiorcę takiego jak Fernwärme Wien Ges.m.b.H. należy uznać za podmiot prawa publicznego w rozumieniu dyrektywy 2004/17/WE lub dyrektywy 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 31 marca 2004 r. w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi (2), jeżeli prowadzi działalność polegającą na dostarczaniu energii cieplnej na danym obszarze nie pozostając w stosunku rzeczywistej konkurencji, czy też ocena taka winna być dokonana przy uwzględnieniu rynku ogrzewania pomieszczeń obejmującego także takie nośniki energii jak gaz, olej, węgiel, itd.?

               3)

               Czy działalność wykonywana w warunkach konkurencji przez spółkę, która obok tego prowadzi również działalność nie mającą charakteru przemysłowego lub handlowego, podlega zakresowi stosowania dyrektywy 2004/17/WE lub dyrektywy 2004/18/WE, jeżeli za pomocą takich skutecznych środków jak bilansowo i księgowo odrębna rachunkowość można wyłączyć finansowanie działalności wykonywanej w warunkach konkurencji ze środków pochodzących z innej działalności?

      (1)  Dz.U. L 134, str. 1.

      (2)  Dz.U. L 134, str. 114.


title: Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej Dz.U. C 283 z 24.11.2007 .

text:
               8.12.2007

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/1

         (2007/C 297/01)
   Ostatnia publikacja Trybunału Sprawiedliwości w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej

         Dz.U. C 283 z 24.11.2007.

   Wcześniejsze publikacje

      Dz.U. C 269 z 10.11.2007.

      Dz.U. C 247 z 20.10.2007.

      Dz.U. C 235 z 6.10.2007.

      Dz.U. C 223 z 22.9.2007.

      Dz.U. C 211 z 8.9.2007.

      Dz.U. C 183 z 4.8.2007.
   Teksty te są dostępne na stronach internetowych:

               EUR-Lex:http://eur-lex.europa.eu


title: Sprawa F-49/11: Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 8 marca 2012 r. — BE przeciwko Komisji

text:
               16.2.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 46/33

         Postanowienie Sądu do spraw Służby Publicznej z dnia 8 marca 2012 r. — BE przeciwko Komisji
   (Sprawa F-49/11) (1)

   2013/C 46/68
   Język postępowania: angielski
   Prezes drugiej izby zarządził wykreślenie sprawy.

      (1)  Dz.U. C 186 z 25.6.2011, s. 36.


title: Sprawa C-97/14: Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 30 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gyulai Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – SMK kft/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-alföldi Regionális Adó Főigazgatósága, Nemzeti Adó- és Vámhivatal [Odesłanie prejudycjalne — Wspólny system podatku od wartości dodanej — Dyrektywa 2006/112/WE — Artykuł 52 lit. c) i art. 55 — Określenie miejsca świadczenia usługi — Usługobiorca zidentyfikowany do celów podatku od wartości dodanej w kilku państwach członkowskich — Wysyłka lub przewóz poza państwo członkowskie, w którym usługa została faktycznie wyświadczona]

text:
               29.6.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 213/9

         Wyrok Trybunału (ósma izba) z dnia 30 kwietnia 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Gyulai Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság – Węgry) – SMK kft/Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-alföldi Regionális Adó Főigazgatósága, Nemzeti Adó- és Vámhivatal
   (Sprawa C-97/14) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Wspólny system podatku od wartości dodanej - Dyrektywa 2006/112/WE - Artykuł 52 lit. c) i art. 55 - Określenie miejsca świadczenia usługi - Usługobiorca zidentyfikowany do celów podatku od wartości dodanej w kilku państwach członkowskich - Wysyłka lub przewóz poza państwo członkowskie, w którym usługa została faktycznie wyświadczona])
   (2015/C 213/13)
   Język postępowania: węgierski

      Sąd odsyłający

   Gyulai Közigazgatási és Munkaügyi Bíróság

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: SMK kft

      Strona pozwana: Nemzeti Adó- és Vámhivatal Dél-alföldi Regionális Adó Főigazgatósága, Nemzeti Adó- és Vámhivatal

      Sentencja

   Artykuł 55 dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, w brzmieniu obowiązującym do dnia 1 stycznia 2010 r., należy interpretować w ten sposób, że nie znajduje on zastosowania w okolicznościach takich jak w postępowaniu głównym, gdzie odbiorca usług został zarejestrowany do celów podatku od wartości dodanej jednocześnie w państwie członkowskim, w którym usługi były faktycznie świadczone, i w innym państwie członkowskim, a następnie wyłącznie w tym drugim państwie członkowskim, oraz gdzie ruchome dobra materialne, które były przedmiotem tych usług, zostały wysłane lub przewiezione poza terytorium państwa członkowskiego, w którym usługi te zostały faktycznie wyświadczone, nie po wykonaniu tych usług, lecz w następstwie dalszej sprzedaży tych dóbr.

      (1)  Dz.U. C 142 z 12.5.2014.


title: Sprawa C-398/15: Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura di Lecce/Salvatore Manni [Odesłanie prejudycjalne — Dane osobowe — Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania tych danych — Dyrektywa 95/46/WE — Artykuł 6 ust. 1 lit. e) — Dane podlegające ujawnieniu w rejestrze spółek — Pierwsza dyrektywa 68/151/EWG — Artykuł 3 — Likwidacja danej spółki — Ograniczenie dostępu osób trzecich do tych danych]

text:
               8.5.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 144/6

         Wyrok Trybunału (druga izba) z dnia 9 marca 2017 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Corte suprema di cassazione – Włochy) – Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura di Lecce/Salvatore Manni
   (Sprawa C-398/15) (1)

   ([Odesłanie prejudycjalne - Dane osobowe - Ochrona osób fizycznych w zakresie przetwarzania tych danych - Dyrektywa 95/46/WE - Artykuł 6 ust. 1 lit. e) - Dane podlegające ujawnieniu w rejestrze spółek - Pierwsza dyrektywa 68/151/EWG - Artykuł 3 - Likwidacja danej spółki - Ograniczenie dostępu osób trzecich do tych danych])
   (2017/C 144/07)
   Język postępowania: włoski

      Sąd odsyłający

   Corte suprema di cassazione

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Camera di Commercio, Industria, Artigianato e Agricoltura di Lecce

      Strona pozwana: Salvatore Manni

      Sentencja

   Artykuł 6 ust. 1 lit. e), art. 12 lit. b) i art. 14 akapit pierwszy lit. a) dyrektywy 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych w związku z art. 3 pierwszej dyrektywy Rady 68/151/EWG z dnia 9 marca 1968 r. w sprawie koordynacji gwarancji, jakie są wymagane w państwach członkowskich od spółek w rozumieniu art. 58 akapit drugi traktatu, w celu uzyskania ich równoważności w całej Wspólnocie dla zapewnienia ochrony interesów zarówno wspólników, jak i osób trzecich, zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/58/WE z dnia 15 lipca 2003 r., należy interpretować w ten sposób, że w aktualnym stanie prawa Unii do państw członkowskich należy ustalenie, czy osoby fizyczne, o których mowa w art. 2 ust. 1 lit. d) i j) drugiej z wymienionych dyrektyw, mogą domagać się od organu odpowiedzialnego za prowadzenie, odpowiednio, rejestru centralnego, rejestru handlowego lub rejestru spółek zbadania, w oparciu o ocenę konkretnego przypadku, czy w wypadku zaistnienia przeważających i uzasadnionych względów dotyczących ich szczególnej sytuacji wyjątkowo uzasadnione jest ograniczenie, po upływie wystarczająco długiego okresu od dnia likwidacji danej spółki, dostępu do figurujących w rejestrze i dotyczących tych osób danych osobowych do kręgu osób trzecich, które wykażą, że mają konkretny interes w uzyskaniu dostępu do tych danych.

      (1)  Dz.U. C 354 z 26.10.2015.


title: Sprawa C-72/16: Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Queen's Bench Division (Administrative Court) – Zjednoczone Królestwo) – The Queen, na wniosek Prospector Offshore Drilling SA i in./Her Majesty's Treasury; Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs

text:
               20.3.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/21

         Postanowienie Prezesa Trybunału z dnia 30 listopada 2016 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez High Court of Justice Queen's Bench Division (Administrative Court) – Zjednoczone Królestwo) – The Queen, na wniosek Prospector Offshore Drilling SA i in./Her Majesty's Treasury; Commissioners for Her Majesty's Revenue and Customs
   (Sprawa C-72/16) (1)

   (2017/C 086/25)
   Język postępowania: angielski
   Prezes Trybunału zarządził wykreślenie sprawy z rejestru.

      (1)  Dz.U. C 136 z 18.4.2016.


title: Sprawa C-553/13: Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Ringkonnakohus – Estonia) – Tallinna Ettevõtlusamet/Statoil Fuel & Retail Eesti AS (Odesłanie prejudycjalne — Podatki pośrednie — Podatki akcyzowe — Dyrektywa 2008/118/WE — Artykuł 1 ust. 2 — Paliwo płynne objęte podatkiem akcyzowym — Podatek od sprzedaży detalicznej — Pojęcie „szczególnego celu” — Uprzednie przydzielenie wpływów z podatku — Organizacja transportu publicznego na obszarze miasta)

text:
               27.4.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 138/13

         Wyrok Trybunału (trzecia izba) z dnia 5 marca 2015 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Tallinna Ringkonnakohus – Estonia) – Tallinna Ettevõtlusamet/Statoil Fuel & Retail Eesti AS
   (Sprawa C-553/13) (1)

   ((Odesłanie prejudycjalne - Podatki pośrednie - Podatki akcyzowe - Dyrektywa 2008/118/WE - Artykuł 1 ust. 2 - Paliwo płynne objęte podatkiem akcyzowym - Podatek od sprzedaży detalicznej - Pojęcie „szczególnego celu” - Uprzednie przydzielenie wpływów z podatku - Organizacja transportu publicznego na obszarze miasta))
   (2015/C 138/16)
   Język postępowania: estoński

      Sąd odsyłający

   Tallinna Ringkonnakohus

      Strony w postępowaniu głównym

      Strona skarżąca: Tallinna Ettevõtlusamet

      Strona pozwana: Statoil Fuel & Retail Eesti AS

      Sentencja

   Artykuł 1 ust. 2 dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 r. w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającej dyrektywę 92/12/EWG, należy interpretować w ten sposób, że nie pozwala on na stwierdzenie, że podatek, taki jak rozpatrywany w postępowaniu głównym, w zakresie w jakim jest on nakładany na sprzedaż detaliczną paliwa płynnego objętego podatkiem akcyzowym, wypełnia szczególny cel w rozumieniu tego przepisu w przypadku, gdy jest on przeznaczony na finansowanie organizacji transportu publicznego na obszarze jednostki samorządu terytorialnego nakładającej ten podatek, które to zadanie ta jednostka samorządu terytorialnego ma obowiązek wypełniać i finansować niezależnie od wspomnianego podatku, nawet jeśli wpływy z tego podatku są wykorzystywane wyłącznie w celu wykonywania tej działalności. Wspomniany przepis należy w konsekwencji interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on przepisom krajowym, takim jak rozpatrywane w sprawie w postępowaniu głównym, które wprowadzają taki podatek od sprzedaży detalicznej paliwa płynnego objętego podatkiem akcyzowym.

      (1)  Dz.U. C 15 z 18.1.2014.


title: Sprawa T-1/13: Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2013 r. — Advance Magazine Publishers przeciwko OHIM — Montres Tudor (GLAMOUR)

text:
               23.3.2013

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 86/18

         Skarga wniesiona w dniu 4 stycznia 2013 r. — Advance Magazine Publishers przeciwko OHIM — Montres Tudor (GLAMOUR)
   (Sprawa T-1/13)
   2013/C 86/29
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Advance Magazine Publishers, Inc. (Nowy Jork, Stany Zjednoczone) (przedstawiciele: adwokaci T. Raab, H. Lauf i V. Ahmann)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: Montres Tudor SA (Genewa, Szwajcaria)

      Żądania

   Strona skarżąca wnosi do Sądu o:

               —

               stwierdzenie w całości nieważności decyzji Drugiej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 10 października 2012 r. w sprawie R 0231/2012-2;

               —

               obciążenie strony pozwanej i Montres Tudor SA kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „GLAMOUR” — zgłoszenie wspólnotowego znaku towarowego nr 9 380 916

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w postępowaniu w sprawie sprzeciwu: Montres Tudor SA

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: międzynarodowa rejestracja wywołująca skutki we Wspólnocie, „TUDOR GLAMOUR” dla towarów z klasy 14.

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu w odniesieniu do wszystkich spornych towarów

      Decyzja Izby Odwoławczej: oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009.


title: Sprawa C-251/09: Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Cypryjskiej

text:
               26.9.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 233/5

         Skarga wniesiona w dniu 7 lipca 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Cypryjskiej
   (Sprawa C-251/09)
   2009/C 233/09
   Język postępowania: grecki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: C. Zadra i I. Chatzigiannis)

      Strona pozwana: Republika Cypryjskiej

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie, że Republika Cypryjska uchybiła zobowiązaniom, które na niej ciążą na mocy art. 4 ust. 2 oraz art. 31 ust. 1 dyrektywy 93/38/EWG (1) oraz art. 1 ust. 1 dyrektywy 92/13/EWG (2);

               —

               obciążenie Republiki Cypryjskiej kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

   Uznano, że Archi Ilektrismou Kyprou (Cypryjski Urząd ds Energetyki) naruszył dyrektywę 93/38/EWG i 92/13/EWG w trakcie procedury przetargowej nr 40/2005, dotyczącej umowy w zakresie badania, dostawy i konstrukcji czwartej jednostki centrali termicznej Vasilikos.
   Co się tyczy naruszenia art. 4 ust. 2 i art. 31 ust. 1 dyrektywy 93/38, Komisja uważa, że naruszenie wynika z podstaw odrzucenia oferty wnioskodawcy i dzielenia zamówienia innemu oferentowi na podstawie kryteriów, które nie zostały wyraźnie wskazane w ogłoszeniu o zamówieniu.
   Co się tyczy naruszenia dyrektywy 92/13, Komisja uważa, że po pierwsze w zakresie w jakim organ zamawiający sam stworzył, poprzez swe podejście, sytuację niepewności co do interpretacji względów, które doprowadziły do odrzucenia oferty wnioskodawcy, organ zamawiający naruszył dyrektywę 92/13, interpretowaną w świetle jej celu, tj. skuteczności, a po drugie organ zamawiający uzasadnił swą decyzję przez zwykłe odesłanie do raportów z oceny.

      (1)  Dyrektywa Rady 93/38/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. koordynująca procedury udzielania zamówień publicznych przez podmioty działające w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji (Dz.U. L199, s. 84)

      (2)  Dyrektywa Rady 92/13/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. koordynująca przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne odnoszące się do stosowania przepisów wspólnotowych w procedurach zamówień publicznych podmiotów działających w sektorach gospodarki wodnej, energetyki, transportu i telekomunikacji


title: Sprawa T-346/16: Postanowienie Sądu z dnia 20 czerwca 2017 r. – CSL Behring/EUIPO – Vivatrex (Vivatrex) (Znak towarowy Unii Europejskiej — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Vivatrex — Wygaśnięcie prawa do wcześniejszego unijnego znaku towarowego — Umorzenie postępowania)

text:
               14.8.2017

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 269/21

         Postanowienie Sądu z dnia 20 czerwca 2017 r. – CSL Behring/EUIPO – Vivatrex (Vivatrex)
   (Sprawa T-346/16) (1)

   ((Znak towarowy Unii Europejskiej - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie graficznego unijnego znaku towarowego Vivatrex - Wygaśnięcie prawa do wcześniejszego unijnego znaku towarowego - Umorzenie postępowania))
   (2017/C 269/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: CSL Behring AG (Berno, Szwajcaria) (przedstawiciele: adwokaci M. Best, U. Pfleghar i S. Schäffner)

      Strona pozwana: Urząd Unii Europejskiej ds. Własności Intelektualnej (przedstawiciel: A. Lukošiūtė, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą EUIPO była również, interwenient przed Sądem: Vivatrex GmbH (Akwizgran, Niemcy) (przedstawiciel: adwokat F. Stangl)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej EUIPO z dnia 27 kwietnia 2016 r. (sprawy połączone R 1263/2015-4 i R 1221/2015-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu między CSL Behring a Vivatrex.

      Sentencja

               1)

               Postępowanie w sprawie skargi zostaje umorzone.

               2)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 305 z 22.8.2016.


title: Sprawa T-217/06: Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2011 r. — Arkema France i in. przeciwko Komisji (Konkurencja — Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki — Rynek metakrylanów — Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia o EOG — Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia — Obowiązek uzasadnienia — Zasada równego traktowania — Zasada dobrej administracji — Grzywny — Waga naruszenia — Konkretny wpływ na rynek — Skutek odstraszający grzywny — Powrót do naruszenia — Zasada non bis in idem — Zasada proporcjonalności — Okoliczności łagodzące — Rzeczywiste odstąpienie od stosowania porozumień — Obciążenie odpowiedzialnością za zapłatę w ramach grupy spółek — Nieograniczone prawo orzekania)

text:
               16.7.2011

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 211/22

         Wyrok Sądu z dnia 7 czerwca 2011 r. — Arkema France i in. przeciwko Komisji
   (Sprawa T-217/06) (1)

   (Konkurencja - Porozumienia, decyzje i uzgodnione praktyki - Rynek metakrylanów - Decyzja stwierdzająca naruszenie art. 81 WE i art. 53 porozumienia o EOG - Możliwość przypisania zachowania noszącego znamiona naruszenia - Obowiązek uzasadnienia - Zasada równego traktowania - Zasada dobrej administracji - Grzywny - Waga naruszenia - Konkretny wpływ na rynek - Skutek odstraszający grzywny - Powrót do naruszenia - Zasada non bis in idem - Zasada proporcjonalności - Okoliczności łagodzące - Rzeczywiste odstąpienie od stosowania porozumień - Obciążenie odpowiedzialnością za zapłatę w ramach grupy spółek - Nieograniczone prawo orzekania)
   2011/C 211/48
   Język postępowania: francuski

      Strony

      Strona skarżąca: Arkema France (Colombes, Francja), Altuglas International SA (Puteaux, Francja) i Altumax Europe SAS (Puteaux) (przedstawiciele: początkowo A. Winckler, S. Sorinas Jimeno i P. Geffriaud, a następnie S. Sorinas Jimeno i E. Jégou, adwokaci)

      Strona pozwana: Komisja Europejska (przedstawiciele: początkowo F. Arbault i V. Bottka, a następnie V. Bottka i F. Castillo de la Torre, pełnomocnicy)

      Przedmiot

   W pierwszej kolejności, żądanie stwierdzenia nieważności decyzji Komisji C(2006) 2098 wersja ostateczna z dnia 31 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE oraz art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/F/38.645 — Metakrylany) w zakresie, w jakim akt ten dotyczy skarżących, oraz — posiłkowo — żądanie zniesienia lub obniżenia grzywny nałożonej na skarżące we wskazanej decyzji.

      Sentencja

               1)

               Kwota grzywny, za zapłatę której Arkema S.A. (obecnie Arkema France), Altuglas International S.A. i Altumax Europe SAS ponoszą odpowiedzialność solidarną, na podstawie art. 2 lit. b) decyzji Komisji C(2006) 2098 wersja ostateczna z dnia 31 maja 2006 r. dotyczącej postępowania na podstawie art. 81 traktatu WE oraz art. 53 porozumienia o EOG (sprawa COMP/F/38.645 — Metakrylany), zostaje obniżona do wysokości 113 343 750 EUR.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Arkema France, Altuglas International i Altumax Europe zostają obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 249 z 14.10.2006.


title: Sprawa C-134/11: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg — Niemcy) — Jürgen Blödel-Pawlik przeciwko HanseMerkur Reiseversicherung AG (Dyrektywa 90/314/EWG — Zorganizowane podróże, wakacje i wycieczki — Artykuł 7 — Ochrona przed ryzykiem niewypłacalności lub upadłości organizatora — Zakres stosowania — Niewypłacalność organizatora spowodowana mającym znamiona oszustwa wykorzystaniem środków zebranych od konsumentów)

text:
               31.3.2012

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 98/10

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 16 lutego 2012 r. (wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym złożony przez Landgericht Hamburg — Niemcy) — Jürgen Blödel-Pawlik przeciwko HanseMerkur Reiseversicherung AG
   (Sprawa C-134/11) (1)

   (Dyrektywa 90/314/EWG - Zorganizowane podróże, wakacje i wycieczki - Artykuł 7 - Ochrona przed ryzykiem niewypłacalności lub upadłości organizatora - Zakres stosowania - Niewypłacalność organizatora spowodowana mającym znamiona oszustwa wykorzystaniem środków zebranych od konsumentów)
   2012/C 98/13
   Język postępowania: niemiecki

      Sąd krajowy

   Landgericht Hamburg

      Strony w postępowaniu przed sądem krajowym

      Strona skarżąca: Jürgen Blödel-Pawlik

      Strona pozwana: HanseMerkur Reiseversicherung AG

      Przedmiot

   Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym — Landgericht Hamburg — Wykładnia art. 7 dyrektywy Rady 90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek (Dz.U. L 158, s. 59) — Ochrona przed niewypłacalnością lub upadłością organizatora — Niewypłacalność organizatora spowodowana mającym znamiona oszustwa wykorzystaniem środków zebranych od konsumentów — Możliwość zastosowania dyrektywy 90/314/EWG

      Sentencja

   Wykładni art. 7 dyrektywy Rady 90/314/EWG z dnia 13 czerwca 1990 r. w sprawie zorganizowanych podróży, wakacji i wycieczek należy dokonywać w taki sposób, że ma on zastosowanie w sytuacji, w której niewypłacalność organizatora podróży jest spowodowana jego mającym znamiona oszustwa zachowaniem.

      (1)  Dz.U. C 179 z 18.6.2011.


title: Sprawa C-232/08: Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 15 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Rozporządzenie (WE) nr 850/1998 — Art. 29 ust. 2 — Ograniczenia w połowie gładzicy — Maksymalna moc silnika kutrów rybackich — Rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 — Art. 2 ust. 1 — Rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 — Art. 23 — Przeprowadzanie kontroli i egzekwowanie przestrzegania zasad)

text:
               5.12.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 297/10

         Wyrok Trybunału (siódma izba) z dnia 15 października 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Niderlandów
   (Sprawa C-232/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Rozporządzenie (WE) nr 850/1998 - Art. 29 ust. 2 - Ograniczenia w połowie gładzicy - Maksymalna moc silnika kutrów rybackich - Rozporządzenie (EWG) nr 2847/93 - Art. 2 ust. 1 - Rozporządzenie (WE) nr 2371/2002 - Art. 23 - Przeprowadzanie kontroli i egzekwowanie przestrzegania zasad)
   2009/C 297/08
   Język postępowania: niderlandzki

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (przedstawiciele: T. van Rijn oraz K. Banks, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Niderlandów (przedstawiciele: M. de Grave oraz C. Wissels, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Ocena art. 29 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 850/98 z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez środki techniczne dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich, art. 23 rozporządzenia Rady (WE) 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa i art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa — Połowy gładzicy — Inspekcja i kontrole statków rybackich i ich działalności — Odpowiedzialność państw członkowskich

      Sentencja

               1)

               Zezwalając, aby kutry rybackie miały maksymalną moc silnika wyższą, niż dozwolona w art. 29 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 850/98 z dnia 30 marca 1998 r. w sprawie zachowania zasobów połowowych poprzez środki techniczne dla ochrony niedojrzałych organizmów morskich, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 2166/2005 z dnia 20 grudnia 2005 r., Królestwo Niderlandów uchybiło zobowiązaniom ciążącym na nim na mocy art. 23 rozporządzenia Rady (WE) 2371/2002 z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie ochrony i zrównoważonej eksploatacji zasobów rybołówstwa w ramach wspólnej polityki rybołówstwa i art. 2 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2847/93 z dnia 12 października 1993 r. ustanawiającego system kontroli mający zastosowanie do wspólnej polityki rybołówstwa, w brzmieniu zmienionym rozporządzeniem Rady (WE) nr 768/2005 z dnia 26 kwietnia 2005 r.

               2)

               Królestwo Niderlandów zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 209 z 15.8.2008.


title: Sprawa T-26/10: Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2010 r. — Alibaba Group przeciwko OHIM — allpay.net (ALIPAY)

text:
               17.4.2010

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 100/45

         Skarga wniesiona w dniu 25 stycznia 2010 r. — Alibaba Group przeciwko OHIM — allpay.net (ALIPAY)
   (Sprawa T-26/10)
   2010/C 100/69
   Język skargi: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Alibaba Group Holding Limited (Wielki Kajman, Kajmany) (przedstawiciel: adwokat M. Graf)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą była również: allpay.net.Limited (Hereford, Zjednoczone Królestwo)

      Żądania strony skarżącej

               —

               stwierdzenie nieważności decyzji Pierwszej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) z dnia 5 listopada 2009 r. w sprawie R 1790/2008-1 w zakresie, w jakim odwołanie zostało oddalone;

               —

               obciążenie OHIM kosztami postępowania.

      Zarzuty i główne argumenty

      Zgłaszający wspólnotowy znak towarowy: strona skarżąca

      Zgłoszony wspólnotowy znak towarowy: słowny znak towarowy „ALIPAY” dla towarów i usług z klas 9, 35, 36, 38 i 42

      Właściciel znaku lub oznaczenia, na które powołano się w sprzeciwie: allpay.net.Limited

      Znak lub oznaczenie, na które powołano się w sprzeciwie: słowny wspólnotowy znak towarowy „ALLPAY” dla towarów i usług z klas 9, 36, 40 i 42; zarejestrowany w Zjednoczonym Królestwie słowny znak towarowy „ALLPAY.NET” dla towarów i usług z klas 9, 16, 36, 38 i 42; zarejestrowana w Zjednoczonym Królestwie seria słownych znaków towarowych zawierających słowo „ALLPAY” dla towarów i usług z klas 9, 36, 40 i 42; niezarejestrowane wcześniejsze znaki towarowe lub oznaczenia zawierające słowo „ALLPAY” używane w obrocie w Zjednoczonym Królestwie

      Decyzja Wydziału Sprzeciwów: uwzględnienie sprzeciwu dla wszystkich spornych towarów i usług

      Decyzja Izby Odwoławczej: częściowe oddalenie odwołania

      Podniesione zarzuty: naruszenie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 40/94 (obecnie art. 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia Rady nr 207/2009) ze względu na błędne ustalenie przez Izbę Odwoławczą, że w przypadku rozpatrywanych znaków towarowych istnieje prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd.


title: Sprawa T-75/13: Wyrok Sądu z dnia 2 grudnia 2014 r. – Boehringer Ingelheim Pharma przeciwko OHIM – Nepentes Pharma (Momarid) [Wspólnotowy znak towarowy — Postępowanie w sprawie sprzeciwu — Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Momarid — Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy LONARID — Względna podstawa odmowy rejestracji — Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd — Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 — Właściwy krąg odbiorców — Obowiązek uzasadnienia — Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009]

text:
               26.1.2015

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 26/25

         Wyrok Sądu z dnia 2 grudnia 2014 r. – Boehringer Ingelheim Pharma przeciwko OHIM – Nepentes Pharma (Momarid)
   (Sprawa T-75/13) (1)

   ([Wspólnotowy znak towarowy - Postępowanie w sprawie sprzeciwu - Zgłoszenie słownego wspólnotowego znaku towarowego Momarid - Wcześniejszy słowny wspólnotowy znak towarowy LONARID - Względna podstawa odmowy rejestracji - Prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd - Artykuł 8 ust. 1 lit. b) rozporządzenia (WE) nr 207/2009 - Właściwy krąg odbiorców - Obowiązek uzasadnienia - Artykuł 75 rozporządzenia nr 207/2009])
   (2015/C 026/30)
   Język postępowania: angielski

      Strony

      Strona skarżąca: Boehringer Ingelheim Pharma GmbH & Co. KG (Ingelheim, Niemcy) (przedstawiciele: początkowo adwokaci V. von Bomhard i D. Slopek, następnie adwokat V. von Bomhard)

      Strona pozwana: Urząd Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (przedstawiciel: L. Rampini, pełnomocnik)

      Stroną postępowania przed Izbą Odwoławczą OHIM była również, interwenient przed Sądem: Nepentes Pharma sp. z o.o. (Warszawa, Polska) (przedstawiciele: adwokaci C. Bercial Arias, K. Dimidjian-Lecompte i C. Casalonga)

      Przedmiot

   Skarga na decyzję Czwartej Izby Odwoławczej OHIM z dnia 28 listopada 2012 r. (sprawa R 2292/2011-4) dotyczącą postępowania w sprawie sprzeciwu pomiędzy Boehringer Ingelheim Pharma GmbH & Co. KG a Nepentes S.A.

      Sentencja

               1)

               Stwierdza się nieważność decyzji Czwartej Izby Odwoławczej Urzędu Harmonizacji w ramach Rynku Wewnętrznego (znaki towarowe i wzory) (OHIM) z dnia 28 listopada 2012 r. (sprawa R 2292/2011-4) w odniesieniu do „wyrobów chemicznych do celów farmaceutycznych”.

               2)

               W pozostałym zakresie skarga zostaje oddalona.

               3)

               Każda ze stron pokrywa własne koszty.

      (1)  Dz.U. C 101 z 6.4.2013.


title: Sprawa C-504/08: Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Dyrektywa 2006/70/WE — Urzędnicy i politycy — Pranie pieniędzy — Niepełna transpozycja)

text:
               21.11.2009

               PL

               Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej

               C 282/14

         Wyrok Trybunału (piąta izba) z dnia 24 września 2009 r. — Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Królestwu Hiszpanii
   (Sprawa C-504/08) (1)

   (Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego - Dyrektywa 2006/70/WE - Urzędnicy i politycy - Pranie pieniędzy - Niepełna transpozycja)
   2009/C 282/25
   Język postępowania: hiszpański

      Strony

      Strona skarżąca: Komisja Wspólnot Europejskich (Przedstawiciele: P. Dejmek i E. Adsera Ribera, pełnomocnicy)

      Strona pozwana: Królestwo Hiszpanii (Przedstawiciel: J. López-Medel Bascones, pełnomocnik)

      Przedmiot

   Uchybienie zobowiązaniom państwa członkowskiego — Brak przyjęcia w wyznaczonym terminie przepisów niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2006/70/WE z dnia 1 sierpnia 2006 r. ustanawiającej środki wykonawcze do dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do definicji „osoby zajmującej eksponowane stanowisko polityczne”, jak również w odniesieniu do technicznych kryteriów stosowania uproszczonych zasad należytej staranności wobec klienta oraz wyłączenia z uwagi na działalność finansową prowadzoną w sposób sporadyczny lub w bardzo ograniczonym zakresie (Dz.U. L 214, s. 29)

      Sentencja

               1)

               Nie przyjmując w wyznaczonym terminie wszelkich przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych niezbędnych do zastosowania się do dyrektywy Komisji 2006/70/WE z dnia 1 sierpnia 2006 r. ustanawiającej środki wykonawcze do dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w odniesieniu do definicji „osoby zajmującej eksponowane stanowisko polityczne”, jak również w odniesieniu do technicznych kryteriów stosowania uproszczonych zasad należytej staranności wobec klienta oraz wyłączenia z uwagi na działalność finansową prowadzoną w sposób sporadyczny lub w bardzo ograniczonym zakresie, Królestwo Hiszpanii uchybiło zobowiązaniom, które na nim ciążą na mocy art. 5 tej dyrektywy.

               2)

               Królestwo Hiszpanii zostaje obciążone kosztami postępowania.

      (1)  Dz.U. C 6 z 10.1.2009